Udział Bundeswehry w misjach zagranicznych - Portal Spraw Zagranicznych psz.pl\nBack Jesteś tutaj: Home Strefa wiedzy Bezpieczeństwo Udział Bundeswehry w misjach zagranicznych\nUdział Bundeswehry w misjach zagranicznych\nBundeswehra przechodzi obecnie proces definiowania swojej roli w świecie, który jest ograniczony przez kilka wzajemnie sprzecznych czynników: zmieniające się koncepcje strategiczne, narodowe ograniczenia niemieckiej polityki bezpieczeństwa oraz powiązanie Niemiec sojuszami politycznymi i wojskowymi ze światem zachodnim.\nDo czasu zjednoczenia RFN postrzegała się jako „mocarstwo cywilne”, niestosujące instrumentów wojskowych w międzynarodowej polityce bezpieczeństwa. Wkład wojskowy Niemiec Zachodnich w obronę Europy stał się koniecznością po zaangażowaniu się Stanów Zjednoczonych w wojnę w Korei. Do połowy lat 90. Niemcy bardzo literalnie interpretowali art. 87a Ustawy Zasadniczej i wykluczali możliwość udziału żołnierzy Bundeswehry w misjach pokojowych ONZ, w których możliwe było używanie broni. Po zjednoczeniu zmieniła się pozycja geopolityczna RFN, a sojusznicy zaczęli oczekiwać od RFN, że weźmie pełną odpowiedzialność za kształtowanie globalnej polityki bezpieczeństwa. Niemcy z kolei zaczęły artykułować ambicje pełnienia znaczącej roli na arenie międzynarodowej, proporcjonalnej do ich pozycji gospodarczej i dyplomatycznej. Armia tymczasem stawała się coraz bardziej niedofinansowana i przestarzała. W latach 90. politycy stosowali spychologię dyskusji o reformie Bundeswehry i pozwalali sobie na radykalne decyzje dopiero wtedy, gdy historyczny splot wydarzeń nie pozwalał im zrzucić odpowiedzialności za podejmowane decyzje.\nOd lat 50 Niemcy przeżywały co kilka lat żywiołowe debaty związane z armią: o remilitaryzacji kraju, o wprowadzeniu powszechnego obowiązku wojskowego, o trwałym powiązaniu z Zachodem i obecności broni atomowej na terenie RFN. I choć Niemcy od kilku lat dojrzewają do pełnej samodzielności – aktem buntu względem Aliantów było „nein” Schroedera wobec uczestnictwa Niemiec w koalicji państw, które zaatakowały Irak w 2003 roku – to w pełni otwarta debata społeczna o roli armii i wojny w państwie niemieckim XXI wieku jest wciąż kwestią przyszłości.\nOgólnonarodowa dyskusja o sensie misji zagranicznych Bundeswehry zakiełkowała po tym, jak pułkownik Georg Klein, szef niemieckiego Zespołu Regionalnej Odbudowy w afgańskiej prowincji Kunduz, 4 września 2009 r. podjął decyzję o zbombardowaniu dwóch talibskich cystern z paliwem, co spowodowało śmierć kilkunastu talibów oraz ok. 100 afgańskich cywilów. Afera pociągnęła za sobą dymisje członków rządu oraz powołanie parlamentarnej komisji śledczej. Ze stanowiskiem pożegnał się minister pracy Franz–Josef Jung, były szef resortu obrony w koalicji CDU-SPD, który uparcie zaprzeczał informacjom o cywilnych ofiarach nalotu. Odwołano także generała Wolfganga Schneiderhana, inspektora generalnego Bundeswehry, oraz Petera Wicherta, wiceszefa MON.\nPrawdziwe trzęsienie ziemi nadeszło 31 maja br., kiedy prezydent Niemiec Horst Koehler ustąpił w trybie natychmiastowym ze stanowiska ze względu na reperkusje jego niefortunnej wypowiedzi na temat interwencji wojskowej w Afganistanie. „Kraj wielkości Niemiec, z takim kierunkiem wymiany handlowej, musi być gotowy na zaangażowanie wojskowe, aby bronić swych interesów, np. szlaków handlowych, lub zapobiegać niestabilności całych regionów” – oświadczył Koehler w wywiadzie dla Deutschlandfunk podczas wizyty w niemieckiej bazie. Pomimo tłumaczenia rzecznika prezydenta Steffena Schulze, że Koehler miał na myśli operacje, w których Bundeswehra chroni drogi morskie przed piratami, np. Operację Atalanta prowadzoną u wybrzeży Rogu Afryki, media – od prawej do lewej – niezwykle krytycznie oceniły wypowiedź prezydenta. Komentatorzy byli zgodni, że obrona niemieckich interesów gospodarczych przez Bundeswehrę poza granicami kraju łamie podstawy Ustawy Zasadniczej RFN.\nNie dziwi fakt, że elity polityczne Niemiec nie tolerują podobnych wypowiedzi. Coś, co w ustach francuskiego czy brytyjskiego premiera brzmiałoby zupełni neutralnie, w ustach prezydenta Niemiec jest naznaczone jarzmem przeszłości i wciąż stanowi podstawę do odsunięcia polityka z urzędu. Co gorsza, niebezpiecznie zbliża się do postulatów NPD. W programie narodowców niemieckich czytamy: „Polityka zagraniczna Niemiec powinna być kształtowana zgodnie z niemieckimi interesami…. NPD żąda wyjścia Niemiec z NATO, zlikwidowania zapisu o państwie nieprzyjacielskim i stworzenia europejskiego systemu obrony obejmującego także Rosję”. Kanclerz Merkel wielokrotnie wypowiadała się za powołaniem armii europejskiej, a od czasów Schroedera Niemcy nieustannie w kuluarach walczą o wykreślenie zapisu o państwie nieprzyjacielskim z Karty Narodów Zjednoczonych. Nowy prezydent Niemiec, były minister Dolnej Saksonii Christian Wulff, spytany o cel obecności Bundeswehry za granicą, odpowiedział modelowo: „Chodzi przede wszystkim o niezawodną przyjaźń narodów, wiarygodne partnerstwo w paktach międzynarodowych”. Tylko takie wypowiedzi są do przyjęcia dla niemieckiego społeczeństwa i mediów.\nDotychczas Niemcy realizowali swoje interesy poprzez niezwykle aktywny udział misji dyplomatycznych oraz fundacji politycznych i prywatnych w rodzących się demokracjach i na wschodzących rynkach w kształtowaniu obrazu Niemiec jako państwa miłującego pokój. W misjach wojskowych brały udział głównie z pomocą polityki książeczki czekowej lub, od lat 90., w ściśle ustalonych ROE.\nUdział Bundeswehry w misji ISAF w Afganistanie postawił rząd Niemiec przed koniecznością wprowadzenia zmian w prowadzeniu zagranicznych operacji przez niemiecką armię i przemyślenia roli Bundeswehry w kreowaniu polityki zagranicznej Niemiec, a także wizerunku tego kraju.\nWymuszone przez czynniki zewnętrzne działania bojowe w Afganistanie, a także śmierć niemieckich żołnierzy, zachęciły dynamicznego ministra obrony Karla-Theodora zu Guttenberga do przeprowadzenia kampanii społecznej wyjaśniającej społeczeństwu konieczność stacjonowania niemieckich jednostek nad Hindukuszem. Młody baron zu Guttenberg za pomocą przyjaznych mu mediów zaczął otwarcie, choć nadal używając wielu cudzysłowów i niedopowiedzeń, wyjaśniać Niemcom, że za udziałem w misji afgańskiej stoją niemieckie interesy polityczne i strategiczne, zaś RFN musi być również gotowa na ponoszenie konsekwencji w postaci rannych/zabitych niemieckich żołnierzy i afgańskiej ludności cywilnej.\nNa początku niemieccy żołnierze wspomagali ludność cywilną w odbudowie zniszczonego kraju w rejonie uznawanym za względnie spokojny. Z powodu presji niesienia pomocy również militarnej, wywieranej przez sojuszników, i coraz bardziej niebezpieczne środowiska działania w prowincjach na północy, rząd RFN został postawiony pod ścianą i zezwolił na ograniczone, lecz jednak ofensywne działania swoich wojsk. Dwa lata temu Bundeswehra po raz pierwszy w historii oddała do dyspozycji Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa NATO jednostkę bojową QRF liczącą ponad 300 żołnierzy. Rok później Bundeswehry przestały dotyczyć „national caveats” , czyli ograniczenia w bojowych akcjach zwalczania wrogich wojsk na terenie obcego państwa. Obecnie Bundeswehra bierze udział w prowadzeniu szkoleń dla afgańskiej armii i wraz z afgańskimi „braćmi broni” angażuje się w symulowane, a kiedy trzeba, prawdziwe akcje bojowe. Problemem pozostają braki kadrowe i sprzętowe. Licząca ok. 250 tysięcy żołnierzy armia niemiecka jest w stanie wyekspediować na misje zagraniczne, aby nie przekroczyć swoich ograniczeń sprzętowych, logistycznych i kadrowych, jedynie ok. 7 tys. żołnierzy.\nUdział Bundeswehry w misji ISAF jest trudny do obronienia, gdyż nie jest w stanie sprostać bliskiej wartościom konserwatywnym definicji „wojny sprawiedliwej”, ani hasłu „nigdy więcej Auschwitz“, lansowanemu w 1998 r. podczas nalotów Luftwaffe na Bośnię i Hercegowinę. Pomimo niskiego poparcia społecznego (oscylującego wokół 50%) 27 stycznia br. rząd Niemiec podjął decyzję o zwiększeniu kontyngentu Bundeswehry do 5350 żołnierzy.\nMisja afgańska i nowe wyzwania, z jakimi musi się tam zmierzyć Bundeswehra, zadziałała jak katalizator dyskusji o roli armii w polityce bezpieczeństwa i obronności Niemiec. Elity są zdania, że nadszedł dobry czas na ostateczne zerwanie z historycznym dziedzictwem „armii ograniczonej” i rozpoczęcie realizowania politycznych ambicji Niemiec w Unii Europejskiej i na świecie za pomocą zbrojnego ramienia polityki zagranicznej. To z kolei wymaga przekształcenia armii z pełniącej zadania pomocy rozwojowej, logistycznej i stabilizacyjnej w zawodową armię ofensywną, mogącą na równi z innymi państwami brać udział w misjach zagranicznych w ramach międzynarodowych sojuszów. Nadrzędnym celem udziału w misjach zagranicznych pozostaje udowodnienie, że Niemcy nie są już państwem nieprzyjacielskim, lecz jako wiarygodny sojusznik zasługują na wykreślenie stosownego zapisu w Karcie NZ oraz zdobycie stałego miejsca w radzie Bezpieczeństwa ONZ.\nRząd niemiecki stosując technikę „małych kroków” stara się wypracować ponadpartyjny kompromis, dający armii szersze możliwości legalnych działań, a przy tym możliwy do zaakceptowania przez społeczeństwo. Z wypowiedzi ministra zu Guttenberga wynika, że pierwsze poważne decyzje dotyczące skrócenia, służby wojskowej z 9 do 6 miesięcy i zakupu nowego sprzętu, zostaną podjęte we wrześniu tego roku.\nJeszcze przez wiele lat Bundeswehry nie będzie można stawiać w jednym rzędzie z armią rosyjską, francuską czy brytyjską, jednak wewnętrzne ograniczenia wysyłania niemieckich żołnierzy za granicę będą się stopniowo zmniejszać. Co ważne, definiowanie polityki bezpieczeństwa w czasie pokoju, kiedy wyeliminowane są tradycyjne zagrożenia wojenne, otwiera się na nowe obszary bezpieczeństwa państwa, takie jak: ochrona przed katastrofami naturalnymi, zapewnienie stałych dostaw surowców, przeciwdziałanie zmianom klimatycznym, polityczne i społeczne gaszenie konfliktów regionalnych na świecie, przeciwdziałanie terroryzmowi, korupcji i biedzie, zwalczanie głodu. W zwalczaniu tych problemów zreformowana Bundeswehra ma szansę odegrać w przyszłości niebagatelną rolę.


Rozkwit i upadek cesarstwa - Telemagazyn.pl\nRozkwit i upadek cesarstwa\nRome: Rise and Fall of an Empire, 0\nCesarz Teodozjusz zwerbował gockich najemników, by bronili cesarstwa, lecz w jaki sposób zapewnił sobie ich lojalność? Dziś sami wydajcie rozkazy rzymsko - wandalskiemu generałowi, Stylichonowi.\nRozkwit i upadek cesarstwa w telewizji\nSobota 27.11.2010 14:55\nSobota 27.11.2010 08:55\nSobota 27.11.2010 02:55\nPiątek 26.11.2010 20:55\nSobota 13.11.2010 14:55\nSobota 13.11.2010 08:55\nSobota 13.11.2010 02:55\nPiątek 12.11.2010 20:55\nSobota 06.11.2010 14:55\nSobota 06.11.2010 08:55\nSobota 06.11.2010 02:55\nPiątek 05.11.2010 20:55\nRzym: Powstanie i upadek cesarstwa\nŚwięty skarb Hitlera\nRok 1945. Amerykański żołnierz, specjalista w dziedzinie średniowiecznej sztuki sakralnej, ma odnaleźć zaginione klejnoty koronne Świętego Cesarstwa Rzymskiego, ukryte w bunkrze przez nazistów.\nKról Hunów dokonuje dalszych podbojów. Zagraża stolicy Cesarstwa Wschodniego, Konstantynopolowi. Cesarz Teodozjusz prosi Walentyniana o pomoc. Aecjusz przybywa do Konstantynopola.\nJaponia, rok 1624. Bracia Yagyu odkrywają, że spiskowcy dążą do przywrócenia cesarstwa i osłabienia szogunatu. Gdy tajemnica wychodzi na jaw, wybucha konflikt.


Duża świeca Kawa w szkle z wieczkiem snd99-89 - Bispol\nStrona główna Produkty Świece zapachowe Duże świece zapachowe w szkle z wieczkiem Duża świeca Kawa w szkle z wieczkiem snd99-89\nŚwieca w dużym szklanym słoiku z wieczkiem o czasie palenia do 100 godzin. Nowoczesny design i piękna kompozycja zapachowa stanowią idealną całość. Pobudzający zapach kawy dodaje energii, która pobudza i daje energię do działania. Dzięki szczelnemu zamknięciu zapach pozostaje intensywny w świecy, a po zakończeniu palenia chroni jej powierzchnię przed zanieczyszczeniami.\nPrzepiękny zapach dla tych, którzy lubią aromat kawy. Świeczka idealna do postawienia na komodzie, czy stole. Stanowi prosty element dekoracyjny.\nLena - 15.07.2020\nGustownie zapakowana świeca w szkle z wieczkiem o intensywnym aromacie kawy. Zapach idealny do osób, które tak jak ja nie wyobrażaj sobie dnia beż filiżanki "małej czarnej". Szczerze polecam!\nMonika - 05.07.2020


Dom wolnostojący na sprzedaż MORAIR,4 945 000 zł | WGN\nDom wolnostojący na sprzedaż MORAIR\nDomy sprzedaż, Hiszpania, MORAIR\nTa przepiękna willa znajduje się w przepięknym miasteczku Moraira.\nAtutem tej miejscowości jest dużo mniejsza liczba turystów, dlatego nawet latem nie musimy się obawiać tłumów.\nZnajduje się 30 minut autem od Benidormu gdzie możemy się nacieszyć pełnym życiem 24 godziny na dobę przez cały rok.\nWilla znajduje się w bardzo prestiżowej dzielnicy Costa Blanca i w pobliżu jest dużo restauracji sklepów.\nTa piękna willa posiada działkę o 826 metrów kwadratowych i dom posiada 476 metrów, 132 metry tarasu iw cenie willi jest basen, który posiada 35 metry kwadratowych.\nCena nieruchomości to 1150 000 mil euro.\nCałość wykonana jest z materiałów najwyższej, jakości zaprojektowana z dbałością o każdy szczegół.\nWilla posiada przestronne wnętrza z nowoczesnym wykończeniem.\nŚrednie ceny w tej lokalizacji: 5 986,68 zł/m²\nCena zł € $ 4 945 000\nCena /m² 5 987\nJestem zainteresowany/a ogłoszeniem: dom wolnostojący, MORAIR, 3 pokoje, 826m². Proszę o kontakt.\nDomy na sprzedaż: Morair - aktualne oferty


Utopiec: Różnice pomiędzy wersjami – Oficjalna Minecraft Wiki Polska\nUtopiec: Różnice pomiędzy wersjami\nWersja z 07:15, 14 mar 2018 (edytuj)\nWersja z 13:00, 14 mar 2018 (edytuj) (anuluj edycję)\nNatanTbg (dyskusja | edycje)\n[[Plik:Topielce.png|thumb|Zwykły i mały topielec]]\nWyglądem przypomina [[zombie]]. Ma mdłą, patynową oraz lekko nadgniłą skórę oraz brązowe, podarte ubrania. Jego głowa pokryta jest zielonymi plamami. Oczy i usta są jaskrawego, niebieskiego koloru i wydają się błyszczeć.\n*Zombie zmieniający się w topielce trzęsą się szybko na chwilę przed przemianą.\nTopielce.png|Dorosły i młody osobnik.\nWersja z 13:00, 14 mar 2018\nTen artykuł dotyczy treści, które zostaną dodane w najbliższej aktualizacji.\nW każdej chwili zawarte w tym artykule informacje mogą się zmienić!\nArtykuł „Utopiec” jest krótki.\nZ trójzębem: 8 ( )\nAkweny wodne lub kiedy zombie utonie\nTopielec (ang. Drowned) – wrogi, nieumarły mob.\n2 Odradzanie się\nWyglądem przypomina zombie. Ma mdłą, patynową oraz lekko nadgniłą skórę oraz brązowe, podarte ubrania. Jego głowa pokryta jest zielonymi plamami. Oczy i usta są jaskrawego, niebieskiego koloru i wydają się błyszczeć.\nTopielec spawnuje się w oceanach i rzekach oraz gdy zombie zostanie utopiony. Potrafią ujeżdżać kurczaki. Niektóre topielce spawnują się z trójzębem, rzadziej z wędką.\nPoruszają się powoli, głównie po dnie akwenów wodnych, lecz potrafią pływać. Nie otrzymują obrażeń od duszenia się pod wodą.\nAtakują w taki sam sposób jak zombie, lecz gdy posiadają trójząb to właśnie jego używają do atakowania gracza.\nGdy nie są pod wodą, a jest dzień, to się palą w świetle słońca.\nNiszczą jaja żółwi.\nTopielec upuszcza zgniłe mięso, czasem trójząb lub wędkę (jak je trzymał), a bardzo rzadko sztabkę złota. Wkrótce ma zostać dodany nowy „super tajemniczy skarb”.[potrzebne źródło]\nZombie zmieniający się w topielce trzęsą się szybko na chwilę przed przemianą.\nDorosły i młody osobnik.\nElementy ze snapshotów


Spedycja Antrans Bis – Transport Międzynarodowy, Parking, Magazyn\nMonika - 538 359 527\nAntrans BiS - Spedycja\nZ wieloma możliwościami\nBezpieczeństwo i profesjonalizm wykonanej usługi\nDysponujemy dużym utwardzonym parkingiem wraz ze stacja paliw i ADBLUE.\nMagazyn znajdujący się w Olkuszu o powierzchni 5000m2 z łatwością pomieści wszelkie ładunki.\nSamochodów w spedycji\nOd wielu lat firma transportowa Antrans działa na rynku włoskim.\nDzięki skuteczności oraz terminowym dostawom jesteśmy polecani przez naszych kontrahentów jako zaufany partner do współpracy. Corocznie poszerzając własną flotę o 10 zestawów oraz poprzez rekomendacje od zadowolonych klientów, nasza marka stała się znana na rynku europejskim.\nPrzetarliśmy szlaki dla naszych przewoźników i dokonaliśmy głębokich analiz ryzyka i opłacalności. Dziś kraje Beneluksu, Niemiec, Anglii, Rumuni, Węgier oraz Serbii nie są nam obce. Liczymy na Państwa kontakt abyśmy wspólnie mogli się rozwijać i razem zbudować wielka sieć transportową.\nMamy na swoim koncie wiele nagród i wyróżnień. Cieszymy się, że poziom naszych usług oraz atmosfera panująca w obiekcie cieszą się niesłabnącym uznaniem.


Tanuki-Anime - Komentarze dla "Ninja Scroll"\nNinja Scroll : Bortak42 : 12.07.2019 10:31:42\nkomentarz : Maxromem : 2.03.2017 10:57:55\nkomentarz : masowyzgon : 18.06.2015 04:39:46\nRe: Nie porwało nie to : tamten : 16.09.2012 15:45:06\nNie porwało nie to : tenten97 : 16.09.2012 14:23:11\nRe: Ktoś podziela moje zdanie ;) : Kubusk : 21.05.2011 11:22:01\nKtoś podziela moje zdanie ;) : Hitori Okami : 21.05.2011 09:35:41\nRe: Recenzja by Hitori Okami : Hitori Okami : 5.04.2011 16:56:36\nRe: Recenzja by Hitori Okami : THeMooN : 5.04.2011 16:37:56\nRe: Recenzja by Hitori Okami : Avellana : 5.04.2011 12:56:49\nBortak42\t12.07.2019 10:31\nMuzyka dobra, pasuje do klimatu, grafika dobra jak na 1993 rok, fabuła prosta, Jubei wykonuje zadania za pieniądze, a przez przypadek musi stanąć do walki z demonami Kimeone. Prosta fabuła, ale klimat dobry i nadrabia tą prostą fabułę. Jeżeli chodzi o postacie to Jubei jest ciekawą postacią, Kagero i Dakuan wypadają jeszcze nieźle, a reszta postaci średnio i są bezbarwne. Ogólnie to jest dosyć dobry film, dosyć krwawy, ma dobre walki i dosyć dobrze się to ogląda.\nMaxromem\t2.03.2017 10:57\nNiestety, po za walkami nie ma tu raczej nic do zobaczenia. Jubei jest calkiem okej jako glowny bohater, ale reszta postaci to takie troche nic. Fabula to tez raczej tylko pretekst do pokazania kolejnych starc miedzy MC a cala menazeria roznego rodzaju Magicznych Wojownikow (TM).\nMozna obejrzec jak sie ma gloda na brutalnosc i lekka makabre. Jak nie to nie ma po co, w dzisiejszych czasach jest mnostwo lepszych filmow akcji.\ntenten97\t16.09.2012 14:23\nNie porwało nie to\nMoże to przez to, że oglądałam po angielsku i nie za bardzo wszystko rozumiałam ale nie jestem fanką ninja scroll. I zastanawiam się dlaczego to anime zostało nazwane brutalnym. Przecież jeśli chodzi o poziom brutalności to chociażby Elfen Lied bije to anime na głowę.\nHitori Okami\t21.05.2011 09:35\nKtoś podziela moje zdanie ;)\nmeh.\t5.04.2011 11:39\nRecenzja by Hitori Okami\nNie wiem kto dopuścił aż tak subiektywną recenzję Hitori Okami. Fanboy postanowił napisać jak bardzo kocha dane anime tylko po to by jego własnym uwielbieniem zarażać innych. Bardzo niepotrzebna recenzja, zero obiektywizmu, żadnych wad, same zalety… a przecież każdy kto obejrzał to anime wie, że takie oceny są stanowczo zawyżone. Anime zasługuje na maksymalnie ocenę 7/10\nzensc\t17.02.2011 16:58\nTo się nie starzeje\nNumer 1 w moim rankingu filmów pełnometrażowych.\nodpowiedzi: 0 Anielski_Pyl 7.11.2010 18:43:53 - komentarz usunięto\nZantax\t25.09.2010 22:38\nDaje radę ;]\nCóż, szału nie ma, ale oglądać się da. W sumie w sam raz na nudny jesienny wieczór ;] Na plus można zaliczyć ciekawe walki (choć im dalej tym słabiej moim zdaniem…) i interesujących bohaterów, szczególnie ten dziadek z wydłużającym się kijem :p Na minus… cóż, niestety fabuła nie jest specjalnie ciekawa czy oryginalna, w zasadzie służy chyba tylko za pretekst do kolejnych walk. Poza tym można odnieść wrażenie, że główny bohater kliknij: ukryte podobnie jak główny zły jest nieśmiertelny :/\nOgólnie rzecz biorąc tak jak mówiłem, szału nie ma, ale jak ktoś ma okazję zapoznać się z tym tytułem, to czemu nie :]\nDevv\t25.05.2010 12:39\nDla mnie to klasyk w po którym widzę wiele produkcji często i gęsto z niego korzystających (chyba że Ninja Scroll też z czegoś zrzyna, ale nie jestem w tym uświadomiony :)). Lubie takie klimaty, więc jak dla mnie przyjemnie się to oglądało, ciekawe walki, szybkie bez przeciągania – popełniasz błąd, giniesz lub ledwo uchodzisz z życiem, prosta zasada i tak powinno być, tego się spodziewałem i to dostałem, czysto i zwiewnie 7/10 :).\nKisara\t27.04.2010 23:33\nFilm na wieczorek\nCzysta rozrywka. Krew, nagość i główny bohater szastający mieczem to to, co tygryski lubią najbardziej. A przynajmniej TEN tygrysek ;P. Że niezbyt ambitny się zgodzę, ale nawet nie udaje takiego, więc o co chodzi? Grafika jak na te lata moim zdaniem genialna. Muzyka wtapia się w tło, ale tu przecież i tak chodzi tylko o akcję, walki, krew i jeszcze więcej akcji xD Polecam wszystkim osobom powyżej 18‑nastki. :)\nElof\t4.09.2009 20:58\nJest sobie taki film...\nObejrzałem i… i tyle. Jakoś tak przeleciało i nie wzbudziło we mnie większych emocji. Film ten mimo, iż swego czasu dość popularny, nie należy moim zdaniem do specjalnie dobrych. Ot, można zobaczyć z braku czego innego, lecz nie należy zbyt wiele oczekiwać po tym obrazie.\nRaczej wątpię, że kiedykolwiek do niego wrócę.\nQouren\t28.11.2008 20:33\nJedyny minus tej produkcji to niemal całkowity brak fabuły oraz… nudne walki. Cała reszta – świat, postacie, scenerie oraz muzyka: na 7/10. No, 7+, bo pierwsza scena zapada w pamięć :)\nangel\t18.06.2008 19:53\nna to anime natknelam sie z jakies 8‑10 lat temu, kiedy to jeszcze za bardzo nie interesowalam sie anime z racji zbyt mlodego wieku.\npo tym tytule naszczescie zostaly mi juz tylko wspomnienia jak przez mgle ale i tak uwazam ze to za duzo. pomimo zapomnienia duzej czesci filmu, ilekroc slysze owy tytul ciarki mnie przechodza a zoladek niemal do gardla podchodzi, samo wspomnienie slow „ninja scroll” w jakis niewyjasniony sposob przypomina mi jak obrzydliwe, brutalne i jedym slowem ryjace psychike bylo to anime.\nwedlug mnie ogladac je moze chcec tylko masochista\nsui\t31.03.2008 00:14\nBardzo mi sie podobalo, nie zgadzam sie z recenzja, aby bylo az tak brutalne. Jest typowe, utarte schematy, kulminacyjna walka, takie cos w stylu rambo – pierwsza krew, od samego poczatku, az do konca, raczej nie dla bab, za to facetom sie powinno spodobac, znajdziecie tu wszystko dla siebie. 8/10 sie nalezy :)\nzennos\t10.06.2007 20:38\ntakie sobie krwawe anime :P\nRecenzja trafia w 10‑tke,nic dodac nic ujac ;)\nPazuzu\t22.05.2007 14:09\nBardzo "przyjemne" anime\nNie powiem, by było to jedno z pierwszych anime jakie widziałam, ale na pewno wchodzi do pierwszej trzydziestki. I pewnie dla tego nie mam siły się nad nim znęcać. Mamy tu ładnie ułożone walki, fabułę prostą acz ciekawą, postacie z czymś w stylu charakterów (i można zrozumieć motywy ich działania!), niezły klimat i trochę wisielczego humoru. Jucha sika, trup ściele się gęsto, erotyka jest… czego więcej chcieć na zimowy wieczór po ciężkiej pracy/uczelni (ludziom poniżej liceum zdecydowanie odradzam)?\nZe strony technicznej wybija się animacja, choć nie jestem w jej ocenie obiektywna, bo projekt postaci wybitnie trafił w mój styl. O muzyce się nie wypowiem, bo nie pamiętam.\nW sumie, polecam; jako klasyk.\nmorbus (nacynarybnik@tlen.pl)\t21.12.2006 19:42\nSwietna siekanka, postacie bardzo sympatyczne (nawet te niesympatyczne)fabula ok.\nPolecam jak ktos ma ochote na cos relaksujacego(pomijam dzieci do 16 roku) i nie zobowiazujacego.\nTo moje pierwsze anime, wiec moja sympatia jest wzmocniona pozytywnymi skojarzeniami.\nnomura\t25.04.2006 10:35\nDzięki takim produkcjom wraca radocha z życia.\nOstra sieka osadzona w realiach Japonii plus fenomenalny główny bohater.\nsłaby wielbłąd\t25.03.2006 22:20\nfilm ten podobał mi się ,nie jest strasznie ambitny, ale nie to w nim przecież najważniejsze;]co do brutalności…z tego filmu pochodzi duża część scenek wmontowanych w teledysk Korn'a „Dead Bodies Everywhere”\nNazgul\t21.03.2006 17:13\nKreska świetna, scenariusz – no cóż, nie czarujmy się, prosty jak budowa cepa, ale to normalka w połowie filmów akcji (nie tylko anime)...\nCiekawe postacie, znakomite sceny walk..Jak dla mnie – klasyka, do której chętnie wracam jak mam ochotę na cos lekkostrawnego.\neve\t3.01.2006 13:35\nninja scroll brutalne i bez polotu?!\nczytam recenzje i nie wierze wlasnym oczom:) Ninja Scroll to dla mnie swietna i bardzo dobrze wywazona brutalnosc, ciezka atmosfera przesycona tym co dla gatunku [horroru] bardzo dobre. Obrzydliwa erotyka? Nie zauwazylam. Powiedzialabym raczej ze erotyka jest momentami zabawna, momentami prowokujaca. I raczej snuje sie niz odgrywa pierwsza czy droga role.\nFilm naprawde goraco polecam! a recenzentowi radzilabym nie opisywac anime z pogranicza horroru, bo mimo calego szacunku, widze ze nie jest w stanie odniesc sie kompetentnie do tego gatunku.\njubei\t26.05.2005 22:29\nmyśle że warto zobaczyć (jakby nie było to jednak klasyk),a jeśli ktoś chce troche czystej rozrywki to ten film jest do tego stworzony. tylko do tego.


Hantla poliuretanowa Profi 55 kg - Insportline | Marbo-Sport.pl\nHantla poliuretanowa Profi 55 kg - Insportline\nKod produktu: INS9190\nKupując zyskujesz: 25690 pkt\nPoliuretanowa hantla do ćwiczeń siłowych z serii Profi Insportline to najwyższa jakość wykonania od cenionego producenta sprzętu sportowego. Niezwykle przemyślana konstrukcja i bardzo dobra jakość zastosowanych materiałów sprawiają, że obciążenia z tej serii nadają się do zastosowań domowych i komercyjnych. Z ich pomocą można skutecznie ćwiczyć górne partie mięśniowe i poprawiać kondycję organizmu.\nHantla Profi Insportline 55 kg posiada uchwyt wykonany z chromowanej stali oraz główki z poliuretanowej masy bitumicznej. Rękojeść o szerokości 15 centymetrów została pokryta radełkowaniem – wyrazista faktura pozwala zabezpieczyć dłoń przed ześlizgnięciem się w czasie intensywnych ćwiczeń. Obciążniki z masy bitumicznej powleczono wysokowytrzymałą masą gumową. Zabezpiecza to rdzeń przed wilgocią oraz uszkodzeniami mechanicznymi.\nHantla 55 kilogramów Insportline Profi wyróżnia się bardzo wysoką jakością wykonania i estetyki – obciążenia tej klasy z powodzeniem mogą być używane w tłumnie odwiedzanych siłowniach.


Forum SHAMANIKA szamanizm-ezoteryka-śnienie • Zobacz wątek - Mroczne dziedzictwo Castanedy\nPn paź 19, 2009 5:05 pm przez Dream\nżródło - http://www.infra.org.pl/index.php?optio ... Itemid=301\nCarlos Castaneda – „ojciec chrzestny New Age” i niezwykle popularny autor książek o naukach Indianina don Juana zbudował swój misterny świat szamańskiego postrzegania otaczającej nas rzeczywistości, do którego wciągnął wielu swych czytelników. Okazało się jednak, że słynny don Juan nie tylko nie istniał, ale był tylko jednym z wielu niechlubnych elementów w historii Castanedy. Mało kto wie, że po jego śmierci w 1998 roku w tajemniczych okolicznościach zaginęły fanatycznie oddane mu towarzyszki życia. Czy wraz ze swym guru oddaliły się w świat „odrębnej rzeczywistości”, czy też prawda jest dużo bardziej prozaiczna i okrutna?\nPrzetłumaczenie tego eseju, dla mnie jako miłośnika twórczości Carlosa Castanedy było niewątpliwym wyzwaniem, zawiera on bowiem informacje dla osoby zaznajomionej jedynie z twórczością pisarza nader szokujące. Książki Castanedy (szczególnie 4 pierwsze) wywarły duży wpływ na moje osobiste postrzeganie rzeczywistości i takimi pozostaną zapewne dla wielu. Dla mnie nie ma znaczenia czy opisują fikcję czy fakty, bowiem jak powiedział Richard de Mille, który włożył niezwykłą pracę w zdemaskowanie „nauk don Juana” jako literackiej fikcji, Castaneda dotyka niezwykle ważnych aspektów naszego postrzegania rzeczywistości, otwiera drogi do zrozumienia mechanizmów ludzkiej percepcji. Większość z krytyków mimo wszystko była zauroczona jego prozą. Niestety fikcja przekształcona w prozę życia okazała się zgubna dla jego towarzyszek życia. Pozostaje jeszcze możliwość, że dokonały jednak tego tak wyczekiwanego skoku w „nagual”. Artykuł jest też przestrogą dla tych wszystkich, którzy podążając za dzisiejszymi trendami rozwoju duchowego mogą z łatwością zatracić się w całkowitym oderwaniu od rzeczywistości.\nCarlos Castaneda, okrzyknięty przez czasopismo „Time” „ojcem chrzestnym New Age” był ucieleśnieniem epoki Woodstocku. Jego dwanaście książek opisujących rzekome spotkania z indiańskim szamanem don Juanem uczyniły z absolwenta antropologii, światowej sławy pisarza. Do jego wielbicieli należeli John Lennon, William Burroughs, Federico Fellini czy też Jim Morrison.\nBędąc uczniem don Juana Castaneda zażywał peyotl, rozmawiał ze zwierzętami, zamieniał się w kruka i uczył się latać. Wszystko to działo się w tzw. „odrębnej rzeczywistości”. Castaneda, który zmarł w 1998 roku, od 1971 do 1982 był w USA jednym z najlepiej sprzedających się autorów tworzących utwory uchodzące za literaturę faktu. Za jego życia sprzedano ponad 10 milionów egzemplarzy jego książek. Castaneda postrzegany był jako bardzo atrakcyjny pisarz, a jego pierwsze książki zbierały pełne zachwytu recenzje. Magazyn „Time” określił je jako „przepięknie przejrzyste” podkreślając „siłę narracji niespotykaną w innych opracowaniach antropologicznych”. Książki powszechnie uznawano za literaturę faktu co tym bardziej przyczyniło się do ich sukcesu. Richard Jennings, prawnik blisko związany z Castanedą w latach 90-tych tak mówi o początku swej przygody z jego książkami: „Byłem poszukiwaczem. Szukałem realnej ścieżki do innych światów. Nie szukałem metafor”.\nStatus książek jako opracowań antropologicznych utrzymywał się przez pięć lat. Sceptycyzm zaczął narastać w 1972 roku kiedy to Joyce Carol Oates w liście do „New York Times’a” wyraził swoje oburzenie tym, że twórczość Castanedy w recenzjach jest przestawiana jako literatura faktu. W następnym roku „Time” opublikował artykuł ujawniający, że Castaneda kłamał kiedy mówił o swej przeszłości. Przez następną dekadę kilku badaczy, przede wszystkim Richard de Mille niestrudzenie starali się udowodnić, że prace Castanedy są fikcją.\nPomimo tych prób książki o don Juanie świetnie się sprzedawały i sprzedają nadal. Dziś, wydawnictwo Simon and Schuster posiadające prawa do twórczości Castanedy nadal klasyfikuje książki jako non-fiction. Można powiedzieć, że to nie ma znaczenia, gdyż wszyscy wiedzą, że don Juan był postacią fikcyjną. Problem leży jednak w tym, że nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę, a zagłębiając się w to jaki wpływ na niektórych czytelników miała twórczość „ojca chrzestnego New Age”, otrzymujemy mroczną historię, którą większość publikacji pomija milczeniem.\nCastaneda wycofał się z życia publicznego w 1973 roku i rozpoczął tworzenie sekretnej grupy swych admiratorów. Tym co scalało grupę były oczywiście jego książki oraz Tensegrity – technika ćwiczeń ruchowych odziedziczona rzekomo po tolteckich szamanach. Powstała też firma – Cleargreen, która promując Tensegrity prowadzi warsztaty, przez które przewinęło się tysiące osób, stworzono też serię filmów instruktażowych. Cleargreen działa do dzisiaj promując twórczość Castanedy i Tensegrity w USA, Europie i Ameryce Południowej.\nWewnętrzny krąg najbardziej zaufanych osób skupionych wokół Castanedy stanowiła grupa całkowicie oddanych mu kobiet. Nazywano je czarownicami. Zarówno Florinda Donner-Grau oraz Taisha Abelar jak też Amalia Marquez (prezes Cleargreen) i instruktorka Tensegrity Kylie Lundahl znikły bez śladu w kilka dni po śmierci Castanedy. Kilka tygodni później zaginęła Patricia Partin – jego przybrana córka. W lutym 2006 roku badanie DNA szkieletu odnalezionego w Dolinie Śmierci wykazało, że należał on do niej.\nNiektórzy byli bliscy współpracownicy Castanedy sugerują, że wszystkie te kobiety popełniły samobójstwo. Przytaczają wypowiedzi kobiet zasłyszane wkrótce przed zniknięciem jak też wskazują na częste dyskusje prowadzone przez Castanedę podczas prywatnych spotkań, kiedy to poruszał on temat samobójstwa. Osiągnięcie transcendencji poprzez wybraną przez siebie śmierć, było według nich, jednym z kluczowych zagadnień jego nauczania.\nCarlos Castaneda urodził się w 1925 roku w Peru, skąd w 1951 roku przeprowadził się do USA. Ukończył w Limie rzeźbiarstwo i miał nadzieję na zrobienie w Stanach Zjednoczonych artystycznej kariery. Jego życie potoczyło się jednak inaczej, podejmował się różnych dorywczych prac, aż w końcu w 1959 roku zapisał się na studia etnograficzne i antropologiczne na Uniwersytecie Kalifornijskim (UCLA), gdzie jednym z zadań było przeprowadzanie wywiadów z rdzennymi Amerykanami, Indianami zamieszkującymi południowe stany USA. Castaneda na studiach zbierał najlepsze oceny, ale po jakimś czasie z nich zrezygnował (wiele lat później, już będąc znanym pisarzem zrobił doktorat z antropologii - przyp. tłum.). Podjął pracę jako sprzedawca w sklepie alkoholowym a później jako taksówkarz. Jak twierdzi jego ówczesna żona Margaret Runyan (autorka „Magicznej podróży z Carlosem Castanedą”, książki której publikacji Castaneda stanowczo się sprzeciwiał) zaczął znikać z domu na całe dnie, i jak mówił, spędzać ten czas na pustyni. Wtedy rozpoczęła się jego, trwająca 7 lat praca nad „Naukami Don Juana”.\n„Nauki…” rozpoczynają się od spotkania na przystanku autobusowym w Arizonie młodego człowieka o imieniu Carlos z don Juanem, starym Indianinem z plemienia Yaqui, który „bardzo dobrze zna się na ziołach”. Carlos nalega aby don Juan wprowadził go w tajniki zielarstwa a szczególnie peyotlu. Początkowo niechętny Indianin w końcu pozwala Carlosowi zażyć peyotl i inne „rośliny mocy”. W swych wizjach młody człowiek widzi przeźroczystego czarnego psa, którym jest, jak później wyjaśnia don Juan, „Mescalito” – potężna, nadnaturalna istota. Ta wizja jest znakiem, że Carlos jest „wybrańcem” i powinien pobierać „nauki”.\n„Nauki…” to przede wszystkim dialog pomiędzy „mistrzem” don Juanem i „uczniem” Carlosem, jednak ten swe wizje, pomimo twierdzeń don Juana, wciąż traktuje jedynie jako ciekawe halucynacje. Podczas jednej z nich Carlos zamienia się w kruka i doznaje wrażenia lotu. W wyniku tego rodzą się pytania: czy istnieje obiektywna rzeczywistość? Czy też rzeczywistość jest zależna od sposobu jej postrzegania? Pod koniec książki Carlos ponownie spotyka Mescalito i ostatecznie uznaje go za postać realną a nie halucynację.\nKsiążka zawiera także ponad 50-cio stronicą antropologiczną „analizę strukturalną”. Jak twierdzi Runyan, celem jaki chciał osiągnąć Castaneda było stanie się psychodelicznym guru, podobnie jak Aldous Huxley czy Timothy Leary, który zresztą później podczas przypadkowego spotkania na przyjęciu podobno wykpił Castanedę stając się tym samym jego dozgonnym wrogiem.\nPierwsze wydanie „Nauk…” ukazało się w 1968 roku nakładem University of California Press i szybko zyskało ogromny rozgłos i popularność zwłaszcza wśród studentów. Dlatego też wkrótce książką i autorem zainteresował się redaktor naczelny dużego wydawnictwa Simon and Schuster, który następnie zdecydował się wykupić prawa do publikacji. W następnych latach pojawiły się kolejne tytuły: „Odrębna rzeczywistość”, uważana za najpiękniejszą „Podróż do Ixtlan” oraz „Opowieści o mocy”. Przedstawiają one kolejne etapy wtajemniczania Carlosa w świat don Juana. Pojawiają się nowe postaci, jak przyjaciel don Juana, szaman don Genaro, jak też i nowe, kluczowe dla późniejszej filozofii Castanedy pojęcia: „odrębna rzeczywistość”, „stawanie się niedostępnym”, „wymazywanie własnej przeszłości”, „zatrzymywanie świata”. Carlos nie zażywa już „roślin mocy” gdyż „przestają one być potrzebne”. Pojawia się też termin „nagual” - początkowo określający świat odrębnej rzeczywistości później utożsamiany z samym szamanem. „Opowieści o mocy” kończą się skokiem Carlosa w przepaść, w świat naguala.\nWszystkie te książki spotkały się z niezwykle entuzjastycznym odbiorem zarówno czytelników jak i krytyków. Rozpisywały się o nich najbardziej opiniotwórcze czasopisma, krytycznych opinii brakowało lub były odrzucane jak na przykład artykuł Westona La Barre, jednego z autorytetów w dziedzinie badań indiańskich ceremonii spożywania peyotlu, który napisał, że twórczość Castanedy jest „pseudo-dogłębną wulgarną pseudo-etnografią”.\nDopiero po jakimś czasie, po ukazaniu się wspomnianego wyżej listu Oates’a zaczęły pojawiać się podejrzenia co do autentyczności „nauk don Juana” zwłaszcza po tym jak reporterka „Time’a” Sandra Burton odkryła, że Castaneda kłamał mówiąc o swej przeszłości związanej ze służbą wojskową, zawodem ojca, wiekiem i pochodzeniem (urodził się w Peru a nie jak twierdził w Brazylii).\nJedną z najbardziej wytrwałych osób próbujących podważyć autentyczność twórczości Castanedy był psycholog Richard de Mille. Opublikował on szereg prac wskazujących na przeróżne nieścisłości w twórczości Castanedy a nawet swego rodzaju plagiaty. „Gdy tylko don Juan otwiera usta” – twierdzi de Mille – „wypływają z nich słowa przeróżnych pisarzy”. W 1980 roku wydał on nawet zbiór cytatów don Juana wraz z podaniem źródeł pochodzących ze znanych prac Wittgensteina, C.S. Lewisa, dalekowschodnich mistrzów duchowych czy też periodyków antropologicznych. „Wszystko wskazuje na to, że Castaneda więcej czasu spędzał w bibliotece UCLA niż na pustyni w Sonorze” – konkluduje de Mille. Innym ważnym faktem, na który wskazuje jest to, że Indianie Yaqui nie stosowali peyotlu w swych szamańskich rytuałach a don Juan przecież nauczał „wiedzy Yaqui”.\nNiektórzy antropolodzy nie do końca zgadzają się z de Millem. J.T. Fikes uważa, że Castaneda miał jakieś kontakty z rdzennymi Amerykanami jednak zarzuca mu co innego. Otóż publikacja „Nauk don Juana” spowodowała napływ rzesz entuzjastów Castanedy w regiony zamieszkiwane przez Indian Yaqui. Gdy ludzie dowiadywali się, że to nie Yaqui a Huichol zażywali peyotl udawali się na ich tereny dewastując je.\nDziś antropolodzy już nie debatują na temat autentyczności „nauk don Juana”. Profesor William W. Kelly, kierownik katedry antropologii Uniwersytetu Yale mówi:\n- Wątpię, aby którykolwiek antropolog mojego pokolenia uważał Castanedę za kogoś innego niż sprytnego konfabulatora. To było oszustwo, jestem pewien, że don Juan nie istniał.\nTego rodzaju opinie, jak też wspomniany artykuł w „Time” sprawiły, że w 1973 roku Castaneda postanowił wycofać się z życia publicznego. Wprowadzając w życie zasadę don Juana o „niedostępności” zakazał się fotografować czy też dokonywać jakichkolwiek nagrań ze swym udziałem. „Wymazując swoją przeszłość” rozstał się też ze swoją żoną i przybranym synem. Sprawił też, że sam don Juan znikł. Gdy, w 1977 roku ukazał się „Drugi krąg mocy” czytelnicy dowiedzieli się, że don Juan wkroczył do naguala, opuścił ten świat (tonal). To swego rodzaju oczyszczenie otworzyło Castanedzie drogę do stworzenia alternatywnej rodziny. Jej głównymi członkami stały się trzy kobiety, które poznał jeszcze na UCLA: Regine Thal, Maryann Simko i Kathleen „Chikie” Pohlman. Simko kończyła doktorat z antropologii i na uniwersytecie powszechnie postrzegana była jako narzeczona Castanedy. Dzięki niej poznał on Thal, również doktorantkę i przyjaciółkę z zajęć karate. Niejasnym jest jak do tego grona trafiła Pohlman.\nW 1973 Castaneda kupił dom, do którego wkrótce wprowadziły się kobiety, które znane są w jego książkach jako „czarownice”. Zgodnie z zasadą „wymazywania swej przeszłości” zmieniły swoje imiona i nazwiska: Simko stała się Taishą Abelar, Thal Florindą Donner-Grau. Jest ona pamiętana jako dorównująca Castanedzie inteligencją i charyzmą. Pohlman otrzymała imię Carol Tiggs. Doner-Grau i Abelar publikowały później swoje własne książki o magii.\nCzarownice jak i sam Castaneda utrzymywały swoje życie w tajemnicy. Używały przeróżnych pseudonimów i zabraniały się fotografować. Wyznawcy słyszeli ciągle zmieniające się historie dotyczące ich przeszłości. Dopiero po śmierci Castanedy światło dzienne ujrzały rzeczywiste fakty związane z ich życiem. Stało się tak głównie dzięki trójce byłych uczniów Castanedy.\nWe wczesnych latach 90-tych Richard Jennings, absolwent prawa mieszkał w Los Angeles, gdzie był szefem grupy walczącej z dyskryminacją osób zakażonych HIV, aktywnie też działał w organizacjach na rzecz równouprawnienia gejów i lesbijek. Po przeczytaniu artykuły w czasopiśmie Details trafił na jedno ze spotkań organizowanych w LA. Wkrótce potem zaczął uczęszczać na tzw. niedzielne sesje z Castanedą, które organizowane były tylko dla bardzo starannie dobranych uczestników. Od 1995 do 1998 roku był bardzo zaangażowanym członkiem grupy.\nInną byłą członkinią grupy jest Amy Wallace, autorka 13 książek w tym bestsellerowej „Book of lists”, którą napisała wspólnie ze swym bratem Davidem Wallechinsky’im i ojcem, pisarzem Irvingiem Wallace’em. Castanedę poznała jeszcze w 1973 roku, wiele lat później stała się jego kochanką, swe przeżycia opisała w książce „Uczennica czarownika” („Sorcerer’s Apprentice”). Mieszka obecnie w Los Angeles.\nGaby Geuter uczęszczała na warsztaty i marzyła o tym by dostać się do kręgu najbliższych współpracowników Castanedy. W 1996 roku została jednak wykluczona z grupy. Aby poznać prawdę o guru, który ją odrzucił rozpoczęła wraz ze swym mężem Gregiem Mamishian’em śledzenie Castanedy i pozostałych co opisała w książce „Filmując Castanedę” („Filming Castaneda”). Gdyby nie oni nie byłoby żadnych fotografii czy filmów Castanedy po roku 1973. Geuter wraz z mężem przeszukiwała też śmieci wyrzucane z domu Castanedy natrafiając na dokumenty, rachunki, listy dzięki którym można ustalić wiele faktów związanych z jego ostatnimi dniami życia.\nJennings szacuje, że w latach 70-tych i 80-tych grupa liczyła kilkanaście osób, głównie kobiet, które przychodziły i odchodziły. Najbardziej znamiennym zdarzeniem tego okresu było odejście Carol Tiggs, która według Wallace zawsze była najbardziej wewnętrznie sprzeczną czarownicą. Wkrótce po dołączeniu do grupy postanowiła z niej odejść i ożeniła się. Po jakimś czasie Castaneda ściągnął ja z powrotem.\nW „Darze orła” Castaneda opisuje to w ten sposób, że Tiggs znika w „drugiej uwadze”, co jest jednym z jego określeń nieskończoności. Po jakimś czasie pojawia się w Los Angeles i następuje radosne zjednoczenie z Carlosem. Dzięki pobytowi w „innym wymiarze” Tiggs zostaje nazwana „kobietą nagual”.\nGłównym zadaniem czarownic było rekrutowanie nowych członków grupy, co odbywało się podczas odczytów i warsztatów. Przede wszystkim szukano kobiet, które według Melissy Ward, członkini w latach 1993-1994 musiały posiadać kombinację intelektu, urody i wrażliwości. Procesowi inicjacji w szeregi „rodziny” często prawdopodobnie towarzyszyła konieczność sypiania z Castanedą, podczas gdy publicznie mówiono, iż żyje w celibacie.\nW swej książce Wallace opisuje szczegółowo proces jej zniewolenia. Jej ojciec przyjaźnił się z Castanedą, który był częstym gościem w ich domu. Kiedy zmarł w roku 1990 wkrótce zadzwonił do niej Castaneda mówiąc o tym, że ojciec ukazał mu się w czasie snu narzekając na to, że po śmierci został uwięziony w domu i prosi Amy i Carlosa o uwolnienie. Dlatego musieli się spotkać. Sceptyczna Wallace zgodziła się, do spotkania doszło i nawet nie zauważyła kiedy znaleźli się w łóżku. Później kiedy wyraziła obawę, że mogła zajść w ciążę, Castaneda wpadł w szał krzycząc, że nasienie naguala nie jest ludzkie. Nie wspomniał, że wiele lat wcześniej poddał się zabiegowi wazektomii (podwiązanie nasieniowodów).\nPóźniej Castaneda mówił jej, że zawarli „energetycznie małżeństwo”. Kiedyś zabrał ją do swojego domu, kiedy wychodząc spojrzała na tabliczkę z numerem domu i adresem aby go zapamiętać nakrzyczał, że „wojownik by nie patrzył”. Kazał jej wracać do Berkeley co też uczyniła. Kiedy próbowała dzwonić nie odbierał, w przeciwieństwie do czarownic, które poinstruowały ją, co ma uczynić aby powrócić. Miała się pozbyć swych przynależności. Pozbyła się swych kotów, co nie pomogło, ale Castaneda zadzwonił i powiedział, że jest egoistyczną, zepsutą Żydówką. Dopiero po pół roku pozwolił jej powrócić.\nLudziom aspirującym do miana wojowników jak Wallace czy Ward nakazywano zrywać kontakty z najbliższymi. Jennings opowiada, że według Castanedy przebywanie w związkach odwracało uwagę od kroczenia ścieżką wojownika. Udzielał szczegółowych instrukcji jak tego dokonywać, np. poprzez unikanie przytulania się z bliskimi. W niektórych przypadkach separacja przebiegała brutalnie i była nieodwracalna. Zarówno Jennings jak i Wallace wspominają pewną młodą adeptkę, której nakazano uderzyć w twarz swoją matkę. Wiele lat później wspominała ona z płaczem, że musiała to zrobić bo bała się wykluczenia z grupy. Wallace opisuje również historię pewnego ucznia, którego rodzice zmarli wkrótce po tym jak zerwał z nimi kontakt. Castaneda pochwalił go: „Jeżeli to czynisz naprawdę, jak mówił don Juan, oni umierają szybko, to tak jakbyś rozgniatał pchłę – takimi oni właśnie są – pchłami”.\nCzęstą praktyką było zmuszanie do porzucenia pracy. Valerie Kadium, uczęszczająca na „niedzielne sesje” w latach 1995-1996 wspomina pewnego uczestnika, który chcąc całkowicie oddać się grupie pojechał do Vermont, aby zamknąć swój biznes. Kiedy wrócił do Los Angeles dowiedział się, że nie może uczestniczyć w spotkaniach, gdyż było już „za późno”. Jennings również musiał porzucić swoją pracę, która wymagała od niego kontaktu z mediami a przecież nie mógł dać się fotografować.\nJednak to było coś za coś. Jennings wspomina:\n- Czułem się wspaniale wśród tych ludzi. Czułem, że odnalazłem rodzinę. Odnalazłem drogę.\n- Było tak słodko. Miałam wielkie nadzieje. Chciałam czuć świat bardziej dogłębnie – i czułam.\nWprawdzie raz przeżyła załamanie gdy została wyrzucona z sesji a Castaneda powiedział, że „duchy ją wypluły” ale później przyjęto ją z powrotem. Wallace wspomina „Czułam, że biorę udział w czymś fascynującym wraz z niezwykłą grupą ludzi. Byliśmy wyzwoleni z nudy zwykłego życia”.\nMimo to nikt nigdy nie wiedział na czym stoi. Według Wallace „Castaneda wybierał kogoś, koronował ale jednocześnie mógł w ciągu następnych 48 godzin pozbyć się tej osoby. To też wywoływało nieustającą zazdrość i rywalizację wśród członków grupy. (…) Najgorsze co może się przytrafić to kiedy jesteś kochany i kochany a później krzywdzony i krzywdzony, nie ma zasad, a jeśli są to ciągle się zmieniają, a później nagle wszyscy znowu cię całują. To najbardziej szalona metoda manipulacji i w tym Carlos się specjalizował, nie był głupi”.\nOkazuje się, że wiele decyzji zależało też od nastrojów kobiety nazywanej „Blue Scout”. To szczególna osoba w grupie. Nazywała się Patricia Patrin, która w wieku 19 lat wyszła za mąż za reżysera Marka Silliphanta, który przedstawił ją Castanedzie. Kilka tygodni po ślubie opuściła męża i zamieszkała z Castanedą.\nCastaneda przemianował ją na Nury Alexander, była też nazywana „Claude” albo „Blue Scout”. Była jego ulubienicą, adoptował ją oficjalnie w 1995 roku. Członkom grupy mówiono, że Castaneda począł ja z Carol Tiggs w nagualu. Mówił, że ma bardzo niezwykłą energię, że jest nie do końca człowiekiem – wielkie wyróżnienie z jego ust. Partin była bardzo infantylna, mówi się, że niektórzy członkowie dostawali zadania zabawy z nią lalkami.\nPo koniec lat 80. Castaneda ogłosił grupie, że Blue Scout poradziła mu, aby założył Cleargreen, która miała promować Tensegrity.\nCastaneda rozważał możliwość przekształcenia swoich koncepcji w religię, podobnie jak uczynił to L. Ron Hubbard ze scjentologią. Wybrał jednak Tensegrity, które było techniką ruchową przypominającą połączenie tai-chi z tańcem. Inspiracja na pewno wyszła od miłośniczek karate Donner-Grau i Abelar. Sam Castaneda przez lata pobierał nauki od mistrza wschodnich sztuk walki Howarda Lee. Nazwa została zaczerpnięta od Buckminster Fullera, który odnosił ten termin do strukturalnego współdziała pomiędzy naprężeniem i naciskiem. Jednak przede wszystkim Castanedzie podobało się brzmienie tego słowa.\nGłównym promotorem Tensegrity był Bob Wagner, reżyser i często nagradzany pisarz. W 1988 chciał nakręcić film na podstawie książek o don Juanie i skontaktował się z Castanedą. W ciągu kilku lat stał się członkiem „rodziny” przybierając imię Lorenzo Drake, w skrócie Enzo. Wysoki, łysy, zazwyczaj ubrany na czarno na przeróżnych spotkaniach, odczytach i pokazach spełniał często rolę „bramkarza” wyprowadzając z sali osoby zadające niewygodne pytania. W 1995 porzuciwszy swoją żonę ożenił się z Carol Tiggs. W tym samym roku jego powieść „Tracę cię” („I’m Losing You”) została wybrana przez „New York Times” książką roku. John Updike w recenzji stwierdził, że Wagner „pisze jak czarodziej”.\nNa początku lat 90. w celu promowania Tensegrity powołano firmę Cleargreen. Castaneda wprawdzie nie był udziałowcem jednak wszystko skrupulatnie kontrolował. Jej oficjalnym prezesem była Amalia Marquez (Talia Bey wśród czarownic), młoda businesswoman, która po przeczytaniu książek Castanedy porzuciła rodzinne Puerto Rico i przyjechała do LA.\nPodczas seminariów Tensegrity kobiety ubrane na czarno prezentowały publiczności ruchy. Castaneda wraz z czarownicami mówili i odpowiadali na pytania. Seminarium kosztowało 1200$ i skupiało ok. 800 uczestników. Sprzedawano też różne gadżety jak np. koszulki.\nLatem 1997 roku u Castanedy zdiagnozowano raka wątroby. Wcześniej swoim uczniom mówił, że nie umrze a tak jak don Juan wznieci w sobie wewnętrzny ogień, zamieni się w płomienną kulę i wzniesie się ku niebiosom.\nPonieważ czarownicy nie mogli chorować, diagnoza pozostawała pilnie strzeżonym sekretem znanym tylko nielicznym. Warsztaty były kontynuowane. Jednak stan Castanedy pogarszał się, co raz rzadziej opuszczał dom. Według Wallace Tiggs powiedziała jej, że czarownice kupiły broń. Zaczęto palić dokumenty. Zrozpaczona Abelar zaczęła pić. „Nie grozi mi, że stanę się alkoholiczką” – mówiła do Wallace – „bowiem odchodzę, jest za późno”.\nGwiazda Tensegrity Lundahl mówiła: „Jeżeli nie odejdę z nim, zrobię to co mam zrobić”. Powiedziała do Wallace: „Jest za późno dla ciebie i dla mnie by pozostać na tym świecie. Wydaje mi się, że wiesz co mam na myśli”.\nW kwietniu 1998 roku Geuter sfilmowała jak członkowie grupy wynoszą rzeczy z domu Castanedy. Tydzień później, w wieku 72 lat, Castaneda zmarł. Został poddany kremacji w Culver City Mortuary, nikt nie wie co stało się z jego prochami. Po kilku dniach telefony Donner-Grau, Abelar, Partin, Lundahl i Marquez zostały wyłączone i ślad po nich zaginął. Po paru tygodniach porzucony Ford Escort należący do Partin został odnaleziony w Dolinie Śmierci.\nNawet członkowie najbliższego otoczenia nie wiedzieli, że Castaneda nie żyje. Jennings dowiedział się po dwóch tygodniach kiedy zadzwoniła do niego Tiggs mówiąc, że nagual „odszedł” a czarownice „są gdzie indziej”. Oficjalnie nie było żałoby, firma Cleargreen nadal prowadziła warsztaty. Jennings wspomina, że jednak wszyscy pogrążeni byli w smutku, często topiąc go w alkoholu i narkotykach. On sam kilkukrotnie jeździł na pustynię z myślą o popełnieniu samobójstwa.\nMedia o śmierci Castanedy dowiedziały się po dwóch miesiącach, wtedy to pracownicy Cleargreen zamieścili na swojej stronie internetowej ogłoszenie napisane przez Wagnera:\n„Dla don Juana wojownik był istotą, która gdy przychodzi odpowiedni czas rozpoczyna ostateczną podróż świadomości zmierzając do „totalnej wolności”. Wojownicy mogą utrzymać swą świadomość, którą zwyczajnie porzucą w chwili śmierci. W momencie przejścia ciało w całości rozpalane jest wiedzą. Carlos Castenada opuścił świat w taki sam sposób, w jaki zrobił to jego mistrz, don Juan Matus - w pełni świadom.”\nPo śmierci Castanedy w wypowiedziach pisarzy i krytyków unika się oskarżania go o oszustwo. Wielu wyrażało nostalgię za autorem, który był tak ważny dla nich w młodości. De Mille wyraża wręcz uznanie: „Był doskonałym oszustem, bowiem nigdy do niczego się nie przyznał”.\nW testamencie Castaneda przekazuje swój dorobek tzw. „Powiernictwo orła”. Jennings, któremu udało się zdobyć kopię twierdzi, że kobietom, które znikły należą się spore sumy pieniędzy. Deborah Drooz, egzekutor ostatniej woli Castanedy mówi, że nie ma z nimi kontaktu. Dodaje, iż wierzy, że kobiety żyją.\nJennings jest przekonany, że Castaneda wiedział, że kobiety popełnią samobójstwo. „Mówił o tym w kółko”. Dodaje, że Partin została kiedyś wysłana aby obejrzeć opuszczone sztolnie na pustyni (jest taka opuszczona sztolnia w pobliżu miejsca gdzie odnaleziono szkielet Partin). „Regularnie nam powtarzał, że jest naszą jedyną nadzieją. Wszyscy razem mieliśmy dokonać «skoku», cokolwiek to znaczy. (…) Opisywał to na różne sposoby, podobnie jak czarownice. Wyglądało to tak, że żyły tylko dla tego co zostało im obiecane”.\nObietnica może być związana z finałową sceną „Opowieści o mocy” kiedy Carlos skacze z wysokiego urwiska w przepaść, w nagual. W książce z 1984 roku „Wewnętrzny ogień” Castaneda pisze: „Nie umarłem na dnie otchłani, podobnie jak nie umarli inni uczniowie, którzy skakali wcześniej, nigdy bowiem nie dotarliśmy do dna; pod wpływem tak ważnego i niepojętego czynu, jakim był skok po własną śmierć, wszyscy przesunęliśmy punkty połączenia i zbudowaliśmy inne światy.”\nCzy Castaneda rzeczywiście w to wierzył? Wallace uważa, że tak. „Był co raz bardziej zahipnotyzowany swymi własnymi marzeniami. Jestem przekonana, że sam sobie zrobił pranie mózgu”. A co z czarownicami? Geuter mówi w ten sposób: „Florinda, Taisha i Blue Scout wiedziały, że to fantazyjna konstrukcja. Ale gdy tysiące par oczu wpatruje się w ciebie, zaczynasz wierzyć w te fantazje. Te kobiety nigdy nie musiały ustosunkowywać się do realnego świata. Carlos usidlił je gdy były jeszcze młode.”\nWallace nie jest pewna w co kobiety wierzyły. Otwarte dyskusje w tym gronie były zakazane, nie sposób było się dowiedzieć co kto myśli naprawdę. Wydaje jej się, że po tak długim życiu z Castanedą nie miały wyboru: „Zerwały ze światem wszystkie powiązania. Do czego miały wrócić po latach? Z kim miały żyć? Nie czuły się już częścią tego świata, dlatego się zabiły”.\nZ wyjątkiem przypadku Donner-Grau prowadzone były dochodzenia w sprawie zaginięć jednak bez żadnych skutków. Sprawa Marquez, na skutek starań jej brata jest nadal otwarta, jednak i tu nie odnaleziono jak dotąd żadnego śladu po kobiecie.\nW 2002 roku w Taos, Janice Emery uczestniczka warsztatów i wielbicielka Castanedy skoczyła w wąwóz Rio Grande. Zginęła na miejscu. Jeden z jej przyjaciół powiedział, że chciała dołączyć do ludzi Castanedy. „Naprawdę myślała, że umie latać”. Rok później w pobliżu miejsca odnalezienia porzuconego Forda Escorta znaleziono szkielet. W 2006 roku zidentyfikowano go jak należący do Partin.\nJej śmierć i zniknięcie pozostałych kobiet nie jest jedyną stroną dziedzictwa Carlosa Castanedy. Jego twórczość wywarła niewątpliwy wpływ na takie osoby jak Deepak Chopra czy George Lucas. Bezsprzecznie, Castaneda otworzył wrota percepcji wielu czytelników, a uczestnicy jego warsztatów przeżyli niezwykłe ważne dla swojego życia doświadczenia. Jest wiele osób, które odczuwają zbawienny wpływ Tensgrity na swoje zdrowie. Nawet wśród krytyków są osoby, które mimo wszystko cenią jego książki.\n- Był przewodnikiem. Szukałam odpowiedzi na ważne pytania. Pomógł mi – mówi Geuter.\nJednak piątkę jego najbliższych towarzyszek, jego nauki oraz nacisk jaki kładł na ich prawdziwość mogły kosztować życie.\nKsiążki Castanedy nadal są sprzedawane jako literatura faktu, pomimo krytyki ze strony akademików. Być może osiągnąłby podobny sukces gdyby jego twórczość przedstawiana była jako alegoryczna fikcja jak np. „Niebiańskie przepowiednie” Jamesa Redfield’a. Jednak Castaneda do końca utrzymywał, że niczego nie zmyślił. Jak mówi Wallace „Gdyby nie prezentował swoich opowieści jako fakt, zapewne nie zrodziłby się swego rodzaju kult. Jako literatura faktu, z pewnością stało się to niebezpieczne”.\nTłumaczenie: Michał Kuśnierz\nŹródło oryginalne: „The dark legacy of Carlos Castaneda”, salon.com\nŚr gru 21, 2011 5:07 pm przez Dende\nRe: Mroczne dziedzictwo Castanedy\nO życiu, dokonaniach i śmierci Carlosa Castanedy i sporach wokół jego osoby\nMary Joan Barker i Carlos Castaneda, 1962, podczas ich ślubu.\nKtóż z nas nie czytał opowieści o Don Juanie, meksykańskim szamanie, który wprowadził Carlosa Castanedę na ścieżkę wojownika i za jego pośrednictwem przekazywał ludziom Zachodu mądrości tolteckiej magii? Kto nie zachwycał się pięknem książek Castanedy, opisem wizji psychodelicznych i świata czarowników, w którym wszystko może się zdarzyć? Przez ponad trzydzieści lat opowieści o Don Juanie stanowiły pozycje kultowe w biblioteczkach dzieci kwiatów i wszystkich zainteresowanych współczesnym szamanizmem, a ich autora nieraz nazywano ojcem chrzestnym New Age'u. Było nie było to właśnie Castaneda zapoczątkował w latach sześćdziesiątych wielki ruch domorosłych eksperymentatorów, którzy na własną rękę starali się poszerzać swoją percepcję o odmienne stany świadomości. Niektórzy z nich posługiwali się przy tym roślinami halucynogennymi, takimi jak pejotl, bieluń dziędzierzawa i grzyby psylocybinowe. Inni, starali się przełamywać nawykowe wzory myślenia, czucia i postrzegania poprzez medytację i praktyki szamańskie. Don Juan stał się wzorem mistrza duchowego, od którego można było pobierać nauki na temat funkcjonowania ludzkiego umysłu. Tymczasem, o samym Castanedzie prawie nic nie było wiadomo, jako że sam autor Nauk Don Juana niechętnie udzielał wywiadów i stronił od publiczności.\nKilka tygodni temu [pisane w 1998 r., przypis "Taraki".] w świat poszła wieść o śmierci Castanedy. Była to wiadomość niespodziewana i dość długo przechowywana w tajemnicy. Carlos Castaneda zmarł 27 kwietnia 1998 r. w swoim domu w Los Angeles. O jego śmierci wiedziała tylko grupka znajomych, ponieważ, jak twierdzi Deborah Drooz, prawniczka Castanedy: Nie lubił rozgłosu. Zawsze dbał o to, by nie robiono mu zdjęć i nie nagrywano jego głosu. Nie lubił światła reflektorów. Był w tym zresztą bardzo konsekwentny, ponieważ skutecznie wymazywał z rejestrów bądź fałszował historię swojego życia.\nDo dziś nie jest pewne, gdzie się urodził. Sam Castaneda twierdził, że urodził się 25 grudnia 1931 roku w Sao Paolo, w Brazylii. Jednakże według amerykańskich rejestrów imigracyjnych było to sześć lat wcześniej w peruwiańskim mieście Cajamarca. [Patrz: przypis "Taraki" na końcu.] Wiadomo tylko, że wychowywał go dziadek znany z dobrego serca i skłonności do rozpusty. Castaneda w 1951 roku przyjechał do USA, gdzie uczęszczał do jednej ze szkół w Hollywood. Po jej ukończeniu udał się na Uniwersytet Kalifornijski, gdzie studiował antropologię. To właśnie tam rozwinął swoje zainteresowania szamanizmem Indian północnoamerykańskich, ich zwyczajami i praktykami religijnymi.\nBędąc jeszcze studentem antropologii w Los Angeles, Castaneda odbył latem 1960 roku kilka wypraw na Południowy Zachód w celu zebrania informacji o roślinach leczniczych używanych przez Indian zamieszkujących te obszary. Podczas jednej z nich spotkał starego Juana Matusa, Indianina z plemienia Yaqui zamieszkującego pustynię Sonory w Meksyku. [Patrz: przypis "Taraki" na końcu.] Jak się później okazało, Don Juan był czarownikiem, znakomicie obeznanym w leczniczych i halucynogennych właściwościach roślin. Castaneda skrupulatnie wypytywał go o te rośliny i coraz bardziej wnikał w świat Indian Yaqui. Okazało się jednak, że aby naprawdę zrozumieć nauki Don Juana, musi porzucić wiedzę wyuczoną na Uniwersytecie oraz wszelkie swoje przekonania na temat natury otaczającego go świata. Nie minął rok a z naukowca Carlos Castaneda stał się uczniem czarownika, poznającym na nowo świat i uczącym się doznawać stanów niezwykłej rzeczywistości. Wiedzę w ten sposób nagromadzoną oraz cały proces dochodzenia do niej na drodze odzierania się ze złudzeń opisał w pracy pod tytułem Nauki Don Juana. Wiedza Indian z plemienia Yaqui. Otrzymał za nią doktorat, a gdy ją wydał w 1968 roku, wnet okazała się bestsellerem oraz powieścią kultową zarówno wśród młodzieży jak i utytułowanych profesorów akademickich.\nNauki Don Juana pokazują, jaką drogę trzeba przejść, by móc zostać uczniem czarownika. Owa droga do wiedzy usłana jest kolcami własnych przyzwyczajeń i uprzedzeń, dotyczących wszystkiego, począwszy od wizji swojego ja, a skończywszy na wizji całego świata. W świecie Don Juana nic nie jest prawdziwe, wszystko jest możliwe. Jak powiada sam Don Juan: Pierwszy czyn nauczyciela polega na zaprezentowaniu koncepcji, że widziany przez nas świat jest tylko obrazem, opisem świata. Jednakże zaakceptowanie tej prawdy wydaje się jedną z najtrudniejszych rzeczy. Z samozadowoleniem dajemy się usidlić naszemu indywidualnemu obrazowi świata, który zmusza nas do odczuwania i postępowania tak, jakbyśmy wszystko o nim wiedzieli. Ten potoczny obraz rzeczywistości, do którego przywykliśmy od dzieciństwa Don Juan nazywa tonalem.\nTonal posiada dwa aspekty: po pierwsze, jest przestrzenią, w której toczy się życie przeciętnego człowieka, po drugie, jest tym, co nadaje sens wszystkiemu, co mieści się w sferze świadomości, a co nazywamy oczywistością. Opoką tonala są rozum, my i zwykły opis rzeczywistości, cały zakres sfery znanego. Nauczyciel pomaga uczniowi wejść w świat, który znajduje się poza doświadczeniem tonala, nazywany potocznie rzeczywistością niezwykłą. Świat ten czarownicy nazywają nagualem. Nagual podobnie jak tonal posiada dwa aspekty: po pierwsze jest całością możliwych doświadczeń, z którymi nie obcujemy ze względu na nasze przyzwyczajenia i uprzedzenia; po drugie nagualami nazywa się czarowników, którzy umieją bezpośrednio widzieć rzeczywistość.\nJak mówi Castaneda: Szamani, tacy jak Don Juan, uważają że każdy człowiek może dostrzegać energię w taki sposób, w jaki przepływa ona we wszechświecie. Wierzą, że człowiek tworzy kulę energetyczną, której centrum stanowi tak zwany "punkt zborny". Innymi słowy, szaman widzi człowieka jako energię poruszającą się po świecie. Punkt zborny jest to najjaśniejszy punkt w tej kuli światłą, umieszczony na wysokości łopatek. Szamani twierdzą, że w tym punkcie gromadzi się energia przepływająca przez świat, która przetwarzana jest na dane zmysłowe, a następnie poddawana jest interpretacji, tworząc potoczny obraz świata. Kłopot w tym, że ludzi najpierw uczy się interpretacji, a dopiero potem widzenia, przez co zawsze dostrzegają tylko to, czego nauczono ich postrzegać. W książkach Castanedy ludzie przedstawiani są jako świetliste istoty, które zwykle mają przymocowany w jednym miejscu punkt zborny, który zamyka ich w normalnej rzeczywistości, postrzeganej jako świat zewnętrzny. Przemieszczenie tego punktu zbornego umożliwia adeptowi postrzeganie innych, równie realnych światów oraz poruszanie się w nich z taką samą sprawnością, co po normalnym świecie.\nDon Juan uczył Castanedę różnych sposobów przemieszczania punktu zbornego i kontaktowania się z nagualem. W Naukach Don Juana główny nacisk położony był na szukaniu tzw. sprzymierzeńców. Sprzymierzeniec jest to moc zdolna przenieść człowieka poza jego własne granice. Można ją pozyskać z roślin psychodelicznych: bielunia, pejotlu i grzybów psylocybinowych. Sprzymierzeńcy pomagali Castanedzie wyjść poza normalną percepcję rzeczywistości, przez co rozbijali jego poczucie oczywistości. Innymi słowy, dzięki sprzymierzeńcom Castaneda mógł wyjść poza swój tonal ku nagualowi i tam szukać mocy.\nBez wątpienia, popularność pierwszych książek Castanedy w dużym stopniu wiązała się właśnie z jego opisami roślin halucynogennych i wizji psychodelicznych. Jednakże, w następnych książkach, roślinki halucynogenne coraz częściej zastępowane były innymi technikami uzyskiwania niezwykłych stanów świadomości, takimi jak właściwy sposób chodzenia, wymazywanie osobistej historii i śnienie. Wszystkie one zmierzały do osłabienia wszechmocy tonala, czyli innymi słowy do zmniejszenia wpływów ego na percepcję świata. Chodziło o to, by patrzenie zastąpić widzeniem, czyli przeżywać świat w sposób bezpośredni a nie zapośredniczony naszym zdroworozsądkowym nastawieniem.\nZ roku na rok, z książkę na książkę Castaneda coraz wyraźniej wkraczał w świat naguala. Było to możliwe jedynie dzięki dyscyplinie, czyli umiejętności spokojnego stawiania czoła dziwactwom, które nie pasują do naszych oczekiwań. Musiał zatem przyjmować wszystko, co mu się przydarzało, bez żalu i oczekiwań. Kiedy więc w 1973 roku Don Juan odszedł z tego świata, Castaneda włączył jego nauki do swego życia i pozostawał im wierny, bez względu na wrogie reakcje, jakie wywoływały wśród niektórych ludzi Zachodu.\nPopularność książek Castanedy bardzo szybko zrodziła wobec niego niechęć i zawiść akademickich antropologów i niektórych dziennikarzy. Wśród bardziej poważnych argumentów zarzucano mu, że dla potrzeb literackiej fikcji wymyślił sobie postać Don Juana, która tak naprawdę istniała, tyle że sto lat wcześniej. Castaneda unikał wywiadów, lecz na stawiane mu zarzuty odpowiadał, że Don Juan istniał, podobnie jak inne postaci opisane w jego książkach. Mimo jego zapewnień, kampania oskarżeń poskutkowała odebraniem mu doktoratu, który otrzymał wcześniej za książkę Nauki Don Juana, a jeden z bardziej znanych antropologów, Clifford Geertz posunął się nawet do takiego stwierdzenia: Książki Castanedy nie posiadają obecnie dla antropologii żadnego znaczenia. Pomimo tego, wszystkich zadziwiała wewnętrzna spójność dzieł Castanedy i złożoność opisywanego przezeń świata. Czy można to było sobie wymyślić? A jeśli nawet, jakim wielkim zatem czarownikiem musiał być Castaneda?\nCo więcej, Castaneda posiadał wszystkie cechy prawdziwego czarownika: charyzmę, skromność i spryt. Unikał rozgłosu, co przecież było głównym składnikiem praktyki wymazywania osobistej historii. Ci, którzy go znali, twierdzili że był niskim, pogodnym człowiekiem, wyglądającym młodo jak na swój wiek. Castaneda lubił się śmiać, choć w jego oczach krył się smutek. Być może, było to tylko złudzenie. Być może, była to obecność śmierci, którą musiał odczuwać każdy czarownik.\nO jego wielkości niechaj świadczy pewne zdarzenie. Pewnego razu Castaneda uczestniczył w spotkaniu z wysokim i przystojnym Indianinem, który twierdził że jest Carlosem Castanedą i zgodził się wyjawić tajemnice Don Juana. Prawdziwy Castaneda przyglądał się temu widowisku ze spokojem, ponieważ nie chciał psuć dobrej zabawy. Wiele lat później przyznał: Ten Indianin wyglądał dokładnie tak, jak ludzie wyobrażają sobie Castanedę! Kto by pomyślał, że jestem drobnym, pucułowatym, opalonym człowieczkiem. Na dodatek, tak dobrze się bawił! Czemu miałbym mu psuć zabawę? Niechaj będzie Carlosem przez ten wieczór!\nCastaneda wzbraniał się przed zapisywaniem się w księgach historii. Nie wolno było robić mu zdjęć i nagrywać jego głosu. Po śmierci Castanedy w magazynie Time ukazało się jego zdjęcie, na którym widać było zasłoniętą rękami twarz o bardzo żywych oczach, na które spadały ciemne włosy. Było to jedyne zdjęcie, na jakie się zgodził.\nPo wielkim sukcesie książek o Don Juanie wielokrotnie proponowano mu olbrzymie pieniądze za prawo do kręcenia filmów opartych na jego książkach. Kiedyś zaś jeden z wielkich koncernów, American Express, chciał go zaangażować do swojej reklamówki, ten lekką ręką zrezygnował z miliona dolarów, które by mógł zarobić w 10 sekund. Wszystko to może jedynie świadczyć na rzecz autentyczności świadectw Castanedy, niezależnie od tego, jak niesamowicie by one nie brzmiały.\nNajwiększą popularnością Castaneda cieszył się w latach siedemdziesiątych. Z czasem, szum wokół książek Castanedy ucichł i wydawało się, że cała afera wokół kwestii autentyczności Don Juana pozostanie już tylko rozrywką znudzonych antropologów. Tymczasem, w 1991 roku dwie kobiety, Florinda Donner-Grau i Taisha Abelar napisały książki, w których przyznawały się do kontaktów z Don Juanem i opisywały pobierane u niego nauki. [Patrz: przypis "Taraki" na końcu.] Jakby nie było tego dość, dwa lata później Castaneda napisał Sztukę śnienia, jedną z najlepszych swoich książek, w której ujawnił trzecią uczennicę Don Juana, Carol Tiggs. Końcowy rozdział tej książki opisuje zdarzenie, kiedy to podczas praktyki wspólnego śnienia w jednym z meksykańskich hoteli Tiggs zniknęła z tego świata, niesiona na skrzydłach intencji. Do tej niezwykłej sytuacji doszło w 1975 roku, a w dziesięć lat później Castaneda natknął się na Tiggs, która błądziła po omacku w księgarni. Jej nieprawdopodobny powrót, jak mówi Castaneda: rozerwał dziurę w materii wszechświata. I musiał to być dla pozostałej trójki poważny szok, ponieważ od tej pory, za namową Tiggs, zgodzili się prezentować światu praktyczną stronę nauk Don Juana.\nW ten sposób powstały warsztaty tzw. tensegrity, czyli wiedzy przekazywanej od 27 pokoleń czarowników Yaqui. Tensegrita to innymi słowy zestaw ćwiczeń fizycznych przypominających trochę jogę, trochę tai chi, mających wprowadzać w stany niezwykłej rzeczywistości. Warsztaty tensegrity natychmiast zaskarbiły sobie niezwykłą popularność, tym bardziej że bardzo pochlebne opinie wyrazili o nich nauczyciele z innych szkół samorozwoju. Wszystko sprawiało wrażenie, że nauki Don Juana wreszcie w pełni są udostępniane światu zwykłych ludzi. I wtedy właśnie pojawiły się pierwsze pogłoski o chorobie Castanedy.\nCarlos Castaneda jako czarownik nie korzystał z konwencjonalnej medycyny. Leczył się sam ziołami i wewnętrzną mocą. Kiedy zaś nadszedł jego czas, spalił się od wewnątrz, podobnie jak jego nauczyciel, Don Juan. Zwłoki Castanedy natychmiast po śmierci poddano kremacji, a jego prochy wysłano do Meksyku, krainy skąd pochodzi mądrość Indian Yaqui.\nartykuł z okazji śmierci Castanedy, drukowany pod pseudonimem w tygodniku "Gwiazdy Mówią" 9 sierpnia 1998\nPrzypis Wydawcy "Taraki" (9 lutego 2006)\nCarlos Castaneda, właściwie Carlos Cesár Arana Castañeda (Castañeda było nazwiskiem jego matki) urodził się 25 grudnia 1925, w mieście Cajamarca w Perú. Jego ojciec był złotnikiem i zegarmistrzem. Jego rodzina przeniosła się do Limy, gdzie Carlos studiował w tamtejszej akademii sztuk pięknych. W 1950 roku zmarła jego matka, co przeżył boleśnie, po czym rozstał się z rodziną. 23 września 1951 (mając 26 lat) pod nazwiskiem Cesar Arana imigrował do Stanów; w 1957 uzyskał obywatelstwo USA. Żył z dorywczych prac, uczył się w kolledżu dziennikarstwa i literatury. Wtedy zaczął używać nazwiska Carlos Castaneda. W 1956 poznaje Margaret Runyan, z którą w roku 1960 weźmie ślub na wyjeździe w Meksyku, by jeszcze tego samego roku złożyć wniosek o rozwód. W 1962 Castaneda żeni się po raz drugi, z Mary Joan Barker; z tego ślubu pochodzi jedyne jego ogólnie znane zdjęcie. W styczniu 1960 zapisuje się (na UCLA - uniwersytecie stanowym) do grupy seminaryjnej prof. Clementa Meighana, który był jego faktycznym nauczycielem szamanizmu Indian. Latem 1960 zwiedza rezerwaty Indian; później napisze, że w tym właśnie czasie spotkał Don Juana, który jednak ewidentnie był jego literacką fikcją. Rzekome ujawnione uczennice Don Juana: Tiggs, Abelar i Donner, to następna mistyfikacja. Metoda tensegrity nie jest "odwieczna": jest współczesną kreacją wspomnianych współpracownic Castanedy. Więcej o tym znajdziesz na stronie http://www.sustainedaction.org , poświęconej krytycznym badaniom dziedzictwa Castanedy; tamże dokumenty i zdjęcia.


Za najstarsze udokumentowane istnienie młyna wodnego na ziemiach polskich przyjmuje się młyn wzniesiony w Łęczycy, o którym źródła wspominają w 1145 r. Pierwsza pisemna informacja o młynie na Śląsku datowana jest na 1149 r., na Pomorzu Gdańskim z 1198 r., na zachodnim Mazowszu z 1207 r., na Pomorzu Zachodnim z 1213 r., w Wielkopolsce z 1242 r., w Małopolsce z 1268 r., a na Kujawach z 1280 r. Prof. Bohdan Baranowski doliczył się, że w XIII w. na dzisiejszych terenach polskich było 485 udokumentowanych przypadków istnienia (lub wydania zezwolenia na budowę) młynów wodnych, w tym: 120 na Pomorzu Gdańskim, 119 w Wielkopolsce, 116 na Śląsku, 102 w Małopolsce i 28 na Mazowszu i Kujawach. W XIV w. ilość młynów uległa dalszemu zwiększeniu.\nZ młynarstwem na ziemiach polskich wiązało się kilka regulacji prawnych. Pierwsza wprowadzona w 1433 r., wg której młynarze posiadający mniej niż pół łanu roli, byli zwolnieni z uiszczania podatku tzw. podymnego. Miało to jednak swoją konsekwencję. Otóż młynarze ci nie otrzymywali wynagrodzenia pieniężnego za swą pracę, lecz określoną miarę ziarna lub mąki pochodzącej z dokonanego przemiału. Dodatkowo obowiązywała zasada zwyczajowa, w myśl której poddani z danej wsi, zobowiązani byli do mielenia w młynie, względnie w młynach należących do tych samych dóbr ziemskich co oni. Kolejną, tym razem dotkliwszą w skutkach regulacją prawną była ta, na mocy której w 1510 r. sejm ograniczył młynarzom możliwość sprzedaży bądź zastawu młynów bez zgody feudała (dziedzica, klasztoru itd.), w dobrach którego się znajdował i to pod groźbą kary utraty sumy uzyskanej ze sprzedaży lub z zastawu. W 1540 r. sejm przyjął regulację, która poniekąd mogła się przyczynić do wzrostu ilości osad młynarskich, a mianowicie, że w przypadku ludzi posiadających zdolności młynarskie a niemających zatrudnienia w danych dobrach, pozwolono im swobodnie przemieszczać się w celu poszukiwania zajęcia, lecz pod warunkiem, że będzie to tylko wykonywanie profesji młynarskiej. To tłumaczy dlaczego rodziny młynarskie w sposób nieskrępowany przemieszczały się z jednych dóbr ziemskich do drugich, to zaś pokazuje, że pozycja młynarzy w lokalnym społeczeństwie nie była jednakowa. W najlepszej sytuacji znajdowali się ci spośród nich, którzy mieli status młynarzy dziedzicznych a więc ci, którzy wykupili młyny od dotychczasowych właścicieli bądź otrzymali przywileje na ich założenie. Drugą kategorię stanowili młynarze będący dzierżawcami, w oparciu o umowy długoterminowe lub krótkoterminowe. Czym taka umowa była dłuższa, tym pozycja młynarza wzrastała. Umowa taka regulowała powinności młynarza wobec wydzierżawiającego oraz koszty wyposażenia i utrzymania młyna. Zwyczajowo młynarza obciążał tzw. trzeci grosz przy wyposażeniu i remoncie, ale umowa mogła te relacje określić z goła odmiennie, nawet w ten sposób, że wszelkie koszty ponosił dzierżawca. Trzecią kategorią byli młynarze najemni, zatrudnieni na umowę w dobrach ziemskich do prowadzenia młyna, z którego cały dochód należał się właścicielowi młyna, i stąd też byli nie najlepiej wynagradzani, a czasami wręcz zamiast gotówki otrzymywali zapłatę w zbożu, a wówczas już przypominali ostatnią i bodaj najliczniejszą kategorię młynarzy na miarze. W ich przypadku zapłata miała postać bezgotówkową, w zbożu bądź w mące, przy czym młynarz taki zatrzymywał dla siebie tzw. trzeciznę a pozostałą część oddawał właścicielowi.\nTę stronę ostatnio edytowano 14 paź 2021, 18:25.


Ile kosztują profesjonalne tłumaczenia ustne i pisemne?\nRodzaje tłumaczeń i ich koszt\nTłumaczenia dzielą się na dwa główne rodzaje: ustne i pisemne. Wśród tłumaczeń ustnych najczęściej spotyka się tłumaczenia konsekutywne i symultaniczne. Te pierwsze polegają na uczestnictwie tłumacza w rozmowach i tłumaczeniu ich treści, aby rozmówcy mogli się porozumieć pomimo bariery językowej. Tłumaczenia symultaniczne odbywają się w specjalnych kabinach, gdzie tłumacz słyszy tekst w języku źródłowym przez słuchawki i na bieżąco wypowiada go w języku docelowym do mikrofonu. Tłumaczenia kabinowe mają zastosowanie głównie na konferencjach i innych międzynarodowych spotkaniach dużych grup ludzi.\nTłumaczenia ustne standardowo rozlicza się w blokach (4h) lub dniówkach (8h). Koszt 1 bloku wynosi zwykle kilkaset złotych, a dzień pracy tłumacza jest wart od jednego do nawet kilku tysięcy złotych. Stawka zależy od stopnia trudności tłumaczenia, ale także warunków, dojazdu itp.\nTłumaczenia pisemne także dzielą się na różne rodzaje. Są rozliczane w tzw. stronach rozliczeniowych, czyli jednostkach tekstu o pojemności 1800 znaków ze spacjami. Wyjątkiem są tłumaczenia przysięgłe, gdzie strona rozliczeniowa wynosi 1125 znaków. Ceny tłumaczeń pisemnych wahają się od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych za stronę rozliczeniową, w zależności od trudności. Klient zapłaci najwięcej za tłumaczenia specjalistyczne i naukowe. Jednak dobre biuro tłumaczeń może zaoferować te i inne tłumaczenia w bardzo korzystnych cenach!