Anastazja Kumoter - Szlaki Tułaczy\nDeportowana sama. Mąż Stefan Kumoter, posterunkowy Policji Polskiej, po 17 września 1939 trafił jako jeniec do obozu w Ostaszkowie, został zamordowany w Twerze przez NKWD wiosną 1940.\nTytuł: 1918 – 1934. Panorama Dubna. Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe.\n1918 - 1934. Panorama Dubna\nWreszcie stało się to, o czym wszyscy mówili. Wybuchła wojna. Powiedział mi o niej Stefan po powrocie z nocnego dyżuru 1 września 1939 roku o godzinie ósmej rano. Wysłuchaliśmy jeszcze raz przemówienia Mościckiego do narodu polskiego. Spojrzeliśmy na siebie jak dzieci z pełną trwogą i zaniemówiliśmy. Wtuliłam się w jego ramiona, bo tak czułam się najbezpieczniej.\nRazem z wybuchem wojny ogłoszono powszechną mobilizację. Mąż już od tego czasu w ogóle do domu nie wracał. Całe noce i dnie spędzał na posterunku. (…) Przez wsie i miasteczka przepływały teraz grupy uciekinierów z różnych stron Polski. Nieśli ze sobą małe tobołki. Były też i dzieci. Razem z nimi szło też wojsko. Wszyscy kierowali się w kierunku południa. Ludność cywilna była zdezorientowana. (…) Widząc te obrazy dziękowałam Bogu, że nie mam dzieci, gdyż nie wiadomo było, co nas czeka i jaki obrót przyjmie wojna. Nikt nawet nie przypuszczał, że największe zagrożenie grozi nam od wschodu. (…) 17 września armia sowiecka przekroczyła nasze granice. (…) do miasta ze wszystkich stron wjeżdżały ogromne czołgi sowieckie. Po raz pierwszy zobaczyłam te olbrzymy. Jechali w nich sowieccy żołnierze. Pełni dumy z zajęcia miasta. Pełno wszędzie sowieckiego wojska, nie ma żołnierzy polskich, których tak dużo było tu przed wojną. (…) [Mąż] opuścił miasto razem z Wojskiem Polskim i policją.\nJa wszystkie dni spędzałam w domu oczekując jakichś wiadomości od męża. Myśli moje były stale przy nim. Razem z nim we śnie maszerowałam, wyobrażałam sobie, gdzie jest i co w tej chwili robi. Wreszcie przyszły wieści, ale nie te, o które prosiłam Boga w modlitwie. Zaraz za Lwowem zostali okrążeni przez wojska sowieckie i wzięci do niewoli. (…) W tym czasie czułam się już całkowicie załamana. Dochodziły do mnie różne prawdziwe i nieprawdziwe wiadomości odnośnie do policjantów z Dubna. Każdych łaknęłam jak lekarstwa. (…) otrzymałam pierwszą kartkę z obozu z Ostaszkowa pisaną ręką męża 29 grudnia 1939 roku. Drżącymi rękoma przytuliłam ją do piersi i zapłakałam. (…) Ja z zesłania wysłałam też telegram na jego nazwisko do Ostaszkowa z powrotną opłatą za odpowiedź. Nic jednak nie przyszło już od niego. Znów nie miałam żadnych wiadomości. Nie wiedziałam, czy cokolwiek o mnie wie. Widocznie żadnej wiadomości mu nie doręczono. Nie otrzymał listów pisanych do niego i zginął bez jakichkolwiek wiadomości o domu, a tak bardzo ich pragnął.\nOd chwili aresztowania męża żyłam tylko myślą o wiadomościach od niego. Nie myślałam o sobie. (…) Nie wiem dlaczego, ale od chwili jego wywiezienia mój dom był stale napastowany przez NKWD. O każdej porze dnia i nocy były przeprowadzane rewizje. Rzekomo szukano broni, ale przeglądane wszystkie dokumenty, notatki, grzebano w zdjęciach. Sporo ich zabrano. (…) Mieszkanie po takiej każdorazowej rewizji wyglądało jak po przeprowadzce. Wszystko porozrzucane, podeptane, nic nie miało swego miejsca. Początkowo sprzątałam po ich wyjściu, później zaniechałam tych prac, gdyż stale było to samo. (…) Dowiedziałam się później od znajomych, że rewizje takie przeprowadzali niemal we wszystkich domach byłych policjantów i wojskowych polskich.\nOstatnią taką rewizję przeprowadzono w moim mieszkaniu, już nie pamiętam którą z kolei 13 kwietnia 1940 roku. Znów szukano broni, której nigdy tu nie znaleźli. Była to jednak inna rewizja od poprzednich. Przeprowadzało ją kilka osób z NKWD a w drzwiach i na podwórku stali żołnierze sowieccy z bronią z pogotowiu wymierzoną w kierunku naszych drzwi wyjściowych. Na dworze też stała fura zaprzężona w dwa konie, którymi powoził również wojskowy. Byłam zdziwiona taką obstawą mego domu. (…) Po zakończeniu rzekomej rewizji kazano mi się ubrać i szykować do dłuższej drogi. Nawet żartobliwie powiedziano: do męża. Nie wierzyłam tym słowom.\nOznajmiono bym pakowała swoje rzeczy w ilości dozwolonej do 32 kilogramów. Wszystkie moje ruchy były kontrolowane i pilnowane. Nie wiedziałam od czego zacząć, co wziąć. Część rzeczy ze względu na bombardowania wywiozłam wcześniej do moich rodziców. Stanęłam bezradnie, płacząc. Eskortujący mnie żołnierz podpowiedział bym wzięła bieliznę, pościel, ubranie ciepłe i żywność. Ponieważ byłam ponaglana, przystąpiłam do pakowania najniezbędniejszych rzeczy. Robiłam to wszystko jak automat. W rezultacie wzięłam ze sobą pościel, dwie poduszki i ciepłą kołdrę, koc, ciepłe ubrania, jak mi doradził ten żołnierz, i żywność. Zabrałam 20 kilogramów pszennej mąki, litr miodu, jeden chleb, trochę herbaty, cukru, prymus i litr nafty. Przy wyjściu wzięłam też filcowe buty męża, które używał na polowaniu. Wzięłam je jedynie dlatego, że kazał mi je wziąć ten sam żołnierz, który doradzał co mam ze sobą wziąć. Kiedy skończyłam pakowanie, sprawdzono ciężar bagaży i pod eskortą kazano mi wyjść na podwórko. Przez cały czas byłam pilnowana jak więzień. Nigdzie nie mogłam samorzutnie odejść, z nikim porozmawiać. Rzeczy moje załadowano na furę, a w domu robiono protokół rzekomo pozostawionych rzeczy. Protokołu tego nigdy nie widziałam i nie podpisywałam. (…) Stałam jeszcze chwilę na dworze. Żegnali mnie z płaczem sąsiedzi i podali bochenek chleba. Prosiłam, żeby zawiadomili moich rodziców o zabraniu mnie przez NKWD.\nKiedy podjechałam pod rampę kolejową, zobaczyłam pełno furmanek wyładowanych moimi znajomymi rodzinami policyjnymi i wojskowych z Dubna. (…) Byliśmy obstawieni wojskiem i NKWD. Wagony na nas czekały.\nWieczorem załadowano nas do wagonów towarowych. Rzeczy pomagali wnosić wojskowi sowieccy. Moje rzeczy ustawiono w pobliżu okna. Jeszcze raz ten sam wojskowy, który zabierał mnie z domu, doradził, bym nie lokowała się koło okna, gdyż podróż będzie długa i na pewno zmarznę. Kiedy wychodził z wagonu pożyczył mi szczęśliwej podróży i poszedł, zamykając szczelnie drzwi wagonu. Co za ironia losu z tym życzeniem. Czyż droga ta może być szczęśliwą? (…)\nTeraz dopiero spojrzałam na swoich współtowarzyszy w wagonie. Była ze mną pani Siwakowa – żona policjanta z Dubna ze swoimi dwiema córeczkami: dwuletnią Bogusią i ośmioletnią Marysią, pani Wotowa – żona policjanta z dwiema córkami i czteroletnim synkiem, pani Michalska również żona policjanta z dwojgiem małych dzieci, pani Jaworska z dwoma małymi chłopcami. Była też z nami żona kapitana Wojska Polskiego z matką i dwiema małymi dziewczynkami. Same kobiety dzieci. Spojrzeliśmy ze smutkiem na siebie, na nasze dzieci i na nasz wagon, który teraz przez jakiś czas miał zastąpić nam dom. Nie miał żadnych warunków do przewożenia ludzi. Nie było pieca, sanitariatów. Nie było też wiele miejsca na poruszanie się.\nKażdy siadł na tobołach i nie wiedział co robić, co będzie dalej. Zostaliśmy zamknięci w wagonach, odizolowani od świata i ludzi. Przy każdym wagonie stała warta sowiecka z karabinami w pełnym pogotowiu. (…)\nNa rampie w Dubnie staliśmy w wagonach dwa dni. Dzieci już płakały, upominały się o coś ciepłego. Przydał się teraz mój prymus, na którym gotowaliśmy herbatę. Przez całe te dwa dni przez okienko widzieliśmy tłumy mieszkańców naszego miasta. Próbowali nawet coś nam podać, ale nie byli dopuszczeni do wagonów. W niedzielę rano pociąg ruszył. Płaczem żegnaliśmy nasze miasto i w duchy zadawaliśmy sobie pytanie czy jeszcze tu wrócimy i kiedy?\nZ innych wagonów słychać było głośno powtarzane modlitwy i pieśni religijne. Wsłuchiwaliśmy się w milczeniu w stuk kół wagonu o szyny i nikt, nawet dzieci nie śmiały przerywać tej ciszy i monotonii. Pociąg jechał bardzo powoli. Droga niezmiernie się dłużyła. Najciężej znosiły ją dzieci. Zaczęły chorować. Nie było mowy o jakiejkolwiek opiece lekarskiej. Same je leczyłyśmy zabranymi lekarstwami z domu. Jedna drugiej pomagała w tych trudnych chwilach. Dzieliłyśmy się też chlebem i jedzeniem zabranym z domu. Zapasy szybko się wyczerpywały i ograniczyłyśmy nasze posiłki do dwóch dziennie. Czasami na postoju pociągu wypuszczano z wagonu jedną osobę po wodę. Dzieci były brudne. Nie było gdzie wyprać i wysuszyć pieluch. Cała ta podróż stała się dla nas jedną z wielkich tragedii. Byliśmy zupełnie bezradni, zamknięci w wagonach, pozostawieni samym sobie bez wody, jedzenia i toalet. Dzieci załatwiały się do nocniczków, które wylewały przez okno, ale nie było czym je podmyć. Toteż marudziły, były poodparzane i zmarznięte. Byliśmy zupełnie bezsilni i szukaliśmy ratunku w modlitwie. Jeszcze nigdy tak gorąco się nie modliłam jak właśnie teraz w tej drodze.\nTytuł: Zaświadczenie o pracy w kołchozie. Zbiory Ośrodka KARTA\nObok jakiejś nieznanej mi stacji stało dużo ciężarowych samochodów. Wokół inny zupełnie obraz niż w Polsce. Puste bezmierne pola. Step i step. Obraz ten wprawił nas w rozpacz. Nigdzie domów mieszkalnych. Ludzie mali, czarni, skośnoocy. Nie można się z nimi porozumieć nawet po rosyjsku. Byli to Koreańczycy wywiezieni tu w ten step z rodzinami w 1936 roku. Brudni, zmęczeni stanęliśmy obok swoich bagaży zupełnie złamani. Niektórzy dostali szoku. Trzeba było uspokajać, tłumaczyć, ale jak, jakąż dawać nadzieję?\nWsiedliśmy do podstawionych samochodów ciężarowych, zabierając ze sobą swój już uszczuplony przez drogę dobytek. Po czterech godzinach jazdy drogą polną pełną wyboi samochody się zatrzymały i kazano nam wysiadać. Zobaczyliśmy rozwalony dom, jakieś małe rozrzucone daleko od siebie ziemianki. To nie były nasze domy. Zupełnie co innego. Żadnej zieleni. Puste długie pola porośnięte chwastami, ale też nie takimi jak u nas.\nkołchoz Woroszyłow (rejon kiemierowski)\nOtoczyli nas po przyjeździe i wyładowaniu Koreańczycy. Nie było widać na ich twarzach jakiegoś zdziwienia czy zainteresowania nami. Byli niemi bez żadnego wyrazu. Zupełnie zobojętniali. Nawet płacz naszych dzieci ich nie wzruszył. Wszystko tu było takie naturalne, że kogoś przywożą, odwożą. Nie mogliśmy się z nimi nijak porozumieć. Nie umieli albo nie chcieli mówić po rosyjsku.\nPrzed nami rozciągały się lepianki. Podobno przed naszym tu przyjazdem, jak później się dowiedzieliśmy, każdy Koreańczyk pracujący w kołchozie miał przygotować po jednym pokoju do wynajęcia dla jakiś przybyszów. Nie wiedzieli, kto to będzie. O Polsce w ogóle nie mieli pojęcia. Nie wiedzieli, że w ogóle takie państwo istnieje. Pracowali od świtu do nocy w kołchozie, a zarobek był tak marny, że nie wystarczał na wyżywienie. Wynajmując pokój sami musieli przenieść się do kuchni. Nie było w tych domkach żadnych mebli. W naszych rzekomych pokojach, które niczym nie przypominały nawet najuboższego u nas pokoju, stały zbite prycze wysłane jakąś trawą. Nie wiedzieliśmy nic, że są to pokoje do wynajęcia, za które będziemy musieli gospodarzom Koreańczykom płacić takie sumy, jakie sobie zażyczą. (…) Wieczorem rzeczywiście przyjechały furmanki z Koreańczykami i zaczęto rozwodzić nas po ziemiankach. Ja razem z panią Siwakową i jej dwiema córeczkami i siostrzenicą Marysią oraz panią Zakolską z trojgiem dzieci zostałam przydzielona do jednej Koreanki pracownicy kołchozu. Ziemianka ta była jej własnością. (…) Całe mieszkanie składało się z kuchni i jednej izby. Żadnych rzeczy poza pryczami. W kuchni dodatkowo piec, wiadro z wodą i szafeczka na naczynia. (…) Nie było tu żadnego światła. Ludzie kładli się spać o zmroku i wstawali o świcie. Wszyscy pracowali w kołchozie. Warunki ich życia były bardzo prymitywne. Nie wyobrażali sobie innego życia, nawet nie przypuszczali, że w ogóle może być gdzieś lepiej niż u nich. Praca w kołchozie i te ziemianki to był ich cały świat. Czymś nowym dopiero byliśmy.\nDo jednej izby kwaterowano po trzy i cztery rodziny. (…) Palono tu w piecach kiziakiem, tj. łajnem wolim i krowim. Początkowo w ogóle nie wiedziałam, że może być taki opał. Należało go zbierać w stepie rękoma i w ten sposób robić zapasy na zimę. Chodziłam po stepie i zbierałam.\nŻeby dostać się do drugiej wsi, tzw. posiołka należało mieć przepustkę od naczelnika. Wsie położone były od siebie w odległości co najmniej 20 i więcej kilometrów. Nie było żadnej komunikacji, żadnych środków transportu. Chodzono tylko pieszo. Wszystko było na kartki. My nie mieliśmy prawa korzystania z jakichkolwiek zakupów w sklepie. Ludzie tu się nie myli. Spali w tym ubraniu, w którym pracowali w kołchozie. Nie znali nocnej bielizny ani bielizny pościelowej. Prawie że nie znali mydła. Byli zawszeni. Wszy te na skutek takich warunków dostały też nasze dzieci i my. (…)\nDla nas najważniejsze było przetrwanie. Dla przetrwania zamienialiśmy swoją odzież, pościel i bieliznę na żywność. Wymiana taka odbywała się zazwyczaj w drugich odległych o kilkanaście kilometrów wsiach. W naszym kołchozie był głód. Kołchoźnicy sami nie mieli co jeść i nie mieli też za co kupić. Z wymiany takiej przynosiłyśmy na plecach pszenicę lub mąkę. O tłuszczu jakimkolwiek nie było tu mowy. Nikt czegoś tu takiego nie używał i nie znał. (…) Nie było też tu pieców, w których można by było upiec chleb. Piekliśmy tak jak oni placki na piecu, które zastępowały chleb i były naszym podstawowym pokarmem poza zacierką na wodzie. Nie wszyscy jednak mieli placki. Pomału i nasze zapasy odzieży się wyczerpywały. Zaczęliśmy dzielić mąkę na dni. Ograniczyliśmy spożywanie do syta. Kłopoty też były tu z solą, której nigdzie tu nie można było dostać ani za nic wymienić. Przypadkowo zdobyłam ją w trzeciej wsi za ubranie. Było jej jednak za mało toteż nie wszystko i nie zawsze solilismy. Cukru w ogóle tu nie znano. Miałyśmy tylko tyle, ile przywiozłyśmy z Polski. Chowałyśmy go dla dzieci w czasie choroby. Nie znano tu też żadnych jarzyn i owoców. Przez cały tu pobyt nie widzieliśmy marchwi, buraków, cebuli itp. (…) Coraz bardziej przekonywałyśmy się, że bez pomocy z Polski od naszych pozostałych tam rodzin i krewnych nie będziemy w stanie tu przeżyć. Nie wszyscy jednak otrzymywali tę pomoc. Moi rodzice przysyłali mi co jakiś czas paczki i pieniądze. To mnie jedynie ratowało.\nZatrudniono nas przy wyrabianiu cegieł z ziemi i kiziaku. Wyrabiałyśmy je ręcznie i po wysuszeniu czyściłyśmy, a potem układałyśmy na wskazanym miejscu. Żadna z nas nie była przyzwyczajona do takiej pracy, do tego bez żadnych narzędzi. Żadna z nas fizycznie w życiu nie pracowała. Nic dziwnego, że w pierwszych dniach praca ta szła nam bardzo ciężko i niezręcznie. Ziemia z łajnem wymykała się nam z rąk i rozsypywała. Nie mogłyśmy nijak tej cegły zlepić swoimi rękoma. Byłyśmy za tę niezręczność obrzucane obelżywymi słowami przez pilnującego nas brygadzistę. Ponieważ słowa uwłaczały godności kobiety żona kapitana p. Dolembowa z oburzeniem zaczęła się kłócić z brygadzistą. Zażądała przeprosin i chciała złożyć skargę. Tylko gdzie i komu ją złożyć nikt z nas nie wiedział. (…)\nPo zakończeniu pracy przy cegłach zatrudniono nas przy plewieniu pszenicy i prosa. Chwastów było tu znacznie więcej niż pszenicy i prosa. Po zakończeniu tej pracy kazano nam przesypywać wymłócone zboże z miejsca na miejsce. Była to metoda osuszania zboża i chronienia go przed sparzeniem. W ogóle wszystko tu było takie dziwne i dziwne metody pracy. Nic dziwnego, że ogólnie panował tu głód i był bardzo marny urodzaj. Pracowałyśmy po osiem i więcej godzin dziennie bez żadnego posiłku i żadnej zapłaty. Traktowane byłyśmy jak niewolnice.\nDzieci nasze na zesłaniu przeżywały razem z nami wszystkie nieszczęścia. Były świadkami naszych zmartwień, starań o żywność, tęsknoty. Często dawały pytania o swoich ojców, na które nie mieliśmy odpowiedzi. Tęskniły za nimi. Były przekonane, że gdyby byli przy nich, byłoby nam wszystkim o wiele lepiej. Nie wszystkie pamiętały Polskę i inne życie. Te dawały najmniej pytań i najmniej wymagały. Gorzej było ze starszymi. Te wyraźnie tęskniły za domem w Polsce i pod wpływem tej tęsknoty stawały się smutne, zamknięte w sobie.\nJuż jesienią sekretarz kołchozu uprzedzał nas o ostrej zimie syberyjskiej. Mówił, żeby zrobić zapasy ze wszystkiego. Zimy są tu bardzo mroźne i śnieżne. Śnieg dochodzi tu do kilku metrów i zasypuje nie tylko drogi, ale i ziemianki. Ludzie nie wychodzą wtedy w ogóle z domów. Są odcięci od świata, a nawet najbliższych sąsiadów. Jesienią otrzymałam paczkę z domu i pieniądze. Od razu przeznaczyłam je na zapasy żywności. Udałam się do drugich wsi i na plecach przyniosłam zboże. Podobnie zrobiły i moje współtowarzyszki. Pani Siwakowa zamieniła garnitur męża na worek pszennej mąki, a ja swoje rzeczy na 20 kilogramów. Nie miałyśmy siły przyciągnąć takiego ciężaru do domu. Pomogły nam w tym nasze sąsiadki z innych miast, które też wybrały się po żywność, ale wracały pusto. Rzeczy ich były za eleganckie jak na tutejsze warunki i nikt ich nie kupił. Dzieliłyśmy się później z nimi naszymi zapasami. Zawsze miałyśmy nadzieję, że już niedługo tu będziemy i wzajemnie sobie pomagałyśmy. Tymczasem nadeszła straszna zima. Śnieg zasypał drogi i nasze domy do tego stopnia, że nie można było otworzyć drzwi. Nasze na szczęście otwierały się do wewnątrz dzięki czemu odsypałyśmy łopatami śnieg i ratowałyśmy innych.\nZbliżały się Święta Bożego Narodzenia. Pierwsze święta na zesłaniu. W listach z domu przysłano nam opłatek. W zimie nie doręczano nam listów, należało odebrać je na poczcie. Nie była to duża odległość, ale w czasie zamieci, które tu stale były, groziło to niebezpieczeństwem. (…) Tuż przed świętami otrzymałam z domu dwieście rubli. Od razu dokupiłam od Koreańczyka opału i deski na prycze. Było to już świąteczne posłanie, bo do tego czasu spaliśmy na podłodze, a właściwie na ziemi. Za miód, który użyczyłam ciężko chorej Koreance, otrzymałam chleb. W drugiej wiosce kupiłam dwa czerwone buraki, które ukisiłam na barszcz wigilijny. W ten sposób zbierałyśmy pomału zapasy na wigilię. Nie był to barszcz domowy z grzybkami, ale był czerwony. Nie było tak jak w domu ryb, śledzi, pierogów z kapustą i innych potraw. Były one w naszych wspomnieniach. Nie było też choinki i podarków dla dzieci. Największym podarkiem był tu chleb i opłatek, który przysłano nam z domu. (…) Kiedy zapadł zmrok, zasiedliśmy do stołu i zaczęliśmy ten wieczór modlitwą. Łzy same napływały do oczu. Za oknami szalała zamieć. Wyły wilki. Wszystkie nasze oczy były zwrócone na opłatek. Podniosłam go, rozdzieliłam i zaczęliśmy się moim łamać składając sobie życzenia. Jakież były one inne niż w domu w normalnych warunkach. Wszyscy nawet dzieci życzyli sobie nawzajem by drugie święta były już w Polsce. Serca nasze w ten wieczór były pełne bólu i rozterek. Myśli leciały do naszych mężów i domów. Nikt nie śmiał zanucić kolędy, bo czyż można w takich warunkach kolędować? Był to wieczór naszej rozpaczy i tragedii. Płakaliśmy wszyscy. Potem każda z nas oddała się wspomnieniom i wyobraźni. Ja w oddali słyszałam dzwony kościelne nawołujące na pasterkę. W wyobraźni widziałam siebie w domu u boku męża i najbliższych. Słyszałam jak śpiewał „Cicha noc” ulubioną moją kolędę. Były to tylko marzenia, wyobraźnia. Rzeczywistość była zupełnie inna. Po opłatku rozdzieliliśmy chleb. Dzieci jadły go jak najwspanialsze ciasto. Żadne nawet nie wspomniało o świętym Mikołaju. Smutne to były święta, chociaż starałyśmy się, by nasze dzieci w dniu tym miały chociaż chleb. Po skończonej wieczerzy, na której była jak zwykle zacierka jako podstawowe danie, któraś z nas nieopatrznie zanuciła kolędę. Podtrzymałyśmy i wszyscy zanuciliśmy „Cicha noc”.\nNOWE MIEJSCE, NOWA PRACA\nKazachstan (rejon kiemierowski, sowchoz Makansówka)\nDowiedziałyśmy się też zupełnie przypadkowo o sowchozie w drugiej wsi. Podobno były tam lepsze warunki pracy i do tego płatne. (…) Była to wieś Makansowka. Przyjęto nas nawet nieźle i zaoferowane prace przy tynkowaniu. Dano nam też mieszkania. Skorzystałyśmy z tej oferty i razem z dziećmi przenieśliśmy się do tej wsi. Nie było to takie proste. Musiałyśmy otrzymać zgodę poprzednich władz. Na nasze miejsce przyjechali już nowi zesłańcy. Praca tu była bardzo ciężka. W dużym wykopanym przez siebie dole wyrabiałyśmy z ziemi i łajna końskiego oraz plewów zaprawę tynkową. Nie miałyśmy żadnych narzędzi. Praca odbywała się ręcznie. Potem rękoma tynkowałyśmy ściany. Po takim remoncie do nas też należało mycie okien. Potem remontowałyśmy klub i szkołę. Tu do zaprawy dodawałyśmy jeszcze wapno. Lasowałyśmy go ręcznie. Zaprawą tą zalepiałyśmy też dziury w ścianach. Moje ręce w krótkim czasie były jedną wielką raną, z której lała się krew. (…) Tu pracowałyśmy do 1 sierpnia 1941 roku. Po zakończonej pracy dopiero naliczono nam zapłatę. (…) Po kilku dniach otrzymaliśmy za swoją prace całoroczną 32 ruble. Była to równowartość 16 kilogramów ziemniaków.\nPo zakończeniu pracy sowchoz ten przeprowadził rzekome badania lekarskie, które miały zdecydować o dalszym zatrudnieniu. (…) Po takim badaniu i przydzieleniu wsadzono nas do wagonów towarowych i powieziono do budowy toru kolejowego. Dźwigaliśmy tu pokłady kolejowe i układaliśmy na wytyczonej linii. Rąbaliśmy i piłowaliśmy pnie drzewa na pokłady, nosiliśmy ogromne kamienie. Była to praca ponad nasze siły. (…)\nTytuł: 1941-1942, ZSRR. Gen. Władysław Anders dokonuje inspekcji polskich oddziałów. Od lewej: NN, płk. dypl. Leopold Okulicki, gen. Władysław Anders. Fot. Czesław Datka / Narodowe Archiwum Cyfrowe.\nTu dowiedziałyśmy się o organizowaniu na ziemiach sowieckich Wojska Polskiego. Za wszelką cenę chciałyśmy porozumieć się z placówką polskiej ambasady. Nie wiedziałyśmy, czy w ogóle tu taka istnieje. W celu zdobycia rzetelnych informacji wybrałyśmy spośród nas dwóch reprezentantów naszych spraw. Nie mogli oni w żaden sposób otrzymać zwolnienia z pracy na te dwa dni. Majster poszedł nam na rękę jedynie pod warunkiem, że przy wyczytywaniu listy obecności mamy za nich potwierdzić ich obecność. Wzięłam to kłamstwo na siebie. Było mi już wszystko jedno. Trzeba było w jakiś sposób stąd się wydostać. Wyjechała Wisia Ceplewska i syn oficera polskiego. Dostali się do placówki i prosili by wzięła nas tu zesłanych pod swoją opiekę. Dokładnie przedstawili nasze warunki pracy i życia. Wrócili zwycięsko. Otrzymali dokument skierowany do władz kołchozu i sowchozu, by nas zwolniono z pracy i dostarczono do placówki polskiej. Było to 18 listopada 1941 roku.\nZaopatrzono nas w mąkę, dano po kilka puszek konserw na osobę i po dwa kilogramy chleba. Przygotowaliśmy swoje rzeczy i po ich załadowaniu furmankami zawieziono nas na dworzec. Tam czekały na nas wagony towarowe. W każdym był piecyk do ogrzewania. Mogliśmy na nim coś gotować. Opał otrzymywaliśmy w drodze od kolejarzy lub też sami braliśmy z rampy. Jechaliśmy dwa tygodnie do Orenburga. Tu było już dużo Polaków z różnych stron Rosji. Byli ci, którzy wracali z łagrów, z więzień i ci cudem ocaleni. Starzy i młodzi. Patrzyłam, czy nie ma czasem wśród nich mego Stefana. Niestety nikt nic o nim nie wiedział. Nikogo też wśród nich nie było z Ostaszkowa.\nPonieważ dla nas nie było tu miejsca na zakwaterowanie tymi samymi wagonami odesłano nas dalej na południe. Znów jechaliśmy w nieznane z tym tylko, że już nieco dłużej, bo ponad miesiąc. Im dalej na południe, tym coraz cieplejszy klimat. Na stacjach pociąg zatrzymywał się. Widzieliśmy wtedy dużo owoców południowych. Nic dziwnego, że od razu rzuciliśmy się do ich kupna. Tam w stepie nigdy ich nie widzieliśmy. Mnie od razu one zaszkodziły. Dostałam silnej biegunki. Coraz bardziej słabłam. Nie było też tu lekarza. Zmartwiona pani Siwakowa za wszelką cenę chciała mnie ratować. Szukała różnych sposobów, by mnie uzdrowić i nie dopuścić do śmierci. Podawała mi różne leki, ale wszystkie bez skutku. Wreszcie zastosowała środek, o którym wiedziała jeszcze w domu. Zagotowała wodę, zaparzyła mocną kawę, do której wlała wódkę i wsypała sporą ilość pieprzu. Podała mi to do wypicia (...) Dzięki jej pomocy dochodziłam pomału do zdrowia.\nWreszcie 23 grudnia 1941 dojechaliśmy do celu. Wysadzono nas z wagonów z rzeczami i zostawiono pod gołym niebem. Obok był duży dworzec kolejowy, do którego pozwolono nam wejść dopiero wieczorem. W poczekalni było bardzo dużo ludzi, przeważnie Polacy. (...) Na drugi dzień wyprowadzono nas z dworca i osiedlono w małym miasteczku w Uzbekistanie. Było to miasto Kagan. W porównaniu z posiołkami było ładnie położone, ale prawie wszyscy mieszkańcy byli tu bezzębni, chorowali na cyngę. Zaproponowano nam szukanie tu mieszkań, gdyż tu powinniśmy na jakiś czas zostać. Dziwne wydały nam się te domki. Bez drzwi i okien zlepione z jakiejś gliny z otrębami. Na środku znajdowało się palenisko zastępujące piec. Dym wychodził tuż przy suficie, nad drzwiami których nie było. Wszystko to było dla nas jakieś nienaturalne, nie dla ludzi cywilizowanych. Mieszkańcami tych domków byli Uzbecy. Ludzie niscy, krępi, skośnoocy, czarni. O mieszkania w tym mieście było bardzo trudno. Miasto było wyłączone z meldunku. Tylko dzięki naczelnikowi, który zakochał się w naszej Polce Oli, której mąż zginął już w więzieniu w Dubnie, otrzymaliśmy dach nad głową. Okazało się, że naczelnik był tu wielką osobistością i mógł wiele zrobić. (...) Razem z meldunkiem otrzymaliśmy tu kartki na chleb do Nowego Roku. za chlebem tym na zmianę stałyśmy w kolejkach przez całe noce. Nie zawsze też było zaopatrzenie. Często mimo wystania wracałyśmy z niczym. (...) Za to na bazarach można było bez żadnych kolejek kupić owoce i warzywa.\nPOLSCY ŻOŁNIERZE; PRACA DLA WOJSKA\nTytuł: 1942. Ćwiczenia Armii Polskiej w ZSRR. Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe\nPewnego razu tu na bazarze w Uzbekistanie zobaczyliśmy kobiety w polskich mundurach z orzełkami na czapkach. Było to dla nas ogromne zaskoczenie. Przeszło to nasze najśmielsze oczekiwania tu na tej ziemi. Nawiązałyśmy od razu z nimi rozmowę, z której dowiedziałyśmy się, że są z Batalionu Dzieci Lwowskich Wojska Polskiego Generała Andersa. Przyjechały tu by znaleźć dla nich kwatery, gdyż w niedługim czasie będzie tu stacjonowało. (...) Wreszcie doszły nas słuchy, że już są na kwaterze. Żołnierzy przybywało coraz więcej (...) Oni też zaproponowali nam sześciu kobietom zgłoszenie się do dowódcy w celu otrzymania pracy w wojsku. Bodźcem do jej otrzymania było przede wszystkim wyżywienie i chleb. Na samą myśl o jej otrzymaniu ogarniała nas radość. (...) Poza Franią, która w tym czasie chorowała, wszystkie otrzymałyśmy prace przy szyciu bielizny dla wojska, sprzątania magazynów i inne prace fizyczne. (...) Cieszyłyśmy się tą pracą. Zawsze było co robić.\nZe wszystkich stron teraz ciągnęli Polacy do tego wojska. Nie wszyscy jednak nadawali się ze względu na zdrowie. Tyfus dziesiątkował tu naszych żołnierzy. Choroba ta robiła ogromne spustoszenie. Umierających nie chowano już nawet w trumnach. Jedną tylko wywożono ich na miejsce spoczynku i zabierano po wyrzuceniu ciała z powrotem dla innych. Rosły tu krzyże cmentarne polskich żołnierzy, matek i dzieci polskich. Najbardziej bolało to, że umierały tu, prawie krok od ojczyzny pod bokiem już Wojska Polskiego, kiedy rosła nadzieja powrotu.\nWYJAZD Z ZSRR Z ARMIĄ ANDERSA\nDoszła nas wieść o wyjeździe naszego wojska. Nikt tylko nie był w stanie powiedzieć, gdzie i dokąd. Snułyśmy różne domysły, ale żadne się nie sprawdziły. Najpierw wyjechał jeden transport, później następne. Ponieważ byłyśmy pracownicami wojska, zaproponowano nam też wyjazd z rodzinami. Chętnie z tego chciałyśmy skorzystać, ale zaczęły się piętrzyć trudności. Otóż nie byłyśmy rodzinami wojskowych tylko policjantów, a tych zabierać nie chcą. Po długich perswazjach i wstawieniu się za nami porucznika, który często nas odwiedzał, dowódca wyraził zgodę na nasz wyjazd ostatnim transportem. (,..) Otrzymaliśmy suchy prowiant, taki sam jak wojsko. Zabierano do wyjazdu tylko zdrowych. Chorzy pozostali w szpitalu. Nic dziwnego, że przy pożegnaniu było dużo płaczu.\nDROGA Z TASZKIENTU DO TEHERANU\nByła jak raz Niedziela Palmowa 24 marca 1942 roku. Wieczorem podstawiono samochody wojskowe, na które nas załadowano. Dojechaliśmy do portu. Potem jechaliśmy przez jakiś czas pociągiem do Krasnowodska. Tam czekał już duży statek. Wprowadzono nas do dużej sali. Potem wszystkich bez wyjątku do łaźni na dokładną kąpiel z mydłem. Po kąpieli skierowano nas do jadalni na dobry wojskowy obiad. Był to pierwszy obiad od 1939 roku. (...) Nareszcie tu na statku było czysto i mieliśmy pod dostatkiem chleba, o który wystawaliśmy nocami w kolejkach. Przy wejściu na statek kazano nam zostawić ruble dla tych, co pozostają. (...) Zdziwienie nasze wzbudzili na statku obsługujący Persowie. Uczestniczyli oni też przy naszej kąpieli. Początkowo nie mogłyśmy się do tego przyzwyczaić. Od jednego z nich dostałam szampon do włosów, bo nijak nie mogłam ich wymyć wodą i mydłem. Szamponu w ogóle nie znałam. Toteż podeszłam do tego płynu nieufnie, ale potem byłam nawet zadowolona. Na statku był bogaty program rozrywkowy. Było dużo sal i kabin. To wszystko budziło ogromne zainteresowanie ze strony naszych dzieci i nas dorosłych. Nigdy w życiu nie płynęliśmy dotychczas na statku. Mieszkaliśmy zawsze daleko od morza. Wieczorem wprowadzono nas na nocleg do ogromnej sali kinowej. Była ona bardzo zimna. Nie mieliśmy przy sobie pościeli i ciepłej odzieży. Wszystko było w innym miejscu. Rano byłam tak zmarznięta po tej nocy, że nie mogłam się nijak rozgrzać. Podawano wprawdzie gorącą kawę, ale tylko tym, którzy mieli swoje naczynia. Ja nie miałam, wszystko było zamknięte w bagażach. Wobec czego kawy tej nie dostałam. Później przeszłam do sali, gdzie były nasze bagaże. Przeładowywano wszystkich na inny statek. Kilkakrotnie razem z bagażami przerzucano nas z miejsca na miejsce. Jeszcze jedną noc nocowaliśmy pod gołym niebem w oczekiwaniu na załadowanie na statek. Rano kazano nam razem z rzeczami kolejno wchodzić na statek. Był ogromny. Przy wejściu zwrócił uwagę mój prymus i termos. Polecono mi wyrzucić te dwa moje skarby, które ratowały nas w najcięższych sytuacjach na zesłaniu. Nie mogłam tego uczynić, za bardzo były mi drogie. Wtedy wyrwano mi z ręki i rozbito na moich oczach. (...) Nad ranem kazano nam zejść ze statku zabrać ze sobą rzeczy i wnieść je do oczekujących autobusów. Byłam już tak bezsilna i wyczerpana, że połowę rzeczy po drodze zostawiałam. Nie miałam sił, by ciągnąć je dalej. Nie było tu już żadnej pomocy, każdy zajęty był sobą. Trochę lepiej obchodzono się tylko z matkami małych dzieci. One miały pomoc i lepsze noclegi (...) Autobusami przewieziono nas do hotelu. Tu już były normalne warunki. Wszędzie dywany, ładne pokoje z łazienkami, istny komfort. Brakowało nam do tego komfortu jedzenia. Byliśmy głodni. Po zajęciu pokoi i wymyciu poszliśmy spać. Łóżka lśniły od czystej pościeli. Chwilami się zastanawiałam, czy to nie sen, czy prawda.\nWojsko spało w zupełnie innych pokojach, w drugim budynku. My byliśmy wszędzie traktowani jak rodziny wojskowe, z którymi czasem nie wiedziano, co zrobić, jak zakwaterować i co dać jeść.\nRano w hotelu podano nam kawę z masłem. Jeszcze nigdy nie piłam w ten sposób kawy. Wytłumaczono nam, że jesteśmy zagłodzeni i należy nas odżywić, a masło właśnie spełnia to zadanie. Do kawy podano chleb. Po śniadaniu znów wsiedliśmy do autobusów i długo jechaliśmy serpentynami zanim zobaczyliśmy piękne miasto. Był to Teheran.\nW pierwszym dniu świąt odbyła się tu msza święta w kościele. Było bardzo dużo wojska, kobiet, dzieci i cywilów. Pieśni i modlitwy przerywał płacz. Nie mogłam uwierzyć, że jestem w kościele, że śpiewają polskie pieśni, których tak dawno nie słyszałam. Z nieoficjalnych źródeł dowiedziałam się, że mamy tu być 10 dni. W ciągu tego całego czasu postanowiłam tu w czasie modlitwy wielkanocnej odszukać Stefana. Cokolwiek się o niej dowiedzieć. Przecież tyle jest tu wojska, ktoś musi go znać, a może nawet się spotkał? Modlitwę przerywałam różnymi myślami, o domu, o rodzicach, o Stefanie. Przyglądałam się uparcie wszystkim stojącym tu w kościele twarzom wojskowych. Są znajomi, ale nie ma jego, czyżby nie było go już wśród żywych?\nZnacznie lepsze przydziały żywności otrzymywały te kobiety, które podjęły prace w wojsku. Ja niestety nie mogłam, gdyż zachorowałam tu na świnkę i byłam oddana do szpitala (...) W tym czasie moje koleżanki podjęły prace w straży pożarnej, do której i mnie zapisały. Do czasu mojego pobytu w szpitalu wykonywały wszystkie moje prace za mnie i podpisywały listę. Nikt nawet się nie zorientował, że jestem martwą duszą. Prace były wykonane. Byłam im za to bardzo wdzięczna. Zaraz po wyjściu ze szpitala poszłam do pracy (...) Praca nasza głównie opierała się na pilnowaniu pola namiotowego przed ogniem (...) Za prace otrzymywałyśmy pełne wyżywienie i parę tumanów na swoje drobne wydatki. Kupowaliśmy za nie owoce, zwłaszcza winogrona, które tu były bardzo dorodne, duże jak śliwy.\nDroga z Persji do Indii\n24 sierpnia 1942 zapadła decyzja naszego wyjazdu z częścią wojska do Indii. Załadowano nas znów do wagonów (...) Jechaliśmy pociągiem przez przepiękne górzyste tereny. Co trochę wjeżdżaliśmy w długie tereny górskie, a później przez Zatokę Perską. W drodze na jednym pewnie z góry zaplanowanym dłuższym postoju zaprowadzono nas do restauracji dworcowej i ugoszczono obfitym obiadem. (…) Potrawy w ogóle nie znane o dziwnym smaku. Obsługiwali nas Arabowie. Jak w bajce w białych sukmanach i białych turbanach na głowie. Był to dziwny strój, ale bardzo pasujący do tego kraju. Dzieci nasze były zachwycone. Smakował im też obiad. My do końca nie wiedzieliśmy, co jemy i nie mogliśmy rozpoznać smaku. W tych wędrówkach i ciągłych zmianach miejsca odzwyczailiśmy się od normalnego życia. Zawsze coś nowego, zawsze coś dziwnego. Marzyliśmy w duchu o polskich potrawach, naszych ziemniakach i kapuście.\nDopłynęliśmy do Karaczi i tam ulokowano nas w namiotach niedaleko portu (...) W porcie tym staliśmy prawie przez miesiąc. Ponieważ z góry zapowiedziano, że będzie to dłuższy postój, zatrudniłyśmy się w pracach kuchennych, dzięki czemu miałyśmy zapewnione razem z rodzinami jedzenie. Stale nam jednak brakowało chleba. Tu w zamian za pieczywo dawano banany. Dzieciom nawet to odpowiadało, ale ja tęskniłam za chlebem i banany nie mogły mi go zastąpić.\n29 września pożegnaliśmy ten port i dalej ruszyliśmy drogą morską w podróż. Tym razem statek nasz pokonywał przestrzeń Oceanu Indyjskiego (...) Marynarze i obsługa statku była wyjątkowo dla nas serdeczna i uprzejma. Przynosili nam słodycze i czekolady. Próbowali nawiązać kontakt, ale nie znaliśmy języka.\n18 października  dobiliśmy do Afryki. Zatrzymaliśmy się w porcie Tanganika. Statek nieco dalej został zakotwiczony. Podróżnych do portu dostarczano barkami. Najpierw wywieziono do szpitala chorych. Nas razem z rzeczami zakwaterowano w namiotach. Była niedziela. Z dala zobaczyłyśmy kościół, do którego od razu skierowałyśmy swoje kroki. W kościele słychać było organy. Dotychczas w których byliśmy, nigdzie ich nie było. A tu jak w Polsce, jak u nas w Dubnie. Przy wtórze organów modliliśmy się i śpiewaliśmy pieśni. Jak grom uderzyła z żołnierskich piersi pieśń „Boże coś Polskę”. (...) Z Tanganiki dalszą drogę odbywaliśmy już pociągiem. Zaopatrzeni w suchy prowiant jechaliśmy znów w nieznane. (...) wysiedliśmy z pociągu na peron w Tengeru.\nObóz w Tengeru miał być moją pierwszą przystanią. Tu właśnie był obóz dla samotnych matek Polek i ich dzieci. Był to duży las okrągłych domków położonych w dżungli afrykańskiej. Wszystkie kryte były liśćmi z drzew bambusowych i bananowych oraz długą trawą. Czekały puste na nasz przyjazd. W każdym stały cztery łóżka drewniane z siatką zrobioną ze sznura. Na każdym łóżku leżały dwie poduszki, dwa prześcieradła, dwa koce i dwie powłoki na poduszki. Wszystko śnieżnobiałe. Już dawno takiej pościeli nie mieliśmy. Na każdym łóżku obok pościeli leżał materac z trawy morskiej. Na środku stół i cztery krzesła. Obok stołu apteczka z pełnym wyposażeniem, a na stole sztućce i talerze. Była nawet lampa naftowa. (...) Siedem takich domków stanowiło grupę. A więc byliśmy grupą z Dubna, dalej razem obok siebie. Zostawiliśmy tylko w stepie dwie mogiłki naszych dzieci i w Persji jedną.\nDomki nasze w obozie stały ustawione równymi rzędami. Wszystkie były bliźniaczo do siebie podobne. W każdym mieszkały cztery osoby. Ze mną mieszkała pani Muszyńska, Frania Król i Ewa Ziarnko. Nie wszystkie były z Dubna, ale wszystkie bezdzietna, jak ja. Obok nas mieszkali Żydzi i Ukraińcy, ale wszyscy tworzyliśmy zgraną grupę. Staraliśmy się sobie wzajemnie pomagać.\nTen kto pracował, dostawał oddzielną wypłatę poza swoim przydziałem. Ja od razu zgłosiłam się do pracy i już od pierwszego dnia pobytu tutaj dostawałam po 50 szylingów miesięcznie. Wychodziłam z założenia, że pracując oderwę się od wspomnień i szybciej zleci mi ten czas. Ponadto praca miała mnie oderwać od złych przeczuć odnośnie do mego męża Stefana.\nPonieważ obóz nasz leżał w dżungli wśród bagien i jezior, miał wyjątkowo bogatą florę i faunę i wyjątkowo niezdrowy klimat. Zatrudniłam się w sanitariatach antymalarycznych przy osuszaniu i dezynfekowaniu bagien. Do moich czynności należało też kopanie rowów, którymi odprowadzana była woda po ulewnych deszczach. W wolnych chwilach uczyłam się od Murzynów pleść koszyczki z wikliny i plecaki (...) Często też by nie siedzieć bezczynnie haftowałam i wyszywałam. Robiłam też na drutach swetry, skarpety i rękawiczki\nPrzed podmywaniem przez wodę deszczową zabezpieczyliśmy domki fundamentami kamiennymi (…) Ściany pomalowaliśmy na biało, a dół na żółto. (…) Mimo że domki mieściły się w dżungli, nie było tu zieleni koło domków. Brakowało ogródków, kwiatów, warzyw, trawy. Postanowiliśmy założyć tu ogródki. Nie od razu nam się to udało. Ziemia wymagała tu nawozu, wody i pracy. Nie sprzyjał też roślinom klimat, który był tu zupełnie inny niż w Europie. (…) postanowiliśmy mimo wszystko ogródki doprowadzić do właściwego stanu europejskiego. Nawieźliśmy nawozem uzbieranym w dżungli, systematycznie podlewaliśmy wodą z jezior. To wszystko sprawiło, że zazieleniły się nasze ogródki i wydały plony w postaci kwiatów i warzyw. Radość nasz była ogromna (…) Ogródki przypominały Polskę. Była w nim marchew, pietruszka, cebula i koper oraz kwiaty.\nW krótkim czasie dzięki naszej pracy obóz zmienił całkowicie swój wygląd. Powstały ogrody i ogródki. Rosły w nich dorodne pomidory i warzywa. Mieniły się od różnobarwnych kwiatów. Mieliśmy też swoje krowy, które dawały mleko.\nWszędzie razem z Polakami pracowali Murzyni. Byli i lekarzami i pielęgniarzami i nauczycielami w szkołach. Dzieci nasze chodziły tu do szkoły. Uczyły się w języku polskim. Dodatkowo miały angielski. Nauczyciele byli przeważnie z Polski podobnie jak my zesłani w głąb Rosji, a teraz razem z wojskami Andersa przybyli tu do Tengeru.\nOprac. na podstawie wspomnień przechowywanych w Archiwum Ośrodka KARTA: sygn. AW/II/1098, Anastazja Kumoter, Mój los – 575 dni na zesłaniu na Syberii i 7 lat w obozie Tengeru w Afryce


Stara Synagoga w Poznaniu – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNa mapach: 52°24′36,886″N 16°56′05,240″E/52,410246 16,934789\nBudulec cegła, kamienne fundamenty\nData budowy na przełomie XV i XVI wieku\nData zburzenia 1908\n52°24′36,886″N 16°56′05,240″E/52,410246 16,934789\nBudowę synagogi poprzedził gwałtowny rozwój myśli religijnej wśród poznańskich Żydów, wskutek czego w II połowie XV wieku założono szkołę talmudyczną Lamdej Posna (Uczonych Poznańskich) prowadzoną przez rabinów Mojżesza z Halle i Izaaka Menza z Bambergu. Właśnie ta organizacja zainicjowała budowę nowej gminnej synagogi w formach znanych z Europy Zachodniej. Budowę, rozpoczętą na przełomie XV i XVI wieku, usytuowano w środkowej części kwartału ulic Stawnej, Żydowskiej, Mokrej i Wrocławskiej, dając początek zespołowi trzech gminnych synagog znajdujących się w podwórzu kamienic przy ul. Żydowskiej 17–20 i stanowiących przez kilkaset lat centrum poznańskiej dzielnicy żydowskiej, którego położenie uwarunkowane było m.in. bliskością Bramy Wronieckiej, prowadzącej na część przedmieść zamieszkiwanych przez ludność żydowską.\nW okresie planowania gnieźnieńskiej synagogi w 1582 postanowiono o odzwierciedleniu architektonicznym poznańskiej Starej Synagogi z dominującą salą męską i dostawionym przedsionkiem. Ta informacja pozwala stwierdzić, że sale kobiece zostały dobudowane w okresie późniejszym, ale jeszcze w XVI wieku, w którym to pojawiła się tendencja dodawania sal dla kobiet, która na początku XVII wieku była już nagminnie przestrzeganą normą.\nBożnica została zniszczona przez pożar miasta w 1590 roku. Spłonęła ponownie w 1613, jeszcze w trakcie jej odbudowy, którą ukończono dopiero w 1618 roku. W międzyczasie do północnej ściany jej babińca dobudowano nową synagogę, a w 1735 Synagogę Nehemiasza. Wszystkie ucierpiały rok później, w 1736 roku, gdy na skutek ulewnych deszczy Warta wystąpiła ze swojego koryta i zalała znaczną część miasta, w tym synagogi i 34 domy mieszkalne przy ulicy Żydowskiej. Prawie 30 lat później, w 1764 roku, zespół synagog i 76 domów żydowskich uległo zniszczeniu podczas wielkiego pożaru miasta. Ze względu na zadłużenie gminy, ponad 30 instytucji z całej Polski zainwestowało na procent w rekonstrukcję zabudowy. Wśród nich znajdował się m.in. Klasztor Cysterek w Owińskach, Klasztor karmelitów bosych w Warszawie, Parafia św. Marcina w Poznaniu i Kolegiata św. Marii Magdaleny w Poznaniu.\nKolejny pożar miasta z 1803 roku poważnie zniszczył Starą i Nową Synagogę. Wyremontowane zostały dopiero w 1858 roku. Zabezpieczono wtedy pękające mury i stropy, wymieniono podłogę, skierowano ławki na wschód i zamontowano oświetlenie gazowe. Mimo to, w 1880 roku Policja Budowlana planowała zamknięcie obu bożnic. By temu zapobiec gmina ponownie przeprowadziła remont w latach 1883–84.\nZe względu na stan techniczny zespołu trzech synagog przy ulicy Żydowskiej, mimo przeprowadzanych remontów, gmina w latach 80. XIX wieku zaczęła rozważać budowę nowej ortodoksyjnej synagogi. Wzięto wtedy pod uwagę parcelę pomiędzy ulicą Stawną a Małymi Garbarami, zajętą wówczas przez Szpital dla Ubogich im. Salomona Beniamina Latza i szkołę miejską. W wyniku umowy z 1904 roku dokonano zamiany parceli, tak że fundacja szpitala otrzymała parcele zajmowane przez zespół synagog, a gmina zobowiązała się do ich rozbiórki w miesiąc po poświęceniu nowej synagogi. 5 września 1907 poświęcono Nową Synagogę, trzy synagogi zaczęto sukcesywnie rozbierać od kwietnia 1908 roku, a rok później, 15 grudnia 1909, przy ulicy Żydowskiej 15/18 otwarto Schronisko dla Starców i Zniedołężniałych im. Salomona Beniamina Latza.\nBożnica zbudowana została jako budowla ceglana o kamiennych fundamentach. Pozostając nieotynkowaną aż do XIX wieku, przypominała jednonawowe kościoły średniowieczne z wysokimi szczytami i stromymi dachami. Pierwotnie składała się wyłącznie z jednej sali męskiej (podstawowe rozwiązanie w europejskim budownictwie bożniczym aż do końca XVIII wieku) przekrytej trzyprzęsłowym sklepieniem krzyżowym z rzędami ostrołukowych okien w górnej części północnej i południowej ściany. Wejście umiejscowiono w ścianie wschodniej, która jednocześnie mieściła wnękę ze zwojami Tory, zasłoniętą później wielkim drewnianym Aron ha-kodeszem.\nPierwsza przebudowa, przeprowadzona pomiędzy 1550 a 1564 rokiem, została uwarunkowana rozwojem samorządu żydowskiego i popularną tendencją w II połowie XVI wieku. Wtedy do południowej ściany bożnicy dobudowano jednokondygnacyjny przedsionek o funkcjach recepcyjnych, który w przeciwieństwie do synagogi nie był zagłębiony w stosunku do podwórza. Odbywały się w nim obrady sądu gminy i zebrania starszyzny kahału. Przepisy talmudyczne nakazują budowanie przedsionków przy zachodniej ścianie sali głównej, jednak ze względu na ciasnotę zabudowy parceli w poznańskiej synagodze dobudowano go od południa.\nW końcu XVI wieku do synagogi postanowiono dobudować sale kobiece. Jedna z nich przylegała do północnej ściany sali głównej i była dwukondygnacyjna, druga zaś powstała jako druga kondygnacja przedsionka. Funkcje łączeń górnych babińców z salą męską przejęły dawne ostrołukowe okna, natomiast północny dolny babiniec połączono przez specjalnie przebite otwory w północnej ścianie budynku. Wtedy również przedsionek i babiniec otrzymały niezależne dachy dwuspadowe, a w obu salach sklepienie przerobiono na kolebkowe z lunetami.\nPo pożarze Starej i Nowej synagogi wymagały one gruntownego remontu. Dlatego w latach 1883–84, za sumę 70 000 marek, zmieniono układ pomieszczeń dla kobiet: w zachodnich częściach sal głównych wybudowano empory na które prowadziła klatka schodowa powstała po przebudowie dawnego babińca Starej Synagogi. Zamurowano wtedy, niepotrzebne już, ostrołukowe okna, podwyższono poziom podłóg w obu świątyniach do poziomu gruntu i przebito nowe otwory drzwiowe we wschodnich i południowych ścianach budynków. W międzyczasie wyburzono również dwie frontowe kamienice (Żydowska 15 i 16). Zmianom uległy również dawne, dwuspadowe dachy: przebudowano je na płaskie i pokryto blachą cynkową, a elewacje ujednolicono do nowych, neoromańskich form przypominających fasadę budowanej w tym okresie w Poznaniu Synagogi Stowarzyszenia Przyjaciół Dobroczynności.\n↑ a b c d e f Witkowski 2012 ↓, s. 77–79.\n↑ a b c d e f g Stęszewska-Leszczyńska 1992 ↓, s. 103–104.\n↑ a b Witkowski 2012 ↓, s. 80–81.\n↑ Witkowski 2012 ↓, s. 81–82.\n↑ Witkowski 2012 ↓, s. 33.\n↑ Witkowski 2012 ↓, s. 36–37.\n↑ Stęszewska-Leszczyńska 1992 ↓, s. 113.\n↑ Witkowski 2012 ↓, s. 103–104.\n↑ Stęszewska-Leszczyńska 1992 ↓, s. 105–106.\nTę stronę ostatnio edytowano 30 gru 2018, 13:46.


WĘGIEL aktywny kokosowy STORMS filtracja 1,7l Deptana.pl\n» WĘGIEL aktywny kokosowy STORMS filtracja 1,7l\nKod produktu: 7391170284172\nWĘGIEL AKTYWNY KOKOSOWY - VENDOR\nAktywny granulowany ekologiczny; produkowany z łupin orzecha kokosowego. Może służyć również do destylacji wody. Stosowany do odbarwiania, klarowania i oczyszczania szczególnie w produkcji gorzelniczo - spirytusowej i spożywczej.\nStopień rozdrobnienia 0,4-0,85mm\nPowierzchnia aktywna: 1150 m2/g\nBardzo wysokiej jakości węgiel stosowany w gorzelnictwie (dezodoryzacja cieczy) poprawia zapach i smak destylatu.\nŁagodzi smak i zapach alkoholi.\nDoskonałej jakości produkt wyprodukowany w Szwecji\n1. Alkohol przed filtrowaniem powinien być rozcieńczony do max. 45%


Roladki z piersi kurczaka z papryką konserwową i z szynką. - DoradcaSmaku.pl\nRoladki z piersi kurczaka z papryką konserwową i z szynką.\nWybierz składnik pierś z kurczaka szynka papryka konserwowa oliwa kostki rosołowe suszona natki pietruszki Prymat Liść lubczyku suszony Prymat Papryka słodka mielona Prymat\nOpłukane i osuszone piersi z kurczaka przekroić wzdłuż na pół, a następnie każdą połówkę przecięć jeszcze raz na pół przez środek.\nDo głębokiego talerza wlać odmierzoną ilość oliwy z oliwek oraz dodać do niej obie kostki rosołowe, a także suszoną natkę pietruszki, liść lubczyku i słodką mieloną paprykę w dość sporej dawce. Rozetrzeć oliwę z kostkami rosołowymi i przyprawami.\nKażdy kawałek kurczaka obtoczyć w marynacie z oliwy, przypraw i kostek rosołowych. Zamarynowanego kurczaka odstawić do lodówki na przynajmniej 15 minut.\nKurczaka z ułożoną konserwową papryką i szynką zwijać ściśle w roladki. Zwinięte roladki nadziewać po dwie sztuki na patyczki do szaszłyków. Smażyć nadziane na patyki roladki na patelni już bez dodatku oliwy na niedużym ogniu z każdej strony.\npapryką roladki szynką kurczaka piersi\ngosia1988 04.09.2014 10:58\nfotoviderek 04.09.2014 10:09\nPyszota 04.09.2014 09:49\nolkaaa 04.09.2014 07:34\nLidzia 04.09.2014 07:05


NZD/USD - szansa na powrót do trendu spadkowego | FxMag - portal informacyjny o rynku Forex.\nNZD/USD - szansa na powrót do trendu spadkowego\nZ artykułu dowiesz się: - Jak wygląda obecna sytuacja na rynku NZD/USD\nDziś dolar nowozelandzki dość mocno traci do swojego amerykańskiego odpowiednika. Szczególnie jest to widoczne popołudniu. Kurs pary NZD/USD zmierza w kierunku poziomu wsparcia, który może dać sygnał do dalszych spadków.\nPara NZD/USD już drugi raz w tym roku przetestowała poziom 0,705, który stanowi strefę oporu, wzmocnioną zniesieniem 50% ostatniego impulsu spadkowego. Po obu testach obserwowaliśmy silne spadki, które w przypadku pierwszego z nich zatrzymały się przy poziomie 0,695. Jeśli obecna dynamika podaży doprowadzi do wybicia tego wsparcia, to otrzymamy sygnał spadkowy, wynikający z formacji podwójnego wierzchołka. Zasięg spadków wynikających z tej formacji wypada w okolicy lokalnych minimów (0,686).\nNZD/USD - H4\nNa szerszym interwale (D1) widzimy jak istotny dla rynku jest wspomniany wcześniej poziom 0,695. Możemy tutaj dostrzec również potencjalną zaporę dla sprzedających w postaci strefy odwrócenia formacji Gartley'a. Rozciąga się ona pomiędzy poziomami 0,6806 i 0,685 i może się przyczynić do silniejszej reakcji popytu. Poprzednim razem rynek zawrócił tuż nad zniesieniem 78,6%, które jest najważniejszym elementem całej formacji.


Rozwój rynku pelletów w Europie - DREWNO.PL\nAutor: J. Oleszkiewicz\nŹródło: Ekopartner, kwiecień 2005 r.\nw Czechach - 110 euro/t\nw Finlandii - 140 euro/t\nw Austrii i Szwajcarii - 170 euro/t\nwe Francji i Włoszech - 180 euro/t\nw Niemczech i Hiszpanii - 190 euro/t\nw Danii - 195 euro/t\nw Szwecji - 210 euro/t\nNajwiększym europejskim producentem pelletów jest Szwecja. W kraju tym w 2004 roku wyprodukowano 800 tys. ton pelletów, a kolejne 400 tys. importowano. Zużycie pelletów w ostatnich dwóch latach wzrosło tam o 30%. Kolejnym dużym producentem jest Dania, z 400 tys. ton pelletów rocznie. Kolejne 400 tys. ton tego paliwa wykorzystywanego w tym kraju pochodzi z importu. Docelowo przewiduje się tam powstanie co najmniej 30 tys. instalacji dla domów jednorodzinnych.\nNadwyżkę eksportową pelletów posiadają Austria i Niemcy. W pierwszym z wymienionych krajów zużywa się rocznie 180 tys. ton pelletów, a produkuje 280 tys. ton. W Niemczech produkcja sięga 200 tys. ton, a wykorzystanie - 180 tys. ton. Estonia wkroczyła na rynek produkcji pelletów dopiero w 2003 roku. Obecnie 10 producentów wytwarza w tym kraju rocznie 250 tys. ton pelletów, przy czym na rynku krajowym zużywa się zaledwie 1%, reszta przeznaczona jest na eksport. Równolegle ze wzrostem produkcji pelletów, rozwija się rynek wytwórców kotłów na pellety. Oferta rynkowa jest bardzo bogata, a skuteczność spalania osiąga 94%. Najnowszym obserwowanym trendem jest stosowanie układów skojarzonych, wykorzystujących energię słoneczną w połączeniu z kotłami na pellety.


Danuta Piasecka, Author at Wirtualna Przestrzeń Kobiet\nPrzedsiębiorczyni z ponad 6-letnim stażem, trenerka i doradczyni biznesowa specjalizująca się w opracowaniu strategii działania z 10-letnim doświadczeniem w pozyskiwaniu klienta publicznego (wartość wszystkich pozyskanych przeze mnie zamówień na usługi wynosi ponad 50 mln złotych), moderatorka Design Thinking i absolwentka MBA. Mam na swoim koncie ponad 5500 godzin indywidualnego doradztwa i tyle samo godzin spędzonych na salach szkoleniowych w roli trenerki.\nTydzień 9 zadania praktyczne\nLeave a Comment\t/ Biznes, Cena, Szkoła Prezesek / By Danuta Piasecka\nMateriał opracowany w ramach zamkniętego programu Szkoły Prezesek. Czas: od 5 minut w górę Czas realizacji zadania (całość): powyżej 60 minut. Czas odpowiedzi na pojedyncze pytanie: 5-10 minut. Karty pracy …\nTydzień 9 zadania praktyczne Read More »\nLekcja 4. Techniki perswazji\nBiznes, Cena, Szkoła Prezesek / By Danuta Piasecka\nLekcja 3. Strategie cenowe\nLekcja 2. Polityka cenowa\nLekcja 1. Cena\nZadania praktyczne (tydzień 8)\nBiznes, Kluczowe działania, Propozycja wartości, Szkoła Prezesek / By Danuta Piasecka


Drewno z przymrużeniem oka – Blog o drewnie i technologii drewna pisany z pasją głównie drzewnictwo i pokrewne galaktyki naukowe ;)\nPrzyszła moja ulubiona Pora Roku i ukochany miesiąc - październik. Uważam, że właśnie teraz przyroda jest najpiękniejsza, pełna tych ciepłych barw.\nTo również ostatni moment, żeby doszlifować swoje umiejętności w rozpoznawaniu drzew po liściach. Opisywałam już Wam przydatną aplikację, ale co zrobić gdy zapomnimy lub specjalnie nie weźmiemy smartfona na spacer do lasu lub parku (często praktykuję, żeby mieć chwilę ciszy i spokoju od informacyjnego potopu), lub o zgrozo nie będzie zasięgu?\nNa rynku możemy znaleźć różne atlasy drzew, ale mnie urzekł ten jeden i\nJako świeżo upieczony student wydziału technologii drewna o kierunku nie miałam zielonego pojęcia, technologia drewna kojarzyła mi się tak jak większości społeczeństwa (to smutne ale)z.....


Brian Fargo: Wasteland to nasz Fallout | PIXELPOST\nSzef inXile chce pracować nad serią następną dekadę.\nWykupienie inXile przez Microsoft było wydarzeniem tak ważnym, że Brian Fargo postanowił z tego powodu zrezygnować z przejścia na emeryturę i skupić wszelkie wysiłki na dalszym rozwoju studia oraz planach na przyszłość, po wydaniu Wasteland 3 na wiosnę 2020 roku. Zapytany o szczegóły tych planów przez serwis Wcctech zapowiedział, że planuje pracować nad serią przez najbliższą dekadę. „Wasteland to nasz Fallout” – powiedział.\nW wywiadzie Fargo chwali sobie współpracę z Microsoftem podkreślając, że zasoby oferowane przez giganta pozwoliły studiu uzupełnić narastające od lat braki, także personalne. inXile zatrudniło najlepszego animatora, dyrektora artystycznego i technicznego, a także zwiększyło zatrudnienie samych artystów, których, jak tłumaczy Fargo, studio nie miało dość. Dołączenie do grona Xbox Game Studios zagwarantowało firmie dość funduszy, by rozplanować wsparcie Wasteland 3 dodatkami, które ukażą się po premierze – pracując samodzielnie studio nie mogło mieć pewności, czy będzie mieć dość środków na stworzenie DLC.\nFargo wskazał też inny interesujący element dołączenia do Xbox Game Studios – kooperację między studiami. Szef inXile powiedział, że ma teraz całą sieć kontaktów, i może konsultować fizykę wody z Rare, które opiekuje się teraz Sea of Thieves a strzelanie z ekipą z The Coalition. Zapytany o najnowszy dodatek do tej „rodziny”, Double Fine, Fargo przyznał, że rozmawiał z Timem Schaferem o warunkach, na jakich przebiega współpraca z Microsoftem zanim ten ostatni podpisał swoją umowę.\nPozostała część wywiadu skupia się na trybie kooperacji w Wasteland 3 i planach – a raczej ich braku – związanych z najnowszą odsłoną serii i Nintendo Switch. Fargo i reżyser gry, Tim Campbell, tłumaczą też, co się stanie, jeśli stracimy jeden z kluczowych elementów rozgrywki – nasz samochód.\nA Weekend at Villa Apate: Dzień Świstaka w przygodówce point and click


3 sposoby na ochronę oczu przed promieniowaniem UV0\nDodano: 27-07-2021 -\nWiesz, jak niebezpieczne jest promieniowanie UV i starasz się chronić swoją skórę najlepiej jak to możliwe? To jednak nie wszystko! Przed promieniami UV należy chronić także nasze oczy. Zbyt intensywne słońce nie tylko odpowiada za dyskomfort widzenia. W niektórych przypadkach może prowadzić do poważnych schorzeń np. do zwyrodnienia plamki żółtej. Nie chcesz do tego dopuścić? Sprawdź najlepsze sposoby, które pomogą Ci chronić oczy. Dowiedz się także, co jest lepsze: soczewki kontaktowe czy przyciemnione szkła w okularach.\nIdealnie dobrane okulary przeciwsłoneczne - 5 zasad, którymi warto kierować się przy zakupie0\nDodano: 14-07-2021 -\nNiebawem czeka Cię wakacyjny wyjazd i potrzebujesz w związku z tym dobrych okularów przeciwsłonecznych? Wiesz, jak ważna jest ochrona oczu? Oprócz wysokiej jakości szkieł z filtrami UV istotny jest także rodzaj oprawek, ich kształt podkreślający Twoje rysy twarzy. Pamiętaj, że inny model będzie odpowiedni dla osoby, której twarz jest trójkątna, a inny dla tej, która ma ją okrągłą. Dopasowując okulary przeciwsłoneczne do twarzy musisz mieć pewność, że będziesz dobrze wyglądać. Zastanawiasz się jak dobrać okulary przeciwsłoneczne? Sprawdź, co powinieneś wiedzieć na ten temat i wybierz modne oprawki okularów przeciwsłonecznych podkreślające Twoją urodę.\nOkulary Ray Ban - więcej niż styl i kultowy znaczek0\nDodano: 22-06-2021 -\nRay Bay to jedna z najpopularniejszych marek okularów przeciwsłonecznych. Wielu osobom marzy się model okularów, które mają charakterystyczny napis będący logo marki. Okazuje się jednak, że oprócz okularów chroniących przed słońcem, firma Ray Ban produkuje także okulary, które mają soczewki korekcyjne. Jest to propozycja dla osób ceniących sobie nowoczesny design i najwyższą wytrzymałość. Zastanawiasz się, jak rozpoznać oryginalne okulary Ray Ban? Przygotowaliśmy dla Ciebie kilka wskazówek.\nOkulary idealne na lato. Czym kierować się przy zakupie okularów przeciwsłonecznych?0\nDodano: 07-06-2021 -\nWielkimi krokami zbliża się lato, a to oznacza jedno - wysokie temperatury i słońce. W piękne słoneczne dni warto postawić na dobry filtr UV, który ochroni Twoją skórę przed poparzeniami. Jednak, czy pamiętasz o tym, że powinieneś zatroszczyć się także o swoje oczy? Pomogą Ci w tym dobre okulary przeciwsłoneczne. Zastanawiasz się, jak wybrać okulary, które będą skuteczną barierą przed szkodliwym promieniowaniem? Skorzystaj z naszych wskazówek - sprawdź, co dla Ciebie przygotowaliśmy.\nSoczewki dla astygmatyków - czym różnią się od standardowych szkieł kontaktowych?0\nDodano: 25-05-2021 -\nDo jednych z najczęściej występujących problemów ze wzrokiem należy astygmatyzm. Wbrew pozorom można go łatwo korygować za pomocą prawidłowo dobranych soczewek kontaktowych oraz okularów. Istotny jest jednak fakt, że w przypadku astygmatyzmu szkła, zarówno w okularach, jak i w przypadku soczewek, mają zupełnie inne właściwości. Czym jest astygmatyzm i w jaki sposób się objawia? Jakie soczewki kontaktowe powinni nosić astygmatycy?\n3 proste ćwiczenia mięśni oczu0\nDodano: 10-05-2021 -\nNarażamy nasze oczy na wielogodzinną pracę przy komputerze, tablecie lub laptopie. Muszą wytrwać oglądanie telewizji i korzystanie z innych sprzętów elektronicznych, na przykład smartfonów. Przeciążenie wzroku jest wpisane w funkcjonowanie we współczesnym świecie pełnym przeróżnej elektroniki. Jakie ćwiczenia wykonywać, aby nieco rozluźnić i zrelaksować mięśnie gałki ocznej?\nJak prawidłowo zdjąć soczewki kontaktowe?0\nDodano: 28-04-2021 -\nSoczewki kontaktowe stale zyskują na popularności - obecnie wiele osób nie wyobraża sobie bez nich życia. Wokół szkieł kontaktowych pojawiło się wiele mitów, przez które niektórzy boją się z nich korzystać. Najwięcej obaw i wątpliwości budzi zdejmowanie soczewek kontaktowych. Jak robić to prawidłowo?\nSoczewki światłoczułe ACUVUE® OASYS with Transitions™ - idealna opcja na lato0\nDodano: 20-04-2021 -\nCzy wyobrażasz sobie noszenie soczewek kontaktowych, które cały czas regulują natężenie i dopływ światła do oka? Technologia, która jeszcze niedawno wydawała się niemożliwa, od kilka lat jest dostępna na rynku. Jak działają soczewki światłoczułe i dlaczego idealnie sprawdzą się jako soczewki kontaktowe na lato? Poznaj ACUVUE® OASYS with Transitions™.\nCo robić, gdy soczewka kontaktowa wypada lub kłuje?0\nDodano: 26-03-2021 -\nObecnie coraz więcej osób posiadających wadę wzroku decyduje się na noszenie soczewek kontaktowych. To jeden z najlepszych, a jednocześnie najbardziej komfortowych sposobów na poprawę jakości widzenia - zarówno do bliży, jak i dali. Niestety, niekiedy soczewki kontaktowe nie spełniają wymagań użytkowników i dochodzi do problemów, które skutecznie zniechęcają do noszenia soczewek kontaktowych. Jak im zapobiegać?\nJak zapobiegać suchości oczu?0\nDodano: 09-03-2021 -\nSuchość oczu może mieć liczne przyczyny, które nie ograniczają się tylko do długich godzin przed komputerem w klimatyzowanym pomieszczeniu. Przedstawiamy powody sprawiające, że niektóre osoby zmagają się z problemem suchego oka. Odpowiadamy też, dlaczego pewne warunki wpływają na wysuszenie oczu znacznie bardziej. Co zrobić, by problem suchych oczu był mniej dokuczliwy?\nSoczewki kontaktowe a wiek - czy są jakieś ograniczenia?0\nDodano: 25-02-2021 -\nRozważając korekcję wzroku za pomocą soczewek kontaktowych, możemy spotkać się z różnymi opiniami na temat ograniczeń wiekowych, jakie mogą wiązać się z noszeniem soczewek. Czy mają one odzwierciedlenie w rzeczywistości? Czy powinniśmy w określonym wieku rezygnować z noszenia soczewek?\nNoszenie soczewek zimą - czy mróz jest przeszkodą?0\nDodano: 10-02-2021 -\nZastanawiasz się nad tym, czy noszenie soczewek kontaktowych podczas zimowych mrozów jest bezpieczne? Niskie temperatury panujące na dworze potrafią być dokuczliwe, lecz czy utrudniają korzystanie z soczewek? Czy soczewki mogą zamarznąć ze względu na wysoki stopień uwodnienia? Możemy je nosić zimą, czy też lepiej jednak wrócić na ten czas do okularów?\nSoczewki kolorowe, czyli bezpieczna zmiana koloru oczu0\nDodano: 28-01-2021 -\nKolorowe soczewki to hit ostatnich czasów. Liczne rodzaje i szereg zalet sprawiają, że liczba ich użytkowników stale rośnie. W poniższym tekście zastanowimy się nad tym, czym tak właściwie są kolorowe soczewki, jaki efekt możemy dzięki nim osiągnąć i jak bezpiecznie z nich korzystać. Czy są one dobrym rozwiązaniem dla każdego?\nCo oznaczają parametry na opakowaniach soczewek?0\nDodano: 07-01-2021 -\nAby soczewki kontaktowe służyły nam jak najlepiej, konieczne jest dobranie odpowiednich parametrów. Opakowania kupowanych przez nas soczewek zawierają oznaczenia, których na ogół często nie rozumiemy - mają one jednak ogromne znaczenie przy wyborze idealnego produktu. Na co należy zwracać uwagę, dobierając soczewki?\n3 najlepsze marki okularów przeciwsłonecznych0\nDodano: 22-12-2020 -\nOkulary przeciwsłoneczne to dziś nie tylko przedmiot, dzięki któremu chronimy nasz wzrok przed nadmiernym promieniowaniem słonecznym, lecz także stylowy gadżet, który jak żaden inny doda naszym stylizacjom odpowiedniego charakteru. Na rynku istnieją liczne marki okularów przeciwsłonecznych. Firmy te oferują swoim klientom wartościowe produkty, z których można bez przeszkód korzystać przez długie lata. Ray-Ban, Versace oraz Armani to jakość, ponadczasowość i wyjątkowa renoma w jednym. Dlaczego tak chętnie kupujemy okulary właśnie tych producentów?\nKorekcyjne soczewki kontaktowe a infekcje oczu0\nDodano: 04-12-2020 -\nSoczewki kontaktowe to jedna z najpopularniejszych metod korekcji wad wzroku. Obecnie na ich noszenie decyduje się coraz więcej osób – również seniorzy zmagający się z poważniejszymi problemami wzroku. Niektórzy jednak podczas ich noszenia odczuwają nieprzyjemne dolegliwości, które mogą być objawem rozpoczynającej się infekcji oczu. Przyczynić się mogą do tego również nieodpowiednio pielęgnowane soczewki kontaktowe.\nSoczewki dla kierowców - jakie wybrać?0\nDodano: 27-11-2020 -\nW samochodzie spędzamy sporo czasu z powodu dojazdu do pracy i innych obowiązków, dlatego tak ważne jest zapewnienie bezpieczeństwa zarówno kierowcy, jak i jego pasażerom. Polska znajduje się na 23 miejscu na 28 państw pod względem bezpieczeństwa na drodze. Jednym z warunków bezkolizyjnej i komfortowej jazdy jest dobre widzenie, szczególnie podczas deszczu, nocą lub w słoneczny dzień, dlatego tak ogromne znaczenie ma dobry wzrok kierowcy. Zapewnić mogą to szkła okularowe, odpowiednie okulary przeciwsłoneczne oraz soczewki.\nJak wybrać odpowiedni płyn do soczewek?0\nDodano: 06-11-2020 -\nSoczewki kontaktowe miękkie i twarde o wysokiej przepuszczalności powietrza to coraz częstszy wybór osób, które mają wady wzroku. Aby ich użycie było bezpieczne i higieniczne, koniecznie należy posiadać w komplecie odpowiednio dobrany płyn do soczewek. Marki takie jak Eye Care czy Alcon to jedni z najpopularniejszych producentów, którzy mają w ofercie płyny do soczewek. Co trzeba wiedzieć przed wyborem właściwego płynu?\nOkulary czy soczewki? Za i przeciw0\nDodano: 28-10-2020 -\nJak skutecznie chronić oczy przed promieniowaniem UV0\nDodano: 12-05-2016 -\nOczy, podobnie jak skóra, są szczególnie narażone na działanie promieniowania UV. Dlatego, aby skutecznie je chronić, warto nosić okulary z soczewkami, które zapewniają ochronę przed szkodliwym promieniowaniem. Co zatem warto wiedzieć i jak wybierać okulary przeciwsłoneczne, aby zapewnić sobie skuteczną ochronę?


WEEKEND NACHOS – Still (Relapse) | Violence Online\nPosted by areklerch on Lis 22, 2013 in Recenzje | Możliwość komentowania WEEKEND NACHOS – Still (Relapse) została wyłączona\nNajnowsze dzieło amerykańskich zdołowanych punków to nic innego jak mentalna lewatywa dla każdego maniaka muzycznej agresji. Na swoim czwartym, dużym (no, może to nienajlepsze określenie…) dziele muzycy z Chicago przypominają, że podstawą takiego grania jest krótki, szybki cios w ryj. Niby dwadzieścia minut i po krzyku a jednak ból trwa dużo dłużej.\n„Still” nie jest pozycją dla koneserów dźwięku. Nie jest też prezentem dla fanów długich i rozbudowanych kompozycji. Zespół jak zwykle wychodzi od czysto podziemnej formy hc/punk, dodając po drodze kilka elementów dla smaku. A to nieco sludge’owego brudu, a to chaotyczny blaścik. W efekcie otrzymujemy porcję schizofrenicznie rozedrganej muzyki, z której wściekłość wylewa się z siłą wodospadu i mrozi niczym okładkowy, rozmyty obrazek. Jednocześnie, pomijając furię, z jaką rzucają się na instrumenty, muzykanci wykazują się w temacie hc/punk szeroką erudycją, bo wprawne ucho wychwyci tu mnóstwo – chyba więcej niż na „Worthless” – klasycznych dla gatunku elementów. Tym samym zespół wykonał krok wstecz, jeszcze bardziej podkreślając swoje przywiązanie do sceny. Największą zaletą tych krótkich (balansujących gdzieś koło minuty), energetycznych pocisków jest duża dbałość o aranżacyjną zwięzłość, dzięki czemu mimo pozornego chaosu wszystko jest na swoim miejscu. W wolnych, chrzęszczących partiach zwraca uwagę dobry, wyrazisty riff, szybkie ataki są trzymane w ryzach przez perkusistę, mam wręcz wrażenie, że trochę się chłopaki powstrzymują, stawiając na bardziej zrozumiałe struktury, skutkiem czego jest większa, mimo wszystko, przystępność tych pieśni. Choć jakichkolwiek śladów melodyki jest tu tyle co uczciwości w polskim parlamencie.\nWeekend Nachos za sprawą „Worthless” wpisał się swego czasu do gromadki ponurych bandów uprawiających coś, co nazwane zostało dark hardcore. Dzisiaj, przy okazji „Still” jakby się z tej grupy chcieli wypisać, co chyba wychodzi im na dobre, bo nowy krążek jest solidnym kawałkiem podziemnego szitu, zagranym na światowym poziomie i dużo mocniej kłaniającym się staremu dziadkowi punkowi. Co nie zmienia faktu, że poprzedni krążek pozostanie dla mnie swoistym opus magnum Amerykanów.


Plan diety dla 16 letniej kobiety\nWyniki utraty masy rowerowej\nPlan diety dla 16 letniej kobiety - Utrata masy brzucha zespolu\nKażdy pies ma dwie nerki o fasolowatym kształcie które składają się z wielu tysięcy nefronów; nerki podobnie. Choroba jest nieuleczalna, ale w przypadku zastosowania leczenia i odpowiedniej diety.\nMuszę wziąć je w obronę. Moja córka tez miał taki okres. Wbrew pozorom farmaceuta to nie tylko pani w okienku w aptece która wydaje nam leki, choć to też praca wymagająca wbrew pozorom. Jak wygląda praca farmaceuty? ROZPOCZĘCIE SEZONU ROWEROWEGO.\nOk można kupić tańsze skarpetki ( ale naprawdę nie wszystkie nadają się do biegania) przez sam fakt ich założenia. 00 na hali sportowej odbędzie się KONCERT CHARYTATYWNY, zagrany przez szkolny zespół muzyczny. Przeczytałam dokładnie wszystkie kroki leczenia zatok i niestety większość z nich jest dla mojego syna niewykonalna. Dochód z koncertu przeznaczony będzie na pomoc dla małej RITY córki Pani Joanny Surmacz, polonistki z naszej szkoły.\nSoda i ocet ( razem i osobno. Serwis ma na celu zaprezentowanie ogółu szlaków turystycznych, jakie prowadzą przez teren województwa pomorskiego. Robert Gwiazdowski napisał kiedyś: „ Chłop pańszczyźniany pracował więc dla pana feudalnego na początku XVI wieku 52 dni w roku, a później 104 dni. 4- 5 miesiąca kiedy to zaczęła reagować histerycznie na próby karmienia ( w dzień, bo w nocy jadła bez problemu) Pomogło karmienie na tzw.\nW odpowiedzi na pytanie Jak wzmocnić serce? Komentujecie że skarpety czy opaski kompresyjne są przereklamowane a kompresują przede wszystkim portfele. Plan diety dla 16 letniej kobiety. Dla nas i zarówno dla psa pierwsza cieczka.\nLista odcinków serialu Family Guy zawiera przekrój przez 17 sezonów serial emitowanego od 31 stycznia 1999 roku na stacji FOX. Po drugie zadbajmy o dietę.\nPomocne mogą być także sposoby opisujące normalizacje poziomu cholesterolu i trójglicerydów oraz metody leczenia nadciśnienia tętniczego i choroby wieńcowej ( miażdżyca) – dodatkowa lektura uzupełniająca jest szczególnie wskazana pacjentom, u których już zdiagnozowano dane zaburzenie. Domyślam się że ma 60 lat lub więcej ( bo mówił o 40 letniej praktyce), ale wcale nie wygląda jak większość mężczyzn w tym wieku. Jak już wiemy organizm nie traktuje ich w sposób tak priorytetowy jak byśmy tego chciały i. Możemy jeszcze długo cieszyć się wspólnymi chwilami z naszym pupilem.\nPomimo że z naturalnym żywieniem mam naprawdę niewiele wspólnego to muszę autorce przyznać, co wykluczało by drugą opcję – przy przeziębieniach po 30+, iż osoby z mojego otoczenia zaczęły ‘ nałogowo’ zaczęło brać witaminę C ( profilaktycznie po 10- 15g acz tak zleczyłem paru znajomych). Gubiński Klub Rowerowy " LUZ" OM PTTK w Gubinie informuje, że dnia 16 marca ( sobota) rozpoczynamy „ Sezon rowerowy ” rajdem rowerowym na trasie Gubin – Coschen – Drzeńsk Wielki – Wałowice – Drzeńsk Mały – Komorów – Gubin ( około 25 km).\nSezon 1: 1999 zima/ wiosna. Plan diety dla 16 letniej kobiety.\nJestem w Irlandii 9 lat pracuje cieżko i nigdy nic za darmo mi nie dali wydaje mi sie ze ludzie lubią koloryzować i kłamać bo boja przyznać sie ze wyemigrowanie to porażka dla tego koloryzują ja nigdy nie mowię ze jest lekko bo naprawdę tu na każdy pieniądz trzeba pracować więcej nawet trzy razy więcej niz rodak. Cały czas była karmiona piersią i wszystko było super do ok. Pani Agnieszko, dziękuję za ta spora dawkę wiedzy i nadzieje! I to był feudalny wyzysk. P rzewlekła niewydolność nerek to jedna z popularniejszych przypadłości układu moczowego naszych zwierzaków. Dobry Pan, ludzki Pan.\nPani Izo z tego co widzę, Pani psy trzyma w bloku / mieszkaniu ponieważ nie miała Pani problemu z przechodzeniem u psa cieczki. Mój 4 letni syn choruje przewlekle na zatoki sitowe. Zdrowe odżywianie i zdrowy styl życia.\nMy na początku XXI wieku pracujemy dla Najjaśniejszej Rzeczpospolitej 164 dni. Zgadzam się wspaniałe filmy i wspaniały człowiek, wygląda na zdrowego i silnego mężczyznę. Boraks jest występującym w przyrodzie minerałem i źródłem ważnego pierwiastka przeciwgrzybiczym i owadobójczym, boru, oraz tanim i skutecznym środkiem antyseptycznym którego stosowanie zostało pod naciskiem koncernów farmaceutycznych zakazane niemal na całym świecie.\nRZS czyli Reumatoidalne zapalenie stawów - charakterystyczne objawy: sztywność poranna - najbardziej uciążliwe po obudzeniu się lub po okresie nieruszania stawem gdy dochodzi do nagromadzenia płynu zapalnego i obrzęku tkanek; charakterystyczna jest sztywność poranna która w. Nadmiar octu tez przesusza włosy) to złe rozwiązanie dla włosów cienkich, porowatych i sklonnych do przesuszen. Ma ona niebagatelny wpływ na nasze włosy.\nOdzywianie spalanie tluszczu w ognistym kuli\nGarcinia cambogia po dwoch tygodniach\nDieta kawy przed i po\nCityGYM to nowoczesna siłownia i klub fitness, jedyny w Rumi z dedykowaną strefą tylko dla Pań. Mieści się w Centrum Handlowym Abraham przy ulicy Starowiejskiej 9.\nPrzyklady procentu tkanki tluszczowej kobiety\nPopalic palniki tluszczu i przeglady wsparcia tarczycy\nPlan diety Masy utrata\nZajęcia ABT, Body Bal, BS, Fat Burning, Zdrowy kręgosłup+ Stretching, Joga, Pilates, Rozmiar w dół, Płaski brzuch, Step & Shape, Spinning i inne z profesjonalnymi instruktorami. Eksplorator szukający najlepszej odpowiedzi na banalne, ale fundamentalne dla każdego istnienia pytanie Jak żyć zdrowo, szczęśliwie i długo? Nie/ skończoną odpowiedzią jest serwis Leczenie &. Witamy wszystkich turystów w internetowym serwisie informacyjnym szlaków turystycznych województwa pomorskiego.\nWojownik dieta super strzep calego ciala\nCzy schudles wylacznie pompujac\nReceptury dietetyczne po diecie


BIULETYN INFORMACJI PUBLICZNEJ Starostwa Powiatowego w Rawie Mazowieckiej - Co należy zrobic aby odzyskać prawo jazdy zatrzymane za brak wazności ?\nCo należy zrobic aby odzyskać prawo jazdy zatrzymane za brak wazności ?\nWydanie prawa jazdy po zatrzymaniu przez policję -za brak ważności\n- 1 fotografia(3,5/4,5 cm) z widocznym lewym uchem\n- dowód wpłaty celem okazania\n- orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza uprawnionego do badań kierowców w przypadku terminowego prawa jazdy\n- kserokopia pokwitowania zatrzymania prawa jazdy przez policję- oryginał do wglądu\nWszystkie sprawy związane z uzyskaniem uprawnień do prowadzenia pojazdów osoba zainteresowana załatwia osobiście.\nTermin załatwiania sprawy wynosi ok. 7 dni roboczych od daty wysłania zamówienia do PWPW S.A. po skompletowaniu akt kierowcy.\nOpłaty:- wniosek podlega opłacie skarbowej\n- opłata skarbowa za wniosek-5zł\n- opłata skarbowa za każdy załącznik 0,5zł\nWszystkie opłaty można wnieść w kasie budynku Starostwa Powiatowego w Rawie Mazowieckiej\nWydział Komunikacji ,Dróg i Transportu tel. 046 814 56-58, fax 046 814 56-57\ndrukuj (Wydanie prawa jazdy po zatrzymaniu przez policję -za brak ważności)\ndata publikacji: 2005-06-17 10:33\nostatnia modyfikacja: 2005-06-17 10:35\nOstatnia aktualizacja treści obecnej strony: 2005-06-17 10:35:23\nLicznik odwiedzin strony BIP: 8197741


Tanie podróżowanie » Tortura cen Porównywarka cen\n7 lutego, 2019 7 lutego, 2019 Mikołaj Online1 komentarz do Tanie podróżowanie\nCzy dalekie wyprawy muszą być związane z ogromnymi kosztami? Nie! Sporo uzależnione jest przecież od tego, w jaki sposób zaplanujemy swoją wyprawę.\nZnane są przecież liczne metody na oszczędne zwiedzanie świata, które wykorzystać może każdy miłośnik dalekich wypraw.\nO jakich kwestiach warto pamiętać w trakcie takiej oszczędnej podróży? Dla mniej doświadczonych podróżników, cennymi sojusznikami stają się znane biura podróży. To one załatwiają wczasy w znanych ośrodkach wypoczynkowych, to dzięki nim można udać się na objazdowe wycieczki po dalekich zakątkach świata.\nCzęste oferty promocyjne sprawiają, że nawet z takich propozycji można skorzystać w przystępnej cenie. Propozycje wypraw last minute są przecież bardzo częste, a chętnych na taki wypoczynek jest sporo. Dla bardziej doświadczonych podróżników opcją bardziej ekonomiczną jest samodzielnie zaplanowany urlop.\nI w tym przypadku nie brak interesujących rozwiązań, z których warto skorzystać w celu zminimalizowania kosztów wycieczki. Pomocne są tu różnego rodzaju systemy rezerwacyjne, dzięki którym można łatwiej zarezerwować tanie noclegi w danej okolicy. Wsparciem dla zwolenników taniego podróżowania stają się również te narzędzia, dzięki którym można rezerwować miejscana tanie loty oraz przejazdy koleją czy autobusowe.\nTanie podróżowanie istnieje według mnie każdy z nas powinnien przynajmniej raz pojechać na wczasy.Byłem oatatnio z dziewczyną w grecji i byliśmy bardzo zadowoleni no niestety w.Polsce nie wszystkich ludzi stać wiele osób musi oszczędzać do pierwszego.Jestem pełen podziwu dla takich osób co ciężko pracują ale życzę im żeby oni pojechali na takie wczasy z rodziną bo każdy z nas zasługe na odpoczynek super artykuł przyjemnie się go czytało.


sierpnia 2013 ~ i.like.myself\nPosted by Friyay.pl on 20:39 with 2 comments\nMama i Misio, Strona główna\nBardzo lubię cieszyć oko ubraniami młodych polskich projektantów. Tych mniej znanych i bardziej. Mają bardzo ciekawe, oryginalne pomysły, nie wspominając o świetnych gatunkowo materiałach.\nJest jednak pewne ale....właśnie tylko oko cieszą, bo niestety te ceny, kieszeń zabijają....\nKiedyś baaardzo lubiłam robić zakupy na http://www.decobazaar.com/, ale od kiedy na świecie pojawił się mój dzidziuś <3 i zamieszkałam w domu ( czyt. skarbonce bez dna..;) ), wiadomo, portfel troche ucierpiał :/\nChętnie bym wspierała polski rynek tekstylny, ich projektantów, lecz niestety rzeczywistość jest bardzo bolesna dla mojego...konta :/. Chciał nie chciał, muszę się ostatnio ratować sieciówkami, które jak wiemy nie dorównują wykonaniem, oryginalnością, ale przynajmniej cenowo są na zdecydowane tak, jak i sh, które ostatnio very przeprosiłam ;).\nOt taka szkocka natura się we mnie ostatnio odezwała ;).\nA teraz na wesoło, jak mam w naturze, mianowicie dzisiaj wybraliśmy się do ikei, bo ja matka pracująca, więcej pracy sobie dokładam i biuro w domu otworzyłam. Przeznaczyłam na to jeden nieużywany pokój i .....jutro transport dowiezie zamówione meble ;). Na pewno efektami pochwale się przed Wami kochani. Zdradzę tylko, że styl skandynawsko-biało-Asiny(czyt.mój;) ), czuć się będzie :D.\nMisiol już chadza SAM i własnymi ścieżkami, więc w ikei również "łapki" na rogi mebli zakupiliśmy ;).\nps. przepraszam za te "daty" na zdjęciach ( nie przestawiłam :/ a to aparat mojego męża a u niego są te dane potrzebne) i za moje włosy, które już mi sporo odrosły i wyglądam jak ludzik z Lego ;)\nMama bluzka Zara, spodenki allegro, buty i don't remember ;), Misiol spodnie i czapa z Hama, buty Decathlon, bluzka z - jak napis na niej ;)\nPosted by Friyay.pl on 10:10 with 1 comment\nZ mojego syna rośnie prawdziwy tytułowy "lew salonowy". Wczoraj był z nami na grillu...później na domowej imprezce do godziny.....23!!\nW drodze powrotnej myślałam że padnie w samochodzie, ale gdzie tam....oglądał jeszcze bajeczki na tablecie...\nW domu wiadomo, na brudaska...padł death :D. Iście prawdziwy lion salonowy ;)\nps proszę zostawiajcie swoje adresy blogów jeśli nie jesteście na google+, ponieważ nie mogę do Was zajrzeć ( nie da się :D lub ja nie potrafię na Was trafić) dziękuję !!\nJa mam na sobie buty Zara z wyprzedaży, spodnie Bershka, kurtka denim za całe 25zł z działu chłopięcego z supermarketu, zegarek Ck, okulary Mango\nMisiol prawie cały z Hama buty Decathlon\nPosted by Friyay.pl on 20:07 with 3 comments\nobraziłam się na Zarę!!\nWyskoczyliśmy sobie dzisiaj na miasto. Ot tak z nudów połazić po sklepach, a może coś w oko wpadnie?, może została jeszcze jakaś perełka wyprzedażowa?...\nZaszliśmy do Zary w Galerii Mokotów. Pięknie odszykowana, a na półkach może i fajne ciuchy, tyle że nie warte na pewno swojej ceny. Oni po prostu powiariowali z tymi cenami, bo o jakości tych ciuchów pisać nie muszę, każdy wie jak jest. Jest tyle fajnych polskich sklepów, teraz głównie w necie, że ja ich dorabiać nie muszę, może się opamiętają w końcu!\nSłowo daję!!Długo tam nie zajrzę. Nie warto.\nNo, to tyle na temat Zary ;), a teraz Misiol i mama :D. Do zdjęć podchodziliśmy dwa razy. Te z przed wyjazdu nie wyszły, mój mąż nie miał weny ;), te po powrocie możecie obejrzeć poniżej :D.\nJa mam na sobie bluzkę Springfield z wyprzedaży za 29zł, spodnie Stradivarius 69zł buty z pantofelek24.pl Misiol buty Decathlon, reszta Ham :D\nPosted by Friyay.pl on 23:08 with No comments\nz cyklu: rozterki pracującej matki....\nPracuję, lubię to co robię...Pracowałam właściwie do końca ciąży i od samego początku narodzin Misia...\nZresztą moja praca wymaga całkowitemu "oddaniu" i byciu na "bieżąco".\nProwadzenie własnej działalności pozwoliło mi na elastyczne godziny pracy, a to z kolei dało mnie i mojemu mężowi możliwość bycia z Misiem przez pierwszy rok jego życia...\nOd lipca Misio poszedł do żłobka. Niestety wiadomo, że przez okres tego roku jednak nie pracowaliśmy na "pełnych obrotach" ( a kredyty same się nie spłacą ;) )i stąd nasza decyzja o oddaniu Misia do placówki.\nI zaczęło się. W ciągu miesiąca Misio już drugi raz ma jakąś paskudną bakterię, bez antybiotyku się nie obejdzie :(.A ja mam zobowiązania w stosunku do klientów, w domu zostać nie mogę, żal mi biedaka niesamowicie...mam ochotę wszystko rzucić i wracać do domu...mąż pociesza przez telefon, że uśmiechnięty, że nic mu nie jest...ale mnie jeszcze bardziej serce boli....bo mnie tam nie ma...szlag by to!!!!\nI jak tu pogodzić pracę z rodzicielstwem, no jak????\nPosted by Friyay.pl on 15:48 with No comments\nJuz w poniedzialek wracam do pracy. Nadszedl niestety czas konca urlopu. Korzystam rodzinnie na maxa, wiec Wam daje dzisiaj tylko mixa.\nPosted by Friyay.pl on 18:55 with No comments\no matkach co ich dziecko już dawno.....\nNa pewno spotkałyście na swojej drodze drogie mamy, takie mamuśki co ich dzieci to omnibusy i mądrale...\nSpotykacie się, są Wasze pociechy, głównie w różnym wieku, i i pytają:\nmamuśka :"a ile ma?"\nja: "6 mcy"\nmamuśka: "a siedzi już?"\nja: "jeszcze nie"\nmamuśka: "a mój siedział jak miał 4 mce"\nmamuśka: "a ile ma?"\nmamuśka: "a chodzi już ?"\nja: "nie, sam nie"\nmamuśka: "a mój chodził jak miał 10 mcy"\nitp.itd.milion podobnych pytań i odpowiedzi.....\nNo kur... szlag mnie trafia, mam chęć odpowiedzieć że Twój rozwija się fizycznie a mój intelektualnie, ale trzymam język za zębami żeby nie zniżyć się do poziomu dialogu rozmówczyni. Bo w końcu mogę być mistrzem ciętej riposty, ale po co??\nWg mnie jedynym osiągnięciem takich kobiet jest posiadanie dziecka i własne niedowartościowanie objawiają wychwalaniem własnych pociech. Tylko po co??\nKobity, mamuśki kochane czas zweryfikuje, za 5 , 10 lat co z naszych dzieci wyrośnie!!\nA teraz już spokojnie, normalnie, mój ukochany Misiolek i sesja przed domem.\nPic by Mama :)\nPosted by Friyay.pl on 10:56 with No comments\npierwsze bach i pierwsze bieganie mamy...\nJuż jesteśmy od wczoraj w domu. Co prawda ja jeszcze mam tydzień urlopu, ale spędzam go w domu.\nPracuje, wiec to jedyny czas kiedy mogę zrobić generalne porządki w domu i na podwórku. Ehhh, czeka mnie sporo pracy...\nMisio już próbuje samodzielnie chodzić, niestety wczoraj skończyło się to dla niego tragicznie. Startym noskiem i guzem na czole. Mam do siebie żal, że na czas nie dobiegłam :/.\nA ja wczoraj wieczorem tak jak wcześniej pisałam, rozpoczęłam trening biegania, który ma trwać 12 tygodni. Było ciężko...baaardzo...Z moją kondycja nie jest najlepiej...ale zmieni się to za te 12 tygodni ;).\nBędę na bieżąco co tydzień pokazywać efekty moich zmagań...\nButy z Decathlona spisały się rewelacyjnie. Plus całej akcji biegania taki, że nie mam dzisiaj zakwasów ;). tzn. źle nie jest :D\np.s. biegałam z Misiem w wózku i chyba tak już pozostanie, strasznie się cieszył z prędkości jaka jechał na "spacer" z mamą ;)\nwczorajszy obiad kurczak z serkiem z rozmarynem i suszonymi pomidorami ....wg mojego przepisu ;)\nbieganie czas zacząć....\nPiosenka mojej młodości ;)


Jak cieszyć się piękną biżuterią jak najdłużej? Zapraszamy do zapoznania się ze wskazówkami dotyczącymi prawidłowej pielęgnacji.\nKochamy tworzyć, nasze produkty są robione ręcznie i przez to unikatowe, dlatego w trosce o to, aby móc się cieszyć swoją ulubioną biżuterią jak najdłużej przygotowaliśmy dla Ciebie kilka wskazówek odnośnie pielęgnacji i prawidłowego użytkowania naszych produktów.\n- Produkty na wysoko elastycznej gumce jak każda biżuteria lubią delikatne traktowanie, unikaj szarpania i mocnego naciągania, aby uniknąć odkształcania się gumki.\n- Unikaj kontaktu Twojej biżuterii z wodą. Kąpiel z biżuterią może powodować matowienie a także zmianę koloru biżuterii. Twoja kolekcja nie lubi basenów, morza a także codziennych kąpieli w wannie czy pod prysznicem.\n- Metale są szczególnie wrażliwe na kontakt z substancjami chemicznymi. Polecamy unikać kontaktu biżuterii z perfumami, kremami, produktami do make-upu, dzięki temu zmniejszysz ryzyko wchodzenia biżuterii w reakcje, które mogą powodować np. utratę koloru lub czernienie.\n- Biżuteria zasługuje także na właściwe przechowywanie. Zrezygnuj z przechowywania jej w łazience, ponieważ wysoka wilgotność może powodować wchodzenie w reakcje i okazać się zgubna dla Twoich cudeniek. Biżuteria lubi przechowywanie w suchym, chłodnym i zacienionym miejscu. Najlepszym wyborem będzie drewniana lub plastikowa szkatułka.\n- Elementy ze stali chirurgicznej są antyalergiczne, możesz je nosić bez obaw. Srebrna i złota powłoka na elementach z metalu może po pewnym czasie delikatnie zmieniać odcień lub ścierać się, to samo może dotyczyć kamieni, jest to proces naturalny, następuje pod wpływem użytkowania i w związku z tym nie podlega reklamacji.


Kamienica Leopolda Daaba zabytkiem. "O jej wartości świadczą detale" | TVN Warszawa\n10 stycznia 2014, 9:44\nWpisana do rejestru kamienica | MWKZ\nKamienica stojąca przy Stalowej 28/30 została wpisana do rejestru zabytków. Ta wzniesiona około 1896 roku czynszówka wyróżnia się zachowanymi detalami fasady.\nBudynek jest przykładem dobrze zachowanej praskiej kamienicy czynszowej, która pokazuje XIX-wieczny rozwój Nowej Pragi, a zarazem jest jednym z najstarszych murowanych budynków znajdujących się w tej części miasta.\nKamienica upamiętnia Leopolda Daaba, członka Praskiego Komitetu Obywatelskiego, który w czasie I wojny światowej pomagał najuboższym mieszkańcom. Podczas okupacji hitlerowskiej działał on w konspiracji, oraz ukrywał osoby narodowości żydowskiej i członków Polskiego Państwa Podziemnego.\nGirlandy i modyliony\n- O wysokiej wartości artystycznej kamienicy świadczy zachowany detal fasady - listwy z ornamentem falowym i kimationami, ząbkowania, wicie roślinne, girlandy, kartusze, modyliony oraz konsole zdobione liśćmi akantu – wylicza Agnieszka Żukowska, rzecznik wojewódzkiego konserwatora zabytków. - Obecnie są one rzadko spotykane na okolicznych budynkach – dodaje.\nZabytek wyróżnia też oryginalny wystrój, składający się ze stolarki okiennej i drzwiowej z klamkami i szyldzikami, parkietów, sztukaterii oraz pieców. Cenne jest też wyposażenie mieszkań dawnych właścicieli.


Systemy dla gastronomii - Warszawa - Kozioł Sp. J.\n» Systemy dla gastronomii\nPraca placówek gastronomicznych – niezależnie od tego, czy są to niewielkie punkty, czy też sieci handlowo-usługowe – wymaga dostosowanych do profilu tej branży rozwiązań. Istotna jest taka optymalizacja codziennej pracy i obsługi Klienta, która pozwoli nie tylko na sprawne funkcjonowanie, ale i znaczące ułatwienie oraz uproszczenie wielu czynności. Dlatego też kluczowym i coraz częściej wykorzystywanym rozwiązaniem okazuje się nowoczesne oprogramowanie dla gastronomii – dedykowane konkretnej grupie odbiorców.\nW naszej ofercie znajdują się systemy oparte nie tylko na platformach lokalnych, ale również i takie, które swoją elastyczność i funkcjonalność zawdzięczają pracy w tzw. chmurze. Dzięki temu dostęp do wszelkich danych może odbywać się zdalnie – bez jakichkolwiek ograniczeń.\nWszystkie, proponowane przez nas oprogramowania dla gastronomii, wyróżniają się bardzo przyjaznym, czytelnym oraz intuicyjnym interfejsem, przez co okazują się niezwykle proste w obsłudze. Część z tych rozwiązań, dzięki dodatkowym funkcjom, jest w stanie sprostać nie tylko wymaganiom związanym z obsługą sprzedażową, ale również obsługa finansową, biurową i magazynową danego punktu.\nJesteśmy przekonani, że w ofercie i wśród propozycji naszego przedsiębiorstwa odnajdą Państwo takie narzędzia, które doskonale wpiszą się w charakter prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej. W przypadku jakichkolwiek pytań lub wątpliwości – pozostajemy do Państwa dyspozycji, gotowi do pomocy przy wyborze najbardziej odpowiedniego rozwiązania.\nCena: od 149 zł/mc netto\nIzzyRest System gastronomiczny


Sparing: Kolejna porażka Młodej Jagiellonii Białystok - PodlaskiSport.pl\nSparing: Kolejna porażka Młodej Jagiellonii Białystok\npiłka nożna / Rewal 2010-01-28 22:53:51\nZawodnicy Młodej Jagiellonii Białystok, którzy od kilku dni przebywają na zgrupowaniu w Rewalu, przegrali w meczu sparingowym z III-ligową Astrą Ustronie Morskie 1:2 (0:1). Żółto-czerwoni remis pozwolili sobie wydrzeć w ostatniej minucie.\n- Byliśmy zespołem lepszym od rywali i powinniśmy wygrać. Zabrakło nam po trochu szczęścia i umiejętności, ponieważ po razie trafiliśmy w słupek i poprzeczkę. Kamil Zapolnik również miał doskonałą okazję na zdobycie bramki, ale jej nie wykorzystał - stwierdził Dariusz Bayer, trener Młodej Jagiellonii.\nŻółto-czerwoni pierwszą bramkę stracili tuż przed przerwą, kiedy niefortunną interwencją Piotr Józefiak pokonał własnego bramkarza. Do remisu Jagiellonia doprowadziła w 70. minucie - Grzegorz Arłukowicz szybko rozegrał rzut wolny, podał do Bartosza Sulkowskiego, a ten zdobył gola. Gdy wydawało się, że żadna z drużyn nie wygra tego meczu, w ostatniej minucie piłkę stracił Michał Hryszko i zawodnicy Astry po raz drugi cieszyli się z bramki.\n- Przyszło nam grać w trudnych warunkach, przy gęsto padającym śniegu. Remis straciliśmy przez własną głupotę, bo nie można w ten sposób tracić goli nawet w sparingu. Tym bardziej szkoda tego spotkania - dodał rozgoryczony Bayer.\nJagiellonia Białystok (ME) - Astra Ustronie Morskie 1:2 (0:1).\nBramka dla Jagiellonii: Sulkowski 70.\nJagiellonia (ME): Czapliński - Pater, Szóstko, Józefiak, Zawadzki - M. Butkiewicz, Grodzki, Kądzior, Grudziński - Kurywczak, Świderski. Grali także: Sakowicz, Łosiewicz, Sulkowski, Arłukowicz, Jakimczuk, Zapolnik, Budnik, A. Butkiewicz, Radecki, Miszczerewicz, Hryszko.


Natura Siberica Taiga Siberica Szampon Do Włosów Odświeżający 270 ml\nSzampon Do Włosów Odświeżający 270 ml\nSzampon do włosów odświeżający o działaniu pogrubiającym z białą brzozą 270 ml Szampon do włosów Taiga Siberica z białą brzozą z Tuvy – Super Świeżość i Gęstość Włosów. Połączenie składników aktywnych dodaje świeżości, objętości, elastyczności i lekkości, dodatkowo przywraca równowagę hydro lipidową skóry głowy. Ekstrakt z liści białej brzozy,...\n3 zł taniej, oszczędasz 20%\nSzampon do włosów odświeżający o działaniu pogrubiającym z białą brzozą 270 ml\nSzampon do włosów Taiga Siberica z białą brzozą z Tuvy – Super Świeżość i Gęstość Włosów. Połączenie składników aktywnych dodaje świeżości, objętości, elastyczności i lekkości, dodatkowo przywraca równowagę hydro lipidową skóry głowy.\nEkstrakt z liści białej brzozy, zawiera witaminy A, C, B, flawonoidy i kwas betulinowy, wspomaga wzrost włosów.\nOrganiczny ekstrakt z mięty wzbogacony jest olejkiem eterycznym, który skutecznie tonizuje i odświeża skórę głowy, nadaje włosom zdrowy połysk i siłę.


Edimax EB-MDC2 Drivers Pobierz - Aktualizacja oprogramowania Edimax (Bluetooth USB Micro Adapter)\nPozbądź się problemów przy aktualizacji sterowników! Pobierz DriverDoc już teraz, aby łatwo zaktualizować sterowniki Edimax EB-MDC2 w zaledwie kilku kliknięciach...\nNie, dziękuję, pobierz sterownik Edimax EB-MDC2\nStrona główna → Sterowniki → Edimax → Bluetooth USB Micro Adapter → EB-MDC2\nRęczne aktualizowanie sterowników EB-MDC2:\nPobierz najnowszą wersję sterownika dla Edimax EB-MDC2 z naszego repozytorium sterowników. Następnie możesz ręcznie zaktualizować sterownik za pomocą Menedżera urządzeń systemu Windows.\nFunkcja: Bluetooth USB Micro Adapter\nNazwa pliku: d1627146.zip (Pobierz)\nJak automatycznie zaktualizować sterowniki EB-MDC2:\nSugestia: Pobierz DriverDoc [DriverDoc - Produkt Solvusoft], narzędzie do aktualizacji sterowników polecane dla użytkowników Windows, którzy nie mają doświadczenia w ręcznym aktualizowaniu sterowników typu EdimaxBluetooth USB Micro Adapter. DriverDoc zapewnia oszczędność czasu i zachodu poprzez automatyczne pobieranie i instalację prawidłowych sterowników EB-MDC2.\nBaza danych DriverDoc licząca ponad 2 150 000 sterowników (i więcej z każdym dniem) gwarantuje, że wszystkie sterowniki na twoim komputerze - nie tylko typu Bluetooth USB Micro Adapter - są zawsze aktualne!\nCzęste pytania dotyczące aktualizacji EB-MDC2\nKiedy należy zaktualizować sterowniki EB-MDC2?\nAby uzyskać optymalną wydajność sprzętową EB-MDC2, należy aktualizować sterowniki urządzeń raz na kilka miesięcy.\nJakie są instrukcje aktualizacji sterowników EB-MDC2?\nWiększość zaawansowanych użytkowników aktualizuje sterowniki EB-MDC2 ręcznie, za pośrednictwem Menedżera urządzeń lub automatycznie, pobierając program do aktualizacji sterowników.\nDlaczego użytkownicy nie aktualizują sterowników EB-MDC2?\nWiele osób nie widzi potrzeby aktualizowania sterowników urządzeń EB-MDC2, więc nigdy nie są aktualizowane.\nEdimax tworzy te niewielkie programy, aby umożliwić interakcję EB-MDC2 z określoną wersją systemu operacyjnego na Twoim komputerze.\nBłędy EB-MDC2 są często powodowane przez wirusy przestarzałych i uszkodzonych sterowników urządzeń. Kierowcy będą pracować pewnego dnia i z różnych powodów nagle przestaną pracować następnego dnia. Nie powinieneś się martwić, ponieważ możesz zaktualizować sterowniki Bluetooth USB Micro Adapter jako środek zapobiegawczy.\nPobieranie odpowiednich sterowników dla urządzenia sprzętowego związanego z EB-MDC2 może być trudne ze względu na brak źródeł i trudności w zlokalizowaniu ich na oficjalnej stronie internetowej firmy Edimax. Lokalizowanie, pobieranie i ręczna aktualizacja sterownika Windows EB-MDC2 zajmuje dużo czasu, dzięki czemu proces ten jest nie do zniesienia dla większości użytkowników. Instalacja niewłaściwego sterownika uniemożliwi uruchomienie systemu Windows w ogóle lub gorzej, doprowadzi do absolutnej awarii.\n2 najpopularniejsze sterownika do Edimax EB-MDC2 (2 Modele)\nZaktualizuj sterowniki EB-MDC2 jednym kliknięciem w DriverDoc:


Sklepy z dewocjonaliami oferują wyjątkowo ładne komplety do chrztu - Extreme Time\nHome » web_category » Wyjazdy szkoleniowe » Wycieczki dla szkół » Sklepy z dewocjonaliami oferują wyjątkowo ładne komplety do chrztu\nSklepy z dewocjonaliami oferują wyjątkowo ładne komplety do chrztu\nPosted on: 04, 13, 2019\nMożliwość komentowania Sklepy z dewocjonaliami oferują wyjątkowo ładne komplety do chrztu została wyłączona\nPrzyjście na świat potomka to moment szalenie ważny zarówno dla rodziców jak i pozostałej części familii. Od samego początku rozmawia się o tym, kim będzie w przyszłości, jak je wychować oraz co uczynić, żeby przekazać najważniejsze wartości. W familiach katolickich, po urodzinach potomka bardzo znaczącym elementem jest chrzest, jaki wedle wierzeń usuwa grzech pierworodny. Dlatego też w całej rodzinie, gdy zbliża się chrzest widać duże poruszenie.\nChrzest jest wydarzeniem, jakie wdraża nowonarodzone dziecko w stowarzyszenia Kościoła i religii. Dlatego szykując się do tego dnia, rodzice muszą też skupić się na zakupie potrzebnych rzeczy. Świeca, jaka zapalana jest w trakcie obrzędu przystępna jest w każdym sklepie z dewocjonaliami. Tam także można znaleźć niezwykle ładny komplet do chrztu dla chłopca czy dziewczynki.\nJeśli uznasz, że opublikowane w tym tekście informacje są godne uwagi, przeczytaj ponadto szczegóły w linku automaty zarobkowe wynajem. Będą tam tak samo wartościowe dane.\nWybór w takiego typu sklepach jest niesłychanie ogromny, bo da się odnaleźć nie jedynie różne kroje oraz fasony, ale także haftowane koszule chłopięce bądź chustki dla dziewczynek. Więcej produktów: (Wejdź) Rzecz jasna można także odnaleźć takie ubranka w sieci i o ile się dobrze poszukuje, można natrafić na niezmiernie ciekawe propozycje. A więc wielu ludzi oferuje swoje usługi krawieckie i robi stroje na zamówienie. Na domiar tego oferują haftowanie lub wyszycie tekstu na szatce chrzcielnej.\nDla młodych rodziców będzie to niezaprzeczalnie ciekawa opcja. funkcjonują również portale internetowe, na których osiągalne są orientacyjne kroje, dzięki którym wolno z namysłem się zastanowić nad tym, jaki komplet do chrztu dla chłopca czy też dziewczynki najbardziej przypadnie do gustu i będzie prześliczną pamiątką. Ubranko nie jest oczywiście najważniejszym aspektem całej uroczystości, jednakże rodzice za każdym razem będą chcieli, by ich dziecko miało śliczny chrzest.\nRównie fascynujący post przedstawiany jest tutaj, zatem odwiedź witrynę tablice szkolne i upewnij się, jakie treści tam znajdziesz. One też Cię zaciekawią.\nDobrze więc, że jest sporo rozlicznych opcji, ponieważ każdy wypatrzy coś dla siebie. Autor:\nChrzest i komunia sakralna to dwie uroczystości, które w familii rzymskokatolickiej mają niezmiernie duże znaczenie. Sklepy z dewocjonaliami upraszczają przygotowanie do tego wydarzenia oferując gotowe ubranka do obrzędu, gromnice czy szatki. Wskutek tego rodzice są w stanie skupić się bardziej na duchowym doświadczaniu tego ważnego dnia.\nEkskluzywne wczasy i podróże są współcześnie w obszarze zainteresowań wielu osób\nCzapki dziewczęce oraz chłopięce – co brać pod uwagę w czasie zakupu


Dicopeg Junior Free 14sasz BEZ GLUTENU - Polska Apteka Internetowa - leki, suplementy, kosmetyki, zioła | Apteka Różana\nDICOPEG JUNIOR FREE jest wyrobem medycznym o osmotycznym działaniu przeczyszczającym.\nDawkę dzienną można zażywać w kilku podaniach. Można rozpuścić wszystkie saszetki przewidziane na dany dzień w odpowiedniej ilości płynu i wstawić roztwór w zamkniętym pojemniku do lodówki na okres nie dłuższy niż 24 godziny. Zaleca się zażywać DICOPEG JUNIOR FREE w długich odstępach czasu od posiłków.\nStosowanie preparatu nie jest wskazane w przypadku: perforacji lub niedrożności jelit spowodowanej zaburzeniami budowy lub działania ścian jelit, jelita krętego, w przypadku schorzeń jelit o charakterze zapalnym, takich jak choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego i ostre rozdęcie okrężnicy. Nie stosować w przypadku nadwrażliwości na makrogol (glikol polietylenowy). Nie stosować w przypadku występowania uszkodzeń żołądka lub jelit.