Lista ocen Skoda Fabia II (175) - Wentylacja i ogrzewanie\nNa liście zabraknie 128 opinii, w których wybrana kategoria jest pusta\nZimą trochę trwa zanim się nagrzeje (ale i tak lepiej niż w Clio), ale jak się już nagrzeje, to jest ciepło. Wentylator głośny dopiero od 3 poziomu (znów lepiej niż w Clio, gdzie już na dwójce huczy jak stara farelka). Co prawda przy mrozach miałem czasami problem z parującymi szybami bocznymi, no ale to już kwestia odpowiedniego ustawienia nawiewów. Co do klimatyzacji, załapałem się (trochę przypadkiem, gdyż miała być manualna) na...\nWentylacja jest przeciętna. Latem, musi minąć sporo czasu zanim samochód schłodzi. Mam wrażenie, że klimatyzacja powstała tylko dla pasażerów z przodu. W zimie, bardzo szybko czuć przyjemne ciepełko. Niestety, regulacja optymalnej temperatury graniczy z cudem. W 2 na 3 Fabiach, którymi miałem okazję jeździć pokrętło działa w dwóch nastawieniach - zimno/upał. Reszta skali jakby nie istniała. Wentylator jest dość głośny i trzeba o niego BARDZO...\nSzyby nie parują zbyt często, zazwyczaj ma to związek z zapchanym filtrem (teraz wymieniam go zawsze co 15000 km) bądź różnica temperatur albo opadami, zazwyczaj włącznie silniejszego nadmuchu, wyłączenie obiegu wewnętrznego lub włączenie klimatyzacji rozwiązuje problem. Co do ogrzewania to jest bardzo dobrze, oczywiście pierwszych parę minut tak myślę do 12 jest takich sobie raczej zimnych ale potem już jest poprawie, oczywiście przy braku...\nWiec tutaj dwojako. W lato - po pierwsze po włączeniu klimy auto cholernie traci na mocy i jest jakby o 2o koni słabsze. Jest to bardzo odczuwalne. Klime mam nabitą i w pełni sprawną ale przy dużych upałach jednak nie daje ta klima rady. Nie jest wydajna i nie chłodzi w fabi zbyt dobrze. Za to w zime - ogrzewanie - rewelacja???? już po kilometrach auto jest nagrzane i naprawde leci gorące powietrze. Codziennie do pracy jeżdźę 20km w jedną...\nCo do wentylacji to denerwuje mnie dziwny swiergot na pierwszym biegu, czasem glosniejszy, czasem cichszy ale jest. W serwisie (Gdynia Plichta) kompletnie nie rozumieli o co mi chodzi jak im tlumaczylem, a jak w koncu przy okazji innej naprawy zajrzeli to powiedzieli,ze pan technik nic nie zauwazyl, a swist jak byl tak jest... Na dalszych biegach slychac juz zwykly szum powietrza, ale nie ma mowy o bezglosnej pracy wentylacji. Poprostu ten typ...\nOcena neutralna. Autko ma manualną klimatyzację. W zasadzie zmuszony jestem jeździć większość miesięcy w roku z włączoną "klimą". Latem zrozumiałe bo gorąco, ale w miesiącach chłodnych (mokrych) często używam jej do odparowywania szyb bo zwykły nawiew z wentylacji radzi sobie z tym przeciętnie. Albo wentylacja cos tu niedomaga (czytałem juz podobne opinie)a może przyzwyczaiłem się już po prostu do tego "luksusu"? ;)\nWentylacja i ogrzewanie są dobre i szyby raczej nie zaparowują. Klimatyzacja półautomatyczna dobrze spełnia swoją rolę, choć przy bardzo dużych upałach jest za mało wydajna. Klimatyzacja umożliwia nastawienie optymalnej temperatury - nie jest to prymitywna chłodziarka. Jest bardzo przydatna, w czasie deszczu doskonale odparowuje szyby (nawet jeśli ustawi się ją na 22 stopnie).\nMam wersję bez klimy i nie ma zastrzeżeń. Kształt dachu i przedniej szyby niestety powoduje bardzo duże zawirowania powietrza powodujące, że po otwariu okna już od prędkości 30 / 40 km/h strasznie wieje!!! :( Dla porównania Volvo C30 otwieram okno przy 90 km/h i elegancko wywiewa powietrze a nie wieje do środka... tutaj nie popisali się Czesi :(\nJeżeli chodzi o klimę to w tym lecie przekonałem się dopiero co to znaczy porządna klima w poprzednim samochodzie miałem tylko manualny schładzacz i być może to robi taką różnicę bo w skodzie mam climatronic, co do ogrzewania jest równie dobrze szybko się nagrzewa po przejechaniu 1,5 km już leci ciepłe powietrze.


Wianek świąteczny DIY - Fiorelki : Fiorelki\nCoraz większą popularnością cieszą się świąteczne dekoracje na drzwiach, dlatego w dzisiejszym tutorialu pokażemy Wam jak wspólnie z dzieckiem wykonać wieniec świąteczny, który pięknie ozdobi Wasze wnętrza i wprowadzi w miłą, świąteczną atmosferę.\nbibuła marszczona Fiorello w dwóch odcieniach zielonego\ndrewniane i filcowe ozdoby świąteczne Fiorello\nnożyczki Eco Grand\nZ przygotowanego kartonu wycinamy koło, następnie zakreślamy w nim kolejny okrąg i wycinamy środek.\nBibułę tniemy w paski 2–3 cm i oplatamy ją wokół koła. Każdy koniec przyklejamy taśmą, aby w trakcie pracy nic się nie rozwinęło.\nWybieramy jedno miejsce na wianku i robimy w nim dziurkę. Następnie przewlekamy sznurek.\nTeraz możemy zająć się najmilszą częścią pracy, czyli dekoracją. W tym celu przygotowałam sobie: filcowe gwiazdy betlejemskie, drewniane gwiazdki oraz śnieżynki, białe drewniane aniołki oraz kreatywne pomponiki. FIORELLO ma spory wybór tego typu ozdóbek, więc trudno mi było się zdecydować. Wszystko dobrałam w kolorystyce świątecznej, czyli: bieli, zieleni i czerwieni. Całość przymocowałam do podstawy za pomocą kleju uniwersalnego w płynie AMOS, szczególnie dobrze sprawdził się przy pomponach i filcowych ozdóbkach; drewniane przymocowałam taśmą dwustronną.\nWieniec gotowy! Teraz możecie zawiesić go na drzwiach wejściowych albo w oknie, możecie też wykorzystać go w szkole.\nPowiadomienie o plikach cookie - Wianek świąteczny DIY - Fiorelki korzysta z plików cookie. Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Zamknij


Izba Notarialna w Poznaniu - Samorząd notarialny\nStart | Notariat | Samorząd notarialny\nOpublikowano: środa, 07, listopad 2012 12:56\nInstytucja samorządu zawodowego w polskim prawie występuje stosunkowo rzadko i dotyczy wybranych grup zawodowych. Tytułem przykładu wskazać można samorząd adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych, biegłych rewidentów czy lekarzy. Organizację i uprawnienia samorządów zawodowych regulują ustawy dotyczące poszczególnych zawodów.\nSamorządu notarialnego dotyczą przepisy art. 26-41 prawa o notariacie. Przynależność notariuszy do samorządu jest obligatoryjna. Samorząd notarialny jest dwustopniowy - składa się z izb notarialnych i Krajowej Rady Notarialnej; uregulowanie to odbiega od jednostopniowej organizacji przedwojennego samorządu notarialnego. Ustawa nadaje powyższym jednostkom organizacyjnym samorządu osobowość prawną.\nIzbę notarialną stanowią wszyscy notariusze prowadzący kancelarię w okręgu sądu apelacyjnego. Siedzibą izby jest siedziba sądu apelacyjnego. Obecnie funkcjonuje jedenaście izb notarialnych, z siedzibami w: Warszawie, Białymstoku, Gdańsku, Katowicach, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Poznaniu, Rzeszowie, Wrocławiu i Szczecinie.\nWalne Zgromadzenie notariuszy stanowi najwyższą władzę izby, w jego obradach uczestniczą wszyscy notariusze mający siedziby kancelarii na obszarze właściwości izby. Obecność notariuszy na zgromadzeniach jest obowiązkowa, ewentualna nieobecność wynikać musi z ważnych przyczyn (np. choroba, bardzo istotne względy rodzinne). Walne zgromadzenia notariuszy mogą być zwyczajne (raz w roku, zwoływane w pierwszym kwartale przez radę izby) lub nadzwyczajne (zwoływane w razie potrzeby z inicjatywy Ministra Sprawiedliwości, na podstawie uchwały rady izby lub na wniosek co najmniej 1/5 ogólnej liczby notariuszy danej izby). W zgromadzeniach mogą uczestniczyć aplikanci i asesorzy notarialni, jednakże bez prawa składania wniosków i brania udziału w głosowaniu, a ponadto przedstawiciele Ministra Sprawiedliwości i prezesa sądu apelacyjnego. Kompetencje walnego zgromadzenia określa art. 30 prawa o notariacie, jednakże przepis ten nie stanowi katalogu zamkniętego. Można je podzielić na uprawnienia stanowiące, w tym wyborcze, oraz kontrolno-opiniujące.\nRozstrzygnięcia walnego zgromadzenia zapadają w formie uchwał, podjętych zwykłą większością głosów, w obecności co najmniej połowy członków izby. Uchwały mogą być podejmowane w głosowaniu jawnym bądź tajnym, przy czym wyborów, z wyjątkiem wyboru przewodniczącego zgromadzenia, dokonuje się zawsze w głosowaniu tajnym.\nRada Izby jest organem o charakterze wykonawczym i zarządzającym. Składa się z prezesa, wiceprezesa i członków wybieranych przez walne zgromadzenie na okres trzech lat. Liczebność rady uzależniona jest od liczby notariuszy danej izby; szczegółowe uregulowania w tym zakresie zawiera art. 32 ustawy. Rada podejmuje decyzje w formie uchwał zwykłą większością głosów przy obecności co najmniej połowy jej członków, przy czym w razie równej liczby głosów decyduje głos prezesa rady. Radę izby reprezentuje prezes, jednakże do składania oświadczeń woli w sprawach majątkowych wymagane jest współdziałanie prezesa lub wiceprezesa oraz jednego członka rady. Kompetencje rady izby określa art. 35 ustawy.\nKrajowa Rada Notarialna (KRN) jest reprezentantem notariatu polskiego zarówno w stosunkach wewnętrznych, jak i zagranicznych. Występuje w imieniu notariatu wobec organów władzy i administracji państwowej, opiniuje projekty aktów prawnych dotyczących notariatu oraz przedstawia propozycje zmian tych przepisów. Krajowa Rada Notarialna ustala zasady etyki zawodowej notariuszy i czuwa nad ich przestrzeganiem. Pod jej egidą opracowano kodeks etyki zawodowej notariuszy, który został uchwalony w 1997 roku. W stosunkach zagranicznych na pierwszy plan wysuwa się współpraca z notariatami innych państw, w tym w ramach Międzynarodowej Unii Notariatu Łacińskiego. Krajowa Rada Notarialna składa się z notariuszy wybranych przez walne zgromadzenia izb notarialnych na okres trzech lat; każda izba ma prawo wyboru jednego członka Rady. Członkowie wybierają prezesa Rady spośród swego grona w głosowaniu tajnym. Siedzibą Rady jest Warszawa. Kompetencje KRN określa art. 40 prawa o notariacie. KRN jest podmiotem uprawnionym do zwołania kongresu notariuszy w celu zasięgnięcia opinii w szczególnie istotnych sprawach notariatu. Dotychczas odbyły się trzy takie kongresy.\nNotariat polski jako członek Międzynarodowej Unii Notariatu Łacińskiego Od 1992 roku notariat polski jest członkiem Międzynarodowej Unii Notariatu Łacińskiego. Jest w niej reprezentowany przez Krajową Radę Notarialną. Unia jest organizacją skupiającą, na zasadzie dobrowolności, notariaty krajowe państw, w których pozycja notariatu i jego funkcje wynikają z korzeni sięgających prawa rzymskiego. W jej skład nie wchodzą więc kraje systemu common law (Wielka Brytania, USA z wyjątkiem stanu Luizjana, Australia), gdzie nie istnieje notariat opierający się na zasadach podobnych do notariatu łacińskiego. Międzynarodowa Unia Notariatu Łacińskiego powstała w Buenos Aires w dniu 2 października 1948 roku. Zgodnie z art. 2 statutu celem Unii jest między innymi: reprezentowanie notariatu wobec organizacji międzynarodowych i współpraca z takimi organizacjami, badanie i systematyczne gromadzenie regulacji prawnych dotyczących notariatu, upowszechnianie zasad notariatu łacińskiego, organizowanie kongresów międzynarodowych, nawiązywanie kontaktów z notariatami posiadającymi warunki do przyjęcia ich do Unii, jak również z organizacjami notarialnymi posiadającymi system dokumentacji odbiegający od zasad notariatu łacińskiego. Art. 6 statutu stanowi, iż organami Unii są Zgromadzenie Notariatów i Rada Stała. Najwyższym organem jest Zgromadzenie Notariatów, w którym każdy notariat krajowy posiada jeden głos. Posiada ono kompetencje do podejmowania uchwał we wszystkich najważniejszych sprawach, w tym w zakresie wyboru członków organu wykonawczego, przyjmowania nowych członków i rozdziału funduszy. Organem kierowniczym i wykonawczym Unii jest Stała Rada. W Radzie zasiada obecnie przedstawiciel notariatu polskiego - notariusz Wolfgang Józef Żmudziński.


Zapoznaj się z opiniami absolwentów kursów oraz uczestników omówień rynku on-line prowadzonych przez SIG.\nByłem uczestnikiem pierwszej serii szkoleń organizowanych przez SIG w 2011 roku oraz przez dwa lata uczestniczyłem w omówieniach rynku online. Teraz po ponad dwóch i pół roku i po paruset wykonanych transakcjach jestem w stanie obiektywnie ocenić, że szkolenia w SIG były warte każdego wydanego na nie grosza. Opanowanie materiału przekazanego przez pana Pawła jest dużym wyzwaniem ze względu na jego obszerność. Jeszcze większym wyzwaniem jest przestawienie psychiki, aby wykonywać transakcje zgodnie z przekazaną na szkoleniach strategią. W moim przypadku trwało to dwa lata i kosztowało wiele dosyć przypadkowych (niezgodnych ze strategią) transakcji. Po pewnym czasie wskazania ze strategii weszły mi w nawyk i w ciągu dwóch miesięcy odrobiłem wcześniejsze nieduże straty. W tej chwili gra na kontrakcie na Wig20 przynosi mi stały dodatkowy dochód w każdym miesiącu. Udział w tak doskonałym szkoleniu to tylko część sukcesu, reszta to ciężka i żmudna praca. Niezbędnym dla mnie uzupełnieniem było uczestnictwo w omówieniach rynku, na których pan Paweł prezentował zagrania zawsze zgodnie ze strategią, co pozwoliło mi znacznie lepiej zrozumieć strategię przekazaną na szkoleniach. Tak naprawdę mój mały sukces rozpoczął się po przeanalizowaniu tysięcy układów opisywanych przez strategię i po uświadomieniu sobie, że strategia faktycznie działa. Trading jest ciężkim kawałkiem chleba, ale gdy odczuwa się, że wykonuje się coraz lepsze transakcje, to daje to wielką satysfakcję.\nMówiąc o szkoleniach SIG nie sposób nie wspomnieć o rodzinnej atmosferze panującej na szkoleniach, olbrzymia w tym zasługa pani Beaty, która jest doskonałą organizatorką, a dla mnie osobiście okazała się nieocenioną przyjaciółką.\nW roku 2011 i 2012 brałem udział w trzech szkoleniach organizowanych przez firmę SIG. Stroną organizacyjną zajmowała się pani Beata Jancewicz, a zajęcia prowadził pan Paweł Szczepanik. Nie jest rzeczą łatwą przekazać część swojej posiadanej wiedzy innym osobom. Jednak pan Szczepanik posiada tą umiejętność, którą popiera jeszcze\nswoim wieloletnim doświadczeniem. Może właśnie ta mieszanka powoduje, że zajęcia te były tak bardzo interesujące. Teoria poparta praktyką zawsze powoduje lepsze przyswajanie sobie wiadomości. Mogę tutaj szczerze napisać, iż zakres mojej wiedzy na temat tradingu giełdowego i wiedzy ogólnej o giełdach jako takich bardzo wzrósł.\nPo to żeby brać udział w tych szkoleniach przyjeżdżałem specjalnie z Niemiec do Polski i doprawdy jestem zadowolony. Pani Jancewicz i Pan Szczepanik uzupełniają się doskonale nawzajem i są bardzo przyjemnymi osobami w kontaktach osobistych.Myślę, że się jeszcze spotkamy. Życzę wszystkim powodzenia i zadowolenia.\nGeorg F. Siekira\nKurs Top trader oraz warsztaty Daytrading na SP500 były prowadzone profesjonalnie i rzeczowo przez Pana Pawła Szczepanika. Bardzo podobało mi się indywidualne podejście do każdego z uczestników oraz to, że w każdym momencie podczas prowadzenia kursów można było zadawać pytania. Prowadzący zawsze dzielił się swoją wiedzą giełdową w sposób nie ukrywający niczego. Bardzo dużo na temat zasad działania giełdy na naszym podwórku oraz różnego rodzaju doświadczeń z nią związanych można było się dowiedzieć na przerwach (szczerze polecam). Przed tymi kursami byłem na trzech innych, ale z tych dwóch, organizowanych przez SIG, wyniosłem najwięcej.\nOmówienia on line dla mnie to przede wszystkim utrwalanie, sprawdzanie i stosowanie na żywo zasad i technik, które poznałem na kursach. Jest to pewnego rodzaju kurs, na którym uczestnik widzi wszystkie możliwe warianty, w którym może pójść giełda i konkretne spółki, lecz to on patrzy na rynek według podanych możliwości\ni jak po sznurku z łatwością podejmuje decyzje, czy inwestuje teraz w te akcje czy inne lub indeks. Jak mam powiedzieć jednym słowem to rewelacjaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!\nBrałam udział w 3 szkoleniach organizowanych przez SIG : TOP TRADER, DayTrading na S&P500 oraz Warsztatach z Amibrokera. Uczestniczę również w cotygodniowych omówieniach rynku on-line. Wszystkie szkolenia były osobiście prowadzone przez Pana Pawła Szczepanika co według mnie samo w sobie gwarantowało najwyższą jakość. Wiedza zdobyta na tych szkoleniach pozwoliła mi wreszcie odnaleźć własną drogę jak zarabiać na rynku kapitałowym. Pan Paweł nauczył mnie , że rację ma zawsze rynek a my możemy jedynie podążać za nim czytając informacje zawarte na wykresach. Rynek wysyła nam informacje i albo je właściwie odczytamy albo nie. Ktoś kiedyś powiedział, że "Pieniądze przechodzą od inwestorów aktywnych do cierpliwych" . Uważam ,że tego również uczy Pan Paweł powtarzając , że opłaca się czekać na konkretne setupy i formacje. Szkolenia organizowane przez SIG to pełen profesjonalizm, a Pan Paweł ma niezwykłą umiejętność przekazywania swojej wiedzy innym i co najważniejsze chce się tą wiedzą podzielić z innymi. Uważam, że wszystkie szkolenia organizowane przez SIG to po prostu REWELACJA, a Pan Paweł jest po prostu MISTRZEM w swojej dziedzinie. Polecam.\nWielu uczestników spotkań z Panem Pawłem Szczepanikiem pisze o zdobytej wiedzy,nowych umiejętnościach czy szerszym sposobie patrzenia na inwestowanie. Z tymiopiniami zgadzam się całkowicie - chciałbym jednak zwrócić uwagę na coś jeszcze, coabsolutnie zachwyciło mnie na szkoleniach prowadzonych przez Pana Pawła. Powiemwięcej - skłoniło do tego by powtórzyć już raz odbyte spotkanie. Co ponownie mnietam przyciągnęło? Pasja, zaangażowanie, poczucie misji - wiem, że te określenia mogąbrzmieć nieco górnolotnie, ale w przypadku spotkań z Panem Pawłem same cisną się nausta. Jeśli dodamy do tego świetne przygotowanie merytoryczne i profesjonalizmprowadzącego, to atmosfery takiego spotkania nie można nazwać inaczej niż doskonałą.Pan Paweł stworzył niesamowicie twórczą i inspirującą przestrzeń, w której odkładasię na bok telefony komórkowe, zapomina o grafiku spotkań i po prostu chłonie sięwiedzę, by na sam koniec opuścić salę konferencyjną z poczuciem, że jesteś skazanyna sukces. Zdecydowanie polecam taki zastrzyk inspiracji!\nCotygodniowe omówienie rynku Pana Pawła Szczepanika pokazało mi jak w prosty sposób można analizować wykresy i wykorzystać to do własnego tradingu. Osobiście inwestuję na naszej giełdzie od wielu lat i mój warsztat analityczny zmieniał się z czasem. Obecnie wykorzystuję wiele elementów stosowanych przez Pana Pawła w analizie technicznej. Systematyczne uczestnictwo w tych omówieniach traktuję jako okazję do konfrontowania własnych analiz z analizami bardziej doświadczonego "starszego kolegi". Jak na razie efekt tej konfrontacji jest pozytywny dla mnie zarówno w aspekcie edukacyjnym jak i w wymiernych wynikach inwestycyjnych. Wszystkim gorąco polecam udział w Cotygodniowym Omówieniu Rynku. Naprawdę warto.\nKrzysztof Ziska, Doradca Inwestycyjny licencja nr 288\nDziękuję za pokazanie mi drogi, jak skutecznie zarabiać na rynku kapitałowym.\nWiedza zdobyta na szkoleniu TopTrader oraz DayTrading SP500 przerosła moje oczekiwania. Paweł pokazał mi, że racje ma zawsze rynek, ja tylko mogę reagować na informacje płynące z wykresu.\nTysiące opinii, setki analiz. WIG wzrośnie czy spadnie. Nikt nie ma szklanej kuli. Nikt nie określi, w którą stronę pójdzie rynek w 100%. Ale jedno jest pewne, Paweł Szczepanik to osoba, która nauczy i pokaże jak należy\nczytać informacje zawarte na wykresach.\nUczy, przestrzega i dzięki swoim technikom pomaga w osiąganiu tego co najważniejsze... zysków.\nDotychczas brałem udział w 3 kursach organizowanych przez SIG. Uczestniczę również w cotygodniowych omówieniach rynku on-line.\nPoczątkujący Inwestor (obecna nazwa Wstęp do TopTradera), w którym miałem przyjemność uczestniczyć w kwietniu 2012 roku, przedstawia w praktyczny sposób zagadnienia analizy technicznej – dlatego warto być już wstępnie teoretycznie zaznajomionym z analizą techniczną, aby móc w pełni skorzystać z zagadnień poruszanych na kursie, szczególnie, iż program szkolenia jest szeroki, a czas szkolenia oraz wiedzę prowadzącego, Pana Pawła Szczepanika, lepiej wykorzystać do zadawania pytań praktycznych niż pytać o podstawy, rzadko bowiem inwestor indywidualny ma możliwość nauki od wybitnego eksperta z 20-letnim doświadczeniem na rynku. To po prostu 800 slajdów wiedzy z podstaw inwestowania, okraszonej obficie niezwykle ciekawymi i zabawnymi anegdotami, które nie tylko są miłym przerywnikiem pozwalającym lepiej przyswoić wiedzę, ale również są niezwykle pouczające. Szkolenie to polecam również osobom z dużym doświadczeniem w inwestowaniu, gdyż moim zdaniem odbycie jego jest niezbędne do pełnego zrozumienia zagadnień poruszanych na szkoleniu SIG TopTrader przygotowującym do aktywnej gry… i do zarabiania pieniędzy, tak więc obecność na obu szkoleniach jest wręcz obowiązkowa!\nKurs TopTrader, który odbyłem w maju 2012 roku, to zdecydowanie jedna z najlepszych inwestycji czasowych i finansowych w moim życiu - wiedza nabyta podczas intensywnych dni szkolenia, poznawanie setupów oraz formacji, procentuje w sposób natychmiastowy; a czytanie śladów, które pozostawia rynek, staje się nagle niezwykle proste i przejrzyste. W czasie szkolenia sprawdzamy czy przygotowane przez Pana Pawła Szczepanika stałe układy dają rzeczywiście zarobić, a nie na siłę dopasowujemy teorię do praktyki - podczas nauki z każdym dniem nabieramy przeświadczenia, że to właśnie rynek ma zawsze rację, a my go coraz bardziej zaczynamy rozumieć. Niezwykłą zaletą materiałów przygotowanych przez Pana Pawła jest ich uniwersalizm, strategie te stosować możemy na każdym rynku i do każdego typu instrumentu, niezależnie czy jest to kontrakt, akcje lub też surowce bądź waluty. Poza swoistym warsztatem narzędzi rzemieślniczych, które dostajemy gotowe do ręki i które będziemy używać po prostu do zarabiania pieniędzy, poznajemy także psychologiczne aspekty inwestowania, ale co niezwykle istotne nie od teoretyka, ale od praktyka, jakim jest niewątpliwie Pan Paweł – jego niezliczone przykłady zebrane podczas długoletniej kariery zawodowej maklera oraz analityka dają wiele do myślenia i pozwalają nam uczyć się na błędach innych, toteż istnieje bardzo duża szansa, iż absolwenci tego kursu nie będą zmuszeni to wyrecytowania znanego nam wszystkim powiedzenia: mądry Polak po szkodzie, szczególnie, iż w przypadku inwestycji w akcje czy kontrakty, szkoda może być bardzo bolesna, tak więc powinniśmy koniecznie zapisać się na kurs i nie tylko unikać strat, ale czerpać duże zyski z zastosowania 20-letniej wiedzy wybitnego eksperta Pana Pawła Szczepanika, który to będzie się starał przekazać nam ją w licznych slajdach podczas bardzo intensywnych i pracowitych, ale również arcyciekawych dni szkoleniowych!\nWarsztaty SIG z programu do analizy technicznej Amibroker są wręcz obowiązkowe dla absolwentów szkoleń Początkujący Inwestor oraz TopTrader, gdyż nawet praktyczna wiedza bez technicznej możliwości dokonania analizy na niewiele się zdaje, a właśnie podczas tych warsztatów, na które przychodzi się z własnymi komputerami, niezastąpiony Pan Paweł Szczepanik, tym razem świetnie sprawdzający się w roli informatyka, w pierwszej części szkolenia konfiguruje sprzęt, na którym będziemy zarabiać miliony - wgrywa oprogramowanie, konfiguruje bazy, objaśniania sposób dogrywania danych historycznych oraz rozwiązuje wiele problemów technicznych, które w sposób oczywisty występują na skutek różnic sprzętowych, systemowych oraz posiadania rachunków w różnych domach maklerskich. Druga część warsztatów to już samodzielna praca z Amibrokerem, podczas której poznajemy podstawy pracy z programem, które to w zupełności wystarczają do sprawnego jego obsługiwania oraz wcielania w życie wiedzy i umiejętności traderskich nabytych podczas szkoleń Początkujący Inwestor oraz przede wszystkim TopTrader. Dla absolwentów kursów SIG, wyposażonych kompleksowo w odpowiednią wiedzę oraz oprogramowanie do analizy technicznej, zarabianie na rynkach finansowych stoi już otworem!\nCotygodniowe omówienia rynku on-line oferowane przez Szkolenia z Inwestycji Giełdowych są niezwykle cenne dla absolwentów kursów prowadzonych przez SIG, gdyż nie tylko umożliwiają ciągły kontakt ze sposobem patrzenia na rynek prezentowany przez Pana Pawła Szczepanika, niewątpliwie jednego z najwybitniejszych ekspertów od analizy technicznej w Polsce, ale również utrwalają wiedzę nabytą podczas kursów Początkujący Inwestor oraz TopTrader. Dla osób, które nie uczestniczyły w kursach omówienia są również bardzo przydatne, gdyż istnieje możliwość zgłaszania do analizy wszelkich instrumentów finansowych, poprzez co inwestorzy planujący zainwestować w daną spółkę czy walutę bądź kontrakt mogą się dowiedzieć, czy z punktu widzenia techniki oraz co niezwykle cenne - poprzez pryzmat wieloletniego doświadczenia rynkowego Pana Pawła (nie tylko jako analityka, ale przede wszystkim maklera oraz nadal aktywnego gracza giełdowego) istnieją przesłanki do zainwestowania w dany instrument, co w wielu przypadkach nie tylko uchroni nas od poniesienia strat, ale przede wszystkim może przynieść wymierne zyski, a właśnie osiąganie zysków jest przecież celem inwestowania i przyczyną naszych cotygodniowych spotkań!”\nPaweł Szczepanik – jeden z najlepszych Nauczycieli, jakich spotkałem w życiu. Kiedyś zapadło mi w pamięć powiedzenie "Jeśli chcesz się dowiedzieć czegoś o pieniądzach, to ucz się od kogoś, kto ma ich dużo". Ja dodam jeszcze te słowa: Jeśli chcesz być traderem zarabiającym pieniądze - ucz się od MISTRZA. Polecam, pełen profesjonalizm. Pozdrawiam\nRobert Żukowski, Notebook-Center.PL\nBrałem udział w szkoleniu TopTrader i muszę przyznać, że było to jednocześnie bardzo ciekawe i wyczerpujące doświadczenie. Przed tym szkoleniem moja wiedza z analizy technicznej była niezła, ale tak naprawdę bazowała jedynie na klasycznych regułach AT, które jakoś niekoniecznie chciały mi się sprawdzać w praktyce. Pan Paweł zaś pokazał AT z zupełnie innej strony - idea setup-ów jest świetna i faktycznie pozwala inwestować z\ndużo większą pewnością i mniej emocjonalnie. Materiał przedstawiony na szkoleniu jest bardzo duży i myślę, że każdy musi wybrać coś dla siebie, bo opanować wszystko jest trudno. No i tak jak mówił Pan Paweł trzeba mieć te\nsetupy i szukać ich na wykresach, czyli patrzeć, patrzeć i patrzeć :)\nOgólnie jeśli ktoś chce inwestować na podstawie AT szkolenie gorąco polecam!\nCo do omówień rynku - uważam, że to bardzo dobry pomysł i świetne źródło do powtórzenia materiału z kursu TopTrader plus rewelacyjna rzecz dla osób, które nie mają aż tak dużo czas w tygodniu na przeglądanie spółek, a chcieliby inwestować.\nUczestniczyłem w wielu szkoleniach pana Pawła - to nauka, którą każdy początkujący inwestor powinien przejść zanim sam nie odnajdzie swojej drogi giełdowej. Szkolenia pana Pawła tym się wyróżniają od innych, że oprócz wiedzy książkowej dostarczają przemyśleń zasadniczych na temat funkcjonowania giełdy. Ogromne doświadczenie pana\nPawła zdobyte z różnych punktów siedzenia :) pozwala na bardzo trzeźwe i racjonalne poruszanie się po rynku. Do tego "kolorowy i kwiecisty" styl prowadzenia szkoleń powoduje, że szkolenia nigdy nie są nudne. Pan Paweł lubi bezpośredni kontakt z grupą i jak się trafi aktywna grupa, to wiele można od p. Pawła "wyciągnąć".\nUczestniczę w "Omówieniach rynku" prowadzonych przez p. Pawła od wielu lat (jeszcze w formie prezentacji w DI BRE). Omówienia on-line są jakby kontynuacją tych "omówień". Można powiedzieć, że wychowałem się giełdowo na szkoleniach w DI BRE p.Pawła i p.Jacka. Dużo mi to dało. Zawsze twierdziłem, że inwestowanie w szkolenia jest najlepszą inwestycją giełdową. Uczestniczę i będę uczestniczył w szkoleniach pana Pawła, bo uważam, że szeroki ogląd,\ndoświadczenie, praktyczne wyczucie rynku i umiejętność powiązania wielu aspektów inwestowania, to bardzo silne strony pana Pawła. Mniej oczekuję konkretnych podpowiedzi i zagrań, gdyż uważam, że każdy z nas jest niepowtarzalną jednostką i konkretnego stylu inwestowania musimy dopracować się sami. Omówienia on-line są cennym i potrzebnym elementem codziennego inwestowania, jako podpowiedź/sugestia i wyznaczenie kierunku, a w szerszym wymiarze - jako rozjaśnienie mechanizmów funkcjonowania giełdy.\nOdbyłam trzy szkolenia w SIG: kurs TopTrader, warsztaty z Amibrokera oraz Daytrading na SP500. Warsztatowy charakter szkoleń oraz praktyczne podejście do omawianych tematów w pełni spełniło moje oczekiwania. Pan Paweł Szczepanik przekazał niezwykle obszerny materiał szkoleniowy nie tylko w sposób jasny i zrozumiały dla uczestników, ale także podzielił się ogromną ilością wiedzy praktycznej, którą nabył podczas wieloletniej pracy jako makler giełdowy. W mojej opinii to najlepsze szkolenia z zakresu inwestycji giełdowych, jakie w tej chwili są dostępne na rynku. Polecam każdemu, zarówno tym, którzy dopiero rozpoczynają przygodę z giełdą jak i aktywnym jej uczestnikom chcącym usystematyzować i pogłębić swoją wiedzę.\nJestem bardzo zadowolony z uczestnictwa w kursie Początkujący Inwestor (obecna nazwa Wstęp do TopTradera). Szczerze mówiąc jestem zły, że tak późno się na niego zdecydowałem, ponieważ dzięki niemu wiem, jakie błędy popełniłem w przeszłości. Oprócz licznych technicznych umiejętności, których bardzo brakowało mi na początku swojego handlu ( kiedy wejść na rynek, do kiedy trzymać akcje, kiedy odpuścić), nabyłem pewną „świadomość inwestora”.\nKurs był bardzo intensywny. Dwa dni teorii, ćwiczeń, pytań, przykładów i wyczerpujących odpowiedzi Pana Pawła. Aby w pełni skorzystać z kursy należy mieć jednak choć trochę pojęcia o giełdzie.\nJedyne czego mi brakowało do pełnej nirwany to laboratoria przed komputerem, jednak zdaje sobie sprawę że wtedy cena kursu była by znaczenie większa.\nPan Paweł doskonale prowadzi zajęcia- interakcje, nalega aby zadawać pytania, było naturalnie i luźno. Nawet poczucie humoru niezgorsze , zresztą tak jak jedzenie serwowane przez hotel w trakcie przerw.\nPodsumowując – SZCZERZE POLECAM : intensywnie, na temat, w fajnej atmosferze.


Walencja co przywieźć - przewodnik zakupowy - Facet i Kuchnia\n25 listopada 2020, w kategorii MIEJSCA - RECENZJE, ON TOUR - FIK W PODRÓŻY\nHome » MIEJSCA - RECENZJE » Walencja co przywieźć – przewodnik zakupowy\nWalencja co przywieźć – przewodnik zakupowy.\nCo przywieźć z Walencji? Stały hiszpański zestaw: buty, wino, jedzenie i kilka innych drobiazgów. Przewodnik zakupowy jest – jak zwykle – subiektywny i bazuje na tym, co przyjechało z nami z urlopu. Jak na podróż samolotem, jak zwykle wyszło nieźle, chociaż gdyby zamiast lotniczych limitów bagażowych (2 x 23 kg + podręczny) ograniczeniem był tylko bagażnik, z całą pewnością świetnych lokalnych win czy serów przywieźlibyśmy więcej. Tak czy owak, jest jak jest, a co się odwlecze, to nie uciecze. Było lato w Walencji, może będzie też zima. We wpisie znajdziesz również adresy kilku wybranych miejsc, w których warto w Walencji zrobić zakupy.\nCo przywieźć z Walencji\nJakie wina? Jakie lubisz. W Walencji warto skorzystać z okazji i kupić kilka jednoodmianowych win z lokalnego szczepu Bobal z apelacji DO Utiel-Requena, najlepiej wytwarzanych organicznie, z poszanowaniem tradycji i w limitowanych seriach (większości pozostałych „bobalowych” apelacji – bez straty dla podniebienia – można nie ryzykować, chociaż z drugiej strony każde doświadczenie niesie ze sobą jakąś wartość). Warto kupić np. czerwony lub biały Bobal (ten ostatni to – póki co – jedyny taki wariant dostępny na rynku) od Vincente Gandia, bardzo dobre wina z endemicznych szczepów (Bobal, Tardana) spod szyldu Bodega Vera de Estenas (DO Utiel-Requena), świetne butelki made by Rafael Cambra (DO Valencia), limitowany do 1200 butelek Endemic Ferrer-Gallego albo również limitowany i ręcznie numerowany Bobal Sexto Elemento (DO Valencia). Habla to jakość sama w sobie w konkurencyjnej cenie (do kupienia nawet na lotnisku w Walencji, jeżeli masz za mało miejsca w walizkach). Sherry Regente Palo Cortado Reserva Especial po otwarciu wzbudziło mieszane uczucia, kilka słów komentarza znajdziesz tutaj.\nPrawie wszystkie wina kupiliśmy w dwóch winnych butikach w Mercat Central de València, Habla to zakupy z lotniska, a butelki Rafael Cambra i kontrowersyjne Palo Cortado – z El Corte Ingles.\nMercat Central de València, Plaça de la Ciutat de Bruges – sklepiki z winem to Mercat DIVI (super asortyment) oraz Scala (skromniejszy wybór, ale sporo ciekawych win lokalnych)\nOriginal CV, Plaza del Mercado 35, València (na wprost głównego wejścia do Mercat Central)\nEl Corte Ingles, Carrer de Colón 16 & Carrer de Colón 27, València\nSatorisan to świetna marka obuwnicza, która wywodzi się z Walencji, daje światu mega buty wygodne jak kapcie i ma tylko dwa sklepy w Europie (Walencja i Madryt). Satorisan jest dziś tam, gdzie (również hiszpański) Camper był 25 lat temu. Nisza, wysoka jakość, proste wzornictwo rozpoznawalne na kilometr. I niech tak zostanie, bo lepsze jest wrogiem dobrego, czego niestety Camper dowiódł aż za dobrze. Produkty Satorisana można zamawiać również online (dostawa UPS do Polski działa bardzo sprawnie), ale w sklepach stacjonarnych ceny są niższe i można poprzymierzać.\nAdres: Carrer de Sorní 25, València\nBardzo lubimy hiszpańskie oliwy, a tym razem przywieźliśmy trzy nowe – jedną z Andaluzji (Jaén) i dwie z Castellón. Pierwsza to Lagrima z Castellón, oliwa, którą zaserwowano nam do kilku dań z menu w dwugwiazdkowej restauracji El Poblet (Quique Dacosta). Zasmakowała nam na tyle, że postanowiliśmy rozejrzeć się za nią w mieście. Szybko okazało się, że jest dostępna niemal wszędzie – w Mercat Central, w butikach spożywczych z klasycznymi hiszpańskimi produktami (wina, sery, oliwy, przyprawy). W zależności od miejsca kosztuje 9-11 EUR za 500 ml (jak na „gwiazdkową” oliwę to niewiele), co jest świetną relacją jakości do ceny. Pierwszorzędna oliwa, dostępna wszędzie, a do tego używana w restauracji topowego hiszpańskiego szefa kuchni – warto spróbować. Druga to UnOlivo z Jaén – organiczna oliwa premium z oliwek z wczesnego zbioru (cosecha temprana) naszej ulubionej odmiany Picual, droższa od Lagrimy, doskonała, o wyrazistym smaku. Fajna butelka, idealnie zaprojektowany nalewak. Trzecia butelka to organiczna Lo Caneto (Marti Roca), z tej samej półki cenowej co Lagrima, choć bardziej „zwyczajna” w smaku. UnOlivo warto kupować bez zastanowienia, dodawanie takich oliw do potraw to przyjemność.\nMercat Central de València, Plaça de la Ciutat de Bruges\nOriginal CV, Plaza del Mercado 35, València (na wprost Mercat Central)\nIV. SERY I MOJAMA\nZapakowane próżniowo sery bez problemu da się dowieźć samolotem do domu – można spakować je zarówno do bagażu rejestrowanego, jak i podręcznego. Biorąc pod uwagę liczbę sklepów i wybór serów na Mercat Central oraz wciąż dolegliwą serową mizerię na polskim rynku masz gwarancję, że kupisz tu serowe unikaty, np. mini Tronchon w różnych fazach dojrzewania i z różnych rodzajów mleka (owcze, kozie), Queso di cabra de Requena, Torta del Casar, Canario (z Kanarów) z koziego mleka, Patamulo, owczy Leyendas de Baztán al Txakolí (macerowany w Txakoli, który tak naprawdę jest po prostu Idiazabalem macerowanym w słynnym baskijskim winie), klasyczny Idiazabal z Euskadi czy Servilleta z koziego mleka. Na miejscu warto spróbować znakomitego świeżego sera Tronchon – najlepiej jeść go nie później niż następnego dnia po zakupie, smakuje podobnie do świeżej ricotty. Tej naprawdę świeżej, jedzonej chwilę po zrobieniu. Wcinaliśmy go na śniadanie przez cały urlop, pycha! Przeczytaj też: Hiszpańskie sery, które warto znać.\nMojama to solona i suszona na słońcu polędwica z tuńczyka. Za najlepszą lub co najmniej jedną z najlepszych uchodzi andaluzyjska mojama de Barbate. W Walencji również można kupić mojamę premium, najłatwiej o to na Mercat Central (ok. 45-55 EUR za kilogram, tańsze są gorszej jakości). Jeżeli spędzasz w Walencji więcej czasu, wynajmujesz mieszkanie wakacyjne i na przykład śniadania jesz w domu, poproś sprzedawcę, by pokroił mojamę w cienkie plasterki i zapakował w pudełko. Podróż powrotną najlepiej zniesie mojama sprzedawana w kawałkach i pakowana próżniowo. Nierozpakowaną można przechowywać przez kilka miesięcy, po otwarciu najlepiej zjeść ją w ciągu 2-3 dni, ponieważ szybko wysycha. Prawdziwa, rzemieślnicza mojama to produkt najwyższej jakości, o czystym składzie (tylko tuńczyk i sól), ometkowany wszelkimi możliwymi certyfikatami potwierdzającymi autentyczność. Więcej o pochodzeniu i sposobie podawania tego hiszpańskiego smakołyku z tuńczyka przeczytasz w tym wpisie. Sprawdź też przepisy z mojamą.\nAdres: Mercat Central de València, Plaça de la Ciutat de Bruges – świetnie zaopatrzony jest La boutique del queso, ale nie warto pomijać innych sklepików, ponieważ można tam trafić na unikaty typu Leyendas de Baztán\nWystarczy ustawić się przed dowolnym dobrze zaopatrzonym straganem, obstawionym miodem na Mercat Central, by dostać lekkiego obłędu. Wybór jest naprawdę satysfakcjonujący, więc jest w czym wybierać. Jaki smak, z jakich roślin – to kwestia subiektywna. Miód jeżynowy, sosnowy, szałwiowy, dębowy, migdałowy, z kwiatów awokado, wrzosowy, tymiankowy, rozmarynowy, kasztanowy, lawendowy – wszystkie smakują za dobrze. Genialny jest miód z nieśplika (nispero), którego następnym razem na pewno przywieziemy więcej. W smaku przypomina nieco sardyński Corbezzolo. Nie jest aż tak goryczkowy, ale ma zaskakująco wyraźne goryczkowe nuty. Cały słoik znikł w trzy dni. Pycha, uzależniający smak.\nKawiarnie specialty* z prawdziwego zdarzenia są w Walencji tylko dwie, ale za to tak klimatyczne, że wraca się do nich z przyjemnością. BEAT Brew Bar (Organic Specialty Coffee & Artisan Drinks) to wyjątkowe miejsce, które odwiedziliśmy co najmniej 6 czy 7 razy, próbując przy okazji kaw z większości dostępnych ziaren. Lokal ten prowadzi małżeństwo kawowych maniaków. Lucio pochodzi z Peru i parzy kawy jak Szatan, a BEAT Brew Bar jest spełnieniem marzeń każdego prawdziwego kawosza. Niewiele jest takich miejsc, a szkoda. Nie ma tu ciast ani bajgli (bo nie powinno ich być w kawiarni specialty), jest za to znakomita i świetnie parzona KAWA (syfon, chemex i wszystko inne), rewelacyjna kombucha z kawy lub herbaty, cascara, cold drip i inne pokrewne napoje, a wszystko w wariancie premium. Przez dwa tygodnie wpadaliśmy to średnio co 2 dni, bo odmówić sobie tej przyjemności po prostu nie wypada, nawet jeśli zasuwasz w tym celu w upale przez pół miasta. Drugi adres to mniej unikalna, ale nie mniej sympatyczna MAYAN Coffee Organic, która firmuje w Walencji dwie miejscówki, a my odwiedziliśmy jedną. Ciekawostka: właściciel Mayan Coffee zaskakująco dobrze mówi w naszym ojczystym języku, ponieważ swego czasu pracował za granicą m.in. z Polakami, którzy nauczyli go polskiego. Ewidentnie ma talent do języków 😉 W każdej z tych kawiarni warto kupić ziarna. Te z BEAT Brew Bar (droższe, super jakość, spory wybór) będą w sam raz do chemexa, kality czy dripa, a te z MAYAN Coffee (co najmniej dwa razy tańsze) bardziej do klasycznego ekspresu przelewowego, chociaż – co kto lubi. Możesz kupić kawę w ziarnach lub poprosić o zmielenie na miejscu do odpowiedniej metody parzenia.\n*najkrócej rzecz ujmując, specialty coffee to kawa wytwarzana z nastawieniem na jakość, a jakość ma swoją cenę; różne fikuśne metody parzenia przelewowego (np. syfon) służą właśnie temu, by z doskonałych ziaren wydobyć to, co najlepsze.\nBEAT Brew Bar – Carrer de Murillo 22, València\nMAYAN Coffee – Carrer de Murillo 54, València\nObydwie miejscówki dzieli kilkadziesiąt metrów, a Mayan Coffee ulokowany jest tuż przy Torres de Quart.\nPoniżej: BEAT Brew Bar\nPoniżej: MAYAN Coffee\nSklepik z mydłem i powidłem przy Catedral de Valencia (Plaça de l’Almoina) to miejsce, gdzie kupisz małe i duże ceramiczne podstawki. W sam raz pod chemex, french press, kubki, szklanki, filiżanki i kieliszki. Ręcznie malowane, jak we wzory łowickie 😉\nPimenton, wiadomo. Jeżeli nie masz zapasu pimentonu (czyli wędzonej mielonej papryki w wersji picante lub dulce) na 5 lat do przodu, kup koniecznie. To samo dotyczy hiszpańskiego szafranu. Przy okazji, przypominam, że Pimenton de Murcia (z papryczek Ñora) od Pimentonu de la Vera różni się tym, że nie jest wędzony, dzięki czemu ma intensywniejszy czerwony kolor oraz zawsze jest dulce (nie picante). Dla porównania, pimenton de la Vera jest zawsze wędzony, występuje w dwóch wariantach (dulce / picante) i ma wyraźnie rdzawo-rudą barwę (to zasługa wędzonych papryczek). Warto rozejrzeć się za pimentonem w ładnych puszkach, zawsze z certyfikatem „de la Vera”.\nIX. SUSZONY BÓB\nBób suszony w skórkach to produkt, który w kuchni południowej Hiszpanii pojawia się często, więc kupiliśmy trochę na próbę. W grudniu podrzucę przepis na michirones, które koncepcyjnie i składnikowo doskonale wpisuje się w nasz zimowy klimat.\nX. CHUFA DE VALENCIA\nSuszona chufa, znana też jako migdał ziemny, tiger nut czy cibora jadalna to dobry zamiennik orzechowy między innymi dla uczulonych na orzechy alergików. Chufa jest naturalnie bezglutenowa, wysokowęglowodanowa i naturalnie słodka. Zawiera sporo błonnika, jest bogata w witaminy C i E, magnez, wapń, potas i kwasy Omega 6. Można ją kupić w postaci suchych kulek lub mąki.\nW Walencji „orzechy”chufa stanowią bazę tyleż popularnego, co kontrowersyjnego wegańskiego napoju horchata (orxata) de chufa. Horchatę albo się lubi, albo nie. Klasyczna receptura jest niemożliwie słodka (orxata w jednej porcji zawiera zwykle 25-30 gramów cukru, a czasem nawet 40), dlatego znaleźliśmy miejsce, gdzie można jej spróbować w wersji bez cukru. Daje radę, jest bardzo sycąca, a porcja (szklanka) tak wielka, że jedna spokojnie wystarczy dla dwóch osób. Trudno uznać horchatę za napój, który rzuca na kolana, ale jest pełna składników odżywczych, a w upalne lato potrafi zastąpić posiłek. Wciąż mamy w domu niewykorzystany kilogram chufy, więc przepis na horchatę sugar free jest tylko kwestią czasu.\nXI. RYŻ DO PAELLI\nJeśli Walencja, to ryż do paelli, proste. Przyda się również paellera – patelnia do paelli, więc jeżeli jeszcze nie masz – warto dokupić. Paella przyrządzona w domu raz na jakiś czas w miarę skutecznie osładza tęsknotę za Hiszpanią.\nNa Mercat Central znajdziesz dwa rodzaje szafranu – hiszpański i irański. Kupuj lokalnie – szafran z La Manchy.\nW Polsce tak kremowych, rozpływających się w ustach sardeli nigdzie nie kupisz, a pakowane są na tyle pancernie, że spokojnie można je przewieźć w bagażu rejestrowanym.\nMembrillo czyli słynna hiszpańska galaretka z pigwy. Wysokiej jakości membrillo ma fajną, nieco ziarnistą konsystencję i wcale nie smakuje jak ulepek, dzięki czemu świetnie komponuje się z serami. W Hiszpanii szukaj jej na targach, nie w supermarketach. Różnica w smaku jest kolosalna.\nKalendarz z ładnymi obrazkami z ulubionego miasta przyda się zawsze, a ten zawiera wyjątkowo pozytywnie kojarzące się zdjęcia. Topowe atrakcje Walencji, pięknie sfotoszopowane. Do kupienia w muzealnym sklepiku w Museu de les Ciències Príncipe Felipe.\nHiszpanie umieją w pralinki i czekolady, więc jeżeli brak Ci pomysłu na małe prezenty dla łasuchów, kup hiszpańskie tabliczki Valor albo czekoladki w ładnych puszkach. Ludzie mówią, że dobre.


Schrony broni maszynowej wzniesione w 1934 roku na Pozycji Pomorskiej – Hauba\nSchrony broni maszynowej wzniesione w 1934 roku na Pozycji Pomorskiej\nFot. 01. Schron na ciężki karabin maszynowy do ognia bocznego (1934 rok) o sygnaturze De37.\nFot. 02. Widok pomieszczenia bojowego schronu broni maszynowej do ognia bocznego (Rys. 03) bez strzelnicy broni ręcznej do obrony wejścia.\nNiniejsza część opracowania dotyczy konstrukcji niemieckich schronów broni maszynowej, składających się z jednej izby i biernej śluzy przeciwgazowej (niem. MG-Schartenstand ohne Bereitschaftsraum). W 1934 roku następuje intensywna rozbudowa Pozycji Pomorskiej. Budowa nowych obiektów fortyfikacji stałej prowadzona była między innym na planowanym odcinku linii obrony pomiędzy jeziorem Wielimie (leżącym na wschód od Szczecinka) a jeziorem Cieszęcino znajdującym się na północ od Białego Boru.\nSkuteczną obronę pozycji miały zapewnić schrony broni maszynowej. Schron broni maszynowej funkcjonował w niemieckiej nomenklaturze jako Kampfstand – stanowisko ogniowe lub jako Schartenstand, czyli stanowisko ogniowe za strzelnicą. Zgodnie z doświadczeniami Wielkiej Wojny planowano wykorzystać system ogni bocznych (niem. Breitenfeuer) – płaskich zapór ogniowych, gwarantujących skuteczną obronę pozycji.\nFot. 03. Wejście do schronu D16 broni maszynowej do ognia bocznego. Nad drzwiami znajdowały się wsporniki z rozpiętym drutem chroniącym wejście.\nFot. 04. Nad drzwiami znajdowały się wsporniki z rozpiętym drutem chroniącym wejście.\nRys. 01. Schron D16 na ciężki karabin maszynowy do ognia bocznego (1934 rok).\nRys. 02. Schron na ciężki karabin maszynowy do ognia bocznego (1934 rok) o sygnaturze De37.\nOpis do rysunków 1-3.\n1. izba bojowa,\n2. bierna śluza przeciwgazowa,\n3. wyjście ewakuacyjne,\n4. wejście do schronu chronione drzwiami stalowymi starego typu,\n5. stanowisko ciężkiego karabinu maszynowego sMG 08 na podstawie fortecznej za płytą stalową 7P7,\n6. strzelnica broni ręcznej starego typu do obrony wejścia,\n7. nisza oświetleniowa,\n8. nisza na złącze sieci telefonicznej,\n9. przewód (z gazoszczelnym zamknięciem) odprowadzający spaliny z pieca grzewczego,\n10. przewód wentylacji grawitacyjnej z gazoszczelnym zamknięciem,\n11. nisza – magazyn wykonany w fundamencie schronu.\nRys. 03. Schron na ciężki karabin maszynowy do ognia bocznego (1934 rok) bez wewnętrznej strzelnicy obrony wejścia.\nRys. 04. Schron broni maszynowej do ognia czołowego o sygnaturze D7.\nRys. 05. Schron broni maszynowej do ognia czołowego o sygnaturze D19.\nW porównaniu z latami ubiegłymi, zdecydowanie więcej wzniesiono schronów broni maszynowej do ognia czołowego. Ogień ciężkiego karabinu maszynowego ze zmiennym w określonym zakresie kątem podniesienia broni (niem. Tiefenfeuer), umożliwiał zadanie atakującemu przeciwnikowi dużych strat na dalszym przedpolu i zatrzymać narcie na linii przeszkód. W drugiej linii obrony przewidziano schrony bierne oraz ukrycia dla armat przeciwpancernych i ich załogi.\nTrzon pozycji stanowiły schrony na broń maszynową o odporności B1 na ostrzał. Zgodnie z wytycznymi w instrukcji  dotyczącej budowy i konstrukcji obiektów stałych z sierpnia 1933 roku, schrony otrzymały żelbetowe ściany grubości 1,0 metra i stropy nie niższe niż 0,8 metra. W tym okresie rozbudowy dominowały stanowiska ogniowe składające się z jednej izby i biernej śluzy przeciwgazowej. Zastosowanie stalowej płyty czołowej 7P7  o grubości 10 cm do ochrony stanowiska bojowego, zamiast żelbetonowej ściany o znacznej grubości ze strzelnicą ścienną, pozwoliło do maksimum wykorzystać dodatkowo pozyskaną powierzchnię (Rys. 01). Ze względu na szerokość pomieszczenia oraz konieczność mocowania stalowej płyty zachowano częściowo żelbetową ścianę czołową. Zgodnie z wymaganiami stalowa płyta 7P7 przykrywała ściany oraz strop po 0,6 metra na stronę. Dodatkowo została wzmocniona przed bezpośrednim ostrzałem żelbetowym przedpiersiem. Szeroki żelbetowy blok przykrywał dolną część płyty, skutecznie chronił strzelnicę ciężkiego karabinu maszynowego przed zasypywaniem ziemią oraz przed wnikaniem pocisków większego kalibru pod fundament schronu, podczas ostrzału artyleryjskiego. Odpowiednio ukształtowany nasyp ziemny miał zabezpieczać strzelnicę przed bocznym ostrzałem.\nKarabin maszynowy sMG 08 mocowano do podstawy fortecznej na saniach. Całość ustawiona była na blaszanej skrzyni stolika tuż przy płycie 7P7. Stolik kotwiono do posadzki za pomocą 4 śrub. Po lewej stronie stolika zajmował miejsce dowódca broni, który dowodził trzema żołnierzami. Do dyspozycji posiadał przeziernik do obserwacji sektora ostrzału, umieszczony w płycie 7P7. Karabin maszynowy w pozycji spoczynkowej ustawiano skośnie do kierunku prowadzenia ognia. Podstawa forteczna była wycofana w skrajne tylne położenie. Otwór strzelnicy zamykała przesuwna zasuwa. Przygotowanie do prowadzenia ognia przebiegało przy włączonym oświetleniu.\nPo prawej stronie stolika zajmował miejsce taśmowy. Miał wspierać celowniczego w prowadzeniu ognia. Na rozkaz dowódcy odsłaniał lub zamykał strzelnicę przesuwając masywną zasuwę, ryglowaną w skrajnych położeniach. Po otwarciu otworu strzelnicy, przy wyłączonym wewnętrznym oświetleniu, celowniczy przesuwał podstawę forteczną do oporu w kierunku płyty tak, aby lufa sMG 08 wysunęła się ze strzelnicy na zewnątrz.\nPołożenie podstawy fortecznej było ryglowane za pomocą dźwigni. Karabin maszynowy znajdował się w pozycji bojowej. Celowniczy prowadził ogień zgodnie z rozkazami dowódcy broni. Łuski wyrzucane są w dół, otworem poniżej komory zamkowej. Skutecznym sposobem obrony, łatwym w wykonaniu dla żołnierzy prowadzących walkę w maskach przeciwgazowych oraz wygaszonym oświetleniu, było wykonanie płaskich zapór ogniowych.\nOstatni z czterech żołnierzy miał zabezpieczyć możliwość prowadzenia ognia poprzez zabezpieczenie odpowiedniej ilości taśmowanej amunicji, wody do chłodzenia lufy ckm i części zamiennych. Wszyscy poruszali się w pomieszczeniu pozbawionym oświetlenia (było wyłączane przed otwarciem strzelnicy).\nFot. 05. Schron D16. Tylna część izby bojowej. Po lewej stronie korytarz ze strzelnicą obrony wejścia w bocznej ścianie oraz niszą na przyłącze telefoniczne. Po prawej stronie wejście do przedsionka – biernej śluzy przeciwgazowej.\nFot. 06. Tylna część izby bojowej w schronie bojowym D16. Krótki korytarz ze strzelnicą obrony wejścia w bocznej ścianie. Korytarz kończyła nisza na przyłącze telefoniczne.\nFot. 07. Strzelnica obrony wejścia w schronie bojowym D16. Znajdowała się w osi śluzy przeciwgazowej.\nFot. 08. Widok bocznej ściany izby schronu D16. (od lewej) wejście do izby, nisza na piec okopowy, nisza oświetleniowa – standardowo stosowaną od 1934 roku i wyjściem ewakuacyjnym.\nFot. 09. Widok bocznej ściany izby schronu De37. (od lewej) zamknięcie przewodu kominowego dla pieca okopowego, nisza wyjścia ewakuacyjnego, zamknięcie przewodu wentylacyjnego i wejście do izby.\nNa posadzce izby zalegały dymiące łuski po wystrzelonych nabojach. Utrudniały poruszanie się po izbie bojowej.\nPomieszczenie ze stanowiskiem bojowym zaprojektowano na podstawie czworokąta o wymiarach 3,0 x 2,5 m (szerokość x długość). Zasada rozdzielenia pomieszczenia bojowego i izby załogi (pomieszczenia gotowości) będzie obowiązywać w niemieckiej fortyfikacji stałej dla konstrukcji typowych (niem. Regelbau) dopiero od końca 1936 roku, ale z nielicznymi przypadkami odstępstwa od reguły.\nStanowisko bojowe ciężkiego karabinu maszynowego musiało być zabezpieczone w odpowiedni zapas amunicji. Była ona składowana w skrzynkach. Magazynowano je w niszy wykonanej w posadzce pomieszczenia głównego. Nisza przykrywana była deskami.\nW schronach wznoszonych od 1934 roku zaczęto standardowo wykonywać nisze oświetleniowe. Umieszczano w nich lampy karbidowe lub naftowe. Standardowo wykonywano je po jednej w obu ścianach bocznych pomieszczenia głównego oraz w śluzie przeciwgazowej. Wprowadzono rygorystycznie przestrzegany obowiązek wygaszania oświetlenia przed otworzeniem strzelnicy ciężkiego karabinu maszynowego.\nKonstrukcja wznoszonych schronów bojowych do ognia bocznego była kontynuacją rozwiązania, uznanego za wzorcowe w 1930 roku. W schronach do ognia bocznego wejście znajduje się w ścianie od strony zapola, równoległej do osi strzelnicy ciężkiego karabinu maszynowego. W obiektach do ognia czołowego przewidziano je na ścianie prostopadłej do osi strzelnicy. W obu przypadkach bryła schronu oraz odpowiednio ukształtowany nasyp ziemny miał chronić stalowe drzwi przed bezpośrednim ostrzałem od strony przedpola (Fot. 03). W schronach wznoszonych w 1934 roku zastosowano stalowe drzwi starego typu. Rozpięte druty, pomiędzy wspornikami nad wejściem do schronu, zabezpieczały drzwi przed atakiem grup szturmowych nieprzyjaciela (Fot. 04). Schrony do ognia bocznego, które zostały wzniesione na przewidywanym głównym kierunku ataku nieprzyjaciela, wyposażono w wewnętrzną strzelnicę obrony wejścia. (Fot. 07). Zastosowano zamknięcie starego typu, zastąpione w późniejszym czasie w nowo wznoszonych obiektach standardowymi typu 57P8 i 48P8. Strzelnicy obrony wejścia mogły nie otrzymać schrony ckm do ognia bocznego (Rys. 03), na przedpolu których znajdowały się przeszkody trudne do pokonania (np. jeziora).\nZgodnie z obowiązującymi standardami w tym okresie, schron otrzymał bierną śluzę przeciwgazową . W śluzie schronów bojowych do ognia czołowego standardowo umieszczano wyjście ewakuacyjne. W większości przypadków w ścianie śluzy wykonano jedną niszę (Fot. 14). Znajdowała się tuż przy wejściu do głównego pomieszczenia. W niektórych schronach nisze były zamykane blaszanymi drzwiczkami. Na zdjęciu 14 widoczny jest ślad po ościeżnicy wykonanej z kątowników. Rzadkim przypadkiem było wykonanie drugiej niszy. Znajdowała się w śluzie przy wejściu do schronów do ognia czołowego (Fot. 13).\nKonfigurację pomieszczeń oraz rozmieszczenie podstawowych elementów wyposażenia dla stosowanych rozwiązań konstrukcyjnych w schronie broni maszynowej do ognia bocznego prezentują rysunki 01-03 a do ognia czołowego rysunki 04 i 05.\nDo istotnych zamian, które wdrożono na omawianym odcinku, było wprowadzenie wyjścia ewakuacyjne jako rozwiązania standardowego. Umieszczano je w izbie bojowej lub w biernej śluzie przeciwgazowej. Zabezpieczone było rzędem belek dwuteowych (Fot. 06), wsuwanych od góry do obustronnie wykonanego kanału. Od strony elewacji schronu zabezpieczenie uzupełniała cienka ceglana ściana pokryta tynkiem.\nFot. 10. Tylna ściana izby bojowej schronu D7 do ognia czołowego. Od lewej: Nisza na złącze sieci telefonicznej, powyżej otwór w ścianie doprowadzający kabel polowej sieci telefonicznej, strzelnica broni ręcznej do obrony wejścia, zamknięcie przewodu wentylacji grawitacyjnej, wejście do izby zamykane parą drzwi gazoszczelnych.\nFot. 11. Lewa boczna ściana schronu D7 do ognia czołowego. W ścianie osadzono przewód odprowadzający gazy spalinowe z pieca grzewczego. Wykonano kanał na rurę odprowadzającą gazy spalinowe. Przewód zabezpieczono zamknięciem gazoszczelnym\nRozmieszczenie elementów wyposażenia nie było jednoznacznie określone i pozostawiona w gestii prowadzącego budowę. Gazoszczelność pomieszczenia zapewniała para drzwi. Od strony pomieszczenia przewidziano lekkie drzwi gazoszczelne a od strony śluzy przeciwgazowej ciężkie dwudzielne drzwi. Wymianę powietrza w schronie miała zapewnić wentylacja grawitacyjna. Czerpnia powietrza znajdowała się standardowo na elewacji schronu w pobliżu wejścia. Wylot przewodu doprowadzającego powietrze zabezpieczano uniwersalnym zamknięciem  przewodów wentylacyjnych i kominowych (niem. Äußerer Abschluß für Ansauge- Rauch- und Lüftungsrohr). Położenie wylotu przewodu doprowadzającego powietrze nie zostało w planach obiektów jednoznacznie określone. W schronie D16 do ognia bocznego umieszczono go na bocznej ścianie korytarzyka w tylnej części izby bojowej (Fot. 06). Natomiast w schronie De37 wyprowadzenie przewodu wentylacyjnego znalazło się pomiędzy wejściem od izby a wyjściem ewakuacyjnym (Fot. 08). W przypadku schronów bojowych do ognia czołowego wylot przewodu wentylacyjnego umieszczano na tylnej izby bojowej (Fot. 10 i 12). Wymianę powietrza w pomieszczeniu umożliwiała otwarta strzelnica ckm w płycie stalowej 7P7, zabezpieczona perforowaną blachą.\nFot. 12. Tylna ściana izby bojowej schronu D19 do ognia czołowego. Od lewej: strzelnica broni ręcznej do obrony wejścia, zamknięcie przewodu odprowadzającego gazy spalinowe z pieca grzewczego, zamknięcie przewodu wentylacji grawitacyjnej, wejście do izby zamykane parą drzwi gazoszczelnych.\nFot. 13. Śluza przeciwgazowa z niszą. Zdjęcie wykonano w kierunku wejścia do schronu D19 do ognia czołowego\nFot. 14. Śluza przeciwgazowa schronu D19 do ognia czołowego. Zdjęcie wykonano w kierunku wejścia do izby bojowej. Na wprost nisza zamykanej szafki. Na obwodzie ślad po ościeżnicy.\nFot. 15. Ściana boczna izby bojowej z wnękami na rozkładany stół i ławy.\nFot. 16. Widok w kierunku stanowiska bojowego ckm na podstawie fortecznej za stalową płytą 7P7 z żelbetonowym przedpiersiem.\nWskazane położenie wylotów przewodów wentylacyjnych z wyjątkiem rozwiązania zastosowanego w schronie do ognia bocznego (Rys. 03), było w przedstawionych przepadkach prawidłowe dla wentylacji grawitacyjnej. Modernizacja układu wentylacji w późniejszym okresie (najwcześniej przeprowadzona w 1937 roku) wprowadziła wymuszony obieg powietrza. Zastosowano filtrowentylator HES. Początkowo opracowano urządzenie do napowietrzania o wydatku 0,6 m3/min. W późniejszym okresie stosowano urządzenie napowietrzające o wydatku 1,2 m3/min. Na ścianach zachowały się cztery kotwy w miejscu montażu wspornika dla urządzenia (Fot. 06, Fot. 09).\nPrzewidziano możliwość ogrzewania schronów piecami grzewczymi. Wykonano instalację odprowadzającą gazy spalinowe. Wlot przewodu kominowego otrzymał standardowe zamknięcie (niem. Äußerer Abschluß für Ansauge- Rauch- und Lüftungsrohr). Zazwyczaj umieszczony był na bocznej lub tylnej (Fot. 12) ścianie izby. W niektórych przypadkach wykonano w ścianie izby pionowy kanał na rurę odprowadzającą gazy spalinowe Fot. 11) lub niszę na piec wraz z przewodem odprowadzający spalinowe. Rozwiązanie to pozwalało racjonalnie wykorzystać powierzchnię użytkową schronu. Po nieobsypanej ścianie schronu prowadzono rurę kominową pionowo do góry w otwartym kanale.\nDo ogrzewania pomieszczenia stosowano w 1934 roku piece okopowe. Optymalne rozwiązanie, ze względu na wykorzystanie powierzchni, zastosowano w schronie D16. Wykonano dla pieca niszę w bocznej ścianie izby (Fot. 08).\nZgodnie z nowymi standardami pola walki zapewniono łączność telefoniczną pomiędzy schronami odcinaka obrony oraz możliwość stworzenia polowej sieci telefonicznej. Doprowadzenie kabla ziemnego znajdowało się w niszy o podstawie czworokąta ze skośnie poprowadzoną górną ścianą. Doprowadzenie kabla sieci polowej umożliwiały otwory wykonane w tylnej ścianie schronu (Fot. 03) oraz ścianie działowej pomiędzy pomieszczeniem głównym a śluzą przeciwgazową. W schronach do ognia czołowego inwentaryzowanego odcinka nisza  ta wykonywana była w większości przypadków w tylnej (Fot. 10) lub bocznej ścianie głównej izby (Fot. 12). Można domniemać, że przepisy w 1934 roku nie określały jednoznacznie położenia niszy na przyłącze sieci telefonicznej, gdyż stwierdzono również wykonanie niszy w śluzie przeciwgazowej. Znajdowała się w ścianie na wprost wejścia, poniżej strzelnicy obrony bezpośredniej.\n – Zostaje zatwierdzona do stosowania instrukcja dotycząca budowy i konstrukcji obiektów fortyfikacji stałej (niem. Vorschrift für den Bau ständiger Befestigungsanlagen vom 16.08.1933). Wszystkie nowo opracowywane konstrukcje schronów muszą być zgodne z obowiązującymi wytycznymi. Projektanci obiektów fortecznych otrzymują do wykorzystania standardowe elementy konstrukcji i wyposażenia. Instrukcja przewiduje dla schronów 6 nowych klas odporności.\n – W 1934 roku mogła być stosowana zamiennie z płytą o grubości 10 cm (starszego wzoru) z zasuwą strzelnicy ckm ryglowaną w pozycji „otwarte” i „zamknięte” za pomocą dźwigni. Więcej na temat stalowe płyty 7P7 w opracowaniu: Stahl- Schartenplatte 7P7 – Płyta stalowa ze strzelnicą 7P7.\n – Dopiero w schronach wznoszonych w 1937 roku przewietrzana pośrednio śluza stała się rozwiązaniem standardowym w niemieckiej fortyfikacji stałej.\n – Więcej informacji w opracowaniu: Zamknięcie przewodu wentylacyjnego lub kominowego.\n – W 1936 roku zostają opracowane taktyczno-techniczne wytyczne dotyczące budowy i działania urządzeń do łączności telefonicznej w obiektach fortyfikacji stałych (niem. Taktisch-technische Richtlinien für Bau und Betrieb der Nachrichtenanlagen in ständigen Stellungen). Nowo budowane schrony fortyfikacji stałych otrzymują nisze na przyłącze sieci polowej, które są wykonywane na elewacji schronu. Więcej w opracowaniu Nisza przyłącza kabla popowej sieci telefonicznej.


Kup Mini dron zdalnie sterowany w Kraków (55 zł) na Swapix\nMini dron zdalnie sterowany\nŻYROSKOP - 6 osiowy system stabilizacji (żyroskop) zapewnia zwinny, zwrotny i stabilny lot drona. Dzięki tej funkcji nadaje się zarówno dla początkujących jak i średnio zaawansowanych, zarówno dla dzieci jak i dorosłych. Sprawia mnóstwo frajdy i radości. Dron wykonuje akrobacje 3D po wciśnięciu tylko 1 jednego przycisku, posiada funkcję lotu z kompasem oraz automatyczny powrót w stronę startu. To tylko kilka z jego możliwości.\nPODŚWIETLENIE LED – dron posiada 2 kolorowe podświetlenie LED w czerwonym i niebieskim kolorze, które nie tylko nadaje mu gadżeciarskiego efektu, ale również pozwala na zabawę wieczorami.\nWYTRZYMAŁE OSŁONY – obudowa oraz osłony wykonane są z mocnego plastiku odpornego na uderzenia. Sprawiają że dron idealnie nadaje się do nauki latania dla dzieci, zarówno wewnątrz pomieszczeń jak i na wolnym powietrzu.\nKOMPAKTOWE WYMIARY I LEKKOŚĆ – dron jest lekki, dzięki czemu sterowanie nie stanowi problemu, a jego kompaktowe wymiary, pozwalają bez problemu zabrać go w plener, do znajomych, rodziny czy na wyjazd.\nSPECYFIKACJA - wiek: +14; czas lotu: 6-7 minut; czas ładowania: do 60 minut; odległość zdalnego sterowania: 30m; bateria: 3,7V / 150mAh; ładowanie: poprzez przewód USB; wymiary (szer/dł): 8 / 8cm; waga zestawu: 0,05kg; waga z opakowaniem: 0,2kg.\nwaga zestawu: 0,05kg;\nKompaktowy, a jednocześnie "wielki" w swoich możliwościach mini dron jest idealnym towarzyszem podczas zabaw zarówno dzieci jak i dorosłych. W połączeniu z łatwym i intuicyjnym sterowaniem, już teraz możesz cieszyć się zupełnie innym nowym wymiarem rozrywki.\nDołączony do zestawu pilot zdalnego sterowania, jest łatwy w obsłudze i niezawodny. Dzięki niemu dron równo się prowadzi. 6 osiowy system stabilizacji (żyroskop) zapewnia zwinny, zwrotny i stabilny lot. Dzięki tej funkcji nadaje się zarówno dla początkujących jak i średnio zaawansowanych, zarówno dla dzieci jak i dorosłych. Sprawia mnóstwo frajdy i radości. Dron wykonuje akrobacje 3D po wciśnięciu tylko 1 jednego przycisku, posiada funkcję lotu z kompasem oraz automatyczny powrót w stronę startu. To tylko kilka z jego możliwości.\nAktywne na stronie: 640 dni\nWidoki: 16 (+ 1 )\nŚredni czas odpowiedzi: 11 godzin\nTytuł:Mini dron zdalnie sterowany\nSprzedający: Paweł Wójcik


Ciepły, pogodny i radosny kolor koralowy pięknie ożywi wnętrza na wiosnę. Jest to barwa energetyczna, ale jednocześnie miękka i łagodna. Warto sięgnąć po ten kolor w czasie wiosennej transformacji mieszkania. Koralowy możemy zastosować zarówno na większych powierzchniach jak na przykład ściany, stylowy dywan czy kolorowa oprawa okna w postaci zasłonek, firanek czy rolet. Możemy także wprowadzić tę piękną barwę w aranżacji wnętrz w postaci dodatków.\nSprawdzi się właściwie w każdym pomieszczeniu. W bardziej nasyconych odcieniach możemy go wykorzystać w pomieszczeniach dziennych takich jak kuchnia, salon, gabinet, przedpokój, ale również łazienka czy pokój dziecięcy. Natomiast spokojny delikatny odcień będzie idealny do nastrojowej i niezwykle romantycznej sypialni.\nUrządźmy razem mieszkanie z koralowymi akcentami!\nKoralowy - jaki to kolor i z jakimi barwami najlepiej go łączyć?\nKolor koralowy ma wiele twarzy. Różni się on w zależności od dominującego odcienia, jednak najczęściej definiuje się go jako rodzaj łagodnej często rozmytej lub rozbielonej czerwieni z ciepłymi pomarańczowymi oraz różowymi nutami. Takie połączenie barw sprawia, że jest jednocześnie silny i energetyczny oraz łagodny, pogodny i stonowany. Ta barwa będzie więc pasować do każdego wnętrza.\nW zależności od dominującej nuty kolorystycznej występuje w wielu wersjach subtelnie różniących się odcieniem. Z pewnością więc każdy znajdzie odcień pasujący do swojego domu. Koralowy jest harmonijny, naturalny i pozytywny. Delikatnie pobudza, poprawia nastrój i wprowadza do wnętrz radość. W pomieszczeniu, w którym dominuje ta barwa, z pewnością będziemy czuć się dobrze i pozytywnie nawet w szare deszczowe dni. Wszystkie odcienie świetnie łączą się z kolorem niebieskim, który jest dopełnieniem koralu na kole barw. Świeże i pogodne połączenie koralowego w intensywniejszym odcieniu z przewagą czerwieni, ale i w delikatniejszej wersji silnie nawiązującej do subtelnej brzoskwini warto zestawiać z romantycznymi rozmytymi błękitami, lazurem, czy intensywnie morskim błękitem z nutami turkusu. Koral będzie też idealnym dopełnieniem klasycznych stonowanych i eleganckich barw takich jak czerń, szarość i biel. Ożywi je nieco i doda im ciepła i optymizmu. We wnętrzu zdominowanym przez biele, czernie i szarości pięknie będą się prezentować brzoskwiniowo - koralowe dodatki w postaci poduszek, lamp, świec, obrusów, wazonów, rolet czy zasłonek.\nCzy można łączyć koralowy z kolorami ziemi? Choć takie połączenie jest dosyć nieoczywiste, to jednak sprawdza się zaskakująco dobrze. Jest bowiem bardzo trafnym dopełnieniem nie tylko ceglastych odcieni pomarańczowego, ale i innych barw ziemi takich jak brązowy i beże o różnym stopniu nasycenia. Koralowe dodatki prezentują się znakomicie w zestawieniu z brązowymi meblami z naturalnego drewna czy drewnianymi lub imitującymi drewno naturalne podłogami. Z kolei w połączeniu z ciepłym słonecznym żółtym oraz złotem działa pobudzająco, mocno podnosi nastrój i dodaje energii oraz chęci do działania. Takie połączenie barw jest szczególnie polecane do pokoju do nauki lub pracy, gdyż wspomaga koncentrację i zapamiętywanie, ale też do kuchni czy jadalni, ponieważ oba kolor bardzo pozytywnie wpływają na apetyt i trawienie.\nKolor koralowy w kuchni\nNaturalnym dopełnieniem koralowego jest róż - zarówno ten subtelny pastelowy, jak i intensywny oraz ciemniejszy w postaci fuksji czy brudnego różu z namiastką szarości lub brązów. Jako że róż jest jedną z części składowych koloru koralowego, to barwy te bardzo harmonijnie się ze sobą łączą i płynnie w siebie przechodzą, tworząc idealną całość. Możemy to wykorzystać na przykład w postaci oprawy okien, stylowej narzuty na łóżko w sypialni, czy w kolorze ścian w salonie.\nJak wykorzystać kolor koralowy we wnętrzach?\nJest to bardzo uniwersalny barwa. Nie tylko pasuje wręcz do każdego wnętrza, ale też możemy z niego dowolnie korzystać zarówno na mniejszych, jak i większych powierzchniach. Jeśli wolimy klasyczne stonowane kolorystycznie pomieszczenia, wówczas sięgnijmy jedynie po dodatki w tym ciepłym kolorze. Jeżeli natomiast potrzebujemy większego zastrzyku energii lub po prostu podobają nam się wnętrza urządzone z przewagą ciepłych barw, to możemy z powodzeniem zastosować koralowy na ścianach.\nOto kilka pomysłów na to, jak wprowadzić kolor koralowy do wnętrz:\n1. Koralowe ściany\nCzy ściany w tym kolorze to dobry pomysł? Zdecydowanie tak! Ta piękna barwa sprawdzi się szczególnie w sypialni, jadalni lub kuchni. Będzie też świetny do pokoju dziecięcego. Jego nasycenie dopasujmy do swojego gustu, ale też wystroju pomieszczenia oraz warunków w nim panujących. Jeśli chcemy zastosować kolor koralowy w ciemniejszych pomieszczeniach, na przykład takich wychodzących na północ, gdzie w ciągu dnia dociera niewiele naturalnego światła słonecznego, wówczas lepiej zdecydować się na jaśniejsze odcienie. Może to być choćby rozbielony pastelowy koral czy delikatna koralowo - brzoskwiniowa barwa.\nKolor koralowy na ścianach możemy zastosować oczywiście w postaci farby, ale także jako tapetę. Jeżeli marzymy o większych powierzchniach w łazience, to koniecznie rozejrzyjmy się za płytkami ceramicznymi w kolorze koralowym lub z koralowymi dekorami. Możemy wykorzystać tę barwę nawet na całej powierzchni ścian i podłogi w łazience. W łazienkach o mniejszym metrażu świetnie sprawdzą się płytki ścienne w barwie jasnego koralu lub białe albo kremowe z koralowymi dekorami. W takim wnętrzu na podłodze możemy z powodzeniem położyć płytki w ciemniejszym odcieniu tego koloru. Z kolei w dużych łazienkach oraz przestronnych pokojach kąpielowych interesująco będzie wyglądać odwrotny układ, a mianowicie jasne płytki podłogowe i ściany wyłożone okładziną z płytek w intensywniejszym kolorze.\n2. Meble i dodatki w kolorze koralowym\nKoralowe meble? Dlaczego nie? W centralnej części salonu przepięknie będzie się prezentować sofa lub miękko wyściełane koralowe fotele. Z kolei w sypialni możemy postawić koralowe szafki nocne - nie przejmujmy się, jeśli nie znajdziemy tych mebli w takim kolorze - wystarczy kupić białe i przemalować. Pięknie będzie pasować też parawan, szafa na ubrania czy komoda z szufladami.\nMeble i dodatki w kolorze koralu\nW kwestii dodatków w ogranicza nas praktycznie wyłącznie nasza wyobraźnia. Tutaj pole do popisu jest ogromne.\nMożemy skorzystać z takich koralowych dodatków jak:\npoduszki na łóżko czy sofę,\nduży dywan lub mały dekoracyjny dywanik,\nżywe kwiaty kwitnące na koralowy kolor jak na przykład amarylis,\nramki do zdjęć i obrazów.\nKoralowy to idealny kolor do wnętrz urządzonych w stylu orientalnym, indyjskim lub toskańskim. Będzie więc świetny do mieszkań inspirowanych tymi stylami. Jest teraz bardzo modny. Piękne meble i dodatki znajdziemy w każdym sklepie z wyposażeniem wnętrz. Farb i tapet w różnych odcieniach szukajmy w marketach budowalnych.


Kanał Mistrzewicki - rozpoczęto prace utrzymaniowe. - Sochaczewianin\nStr. głównapowiatKanał Mistrzewicki – rozpoczęto prace utrzymaniowe.\nDrodzy Państwo, informujemy, iż w dniu dzisiejszym (9 grudnia) Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, rozpoczęło prace związane z utrzymaniem kanału Mistrzewickiego.\nWykonywane prace pozwolą na prawidłową regulację i drożność w/w kanału, aby spełniał swoje funkcje w zakresie odbioru wód opadowo-roztopowych z terenów przyległych.\nJak już wcześniej informowaliśmy, prace związane z prawidłowym utrzymaniem kanału Mistrzewickiego udało się zrealizować dzięki podjętym działaniom w tej sprawie przez Gminę Młodzieszyn oraz Gminny Zakład Gospodarki Komunalnej w Młodzieszynie.\n„Jesteśmy bardzo wdzięczni i dziękujemy za przychylność Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie oddział w Łowiczu i oddział w Sochaczewie za szybko podjęte działania w tym zakresie, które są bardzo ważne dla naszych mieszkańców.” – dodaje Monika Pietrzyk Wójt Gminy Młodzieszyn