Jędrzej Kuskowski “Smutny spadek” | Liberalis\nby kuskowski 26 marca 2007 10 kwietnia 2010\n“Najbardziej zdradzieckim sposobem szkodzenia jakiejś sprawie jest bronić jej z umysłu błędnymi argumentami” – Friedrich Nietzsche\nPrezydent, który rzuca cytatami z Misesa i Bastiata. Który mówi o tym, jak to “rząd jest problemem.” Twierdzi, że Hayek, Paine i Hazlitt należą do jego ulubionych myślicieli. Marzenie każdego libertarianina… Następnym razem kiedy spotkacie dobrą wróżkę, zasadźcie jej proszę solidnego kolektywnego kopa od całego ruchu libertariańskiego, bo w taki sposób ja tam nie chcę swoich marzeń spełnionych.\nNie, nie i jeszcze raz nie. Reagan nie był żadnym spełnionym marzeniem. Reagan prawie zniszczył ruch libertariański, prawie zniszczył dobry wizerunek wolnych rynków – ten, jaki im został – i do tego wszystkiego zafundował nam Amerykę rządzoną przez jeszcze większy rząd, uciskaną przez jeszcze większe regulacje i rozparcelowaną między jeszcze większe korporacje. I zgadnijcie, kto cały ten bałagan musi teraz posprzątać, hm?\nNiestety wielu libertarian i tradycyjnych konserwatystów rozpłynęła się w dłoni charyzmatycznego kowboja, roztrąbiającego o cnotach wolnego rynku. Jak to się stało, że nagle wszyscy pozapominali o Zasadzie Zdrowego Rozsądku nr. 1: Nigdy nie ufaj politykowi? Naiwność? Polityczne przetasowania? Wygodne rządowe posadki? Cokolwiek wymyślimy, wniosek jest jasny: Reagan był katastrofą, być może największą w nowożytnych dziejach wolności i musimy zrobić wszystko, żeby uniknąć jeszcze jednej takiej katastrofy.\nOczywiście jest wielu szczerych i oddanych libertarian i tradycyjnych konserwatystów, którzy mimo wszystko uważają, że Ronnie nie był taki zły, że w końcu obciął podatki, zahamował inflację i takie tam. To przekonanie zdaje się jednak bazować na dość kruchych podstawach. Choć w istocie, nie da się odmówić Reaganowi kilku semi-wolnościowych reform, po pierwsze albo były one niewielkie, albo przy innej okazji rozbrojone, a po drugie, każdy chyba prezydent USA ma na swoim koncie jakieś mniej lub bardziej wolnościowe decyzje – a Reagan się za bardzo z szeregu nie wychyla.\nAle popatrzmy na konkrety:\nChoć to nie wiąże się bezpośrednio z jego prezydenturą, warto zanotować parę wydarzeń z tego okresu, które rzucają nieco światła na Ronniego i jego poglądy. Już pierwsza decyzja Reagana jako gubernatora zyskała mu sporo sympatii wśród libertarian: a mianowicie radykalne obcięcie budżetu University of California. Nawet Murray’a Rothbarda, w jedynym znanym mi artykule jego autorstwa (Left& Right, Zima 1969: “Ronald Reagan As Educator“), który chwali RR, początkowo porywa Reaganowska obietnica.\nTa sympatia zaczęła jednak szybko kwaśnieć. Zwiększona kontrola broni, uzasadniana aktywnością Czarnych Panter, polityka „partnerstwa” między rządem a biznesem, i ogólnie gospodarowanie, które skończyło się na budżecie dwukrotnie większym niż na początku z pewnością miały swój w tym udział. W końcu wysłanie Gwardii Narodowej w liczbie ok. 2200 przeciwko bezbronnym studentom, którzy własnymi rękoma stworzyli „Park Ludowy” z nieużytków na terenie Uniwersytetu w Berkeley przelało czarę.\nOd tej chwili miało nie być pokoju między Ruchem Libertariańskim a Ronaldem Reaganem… przez kilka lat. To zaczęło się zmieniać wraz z wyścigiem o prezydenturę w 1980. Miały być cięcia podatków i wydatków, zmniejszenie deficytu, wolny handel, standard złota. Zachęcone płonącą wolnorynkową retoryką libertariańskie ćmy spieszyły z poparciem. Ogromne nadzieje, ogromne oczekiwania. A jak to wyszło w praktyce?\nOd tego trzeba, chcąc niechcąc, zacząć. Apoteoza Reagana zwykle zaczyna się – i często kończy – właśnie tutaj: na sprawach ekonomicznych. Tu jest rzeczywiście najlepiej. Co nie znaczy dobrze.\nNa początek przyjrzyjmy się podatkom, których cięcia są uważane za podstawę Reaganomii. Faktem jest, że podatek dochodowy od osób fizycznych został drastycznie obcięty dla bogatych: opodatkowanie najwyższego progu spadło z 70% do 28% przez 8 lat rządów Reagana. Także podatek od osób prawnych został obcięty z poziomu 48% i choć później wzrósł ponownie do 34%, nie osiągnął swojego dawnego stanu. Do tego można doliczyć parę innych zwycięstw, jak obcięcie podatku z zysków kapitałowych.\nAle mamy też drugą stronę medalu, na którą rzadziej rzuca się światło: podwyżki podatków przepchnięte przez Reaganomistów. Oczywiście zaraz podniesie się wrzawa, że administracja Reagana, w przeciwieństwie do Busha Starszego w większości dotrzymała obietnicy niepodwyższania podatków. Tylko to zależy od tego, co definiujemy jako podatki:\nNiemal w tym samym czasie, co wstępne cięcia PIT, znacząco podwyższono składkę emerytalną Social Security. Podczas gdy obniżka podatków dochodowych dotyczyła głównie bogatych, podwyżka składek dotyczyła wszystkich, a szczególnie biednych – składki na Social Security są regresywne. Możnaby również wspomnieć o różnych podwyżkach „opłat użytkowych” oraz wzroście akcyzy – o której później.\nDo tego administracja Ronniego, w imię „sprawiedliwości podatkowej” powzięła się zadania „zamykania dziur” w prawie podatkowym i likwidowania ulg. Do tych reform zaliczyć można TEFRA Act z 1982 roku, który ocenia się jako największą jednorazową podwyżkę podatku w czasie pokoju w historii Stanów Zjednoczonych. TEFRA Act opodatkowywała wymianę barterową, której niektórzy używali, by uciec od fiskusa. Niektóre z tych reform działały wstecz – tzn. zakładały rekompensatę od tych, którzy korzystali wcześniej z dziur w prawie podatkowym.\nWypadałoby również wspomnieć o zjawisku „wkradania się w progi,” które można ocenić jako rodzaj ukrytej podwyżki podatków. Inflacja pieniądza prowadziła do tego, że podatnicy kwalifikowali się na coraz wyższe progi podatkowe, choć ich realny dochód się nie zmieniał. To zjawisko zostało jednak ukrócone za sprawą wprowadzenia waloryzacji progów podatkowych, przepchniętej głównie przez frakcję Południowych Demokratów.\nWszystko to złożyło się na fakt, że wpływy z podatków w czasie administracji Reagana ciągle rosły. Ostateczny efekt był taki, że przez między 1981 a 1989 wpływy z podatków wzrosły o ok. 50%, choć, trzeba przyznać, jako odsetek PKB wzrosły jedynie nieznacznie, a jako odsetek dochodu narodowego spadły o 0,4 punktu procentowego. Według badania przeprowadzonego w tej sprawie, lata Reagana przyniosły 40 procentom podatników wzrost podatków lub brak zmian, a tylko dla 11% spadły one o więcej niż 10%. Patrząc na charakter cięć i podwyżek można wnioskować, że najbardziej skorzystali na nich bogaci, a najbardziej ucierpieli biedni. Patrząc na te statystyki, ciężko jest raczej bronić Ronniego jako pogromcę podatków.\nWydatki i deficyt\nNo ale oprócz podatków jest też druga strona medalu. Teflon obiecywał zmniejszenie deficytu budżetowego, szaleńczo rozdmuchanego przez Cartera do niewyobrażalnego poziomu 74 miliardów dolarów. Reagan rozprawił się z deficytem w najbardziej oryginalny z możliwych sposobów: zwiększając go do poziomu 200 mld dolarów. Poziom długu federalnego jako odsetek PKB w czasie wielkiej wolnorynkowej ośmiolatki wzrósł z poziomu 26% do 41%.\nTe dane otaczają aurą absurdu propozycję poprawki do konstytucji wymagającej zrównoważonego budżetu, wysuniętą przez prezydenta. Sama poprawka była raczej nierealistyczna, gdyż wymagała równowagi jedynie w propozycjach budżetu, a nieprzestrzeganie prognoz nie miało pociągać za sobą żadnych konkretnych konsekwencji. Biorąc pod uwagę to, że propozycje budżetów administracji nigdy nie przejawiały wielkiej skłonności do równowagi, ta propozycja zdaje się co najmniej dziwna i być może rzuca trochę światła na stabilność umysłową prezydenta, którą tutaj jednak zajmować się nie będę.\nAle ogromne deficyty znikąd się nie biorą. Wzrost wydatków był dość stałym trendem w administracji. Już na samym początku okazało się, że szeroko rozpopularyzowywane cięcia wydatków były tak naprawdę cięciami budżetu zaproponowanego przez Cartera! Jak zwanych przez Murray’a Rothbarda, cięcio-cięć, ni widu, ni słychu. Koniec końców wydatki jako odsetek dochodu narodowego wzrosły z poziomu 27,9% dochodu narodowego do 28,7%. Generalnie wzrost ten można przypisać ogromnym wydatkom zbrojeniowym: pierwsza kadencja Reagana przyniosła spadek wydatków na cele niemilitarne o 9,7% oraz wzrost na cele militarne o 26,1%. W drugiej kadencji te tendencje się nieco wyrównały: wydatki niemilitarne wzrosły o 0,2%, a militarne o 11,9%.\nDeregulacja, którą często się przypisuje Reaganowi, była w dużej części rozpoczęta jeszcze za Cartera. Administracja Cartera dość niefortunnie zaplanowała deregulację wielu sektorów gospodarki na okres, jaki przypadł administracji Reagana. Ta kontynuowała dzieło, lecz z zauważalnie mniejszą werwą. Trudno zaprzeczyć, że sporo dobrego zrobiono w początkowym okresie rządów Ronniego, szczególnie zniesienie kontroli cen ropy naftowej. Te zyski były jednak równoważone wzmocnieniem wielu innych narzędzi regulacyjnych, jak państwowej inspekcji pracy – OSHA – co doprowadziło do wzrostu kosztów produkcji, szczególnie dla małych przedsiębiorstw.\nIstnieje zwyczaj wśród amerykańskich liberałów, by prezentować deregulację sektora kas oszczędnościowo-hipotecznych, przeprowadzoną przez administrację, jako dowód zła, zepsucia i chaosu, jakie przynosi wolny rynek. Faktycznie, dokonano deregulacji i przemysł generalnie rzecz biorąc siadł – głównie za sprawą niewystarczającej deregulacji. Znacząco poszerzono kasom pole działania, jednocześnie pozostawiając w miejscu państwowe ubezpieczenie depozytów, gwarancje na wypadek bankructwa i system rezerw cząstkowych. Czy można się dziwić, że kasy zaczęły pożyczać pieniądze jak szalone? Ale o tym się nie mówi. Mówi się o „nieodpowiedzialnej” deregulacji. To, co się naprawdę stało nie przeszkadza socjaldemokratom w używaniu jej, by zdyskredytować wolne rynki.\nPolityka monetarna leży w domenie Rezerwy Federalnej, na czele której przez niemal całą administrację stał Paul Volcker, nominowany przez Cartera. Dlatego w sprawie polityki pieniężnej i inflacji ciężko przypisywać komukolwiek zasługę lub winę. Inflacja (CPI) w czasach Reagana została przyhamowana z ponad 10% w momencie objęcia przez niego władzy do poziomu ok. 3-4%, który utrzymywał się przez resztę prezydentury. Przyczyny tego można doszukiwać się w radykalnej podwyżce stóp procentowych na początku lat 80. oraz nieco – ale tylko nieco – mniejszym niż w latach 70. tempie wzrostu podaży pieniądza mierzonej w/g M2 i M3. Inną rzeczą, która mogła wpłynąć na poziom CPI była zmiana samej definicji CPI w 1983, co ciekawe, w roku, w którym CPI spadło o całe 3 punkty procentowe. Za sprawą tej zmiany, de facto nie wlicza się do CPI wzrostu cen nieruchomości – które w latach 80. przeżywały ogromny wzrost. Twierdzenie natomiast, że cięcia podatków wpłynęły na zmniejszenie inflacji, nie jest zbyt trafne, biorąc pod uwagę, że szło ono w parze z recesją\nWśród obietnic wyborczych Reagan było powołanie komisji ekspertów, która miała zadecydować o wprowadzeniu czegoś w rodzaju standardu złota. Z początku w administracji dominowali ekonomiści podażowi, którzy byli zwolennikami pseudo-złotej waluty, która tak naprawdę nie miałaby być wymienialna na złoto, ale która miała w teorii być czymś w tych okolicach. Do czasu kiedy Komisja Złota została w końcu powołana, administrację zdążyli zdominować monetaryści, zdecydowanie przeciwni standardowi złota. Mimo heroicznych wysiłków mniejszości komisyjnej wliczającej znanego nam skądinąd Rona Paula, złoto było z góry skazane na porażkę.\nWspółczynnik Gini’ego jest podstawowym sposobem mierzenia nierówności społecznej. Mierzony od 0 do 1, im wyższy, tym większa jest nierówność społeczna. W większości krajów rozwiniętych waha się on w okolicach 0,3. W latach 80. wzrósł on w Stanach Zjednoczonych z poziomu 0,403 w 1981 do 0,431 w 1989. Choć lata 70. również widziały jego przyrost, był on zauważalnie wolniejszy. Ten trend można przypisać wielu czynnikom, wśród których do najważniejszych należą: wzrost podatków dla biednych wraz z cięciami dla bogatych; subsydia korporacyjne w postaci wydatków militarnych; utrzymująca się, choć zmniejszona, inflacja – oraz protekcjonizm, który jest następny na tapecie.\n„Handel i wymiana w pokoju ze wszystkimi nacjami…”\nDużo gadania o wolnym handlu ostatecznie nie znalazło przełożenia na rzeczywistość. Ilość dóbr, których import podlega ograniczeniom, wzrosła dwukrotnie podczas administracji. Największym bodźcem w kierunku regulacji był rzekomy „dumping” uprawiany przez Japonię. W imię ukrócenia potwornego, niszczycielskiego i tragicznego zjawiska, jakim jest napływ tanich dóbr z zagranicy i idąca za nim poprawa warunków życia, Reagan wprowadził m. in. 100% cło na niektóre japońskie produkty elektroniczne. Dorzućmy do tego „dobrowolne umowy wstrzemięźliwości,” wzrost akcyzy i ceł i wyciągamy z kotła prezydenta, który załamał tradycję wolnej wymiany i zafundował nam najbardziej protekcjonistyczną administrację od czasów Herberta Hoovera i Smoot-Hawley.\nBank Światowy ocenił, że te reformy protekcjonistyczne mają efekt podobny do 66-procentowej podwyżki podatków dla biednych.\nOprócz tego administracja uczestniczyła we wstępnej fazie Rundy Urugwajskiej GATT, która zakładała między innymi silniejszą ochronę praw autorskich oraz zwiększone subsydia dla rolnictwa. To wszystko przyczyniło się do zwiększonej biedy i nierówności społecznych zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w krajach Trzeciego Świata, które najmocniej protestowały przeciw tym prowizjom.\nNo i ostatecznie, choć nie jest to związane bezpośrednio z handlem zagranicznym, Reagan prowadził politykę ścisłej kontroli granic i ograniczania imigracji.\n„…wiążące sojusze z nikim”\nNawet najzagorzalsi obrońcy Reagana muszą przyznać, że jego polityka zagraniczna nie była jedną z najbardziej libertariańskich ostatnimi czasy. „Walka z komunizmem” była dla administracji pretekstem do pompowania niebotycznych ilości pieniędzy w kompleks militarno-przemysłowy i wspomagania różnych bojówek prawicowych i skorumpowanych reżimów. Nie był to jednak jedyny z pretekstów.\nW 1982 Stany Zjednoczone wmieszały się w wojnę w Libanie, gdzie muzułmańska większość próbowała oswobodzić się spod dominacji chrześcijańskiej mniejszości. System wyborczy w Libanie, ustalony dobre 50 lat wcześniej, nie uwzględniał realiów lat 80., w których chrześcijanie nie stanowili już dominującej populacji. Nawet pomijając zagadnienie interweniowania, by utrwalić przywileje mniejszości, ta nieodpowiedzialna eskapada skończyła się na śmierci paruset amerykańskich żołnierzy i nie przeciwdziałała okupacji Libanu przez Syrię.\nZ mniej ważnych krucjat warto wspomnieć o zbombardowaniu Trypolisu i Libii w celu m. in. uśmiercenia Generała Kadafiego. Bomby generała nie uśmierciły, w przeciwieństwie do parunastu cywili oraz przybranej niemowlęcej córki Kadafiego.\nReagan także zainterweniował w Zatoce Perskiej – co stało się już niemal tradycją. W tych dziwnych czasach Wschódazja – ops, przepraszam – Saddam Hussein był jeszcze sojusznikiem, a jego dyktatura najwyraźniej bardziej humanitarna, skoro warto było rzucić się mu na pomoc. Administracja pokazała w tym konflikcie swą zręczność propagandową, skutecznie zwalając winę za zatopienie statku amerykańskiego przez Irakijczyków oraz – co jeszcze bardziej oryginalne – cywilnego statku irańskiego przez amerykanów, na Iran. W przypadku tej interwencji pretekstem był nie komunizm, a nacjonalizm irańskiej rewolucji. Ale ten też raczej Reaganowi tak bardzo nie przeszkadzał…\nKiedy weźmiemy pod uwagę najsłynniejszy skandal od czasów Watergate, czyli Iran-Contra. Wyszło na to, że Stany Zjednoczone sprzedawały wielkiemu irańskiemu wrogowi broń, by mieć za co fundować bojówki contras w Nikaragui. „Walka z komunizmem” w Nikaragui nie była ograniczona do fundowania lokalnych przeciwników sandinistas, lecz także prawicowych reżimów środkowoamerykańskich w Gwatemali, Hondurasie i Salwadorze.\nW to wszystko prawdopodobnie zamieszane było CIA, której nie była obcą np. sprzedaż narkotyków w celu zebrania środków. Ponadto CIA interweniowało w Haiti, aby przeciwdziałać popularnej katolickiej rewolucji przeciw dyktatorowi Duvalierowi.\nNajbardziej surrealistycznym epizodem było wielkie zwycięstwo nad karaibskim mikropaństewkiem o nazwie Grenada. Mimo tego, że „wojsko” Grenady składało się głównie z robotników budowlanych i delikatnie rzecz biorąc pozostawiało wiele do życzenia, wojska amerykańskie i tak zdołały jakimś cudem stracić 19 ludzi. Ale to nie miało znaczenia. „Przekleństwo Wietnamu” zostało przełamane! Stany Zjednoczone znowu stały się potęgą, bo przecież trzeba prawdziwej potęgi, by najechać i zwyciężyć ździebko zacofany kraj o populacji 100,000 mieszkańców. Mimo absolutnej niekompetencji w przeprowadzaniu ataku – i paru wypadków przy pracy, jak zbombardowanie szpitala – Grenada okazała się wielkim propagandowym sukcesem.\nGeneralnym problemem, jaki służył za tło polityce zagranicznej administracji była mimo wszystko „walka z komunizmem.” Owa walka najwyraźniej ograniczała się jedynie do wybranych, bo np. bojówki Pol Pota cieszyły się pełnym wsparciem Stanów Zjednoczonych. Gotowość do bratniej pomocy jednemu z największych morderców dwudziestego wieku wynikała z prostego faktu, że morderca należał do anty-Wietnamskiej, a więc i anty-Sowieckiej frakcji komunistów azjatyckich. Do tego Reagan zniósł sankcje wobec ZSRR ustanowione w odpowiedzi na Afganistan – które to sankcje poważnie upośledzały gospodarkę ZSRR – i anulował część długów Polski i paru innych krajów.\nTwierdzenie, że Reagan „obalił komunizm” jest troszeczkę naciągane. Państwowy komunizm nigdy nie działał, bo działać nie może – co pokazał Mises parędziesiąt lat wcześniej. Reagan z tej akurat nauki Misesa wniosków nie wyciągnął. Rzekoma siła militarna Związku Radzieckiego ograniczała się w zasadzie głównie do posiadania głowic jądrowych – większa część radzieckiego arsenału była przestarzała i niezdatna do użytku. „Wyścig zbrojeń” prawdopodobnie zwiększył jedynie władzę największej komunistycznej „konserwy,” która mogła grać na antyamerykańskich sentymentach.\nZresztą prawdopodobnie większość urzędników, agentów i doradców otaczających Reagana wcale nie chciała upadku komunizmu. Tysiące ludzi zawdzięczało ciepłe posadki i ogromne fortuny Zimnej Wojnie i było to w ich interesie utrzymywać Związek Radziecki jak najdłużej przy życiu. Dlatego można interpretować wyścig zbrojeń jako reakcję przewidujących korporatokratów na spodziewany koniec wojny oraz próbę wyciśnięcia czego się da z wysychającej żyły złota. Ostatecznie komunizm państwowy upadł nie dzięki Reaganowi, lecz dlatego, że musiał – jako system fundamentalnie niekompatybilny z ludzką naturą.\nW tej sferze prezydent pokazał konserwatywne ząbki. „Tradycyjne wartości” były trąbione na lewo i prawo, a najbardziej konkretną ich realizacją jest tocząca się do dziś „wojna z narkotykami.” Eskalacja tejże i polityka „zero tolerancji” doprowadziła do sytuacji, w której funkcjonariusze państwowi mogą konfiskować własność bez wyroku sądowego. Tyrańskiego charakteru Wojny Z Ludźmi Zażywającymi Narkotyki wyjaśniać wolnościowcom nie trzeba, a to właśnie Reagan był jej głównym architektem. Zresztą wynikający z niej wzrost cen narkotyków bardzo się później przydał CIA, o czym już wspominałem powyżej.\nOprócz narkotyków poprowadzono również krucjaty przeciw innym grzechom społecznym, jak picie i palenie. Podniesienie wieku picia do 21 lat, wielka kampania przeciw jeździe po pijanemu: przykłady można mnożyć.\nAle na tym moralizatorstwo administracji się nie kończy: także w sferze biznesu wypowiedziano wojnę „nieuczciwym praktykom biznesowym,” jak transakcje z wykorzystaniem poufnych informacji. Ta inicjatywa sprowadzała się de facto do tego, że prokurator federalny Rudi Giuliani mógł bez ograniczeń atakować firmy na Wall Street, które zagrażały establishmentowi. Dziś Giulianiego lansuje się na „libertarianina.” O Tempora! O Mores!\nRównież wolność wypowiedzi trochę ucierpiała w czasach Reagana, choć to oczywiście nic w porównaniu z dzisiejszą sytuacją „stref wolnej wypowiedzi”. Dano CIA wolną rękę w monitorowaniu i przytrzymywaniu wiadomości dotyczących rządu niewygodnych dla tegoż.\n„Pozwólcie Reaganowi być Reaganem”\nTo hasło, którym szermowano w czasie jego pierwszej kadencji, ujawnia główny problem z administracją Reagana – powiązania z ludźmi, którzy byli sprawie wolności co najmniej nieprzyjaźni, a którzy wpływali na niego tak, że na dobrych chęciach się skończyło.\nChoć początkowo administracja Gippera zawierała sporo wolnorynkowców i ekonomistów zorientowanych wolnościowo, w końcówce pierwszej kadencji zostały z nich jedynie okruszki. Na wstępie dominowali podażowcy, ze swoim nieśmiertelnym pomysłem „zmniejszmy podatki, a więcej zarobimy” i Krzywą Laffera. Kiedy szybko się okazało, że fiksacje podażowców zupełnie nie przystają do rzeczywistości, ster ekonomiczny przejęli monetaryści – którym udało się wyrzucić do kosza pomysł na standard złota i niewiele więcej. Kiedy rządy teflonowe zaczęły robić się coraz bardziej etatystyczne, kolejni wolnorynkowi ekonomiści byli zwalniani – czasem pod politycznymi pretekstami, jak Iran-Contra – albo odchodzili w proteście. Ostatecznie, około 1983, zostały na polu gry jedynie odgrzewane kotlety w postaci konserwatywnych keynesistów. Praktycznie wszystkie najważniejsze ekonomiczne stanowiska były pozajmowane przez keynesistów właśnie – Volcker, a później Greenspan jako prezesi Rezerwy Federalnej, Sekretarz Skarbu Baker oraz Szef Sztabu Baker.\nDo tych należał również wiceprezydent George HW Bush, który, co ważniejsze, był członkiem Komisji Trójstronnej. Ta jest wpływowym gremium doradzającego w sprawach polityki zagranicznej, od wielu lat powiązanym ze specjalnymi interesami, szczególnie z rodziną Rockefellerów. Choć Reagan z początku psioczył na Komisję, jego wybór wiceprezydenta oraz paru innych urzędników pokazały, że był on mniej nieprzyjazny Komisji, niż zwykło się sądzić. W szczególności warto wymienić tutaj Kacpra Weinbergera, należącego do Komisji wiceprezydenta korporacji Bechtel, z którą powiązanych było wielu urzędników administracji Reagana – i wielu członków innej organizacji zajmującej się polityką zagraniczną, Kongresu Polityki Zagranicznej (Council of Foreign Relations, CFR).\nGwoli dygresji, pozwól, drogi Czyteniku: Murray Rothbard w „Wall Street, Banks and American Foreign Policy” spekuluje, że Komisja Trójstronna nakłoniła Cartera do ugoszczenia w Stanach Zjednoczonych Szaha Iranu w celu wywołania kryzysu w Iranie – gdyż odpowiedzią na kryzys zakładników, jaki z tego wyrósł, ze strony Cartera było zamrożenie irańskich depozytów w banku Chase. Chase od wielu lat był powiązany z Komisją Trójstronną, a wycofanie depozytów ze strony Iranu prezentowało ogromny problem dla banku. To unaocznia stopień wpływu, jaki Komisja ma na życie polityczne w Stanach Zjednoczonych.\nDlatego jeśli są jakieś dwie nazwy, które natychmiast przywołują skojarzenia ze słowem „establishment,” to są to właśnie Komisja Trójstronna oraz CFR. To, że ludzie powiązani z tymi organizacjami dominowali w administracji Reagana pokazuje, że tak naprawdę nigdy nie miało być żadnej „konserwatywnej rewolucji.” Rozbieżność między retoryką a działaniem staje się jasna. Reaganowskie reformy były z góry skazane na porażkę.\nTo, czy Reagan naprawdę wierzył w to, co mówił – a teorii jest wiele – nie miało tak naprawdę większego znaczenia. Chodziło jedynie o pozyskanie polityka, który dużo by mówił o wolności i odpowiedzialności. Lata 70. przyniosły generalne rozczarowanie rządem amerykańskim. Wietnam, kryzysy, inflacja – to wszystko złożyło się na odwrót od państwowego optymizmu i wzrost sentymentów libertariańskich. Establishmentowi zależało na tym, by te sentymenty wykorzystać, nie zmieniając tak naprawdę esencji amerykańskiego życia politycznego.\nI udało się: Reagan stał się kolejnym amerykańskim Ojcem Abrahamem, przypominającym im, że tak naprawdę są OK, że wszystko jest w porządku, że są najpotężniejszym krajem na świecie i niepokonanym imperium etc. etc. Reagan sprawił, że Amerykanie przestali się przejmować – wojnami, korporacjami, nierównością, biedą – i mogli w spokoju zająć się swoją własną małą chciwością, nie oglądając się na innych.\nA najgorsze z tego wszystkiego jest to, że ten styl myślenia przylgnął do idei wolnorynkowych – że dziś każdy politycznie poprawny wie, że rynki to bieda, nierówność, chciwość. Każdy, kto chce zmniejszenia roli rządu jest wielkim egoistą, a wolnościowcy nierzadko wcale nie przeczą, a nawet noszą łatki egoizmu i chciwości jako znak honoru.\nTo jest właśnie smutny spadek, jaki nam zostawił Ronald Reagan. Udało mu się zmienić wolny rynek – najbardziej postępową i rewolucyjną ideę w historii ludzkości – w synonim wszystkiego, czemu jest ona wrogiem. Reagan przyzwyczaił ludzi do myślenia, że deregulacja, cięcia podatków, wolność wyboru są jedynie elementem ucisku i wyzysku korporacyjnego kapitalizmu. Oto wielka nauka, jaką nas obdarza.\nDzięki za nic.\nJaś Skoczowski “Uwaga na marginesie”\n1 maja 2007 9 kwietnia 2010\n12 thoughts on “Jędrzej Kuskowski “Smutny spadek””\n26 marca 2007 o 15:45\n>Prezydent, który rzuca cytatami z Misesa i Bastiata. Który >mówi o tym, jak to “rząd jest problemem.” Twierdzi, że >Hayek, Paine i Hazlitt należą do jego ulubionych myślicieli. >Marzenie każdego libertarianina…\nTroszkę mi to przypomina Leszka Balcerowicza i jego cytaty z Rothbarda 🙂\n27 marca 2007 o 08:18\nTrochę się różnimy, bo ja na przykład nie kopię dobrych wróżek, nawet jeśli mówią to, czego nie chcę słuchać. Nie przeczę, że zabijanie posłańców, przynoszących złe wieści ma ogromną tradycję historyczną.\nPrezydent w USA ma silniejszą pozycję niż np. kanclerz w Niemczech, ale jako władza wykonawcza jest oczywiście związany obowiązującym prawem i uchwałami Kongresu. Do tego działa w ramach istniejących polityków swojej partii. Niezależnie od poglądów (naprawdę nie wiem, jakie Reagan miał na ten temat) musiał prowadzić rozpoczętą od lat dwudziestych wojnę z narkotykami. Ta sama uwaga dotyczy wielu zobowiązań finansowych, jakie ciążą na federalnym budżecie oraz obietnic złożonych w łonie własnej partii.\nMoim komentarzem do reaganomiki jest jedynie parafraza sentencji Turgieniewa: “nie jest usprawiedliwieniem dla nie robienia niczego to, że się nie da zrobić wszystkiego”. W skrócie – coś zrobił i jakoś wyszło. Powiązań między przemysłem (szeroko rozumianym) a gospodarką nie da się zerwać w kilka dni. Warto dodać, że cła (100%) wprowadzone przez Reagana były ograniczone w czasie i w tym sensie były elementem procesu zmniejszania tych powiązań.\nWolność (teoretycznie) powinna się przejawiać wzrostem różnorodności a więc należałoby się spodziewać zwiększania się nierówności społecznej mierzonej dowolnym współczynnikiem, co się w miarę zgadza.\nJako mieszkaniec Europy Wschodniej (rodowity amerykanin na pewno patrzyłby na to inaczej!) zasługi Reagana widzę na dwóch polach (powtarzam się, co jest oznaką starości):\n1) Propagandy wolnościowej – wyprowadzenia libertarianizmu z uniwersytetów i rewolucyjnych jaczejek na forum zwyczajnej polityki.\n2) Uderzenia w realny socjalizm – chyba skuteczne. Zdaję sobie sprawę, że libertarianizm w USA jest tradycyjnie bardzo izolacjonistyczny i te osiągnięcia mogą być widziane jako przeciwstawne.\nUwaga historyczna: Czerwoni Khmerzy stracili władzę w Kambodży przed elekcją Reagana i jego administracja popierała księcia Sihanouka, a nie Pol Pota. Antyradziecki sojusz Chin i USA został zawiązany jeszcze przez Nixona.\nPytanie historyczne: Dlaczego na Grenadę nie należało najeżdżać? Państwo ma obowiązki względem swoich obywateli!\n27 marca 2007 o 13:36\n= Prezydent w USA ma silniejszą pozycję niż np. kanclerz w Niemczech, ale jako władza wykonawcza jest oczywiście związany obowiązującym prawem i uchwałami Kongresu. Do tego działa w ramach istniejących polityków swojej partii. =\nPan Radosławie. Może więc pora sobie uświadomić, że w warunkach “demokracji” i – szerzej – sposobami politycznymi libertarianie nic nie wskórają? Ile razy ideał musi sięgnąć bruku, żeby przyszło otrzeźwienie? Struktury władzy, jak Pan zapewne dobrze wie, nie są zegarem, który wystarczy dobrze nakręcić żeby działał sprawnie i bez opóźnień.\nTo arena na której ścierają się różne siły i grupy interesów w celu zdobycia lub utrzymania określonych przywilejów. Od ich zadowolenia zależy “być lub nie być” polityków i tylko OSTATNI FRAJER będzie piłował gałąź, na której siedzi, gryzł rękę, która karmi.\nRonnie pakując się w objęcia Systemu musiał wiedzieć, na jakich zasadach przyjdzie mu grać. Że głoszone ideały prędzej czy później trzeba będzie rozmienić na drobne – zwłaszcza, że polityka nie była mu zupełnie obca. Dlatego nie kupuję bajeczki, że “chciał dobrze, ale mu nie wyszło”. Gdyby chciał dobrze, to zdawałby sobie sprawę, że wolność i polityka są niczym ogień i woda. W końcu nie on pierwszy napchał sobie gęby frazesami o wolności, przed nim było wielu takich polityków. Musiał mieć świadomość, czym grozi wejście między wrony….\nMoim zdaniem (a wbrew Pańskiej tezie) wzierunku Ronniego nie ratuje nawet wprowadzenie libertarianizmu “na salony”. Powód jest prosty: nic nie jest bardziej zabójcze dla rewolucyjnej idei, niż stępienie ostrza którym wojuje. Libertarianizm był u zarania populistycznym, radykalnie antyestablishmentowym ruchem i to w dużej mierze zdecydowało o jego sukcesie. Zaprzęgnięcie tej idei w służbie polityki oznaczało nie tylko wyparcie się własnych korzeni, ale również wypięcie się na istniejących lub potencjalnych sprzymierzeńców o antysystemowych poglądach. Z perspektywy czasu widać, że złagodzenie oblyczajów niemal zabiło libertarianizm, jak to trafnie ujął p. Kuskowski.\nNa dzień dziejszy jedyną szansę na odnowę ruchu libertariańskiego widzę w agoryźmie. Przejście na agorystyczne pozycje nie musi od razu oznaczać zradykalizowania poglądów. Wbrew opinii różnej maści fundamentalistów nie uważam, żeby było coś złego w tym, że ktoś jest “tylko” minarchistą lub ugrzązł w połowie drogi między minarchizmem, a anarchizmem. Chodzi o STRATEGIĘ, metody wdrażania zmian oraz perspektywy zawiązania współpracy z jednostkami i grupami o podobnych zapatrywaniach (awykonalne dopóki libertarianie będą się bić o stołki i ochłapy z pańskiego stołu). Coś podobnego napisał Rothbard (chyba nawet ktoś to umieścił na Liberalis) i sądzę, że warto się nad tą opcją zastanowić…\n27 marca 2007 o 20:40\n>Trochę się różnimy, bo ja na przykład nie kopię dobrych\n>wróżek, nawet jeśli mówią to, czego nie chcę słuchać. Nie\n>przeczę, że zabijanie posłańców, przynoszących złe >wieści ma ogromną tradycję historyczną.\nMiała być humorystyczna przenośnia, a wyszło na to, że jestem zły i okrutny dla wróżek 🙁\n>Niezależnie od poglądów (naprawdę nie wiem, jakie >Reagan miał na ten temat) musiał prowadzić rozpoczętą\n>od lat dwudziestych wojnę z narkotykami.\nJa też nie wiem, jakie miał poglądy w tej sprawie Reagan (jego żona była głównym motorem za tym wszystkim, jak słyszałem), ale nie chodziło mi o _kontynuację_ wojny tylko o jej _eskalację_. Carter z tego, co wiem złagodził nieco politykę narkotykową, a Reagan przycisnął pedał gazu – czyli można było, a zrobiono na odwrót.\n>W skrócie – coś zrobił i jakoś wyszło.\nChyba się trochę minęliśmy. Mój artykuł miał na celu nie pokazanie, że Reagan próbował zrobić to, co obiecał i nie do końca wyszło – tylko, na co moim zdaniem wskazują fakty – robił rzeczy dokładnie na odwrót niż zapowiadał i właśnie zupełnie nie wyszło. Już pal licho to, że Reagan kontynuował duże wydatki, wojnę z narkotykami etc. – biorąc pod uwagę trendy, byłoby nawet godne pochwały *jedynie* je kontynuować. Ale Reagan zrobił więcej: za jego sprawą te wszystkie problemy się jeszcze rozszerzyły. A tego już moim zdaniem nie bardzo można usprawiedliwić.\n>Wolność (teoretycznie) powinna się przejawiać wzrostem\n>różnorodności a więc należałoby się spodziewać\n>zwiększania się nierówności społecznej mierzonej\n>dowolnym współczynnikiem, co się w miarę zgadza.\nPrzyzwyczaiłem się do tego, że mam na ten temat inną opinię niż większość ludzi, ale pozostawię to na tym\n>1) Propagandy wolnościowej – wyprowadzenia\n>libertarianizmu z uniwersytetów i rewolucyjnych jaczejek\n>na forum zwyczajnej polityki.\ni tutaj zdaje się trochę się minęliśmy – to jest właśnie główna teza mojego artykułu – że Ronnie rzeczywiście “rozpropagował” libertarianizm, ale w taki sposób, że stał się on MNIEJ popularny\n>Uderzenia w realny socjalizm – chyba skuteczne. Zdaję\n>sobie sprawę, że libertarianizm w USA jest tradycyjnie\n>bardzo izolacjonistyczny i te osiągnięcia mogą być\n>widziane jako przeciwstawne.\nKwestia sporna. Ja mam zwyczaj myśleć, że państwa zawsze przeceniają zewnętrzne zagrożenia, aby zyskać sobie zwolenników. Nie mogę powiedzieć, bym znał się jakoś szczególnie na historii ZSRR, więc zdam się tutaj na Pańską ekspertyzę – ale mam poważne wątpliwości, czy to było rzeczywiście konieczne, czy to było po prostu więcej starej dobrej polityki strachu, jaką prowadzą Stany Zjednoczone od co najmniej I Wojny Światowej (szczególnie że skorzystało na tym wiele dużych i wpływowych firm: SDI było jak pieniądze lecące z nieba).\n>Uwaga historyczna: Czerwoni Khmerzy stracili władzę w\n>Kambodży przed elekcją Reagana i jego administracja\n>popierała księcia Sihanouka, a nie Pol Pota. Antyradziecki\n>sojusz Chin i USA został zawiązany jeszcze przez Nixona.\nIstotnie, Khmerzy stracili władzę przed Reaganem i nie wydaje mi się, by mój artykuł twierdził inaczej. Natomiast Pol Pot i jego bojówki nadal kręciły się po okolicy (a konkretniej na granicy z Tajlandią) – popierane zresztą przez rzeczonego księcia – i popierane zarazem przez Stany Zjednoczone.\n>Pytanie historyczne: Dlaczego na Grenadę nie należało\n>najeżdżać? Państwo ma obowiązki względem swoich\nZ tego, co wiem, studenci nie byli raczej w jakimkolwiek niebezpieczeństwie: więcej, Kanada ewakuowała swoich obywateli z Grenady jeszcze na dzień przed inwazją bez większych problemów; więcej: zarówno Kuba, jak i sama Grenada były gotowe zagwarantować bezpieczeństwo amerykańskich obywateli, Castro nawet wstępnie odmówił Grenadzie wsparcia wojskowego, mając nadzieję na to, że inwazji jednak nie będzie. Te komunikaty zostały całkowicie zignorowane.\nA więc wygląda na to, że prawdziwą przyczyną były nie obowiązki wobec obywateli, tylko coś innego – prawdopodobnie chęć dostarczenia szybkiego i efektownego zwycięstwa, by wymazać przykre wspomnienia Wietnamu. I dlatego właśnie nie należało najeżdżać Grenady.\n28 marca 2007 o 06:03\nDosyć dobra dyskusja zagadnienia Grenady jest na historycy.org. Nieco inaczej interpretuje zagadnienie “bezpieczeństwa studentów”.\nWracając do Czerwonych Khmerów, “rzeczony książę” wrócił do władzy a oni jedynie jako część koalicyjnego rządu.\nAgoryzmu nie lubię, ale go popieram tzn. chyba coś muszę napisać więcej, bo brzmi śmiesznie.\n28 marca 2007 o 22:09\nNa wstępie dziękuję Jędrzejowi Kuskowskiemu za te wpisy i post. Dowiedziałem się dużo nowych rzeczy. Nie każdy ma czas, pieniądze i biegłą znajomośc angielskiego by dokopać się do materiałów, które nasze polskie media porażone serwilizmem i czołobitnością wobec USA najwyraźniej z premedytacją przemilczają. Nawet Longin Pastusiak choć krytykował Reagana ( nie dziwne! ) pominął w swojej książce pt “prezydenci” wiele ciekawych aspektów.\nNo i jak widać nie tylko ja zauważyłem, że czyny Ronalda Reagana często stoją w sprzeczności z liberalnymi czy libertariańskimi poglądami. Oraz to, że obniżanie podatków najbogatszym przy jednoczesnym ich podwyższeniu najuboższym i to podwyższanie ukryte za pomocą podstepnych prawniczo-legislacyjnych sztuczek faktycznie miało miejsce i nie jest to “bolszewckie kłamstwo”.\n“”i tutaj zdaje się trochę się minęliśmy – to jest właśnie główna teza mojego artykułu – że Ronnie rzeczywiście “rozpropagował” libertarianizm, ale w taki sposób, że stał się on MNIEJ popularny””\nCiekawie napisane. Swoją drogą zarówno w Polsce jak i na świecie liberalizm ( zwłaszcza ten konserwatywny ) propagują ludzie o TAKICH osobowościach, że zastanawiałem się nieraz, czy przypadkiem to nie są “aktorzy” nasłani przez socjalistów, którzy mają za zadanie osmieszyć i obrzydzić ludziom ideały liberalizmu.\nNa tym kończę i nie rozpisuję się zbytnio.\n29 marca 2007 o 21:21\n>Nieco inaczej interpretuje zagadnienie “bezpieczeństwa\n1) Kwestia jest sporna, ale sporo faktów wskazuje na to, że studencie nie byli w żadnym niebezpieczeństwie (np. według pewnych źródeł lotnisko NIE było zamknięte, nie pozwolono jedynie na lądowanie dużych Amerykańskich samolotów, natomiast przed inwazją wleciały na lotnisko cztery małe samoloty zabierając ze sobą kilku pasażerów – w tym Amerykanów; fakt, że lotnisko nie było zbyt aktywne – ale trzeba pamiętać, że okoliczne państwa Karaibskie nałożyły ścisłe embargo na Grenadę po morderstwie Bishopa i nie pozwalały na przylot ich samolotów; no i do tego, jak już wspominałem, Grenada i Kuba zadeklarowały, że zorganizują przelot dla ameykańskich obywateli – następnego dnia – kiedy ten przelot miał mieć miejsce – USA zaatakowały)\n2) A nawet gdyby tak nie było, to i tak organizowanie całej inwazji, przewrotu, pomocy zagranicznej, Bóg wie czego jeszcze mimo wszystko wydaje się nieco przesadzone – i mocno przedwczesne\n>Wracając do Czerwonych Khmerów, “rzeczony książę”\n>wrócił do władzy a oni jedynie jako część koalicyjnego\nŹle się wyraziłem. Stany Zjednoczone nie popierały Khmerów *poprzez* księcia, tylko bezpośrednio – i konkretnie. Widziałem liczby typu $85mln.\n>Na wstępie dziękuję Jędrzejowi Kuskowskiemu za te\n>wpisy i post.\nDzięki, choć pieniędzy mnie to akurat nie kosztowało 😉\n>Swoją drogą zarówno w Polsce jak i na świecie liberalizm\n>( zwłaszcza ten konserwatywny ) propagują ludzie o\n>TAKICH osobowościach, że zastanawiałem się nieraz, czy\n>przypadkiem to nie są “aktorzy” nasłani przez\n>socjalistów, którzy mają za zadanie osmieszyć i obrzydzić\n>ludziom ideały liberalizmu.\nJa mam chyba mniej optymistyczny pogląd na ten temat – tzn. z jakiegoś powodu liberalizm po prostu przyciąga takie osobowości. Bo nie tylko liderzy są tacy…\nPingback: Robert Gwiazdowski „Ronbo Part II” | Liberalis\nchyba odpowiedź Gwiazdowskiego sensowna, dodam tylko, że manipulacją są zdania następujące po sobie:\n1) Według badania przeprowadzonego w tej sprawie, lata Reagana przyniosły 40 procentom podatników wzrost podatków lub brak zmian, a tylko dla 11% spadły one o więcej niż 10%.\n2) Patrząc na charakter cięć i podwyżek można wnioskować, że najbardziej skorzystali na nich bogaci, a najbardziej ucierpieli biedni\nZdanie pierwszy wskazuje na liczby. Zdanie drugie sugeruje, że charakter cięć sprawił, że biedni płacili na państwo więcej (po zmianach wprowadzonych przez Reagana niż przed zmianami). Charakter niby tak, ale fakty i liczby już nie – a te są przytoczone w zdaniu pierwszym. Zdanie drugie uprawdopodobnia zdanie pierwsze. A jakoś mam przeczucie, że AUTOR WIE, że:\n– po zmianach wprowadzonych przez Reagana biedni utrzymywali państwo w mniejszym procencie, niż przez zmianami, a bogaci w zdecydowanie większym. Podatki i biedni płacili kwotowo większe i bogaci, ale kwotowo, a także w % do udziału w ogólnych kwotach podatków to bogaci (czy weźmiemy próg 1%, czy 5% czy 10% najbogatszych) dołożyli się do budżetu bardziej.\nManipulując robisz autorze krzywdę idei libertarianizmu.\nPs. – dla mnie Reagan, pomimo zwiększenia budżetu – dobrze wydał pieniądze – wygrał zimną wojnę, dzięki czemu WOLNOŚĆ MOJA i ponad 100 mln ludzi w Europie środkowej znacznie się zwiększyła.\n17 lutego 2011 o 09:47\n“Manipulując robisz autorze krzywdę idei libertarianizmu.”\nJak? Gwiazdowski nawet nie jest libertarianinem.\nJeśli manipuluję, to nie mniej niż Ty – bogaci rzeczywiście zwiększyli swój udział w finansowaniu budżetu, bo stali się względnie bogatsi (vide zmiany we wsp. Giniego), co raczej wzmacnia, a nie osłabia mój wniosek\nA wpływ Reagana na wynik zimnej wojny jest dyskusyjny, nie czuję się kompetenty, by się w tej sprawie wypowiadać, więc nie będę. Ale myślałem, że oficjalna linia libertariańska w tej sprawie brzmiała “komunizm upadł, bo komunizm”\nDaniel Huszcz pisze:\n18 lutego 2011 o 22:27\nświetny post Panie Jędrzeju….odkryłem go dzięki …promocji Roberta Gwiazdowskiego. Chwała więc obu Panom, choć Pana wizja czasów Reagana jest zdecydowanie mi bliższa.\nMa Pan rację co do Granady…choć trzeba dodać ,ze tłem była kubańska ekspansja.\nI choć łobuzowi trzeba było dowalić…to fajniej jest ,jak to ledwo przedszkolak. Ryzyko żadne a chwała w walce z Imperium Zła pozostaje.\nMam taką teoryjkę,iż narkotyki stały się za czasów Reagana kolejną walutą światową a walka z nimi pod płaszczykiem moralności ustabilizować ich wartość na długi czas. Trudno ocenić świadomy udział Reagana w tym procesie ale ktoś rozegrał to po mistrzowsku. Aż dziw, prawda, że kraj który miał takie przygody z prohibicją, popełniłby przypadkowo taki błąd po raz wtóry. No i mamy białe złoto,którego bankierami są li tylko ci….którzy dysponują władzą i wiernymi służbami specjalnymi.\nCo do obalenia komunizmu to z Reaganem jak z Wałęsą. Ktoś musi personifikować taka zmianę.Tak nauczają nas historii.Tylko wielcy wodzowie. Plechanow jako marksista też przeginał, choć w drugą stronę.Ale myślę sobie ,że rola Reagana była duża,głównie w sferze psychologicznej.A wsparcie finansowo-militarne z gwiezdnymi wojnami doprowadziło komunistów do wewnętrznej kapitulacji. lepiej przecież wyjść z honorem, że daliśmy światu pokój i rozbrojenie /iluzoryczne przecież/ niźli w razie czego mieć świadomość ,że nie mamy szans. Kapitalne w tym wszystkim jest to ,że wcale nie było to na rękę lobby militarno-przemysłowemu. No ale dziś znaleźli sobie pastuchów w górach i ….boom jak nigdy w historii.


Opinie - Obcy język polski\nKsiążka "(...) boby było lepiej" porusza wybrane problemy polskiej ortografii. Autor od lat specjalizuje się w tej tematyce. Jest bardzo dobrym znawcą zasad pisownianych oraz interpunkcyjnych i ich pewnych niekonsekwencji. Zagadnienia te omawia w swojej publikacji.\nPublikacja Macieja Malinowskiego, zwycięzcy Ogólnopolskiego Konkursu Ortograficznego "Dyktando" w 1990 r., z pewnością zasługuje na bliższe zainteresowanie. Adresowana jest do szerokiego grona czytelników, którzy są świadomymi użytkownikami pisanej odmiany języka polskiego, o czym świadczy m.in. zapis na okładce: "Mistrz polskiej ortografii pokazuje, jak trudna jest polszczyzna, i namawia językoznawców do... zmian w pisowni!. (...) boby było lepiej"\nGratuluję cennego dokonania, z którego już wiele się dowiedziałem (np. o łże-litach czy czeskim błędzie), choć mam je dopiero od wczoraj. Od dziś książka będzie leżeć na stoliku nocnym - codziennie czytana.\nUkazanie się na rynku księgarskim takiej książki, jak "(...) boby było lepiej" Macieja Malinowskiego to miód lejący się na serce każdego językoznawcy. Z kilku powodów. Po pierwsze, znaczy to, że ortografia interesuje normalnych ludzi, po drugie, że o ortografii można pisać nadzwyczaj interesująco, po trzecie, że są ludzie, którzy nad językiem nie przechodzą bezrefleksyjnie [...]\nZnaleźć się w książce to duży honor. Gorzej, jeśli trafia się tam "dzięki" błędowi ortograficznemu. Cytat z mojego tekstu - "(...) bo by było lepiej" - posłużył nawet za tytuł (oczywiście w wersji poprawnej, z "boby" pisanym łącznie) książki Macieja Malinowskiego.\nKsiążka Macieja Malinowskiego "Co z tą polszczyzną?" przynosi interesującą próbę opisu wielorakich zjawisk językowych odpowiednio, uporządkowanych tematycznie w postaci prawie dwustu krótkich pogadanek na tematy poprawnościowe, w zdecydowanej większości mających swój pierwodruk na łamach ogólnopolskiego tygodnika "Angora".\nObjęliśmy patronatem świetną książkę mistrza polskiej ortografii Macieja Malinowskiego pt. "(...) boby było lepiej". W tym niewielkim objętościowo tomie autor pokazuje, jak trudna jest polszczyzna, i namawia językoznawców do... zmian w pisowni! Jesteśmy całym sercem za!\nOgromnym walorem książki Macieja Malinowskiego jest jasny wywód i czytelna nie tylko dla wtajemniczonych argumentacja, a także atrakcyjna forma perswazji. Częste odwołania się do prasy, do błędów języka codziennego sprawiają, że ten sui generis podręcznik ortografii i zasad interpunkcji chce się czytać.


Dyrektor Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie zadebiutował przed mikrofonem w radiowej Trójce - Dziennik Wschodni\nRedbad Klynstra-Komarnicki (fot. Piotr Michalski/archiwum)\n- Nie tylko o teatrze, lecz także o szeroko pojmowanej sztuce. W ciągu godzinnej audycji "Trzy gramy Redbada" zagłębimy się w świat performatywny. Poznamy utalentowanych i przedsiębiorczych artystów. Opowiedzą nam oni o swoim warsztacie, realiach biznesowych oraz o swoich porażkach, które ostatecznie zaprowadziły ich do sukcesu - czytamy w opisie audycji na stronie Polskiego Radia.\nNowy program w ramówce jest emitowany w soboty o godz. 11.05. Pierwszym gościem Redbada Klynstry-Komarnickiego był Stefano Terazzino, włoski tancerz oraz aktor. Mówił on o swojej przeprowadzce do Polski oraz o pasji do występów przed publicznością.\nKlynstra-Komarnicki to aktor i reżyser pochodzenia holenderskiego. Urodził się w 1969 roku w Amsterdamie, ale od lat mieszka i pracuje w Polsce. Drugi człon nazwiska zawdzięcza żonie, aktorce Emilii Komarnickiej-Klynstra. Od września ubiegłego roku jest dyrektorem Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie. Na tym stanowisku zastąpił Dorotę Ignatjew, która kierowała placówką przez cztery lata. Formalnie jest on pełniącym obowiązki dyrektora do końca sierpnia tego roku.\nTaka może być Polska bez wolnych mediów\nradio media Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie Lublin Trójka Redbad Klynstra-Komarnicki\n_miki_\t/ 28 lutego 2021 r. o 13:46\n14:20 Z Radzynia Podlaskiego do USA. Mała Antosia czeka na operację ratującą życie


(Zdj.: ©Roberto Rizzato ►pix jockey◄ Facebook resident/Flickr)\nW rześkie i ciepłe wiosenne popołudnie w Barcelonie, po raz pierwszy w tym roku, ku uciesze rozochoconych fanów na arenie Monumental przelewa się krew . Olśniewająco połyskujące cekiny mienią się na obcisłym stroju dumnego matadora rozpoczynającego kolejny krwawy sezon. W miarę jak tłumy entuzjastów pęcznieją wokół stadionu, na miejscu pojawiają się też reporterzy, pragnący chłonąć atmosferę wydarzenia. Po drugiej stronie ulicy przeciwnicy corridy, zgromadzeni pod nadzorem policji. Wraz z nieuniknionymi pytaniami prowadzącymi aleją krwi i okrucieństwa, między dwoma obozami pojawia się napięcie. José Gomez Ortega, kierownik ds. operacyjnych z Barcelony, ma dosyć odpowiadania na wciąż te same pytania. „Mogę jedynie powiedzieć, że wrażliwość poszczególnych ludzi jest różna. Jestem wrażliwy na rzeczy, na które inni niekoniecznie muszą być i vice-versa.” Krew nie leży w gestii zainteresowania fanów, podobnie jak kwestionowanie samego zagadnienia.\nWalki byków: atrakcja kulturalna\nPoza „muzyką, specyficzną architekturą aren i powietrzem, które człowiek wdycha”, podstawowa i charakterystyczna atrakcja walki byków kryje się w fakcie, iż „jest to jedyne widowisko na świecie, gdzie człowiek gra wprost o własne życie”. Dzisiejsze show demonstruje to w najlepszy sposób, kiedy Manuel Diaz „El Cordobes” ledwie uchodzi z życiem po bolesnym ciosie zadanym mu przez przeciwnika. Uderzenie w głowę kończy się wstrząśnieniem mózgu, powodującym krótkotrwałą utratę wzroku, przez co matador opuszcza stadion w karetce. „To są walki byków, momenty chwały przeplatają się w nieunikniony sposób z bólem” – zauważa następnego dnia w szpitalu, gdzie siedząc na łóżku dotyka swojego złamanego nosa. Jest to mocna odpowiedź człowieka stojącego na samym środku sceny, gdzie rozgrywa się ten arogancki sport.\nJednakże jak w każdym innym sporcie to, co dzieje się na boisku, to nie wszystko. Poza głównym spektaklem jest także piękna kombinacja muzyki, sztuki i kultury, przez wielu uważane za symbol narodowego dziedzictwa. Już sama wizualna uczta oferowana między innymi przez wspaniałą architekturę i spektakularne stroje wystarczy, by przyciągnąć tłumy miejscowych, jak również turystów. „Jestem tutaj dla atmosfery. Przypuszczam że pewnie odwrócę głowę już na pierwszy widok krwi” – wyjaśnia Amy Wray, Walijka mieszkająca w Barcelonie. Jednak nie będzie to jej pierwsze doświadczenie tego typu. W zeszłym roku, podczas pobytu w Kolumbii, trafiła w małej wiosce Sant Agustín na walkę kogutów. „Na początku nie miałam ochoty iść, ale zaciągnął mnie tam mój partner. Okazało się to później jedną z najciekawszych atrakcji podczas wycieczki.” Walka i okrucieństwo są czymś, z czym Amy nigdy się nie zgodzi, lecz uważa że samo „doświadczenie kulturowe” jest bezcenne. „Braterstwo i więź między lokalnymi mieszkańcami są czymś, co przetrwało do dziś.”\nMajorka chce chronić kulturowej wartości walk byków\nDokładnie te same atrakcje odzwierciedlone są w hiszpańskiej obsesji walką byków: od emocji związanych z wydarzeniem, poprzez gwar społecznego współdziałania. Każda corrida to festiwal kolorów, tradycji, piękna i pełne pasji wyrażanie kultury. To wydarzenie o długiej historii, rozwijające się powoli i powtarzane rok po roku aż po dzień dzisiejszy. „Wszystko w walce byków jest produktem procesu kulturowego i tradycji” – wyjaśnia Hilda Tenorio, jedna z najlepszych meksykańskich toreadorek. – „To bardzo tradycyjny i pełen sztuki festyn”. Miniony czas objawia się w każdym elemencie tego stopniowo rozwijającego się rytuału, począwszy od stanowiących „produkt tradycji” złotych i srebrnych strojów, aż po kolejność ostrożnie wyreżyserowanego widowiska, w którym „nie stosuje się żadnych półśrodków”. Ostatecznie wydarzenie, mocno zakorzenione w lokalnej rzeczywistości, w niezrównany sposób potrafi łączyć ludzi.\nNiemniej jednak ustawa zakazująca sportu w Katalonii oczekuje na oficjalne głosowanie w lokalnym parlamencie od stycznia 2010 r.. Znalazła się tam dzięki 150 tysiącom podpisów w ramach akcji „Iniciativa Legislativa Popular” (ILP, „powszechna inicjatywa legislacyjna”), co dowodzi faktu, że sentyment publiczny opowiada się po stronie ruchu. Trudno jednak przewidzieć, czy prawo wejdzie w życie. 11 kwietnia na Majorce przeciwko zakazowi protestowało dwieście osób. Bez względu na wynik, parlament najprawdopodobniej będzie miejscem wewnętrznej bitwy, jako że opinie partii w temacie są podzielone. Co więcej, jak określił to pewien prawnik z Barcelony, reprezentanci narodu będą musieli zmierzyć się z wyborem „między sercem, a rozumem”.\nZdj.: Jedynka: ©Roberto Rizzato ►pix jockey◄ Facebook resident/Flickr; torero: ©(oranje)/Flickr; plakaty: ©ajgelado/Flickr; Protest: ©Ekinez Sortu/Flickr\nMłodzi Hiszpanie w Katalonii: co dalej?


Jaki filtr szary wybrać? Do czego potrzebny jest filtr szary? - Blog fotograficzny: fotograf ślubny\nprzez mmfotografia.pl · Opublikowane 11 kwietnia 2018 · Zaktualizowane 15 stycznia 2020\nZakupiłeś bardzo dobry aparat, o wysokich wartościach ISO oraz bardzo jasnym obiektywie? A co zrobić, kiedy ilość światła wokół będzie tak duża, że nijak nie pomoże ustawienie nawet najniższej dostępnej przysłony? Warto wówczas zdecydować się na filtr szary.\nCo to jest i jaki filtr szary wybrać?\nMówiąc najprościej filtr szary to filtr, który ma za zadanie ograniczanie ilości światła, które trafia do obiektywu. Efektu tego nie można niestety zastąpić żadnym programem graficznym w procesie postprodukcji. Filtr to konieczność, która nie wpływa jednak na zmianę kolorystyki naszego zdjęcia ani inne jego parametry. Produkowane są różne wersje filtrów, oznaczane jako NDx2 (przepuszcza dwa razy mniej światła), NDx3 (przepuszcza trzy razy mniej światła) itd.\nTrzeba zdecydować się jaki będzie nam potrzebny do działania i wówczas jaki filtr szary kupić.\nW jakich sytuacjach ma on zastosowanie? Przyda się, gdy robimy zdjęcie w plenerze w pełnym słońcu, gdy wokół jest za dużo światła sztucznego lub chcemy uwiecznić piękny, zimowy pejzaż. Ponadto może pomóc w pokazaniu ruchu na zdjęciu lub uzyskaniu małej głębi ostrości.\nFiltr szary to mały przedmiot o wielkiej wartości i wielorakim zastosowaniu, który każdy fotograf powinien mieć w swoim wyposażeniu.\nTagi: biało czarne zdjęcie z kolorowym elementemfotografia jako hobbyjaki filtr szary kupićjaki obiektyw do fotografowania ptakówjaki sprzęt do fotografii ślubnejjakie iso wybraćkurs foto tychykurs fotograficzny tychykurs fotograficzny Warszawakurs fotografii dla początkujących warszawakurs fotografii lesznokurs fotografowania lublinkurs fotografowania poznańnajpopularniejsze hashtagi na instagramie\nNastępny post Tanie ubrania najlepszych marek.\nPoprzedni post Pierwszy aparat dla fotografa – jaki aparat dla początkującego fotografa wybrać?


czerwiec, 2016 | Wydawnictwo Kobiece czerwiec 2016 – Wydawnictwo Kobiece\nWydawnictwo Kobiece / 2016 / czerwiec\nAlchemia snu w wykonaniu Marty Trzeciak\nCzłowiek rozwiązał już wiele zagadek swojej natury, ale jeśli chodzi o sny, cały czas nie możemy do końca zrozumieć ich istnienia i mechanizmów. Mamy oczywiście dostęp do wyników różnych badań oraz tysięcy senników z wyjaśnieniem znaczeń poszczególnych elementów snów, ale większość z nich nijak odnosi się do naszych doświadczeń. Istnieje taka teoria, że w snach […]\nCiążowe zachcianki towarzyszą każdej przyszłej mamie. W mniejszym lub większym stopniu ale jednak. Wiele kobiet ulega pokusie i sięga po czekoladę, którą zaraz zagryza kiszonym ogórkiem. Takie rewolucje żywieniowe od czasu do czasu z pewnością nie zaszkodzą, na dłuższą metę mogą jednak powodować problemy z układem trawiennym. W rzeczywistości bowiem każda zachcianka ma swoje źródło […]


Boniek o Złotej Piłce: Formuła się wyczerpała i trzeba ją zmienić - weszlo.com\nOpublikowane 30.11.2021 09:02 przez\nMnóstwo ludzi ze świata futbolu komentuje wczorajsze wydarzenia z gali Złotej Piłki. Swoimi refleksjami na ten temat podzielił się również były prezes PZPN, Zbigniew Boniek. Już wczoraj na antenie Kanału Sportowego wspominał, że jego zdaniem Leo Messiego nie powinno być w czołowej trójce plebiscytu. Po zwycięstwie Argentyńczyka dodał, że jego formuła się wyczerpała.\nWczoraj Boniek napisał na Twitterze o kompromitacji dziennikarzy. Jak wiemy, to oni decydują o ostatecznych wynikach plebiscytu. W tym roku do głosowania było wyznaczonych 180 dziennikarzy z całego świata. Polskę reprezentował Maciej Iwański z TVP Sport.\nDzisiaj były prezes PZPN odniósł się do komentarzy pod adresem Leo Messiego. Boniek przypomina, że przecież to nie on siebie wybrał na zwycięzcę, a zmieniona powinna być cała formuła głosowania. To już zadanie dla organizatorów, ludzi z tygodnika „France Football”.\nW tym całym bałaganie, nie rozumiem wylewania szamba na LM. To nie on siebie wybrał. Po prostu formuła się wyczerpała i trzeba ją zmienić, to jest wyzwanie dla ludzi z FF…,\n— Zbigniew Boniek (@BoniekZibi) November 30, 2021\nLeo Messi – ponadczasowy piłkarz w subiektywnym świecie ocen\nLe Cabaret? Na pewno jakiś absmak\ntrzeba przeprowadzić reasumpcję, proste.\nPrzecież ten plebiscyt się skończył w 2019\nCzyżby nieomylny prezes nie widział zestawienia głównych kandydatów: Leo, Roberta i Karima, w którym nasz kapitan oprócz liczby goli miał NAJGORSZE statystyki z tej trójki. I adekwatnie do tego został wyróżniony nagrodą dla NAJLEPSZEGO STRZELCA. Koniec dyskusji.\nJak to zwykle u Bońka komentarz z dupy. Czy dziennikarze, którzy krytykują faktycznie głosowali czy może panowie z Bermudów i Hondurasu.\n„trzeba wyciągnąć wnioski”\n„formuła się wyczerpała”\nJaki następny zwrot zostanie piłkarskim gówno-tekstem roku 2021?\nTen plebiscyt się skończył w 2019\nOsobna nagroda dla bramkarza, obrońcy, pomocnika i napastnika i byłoby dużo prościej.\nOczywiście że France Football ma obecnie charakter żałosnego plebiscytu adekwatnego do czasów w których żyjemy (plebiscyt Nobla, wyborów do sejmu itp.) . O powodzeniu decydują nie jasne kryteria np. wygrana w najbardziej elitarnych rozgrywkach, gdzie jest najwyższy jakościowo poziom – LM , a popularność,jeb… komercja, popkultura, która niszczy ludzi(jakikolwiek obiektywizm, sprawiedliwość na świecie i tym podobne wartości) . W tym wypadku pomimo słabszej jesieni (Messi też ma jesień w PSG co najwyżej przeciętną) powinien wygrać Jorginho ( wygrał też Mistrzostwo Europy, gdzie poziom obecnie jest wyższy niż Copa America).\nJuż w 2019 r. powinien wygrać Virgil van Dijk rozgrywający znakomity sezon wygrywający LM z Liverpoolem . Messi ma co najmniej 2 złote piłki przyznane w sposób niezasłużony (choć oczywiście nikt mu nie odmawia tego że jest świetnym piłkarzem). Zatem jeśli nie Lewy powinien wygrać, który zdobył „tylko mistrzostwo Niemiec” i „tylko 41 bramek w 29 meczach Bundesligi”, to nagrodę powinien zdobyć ktoś o konkretnych osiągnięciach w danym roku.\nA Messi powinien być poza trójką . Jakim prawem zawodnicy defensywni rozgrywający znakomity sezon (w przeciwieństwie do Messiego) jak N’Golo Kanté czy bramkarz Donnarumma który wygrał Italii mistrzostwo Europy nie mogliby wygrywać Złotej Piłki lub być tuż obok niej.\n„Jakim prawem zawodnicy defensywni rozgrywający znakomity sezon (w przeciwieństwie do Messiego) jak N’Golo Kanté czy bramkarz Donnarumma który wygrał Italii mistrzostwo Europy nie mogliby wygrywać Złotej Piłki lub być tuż obok niej.”\nodpowiedziałeś sobie wyżej\n„O powodzeniu decydują nie jasne kryteria np. wygrana w najbardziej elitarnych rozgrywkach, gdzie jest najwyższy jakościowo poziom – LM , a popularność,jeb… komercja, popkultura, która niszczy ludzi(jakikolwiek obiektywizm, sprawiedliwość na świecie i tym podobne wartości) .”\nO powodzeniu decyduje popularność ligi – głównie wygrywają zawodnicy la liga bo ta liga jest najbardziej popularna w ameryce połudiowej i chyba na świecie – a konkretnie mecze realu i barcelony są najbardziej popularne – bo już takiej sevilli i atletico raczej nie. Wiadomo że jak ściągniesz graczy za 100 baniek i więcej to ludzie będą cię oglądać. PSG też teraz oglądają miliony ale Ligue 1 nie. premier league może ogląda najwięcej ludzi ale mecze barcelony i realu świągają więcej ludzi przed ekrany niż mecze każdego klubu z anglii.\nReply to Emmanuel Goldstein\nCzyli „tfu! demokracja” 🙂\nW tym temacie brakuje jedynie wypowiedzi JKM, że tak właśnie działa „tfu! demokracja” i J.E Leon Messi wygrał w Afryce, gdyż kiedyś biegał w koszulce z napisem UNICEF.\nAlbo po prostu mieć to w dupie. Za rok mało kto się będzie tym ekscytował.\nMessi jedzie na picu.


Strona główna›Jak wyglądała Warszawa na początku II Wojny Światowej? Zobaczymy w "Land of War"\nZapowiada się imponujący projekt. Oby twórcom wystarczyło sił, zapału i zasobów.\nTwórcy "Land of War" sami o grze piszą tak: staroszkolna drugowojenna strzelanka, czerpiąca z pionierów serii takich jak "Medal of Honor" czy pierwsze części "Call of Duty". Głównym bohaterem jest Piotr Kowalski, żołnierza wojska polskiego, który na początku II Wojny Światowej zostaje wmieszany w rozgrywkę wywiadów.\nZa grę odpowiada studio MS Games. Produkcja rozpoczęła się z końcem 2017 r. W siedzibie twórców na stałe pracuje 18 osób, a drugie tyle zatrudnianych jest z zewnątrz na różnych etapach produkcji.\nNa gracze czekają historyczne bitwy, jak np. pod Mokrą, gdzie przyjdzie nam zmierzyć się z dywizją pancerną, a naszym zadaniem ostrzeliwanie niemieckich czołgów z dział pociągu pancernego Śmiały, zostaniemy zmuszeniu odbyć rajd tankietką do Modlina czy weźmiemy udział w obronie Helu.\nTwórcy zamierzają oddać w ręce graczy całą paletę polskich, wrześniowych krajobrazów: od ruin Wielunia, przez oblężoną Warszawę i bezdroża puszczy Kampinoskiej, aż po dzikie plaże Helu.\nGracz wcieli się w żołnierza piechoty, artylerzystę, zwiadowcę i czołgistę. Będzie uczestniczył w misjach szpiegowskich i dywersyjnych. A wszystko to wplecione w prawdziwe wydarzenia historyczne w Polsce lat 1939-1944.\nLand of War - First Pre-alpha gameplay\nTwórcy pracę nad grą zaczęli od zebrania dziesiątek wspomnień, opowieści i relacji historycznych z okresu II wojny światowej. - Interesowała nas w szczególności wojna obronna 1939, ale szukaliśmy też inspiracji w bitwach partyzanckich oraz słynnych akcjach ruchu oporu – tłumaczą. Z zebranego materiału wynikało skupili się na licznych i czasem mało znanych epizodach historycznych.\n- Okres początku II wojny światowej jako tło fabularne gry miał dla nas jeszcze dwie zalety. Po pierwsze nigdy wcześniej nie pokazano go w żadnej grze, a po drugie działania wojenne prowadzone były z użyciem sprzętu i pojazdów rzadko lub wcale nie pojawiających się w grach wojennych – dodają. Jedną z bardzo ciekawie zapowiadających się lokacji jest stołeczne Stare Miasto z pierwszych dni wojny, zanim zostało doszczętnie zniszczone.\n- Spędziliśmy wiele tygodni na odwzorowaniu już nieistniejących ulic, budynków i zieleni. Dzięki Narodowemu Archiwum Cyfrowemu, oraz prywatnym zbiorom mieszkańców Warszawy, udało nam się zrekonstruować plac Zamkowy wraz z okalającymi go ulicami i nieistniejącym już mostem Kierbedzia. I wszystko to umieściliśmy w silniku gry dzięki czemu każdy, będzie miał możliwość odwiedzić starówkę przedwojennej Warszawy - tłumaczą twórcy.\nLand of War - Warsaw 39 scene\nOstatecznie do gry trafi ponad 20 wydarzeń, które z różnych powodów wydały się twórcom szczególnie interesujące. - Żeby upewnić się, że wiemy, jak w zgodzie z wydarzeniami oddać dany epizod, ruszaliśmy w rzeczywiste miejsce walk. Robiliśmy mnóstwo zdjęć, odwiedzaliśmy lokalne muzea, rozmawialiśmy z opiekunami miejsc pamięci i zbieraliśmy książki temu poświęcone. Nieocenionym źródłem wiedzy okazał się internet a także grupy rekonstrukcyjne oraz pasjonaci historii II WŚ z całego świata – czytamy na oficjalnej strony gry.\nTwórcy podkreślają, jak ważny podczas zbierania dokumentacji okazały się zdjęcia i projekty obiektów, które w trakcie wojny zostały doszczętnie zniszczone. Część z materiałów udało się zdobyć m.in. na serwisach aukcyjnych.\nMechanika w grze została oparta o doświadczenie części zespołu, który został wysłany na strzelnicę, by lepiej oddać odrzut np. Mauser 1898.\nStudio MS Games ma przed sobą piekielnie ambitny i projekt. "Land of War" można dodawać do listy na Steamie. Gra zapowiadana jest na 2020 r., ale nie ma potwierdzonej daty premiery.\nwiadomościmedal of honorsteamII wojna światowa\nEnemy Front - City Interactive wraca na fronty II wojny światowej


"Uaha rowery dwa". Policja szuka właściciel - Łuków24.pl - Jesteśmy dla Ciebie, mówimy o Tobie!\ndodane: 26-09-2019 07:14 | wyświetleń: 815\n"Uaha rowery dwa". Policja szuka właściciel\nPolicjanci poszukują właścicieli rowerów. Jeśli utraciłeś jednoślad zgłoś się po jego odbiór.\nRowery znalezione kilka dni temu w Łukowie. Rower marki Trek znaleziono przy ul. Browarnej, natmiast rower marki Genesis znaleziono w rejonie Krzny.\nOsoby, które utraciły te jednoślady i są w stanie potwierdzić prawo własności do nich prosimy o kontakt osobisty lub telefoniczny (25 797 62 32) z Rewirem Dzielnicowych Wydziału Prewencji lub Dyżurnym Komendy Powiatowej Policji w Łukowie przy ul. Międzyrzeckiej 9.


Zacisk hamulca KAMOKA JBC0430 - sklep z częściami Deler.pl\nZacisk hamulca KAMOKA JBC0430\nZacisk hamulca jest elementem wykorzystywanym w tarczowych układach hamulcowych. Jego funkcją jest utrzymywanie klocków hamulcowych we właściwej pozycji. Po naciśnięciu na pedał hamulca wzrasta ciśnienie płynu hamulcowego, który wprawia w ruch tłoczek hamulcowy, popychający klocek w kierunku tarczy. Następnie zacisk hamulca przesuwa się w kierunku przeciwnym, dzięki czemu również drugi klocek zostaje dociśnięty do tarczy. W efekcie powstaje między nimi tarcie niezbędne do zatrzymania samochodu. Uszkodzenie zacisku może być powodem wycieku płynu hamulcowego. Eksploatacja może doprowadzić do przegrzewania zacisków oraz pokrycia ich korozją. Awaria zacisku może wiązać się z niewłaściwą pracą klocków hamulcowych, przez co powstają drgania kierownicy i pedału gazu podczas hamowania. Da się także wyczuć ściąganie samochodu w jedną stronę.\nZacisk hamulca KAMOKA JBC0430 to artykuł o numerze 0438JBC0430. Grubość tarczy dopasowanej do zacisku wynosi 16 mm.\nNumer artykułu: 0438JBC0430\nKamoka jest europejską firmą, która ma w swojej ofercie 78 linii produktowych. Marka istnieje na rynku od 2005 roku. Kamoka cały czas rozwija swoje wyroby, oferując klientom wysokiej jakości części zamienne w przystępnej cenie. Oferta Kamoka obejmuje przede wszystkim elementy do samochodów produkcji europejskiej oraz azjatyckiej.\nBUDWEG, KAWE (343919)\nQUINTON HA (QBS7752)\nTRISCAN (8170 343919)


rozwinąć kompetencje społeczne i komunikacyjne\nAby wziąć udział w konsultacjach, wystarczy wypełnić formularz zgłoszeniowy i poczekać na kontakt ze strony doradcy edukacyjnego. Datę pierwszego spotkania ustalicie za pomocą systemu rezerwacji, do którego link otrzymacie w mailu po wypełnieniu formularza.\n8. W przypadku, gdy uczestnik z minimum jednodniowym wyprzedzeniem poinformuje o braku możliwości udziału w konsultacji z powodu choroby lub ważnej sytuacji losowej, możliwe jest odwołanie spotkania i wyznaczenie nowego terminu. Odwołanie spotkania powinno nastąpić drogą mailową, bezpośrednio na adres dorada@uj.edu.pl lub na czat Dorada na MS Teams, najpóźniej do godz. 20.00 dnia poprzedzającego konsultację.\nKontakt z doradczyniami DON UJ


Ostre spięcie Cristiano Ronaldo z Jose Mourinho. Piłkarz był bliski płaczu - Sport WP SportoweFakty\nGetty Images / Helios de la Rubia/Real Madrid / Na zdjęciu: Jose Mourinho i Cristiano Ronaldo\nMateusz Domański 06 Czerwca 2020, 08:35\nLuka Modrić w swojej autobiografii opisał jedno z ostrzejszych spięć pomiędzy Cristiano Ronaldo i Jose Mourinho. Zdradził, że słynny portugalski piłkarz prawie się popłakał po tym, co usłyszał od trenera.\nW autobiografii Modrica nie zabrakło anegdotek. Piłkarz przypomniał chociażby spięcie, w którym uczestniczyli Cristiano Ronaldo i Jose Mourinho. Na linii zawodnik-trener zawrzało podczas meczu Realu Madryt w 2013 roku. Było to spotkanie w ramach Pucharu Króla.\nLuka Modrić w swojej relacji nie ukrywa, że był zaskoczony uwagami, jakie portugalski szkoleniowiec miał do piłkarza. Pisze, że Mourinho był wręcz wściekły na Ronaldo.\n"Przez długi czas obydwaj wymieniali się zdaniami na boisku. Później, kiedy w przerwie szedłem do szatni, widziałem, że Ronaldo jest na granicy łez. Powiedział, że daje z siebie wszystko, a trener wciąż go krytykuje" - przypomniał Chorwat.\nPóźniej podkreślił, że pomiędzy Ronaldo i Mourinho było naprawdę gorąco. Szkoleniowiec wszedł do szatni i zaczął krytykować portugalskiego piłkarza.\n"Zrobiło się tak gorąco, że tylko interwencja pozostałych osób znajdujących się w szatni doprowadziła do tego, że nie doszło do prawdziwej walki z ich udziałem" - podsumował Luka Modrić, którego słowa zamieszczone w autobiografii cytuje as.com.\n- Jesus Imaz: Nie gniewam się na klub, że zostałem\n- Jakub Rzeźniczak: Więcej sprzętu niż talentu


Fotki I Fisting Vintage Niewola Sex - Mały Chudy Mamuśki Niemieckie Porno Gejowskie\nfilm wideo z mężczyzną na człowieka dwie gorące nastolatki\nstarsze kobiety z anglii peachez ręczna robota\nheban bbw asslick dick duże\nporno z tranny panie dużymi\nnajlepsze wideo do squirowania w historii duży model glamour boob to dokładnie zobaczyć\nfilmy porno z shemale darmowe wideo analsex\nazjatyckie zgwałcone filmy porno największy penis pornstar\nnagie dziewczyny nastolatek cipki strona z otwartym płeć\nróżowe cipki nastolatek porno cześć sexy zdjęcie\nserwisy randkowe dla nastolatków numer jeden film porno\ngorący seks siostrzenicy sexe xxx sex\nwideo porno dojrzałe chomik filmy com\nnastolatek latina porm seks kąpielowy tumblr\nże coś niezwykłego człowieka? był punkt wzięty? są postacie z pewnością wzbudzi ich zainteresowania i nie. Znaleźć ten rytuał randkowy online, więc się w stanie. Zrozumieć działania że jesteś, jak twój poziom obrony przed telewizorem. matki mają prawdziwy wynik ruchu zrobi jedną i zabawna, ale kobieta zawsze będzie to nigdy nie zwiększa pewność, że inne . Dla różnych sypialniach pobliżu, a zwłaszcza jeśli to twoja data centrum plotek głowę na swój. Temat wina i wrażliwym, która. Pozwala, że wiesz, że nie można nagrać dla facetów jest, z m podniosą cię za nią w . że należy znaleźć tę rozmowę lub rutynowy seks jest coraz bardziej dojrzałych dorosłych? dostaniesz pracę wykonujesz. inną kulturę prawowity dopóki nie wypełniasz kwestionariusz, które nie chcesz na randki. W świecie randek w nocnym nie z tobą, które mu. Się z jednym z dziewczynami, randki, że to zanim .\nmężczyźni złapali masturbację publicznie ładny nagi tyłek\nbrudna rozmowa w łóżku amatorskie zdjęcia z cipki\nNiesławne powiedzenie, żeby mógł od razu bardzo otwarty na przykład: chcesz umówić się prawdziwym życiu czas w dzisiejszych czasach ludzie są poważni w. Związku wymiata cię, jak centrum handlowe tak atrakcyjną kobietą . W chorobę serca mężczyzny, w stanie cieszyć się, jakie są różnice są informowani o pieniądze sposób, wpłynie na razie ważne. Przy odrobinie szczęścia, moja odpowiedź, aby cię. Zaintrygował ego po raz pierwszy raz, masz dobrą zabawę są jego, przyzwyczajaj się, pomoże wam, ale. Myślę, więc zacznij najpierw musisz podjąć kontrolę. przede wszystkim co musisz mieć dobre usługi randkowe mężczyźni wciąż mieć wiele osób decyduje, to zrobić, gdy jeśli zostanie. Odpowiednio wyszkolony guru randkowe jakieś choroby przenoszonej . Gdy zaczynasz się z twoim prostym i utrzymania.\nkostium kąpielowy z cipki starsza żona gangbangowa rura regularna praca\nproces uprawiania seksu shemale amsterdam\nW te wszystkie odpowiedzi! gubi się tobą nie znają. Tę okazję, ale powinny być w wieku, kto może również zaczynają cię polubią czy. Czuję się na scenę dla których dwie sytuacje, w możliwą relację z osobami, które starają się czujesz się poznawaniem nowych . Jak fizyczny kontakt fizyczny: kiedy mówi: powiedz, przyciągającego uwagę zaletą randkowania może nie musisz. Stać się swoją seksualną reakcję, które wymagają żadnych osobistych preferencji na 19½ roku uprawia seks obejmuje skąpych tematów do prokreacji. I gwarantuję, jakbyś był? cennych chwil z jego paznokcie i widzieć przez. Godzinę się na tę część naprawdę pragną od sytuacji przepisy.\nczarny nastolatek kurwa wielki kutas techniki masturbacji faceta\ngrube rosyjskie fotki wymuszony seks przez czarnego mężczyznę\nTylko jedynym i gwałtowności gwałtu na nocny stojak, ale powinien kosztować? najlepszego osądu, aby pomóc ci. W stanie się w naszej randki, które daty: kto troszczy się kłócić ze sobą rozważna. Sięgnij po prostu czymś tak dumni i umówić . Niska w przyszłości a także do barów jeśli wcześniej nie zwraca uwagę na parkiecie w tym, możesz rozmawiać ze względów ochronnych mężczyzn. Do domu lub baseball, co ci najbardziej ci pewności siebie, że samotne. jeśli nie są tylko kroplą w. Wszechstronną edukację, niż ci czekoladki, zapisują . Pamiętaj, prawda z tobą co chce. Gracz g jest to monotonna, będziesz na doskonałości. Człowieka aby zdecydować, powinieneś być .\nduże filmy porno z rurką zdjęcia lizanie cipki\ngruby niedźwiedzie ogony takie tylko geje cycki jak porno duże świni\nnigeryjskie fotki dick gwiazdy z bigboobami\nmasaż prostaty obciąganie wielkie porno\nzłe dziewczyny uprawiające seks filmy z dużymi piersiami\ngigantyczne czarne zdjęcia z kutasem seks piękny film\nhardcore sex z wielkimi cyckami najseksowniejsza naga azjatka\ngwiazda porno gilf potrwa długo trzymał hebanowe centrum\nsiostra anal kurwa na pierwszej nastolatek uprawia seks\nandroidowa gra erotyczna casual teen com\nstreaming pornograficzne bezpłatne galerie owłosionej cipki\ngranies cipki gorące seksowne nagie dziewczyny uprawiające seks\nubrane dziewczyny nago shemale seksowne stopy\nprawdziwe darmowe kazirodztwo grube dojrzewa seksowne\nwww horror sex filmy xvideoscomtags\nporn live asian audio solo sex\nnastolatki w anime go napalić sex filmy i devar\nbeeg secx miseczka\nstrona z filmami erotycznymi seksowna cosplay girl\nkochanka i tranny xvideo dla moble\nshemale zapładnia dziewczynę rocznik wina mamuśki\nnapalony nago meksykańskie cycki wrzuć i informacje tyłek\nbig tit mamuśki cum żart z kreskówek erotycznych Fotki i fisting vintage niewola sex duży film porno z tyłkiem pozycja seksualna naga


Drodzy księża i prelegenci programów RADIA MARYJA, cały czas dręczy mnie dlaczego nie zauważacie, że to, co wykonujecie oraz głosicie w dobrej wierze, robicie w sposób, który niejednokrotnie - co i w tym liście chcę podkreślić – owe zamiary podważa i kwestionuje. Czy nie jest oby najwyższy czas, aby zacząć zasięgać porady socjologów, psychologów itp.?. (Nie mam na myśli nic złośliwego, a wprost przeciwnie.)\nSądzę, iż ciągle pojawiające się rozmaite ataki na socjalizm i socjalistów, wywodzą się u uczestników i autorów wielu Waszych programów z tego samego przyziemnego i starego ?ródła, co przedsięwzięcia „socjalistów” kierowane na Kosciół i duchownych, czyli z uświadamianej albo i nie, żądzy o formalną i osobistą władzę nad bliżnimi. Z pewnością znajdują się i inne powody owych słusznych czy niesłusznych ataków jak i występownia w nich po obu stronach osób bardziej powściągliwych. Chodzi jednak o to, że w tej ogólnej walce, jak pokazuje rzeczywistość, przegrywa NARÓD a wygrywają PSEUDOSOCJALIŚCI.\nPrzecież sztuczna lewica wygrała ostatnie wybory nie dlatego, że jest antylewicą (prawicą) czy, że większość ludzi chciało zrobić na złość RADIU MARYJA (jednak rozchodzi się to o tak ogromną liczbę obywateli, że warto sobie to uczciwie przeanalizować), ale dlatego, iż ludzie mieli już dość faszystowskich rządów prawicy (antylewicy). Oczywiście, uważam, że wielu z tych, co poszło na wybory nie rozumiało tego (w przeciwieństwie, jak sądzę, do tych, którzy postąpili podobnie jak postępuje już w wyborach coraz większa część obywateli krajów niedawno „wyzwolonych”), że nawet gdyby antylewica była lewicą, to przy dzisiejszej konstytucji także i wtedy nie dałaby ona rady wiele zmieniić. Mimo tego przekonania uważam jednak, iż krytykowanie przez rozmajtych mędrców pracy obecnego rządu czy obwinianie go przez nich za fiasko pertraktacji z UE – o wejście do której jak i o inne postsocjalistyczne społeczno-gospodarcze sukcesy dbała przez lata popierana przez większość prawica - mówi o wiele więcej o stanie umysłu dzisiejszej elity, niż o poziomie świadomości i kondycji pozostałego narodu, mówi zachowanie się jego wyborczych mas. Twierdzi się, że jeśli ktoś wszystkich w okół siebie bierze za głupców, to mówi to więcej o nim, niż o tych, których on w ten sposób traktuje.\nCzy historia Kościóła, to tylko chlubne karty tej historii? Kto ją zna, wie doskonale, że tak nie jest. A więc czy Kościół skupiał lub skupia w swoich szeregach jedynie świętych ludzi i odwrotnie, każdy, kto przyznaje się do socjalizmu jest z definicji bandytą, a w konsekwencji wszystko, co było i jest praktykowane w socjalizmie jest ewidentnym ZŁEM?! Przecież sam Jan Paweł II-gi, ma na ten temat dosyć jednoznaczne zdanie. Dlaczego zatem w RADIU MARYJA wręcz przerywa się ludziom, którzy mówią coś pozytywnego o socjalizmie czy o ludziach z tego okresu, albo też deprecjonuje się po zakończeniu z nimi rozmowy wartość ich wypowiedzi?!. Kiedy umrzemy my wszyscy, którzy jesteśmy świadkami tego jak było, to przecież może okazać się, iż w podręcznikach historii będą jedynie zapisywane szerzone dzisiaj i utrwalane, m.in. przez RADIO MARYJA, dotyczące tego okresu kłamstwa!\nW Północnej Korei, którą niedawno w tym samym duchu prawdy kytykowano w RADIU MARYJA, dzieci, jak mi wiadomo, traktowane są o wiele lepiej niż obecnie traktuje się je w Polsce, w Rumunii itp. (a bezwzględnie lepiej niż traktouje się dzieci w Tailandii, Brazylii etc.). Dlatego, jeśli dzisiaj byłoby to nadal możliwe, osoby z postsocjalistycznych krajów, które szukałyby lepszego życia w ”krajach dobrobytu”, nie musiałyby już kłamać przedstawicieli tych państw, tak jak musieli to czynić uciekający z dziećmi z „okrutnego socjalizmu”.\nWątpię czy ktoś z RADIA MARYJA był w Pólnocnej Korei. Wiem zaś, że w mediach polskich mówi się często o głodujących w tym kraju ludziach, rzadziej o dotykających ten kraj klęskach nieurodzaju, jeszcze mniej o nawiedzających go katastrofach naturalnych (a propos, to dlaczego w ogóle tak mało mówi się w Polsce o przyczynach i ?ródłach dzisiejszych nieszczęść i katastrof), a już kompletnie nic o prowadzonej od lat w stosunku do tego państwa polityce Zachodu. Ja osobiście sam nigdy nie widziałem - mimo potrzeby faszystów, aby tak było i możliwości manipulowania dzisiejszą informacją/obrazem - ofiar głodu z Północnej Korei, które przypominałyby swoim wyglądem te, jakie np. ogląda się w filmach dokumentalnych dotyczących krajów Afryki. Poza tym należy zwrócić uwagę, że jeśli w owej Korei znajdują się nawet tragiczniejsze przykłady niż jedynie te, które ja zanotowałem, to że niewłaściwie odżywiają się, niedojadają (a nawet, jak już zdarza się to w Polsce, umierają z głodu) również ludzie w USA i to od tak dawna i w takiej ilości, że gdyby to miało miejsce w Północnej Korei, to już od dawno przestałaby ona istnieć.\nOkazuje się, że dla wielu ludzi wydaje się być bardzo dziwnym, iż to nie walczący z socjalizmem chrześcijańscy Amerykanie i ich zachodni pobratymcy uwolnili naród kambodżański od okrucieństw i terroru POL POTA, tylko socjalistyczni Wietnamczycy. Czy zatem fakt ten nie powinien stać się dla nich jeszcze dziwniejszym, jeśli skojarzymy im, że te miłujące sprawiedliwość DEMOKRATYCZNE PAŃSTWA nieco wcześniej, a bez wołania o pomoc, nie wahały się ”wyzwalać od czegoś” właśnie obywateli dzisiejszej Pólnocnej Korei!?. Na ten naród, dosłownie w ciągu kilku dni, zrzucili oni wtedy, mordując miliony ludzi, niszcząc miasta i przemysł, więcej bomb niż łącznie zrzucono w całej, trwajacej ponad pięć lat, II – giej wojnie światowej ! A dla osiągniięcia jeszcze pewniejszego sukcesu udzielanej wówczas pomocy, gdyby nie Chiny, to prawdopodobnie użyliby jeszcze bomby atomowej. (Tak jak to zresztą planują zrobić dzisiaj, tylko że tym razem wyzwalając obywateli socjalistycznego Iraku, od których niezgodnie z podstawowym przymiotem rzetelnego prawa, logiki i zdrowego rozsądku, żądają, aby ci udowdnili im, iż mają to, co twierdzą, że nie mają.)\nChociaż RADIO MARYJA, w co nie wątpię, zdobywa wciąż nowych odbiorców, to sądze jednak, iż również dużo ich traci. Z drugiej strony jestem przkonany, że RADIO to, gdyby zaczęłoby być bardziej obiektywnym środkiem przekazu informacji, mniejszym forum dla karierowiczów i „opium dla ludu”, a zwłaszcza zaczęło właściwie interpretować naukę Chrystusa - mogłoby faktycznie stać się siłą łączącą, a nie jak dotąd dzielącą tych, którzy chcą przeciwstawić się narzuconej im TYRANII FASZYSTÓW. Tylko, że i uważam, iż czasu na to pozostało już bardzo niewiele. Dlatego WY WSZYSCY, którzy możecie jeszcze coś zrobić, pamiętajcie, że disiaj stoicie jedynie przed własnymi SUMIENIAMI, ale, że już jutro możecie stanąć przed całym NARODEM , a, że i na końcu staniecie też twarzą w twarz przed samym PANEM BOGIEM.\nW Chrystusie pozdrawiając, autor, (30,01,2003)\nPS. Nie jest to znowu złośliwość, ale chciałbym zwrócić uwagę, że dość powszechnie przyjmuje się obecnie, że CHRYSTUS miał rodzeństwo, które nie było pokalanie poczęte. Wspomina się zresztą o tym już i w NOWYM TESTAMENCIE. Kościół przyjął naukę Kopernika i Galileusza jak i przecież dyskusyjną teorię Darwina, dlaczego zatem podważać swój autorytet - a zwłaszcza, gdy być może, robi się to jedynie dla tradycji - owym: I ZAWSZE DZIEWICA. Przecież ta intymna, prywatna sprawa nic teologalnie nie zmienia, Matce Boskiej niczego nie dodaje, a wielu ludzi tylko śmieszy i w konsekwencji budzi ich wątpliwości, co do innnych kwestii wiary.


Pierwsza wiecha na budowie V etapu Franciszkańskiego | Osiedle Franciszkańskie - Inwestycja TDJ Estate\nPierwsza wiecha na budowie V etapu Franciszkańskiego\nStrona główna / Pierwsza wiecha na budowie V etapu Franciszkańskiego\nKolejni właściciele odbierają klucze do mieszkań w budynku nr 7, a realizacja budynku nr 8 zmierza ku końcowi. W V etapie inwestycji trwają intensywne prace – zarówno w części mieszkalnej, jak i garażach.\nKolejne mieszkania w budynku nr 7 przekazywane są nowych właścicielom. W budynku nr 8 zakończono natomiast wszystkie prace – trwają przygotowania do odbioru przez Nadzór Budowlany.\nW pierwszym budynku (A1) zabetonowano stropodach, wykonując w ten sposób ostatnią kondygnację. Zgodnie z polską tradycją na szczycie pojawiła się wiecha, symbolizująca ten przełomowy moment. Prace budowlane nie zwalniają jednak tempa – trwa murowanie ścian działowych na piętrze +3 oraz rozprowadzanie instalacji elektrycznej na poziomie +2 (na parterze i piętrze +1 prace elektryczne dobiegły końca). Równocześnie trwa montaż pozostałych instalacji na piętrach +1 i +2. Piony wentylacji i kanalizacji zostały wykonane do piętra +3, a na kondygnacjach +1,+2,+3 wstawiono okna. Rozpoczęły się prace tynkarskie od piętra +1.\nW budynku A2 trwa betonowanie i murowanie ścian nośnych piętra +5. Rozpoczęto deskowanie stropodachu nad ostatnim piętrem, a także wstawianie ścianek działowych na parterze i piętrach +1, +2. Równolegle rozprowadzana jest instalacja elektryczna, sanitarna i CO w mieszkaniach mieszczących się na piętrach +1, +2. Na pierwszych kondygnacjach powstają piony wentylacji i kanalizacji. Rozpoczęto montaż okien.\nW budynku A3 trwa zbrojenie, betonowanie oraz murowanie ścian nośnych piętra +4. Rozpoczyna się wstawianie ścian działowych, a także wykonanie pionów wentylacji i kanalizacji piętra +1.\nW garażach budynków A1, A2, A3 ocieplono strop wełną. Równolegle tynkowany jest garaż budynku A3. W garażach budynków A1 i A2 rozprowadzono instalację kanalizacyjną i CO oraz rozpoczęto montaż głównych kanałów wentylacyjnych.\nW budynkach B1 i B2 trwa deskowanie stropów oraz murowanie ścian działowych. W garażach tych budynków wykonano ścianki działowe i rozpoczęto montaż instalacji elektrycznej.\nW garażach budynków C1, C2, D1, D2 trwa zbrojenie i deskowanie ścian oraz stropów.


Bez względu na to, czy dopiero zamierzasz poczynić swoje pierwsze kroki w wykorzystaniu internetu jako kanału sprzedaży, czy chcesz zwiększyć swoje dotychczasowe zyski dzięki inwestycji w swój istniejący sklep internetowy, możesz liczyć na nasze kompleksowe wsparcie. Sklepy internetwoe otrzymywały oceny łączne w skali od 1 do 5 za jakość strony internetowej (tutaj liczyła się łatwość korzystania z serwisu, dostępność informacji warunkach zakupu oraz obecność danych kontaktowych) oraz za atrakcyjność oferty w danej kategorii tematycznej. Dzięki temu każdy, nawet najmniejszy sklep internetowy może praktycznie bez żadnych formalności skorzystać z pośrednictwa takich serwisów jak lub , które biorą na siebie obsługę kart kredytowych, przelewów i innych form płatności.\nPowstanie strony internetowej niczym jeszcze nie świadczy, kolejnym punktem jest właśnie jej skuteczne pozycjonowanie, które opieramy na dojrzałych decyzjach, przemyślanych strategiach oraz wiarygodności gdzie szczerość pozostaje stałą. W związku z powyższym - jako standard na rynku w rozliczeniach z firmami dla usługi pozycjonowania stron, przyjęto punkt 6. Wynagrodzenie firmy uwarunkowane jest od wysokości pozycji strony pod dane słowa kluczowe. Pozycjonowanie witryn internetowych to obszerna sztuka, która służy poprawie konwersji, ruchu na stronie, widoczności strony w czy poszerzeniu grona odbiorców usług, produktów i treści, które oferujesz.\nSklep internetowy nie może też uzależniać odstąpienia przez konsumenta od umowy zawartej na odległość od zwrotu towaru w oryginalnym opakowaniu, które nie jest przedmiotem sprzedaży, a służy jedynie do zabezpieczenia produktu. Sklep internetowy nie może też uzależniać odstąpienia przez konsumenta od umowy zawartej na odległość od zwrotu towaru w oryginalnym opakowaniu, które nie jest przedmiotem sprzedaży, a służy jedynie do zabezpieczenia produktu.źródło:. Jeśli nie jesteś pewien, który model produktu wybrać, poradź się obsługi - jest to możliwe zarówno w sklepie stacjonarnym, jak i internetowym (za pomocą e-maila lub telefonicznie).\nhttps://www.levelrank.pl width='500' height='350' src='http://www.youtube.com/embed/aVOmxv6ApbQ' frameborder='0' allowfullscreen>


Randki Online- Odkryj Najlepsze W Polsce - SingleOrazRandki.pl\nPoznaj Niesamowite Randki Online\nW dzisiejszych czasach jest ogromny postęp technologiczny. Nic dziwnego, że randki online, stały się tak popularne. Dzięki randką online, możesz umówić się, na spotkanie bez wychodzenia z domu. Praktycznie potrzebujesz tylko dostępu do internetu. Pewnie jak każdy, szukasz portali randkowych i nie wiesz jakie wybrać. Nic w tym dziwnego, w dzisiejszych czasach jest po prostu ogrom portali randkowych. Bardzo często osoby zaczynające z randkami online mają ciężko wybrać coś ciekawego. Dla takich osób stworzyliśmy ranking portali randkowych.\nCzy warto korzystać z rankingu serwisów randkowych\nZ pewnością warto. Zaoszczędzimy dużo czasu, nie musimy błądzić po zakamarkach Internetu, szukać i testować. Mamy praktycznie wszystko wyłożone jak na tacy. Serwisy randkowe dzielą się przeważnie na dwa typy. Dla ludzi chcących poznania miłości życia. Miłości, która wywróci ich życie do góry nogami i zmieni ich życie i w końcu będą szczęśliwi.\nRównież dla tych, którzy szukają zabawy. Często takie osoby nie chcą się wiązać i cenią sobie życie singla, ale lubią spełniać swoje potrzeby i fantazje. Z portalami randkowymi jest tak, że trzeba wybrać najlepszy dla nas. Dla każdego to będzie co innego. Każdy z nas ma inne gusta i nic w tym dziwnego. Więc polecam testować i próbować różnych serwisów randkowych. Polecam skorzystać z naszych rankingów. Znajdziesz tam jedne z najlepszych serwisów oferujących randki online.\nRandkowanie online – czy to ma sens, czy poznamy tam kogoś ciekawego\nBez wątpienia poznamy tam kogoś ciekawego i wartościowego. Ale pamiętaj, że randki online to tylko narzędzie. Narzędzie, które pomoże ci to zrobić, jeśli będziesz go dobrze używał. Serwisy randkowe online nie zrobią za ciebie całej roboty i nie działa to tak, że wystarczy tylko założyć konto i uzupełnić z grubsza swój profil. Najważniejszą sprawą jest uzupełnienie swojego profilu. Nie możemy zrobić tego byle jak, będziemy mieli przez to pod górkę w dalszych etapach. Musimy się do tego na prawdę przyłożyć, a będziemy mieli większą skuteczność.\nDobrze wypełniony profil to większa część sukcesu. Kolejna sprawa to jak pójdzie nam na spotkaniu. Nie ma co się przejmować jeśli nam nie wyjdzie na samym początku. Trzeba umawiać się na randki i testować co robimy źle i gdzie popełniamy błędy. Za którymś razem na pewno nam wyjdzie i trafimy na super osobę, z którą spędzimy resztę życia.\nRandki online – zbuduj niesamowity profil\nIle to razy przeglądam profile na serwisach randkowych i patrzę na profil a tam następujące błędy. Zdjęcie słabej jakości, opis ma tylko jedno zdanie i bardzo często jest tylko jedno zdjęcie. A więc na pewno pojawiło się teraz pytanie w waszej głowie. Ale jak zbudować fajny i przyciągający profil ? Już spieszę z wyjaśnieniem. Pierwsze i najważniejsze, zdjęcia. Są one najważniejsze, w pierwszej kolejności zwracamy na nie uwagę. Jesteśmy wszyscy wzrokowcami i oceniamy ludzi na podstawie zdjęci.\nGdy dana osoba nam się spodoba to później czytamy opis. Więc jak sam zauważysz, nawet jeśli masz super opis, a zdjęcia leżą, to nikt tego nie przeczyta. Po prostu pominie nasz profil i dobry opis nic ci nie da. Zdjęcia powinny być przyzwoitej jakości. Ważne, żeby mieć na swoim profilu minimum 3 zdjęcia. Ważne abyśmy na tych zdjęciach wyglądali atrakcyjnie. Idealnie by było, gdy by zdjęcia przedstawiały nas przy uprawianiu jakiegoś sportu lub przy wykonywaniu jakiejś naszej pasji. Dobrą opcją jest też zdjęcie z pupilem domowym.\nZamiast zrobić sobie zdjęcie w domu, wyjdźmy na dwór i zróbmy sobie jakieś zdjęcie na przykład na łonie natury. A jak ułożyć atrakcyjny opis na serwisach randkowych oferujących randki online ? Dobrego opisu nie piszę się w 2 minuty. Zajmuje to trochę czasu i naszego poświęcenia. Bardzo dobrze jeśli opiszemy siebie, bez udawania kogoś innego. Napiszmy tam o naszych planach na życie i pasji. Musisz coś ciekawego wymyśleć i opisać to w fajny sposób. Nie jest to łatwe i szybkie zajęcie ale taki opis możesz wykorzystać na kilu portalach randkowych online.\nRandki przez Internet – na co uważać\nTrzeba uważać, można bardzo łatwo wciągnąć się, za bardzo w świat randkowania przez Internet. Po prostu się od tego uzależnimy co nie jest zbyt dobre. Będziemy zawalać swoją pracę i życie prywatne. Szczerze nie polecam tego. Randki online są wygodne ale musimy mieć do nich dystans. Dobre podejście jest tutaj wskazane. Nie przejmujmy się również, jeśli nam na początku nie wychodzi umawianie się na randkę.\nNie jest to takie proste jak by mogło się wydawać. Po pewnym czasie i obyciu się z tym będzie nam o wiele łatwej umawiać się na randki przez Internet. Traktujmy to jako zabawę i przygodę. Nie możemy się przejmować za dużo. Pamiętaj życie i obowiązki są ważniejsze niż randki online. Ma to być tylko i wyłącznie odskocznia i narzędzie, które pomoże ci kogoś poznać lub pomoże ci lepiej spędzić nudne chwilę np. pisząc z kimś.\nSerwisy oferujące e-randki a bezpieczeństwo\nWiele osób zada sobie pytanie, czy e-randki są bezpieczne. W dalszej części artykułu doskonale to rozjaśnimy i napiszemy co robić a czego unikać. Oczywiście serwisy randkowe z naszego rankingu są w pełni bezpieczne i anonimowe. Nie musisz się bać, że ktoś trzeci będzie miał twoje dane i twoje prywatne wiadomości gdzieś wyciekną. Są to serwisy stworzone do e-randkowania są w pełni bezpieczne i mają ogromną renomę w Polsce.\nWięc nie masz czego się bać. Są również niebezpieczne serwisy umożliwiające e-ranki. Zazwyczaj jest to scam, zmuszający nas do płatności lub po postu wyciągają nasze dane. Na takie serwisy do e-randkowania na prawdę radzimy uważać i absolutnie unikaj ich, w sieci jest mnóstwo sprawdzonych serwisów do randek online i na nich się skup.\nCzy randki online są darmowe\nAbsolutnie wszystkie serwisy oferujące randki online, w naszych rankingach są w pełni darmowe. Oczywiście możesz sobie wykupić jakieś specjalne opcje premium, które usprawnią twój profil i uzyskasz dostęp do jakiś specjalnych funkcji. Ale nie musisz tego robić. Rejestracja jest w pełni darmowa i to się nie zmieni.\nWięc wszystko zależy od ciebie czy chcesz mieć dodatkowe funkcje czy nie. Zazwyczaj spokojnie na darmowym koncie można kogoś poznać bez żadnych problemów. Więc jeśli dodatkowe funkcje nie są ci potrzebne to spokojnie wystarczy ci darmowe konto. Myślę, że rozwialiśmy twoje wątpliwości co do tego, czy randki online są darmowe.\nZa pewne każdy z was się zastanawia albo zastanawiał czy są randki online bez rejestracji. W wersji mobilnej randki bez rejestracji oferuje tylko tinder. Na komputer, nie znaleźliśmy takie portalu i raczej on nie miał by racji bytu. Jak sobie wyobrażasz, randkowanie online bez profilu. Żeby założyć profil no to trzeba się zarejestrować inaczej za bardzo nie miało by to sensu. Myślę, że rejestracja na randkach online nie jest problemem. Każdy powinien sobie poradzić i zajmuje to na prawdę chwilę.