Sipactonal [Norbert Lewandowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00315 005162 20934845 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Norbert Lewandowski Liczba stron:\nISBN: 978-83-8126-266-8 Data wydania: 2017-10-21\nNORBERT LEWANDOWSKI Sipactonal\nProjektant okładki Tomasz Chmielewski © NORBERT LEWANDOWSKI, 2017 © Tomasz Chmielewski, projekt okładki, 2017 Ziemia Indyka wydawała się od wieków niespokojnym miejscem. Potężne plemię Xibala, bytujące na północy zawiązało więc ligę państw-miast, mającą na celu wspólne rządy wraz z pozostałymi. Chciano zapanować nad chaosem, jaki ogarnął to miejsce. Udało się to po latach wojen a Liga zapanowała nad wszystkim, co istniało na jej ziemiach. Jednak Xibalczycy szybko zdominowali pozostałe plemiona i pod groźba wojny narzucili im swoje prawa. Gwałty i rozboje rozpoczęły się na na nowo. ISBN 978-83-8126-266-8 Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero\nSpis treści Sipactonal Prolog Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Rozdział 23 Rozdział 24 Rozdział 25 Rozdział 26 Epilog\nDla moich dzieci Pauliny, Rafała, Michała i Marysi “I uniósł Słoneczny Pan swoją dłoń dzierżącą włócznię z kryształem od Pana. A wtedy tłumy zawyły. Potem zaś wskazał na kobietę siedzącą w skupieniu na kamiennym tronie, i prosił Boga, by zechciał spojrzeć na wybrankę, którą mu przygotowano. Gdy słońce wstąpiło w zenit Wielki Pan ukazał swe oblicze, i wyciągnął słoneczną rękę. A kobieta zamieniwszy się w popiół, Wzniosła się ku niebu niesiona podmuchem południowego wiatru.” * *(ze zwojów Xichuacopan)\nProlog Czas. Pan życia. Nie mający granic, początku ni końca. Władca wszystkiego co żyje. Sprawiedliwy dla królów i niewolników. Nie dający się zatrzymać ani przekupić za żadne skarby świata. I biedni, i bogacze nie wybłagają u niego nieśmiertelności. Dlatego jest wszechmocny. „Nie pamiętam dokładnie kiedy się to zaczęło, ale wydaje mi się, że musiało to być bardzo dawno” — pomyślał siwy starzec siedzący z nieskrywaną przyjemnością na usłanym kwiatami dywanie. Długie, sino-białe włosy opadały mu na ramiona, a wiatr łagodnym podmuchem potrząsał nimi, jak młodymi gałązkami na wiosnę. Długimi palcami przebierał pośród świeżo zerwanych kwiatów, które miał zamiar złożyć w świątyni. Gładził ich łodygi, liście i płatki. Pożółkła twarz z zapadniętymi oczami wpatrywała się gdzieś w dal, aż za horyzont, poszukując gdzieś w odmętach umysłu słów i znaczeń, które dawno uleciały w niepamięć. Tuż obok starca siedział mały chłopiec, bawiący się dyskretnie kolorowymi kamykami przyniesionymi ze sobą. Malec zachowywał się spokojnie. Od czasu do czasu tylko podśmiewywał się w trakcie zabawy. „Dziwne” — kontemplował dalej mężczyzna. „Jak ludzka pamięć może być ulotna… Znikąd pomocy. Pomarli ci, którzy byli świadectwem tamtych czasów. Niewiele pozostało mi w głowie”. Nagle starzec westchnął z wyraźną ulgą, tak jak gdyby jego umysł wrócił do lat młodości. Uśmiechnął się niepozornie i ochoczo rozpoczął opowieść. – Wszystko wydarzyło się tu, na Ziemi Indyka, gdzie słońce przygrzewa najmocniej, a ziemia wydaje obfity plon — rzekł z przekonaniem. Oczy malca błysnęły łapczywie, a typowo dziecięca ciekawość skupiła się nagle na mężczyźnie i jego słowach. — Tak przynajmniej twierdzili niektórzy — kontynuował. — Nikt jednak nie potrafi określić ile czasu przeminęło od tamtych wydarzeń. Podobno dzień, od którego wszystko wzięło początek, był taki jak dziś, upalny i wilgotny…\nRozdział 1 Słońce wisiało na niebie od dobrych kilku godzin, sprawiając że powietrze stawało się ciężkie i trudno było oddychać. Kilkudziesięciu ludzi przedzierało się mozolnie przez deszczowy las, porośnięty wszędzie mnóstwem najdziwniejszych roślin i zamieszkały przez zwierzęta, których tylko bogowie potrafiliby zliczyć. Lecz wędrowcy nie przejmowali się żadnymi niedogodnościami. Byli wojownikami. Najlepszymi z najlepszych. Marsz przez leśne zarośla już nie raz hartował ich ducha i sprawiał, że stawali się coraz silniejsi. Okrzepłe twarze i twarde dłonie dzierżące długie maczety czyniły z nich przerażających odkrywców zapuszczających się gdzieś w głębiny wrogiego piekła. Wbrew pozorom nie szli na oślep. Mieli cel, który chcieli osiągnąć za wszelką cenę. Szukali ukrytych pośród zarośli kamiennych drzwi. Tajemnego przejścia, bramy, która pomoże im dostać się tam, dokąd pragną. Prowadził ich przewodnik, mały cherlawy człowieczek o ospowatej twarzy, który błądząc w leśnych odmętach, przystawał co chwila, szukając odpowiedniej drogi dla całego pochodu wojowników ciągnących za nim w luźnym szyku. Często rozglądał się dookoła, a wodząc oczami pośród gęstego listowia, szukał znanych mu wskazówek. Nagle przewodnik przystanął. Niczym głodny jaguar zwęszył trop i powolny dotąd marsz nabrał wyraźnego tempa. Po kilku chwilach cała grupa dotarła do niewielkiego, pagórkowatego wzniesienia, obficie porośniętego pnączami i inną różnoraką roślinnością, a wtedy mały człowieczek zatrzymał się. Rozejrzał się raz jeszcze na prawo i lewo, i upewniwszy się co do swojego wyboru, począł grzebać chudymi rękami w czeluściach zarośli. Pracował nerwowo i z wyraźnym podnieceniem, coraz szybciej i szybciej, aż w końcu przystanął i rzekł uradowanym głosem. — To tutaj. Towarzyszący mu mężczyźni dobyli broni i ochoczo zabrali się do wyrąbywania szerokiego przejścia pośród licznych pnączy szczelnie okalających to miejsce. Wkrótce oczom zebranych ukazała się niewielka ściana, a w niej drzwiczki z wyrytym na nich dziwnym symbolem motyla o rozwartych skrzydłach. Mały człowiek podszedł ku nim, zdjął uwiązany na szyi okrągły amulet i włożył go w głęboki otwór po środku wrót. Chwilę potem obrócił kluczem w lewą stronę, a wtedy niewielkie kamienne drzwi otworzyły się ze zgrzytem, ukazując zebranym swe ciemne jak noc wnętrze. Zapalono pochodnie i po chwili kilku wojowników uzbrojonych w długie, wykute w brązie miecze weszło ostrożnie do środka znikając w czeluściach długiego, słabo oświetlonego korytarza. Cała reszta grupy stała w progu i czekała cierpliwie na dalsze rozkazy. Nagle coś zaszeleściło w zaroślach, stąpając pewnie po wydeptanej przed chwilą ścieżce. Karki wojowników niczym w tańcu poczęły uginać się nisko, bojąc się spojrzenia postaci idącej w ich kierunku. Chwilę potem w progu drzwi stanął mężczyzna około lat czterdziestu, przystrojony w złotą maskę, która okrywała mu tylko lewą połowę twarzy. Bogaty strój z widocznym na purpurowej pelerynie słonecznym znakiem zdradzał jego wysoką pozycję. Kruczoczarne włosy i długi, orli nos dodawały mu powagi i budzącego grozę wyglądu. Był wysoki i dobrze zbudowany. Silne ramiona, przyozdobione licznymi znakami łączyły się z muskularnym torsem, skrywanym pod skórzanym, pięknie dekorowanym kaftanie. W prawej dłoni dzierżył długą drewnianą laskę z tajemniczym kryształem na końcu złotej, gwiaździstej głowni, którą podpierał się podczas chodzenia. Zamyślony przystanął w ciemnościach jakby obawiał się wejść w głąb tajemniczego korytarza. Jasnoniebieskie oko zaczęło powoli przyzwyczajać się do panującego wewnątrz półmroku. Czuć było wilgoć i zimny powiew wydobywający się ze środka. Tuż obok niego stał ów mały człowieczek, przewodnik o twarzy zaszczutego psa, który umizgując się do Jednookiego odezwał się wyraźnie podniecony. — To tutaj, Słoneczny Panie. — Jak daleko? — zapytał Jednooki mocnym, władczym głosem. — Czterysta kroków do krawędzi muru, później jakieś dwieście — odpowiedział tamten drgającym głosem, wyraźnie onieśmielony bliskością wodzowskiej postaci. Mężczyzna spojrzał na niego swym jedynym okiem w taki sposób, iż cherlaka ogarnął przenikliwy strach, a jego wystraszone oczy, obawiające się spotkania ze wzrokiem człowieka w masce utkwiły w jednym, martwym punkcie na ziemi. — Idź pierwszy — odezwał się Jednooki i końcem laski szturchnął przewodnika wpychając go w wilgotne wnętrze. Ludzie z pochodniami podążyli przodem, próbując choć trochę oświetlić ciemny korytarz, który po kilkunastu krokach gwałtownie skręcił najpierw na wschód, by później łagodnie, szerokim łukiem wykręcić w drugą stronę. Chudy przewodnik szedł pewnie, mijając wyprężonych na baczność wojowników stojących w luźnym szeregu wzdłuż świątynnego korytarza. Za nim niczym cień, krok za krokiem podążał tajemniczy człowiek w złotej masce. Choć na dworze panowała duchota, tu było zimno i mokro, ale co dziwne, wcale nie strasznie. Cały korytarz był pełen bajecznych kolorów. Kunsztowne malowidła pokrywające wilgotne ściany zdawały się migotać, oświetlone ognistym blaskiem kopcących pochodni. Były tam ptaki tańczące wesoło pośród kwitnącej łąki i mnóstwo tajemniczych postaci pląsających ochoczo w zielonych konarach drzew. Wszystko zdawało się żyć swym własnym pędem, z dala od wojen i okrucieństw, których pełen był świat na zewnątrz. Długi korytarz kończył się wreszcie wieloma schodami piętrzącymi się niemal pionowo w górę. Te zaś kończyły się przy niewielkich kamiennych drzwiczkach, nie mających żadnego zamka, ni widocznego na nich rygla. Były płaskie, jak ofiarny stół. Zdawało się, że żaden człowiek nie zdoła przekroczyć tej ogromnej przeszkody. Jednooki dobrze o tym wiedział i do tego właśnie potrzebny był mu przewodnik. Było jednak coś, co przykuwało uwagę obydwu stojących tu mężczyzn. Po obu stronach ścian widniały starannie namalowane stada kolorowych ptaków. Dziesiątki istot w najróżniejszych pozach: skaczących, latających, siedzących na gałęziach i ziemi. Całe mrowie. — Jesteśmy na miejscu, czcigodny Panie — zagadnął cherlak. — Który to? — zaciekawił się Jednooki. — Żółty koliber. — Otwieraj! — rozkazał władca. Wówczas mały człowieczek dotknął postaci cytrynowego ptaka i silnym ruchem wepchnął go w głąb gładkiej ściany. Głuchy trzask rozszedł się zaraz po wilgotnych korytarzach, a wrota, przed którymi stali obaj mężczyźni, łagodnie uchyliły się, wzniecając wokoło odrobiny kurzu zaległe od lat w jego wąskich szparach. — Precz! — nakazał Jednooki, wpychając się bez namysłu do środka. Chudy przewodnik skulił się z pokorą, przytłoczony zgrają wojowników starających się pospiesznie podążyć za swoim panem. Droga biegnąca z ciasnego korytarza prowadziła prosto do niewielkiego, jasno oświetlonego pokoju. Ten przechodził dalej, kolejnym krótkim korytarzem do ogromnej sali o kwadratowych oknach, z wnętrza której dobiegały gromko monotonne jęki, w których Złoty Pan rozpoznał smętnie powtarzającą się modlitwę. Jednooki ruszył przodem. Uplecione z wielkim kunsztem sandały niosły go w ciszy korytarza. Rozpięty płaszcz rozwinął się jak latawiec, czyniąc jego postać podobną do wielkiej góry. Czuł się nad wyraz pewnie, jakby był tu wcześniej. Jego oddech uspokoił się, a twarz nie zdradzała żadnych emocji. Przekroczył próg wielkiej sali i jego oczom ukazał się niezwykły obraz. Na wysadzanej kolorową mozaiką, wilgotnej posadzce klęczeli mężczyźni zwróceni twarzami w stronę wielkiego, ciemnobrunatnego wizerunku jakiegoś bazaltowego bożka, wyciosanego pracowicie przez tutejszych kamieniarzy. Okrągła twarz o ciężkich oczach i wydatnym podbródku wpatrywała się głucho w modlących, których smukłe ciała poruszały się miarowo w przód i w tył. Bogato odziani mężczyźni kołysali się rytmicznie w szalonych modlitwach niczym w upojnym tańcu, nie bacząc na to, co działo się dookoła. Tlące się kadzidła przytłumiały obraz tej bezkresnej ceremonii. W kątach pomieszczenia stały większe dzbany i mniejsze dzbanki, a także gliniane misy wypełnione różnorakim pożywieniem oraz kwiaty, mnóstwo kolorowych kwiatów porozrzucanych bezwładnie po posadzce. Nad kamiennym ołtarzem znajdującym się u stóp bazaltowej postaci pochylał się siwy mężczyzna, odziany w długi jasnozielony płaszcz spływający od ramion aż po samą ziemię. Czoło miał spocone, a rozwichrzone włosy wiły się niedbale po chudych ramionach. Starzec co chwilę unosił wysoko ręce kłaniając się przy tym nisko, donośnym głosem wygłaszając chwalebne modlitwy. — Dawca Życia, kwiatami maluje świat, blaskiem okrywa wszystko to, co najpiękniejsze. Dawca Życia kwiatami okrywa nas, byśmy… Litania ucichła. Starzec odwrócił się, zaniepokojony dziwnym zamieszaniem tuż za swoimi plecami. Zmartwiony i przestraszony skierował swój wzrok w stronę jednookiej postaci, która stanęła nieopodal w asyście grupy wojowników dzierżących przygotowaną do ataku broń. Wielu z nich nie zważało wcale na świętość miejsca, w którym się znaleźli. — Witaj Ojcze — zadrwił Jednooki. — Czyżbyś zapomniał? — dodał, unosząc lekko głos. — Boski Lamak ma zasmuconą twarz… Nie dane mu było skosztować owoców twojej pracy… Lamak jest niepocieszony! — przeszedł do krzyku. — 400 koszy kukurydzy, 60 worków kakaowca, 200 koszyków żywicy, 2000 pęczków ptasich piór, 20 niewolników… Mam wymieniać dalej? — recytował podchodząc coraz śmielej ku postaci sędziwego mężczyzny. — Palatuapi nie złożyło darów! — huknął wreszcie złowieszczo błyskając białymi jak śnieg zębami. Zaskoczeni ludzie zaczęli miotać się po komnacie. Niektórzy z modlących się kapłanów próbowali wymknąć się cichaczem, lecz kopniakami i poszturchiwaniami dali się zawlec na powrót w pobliże kamiennego boga. Siwy starzec był przerażony. Nie chciał jednak pokazać tego po sobie. Stał prosto, jakby przytłoczony majestatem Jednookiego, który nie bacząc na święte miejsce krok za krokiem zbliżał się ku niemu. Niebieskie oko intruza świdrowało jego umysł wgryzając się do wewnątrz niczym wstrętny robak. Starzec czuł się osaczony, a przecież był w Jego domu. Tak. Był w domu swojego boga — opiekuna. „On mi pomoże” — pomyślał. Starzec otrząsnął się. Złowrogo zmarszczył brwi w wielkim grymasie niezadowolenia. Poczuł jak krew poczęła krążyć szybciej we wnętrzu jego niemłodego ciała, po czym bez ociągania się wrzasnął. — Jak się tu dostałeś?! Jak śmiałeś wejść do tego świętego miejsca! Łotrze! Zbezcześciłeś nasz święty przybytek! Kulejąc pospieszył ku jednookiej postaci i już chciał obrzucić obelgami niechcianego gościa, gdy zwrócił uwagę na małego, kryjącego się za wojownikami człowieczka, który chcąc uniknąć wściekłego wzroku starca, wyraźnie chował się za swymi poplecznikami. — Omekan! Domyślałem się. Tyyy! Podły psie! Wrzasnął starzec, próbując dosięgnąć chudymi palcami ukrywającego się mężczyzny. Chciał pochwycić nikczemnika, lecz Jednooki zręcznie uprzedził jego ruch i udaremnił atak. Silnie odepchnął starca, który zatoczył się do tyłu i z łoskotem upadł na kamienną posadzkę rozsypując wiele koszy i pucharów starannie tam poukładanych. — Zostaw go ty, nędzny głupcze! — odwzajemniał się Jednooki. — Potężny Lamak ma smutne oblicze. Twoje miasto nie złożyło należnego hołdu. Strażnik Tradycji wrócił z pustymi rękami. To nie była słuszna decyzja — dodał już nieco łagodniejszym tonem. Starzec słuchał. Mozolnie próbował podnieść się z posadzki, lecz paraliżujący strach nie pozwalał mu tego dokonać. Jednooki Pan stanął teraz nad nim i poszturchiwał go zawzięcie końcem drewnianej laski. Kapłan znieruchomiał. Poprawił włosy, a na jego twarzy pojawił się dziwny grymas, który przeszedł nagle w gromki, wydobywający się z wnętrza śmiech. — Cha, cha, cha! Czy nie pojąłeś jeszcze, szlachetny panie? — zawył groźnie. — Nie będzie więcej darów! Idźcie precz! Nie dostaniecie nic! Cha, cha, cha! Kilku kapłanów zgromadzonych w świątyni podbiegło ku niemu, by pomóc starcowi powstać. Powoli wyprostował sylwetkę, poprawił rozwichrzone włosy i dumnie przybliżył się ku nieproszonemu gościowi. Wyszczerzył kilka zębów i zasyczał z wściekłości. — Jestem Anu, król Pachila, najwyższy kapłan w Palatuapi! Oznajmiam tobie! KONIEC Z DANINĄ! — Zapominasz się, siwy człowieku. Zważ do kogo mówisz! — rzekł Jednooki wojownik. — Wiem dobrze… Mój waleczny Tunaku. Lud Pachila nie będzie dalej korzył się przed twym krwawym plemieniem. Dosyć! Xibala nie będą już dłużej nas nękać! Owładnęła wami tajemna siła, która karze zabijać. Wyrzeknijcie się jej, zanim bogowie odwrócą swój wzrok od waszego ludu. Powiem więcej. Nakazałem, by wszyscy Xibalczycy opuścili moje miasto nim upłynie siedem dni. Wynoście się stąd! Nie jesteście tu mile widziani. Jednooki stał w osłupieniu. Ze zadziwieniem wsłuchiwał się w słowa starego Anu, nerwowo wymachującego obiema rękami. Starzec bełkotał jak opętany. W pewnym momencie nerwy puściły i Tunak z hukiem ryknął na starego władcę. — Oszalałeś nędzny człowiecze! Jesteś mym lennikiem. Nie tobie decydować o słuszności rozkazów. Danina to boski nakaz… Mój nakaz! — Cha, cha, cha — roześmiał się ponownie stary kapłan. — Wy, Xibalczycy. Tyle mówicie o dobroci bogów, lecz cóż to są za bogowie… Tyrani… Tarzający się we krwi swych wyznawców. Precz, Tunaku! Nie będzie więcej danin! Nie będzie więcej ofiar! Na próżno tu przybyliście. Taka jest nasza wola. Odejdźcie stąd. Dajcie nam żyć w pokoju. — Cha, cha, cha — zaśmiał się w odpowiedzi jednooki wojownik. Jednym susem przybliżył się do Anu i z szyderczym uśmiechem odparł. — Czcigodny królu Anu… Bogowie stworzyli nas, Xibala, abyśmy zapanowali nad wszelakimi ludami. Pachila, Caribo, Tuli to tylko elementy boskiej układanki. Nie my prosiliśmy o tę łaskę. Zostaliśmy wybrańcami. Namaszczono nas, a my… My tylko wykonujemy boską wolę. Któż karze tobie składać ofiary z pachnących kwiatów, darować kolorowe ptaki i pożywienie? Bogowie! W imię kogo posyłasz setki wojowników, by podbijali dzikie ziemie, a tobie przysparzali bohaterstwa i chwały? Czyż nie w imię bogów? Drogi Anu. Oni zawładnęli także i twoją duszą… — Ale nigdy — przerwał Anu — przenigdy nie karzą zabijać kobiet i mężczyzn dla własnej uciechy, tak jak wy to czynicie. Jesteśmy ludem miłującym pokój. Nie to, co wy barbarzyńcy, ludzie diabła. — Brrrr… — warknął Tunak. Jednookiemu zapłonęło oko. Policzki nabrzmiały krwią a dłonie zacisnęły się mocno w wielkie i twarde pięści. — Masz jaszczurczy język, starcze — syknął wojownik — i kąsasz nim niewdzięcznie, jak wściekły zwierz. Zapomniałeś, kto dał ci władzę nad ludem Pachila? Byliście tylko ludem śmierdzących rolników, a ty, starcze, pasterzem tego brudnego motłochu. To dzięki mnie zostałeś tu przywódcą. A teraz nie warcz, bo karzę zaszyć ci te twoje plugawe usta. — Dość! — wykrzyknął ochryple stary król. — Dalej, moje dzieci! Znieważono mnie! Króla Pachila! Najwyższego kapłana! Straże! Gdzie są straże?! Bierzcie ich! Zabijcie wszystkich! Słysząc to wołanie wszyscy kapłani i dostojnicy królewscy, którzy byli zebrani w świątyni, dobyli noży i z wrzaskiem rzucili się na Jednookiego i jego xibalskich wojowników. Wrzeszcząc i pojękując pragnęli pomścić obrazę swego władcy. Wybuchła szamotanina, która wnet przerodziła się w nierówną walkę, w której nie szczędzono sił ani ofiar. Pod ciosami mieczy padli pierwsi zabici, wielu zaś ciężko poranionych legło u stóp zimnego, kamiennego boga błagając o litość. Walka nie trwała długo. Już po chwili widać było, że wysiłki Anu nie dorównują doświadczonym wojownikom Jednookiego. Przewaga była po jego stronie. Bitwa szybko dogasała, ujawniając prawdziwego zwycięzcę. — Zwiążcie ich dobrze — zakrzyknął Tunak Pan. — Przeszukajcie wszystkich — dodał. Stary król ogłuszony przegraną nie stawiał oporu. Zrezygnowany i umęczony leżał na zimnej posadzce. Chciano i jego spętać grubymi więzami, by doprowadzić przed oblicze Jednookiego lecz xibalski władca zaprotestował, uśmiechając się szyderczo. — Co powiesz teraz, czcigodny władco? Siła i bezwzględność to cechy, których pożądają bogowie. Myślałeś, że łamiąc ustalone prawo unikniesz odpowiedzialności? Twoja krótkowzroczność zaczyna mnie przerażać. Bogowie odwrócili się od ciebie. Nie chcą na ciebie patrzeć. Anu zapłakał. Nie miał już sił by walczyć. On, niegdyś wielki wojownik, postrach tej krainy, teraz klęczał upokorzony pośród innych ze swojego plemienia. „Wstyd i hańba” — pomyślał. — Nie wyjdziecie stąd żywi — wycedził z wysiłkiem. — Bogowie dojrzeli całe zło, które wylewa się z waszych dusz, Tunaku. — To jeszcze nie koniec, starcze. Popamiętasz mnie jeszcze i pożałujesz, że sprzeciwiłeś się mojej woli. — powiedział Jednooki. — Zabierzcie stąd to suche truchło. Króla Anu i pozostałych przy życiu kapłanów wywleczono siłą na dziedziniec świątyni. Mieściła się ona na szczycie kilkudziesięciometrowej piramidy, która swoją wielkością przewyższała wszystkie budynki w Palatuapi — głównym mieście ludu Pachila. Z jej szczytu rozciągał się wspaniały widok, cieszący oko z każdej ze stron. Osada była szczelnie odgrodzona od zewnątrz wysoką, drewnianą palisadą, na której tu i ówdzie dostrzec można było strażników i wszelkiej maści wojowników. Niskie domy, świątynie, plac targowy na wschodzie i cała pokryta zielonym tropikalnym lasem okolica czyniły z miasta kroplę na kwiecistym kobiercu. Pośród obelg i poszturchiwań zawleczono jeńców na prostokątny plac, gdzie w niewielkiej świątyni dzień w dzień Anu odprawiał swe modły. Wyciągnięty z ciemnego świątynnego gmachu król upadł ciężko na białą, kamienną posadzkę. Blask południowego słońca oślepił jego stare oczy, więc starzec zasłonił je dłonią, bo wolno przyzwyczajały się do blasku światła. Instynktownie próbował rozejrzeć się wokół siebie. Szukał ratunku, ale nie odnalazł żadnej nadziei. Cały szczyt piramidy zapełniony był wojownikami trzymającymi w dłoniach prostokątne, jaskrawoczerwone tarcze z namalowanym na nich czarnym znakiem Xibala. Kilku strażników z jego ludu pilnujących tego świętego przybytku leżało martwych na szerokim placu splamionym w wielu miejscach lepką krwią. Nie było nikogo, kto mógłby mu pomóc. Wszędzie czerwień. Tarcze, kaftany, sztandary, wszystko tonęło w czerwieni. Instynktownie spojrzał w górę, a to co zobaczył przeraziło go do głębi. Ponad świątynią, niczym wielkie czerwone latawce unosiło się kilka latających statków zwanych w narzeczu Xibala — KAJMARI, lekkich i zwrotnych, które samą swoją obecnością wzbudzały strach i respekt pośród mieszkańców wszystkich żyjący w tej krainie plemion. Długie na kilkanaście kroków i wysokie jak dwie świątynie wisiały w bezruchu czekając na rozkazy. Jednooki skinął ręką, a jeden z powietrznych statków zaraz nadleciał nad świątynię i zatrzymał się nieopodal jej zachodniej krawędzi. Z jego pokładu zaczęto opuszczać drewnianą platformę, która po krótkiej chwili zawisła kilka stóp ponad świątynnym placem. — Tak kończysz, stary Anu — rzekł Jednooki, zaciągając przestraszonego króla na skraj lśniącej w słońcu piramidy. — To droga w jedną stronę. Stamtąd nie ma powrotu. — Widocznie bogowie tak chcieli — wyszeptał cicho król. Spojrzał daleko w dół aż ku krańcowi piramidy. Dziesiątki szerokich na kilka łokci kamiennych schodów prowadziło wprost do samej ziemi. Tą drogą on, Wielki Król Anu, wspinał się co dnia, aby podziękować bogu za hojność i łaskawość, jaką boski mąż zesłał dla jego ludu. Teraz zakrwawiony i upokorzony stał na szczycie, by po raz ostatni spojrzeć na rozległe połacie swego królestwa. „O bogowie, czemuście to uczynili” — pomyślał. — Gdzie są twoi poddani — szepnął Tunak Pan — Spójrz na nich, lękają się, są słabi. Gdzie ich lojalność, bohaterstwo, oddanie? Nie zaszczepiłeś tych cech wśród swego ludu. Tchórzliwe plemię! Zobacz! Gdy jesteś w potrzebie, opuścili cię. Nikt nie próbuje ratować twego nędznego życia. Śmiertelni i bogowie… Wszyscy odwrócili się od ciebie. Rzeczywiście ani wojownicy, ani zwykli mieszkańcy wielkiego miasta nie próbowali nawet walczyć o życie swego króla. Byli przerażeni i przygnębieni zarazem. Strach sparaliżował ich umysły, a niemoc skrępowała ich ruchy. Stali tylko i patrzyli w górę, starając się ogarnąć umysłem, cóż takiego dzieje się tam — na górze. — Cały Twój lud — ciągnął dalej Tunak — zamieni się wkrótce w niewolników albo wymrze jak tapir bez wody. To twój bóg pozwolił na to. Wzgardziłeś naszą wiarą, teraz odpowiesz za to głową. Król Anu stał w milczeniu spoglądając na kamienne posągi, ludzi stojących u podnóża wielkiej piramidy, obcych wojowników i tajemnicze kajmari, zacumowane na skraju piramidy, z którego po drewnianej kładce poczęli wylewać się ludzie z tajemniczymi znakami wymalowanymi na czołach. Siwe włosy króla rozwiewał wiatr, a oczy wpatrzone w dal daremnie szukały nadchodzącego ocalenia. Świat wirował mu przed oczami. Głowa nabrzmiała od tysięcy myśli, których w żaden sposób nie mógł pojąć i zrozumieć. Czyżby nadszedł jego koniec? Z oddali dobiegały tylko krzyki jego kapłanów, wciąganych siłą na pokład kajmari i wrzeszczących, xibalskich wojowników smagających batami oporne ciała więźniów. — Dary zostały przyjęte — rzekł z drwiną Jednooki. — Niedługo oddadzą nam swoje serca. — Tunaku! — odezwał się niespodziewanie król, jak gdyby wszelkie boskie mądrości uderzyły mu do głowy. Stanął wyprostowany i wyrecytował jak modlitwę. — Bogowie nas nie opuścili. To wy, plemię Xibala, zapomnieliście o dawnych obyczajach, według których ludzie i bogowie żyli w porządku i harmonii. Wiedz bowiem, że Oni nie potrzebują ludzkiej krwi do istnienia, bo wiele lat przed nami czerpali siły z natury, by istnieć. Wasz krwawy bóg i wy toczycie ten świat ku zagładzie… Do całkowitego upadku. Jak robaki pożeracie owoce ludzkiej pracy, zastępując ją zgnilizną i wewnętrznym rozkładem. Ostrzegam cię, Tunaku. Robaki, gdy tylko zabraknie im pożywienia, mają w zwyczaju pożerać siebie nawzajem. Jestem już stary. Moje życie i tak dobiega końca, ale odchodzę w nadziei, że ludy tego świata odpłacą wam za całą niegodziwość. Anu odsapnął. Stał teraz w skupieniu, ostatni raz spoglądając z góry na przerażonych poddanych. Przez głowę przemknęła mu tylko jedna myśl. „Dlaczego nie próbują walczyć?” Czyż przez te wszystkie lata był dla nich zbyt srogi? Karmił ich przecież i opiekował się nimi, wygrywał dla nich bitwy i wojny, zawierał korzystne traktaty. Dlaczego teraz nie robią nic, aby mu pomóc? I wtedy dostrzegł coś, co przykuło uwagę — nie tylko jego. W oddali jakiś mężczyzna biegł co sił główną aleją miasta. Biegł i krzyczał. W dłoni trzymał drewnianą pałkę. Wspiął się szybko na pierwsze schody i ruszył ku górze w stronę świątyni. Za nim, jakby poniesieni jego okrzykiem, zaczęli biec inni ludzie. Młodzi i dziarscy. Najpierw dwóch, trzech, czterech, a po chwili całe mrowie. Głośne pokrzykiwania poniosły tłumy, które jak obudzone z letargu zapragnęły teraz pomścić zniewagę swojego króla. Starcy krzyczeli, młodsi ciskali kamieniami ku górze starając się dosięgnąć szczytu. Podnóże piramidy szybko zapełniło się ludzkim mrowiem gotowym na śmierć. — Dalej moje dzieci — zapiszczał skrycie Anu. — Zabijcie ich wszystkich. Tumult i zamieszanie wdarły się w szeregi oprawców. Dumni wojownicy w lśniącej czerwieni poczęli zbiegać schodami w dół, kierując się na wprost zdziczałego tłumu. Dobyto mieczy i pałek, by ponownie sprawdzić w boju swe męstwo. — Omekanie! — zawołał Tunak — Cóż to za szaleniec podąża w naszą stronę? Któż śmie podnosić rękę na swego pana! — To Sakagun, panie… — Milcz, psi sługo! — przerwał mu szybko Anu. — … syn Anu — dokończył służalczo Omekan. — Syn… powiadasz… — wymamrotał Jednooki. — Ach tak, zapomniałem o nim. Stary Anu ucieszył się. Z nadzieją wpatrywał się w biegnącą ku niemu postać. Widział też, że strach i niedowierzanie poczęły wkradać się w serca xibalskich wojowników. Szczęśliwy, z uśmiechem na ustach zwrócił się teraz do Jednookiego. — Spójrz Panie! Jakże myliłeś się co do mego ludu. Tunaku… synu Lamaka. Miłość mych poddanych skruszy łańcuchy, którymi spętałeś mnie i moje plemię. Cha, cha, cha, to początek twego upadku. Odejdź i zostaw nas w pokoju. Coraz liczniejsze szeregi zbuntowanych parły na szczyt. Wnet wzbił się wielki tuman kurzu, a krzyki mordowanych rozniosły się echem po całym mieście. Wojownik z długim splecionym warkoczem z furią parł naprzód kładąc trupem każdego z wrogich żołnierzy chcących zastąpić mu drogę. Gęsta krew tryskała po kamiennych schodach. Skowyt i przerażenie mieszały się razem dając upust swoim dzikim, morderczym rządzom. Zdawało się, że wkrótce zdobędzie szczyt. Dosięgnie zemsty, której wszyscy tak pożądali. Lecz w tym momencie kajmari-Latające Ptaki o czerwonych żaglach, wiszące niczym złowróżbne duchy, rozpostarły boczne maszty nakierowując lot tuż nad świątynię. Łucznicy zgromadzeni licznie na pokładach poczęli razić strzałami walczących w dole mocarzy. Wybuchła panika. Mieszkańcy Palatuapi zaczęli rozbiegać się po domach szukając schronienia przed gradem strzał i rzucanymi z góry płonącymi pojemnikami z gliny, wypełnionymi oliwą, które niczym niebiańskie pioruny poczęły wzniecać pożary na zatłoczonych uliczkach Palatuapi. Tego stary Anu się nie spodziewał. Ostatkiem sił wyrwał się Jednookiemu i podążając ku schodom począł nawoływać ze wszystkich sił. — Ludu Pachila! — wrzeszczał Anu. — Unieście miecze i zatopcie je w ciałach swych prześladowców. Wybijcie naszych ciemiężycieli. Zadepczcie Miasto Zła, z którego wywodzą się te bestie i z którego wypełzają, by kąsać nasze dzieci… — Dość! — zawarczał Jednooki. — Zabierzcie go stąd! Starzec jednak nie przestawał. Wykorzystał zamieszanie, by skutecznie wyrwać się z uścisku bezwzględnych oprawców. W szaleńczym amoku pędził po schodach ku walczącym, by dodać im otuchy i wesprzeć w boju. Zdawało się, że dosięgnie celu. Dotrze do syna i rzuci mu się na szyję, po czym ucałuje z całych sił. Był już tak blisko! Po kilkunastu krokach westchnął głośno, zachwiał się na nogach i runął w dół. Królewskie ciało, celnie ugodzone łuczniczą strzałą bezwładnie osunęło się po stopniach wysokich schodów. Z rozbitej głowy wyciekała krew spływając po schodach niczym strużka słodkiego napoju. „Nieee!” przeraźliwy głos Sakaguna zawył pośród tłumu. Z trudem dopadł ciała ojca i nie zważając na niebezpieczeństwo przycisnął je do swojej piersi. Gładził siwe włosy i całował twarz starego władcy, która nie dawała już oznak życia. — Ojcze, ojcze, zbudź się — zapłakał. — Dzielny Królu, boski Strażniku! Zbudź się Synu naszej płodnej ziemi… Wzywam cię… Ja… Twój syn… Nie odchodź… Aaaaaa! Nieeeee! Oczy Sakaguna zaczerwieniły się, a płacz zastąpiła wściekłość, która zaczęła wylewać się przez jego usta. — Pomszczę cię drogi ojcze. Dopóki ziemia nosić mnie będzie, przeleję morze krwi twych wrogów. Przewrócę świat do góry nogami i rozpalę pożar, którego nie ugasi żaden śmiertelnik. Mężczyzna płakał i z rozpaczą przyciskał czule zakrwawione ciało starca. W żalu zatracił poczucie czasu. Rozglądał się dookoła zamglonymi oczami, które dostrzegały wyłącznie wszechogarniającą śmierć. Wokół niego dogasała walka. Xibalscy wojownicy doskoczyli do niego i mocnymi kopniakami powalili na kamienne schody. W ruch poszły drewniane pałki i chwilę później Sakagun leżał nieprzytomny obok zwłok swego ojca. — Głupi Anu — westchnął cicho Tunak. — Masz, czego chciałeś — dodał pospiesznie. Jednooki nie zważał już na to, co działo się w mieście. Dumny ze swoich poczynań skierował kroki ku powietrznemu ptakowi. Chciał jak najszybciej opuścić to podłe miejsce. — Teraz to twoje miasto Omekanie — rzucił półsłowem, mijając małego człowieczka, który pomógł mu dostać się do środka. — Będę zawsze ci wierny, o Słoneczny — przymilił się przewodnik, uginając kark prawie do samej ziemi. Tunak Pan uśmiechnął się niedbale i jął instruować służalczego mężczyznę. Darmowy fragment\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Sipactonal-ebookRO/p02041284i020" target="_blank" title="Sipactonal [Norbert Lewandowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Sipactonal [Norbert Lewandowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Tani smartfon z czystym Androidem do kupienia od dziś w Biedronce | Tabletowo.pl\nW Biedronce klienci zawsze znajdą co najmniej jeden smartfon, gdyż nowe propozycje regularnie pojawiają się w ofercie tej popularnej sieci marketów. Teraz do gablotki trafił bardzo tani model, który oferuje w 100% czystego Androida.\nJeżeli jednak liczycie na coś pokroju Google Pixel 2/Google Pixel lub choćby odnowionego Nexusa, to niestety muszę Was zmartwić – nic takiego nie trafiło do gablot z elektroniką w Biedronce. Zresztą nawet nie miałoby to najmniejszego sensu, gdyż w tej sieci marketów nie pojawiają się smartfony z tak wysokiej półki cenowej.\nCo takiego więc pojawiło się w ofercie Biedronki? Ano wyjątkowo tani, bo kosztujący zaledwie 179 złotych, myPhone C-Smart IV. Jest to bardzo budżetowa propozycja, lecz producent zachwala ten model obecnością czystego Androida. Szkoda jednak, że jest to Android 7.0 Nougat – nie ukrywam, że liczyłem na Androida Oreo, najlepiej w wydaniu Go Edition.\nmyPhone C-Smart IV oferuje również 4-calowy wyświetlacz TN o rozdzielczości 800×480 pikseli (233 ppi), czterordzeniowy (4x ARM Cortex-A7; 28 nm) procesor Spreadtrum SC7731C 1,3 GHz z układem graficznym Mali-400 MP1, 1 GB LPDDR3 RAM i 8 GB pamięci wbudowanej (do dyspozycji użytkownika pozostaje 3,7 GB) z możliwością rozszerzenia przy pomocy karty microSD o maksymalnej pojemności 32 GB.\nmyPhone C-Smart IV ma też aparat główny o rozdzielczości 2 Mpix z autofokusem i HDR na tyle, kamerkę 0,3 Mpix (VGA) na przodzie i radio FM. Łączność w smartfonie zapewniają moduły: Bluetooth 2.1, jednozakresowe Wi-Fi 802.11 b/g/n 2,4 GHz, modem 3G, GPS i A-GPS (obsługi LTE brak) oraz złącza: słuchawkowe 3,5 mm i microUSB. Urządzenie zasila akumulator o pojemności 1350 mAh. Całość ma wymiary 125,4x64x10,4 mm i waży 165 gramów.\nW sprzedaży dostępne są dwie wersje kolorystyczne: niebieska i czarna. Cenę myPhone C-Smart IV – jak już wspomniałem – ustalono na 179 złotych. Smartfon będzie można kupić w marketach sieci Biedronka do 8 maja 2018 roku lub do wyczerpania zapasów.\nCzegoś takiego jeszcze nie było! Play ubezpieczy wirtualne przedmioty w grach oraz sprzęt gamingowy


Czarcie Skały koło Lwowa - SPŁYWY na UKRAINIE\nWycieczka Piesza na Czarcie Skały\nPonieważ Czarcie Skały są w pewnej odległości od miasta, najlepszy dojazd mamy albo ze strony Łysynycz (dojazd marszrutką Ns 217), albo jakimkolwiek transportem, który jedzie w kierunku Wynnyk do przystanku Jezioro.\nPrzeważająca większość tras pieszych w tą strefę podmiejską przechodzi przez Czatowe skały. Od wskazanego przystanku do nich można dojść drogą, która zaczyna się przy wejściu w park leśny i od razu podnosi się dość drastycznie w górę, przekraczając nasyp byłej drogi kolejowej.\nDalej ścieżka staje się bardziej pochyła i przechodzi wzdłuż prawego zbocza wąwozu, dopóki nie krzyżuje się z inną drogą, prowadzącą od Łysynycz. Na pniach drzew od czasu do czasu naniesione są żółto-białe oznaczenia trasy, dlatego szanse zabłądenia w tym lesie bukowym są niewielkie. Pochyła działka kończy się nagłym, lecz krótkim podniesieniem do polany, która wychodzi na wierzchołki kompleksu skał widocznych po lewej stronie. Przechodząc trochę dalej, można zejść niżej, do podstawy skał, które stwarzają wklęsły w stronę polany półłuk. Tu, w przytułku od wiatru i nawet deszczu (boczna skała tworzy naturalny łuk) można odpocząć i nawet rozpalić ognisko.\nOd Czatowych skał do Lwowa można wrócić pieszo, przez Łysynycki las z wyjściem na Trakt Glinianski. Najpierw - serpentyną na dół (droga jest gliniasta i kamienista, w złą pogodę śliska, więc lepiej wziąć ze sobą buty turystyczne czy chociaż buty joggingowe z wysokim sznurowaniem, które utrwala staw stopy), a dalej - całkiem równą, miejscami zabagnioną drogą aż do pierwszej prywatnej zabudowy w okolicach Łysynycz. Za lasem, w prawo, za betonową niewysokim parkanem, można zobaczyć zbiornik wodny. Droga prowadzi na jedną z bocznych ulic Traktu Glinianskiego, którym podróżni łatwo dostaną się do ostatniego przystanku tramwaju Ns2 czy przystanków marszrutek w górnej części ul. Łyczakowskiej.\nW celu rezerwacji terminu pieszej wycieczki na Czarcie Skały prosimy o wypełnienie formularza bądź wysłanie do nas wiadomości mailowej.


Pożyczka na wesele - strona 2 - Różne - weseleradom.pl\nRozpoczęty przez kubacki3, 13 Kwiecień 2015\nJa bym wolała przełożyć ślub niż brać chwilowke. To że się odda niby po weselu nie ma znaczenia. Oni znajdą sposób zeby zetrzeć jak najwięcej kasy z osoby która pożycza. Odsetki, jakieś opłaty dodatkowe.. ktoś np. Pożyczy 20tys a będzie musiał oddać 80. Oni wykorzystują wszystkie możliwości.\nPrzypuscmy ze z kopert uzbiera sie te 80 tys odda pożyczkę i nic mu nie zostaje. A te 80 tys mógłby przeznaczyć na wkład własny kredytu na mieszkanie.\nCzasem lepiej się dogadać z właścicielem domu weselnego. U niektórych jest możliwość zapłaty po weselu. Nie mowie o calosci bo nikt na to nie pojdzie bo trzeba zrobic zakupy itd. Ale czesc mozna po weselu...\nChwilówki też bym nie wzięła. Jeśli już to kredyt w banku.\nI co taką chwilówką, która byłaby nawet za darmo, można sfinansować? Chyba tylko buty kupić.\nNie jestem zdania,że pożyczka na wesele jest czymś złym. Jest to jeden taki dzien w życiu i każdy chce aby wszystko było zapięte na ostatni guzik.....Jasne,ze nie fajnie jest brać pożyczkę na całą impreze. Jeśli jednak brakuje nam jedynie części kaski to czemu nie?\nProponowałabym zastanowić sie nad pożyczką prywatną:\nW szczególnosci nad pożyczkami społecznościowymi. W wielu przypadkach mają warunki korzystniejsze niż pożyczki w banku, a znacznie łatwiej taką pożyczkę uzyskać.\nNie sądzę by branie pozyczki na wesele to był dobry pomysł. Tak zaczynać wejście w nowe życie?\nMi na szczęście pomogła sporo rodzina w organizacji wesela. Niestety nie sfinansowali całego Ale dali większość. Jeżeli chodzi o pozyczkę to w zupełności wystarczyła oferta od https://mikrorata.pl/szybkie-pozyczki-przez-internet/ i ich bardzo wygodne i szybkie pożyczki interentowe. Możecie tam pożyczyć do 10 tys złotych\nNapisano 8 Marzec 2018 · Zgłoś ten post\nNa pewno bardzo trudna decyzja... Moi znajomi wzięli kiedyś pożyczkę na wesele... Taka pożyczka przez internet na konto trochę ich uratowało, bo jednak nie wzięli całości tylko część, którą udało się po wesele dość szybko spłacić. Ostatecznie tego nie żałowali, ale decyzja też prosta nie była\nMoim zdaniem pomysł jest mocno średni żeby nie powiedzieć zły. Już na start nowego życia zadłużasz się tylko po to aby zorganizować wesele, warto się nad tym zastanowić.\nNapisano 2 Sierpień 2018 · Zgłoś ten post\nZastaw się a postaw się ale cóż... jeśli ktoś chce to przynajmniej nie weźmie kredyt na jakiś ludzkich warunkach. W banku Raiffeisen można dostać kredyt gotówkowy bez odsetek i zdeklarować w ilu ratach nastąpi zwrot. od tego bowiem naliczana jest prowizja banku.\nMoim zdaniem zaczynanie wspólnego życia od kredytu to nie jest najlepszy pomysł


Prowadzenie gospodarki magazynowej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Utrzymanie w należytym stanie ilościowym i jakościowym przechowywanego sprzętu. Wykonanie dokumentów i kart magazynowych wywieszek materiałowych, dziennika konserwacji ksiązki i i przeglądów kontrolnych sprzętu. Godziny pracy pon-czw 7-15:30, piątek 7-13\ndoswiadczenie zawodowe w wojsku, Posiadanie poświadczenia bezpieczeństwa do klauzuli poufne. Znajomość podstawowych zasad obiegu dokumentów magazynowych. Obsługa komputera, znajomość Excel, umiejętność redagowania pism


USG ginekologiczne transvaginalne w Piasecznie - 20 Polecanych Specjalistów | ZnanyLekarz.pl\nUSG ginekologiczne transvaginalne specjaliści w Piasecznie\n„Rzeczowa i szczegółowa informacja dot. Badania i stanu zdrowia. Serdecznie polecam Pana doktora jako lekarza przyjaz…nego pacjentowi.” Więcej\n„Bardzo sympatyczny i konkretny lekarz.wypytał dokładnie o wszystko, zapisał leczenie.Jedyny minus to poznienie 25 mi…nut” Więcej\n„Pani Doktor mnie zbadała , wytłumaczyła i uspokoiła. Kompetentna Pani Doktor. Polecam Pania Doktor”\n„Doktor przeprowadzał mi test Pappa oraz USG II trymestru. Badania uważam były zrobione dokładnie i szybko. Polecam.”\n„Doktora Piotra charakteryzuje ogromna wiedza i doświadczenie zawodowe oraz wysoka kultura osobista. Podczas wizyty… panuje miła, przyjazna atmosfera. Profesjonalne, kompetentne podejście do prowadzonego przypadku daje pełne poczucie bezpieczeństwa. Dziękując, z pełnym przekonaniem polecam Pana Doktora.” Więcej\n„Pełen profesjonalizm, konkretnie, wyczerpujace omowienie tematu antykoncepcji, wykonanie usg, lekarz i gabinet godn…y polecenia” Więcej\n„3-4 miesiące męczyłam się z infekcjami intymnymi. Inni lekarze faszerowali mnie masą leków. Doktor Chomicki wykazał …zdroworozsądkowe podejście i pomógł pozbyć się problemu. Wizyta przebiegła w przemiłej atmosferze, doktor cierpliwie i szczegółowo wszystko wyjaśnił. Serdecznie polecam.” Więcej\n„Serdecznie polecam, zawsze wszystko przebiega w miłej atmosferze. Pani Doktor dokładnie wszystko tłumaczy i jest bar…dzo sympatyczna.” Więcej


Praca hydraulik-pomocnik hydraulika\nBudowa / remonty - Praca hydraulik-pomocnik hydraulika\nZnaleziony: 14 ogłoszenie w kategorii Budowa / remonty Polska: Wszystkie miasta\nPraca - Hydraulik, Pomocnik hydraulika\nPoszukuje na stanowisko hydraulik, pomocnik hydraulika mile widziane osoby z doświadczeniem ale też możliwość przyuczenia. Praca na terenie Mińska i bliskich okolic. Tel 691 - pokaż numer telefonu -\nPraca hydraulika lub pomocnika hydraulika. Praca na terenie województwa pomorskiego.\nPraca Hydraulik/ pomocnik Hydraulika\nWitam poszukuję pracownika na stanowisko hydraulika, ewentualnie pomocnika. Oferuję atrakcyjne wynagrodzenie. Praca na terenie Krakowa i okolic. "Baza" firmy mieści się w miejscowości Liszki (obok lotniska w Balicach) skąd zaczynało by się pracę. Mile widziane prawo jazdy,lecz nie konieczne. Alkohol w pracy nietolerowany. Ukraińców nie chcemy.\nPRACA hydraulik/pomocnik hydraulika\nWitam,Szukam pracownika jako monter instalacji sanitarnych (hydraulik), również do przyuczenia.Praca na terenie gminy Skawina.Wszelkie pytania pod numerem tel. 608-294-658\nPRACA Hydraulik/pomocnik hydraulika - praca od zara\nPrzyjmę do pracy na stanowisko hydraulik /pomocnik hydraulika z możliwością przyuczenia i rozwoju. Wymagane prawo jazdy kat B.Atrakcyjne warunki pracy i wynagrodzenieWięcej informacji pod nr tel 737 565 040\nHYDRAULIK / Pomocnik hydraulika / Monter instalacji sanitarnych PRACA\nFirma z ponad 25 letnim doświadczeniem w branży hydraulicznej zatrudni osobę na stanowisko HYDRAULIK / POMOCNIK HYDRAULIKA. Wykonujemy prace z zakresu instalacji wodno-kanalizacyjnych oraz centralnego ogrzewania. Mile widziane doświadczenie w branży. Wymagane prawo jazdy kategorii B. Siedziba firmy w Bodzentynie. Praca na terenie województwa świętokrzyskiego w rejonie Kielce-Bodzentyn-Skarżysko-Starachowice. Osoby zainteresowane podjęciem pracy prosimy o kontakt telefoniczny.\nhydraulik Praca, pomocnik hydraulika\nSzukam osoby chętnej do pracy w firmie hydraulicznej. Praca w godz 7-16\nPraca jako hydraulik, pomocnik hydraulika\nPraca na stanowisku hydraulik/pomocnik hydraulika\nPoszukuje młodych ludzi do pracy na stanowisko hydraulik/pomocnik hydraulika zarówno z doświadczeniem, jak i bez. Stawka zależna jest od umiejętności:- osoby bez doświadczenia- 19zł/h netto- osoby z doświadczeniem 20zł/h netto.Możliwość bardzo szybkich podwyżek oraz jasne warunki podwyżki.Pierwsze trzy miesiące pracy, na umowie o zlecenie, następnie umowa o pracę lub zakończenie współpracy.Status studenta mile widziany, prawo jazdy kat. b również.CV proszę wysyłać na podany adres e-mail\nFirma Kraktherm Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie zatrudni osoby, posiadające doświadczenie w wykonywaniu instalacji centralnego ogrzewania, instalacji wodno-kanalizacyjnych oraz wentylacyjnych. Od kandydatów oczekujemy: - doświadczenia w wykonywaniu instalacji hydraulicznych, - umiejętności korzystania z narzędzi do wykonywania instalacji, - umiejętności zaplanowania zakupu materiałów na inwestycję, - komunikatywności, - zaangażowania w powierzone zadania, - dyspozycyjności (najlepiej od zaraz), - prawa jazdy kat. B - WYMÓG KONIECZNY Oferujemy: - pracę od zaraz w miłej atmosferze, - pracę przy pompach ciepła, - atrakcyjne warunki finansowe, adekwatne do umiejętności i zaangażowania, - pracę na terenie Krakowa i okolic Zainteresowane osoby prosimy o przesłanie swoich aplikacji za pośrednictwem formularza.\nPoszukujemy osób na stanowisko hydraulik i pomocnik hydraulika. Praca w Wielkiej Wsi oraz w Krakowie. Mile widziane prawo jazdy kat. B. Tel. 504041155\nPoszukuję osoby do pracy na stanowisku hydraulik, bądz pomocnik hydraulika, może być również osoba do przyuczenia zawodu. Poszukuję osoby pracowitej, która będzie wykonywać powierzone zadania Praca od poniedziałku do piątku. Weekendy wolne.\nPrzyjmę do pracy pomocnika hydraulika, hydraulika, instalatora\nZatrudnię osobę na stanowisko pomocnik hydraulika lub hydraulik, instalator. Praca na terenie Szczecina i Polic, bez wyjazdów za granice itp Wymagania: - Prawo jazdy kat. B - Co najmniej podstawowa wiedza z zakresu hydrauliki wodnej i budowy instalacji grzewczych Praca w zespole, w firmie z wieloletnim doświadczeniem i ugruntowanej pozycji na rynku. Zapraszam do wysyłania cv lub do kontaktu telefonicznego\nPraca hydraulik pomocnik hydraulika - praca od zara\nHydraulik pomocnik hydraulika brygada\nHydraulik pomocnik hydraulika monter instalacji sanitarnych praca\nHydraulik pomocnik hydrulika


Bawełniane majtki damskie | Ładna bielizna intymna\nKobiety mogą wybierać spośród wielu rodzajów majtek dla nich przeznaczonych. Z łatwością możemy dobrać je do każdej kreacji, figury i na każdą okazję.\nNa co dzień najlepiej i najzdrowiej jest nosić tradycyjne figi uszyte z bawełny, które stanowią dobrą ochronę przed chłodem i zapewniają wygodę. Ten rodzaj majteczek nazywany jest obecnie tanga. Ich charakterystyczną cechą jest głębokie wycięcie po bokach. Szczupłe panie mogą nosić figi-biodrówki, te o bardziej krągłych kształtach – figi o podwyższonym stanie. Z łatwością można je dobrać do każdego stroju, są praktyczne i wygodne.\nStringi to rodzaj majteczek, który zyskał dużą popularność stosunkowo niedawno, bo kilka lat temu. Ten model odsłania całe pośladki i uchodzi za wyjątkowo seksowny. Ich zaletą jest także fakt, że stringi nie odznaczają się pod obcisłymi strojami, w związku z czym panie często zakładają je na specjalne okazje. Wadą stringów jest to, że mogą one mieć niekorzystny wpływ na kobiece zdrowie. Powodują bowiem obtarcia. Nie chronią narządów kobiecych przed zimnem w takim stopniu, jak tradycyjne figi. Lepiej nie nosić stringów na co dzień, a zakładać je tylko jeśli wymaga tego krój stroju, który mamy zamiar założyć.\nZarówno stringi, jak i figi są dostępne w wielu modelach różniących się od siebie detalami, np. łączeniem na bokach w postaci sznureczków, obniżonym albo podwyższonym stanem itd.\nPopularnym ostatnio modelem damskich majteczek są także tzw. szorty. Posiadają one przedłużoną nogawkę i szerszy bok. Jest to rodzaj bielizny bardzo wygodny i praktyczny. Istnieją zarówno modele sportowe, uszyte z bawełny jak i eleganckie, seksowne wykonane np. z koronki czy satyny. Szorty są dostępne także w postaci tzw. szortostringów, które z przodu wyglądają jak zwykłe szorty, za to z tyłu posiadają wąski pasek materiału odsłaniający pośladki podobnie jak stringi.


Szydło: Szybszy rozwój gospodarczy wśród głównych planów rządu - Bankier.pl\n2017-03-14 15:19:00 2017-03-14 18:26:00\nSzybszy rozwój gospodarczy, stabilizacja finansów publicznych i poprawa sytuacji ekonomicznej Polaków, to główne cele rządu na ten rok - powiedziała we wtorek podczas konferencji prasowej premier Beata Szydło.\nWicepremier Mateusz Morawiecki i premier Beata Szydło (fot. Adam Chelstowski / FORUM)\nSzydło: Program 10000+ to jeden z pomysłów\nMorawiecki: Za wcześnie, by dyskutować o wejściu Polski do strefy euro\nJest obecnie przedwcześnie, by dyskutować na temat wejścia Polski do strefy euro, która najpierw musi sobie poradzić ze swoimi problemami - powiedział wicepremier, minister rozwoju i finansów Mateusz Morawiecki.\n"Polska jest zobowiązana do przyjęcia euro wraz z traktatem akcesyjnym, ale co do tego przyjęcia, to musiałoby się odbyć referendum. Dzisiaj jest przedwcześnie, by o tym temacie dyskutować. Strefa euro musi sama sobie poradzić ze swoimi problemami" - powiedział we wtorek na konferencji Morawiecki.\n"Rząd przyciągnął 35-40 tys. miejsc pracy od czasu Brexitu"\nZmiany w CIT. Rząd chce, by dane podatkowe największych firm były publicznie dostępne\n7 6 ~mądry_Żyd 2017-03-14 21:35\nLepiej szybko uciekać na emeryturę bo PO wróci to każe pracować do śmierci.\n4 9 ~abc 2017-03-14 22:26\nSam będziesz prosił o pracę kiedy twoja emerytura nie wystarczy na opłaty i źywność.\n0 0 mhm 2017-03-15 07:49\nKłamiesz, katoliku (jaki tam z Ciebie Żyd), w Polsce już od dawna każdy może pracować tak długo, jak chce (choć szczerze mówiąc, może np. dla wykształconych dużym kosztem absolwentów medycyny przydałby się nakaz pracy w kraju przez parę lat?).\nChcesz zakończyć pracę zawodową w wieku 60, 50, a nawet 40 lat?\nNie ma problemu, możesz to zrobić.\nTylko czy jesteś wystarczająco majętny, by z oszczędności utrzymać się do końca życia?\nA może oszczędności nie masz i chcesz żyć na koszt społeczeństwa?\nCzy ktoś żyjący na koszt społeczeństwa to przypadkiem nie złodziej?\nCzy społeczeństwo ma prawo bronić się przed złodziejami i darmozjadami?\n3 15 ~Dario 2017-03-14 21:27\nMam świetny pomysł.\nKażdemu posłowi (osłowi) z Wiejskiej dać i wykopać na emeryturę.\nPotem nowe wybory z zakazem startu tych co tam już byli.\nInaczej się nie da - przecież to cały czas na sama banda.\n2 20 ~ROBOTNIK 2017-03-14 21:21\nPiS jest oderwany od rzeczywistości, program 10000+ jest tego dowodem. Ten program na pewno nie zatrzyma w pracy ludzi ciężko pracujących, ale zdecydowanie ucieszy tych pracowników budżetówki, którzy mają szczęście mieć lekko i niestresującą pracę.\n2 17 ~as 2017-03-14 21:09\nTo się nazywa skok na kasę, większość polityków w sejmie to dziadki, którzy nie chcą przejść na emeryturę i odejść z polityk,i więc wpadli na pomysł jak siedząc w sejmie i nic nie robiąc dostawać dostawać dodatkowo po 10tyś.\n5 0 ~myślący 2017-03-14 21:05\nDo kolegi miśka. Całkowicie się z tobą zgadzam,ale to niewyklucza korzystnych efektów dla osób wykorzystujących takie rozwiązanie .Wiadomo rząd chce zaoszczędzić ,ale ludzie mogą na tym zyskać ,mogą, powtarzam mogą, nie muszą.\n4 1 (usunięty) 2017-03-14 20:47\n1 19 ~fkpis 2017-03-14 20:38\nZnowu brednie bez pokrycia . Trudno wymagac od broszki osoby o kwalifikacjach do zarzadzania byc moze szaletem miejskim aby cos madrego wymyslia z pozostala pisowska zgraja nieudacznikow.A pomysl placenia + 10000 lub wiecej ludziom ktorzy nie przejda terminowo na emeryture na ktora ich sie wczesniej wyslalo mozna nazwac totalnym debilizmem tych pisowskich geniuszy z broszka na czele.Zenada i nic wiecej.\n11 0 ~myślący 2017-03-14 20:32\nDo kolegi Polaka .Tak ten plan był rozłożony na lata ,ale w efekcie w pewnym momencie ludzie musieli pracować do 67 roku.Ten projekt zakłada ,że ludzie będą mogli ,a nie musieli pracować i jeszcze im za to zapłacą.Wierzcie mi nie interesuje mnie kto rządzi ,ma porawiać byt zwykłych Polaków, tych ,którzy najciężej pracują i bronić interesu Polski,bo to się w efekcie przekłada się na byt zwykłych ludzi.Ja nie kieruje się w tym żadną ideologią tylko zwykłą analizą porównawczą i przyczynowo-skutkową.


Konsorcjum dwóch firm zaprojektuje przekop Mierzei Wiślanej\nStrona główna Porty Morskie, Logistyka Morska, Transport Morski Konsorcjum dwóch firm zaprojektuje przekop Mierzei Wiślanej\n28.12.2016 Źródło: własne\nMosty Gdańsk i Projmors Biuro Projektów Budownictwa Morskiego – konsorcjum tych dwóch firm wykona projekt przekopu Mierzei Wiślanej. Urząd Morski w Gdyni wyłonił zwycięzcę przetargu na ponad 5 mln zł – poinformował portal portel.pl\nO zwycięstwo w przetargu ubiegały się dwa konsorcja. Oferta wybranego przez Urząd Morski w Gdyni, czyli Mostów Gdańsk i Projmors Biura Projektów Budownictwa Morskiego, opiewała na 5,2 mln złotych. Konsorcjum wykona projekt przekopu kanału żeglugowego przez Mierzeję Wiślaną, wraz z połączeniami mostowymi i drogowymi. Rozplanuje także modernizację wejścia do elbląskiego portu na odcinku 2,5 km. Czas na wykonanie tego zadania to 18 miesięcy.\nJak zapowiedział minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej Marek Gróbarczyk, inwestycja rozpocznie się na przełomie 2018 i 2019 r. Kanał ma mieć 1,1 km. Przekop Mierzei wiślanej będzie kosztował 800 mln zł.


Potrawka z cukinii - przepisy na potrawka z cukinii z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na potrawka z cukinii\nPotrawka z kurczaka i cukinii 194\nOstra potrawka z kurczaka, cukinii, pomidorów, cebuli i czosnku. Doprawiona słodką i ostrą papryką orazdużą ilością ziół, przez co jest trochę w stylu prowansalskim. Niezwykle szybka i prosta w Zobacz więcej\nPotrawka z cukinii 310\n"Cukinia - to jedyne warzywo, które w tym roku rośnie w moim ogródku bez przeszkód. O innych aż żal wspominać :-( Najgorzej jest chyba z ogórkami. Ale nie one są bohaterem tego posta. Zwykle robię Zobacz więcej\nPotrawka z kurczaka i cukinii ze spätzlami 120\nMój pies przewrócił rano choinkę, potłukł bombki i zjadł WSZYSTKIE pierniczki, jakie na niej były. Nie ma co, ładnie zaczął się ten piątek 13.Myśmy wszyscy wiedzieli, że ona, w sensie pies, reaguje na Zobacz więcej\nPOTRAWKA Z CUKINII 74\nDzisiaj danie, które mnie zachwyciło od pierwszego kęsa. Lekkie,a jednak pożywne. Z lekkim posmakiem czosnkowo - brokułowego pesto. Na pewno jest to jedno z dań, które zagości na stałe w moim domu. Zobacz więcej\nPotrawka z wieprzowiny i cukinii 168\nPOTRAWKA Z KURCZAKA Z CUKINIĄ I MAKARONEM 115\nŚwięta przeminęły...pomału zjadamy to co zostało, aby dziś nie stać długo w kuchni, a zrobić pyszny obiad proponuję taką potrawkę z kurczaka na zielono z cukinią. Szybko, smacznie i pożywnie Zobacz więcej\nPotrawka z cukinii 65\nPotrawka z cukinii Lżejsza o 3 kilo wracam do gotowania i pisania. Udało mi się tyle schudnąć w 3 tygodnie, jak na moje możliwości świetny wynik. Nie chudnę za szybko a w normie więc mam nadzieję , że Zobacz więcej\npotrawka z cukinii z kurczakiem 695\nPotrawka z cukinii to smaczne, letnie danie - polecam! Składniki: 3 średnie ziemniaki mięso kurczaka [u mnie 5 podudzi] 1 kostka rosołowa 1 łyżeczka pieprzu szczypta przyprawy do frytek i ziemniaków 1 Zobacz więcej\nDietetyczna potrawka z kurczaka 6467\nPotrawka z cukinii 135\nNazwałam to potrawką, z braku innego określenia. Robi się podobnie jak leczo, ale leczem nie jest, nawet odmianą lecza, bo nie ma tam papryki. Co zatem jest? To, co było w lodówce:) Pół cukinii 2 Zobacz więcej\nPotrawka ziemniaczana z cukinią i papryką 79\nProsta, rustykalna, a jednocześnie lekka, ale sycąca potrawa. Dla mnie wystarczyła za cały obiad, ale osoby, które nie wyobrażają sobie obiadu bez mięsa, mogą potraktować tą potrawkę jako dodatek do Zobacz więcej\nPotrawka z soczewicy z cukinią 352\nPotrawka z cukinii i pieczarek 197\nPyszna potrawka i ekspresowa w wykonaniu. Świetnie pasuje do grilowanej piersi z kurczaka czy makaronu. Jeśli zrezygnujemy ze śmietany lub zastąpimy ją jogurtem otrzymamy jeszcze zdrowszą i Zobacz więcej\nPotrawka z cukinii i kaszy bulgur 195\nIdealny obiad na lato to potrawka z cukinii i kaszy bulgur. Zdrowe danie z cukinii nie tylko dobrze smakuje, ale jeszcze bardzo szybko się przygotowuje. Kolejne danie z tych jednogarnkowych, które w Zobacz więcej\nPotrawka z cukinii 32\nCukinia jest jednym z moich ulubionych warzyw. Uwielbiam ją jeść grillowaną, w formie placków, czy też właśnie jak w przypadku tego przepisu w formie potrawki. Ogromną zaletą potrawy jest to, że Zobacz więcej\nPotrawka z cukinii i bakłażana 517\nPotrawka z cukinii i bakłażana Składniki: 1 mała cukinia 1 mały bakłażan 1 duża cebula 2 ząbki czosnku 100 ml naturalnego przecieru pomidorowego 2 łyżki oliwy 2 łyżki octu jabłkowego sól pieprz Zobacz więcej


Bałkany wrzesień (Macedonia, Serbia, Czarnogóra, Albania)\nTemat został edytowany: 2019-04-25 19:10:57\nWitam! Bardzo ciekawa propozycja. Jestem zainteresowana - prosze o kontakt :)\nZainteresowana! proszę o kontakt:))\nCześć jestem zainteresowany wycieczką na Bałkany we wrześniu, proszę o kontakt.\nAdam, Łukasz, Paulina - napisałam do Was wiadomości prywatne :)\nPaulina Walczak :\nZainteresowany, proszę o kontakt :)\nProszę o szczegółową rozpiskę tej wyprawy i umowę do zapoznania. Dziękuję


Aborcja i mózgi w słoiku – Toster Pandory\nHome Laboratorium Aborcja i mózgi w słoiku\n25 lutego 2017 25 lutego 2017 Laboratorium\nDyskusje na temat aborcji są wielobarwne. Mogą być takie, gdyż argumenty wielu stron oparte są na emocjach i przypuszczeniach, a nie na nauce. Dyskutowano żarliwie dlatego, że nauka na temat aborcji się nie wypowiadała, bo nie miała badawczych podstaw na poparcie swoich teorii.\nOczywiście wszyscy jesteśmy ludźmi, dlatego wielu profesorów biologii, czy np. lekarzy, wypowiadało się na te tematy, wyrażając swoje prywatne przekonania, lecz dopiero od niedawna tezy te można poprzeć analizą wynikającą z eksperymentów.\nCóż zmieniło się od tego czasu?\nOprócz odkrycia istnienia komórek macierzystych, swoistego tkankowego tabula rasa mogącego przekształcić się w dowolny rodzaj wyspecjalizowanych komórek, musiano jeszcze obniżyć koszty ich wytwarzania. Komórki macierzyste w naturalnym środowisku występowały w dużych ilościach głównie w ludzkich zarodkach, dlatego to zarodki ludzkie były ich pierwszym źródłem. Jednak spory na temat aborcji, nazywające zlepki niewykształconych komórek „człowiekiem”, doprowadziły do ograniczeń w ich pozyskiwaniu z powodów „światopoglądowych”, a więc z przekonań religijnych. Jednakże wraz z opracowaniem metody cofania w rozwoju do postaci macierzystej już wykształconych, dorosłych komórek np. skóry, czy krwi dorosłego człowieka, problem moralny zniknął, a badania ruszyły pełną parą.\nDrugi przełom, jaki był konieczny, to pozyskanie w 2012 roku przez Madeline Lancaster nowotworu chrząstki myszy i użycie go do hodowli organoidów. Organoidy to – zawieszone w żelu przypominającym błonę o nazwie Matrigel – zespoły wyspecjalizowanych komórek. Matrigel to handlowa nazwa nowotworu chrząstki myszy.\nMatrigel wykorzystuje się do hodowli tkanek żołądka, jelit, wątroby, trzustki, ale oczywiście najciekawszą specjalizacją komórkową, jaką można uzyskać ze zlepka komórek macierzystych, są komórki nerwowe. Taką specjalizację osiąga się poprzez odpowiedni dobór składników odżywczych w płynie, w jakim się je umieści. To czy komórka skóry, cofnięta do postaci macierzystej, będzie kiedyś częścią nowego mózgu, czy kości – zależy od chemicznego składu probówki, w jakiej pływa.\nW ciągu 3 dni zlepek komórek różnicuje się na trzy rodzaje komórek, które w ciągu kolejnych kilku dni układają się w zależności od funkcji w odpowiednie warstwy, tworząc zalążek tkanki mózgowej – neuroektodermę. Rozdzielenie tych komórek nie zabija takiego organizmu, gdyż po ponownym połączeniu komórki również ułożą się w warstwy, co dowodzi, że ludzki organizm dysponuje programem ordynującym rozstawienie jego składowych części. Dowodzi to również, że taki zlepek nadal nie jest jeszcze całością, a tylko sumą części, bo fizyczne rozczłonkowanie go nie niszczy.\nPo 10 dniach hodowli zlepek komórek tworzy dobrze poukładaną kulkę, którą umieszcza się w Matrigel, nasączonym substancjami pobudzającymi do wzrostu i podziałów oraz zapobiegającą obumieraniu, który stanowi fizyczne rusztowanie dla dalszego rozwoju. Między 15 a 30 dniem Matrigel z rosnącymi w nim komórkami przenosi się do bioreaktora, czyli wytrząsarki obrotowej, symulującej pobyt w łonie i tam w ciągu kolejnego miesiąca powstaje w pełni ukształtowana struktura przodomózgowia, najważniejszego obszaru mózgu tworzącego wyższe funkcje umysłowe, odpowiadająca poziomowi rozwoju 10 tygodniowego płodu.\nJest to organoid ludzkiego mózgu, czyli biała kula tkankowa, zawierająca takie struktury, jak kora mózgowa, czyli duża pofałdowana struktura zewnętrzna, splot naczyniówkowy, czyli miejsce wytwarzania płynu mózgowo-rdzeniowego oraz czasem nawet zdążą się wykształcić zagłębienia w tkance z kolorowym pigmentem, a więc kubki oczne. Dopiero na końcowym etapie takiego wzrostu komórki wysyłają aksony, czyli długie przewody, łączące się z innymi neuronami. Dopóki aksony nie zwiążą struktury neuronów siecią połączeń, przez co trudno jest komórki fizycznie rozdzielić, oraz dopóki po sieci nie zaczną przechodzić wzbudzenia sygnałów elektrycznych, bryła tkankowa jest całkowicie od siebie niezależną. Może się rozformować i formować ponownie, co dowodzi, że na pewno na tym etapie nie może dochodzić do procesów umysłowych, gdyż wtedy każda z komórek musiałaby myśleć niezależnie.\nMinimózgi ogranicza jedynie brak naczyń krwionośnych, dlatego ich wzrost zatrzymuje się na tym etapie samoczynnie.\nJakie badania prowadzi się na minimózgach?\nPrzede wszystkim badania toksykologiczne. Zatruwa się je, wstrzykując w nie nowe leki, gdyż część z nich nie może być testowana na zwierzętach, bo mają zbyt mało pofałdowany mózg, przez co reaguje on inaczej. Prowadzi się na nich badania genetyczne sprawdzając, czy dany zestaw genów prowadzi do wzrostu zdrowego mózgu, czy zamiast tego powstaje minimózg zdefromowany lub karłowaty. Bada się również przebieg chorób neurodegeneracyjnych, zarażając minimózgi np. wirusem Zika.\nJeżeli wzajemne przesyłanie sygnałów elektrycznych pomiędzy komórkami nerwowymi nazwiemy myśleniem, to istniałoby podejrzenie, że minimózg jest formą quasi człowieka. Jednak minimózgi nie są jeszcze na tyle rozwinięte, aby tworzyć obecne w pełni rozwiniętym mózgu wyspecjalizowane obszary, nie możemy więc postulować istnienia w nich żadnego rodzaju świadomości, która wymaga np. przetwarzania informacji pochodzącej z zewnątrz. Oczywiście można postulować wykształcanie protoświadomości u głuchego człowieka zamkniętego w ciemnym pokoju, ale tutaj także konieczna jest specjalizacja kory, która umożliwi choćby zapamiętywanie własnym myśli, bo dopiero to umożliwia wyciąganie z nich jakichkolwiek wniosków. Jeśli chodzi o moralne wątpliwości, dotyczące wrażeń bólowych, to jedna cecha w pełni rozwiniętego ludzkiego mózgu jest tutaj decydująca – nawet dorosły mózg nie odczuwa bólu. Ból towarzyszy uszkodzeniu wszystkich innych tkanek, za wyjątkiem mózgu.\nJak badania oparte na organoidach naukowo oświecają temat aborcji?\nCzłowiekiem na pewno nie jest płód nie mający aksjonowych połączeń pomiędzy neuronami, bo wtedy nadal jest to zbiór komórek, a nie mózg. To zaledwie zlepek niezależnych bytów organicznych upakowanych i przebywających nieco bliżej siebie. Co więcej, po usieciowaniu, czyli fizycznym połączeniu komórek mózgu, musi pomiędzy nimi odbywać się elektryczna komunikacja, inaczej nadal będzie to zlepek niezależnych komórek, które nieco trudniej będzie nam rozdzielić, rozplątowując aksjonowe liny. W rezultacie człowiekiem na pewno nie jest płód do około 10 tygodnia życia. Z kolei badania nad składem pożywki przyspieszającym wzrost pokazują, że wyznaczenie granicy pomiędzy organoidem a człowiekiem nie powinno przebiegać według kryterium czasu. Zamiast tego granicę trzeba ustalać po analizie tego, co jest mózgu istotą, czyli po sprawdzeniu, czy mózg może zacząć spełniać swoją funkcję, przesyłać w odpowiedni sposób elektryczne sygnały – bo do tego momentu są to tylko przekształcone chemicznie komórki skóry. Do czasu, gdy nie powstanie mózg, przerwanie ciąży – to zaledwie usunięcie zwykłej tkanki.\nCzłowiekiem najprawdopodobniej nie jest płód mający aktywne połączenia pomiędzy neuronami, ale nie formułujący świadomych myśli, których wytworzenie wymaga specjalizacji obszarów w mózgu. Naukowcy wypowiadają się w tym zakresie, ponieważ przy takiej interpretacji minimózgi nie są ludźmi i takiej interpretacji wymaga nauka, chroniąca nas przed szeregiem chorób. Bez trzymania się tej interpretacji nie będzie można prowadzić na organoidach eksperymentów.\nSzara strefa zacznie się w momencie opracowania złożonych organoidów, przy których na jednej pożywce wytworzymy z komórek macierzystych zalążki mózgowe, a na drugiej zalążki naczyń krwionośnych, co pozwoli dostarczyć minimózgom tlen, dzięki czemu nasz program genetyczny wykona się do końca, i pozwoli mózgom w słoiku – w pełni się rozwinąć, aż do etapu, na którym powinien nastąpić poród. Lecz te mózgi ludzkie nigdy porodu nie doświadczą, bo wzrastać będą w sztucznym łonie, zupełnie pozbawione ciała.\nPytanie o aborcję pozostanie wtedy jeszcze szerzej otwarte…\nCzy będzie wolno pozbawić życia byt uzyskany sztucznie, jednak jak najbardziej świadomy?\nKnoblich J.; Mózgi z laboratorium; Scientific American; luty 2017.\nLancaster M., Kelava I.; Dishing Out Mini-Brains: Current Progress and Future Prospects in Brain Organoid Research; Developmental Biology; 2016.\nJako ilustracje do artykułu umieszczono szkice Laonarda da Vinci.\n25 lutego 2017 o 12:55\nNiezwykle emocjonalny post, napisany przeze mnie. Budzący różne reakcje.\n25 lutego 2017 o 16:15\nTo bardzo emocjonalne z Twojej strony. A jakie masz zdanie na powyższy temat?


Grzegorz Krychowiak ma własny styl. Piłkarz mówi, jak reaguje na zaczepki - WP Kobieta\nGrzegorz Krychowiak ma własny styl. Piłkarz mówi, jak reaguje na zaczepki\n- Widzę, że Polacy coraz bardziej interesują się modą i chcą mieć u siebie ekskluzywne sklepy - twierdzi Grzegorz Krychowiak, który prężnie rozwija się w branży modowej. Piłkarz wyjawia w rozmowie z WP Kobieta, co drażni go w stylizacjach polskich mężczyzn oraz - czy jest rzecz, której sam nigdy by nie założył.\nGrzegorz Krychowiak Źródło: East News, fot: Andrzej Iwanczuk/REPORTER\nKlaudia Stabach, WP Kobieta: Pana stylizacje często wywołują spore zainteresowanie. Jak pan reaguje, czytając te wszystkie, niejednokrotnie złośliwe, komentarze?\nGrzegorz Krychowiak: Na hejt nie reaguję, bo to nie ma sensu, a z zabawnych komentarzy zdarza mi się pośmiać. Ja naprawdę nie przywiązuję uwagi do tego, co ludzie myślą o moim stylu. Postrzegam modę bardzo indywidualnie i dla mnie najważniejsze jest, żebym to ja był ubrany, tak jak lubię i zgodnie z moim gustem.\nZajmując się czymś intensywnie, często pojawia się tzw. skrzywienie zawodowe, zwracanie uwagi na szczegóły, które mogą być zupełnie niezauważalne dla postronnych. Czy tak jest u pana? Ocenia pan w swojej głowie, jak ubierają się koledzy z drużyny?\nJasne, zdarza się. Czasem myślę sobie, że coś bym zmienił, inaczej połączył, ale nie mówię o tym na głos.\nA oni pytają o radę?\nNie, natomiast niektórzy zawodnicy przyszli do mojego butiku i kupili garnitury dla siebie.\nTo znaczy, że cenią pana gust.\nChyba można tak powiedzieć.\nButik Balamonte to ekskluzywne miejsce. Otwierając taki sklep, nie miał pan obaw, że nie będzie odbiorców? Że Polska to nie Paryż?\nOwszem, jest różnica między podejściem do mody w Warszawie, i w Paryżu, ale uważam, że nie ma aż tak dużej przepaści, żeby rezygnować z butiku z dobrze skrojonymi garniturami. W dobie mediów społecznościowych każdy może sprawdzić, jakie trendy obowiązują. Widzę, że Polacy coraz bardziej interesują się modą i chcą mieć u siebie ekskluzywne sklepy.\nNiestety często styl i dobry smak przychodzi z czasem. Jakie ma pan przemyślenia na temat stylizacji polskich mężczyzn, którzy próbują być modnie ubrani?\nJestem zwolennikiem łączenia i bawienia się modą, dlatego nie lubię radykalnie krytykować cudzych stylizacji. Jedyne co mnie razi, to rzeczy z ogromnym logo, np. na pasku do spodni. To zbędne chwalenie się, że wydaliśmy dużo pieniędzy.\nCzy jest coś, czego na pewno by pan nie założył?\nWychodzę z założenia, że wszystko jest kwestią odpowiedniego połączenia. Oglądając pokazy mody wielkich projektantów, pewnie niektórzy łapią się za głowę, jak tak można się ubrać, ale ja wyłapuję pojedyncze elementy i później staram się wpleść je w zestawienie np. z czymś bardzo klasycznym. Wtedy nie ma aż takiej ekstrawagancji.\nKolekcja z KAZAR jest kolejnym dużym krokiem w rozwoju pana marki. Czy to właśnie w tej branży widzi się pan po przejściu na piłkarską emeryturę?\nWydaje mi się, że zostanę przy piłce, ale staram się angażować w biznesy, które otworzyłem. Balamonte jest jednym z ważniejszych dla mnie, ponieważ zbudowałem markę od zera. Poza tym moda jest moją pasją, dlatego tworzenie projektówz marką KAZAR to była prawdziwa przyjemność. Stworzyliśmy różnorodną kolekcję dedykowaną mężczyznom o różnych potrzebach i gustach. Kilka modeli butów wpisuje się mocno w trendy sezonu, ale jest też wiele modeli, które są bezpiecznym, klasycznym rozwiązaniem. Oczywiście te pierwsze są moimi faworytami.\nGrzegorz Krychowiak Źródło: Instagram\nPasję do mody ma również pana żona. Kto kogo zaraził?\nInteresowałem się modą jeszcze zanim poznałem Celię, a ona również dużo wcześniej zaczęła rozwijać się na tym polu. Można powiedzieć, że wspólne zainteresowanie scementowało naszą relację.\nJesteście razem już 10 lat. Jaka jest pana recepta na udany związek, gdy jednocześnie wykonuje się tak absorbujące zajęcie jak zawodowe granie w piłkę nożną?\nWydaje mi się, że najważniejsze jest, żeby jedna i druga strona akceptowały fakt, że ten sport wiąże się z pewnymi wyrzeczeniami i częstymi wyjazdami. Kariery piłkarskie nie trwają wiecznie, dlatego my podchodzimy z dużym spokojem do zmian, które dzieją się w moim życiu zawodowym.\nCelia Jaunat i Grzegorz Krychowiak wzięli ślub kościelny. Kreacja modelki zachwyca\nA jaki jest wasz sposób na unikanie zbędnych sprzeczek?\nSzanowanie nawzajem swoich potrzeb i pasji. Nie mam problemu, aby pójść z żoną w miejsce, na którym bardzo jej zależy, nie marudzę, że mi się nie chce, ale też ważne jest dla mnie, żeby uzyskać zrozumienie w sytuacji, gdy rolę się odwracają.\nW głowach wielu Polaków nadal istnieje przekonanie, że piłkarze to kobieciarze. Słusznie?\nNa pewno niektórzy zawodnicy zasługują na takie określenie, ale mówienie, że wszyscy, jest bardzo krzywdzące. To jak z niegrzecznym uczniem, który zachowuje się nagannie, a później mówi się, że cała klasa jest zła. Piłka nożna jest bardzo medialna i tą ciemną stroną popularności jest konieczność mierzenia się z krytyką, która powinna być skierowana tylko w stronę winnej osoby, a nie całego środowiska. To już nie te czasy, gdy zawodnik wykorzystywał popularność do imprezowania. Teraz większość chce przede wszystkim rozwijać się biznesowo i zabezpieczyć sobie przyszłość.\nCzy jako piłkarz w stabilnym związku, daje pan rady sercowe kolegom?\nNie i nie zamierzam, bo to mogłoby później źle się dla mnie skończyć. Tak samo nigdy nie bawiłem się w swatkę.\nPrzeglądając pana profil na Instagramie, widać, że oprócz piłki nożnej i mody, dużo czasu poświęca pan na podróże. Czy wysoki standard, który widać na zdjęciach, jest ważnym elementem pana wyjazdów?\nCieszę się, że mogę sobie pozwolić na udogodnienia, ale one nie są najważniejsze. Ostatnio chciałem zwiedzić pewne miejsce w Irlandii Północnej i nie przeszkadzało mi, że samolot był o trzeciej w nocy. Byłem z braćmi w Tajlandii i nie zależało mi, żeby spać w najdroższych hotelach, tylko żeby fajnie spędzić razem czas. O to chodzi w moich podróżach.\nGrzechorz Krychowiak inwestuje w kolejny biznes. "To budowanie jak z klocków lego"


Sprawozdanie z konferencji 14-15.10.2016r Gdańsk\nCoroczna konferencja SMP po raz drugi miała miejsce w Gdańsku.\nSpotkanie pod tytułem ,, Dobre praktyki w pielęgniarstwie i położnictwie ‘’ odbyło się w dniach\n14 -15.10.2016 roku.\nPatronatu honorowego udzielili :\n- Pani Zofia Małas Prezes NRPiP w Warszawie\n- Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego w Warszawie.\n- Magazyn Pielęgniarek i Położnych.\nPrezes SMP Marzena Barton (dyrektor ds. pielęgniarstwa Szpitala Specjalistycznego w Kościerzynie Sp. z.o.o) – dokonała otwarcia konferencji oraz powitała znamienitych gości, wykładowców, przedstawicieli uczelni medycznych, stowarzyszeń, uczestników konferencji, członków SMP, sponsorów.\nUczestnicy konferencji wypełniali ankietę podsumowującą konferencję, w której znalazły się zapisy, iż temat tegorocznego spotkania dobrze korespondował z aktualnymi problemami menedżerów w placówkach medycznych. Podkreślano szczególnie obszar jakości usług oraz skalę problemów w codziennej ,, dobrej praktyce”. Uczestnicy mogli dokonywać analiz i porównań praktyki i teorii.\nPowyższe pokazało różnorodność problemów zarządczych w placówkach o różnych stopniach referencyjności na terenie Polski.\nPodczas wykładu inauguracyjnego Pani Prezes Zofia Małas przedstawiła aktualną sytuację pielęgniarstwa i położnictwa w kraju Prezes NRPiP pokrótce omówiła podjęte działania Naczelnej Rady , PTP oraz związków zawodowych. Między innymi omawiana była kwestia stanowisk w sprawie kształcenia podyplomowego oraz planowanego kształcenia zawodowego. Poza tym ważna była kwestia propozycji zmian w zakresie kwalifikacji i kompetencji zawodowych na różnych stanowiskach pracy pielęgniarek. Pokrótce zostały wspomniane działania dotyczące płacy oraz warunków pracy pielęgniarek i położnych w Polsce. Poza tym Pani Prezes przedstawiła stanowiska naczelnej Rady w w/w problemach.\nZgodnie z prośbą uczestników poprzedniej konferencji - zaproszono Panią Annę Czarnecką przewodnicząca Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w Gdańsku, aby przybliżyła dalsze działania Komitetu Obrony Pielęgniarek i Położnych. Pani Przewodnicząca przyjęła zaproszenie i w swoim wystąpieniu zrelacjonowała działania KOPiP w drugiej połowie 2016 roku. Aktywność Komitetu daje nadzieję na osiągnięcie postawionego celu oraz dalsze działania na rzecz naszej korporacji zawodowej. Uczestnicy konferencji mogli się przekonać o tym jak trudną drogę działania wyznaczyli sobie członkowie Komitetu, ale na szczęście nie ustają w swoich działaniach mają na uwadze przede wszystkim godność zawodową.\nNastępnie Przewodnicząca Polskiego Towarzystwa Pielęgniarek Anestezjologicznych i Intensywnej Opieki Oddziału Wielkopolskiego Pani mgr Zuzanna Konrady (Szpital Miejski w Poznaniu) , omówiła w sposób szczegółowy działanie systemu Flexi Seal jako potrzebę współczesnego pielęgniarstwa.\nNiezwykle ciekawy wykład przedstawiła dr Beata Wieczorek-Wójcik ( dyrektor ds. pielęgniarstwa Szpitala Specjalistycznego w Wejherowie), dotyczący wskaźników jakości w odniesieniu do obsad personelu pielęgniarskiego oraz kwalifikacji zawodowych. Powyższa tematyka została przedstawiona na podstawie dysertacji doktorskiej prelegentki. Wyniki przedstawionych badań jednoznacznie wskazują, iż lepiej wykształcona kadra to przede wszystkim mniej zdarzeń niepożądanych to również bezpieczeństwo pacjentów, pracowników i pracodawców.\nNatomiast kolejny wykład p wiceprzewodniczącej ORPiP w Gdańsku Pani Marzeny Olszewskiej-Fryc (dyrektor ds. pielęgniarstwa Szpital Copernicus w Gdańsku) doskonale korespondował z poprzednim wystąpieniem, a mianowicie pokazał jak ważne dla placówek medycznych jest mapowanie kompetencji zawodowych w Pionie Medycznym.\nPowyższe zostało podsumowane podczas wykładu mecenasa Piotra Terleckiego na przykładzie Ratownictwa Medycznego.\nNatomiast Pani doktor Aleksandara Szulman-Wardal ( Szpital Specjalistyczny w Kościerzynie Sp. z.o.o oraz Uniwersytet Gdański)) podczas swojego wystąpienia przekazała praktyczne wskazówki kadrze menedżerskiej, które znacząco wpływają na podejmowanie decyzji podczas rekrutacji pracowników. Dzięki wiedzy merytorycznej w powyższym zakresie łatwiej jest ocenić wyniki kryteriów rekrutacyjnych.\nNatomiast zupełnie inną wiedzę prezentowała w swoim wystąpieniu Pan mgr Marzena Grochowska pielęgniarka, obecnie trener biznesu i certyfikowany coach Noble Manchatann . Wykład miał na celu pokazać współpracę różnych podmiotów, łączenie, a nie dzielenie w sprawach niezwykle ważnych dla jakości wykonywanych procedur. Takie umiejętności menedżerskie dają korzyści pracownikom oraz pracodawcom. Pani Marzena w swoim wystąpieniu przytoczyła przykład dwóch państw Trinidadu i Tobago jako dwóch różnych podmiotów, które łącząc się w swoich działaniach osiągają lepsze wyniki. Czyli ,, Razem można więcej i lepiej”. Wykład był bardzo ciekawy , a przede wszystkim ekspresyjny co bardzo podobało się uczestnikom konferencji.\nW drugim dniu podczas pierwszego modułu doktor Dorota Kulina (Szpital Kliniczny w Lublinie), przybliżyła rolę kadry zarządzającej w tworzeniu standardów dotyczących przygotowania pacjentów do zabiegów. Standard dotyczył okresu przed i po operacyjnego w aspekcie psychicznym i fizycznym.\nNowe rozwiązania w dostępie naczyniowym do hemodializy przedstawił dr Jakub Turek (Wojewódzkie Szpital Specjalistyczny we Wrocławiu). Wykład był niezwykle cenny dla nauki i praktyki w aspekcie leczenia przewlekłej niewydolności nerek metodą dializacyjną.\nNatomiast o innych innowacjach na bloku operacyjnym włącznie z wykorzystaniem robota chirurgicznego ( Da Vinci) mówiła podczas swojego wystąpienia mgr Izabela Szwed, która również reprezentowała Szpital Specjalistyczny we Wrocławiu.\nNiezwykle ciekawą wiedzę uczestnicy konferencji mogli pozyskać z wykładu mgr Małgorzaty Kowalik o tematyce dotyczącej rekonstrukcji piersi. Pani Małgorzata reprezentowała Szpital Specjalistyczny w Wałbrzychu.\nNastępnie Firma Ecolab przedstawiła informacje na temat nowości w asortymencie , którym dysponują.\nNiezwykłe kompedium wiedzy w aspekcie praktycznym przekazała uczestnikom konferencji dr Dorota Gregorowicz – Warpas przedstawiając temat bezpieczeństwa epidemiologicznego na bloku operacyjnym. Pani doktor reprezentowała Szpital Specjalistyczny w Kościerzynie Sp. zoo.\nW II sesji mieliśmy okazję zapoznać się z pracą menedżera w Podstawowej Opiece Zdrowotnej.\nNa temat codziennej pracy menedżera na rzecz społeczności lokalnej mówiła Beata Balon położna POZ w Gdańsku.\nNastępnie Prezes SMP poprosiła o wypełnienie ankiet oceniających konferencję i propozycje na kolejną konferencję co do miejsca i tematyki.\nNa zakończenie dwudniowej konferencji Zarząd SMP wręczył podziękowania wykładowcom i certyfikaty uczestnikom konferencji.\nMieliśmy zaszczyt gościć na konferencji koleżanki z :\nKatowic, Częstochowy, Przeworska, Kielc, Nowego Dworu Mazowieckiego, Warszawy, Bydgoszczy, Lublina, Wałbrzycha, Wrocławia, Lądka –Długopola, Inowrocławia, Ełku, Suchej Beskidzkiej, Poznania, Kartuz, Gdańska, Gdyni, Wejherowa, Chojnic, Kościerzyny\nPrezes SMP podziękowała za udział w konferencji oraz szczególne podziękowania skierowała do sponsorów konferencji oraz członków SMP za pomoc w organizacji konferencji.\nW imieniu Zarządu SMP zapraszam na kolejną konferencję w 2017 roku.\nPrzed konferencją odbyło się Walne Zgromadzenia członków SMP – podczas, którego przedstawiono sprawozdanie z działalności za rok 2015 oraz zaproponowano plan na rok 2016.