Dziedzictwo Wyobraźni: 2014\nAutor: Marek C. o 16:56 4 komentarze:\nJa, Frankenstein - efektowny przerost ambicji nad zdolnościami\nna podstawie komiksu Kevina Grevioux "Ja, Frankenstein"\nO tym, że komiks to coś znacznie więcej niż obrazki z banalnym tekstem, nie muszę - mam nadzieję - nikogo przekonywać. "Sandman", "Kaznodzieja" czy nasz "Thorgal" to najlepsze dowody, że komiks może być arcydziełem sztuki, łączącym w sobie złożoną fabułę, rozważania moralne, wartką akcję, ciekawe kreacje bohaterów a to wszystko okraszone nierzadko wspaniałą grafiką. Takie komiksy zwane są za oceanem "Powieściami graficznymi" i mają status czasami równy arcydziełom światowej literatury. I nie jest to powód do śmiechu - stworzenie porządnej i wartościowej powieści graficznej jest osiągnięciem co najmniej równym napisaniu książki: trzeba nie tylko wymyślić fabułę, świat i bohaterów, ale też trzeba ubrać to w odpowiedni obraz.\nKomiksy, a głównie powieści graficzne, to - pozornie - znakomita podstawa scenariuszy filmowych. Pozornie - bo to nie taka prosta sprawa. Komiks przewidziany jest na powolne delektowanie się, stopniowy rozwój akcji i (zwykle) wielowątkowość. Zmieścić to wszystko w dwóch godzinach filmu jest niezwykle trudne. I - niestety - rzadko się udaje. Pół biedy, jeśli dany tytuł nie uzurpuje sobie prawa do dzieła wysokich lotów, jak gros tytułów "Marvela" - wówczas na bazie komiksu powstaje film akcji, raczej mało złożony, ale nikt niczego innego nie oczekuje, więc wszystko jest w porządku. Co innego, jeśli komiks kwalifikuje się do wyższej półki, a jego ekranizacja z trudem wspina się na średnią - o, to już jest problem. Taki właśnie problem ma film "Ja, Frankenstein".\nAutor: Marek C. o 10:30 1 komentarz:\nJaki jest jeden z najgorszych koszmarów rodziców? Że ich dziecko nagle znika bez śladu. Złowrogie siły porywające ludzi, zwłaszcza dzieci, przyjmowały różną postać. Na zachodzie Europy i w Ameryce przyjmuje czasem formę opiekunki, która nagle znika z dzieckiem i wszelki ślad po niej ginie. W USA, gdzie wynajmowanie opiekunek dla dzieci jest czymś normalnym, taki lęk ma uzasadnienie: rodzice zmuszeni są zostawić najważniejszą dla siebie osobę po opieką zupełnie obcego człowieka.\nTemat ten wydaje się więc doskonaym materiałem na film - dramat, thriller, a nawet horror. "Opiekunka" to horror właśnie - opowiadający historię młodego małżeństwa, które właśnie spodziewa się dziecka. Tak się składa, że młodzi rodzice są w trakcie układania sobie przyszłości, w związku z czym muszą wynająć opiekunkę. Wśród kandydatek, które zgłaszają się na przesłuchanie, stawia się też Camilla. Po krótkich wahaniach rodzice decydują się ją właśnie zatrudnić. Nie wiedzą jednak, że opiekunka ich dziecka jest wyznawczynią starożytnego kultu, którego ważnym elementem jest składanie ofiar z ludzi oraz o tym, że jest zamieszana w zaginięcie kilkorga dzieci.\nAutor: Marek C. o 06:00 Brak komentarzy:\nScenariusz i reżyseria: Gerard Johnstone\nCzasami czytam sobie opinie na temat jakiegoś filmu i dowiaduję się, że jest nieudany, bo niestraszny, bo za mało krwi, bo za dużo krwi, bo straszny, ale oklepany temat. Pewnego razu dowiedziałem się, że "Obecność" to nie horror, bo co z tego, że autor wpisu - jak twierdzi - zlał się w spodnie podczas seansu, skoro nie było ani jednej urwanej kończyny? Ale najciekawszym argumentem, z jakim ostatnio się spotykam, to - że horror powinien być horrorem od pierwszej do ostatniej minuty i nie powinno być w nim nic, co chociaż na chwilę rozluźniłoby atmosferę.\nTa rzecz, przyznam, trochę mnie smuci. Oznacza to, że wiele osób zapomina o czymś takim, jak popularny niegdyś gatunek... nie wiem, jak to nazwać - komediohorroru? Chodzi mi o filmy pokroju "Martwego zła" czy "Martwicy mózgu", które na swój sposób, przynajmniej przez część akcji, wprowadzały nastrój grozy, pojawiały się elementy nadnaturalne, były nawet elementy kina gore, ale niektóre sceny były jednakowo straszne (bądź odrażające), co śmieszne. Gatunek ten nie wszystek jednak umarł - jest przynajmniej jeden kraj, gdzie ma się dobrze, a mianowicie Nowa Zelandia. Stamtąd właśnie pochodzi jeden z najoryginalniejszych filmów tej kategorii, jakie miałem przyjemność oglądać - "Housebound". Film ten nie doczekał się polskiego tytułu, kina ominął szerokim łukiem, a szkoda.\nAutor: Marek C. o 07:11 Brak komentarzy:\nAutor: Marek C. o 21:35 Brak komentarzy:\nKażdy ma swoje tajemnice... mroczne sekrety, którymi wolałby się nie dzielić nawet z najbliższymi. Wielu z nas chętnie dałoby wiele, żeby takie tajemnice wydrzeć. Jednak, jeśli się zastanowić, to nie wiem, czy chciałbym wiedzieć, co inni skrywają na dnie serca. Nie wiem, czy chciałbym się dowiedzieć, że jakiś mój znajomy jest na ten przykład skrytym pedofilem albo osoba, z którą pracuję, ma sadystyczne marzenia dotyczące swojej rodziny, o której na co dzień mówi z pozornym szacunkiem. Ponadto, możliwe, że dowiedziałbym się paru nieprzyjemnych rzeczy na własny temat.\nWspomniany wątek kino może potraktować na różne sposoby. Można zrobić dramat psychologiczny, w którym stopniowo poznajemy mroczne tajemnice jednego z bohaterów. Można zrobić thriller o podobnej tematyce. Może też być horror czy film SF, w którym pojawi się wątek telepatii, ale to nieco banalne. Dlatego bardzo mile rozczarował mnie film "Rogi", który łączy w sobie elementy wszystkich wspomnianych gatunków i jeszcze dokłada coś z czarnej komedii. Mariaż niebywale trudny, ale tym razem wyjątkowo udany.\nWielka Brytania, USA 2014\nPrzyszłość ludzkości nie rysuje się w różowych barwach. Osobiście uważam, że nie z powodu niedożywienia (bo na Ziemi ma miejsce nadprodukcja żywności) ani wyczerpania zasobów, przeludnienia czy globalnego ocieplenia. Wszystkie te problemy dałoby się rozwiązać, gdyby nie faktyczny kłopot, z jakim boryka się ludzkość – zanik sił twórczych. Przesadzam? W takim razie wskażcie mi najpierw jakieś przełomowe odkrycia czy wynalazki ostatnich 20 lat. Za życia mojej babci pojawiły się setki nowych rzeczy, za życia mojej matki wyruszyliśmy w kosmos, wylądowaliśmy na Księżycu, a dziś?\nLudzkość obecnie przeżywa stagnację. Jak tylko ktoś mówi o podboju kosmosu czy innych tego typu sprawach, to zaczynają się lamenty, że jak można wystrzeliwać sondę na Marsa, skoro w Afryce głodują dzieci. Co nie przeszkadza lamentującym korzystać z jakże potrzebnych wynalazków jak kolejne generacje smartfonów, pralek i telewizorów. Jak dotąd, nikt w świecie filmu tego problemu nie zauważył. Dopiero Christopher i Jonathan Nolanowie w swoim filmie „Interstellar” w piękny sposób ukazali, jak wiele zależy od tego, czy nauczymy się myśleć w kategoriach nie najbliższych miesięcy czy nawet lat, ale co najmniej dekad. W filmie tym dostajemy niezwykle przygnębiającą wersję przyszłości, bardzo niedalekiej i – niestety – bardzo prawdopodobnej.\nAutor: Marek C. o 15:37 Brak komentarzy:\nAutor: Marek C. o 08:30 1 komentarz:\nMiasteczko Halloween - za co kocham Tima Burtona\nScenariusz: Tim Burton, Caroline Thompson, Michael McDowell\nJako że data zobowiązuje, dzisiaj parę słów na temat Halloween. Doskonale pamiętam, że na początku lat 90. ubiegłego wieku wielu młodych ludzi było nieco sfrustrowanych szarą rzeczywistością, w czym wcale nie pomagał fakt, że długie lata okupacji (najpierw hitlerowskiej, a potem radzieckiej) zabiły w polskiej mentalności zwyczaj radosnego obchodzenia świąt wszelakich. Jedynym chyba wyjątkiem był Sylwester - poza tym nie było u nas żadnego dnia, który byłby pretekstem do wesołego świętowania. Dlatego właśnie otwarcie granic i ożywiony kontakt z Zachodem sprawiły, że zaczęto "importować" pewne zwyczaje po adaptacji na nasz grunt. Dotyczyło to świąt, które w krajach swojego pochodzenia są okazją do zabawy (jak dzień św. Patryka). Halloween przyjęło się także, za sprawą oprawy oraz faktu, że - co podkreślam stanowczo - nie było konkurencją dla żadnego z naszych istniejących świąt. Równie stanowczo zaznaczam, że przyjęło się zupełnie spontanicznie, bez pomocy sieci supermarketów czy nachalnego marketingu. Podejście było takie: w Halloween się bawimy, a w dzień Wszystkich Świętych zachowujemy się uroczyście i dostojnie. I wszyscy powinni być zadowoleni. A że niektórzy nie są, to już ich problem.\nZwyczaj obchodzenia Halloween - mimo oporów pewnych środowisk - zadomowił się w Polsce na dobre i chyba na stałe. Swój skromny udział miał w tym pewien film, uznawany za najlepsze dzieło Tima Burtona, również przeze mnie (z całym szacunkiem dla jego wcześniejszych i późniejszych osiągnięć). Mowa o filmie "Nightmare Before Christmas" znanym u nas jako "Miasteczko Halloween". Dzieło to zyskało status kultowego, co ciekawe, nie tylko w krajach anglosaskich. W czasie, kiedy film wchodził na ekrany kin, Halloween było u nas zjawiskiem prawie nieznanym. Wielu Polakom film Burtona pozwolił dowiedzieć się i w pełni zrozumieć, czym jest Halloween w swojej obecnej postaci. W pewnym stopniu pomógł też zrozumieć mentalność krajów zachodnich. Tak, wiem - są świry, które tego dnia robią dziwne i niezbyt godne naśladowania rzeczy - no cóż, i bez tego nie brakowało u nas dziwaków czyniących różne draństwa, nawet w Boże Narodzenie.\nCiekawe, że wspomniałem o Bożym Narodzeniu, bo "Miasteczko Halloween" dotyczy również jego. Dla tych, co nie wiedzą - w filmie Burtona wszystkie postacie związane z różnymi świętami mają swoje własne światy, do których prowadzą specjalne drzwi. I właśnie dzieje się tak, że najpopularniejszy z upiorów z miasteczka Halloween, Jack Skellington, odpoczywając po kolejnym święcie, dociera do takich właśnie drzwi. Trafia tym samym do miasta Bożego Narodzenia, które jest dla niego czymś niezrozumiałym, ale budzącym zachwyt. Po powrocie opowiada innym mieszkańcom Halloween, co widział. Mieszkańcy miasteczka Halloween wpadają na pomysł, że sami zorganizują Gwiazdkę, co będzie oderwaniem się od zwykłego straszenia dzieci. Pomysłowi sprzeciwia się tylko jedna osoba - Sally, skrycie podkochująca się w Jacku. Rozumie ona, że mieszkańcy Halloween tak naprawdę umieją jedynie straszyć, a nie bawić i że nic dobrego z tego nie wyniknie.\n"Miasteczko Halloween" jest dla mnie żywym dowodem na to, że filmy Burtona wbrew pozorom czegoś uczą, a ich stworzenie wymaga doskonałej znajomości psychiki ludzkiej, zwłaszcza dziecka. Film ten bowiem w zamierzeniu jest baśnią familijną i tak właśnie był odebrany za oceanem! Dlatego potwory ukazane w filmie są pełne sprzeczności - zarówno pod względem wyglądu, jak i charakteru. Z jednej strony są przerażające, a z drugiej - wydają się śmieszne ze swoimi minami i przesadną gestykulacją oraz "żywą" mimiką. Podobnie jest z ich mentalnością: lubią straszyć - w końcu odpowiadają za to, by Halloween było udane! Jednak robią to w taki sposób, by dzieciaki cieszyły się z tego, że są przestraszone i w gruncie rzeczy nikomu nie chcą czynić niczego złego. Są przerażające, ale nie ma w tym niczego złego. Jak to mówią, nie ma sensu oceniać ich po wyglądzie. Taka Sally na przykład - może i wygląda jak szmaciana lalka, ale ma złote serce.\n"Miasteczko Halloween" ukazuje też święto Halloween jako pełniące ważną rolę edukacyjną, w naszej strefie kulturowej jakby zapomnianą. Otóż pozwala ono młodym ludziom oswoić się ze śmiercią i różnymi przesądami związanymi ze zmarłymi. To święto sprawia również, że dzieci przestają bać i oswajają ze swoimi lękami. Nie przypadkiem jedyna ewidentnie negatywna postać w filmie to Boogeyman - potwór kryjący się w szafach, pod łóżkiem czy za meblami; bestia, której niemal każde dziecko w pewnym okresie życia panicznie się boi. Anglosasi zrozumieli bowiem to, czego my chyba do końca nie potrafimy - że dzieci nie wolno trzymać pod kloszem, a im wcześniej wyjaśnimy im pewne rzeczy, tym lepiej. Nie znaczy to, że dzieci przestają wierzyć w różne stwory - po prostu przestają się ich bać. Z tego samego powodu w "Miasteczku Halloween" znalazły się sceny, które w żadnej polskiej animacji czy w ogóle filmie familijnym nigdy by się nie pojawiły - takie jak dzieci Boogeymana śpiewające piosenkę o torturach wymyślonych dla Mikołaja. A niech śpiewają, niech grożą - zło zostaje pokonane, świat wraca do normalności, bo zła nie należy się bać, ale stawić mu czoła.\nDzieło Burtona uznaję też za bezcenne w kwestii trafnego ukazania pewnej rzeczy, a mianowicie niezrozumienia kulturowego. Ameryka jest krajem wielokulturowym i chociaż trudno w to uwierzyć, różne święta mają tam swoich fanatycznych zwolenników i przeciwników - również Halloween i Boże Narodzenie! Początkowe, beznadziejne próby Jacka zrozumienia Gwiazdki można uznać za metaforę - to nic innego, jak człowiek, który nie znając jakiegoś zwyczaju, próbuje go poznać, ale jedynie powierzchownie i zupełnie bez zrozumienia. Zarówno Jack, jak i inni mieszkańcy Halloween są początkowo oszołomieni Bożym Narodzeniem; próbują to święto poznać, ale widzą tylko bombki, choinki i prezenty - nie potrafią jednak poczuć ducha świąt. Jeśli się nad tym zastanowić, to tak samo przeciwnicy Halloween nie rozumieją tego święta - atakują jego powierzchowną otoczkę, nie wiedzą jednak, że... to nie ma sensu. Halloween nie służy niczemu złemu, jest dzisiaj tylko zupełnie nieszkodliwą formą zabawy.\n"Miasteczko Halloween" osobiście interpretuję też jako swoistą obronę nie tylko samego Halloween, ale i Gwiazdki. Święta te ukazane są na zasadzie kontrastu - jedno służy straszeniu dzieci, a drugie - ich radowaniu i obdarowywaniu prezentami. I jedno, i drugie, jest ukazane jako uroczystość ważna zarówno dla ciała, jak i ducha. Boże Narodzenie, jak wynika z filmu, nie da się ograniczyć tylko do prezentów (które mogą być nieudane) czy ozdóbek choinkowych (które mogą się potłuc czy spalić). Jednak pozbawione tych elementów święta również nie są tym, czym powinny być - jak się okazuje, materialny aspekt nie jest najważniejszy, ale stanowi cenne uzupełnienie. Te dwa elementy - duchowy i materialny, muszą współistnieć, by można było w pełni przeżyć święta i cieszyć się nimi. Święta bez kolęd i radosnej atmosfery to mordęga, ale bez prezentów czy choinki byłyby zwyczajnie smutne i niczym nie różniły od innych dni. Ubieranie choinki może przecież jednoczyć rodzinę tak samo, a może i bardziej, niż śpiewanie kolęd.\nFilm Burtona jest też w moich oczach arcydziełem animacji. Próbuję sobie tylko wyobrazić, ile wysiłku trzeba było włożyć w powstanie każdej sceny; ile trwało ustawianie każdej kukiełki, by nakręcić jedną sekundę filmu. A dodać trzeba, że nikt nie poszedł na łatwiznę: figurki są wykonane z różnych materiałów, a przedstawiane przez nie postacie pełnią różne funkcje, siłą rzeczy różnią się zarówno mimiką, jak i sposobem poruszania się. Samo miasteczko ugruntowało pewien "burtonowski" styl: nieforemne domy z wielkimi oknami i spadzistymi dachami; drzewa z suchymi, powykrzywianymi gałęziami i teren pozwijany w fantazyjne spirale stały się znakiem rozpoznawczym tego twórcy. Świetna jest też muzyka - piosenki są wręcz genialne, zarówno pod względem melodii, jak i tekstów (chociaż radosne przyśpiewki o torturach obmyślanych dla Mikołaja mogą wydać się nieco drastyczne). Są nawet wzruszające, takie jak miłosne wyznanie Sally, które potrafią wycisnąć łzy z oczu. Fakt, pieśń opisująca tortury czekające Świętego Mikołaja może nieco przerazić, ale w końcu i tak wiemy, że nic nikomu się nie stanie.\nO "Miasteczku Halloween" mógłbym pisać jeszcze długo, więc może lepiej już zakończę. Tym, którzy ten film już widzieli życzę, by obejrzeli go jeszcze raz. Tym, którym był obojętny - by dali mu szansę. Za pierwszym razem sam podszedłem nieco sceptycznie do pomysłu oglądania tak pokręconego filmu, ale warto było. Dzięki niemu lepiej zrozumiałem zarówno Halloween, jak i paradoksalnie, Boże Narodzenie. Film, który miał być tylko niekonwencjonalną animacją, stał się wielotematycznym arcydziełem, w którym za każdym obejrzeniem odkrywam coś nowego. I za to właśnie kocham Tima Burtona.\nAutor: Marek C. o 07:22 2 komentarze:\nHooligans - przerażający i godni podziwu\nScenariusz:Lexi Alexander, Dougie Brimson, Josh Shelov\nNie jestem typem sportowca. Owszem, popieram aktywność fizyczną. Uwielbiam długie, energiczne spacery po górach (do których mam blisko), jak też po mieście (a potrafię łazić po uliczkach i parkach cały dzień bez odpoczynku), jednak obcy mi jest zachwyt nad przeróżnymi dyscyplinami sportowymi. No, czasami jeszcze zainteresuje mnie fakt zdobycia przez Polaków pierwszego miejsca w zawodach lotniczych - mało kto wie, że Polska od lat regularnie ogrywa w tej kategorii wszystkie kraje - ale poza tym sport mnie nie interesuje. Szczególnie dotyczy to sportów drużynowych. A już na pewno piłki nożnej. Tym bardziej fascynuje mnie fanatyzm, z jakim do tego sportu się podchodzi.\nZaraz zostanę zamordowany, ale piłka nożna jest dla mnie czymś nieco nudnym. Co może być ciekawego w oglądaniu przez półtorej godziny, jak kilkudziesięciu ludzi biega za kulką i próbuje ją kopnąć? A jednak sport ten ma w sobie coś, co sprawia, że nawet w Polsce, gdzie nasze "asy" regularnie obrywają nawet w tak zwanych "grupach marzeń" (nawet ja wiem, o co chodzi), kibice bardzo poważnie ten sport traktują i są gotowi do starcia gardeł dopingować swoich. A niektórzy nawet jeszcze "walczyć" o honor drużyny po meczu. Mam oczywiście na myśli "ustawki".\nAutor: Marek C. o 07:00 Brak komentarzy:\nNowa córka - jak daleko posuniemy się, by chronić rodzinę?\nWielokrotnie widziałem niezbyt inteligentne obrazki. tzw. "memy" sugerujące, że Stany Zjednoczone Ameryki to kraj bez historii. Idiotyzm straszliwy moim zdaniem. Po pierwsze - blisko 240 lat historii to wcale nie tak mało. Po drugie - Ameryka istniała tysiące lat przez Kolumbem i ma swoje wielkie tajemnice i zagadki, które wciąż odkrywamy.\nMimo niemal całkowitej wymiany ludności zamieszkującej Amerykę Północną, przetrwały liczne legendy dotyczące pradawnych indiańskich cmentarzy; przetrwała wiedza o oryginalnych i tajemniczych obrzędach, których znaczenia prawdopodobnie już nigdy nie poznamy. Do dzisiaj legendy te są żywe i pobudzają wyobraźnię - czego najlepszym dowodem słynny "Smętarz dla zwierzaków" Stephena Kinga. Istnieją też podania o pradawnych duchach, które zamieszkują drzewa, góry, rzeki... i czyhają na nieświadome ofiary, by je opętać i wykorzystać. Do nieco mniej znanych opowieści folkloru amerykańskiego należą opowieści o pradawnych plemionach indiańskich, którym udało się przetrwać w izolacji i do dziś żyją, jak przed wiekami - i bardzo niechętnie patrzą na sąsiedztwo współczesnych ludzi. Ci zaś nie zawsze umieją się przed nimi skutecznie obronić. Do tej ostatniej kategorii mitów nawiązuje intrygujący film z pogranicza horroru i thrillera psychologicznego - "Nowa córka".\nAutor: Marek C. o 09:00 Brak komentarzy:\nCzerwona planeta - kolonizacja Marsa w niebanalnym stylu\nMars, "czerwona planeta", od tysięcy lat pobudzała wyobraźnię ludzi. Wyróżnia się szczególną barwą oraz faktem, że jest piątym najjaśniejszym (po Słońcu, Księżycu, Wenus i Jowiszu) obiektem na niebie. Szczególnie od czasów, gdy odkryto słynne "kanały" oraz opublikowano powieść "Wojna Światów", Mars zaczął jawić się w publicznej świadomości jako planeta nieco podobna do Ziemi, zamieszkana przez obce, inteligentne i niestety często złowrogie istoty. Stąd popularność serii o Johnie Carterze, które po stu latach doczekały się ekranizacji - niestety niedocenionej. Potem były liczne niskobudżetowe filmy fantastyczne opisujące różne formy inwazji z Marsa.\nAż wreszcie na Marsie wylądowały amerykańskie "Vikingi" i okazało się, że niestety rzeczywistość jest nieco mniej fantastyczna: Mars jest jałową pustynią, a rozwinięte życie w znanej nam formie na Marsie nie występuje. A jednak marzenia pozostały... tylko że w miejsce inwazji z Marsa pojawiły się myśli o jego kolonizacji przez ludzi. Wbrew pozorom nie są to marzenia idiotyczne: co prawda Mars ma o połowę mniejszą grawitację i jest tam "trochę" zimno, ale poza tym jest do Ziemi faktycznie nieco podobny: doba marsjańska trwa niemal tyle samo, co nasza, a atmosfera przypomina pierwotną ziemską. Pojawiły się nawet zupełnie serio rozważane plany, by rozpuścić w marsjańskiej atmosferze samożywne jednokomórkowe organizmy, które z czasem wytworzyłyby tlen, a wtedy droga do kolonizacji byłaby otwarta.\nGenerał Nil - smutne odejście dawnej Polski\nScenariusz: Ryszard Bugajski, Krzysztof Łukasiewicz\nDzisiaj będzie trochę historycznie, trochę siłą rzeczy także społecznie i politycznie. Inaczej się nie da. Bo tak się akurat składa, że właśnie w 75., przykrą rocznicę kapitulacji obrońców Helu, postanowiłem nadrobić zaległości w polskich filmach. Zacząłem od produkcji ukazującej ostatnie lata życia jednej z jakby mniej wspominanych postaci, a przecież jakże zasłużonej w walce z hitlerowskim okupantem: generała Augusta Emila Fieldorfa, znanego pod pseudonimem "Nil". Jest to niestety rzadki we współczesnej historii Polski przypadek wysokiego rangą wojskowego obdarzonego nie tylko umiejętnościami dowódczymi, ale i wysoką inteligencją oraz dalekowzrocznością. Dlatego w moich oczach jest to chyba najtragiczniejsza ofiara systemu komunistycznego w Polsce.\nPisanie o filmie "Generał Nil" jest trudne o tyle, że sam film, jak i ukazane w nim postępowanie generała i jego rodziny oraz znajomych stają się w pełni zrozumiałe jedynie dla człowieka w miarę dobrze rozumiejącego tamte czasy. Ja mam szczęście, bo zdążyłem porozmawiać z paroma osobami (również z mojej rodziny), które te czasy pamiętają. Do tego sam poszperałem w książkach i trochę się dowiedziałem. Sytuacja w latach tuż po zakończeniu ostatniej wojny światowej była niezwykle złożona, a wiele rzeczy jest niejasnych. Ponadto najpierw lata systemu komunistycznego celowo zatarły pamięć i ślad o tamtych czasach, a potem, po zmianie ustroju, nagle zaczęto wszystko przedstawiać w zupełnie innym świetle, lecz niestety jakże często w sposób równie oderwany od rzeczywistości. Byłych żołnierzy AK zaczęto traktować niemal jak półbogów w sposób zakrawający na śmieszność i moim zdaniem urągający im. A przecież uznanie faktu, że to byli ludzie z krwi i kości, wcale im chwały nie ujmuje.\nZnamię - nielatwo pogodzić się z odejściem bliskich\nNiemcy, USA 2002\nScenariusz: David Seltzer, Brandon Camp, Mike Thompson\nŚmierć kliniczna to rzecz przerażająca i dramatyczna: ciało niemal umiera, płuca nie funkcjonują, serce nie bije... Na monitorach kontrolnych wszystkie linie są płaskie, ale mózg jeszcze żyje. Jeśli w ciągu czterech minut uda się przywrócić organizm do życia, to człowieka uda się ocalić - lekarze wiedzą o tym, więc zaczyna się walka o życie pacjenta; liczy się każda sekunda, wszyscy robią co w ich mocy, aż nagle słychać charakterystyczny dźwięk EKG. Udało się.\nI w tym momencie zaczyna się dziwna rzecz: wiele osób, które stan śmierci klinicznej przeżyło, opowiada o swoich niewiarygodnych przeżyciach. Najczęściej słyszymy o tym, że pacjent widział ciemność, a gdzieś w oddali było maleńkie światło; nagle stawało się ono coraz większe, człowiek podążał ku niemu z ogromną prędkością, wreszcie wszystko zalewała jasność i nagle... pacjent unosił się nad salą, widział, co robią lekarze. Niektórzy opowiadają, że widzieli zmarłych krewnych, jakieś tajemnicze świetliste postacie, które roztaczają atmosferę ciepła i miłości. Namawiają też człowieka do powrotu. Wielu jest ludzi, którzy wierzą w te opowieści, gdyż dają one nadzieję na to, że istnieje coś więcej, niż tylko życie doczesne.\nAutor: Marek C. o 21:57 Brak komentarzy:\nGłosy - przekaz radiowy z innego świata\nWielka Brytania, Kanada, USA 2005\nCzy można udowodnić istnienie życia pozagrobowego? Podobno tak, ale o tym za chwilę. Istotnie, wielu ludzi wierzy w życie po śmierci. Jedni wyobrażają sobie zaświaty jako coś podobnego do życia ziemskiego, inni twierdzą, że będzie to egzystencja na innym poziomie. Jednak nawet osoby najmocniej wierzące boją się śmierci. Może chodzi o ból, może o strach przed nieznanym, ale po sobie sądzę, że chodzi też o to, że mimo wszystko nie ma pewności, co - i czy w ogóle coś - jest po drugiej stronie. W każdym razie nikomu nie udało się udowodnić, jak to jest z życiem po śmierci. Po prawdzie - nikt nie udowodnił, że życia po śmierci nie ma.\nJednak istnieje grupa ludzi, która twierdzi, że dowód na życie pozagrobowe istnieje. Otóż w 1959 roku panowie zwący cię Attila von Szalay i Raymond Bayless przygotowali dziwny eksperyment: postanowili nagrać dźwięki w zamkniętym, dźwiękoszczelnym pomieszczeniu, w którym nie było żadnego źródła dźwięku. Ku zdumieniu trochę również samych badaczy, na taśmie rejestrującej nagranie odkryto dźwięki nieznanego pochodzenia - mimo że nagrały się one wtedy, gdy w pomieszczeniu nie było nikogo! Tego samego roku pewien przyrodnik nagrywający głosy ptaków zarejestrował przypadkiem głos jakiegoś człowieka - chociaż w zasięgu jego głośnika nikogo nie było. Kiedy opisy tych wydarzeń ujrzały światło dzienne, wielu uznało, że wyjaśnienie może być tylko jedno - są to głosy zmarłych, którzy teraz egzystują w innym świecie.\nOculus - czy widzimy tylko to, co chcemy widzieć?\nKto z nas nie lubi od czasu do czasu posłuchać opowieści z dreszczykiem? Kto z nas nie zetknął się z historią nawiedzonego domu? I kto z nas skrycie nie marzy, żeby chociaż raz takie miejsce odwiedzić, by przekonać się, czy te opowieści są prawdziwe? Pewnie wielu... ale prawda jest taka, że ostatecznie ogromna większość ludzi nigdy nie odwiedza domów uznanych za nawiedzone - szkoda pieniędzy, czasu, a poza tym... zawsze zostaje taki cichy lęk, że może jednak jest w tym ziarno prawdy. A niczego tak bardzo nie lubimy jak konieczności zmiany światopoglądu i przyznania, że czegoś nie rozumiemy.\nMnie osobiście dość mocno przeraziła swego czasu historia obrazu o wdzięcznej nazwie "The Hands Resist Him" - ponoć postacie z tego malowidła miały z niego wychodzić, a w dodatku obraz sam z siebie przyprawiał ludzi o myśli samobójcze. Teoretycznie uważam się za sceptyka, ale jak raz spojrzałem na to dzieło w internecie, to - wierzcie albo nie - do końca dnia miałem wrażenie, że ktoś za mną chodzi. Koszmar... Oczywiście teraz, po latach, śmieję się z tego, jaki sobie "film wkręciłem" - co nie znaczy, że spojrzałbym na ten obraz jeszcze raz. W moim przypadku takie "wkręcanie filmu" jest nieszkodliwe, ale są ludzie, którzy żyją w ciągłej psychozie strachu z powodu nieugiętej wiary, że jest ktoś lub coś, co ich prześladuje. Dwuznaczność tego zjawiska sugeruje oczywiście cudowny temat na film... i wreszcie doczekałem się iście wspaniałego horroru psychologicznego, trzymającego w napięciu i pozostawiającego wiele niejasności i niepewności - a filmem tym jest "Oculus", docenionego, co rzadko się zdarza, zarówno przez widzów, jak i krytyków filmowych.\nAutor: Marek C. o 04:44 1 komentarz:\nRapture-Palooza - koniec świata też da się przeżyć\nScenariusz: Chris Matheson\nBiblijna Apokalipsa ze względu na swoją treść i żywe opisy nadnaturalnych zjawisk i bestii to wdzięczny temat na film lub powieść. I to nie tylko ze względu na starcia Dobra i Zła, bo na Ziemi też ma być wesoło. Jeśli ktoś nie zna lub nie pamięta Objawienia zamieszczam mały skrót: najpierw zostaną żywcem wzięci do Nieba prawi chrześcijanie. Na tych, którzy zostaną na Ziemi, będą zsyłane różne plagi takie jak krwiożercza szarańcza, deszcz krwi, głazy spadające z nieba. Ma się też objawić Antychryst w ludzkiej postaci, który pociągnie ze sobą wielu ludzi. Tych, którzy za nim nie pójdą, spotykać mają różne represje i prześladowania. Potem ma nadejść ostateczna walka Jezusa z Szatanem i upadek tego drugiego. Ci, którzy mimo ucisku przeciwstawili się Złu, ostatecznie trafią do Nieba. Ci zaś, co poszli za Antychrystem, zostaną wraz z nim potępieni na wieczność.\nDzieł inspirowanych Objawieniem trochę nawet powstało - w tym opisywany jakiś czas temu przeze mnie, wcale niezły film "Megiddo". Z dzieł literackich najbardziej wyróżnia się może niezbyt wybitny, ale nawet ciekawy, mało znany u nas cykl "Opowieść o czasach ostatecznych". Cykl ten, liczący obecnie już chyba z 15 tomów, opowiada historię ludzi, którzy pozostali na Ziemi po wniebowzięciu prawych i przeżywają wielki ucisk. Utrzymane jest to w tonie thrillera i fantastyki (zaznaczyć przy tym muszę, że autorami są mocno wierzący chrześcijanie i z ich punktu widzenia cykl ma być swego rodzaju przestrogą) i dość dobrze oddaje atmosferę całego Objawienia.\nEtykiety: Jak nie dać się przelecieć diabłu, Rapture-Palooza\nJako miłośnik kina spod znaku "Zabójczych ryjówek" nie jestem bardzo wymagający względem kina. Albo inaczej: podoba mi się wiele filmów zwyczajnie kiepskich, bo mają w sobie coś, co nie pozwala mi przejść obok nich obojętnie lub zwyczajnie mnie bawią. I jeśli oceniam jakiś film nisko, to naprawdę mocno musi mi się narazić. Zdarza się. Ale nigdy, przenigdy bym nie pomyślał, że taką przykrą niespodziankę sprawi mi nikt inny, tylko ulubiony reżyser czasów studenckich - Luc Besson. "Leona zawodowca" do dzisiaj uważam za jedno z najlepszych dzieł w historii kina. "Piąty element"... cóż, nie był to może film wybitny, ale przedstawiony świat, fabuła i obsada aktorska potrafiły to starannie zamaskować. Mając w pamięci te produkcje, nie zastanawiałem się nad wycieczką do kina na "Lucy". I co? Wydałem 11 zł (promocja taka) na film tak zły, że trafiłby do dziesiątki najgorszych (a z pewnością najgłupszych) filmów, jakie widziałem kiedykolwiek.\nCi, którzy moją pisaninę jakiś czas śledzą, mogą się zdziwić, że nie podoba mi się film, w którym coś jest nie takie, jak należy - przecież niejednokrotnie polecałem niskobudżetowe "dzieła" klasy "B". Owszem, ale jest różnica. Filmom klasy "B" potrafię wiele wybaczyć. Takie filmy mają ograniczony budżet, więc są z założenia niedoróbkami, z kiepskimi efektami, pisanym na kolanie scenariuszem i aktorami początkującymi bądź niezdolnymi do wykrzesania z siebie czegokolwiek więcej poza dramatycznym wrzaskiem z jednoczesnym trzymaniem się za twarz na widok potwora z gumy. Jednak w wypadku filmów z założenia ambitnych, dysponujących sporym budżetem, przy którym pracują doświadczeni i raczej wysoko oceniani ludzie wszelkie braki już rażą. A w "Lucy" takich rzeczy jest sporo.\nAutor: Marek C. o 07:00 6 komentarzy:\nJakże często zdarzają się nam przykre rozczarowania: film, który miał być pewnym "hiciorem" okazał się być nudny, nieciekawy, źle nakręcony. O wiele rzadziej zdarzają się sytuacje odwrotne: coś, po czym spodziewamy się najwyżej lekkiej rozrywki, okazuje się być całkiem przyzwoitym filmem, o którym nie jest łatwo zapomnieć. I taki właśnie jest dwuletnie już dzieło scenarzysty i reżysera "Egzorcyzmów Emily Rose" noszące tytuł "Sinister".\nPodobnie jak wspomniane "Egzorcyzmy..." film mieści się na pograniczu kryminału, thrillera i horroru. Zaczyna się od sceny zbrodni naprawdę, nie ukrywam, odrażającej. Jednak biorąc pod uwagę temat filmu należy się na to przygotować i uodpornić. Rzecz jest bowiem o dziennikarskim śledztwie mającym na celu wykrycie sprawców masowych morderstw. Bohaterem jest Ellison, autor powieści kryminalnych, w których osią fabuły są prawdziwe zbrodnie. Chcąc zadośćuczynić żonie, która ma dość strachu, że materiały te przypadkiem mogą wpaść w ręce dzieci i która sama też ma dosyć ciągłego oglądania krwawych jatek, postanawia napisać swoją ostatnią w tym tonie, ale największą powieść. W tym celu wraz z rodziną wprowadza się do domu w małym miasteczku - domu, w którym kilka lat wcześniej popełniono straszliwą zbrodnię: ktoś powiesił całą mieszkającą tu rodzinę. Pewnego wieczora wpadają mu w ręce filmy nakręcone na przestrzeni wielu lat na taśmie 8 mm. Są na nich nagrane zbrodnię - ta i kilka innych, które wydarzyły się w innych miejscach i innym czasie, ale miały podobny przebieg. Sprawców tych masakr nigdy nie odnaleziono. Ellison zamierza za wszelką cenę dowiedzieć się, kto zabił, mimo że sprawa coraz gorzej wpływa na jego rodzinę. W dodatku zdaje sobie sprawę, że najwyraźniej ktoś podrzuca mu kolejne materiały.\nAutor: Marek C. o 21:28 Brak komentarzy:\nTwarze w tłumie - jak to jest, gdy nikogo nie poznajesz?\nUSA, Kanada, Francja 2011\nScenariusz: Julien Magnat, Kelly Smith, Agnes Caffin\nBanalnie zabrzmi twierdzenie, że widok znajomych twarzy dodaje nam otuchy. O wiele fajniej jest iść na imprezę ze znajomymi niż samemu; jadąc na wycieczkę w dalekie kraje dobrze jest jechać z kimś - przynajmniej nie jest się samotnym. A już w ogóle dobrze jest, kiedy po prostu można spotkać się z przyjaciółmi i otaczają nas radosne pysie dobrze znanych i kochanych ludzi. Nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak wiele zawdzięczamy jednej rzeczy: umiejętności rozpoznawania twarzy. Co by było, gdyby nas tej umiejętności pozbawić? Przechodząc obok przyjaciela nie powiedzielibyśmy mu "cześć". Siedząc na rodzinnej kolacji musielibyśmy uwierzyć na słowo, że to nasi krewni - bo z twarzy byśmy ich nie pamiętali. Idąc do pracy musielibyśmy od nowa poznawać wszystkich kolegów, a po każdym wyjściu do toalety widzielibyśmy innych ludzi. Gdybyśmy tak mieli, to pewnie w krótkim czasie 90% znajomych uznałoby nas za idiotów albo świrów.\nBrzmi dziwacznie? A tymczasem są ludzie, dla których nie jest to żadna fikcja ani fantastyka. Otóż istnieje dolegliwość zwana prozopagnozją, która objawia się tym, że człowiek nie jest zdolny rozpoznać twarzy innej osoby. Ludzie z tą dolegliwością nie mają najmniejszych kłopotów ze wzrokiem ani pamięcią. Rozróżniają kolory, widzą kształty, czytają litery i cyfry. Co więcej, są w stanie zwrócić uwagę na to, że ktoś ma bródkę, ktoś inny pieprzyk na policzku czy bliznę na czole. Po prostu nie umieją tego złożyć w całość. Nie umieją zapamiętać WSZYSTKICH cech twarzy i skojarzyć, że już taką widzieli. Kiedy człowiek z prozopagnozją stoi na ulicy, wszystkie twarze zlewają się w jego oczach i co chwila zmieniają. Kiedy patrzy na ukochaną osobę, za każdym mrugnięciem powiek widzi inną twarz. Dolegliwość na tyle osobliwa, że sama z siebie jest świetnym tematem na film.\nFilm, a konkretnie thriller kryminalny "Twarze w tłumie". Bohaterką jego jest Anna Merchant, nauczycielka w podstawówce pewnej metropolii, w której od roku grasuje seryjny morderca zwany "Płaczącym Jackiem", gdyż policja odkryła ślady jego łez na ciele każdej z ofiar. Pewnego wieczora Anna idzie z koleżankami na imprezę i chwali się, że jej facet ma zamiar się jej oświadczyć. Kiedy w radosnym nastroju wracając do domu przechodzi mostem, przypadkiem jest świadkiem kolejnego zabójstwa w wykonaniu "Płaczącego Jacka". Przypadek sprawia, że ten ją zauważa, atakuje i zrzuca z mostu. Spadając do wody, Anna uderza głową o barierkę. Budzi się w szpitalu - oszołomiona i przerażona, w obcym pomieszczeniu, otoczona przez nieznajome osoby, które chcą ją schwytać. Stopniowo zaczyna rozumieć, że nieznajomi to jej przyjaciółki i narzeczony. Anna dowiaduje się, że na skutek uszkodzenia mózgu nigdy już nie będzie rozpoznawać twarzy, już na zawsze wszyscy dookoła będą dla niej obcy. Rozpoczyna terapię mającą na celu umożliwienie funkcjonowania w społeczeństwie. Jednocześnie toczy się śledztwo - morderca wie, że Anna przeżyła i będzie chciał ją zabić. Anna musi mieć się na baczności, ale jak to zrobić, gdy nie umie rozpoznać nikogo wokół siebie? Nawet nie umie pomóc w śledztwie, bo nie umie opisać napastnika.\n"Twarze w tłumie" nie są zwykłym thrillerem. Pewnie, mamy znane wątki: bohaterkę będącą jedyną, która przeżyła atak szaleńca; seryjnego mordercę, który prześladuje bohaterkę. Tylko że tego dania nikt nigdy w ten sposób nie podał. Anna nigdy nie jest pewna, z kim rozmawia i czy jej rozmówca jest w istocie tym, za kogo się podaje, osoby dookoła niej bez przerwy zmieniają twarze (w jaki sposób, powiem za chwilę) i nic tu nie jest pewne. Raz Anna ucieka przed domniemanym mordercą, by dowiedzieć się za chwilę, że to nieszkodliwy przechodzień. Patrząc na swojego narzeczonego, co chwila widzi w nim innego człowieka - ale nie w przenośni, lecz dosłownie. Ciekawie wpływa to na rozwój akcji - otóż do samego końca widz nie jest w stanie przewidzieć czy domyśleć się, kto jest winien, a kogo można obdarzyć zaufaniem.\nOddanie sposobu widzenia świata przez osobę chorą jest zawsze trudne, jeśli nie niemożliwe. Teoretycznie łatwo jest ukazać świat oczami daltonisty - wystarczy zastosować odpowiedni filtr i już. Ale jak pokazać świat bez twarzy? Jak przekazać widzowi okropieństwo braku umiejętności rozpoznawania kogokolwiek? Tutaj się udało i to za sprawą stosunkowo łatwego, ale oryginalnego zabiegu. Otóż wszystkie kluczowe postacie grane obsadzone są przez jednego "najważniejszego" aktora oraz przez co najmniej kilku innych. Tylko narzeczonego Anny gra aż 15 osób! Kiedy tylko Anna odwraca wzrok od osoby, która obok niej stoi, dotychczasowy aktor był zastępowany kolejnym. Bywa, że między jednym a drugim ujęciem aktorzy grający różne postacie zamieniają się ubraniami. Podczas kręcenia zdjęć zbiorowych, np. w klubie, wszyscy goście są ucharakteryzowani tak, by z twarzy wyglądali identycznie, a podczas ujęć w metrze czy na ulicy widać, że osoby stojące obok Anny co chwila zmieniają wygląd (ale nie ubiór). A w lustrze nigdy nie widzimy odbicia Milli Jovovich - zawsze jest to inna aktorka.\nEfekt, choć uzyskany prostymi stosunkowo metodami, jest niesamowity i autentycznie przerażający. Widz może zobaczyć świat oczami Anny i wręcz poczuć jej strach i oszołomienie. Podobnie jak Anna, nigdy nie możemy być pewni, z kim bohaterka rozmawia i czy jest tym, za kogo się podaje. Osoba pozornie miła nagle "otrzymuje twarz" domniemanego bandyty, nieznajomy przez chwilkę wygląda jak przyjaciel... Nagle zaczynamy rozumieć, jak może czuć się osoba, która nie widzi dookoła siebie żadnej przyjaznej twarzy; i to jest naprawdę przytłaczające. Łatwiej jest sobie wyobrazić, jak musi czuć się człowiek niezdolny do zapamiętania i rozpoznania ludzi, których widzi niemal cały dzień. Prozopagnozji poświęcono w filmie sporo czasu - mamy tutaj dość szczegółowo omówione wszelkie kłopoty, na jakie natrafiają chorzy i metody radzenia sobie wśród ludzi. Jak to zwykle bywa - najtrudniej jest o zwykłe ludzkie zrozumienie. I nietrudno to zrozumieć - ostatecznie niełatwo jest rozmawiać z osobą, którą znasz przez lata, a ta zachowuje się, jakby cię widziała pierwszy raz na oczy.\nI jeszcze parę słów o kwestiach technicznych i grze aktorów. W roli Anny wystąpiła miłość mojego dzieciństwa, czyli Milla Jovovich. Moim skromnym zdaniem "Twarze w tłumie" dowodzą, że wbrew złośliwym opiniom potrafi ona zagrać i w poważniejszych produkcjach. A trzeba zauważyć, że rola kobiety dotkniętej tak nietypową dolegliwością z pewnością do prostych nie należała. Innych aktorów trudno mi ocenić z powodów wspomnianych wyżej - zmieniali się tak szybko, że w zasadzie stanowili tylko dekorację. Gorzej z charakteryzacją - Anna tuż po przebudzeniu ma pełen makijaż na twarzy, po walce z napastnikiem raz ma dwie rany, a za chwilę jedną. Takich zgrzytów troszkę jest i gdybym nie był przyzwyczajony dzięki zamiłowaniu do filmów klasy "B", to bym się zdrzaźnił.\nPodsumowując: "Twarze w tłumie" to jeden z ciekawszych, a z pewnością jeden z najoryginalniejszych znanych mi thrillerów. Niestandardowa fabuła i prosta, acz skuteczna technika zdjęć i montażu to największe plusy tego filmu i drobne niedociągnięcia nie są w stanie dobrego wrażenia zniweczyć. Zakończenie też jest dość zaskakujące, więc za bardzo się nie ma czego przyczepić. Solidne, dobrze zrealizowane kino.\nAutor: Marek C. o 07:28 Brak komentarzy:\nWielka Brytania, USA 2010\nScenariusz: Brian Helgelard\nLegendę o Robin Hoodzie zna każdy. A kto wie, jak powstała? Za pierwowzór bohatera uznaje się czasem wyjętego spod prawa łucznika Robina Hode'a, który od 1225 roku musiał uciekać przed prawem z powodu długów. Z czasem Hode zamienił się w "Hood" (maleńka gra słów), dodano wesołą kampanię (pierwowzór zapewne też miał towarzyszy - trzeba było tylko ich nazwać), pojawiła się lady Marion - i legenda gotowa. Prawie... bo jeszcze przydałoby się osadzić ją w "ciekawszych" czasach. Z pomocą przyszła historia - a właściwie jedna postać, Jan bez Ziemi; prawdopodobnie najgorszy król w dziejach Anglii. Tak nielubiany, że już nigdy żaden król angielski nie nosił tego imienia. Znienawidzony przez wszystkich, nieudolny, okrutny i samolubny, skłócony z tamtejszymi możnowładcami - idealny zły charakter! Do tego wystarczy dodać jego przeciwieństwo - "szlachetnego" Ryszarda Lwie Serce, który oczywiście staje po stronie Robina i już wszystko jest na miejscu. Legenda o Robin Hoodzie to wdzięczny temat dla filmu. Dzielny, wyjęty spod prawa bohater, który pomaga biednym walcząc z nieuczciwym szeryfem i księciem, wątek miłosny... Idealny materiał na film!\nWszystko fajnie, ale historycznie trochę nie tak. Ryszard Lwie Serce prawdopodobnie nie znał słowa po angielsku, a "swoje" królestwo traktował wyłącznie jako źródło finansowania kolejnych wypraw wojennych. W Anglii prawie nie przebywał. Z kolei Jan bez Ziemi dopiero po przejęciu pełni władzy pokazał, co potrafi. To, że Robin doskonale posługiwał się łukiem, świadczyć musiało o jego niskim pochodzeniu. Ślub szlachcianki z człowiekiem z gminu był zaś w tamtych czasach zupełnie niemożliwy. Na dodatek filmów i seriali o Robin Hoodzie trochę już powstało - jak nakręcić coś oryginalnego? Jak nadać historii o banicie z Sherwood trochę świeżości? Na szczęście z pomocą przychodzi fantazja scenarzysty i wsparcie historyków. Dzięki temu można legendę opisać w sposób nieco bardziej wiarygodny, a na dodatek film wydaje się nowatorski. Podobnie uczynił Wolfgang Petersen kręcąc niesłusznie niedocenioną "Troję". I tak w 2010 roku powstał "Robin Hood", który ma mniej wspólnego z legendą, za to więcej - z historią.\nKręcąc Robin Hooda, Ridley Scott nieco zmienił czas akcji. Zwykle jest to mniej więcej rok 1194, gdy Ryszard Lwie Serce przybył do Anglii, by uspokoić nastroje i swojego brata. Tutaj mamy zaś rok 1199. Król Ryszard przebywa we Francji, gdzie dowodzi armią oblegającą zamek hrabiego Limousine. Wśród podkomendnych króla wyróżniają się trzy osoby: znakomity łucznik Robin Longstride oraz trójka piechurów: Mały John i Will zwany Szkarłatnym oraz Allan. Cała czwórka dokonuje cudów męstwa, jednak zostają surowo ukarani za kilka słów szczerości wypowiedzianych w obecności króla - na jego życzenie. Następnego dnia król został postrzelony przez kusznika z zamku. Robin i jego koledzy uwalniają się i postanawiają wrócić - stracili szacunek dla kraju i chęć walki. Po drodze spotykają resztki oddziału Anglików. Rycerze ci wieźli do kraju koronę, ale zostali napadnięci przez Francuzów. Ostatni z oddziału, sir Robert z Loxley, prosi Robina o przekazanie korony matce Ryszarda, a swojemu ojcu - miecza. Początkowo niechętny, Robin przysięga rycerzowi dostarczenie przesyłek.\nDla własnego bezpieczeństwa Robin i jego kompani wracają do kraju w przebraniach rycerzy. Po ceremonii przekazania korony jadą do Loxley, gdzie Robin poznaje wdowę po sir Robercie, Marion, która z trudem panuje nad upadającym majątkiem, gnębiona w dodatku przez pazernego proboszcza i miejscowego szeryfa. Niewidomy ojciec kobiety wpada na pomysł - Robin zostanie w Loxley jako sir Robin i wraz z przyjaciółmi pomogą w odbudowie świetności majątku. A czas ku temu jest najwyższy - przywódca zamachowców przedostaje się do Anglii. Udając wiernego poddanego, radzi świeżo koronowanemu królowi Janowi zaostrzenie polityki podatkowej. Budzi to zrozumiałą niechęć możnych, a w dodatku wielu z nich nie stać na zapłacenie nowych danin. Część ludzi się buntuje, kraj staje na krawędzi wojny domowej. Wszystko to jest zgodne z planem króla Francji, który tylko czeka na okazję, by zaatakować Anglię. Jedynym który zaczyna domyślać się prawdy, jest właśnie Robin. Problem w tym, że nie może ujawnić tożsamości, gdyż za podszywanie się pod rycerza grozi kara śmierci.\n"Robin Hood" nie jest tylko kolejną adaptacją znanej legendy, jest raczej wprowadzeniem do niej. Z filmu poznajemy przede wszystkim pochodzenie Robin Hooda - i wszystko jest w miarę wiarygodne historycznie. Poznajemy Robina jako łucznika, a więc człowieka z gminu - w tamtych czasach łuk był uważany za broń "niehonorową", gdyż nie walczyło się nim twarzą w twarz. Dowiadujemy się, jakim cudem stał się możliwy jego romans z lady Marion - kobietą z wyższych sfer. Słusznie zauważono w filmie, że podszywanie się pod rycerza groziło śmiercią, ale rzecz jest w miarę wiarygodnie załatwiona: a trzeba wiedzieć, że pod względem ogólnie rzecz ujmując obycia angielscy chłopi znacznie różnili się od polskich i prezentowali wyższy szeroko pojęty poziom. Robinowi stosunkowo łatwo byłoby wejść w rolę - zwłaszcza że na rycerstwo miał okazję się napatrzeć, a więc i poznać jego zwyczaje.\nWłaśnie "historyczność" jest najmocniejszą stroną tej wersji "Robin Hooda". Nie mam tu na myśli samych wydarzeń. Nie jestem z wykształcenia historykiem i nie mam na tyle dużej wiedzy, by ustalić z całą pewnością, czy faktycznie miała miejsce próba inwazji Francuzów na Wyspy Brytyjskie. Chociaż akurat mogę potwierdzić, że okoliczności śmierci Ryszarda Lwie Serce były takie, jak ukazano w filmie. Pewne rzeczy na pewno "nagięto" na potrzeby fabuły". Natomiast film jest bezcennym źródłem informacji o codziennym życiu mieszkańców XII-wiecznej Anglii. Spójrzmy chociażby na stroje - zarówno rycerstwa, jak i chłopów. Przypatrzmy się wyposażeniu domów, ulicom miast i wsi. Na uwagę zasługuje jeden fakt: czysto wówczas nie było, wiadomo, ale obalono mit o braku higieny mieszkańców średniowiecza. Otóż ówcześni ludzie nie bali się zabrudzić, zresztą błoto i brud były wszędzie, ale jednocześnie często się kąpali, chociaż nie tyle ze względów zdrowotnych, co estetycznych.\nBardzo dobrze oddano też kwestie społeczne. Wspomniałem już o pochodzeniu Robin Hooda - łuki były wówczas bronią biedoty, która zwykle nie nosiła mieczy, ale broń jakąś musieli mieć. Anglicy swoich chłopów uzbroili w długie łuki, które pozwalały razić rycerzy na odległość nawet do 150 m i nieraz decydowały o zwycięstwie w boju. Nie zmieniało to faktu, że łucznicy byli uważani za gorszy rodzaj wojska i ludzi - mimo że był z nich większy pożytek, niż z rycerstwa. I jak można zauważyć - nawet nie nosili mieczy. Ukazano też wyraźnie, że duchowieństwo było bardzo silnie podzielone - bogaci hierarchowie kościelni nie wahali się wykorzystywać zabobonnego lęku "prostaczków" i łupić ich ze wszystkiego, zaś pomniejsi duchowni żyli wśród ludzi i nierzadko wykonywali różne prace. Przypadkiem ukazano też znaczącą rolę duchowieństwa w rozwój kultury agrarnej - to właśnie mnisi i księża nauczyli się np. hodować pszczoły, a także nowoczesnych metod wysiewu, uprawy roli itp. Ukazano też pomijany zwykle, a dość niestety popularny aspekt średniowiecza w postaci band młodocianych wyrostków, którzy - pozbawieni domów i rodzin - musieli sami zdobywać pożywienie i ubranie, a zdobywali je najczęściej napadając na podróżnych i rabując wioski.\nBardzo mocną stroną filmu jest obsada aktorska. Russel Crowe po raz kolejny udowodnił, że jest absolutnie najlepszym aktorem wszech czasów, a przy okazji - że wręcz został stworzony do ról w filmach kostiumowych. Perfekcyjnie prezentował się w kapitańskim mundurze w "Panu i Władcy", a teraz równie świetnie wygląda i czuje się w kolczudze. W rolę lady Marion wcieliła się Cate Blanchett, której niepospolita uroda znakomicie pasuje do tej roli. Blanchett wygląda na kobietę silną duchem, a filmowa lady Marion musiała taka właśnie być: mieć poczucie własnej wartości i pozycji społecznej, a jednocześnie nie bać się wykonywać cięższych prac. Warto zauważyć, że nie ubiera się bogato - należy do sfery wyższej, ale nieco zubożałej. Świetnie wypadają też Kevin Durand jako Mały John, a także Mark Strong jako demoniczny niemalże Godfrey - doradca króla Jana na usługach Francuzów i główny antagonista w filmie. Świetnie też wypadł Oscar Isaac jako Jan bez Ziemi - nieczuła, chciwa, egoistyczna i cyniczna bestia w ludzkiej skórze.\nCudna w tym filmie jest charakteryzacja i sceneria - jak przystało na angielski film kostiumowy: nie ma cudownie znikających ran (chyba że ma to świadczyć o upływie czasu), ludzie po podróży są jak należy brudni, siadając do stołu są przynajmniej w pewnym stopniu oczyszczeni. Łucznicy używają strzał, a kusznicy - bełtów (dziwne, ale dawniej te "szczegół" był pomijany). Nie ma anachronizmów w stylu naczyń z innej epoki. Pięknie oddano też herby na chorągwiach i tarczach; widać, że ktoś zadał sobie trud konsultacji ze specjalistami od heraldyki, by uniknąć "wtopy" typu umieszczenia metalu na metalu w herbie (sami sprawdźcie sobie, co to znaczy, he, he). Ukazano też rzecz niebagatelną - żeglugę. Idealnie odzwierciedlono mianowicie kształt i ożaglowanie statków, a także warunki podróżowania w XII wieku. W tym fakt, że niekiedy nawet duże statki żaglowe wyposażone były dodatkowo w wiosła, by móc pływać po rzekach. Warto zwrócić uwagę na "furty" rozładunkowe na statkach przewożących konie - to nie wymysł; w tamtych czasach naprawdę istniały jednostki skonstruowane na kształt współczesnych promów i temu samemu służących! Niestety występowały pewne problemy ze szczelnością (również pokazane na filmie!), przez co takie "promy" często tonęły...\n"Robin Hood" Ridleya Scotta jest moim zdaniem najlepszą z poznanych przeze mnie ekranizacji przygód banity z Sherwood - w każdym razie jeśli chodzi o filmy. Nie trzyma się kanonicznej wersji legendy, ale dodaje jej realizmu i po prawdzie dla mnie jest nawet bardziej fascynująca niż "oryginał". Trudno mi po prawdzie nawet namierzyć mi jakąś słabą stronę. Na upartego mogłoby nią być odejście od znanej wersji legendy - ale z mojego punktu widzenia to nawet zaleta. Polecam, nie tylko miłośnikom średniowiecza.\nAutor: Marek C. o 05:23 1 komentarz:\nEtykiety: Cate Blanchett, Ridley Scott, Robin Hood 2010, Russel Crowe\nAutor: Marek C. o 10:00 1 komentarz:\nCowboy Bebop - nawracam się na anime\nKaubōi Bibappu (Cowboy Bebop)\nReżyseria - Shin'ichirō Watanabe\nDo niedawna, pomijając genialne filmy Hayao Miyazakiego, japońskie produkcje animowane jakoś do mnie nie trafiały. Aż wreszcie tak się zdarzyło, że bliska mi osoba namówiła mnie na obejrzenie serialu, po którym, jak to określiła, albo anime znienawidzę, albo pokocham. Tak z pewną podejrzliwością usiadłem do pierwszego odcinka serialu "Cowboy Bebop". Wybór był doskonały, serial mnie oczarował i z trudem powstrzymałem się przed urządzeniem maratonu i obejrzeniu ciągiem pozostałych 25 odcinków. Jak wspomniałem - mam krótki kontakt z anime i nie znam za dobrze kultury japońskiej, więc dalsza część tekstu będzie opisem nie znawcy, tylko przypadkowego widza; za to zachwyconego tym, co zobaczył. „Cowboy Bebop”, zgodnie z tytułem, ma trochę wspólnego z westernem, niemniej przede wszystkim czerpie pełnymi garściami z powieści kryminalnych stylu "noir". Takie połączenie, pozornie karkołomne, dało niesamowity efekt.\nAutor: Marek C. o 05:23 2 komentarze:\nEtykiety: Cowboy Bebop, Kaubōi Bibappu, Shin'ichirō Watanabe\nNiezwykłe życie Timothy'ego Greena - o rodzicielstwie słów kilka\nScenariusz i reżyseria: Peter Hedges\nKażdy z nas lubi sobie marzyć. Wyobrażamy sobie, jak idealne mogłoby być nasze życie... stop! Wcale nie idealne. W idealnym świecie nie ma niczego, co urozmaicałoby codzienność: nie ma rzeczy, które wymagałyby od nas poświęceń, pracy, potrzeby samodoskonalenia. W idealnym świecie wszystko jest przewidywalne, nie ma przygód, krótko mówiąc - jest nudno. Ale marzyć zawsze warto - nigdy nie wiadomo, kiedy i jak nasze marzenia się spełnią.\nAutor: Marek C. o 20:50 Brak komentarzy:\nZodiak - na tropie mordercy\nRezyseria: David Fincher\nJedną z najlepszych w życiu książek o tematyce kryminalnej, jakie miałem w rękach, był "Potwór z Florencji" Douglasa Prestona i Maria Speziego. Książka ta składa się z dwóch części: pierwsza z nich to opowieść o słynnym w swoim czasie mordercy, który zabijał młode pary w okolicach Florencji. Druga część jest relacją dziennikarskiego śledztwa, jakie prowadzili autorzy chcący na własną rękę odkryć tożsamość mordercy (do dziś zresztą nieznaną z całą pewnością). Może trudno w to uwierzyć, ale znacznie ciekawszą i trzymającą w napięciu była właśnie część druga.\nNietrudno zrozumieć, dlaczego. Pierwsza część jest opisem, jakich wiele można znaleźć na stronach internetowych. Druga zaś jest drobiazgowym zapisem rozmów, wywiadów, spotkań, czasem nawet bardzo niebezpiecznych. Oczami autorów obserwujemy coraz bardziej rozpaczliwe działania włoskiej policji, dla której sprawa "Il Monstro" stała się plamą na honorze. Dość powiedzieć, że do sprawy zatrudniono... wróżkę. Wszystko na nic - oskarżenia wniesiono, ale karę poniosły przypadkowe osoby. Pisarze natomiast mogli stosować metody dla policji niedostępne: chodzić po barach, mieszkaniach, wypytywać ludzi, czasem nawet zapłacić za informację. Dzięki temu dowiedzieli się, że... po prostu radzę przeczytać książkę.\nAutor: Marek C. o 04:11 Brak komentarzy:\nKrew Bohaterów - historia pewnej gry\nScenariusz i reżyseria: David Webb Peoples\nDzisiejszy wpis w mniejszym stopniu będzie dotyczył filmu, a a większym - temu, co mu zawdzięczamy. Pierwszy to przyznam, "Krew bohaterów", bo to o nim mowa, nie jest dziełem wybitnym. Jednocześnie w światku miłośników fantastyki dorobił się miana kultowego z jednego, ale arcyważnego powodu - otóż to dzięki niemu ujrzała światło dzienne fikcyjna dyscyplina sportu, która znalazła chętnych do jej uprawiania w realnym świecie (po pewnym, nazwijmy to, ucywilizowaniu); sportu znanego jako jugger.\nDla tych, co z klimatami SF nie mają na co dzień do czynienia, czynię skrócony opis: jugger to gra zespołowa. Grają dwie drużyny po pięciu zawodników. Jeden zawodnik z drużyny to "qwick" (pisownia oryginalna). Jest to JEDYNY gracz, który ma prawo dotykać piłki, zwanej tutaj czaszką, a jego zadaniem jest wsadzić rzeczoną czaszkę do bazy przeciwnika. Pozostałych czterech zawodników to "enforserzy" - oni z kolei muszą zrobić wszystko, żeby ułatwić swojemu qwickowi wykonanie zadania, a czynią to poprzez: a) powstrzymanie enforcerów drużyny przeciwnej oraz b) powstrzymanie qwicka drużyny przeciwnej. O ile qwick polega na sile nóg i zręczności, to enforserzy posługują się: pałką dwustronną, długą jednostronną dwuręczną, krótką pałką i tarczą (lub dwiema krótkimi pałkami) oraz łańcuchem. Uderzony takim sprzętem zawodnik musi przykucnąć i nie może się ruszać przez trzy sekundy. Uderzenia w głowę, poniżej kolana i w przedramiona się nie liczą (ale i tak boli). Żaden inny rodzaj uderzeń nie jest dozwolony (czyli nie ma bicia i kopania), z tym, że qwickowie mogą stosować chwyty zapaśnicze. Gra kończy się, gdy jedna z drużyn zdobędzie trzy punkty.\nAutor: Marek C. o 06:18 4 komentarze:\nJak wytresować smoka 2 - zwierzęta też potrafią kochać\nNa motywach serii "Jak wytresować sobie smoka" Cressidy Cowell\nNie wstydzę się przyznać, że czasami płaczę na filmach. Każdemu się zdarza i nie ma w tym niczego dziwnego. Dziwne natomiast jest to, że nigdy nie zdarza mi się wzruszać na przykład na dramatach (których zresztą niewiele oglądam), za to na animacjach - aż za często. Swego czasu miałem łzy w oczach na "Jak wytresować smoka", o którym pisałem w zeszłym tygodniu. A właśnie kilka dni temu poryczałem się jak bóbr na kontynuacji tego filmu.\nTak w wielkim skrócie: pierwsza część traktowała o niezdarnym chłopcu imieniem Czkawka (dziwne imiona, jak wszyscy wiedzą, odstraszają demony), synu wodza pewnej wioski Wikingów, którzy od lat toczyli walkę ze smokami niszczącymi ich osadę. Czkawka jednak zaprzyjaźnił się z jednym ze smoków; co więcej - odkrył, co trzeba zrobić, by ludzie i smoki żyli w zgodzie, usuwając potwora zagrażającego obu stronom. Dzięki temu i heroicznemu czynowi z nielubianego outsidera stał się bohaterem wioski.\nAutor: Marek C. o 21:19 2 komentarze:\nEtykiety: How to Train Your Dragon 2, Jak wytresować smoka 2\nJak wytresować smoka - czyli jak zaprzyjaźnić się z kotem\nScenariusz: Peter Tolan, Adam Goldberg, Cessida Cowell\nReżyseria: Peter Hastings\nNa podstawie powieści "How to Train Your Dragon" autorstwa Cessidy Cowell\nW tej chwili siedzę, objadam się truskawkami, ale - o dziwo - nie mogę doczekać się końca weekendu. Wszystko dlatego, że w poniedziałek idę do kina na drugą odsłonę przygód skandynawskiego chłopaka, który lata sobie na smoku. W pierwszej części zakochałem się bez reszty - mam nadzieję, że druga utrzyma poziom. I tak sobie pomyślałem, że zanim obejrzę drugą część (i opiszę oczywiście), to o pierwszej też powinienem parę słów napisać.\nNajpierw może parę słów o tym, skąd w ogóle wziął się ten film. Mam wrażenie, że pojawienie się grafiki komputerowej w filmach przyczyniło się do zwiększenia nacisku na atrakcyjną fabułę. Nie dziwię się - taka technika kręcenie filmów kosztuje, a nikt nie chce ryzykować wydania milionów na darmo. Skutkiem tego tworzy się takie scenariusze, które będą podobać się i widzom młodym, i tym starszym - chociaż z innych powodów i dzięki innym elementom filmu. Jednak "krytycy" (nie tylko animacji komputerowej, ale współczesnego kina w ogóle) w jednym mają rację: problemem jest ograniczona liczba w pełni oryginalnych scenariuszy, jakie można stworzyć. Na szczęście istnieje bogate źródło pomysłów - książki. Oczywiście nie wszystkie, ale takie, które mają w sobie to "coś": są intrygujące, wciągają, obiecują możliwość stworzenia atrakcyjnego wizualnie świata oraz poruszają tematy "na czasie".\nAutor: Marek C. o 20:09 2 komentarze:\nEtykiety: How to Train Your Dragon, Jak wytresować smoka\nCzarownica - ludzkie oblicze złego\n"Śpiąca królewna" to jedna z tych baśni, które zna każdy. Ciekawe, że większość z nas, słysząc ten tytuł, ma przed oczami ekranizację Disneya z 1959 roku. Animacja ta zyskała zasłużoną sławę, prezentując poziom wykonania nieosiągalny wówczas przez żadną inną wytwórnię na świecie. Jedną z przyczyn tej sławy jest wyraziste przedstawienie złej czarownicy noszącej imię Maleficent (tłumaczone po polsku na Diabolinę).\nAutor: Marek C. o 05:30 Brak komentarzy:\nEtykiety: Czarownica, Diabolina, Linda Woolverton, Maleficent, Paul Dini, Robert Stromberg\nZłoto dla zuchwałych - kiedyś autentyczność była w cenie\nUSA, Jugosławia 1970\nJako że mamy dzisiaj rocznicę lądowania w Normandii, warto uczcić to obejrzeniem jakiegoś dobrego filmu z nią związanego. Zacząłem przeglądać sobie tytuły i - jak to zwykle u mnie bywa - uznałem, że realia wojny najlepiej ukaże nie film "niemal oparty na faktach", tylko coś zupełnie fikcyjnego. I tym sposobem powróciłem do kolejnego filmu dzieciństwa - "Złota dla zuchwałych".\nEtykiety: Kelly's Heroes, Złoto dla zuchwałych\nNowa córka - jak daleko posuniemy się, by chronić ...\nCzerwona planeta - kolonizacja Marsa w niebanalnym...\nZnamię - nielatwo pogodzić się z odejściem bliskic...\nRapture-Palooza - koniec świata też da się przeżyć...\nNiezwykłe życie Timothy'ego Greena - o rodzicielst...\nJak wytresować smoka 2 - zwierzęta też potrafią ko...\nJak wytresować smoka - czyli jak zaprzyjaźnić się ...\nZłoto dla zuchwałych - kiedyś autentyczność była w...


Zasady organizacji przeglądu hodowlanego - Welsh Corgi Pembroke Hodowla\nPrzegląd hodowlany zostaje wprowadzony na czas obowiązywania ograniczeń związanych z epidemią COVID-19, które uniemożliwiają organizację wystaw psów rasowych, stanowiących niezbędny element kwalifikacji hodowlanej psów zrzeszonych w ZKwP. Opisane niżej zasady obowiązują od 01.05.2020 r. oraz przestają obowiązywać z chwilą przywrócenia możliwości organizowania wystaw, po\nogłoszeniu odrębną uchwałą Prezydium Zarządu Głównego.\nDokumentację przeglądu stanowi formularz (zał. Nr 1) składający się z dwóch części:\nb) Protokołu przeglądu hodowlanego – zawierający dane psa, miejsce na opis ważnych cech zauważonych podczas oceny, wynik przeglądu (dopuszczony do hodowli/ nie dopuszczony do hodowli), data i miejsce wykonania przeglądu, nazwisko i podpis sędziego, podpis właściciela\nPo przeglądzie hodowlanym psy i suki otrzymują stałą kwalifikację do hodowli\n(Regulamin Hodowli Psów Rasowych §11 i §13) z zastrzeżeniem pkt. I.7 niniejszego Regulaminu. Wyjątek stanowią suki ras wymienionych w załączniku nr 12 do Regulaminu Hodowli Psów Rasowych, które mogą przystąpić do przeglądu po ukończeniu 12 miesięcy (z uwzględnieniem zapisów RHPR §10, p. 4), uzyskując tymczasową kwalifikację do hodowli. Stałą kwalifikację do hodowli po przeglądzie\nuzyskują na zasadach ogólnych.\nOpłatę za przegląd hodowlany ustala Zarząd Główny ZKwP. Od dnia 22.05.2020 r. wynosi ona 290 zł dla psów ras polskich oraz 580,00 zł dla pozostałych ras.\nOpłatę pobiera oddział, który organizuje przegląd.\nZ pobranej opłaty oddział, który organizuje przegląd, przekazuje do ZG ryczałt w wysokości 40,00 zł za każdego psa.\nOpłata za przegląd nie podlega zwrotowi bez względu na jego wynik.\nW przypadku nie zakwalifikowania psa do hodowli na pierwszym przeglądzie OKH może podjąć decyzję o ponownym skierowaniu psa na przegląd, za który ponownie wnoszona jest opłata.\nPrzeglądy powinni przeprowadzać sędziowie międzynarodowi właściwej dla rasy specjalności. Jednakże, celem ścisłego przestrzegania obowiązujących rozporządzeń w okresie trwającej epidemii, dopuszcza się możliwość przeprowadzenia przeglądu\nhodowlanego przez sędziego krajowego właściwej dla rasy specjalności, w sytuacji, gdy sędzia takiej rangi jest członkiem oddziału organizującego przegląd i jest jedynym sędzią tej specjalności w oddziale. W przypadku konieczności zaproszenia sędziego spoza oddziału, organizatorzy mają obowiązek przestrzegania obowiązujących przepisów i zaproszenia sędziego międzynarodowego.\nMiejsce, w którym ma się odbyć przegląd, musi spełniać warunki do oceny psów w statyce oraz w ruchu. Dla ras ocenianych na stole (zgodnie z załącznikiem nr 2 do Regulaminu Wystaw Psów Rasowych) organizator zobowiązany jest zapewnić odpowiedni stół do oceny.\nOrganizacja przeglądu, w tym liczba zgromadzonych psów, muszą pozostawać w zgodzie z regulacjami wprowadzonymi przez władze państwowe w związku z epidemią COVID-19\nO terminie i miejscu organizacji przeglądu oddział informuje swoich członków poprzez ogłoszenie na stronie internetowej, mediach społecznościowych lub w inny sposób zapewniający szeroki dostęp do informacji. Oddział może organizować dowolną liczbę przeglądów w zależności od potrzeby i możliwości, decyzja w tej sprawie należy do\nPsy na przegląd zgłaszane są przez hodowców na formularzu (załącznik nr 1), co umożliwia przygotowanie dokumentacji oraz weryfikację psów pod kątem ich prawa do przystąpienia do przeglądu.\nSprawy nie ujęte w niniejszym „Zasadach” rozpatruje Zarząd Oddziału.\nRegulamin wprowadzono na podstawie uchwały Zarządu Głównego z dnia 27.04.2020 r. ze zmianami uchwalonymi przez Zarząd Główny w dniu 22.05.2020 r.


Wystawa storczyków i warsztaty ornitologiczne w Łodzi | Dziennik Łódzki\nMatylda Witkowska 2018-11-08T17:05:02.000000+01:00 Zaktualizowano 2018-11-08T17:05:02.000000+01:00\nOd piątku w palmiarni można oglądać 150 różnych gatunków i odmian storczyków, w tym popularnych roślin Phalaenopsis Wystawie towarzyszy kiermasz roślin i akcesoriów do ich uprawy, a także prelekcje.\nW sobotę o godz. 12 odbędą się warsztaty pielęgnacji storczyków Phalaenopsis, a o godz.14 wykład dr. Marty Kolanowskiej o poszukiwaniach nowych odmian W niedzielę o godz. 12 odbędą się warsztaty z przesadzania storczyków, a o godz. 14 wykład Tomasza Kowalczyka o hodowli roślin w szkle.\nWystawa czynna jest do 18 listopada (oprócz poniedziałków) w godz. 9-16, 10 i 11 listopada do godz. 18. Trzeba kupić bilet wstępu do palmiarni.\nOgród zoologiczny zaprasza w poniedziałek na warsztaty ornitologiczne. Uczestnicy zbudują sobie ekologiczne karmniki i dowiedzą się jak i kiedy odpowiedzialnie dokarmiać ptaki. W programie jest też pokazowe karmienie mrówkojada i wydr olbrzymich oraz wizyta u rodziny dzioborożców.\nWarsztaty odbędą się w godz. 10-12.30, zbiórka przy pawilonie wydr i mrówkojadów. Zapisy przyjmowane są mejlowo do piątku: dydaktyka@zoo.lodz.pl. Trzeba też kupić bilet wstępu do zoo.\nMateriał oryginalny: Wystawa storczyków i warsztaty ornitologiczne w Łodzi - Dziennik Łódzki\nWeekend z Targami Piw Regionalnych!\nW piątek i sobotę 8-9 marca 2019 odbędzie się szósta edycja Targów Piwa i Browarnictwa - Piwowary. W imprezie weźmie udział 56 wystawców, będzie można spróbować prawie 600 piw.\nślub łódź 2019\nŁódzkie Targi Ślubne. 10 lutego w hali Expo Łódź będzie można znaleźć wszystko na ślub i wesele\nW niedzielę (10 lutego) w hali Expo odbędą się XIV Łódzkie Targi Ślubne. Termin imprezy nie został wybrany przypadkowo. Bo jaki moment jest lepszy na myślenie o ślubie niż kilka dni przed walentynkami?\nRozpoczyna się chiński rok Świni. W obchody włączyło się nawet łódzkie zoo\nSkocznia w Kuusamo to idealne miejsce do długich skoków, ale też postrach nawet dla najodważniejszych lotników. Jutro i w niedzielę zaplanowane są tam konkursy Pucharu Świata. Kwalifikacje już zostały odwołane, na dwie godziny przed planowym startem


Chick-fil-A, Dallas - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWyszukaj Stany Zjednoczone›Teksas›Dallas›Dallas Restauracje›Chick-fil-A\n8 recenzje(-i) Nr 1 802 wśród 2 984 Restauracje w lokalizacji Dallas $\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 6423 Hillcrest Ave, Dallas, TX 75205-1852 +1 214-599-9944\nDallas, Teksas Wszystkie restauracje w: Dallas (3546)\n6423 Hillcrest Ave, Dallas, TX 75205-1852 Lokalizacja:\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Chick-fil-A Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 2 491 recenzje(-i) The George W. Bush Presidential Library and Museum\n274 recenzje(-i) Southern Methodist University\n122 recenzje(-i) Meadows Museum\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 32 recenzje(-i) Banditos Tex Mex Caantina\n124 recenzje(-i) Kuby's German\n102 recenzje(-i) Peggy Sue BBQ


W czwartek TK zbada, kto ma rację w sporze o 5 nowych sędziów TK - GazetaPrawna.pl\nW czwartek TK zbada, kto ma rację w sporze o 5 nowych sędziów TK\n2 grudnia 2015, 08:01\n17 listopada wniosek PiS ponowili jako własny posłowie PO i PSL. "Przejęliśmy wniosek PiS; nie ma innego trybu, by spowodować, aby TK uznał, kto ma rację" - mówił Budka. "My się temu rozstrzygnięciu poddamy i na pewno nie będziemy wyroku kwestionować, niezależnie jaki będzie" - zadeklarował.\nDuda tłumaczył, że "sędziów TK mógł wybrać nowy Sejm i w normalnych warunkach właśnie w taki sposób by to nastąpiło; w moim przekonaniu to, co się stało, było poważnym naruszeniem zasad demokratycznych". Prezes TK prof. Andrzej Rzepliński powiedział w wywiadzie dla PAP, że uchwale Sejmu o wyborze trzech sędziów w miejsce tych odchodzących 6 listopada "w żaden sposób nie można zarzucić, że jest niekonstytucyjna".\n"Chodzi o to, by skład TK był bardziej zróżnicowany i oddawał różne opcje, jakie występują w naszym społeczeństwie" - mówił prezes PiS Jarosław Kaczyński. Według niego, TK po ostatnich ośmiu latach stał się "partyjną instytucją".\nNa posiedzeniu 2-3 grudnia Sejm ma dokonać ponownego wyboru 5 sędziów TK. Opozycja i część prawników twierdzi, że Sejm powinien wstrzymać się z tym wyborem do wydania wyroku przez TK co do ustawy, na której podstawie nowi sędziowie mieliby być wybrani.\nKonstytucjonalista prof. Marek Chmaj mówi, że ewentualnie wybrani 2-3 grudnia przez Sejm nowi sędziowie nie mogliby wziąć udziału w czwartkowej rozprawie, bo nie brali udziału w naradach przedsesyjnych; nie zapoznali się w TK z aktami sprawy i nie zostali wyznaczeni do tego konkretnego składu. "Status nowo wybranych sędziów byłby bardzo trudny, bo oni uzurpowaliby sobie miejsce tych, którzy zostali wybrani 8 października - ocenił.\n"Sejm nie ma prawa wybrać nowych sędziów, a prezydent nie może ich zaprzysiąc" - podkreśla Zoll. "Z punktu widzenia konstytucyjnego, wybór będzie nieważny, jeśli nastąpi przed orzeczeniem TK, a przyjęcie ślubowania przez prezydenta będzie złamaniem konstytucji" - ocenił. "Jeśli się nie respektuje konstytucji i działa się siłowo, to może to nastąpić, ale prawnej możliwości wyboru nowych sędziów nie ma" - dodał.\nTakże Chmaj uważa, że czwartkowy wyrok TK nie zmieniałby sytuacji sędziów, którzy zostaliby wybrani 2-3 grudnia przez Sejm, bo "ich wybór nie miałby podstaw". "Należy z tym czekać na orzeczenie TK, a brak takiej chęci jest przejawem ignorancji prawnej" - dodał.\nZdaniem Chmaja ewentualna nieobecność w TK przedstawiciela Sejmu oraz brak pisemnego stanowiska obecnego Sejmu (do wtorku nie wpłynęło ono do TK - PAP) nie uniemożliwiłyby czwartkowej rozprawy. Zwrócił uwagę, że TK ma pisemne stanowisko poprzedniego Sejmu co do pierwotnego wniosku PiS. "Wniosek PO jest kalką tamtego wniosku, a zatem stanowisko Sejmu w sprawie jest" - dodał Chmaj. W stanowisku poprzedni Sejm napisał, że wszystkie zaskarżone zapisy są zgodne z konstytucją.\nz kraju sejm prezydent Trybunał Konstytucyjny\nPiS wybierze sędziów TK\nciekawe, czy sędziowie TK wzniosą się ponad podziały partyjne i przyznają się do tego, że to przede wszystkim oni w czerwcu zrobili zamach na demokrację (jak to teraz PO, Nowoczesna i im podobni aktywiści polityczni mówią) i to właśnie oni podważyli autorytet TK\nDosyć tej hipokryzji.\nZdanie jakie ma p. Chmaj to tylko jedno z wielu. I tego się trzymajmy. TK musi zostać pozbawiony wyłącznie cech wyboru przez PO-PSL. To takie proste i logiczne. Niech p. Chmaj przestanie się kompromitować , że czwartkowe orzeczenie (nawet bez 3 sędziów uwikłanych w tą ustawę zmyje blamaż jakiego się dopuścił "niezależny" TK, idąc ręka w rękę z PO-PSL i dopuszczając do tego, że ta ustawa ukazał się w tak nikczemnym kształcie prawnym. Dosyć tej hipokryzji Panie Chmaj.


Tortuguero Wildlife Tour (Puerto Limon, Kostaryka) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Tortuguero Wildlife Tour\nAtrakcje w pobliżu obiektu Tortuguero Wildlife Tour\nTortuguero Wildlife Tour opinie, Puerto Limon\nNr 6 wśród 23 Wypoczynek na świeżym powietrzu w lokalizacji Puerto Limon\nTerminal Fluvial de los canales de Tortuguero - Moin, Puerto Limon 70101, Kostaryka\nna najwyższym poziomie zapewnia doskonałe usługi operatora\nSzybko odebrał - w port i zabrano do kanału. Bardzo kompetentny i robił wszystko, co do zlokalizowania zwierząt i możliwości robienia zdjęć. Bezpiecznie odprowadził obie strony w nowocześnie i zacne kierowca taksówki. Bardzo nam się podobało. Gorąco polecam tego operatora! ! ! Dzięki William\nTortuguero Wild Life Tour lasów tropikalnych Wycieczka i obiad\nTak piękny i spokojny! Nasze własne taksówkarzem przewodnik czekał na nas z naszą nazwą drukowane. Dał nam coines z Kostaryki i poszliśmy na spokojny rejs statkiem z inną parą w dół kanału i widzieliśmy małpy, leniwce, i piękne ptaki. Stamtąd wędrowaliśmy lasy tropikalne i widziałem...wiele kwiatów w stanie naturalnym. Co zachwyciło nas były orchidee i banany. Nie potrzebowała się i zabrać je z powrotem do samochodu. Po powrocie do bazy mieliśmy wspaniały lunch w lasach tropikalnych w słodkie restauracja / bar. Nie chcesz przygody do końca i jestem nadal marzę z zabawy. Nie przegap tej przygody i spotkania Williama i jego niewiarygodne. Mamy nadzieję, że ponownie. Pan i Pani Larry i Kathy whiteWięcej\nMój mąż i ja udaliśmy się na tę wycieczkę wcześniej w tym roku na rejs. To był niesamowity dzień. Widzieliśmy tak wiele ciekawych rzeczy i zawsze czułam się bezpieczna. Spotkaliśmy się z właścicielem, William w końcu Super miły facet.\nWilliam i jego personel byli wspaniali. Zarezerwowaliśmy trzy godziny wycieczkę i nie byłem rozczarowany. Odebrano nas na port wycieczkowy w klimatyzowanych van. Nasz przewodnik, Anthony, był przyjazny, troskliwy i bardzo dobrze poinformowany. On zatrzymał się tak często, jak chcieliśmy na zdjęcia i czas, aby wyjaśnić...o różnych typów roślin i przyrody napotkaliśmy. W Tortuguero Kanał jazdy było niesamowite. Gorąco polecam William i Tortuguero Przyrody wycieczkę! Nie będziesz rozczarowany!Więcej\nŚwietna wycieczka do ceny\nByliśmy mile zaskoczeni cena tej wycieczki. Kanały były fascynujące i zobaczyłem kilka dzikiej przyrody, bardzo zadowoleni z wycieczki po mieście z owoców,, i plaży, a banana plantacji była dość interesująca. To wspaniała wartość i przewodnik był dość przychylnie nastawiony. Dzięki za wspaniały dzień.\nŚwietna wycieczka spółki\nLuis i William był w przystępnej cenie, wspaniałe wycieczce, która była dobrana na zjazd na linie, a banana plantacji i Tortuguero canal. Zarówno mężczyzn mówi płynnie po angielsku i zareagował natychmiast na e-maile. Zostaliśmy odebrani z nasz rejs (grupa 10) i otrzymała TLC. Nie możemy...powiedzieć wystarczająco dużo dobrych rzeczy o nich-gorąco polecam!Więcej\nŚwietna wycieczka i polecam\nTo była świetna wycieczka i nasz przewodnik Rae 'a i kierowca vana Martin sprawili, że nasza podróż była jeszcze lepsza. Bez wahania polecam ten wyjazd. Cała nasza grupa wszystko w tym wycieczkę. Cena była bardzo rozsądne i tak warto.\nŚwietne lokalne organizatora wycieczki\nUważam, że William z Tortuguero dzikich zwierząt w internecie i było nieco nerwowy zawarcie z wycieczką nie na statek na liście. Powiem, że to było lepsze, niż się spodziewałem. Jesteśmy grupą czterech i był to wspaniały wycieczkę. Cena była świetna i William upewnił się, że...byli zadowoleni z każdym etapie tour. On dobrana go do naszych planów i interesów dostarczane zgodnie z umową. Gorąco polecam Tortuguero Przyrody Tour wszystkim zainteresowanym w egyedi wycieczkę z Limon Kostaryki.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Tortuguero Wildlife Tour.


kopciuszek – KMACISIA\n4 stycznia 2019 Autor kmacisia, opublikowano w CZYTELNIA, Mój Kopciuszek\nWschód słońca ponownie z radością zaświtał nad domem Hrabiego. Nie minęło wiele czasu, a mogłoby się wydawać, że wszyscy zapomnieli już o przykrym wypadku. Każdy trwał przy swoim zajęciu, tak hajducy, parobcy, jak i domowa służba. Nikt nie próżnował. Tylko Elżbieta i Grażyna wciąż oddawały się uciechom. W kuchni praca wrzała najbardziej. Późnym wieczorem na … Czytaj dalej Mój Kopciuszek (VII)\nOtagowane bajka, bal, blog, kmacisia, kopciuszek, książę, Mój Kopciuszek, miłość, opowiadania, opowiadanie dla dzieci, post, Urodziny, Witold, zabawa, Zuzanna6 Komentarzy\n6 września 2018 6 września 2018 Autor kmacisia, opublikowano w CZYTELNIA, Mój Kopciuszek, Uncategorized\nNastał kolejny skwarny dzień. Mgliste promienie słońca wdzierały się przez otwarte okiennice. Witold ociężale ocierał twarz, jakby chciał odgonić od siebie słońce. Mrużył oczy i powolnie zwlekał się z łóżka. Ta noc była dla niego przyjemna. Szybko zasnął i nawet się wyspał. Dokuczał mu tylko ból rąk i nóg. Nigdy w życiu się tyle nie … Czytaj dalej Mój Kopciuszek (VI)\nOtagowane blog, Czekanie, hrabia, kmacisiablog, kopciuszek, książę, Mój Kopciuszek, Nieprzytomny, Parobek, post, radość, rodzina, Smutek, Troską, Witold, Wpis, Wypadek, Zuzanna6 Komentarzy\n12 czerwca 2018 12 czerwca 2018 Autor kmacisia, opublikowano w CZYTELNIA, Mój Kopciuszek\nMinęło południe. Skwar dnia stawał się coraz bardziej uciążliwy, a pracy było coraz więcej. Kurnik, stodoła, obora... Hrabia nie szczędził Witoldowi pracy. Jak tylko skończył sprzątać w jednym miejscu, ten wołał go już w następne. Młody Książę był bardzo niepocieszony. Od ściskania wideł, grabi i łopaty, na rękach zrobiły mu się bąble i odciski. W … Czytaj dalej Mój Kopciuszek (V)\nOtagowane blog, CZYTELNIA, kopciuszek, książę, Mój Kopciuszek, opowiadania, opowiadanie, opowiadanie dla dzieci, opowieść, post, siostry, Wpis2 Komentarze\n29 Maj 2018 Autor kmacisia, opublikowano w CZYTELNIA, dla młodszych\nNad hrabiowską wsią powoli wchodziło słońce. Zapach rosy i koszonej trawy powoli docierał do wszystkich komnat przez uchylone okiennice. Woń ta obudziła wczesnym rankiem obolałego Witolda. Pierwszy raz czuł podwórkowe zapachy w swoim pokoju. Do tej pory każdego ranka czuł zapach pieczonych babeczek, bażantów oraz aromatyczne olejki do kąpieli. Niestety dziś nikt nie przygotował mu … Czytaj dalej Mój Kopciuszek (4)\nOtagowane bajka, baśń, blog, kopciuszek, książę, Mój Kopciuszek, opowiadania, opowiadanie dla dzieci, opowieść, post, praca, wieś4 Komentarze\n4 kwietnia 2018 5 Maj 2018 Autor kmacisia, opublikowano w CZYTELNIA, dla młodszych, Mój Kopciuszek\nSłońce powoli chyliło się ku zachodowi. Łąki i lasy zaczęła spowijać czerwona poświata. Świerszcze zaczęły cykać głośniej, a z oddalającego lasu dało się słyszeć pohukiwania sowy. Noc była już blisko. Chłopski, stary powóz dojechał jednak do wsi na czas. Z okien skromnych chat biło już światło świec i domowego ogniska. Przy czarnych, ziemistych drogach paliły … Czytaj dalej Mój Kopciuszek (3)\nOtagowane bajka, baśń, blog, hrabia, kopciuszek, książę, Mój Kopciuszek, opowiadania, opowiadanie, opowiadanie dla dzieci, paź, podróż, post, praca8 Komentarzy\n30 listopada 2017 Autor kmacisia, opublikowano w dla młodszych, Mój Kopciuszek\nDawno, dawno temu było sobie wielkie i potężne królestwo. W królestwie tym na tronie zasiadał bardzo mądry i szanowany król. Miał on syna jedynaka. Ukochanego przez siebie księcia Witolda. Był to chłopiec dobry i posłuszny. Miód na ojcowskim sercu. Miał jednak jedną wadę. Nie lubił pracować. Jak tylko mógł, tak uciekał od obowiązków. Dlatego też … Czytaj dalej Mój Kopciuszek\nOtagowane bajka, blog, historyjki, kmacisia, kopciuszek, książę, opowiadanie, opowiadanie dla dzieci1 komentarz


Zegarek damski CARAVELLE 45L161 - Salon Time Trend\nKod : CARAVELLE 45L161\nModny zegarek damski CARAVELLE 45L161 To modny czasomierz w grafitowym kolorze. Został zaprojektowany w Nowym Jorku, który był inspiracją podczas tworzenia. Koperta o średnicy 36mm oraz bransoleta złożona z pełnych ogniw zostały wykonane z wysokiej jakoci stali szlachetnej. Grafitową powłokę wykonano przy użyciu technologii PVD, która gwarantuje wysoką jakość i odporność na ścieranie. Okrągła tarcza z akcentami Rose Gold została wkomponowana w 8 kątny kształt, a pierścień dookoła cyferblatu zdobi sześćdziesiąt ręcznie nakładanych kryształów. Dokładny mechanizm kwarcowy został wyposażony w funkcję 30 minutowego stopera oraz wskazanie czasu w trybie 24h. Wodoszczelność 30m gwarantuje odporność jedynie na zachlapania.\n683,10 zł Zniżka 10%\nWybierz miasto Białystok Bielany Wrocławskie Bielsko Biała Bydgoszcz Bytom Czeladź Częstochowa Dąbrowa Górnicza Gdańsk Gdynia Gorzów Wielkopolski Inowrocław Janki Katowice Kielce Koszalin Kraków Krosno Legnica Lubin Lublin Łódź Marki Mikołów Olsztyn Opole Ostrowiec Świętokrzyski Oświęcim Piaseczno Piła Piotrków Trybunalski Płock Poczesna K. Częstochowy Poznań Radom Rzeszów Słupsk Sosnowiec Suwałki Szczecin Tomaszów Lubelski Toruń Warszawa Wrocław Września Zabrze Zielona Góra\nCaravelle 45L161 Kod: CARAVELLE 45L161


Strony internetowe | devselite\nTworzymy strony internetowe o efektownym designie, przejrzystej budowie i atrakcyjnej treści, a także intuicyjnej nawigacji. Jako eksperci od programowania stron internetowych i projektów graficznych, dążymy do umożliwienia realizacji kluczowych celów firmy poprzez przemyślane witryny internetowe. Chcemy zapewnić Ci stronę internetową, która będzie jednym z głównych narzędzi pozyskiwania klientów i profesjonalną wizytówką Twojej firmy.\nWszystkie projekty stron są stworzone tak, aby klienci mogli w łatwy i interesujący sposób zapoznać się z ofertą. Dbamy również o to, żeby zarządzanie stroną, edytowanie i wprowadzanie zmian przez naszych klientów było proste i szybkie.\nPełne dostosowanie do wyświetlania na urządzeniach mobilnych takich jak smartphone i tablet.\nAtrakcyjny i przekonujący wizerunek Twojej firmy w sieci stworzony zgodnie z zasadami UX/UI.\nW projektach stron wykorzystujemy jeden z najpopularniejszych systemów CMS WordPress.\nWspółczynnik odrzuceń spowodowany wolnym ładowaniem strony wyeliminowany do minimum.\nWysoka pozycja w wynikach organicznych zaczyna się od odpowiedniego przygotowania strony.\nNaszym klientom oferujemy wsparcie administracyjne związane z prowadzeniem i rozbudową strony.\nZapoznaj się ze szczegółową ofertą projektowania stron internetowych przez devselite. Sprawdź nasze propozycje skutecznych narzędzi internetowych dla Twojego biznesu i rozwiązań, które zadbają o profesjonalny wizerunek firmy w sieci.\nWordPress to jeden z najpopularniejszych systemów tworzenia stron internetowych i zarządzania treścią, który swoją popularność zyskał dzięki łatwości obsługi i nieograniczonym możliwościom efektownych rozwiązań graficznych. Strony WordPress to strony, które właściwie zaprezentują Twoją markę online.\nJeżeli klientom uda się dotrzeć na Twój Landing Page, upewnij się, że czekają na nich niezapomniane wrażenia. Czytelność oferty i jakość przekazu w połączeniu z przyciągającą wzrok stroną wizualną witryny pozwolą Ci zdobyć nowych klientów i skutecznie zaprezentować ofertę.\nWdrażaj przydatne i wysoko cenione rozwiązania technologiczne, aby Twoja strona www w swojej funkcjonalności przewyższała konkurencję. Wdrożenie WCAG 2.1 podniesie wartość i użytkowość Twojej strony oraz umożliwi nieograniczoną dostępność dla klientów.\nSkuteczna optymalizacja strony to tajemnica witryn, które znajdujesz w pierwszych wynikach wyszukiwarek. Postaraj się, aby Twoja strona również tam była dzięki właściwej optymalizacji w wykonaniu devselite. My wiemy, jak poprawić jakość Twojej witryny, aby stała się liderem.\nDzięki skutecznemu zarządzaniu stroną internetową dajesz sobie gwarancję i pewność, że nic nie zaskoczy Twoich klientów. Administracja stroną zapewni jej płynne działanie wszystkich funkcji, estetyczną grafikę i dostosowanie do najnowszych możliwości technologicznych.\nStrony internetowe – efekty, których możesz oczekiwać\nProfesjonalne strony internetowe tworzone przez devselite nie są kolejną próbą nowoczesnego marketingu, a realnymi narzędziami, które są jednymi z najskuteczniejszych, aby dotrzeć do nieograniczonej liczby klientów. Kreatywne i czytelne strony internetowe to najlepsza wizytówka Twojej marki online.\nskuteczne i interesujące promowanie oferty firmy\npozyskanie nowych i utrzymanie relacji z obecnymi klientami\nprzedstawienie idei, specyfiki i celów firmy swoim klientom\nsprawny kontakt z klientem poprzez formularze lub inne sposoby kontaktu online\nintegracja z social media z innymi systemami


Kompleks Handlowy Rybitwy - Ogłoszenia - NetKobieta\ndodano: 2020.04.20 ważne do: 2020.07.19 wyświetleń: 17\nKompleks Handlowy Rybitwy to nowoczesny rynek hurtowy produktów spożywczych. To zdecydowanie największy plac targowy w na południu Polski. Każdego dnia przyjeżdża do nas ponad 1000 konsumentów. Cały plac jest ogrodzony, monitorowany przez cały dzień oraz oświetlony. To idealne miejsce na zakup m.in. świeżych warzyw i owoców.\nul. Półłanki 33a, 30-740 Kraków, woj. małopolskie\t( Pokaż na mapie)\nStrona WWW: https://khrybitwy.pl/


KRZYŻE JUŻ ROSNĄ JAK MŁODY LAS.... | Niepoprawni.pl\nKRZYŻE JUŻ ROSNĄ JAK MŁODY LAS....\nLwow47 - 4 Marca, 2018 - 08:22\nznów nas rozszarpią bestie znów się prężą\nspragnione mordu i zapachu krwi\no! jakże ciężko Chryste! mi z tą wiedzą\ngdy swój i obcy z mej przestrogi drwi\no Panie! krzyże już jak młody las\nrosną dźwigając wysoko korony\nczemu to widzę w karnawale świata\nmając jedynie serce do obrony?\nci co tchórzostwo nazwą realizmem\nsmycz na łańcuch zamienią o zmroku\ngdy Wisła łuną krwawą będzie drżeć\nz otwartą raną w poranionym boku\nwięc dziś Cię proszę Chryste! o nadzieję\ngdy nam zagraża nowy czas niewoli\no ocalenie Naszego Narodu\nniech nas sumienie nieustannie boli\nniech z tego bólu wyrasta świadomość\npolskiej mądrości i polskiego ducha\nprosimy Panie! tych co Cię błagają\nw imię miłości łaskawie wysłuchaj\ni niech te krzyże które teraz widzę\nzmienią się Panie w złociste zagony\nprzez które potem powiedziesz nasz Naród\nberłem wolności i blaskiem korony…\nZdecydowany amator - 4 Marca, 2018 - 08:53\nPamietam strofe piosenki zespołu Budka Suflera\n...a po nocy przychodzi dzień\nOd dłuższego czasu jesteśmy spluwaczką Europy, a nawet Świat, a i flegma coraz ohydniejsza.\nJeżeli więc większość dookoła nie widzi piękności tego porcelanowego naczynia tak ślicznie ozdobionego, to oznacza, że będąc owym naczyniem musimy zmienić formę... Trzeba zmienić formę systemu zarządzeniem Państwa, demokracja w tej sytuacji stała się zgubna.Za mało bowiem Polaków w Polsce.\nPozdrawiam- Szczęść Boże\nLwow47 - 4 Marca, 2018 - 09:13\nWitaj Krzysztofie w niedzielny poranek.Twoja metafora jest mocna i przekonująca.Życzę spokojnej i radosnej niedzieli.Kazimierz\nZdecydowany amator - 4 Marca, 2018 - 11:14\nTrzeba przy tym dodać, że to piękne naczynie, ta amfora, ta waza z China Bone jest wykonana tj. najcieńsza porcelana, że złotem pięknie zdobiona, że chlubą jest wielu pokoleń Polaków, którzy z niej wyrośli, że sam Pan Bóg ją natchnął ... więc ta piękna i doskonała forma żadną spluwaczką nie jest i nigdy nie będzie, szczególnie dla tej chorej Europy\n@ Zdecydowany amator - 8:53\nOść - 4 Marca, 2018 - 18:02\n"demokracja... stała się zgubna." Dokładnie tak samo to widzę. Myślę nad tym, czym by ją zastąpić. Może system szwajcarski ? Może system nowy, nazwijmy go polski, biorący to co najlepsze ze szwajcarskiego. Takie kraje jak Singapur, Islandia a ostatnio Filipiny i nawet Turcja też wprowadziły kilka ciekawych rozwiązań. Nie mówię, żeby kopiowac tylko zastanawiam się gdzie szukać pozytywnych inspiracji.\nI proszę, przestańmy mówić jak jest, bo to jaki jest koń (trojański) już kazdy widzi. Zacznijmy mówić jak ma być. Snujmy plany, choćby marzenia, dajmy wszechświatowi szansę ich realizacji.\nZdecydowany amator - 4 Marca, 2018 - 21:38\nWszystko w Panu Bogu i z Panem Bogiem, wszystko inne to są mrzonki. Trzeba wybrać kierunek i wypraszać łaski. Polska bez Pana Boga, to jak Ocean bez wody...\nTo nie może być rozróżnienie partyjne, gdyż to dzieli Naród i stwarza możliwość korupcji.\nNiestety marksizm wyrył ludziom taką bruzdę , że nie potrafią myśleć na najbliższe 50 lat...\nMyślę ,że gdy Polacy poważnie wrócą do wiary, to wiele kwestii ułoży się niemalże samoczynnie.\nObecnie mamy taką sytuację, że można jedynie...pogadać...bez scalenia Narodu, a tym jest wiara, nie będzie Polski\nkupidynek - 4 Marca, 2018 - 23:03\nszedł na końcu\nJozio z Londynu - 4 Marca, 2018 - 13:10\nże za pierwszymi\ngarnitur mu rzucili\ni ułudę władzy\ntak nim gardzili,\nLwow47 - 4 Marca, 2018 - 14:47\nWitam serdecznie! Widzę,że z Londynu polskie sprawy znad Wisły, są bardziej zrozumiałe niż tu w jazgocie\nTych i Tamtych.Oby słowa wiersza okazały się prorocze.Pozdrawiam życząc miłego popołudnia.Kazimierz.\nJozio z Londynu - 4 Marca, 2018 - 15:06\no nie się pytali,\nstaną się murem,\nWiersz - Modlitwa\ngość z drogi - 4 Marca, 2018 - 13:47\n""więc dziś Cię proszę Chryste! o nadzieję"\nMistrzu ,wspólna Modlitwa\ni Miłość Wiara Nadzieja,\nz takimi skarbami duszy,serca i rozumu,damy radę\nwszak naszą Królową nie na darmo jest Matka Jezusa\nKrólowo Polski,nasza Hetmanko opiekuj się Nami\nserdeczne niedzielne pozdrowienia z drogi do naszej Polski\nukłony dla Żony i Bliskich ze Sląsko_Dąbrowskiej Ziemi :)\nLwow47 - 4 Marca, 2018 - 14:51\nDrogi trudnej więc i modlitwa potrzebna w tej nasze mizerii. Pozdrawiam serdecznie myśląc również o Najbliższych.\nLwow47 - 4 Marca, 2018 - 14:52\ngość z drogi - 4 Marca, 2018 - 15:12\nzawsze były trudne ,a skoro Bóg z nami,to idziemy dalej\nNajlepszą taktyką jest skorzystanie ze znaku Quen...\nccassiumm7 - 4 Marca, 2018 - 16:31\n(…) „O północy przy zielonych stolikach\nmodlą się diabły do cyfr.\nBłyszczą szarfy i ordery,\ngra muzyka i stuka tajny szyfr.\nRozwiązują biało-czerwony problem. (…)”. Konstanty Ildefons Gałczyński\n(…) „Hej, chłopcy, bagnet na broń!\nprzyjdzie rozkaz, że już, że już trzeba iść...\ngranaty w dłoniach i bagnet na broń! (…)”. Władysław Broniewski\n(…) „Jeszcze Polska nie zginęła! – i tym razem\npieśń usłyszy kolaborant i ciemiężca.\nDla żyjących jest ona nakazem -\nniezniszczalnym w naszych myślach, naszych sercach! (…)”. Marek Gajowniczek\nPozdrawiam Mistrza Lwa.\nZanim nasadzimy bagnety na broń,zacznijmy się integrować.\nApoloniusz - 4 Marca, 2018 - 19:43\nZacznijmy tworzyć "stronnictwo" blogerów. Jak łańcuszek dobrych modlitw. Wypróbujmy przy najbliższych wyborach (chyba w tym roku, do władz lokalnych). Szanuję Mistrza, kocham jego wiersze, które traktuję jak ów dzwon na trwogę, ale zacznijmy iść do przodu gdyż faktycznie rozdziobią nas kruki i ...\nPozdrawiam serdecznie podobnie myślących.


Wirus żółtaczki pomoże w walce z... innymi wirusami? - RMF 24\nWirus żółtaczki pomoże w walce z... innymi wirusami?\nWtorek, 5 stycznia 2016 (19:58)\nNaukowcy z University of California w Davis i Nanyang Technological University w Singapurze odkryli nowy, obiecujący środek antywirusowy. Co ciekawe, okazał się nim peptyd obecny w wirusie zapalenia wątroby typu C (HCV). Jak pisze w najnowszym numerze czasopismo "Biophysical Journal" peptyd okazał się skuteczny wobec wielu groźnych wirusów, miedzy innymi wirusów Zachodniego Nilu, gorączki dengi, odry czy HIV.\nLeków przeciwwirusowych na rynku jest wiele, problem w tym, że wirusy uczą się, jak się przed nimi bronić i w coraz większym stopniu staja się na nie odporne - mówi szef zespołu badawczego, Atul Parikh. Mamy coraz większą świadomość, że potrzeba nam nowej klasy tych leków, działających przeciwko wielu wirusom. Peptyd AH, pozyskiwany z wirusa HPV spełnia ten warunek, a ponieważ atakuje pietę Achillesową wirusów, ich osłonkę lipidową, niebezpieczeństwo zyskania przez nie odporności jest znacznie mniejsze - dodaje.\nDzięki współpracy naukowców z Kalifornii i Singapuru udało się to odkryć. Okazało się, że peptyd AH atakuje osłonki wirusów bogate w cholesterol, potrafi też "odróżniać" osłonki wirusów i błony komórkowe na podstawie różnicy ich wielkości. Po tym, jak po rozerwaniu osłonki lipidowej materiał genetyczny wirusa przestaje być zabezpieczony, enzymy komórki-gospodarza potrafią sobie z nim poradzić.\nMechanizm, z pomocą którego badany przez nas peptyd niszczy wirusy, jest dość powszechny - mówi RMF FM Atul Parikh. Jest bardzo prawdopodobne, że będziemy w stanie stworzyć cząsteczki, krótsze lub dłuższe, które będą niszczyć osłonki innych wirusów. Już wcześniej odkryto - i nie było to nasze odkrycie - że wiele wirusów niesie w sobie informację, wystarczającą do stworzenia peptydu, który mógłby je zniszczyć. To tak, jakby miały nóż z pomocą którego mogą popełnić samobójstwo. Są szanse, że przeszukując cykl życia wirusów możemy znaleźć sekwencje, kreujące peptydy, które mogłyby przydać się do niszczenia osłonek lipidowych szerszej klasy wirusów.\nPodobnymi badaniami zajmuje się na świecie wiele zespołów badawczych. Znaczący postęp w tej dziedzinie, związany z badaniami choćby na zwierzętach, powinien zdaniem Parikha nastąpić już w ciągu pięciu lat.\nModelowe pęcherzyki lipidowe pękające pod wpływem peptydu AH [Hanson and Gettel et al./Biophysical Journal 2016] Materiały prasowe\nSprawdź: netcomplex.pl kopia zapasowa w chmurze\nNewsZakażony wirusem HIV: Mój znajomy bał się napić u mnie herbaty


Tajlandia – 50 lat diecezji Surat Thani, ziemi salezjańskich misjonarzy\n(ANS – Surat Thani) – W dniu 28 września bp Joseph Prathan Sridarunsil, salezjanin, biskup Surat Thani, przewodniczył obchodom 50-lecia diecezji Surat Thani w katedrze pw. Archaniała Gabriela. Uczestniczył w nich również abp Paul Tschang In-Nam, nuncjusz apostolski w Tajlandii. A poza tym, przy tej okazji zostali wyświęceni trzej nowi diakoni.\nDiecezja przygotowywała się do tych obchodów przez rok czasu. Istotnie, zaczęto się przygotowywać od września 2018 roku. Przez cały rok figura Maryi Wspomożycielki odwiedzała różne kościoły należące do diecezji. Odbywało się to z użyciem specjalnego wozu, co przywołuje pierwsze lata istnienia diecezji, kiedy to bp Carretto, pierwszy ordynariusz Surat Thani, inspirując się pewną wizją, udawał się z figurą Madonny w różne zakątki południowego obszaru Tajlandii.\n“Chcę podziękować Panu za to, że posłał tutaj misjonarzy, zwłaszcza salezjańskich misjonarzy” – powiedział bp Joseph Prathan Sridarunsil. “Dziękujemy także siostrom stygmatyczkom i siostrom służebnicom Niepokalanego Serca Maryi za to, że zasiały w tym miejscu ziarna Słowa Bożego. Pan powołał tutaj niektóre grupy Rodziny Salezjańskiej, takie jak Córki Maryi Wspomożycielki i Córki Królewskości Maryi Wspomożycielki oraz wiele innych zgromadzeń, z którymi salezjanie współpracowali: franciszkanie, maryści, redemptoryści, siostry św. Pawła z Chartres, szarytki, kapucyni. Wszyscy oni przybyli, aby pomagać, podlewać i przyczyniać się do wzrastania tych ziaren Słowa Bożego” – dodał.\nNastępnie bp Joseph Prathan Sridarunsil zachęcił do modlitwy do Ducha Świętego, który natchnął tak wielu świeckich dobrego serca do podjęcia pracy na “winnicy Pana”.\nDiecezja Surat Thani, znajdująca się na południu Tajlandii, powstała w 1969 roku z podziału diecezji Ratchaburi, na mocy bulli Qui Regno Christi papieża Piusa VII. Ta diecezja jest sufraganią archidiecezji Bangkoku. Obszar Surat Thani był ewangelizowany przez salezjanów już od lat 30. ubiegłego wieku.\nDiecezja ma powierzchnię 76.562 km², obejmując wszystkie południowe prowincje Tajlandii. Wg danych z 2018 r., z 9 milionów mieszkańców 7.678 (0,1%) to członkowie Kościoła katolickiego. Diecezja liczy 44 parafie, pryznależące do czterech regionów.


Podstawy i tace drewniane\nREVOL TOUCH Drewniana taca 40,7x30,6 cm / REVOL\nREVOL TOUCH Drewniana podstawa okrągła 20 cm / REVOL\nTaca z drewna akacjowego 43 x 14 cm do art. 640602 / REVOL\n< Powrót do - Akcesoria z drewna\nTace dębowe 12 Produkty(ów)\nDeski dębowe 16 Produkty(ów)\nPodstawy dębowe 4 Produkty(ów)\nW kuchni drewno jest jednym z najlepszych materiałów, które wykorzystuje się do produkcji akcesoriów kuchennych. W TGHome posiadamy szeroką ofertę drewnianych produktów do kuchni, takich jak podstawy i tace drewniane, deski do krojenia drewniane czy drewniane świeczniki. Drewniane akcesoria kuchenne cechuje wyjątkowa wytrzymałość, naturalne właściwości bakteriobójcze oraz prostota w czyszczeniu – wystarczy je przetrzeć i pamiętać o impregnacji (olejowaniu), a będą służyć przez lata. Drewno to piękny materiał, który sprawdzi się w każdej domowej kuchni.


Nie możesz połączyć się z World Vision? Próbujesz otworzyć World Vision, ale witryna nie działa i wygląda na to, że jest dzisiaj offline? Sprawdź problem poniżej, jeśli jest bezczynny dla wszystkich innych lub tylko dla Ciebie!\nW Isnotdown możesz od razu sprawdzić, czy World Vision działa idealnie, czy wręcz przeciwnie, rejestruje jakiś problem w oferowaniu swoich usług.\nWydaje się, że usługa World Vision działa!\nWorld Vision częste awarie\nProblem rozwiązany? Nadal nie możesz połączyć się z World Vision? Przejdź do kroku 2.\nNadal utknąłem i nie cieszę się z World Vision, a następnie przejdź do kroku 3.\nKrok 3: Twoja zapora sieciowa mogła zablokować World Vision\nTymczasowo wyłącz program antywirusowy lub zaporę ogniową działającą w tle. Jeśli teraz możesz uzyskać dostęp do World Vision, pamiętaj, że Twoje oprogramowanie zabezpieczające powoduje problemy. Spróbuj dodać World Vision do zestawu zaufanych witryn.\nDNS to usługa, która tłumaczy World Vision na odczytywalny maszynowo adres zwany adresem IP. W większości przypadków ta praca jest wykonywana przez dostawcę usług internetowych. Jeśli nie otwierają się tylko określone witryny, prawdopodobnie ulegną uszkodzeniu.\nPoproś o bezpośrednią pomoc administratorów World Vision\nIstnieje sposób, aby poprosić administratorów World Vision o pomoc w sprawie aktualnych przestojów. Po prostu przejdź przez dowolny z poniższych przycisków i skopiuj poniższy adres URL i wklej go na Facebooku, na stronie próbki lub na forum, aby uzyskać pomoc, prosząc o pomoc.