Daniel Kisielewski, pierwszy z naszych bohaterów, ukończył w 1848 roku we Lwowie prawo. Został adwokatem i mężem siostry księcia Augusta Woronieckiego. Księżniczka Waleria Anna Woroniecka, popełniła mezalians, ale w przypadku wysoko urodzonej damy takie skandale nazywano kaprysami i choć Daniel był od niej sporo starszy, to oddała mu rękę, aby zostać matką jego trzech synów. Daniel Kisielewski herbu Jelita, znudzony życiem w kancelarii adwokackiej, dał się ponieść fantazji i porzucił pozycję gryzipiórka na rzecz posady rządcy folwarku. Co nim kierowało? Tego do końca nie wiadomo. Postanowił, że jego liczne potomstwo zostanie pozbawione prawa do edukacji, bowiem nic tak dobrze nie działa na rozwój młodego człowieka, jak praca w polu.\nSam lekkomyślny, zmanierowany, z głową w chmurach, skazał swoje dzieci na nędzę zarówno emocjonalną, jak i ekonomiczną. Za Janem Jakubem Rousseau uwierzył w mit dzikusa i realizował go z zapałem cudzym kosztem. Co na to księżna pani? Niestety, nie była zachwycona. Przypuszczalnie podejrzewała chorobę umysłową u męża i starała się pomóc przynajmniej chłopcom. Jeden z nich popełnił samobójstwo, a najstarszy, ojciec Jana Augusta, jak pisze Adam Grzymała-Siedlecki, był po prostu furiatem.\nAugust Feliks, bo o nim tu mowa, doczekał się dziewiętnaściorga dzieci. Pozbawiony prawa do edukacji, usiłował utrzymać swoją liczną rodzinę nauką tańca. Jak łatwo się domyślić, w domu Kisielewskich panowała bieda. Dzieci umierały z chorób i niedożywienia. Przeżyło ich jedenaście, w tym dziewięciu chłopców. Na przemian rozpieszczani i bici przez niezrównoważonego ojca, szybko zaczęli szukać szczęścia poza rodzinnym domem. Pierwszy na ten krok zdecydował się Jan August, najstarszy w drugim małżeństwie swojego ojca.\nZanim do tego doszło, syn niejeden raz rozczarował wymagającego rodziciela. Skoro August Feliks nie mógł się uczyć, to jego dzieci musiały. I nie liczyły się zdolności. Nauka była obowiązkiem, który szybko przerodził się w katorgę. Uzdolniony literacko Jan August z trudem zaliczał kolejne semestry. Piątą klasę powtarzał dwa razy, nie mogąc pojąć praw geografii, historii i matematyki. Przyczyną tego mógł być wspomniany już niedostatek. Chłopcy często kradli jedzenie i chodzili na most kolejowy, aby ogrzać się od pary przejeżdżającego dołem pociągu. Do tego dochodziło bicie wiecznie niezadowolonego Augusta Feliksa. Kiedy przy porodzie córki umarła matka chłopców, Jan August i młodszy Zygmunt zrozumieli, że ich chwile przy ojcu dobiegają końca.\nMieli dosyć wiecznego całowania go po rękach i czyszczenia ubłoconych butów. Dosyć niewolniczej pracy w polu i ganiania za krowami, z którymi nie potrafili sobie dać rady. Ambitny August Feliks, chcący zapewnić synom wykształcenie, którego mu poskąpiono, stał się ich zmorą. Jan August po latach utracił zmysły, Zygmunt nigdy nie odnalazł swojej drogi, Henryk umarł w wyniku nadużywania alkoholu, choć dochrapał się pozycji prawnika, jak jego dziadek Daniel. Tymczasem najmłodszy Daniel odebrał sobie życie zanim ukończył dwadzieścia lat.\nKiedy August Feliks, pogrzebawszy żonę, po trzech miesiącach znalazł nową kandydatkę na wspólne życie, Jan August postanowił powiedzieć, co myśli. Od słowa do słowa doszło między ojcem i synem do awantury, po której ten drugi uznał, że czas odejść w świat. Na drogę dostał swoją część spadku po matce. Dodatkowo, o czym nie wiedział ojciec, chłopak otrzymał swoisty wilczy bilet tuż po tym, jak relegowano go ze szkoły. Nie miał wykształcenia ani szans na nie, nienawidził ojca i właśnie rozbudził w sobie świadomość polityczną. Ta wybuchowa mieszanka pchnęła go na tory, którymi potoczyło się jego przedziwne życie.\nRuszył tam, gdzie jechali wszyscy, których głowy były gorące, a marzenia znacznie wyprzedzały rzeczywistość. Choć ojciec sprzedał folwark i kupił kamienicę w Krakowie, zapyziała prowincja nie była Janowi Augustowi w smak. Pojechał do Wiednia, do stolicy cesarstwa, gdzie żyło się szybko, bawiło do upadłego i gdzie rodziły się idee polityczne oraz nowe trendy w sztuce. W kieszeni miał 2000 reńskich złotych, a do dyspozycji muzea, operę z dziełami Mozarta, teatry wystawiające największe sztuki. Z Paryża przenikały idee rewolucyjne, w sztuce rodziła się secesja. Świat szumiał, wrzał i pędził przed siebie w kolorowym szale, któremu z rozkoszą poddał się młody Jan August. Uczył się odrzucać wstyd, patrząc na erotyczne obrazy Gustava Klimta, przysłuchiwał się uwagom mistrza psychologii Arthura Schitzlera, przyglądał się bohemie, zachwycał dekadencją. Czytał bezkompromisowe eseje satyryka Karla Krausa, uczył się inscenizacji i pisania tekstów krytycznych.\nMłody Jan August chłonął świat, jakby chciał się nim nasycić na zapas. Jakby przeczuwał, że wiedza i doświadczenie zdobyte w wiedeńskim kotle będą mu musiały wystarczyć na bardzo długo, gdy wróci do mniej wyrafinowanego świata krakowskich salonów. A to miało nastąpić niebawem, bowiem spadek po matce nie wystarczył na długo. Pieniądze w końcu się skończyły i ten przykry fakt w życiu bon vivanta zmusił go do podjęcia następnej życiowej decyzji. Oto wraca do Krakowa! Przybywa! A wraz z nim idee, nowe pomysły, świeże spojrzenie na świat i na sztukę. Ale zanim to nastąpi, Jan August musi zadbać o swój wygląd. Razi go i irytuje styl życia krakowskiej bohemy, te ich cudaczne kapelusze i peleryna. Fi donc! Jan August ma wyrafinowany gust, który mogą zadowolić tylko eleganckie ubrania, wytworne buty, rękawiczki i inne drobiazgi, które do końca wyróżniały go z tłumu ówczesnych gwiazd i gwiazdeczek. Miał swój styl i to otwierało mu wiele drzwi. Jednak taki styl bywa wielce niewygodny, gdy w kieszeni pustki.\nPrzyszły geniusz podejmuje zatem niemiłą mu pracę w kancelarii adwokackiej. Pozuje na cynika i libertyna, ale przecież zakochuje się - raz w młodej dziewczynie, a raz serce oddaje znacznie starszej od siebie mężatce. Miał być wybitny, stał się banalny. I choć wciąż przestrzega savoir-vivre'u, studiuje nieformalnie filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, to sytuacja nie wygląda różowo. Początkowo zatrzymuje się u ojca, który jest teraz właścicielem dwu krakowskich kamienic. Jest abnegatem, ale z manierami hrabiego, szczupły, drobny, wyniosły, trzyma wszystkich na dystans. Gardzi miłością, bo to zajęcie w sam raz dla filistrów i idiotów, a tych nienawidzi najbardziej. A jednak się kocha, i to wcale nie tak ukradkiem. Jak widać, od kolejnej reguły potrafił zrobić wyjątek.\nZaczyna pisać. Początkowo myśli o sztuce, ale oddaje się też działalności politycznej. Nie jest w niej osamotniony. W zacnym towarzystwie Władysława Orkana, Wacława Berenta, Tadeusza Micińskiego deliberuje nad życiem na spotkaniach lewicujących artystów. Szybko ucieka od tego, chce działać, pragnie tworzyć. Duch się w nim szarpie i nie ma zgody na bezpłodne gadanie. Pisze swoją pierwszą sztukę teatralną, którą tytułuje W sieci.\nMoralność musi być formą przyjemności – inaczej nie wygra\nMateriału do pisania ma dość. Wyśmiewa filistrów, krakowskich mieszczan, których kołtuństwo i przyziemność przyprawiają go o mdłości. Chce więcej, dalej! Śmieje się ze wszystkich, nie szczędzi nawet swoich przyjaciół artystów. Pisze o fatalizmie fizjologicznym.\nW maju 1889 wysyła sztukę na konkurs. Zyskuje uznanie... i nic ponad to. Żyje tematem swego dramatu, niespełnioną miłością literata do panny artystki, która ostatecznie wybiera bogatego kandydata na męża, wcześniej rojąc coś o samobójstwie z miłości. Zwycięża pragmatyzm i literat zostaje sam, ale z pierwszorzędnym tematem. Pocieszy się po stracie ukochanej w innych ramionach. Ot, choćby takiej Zapolskiej, do której pisze pełne egzaltacji pisma. Wspomina w nich coś o zastrzeleniu i siebie, i dramatopisarki. Jakież to ujmujące!\nDramatem zachwyca się Przybyszewski, sam szatan z Krakowa. Widzi w nim to, czego sam nie lubi, co sam by chętnie kąsał i szarpał i czego sam tak bardzo był częścią. Zachwycony obrotem sytuacji Jan August chwyta siedemset stron rękopisu i staje z nim przed Tadeuszem Pawlikowskim, dyrektorem Teatru Miejskiego. Pawlikowski szydzi, że trzeba było uprzedzić, że wysłałby tragarza, ale szybko dostrzega w tekście geniusz dramaturga.\nZa moralnością tęskni człowiek niemoralny. Nie tęskni za nią człowiek moralny, bo nie tęskni się za tym, co się posiada\nPodobno pierwsze spotkanie obu panów ciągnęło się przez sześć godzin. Pawlikowski czytał i przymierzał się do reżyserowania. Zapolska podkreślała, że skoro sam „Tadzio” zabrał się za reżyserię, to będzie to coś wyjątkowego. I było. Komedya w 5 aktach została przewidziana od 7 wieczorem do 11. W rzeczywistości przeciągnęła się do pierwszej w nocy. Bohaterka dramatu, zachwycona prezentowanym w Krakowie obrazem Podkowińskiego „Szał”, nie ukrywała swych emocji i miłosnej ekstazy. W stolicy Galicji nie mówiło się tak otwarcie o erotyzmie - i to w dodatku o erotyzmie kobiecym. Bardziej konserwatywne damy demonstracyjnie opuszczały loże. Wizja zamiany talentu bohaterki na spokojną mieszczańską egzystencję raziła w mieście, gdzie bohema miała szydzić z upodobania mieszkańców do miski i ciepłego pieca. Mimo to Jan August odniósł sukces. Wyśmiewając swoich chlebodawców i ludzi, którzy płacili za bilety do teatru, wiele zaryzykował. Nikt nie pozwoli, aby śmiano mu się w twarz.\nDziesięć tygodni później na deskach tego samego teatru Pawlikowski wystawia kolejną sztukę Kisielewskiego. Dramat Karykatury wysyła też na konkurs „Kuriera Warszawskiego”. W komisji jest Henryk Sienkiewicz, któremu dramat wyraźnie się nie podoba. Chce go odrzucić. W końcu autor zostaje nagrodzony, ale sztuka przysparza mu samych wrogów. O ile W sieci wyśmiewał filistrów i krakowskich mieszczan, to Karykatury skierował przeciw krakowskiej bohemie. Chłodne recenzje nie są w stanie go otrzeźwić. Głośno mówi, że nie dba o poklask krakowskich twórców, bo oni nie są wiele warci. Tylko on, Kisielewski, cokolwiek potrafi. Planuje założenie własnego teatru. Oczywiście w Warszawie. Konsorcjum finansowe pomoże mu rozwiązać niemiły problem braku pieniędzy. Będzie tam wystawiał swoje sztuki. I żadne inne. Mania wielkości zaczyna dawać o sobie znać.\nKraków przygląda mu się chłodno. Przybyszewski podejrzewa o romans ze swą Dagny. Kisielewski tymczasem z trudem znosi sukcesy innych. Wesele Wyspiańskiego drażni go i śmieszy. Przecież tylko on w tym kraju coś znaczy. To wszystko spisek i kołtuństwo. Pisze kolejny dramat, który trafia na scenę w przeciągu dwunastu miesięcy od premiery W sieci. Kto inny tak potrafi?\nA jednak obrażeni artyści nie chcą dostrzegać kunsztu dramaturga. Padają głosy, że to za szybko, że widoczny jest brak warsztatu, że brak już temu świeżości. Może za dziesięć lat, gdy talent Kisielewskiego już się uleży, ale nie teraz... Dramaturg wzrusza ramionami. Miał słuszność, portretując tych nieudaczników w Karykaturach. On sam ma prawo do uczucia wyższości. Jest nadczłowiekiem, polskim Huysmansem. Pojedzie do Paryża. Nieraz mówił młodszemu bratu, Zygmuntowi, że dusi się w tym grajdole, że czas na prawdziwą sztukę. Będzie pił absynt i pisał dramaty. Jest genialny, nikt nie może się z nim równać. Jest Szekspirem naszych czasów. Jan August Kisielewski ma 23 lata i początki choroby umysłowej.\nRodzina z niepokojem patrzy na poczynania Jana. Ten zleca tłumaczenie W sieci. Czeka na hołdy, które mu się przecież słusznie należą. Tymczasem nie ma pieniędzy. Żyje za pożyczki, których nie zamierza zwracać. Wyłudza zaliczki za rzeczy, których nigdy nie napisze. Roi o sławie, o wielkości, a nie ma na kawę. Żyje na kredyt. W dodatku wikła się w podejrzany związek z dużo starszą od siebie kobietą, pisarką Marią Szeligą. Pani Szeliga ma 45 lat i wiele życzliwości dla dramaturga z Polski. Być może jej protekcja pozwoliła mu uniknąć przykrych doznań, co dla niespokojnego umysłu Kisielewskiego było błogosławieństwem.\nW 1900 roku Jan August wraca do Warszawy. Omawia zasady kolejnej premiery W sieci. Liczy na sukces. Jest zaręczony z Julią Krzymuską, która dwa lata później urodzi mu córkę. Zaczyna stawiać coraz wyższe wymagania dyrektorom teatrów. Chce sam decydować, co powinni wystawiać. Paryż staje się już wspomnieniem, nie udało mu się tam dosłownie nic. Wraca do Polski, do Lwowa. Zamierza pisać, ma plany. Niestety, na nich się kończy. Jest coraz gorzej, bowiem znowu nie ma pieniędzy. Julia z córką zamieszkują w Milanówku, nie mogą już liczyć na jakiekolwiek wsparcie ze strony Jana Augusta. On sam, we fraku i cylindrze, niczym arbiter elegancji, chadza na premiery i pisuje recenzje. Obraża wszystkich, od prawa, do lewa. Gorzkich uwag nie szczędzi także Zygmuntowi, próbującemu swych sił w pisaniu.\nW rzeczywistości dramaturg choruje. Nie pomagają wyjazdy do Włoch. Zaczyna się paraliż i – co gorsze – nasila się choroba umysłowa. Jana Augusta atakuje paranoja. Trafia do szpitala w Kulparkowie pod Lwowem. Po pewnym czasie opuszcza lecznicę, pełen nadziei na poprawę swego losu. Żona zabiera go do Warszawy, gdzie szalony geniusz błąka się po ulicach, często nie wiedząc, gdzie jest i co ma robić. Umiera 29 stycznia 1918 roku. Po śmierci w jego zapiskach Julia znajduje notatki, w których wspomina o prześladujących go głosach. Kariera wielkiego dramaturga dobiega końca. Na świecie pozostaje jego młodszy brat Zygmunt i urodzony w 1911 syn Zygmunta – Stefan.\nOd dziecka chciał grać. Namalował na brzegu stołu klawiaturę fortepianu i „grał” na niej. Jako, że słabo znał Jan Augusta, wtedy już nieco skłóconego z Zygmuntem, ojcem Stefana, wspominał go jedynie jako ikonę dramatu młodopolskiego. Nie podzielał też ostentacyjnych poglądów politycznych ojca, choć często był świadkiem ich wyrażania, w domach zwolenników PPS. Szybko nasiąkł klimatem ojcowskich pokrzykiwań. Z przekory czytał Dmowskiego, choć w rzeczywistości wcale nie popierał nacjonalizmu. Od dziecka był przekorny i potrafił swą przekorę przekuć w słowa. Najbardziej zjadliwe, jakie można było sobie wyobrazić.\nSzybko zaczął publikować. Najpierw recenzje muzyczne, potem, w „Buncie Młodych” Jerzego Giedroycia. W 1936 napisał o terroryzmie ideowym, wymieniając trzy jego ośrodki. Wskazując palcem na komunizm, ONR-ryzm z antysemityzmem i bezideowość ludzi skupionych wokół „Wiadomości Literackich” zraził sobie wszystkich. A jednak miał rację twierdząc, że próby zawładnięcia umysłami ludzi są równie obrzydliwe z prawej, jak i z lewej strony. Kpił z Gombrowicza i jego gromienia obłudy za pomocą nonsensu. Gombrowicz dobrze mu to zapamiętał, nazywając Kisielewskiego po latach prowincjonalnym megalomanem.\nZaprzyjaźnił się za to z Czesławem Miłoszem. Skory do błazenady i szaleństw Kisielewski wystraszył się podczas jednego z pijackich spotkań u pisarza, gdy ten rzucił się na kompozytora, niemal go dusząc. Od tego czasu Miłosz nazywał przyjaciela rudą małpą. A jednak został jego literackim ojcem i przewodnikiem po świecie. Od kiedy partytury Stefana spłonęły w powstaniu warszawskim, on sam coraz więcej uwagi zaczął poświęcać publicystyce.\nWojnę przetrwał w Warszawie, grając w kawiarni Rio Rita. W wolnym czasie pisał. W lutym 1944 roku ukończył powieść Sprzysiężenie, której nie chciał przeczytać Karol Irzykowski. Za grube, narzekał. W 1942 Stefan ożenił się i rok później doczekał pierwszego syna – Wacka. Pochował swego ojca Zygmunta i czekał na koniec wojny.\nZawsze głośno sprzeciwiał się apologizowaniu powstania warszawskiego. Nie ze względów politycznych, ale z powodów pragmatycznych. Socjalistyczny Stańczyk dobitnie wskazywał na ujemny bilans tego wydarzenia. Śmierć zbyt wielu ludzi, utrata inteligenckiej młodzieży, wreszcie ruina miasta były zbyt wysoką ceną za marzenia o zwycięstwie.Po zakończeniu wojny i odnalezieniu żony i syna, wywiezionych do Bawarii znalazł posadę w „Przekroju”. Poprawiał przecinki, co nie było może wielkim wyzwaniem, ale dawało stałe wynagrodzenie i niedrogie posiłki w stołówce wydawnictwa. I znów, dzięki protekcji, tym razem Miłosza, trafił do nowo powstającego „Tygodnika Powszechnego”, pisma krakowskiej kurii arcybiskupiej. Kisielewski miał pracować u boku takich znakomitości jak ksiądz Jan Piwowarczyk, Stanisław Stomma, Paweł Jasienica, Zofia Starowieyska-Morstinowa, Zbigniew Herbert i Leopold Tyrmand.\nZamieszkał przy Krupniczej 22 w towarzystwie Wisławy Szymborskiej, Stanisława Mrożka, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i innych pisarzy. Sytuacja nie tylko wygodna, ale też stymulująca umysłowo dla piszącego coraz więcej o polityce Stefana. W eseju Porachunki narodowe jeszcze raz dobitnie wyraził swoje poglądy na powstanie warszawskie. Nic nie mamy, mówił. Nikt na świecie już o nas nie pamięta. Odmówił współpracy z podziemiem, szukał możliwości funkcjonowania w nowym systemie.\nRównie bezkompromisowy był w swoich pismach krytykujących system. Pomimo nalegań ze strony Miłosza i Andrzejewskiego nie łagodził zarzutów. Opublikowana napisana w czasie wojny powieść Sprzysiężenie oburzyła cały kraj. I znów, jak za czasów jego stryja, społeczeństwo okazało niezadowolenie. Oskarżano go pornografię, brak szacunku dla ojczyzny i Kościoła. Kołtuństwo po raz kolejny wyraziło sprzeciw, a „Tygodnik...” schował głowę w piasek, wysyłając Stefana na kilkumiesięczny urlop. Jerzy Turowicz najpierw wyraźnie odciął się od Stefana, by po trzech miesiącach przywrócić go do pracy.\nNie lepiej się mu wiodło jako profesorowi w krakowskiej Państwowej Szkole Muzycznej. Protestując przeciwko socrealizmowi w muzyce, naraził się Włodzimierzowi Sokorskiemu, ministrowi kultury i stracił posadę. Pewną pociechą może być to, że nie tylko na jego muzykę nałożono embargo. Andrzej Panufnik także nie mógł liczyć na publikacje w Europie Wschodniej. W piśmie filharmonii krakowskiej, redagowanym przez Jerzego Waldorffa napisał tekst podpisany J.E. Baka. Urażona publika zażądała głów. Kisielewskiego i Waldorffa. Taka sytuacja musiała oznaczać tylko jedno: kłopoty finansowe.\nAby nie narażać dzieci na wysłuchiwanie dosadnych uwag o systemie, u Kisielewskich przeklinało się wyłącznie w językach obcych. Szybko okazało się, że te obostrzenia były zupełnie niepotrzebne. Mały Wacław zaczął szokować rodzinę proletariackimi wyrażeniami, dzięki którym można było wyrazić emocje.\nStosunek Stefana do dzieci może zadziwiać. Nie sprawdzał ich zeszytów, nie zajmował się problemami synów i córki. Ale był też niezwykle pobłażliwy. Małym Kisielewskim wolno było znacznie więcej niż ich rówieśnikom, bowiem ojciec nie wierzył w dyscyplinę i wpajanie młodym posłuszeństwa. Za to niechętnie odnosił się do upodobania Wacka do nowoczesnej mody. Fatalnie, bowiem jeden z zaprzyjaźnionych z domem pisarzy, Leopold Tyrmand, był w socjalizmie arbitrem elegancji. Pisał o Stanisławie Kisielewskim:\nKisiel jest pedantyczny i niechlujny, wrażliwy i ma okropny gust, śmieszny a zarazem gryząco złośliwy, czyli nie bezbronny. (…) Jest ryżawym blondynem o karykaturalnym wąsiku, modnym wśród berlińskich kelnerów w latach trzydziestych, o dość sprężystej postaci i zdrowym karku. Ubiera się jak pracownik poczty w Kłaju, o którego dba żona, żeby się nie przeziębił. Pije dużo i nieładnie, ze skłonnością do głupawych uporów. Kocha się w zaplutych wagonach trzeciej klasy, w małych, brudnych miastach, knajpach, dworcach, w których pochłania kuflami hektolitry piwa bez względu na wodnistość, w związku z tym nieustannie szuka, gdzie by tu się odlać, co urozmaica najpoważniejsze rozmowy. (…) Je okropnie, pomaga sobie palcami, ślini brodę, gdy mu coś smakuje, a smakuje mu głównie fasolka po bretońsku i co bardziej podejrzane gulasze i bigosy. Angielkę wódki wypija drobnymi łyczkami, śpiesząc się i krztusząc. Podobają mu się kobiety, obok których mógłbym przechodzić latami, nigdy ich nie zauważywszy.\nPo takiej cenzurce trudno się nie domyślić, że upodobanie do jazzu i czerwonych skarpetek nie było w oczach Stefana wartością.\nTymczasem Kisiel coraz mocniej angażował się w politykę. Po zamknięciu „Tygodnika...” na łamach niezadowolenia po odmowie publikacji nekrologu Stalina i przekazaniu pisma PAX-owi, Stefan wraca do Warszawy. Skończyły się czasy mówienia NIE, nastał moment mówienia LAMPA, co oczywiście miało znamionować bezsens sytuacji. Kisielewski wierzy w Gomułkę, zostaje nawet posłem na Sejm. Ma ambicje walki o swobody demokratyczne, chce rozwijać drobny handel. Szybko wchodzi w konflikt z Zenonem Kliszką, wicemarszałkiem z PZPR. Wygłasza antysocjalistyczne przemówienia, ale i one, i próby przemówienia do społeczeństwa trafiają w próżnię, nikt ich nie publikuje.\nPracuje w komisji kultury i komisji planu, budżetu i finansów. Zadaje kłopotliwe pytania, denerwuje polityków z PZPR obnażaniem ich fasadowego zaangażowania w zmiany. Podczas podróży za granicę udziela wywiadów, które drażnią. Ale też pomaga przesiedleńcom z ZSRR. Prezydent Wrocławia, Bolesław Iwaszkiewicz, od czasu do czasu przeznacza dla nich jakieś mieszkania. Kisielewski uchodzi za cudotwórcę. Ona sam jest coraz bardziej zniechęcony i myśli o odejściu z polityki. Po dwu kadencjach Sejmu nie zamierza już kontynuować kariery posła. Wraca do pisania i do rodziny.\nSocjalizm świetnie nadaje się do fałszowania świadomości zbiorowej, gdyż jest intelektualną pokusą ćwierćinteligenta\nDzięki łaskawości premiera Cyrankiewicza zamieszkali w Warszawie, w alei Szucha w dużym mieszkaniu, gdzie można było umieścić dwa fortepiany. Na jednym grał Stefan, na drugim, półkoncertowym, Wacek. Sama kamienica też miała swoją historię. Tam odebrał sobie życie premier Walery Sławek, a po wojnie zamieszkiwali ją różni działacze partyjni. Zaiste, paradne towarzystwo dla krytycznego wobec ustroju Stefana. On sam pisuje do „Tygodnika...” artykuły zupełnie niezgodne z linią partii. Pisze powieści pod pseudonimem Teodor Klon i Tomasz Staliński. Angażuje się w podpisanie Listu 34, oficjalnego protestu inteligencji przeciwko zaostrzeniu cenzury i ograniczeniom w ilości papieru na druk książek i czasopism. Władza szybko organizuje kontrlist, który sygnują m.in. Wisława Szymborska i Tadeusz Różewicz. Napisana przez Stefana pod pseudonimem powieść Widziane z góry zostaje uznana w 1967 roku za Radio Wolna Europa najlepszą krajową książką. Bezpieka szaleje - kim jest autor?\nW tym czasie Wacek zdaje do Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej. Przyjaźni się z Krzysztofem Komedą i Tomaszem Stańką. Chce grać jazz, kierując się myślą swego mentora, profesora Zbigniewa Drzewieckiego: Nie ma muzyki rozrywkowej, jazzowej, poważnej, ludowej – jest tylko dobra lub zła. W klasie profesora poznaje Marka Tomaszewskiego. Różnią się nie tylko wyglądem (Marek to blondyn, Wacek – brunet), ale również temperamentem oraz stosunkiem do kobiet. A jednak zaczynają razem grać. Na początku dla zabawy, w konserwatorium i w domu Kisielewskich. Potem Stefan załatwia im występ w telewizji. Zgłaszają się do radia, dostają cykl dziesięciominutowych audycji. W sumie nagrali 148 płyt, które sprzedano w 80 milionach egzemplarzy.\nZaczynają się wyjazdy, także zagraniczne. Najpierw kraje bloku wschodniego, Jugosławia, Bułgaria. Towarzyszą Marlenie Dietrich podczas jej tournée po Polsce. Podejrzewa się ich o homoseksualizm, tak bardzo są nierozłączni. Anegdota mówi, że Marlena pewnego razu wyszła z garderoby, zdumiona oklaskami, którymi publiczność kogoś nagradzała. Ale przecież nie ją? I tak poznała dwu młodych artystów, którzy od tej pory, do końca występów w kraju, towarzyszyli jej przy posiłkach.\nRuszają do Kanady i Ameryki. Grają w Montrealu, Nowym Jorku, Detroit, Chicago i na pokładzie Stefana Batorego. Fanki są zachwycone, amerykańscy menadżerowie nieco mniej. Pianiści wracają bez kontraktu. Europa jest im bardziej przychylna. Powstaje film „Tandem”, towarzyszą w paryskiej Olimpii Jacquesowi Brelowi. Kapryśny Wacek pod naciskiem matki postanawia dokończyć studia i robi dyplom. Nawiązuje romans z Krystyną Mazurówną, która jest już sławna. Woli Wacka, nieco niechlujnego cynika od poukładanego Marka.\nMłodzi artyści jadą na MIDEM, największe europejskie targi muzyczne w Cannes. Nie przywiozą kontraktów, ale poznają kasyno i hazard.\nW Polsce Stefan pisze o dyktaturze ciemniaków. Pretekstem jest sprawa wystawienia i zdjęcia z afisza Dziadów w reżyserii Kazimierza Dejmka. Protestujący intelektualiści są poddani brutalnej nagonce. Stefan pada ofiarą ataku nieznanych sprawców. Pobity, stawiany jest w jednym szeregu z Jackiem Kuroniem, Karolem Modzelewskim i Adamem Michnikiem. Traci pracę - po raz kolejny. Jednak tym razem ma świadomość, że partia może zaszkodzić Wackowi. Ten, na szczęście, wyjeżdża z Tomaszewskim i Mazurówną do Paryża. Wacek nie lubi tego miasta. Nie chce się uczyć francuskiego, nie przyjmuje zaproszeń do pracy w Folies Bergère. Dwuletni kontrakt wydaje mu się skazaniem na śmierć.\nPomieszkują u Jerzego Giedroycia i czekają na okazje. Te szybko nadchodzą. Niestety, Wacek nie unika też kasyn. Krystyna Mazurówna wspominała, jak pewnego wieczoru Wacek zadzwonił do niej z Baden-Baden, gdzie koncertował. Zarobił tyle, że chciał jej od ręki kupić porsche. Niestety, salon był już zamknięty, wieczór więc spędził w kasynie. Zamiast samochodu Krystyna dostała pończochy. Trzy lata później Wacek poznaje Joannę, swoją przyszłą żonę. Wciąż koncertuje, ma pieniądze, ale też mocno pije. Tęskni za Polską, tam dochodzi do pierwszych przemian, czuje się we Francji źle. Nie lubi Zachodu, dostrzega rzeczy, które innych szokują. W 1972 roku wraca do kraju.\nW Dziennikach Stefana Kisielewskiego widać jak bardzo tracił sens życia i jak niezwykle to gniewało ojca. Marek postanawia zostać we Francji, ale razem będą koncertowali jeszcze przez trzynaście lat. Zaczęły się walki o nowego agenta, zniknęła młodzieńcza euforia, którą zastąpiły twarde rokowania finansowe. Rozgoryczony Wacek podkreślał, że show biznes to dżungla.\nJednak zmiana agenta przynosi korzyści, zarabiają coraz lepiej. Marek inwestuje we Francji, Wacek kupuje samochody. Grają bardzo dużo. Koncertują w RFN. Podczas jednego występu Wacek znika, mówi, że słyszał głosy nakazujące mu opuszczenie koncertu. Ucieka do ogrodu i nie reaguje na nawołujących go przyjaciół.\nW 1980 roku wstępuje do Solidarności. Angażuje się w działalność polityczną, uważa, że taki jest jego obowiązek. Z zagranicy przywozi bibułę. Zwierza się Tomaszowi Stańce, że popełnił błąd, odchodząc od muzyki poważnej, czuje się zakładnikiem show-biznesu. Ujmuje to bardzo dosadnie. Nie bawi go nawet fakt, że podpisany z Yamahą kontrakt zapewnia jemu i Markowi białe fortepiany na wszystkie ich koncerty. Jest celebrytą i wydaje się tego nienawidzić. Ginie w 1986 wypadku samochodowym pod Wyszkowem. Nie on prowadził. Na jego pogrzebie Tomasz Stańko zagra na trąbce. Oprócz pogrzebu Wacka taki hołd złożył jeszcze tylko Krzysztofowi Komedzie i Markowi Kotańskiemu.\nGloryfikacja własnego narodu to akt pogardy dla innych\nStefan przeżyje syna o pięć lat. Do końca publikuje krytyczne wobec władzy i systemu teksty. Mówi, że Solidarność to resztówka po komunizmie, wieszczył jej upadek. Nie wierzy w prezydenturę Wałęsy, zarzuca mu brak wizji rozwoju państwa. Pozostawia po sobie powieści, teksty publicystyczne i kompozycje muzyczne a także Nagrody Kisiela, przyznawane pod patronatem tygodnika "Wprost". Dostają je ludzie odważni, skłonni iść pod prąd, często szokować, a zatem posiadać takie cechy, jakie były w rodzinie Kisielewskich zaletą i przekleństwem, i pozwalające im na zapisanie się w historii literatury, muzyki i polityki.\nMariusz Urbanek, Kisielewscy. Jan August, Zygmunt, Stefan i Wacek, Warszawa 2006\nJoanna Prószyńska Kisiel, Warszawa 1998\nAdam Grzymała-Siedlecki, Na orbicie Melpomeny, Warszawa 1966\nStefan Kisielewski, Dzienniki, Warszawa 1966\nMariusz Urbanek, Kisielewscy. Jan August,Zygmunt, Stefan, Wacek, Warszawa 2015\nJoanna Prószyńska, Kisiel, Warszawa 1998\n5 książek o dinozaurach dla małych czytelników\nMotyla noga! Recenzja gry


Czy Dawid Narożny zamierza dociekać praw do utworów "Pięknych i Młodych"? Jest odpowiedz wokalisty. Zycie\nDawid Narożny postanowił wziąć sprawy w swoje ręce. Wokalista i założyciel zespołu ‘Piękni i Młodzi” zamierza dowodzić prawdy. O czym mowa?\nJakiś czas tremu doszło do głośnego rozwodu Dawida i Magdy Narożnych. W jego efekcie para postanowiła rozejść się także na drodze zawodowej. Od tamtej pory Dawid Narożny występuje solowo a Magdalena dalej kontynuuje przygodę z coraz bardziej popularnym zespołem „Piękni i młodzi”. Choć zespól swoją przygodę z disco polo rozpoczął już jakiś czas temu, dopiero pod koniec ubiegłego roku zyskał ogromną popularność. Głownie za sprawą skandalu, który dotyczył maleństwa wokalistów Dawida i Magdaleny narożnych, którzy postanowili zakończyć swój związek.\nJak widać parze udało się także dotrzeć do porozumienia na tle zawodowym. Jak podaje Super Express, Dawid Narożny nie zamierza dociekać praw do utworów zespołu. Jak powiedział może je bez problemu wykonywać, bo jest ich współautorem.\nWysłano: 25.01 15:53


Współczesny design w zmieniającym się świecie - archirama.pl\nWspółczesny design w zmieniającym się świecie\nWyzwania stojące przed praktykami i teoretykami współczesnego designu to temat nowej konferencji zorganizowanej przez Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Konferencja odbywa się w nowym, zaprojektowanym przez JEMS Architekci budynku ASP\nWspółczesny design i jego wyzwania - konferencja ASP w Warszawie\nDesign wobec wyzwań współczesności. Pod takim hasłem zorganizowana została konferencja inaugurująca nowy cykl wydarzeń Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Fair Design.\nSłowem-kluczem pierwszej edycji jest „aktywność”. W ponowoczesnym społeczeństwie formy działania, cele i sposoby na życie są bardziej różnorodne niż w przeszłości. Wydaje się, że aktywność bardziej niż dawniej wpływa na postrzeganie świata i własnego miejsca w otoczeniu. Zmieniają się metody poznawania świata. Widać to w sposobie aranżowania muzealnych wystaw, metodach nauczania czy w domu – bierne przyswajanie wiedzy zdobytej i przetworzonej przez innych, coraz częściej uzupełniane jest przez aktywne i interaktywne formy poznania. Podobnie zmieniają się inne dziedziny życia.\nProjektanci muszą się dostosować do tych zmian. Wymaga to jednak zdefiniowania od początku zestawu narzędzi i metod współczesnego designu.\nWraz z rozwojem cywilizacji stoimy wobec problemów, do rozwiązywania których nie przygotowała nas ani teoria, ani praktyka. Zanik wielkich narracji, kryzys wartości, wielokulturowość, przyspieszenie technologiczne czy przejście do ery informatycznej rodzą nowe sytuacje i problemy, na które nie wypracowaliśmy jeszcze rozwiązań. Coraz częściej stajemy się bezradni wobec problemów współczesnego świata. Czy metody projektowe przełożone na problemy ekonomiczne, społeczne, kulturowe mogą być pomocne? – pytają organizatorzy konferencji.\nW spotkaniu uczestniczyć będą między innymi profesor Maria Benktzon, współpracująca z firmą Ergonomidesign (obecnie Veryday), odznaczona nagrodą „Wzornictwo dla XXI wieku” imienia Ronalda Mace’a; Alison J. Clarke, wykładowczyni historii i teorii\nwzornictwa, dyrektor Fundacji imienia Victora Papanka przy Uniwersytecie Sztuk Stosowanych w Wiedniu; Lars Dencik, profesor psychologii społecznej, zawodowo związany z duńskim Uniwersytetem Roskilde i inni.\nKonferencja odbywa się w nowym budynku Akademii Sztuk Pięknych, zaprojektowanym przez pracownię architektoniczną JEMS Architekci.\nDesign wobec wyzwań współczesności\nNowy budynek Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, ul. Wybrzeże Kościuszkowskie 37/39\nOrganizator: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie, Wydział Wzornictwa, Katedra Historii i Teorii\nWięcej informacji www.fair-design.pl\nData publikacji: 24.08.2015 11:20


alpacasquare - zaburzenia hormonalne & zdrowe odżywianie: Paleo burger\nNiedawno pokazywałam Wam na [funpage'u] burgery ze [zdrowej krowy]:\nBurgery zawsze zamawiam bez bułki ;) 100% wołowiny, 100% paleo. Na zdjęciu burger Classic - 12 zł/ 100g + pomidor, ogórek, pikle, sałata, cebula. [klik]\nBurger nr 2 pt. "Madame" - z boczkiem, sadzonym jajkiem, szczypiorkiem, pomidorem, sałatą i cebulą. [klik]\nTaki burger to świetny pomysł, jeśli musicie, albo po prostu macie ochotę zjeść coś poza domem, prakycznie w każdym większym mieście jest burgerownia, gdzie serwują 100% wołowinę, wystarczy poprosić bez bułki. Jeśli jednak chcielibyście zjeść "full burgera", a nie chcecie od razu ładować w siebie zbóż, możecie przygotować go w domu.\nDOMOWY PALEO BURGER\nJak zrobić bułkę?\n1) Możecie wykonać ją w dosłownie kilka minut, używając mikrofalówki: [przepis] w punkcie 4\n2) lub użyć piekarnika:\n-szczypta sody oczyszczonej\n-2 łyżki suszonej cebuli*\nDo miseczki wrzucamy składniki suche (mąka, sól, soda i cebula*) i dokładnie mieszamy. Dodajemy dwa jajka i ponownie mieszamy, najlepiej użyć blendera. Przekładamy do okrągłego, żaroodpornego naczynia i pieczemy 25 min w 100 stopniach. Bułki z piekarnika w przeciwieństwie do tych z mikrofali praktycznie nie rosną. Jednak takie "płaskie" znacznie wygodniej się je ;D *Cebula to opcjonalny dodatek, dla cebulowego posmaku ;) Można pominąć lub dodać świeżej, startej.\nSkąd wziąć burgery?\n1. W biedronce można dostać dobrej jakości mrożone burgery z irlandziej wołowiny Black Angus, za 2 burgery 170g zapłacimy podobno ok 5,99, choć jeszcze niedawno kosztowały 10,99 (widocznie cena trochę odstraszała). Skład: irlandzka wołowina 98,9%, sól, pieprz.\n2. Również w biedronce, tym razem w lodówkach, można znaleźć burgery Beef Master - zapewne mięso jest gorszej jakości, ale skład jest całkiem przyzwoity: mięso wołowe 97%, sól, cebula, pieprz, czosnek, gałka muszkatołowa, kolendra i aromaty naturalne - cena: 6,99 za 4 burgery (400g). Firma Beef Master posiada w swojej ofercie także 100% mielone mięso wołowe, także takie burgery możecie przygotować sami, jeśli nie odpowiadają Wam dodane do powyższych beefburgerów przyprawy :)\n3. Burgery bez żadnych dodatków można dostać w Auchan, na dziale z surowymi mięsami. Oczywiście jakość i pochodzenia mięsa wciąż nieznane. 1 zdjęcie - burger ze 100% mięsa wołowego 2,43 zł/ 116g, 2 zdjęcie - burger wieprzowo (80%) - wołowy (20%) 4,99 zł/ 250g.\nDo swojej wersji wypróbowałam wołowinę BeefMaster, tworząc klasczynego burgera z dodatkiem sałaty, pomidora, cebuli, a także cukinii.\nEtykiety: kolacja, obiad, paleo, poza domem, przepisy, wytrawne\nKinga 6 sierpnia 2015 10:43\nMary's Healthy Start 6 sierpnia 2015 11:39\nSuper pomysł, nie wiedziałam, że można zamawiać bez bułki :)\nAnita Daniel 7 sierpnia 2015 07:39\nteż nie wiedziałam, nawet wstydziłabym się, gdyby nie fakt, że robi tak sporo moich "paleo znajomych" ;D\nhttp://www.loteria-paragonowa.szczecin.pl/ 6 sierpnia 2015 11:54\nAle mi apetytu narobiłaś :O. Jak tylko wrócę z pracy to zrobię coś takiego bo to wygląda bosko po prostu :))\nAnita Daniel 7 sierpnia 2015 07:41\ni jak, wyszło? ;D\nKardio 6 sierpnia 2015 20:31\nFitHealthyLife 6 sierpnia 2015 20:44\nIdę do Ciebie na burgera, nie ma bata :)\nAnita Daniel 7 sierpnia 2015 07:38\nAnonimowy 7 sierpnia 2015 08:32\nNie wiedziałam że zobaczę tu fuck-foody fujka :( nawet okazjonalnie. Plastic food generuje za dużo toksyn, upośledza też trawienie, bo skrobiowa buła z białkiem, a to jeszcze podlane kwasem...... inne enzymy i ich blokada uuuhhhh ciężko mi się robi na jelitach na sam widok :p\nTu kokosowa bułka jajeczna to tłuszcz + mięso czyli inne rodzaje białka trawią się w innym czasie....\nodkąd jestem na raw food a organizm mam już oczyszczony, gdy wracam na chwilę do dawnego żarła to pojawia się kłopot, czego nie odczuwałam wtedy (organizm funkcjonował na trybie nawykowym, musiał się przystosować do tego czym go karmiłam, ale tez powoli się zużywał jak dla mnie za szybko - teraz idzie w drugą stronę, młodnieje! ;) ) i te błędy żywieniowe momentalnie wychwytuję na talerzach, taki odchył ;) heh\nAnita Daniel 7 sierpnia 2015 15:34\nCo to jest "plastic food"? Dlaczego "skrobiowa buła"? Która? Tłuszczu jest tam tyle, co z wołowiny wypłynęło, + to, co jest naturalnie w jajku...hmm poza tym tłuszcz i mięso występują naturalnie w przyrodzie i od początku swego istnienia człowiek je tak je. Ale to prawda, raw paleo jest znacznie łatwiej strawne i gdybym tylko miała dostęp i pieniądze na super eko mięso to bym spróbowała. Ehh, i oczywiście gdyby nie moje problemy z wątrobą, jelitami, tarczycą i nadnerczami, wolę nie eksperymentować i zostać przy moim komfortowym, tradycyjnym paleo z elemantami AIP :)\nAnonimowy 9 sierpnia 2015 09:31\nDostęp i pieniądze? Oj, ja nie mam worka pieniędzy, spadku po ciotce też nie odziedziczyłam, a jednak odżywiam się raw. Anito, nie wszystko musi być bezwzględnie organic (tylko to co w parszywej 12 albo już nawet 15), zresztą choćby w Lidlu jest organic, porównałam ceny, zaskoczyło mnie, że nawet przez pół niższe niż tych pryskanych pestycydami w dyskontach, marketach. Raw jest właśnie dla takich chorowitych narządów doskonałym lekarstwem. Przestawiłabyś się na surowe (i to nie znaczy że nie wolno jeść białka zwierzęcego, witarianie też jedzą od czasu do czasu i w suplementach) po czasie organizm nie chciałby już plastic food, typowego gotowanego, smażonego. Plastic food jest pozbawiony enzymów, za bardzo przetworzony a to odbiera mu i tak już w dzisiejszych czasach zaniżoną wartość odżywczą surowca. Wartości warzyw i owoców spadły, bo w ziemi nie ma już wysokiego stężenia minerałów, a leją pestycydami równo.\nNo trudno, może kiedyś przetestujesz tę doskonałą drogę do zdrowia, zdrówka więcej życzę! :)\nAnita Daniel 9 sierpnia 2015 15:17\nDla mnie ceny w lidlu produktów organic, tak samo jak w organic w auchan odstraszają póki co. Ja nawet sama nie zarabiam, tylko utrzymują mnie rodzice i mój budżet jest na prawdę ograniczony.Ok, warzywa czy owoce jeszcze można skombinować z działki/ogródka, ale mięso? Nie wyobrażam sobie nie jeść mięsa, nawet na raw paleo na pewno bym je jadła, a takie to już musi być organic. Wiem, że raw jest lekarstwem, choć z początku byłoby mi ciężko bo słabo toleruje surowiznę, nawet w postaci jednego jabłka i potrzeba czasu, aby organizm się przystosował, zaskoczył, naprawił, ale mam jeszcze inne argumenty "przeciw" , m.in. ta dieta zupełnie nie odpowiada mojemu stylowi życia, przebywam dużo poza domem, lubię wychodzić ze znajomymi, jeść na mieście, dużo podróżuję i jakoś sobie tego nie wyobrażam, choć jestem pewna, że da się to wszystko robić na raw paleo, ale raczej tym bezmięsnym, to jednak tak jest mi zdecydowanie wygodniej. A co najważniejsze dobrze się czuję, wyniki są ok, obecna dieta bardzo mi smakuje i na razie nie zamierzam jej zmieniać. :) Dziękuję i pozdrawiam serdecznie :)\nAnonimowy 10 sierpnia 2015 11:29\nAnita, może też u was jest taka inicjatywa: http://m.wroclaw.gazeta.pl/wroclaw/1,106542,17902255,Wroclawianie_umawiaja_sie_z_rolnikami__by_miec_zywnosc.html zwykle to wychodzi taniej i zawsze można się dopytać jak uprawiane, i w takich roślinach robaczki żyją więc można człowieka nie zabije:-)\nA mam jeszcze pytanie odnośnie eko mięsa z marketu, jaki ma termin spożycia takie mięso?\nNiemodelka 7 sierpnia 2015 11:17\nnie wiedziałam, że można zamawiać bez bułki, ale mnie pocieszyłaś :)\nAnita Daniel 7 sierpnia 2015 15:36\njasne, że można! czasem się dziwnie patrzą, ale "klient nasz pan". a im więcej nas będzie, tym bardziej burgerownie się do tego przyzwyczają, a może nawet z czasem na wstępnie będą pytać "z bułką czy bez"? :D\nAnonimowy 7 sierpnia 2015 15:31\nPolecambloga Zielarsko-Medycznego http://zielarniaimbir.blogspot.com/ #yerba mate #zioła #kosmetyki #przyprawy #LUBLIN\nJola 8 sierpnia 2015 08:12\nDzisiaj wypróbuje :)\nOlka 8 sierpnia 2015 10:39\nAż ślinka leci, smacznego! :D\nAnonimowy 10 sierpnia 2015 13:39\nPoznaj 101 metod, i sprawdź jak łatwo dzięki nim schudniesz\npaulina 19 sierpnia 2015 10:41\nNovitus HD 24 sierpnia 2015 12:12\nUwielbiam burgery! Polecam zamiast kupować gotowe kotlety, zrobić je samodzielnie. My zawsze mielimy kilka rodzajów wołowiny, zwijamy mięso w rulon i kroimy w plastry, jest pysznie. :)\nwww.Posnet-Revo.pl 25 sierpnia 2015 14:24\nPokochałam burgery, kiedy mieszkałam w Londynie. Po powrocie do Polski bardzo mi brakowało burgerowni, a teraz cieszę się, że ta "moda" na burgery dotarła również do nas. Ale takie domowe rzeczywiście są najlepsze. Świetny pomysł na "bułki", muszę wypróbować. :)\nŁucja 26 sierpnia 2015 10:39\nSadzone jajko to jest obowiązkowy składnik w burgerach, smakuje rewelacyjnie.\nhttp://pozyczkuj.pl/ 26 sierpnia 2015 13:47\nSmacznie to wygląda muszę kiedyś wypróbować :) Mam nadzieje ze bedzie tak samo dobre jak wygląda na obrazku, pozdrawiam czekam na kolejne wpisy.\nMania 27 sierpnia 2015 09:08\nAż mi ślinka cieknie na myśl o takim burgerze :P)\nhttp://pieniadzesmsem.pl/ 27 sierpnia 2015 09:16\nAle ślinka cieknie :) Tylko że to jest pewnie bardzo kaloryczne :/ a trzeba trzymać linię bo nie można się roztyć.\nAnjaG 29 sierpnia 2015 14:38\nCzytalam kiedys ze pilas ten ocet jablkowy z rossmana z woda. Pije go na czczo rano i zastanawiam sie czy pozniej w ciagu dnia rozniez moge go pic? Jestem Hashimotka i teraz jestem na etapie uszczelniania jelita :(\nAnita Daniel 2 września 2015 11:11\nMożna, a nawet trzeba, przed każdym posiłkiem z białkiem (mięso, ryby, jaja), u chorych na Hashimoto zaleca się kapsułki z kwasem solnym, bo ocet może nie wystarczać.\nMarzena 3 września 2015 13:24\nWitaj Anito, ja również mam pytanie o branie kapsułek z betainą HCI firmy NOW, czy twoim zdaniem lepiej je zażyć przed czy w trakcie posiłku, a może tuż po? Jakoś sama nie bardzo wiem kiedy będzie korzystniej. Mam jeszcze enzymy tej samej firmy i zupełnie się już pogubiłam. Picie octu jest dla mnie trudne, boli mnie po nim żołądek, więc zaopatrzyłam się w te produkty, ale nie mogę nigdzie znaleźć informacji o ich zażywaniu i w jakich ilościach przede wszystkim. Będę wdzięczna za każdą informację, z góry dziękuję i pozdrawiam:)))\nAnita Daniel 3 września 2015 15:23\nWg. mnie tylko i wyłącznie w trakcie, inaczej może pojawić się zgaga :) Co do kapsułek to kwestia indywidualna, bierzesz początkowo jedną, jak nie ma zgagi to przy następnym posiłku (kapsułki z kwasem przyjmujemy tylko z posiłkiem zawierającym białko, czyli: mięso, ryby, jaja, a enzymy do każdego bez wyjątku) dwie, jak dalej nie ma zgagi to 3 i tak dalej. Niektórzy dochodzą do 6 kapsułek (tzn. że dopiero przy 7 pojawia się zgaga, czyli nadmiar kwasu). Pozdrawiam serdecznie :)\nMarzena 3 września 2015 17:48\nDziękuję, wypróbuję i dam znać:-) Pozdrawiam.\nhttp://fiskalni.waw.pl 10 września 2015 13:12\nChyba wypróbuję tego przepisu, bo mi się podoba, pozdrawiam.\nKwaśne żelki "marshmallow"\n"Ryż na mleku" z kalafiora


Zmarnowana szansa | FA 07-08/2009 | Forum Akademickie - portal środowiska akademickiego i naukowego\nJedną z przyczyn obecnego stanu rzeczy jest nadmierna autonomia uczelni publicznych i dominacja korporacji samodzielnych pracowników naukowych, która w sposób oczywisty działa na rzecz interesu grupowego i obrony status quo.\nInwestycje dwudziestolecia: Collegium Universum UMed. W Lublinie\nMojej wypowiedzi nie należy odczytywać jako oceny dwudziestolecia ze strony jednego z założycieli niepaństwowych szkół wyższych, tylko jako człowieka, który w wyniku wyborów 4 czerwca 1989 roku znalazł się w gronie osób tworzących podwaliny nowego ustroju politycznego i gospodarczego. Który, pomimo zakończenia działalności politycznej już w 1993 roku, wciąż stara się myśleć kategoriami interesu państwa, a nie jedynie środowiska akademickiego czy też jego wydzielonej części (tzn. sektora uczelni niepaństwowych).\nNiewątpliwie stan obecny szkolnictwa wyższego i sektora nauki jest konsekwencją tego, że 20 lat temu politycy (ja też) naiwnie myśleli, iż zapewnienie szkołom wyższym bardzo rozwiniętej autonomii (chyba najszerszej w świecie) spowoduje, że uczelnie same się zreformują i przystosują do nowej rzeczywistości, szczególnie gospodarczej. Tak się nie stało i w efekcie pozostały rozdrobnione, branżowe uczelnie państwowe, zbudowane według narzuconego wcześniej systemu radzieckiego (niewielkie działania konsolidacyjne zaczęły się dopiero w latach 2000.). Niedostosowany do nowych warunków pozostał sektor nauki („postradziecki” PAN, system państwowych, branżowych instytutów badawczych i OBR w sytuacji, gdy większość przedsiębiorstw, które poprzednio instytuty obsługiwały, upadła lub została sprywatyzowana). Skutkiem zaniechania odgórnych reform z początku lat 90. jest funkcjonowanie części instytutów i OBR, które „zarabiają na przeżycie” na dzierżawie pomieszczeń czy budynków. Skutkiem jest też histeria w środowisku, gdy 18 października 2006 weszła w życie ustawa o lustracji, cokolwiek by o niej myśleć.\nW okresie ostatnich 20 lat liczba studentów wzrosła blisko 5−krotnie. W tym wzroście spory jest udział nowego, powstałego po 1990 roku, sektora uczelni niepaństwowych (blisko 30 proc. ogółu studentów), ale największy udział we wzroście liczby studentów nastąpił w sektorze uczelni publicznych – „starych” (tzn. tych, które istniały przed 1989) i PWSZ, które powstały na przełomie lat 90. i obecnej dekady. Przyrost liczby studentów w uczelniach publicznych na studiach stacjonarnych wyniósł w tym czasie 527 tys., a na studiach niestacjonarnych 393 tys. osób do 2008. Rozwój studiów niestacjonarnych w uczelniach państwowych można tłumaczyć skuteczną reakcją władz uczelni na oczekiwania społeczne, ale można to ocenić jako oddolne, nieformalne „uwłaszczanie się” na majątku publicznym uczelnianych grup interesów (tylko niewielka część czesnego płaconego przez studentów jest przeznaczana na cele rozwojowe, pozostała część idzie na płace).\nW dwudziestoleciu powstały dwa nowe sektory szkół wyższych: sektor uczelni niepublicznych – bardzo zróżnicowany wewnętrznie, w którym obok kilkudziesięciu dobrych lub bardzo dobrych uczelni istnieje wiele (może nawet 100), o których nic nie wiadomo i sektor (jednolity) państwowych wyższych szkół zawodowych – tworzonych z inicjatywy grup lokalnych polityków i dużych uczelni publicznych zainteresowanych możliwością dodatkowych zarobków dla swoich pracowników, i to tworzonych w czasach, gdy było powszechnie wiadomo, że za chwilę (w naszym środowisku 5 lat to tylko jeden pełny cykl kształcenia) w wiek dojrzały zaczną wchodzić coraz mniej liczne roczniki wyżu demograficznego i że w latach 20. XXI wieku zabraknie wystarczającej liczby studentów nawet dla „starych” uczelni państwowych. Władze państwowe, a szczególnie ministrowie szkolnictwa wyższego, zaczynając od prof. M. Handkego, popełniły i popełniają dwa istotne błędy – przeznaczając duże środki na proces tworzenia PWSZ i ich funkcjonowanie (często w miastach, gdzie istnieją niezłe uczelnie niepaństwowe) oraz nie wykorzystując kapitału stworzonego poprzez budowę kilkudziesięciu dobrych uczelni prywatnych, tylko materialnie wartych najmniej kilkaset milionów, do uruchomienia ożywczej konkurencji wymuszającej rozwój uczelni publicznych. Tak mogłoby się stać tylko po stworzeniu równych warunków, tzn. finansowania studiów stacjonarnych w uczelniach niepublicznych bądź wprowadzenia powszechnego bonu edukacyjnego.\nAutonomia i korporacje\nWciąż nierozwiązany jest problem efektywnego finansowania szkolnictwa wyższego, z jednej strony mniej niż połowa studentów ma pokryte zgodnie z konstytucją koszty studiów, z drugiej strony obecny system blokuje uruchomienie zbawiennych mechanizmów konkurencyjnych. Jest też trzeci (i to coraz bardziej nabrzmiewający) aspekt tej sprawy, choć starannie przemilczany przez środowisko akademickie i też niechętnie podnoszony w mediach (z uwagi na unijną „poprawność polityczną”). Coraz częściej polski płatnik finansuje kształcenie specjalistów (i to na najdroższych kierunkach studiów – np. medycynie, architekturze czy innych studiach technicznych) dla najbogatszych państw – głównie europejskich. Ostatnie badania wśród studentów pokazały dramatyczne zagrożenie – 2/3 ankietowanych zamierza podjąć pracę poza Polską. Tego problemu nie da się rozstrzygnąć w sposób rozsądny bez wprowadzenia częściowej odpłatności za studia stacjonarne w uczelniach publicznych, połączonej z powszechnym bonem edukacyjnym. Argument podnoszony przez ministerstwo, że w takim przypadku „wszyscy” studenci wyjadą na darmowe studia za granicę, jest śmieszny, gdyż i tak wyjadą, tylko po studiach sfinansowanych z polskiego budżetu.\nPodsumowując – państwo polskie zmarnowało szansę na uczynienie ze szkolnictwa wyższego i sektora nauki głównego mechanizmu uzyskiwania zdolności do konkurowania z najlepszymi na świecie, a nawet uzyskiwania przewagi konkurencyjnej w konkretnych branżach czy obszarach działania, i to w sytuacji, gdy już od kilku lat powszechnie wiadomo, że najbardziej zyskownym sektorem gospodarki jest gospodarka oparta na wiedzy. Prof. J. Staniszkis od lat ostrzega, że Polsce grozi obsunięcie się z rejonu półperyferii w stronę pełnych peryferii. Mam narastające wrażenie, że polskie władze już się z tym pogodziły! Jaskrawym przykładem na to, że od lat „wszyscy jęczą” jest fakt, iż pierwsze polskie uczelnie w rankingu szanghajskim są w czwartej setce, a nikt nie odważył się, aby wymusić działania konsolidacyjne tych dwóch uniwersytetów z najlepszymi jednostkami PAN i najlepszymi uczelniami technicznymi, bo przecież wiadomo, że rankingi wygrywają uczelnie o pełnym obszarze kształcenia i badań.\nJedną z przyczyn obecnego stanu rzeczy jest nadmierna autonomia uczelni publicznych (minister ma tylko dostarczyć pieniędzy) i dominacja (ustawowa i realna) korporacji samodzielnych pracowników naukowych, która w sposób oczywisty działa na rzecz interesu grupowego i obrony status quo. Jestem przekonany, że polskie szkolnictwo wyższe, bez uruchomienia pełnej i równej w prawach konkurencji w zakresie ubiegania się o studentów i o środki na badania naukowe, będzie się w skali światowej (ale i wewnątrz UE) nadal obsuwało w dół.\nAby wypowiedź nie była całkiem pesymistyczna – istnieje kilka spraw, które się udały:\n• w nowych warunkach gospodarki rynkowej nastąpił trwały wzrost znaczenia i wynagrodzeń osób wykształconych, co powoduje, że można oczekiwać, iż stale ok. 50 proc. każdego rocznika będzie w przyszłości studiowało;\n• przetrwały, w różnych miejscach i dziedzinach nauk, wysokiej jakości bastiony badań naukowych, wysokich standardów etycznych, ludzie mający prestiż i uznanie światowej nauki. Z oczywistych powodów najbliższa jest mi fizyka, a osobistym „wzorcem metra” jest dla mnie obecny prezes PAU prof. Andrzej Białas;\n• wyraźny wzrost liczby osób z wykształceniem wyższym (a więc osób myślących bardziej samodzielnie i bardziej opornych na demagogię) spowodował ograniczenie wpływu partii skrajnie populistycznych;\n• co ciekawe, ale i symboliczne – najbardziej prestiżowy sukces w polskim środowisku akademickim osiągnął ks. prof. Michał Heller, działający na obrzeżach państwowego systemu.\nDr Krzysztof Pawłowski, fizyk, założyciel i wieloletni rektor, a obecnie prezydent Wyższej Szkoły Biznesu – National−Louis University w Nowym Sączu, w latach 1997−2000 przewodniczący Konferencji Rektorów Uczelni Niepaństwowych.\nandrzejczak 14 września 2011, 9:47\nPanie Rektorze WSB w Nowym Sączu. Byłem wykładowcą w dwóch uczelniach prywatnych o profilu biznesowym. Dobrze wiem jak się uczy i kto uczy naszą młodzież. Znam również oczekiwania młodzieży i ryneku pracy, bo od lat pracuję w przemyśle.\nWykładowcy wciskają wiedzę o marketingu, zarządzaniu, finansach lecz sami nigdy nie prowadzili biznesu i nie byli w zakładzie pracy. Ćwiczenia to fikcja - są kontynuacją wykładów. Dziwię się, że studenci nie oddają sprawy do sądu. Wpis do dziennika praktyk studenckich załatwia się za gorzałę. Prace dyplomowe to wielka lipa, bez sensu i praktycznego znaczenia. Wykładowcy to osobny rozdział. Niby coś piszą w zeszytach naukowych, ale są to powielone teksty z innych uczelni państwowych. Wielu z nich nie potrafi korzystać z internetu nie mówiąc o tym, że mają trudności z obsługą komputerów. Podręczniki bez sensu, żadnych mądrych przykładów, odwołania do przykładów amerykańskich. Książki dostępne w księgarniach to bełkot jednorazowego użytku.\nPanie Rektorze WSB. Powyższe uwagi dotyczą Pana uczelni. Przejrzałem Wasz program nauczania i osiągnięcia. Nie macie mądrych publikacji, patentów, osiągnięć na miarę oczekiwań gospodarki. To Pana uczelnię powinno się zamknąć dla przykładu.\nRozpacza Pan, że zmarnowano szanse. Nie wierzę w tę rozpacz. Otóż, reformę szkolnictwa wprowadza się ze strachu przed Niemcami. Obecnie Niemcy otwierają darmowe technika i zawodówki dla polskiej młodzieży oraz fundują bezpłatne dobre studia. Czesi chcą robić to samo. Szkoda, że Pan jako osoba mająca duży wpływ na poziom szkolnictwa wyższego nic nie zrobił aby temu zapobiec.


Agusiak747.blogspot.com: Lovely: Classic nail polish, nr 271\nLovely: Classic nail polish, nr 271\nKolejny lakier z Lovely, który pokazuję. Póki co, jest to jeden z najgorszych jakościowo jeśli chodzi o te nowe serie, ale też nie jest zły. Na zdjęciach widać starcia przy końcówkach paznokci - pojawiły się już na drugi dzień od pomalowania, a zdjęcia zostały zrobione dziś, czyli po trzech dniach noszenia. Lakier sam w sobie ładnie się błyszczy, jednak przez słabą pigmentację i mus nakładania 3 grubych warstw, zdecydowałam się na użycie wysuszacza Seche Vite (więc błysk na zdjęciach jest jeszcze większy).\nMarka: Lovely, Classic nail polish\nNazwa: nr 271\nKolor: fiolet mieniący się na granat, w zależności od światła\nKrycie: lakier jest słabo napigmentowany, trzy grubsze warstwy emalii to minimum\nInne cechy: lakier nie smuży, nie bąbelkuje; szybko ściera się na końcówkach


Zarządzenie Wójta Gminy Nowa Ruda nr 618/20 z dnia 14 grudnia 2020 roku w sprawie przeznaczenia do najmu oraz ogłoszenia wykazu nieruchomości stanowiących własność Gminy Nowa Ruda i ustalenia wysokości stawki czynszu za najem nieruchomości\n§1.1. Przeznacza się do najmu w trybie bezprzetargowym na rzecz wnioskodawcy nieruchomość gruntową o powierzchni ogólnej 22,00 m2, położoną w granicach części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 315/1, obręb Jugów, w części zabudowaną budynkiem gospodarczym (nakłady stanowią własność wnioskodawcy), określoną szczegółowo w wykazie stanowiącym załącznik do niniejszego zarządzenia.\n2. Nieruchomość stanowiącą własność Gminy Nowa Ruda wynajmuje się z przeznaczeniem w części o powierzchni 10,00 m2 na cele związane z funkcją zabudowy – jako grunt pod budynkiem gospodarczym oraz w części niezabudowanej o powierzchni 12,00 m2 na miejsce postojowe, na czas nieoznaczony.\n3. Stawkę czynszu za najem nieruchomości opisanej w ust. 1 ustala się w wysokości 0,80 zł za 1 m2 powierzchni gruntu pod budynkiem gospodarczym oraz 0,50 zł za 1 m2 powierzchni gruntu przeznaczonego na miejsce postojowe miesięcznie netto, tj. 17,22 zł brutto miesięcznie (słownie siedemnaście złotych 22/100), w tym 23 % podatku VAT w wysokości 3,22 zł (słownie trzy złote 22/100).\nWójta Gminy Nowa Ruda Nr 618/20\n2) według katastru nieruchomości: dz. 315/1, AM-2, obręb 0007 Jugów\n2. Powierzchnia nieruchomości do najmu: 22,00 m2\n3. Opis nieruchomości, przeznaczenie i sposób zagospodarowania: nieruchomość gruntowa o powierzchni 22,00 m2, w części zabudowana budynkiem gospodarczym (nakłady stanowią własność wnioskodawcy), sklasyfikowana jako grunty rolne zabudowane: Br-ŁIII, położona w granicach części działki numer 315/1 we wsi Jugów, przeznaczona do najmu w części o powierzchni 10,00 m2 jako grunt pod budynkiem gospodarczym oraz w części niezabudowanej o powierzchni 12,00 m2 na miejsce postojowe.\nZgodnie z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części wsi Jugów działka numer 315/1 przeznaczona jest na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszeniem usług.\n1) stawka czynszu: 0,80 zł za 1 m2 powierzchni gruntu pod budynkiem gospodarczym oraz 0,50 zł za 1 m2 powierzchni gruntu przeznaczonego na miejsce postojowe miesięcznie netto,\n2) miesięczna wysokość czynszu: 17,22 zł brutto, w tym 23% podatku VAT w kwocie 3,22 zł,


Czynniki rankingowe przy pozycjonowaniu : Seo Blog SitePromotor\nJak wiadomo Search Engine Land na bieżąco śledzi rynek SEO i SEM oraz aktualizuje swoje dzielne przedsięwzięcie jakim jest potocznie nazwana tablica z elementami najważniejszymi w branży SEO. Elementy te zostały standardowo podzielone w jakieś grupy, a konkretnie są one dwie, jedne tyczą się kwestii klasycznych działań mających na celu optymalizację kodu strony, drugie – jak nie trudno się domyśleć – tyczą się kwestii działań, które zwiększą widoczność w wyszukiwarce Google.\nJakie czynniki wpływają na + a jakie na minus?\nStandardowo serwis Search Engine Land podzielił czynniki w ów dwóch grupach, które kompleksowo zmierzają do osiągnięcia pożądanego sukcesu czyli wysokich pozycji w Google. Wniosek końcowy, które można by już teraz wysnuć jest prosty – trzeba działać kompleksowo i nie zaniedbywać żadnego elementu witryny. Serwis przyjął prosty system oceniania czynników, który zaczyna się od -3 a kończy na +3.\nNie trzeba chyba nikomu tłumaczyć, że trzeba unikać jak ognia tych działań oznaczonych najniżej (czyt. -1 do -3), a są to m. in.:\nW tym też działania pośrednie warte są zauważenia i rozpatrzenia (choć nie są najważniejsze), a w nich między innymi:\nhttps i historia domeny;\nudostępnienia w social media + reputacja portalu + historia przeglądania;\npage speed i czytelność;\nstruktura strony, brak duplikacji, liczba słów;\nA poza tym to przede wszystkim najważniejszymi czynnikami, o których należy pamiętać są:\njakość, łatwość indeksowania;\ntitle + dobór słów;\nJak to wygląda strukturalnie i zorganizowanie można zobaczyć w poniższej tabeli:\nNajkrócej rzecz ujmując analiza powyższej „tablicy Mendelejewa” pokazuje nam jedną prawidłowość, która nie zmienia się od dłuższego czasu, podczas działań SEO trzeba przede wszystkim zadbać o treści nasycone odpowiednimi słowami kluczowymi, posiadać przejrzystą strukturę kodu, znaczniki TITLE oraz oczywiście dostosowanie urządzeń do mobile, czyli dostosowanie do zmian mobile first-index. Jak pokazują również statystyki i wytyczne Google – coraz większe znaczenie ma też budowa serwisu, przejrzystość i czytelność przekazu (trzeba dbać o aktualizacje), który oceniają Google Raterzy.\nNie można też zapomnieć o właściwej budowie strony, która zapobiec ma duplikowaniu treści wewnętrznej w serwisie oraz właściwej szybkości ładowania strony, ale o tym chyba już nikogo nie trzeba chyba przekonywać. Ważnym czynnikiem – jak się okazuje – a jeszcze nie wszyscy na to zwracają uwagę jest fakt posiadania domeny z odpowiednią mocą stażu, tak można by to potocznie nazwać. Chodzi o możliwość pozyskiwania z rynku wtórnego domen przez takie serwisy jak wayback machine , dzięki którym można znaleźć domeny porzucone przez osoby prowadzące niegdyś swoje witryny. Warto jest poświęcić nieco czasu zanim stworzy się stronę pod nowym adresem, czy czasami nie ma jakichś domen do przechwycenia pod nazwą, która by nam pasowała.\nA czego zdecydowanie nie robić? Tego co wyżej wyróżniliśmy - gwoli ścisłości i przypomnienia: cloaking, upychanie słów kluczowych w treści, nieunikalne teksty, ukrywanie treści, „dopalanie” domeny linkami z systemów wymiany linków a ponadto spamowanie i ukrywanie treści na stronach.\nNiewątpliwie lista zaprezentowania przez Search Engline Land jest tylko przykładową i nie zamkniętą listą działań, które specjaliści w SEO mogą wziąć pod uwagę podczas promocji stron. Trzeba powiedzieć wprost – są to czynniki naprawdę bardzo ważne i należy stosować się do ich wytycznych, ale nie można zaniedbywać czytania wytycznych Google dla webmasterów gdzie podanych jest jeszcze dużo więcej wskazówek i jest ponad 200 czynników rankingowych, które Google podaje jako mające wpływ na pozycję. Można się zestresować prawda? Ale spokojnie, jeśli zadbasz o minimum bezpieczeństwa i wskazówek podstawowych oraz będziesz dbać o rozwój serwisu oraz promowanie mądrych treści wyszukiwarka na pewno doceni to odpowiednio wysokimi pozycjami pod kluczowe dla Ciebie frazy.\ntagi: seo pozycjonowanie czynniki wpływające na pozycje ranking factors


Młodzi chirurdzy ogłosili manifest. Chcą się jednoczyć, żeby zapobiec zapaści - Usługi medyczne\nMłodzi chirurdzy ogłosili manifest. Chcą się jednoczyć, żeby zapobiec zapaści\nAutor: JJ/Rynek Zdrowia 16 stycznia 2020 05:56\nZebranie założycielskie Porozumienia Chirurgów. Fot. Piotr Polnik\nLiczba chirurgów z roku na rok maleje, podobnie jak zainteresowanie wśród młodych lekarzy tą dyscypliną medycyny. A przecież jest ona jedną z czterech podstawowych, decydujących o bezpieczeństwie zdrowotnym kraju. Tymczasem średni wiek polskiego chirurga to 58 lat. Młodych zmienników nie przybywa.\nKiedy w kwietniu ub. r. Rynek Zdrowia rozmawiał z prof. Grzegorzem Wallnerem, konsultantem krajowym w dziedzinie chirurgii, podkreślał on, że w sesji wiosennej było w tej specjalności aż 200 rezydenckich wakatów. Teraz jest jeszcze gorzej - wakatów w sesji jesiennej było aż 409!\nNie mogą w żaden sposób uspokajać statystyki NIL mówiące, że mamy w kraju ponad 9 tys. chirurgów (2,3 na 10 tys. mieszkańców). Są one przekłamane. Obejmują bowiem wszystkich lekarzy mających uprawnienia. Nie wskazują tych, którzy nie pracują w zawodzie (mają więcej specjalności), pracują w sposób bardzo ograniczony czy już są na emeryturze.\nStatystyczny chirurg ma ponad 58 lat. Następców nie widać. Szykuje się już nawet nie dziura pokoleniowa, ale wręcz kataklizm, którego resort zdrowia wydaje się nie dostrzegać, bo na razie z większymi czy mniejszymi kłopotami wszystko jakoś jeszcze funkcjonuje.\n8 grudnia minionego roku, w wyniku oddolnej inicjatywy, młodzi lekarze powołali do życia Porozumienie Chirurgów (PCh), które jako cel postawiło sobie walkę o naprawę pogłębiającej się zapaści w polskiej chirurgii ogólnej. Przy tej okazji PCh opublikowało manifest, w którym młodzi chirurdzy domagają się większego dostępu do stołów operacyjnych, podwyżek płac i zmian w systemie kształcenia podyplomowego.\nW manifeście postulują zdecydowane podniesienie wynagrodzeń dla chirurgów ogólnych, wprowadzenie wynagrodzenia dla kierowników specjalizacji, weryfikację warunków kształcenia podyplomowego i wymaganych procedur. Domagają się też rozwoju istniejących oraz utworzenie nowych bezpłatnych dla szkolących się centrów symulacji, gdzie młodzi chirurdzy mogliby uczyć się laparoskopii na materiale żywym oraz pracy w zespołach szybkiego reagowania.\nKolejnym postulatem jest poprawa współpracy na linii konsultant krajowy, konsultanci wojewódzcy i chirurdzy z Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego. Grupa inicjatywna PCh zaapelowała również do chirurgów oraz rezydentów chirurgii, aby wstępowali do OZZL, żeby uzgodnić wspólnie metody nacisków na rząd RP, który „zamiata pod dywan” problemy chirurgii.\nKolejny krok i list otwarty do premiera\nW minionym tygodniu (11 stycznia) młodzi chirurdzy wykonali następny krok - powołali do życia Stowarzyszenie Porozumienia Chirurgów SKALPEL.


Bukowinska – Mokotów | Gumtree\n"bukowinska" w Mokotów\nFiltry powiadomienia:Wszystkie kategorie w Mokotów (Hasło: "bukowinska") consentNotication\nJasne i słoneczne mieszkanie położone na warszawskim Mokotowie w rezydencji z całodobową ochroną i recepcją. W okolicy znajdują sie liczne sklepy spożywcze, restauracje, szkoła podstawowa, park oraz poczta. Lokal 69,74 m2, w jego skład wchodzi: przestronny salon z oddzielonym aneksem kuchennym, sypialnia oraz łazienka z wanną. Mieszkanie jest w pełni umeblowane i wyposażone. Świe ......\nPrzytulne i przestronne mieszkanie do wynajęcia 2-pokojowe o powierzchni 45 m2 na Mokotowie przy ul. Bukowińskiej.W pobliżu bloku sklepy i restauracje, niedaleko metro Wilanowskie.Budynek strzeżony z ochroną i monitoringiem 24/7.W bloku również znajduje się basen i siłownia w cenie czynszu.Mieszkanie jest w pełni umeblowane i wyposażone w sprzęt AGD.Elektr ......\nNowoczesne, słoneczne, ustawne mieszkanie położone na Warszawskim Mokotowie. Świetna lokalizacja zapewni łatwy dojazd do każdej dzielnicy miasta. Bardzo blisko stacja Metra oraz przystanki tramwajowe. W sąsiedztwie liczne sklepy spożywcze, kawiarnie, szkoła oraz park.Lokal ma 74 m2, a w jego skład wchodzi: salon, sypialnia, pokój ( do wyposażenia według potrzeb ), kuchnia, ......\nApartament - 2 pokoje przy Bukowińskiej 22\nNa sprzedaż pięknie urządzone, dwupokojowe mieszkanie - idealne dla nowoczesnej pary, w świetnej lokalizacji przy ul. Bukowińskiej 22. Apartament usytuowany jest na XI piętrze (z XVI), w budynku z roku 2008. W budynku dwie windy - w tym winda towarowa, 4 mieszkania na piętro. Budynek z ochroną i monitoringiem o podwyższonym standardzie. Tuż obok wejścia do klatki znajduje s ......\nFOTEL Z 1970 - STAN BARDZO DOBRY - UNIKATOWY\nTORNISTER DLA CHŁOPCA - LEKKI I USZTYWNIONY - STAN IDEALNY\nDzień dobry. Mam do sprzedania tornistry dla chłopca. Bardzo lekkie, wyprofilowane. Stan idealny.Odbiór osobisty. Do wyboru niebieski lub czarny. Warszawa Mokotów, ul. Bukowińska 2. Cena tylko 50pln /1szt. Tel. 600-099-249....\n3-комнатная квартира возле метро (+укр.)\nТрехкомнатная квартира возле метро (версия на украинском языке доступна ниже)Сдается трехкомнатная квартира, 93м2, 8/17 этаж, 1999г. в охраняемом жилом доме с бесшумными лифтами по улице Буковиньской, Мокотув. Здание расположено в непосредственной близости от станции метро Wilanowska, быстрый доступ к центру города и аэропорту. В этом районе есть много магазинов, ресторанов и развлекат ......\nTrzypokojowe mieszkanie do wynajęcia, o powierzchni 93m2, piętro 8/17, 1999r. w strzeżonym apartamentowcu z cichobieżnymi windami przy ulicy Bukowińskiej, Mokotów. Budynek usytuowany bezpośrednio przy metrze Wilanowska, szybki dojazd do centrum i na lotnisko. W okolicy dużo sklepów, restauracji, ośrodków rekreacyjnych.Mieszkanie w pełni umeblowane i wyposażone w wysokim standardzie skł ......\nDo sprzedania: Mieszkanie zlokalizowane na Mokotowie przy ul. Bukowińskiej BUDYNEK/OSIEDLE Mieszkanie znajduje się na 1 piętrze w 10 piętrowym budynku Rok budowy: 2016 NIERUCHOMOŚĆ Mieszkanie o powierzchni 48 m2 składa się z: - salonu z kuchnią - pokoju - łazienki Powierzchnia dodatkowa: - taras 18 m2 Czynsz administracyjny wynosi 530 zł. Mieszkanie własnościowe Ekspozycja okien - południ ......\n3 pokoje z oddzielną kuchnia\nTrzypokojowe mieszkanie do wynajęcia, o powierzchni 74m2, piętro 7/10 z windą, 2016r. przy ulicy Bukowińskiej, Mokotów.<br />Mieszkanie znajduje się w bardzo dobrej lokalizacji w pobliżu stacji metra Wilanowska. Wokół budynku pełna infrastruktura handlowo-usługowa, a w odległości niespełna 2 km Galeria Mokotów oraz biznesowe centrum Mokotowa. Lokalizacja zapewnia doskonale połączenie komunik ......\nSalon z aneksem i sypialnia blisko metra\nDwupokojowe mieszkanie do wynajęcia o powierzchni 55m2, piętro 2/9, 2002r. przy ulicy Bukowińskiej, Mokotów.Bardzo blisko metra Wilanowska. W okolicy liczne lokale usługowe, restauracje, sklepy spożywcze oraz siłownia.Mieszkanie składa się z salonu z aneksem kuchennym, sypialni, łazienki oraz hallu.Mieszkanie jest w pełni umeblowane i wyposażone:*salon: ka ......\nBardzo ładne w nowym budownictwie 50 m . od Metra Wilanowska !\nPolecam !Zdjęcia nie odzwierciedlają w pełni atrakcyjności mieszkania! Na żywo wygląda jeszcze lepiej niż na zdjęciach! Do wynajęcia bardzo ładne, jasne, przestronne dwupokojowe mieszkanie na 10 piętrze z balkonem w apartamentowcu z ochroną i recepcją. Ul. Bukowińska. Nowe budownictwo. Wysoki standard budynku. Mieszkanie jest umeblowane jak na zdjęciach, jest też zmyw ......\nKomfortowy 2-pokojowy apartament, wysoki standard\nDo wynajęcia 2-pokojowy apartament, 56m2, piętro 9/16, 2008r. przy ul. Bukowińskiej, Mokotów.Apartament składa się z salonu, sypialni, oddzielnej kuchni, małej jadalni, łazienki, przedpokoju i loggii:* w salonie szafki, szuflady, schowane półki na książki składane biurko, telewizor, DVD, projektor z ekranem projekcyjnym;* kuchnia z małą jadalnią, w pełni wyposażona w sprzęt ......\n3-pokojowe 50 m2 / Mokotów, ul. Cieszyńska / Bukowińska / METRO\nCiche i słoneczne 3-pokojowe mieszkanie na Górnym Mokotowie, blisko stacji Metra Wilanowska. Okolica spokojna, blisko sklepy, Galeria Mokotów, Park Królikarnia i basen Warszawianka. Bardzo dobra komunikacja, liczne autobusy, tramwaje, 5 min. pieszo do Metra Wilanowska. Rozkład: 3 osobne pokoje, oddzielna kuchnia łazienka przedpokój z szafą Mieszkanie w bardzo dobrym stanie. Pokoje ......\n3 pokoje przy metrze !!!\nBukowińska, tuż przy metrze, 3 pokoje, garaż, basen i fitness w cenie. Eleganckie 3-pokojowe mieszkanie położone tuż przy metrze Wilanowska (200 m). Miejsce postojowe w garażu oraz możliwość korzystania z basenu oraz fitnessu w cenie. Mieszkanie ma 68 m2 i składa się z przestronnego salonu z aneksem kuchennym w zabudowie na wymiar oraz sprzętami AGD marki Bosch, dwóch oddzielnych pokoi zamykanych ......\nKomfortowy apartament blisko stacji Metro Wilanowska. Trzypokojowy apartament z dużą loggią i miejscem postojowym w garażu podziemnym.Pokój dzienny, w którym zaznaczono:- część wypoczynkową z wygodną sofą z funkcją spania i RTV,- świetnie wyposażoną kuchnię,- jadalnię ze stołem i krzesłami.Dopełnieniem jest duża loggia z pięknym widokiem na panoramę Mokoto ......\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: Wszystkie kategorie w Mokotów (Hasło: "bukowinska")


Królowa Matka i Banda Czworga: Eeee... zimowo?\nAutor: Anutek o 23:51\nAnia M. 21 lutego 2013 12:00\nPrzekaż Potomkowi Młodszemu moje wyrazy uwielbienia :)\nAnutek 21 lutego 2013 14:25\nNie omieszkam :).\nMamma Mia 21 lutego 2013 12:14\nooo, czyżby lego zaczęło wydawać jakąś nową, anatomiczną serię ::)))\nAnutek 21 lutego 2013 14:26\nSkąd, nie musi, moje dziecko jest obłednie, rzekłabym - przesadnie kreatywne, potrafi wykonac rzeczy, o ktorych sie producentom nie śnilo z tego, co zdaniem wspomnianych producentów mialo być domkiem...\nAmaranta 21 lutego 2013 14:08\nWiem, wiem co to za słowa, przeżuwam je ostatnio każdego ranka! Są w moich ustach pierwej niż kawa...\nTak, to własnie te słowa!\nSylaba 21 lutego 2013 16:56\nCieszę się, że tak przypadł Ci do serca Calvin Billa Wattersona. (Bo wiem, że generalnie Ameryka za bardzo Ci nie podchodzi ;-)\nZ innej beczki- bardzo żałowałam, że Watterson zaprzestał pisania tego komiksu. Pamiętam dzień, gdy o tym usłyszałam, jak pamięta się moment, w którym się było, gdy dowiedzieliśmy się o śmierci Elvisa... OK. Tyle latek to nie mam. To niech będzie śmierć księżnej Diany. Z drugiej strony go rozumiem, bo Watterson postąpił zgodnie z sumieniem. Uznał, że już nic więcej nie wymyśli i że pióro i tusz trzeba przekazać młodszym. Wiedział, kiedy zejść ze sceny (make an exit). A to się również chwali...


Obudziła się i spojrzała w lustro. Gdy zobaczyła, co się stało z jej twarzą, natychmiast pojechała do szpitala | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Obudziła się i spojrzała w lustro. Gdy zobaczyła, co się stało z jej twarzą, natychmiast pojechała do szpitala\nObudziła się i spojrzała w lustro. Gdy zobaczyła, co się stało z jej twarzą, natychmiast pojechała do szpitala\nZdrowie nigdy nie stanowiło dla niej problemu, prowadziła aktywny tryb życia i dbała o siebie. Pewnego poranka spojrzała w lustro i zamarła z przerażenia. Natychmiast udała się do lekarza.\nZdrowie było dla niej bardzo ważne, kobieta dbała o siebie i prowadziła aktywny tryb życia. Pewnego dnia obudziła się i spojrzała w lustro. Widok jej twarzy przeraził ją aż tak, że natychmiast pojechała do szpitala. Lekarze wydali straszną diagnozę. Kobieta codziennie walczy o powrót do zdrowia. Wszystko przez stres.\nZdrowie straciła nagle - lekarze twierdzą, że wszystko przez stres\nKobieta jest dietetyczką, nigdy nie miała problemów ze zdrowiem. Pewnej nocy Danielle Ferguson z Kalifornii poczuła, że drętwieje jej język. Nad ranem spojrzała w lustro i zamarła z przerażenia. Jej twarz była w połowie sparaliżowana, kobieta nie miała pojęcia, co się z nią dzieje. Natychmiast pojechała do lokalnego szpitala, a lekarze postawili straszną diagnozę.\nLekarze zdiagnozowali u 29-latki porażenie Bella, czyli samoistne porażenie nerwu twarzowego. Przewidują, że doszło do tego w wyniku stresu, który osłabił układ odpornościowy Danielle i doprowadził do stanu zapalnego. Podano jej doustnie sterydy i leki przeciwwirusowe, jednak jej twarz wciąż pozostawała sparaliżowana.\nKobieta była zrozpaczona, ma sparaliżowaną prawą stronę twarzy\nKobieta do tej pory ma trudność z zamknięciem prawej powieki, nadmiernie ślini i ma problem z żuciem. W niektórych przypadkach tej dolegliwości mogą towarzyszyć bóle głowy, ból szczęki i szum w uszach. Lekarze pozostawili 29-latce nadzieję - są zdania, że paraliż może ustąpić, lecz powinna uzbroić się w cierpliwość. Czeka ją jeszcze długie leczenie i rehabilitacja.\nDanielle podzieliła się swoją historią z internautami. W ten sposób dowiedziała się, że nie tylko ona cierpi na tę chorobę. Szacuje się, że porażenie Bella dotyka rocznie około 40 000 Amerykanów i 10 000 Brytyjczyków. Przyznali się do niego m.in. George Clooney i Katie Holmes. Choroba w nazwie zawiera nazwisko XIX-wiecznego szkockiego anatoma i chirurga, Sir Charlesa Bella, który jako pierwszy opisał ten rodzaj paraliżu.\nzdrowie kobieta lekarze


Polacy wybierają prezydenta - miedziowe.pl\nStart Lubin Polacy wybierają prezydenta\nJuż tylko godziny dzielą nas od rozstrzygnięcia wyborów prezydenckich. Chwilę po 21. ogłoszone zostaną pierwsze sondażowe wyniki wyborów i wtedy dowiemy się, który z kandydatów uzyskał najwyższe poparcie i czy dojdzie do II tury. W powiecie lubińskim głosowanie przebiega spokojnie, jak na razie nie doszło do żadnych incydentów w lokalach wyborczych bądź związanych z naruszeniem ciszy wyborczej.\nW samym Lubinie otwartych jest 49 obwodowych lokali wyborczych, które zostały otwarte punktualnie o siódmej rano. Głosować można do 21. Przypominamy, że wybory prezydenckie\nodbywają się z zachowaniem reżimu sanitarnego. Każdy z głosujących musi mieć zakryte usta i nos, może - ale nie musi - mieć rękawiczki ochronne, ale powienien mieć ze sobą długopis. Przed wejściem do lokalu musi natomiast obowiązkowo zdezynfekować dłonie.\nPrzed pobraniem karty do głosowania, musi na chwilę zdjąć maseczkę lub chustę i pokazać dowód tożsamości tak, by członkowie komisji mogliby nas zidentyfikować. By nasz głos był ważny, musimy postawić znak "X" przy wybranym nazwisku kandydata.\nFrekwencja w Lubinie w południe wyniosła 25,88 procent, natomiast o godz. 17 wzrosła już do 48,41 procent.