24 kwietnia, 2014 – Concepción – Hulapen – Chillán – San Fabian de Alico | Zapiski Patagońskie\n24 kwietnia, 2014 – Concepción – Hulapen – Chillán – San Fabian de Alico\nbyło powrotem do w pełni rozbudowanej cywilizacji. Nie – do – porównania z dotychczasowymi miastami Patagonii, które odwiedziliśmy. Może dlatego pierwsza część dnia stała się błądzeniem w labiryncie ulic, mizernych oznakowań, remontów i napraw, a także miejscami budowy nowych odcinków dróg. Przede wszystkim przez miasto próbowaliśmy przemknąć, bo naszym pragnieniem było najpierw dotrzeć do Pacyfiku, by potem jak najszybciej znaleźć się znów w górach.\nPokój był nagrzany tak mocno, że zapotniały szyby. Zanim otworzyłem okno, coś mnie skłoniło do wyrysowania palcem niby geometrycznych wzorów na szybie.\nTakie zabawy uspokajają i wyciszają a już czułem charakterystyczne dyszenie wielkiego miasta za oknem. Ze ściany gapił się na mnie niemo wielki ekran telewizora.\nOtworzyłem okno. Na dalekim wieżowcu odbijała się wielka, żółtawa płaszczyzna wzeszłego słońca.\nSzybko przyrządziłem śniadanie z resztek naszych zapasów, z dołu pobrałem kawę, która była tak słaba, że obaj zgodnie postanowiliśmy odszukać jakąś kawiarnię z espresso, gdy wyruszymy na miasto. Zanim się spakowaliśmy zrobiła się dziesiąta. Na zewnątrz przywitał nas rozległy pióropusz palmy.\nGdy Seweryn zaglądał kontrolnie pod maskę Nissanka, zrobiłem zdjęcie jego wnętrzności, które jeszcze pokryte były patagońskim kurzem.\nPojechaliśmy do centrum aby stamtąd odszukać drogę wyjazdową prowadzącą do oceanu. Przez Colo Colo dobiliśmy do ulicy O’Higgins, przemknęliśmy przez Plac Niepodległości (Plaza de la Independencia), mijając na nim wielki posąg wojownika Mapucze i na końcu natknęliśmy się na ogrodzone tory kolejowe.\nI tu popełniłem błąd skierowując Seweryna w lewo. Chcieliśmy dotrzeć do znanej już nam Nueva Costanera i udać się dalej na zachód, do oceanu. W intensywnym ruchu należało szybko podjąć decyzję. Przejrzałem samochodową mapę, z raczej mizernym oznakowaniem miejskich ulic i postanowiłem dobrać się do oceanu poprzez ulicę Chacabuco i jedną z głównych dróg o numerze 154. Za dzielnicą eleganckich, szklanych wieżowców\nzauważyłem gmach uniwersytetu – Universidad de Concepción,\nwjechaliśmy w Roosevelta, potem główną szosą Camina Penco i klops. Nie ma zjazdu na lewo, do 154. Wyniosło nas na wylotową z miasta – 150, którą zamierzaliśmy jechać dopiero późnym popołudniem. Za chwilę most nad małą rzeką i za nim wpadamy w strefę rozgrzebanej przebudowy. W dole, po obu naszych stronach boczne drogi, lecz żadnego zjazdu i możliwości zawrócenia.\nPo parunastu kilometrach natrafiliśmy, na dalekich przedmieściach miasteczka Tucapel, na światła i robimy coś co Seweryn nazywa fifrakiem, czyli zjeżdżamy na lewo i ostra nawrotka na przeciwległy pas ruchu.\nMimo bliskiego położenia, Tucapel nie należy do tzw. Wielkiego Concepción, na które składa się, obok głównego miasta, dziewięć innych.\nJedno z nich – Talcahuano – jest największą bazą marynarki wojennej i ma dwa porty w zatoce San Vincente. Jest także centrum floty rybołówstwa i sporym obszarem przemysłowym z głównym zakładem, stalownią Huachipato. Nic dziwnego że mieszka tam 250 tysięcy ludzi. Od roku 1774 mieścił się tutaj najważniejszy port na południu Chile, którego znaczenie wzrosło w drugiej połowie XIX wieku, z chwilą otwarcia linii kolejowej.\nZespół miejski, jest drugim pod względem wielkości po Santiago i liczy prawie milion ludzi. Samo Concepción (miasto i gmina) ma przeszło 230 tysięcy mieszkańców. Wśród nich spory procent obcokrajowców, głównie Hiszpanów, Włochów i Amerykanów. Mniejsze społeczności tworzą Niemcy, Francuzi, Brytyjczycy, Grecy i Portugalczycy, Holendrzy i Skandynawowie a także Chorwaci. Kolejne fale emigrantów przybyły z Australii i krajów arabskich.\nOsiem miast łączy szybka kolej, na którą nadzialiśmy się uprzednio na końcu ulicy O’Higgins. System nosi nazwę Biotren i został wstępnie uruchomiony w roku 2005.\nPlan z Internetu\nWstępnie, bo okazało się że wymaga sporo poprawek, łącznie z zamianą taboru na taki typ pojazdów, które były udoskonalone dla hiszpańskiej Walencji. Ostatecznie regularna komunikacja ruszyła w rok później. Każda stacja ma specjalny parking dla rowerów, trasa jest zsynchronizowana z połączeniami autobusowymi, zwanymi Biobuses.\nZ innymi regionami Chile Concepción ma połączenia drogowe, kolejowe i lotnicze. Jest tu drugi największy, międzynarodowy i krajowy, port lotniczy – Carriel Sur. Na lotnisku ma stałą bazę, od 2010 roku, polski śmigłowiec W-3A „Sokół” wyprodukowany w Świdniku i przeznaczony dla CONAF (Corporación Nacional Forestal – chilijski Zarząd Lasów Państwowych), do gaszenia leśnych pożarów.\nConcepción założył w 1550 roku Pedro de Valdivia, w miejscu jednego z dzisiejszych miast aglomeracji – Penco, położonego przy wielkiej zatoce Concepción, naprzeciw Talcahuano. U wejścia do zatoki leży wyspa Quiriquina i wpływa się dwoma przejściami – mniejszym i węższym (Boca Chica) i większym, obszernym (Boca Grande). Niestety, wspaniałe i wydawałoby się bezpieczne położenie zatoki, zakłócają okresowe, duże trzęsienia ziemi. Lecz najpierw nową osadę, w cztery lata po założeniu, zdobyli i zrujnowali Mapucze.\nNiedaleko niej, w 1557 roku, powstał spory fort, a w rok później zaczęto miasto odbudowywać i stało się główną kwaterą wojsk hiszpańskich, w walkach o Araukanie, przez następne 200 lat. Mimo ponownych ataków Mapuczów przetrwało i w 1564 roku osiągnęło dziesięć tysięcy mieszkańców. Potem przyszła cała seria nieszczęść naturalnych – trzęsienia ziemi i tsunami (1570, 1657, 1687, 1730 i dobijające w 1751 roku) – co doprowadziło do przeniesienia miasta w dolinę Valle de la Mocha, ciągnącej się wzdłuż rzeki Bio Bio. Dawne miejsce było opuszczone do 1842 roku, gdy zdecydowano założyć tam nowe miasto nazwane Penco.\nZ owymi zmianami wiąże się pewne nieporozumienie i konfuzja dla przybyszów z zewnątrz, bowiem zwyczajowo mieszkańców Concepción zwą penquistas (z powodu dawnej lokalizacji) a mieszkańców Penco – pencones.\nPierwszym administratorem (Intendant) odbudowanego miasta był Irlandczyk – Ambrose O’Higgins, markiz Osorno, który później został Królewskim Gubernatorem Chile i wicekrólem Peru. Kiedy w roku 1810, w Santiago odbyło się posiedzenie chilijskiego Związku Narodowego, Concepción zostało użyte jako baza wypadowa hiszpańskiej armii, skierowanej z Peru, dla odzyskania zbuntowanego kraju. Oddziały hiszpańskie napotkały na opór w mieście i zarówno tutejsi politycy, jak i odziały wojskowe stały się jednym z motorów napędowych wojny o wyzwolenie spod dominacji Hiszpanii. Pierwszego stycznia 1818 roku, syn gubernatora, Bernardo O’Higgins, proklamował niepodległość Chile w miejscu gdzie jest obecnie Plac Niepodległości, rozpoczynając wojnę wyzwoleńczą.\nTo co się tutaj działo, od czasów historycznych do współczesności, stanowi dowód niezwykłej ludzkiej upartości i woli zaczynania, czasem niemal wszystkiego, od początku. Wyznacznikiem tej upartości były trzęsienia ziemi i następujące po nich tsunami. Budynków stale przybywało, miasto się rozrastało i rozwijało i dziś odgrywa czołową rolę nie tylko w krajowym handlu. Jest także jednym z najbardziej uprzemysłowionych regionów kraju. W dziedzinie polityki ma drugą, największą reprezentację we władzach Kongresu Narodowego, będąc stolicą prowincji Concepción i VIII regionu – Bio Bio. Aglomeracja, wraz z przyległymi terenami, nazywana jest Centralnym Obszarem Południowym (Zona Centro Sur). Miasto ma urozmaicone położenie i sporo pięknych zakątków – nad oceanem i wielką rzeką, obramowane zalesionymi wzgórzami, zachowujące zarazem wygląd nowoczesnej metropolii.\n3 zdjęcia z Internetu\nJednak czułem się w nim nieswojo. Odnosiłem wrażenie, iż z głębi ziemi promieniuje jakieś napięcie. A nie miałem wtedy pojęcia o tym, jak wiele zdarzyło się tu niszczących trzęsień ziemi. Byłem na przykład dwukrotnie koło katedry, która może posłużyć za symbol tego co się tutaj wydarzało.\nPierwsza, nieduża katedra powstała w 1676 roku. Splendoru nabrała po roku 1731, gdy przetrwała trzęsienie ziemi sprzed roku i umocniono ją trwalszym materiałem – cegła ze specjalną zaprawą. Zrujnowało ją następne, tak potężne trzęsienie połączone z tsunami (w roku 1751), że zostały zburzone wszystkie miejskie budynki, także w innych miastach – Chillan, Curico i Talca. Wtedy zapadła decyzja o przeniesieniu miasta i wybudowaniu nowej katedry. Na niewiele się to zdało, bowiem w 1835 roku nadeszło jedno z silniejszych trzęsień ziemi w historii Chile, o sile 8.2. Tsunami zmiotło miasto Talcahuano; w Concepción legło w gruzach 95% kamiennych budynków i 71% zbudowanych z glinianych cegieł. Katedrę ponownie odbudowano i na zdjęciu z roku 1910 widać jej dwie wysokie wieże górujące nad Placem Niepodległości.\nW styczniu 1939 roku nadchodzi następne, potężne trzęsienie ziemi o sile 8.3; ginie 28 tysięcy osób, miasto Chilian zostaje totalnie zrujnowane, w Concepción przeszło 90% domów legło w gruzach. Ściany katedry popękały, a jej wieże przechyliły się tak niebezpiecznie, że podjęto decyzje o wysadzeniu w powietrze całej struktury. Odbudowę rozpoczęto w 1940 roku i ostatecznie ukończono (z nowymi zabezpieczeniami) w roku 1964.\nPo drodze przetrwała mniejsze trzęsienie w roku 1953 i największe trzęsienie XX wieku. W maju 1960 roku, 160 km od brzegu Chile, w okolicach Valdivii, siła wstrząsów osiągnęła od 9.4 do 9.6 w skali Richtera, po czym nastąpiła seria wstrząsów wtórnych i tsunami (dobiło do Japonii, Hawajów i Filipin), co zdemolowało większość budynków Valdivii, zalało stolice wyspy Chiloe Puerto Ancud, miażdżąc jednocześnie wiele barek, łodzi i statków. W sumie zginęło trzy tysiące osób, około dwóch milionów pozostało bez dachu nad głową. Zapewne zginęłoby o wiele więcej ludzi, gdyby nie było paręnaście godzin przedtem pierwszych wstrząsów ostrzegawczych, a najsilniejszy zdarzył się akurat we wczesnych godzinach wieczornych. W Concepción, gdzie wstrząsy osiągnęły 7.9, znaczące zniszczenia objęły głównie dolne dzielnice miasta. Katedra się uchowała.\nPotem zapanował względny spokój na lat pięćdziesiąt, względny, bowiem Chile jest jednym z najbardziej sejsmicznych regionów Ziemi. Leży akurat na styku dwóch płyt tektonicznych – wielkiej, południowoamerykańskiej i mniejszej, Nazca. Płyty napierają na siebie w tempie około 8-10 cm rocznie, co jest jedną z największych szybkości zderzeń płyt tektonicznych na świecie.\nSzkic z Internetu\n27 lutego 2010 roku w Concepción trzęsienie miało 8.8 w skali Richtera. Płyta Nazca zanurzyła się pod południowoamerykańską i przemieściły się względem siebie około 11 metrów. Tak nieznaczny dystans spowodował przesunięcie miasta o trzy metry na zachód. Masy skalne obsunęły się w głąb Ziemi, przesuwając oś ziemską o 8 cm i zmieniając środek ciężkości Ziemi, co skróciło dobę o 1,26 mikrosekundy. Brzmi jak z filmu science-fiction, lecz była to realna sytuacja. Trzęsienie spowodowało śmierć 551 osób, tysiące odniosło rany. Parę wysokich budynków zrujnowało lub poważnie uszkodziło.\nMiasto ominęło tsunami, które znów zdemolowało port w Talcahuano. Trzęsienie spowodowało jeszcze jedno wydarzenie. Więźniowie, korzystając z zamieszania w czasie trzęsienia, próbowali zbiec ze wspomnianego uprzednio więzienia El Manzano (zapiski z 21 kwietnia, 2014). Część pomieszczeń dodatkowo podpalili i dopiero interwencja strażników i oddziału wojska umożliwiła opanowanie sytuacji.\nPoza trzęsieniami, wielkim problemem jest zanieczyszczenie powietrza, spowodowane używaniem paliwa diesla i opalaniem drewnem. Po Santiago i Temuco to trzeci rejon największych zanieczyszczeń środowiska w Chile.\nZ katedrą Świętego Poczęcia w Concepción związane jest wydarzenie z najnowszej historii Chile. Tajna policja Pinocheta w dniu 9 listopada 1983 roku aresztowała dwoje młodych ludzi – rodzeństwo Acevedo: Galo i jego siostrę Marię Candalarię, których uwięziono w niewiadomym miejscu. Ich ojciec, Sebastian Acevedo Becerra, bezskutecznie poszukiwał córki i syna przez dwa dni. Zdesperowany, trzeciego dnia udał się na główny plac miasta – Niepodległości, stanął naprzeciw katedry i aby wymóc uwolnienie dzieci oblał się benzyną i zapowiedział że się podpali. Gdy policjant usiłował mu przeszkodzić, podpalił na sobie ubranie i w parę godzin później zmarł w szpitalu. Przed śmiercią zobaczył swoją córkę i umierał przekonany, iż zdołał doprowadzić do jej uwolnienia. Tajna policja zwolniła córkę z więzienia tylko po to, aby mogła pożegnać się z ojcem. Po jego zgonie natychmiast ponownie aresztowano syna, który spędził w więzieniu dwa lata. W paręnaście dni później aresztowano Marię i przetrzymano ją w więzieniu przez rok i dwa miesiące. W parę tygodni po samospaleniu, wstrząśnięta grupa mieszkańców powołała do życia organizację – Ruch Przeciwko Torturom im. Sebastiana Acevedo (Movimiento contra la Tortura Sebastian Acevedo), której działania koordynował jezuita Jose Aldunate. W ciągu siedmiu lat zorganizowali w mieście 180 pokojowych protestów. W miejscu, w którym zginął Sebastian Acevedo, Kościół katolicki zarządził namalowanie wielkiego, czerwonego krzyża. W 30 rocznicę jego śmierci umieszczono tu także małą tablicę, upamiętniającą owo tragiczne wydarzenie.\nMetropolia Concepción jest na drugim miejscu w Chile jako ośrodek uniwersytecki. Mamy tu cztery, tak zwane uniwersytety tradycyjne; wśród nich Universidad Catolica de la Santisima Concepcion, powołany do życia przez arcybiskupa miasta w 1991 roku, będący kontynuacją najstarszego uniwersytetu, Pencopolitana (Pontificia Universidad Pencopolitana de La Concepción). Ufundowany dekretem biskupa, był prowadzony od 1724 roku przez Towarzystwo Jezusowe. W 1751, trzęsienie ziemi i tsunami zniszczyło uniwersytecką bibliotekę przez co kultura chilijska poniosła wielką stratę. Przepadł zbiór dokumentów i ksiąg dotyczących zarządzania południowym Chile a miastem w szczególności. W nowym miejscu, po przenosinach, zbiór nie odzyskał już dawnego znaczenia.\nDruga grupa to uniwersytety prywatne w liczbie dwunastu. Jeden z nich Universidad de Concepción , ufundowany przez grupę obywateli w roku 1919, był pierwszym sekularnym i prywatnym uniwersytetem w Chile. W parę lat później, gdy otrzymał sporą pomoc od państwa, przeszedł do grupy tradycyjnych i stał się jednym z trzech najważniejszych uniwersytetów w kraju i najważniejszym w metropolii Concepción. Jako ciekawostkę podaję, szczególnie dla młodych ludzi z Polski i Kanady, istnienie przy głównym wejściu do uniwersytetu, popularnego pubu pod zdumiewającą nazwą „Pub Quebec”, ze świetną atmosferą i muzyką.\nChilijczycy z innych miast i regionów, studiujący w Concepción, wnoszą tutaj swoje lokalne obyczaje i style. Mieszanka z tego powstająca tworzy mocną kulturę młodzieżową, w której elementy społeczno-polityczne i nonkonformistyczne, mieszają się ze sztuką a przede wszystkim muzyką. Concepción nazywają stolicą chilijskiego rocka i wiele znanych grup muzycznych tutaj zaczynało swoją karierę. Najbardziej znane zespoły, także poza Chile, to Los Tres i Los Bunkers [You Tube: Los Tres https://www.youtube. com/watch?v=Tjo51Sl4Hho – koncert w Santiago 2006; Los Bunkers – https://www.youtube. com/watch?v=ySa1naLigTA , https://www.youtube.com/watch?v=GiHIsxbNoeU]\nDla wybierających się tutaj, nie polecałbym raczej miesięcy deszczowych, pomiędzy czerwcem a październikiem, gdy spada 80% rocznego deszczu. Klimat jest łagodny i chłodne wody Pacyfiku utrzymują dobrą temperaturę przez cały rok. Rzadko przekracza ona 30° C lub spada poniżej zera.\nI w takowej łagodnej pogodzie gnaliśmy z powrotem do miasta, aby odnaleźć jakaś kawiarnię. Bardzo nam się chciało mocnej kawy, a po niemal dwugodzinnym błąkaniu,\nbyliśmy także głodni, tym bardziej że zbliżało się południe. Przemknęliśmy koło gmachu sądu, znów przez ulicę O’Higgins\nTył gmachu sądu – z Internetu\ni dojechaliśmy poprzez ulicę Anibala Pinto do obszernego Placu Niepodległości, mijając pomnik z herbem miasta, upamiętniający 400-lecie jego założenia. Niedaleko od niego zaparkowaliśmy i piechotą udaliśmy się na poszukiwanie kawiarni. Najpierw uderzył mnie widok budy policyjnej stojącej koło pomnika założyciela miasta, Valdivii.\nPotem weszliśmy w zatłoczoną ulicę Barros Arana i od razu wpadła mi w oko szklana weranda będąca częścią kawiarni „Cafe Rometsch”, gdzie zasiadłem z największą przyjemnością, bowiem miałem świetny punkt obserwacyjny na plac.\nKelner przyniósł kawę macchiato, szklankę soku i potężne ciastko. Wokół siedziało sporo starszych ludzi, elegancko ubranych i zawzięcie konwersujących. Nikt nie dziobał po komórce.\nPo pół godzinie wyszliśmy na plac, mijając z daleka, stojącą naprzeciw i w głębi, katedrę.\nDochodząc do auta, w pewnym momencie natknąłem się na sklep o nazwie Varsovienne, należący do całej sieci sklepów w Chile. Pierwszy raz znalazłem taki sklep w 2011 roku w Santiago i zdumiała mnie jego nazwa. Claudio nie był w stanie mi wytłumaczyć skąd się wzięła i jak jest powiązana z Warszawą. Próbowałem dociec samemu; wysłałem zapytanie do chilijskiej gazety w języku angielskim\n„Santiago News”, a także do głównego biura sieci sklepów, lecz niestety nie otrzymałem odpowiedzi.\nBrodząc po Internecie znalazłem informację, że varsovienne (varsouvienne, varsoviana) jest powolnym tańcem zawierającym kombinacje trzech elementów: walca, mazurka i polki. Taniec narodził się około roku 1850 w Warszawie. Nazwa używana w języku francuskim i hiszpańskim oznacza „z Warszawy” i ów taniec był popularny w wieku XIX w Ameryce oraz w krajach skandynawskich. Odnowienie jego popularności nastąpiło w USA, w latach 20-tych i 30-tych, za sprawą między innymi małżeństwa Fordów (słynnego producenta samochodów Henry Forda), którzy uwielbiali tańce z poprzedniego stulecia i je zawzięcie propagowali. Tańczyli kadryla, poloneza i właśnie varsovienne.\nJego podkład muzyczny odgrywa ważną rolę w znanej sztuce Tennessee Williamsa „Tramwaj zwany pożądaniem”. W filmie z roku 1946 „Pojedynek w słońcu” w jednej ze scen tańczą go Jennifer Jones i Gregory Peck. W przypadku Chile wiem tylko, że od 50 lat jest to nazwa sieci sklepów specjalizujących się w słodkich wyrobach, głównie z czekolady, wyrobach uwielbianych tutaj od paru pokoleń. Tradycyjne przepisy są wciąż uzupełniane o nowości i skład utrzymuje się w ścisłej tajemnicy.\nPokrzepieni i bardziej doświadczeni w rozkładzie ulic dotarliśmy szybko do Nueva Costanera, skręciliśmy w nią na prawo i zaraz natknęliśmy się na ciekawe rzeźby, od których wręcz się roi w mieście. Costanera wpierw biegnie wzdłuż Bio Bio, by potem\nłukiem wyjść na północ. Minęliśmy z lewej wielką rafinerię Empresa Nacional de Petroleo Bio-Bio Refinery. Po prawej rozciągało się rozległe osiedle domków i miejscami bloków w budowie,\nw gęstej sieci mniejszych i większych ulic, nawiązujących nazwami do Europy. Gdybyśmy skręcili w prawo, w ulicę Finlandia, po parudziesięciu metrach napotkalibyśmy ulicę Polonia. Nią dojechalibyśmy do Monaco, Silesii, Sarajewa, Rumunii i wśród wielu innych, znanych nam nazw, znajdziemy nawet ulicę Jugosławii. Dobiliśmy do podrzędnej drogi Camino a Lenga, skręcając nią na zachód, do upragnionego Pacyfiku.\n2. Caleta Lenga\nNajpierw ukazał się na skrzyżowaniu napis miasta – Hualpen i jechaliśmy pomiędzy rzednącymi terenami przemysłowymi z jednej i miejscami dość gęstym lasem, z drugiej strony. Za parę minut, w oddali pokazały się pofalowane wzgórza i łysnęła niebieskawa woda Pacyfiku. Łagodny zakręt na lewo, mała zatoka i daleko w nią wychodzący bardzo długi pirs naftowy. Poprosiłem Seweryna by zjechał na prawo, pod plażę i poszliśmy na brzeg oceanu. Przed nami w rozmigotanej, srebrzystej niebieskości tkwił pirs. Za plecami spora kępa niewysokich sosen.\nCiepło, łagodny szum oceanu, słonecznie. Jak spod ziemi znalazł się przy nas radośnie merdający ogonem pies, który potem z westchnieniem uwalił się na piasek. Swa maścią i półokrągłymi uszami przypominał dzikie psy afrykańskie.\nW głębi zatoki widniały zabudowania rybacko-turystycznej osady Caleta Lenga. Dalej wysokie urwisko.\nUchwyciłem aparatem końcówkę pirsu, a potem sielski widok wędkarza na brzegu.\nZa nasadą pirsu, daleko w zamglonym planie, budowle jak z filmu science-fiction – stalowania Huachipato.\nPodjechaliśmy bliżej osady i znów zatrzymaliśmy się, tym razem po lewej, nad rzeką Lenga, gdzie wiele wodnych ptaków obsiadło łodzie lub taplało się na przybrzeżnych płyciznach.\nOsada ma kolorowe domy i liczne restauracje, gdzie w pogodne dni mieszkańcy Concepción przyjeżdżają wypocząć.\nNa skałach siedziały gromady kormoranów, woda mieniła się światłem i kusiła obietnicą kąpieli. Lecz czas naglił. Zrobiliśmy pętle na końcu osady, przejeżdżając wzdłuż ładnego, nadoceanicznego bulwaru i zawróciliśmy nad Lengą. W intensywnym słońcu bielały po drugiej stronie olbrzymie zbiorniki na ropę.\nZnów Costanerą i tym razem postanowiłem zjechać do pobliskiego rezerwatu Hualpecillo. Skręciliśmy w szosę Ramuncho przemykając koło kolejnych zakładów przemysłowych i rafinerii, a potem, po obu stronach drogi, objął nas liściasty las przerywany sporymi połaciami łąk i krzewów. Zaczęło się królestwo ptaków.\n3. Rezerwat Hualpecillo i Pacyfik\nNa zielonej tablicy informacja z nazwami osad oraz nazwą muzeum i parku. Za parę minut na rozwidleniu dróg ozdobny drewniany płot i kamienne słupki markujące wjazd do parku Pedro del Rio Zañartu. Płasko, zielono, świergotliwie. Gorąco i pachnąco – liściaste drzewa, nagrzane łąki, zioła. Po chwili pusta budka strażnicza i wjeżdżamy wijącą się drogą, wciąż pod górę i docieramy do następnych zabudowań i uporządkowanych ścieżek. Tutaj, po lewej muzeum, na które nie mamy czasu, po prawej parking, gdzie się zatrzymujemy, ale po chwili orientujemy się że można jechać dalej. Kolejne zakręty w obramowaniu gęstej zieleni, co pewien czas wychyla się z lewej rzeka Bio Bio. Jakieś farmy, napisy informujące i zachęcające do jedzenia i wypicia, lecz budynki schowane w głębi, za ścianą zieleni. Nieustannie pod górę, skończył się asfalt, znajome ripio pod kołami, aczkolwiek w bardzo łagodnym wydaniu. Klub wędkarski z restauracją serwującą owoce morza, w tym smaczną zupę marisco. Rzeka coraz szersza, zatoka kończąca się małym wzgórzem. Łagodnie pod górę, wreszcie przełamanie, lekki zjazd, ciemne połacie piasku, podjazd pod kolejną górkę i parking. Wychodzimy z auta. Od razu odległy szum przyboju, smak słonawego wiatru. Brniemy w szaro- czarnym piasku grzbietem niskiego wzgórza, porośniętego miejscami krzakami i jest! – Playa (plaża) en Hualpen.\nUjście rzeki pełne ptaków. Nad głowami szybuje wielki sęp. Wrzynająca się mała zatoka z łodziami.\nRozległy stok usiany kwiatami, podobnymi do kaczeńców, a wśród nich dostojnie i niespiesznie kroczą jastrzębie. Jeden przysiadł na wydmie porośniętej szorstką trawą.\nGdy ją przekroczyłem ukazał się ocean, samotny rybak, poszarpane\nprzez fale skaliste wysepki, przypominające gigantyczne głowy patrzące gdzieś w dal. Trzeba było zejść nad krawędź wody,\naby pokłonić się żywiołowi, zatopić w mocy oceanu. Poczuć smak soli na wargach, rozczesywanie włosów wiatrem, odczuć głęboki ryk toczącej się fali i huk rozbijania o przybrzeżne skały. Nikt się nie kąpał, nie z powodu chłodnawej pogody i bardzo chłodnej wody, ale z racji niebezpieczeństwa. W mgnieniu oka cofająca fala pociągnie cię w głąb. Następna roztrzaska o skały. Zdjąłem buty i zacząłem sopockie zabawy – następowanie za cofającą się falą, potem biegiem przed napieraniem kolejnej, tak by nie zmoczyć spodni.\nNa skałach wodorosty, uczepione małże i pochowane w załomach kraby. Fala szła za falą wybrzuszając grzbiety, przybierając z każdą sekundą, by za chwilę rozbryznąć wysokie pióropusze\nna skałach, zakotłować gęstą, olśniewająco białą pianą na płyciźnie i cofnąć\nsię wprost w objęcia następnej. I następnej. I następnej.\nW płytszych miejscach ocean rozlewał się z sykiem i grzechotem przesuwanego po dnie żwiru.\nNa piasku skręcone konwulsyjnie łodygi wodorostów, o strukturze twardej i elastycznej zarazem gumy, w kolorze chromowanej stali i z pękami ciemnożółtych zarodników. Czasem resztka gąbczastego liścia, powygryzana, z utkwionymi w dziurach byłymi pasażerami na gapę – muszlami morskich mięczaków. Nieprzebrane kształty i kolory.\nNad wodą, nisko ponad falami, pojawił się sznur pelikanów.\nAkurat gdy robiłem drugie zdjęcie ktoś trącił moją nogę. Psisko, pełne przymilności i szukające towarzystwa, a przede wszystkim łase na pieszczoty, pogłaskanie i podrapania. Aż z rozkoszy przymykał oczy. Obróciłem się i zobaczyłem niecodzienny widok. Na wzgórku, koło naszego auta stał zadumany Seweryn i wpatrywał się w ocean. Koło niego leżała inna poczciwina jakby wpatrzona w duży, żółty krzyż na charakterystycznym, symbolicznym chilijskim grobie, jakich tutaj nie brak. Przede wszystkim wzdłuż szos biegnących z Santiago na północ, ku granicy z Peru. Zapewne ktoś tutaj się utopił, a pies być może przychodzi na grób człowieka którego znał. Seweryn powiedział mi, iż nagle się pojawił, dał pogłaskać a potem ułożył się obok niego.\nŻeby się nie pogubić wracaliśmy tą samą drogą. Przed rafinerią spostrzegłem powykręcaną sosnę, do złudzenia przypominającą sosny na półwyspie Hel.\nWzdłuż Nueva Costanera, z widokami miasta po przeciwnej stronie rzeki, mijamy mosty: Alessandro Rodriguez, zjadliwie żółty most kolejowy, potem Llacolen\ni za nim monument zwany 27F, ku czci 551 ofiar trzęsienia ziemi i tsunami z 27 lutego, 2010 roku.\nOdsłonięto go w październiku 2013, w obecności ówczesnego prezydenta Chile – Sebastiano Pinery. Wygrał projekt przedstawiający osiem sześcioboków, każdy o wysokości 23 metrów, nachylone w różnych kierunkach, czasem poszerzające się ku górze, co ma symbolizować siłę zjawisk geologicznych. Koszt budowy wyniósł 200 milionów pesos, co spotkało się z wieloma głosami krytycznymi, włączając w nie nawet burmistrza miasta*.\nMinęliśmy most Chacabuco, za nim od razu skręciliśmy w ulicę Esmeralda i poprzez Victora Lamas, z ciągnącym się kilometrami po prawej parkiem, dojechaliśmy do rogatek terenów uniwersytetu. A tu jakaś zadyma. Stało wielu policjantów, niektórzy w pełnym uzbrojeniu, z hełmami i grubymi ochraniaczami na piersiach i plecach. Parę bud policyjnych i do jednej z nich pakowano młodych ludzi.\nPrzemknęliśmy koło szpitala, dalej poprzez znajome ulice z porannego błądzenia i bez zbytnich problemów dobrnęliśmy do Ruta 150. Z niej, w szybkim tempie, dojechaliśmy do drogi 152, która miała nas poprowadzić do głównej – Piątki. Od tego punktu, do Chillán będzie tylko 87 km.\n* W lutym 2015 wydano dodatkowe 111 milionów pesos na renowację pomnika, w tym na oczyszczenie z graffiti, zatrudnienie stałej ochrony i zmianę iluminacji, co znów podniosło fale głosów oburzenia w mieście.\n4. Chillán – San Fabian\nDrogę 152, przy pięknej pogodzie, przejechaliśmy w iście ekspresowym tempie. Od wjazdu na 5 zaczęła się Ruta del Maule, inaczej zwana Autopista Talca-Chilan, gdzie trzeba było uiszczać opłatę (600 pesos). Przez pagórkowate, zalesione tereny biegnie porządnie utrzymana autostrada.\nDo Chillan wjechaliśmy długą aleją im. Bernadra O’Higginsa, zaczynającą się nisko zabudowanymi przedmieściami. W mieście była równie długa i na pewnym odcinku przybrała wygląd pięknie zadrzewionej, dość wąskiej ulicy.\nSiatka ulic zgęstniała, drzewa mocno się przerzedziły, przybyło po obu stronach domów i wielkich plansz reklamowych. Przyuważyłem strzałkę do centrum, z nieśmiertelnym Plaza de Armas, na nosa skręciliśmy w El Roble na prawo i za parę ulic po lewej niespodzianka – szeroki deptak do którego postanowiliśmy dobrać się od drugiej strony. Znów jednokierunkowe przebiegi, lecz załapaliśmy właściwy kierunek i przez ulice Konstytucji, trafiliśmy na Plaza de Armas. Objechaliśmy plac dookoła, mijając katedrę o beczkowatym kształcie.\n2 zdjęcia katedry z Internetu\nParędziesiąt metrów za nią znaleźliśmy miejsce parkingowe. Plac jest ładnie utrzymany, obsadzony wysokimi drzewami różnych gatunków (w tym parę imponujących palm) i stoi na nim oczywiście pomnik O’Higginsa.\nKatedra jest nader symbolicznym punktem miasta, obrazującym skalę postępu jaki dokonano po wielkim trzęsieniu ziemi, ze stycznia roku 1939. Podczas tego trzęsienia, jednego z największych w pisanych dziejach Chile, zginęło 30 tysięcy ludzi. Podobnie jak w innych miejscach tego regionu, najpierw powstała pierwsza katedra, ulokowana w najstarszej części miasta zwanej Stare Chilan. Trzęsienie ziemi z 1835 roku zdewastowało miasto, katedra runęła i odbudowano ją, jak i centrum, w nowym, dzisiejszym miejscu. Wybudowano ją z cegieł i wapiennej zaprawy.\nNiestety w 1939 roku znów została zniszczona, lecz w tymże roku, kolejny architekt – Hernan Larrain Errazuriz, odbudował ją w stylu modernistycznym i użył zbrojony cement. Kształt katedry i specjalną jej konstrukcję – antysejsmiczną – osadzono na dziesięciu łukach imitujących dłonie złożone do modlitwy. Katedrę, zadedykowaną patronowi miasta, św. Bartłomiejowi, starannie wykończono używając w środku marmurów, granitów, miedzi, aluminium i szkła. Monumentalny krzyż z boku katedry, o wysokości 36 metrów, postawiono ku pamięci ofiar katastrofy. W grudniu 2014 roku został obwołany narodowym monumentem.\nGdy wysiedliśmy z auta, jak spod ziemi wyrósł przed nami mężczyzna przepasany czymś w rodzaju raportówki i domagał się opłaty za parking. Seweryn, jak w wielu innych miejscach Chile, stoczył z nim mały bój, domagając się uznania plakietki inwalidzkiej, przyczepionej na szybie Nissanka. Gość był uparty, bo w Chile nie traktują inwalidów tak jak w Kanadzie, gdzie niemal wszędzie mają możliwość darmowego parkingu na ulicy. Chilijczyk nie znał angielskiego, więc trudno nam było się porozumieć i ostatecznie zrezygnował, mrucząc coś pod nosem na temat gringos.\nDoszliśmy do długiego deptaku, zwanego Arauco Paseo, z pięknymi sklepami, bankami i licznymi restauracjami. Byliśmy głodni i zoczyłem lokal z dużą ilością ludzi, co z reguły świadczy o wartości restauracji. Fuente Alemana (Niemiecka Fontanna) ofiarowała nam bardzo przyzwoite jadło, wsparte dobrym, lokalnym piwem. Dodatkowo przyzwoite ceny i świetny widok na deptak. Sącząc piwo z kufla przyglądałem się ludziom dookoła i tym przechodzącym na zewnątrz. Bardzo lubię w nowym miejscu obserwować zachowanie różnych osób.\nChillan jest stolicą prowincji Nuble ze 175 tysiącami mieszkańców. Ma dworzec kolejowy (5 godzin podróży do Santiago) i autobusowy, wydział rolniczy Uniwersytetu Concepción i bazę wojskową. Jest znane z swojej sieci nowoczesnych centrów handlowych oraz targów ulicznych oferujących głównie owoce, warzywa, odzież i wyroby rzemieślnicze. W leżących niedaleko górach są ośrodki narciarskie i wspaniale urządzony ośrodek wypoczynkowy z hotelem (Gran Hotel) i uzdrowiskiem, opartym na gorących źródłach.\nZdjęcie i schemat z Internetu\nMiasto założył Martin Ruiz de Gamboa w 1580 roku, tam gdzie jest obecnie Stare Chilian. Poza założeniem placówki militarnej, odpierającej ataki Mapuczów, okazało się że jest tu bardzo urodzajna ziemia i szybko rozwinęło się rolnictwo. Jednakże przekleństwem tej okolicy jest sejsmiczny region. W Chilian urodził się, w 1778 roku, chilijski bohater O’Higgins. Przeto jak najbardziej należy mu się okazały pomnik.\nStąd wywodzą się również znani chilijscy artyści, m.in. słynny pianista Claudio Arrau czy śpiewak operowy Ramon Vinay.\nPo krótkim spacerze odjazd przez O’Higgins, tym razem w kierunku północnym, docierając do ulicy Longitudianal, która doprowadziła nas do Piątki. Dojechaliśmy do miejscowości San Carlos i tam mieliśmy skręcić na drogę nr 31, ale niespodziewanie nam umknęła i musieliśmy po parunastu kilometrach szukać zjazdu by zawrócić. W San Carlos wpadliśmy w rozprószone, miodowe światło zachodu.\nZnaleźliśmy dojazd do 5 ku północy i przemierzając jeszcze raz ten sam odcinek, nagle zauważyłem znajomą nazwę – Nahueltoro.\nPodczas międzynarodowego sympozjum „Film i literatura ibero-amerykańska”, w słynnym w latach 70-tych DKF „Kwant”, przy klubie Riwiera-Remont w Warszawie, na sympozjum, którego byłem pomysłodawcą i współorganizatorem, przybyło paru zaproszonych gości. Większość z nich była emigrantami – przede wszystkim Julio Cortazar, Augusto Monterroso i chilijski reżyser Raul Ruiz, któremu poświecę parę zdań później. Na sympozjum pokazaliśmy film Littina z 1969 roku, pt. „Szakal z Nahueltoro”, oparty na autentycznym zdarzeniu.\nGłówny bohater, nazwany później szakalem, był alkoholikiem który zaznał wcześniej licznych krzywd w swym życiu. Był wykorzystywany i poniżany. Pomogła mu biedna kobieta obarczona piątką dzieci. W pijanym widzie alkoholik ich wszystkich zamordował. Film analizował przyczyny owej tragedii, wskazując na społeczne nierówności w Chile.\nLittin w późniejszych latach nakręcił szereg dobrych filmów, które pokazywane były na festiwalach filmowych m.in. w Cannes i Moskwie. Dwa z nich były nominowane do Oscara w kategorii najlepszych filmów obcojęzycznych. W 1984 roku, gdy Littin przeprowadził się do Hiszpanii, postanowił po cichu dostać się do Chile, ucharakteryzowany na innego człowieka. Pod pretekstem kręcenia reklam, przy pomocy czterech różnych międzynarodowych ekip, uzyskał obszerny materiał do filmu dokumentalnego o życiu w Chile pod reżimem Pinocheta. Poza owym filmem, w 1986 roku ukazała się książka Gabriela Garcii Marqueza „Na fałszywych papierach w Chile” (wydanie polskie 2002 i wznowienie 2009, Muza SA), skomponowana na podstawie opowiadania Littina, o tym co przeżył podczas tej karkołomnej eskapady.\nSzczególnym filmem w jego dorobku jest „Tierra del Fuego” z roku 2000, opowiadający o podbijaniu Ziemi Ognistej przez Juliusza Poppera (1857 – 1893), syna żydowskich Rumunów (rodzina przybyła z Polski). Jego ojciec był profesorem i antykwariuszem w Bukareszcie, syn studiował w Paryżu kształcąc się na inżyniera. Barwnym życiem Juliusza można by obdzielić kilka osób. Gdy przeszukiwałem informacje na jego temat napotkałem zdumiewający życiorys obieżyświata.\nPo studiach znajdował pracę w zadziwiających miejscach. Najpierw w Konstantynopolu (nazwa Istambuł/Stambuł funkcjonuje dopiero od 1930 roku), następnie w Egipcie, gdzie pracował przy doglądaniu Kanału Sueskiego. Stamtąd, poprzez Środkowy Wschód udał się do Indii, Chin i Japonii. Na krótko powrócił do Rumunii, by z kolei udać się poprzez Syberię na Alaskę, dalej do Kanady i południowego USA, gdzie brał udział w planowaniu zabudowy Nowego Orleanu. Po roku znalazł się na Kubie, która wciąż była hiszpańską kolonią. Sporządził projekty urbanizacyjne Hawany i jej portu. Ale nieustannie go nosiło.\nWyjechał do Meksyku, gdzie był z kolei przez parę miesięcy dziennikarzem w piśmie dla obcokrajowców „Journal of the Outsiders”. Potem praca kartografa w Brazylii i tam dosięgnęła go wiadomość o odkryciu złota, w rejonie cieśniny Magellana. Tamte obszary były wtedy nazywane nową Kalifornią lub nowym Jukonem, a Patagonia „krańcem świata”. Bez namysłu pojechał do Buenos Aires i w dwa tygodnie później był już w obozie poszukiwaczy złota koło przylądka Dziewiczego, na południe od Rio Gallegos. Miał wtedy 28 lat. Lecz złoto w tym miejscu szybko uległo wyczerpaniu. Rozczarowany, a zarazem zdeterminowany, Popper postanowił założyć własną kompanię poszukiwawczą.\nWiosną 1886 roku odbył trzymiesięczny marsz-rekonesans z przylądka Virgin do Punta Arenas. Compania de Lavaderos de Oro del Sud uzyskała olbrzymi zysk kapitałowy na giełdzie argentyńskiej. Kopalnia wraz z maleńką osadą, chłostaną nieustannym wiatrem Patagonii, została nazwana El Paramo. Podpisano porozumienie graniczne z chilijskim rządem i Popper sprowadził do osady różnych ludzi, w tym awanturników z Punta Arenas. Bogactwo i uznanie oraz zakres posiadanej władzy wpędziły go w megalomanię. Stworzył coś w rodzaju własnej armii, ferował wyroki karząc winnych według swojego kodeksu praw. Lecz w jego mniemaniu, człowieka, który uważał się za pioniera i zarazem władcę terytorium Ziemi Ognistej, głównymi wrogami byli Indianie ze szczepu Selknam (zwani też Ona lub Onawo). Atakowali ich zarówno farmerzy, bo Indianie zaczęli polować na ich owce, jak i poszukiwacze złota. Wszystko rozbijało się o bezprawne wchodzenie na terytoria Indian. Ich opór spotykał się z systematycznym ludobójstwem. Nawet zaczęto dokonywać wypłat pieniężnych za każdego zabitego Selknama. Popper brał w tym aktywny udział.\nDodatkowo założył mennicę w której wybijał własne monety i drukował swoje znaczki pocztowe. Jego złote monety miały taką wartość, że po kryzysie finansowym w Argentynie, w roku 1890,\nbyły uznawane za regularną walutę, chociaż jego biznes upadł, kompanie rozwiązano w 1889 i utracono cały kapitał. Ostro wystąpiły przeciw niemu nie tylko prywatne osoby, ale też władze Chile oskarżając go o autorytarne i brutalne rządy, w połączeniu z masowymi zabójstwami. Popper musiał opuścić Ziemię Ognistą.\nNiezrażony niepowodzeniami, powrócił do Buenos Aires, gdzie zaczął szykować nową ekspedycję na Antarktydę, by objąć kawał jej terytorium w imieniu Argentyny. Tam zmarł nagle, w niejasnych okolicznościach, w wieku 35 lat. Niektórzy podejrzewają, iż został otruty przez wrogów z Tierra del Fuego *\nLittina nie mogliśmy ściągnąć do DKF „Kwant”, bo mieszkał w Meksyku, którego władze kulturalne wysłały do nas nie byle kogo, bo słynnego pisarza, jednego z twórców boomu latynoskiej literatury i stylu realizmu magicznego – Juana Rulfo. Natomiast pojawił się świetny reżyser chilijski Raul Ruiz, który zadebiutował w latach 60-tych i był znany ze swojego nowatorskiego, eksperymentalnego podejścia do kina, co ulokowało go automatycznie jako outsidera w świecie rozpolitykowanych filmowców chilijskich. Ale i tak musiał zbiec z Chile i osiadł w Paryżu. Ruiz i Cortazar, nie znający się wcześniej, siedzieli niedaleko siebie w samolocie lecącym z Paryża do Warszawy i jak to Latynosi szybko wzajemnie się wyczuli. Zaczęli rozmawiać i okazało się, ku ich zaskoczeniu, że lecą na to samo sympozjum. Dzięki niemu się poznali i kontynuowali potem swoją przyjaźń.\nRuiz w późniejszych latach, pracując stale we Francji, nakręcił około setki filmów i zdobył wielkie uznanie w kręgach zarówno awangardowych filmowców, jak i krytyków. Był także teoretykiem i wykładowcą filmowym, autorem projektów realizowanych w szkołach filmowych w USA, Francji, Kolumbii, Szkocji, Italii i Chile, które mógł wreszcie po latach swobodnie odwiedzać.\nZdobył szereg prestiżowych nagród i wyróżnień na festiwalach filmowych w Locarno, Cannes, San Sebastian; w Berlinie w 1997 roku zdobył Srebrnego Niedźwiedzia za „Genealogię przestępstwa”.\nW studyjnym kinie w Toronto, obejrzałem jego zdumiewający film z 1999 roku, zatytułowany „Czas odnaleziony”, nakręcony na podstawie powieści Marcela Prousta „W poszukiwaniu straconego czasu”, z doskonałą obsadą (m.in. John Malkovich, Catherine Deneuve, Emmanuelle Beart, Vincent Perez, czy Chiara Mastroianni – śliczna i utalentowana córka wielkiej miłości Catherine Deneuve i Marcelo Mastroianniego). Dzięki ogromnej dbałości scenografa, świetnej pracy kamery i powolnego tempa narracji, jest to zanurzenie się w tamten świat i to tak mocno, iż odnosi się wrażenie współuczestnictwa, złudy poruszania się w Proustowskich realiach. Ten film śnił mi się potem po nocach i jest do obejrzenia na YouTube – https://www.youtube.com/watch?v=uuI45hCMUjg\nGdy byłem w Santiago, w sierpniu 2011 roku, pewnego wieczoru siedzieliśmy z Claudiem przed telewizorem oglądając dziennik. Pierwszą wiadomością była informacja o śmierci Raula Ruiza w Paryżu.\nW zapadającym szybko zmierzchu, skręciliśmy z Piątki na wschód, w drogę N-31, która po kilku kilometrach zaczęła być w kratkę – raz asfalt, raz ripio. Mieliśmy około 45 km do San Fabian, gdzie postanowiliśmy znaleźć nocleg. W szarówce wjechaliśmy w rozległą dolinę, dojechaliśmy do głównego skweru gęsto utkanego wysokimi i rozłożystymi drzewami. Kręciliśmy się przez paręnaście minut po ulicach wypatrując jakiejś nazwy cabañi lub małego hotelu.\nNiczego nie zauważyliśmy a na dobitkę zapadła już ciemność.\nPowróciliśmy na plac, objechaliśmy go dookoła, lecz nikogo nie napotkaliśmy. Znów wjazd w ulicę i zauważyłem otwarty sklep, gdzie zasięgnąłem języka, w czym pomogły mi dwie młode osoby władające jako tako angielskim. Podały nam nazwę niedalekiego ośrodka w którym są cabañe – Complejo Turistico Vista Hermosa de Alico. W sklepie nabyłem butelkę Missiones Drengo, carmenere i wjechaliśmy w ulicę przypominającą po paru metrach polną drogę obsadzoną drzewami. Z ciemności, w świetle reflektorów, wychynęła tablica z nazwą naszego miejsca. Seweryn został w aucie, ja poszedłem na zwiady. Przez piękny ogród doszedłem do dużego domu, otworzyła mi uradowana kobieta, bo poza nami nikogo w ośrodku nie było.\nDostaliśmy piękną cabañę. Zaparkowaliśmy przed domkiem, wnieśliśmy szybko nasze rzeczy, bo wieczorny chłód zaczął doskwierać. Jakiś mężczyzna rozpalił nam w piecu i za chwilę uniósł się w powietrzu, jakże dobrze znany i wytęskniony zarazem, słodkawy zapach palonego drewna. Mieliśmy przygotowane polana do dokładania do pieca i byliśmy zabezpieczeni do samego rana. Przezornie wieźliśmy ze sobą zakupy ze sklepu w Chillan, dzięki czemu mogłem przyrządzić całkiem pożywną kolację okraszoną winem.\nPo kolacji przerzuciłem zdjęcia i zaglądnąłem do Internetu. Claudio nie odpowiedział na pięć kolejnych maili! Typowy Latynos – mañana. Jednakże wie, że przybywamy do Santiago za dni parę i powinno być wszystko w porządku. Wszedłem na Wirtualną Polskę i wiadomość o śmierci Tadeusza Różewicza. Odchodzą wielcy z pokolenia moich rodziców.\nWyszedłem w nocny chłód ze szklanką wina w ręku. Wprost pod wspaniale rozgwieżdżone niebo. W dojmującej ciszy, obramowanej czerniejącymi w głębi pagórami, za głównym domem. Z daleka dobiegało szemranie rzeki Nuble.\n* Nagrodzony Oscarami film „Zjawa” był kręcony, z powodu braku zimy w Kanadzie, w okolicach Ushuai, na Ziemi Ognistej. Wspaniały krajobraz „zagrał” bezbłędnie. Ushuaia zyskała nową „atrakcję” dla turystów – odwiedzenie miejsca, gdzie pracował jako aktor i reżyser własnego filmu dokumentalnego o zmianach klimatycznych, Leonardo DiCaprio.


Cavaldi, Portfel damski skórzany, 037 - | Moda Sklep EMPIK.COM\nOferta Sklep krateczka : 59,99 zł\nElegancki portfel damski skórzany. Dwuczęściowy, funkcjonalny, w kolorze czerwonym z czarną wstawką. Zapakowany w pudełko. Składa się z dwóch części. W jednej pomieścimy bilon a w drugiej dokumenty, karty, dowód rejestracyjny oraz banknoty. Obie części zamykane są na zatrzask. Dobrze zorganizowany co umożliwia prawidłowe rozmieszczenie dokumentów. Wnętrze: Przegrody na karty/dokumenty: 6 przegródek na karty, 4 przezroczyste na dowód rejestracyjny, 1 na zdjęcia, 1 na suwak, 2 dodatkowe wsuwane Przegrody na banknoty: 2 Przegrody na monety: 3 przegrody na bilon w tym jedna na suwak w 2 części portfela\nNazwa: Cavaldi, Portfel damski skórzany, 037\nWłaśnie zrecenzowałem Cavaldi, Portfel damski skórzany, 037\nElegancki portfel damski skórzany. Dwuczęściowy, funkcjonalny, w kolorze czerwonym z czarną wstawką. Zapakowany w pudełko. Składa się z dwóch części. W jednej pomieścimy bilon a w drugiej dokumenty, ...\nPortfel Damski Skórzany - Murano - MU1961 3 PUCCINI\nJennifer Jones, Portfel damski, 897\nPortfel damski skórzany RFID stop Cavaldi® skóra 4U CAVALDI\nMały portfel damski skórzany Lorenti ochrona RFID Lorenti\nPortfel damski - Fashion Collection - BKP829G 3 PUCCINI\nAlessandro Paoli, Portfel damski, R93\nSkórzany portfel damski podłużny nadruk full print Rovicky KEMER\nSkórzany portfel damski z asymetryczną klapką, półmatowy 4U CAVALDI\nPortfel damski skórzany PELLUCCI 5287 Czerwony PELLUCCI\nPortfel damski skórzany RFID stop Cavaldi® skóra schowki zatrzask 4U CAVALDI\nSkórzany portfel Cavaldi damski skórzany poziomy 4U CAVALDI\nMały portfel damski skórzany RFID stop Cavaldi® 4U CAVALDI\nJulia Rosso, Portfel damski, R42\nPrzepiękny skórzany portfel damski, marki LOREN®, zapinany na zatrzask Loren\nSkórzany Portfel Damski Lorenti Skóra naturalna 5157-JXW RFID SALMON Lorenti\nDamski, półokrągły portfel damski z prostokątną zapinką, Cavaldi 4U CAVALDI\nPortfel damski CROCO Betlewski\nPojemny portfel damski Zagatto ZG91CR Zagatto\nMilano Design piękny mały portfel damski z ekoskóry bigiel i zatrzask Milano Design\nMilano Design mały portfel damski skóra eko Milano Design


Latarka czołowa Jaxon Round Led Camou\nKod produktu: AJ-LAR030\nKlasyczna lampka czołowa firmy Jaxon, dzięki której mamy obie ręce wolne. Dzięki zastosowaniu nowoczesnych diod ledowych emituje bardzo intensywne światło, nie pobierając przy tym dużej energii. Zasilana 3 bateriami 1,5V AAA. Lampka występuje w wersji 7 lub 9-diodowej. Oprawa lampki w kolorze maskującym. Polecamy!! Numer katalogowy producenta: AJ-LAR030.


~ Moje lepsze jutro: Czytanie Zmierzchu\nWiiiikiiii 7 kwietnia 2013 12:59\nJa teraz czytam Zaćmienie :-) http://wiiiikiiii.blogspot.com\nAria i Rosa 7 kwietnia 2013 13:22\nJa wszystkie części czytałam. Łatwa i przyjemna do przeczytania saga :)\nMildie 7 kwietnia 2013 13:22\nSama jestem ogromną fanką Sagi Zmierzch ♥. Jeśli spodobała Ci się ta saga to zapraszam na mojego bloga, na którym znajdziesz recenzje książek, w których część z nich powinna Ci się spodobać ;)\nPa0lciia 7 kwietnia 2013 13:30\nTo ja jeszcze nie przeczytałam sagi zmierzch tylko obejrzałam film,ale wiem,że różnica jest ogromna.Zupełnie inna treść.\nJak chcesz to mogę podać ci kilka tytułów fajnych książek fantasy dla młodzieży.Są bardzo wciągające i sądzę że ci się spodobają :)\nHatred Or Evil 7 kwietnia 2013 15:03\nja czytam trzy metry nad niebem <3\npaajonk ♥ 8 kwietnia 2013 18:15\nJa przeczytałam wszystkie części. :) Jakoś najbardziej podpasowała mi druga, a najmniej ostatnia. Nie wiem czemu. Większość twierdzi właśnie, że ostatnia jest najlepsza. ;p\nMarta Kasia 8 kwietnia 2013 19:38\nI love zmierzch<3\nVéronique. 8 kwietnia 2013 19:45\nja też przeczytałam fragment zmierzchu i to mnie zmotywowało do pisania. bardzo podoba mi się estetyka bloga. + obserwuję.\nAgata Ostrowska 9 kwietnia 2013 15:05\nBoski blog <3 wspaniała książka :3\nJagód kowa 10 kwietnia 2013 12:42\nCzytałam dwa razy każdą część i oglądałam wszystkie :)\nWorthToSmile Really 10 kwietnia 2013 20:37\nczytałam to chyba w 5 albo 6 klasie i już mi się to znudziło ;p\nSusan Elizabeth 11 kwietnia 2013 19:15\nO WIELE BARDZIEJ wolę książki niż filmy akurat jeśli chodzi o tą sagę :)\nNacy. 12 kwietnia 2013 14:32\nKocham te książki przeczytałam każdą filmy też są całkiem fajne ; )\nKiedy będą wyniki konkursu ? : )\nJessica Brzozowska 19 kwietnia 2013 16:45\nNo właśnie ja też zaczęłam czytać dzięki zmierzchowi, i dzięki tej książce zaczęłam blogować. Mam każda książkę i film i jestem zadowolona bo to jedna z najlepszych rzeczy jakie j=kiedykolwiek obejrzałam/przeczytałam.\nto link do mojego bloga http://the-wings-to-the-sky.blogspot.com/\nmam nadzieję że wpadniesz i przysięgam ze się nie zawiedziesz. To jest blog z opowiadaniem o miłości jednak trochę fantasy. Mam nadzieję że wpadniesz. A twój blog jest bardzo fajny, delikatny i bardzo miło się czyta..\nlove1Dxoxo 19 kwietnia 2013 17:02\npodoba mi się twój blog, ja akurat nie czytałam, a oglądałam <3. Zapraszam do mnie...\nGabi Bortacka 19 kwietnia 2013 17:17\nMi osobiście "Zmierzch" nie pasuje, wolę bardziej wymagające książki. Wszystkim fanom sagi polecam "Intruza" tej samej autorki, różnica ogromna, czyta się, przynajmniej według mnie, lepiej niż "Zmierzch", a dodatkowo jest bogata problematyka.\nZapraszam do siebie, tego bloga dopiero zaczynam, ale może cię zainteresować ^^ zamierzam pisać porady dotyczące pisania\nMarzenia się spełniają. 19 kwietnia 2013 18:08\njeejku jak tu slicznie! bardzo, bardzo, bardzo mi się podoba :)\nniebiesko oka 20 kwietnia 2013 19:49\nJa wolę Pamiętniki Wampirów :3\nKaja Niewiadomska 20 kwietnia 2013 19:56\nŚwietny blog! Bardzo stylowy;)\nWszystko jest na swoim miejscu, z przyjemnością się czyta;) Nic dodać, nic ując;)\nWiktoria Siejka 21 kwietnia 2013 10:13\nCornela Swan 21 kwietnia 2013 10:19\nTeż kocham Zmierzch i mam nadzieję że jeszcze bardziej Ciebie wciągnie :3\nZapraszam do mnie :http://liday21.blogspot.com/\nSusan Elizabeth 21 kwietnia 2013 19:16\nWymyśliliście imię? :) Powodzenia w poprawianiu jedynek! <3\nPaulina Styles 22 kwietnia 2013 13:04\nWspaniały jest ten blog <3 kocham go po prostu piszesz tak ciekawie że aż się nie nudzi i chce się sięgnąć po więcej ! A co do zmierzchu to po prostu uwielbiam go, wszystkie części są ciekawe i przedstawiają życie przede wszystkim wampirów <3 ;). I jest o wiele lepsze od np. Pamiętnika Wampirów. Powinno być więcej części sagi zmierzch ale no cóż wszystko ma swój początek i koniec.\nPS. Też mam na imię Paula i też jestem z rocznika '99


Mundialito de Clubes potwierdzone w Moskwie! - Beach Soccer\nMundialito de Clubes potwierdzone w Moskwie!\nBy Beach Soccer / 6 lutego 2019\n8 najlepszych klubów weźmie udział w szóstej edycji najbardziej prestiżowego międzynarodowego konkursu klubu piłki nożnej plażowej\nMoskwa została potwierdzona jako miejsce szóstej edycji konkursu Mundialito de Clubes, organizowanego przez Beach Soccer Worldwide, który odbędzie się w dniach 27 lutego – 3 marca.\nKonkurs opuszcza Brazylię po pięciu edycjach, z których pierwsza odbywa się w São Paulo w 2011 roku, a ląduje w stolicy Rosji, ponownie z ośmioma najlepszymi drużynami klubów plażowych na świecie.\nNowoczesny Megasport Sports Palace będzie areną tej najwyższej klasy zawodów, co oznacza, że Mundialito de Clubes odbędzie się po raz pierwszy w pomieszczeniach. Moskwa nie jest obca imprezom halowym, ponieważ zimą odbywało się tam wiele imprez, z których ostatnim jest Euro Beach Soccer Cup w 2012 roku.\nOstateczna lista drużyn zostanie potwierdzona w najbliższych dniach, ale udział broniących mistrzów Lokomotiv Moskwa jest pewny. Moskale, zwycięzcy konkursu w 2012 i 2017 roku, będą walczyć na ziemi domowej o trzecią koronę, ale z pewnością staną w obliczu ostrej konkurencji.\nSpartak Moscow, jako gospodarz konkursu, będzie także kolejnym z ośmiu uczestniczących zespołów.


Ograniczenia złagodniały. Co konkretnie można, a czego nie? » Radio Jura 93,8 FM Częstochowa. Wiadomości i informacje z Częstochowy i regionu.\nOgraniczenia złagodniały. Co konkretnie można, a czego nie?\nData: 22 kwietnia 2020 / 09:31 Facebook Twitter\nNowe łagodniejsze ograniczenia pozwalają nam od tego tygodnia wreszcie wyjść na spacer, pójść do lasu, wybrać się na rower czy odwiedzić park. Otwarte są ponownie cmentarze, bez przeszkód można odwiedzić serwis wymiany opon, czy myjnię samochodową.\nPamiętać trzeba przy tym o bezpieczeństwie swoim i innych oraz zachować należytą ostrożność, przypomina o tym częstochowska policja.\nZostały złagodzone niektóre zasady bezpieczeństwa w związku z koronawirusem. Mieszkańcy, którzy odczuwają taką potrzebę mogą wyjść na spacer do lasu, parku, iść biegać czy skorzystać z roweru. Pamiętajmy jednak, że nadal obowiązuje się zakaz gromadzenia się. Nadal musimy utrzymywać dwu metrowe odstępy i zakrywać nos oraz usta w przestrzeni publicznej. Dzieci poniżej 13-stego roku życia nie mogą wychodzić z domu bez opieki osoby dorosłej.\n– jak mówi asp. Sabina Chyra-Giereś, rzecznik częstochowskiej komendy, nadal dzieci nie mogą korzystać z placów zabaw, wciąż pozostają zamknięte liczne place do rekreacji ruchowej rozsiane na terenie miasta. Nie prowokujmy niewłaściwych zachowań, które sprzyjać będą roznoszeniu wirusa.:\nW dalszym ciągu obowiązuje stan epidemii w naszym kraju. Oznacza to, że powinniśmy stosować się do zasad bezpieczeństwa i higieny. Jeżeli nie musimy wychodzić, to najlepiej jeśli zostaniemy w domach. Od tego jak będzie przebiegał proces rozprzestrzeniania się wirusa zależeć będzie wprowadzenie kolejnego etapu zbliżającego nas do normalności. Nie naużywajmy możliwości przemieszczania się w celach rekreacyjnych, nie organizujmy imprez, nie gromadźmy się, nie organizujmy spotkań przy grillu. To jeszcze nie jest ten czas.\nWciąż można spodziewać się licznych patroli na częstochowskich ulicach, które sprawdzą czy respektujemy obowiązujące rozporządzenia. Z apelami do mieszkańców w tej sprawie nadal też zwraca się Straż Miejska.\nNie narażajmy siebie ani osób najbliższych zarażeniem się koronawirusem. Policjanci nadal będą wykonywali czynności, będą kontrolować czy osoby objęte kwarantanną stosują się do niej, będą patrolować ulice, parki i lasy, będą sprawdzać czy mieszkańcy nie łamią przepisów.\n– apelowała asp. Sabina Chyra-Giereś z Miejskiej Komendy Policji w Częstochowie.\nCzęstochowa informacje z Częstochowy koronawirus kwarantanna policja wiadomości z Częstochowy\nDzieci już mogą samodzielnie wychodzić z domu, ale służby przypominają: Pamiętajcie o dystansie i bezpieczeństiwe 26 maja 2020


Wspieramy paraolimpijczyków! – Magazyn NTN Snow & More\nPrzy okazji zapraszamy na akcję na śniegu pt. „Ścigać się może każdy”. 10 lutego 2013 w Stacji Narciarskiej Limanowa odbędą się zawody o charakterze otwartym. Składają się z dwóch dyscyplin, których wspólnym mianownikiem jest slalom: slalom gigant i slalom samochodem. Celem zawodów jest popularyzacja narciarstwa zjazdowego wraz z elementami rywalizacji oraz podniesienia umiejętności bezpiecznego prowadzenia samochodu w warunkach zimowych.


Wypadek drogowy - adwokat od wypadków drogowych | Adwokat Poznań\nStrona główna » Prawo karne – adwokat Poznań » Wypadek drogowy\nWypadek drogowypiotrm.seo@gmail.com piotrm.seo@gmail.com2021-06-28T19:17:35+02:00\nWypadek drogowy najczęściej nie jest skutkiem naszego umyślnego działania, ale jego konsekwencje mogą mieć znaczący wpływ na nasze życie. Zgodnie z przepisami, przestępstwo to polega na tym, że ktoś naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała.\nOkoliczności wypadku drogowego\nUstalając wymiar kary za przestępstwo wypadku drogowego, sąd bierze pod uwagę bardzo wiele okoliczności – przede wszystkim rozmiar wypadku i jego skutków, ale także postawę sprawcy (np. zachowanie po popełnieniu czynu – czy uciekł z miejsca wypadku, czy podjął jakieś działania w celu udzielenia pomocy ewentualnym ofiarom), jakie reguły bezpieczeństwa zostały naruszone, czy sprawca zachował reguły ostrożności.\nWypadek drogowy jest przestępstwem, którego sprawcą może być każdy uczestnik ruchu, a więc nie tylko osoba prowadząca samochód czy inny pojazd, ale także pieszy. Co ważne, musi zaistnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zachowaniem uczestnika ruchu, a wystąpieniem wypadku.\nObrona sprawcy wypadku drogowego – adwokat Poznań\nJeśli spowodowaliśmy wypadek drogowy, warto skorzystać z pomocy adwokata, aby dowiedzieć się, jakie konsekwencje mogą nas spotkać oraz jakie są możliwości obrony. Osoby poszukujące adwokata w Poznaniu do obrony w sprawie wypadku drogowego, zachęcamy do kontaktu z naszą Kancelarią. Zajmujemy się analizą sprawy, w tym dokumentacji zgromadzonej przez organy postępowania, aby ustalić wszelkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na ocenę sytuacji. Podejmujemy wszelkie możliwe działania w celu obrony sprawcy wypadku drogowego i uzyskania rozstrzygnięcia jak najbardziej korzystnego dla klienta.\nJestem ofiarą wypadku – co mogę zrobić?\nPierwszą kwestią, na jakiej zwykle zależy ofierze wypadku drogowego, jest pociągnięcie sprawcy do odpowiedzialności. W naszej Kancelarii zajmujemy się takimi sprawami zarówno na etapie postępowania przygotowawczego – utrzymując kontakt z policją czy prokuraturą i składając wnioski o podjęcie określonych czynności, jak i wówczas, gdy sprawa trafi do sądu. Wtedy bowiem osoba pokrzywdzona w wypadku może występować przed sądem jako tzw. oskarżyciel posiłkowy, składając wnioski dowodowe, przedstawiając swoje stanowisko i wskazując, o jaki wymiar kary dla sprawcy wnosi.\nOprócz kwestii z zakresu prawa karnego, istotne jest również dochodzenie odszkodowania i zadośćuczynienia przez ofiarę wypadku. Odszkodowanie obejmuje m.in. koszty leczenia, natomiast zadośćuczynienie to rekompensata za cierpienie doznane na skutek wypadku. Jeśli w wypadku doszło do czyjejś śmierci, bliscy tej osoby mogą dochodzić odszkodowania.\nNasza Kancelaria zajmuje się kompleksowym wsparciem dla osób poszkodowanych w wypadkach oraz dla bliskich ofiar wypadków, zarówno na gruncie prawa karnego, a więc dążenia do skazania sprawcy, jak i na gruncie prawa cywilnego, a więc dochodzenia rekompensaty za jego czyn. Zajmujemy się sprawami na terenie Poznania i Wielkopolski.


hamulce - Artykuły na temat 'hamulce' oraz 'tuning' - Serwis Przedsiębiorcy MSP - działalność gospodarcza, prawo spółek, podatki i finanse, ZUS, prawo UE, leasing\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > tuning\nSkutecznie działający układ hamulcowy ma niebagatelny wpływ na bezpieczeństwo - zarówno nasze, jak i pozostałych użytkowników dróg. Warto dbać o jego kondycję, a nawet pokusić się o modyfikacje, które mogą skrócić drogę hamowania. »\nWszyscy profesjonalni zawodnicy driftingowych zmagań wiedzą, że nie wystarczy zaciągnąć hamulec ręczny i cieszyć się efektem. Na torze trzeba pokazać prawdziwe umiejętności oraz techniki pozwalające na jak najbardziej efektowny i długi kontrolowany poślizg. »\nWymiana tarcz hamulcowych na większe jest wymagana, kiedy zwiększamy znacząco moc auta. Założenie większych tarcz gwarantuje skuteczniejsze hamowanie. W tym poradniku podpowiemy, jak zamontować większe tarcze. »\nDrobiazg, który cieszy oko – pomalowane na czerwono zaciski hamulcowe. To podkreślenie sportowych ambicji, ale w nienachalny sposób. Podpowiadamy, na co zwracać uwagę przy malowaniu zacisków. »\nTuning hamulców - porada specjalisty\nNie ma takich hamulców, których nie dałoby się poprawić. W ten element zawsze warto zainwestować. Nie tylko do sportowej jazdy – sprawne hamulce to podstawa bezpieczeństwa na drodze. »\n+ płyn hamulcowy (30)\n+ układ hamulcowy (9)\n+ tarcze hamulcowe (8)\n+ wymiana klocków hamulcowych (6)\n+ sprzęgło (5)


28.021 - Ogrodowe szkliwione / Donice ogrodowe - Polnix\nŚrednica 23cm / Wysokość 20cm Średnica 32cm / Wysokość 27cm Średnica 41cm / Wysokość 34cm Średnica 50cm / Wysokość 43cm\nŚrednica 23cm / Wysokość 20cm\nŚrednica 32cm / Wysokość 27cm\nŚrednica 41cm / Wysokość 34cm\nŚrednica 50cm / Wysokość 43cm\nDuża donica o okrągłej podstawie w zestawie z podstawkiem.\nProdukt posiada bardzo funkcjonalny kształt zapewniający dużo miejsca układowi korzeniowemu nawet wielkich roślin.\nArtykuły z działu Ogrodowe szkliwione wykonane są ręcznie, z naturalnych materiałów – zacieki szkliwa, różne przebarwienia, delikatne wżery, szkliwo crackle – dzięki temu nie ma dwóch takich samych donic, każdy egzemplarz jest wyjątkowy.\nDuży gabaryt i wykonanie z ceramiki szkliwionej sprawiają, że donica stanowić będzie eleganckie uzupełnienie ogrodów, tarasów lub po prostu przestrzeni publicznej.\nZamów ile chcesz - za transport zapłacisz i tak tylko raz ! Niezależnie od tego jak dużo produktów wybierzesz, za dostawę i tak zapłacisz jedną stałą cenę. Ze względu na wagę lub gabaryty produktu, aby transport był bezpieczny musi odbywać się na palecie. Ponieważ jednak pozostanie dużo wolnego miejsca – dostawę ewentualnie wybranych dodatkowych produktów – np. tego modelu, pozostałych jego rozmiarów lub innych donic z naszego sklepu otrzymasz gratis. Zachęcamy do zakupu jak największej ilości produktów – oszczędzasz na kosztach transportu. (Uwaga dotyczy modeli o średnicy 41cm i 50 cm.)\nWaga 4 kg 10 kg 13,5 kg 27 kg


iOS 12.4.6 - aktualizacja dostępna dla modeli iPhone 5s i 6\niOS 12.4.6 to nowa aktualizacja, którą Apple udostępniło użytkownikom telefonów iPhone 5s, iPhone 6 oraz starszych iPadów. To urządzenia, które nie dostały trzynastej wersji oprogramowania. Aktualizacja iOS 12.4.6 zawiera jedynie poprawki błędów. Nowości w postaci nowych funkcji tutaj nie znajdziemy.\n26 marca 2020 26 marca 2020 Marcelina Poznańska 2095 odsłon 0 komentarzy aktualizacja, Apple, co nowego, iOS, iOS 12.4.6, iPhone, iPhone 5S, iPhone 6, nowości\niOS 12.4.6 to nowa aktualizacja, która Apple udostępniła użytkownikom tych urządzeń, które nie dostały w zeszłym roku trzynastej wersji oprogramowaniai tym samym wersji 13.4. Są to iPhone 5s, iPhone 6, 6 Plus oraz starsze modele iPadów. Poniżej znajdziecie oficjalny wykaz zmian. Jest on bardzo krótki.\nAktualizacja iOS 12.4.6 – co nowego\nOS 12.4.6 zawiera ważne poprawki zabezpieczeń systemu i jest zalecany dla wszystkich użytkowników. Niektóre funkcje mogą nie być dostępne we wszystkich krajach lub obszarach. Informacje na temat zawartości uaktualnień Apple związanej z zabezpieczeniami można znaleźć pod tym adresem.\nJak nietrudno zauważyć, jest to pomniejsza aktualizacja, która zawiera tylko poprawki pewnych błędów, w tym związanych z zabezpieczeniami. Użytkownicy modeli iPhone 5s oraz 6 i 6s Plus mogą pobrać nowy update udając się do sekcji Ustawienia, Ogólne i Uaktualnienia. Oczywiście, pamiętając przy tym, że jest wymagane połączenie z siecią Wi-Fi. Aktualizacja waży kilkadziesiąt megabajtów.\n← Co już wiemy o Huawei Mate 40 na kilka miesięcy przed premierą?\nHuawei uchyla rąbka tajemnicy o nowościach z EMUI 10.1 →


Po 210 latach wrócił na Podole – Reportaż z odsłonięcia tablicy pamiątkowej Maurycego Gosławskiego | Słowo Polskie\nJesteś tutaj: Home » Polacy na Kresach » Relacje z wydarzeń » Po 210 latach wrócił na Podole – Reportaż z odsłonięcia tablicy pamiątkowej Maurycego Gosławskiego\nPo 210 latach wrócił na Podole – Reportaż z odsłonięcia tablicy pamiątkowej Maurycego Gosławskiego\nUroczystość odsłonięcia tablicy pamiątkowej Maurycego Gosławskiego odbyła się 17 listopada 2012 roku w miejscowości Kosogirka (Frampol). To wydarzenie kończy obchody „Miesięcznika pamięci Maurycego Gosławskiego – poety,żołnierza i patrioty” na Podolu.\nListopadowa pogoda niezbyt miło potraktowała licznie zebranych gości – mroczną, wilgotną i zimną przypominała o tym, że właśnie 17.XI Maurycy Gosławski zmarł. Na placu obok biblioteki wiejskiej w Kosogirce przy starym szlaku kamienieckim zgromadziły się mieszkańce wsi, goście oraz przedstawiciele mediów wokół zawieszonej białym płótnem tablicy wmontowanej na betonowym parapecie…\nObok memoriału dumnie rozwiewają się na wietrze flagi Polski, Unii Europejskiej i Ukrainy. Brzmią polskie piosenki patriotyczne i ludowe, które w wyznaczonym czasie przerywa głos prowadzącej, sygnalizujący o rozpoczęciu uroczystości…\nPo odsłuchaniu Hymnów Polski i Ukrainy prawo do odsłonięcia tablicy Maurycego Gosławskiego otrzymuje Henryk Kaczurowski – prezes Zarządu Jarmolińskiego Zrzeszenia Polaków „Jedność”, inicjator całego pomysłu, autor projektu i realizator, a także pan Borys Furman – poeta, członek Zrzeszenia dziennikarzy Ukrainy i Jarmolińskiego Zrzeszenia Polaków „Jedność”.\nPrzy dzwiękach melodii Chopina, spadające białe płótno otwiera obecnym potężną marmurową tablicę na której wyryto po obie strony od wizerunku poety dwujęzyczny napis, z datą urodzenia oraz śmierci.\nDo poświęcenia tablicy zaproszono proboszcza parafii rzymsko-katolickiej kościoła Św. Piotra i Pawła w Jarmolińcach oraz miejscorgo kościele w Kosogórce – kś. Piotra Miszczuka.\nPo zakończeniu poświęcenia głos zabiera pani Tatiana Podolska – zastępca przewodniczącego administracji rejonowej w Jarmolińcach:\n-Jestem niezmiernie wdzięczną za tak wspaniały pomysł i jego realizację, ponieważ to bardzo ważne by pamięć o wybitnych ludziach takich jak Maurycy Gosławski służyła na przyszłość wzorem patriotyzmu i wielkiej miłości do ojczystego kraju.\nFranciszek Miciński – prezes Cmielnickiego oddziału ZPU odczytuję tekst listu od Krzysztofa Świdereka –Konsula Generalnego RP w Winnicy do Henryka Kaczurowskiego:\n„ Szanowny Panie Prezesie,\nSerdecznie dziękujemy za zaproszenie i niezmiernie cieszymy się z tego,że w rodzinnym Frampolu zostanie odsłonięta tablica pamiątkowa Maurycego Gosławskiego-polskiego poety epoki romantyzmu,uczęstnika kampanii tureckiej i powstania listopadowego,ale przede wszystkim Wielkiego Patrioty Polski.\nJest to ważne wydarzenie nie tylko dla Polaków Podola, ale także dla wszystkich obywateli, gdyż postać ta jest dla nas przykładem prawdziwego patriotyzmu i oddania się Ojczyznie, które nie mierzy się słowami ale czynem.\nDziękujemy Polakom z Jarmoliniec za pamięć o tym patriocie, który miłował Polskę ponad wszystko, Dzięki tej tablicy coraz więcej Podolan będzie wiedziało,kim był Maurycy Gosławski.\nWinnica,16 listopada 2012r.\nGłos zabiera poeta,Borys Furman i recytuję własny wiersz napisany z okazji odsłonięcia tablicy pamiątkowej Maurycego Gosławskiego:\nМожливо так судилося долі,\nМчала карета уперед…\nТоді й родився у Фрамполі\nМайбутній вчитель і поет.\n«Сказало» двісті десять мірка-\nЦе стільки літ тепер йому.\nВернувсь Маврицій в Косогірку\nУ своїм єстві наяву.\nУ сім томів-величну творчість\nУ праведних повстаннях польських\nЗа правду,волю виступав.\nА час пливе нестримно,стрімко,\nТа шану,пам’ять не знести,\nВернувсь сьогодні назавжди.\nDo mikrofonu podchodzi pani Maria Bodnar – dyrektor wiejskiej biblioteki ze słowami:\n-Jestem wdzięczna, jako mieszkanka tej wsi, za uczynienie przez rejonową polską społeczną organizację tak ważnego daru dla przyszłości – odsłonionej dzisiaj tablicy pamiątkowej Maurycemu Gosławskiemu.Także jestem wdzięczną prezesowi organizacji polskiej za zorganizowany dla czytelników naszej wsi, wielotematyczny wydział lektury polskiej. Nie zdążyliśmy z wyremontowaniem komnaty pod Muzeum Maurycego Gosławskiego przy naszej Bibliotece ale i tak w krótkim czasie uczyniono bardzo dużo, za co serdecznie dziękuje!.\nW wykonaniu duetu Ireny Bojko i Natalii Zaterki zebrani wysłuchali piosenki „Hej, jedzie ułan, jedzie”- autor muzyki nieznany, słowa – Maurycy Gosławski.\nPo gościach głos bierze prezes Henryk Kaczurowski:\n-Na wstępie pragnie złożyć w darze dla bibliteki wiejskiej odredagowany przeze mnie egzemplarz jubileuszowego wydania poematu „Podole” Maurycego Gosławskiego, który został wydany jako dodatek literacki do pisma „Głos Podola” ku 200-leciu urodzin poety.\nMaurycy Gosławski poeta, malarz piękna ziemi podolskiej, żołnierz,wielki patriota,urodził się w 1802 roku tutaj we Frampolu (w.Kosogirka). Serce tego wspaniałego człowieka zaczęło się bić 210-lat temu w tym miejscu gdzie my dzisiaj tu się zebrali…\nDzisiaj Gosławski jest prawie zapomniany, chociaż kiedyś jego utwory,szczególnie w okresie powstania listopadowego,cieszyły się dużą popularnością. Z perspektywy prawie dwóch wieków, można zauważyć, że jego twórczość nie tylko odzwierciedlała wszystkie procesy, zachodzące w literaturze początku XIX wieku ale stanowiła oryginalny i cenny wkład w rozwój poezji doby polskiego romantyzmu.\nŻył krótko, ale pozostawił po sobie kilka bardzo ciekawych utworów. Najbardziej znane to poemat ”Podole”, w którym opisuję różne części tej krainy, nawiązując do jej przeszłości, mówi jak bardzo z tą ziemią jest związany, podkreśla swój emocjonalny stosunek do Kresów. Najbardziej liryczne wyznanie poety to czwarta część „Podola”, przedstawiająca rozstanie poety ze swym ukochanym krajem, przyjaciółmi i najbliższymi. Jest to jednocześnie pożegnanie z ideałami młodości i zamknięciem pewnego etapu życia. A oto jak pisał:\n„ Żegnaj drogie Podole! Święta moja ziemio!\nChoć wzburzone uczucia głos w tej piersi niemią.\nI zza łez cię nie widzi spojrzenie tułacze\nJa Cię nie zapomnę! ”\n…Cieszę się z tego, że jednak się udało po tylu latach od urodzenia się poety, znaleźć miejsce jego urodzenia na mapie Europy. Ta tablica pamiątkowej pojawiła się dla przyszłości, pamięci i wiedzy. Wnieśliśmy propozycję aby biblioteka wieska została przekształcona prawnie jako Biblioteka-Muzeum im. Maurycego Gosławskiego.\n…Idea to jedno, jednak nic nie wartą była by ona bez dobrych szczodrobliwych serc tych, którym jest nieobojętną historia własnego kraju.\nJakże miło było patrzeć na ludzi którzy odezwali się na apel o zbiórce środków na zrobienie, montaż i otwarcie tej tablicy, w miarę własnych możliwości wsparłem ten pomysł. Na liście dobroczyńców są nie tylko Polacy, co jeszcze bardziej cieszy i daję powody aby budować nadal naszą wspólną przyszłość na przykładach szacunku ludzi, historii i kultur narodowych. W tym miejscu pragnę serdecznie podziękować za pomoc nam w zrealizowaniu tego projektu – parafianom kościoła Św. Piotra i Pawła w Jarmolińcach i proboszczowi tej parafji kś. Piotrowi Miszczukowi. Jestem niezmiernie wdzięczny panu Orestowi Słobodzianowi za patronat nad sprawami montażu tablicy oraz wsparcie materialne, również dziękuję przedsiębiorcom – panom Jerzemu Gulewatomu, Sergiuszowi Krawczuku, Aleksandrowi Melniku, Wiktorowi Czepraku, Aleksandrowi Pasławskiemu, pani Natalii Zaterce, lekarzom wydziału chirurgii Szpitalu Rejonowego, nauczycielom oraz wielu innym osobom który się przyczynili do zrealizowania tego zadania. Wszystkim Wam serdeczne – Bóg Zapłać!\nPrzed chwilą słyszeliśmy z państwem piosenkę na słowa Maurycego Gosławskiego a teraz proponuję dla Państwa specjalnie przygotowaną dla dzisiejszej uroczystości, niezasłużono zapomnianą a jednak wracającą na teren Podola słynną „Dumkę na wygnaniu”.Ta piosenka w wieku XIX była śpiewaną w każdej polskiej rodzinie i słynęła jako drugi Hymn Polski.\n…Tą właśnie piosenkę po wystąpieniu prezesa wykonał duet pani Ireny Bojko oraz Natalii Zaterki.\nUczestnicy uroczystości złożyli kwiaty i znicze pod tablicę pamiątkową M.Gosławskiego, prowadząca ogłasza o zamknięciu uroczystości.\nChwile mijają a uczestnicy nie spieszą się rozchodzić i z rozwagą i uszanowaniem spędzają jeszcze jakiś czas przy tablicy pamiątkowej wielkiego Polaka – Maurycego Gosławskiego.\nZdjęcia ze Frampola


Deuter Plecak 24L Deuter ACT Trail 24\nPlecak 24L Deuter ACT Trail 24 5.00 1\nFunkcjonalny i bardzo lekki.\nWybierz kolor: ocean-granatowygranitowy-zielony\nWymiary: 58 / 26 / 19 (H x W x D) cm\nCzy można połączyć zalety plecaka miejskiego i plecaka do wycieczek pieszych? Deuter ACT Trail 24 udowadnia, że tak! Jako że posiada wszelkie możliwe udogodnienia, okazuje się wręcz niezbędny poza domem. Przeciwdeszczowy pokrowiec, liczne kieszenie, w tym kieszenie boczne i kieszeń na mokre ubrania, a także możliwość przyczepienia do niego systemu nawadniającego i kijów do nordic-walkingu to tylko niektóre z jego zalet.\nPlecak ACT Trail 24 jest pojemny i wygodny. Doskonale wyprofilowane ramiona świetnie dopasowują się do sylwetki, a pas biodrowy stabilizuje pozycję bagażu na plecach. Z kolei dzięki zastosowaniu oddychającej pianki i tkaniny Mesh pocisz się znacznie mniej, niosąc go na sobie. Jeśli interesuje Cię uniwersalny i zaawansowany technologicznie plecak, zamów już teraz ACT Trail 24!


Trzewiki 104AP OTMĘT® | ButyOtmet\n(4.8) 40 Opinii | Dodaj swoją recenzję\nButy z kolekcji Otmęt Classic stworzone zostały dla tych, którzy cenią klasyczną estetykę i uniwersalny design, pozwalający dopasować buta do praktycznie każdego stroju i do każdej okazji. Buty wykonane są z naturalnej miękkiej skóry welurowej, która w połączeniu z lekką podeszwą styrogumową daje duży komfort chodzenia. Obuwie idealnie dopasowuje się do kształtu stopy. Podszewka jest ze skóry naturalnej. Wkładka ze skóry naturalnej, pod którą jest dodatkowa warstwa (lateksowa pianka), zawierająca środek bakteriobójczy szwajcarskiej firmy Sanitized oraz składniki na bazie węgla drzewnego, dzięki czemu pochłania nieprzyjemny zapach i zabija bakterie. Obuwie wykonane w systemie flexiblowym. Buty produkowane ręcznie, w całości w Polsce.\nOpinie klientów 40 Opinii\nButy wygodne, wytrzymałe i wypróbowane i przy tym kultowe.\nUwaga dla kupujących w sklepie internetowym: zastanowić się nad wyborem rozmiaru i tęgości. Pierwsze zamówione w moim stałym rozmiarze musiałem odesłać i wymienić na większe o jeden rozmiar\n(problem i dodatkowe koszty wysyłki) - mała rozmiarówka.\nButy rewelacja!!! Po długim szukaniu znalazłam dla męża takie buty,których szukaliśmy! I myślę,ze nie skończy się na jednej parze\nBardzo wygodne. Idealne na codzień i do pracy, w której trzeba dużo chodzić. Od wielu lat kupuję. Polecam!\n1. Pod skórką podeszwy zaczęto dodawać jakąś gąbkę, która powoduje u mnie uczucie niewygody. Uważam, że podeszwa powinna być gładka i bez żadnych wypełnień.\n2. Tworzywo podeszwy od strony ziemi, na mokrej powierzchni jest BARDZO śliskie. Przydał by się uczciwy wibram.\nPoza tym, bez zarzutu.\nTak naprawdę to jedyne buty w których nie męczą mi się stopy .\nWygodne!!!!! Ponadczasowy fason , noszę od kilkunastu lat.\nNa początku pękała w poprzek podeszwa . Ale już od dawna jest OK.\nBardzo dobrze wykonane buty, Od parunastu lat kupuje tylko buty Otmęt i nie wyobrażam sobie innych butów.\nPodeszwa buta po 3 tygodniach użytkowania rozkleiła się na szwie z boku oraz rozwarstwiła się z przodu. Dodatkowo buty odbarwiły się czubkach. Wysłałem je do reklamacji, po 2 tygodniach, gdy sam zadzwoniłem do sklepu dowiedziałem się, że but zostanie sklejony i odesłany do mnie. Raczej mało profesjonalne podejście ze strony sklepu.\nOd lat tylko Otmęt! Inne buty dla mojego faceta nie istnieją! Zamawiam od razu po 2 pary, on-line. Szybko, nie wychodząc z domu i... najtaniej!\nButy wygodne, bardzo starannie wykonane. Warto na nie poczekać... :)\nZdarłem już kilkanaście par tych butów. Ładne, super wygodne , dobrze uszyte.\nButy rewelacyjne, Tata nosi je chyba 10 lat. Te kupione w sklepie stacjonarnym nie mają ocieplacza, wtedy jeszcze takich nie było. Chcę zamówić nowa parę.\nsuper buty w super cenie\nZamówiłam buty dla Męża. Powiedział, że tak wygodnych butów jeszcze nigdy nie miał. Nic nie gniecie, wygoda, komfort, świetne wykonanie. Nic dodać nic ująć. Tak trzymać!\nNiestety ale z ubolewaniem muszę stwierdzić że to nie ten Otmęt co jeszcze parę lat temu.Szkoda.Czy są osoby które się ze mną zgadzają.?\nNoszę od lat buty Otmętu. Nie znam lepszych towarzyszy wędrówek po mieście, po górach, a nawet po plaży. Noszę cały rok. Stopa nie męczy się. Buty, mimo intensywnej eksploatacji, pachną ok - a to ważne. Buty dla prawdziwego wagabundy.\nExcellent shoe, I was happy to find such style still in production. Top quality leather, skillfully and traditionally crafted, still affordable. All natural material keeps feet fresh - for those who have to spend the whole day in the shoes ;)\nBest pair I bought since many, many years!\nBardzo wygodne i wytrzymałe buty. Miałem już kilka par różnych modeli - po około 2-3 latach intensywnej eksploatacji, zdziera się część podeszwy i widać już ogólne ślady zużycia, ale nic nie pęka, nie pruje się itp. Chodzę szybko, po różnych nawierzchniach, przez cały rok i rzadko konserwuję, więc buty nie mają lekko ;).\nBardzo wygodne buty. Starannie uszyte. Polecam.\nButy b. fajne , wyściółka wewnętrzna sprawia że mogą być noszone przy niższych temperaturach . Jedyna uwaga to niemożność znalezienia informacji na opakowaniu lub produkcie że jest to tęgość H. Taką zamówiłem i muszę wierzyć Firmie na słowo .\nJedni co pamiętają o szerokich stopach z wysokim podbiciem. W salonach wszystko skrojone na wąskie platfusy we włoskim stylu.\nPonadczasowe,super wygodne i wytrzymałe buty.\nButy super. Mąż zachwycony. Już myśli o zamszowych. Zdecydowanie polecam.\nDoskonałe buty "osiołki". Znakomita jakość, bardzo wygodne i lekkie. Bardzo polecam. To już moje kolejne buty tego producenta.\nJestem bardzo zadowolony z kupionych butów. Są wygodne i ładne. Super zakup.\nKlasyczne, wygodne a do tego możliwość wybrania tęgości.\nWłaśnie dzisiaj kupiłem te wspaniałe buty,powróciły wspomnienia.Super mieć je znowu na nogach.\nZakupione przeze mnie buty są wygodne i co ważne, zostały solidnie wykonane. Charakterystyczne, klasyczne wzornictwo trzewików ( gładka skóra,szycie,szerokie podeszwy ) pozostaje ponadczasowe. Kto zna ten wie...\nPolecam wszystkim, są dokładnie takie same jak 25 lat temu. Wtedy były mocne i teraz również nic im nie brakuje. To będzie mój powrót do tej marki.\nWłaściwie od kilku lat chodzę tylko w tym modelu nutów. Zmieniam tylko kolor :) Bardzo wytrzymałe, ale przede wszystkim WYGODNE buty. Nie znalazłem jak dotąd lepszych.\nKupiłam mężowi na rocznicę ślubu, był zachwycony.\nJest to obuwie najlepsze na świecie, po zdjęciu butów na 15 godzinnym safari (sahara) stopy i skarpetki są suche, zero potu. (...) To są doskonałe buty.\nZnakomite buty. I chyba ostatnie jeszcze w starej (niższej) cenie.\nlekkie wygodne obuwie i zawsze modne\nod lat tylko OTMET !!!\nDopiero niedawno dowiedziałem się, że Otmęt wraca z butami. Kupiłem przez Internet i nie żałuję, bo aż szkoda ściągać. Jest wygodnie, jest modnie, no i wcale nie drogo biorąc pod uwagę, że to ręczna produkcja.\nPodobne produkty z innej skóry


8 godzin temu › zdjęć 154 Czarni Dobrzyca - UKS Śrem 2:2\nOgrani przez Stal\nKoszykarze Open Florentyny nie zagrają w finale turnieju, rozgrywanego w Gołuchowie. W meczu, inaugurującym zawody, ograni zostali przez ostrowską Stal. Pierwsza kwarta nie zapowiadała problemów. Niestety, później zaczęły się mnożyć straty, co przy słabej skuteczności rzutowej przyniosło kompromitującą dość porażkę. Pleszewianie po raz ostatni byli na prowadzeniu w 24’, kiedy to dwa punkty uzyskał Sławomir Nowak (46:45). Później dominacja ostrowian nie podlegała już dyskusji. Stalowcy na pięć minut przed końcem meczu po akcji „dwa... więcej ›\nponad rok temu › 17.09.2010 › sport i rekreacja komentarzy 1 ~ Piotr Hain\nAnna Lewera przywiozła z Międzywojewódzkich Mistrzostw Młodzików w Lekkiej Atletyce złoty medal. Lekkoatletka LKS-u OSiR zwyciężyła w konkursie pchnięcia kulą. Złoty medal przyniosła jej ostatnia, szósta próba, w ktorej kula wylądowała w odległości 10,81m. Dekoracji złotym medalem dokonał osobiście trener Bernard Woźniak. Dobrze spisali się także inni reprezentanci LKS-u OSiR Pleszew, gromadząc w sumie siedem punktów do rankingu wspołzawodnictwa Polskiej Federacji Sportu Młodzieżowego. Zawody odbyły się na stadionie "Olimpii" w... więcej ›\nponad rok temu › 13.09.2010 › sport i rekreacja komentarzy 1 ~ Piotr Hain\nZ pucharem z Łowicza\nKoszykarze Open Florentyny zdobyli puchar burmistrza Łowicza, zwyciężając w towarzyskim turnieju, rozegranym w trakcie mijającego weekendu. W prestiżowym pojedynku, stanowiącym rewanż za barażowy mecz o awans do I ligi, ograli SKK Siedlce 88:78 (29:13; 20:15; 20:29; 19:21). Nazajutrz podopieczni Wadima Czeczuro zmierzyli się z pierwszoligową Polonią 2011 Warszawa i zwyciężyli 86:75 (21:21, 18:26, 23:17, 24:11). W dzisiejszym meczu z gospodarzami turnieju, zawodnikami Księżaka Łowicz, dłużej na parkiecie mogli przebywać zawodnicy drugiej piątki,... więcej ›\nponad rok temu › 12.09.2010 › sport i rekreacja komentarzy 1 ~ Piotr Hain\nDerby dla Gołuchowa\nCzwartoligowe derby pleszewskiego powiatu zakończyły się triumfem LKS-u Gołuchów. W poprzednim sezonie pleszewska Stal dwukrotnie zwyciężała w lidze rywali z Gołuchowa. Dzisiaj doszło do rewanżu! To nie był piękny mecz, pełen bezpardonowej walki w środku pola, a sytuacji bramkowych jak na lekarstwo. Wygrał zespół skuteczniejszy. Jedynego gola strzelił w 58’ Konrad Mikołajczak. Pleszewianie mogli wyrównać w doliczonym przez sędziego czasie gry, ale Adrian Woźniak wybił sprzed linii bramkowej piłkę, kopniętą przez Mariusza Dederka.... więcej ›\nponad rok temu › 12.09.2010 › sport i rekreacja komentarzy 6 ~ Piotr Hain\nSporo się działo na czwartoligowych boiskach z udziałem naszych drużyn - dwie czerwone kartki w Pleszewie i jedna w Koźmińcu, obroniony przez Marcina Żółtka rzut karny we Wrześni i cudowny gol z przewrotki Daniela Kaczmarka, pieczętujący piątą wygraną Płomyka. Płomyk pokonał 2:0 ostrowską Centrę po bramkach Damiana Kosińskiego i Daniela Kaczmarka, umacniając się na pozycji lidera IV ligi. Wygrała też Stal Pleszew, a jedynego gola w meczu z Obrą Kościan uzyskał Konrad Chojnacki. Cenny punkt przywieźli z Wrześni piłkarze LKS-u.... więcej ›\nponad rok temu › 05.09.2010 › sport i rekreacja komentarzy 6 ~ Piotr Hain\nKoszykarze Open Florentyny Pleszew uczestniczyli w w towarzyskim turnieju, przeprowadzonym w Bydgoszczy, zajmując pierwsze miejsce. Podopieczni Wadima Czeczuro pokonali wszystkich rywali, w tym dwóch pierwszoligowych. Drugą lokatę zajęło Sportino Inowrocław, zwyciężając 78:69 koszykarzy ze Skierniewic oraz 74:64 gospodarzy zawodów. Astoria musiała się zadowolić trzecią lokatą, pokonując jedynie Ósemkę Skierniewice 98:93. W kolejny weekend pleszewski zespół weźmie udział w turnieju w Łowiczu. (ph) Open Florentyna – Sportino Inowrocław... więcej ›\nponad rok temu › 05.09.2010 › sport i rekreacja komentarzy 1 ~ Piotr Hain\nPiłkarze Ekomixu zostali mistrzami Pleszewskiej Ligi Piłki Nożnej. Ostatnia kolejka spotkań nie spowodowała zmian na czele tabeli. Ekomix pokonał mistrza sprzed roku, Tilgnera, 4:0 i po raz pierwszy wywalczył mistrzowski tytuł. Drugą lokatę zajął Eka Żegocin Fokus, pokonując trzecią w tabeli Victorię Elektro-Miz 3:1. Edbet Kowalew zwyciężył ponadto 3:0 Alsena Vegę. Najlepszymi strzelcami okazali się Łukasz Marcinkowski i Piotr Szczepaniak, którzy zdobyli w rozgrywkach po 10 goli, przy czym Łukasz potrzebował do tego o jeden mecz mniej i jemu... więcej ›\nponad rok temu › 04.09.2010 › sport i rekreacja ~ Piotr Hain\nEmocje w Gołuchowie\nLKS Gołuchów odniósł pierwsze zwycięstwo w trwającym sezonie IV ligi. Pojedynek pomiędzy LKS-em, z Zrywem Dąbie przyniósł sporo niepotrzebnych emocji, w rezultacie arbiter aż trzykrotnie musiał sięgać po czerwony kartonik. LKS zwyciężył 4:1 po dwóch bramkach z rzutów karnych autorstwa Dariusza Smolińskiego oraz skutecznych trafieniach Grzegorza Kusia i Michała Giecza. Goście, grający od 52’ w dziewięcioosobowym składzie, zdołali za sprawą Adama Arkuszewskiego zdobyć honorowego gola. – Jest to nasze pierwsze zwycięstwo i trudno się... więcej ›\nponad rok temu › 29.08.2010 › sport i rekreacja ~ Piotr Hain\nZe zmiennym szczęściem grały nasze drużyny w rozegranych dziś meczach o mistrzostwo IV ligi. Piłkarze Płomyka Koźminiec z dokładnością szwajcarskiego zegarka strzelają rywalom po trzy gole! Tym razem zwyciężyli w Słupcy 3:0 miejscowy SKP. Prowadzenie już w 9' uzyskał Kamil Stefaniak, na 2:0 podwyższył w 32' Damian Kosiński, a wynik pojedynku ustalił trzy minuty później Paweł Kryś. Drużyna, trenowana przez Ryszarda Tomczaka umocnił się w tabeli na pierwszym miejscu. Nie powiodło się natomiast Stali Pleszew, która przegrała w Kole z... więcej ›\nponad rok temu › 28.08.2010 › sport i rekreacja ~ Piotr Hain\nEkomix na jedną kolejkę przed zakończeniem rozgrywek Pleszewskiej Ligi Piłki Nożnej usadowił się w fotelu lidera. Piłkarze Eka Żegocin/Fokusa nie wykorzystali szansy na zapewnienie sobie mistrzowskiego tytułu Pleszewskiej Ligi Piłki Nożnej. Co więcej, utracili pozycję lidera, przegrywając w meczu "na szczycie" z Ekomixem 0:3. Alsen Vega zremisował ponadto z Tilgnerem 2:2, a gracze Victorii Elektro-Miz pokonali walkowerem Edbet Kowalew. Szerzej o rozgrywkach w najbliższym wydaniu "Życia Pleszewa". (ph) więcej ›\nponad rok temu › 28.08.2010 › sport i rekreacja komentarzy 13 ~ Piotr Hain\nZagrali z PBG\nJak się uczyć, to od lepszych. Koszykarze Open Florentyny rozegrali dzisiaj w Gołuchowie towarzyski mecz z PBG Basket Poznań, występującym w ekstraklasie. Pleszewianie przez pierwsze dwie kwarty toczyli z zespołem z Poznania wyrównany mecz. Na początku drugiej kwarty po „trójkach” Jakuba Szymczaka i Rafała Kikowskiego prowadzili nawet 29:25, by po dwóch odsłonach przegrywać tylko jednym punktem (40:41). W trzeciej kwarcie reprezentanci PBG przyśpieszyli grę i zagrali pressingiem, szybko „odjeżdżając” na spory, punktowy dystans. Ostatecznie... więcej ›\nponad rok temu › 27.08.2010 › sport i rekreacja ~ Piotr Hain


W tym miesiącu: 10521\nW sumie: 116026\nŚwiętowanie rozpoczęliśmy w dn. 18 grudnia 2019 roku Gminnym Spotkaniem Opłatkowym. Wzięli w nim udział twórcy ludowi, pracownicy Urzędu Gminy, kierownicy jednostek, zespoły ludowe oraz zaproszeni goście. 11 stycznia 2020 roku w Gminnym Ośrodku Kultury i Sportu w Wielgomłynach, w sali widowiskowej odbył się Koncert Noworoczny pt. „Kolędowanie na Góralską Nutę – Hej!”, który wykonała Folk Kapela „Góralska Hora”.\nHarmonogram walnych zebrań sprawozdawczych w Ochotniczych Strażach Pożarnych na terenie Gminy Wielgomłyny w okresie od 18.01.2020 r. do 27.03.2020 r.


Raport o sytuacji na rynku szkoleń • Aktualności • Altkom\nRaport o sytuacji na rynku szkoleń\nRaport z badań na temat aktualnego stanu rynku szkoleń został zaprezentowany podczas spotkania prasowego, które odbyło się 20 maja w Warszawie. Mimo spowolnienia gospodarki, wyniki badania przeprowadzonego na próbie ponad 800 polskich firm dowodzą, że pracodawcy są świadomi potrzeb edukacyjnych pracowników i nie oszczędzają na szkoleniach.\nBadanie na zlecenie Altkom przeprowadziła firma Millward Brown / SMG KRC. Odbyło się ono między październikiem 2008 r. a marcem 2009 r., a jego wyniki pokazują kierunek, w którym zmierza rynek szkoleń.\n„Wbrew pozorom, w porównaniu z rokiem poprzednim, odsetek firm zainteresowanych szkoleniami nie tylko nie zmalał, ale zwiększył się o 12 proc. Jak widać, pracodawcy traktują czas dekoniunktury jako odpowiedni na przygotowanie kompetencji swoich ludzi, które zaprocentują w lepszych czasach” – powiedziała Danuta Bluj - Dyrektor ds. Realizacji Usług Edukacyjnych Altkom Akademia. „Z drugiej strony, nasi ankietowani zaznaczali, że budżety na szkolenia będą musiały być zmniejszone, co świadczy o optymalizacji kosztów, o której pamiętają menadżerowie” – dodała.\nWyniki badania wskazują na prawidłowość, według której firmy dużej i średniej wielkości przewidują więcej środków na szkolenia pracowników, niż małe przedsiębiorstwa. Wybór zakresu szkoleń w 2009r. również zależy od rozmiaru organizacji. Większe instytucje częściej przeznaczają środki na szkolenia „miękkie”, w przeciwieństwie do mniejszych, które kształcą się w tematach związanych z bieżącym funkcjonowaniem firmy, takimi jak finanse, księgowość i prawo.\n„Dane, którymi dysponujemy dzięki przeprowadzonemu na nasze zlecenie badaniu świadczą o tym, że spowolnienie gospodarki w najmniejszym stopniu odczują duże firmy. A biorąc pod uwagę fakt, że to one najbardziej wpływają na wartość całego rynku, firmy oferujące szkolenia nie mają wielkich powodów do zmartwień” – skomentowała Zosia Wodnicka – Dyrektor Marketingu Altkom Akademia.\nWspółpracujemy z SAP Polska Altkom Akademia publikuje raport o sytuacji na rynku szkoleń Wsparcie firm w kształceniu certyfikowanych menedżerów projektów Prawo Finanse Kadry - nowe szkolenia dla biznesu


Blask Uśmiechu | EdukacjaEdukacja\nNowoczesne zabiegi lekarskie są dziś dość powszechnie wykonywane, głównie w gabinetach prywatnych lub klinikach chirurgii estetycznej bądź stomatologicznej. Dbanie o swój wygląd dziś przeszło na kompletnie pionierski poziom i coraz częściej w gabinetach szanowanych stomatologów typu http://www.klimkiewicz.net.pl/ spotkać wolno ludzi, którzy absolutnie nie mają kłopotów o naturze chorobowej i nie przychodzą do dentysty, żeby zwalczać już powstałe zawiłości. Troska o swoje uzębienie poprzez harmonijne mycie i kontrolowanie zębów to jedno – co poniektóre komplikacje jak chociażby krzywe uzębienie bądź też niewłaściwa konstrukcja szczęki, absolutnie nie zależą od zaangażowania pacjenta i jeszcze parę dekad temu chorzy nie byli w stanie liczyć na żadną pomoc. Dzisiaj chirurgia szczękowa umożliwia bardzo luźne radzenie sobie z niemal każdym kłopotem, nie wykluczając usunięcia absolutnie wszystkich zębów oraz wstawienia w miejsce słabych dziąseł właściwych szyn, na których następnie mocuje się zęby. Tak działają dentyści, którzy potwierdzają to na stronie. Tak wykonana proteza jest niesamowicie wytrzymała i w głównej mierze samemu pacjentowi daje komfort przy spożywaniu posiłków czy rozmawianiu z innymi ludźmi, wynikający z jakości stworzenia takiego zabiegu.\nBydgoszcza – Weterynarz →


Pragniemy przeprosić za brak dostępu do naszego sklepu internetowego Bookbindingmaterials.eu. Aktualnie trwa przebudowa, wdrażanie nowych pomysłów i nowe spojrzenie na przyszłość. Dziś jak widać powstają nowe szkice aby sklep był jak najbardziej przejrzysty dla Państwa. Jesienią uda się już ruszyć ze sprzedażą oklein introligatorskich, kapitałek, tasiemek, płócien, papierów poprzez naszą internetową platformę. Aktualnie zapraszamy do kontaktu z naszymi handlowcami.\nPrzerwa naszego e-sklepu.


WebViCo [web] – VidCom.pl – WideoKonferencje, Webinary\nKomunikator WebViCo jest aplikacją webową, to znaczy dającą możliwość sprawnej i niezakłóconej wideokomunikacji za pośrednictwem przeglądarki internetowej, bez konieczności instalowania jakichkolwiek komponentów systemu na komputerze.\nZa pomocą komunikatora WebViCo można Utworzyć/Dołączyć do konferencji w sytuacji kiedy posiadacie już Państwo konto w systemie VidCom.pl, jak i na zasadach Gościa.\nKomunikator można uruchomić po kliknięciu tutaj.\nKomunikator WebViCo jest w pełni funkcjonalnym narzędziem dedykowanym zdalnej pracy na odległość, charakteryzującym się bogatą funkcjonalnością dostępną dla użytkownika. Spośród najważniejszych i najbardziej użytecznych cech użytkowych tego rozwiązania, należy wymienić przede wszystkim:\nLogowanie jako Użytkownik oraz jako Gość:\nUżytkownik podczas logowania do systemu wideokonferencyjnego ma do wyboru 2 opcje:\n„Mam konto” – użytkownik posiada konto zarejestrowane w systemie VidCom.pl, co daje możliwość zarówno dołączania do istniejących konferencji, jak i tworzenia własnych. Podczas logowania i/lub tworzenia konferencji użytkownik podaje swój login i hasło.\n„Jestem gościem” – użytkownik nie posiada zarejestrowanego konta w systemie VidCom.pl, ale bez ograniczeń może dołączać do istniejących wideokonferencji. Podczas dołączania do konferencji, użytkownik wybiera opcję „Jestem Gościem” i loguje się w dowolny, wybrany przez siebie sposób (np. imieniem i nazwiskiem).\nAutomatyczne dołączanie do konferencji za pośrednictwem wygenerowanego „linku”:\nUżytkownicy posiadający usługę „Premium” posiadają w Panelu administracyjnym link o nazwie „Automatyczne dołączanie”, pod którym mogą wygenerować link dostępowy do określonej konferencji z jednoczesną rezerwacją nazwy oraz określeniem domyślnego loginu dla uczestników. W linku tym, informacje o nazwie konferencji oraz haśle (opcjonalne) zostają zaszyfrowane. Funkcjonalność ta jest wyjątkowo użyteczna w przypadku częstego organizowania wideokonferencji dla zróżnicowanego grona odbiorców. Gospodarz przygotowuje link z zaszyfrowanym loginem i hasłem danej konferencji, po czym rozsyła go (np. za pomocą poczty e-mail) do wszystkich potencjalnych uczestników, którzy po kliknięciu w ten link automatycznie logują się w konferencji.\nTworzenie i dołączanie do wideokonferencji (dostępne ustawienia zaawansowane):\nOpcja pozwalająca Gospodarzowi podczas tworzenia konferencji na ustalenie wybranych, istotnych z punktu widzenia przebiegu wideokonferencji, parametrów, takich jak; ustalenie domyślnego statusu dla uczestników wideokonferencji, włączenie/wyłączenie moderacji chatu publicznego, ograniczenie dostępu do konferencji dla Gości.\nOpcja daje możliwość usuwania znajomych z poziomu listy kontaktów.\nUstawienia audio i wideo:\n– źródło (możliwość zmiany źródła nadawania podczas konferencji),\n– rozdzielczość [320×240 px, 640×480 px],\n– ilość klatek na sekundę [8/15/25].\nKomunikator WebViCo obsługuje kompleksową komunikację wszystkich uczestników wideokonferencji w wymiarze audio-video-czat (dostępne są: czat prywatny, czat publiczny, czat publiczny moderowany).\nFunkcja „Udostępnianie plików” to niezwykle użyteczna opcja, dająca Gospodarzowi oraz Prezenterowi wideokonferencji możliwość udostępnienia wszystkim uczestnikom wirtualnego spotkania w tym samym czasie wiele plików do pobrania.\nKomunikator WebViCo umożliwia również równoczesną pracę wszystkich uczestników wideokonferencji na jednym wspólnym polu Białej Tablicy, będącej odzwierciedleniem fizycznej tablicy w sali konferencyjnej. Biała Tablica umożliwia: ładowanie i przeglądanie prezentacji (.ppt, .pptx, .pdf) oraz plików graficznych (.png, .jpg, .bmp), jak również ich odpowiednie skalowanie +/-.\nWidok Pulpitu (viewer):\nFunkcja umożliwiająca wszystkim uczestnikom wideokonferencji posiadającym status Prezentera lub Obserwatora oglądanie pulpit udostępnionego przez Gospodarza oraz wszystkich czynności, które są na udostępnionym pulpicie wykonywane.\nKomunikator WebViCo (podobnie jak sztandarowy komunikator ViCo) jest w 100% naszym autorskim rozwiązaniem, zapewniającym z jednej strony bogatą funkcjonalność, adekwatną do wymogów współczesnego biznesu, z drugiej strony wyjątkowo prostą i intuicyjną obsługę, która pracę z wersją webową komunikatora czyni prostą i bardzo efektywną zarazem.\nInterfejs użytkownika dostępny jest całkowicie w języku polskim, co eliminuje jakiekolwiek bariery w zrozumieniu, dostępnie i swobodnym wykorzystywaniu tego narzędzia. Na życzenie Klienta istnieje również możliwość stworzenia komunikatora w dowolnej wersji językowej.


Połączenie głosów i hitów Seleny, Demi i Miley! – SELENA-GOMEZ.PL\nPewien fan dokonał połączenia trzech piosenek, Seleny, Demi Lovato i Miley Cyrus. Utwór nosi tytuł „Give Your Heart a Wrecking Love Song” i jest połączeniem piosenek „Love You Like a Love Song”, „Give Your Heart a Break” – Demi oraz „Wrecking Ball” – Miley. Jak go oceniacie? 🙂\n30 filmów z największym zyskiem w 2013 roku\nKto podoba się Dylanowi O’brienowi?\n1 thought on “Połączenie głosów i hitów Seleny, Demi i Miley!”


NASA ma ważne ostrzeżenie dla ludzkości. Coś takiego zdarzy się po raz pierwszy od 3 milionów lat\nAmerykańska Marynarka Wojenna gromadzi wiele informacji. Wśród nich znajdują się dane dotyczące pokrywy lodowej Arktyki, które zbierane sa od 1958 roku. To właśnie na nich NASA opiera swoje najnowsze wnioski, którymi postanowiła podzielić się z całym światem, a są one bardzo niepokojące.\nZdaniem ekspertów pokrywa lodowa Arktyki stale zmniejsza swoją objętość. W ciągu ostatnich 60 lat skurczyła się ona o całe 2/3 swojej pierwotnej objętości. Proces ten bardzo mocno przyspieszył w 2005 roku i jeśli tak dalej pójdzie, to lód Arktyki całkowicie zniknie na przełonie XXI i XXII wieku - coś takiego nie miało miejsca od 3 milionów lat.\nPewnie pomyślicie, że to spisek, bo przecież lód jest i widać go jak na dłoni na zdjęciach satelitarnych. Niestety nie wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że w blisko 3/4 całego tego lodu, to tzw. lód młody. Jest on o wiele bardziej podatny na zmienne warunki atmosferyczne oraz zawiera w sobie mniej wody nadającej się do picia. Każdego roku topi się niemal całkowicie, aby w sezonie zimowym znów zwiększyć swoją objętość. Nie ma co porównywać go do tzw. lodu długowiecznego, którego zostało już bardzo mało.\nDodano 15 października 2018 o 22:10 przez e-wonsz\nPrzez ostatnie 60 lat nie piła nic innego poza Pepsi. Jej opowieść na pewno was zaskoczy\nJackie Page to sympatyczna staruszk mieszkająca w miasteczku Carshalton. Na pierwszy rzut oka nie ma w niej nic, co mogłoby wyróżniać ją z tłumu równieśników. 77-latka posiada jednak pewien sekret, którym ostatnio pochwaliła się publicznie. Sama twierdzi, ze od 60 lat nie pija nic innego, jak tylko Pepsi.\nJackie nie lubi smaku wody, a każdy dzień zaczyna od puszki swojego ulubionego napoju. Do wieczora jest ona w stanie opróżnić nawet 4 puszki i nie pić nic innego przez cały ten dzień. Jackie obliczyła, że w ciągu całego swojego życia, skonsumowała już około 93 440 puszek Pepsi, które zawierały łączkie około 3 tony cukru.\nJackie uważa, że napój nie działa na nią w zły sposób. Dożyła wieku 77 lat, a na zdrowie nie narzeka. Sama nie wie czy jest uzależniona od cukru czy kofeiny zawartej w napoju, jednak nie obchodzi jej to. Ma już swoje lata, więc chyba nie jest z nią tak źle.\nJeśli chodzi o zęby i szkodliwe działanie Pepsi na ich strukturę, to staruszka komentuje to w ten sposób, że jest z pokolenia dzieci wojny, a wtedy wszyscy bardzo szybko tracili większość swoich zębów przez próchnicę. Słaby dostęp do pasty do zębów sprawiał, że Jackie szybko pożegnała się ze swoimi własnymi zębami.\nHistoria brzmi dość niewiarygodnie, jednak Jackie żyje naprawdę i - jak sama twierdzi - jest największą miłościczką Pepsi na świecie.\nDodano 15 października 2018 o 21:10 przez jatoja\nMessenger nareszcie doczeka się funkcji, na którą wszyscy czekali - nadchodzi odesłanie wiadomości\nWszystkim korzystającym aktywnie z internetu oraz mediów społecznościowych na pewnoe nie trzeba go przedstawiać. Messenger to zdecydowany lider na rynku aplikacji służących do komunikowania się. Na początku działał, jako zupełnie osobny program, jednak po pewnym czasie został wykupiony przez Facebooka i stał się wewnętrznym komunikatorem portalu.\nTo, że Messenger jest liderem, wcale nie oznacza, że konkurencja się poddała. Największym zagrożeniem dla Messengera jest prawdopodobnie WhatsApp. Oczywiście jest jeszcze wiele innych komunikatorów, których używa się na przykład w Chinach, gdzie Facebook jest zablokowany, jednak chodzi nam raczej o rynek ogólnoświatowy.\nMessenger wciąż musi się rozwijać, aby nagle nie zostać z tyłu. Użytkownicy co jakiś czas dostają mniejsze aktualizacje, a nieco rzadziej trafia się większa, która zmienia całkiem sporo. Nie inaczej będzie i tym razem. W kodzie źródłowym na Androida odkryto, że producent planuje wielką zmianę, na którą czekało bardzo wielu użytkowników. Mowa o odesłaniu wiadomości.\nDodano 15 października 2018 o 21:10 przez e-wonsz\nAkcja ważenia plecaków w polskiej szkole sprawiła, że złapaliśmy się za głowy\nJuż od jakiegoś czasu w Polsce głośno mówi się o plecakach uczniów szkół podstawowych. Nie chodzi oczywiście o ich model, sposób w jaki są noszony czy coś podobnego lecz chodzi o ich wagę. Celebryci zaczeli ważyć plecaki swoich dzieci, a wynikami chwalili się w mediach społecznościowych. Wszystko to sprawiło, że rozpoczęła się dyskusja, która trwa do tej pory. Zdaniem zdecydowanej większości: plecaki dzieci są za ciężkie.\nZ okazji Ogólnopolskiego Dnia Tornistra w Szkole Podstawowej nr 316 w Warszawie postanowiono zważyć plecaki uczniów. Dzień wcześniej zapowiedziano im, aby nie brali do szkoły żadnych książek. Większość oczywiście się zastosowała. Ważenia dokonywali szefowa MEN razem z Głównym Inspektorem Sanitarnym Jarosławem Pinkasem.\nRezultaty pozostawiły oczywiście sporo do życzenia. Zgodnie z zaleceniami CIOP oraz Amerykańskiej Akademii Pediatrii waga plecaka ucznia nie powinna przekraczać 10% masy ciała właściciela tornistra. Niestety niemal w każdym przypadku przekraczała.\nZważonych zostało łącznie 80 plecaków uczniów klas od I do IV. Ponad połowa nie spełniała wyznaczonych norm i ich waga przekraczała 10% masy ciała właściciela. Najgorzej było w klasie IV. Zdarzało się tam nawet, że masa plecaka przekraczała 15% masy ciała właściciela.\nWarto w tym miejscu dodać, że zawartość samych tornistrów nie była kontrolowana. Nie wiadomo więc, co dokładnie znajdowało się w ważonych plecakach.