Zawodnicy MMA wśród kiboli. „Chcieli pograć w piłkę w lesie” - tvp.info\nPR, kf 28.06.2019, 17:12 |aktualizacja: 17:40\nPolicjanci zepsuli kibolom zabawę (fot. policja)\nPolicjanci udaremnili ustawkę chuliganów Legii Warszawa i ŁKS Łódź w okolicach Łowicza. Pseudokibice, wśród których byli zawodnicy MMA, mieli przy sobie ochraniacze na szczęki, rękawice do walk i kastety. Policjantom powiedzieli, że umówili się na trening piłki nożnej na leśnej polanie. Funkcjonariusze wylegitymowali ponad 60 chuliganów, którzy rozczarowani rozjechali się do domów.\nOkoło 300 pseudokibiców dwóch śląskich klubów szykowało się do ustawki w parku miejskim przy ul. Edukacji w Tychach. Policjanci zapobiegli jednak...\nW czwartkowy poranek przy A1, w okolicach Bielawy koło Łowicza, na leśną polanę zaczęły zjeżdżać samochody, z których wysiadło kilkudziesięciu młodych mężczyzn ubranych w stroje sportowe z emblematami ŁKS Łódź. Wszyscy mieli rękawice do walk MMA. Banda wystraszyła zapewne któregoś z mieszkańców, który zadzwonił na numer alarmowy 112. Na miejsce natychmiast wysłano kilka radiowozów. Do akcji wkroczyli także funkcjonariusze wydziału do walki z przestępczością pseudokibiców KWP w Łodzi.\nFunkcjonariusze wylegitymowali 45 mężczyzn w wieku od 24 do 40 lat. Byli to głównie mieszkańcy woj. łódzkiego, wielkopolskiego i kujawsko-pomorskiego. W ich samochodach znaleziono rękawice do walk, kastety, ochraniacze na szczęki oraz barwy ŁKS. Kilkanaście osób odpowie za różne wykroczenia.\nW tym samym czasie, w okolicy, policjanci namierzyli samochody z warszawskimi rejestracjami, w których jechali młodzi mężczyźni w jednolitych strojach z logo Legii Warszawa Wylegitymowano blisko 20 mieszkańców stolicy w wieku od 27 do 41 lat. Przewozili m.in. rękawice do walk. Jeden z mężczyzn usłyszy najprawdopodobniej zarzuty znieważenia funkcjonariuszy. Według łódzkiej policji, wśród tej grupy byli zawodnicy MMA zrzeszeni w zawodowych federacjach sportów walki i walczących na organizowanych przez nich galach sztuk walki. Chuligani z obu drużyn przekonywali, że umówili się na trening piłki nożnej.


Osocze bogatopłytkowe w Białych Błotach - 20 Polecanych Specjalistów | ZnanyLekarz.pl\nOsocze bogatopłytkowe specjaliści w Białych Błotach\nBardzo miło wspominam P. doktora miła atmosfera ,Jetem bardzo zadowolona z zabiegu,Super u,Super podejście ,Polecam. …więcej\nDokładnie 8 stycznia przeszłam całkowitą korekcję nosa, na ten moment moje zadowolenie lenie osiągnęło już 200%. Nie spodziewałam się aż takiego efektu ale z czystym sumieniem mogę polecić Pana Doktora. Potrafi szczegółowo wyjaśnić przebieg zabiegu, rozwiać wszelkie wątpliwości. Samego zabiegu bałam się jak ognia ale teraz wiem, że niepotrzebnie. Z dnia na dzień nosek staję się piękniejszy, a minęło dopiero 6 tygodni. Nosek wygląda w pełni naturalnie, zostało zrobione to na czym mi najbardziej zależało (zwężenie noska u góry , usunięcie garbka oraz zwężenie końcówki nosa) i przede wszystkim przestałam chrapać w nocy. Powrót do codziennych czynności był tak naprawdę możliwy już po zdjęciu gipsu, natomiast do pracy po ok 3 tygodniach od zabiegu. Brak bólu, brak krwawień, jedyny minus to, że przez dłuższy czas trzeba spać na plecach ( ale to kwestia indywidualna). Panu doktorowi zawdzięczam to, że w końcu z radością przeglądam się w lustrze. …więcej\nJestem bardzo zadowolona z wizyty. Lekarz cierpliwie wszystko tłumaczył, prześledził ził wcześniejsza dokumentację, wywiad był bardzo dokładny i wnikliwy, duże zaangażowanie a atmosfera bardzo przyjemna i spokojna. Polecam serdecznie. …więcej\nnefrolog, lekarz medycyny estetycznej\nPrzesympatyczna pani doktor. bardzo kompetentna i pomocna. Niezwykle życzliwa, z super podejściem do pacjenta. Baaardzo polecam! …więcej\nOsocze bogatopłytkowe w Inowrocławiu\nOsocze bogatopłytkowe w Nakle nad Notecią


dostawcy erp, gdzie warto ? - Oceniamy polskie firmy\nStrona główna > Biznes i Ekonomia > ERP > dostawcy erp, gdzie warto ?\ndostawcy erp, gdzie warto ?\nArchiwizacja dokumentów kadrowych nie jest prostym zadaniem, zatem tutaj pod tym linkiem https://kaizen.info.pl odszukasz wiele interesujących informacji. na różne tematy związane z firmą.\nMetoda kaizen jest podobno świetna. Słyszałam o niej od kolegi, który prowadzi firmę. Właśnie również szukam informacji na ten temat, albowiem niezmiernie mnie on zaciekawił. Chętnie sprawdzę inne strony internetowe polecane przez was.


eduteka Studia Humanistyczne Psychologia ŹRÓDŁA POWSTANIA PSYCHOLOGII ZDROWIA I JEJ STATUS\nPsychologia zdrowia powstała w wyniku współdziałania różnych czynników: cywilizacyjnych przemian w zakresie zjawisk zdrowia i choroby oraz opieki zdrowotnej, intensywnych badań w ramach dziedzin interdyscyplinarnych dotyczących zdrowia, zwłaszcza badań na pograniczu nauk medycznych i społecznych. Ważną rolę odegrał też poziom zaawansowania badań naukowych w niektórych dziedzinach samej psychologii - psychologii stresu, psychosomatyki i psychologii społecznego uczenia się.\nFormalne powstanie psychologii zdrowia wiąże się z ustanowieniem w 1979 roku w ramach Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego Sekcji 38, nazwanej Sekcją Psychologii Zdrowia.\nPrzyjęło się, iż w psychologii zdrowia podlegają integracji osiągnięcia psychologów w ramach medycyny psychosomatycznej, medycyny behawioralnej i psychologii medycznej.\nTwórcami medycyny psychosomatycznej byli psychiatrzy, którzy analizowali udział czynników psychicznych w powstawaniu chorób psychosomatycznych. W ramach tego nurtu powstały kluczowe pojęcia, takie jak: konwersja, mechanizmy ucieczki w chorobę, psychosomatyczne wzorce dynamiczne, mechanizmy somatycznej reakcji swoistej. Uznano wówczas, że istnieją choroby psychosomatyczne, w których powstawaniu kluczową rolę odgrywa czynnik psychologiczny i że każdą chorobę można w pewnym sensie uznać za psychosomatyczną, gdyż w każdym z nich występują czynniki psychiczne. Medycyna psychosomatyczna wniosła ważny wkład w rozumienie zależności między psychika a ciałem. Współczesna psychosomatyka, choć odrzuca klasyczne podejście psychoanalityczne i pojęcie nerwic narządowych, wiele czerpie z osiągnięć tego kierunku w zakresie roli osobowości w etiologii chorób somatycznych, roli doświadczeń życiowych i wzorów socjalizacyjnych, a więc w pewnym sensie kontynuuje badania w tym zakresie.\nMedycyna behawioralna jest natomiast dziedziną interdyscyplinarną, w ramach której współpracują przedstawiciele różnych dziedzin medycyny fizjologii, epidemiologii, i nauk społecznych (psychologia, socjologia), antropologii, prawa i ekonomii; celem ich jest badanie znaczenia czynników behawioralnych i nauk behawioralnych w wyjaśnianiu przyczyn chorób, ich ryzyka, przebiegu i sposobów leczenia. Generalnie medycynie behawioralnej zawdzięczamy wkład nauki o zachowaniu do wiedzy o zdrowiu i chorobie. Ta dziedzina interdyscyplinarna nie koncentrowała się na przyczynach, ale na działaniu, na modyfikacji zachowania i zapobieganiu chorobom cywilizacyjnym przez zmianę stylu życia. Osiągnięcia psychologów działających w tym nurcie znalazły swoją kontynuację w psychologii zdrowia, w nurcie zwanym zdrowie behawioralne.\nWłaściwą prekursorką psychologii zdrowia była jednak - zwłaszcza w Polsce - psychologia lekarska i medyczna, która nawiązywała do osiągnięć obu dziedzin, ale miała wyraźnie jednolity naukowo charakter, tj. była dziedziną psychologii. Obejmowała ona badania i praktykę dotyczącą psychologicznych problemów człowieka chorego. W ramach tej dziedziny powstawały koncepcje wyjaśniające zależności psychosomatyczne i somatopsychologiczne. Omawiano i wyjaśniano reakcje emocjonalne człowieka na chorobę, wpływ choroby na funkcjonowanie poznawcze człowieka. W tym nurcie powstały też pierwsze teorie obrazu choroby, koncepcji choroby i zachowań zdrowotnych, które można znakomicie wykorzystać do tworzenia wiedzy o przekonaniach zdrowotnych. Przedmiotem badań w tej dziedzinie była także sytuacja psychologiczna człowieka chorego, jako szczególny rodzaj sytuacji trudnej - stresowej. Opisano w tym nurcie także problemy reakcji pacjenta na leczenie, informowanie i kontakt z lekarzem. Ta kompleksowa wiedza była podstawą dobrego programowania praktyki psychologicznej, diagnostycznej, terapeutycznej, rehabilitacyjnej i profilaktycznej.\nCała ta wiedza i znakomite osiągnięcia wchodzą naturalnie w skład psychologii zdrowia.\nPodsumowując można stwierdzić, że w powstaniu psychologii zdrowia miały swój udział następujące czynniki:\n• poziom zaawansowania badań psychologicznych w obszarach dotyczących problematyki zdrowia i choroby;\n• potrzeby nauk medycznych w sferze rehumanizacji, uspołecznienia i wzmocnienia orientacji prozdrowotnej;\n• kryzys w ramach opieki zdrowotnej - wskazanie, że medycyna naprawcza nie jest w stanie zmniejszyć narastającej przepaści między zagrożeniem dla zdrowia, potrzebami zdrowotnymi i działaniem różnych służb opieki zdrowotnej;\n• narastanie nowego typu chorób przewlekłych (cywilizacyjnych), w których styl życia ludzi odgrywa kluczową rolę.


Dopóki śpiewa słowik [Antonia MICHAELIS] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00441 009163 20666655 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Antonia MICHAELIS Liczba stron: 348\nISBN: 978-83-63579-59-3 Data wydania:\nJari ma osiemnaście lat i w porównaniu z najlepszym przyjacielem, Mattim, jest nieporadny w kontaktach z dziewczętami. Nic dziwnego. Żył dotąd w uporządkowanym świecie stałych norm i krochmalonych koszul – brakuje mu doświadczenia. To wszystko zmienia się, gdy spotyka Jaschę. Ta wywierająca niezwykłe wrażenie dziewczyna prowadzi go ze sobą do domu w samym środku leśnej pustelni. Tam Jari odkrywa świat piękna, finezyjnych ornamentów i zmysłowego upojenia. Ale wkrótce okazuje się, że Jascha skrywa pewną tajemnicę. I że za pięknymi złudzeniami kryje się porażająca prawda.\nTanji Heitman i Mopsowi\nZieloność zmierzchu Coś się wydarzyło. Las był zbyt spokojny. Liście wysokich buków zdawały się drżeć, jakby tkwienie w bezruchu wymagało od nich wielkiego wysiłku, jakby swój delikatny szmer chciały dźwignąć w jeden wielki krzyk. Coś się wydarzyło. Nie wiedział, co. Był jedynie obserwatorem. Stał w bezruchu, ledwie oddychając, błądził wzrokiem po zielonym listowiu... A potem zobaczył zwierzęta. One również były zbyt spokojne, zastygły w pół kroku, w uniesieniu głowy, w nasłuchującym postawieniu uszu. Znajdował się wśród nich jeleń, częściowo ukryty w cieniu pozbawionego korzeni drzewa. Był też mały, szary ptak, wysoko wśród gałęzi dębu. I lis, zwinny czerwony zarys, zastygły w leśnym poszyciu: zamarły, jakby usłyszał coś, czego słyszeć nie powinien. Coś się wydarzyło. Gdzieś głęboko na dnie swojej nieprzenikalności las skrywał tajemnicę, gdzieś tam istniało coś strasznego, może pozostałość czegoś. Gdzieś tam w ziemię wsiąkła krew, prawie wyczuł jej zapach. Nigdy przedtem nie doświadczył niczego podobnego, nigdy wcześniej cisza nie wywołała w nim takiego dreszczu przerażenia. Tam w cieniu czaiło się coś, co było mu obce, ciemne, na co w świecie, z którego pochodził, nie było miejsca. Przez chwilę wierzył, że zobaczył jakiś ruch, jakby ktoś przemknął, trzy białe cienie. Ale mylił się. Las pozostawał nieruchomy. I był piękny. Był doskonały. Każdy liść, każda wdzięcznie pochylona gałąź, każdy pęd był doskonałością samą w sobie, zielonozłotą, lśniącą wewnętrznym blaskiem, niepojętą. Odszedł krok do tyłu i potrząsnął gniewnie głową. Wokół lasu wyrosła czworokątna drewniana rama, a od doskonałości drzew oddzielała obserwatora szyba. To był tylko obraz, nic innego jak obraz w oknie wystawowym małej galerii. Nie spodziewał się, że znajdzie w tym miejscu galerię sztuki. Prawdopodobnie zachodzili tutaj turyści, piechurzy zmierzający wąską krętą uliczką w stronę lasu, mijający po drodze niskie, opierające się o siebie domy. Wędrowcy posiadający pieniądze, którzy w drodze powrotnej nabywali jeden z obrazów. On był turystą. Jednak bez pieniędzy. Wzruszył ramionami, próbując śmiać się z samego siebie. Co go opętało? Dlaczego tutaj stał i wpatrywał się w ten obraz? Nie był nawet interesujący. Landschaft, który można zastąpić zdjęciem, malunek, nie pokazujący nic więcej, ponad to, co już istniało. Nie. Właśnie o to chodziło. Ten obraz nie pokazywał niczego. On coś skrywał. Krew wsiąkła w ziemię, rozległ się jakiś odgłos, las zamarł... Ale czy to wszystko nie było jedynie tworem jego wyobraźni? Wszedł po trzech stromych schodkach do galerii, nie wiedząc, dlaczego. Przyjechał pociągiem, ostatnią przesiadkę miał w Żytawie. Dwa dni temu zdał egzamin czeladniczy na stolarza i postanowił udać się na kilkutygodniową wędrówkę w tych górskich lasach: tylko on, góry, i niebo. Miał na imię Jari. Kilka tygodni temu świętował osiemnaste urodziny. W jego kieszeni tkwił nóż, portmonetka z pięćdziesięcioma trzema euro i dwudziestoma centami oraz komórka. Miał nadzieję, że tu, na górze, nie będzie zasięgu. Do starego wojskowego plecaka przymocował namiot. Na chwilę tylko zajrzy do galerii, sam nie wiedziąc, po co, a potem opuści wieś i zapomni o obrazie. Pójdzie na samą grań, gdzie chmury, gdzie mgły zalegają już na jesiennych ścieżkach. A po dwóch czy trzech tygodniach, gdy wypełni płuca świeżym powietrzem, zawróci i poszuka sobie dziewczyny, zabawi się. Chciał mieć co opowiadać po powrocie do domu, tak jak Matti: Matti z rozczochranymi, długimi włosami, który razem z nim zdał egzamin czeladniczy. Matti zawsze miał wiele do opowiedzenia na temat dziewczyn. Mówił, że jeśli się tylko ma oczy szeroko otwarte, łatwo je znaleźć. Kiedy Jari przypominał sobie swoje dotychczasowe przygody, doszedł do wniosku, że nie były one takie fantastyczne, a już na pewno nie miał o czym opowiadać: spotkania z dziewczynami z mrocznych prywatek, pospieszna plątanina ubrań, wzajemne skrępowanie, strach przed odkryciem w odległym kącie, jego nieporadność, szybkie osiąganie celu. Nie widział żadnej z tych dziewczyn naprawdę i w całości, i nie pamiętał ich twarzy. Z Mattim zostawały, z nim nie została żadna. Teraz, teraz wszystko się zmieni. Przeżyje prawdziwą przygodę. Czekały go trzy tygodnie prawdziwej wolności. Tutaj, gdzie las zacierał granice między państwami, gdzie nie istniały różnice między Polską, Czechami czy Niemcami. Nie wiedział jeszcze, w jakim miejscu skończy się jego wędrówka i jakim językiem będą tam mówiły dziewczęta, pozwoli, by decydowały o tym las i góry. Niepewność miała w sobie coś pociągającego. Matti chciał wędrować razem z nim, ale jednak został w domu i Jari był mu za to wdzięczny. Matti należał do świata desek i wiórów, do świata, którego częścią byli również rodzice Jariego, i do którego wróci też on sam, prawdopodobnie na zawsze. Te trzy tygodnie były jego ostatnią szansą, żeby wyrwać się ze świata desek, żeby udawać, że poza nimi istnieje coś jeszcze. Rozpierała go energia, przepełniały pomysły. Była jesień, ale on miał wrażenie, że to wiosna: teraz wszystko się zaczynało. Zaczynała się jego wędrówka, zaczynała się jego wolność, zaczynało się jego życie. Kiedy otwierał drzwi małej galerii, rozległ się srebrzysty dźwięk dzwonka. Nie miał pojęcia, że w tej chwili wszystko się rozstrzygnęło. I że tak szybko skończy się jego wolność. Miał na imię Jari. Przyjechał pociągiem. W Żytawie miał ostatnią przesiadkę. Miał osiemnaście lat. – Wiesz, dokąd nas zabierają? – powiedziała pierwsza mała dziewczynka. – Skąd mam to wiedzieć? – powiedziała druga mała dziewczynka. – Jesteś najstarsza – powiedziała trzecia mała dziewczynka. – Jest bardzo ciemno – powiedziała pierwsza mała dziewczynka. – Tam, dokąd oni nas zabierają, będzie jeszcze ciemniej – powiedziała druga mała dziewczynka. – Skąd to wiesz? – powiedziała trzecia mała dziewczynka. – Jestem najstarsza – powiedziała druga mała dziewczynka. Siedziały spokojnie. Nie miały odwagi się poruszyć, jak liście w lesie, kiedy coś je wystraszy: grzmot czy upadek drzewa, które burza pozbawiła korzeni. Albo śmiertelny krzyk zwierzęcia. Pomieszczenie, w którym się znajdowały, było bardzo małe. Ale one nie potrzebowały nawet tego miejsca. Siedziały w kucki, tuląc się do siebie, wciśnięte w sam kąt. – Zabiją nas – powiedziała druga mała dziewczynka. – Nie – powiedziała trzecia mała dziewczynka. – Tak – powiedziała pierwsza mała dziewczynka – On przyjdzie i nas uwolni – powiedziała trzecia mała dziewczynka. – On jest daleko – powiedziała druga mała dziewczynka. – Zadzwonią do niego – powiedziała pierwsza mała dziewczynka. A potem już nic nie mówiły. Milczały. Ciemność był gęsta, podłoga zimna, a drzwi zamknięte, dobrze o tym wiedziały. To była piwnica, to musiała być piwnica. Czuły zapach wilgoci, zapach, który był wspomnieniem. Kiedyś, dawno temu, poszedł z nimi na spacer, do lasu. Była jesień i las tak pachniał... Czym pachniał tamten las? Grzybami? Spadającymi liśćmi? Jego ogromnymi, dającymi poczucie bezpieczeństwa rękoma? Nie pamiętały. Las był nieznanym, pełnym tajemnic światem. Świat, który one znały, składał się ze zbyt dużych domów, ze zbyt wysokimi sufitami i małą liczbą mebli. Znały wiele takich domów, każdy był inny a wszystkie podobne do siebie, służba mówiła we wszystkich możliwych językach i wszyscy mówili jedną mową. Żaden z tych domów nie był jak las w tamten jesienny dzień. – Musimy się mocno trzymać – szepnęła pierwsza mała dziewczynka. – Bardzo mocno – szepnęła druga. – Nie puszczać – szepnęła trzecia. Objęły się ramionami, oparły głowy o swoje ręce i oddychały wzajemnie swoimi oddechami w wilgotnej ciemności. I żadna z nich nie wiedziała, czy dotrwa do jutra. Jesienne światło wypełniało galerię w przedziwny sposób płynnym złotem. Jari przystanął na chwilę na środku pomieszczenia i rozejrzał się. Galeria liczyła zaledwie parę metrów kwadratowych. Na otynkowanych i pobielonych ścianach wisiało więcej obrazów, innych, przeważnie mniejszych od tych na wystawie. Przedstawiały miejscową przyrodę, opustoszałe krajobrazy, obrazki jak z pocztówek: skały z piaskowca uformowane w dziwaczne kształty i noszące dźwięczne imiona, i – nie... Był wśród nich jeszcze jeden, na widok którego Jari zastygł w bezruchu. Był niewiele większy od szkolnego zeszytu. Chłopak nie musiał podchodzić bliżej, żeby rozpoznać, że i na tym malowidle las emanował niesamowitą martwotą. – Czym mogę panu służyć? – zapytał ktoś. Drgnął. Oczywiście. Oczywiście, nie był tu sam. Z reguły w skład galerii wchodzą jej pracownicy. Nie żeby się na tym znał... Przy niewielkim, starym, drewnianym stoliku siedziała rozłożysta pani w podeszłym wieku, ubrana w fioletową, dzierganą suknię, i uśmiechała się do niego spod strzechy siwych loków. Przed nią stał, niepasujący do klimatu tego miejsca, czytnik kart płatniczych. – Nie... nie, dziękuję – wyjąkał Jari, jakby został przyłapany na gorącym uczynku – ja... ja niczego nie szukam. Tylko oglądam. – Czy nie to właśnie należało powiedzieć w galerii? A może to bardziej pasowało do sklepu z materiałami budowlanymi? Tak czy siak skłamał. Oczywiście, szukał czegoś. „Szukam tego – pomyślał Jari – czego nie widać na obrazie. Idiota”. Dama w wełnianej sukni skinęła głową i uśmiechnęła się szerzej, z wyrozumiałością. Nie była przy stoliku sama, obok niej siedziała młoda kobieta, jeszcze dziewczyna. Na swoje nieszczęście bardzo brzydka dziewczyna. Obie chyba piły kawę. Na stoliku, obok czytnika kart, stały dwie puste filiżanki i talerzyk z jednym ciastkiem, jakie się kupuje w supermarkecie, nie mając czasu na pieczenie w domu. Matka Jariego nienawidziła ciastek z supermarketu. Tak samo jak gotowych dań z puszki, zupek z torebek i mrożonej pizzy. Nic, co nie pochodziło z jej własnej kuchni, nie miało prawa znaleźć się na jej stole, który co wieczór pedantycznie nakrywała, rozpościerając starannie wykrochmalone białe obrusy, stanowiące część jej posagu. Było trochę tak, jakby matka pochodziła z innej epoki, z czasów, „kiedy nic nie mieliśmy”, jakby była babką, prababką, postacią z baśni. Dzieciństwo spędziła daleko za czeską granicą, ale zdaniem Jariego nie był to wystarczający powód, by budować sobie świat z wykrochmalonych obrusów. Trzy tygodnie wolności oznaczały również trzy tygodnie bez obrusów, trzy tygodnie, podczas których teoretycznie mógł odżywiać się wyłącznie ciastkami z supermarketu, zakładając, że w trakcie wędrówki natrafiłby na jakiś supermarket. Najwyższy czas wyprowadzić się z domu, wiedział o tym, i może jego decyzja o wyruszeniu w tę podróż miała w sobie coś z ucieczki. Z zerwania. Kiedy wróci, rozpocznie własne życie. Życie pośród desek i wiórów, ale jednak życie tu i teraz. – Jest zamyślony – powiedziała dziewczyna. – Nie słyszał pytania. Marzyciel. Mówiła cicho, ledwie słyszalnie, ale Jari wzdrygnął się. – Co? Usłyszał śmiech obu kobiet, duet składający się z głębokiego, starczego śmiechu i jasnego chichotu młodej kobiety. Śmiała się jak srebrny dzwonek na drzwiach. I to było wszystko, co łączyło ją ze słowami srebrny dzwonek. Nosiła mocne okulary w wielkich kwadratowych oprawkach, za którymi jej oczy sprawiały wrażenie maleńkich szparek, a kiedy mówiła, patrzyła tak, jakby własne słowa widziała bardzo niewyraźnie. – Pytałam pana – powtórzyła kobieta z siwymi loczkami – czy wybiera się pan na wędrówkę. Jak inni. Tutaj w górach jesień jest przepiękna. Ale w tym roku wcześnie nadejdzie zima. Już mało kto wyrusza w góry. – Tak... ja... przyjechałem, żeby trochę pochodzić – odpowiedział Jari. Cały czas przyglądał się dziewczynie. Wstała i pochyliła się nad wielkim plecakiem, starannie go zamykając. Coś było nie tak z jej plecami. Pod wyblakłą sukienką i starym swetrem wyraźnie odznaczał się garb. Miała skrzywiony kręgosłup, z jednej strony wystające żebra tworzyły wypukłość. Teraz Jari mógł też zobaczyć jej obuwie, masywne czarne buty z wyraźnie różnej grubości podeszwami, widocznie służącymi wyrównaniu asymetrii udręczonego kalectwem ciała. Chude ręce wystające z rękawów swetra, smukła szyja i szczupła twarz nie pasowały do tęgawej sylwetki; nic, ale to nic nie pasowało w niej do siebie. Wokół głowy owinęła szaro-czarną wzorzystą chustkę, którą nawet matka Jariego uznałaby za staromodną. Z przodu wystawało spod niej kilka krótkich słomianożółtych kosmyków. Przypomniał sobie piękno lasu na obrazie. Ta dziewczyna we wszystkim stanowiła jego przeciwieństwo. „Jeszcze nigdy – pomyślał – nie widziałem tak brzydkiej dziewczyny”. Oczywiście, to nie była jej wina. Wybryk natury uczynił ją tym, czym była. „Masz szczęście – ze strony Jariego-uwodziciela, Jariego-drapieżnika – nic ci nie grozi”. Prawie roześmiał się głośno do swoich myśli. Skądże znowu. Jari, drapieżnik z rękoma stolarza, uwodziciel z mamusią, która ciągle prasuje mu koszule. – Którą drogą pójdziesz, chłopcze? – zapytała kobieta z siwymi loczkami. – Pomyślałem, że najpierw udam się do Wielkiego Niedźwiedzia, przez Burzową Wysoczyznę – odpowiedział, wsłuchując się w słowa. Brzmiały w jego uszach jak szum drzew na wietrze, jak burzowe chmury, jak początek czegoś wspaniałego. Nigdy wcześniej tutaj nie był. Dźwięczne słowa pochodziły z przewodnika, który podarował mu ojciec. Zostawił go w domu. Z pełną świadomością. – A potem... jeszcze nie wiem. Las o tym zadecyduje. – Nie pozwól się pożreć niedźwiedziom – powiedziała cicho brzydka dziewczyna i zaśmiała się ponownie tak srebrzyście jak dzwonki. „Jej słowa nie pasują do jej powierzchowności – pomyślał Jari. – Są zbyt zuchwałe, zbyt...” Nie wiedział, jak je określić. – Niech cię zamieć nie zwieje! Właścicielka galerii zaśmiała się również, a całe jej fioletowo-wełniane rozłożyste ciało przy tym drżało. – Niedźwiedź to tylko skała. Ale to z pewnością już wiesz. A Burzowa Wysoczyzna jest wyjątkowo zaciszna. Piękne miejsce z ławką na odpoczynek. – Zwróciła się do dziewczyny: – Ty przecież też idziesz tą drogą? Dziewczyna skinęła. Zdążyła już zapiąć wszystkie paski plecaka. Kiedy – z niejakim trudem – wyprostowała się, Jari zobaczył, że to nie żaden plecak. To było staromodne nosidło z drewna ze skórzanymi rzemieniami, jak z muzeum. Obrzucił spojrzeniem staroświecką sukienkę, bezkształtny stary sweter i chustkę na głowie. Może należała do jakiejś sekty, w jakiejś zapomnianej wiosce, gdzie ludzie rzeczy takie jak komórka i telewizja nazywają wynalazkiem szatana i odrzucają teorię, że człowiek pochodzi od małpy. Oczywiście, tutaj takich miejsc nie brakowało, najlepsze schronienie dla nich to pasmo górskie pełne starych legend i baśni, obszar poza czasem i prawem... – Powinnaś jechać autobusem – powiedziała starsza pani z loczkami. – Idąc, nadkładasz drogi, ptaki lecące ponad lasem mają krócej; droga biegnie dookoła. Ale ty nie jesteś ptakiem, moje dziecko. Droga przez wielki las jest zbyt męcząca. – Przecież całe życie jest męczące – odpowiedziała dziewczyna i uśmiechnęła się. Uśmiech rozciągnął jej wargi w dziwnie krzywą linię, jakby jeden z kącików jej ust się nie poruszał. – Wiesz, że potrzebuję powietrza. A ruch dobrze wpływa na nogi... wzmacnia też mięśnie pleców... – Tylko nie bądź zbyt silne, moje jagniątko – powiedziała starsza pani z loczkami głosem, w którym drwina mieszała się ze współczuciem. – Jeszcze kiedyś złamiesz sobie kręgosłup pod ciężarem tego nosidła. Nie rozumiem, dlaczego ktoś inny nie może przynosić obrazów. – Ależ rozumiesz – odparła dziewczyna. – Ty również nie powierzasz swojej galerii nikomu obcemu. – Zarzuciła sobie nosidło na ramiona i skinęła na pożegnanie. – Za miesiąc znowu przyjdę. Wtedy porozmawiamy o pieniądzach. O ile w ogóle je sprzedasz. – Zawsze je sprzedaję – powiedziała kobieta. – Te obrazy zawsze. No to do zobaczenia za miesiąc... – Uniosła swoją wełnianą suknię z krzesła i przytrzymała drzwi galerii. – A ty? – zapytała, jakby dopiero teraz zauważyła obecność Jariego. – Też idziesz? Przez Burzową Wysoczyznę do Wielkiego Niedźwiedzia? Jari usłyszał ironię w jej głosie. – Tak – odparł zdecydowanie. – Tak, ja też idę. – To kawałek drogi, możecie iść razem – powiedziała kobieta. – Co ty na to, by pomóc jej dźwigać ciężar? – Tak. Tak, oczywiście. – Skoczył w stronę drzwi i o mało nie przewrócił się na stopniach. Sam powinien był na to wpaść. – Czekaj! Zaczekaj, pomogę ci... Zauważył, że kobieta z loczkami skinęła z zadowoleniem, zamykając drzwi do galerii. Rozległ się dźwięk srebrnego dzwoneczka. Jari stał naprzeciwko dziewczyny na wąskiej uliczce, na której nie było nawet chodnika. Wyciągnął rękę, by wziąć nosidło, ale ona nie zareagowała. Popatrzyła jedynie na niego tak, że zamarł w półruchu, niepewny. Jej małe oczka za wielkimi grubymi szkłami taksowały go od góry do dołu, jakby dopiero tutaj, poza galerią, mogła mu się dobrze przyjrzeć. Pod wpływem tego spojrzenia poczuł się nieswojo. „Czego się tak gapisz? – chciał zapytać, prawie ze złością. – Nie ma tu nic szczególnego do zobaczenia. Jest tylko Jari Cizek. Cizek, jak czyżyk, z włosami pstrokato-brązowymi niczym pióra czyżyka, chociaż na szczęście bez żółtych plamek, z oczami w kolorze mchu na pniach drzew, po których czyżyk skacze. Całkiem zwyczajny ptaszek, całkiem zwyczajny chłopak”. – Nie musisz mi pomagać – powiedziała dziewczyna. – Nosidło jest puste. Ty masz swój plecak. Niech sobie gada, stara swatka. – Odwróciła się i poszła w górę ulicy nieregularnym, ciężkim krokiem, kołysząc się i pociągając lekko jedną nogę. – Ale... – Jari podążał za nią, ale szybko się zasapał, ulica biegła coraz bardziej stromo. Przy ostatnich domach, gdzie przechodziła w pozbawiony asfaltu szlak wędrowny, zatrzymał się. – Zaczekaj! – zawołał. – Idziemy tą samą drogą, prawda? Dlaczego ją wołał? Dlaczego nie pozwolił jej odejść, nie zatrzymywał się, ociągał, czekał, aż zostałby sam na sam z wysokim niebem i górami? Czy nie taki miał plan? Czego chciał od tej kalekiej dziewczyny? W jej spojrzeniu było coś, co go przyciągało. Coś w jej głosie, jasnym i dźwięcznym, co nie pasowało do szarej chustki na głowie. Coś, co go w niewyjaśniony sposób fascynowało. Zaczekała, aż się z nią zrównał. Nic nie mówiła. Szli razem w milczeniu, mijając sady. Potem droga wiodła skrajem lasu, w dającym przyjemny chłód cieniu. W dolinie jesień rozciągnęła nad ziemią swój czerwono-rdzawy welon. Miasta i drogi zostały daleko za nimi, stały się maleńkie i nieważne. Z góry z całą mocą przyzywał ich las. – A więc dostarczasz obrazy do jej galerii? – zapytał w końcu Jari. – Piękna pogoda – odparła dziewczyna. Zdumiał się. I zrozumiał. – Nie – powiedział – nie pytam przez grzeczność. Pytam, bo naprawdę chcę wiedzieć. – Naprawdę chciał? – Czy to był jeden z obrazów na wystawie? – Tak. Odetchnął głęboko. A więc miał rację. – Kto je maluje? Ktoś ze wsi za lasem, z której pochodzisz? Czy tam nie można ich sprzedawać? – Za mało turystów – odrzekła dziewczyna, wzruszając ramionami. – Tam, skąd pochodzę, nie ma stacji kolejowej. Nie ma hoteli ani oznakowanych szlaków turystycznych. Jari skinął głową. – Ja – powiedziała. Zaskoczyła go. – Co proszę? – Chciałeś wiedzieć, kto maluje te obrazy. Ja je maluję. Z tego żyję. – Nie. – Nie? – Popatrzyła na niego, a on w jej wzroku, daleko za szkłami okularów, dostrzegł ślad ironii. – To znaczy... chciałem powiedzieć: naprawdę? – zaplątał się Jari. – Naprawdę można żyć ze sprzedaży obrazów? – Turyści są dobrymi klientami. – Ale – obrazy... – Trudno było dotrzymać jej kroku, mimo jej kołyszącego, utykającego chodu. Musiała pokonywać tę drogę tysiące razy, przywykła do wysokości i szutru. – Co na nich jest? – zapytał. – Las – odparła po chwili milczenia. Ale to nie była odpowiedź. – Jest na nich coś jeszcze – nalegał Jari. – Coś za drzewami. Za zwierzętami. To jest... – Przywidzenie – odpowiedziała, śmiejąc się. Znowu rozległy się srebrzyste dzwonki – a może to był śpiew jakiegoś ptaka pobrzmiewający w jej śmiechu? Mały ptaszek, niepozornie szary, ale posiadający piękny głos. Ptaszek z obrazu. – Słowik – powiedział głośno. Drgnęła ledwie dostrzegalnie. Miał wrażenie, że to słowo przypomniało jej coś, czego nie chciała wypuścić na powierzchnię. Wydawało mu się, że ta powierzchnia drżała jak liście na obrazie. – Wielki Niedźwiedź – oznajmiła. – Jesteśmy na miejscu. To jest Burzowa Wysoczyzna. Skała wznosiła się bezpośrednio na skraju lasu. Liczyła może dziesięć metrów wysokości, ale nie była tak stroma i niebezpieczna, jak Jari to sobie wyobrażał. Miała zaokrąglone kanty i wyglądała raczej jak rzeźba z olbrzymich kropel wosku, które spadały powoli z nieba, jedna na drugą. – Niedźwiedź stoi, tak mówią ludzie – wyjaśniła dziewczyna. – Wyszedł z lasu dawno temu i po prostu tutaj został, skamieniały pod wpływem światła. Żeby żyć, potrzebował cienia lasu. – Zaśmiała się. – Tam stoi ławka, na której wypoczywają turyści, widzisz? Rozpościera się stąd piękny widok. Chcesz odpocząć? Ławka była z jasnego drewna, została chyba niedawno odnowiona. Obok stał kosz na śmieci, w środku leżały dwa papierowe kubki. Jari chętnie przysiadłby na chwilę na ławce i popatrzył na dolinę. Spocił się z wysiłku. Sięgnął do kieszeni, chciał wyjąć komórkę i sprawdzić, ile czasu zajęła im wspinaczka na Burzową Wysoczyznę, ale poniechał zamiaru. Spojrzenie dziewczyny miało w sobie coś irytującego i nagle wydało mu się, że komórka, kosz na śmieci, ławka nie pasują do tego miejsca. – Nie – powiedział. – Nie muszę odpoczywać. Chodźmy dalej. – Dobrze się zastanów. To ostatnia możliwość przed nastaniem cienia – ostrzegła. – W lesie słońce świeci inaczej. Pokręcił głową i ruszył przodem, kierując się ścieżką w głąb lasu, obok skały zwanej Niedźwiedziem. Tak, tutaj się zaczynał. Las. Droga wspinała się teraz tylko łagodnie w górę, ale była znacznie węższa. Dziewczyna dogoniła Jariego dwoma susami. Wydawało się, że nagle bardzo jej się spieszy. Wyprzedziła go jak pies, jak dziecko, i zniknęła za zakrętem – prawie uwierzył, że już jej nie odnajdzie, gdy sam dotarł do zakrętu. Ale ona tam stała, okolona chroniącą ją gęstą zielonością gałęzi i patrzyła na niego. I znowu się do niego uśmiechała; swoim krzywym, dziwacznym uśmiechem. A potem zdjęła nosidło. Jari również przystanął. Nie pojmował, co się dzieje. A ona podniosła rękę do prawego kącika ust, jej paznokcie zdawały się czegoś szukać, jakiejś nierówności skóry... I znalazły – jednym ruchem dziewczyna pociągnęła za coś, czego Jari wcześniej nie zauważył, za coś wyglądającego jak przezroczysty plaster. Drgnął. Musiało ją zaboleć. Ale ona uśmiechnęła się. Teraz inaczej. Już nie śmiała się krzywo. Zdjęła wielkie okulary z grubymi szkłami i opuściła je na ziemię, prawie jednocześnie rozplątując szarą, wzorzystą chustkę, i potrząsnęła włosami. – Co... co... – zaczął Jari i przerwał. Włosy dziewczyny były długie i błyszczały głęboką czernią. Kilka blond kosmyków w kolorze słomy zniknęło wraz z chustką. Jej oczy już nie były maleńkie i nie patrzyły z oddali, lecz były wielkie, głębokie i ciemne. Zanim Jari zdążył coś pomyśleć albo powiedzieć, zerwała z siebie stary sweter i zsunęła wyblakłą sukienkę, opuszczając ją na ziemię. Miał wrażenie, że dziewczyna wynurza się z brzydkiej strugi rynsztokowej, brudnej wody. Nie była naga. Pod starą i wyblakłą sukienką nosiła jeszcze jedną – w kolorze kory na drzewach skrytych w cieniu, o barwie głębokiego brązu, i ściśle otulającą jej ciało. Jej ciało. Ono również się zmieniło. Stało się szczupłe i giętkie, plecy miała proste, sylwetkę wyprostowaną jak u tancerki. Pod suknią, jakby nieco zbyt dosadnie, odznaczały się jej piersi. Uniosła ręce ponad głowę, rozciągała się i wyginała jak po długim śnie, i jako ostatnie zdjęła ciężkie obuwie. Jej nogi miały jednakową długość. Stała przed nim bosa, odgarnęła do tyłu czarne fale włosów i popatrzyła na niego. – To... nie może być prawda – wyszeptał Jari. Zaśmiała się swoim dzwoneczkowym śmiechem, głośno, swawolnie, jeszcze jaśniej niż przedtem. Śmiała się z jego głupiej miny. Prawdopodobnie stał z otwartymi ustami. – Nie jest dobrze, gdy ludzie w wiosce zbyt dużo wiedzą. Jari przenosił wzrok z dziewczyny na stertę odzieży na ziemi i z powrotem. To była niewiarygodna przemiana. Kobieta, którą miał teraz przez sobą, nie tylko nie była brzydka. Była najpiękniejsza ze wszystkiego, co do tej pory widział. Piękniejsza niż noc. Piękniejsza niż księżyc. Piękniejsza niż słońce. Piękniejsza nawet niż sama idea piękna. Była doskonała. Tak doskonała, że prawie wywoływała w nim lęk. Rozpostarła ramiona i zakręciła się w miejscu jak swawolny podmuch wiatru, długa sukienka w kolorze głębokiego brązu uniosła się do kolan, ukazując dwie idealne nogi. Jari przełknął ślinę. Wreszcie przystanęła, ciężko oddychając, i pochyliła się, żeby schować odzież do nosidła. Wcześniej musiała mieć sukienkę wypchaną poduszkami, żeby stworzyć iluzję garbu i wybrzuszonych żeber. Buty różnej wysokości sprawiały, że podczas chodu kolebała się i utykała. Jari cały czas kręcił głową, nie mogąc nadziwić się złudzeniu. Chciał się zaśmiać, ale śmiech ugrzązł mu w gardle. Jej piękno zapierało mu dech w piersi. A więc, moje dziecko, czy teraz jesteś bezpieczna przed Jarim – uwodzicielem, Jarim – drapieżnikiem? Drapieżnikiem, który jest zbyt nieporadny i może nawet zbyt nieśmiały, by być prawdziwym drapieżnikiem... A może to on jest tym, który nie może się czuć bezpieczny przed tobą? Czuł się w jej obecności bezradny i niedoświadczony, teraz nawet bardziej niż przedtem. Mały, naiwny chłopczyk, który łatwo dawał się zwieść pozorom. Las był gęsty i wchłonął ją, jakby była jego częścią, a jej piękno – częścią jego piękna. Las był gęsty, a on podążył za nią.\nŻar jedwabiu Długo wędrowali razem przez las. Teren obniżał się i znowu podnosił, ścieżka prowadziła stromo w górę i w dół, między pniami drzew, tam, gdzie wysokie źdźbła traw kołysały się na wietrze. Wzdłuż drogi ciągnęły się sękate dęby, ich korzenie wczepiały się w okrągłe skalne głowy. Przechodząc przez bagno, balansowali na powalonych kłodach brzóz. Z wody wychylały się fioletowo kwitnące łodygi, od czasu do czasu jakaś żółta lilia. Matka Jariego lubiła lilie, taki wzór wyhaftowała na komplecie dwunastu serwetek. Chłopak obserwował żabę, siedzącą w lśniącym wilgocią trzęsawisku i przyglądającą mu się złotymi oczami. – Dokąd idziemy? – zapytał. – To pytanie, na które musisz odpowiedzieć sobie sam – rzekła łagodnie i przeskoczyła na następny zwalony pień, kolejny przypadkowy most na grzęzawisku. – Jesteś wędrowcem. Możesz iść, dokąd chcesz. Skinął głową. – Mam trzy tygodnie, by całkowicie zabłądzić w tych górach. – Już zacząłeś – powiedziała, śmiejąc się. – Uważaj! Jej ostrzeżenie przyszło za późno, stopy Jariego pośliznęły się na gładkim pniu i sekundę później wylądował na plecach w bagnie. Brodząc bosymi stopami w wodzie, zbliżyła się do niego i podała mu szczupłą rękę, pomagając wstać. Dotyk jej palców wydał mu się prawie nieprzyjemny. Jakby gest ten był zbyt intymny, o wiele bardziej intymny niż to, co robiły z nim dziewczyny w mrocznych zakamarkach jego przeszłości. Wstał i obejrzał się: dżinsy były nasiąknięte wilgocią bagna. Zaklął, a ona delikatnie położyła mu palec na ustach. – Ciii, ciii. – Stała blisko niego i przyglądała mu się, unosząc lekko twarz. Jej ciemne oczy miały kolor bagna. Można się było w nich przejrzeć. – Wędrowcze – zapytała cicho – masz jakieś imię? – W szkole nazywano mnie Cizek. Tak mam na nazwisko. Czyżyk – odpowiedział Jari. – Czyżyk – powtórzyła z namysłem i pogładziła go po sklejonych szlamem włosach. Musiał wyglądać jak kompletny idiota. – Jakim ptakiem jest czyżyk? – Małym i niepozornym – odparł Jari. – Bez znaczenia. Nie robi nic, oprócz tego, że istnieje. Żyje z dnia na dzień. Tylko z bardzo bliska można dostrzec żółte plamki na jego piórach. Kiedy podejdzie się bliżej, wydaje się kolorowy. – I lubi taplać się w mule i brudzi sobie te piękne żółte piórka – powiedziała. – Ale ja lubię jego śpiew. Przytrzymał jej rękę, kiedy chciała ją zabrać, a dotyk ciągle był z jego strony aktem śmiałości, mimo że to tylko ręka. Trzymał ją. W jego głowie wyraźnie pojawiło się słowo: flirtuję. „Flirtuję z dziewczyną w lesie, najpiękniejszą dziewczyną na świecie”. Nie taki był jego plan. Ona wróci do swojej wioski, a ja znajduję się dopiero na początku wędrówki. – A ty jak masz na imię? – zapytał. – Jascha. – Jascha? – pokręcił głową. – To jest męskie imię. – Nie tylko. To również imię dla kobiety. Kiedy w lesie jest się zdanym na samego siebie, trzeba być i mężczyzną, i kobietą... Tyle jest rzeczy, które potrafi tylko mężczyzna! Wyrwała się i pobiegła przodem, śmiejąc się figlarnie. Jej włosy sprawiały wrażenie zdecydowanego, błyszczącego czernią pociągnięcia pędzla na obrazie lasu, przez który szła. Pobiegł za nią, zadowolony, że droga znowu była równa i sucha. – Rąbanie drew! – wołała. – Noszenie wody! Naprawianie murów! Polowanie na niedźwiedzie! – Odwróciła się. – Niektóre zamieniają się w kamień, kiedy się do nich strzela. – Czy tutaj są niedźwiedzie? Wzruszyła ramionami. – Tutaj są wilki. Już kiedyś je wytępiono, ale znowu przywędrowały. Z Polski. Teraz są pod ochroną i się mnożą. Ludzie w wioskach boją się ich. – A ty? – zapytał Jari, uświadamiając sobie to, co powiedziała wcześniej. Sama w lesie. Zdana na siebie. Naprawianie murów. – Poczekaj – poprosił. – Ludzie w wioskach? A ty nie jesteś jedną z nich? – Ależ nie. – Pokręciła głową, aż włosy zatoczyły koło. – Nie mieszkam w wiosce, chociaż właścicielka galerii w to wierzy. Już ci mówiłam: niedobrze, gdy ludzie wiedzą zbyt wiele. Ja... Ja mieszkam w lesie. – W lesie? Wcale by się nie zdziwił, gdyby pokazując na koronę buka albo dębu, powiedziała: tam w górze, widzisz? Tam jest moje gniazdo. – Stoi tam dom, stary dom. Teraz należy tylko do mnie. Mój ojciec... zmarł. – Przykro mi. – To było dawno. – Wzruszyła ramionami. Dawno? Chwilę? Jak długa była chwila, którą spędziła sama w lesie? – Ile masz lat? – zapytał. – Dwa tygodnie temu obchodziłam osiemnaste urodziny. Jari skinął głową. – To jesteśmy prawie rówieśnikami. Jascha i Jari. Szli dalej. Naraz spoważnieli. – Jari i Jascha – powtórzyła. – Czyżyk i... – Słowik – powiedział. – Dlaczego? Dlaczego słowik? Już raz to mówiłeś. Skąd ci to przyszło do głowy? – Głos miała przepełniony złością. – Och, jeśli wolisz coś innego... Jascha – bekas? – zaproponował ze śmiechem. – Albo Jascha „wróbelek” – król opłotków? – Opłotków – odpowiedziała – nie mamy w tym lesie. Coś zaszeleściło w gęstwinie, coś wielkiego, i dopiero teraz Jari uświadomił sobie, że las stał się bardziej zwarty. – Sarna – szepnęła Jascha. – Albo jeleń. – Sarna? A nie człowiek? Pokręciła głową. – Tutaj jest niewielu ludzi. Zaczęła marznąć, zobaczył jak drży. Sięgnęła do jednej z kieszeni swojego staromodnego nosidła, wyjęła płaszcz i zanim ruszyła w dalszą drogę, zarzuciła go na ramiona. Płaszcz, jak sama Jascha, był oszałamiająco piękny. Wyglądał tak, jakby ktoś zamknął w hafcie na jego tkaninie wszystkie rośliny i zwierzęta lasu. Jari spostrzegł na ramieniu lisa czającego się w zaroślach, na plecach widział tysiące małych ptaków moszczących się na kwitnących gałęziach; prawie słyszał ich śpiew. Na listwie u dołu zobaczył przemykającą między gałązkami bluszczu łasicę, dostrzegł jej oczy w ściśle utkanej gęstwinie. Jascha ponownie założyła nosidło. – Chodź ze mną – powiedziała. – Tak – oparł Jari. – Chodźmy. Ta część lasu jest zbyt cienista i chłodna. – Nie mam na myśli tego, abyśmy szli dalej. Powiedziałam: Chodź ze mną – powtórzyła. – Do domu w lesie. Czuję się tam nieco samotnie. – Mówiła teraz szeptem. – Chodź ze mną, tylko na jedną noc. Przepędź samotność. Skinął głową. – Przyda mi się łóżko na noc. Dlaczego nie ma to być łóżko w leśnym domu? I podczas gdy szli dalej, w sercu Jariego rozbrzmiewała swawolna piosenka czyżyka. Szedł obok najpiękniejszej dziewczyny świata, on – zwyczajny stolarz – czeladnik, brązowy, niepozorny ptaszek. To jego wybrała, by podążał za nią. Ale jednocześnie czuł dziwny chłód, jakby potrzebował płaszcza utkanego z piękna lasu. „Zawróć” – powiedział głos matki, docierający do niego ze świata haftowanych obrusów i krochmalonych koszul. „Zawróć, mój chłopcze, dopóki jeszcze możesz”. Zignorował przestrogę. Odpędził chłód i upajał się pięknem Jaschy: światłem igrającym na jej włosach, fałdami tkaniny i jej sylwetką. Była jak ożywiony obraz. „Ach, co tam” – pomyślał, odrzucając wszelkie wątpliwości. Przecież równie dobrze mógł zmienić swój plan. Najpierw dziewczyna, a potem wędrówka po górach: zawadiackie zdanie, które mógłby powtórzyć w domu. Patrzcie, patrzcie – powiedziałby Matti – nasz nieśmiały Cizek dorasta. Najpierw dziewczyna, potem wędrówka. Bo czy powód, dla którego Jascha zabrała go ze sobą nie był jednoznaczny? Potrzebowała kogoś, kto odpędzi jej samotność. Potrzebowała kogoś do łóżka na tę noc. I nawet jeśli coś jeszcze, coś ciemnego, obcego kryło się na obrazie za jednoznacznym celem... w tym momencie nie chciał nic o tym wiedzieć. Do domu w lesie było dalej niż myślał. Ich wędrówka przez górski bór trwała godzinami. Przechodzili wąwozem, po którego obu stronach wznosiły się strome skalne ściany. Ścieżka między nimi była wąska. Nad nią Jari spostrzegł drzewa; z rozpostartymi gałęziami wyglądały jak strażnicy parowu. Rzeka, która kiedyś wyżłobiła rozpadlinę, zniknęła, ziemia zasłana była artystycznie pomalowanymi jesiennymi liśćmi. W wąwozie panował chłód. Jesienne słońce nie docierało do dna i Jari poczuł ulgę, kiedy skały stały się niższe. – Nie ma tu innej drogi? – zapytał, marznąc. Jascha wzruszyła ramionami. – Myślę, że można by było wspinać się po skałach, ale byłoby to bardzo niebezpieczne i poza tym nadkładalibyśmy drogi. Wąwóz jest szeroką ścieżką. Jari rozejrzał się. – Szeroka ścieżka – wymruczał. – To przejście przypomina tunel. Nie podoba mi się. – Ale kiedy się tutaj znajdę, wiem, że mam za sobą połowę drogi do domu. Przyszło popołudnie i przeminęło, światło zmieniało kolory: ze złota w czerwień, z czerwieni w fiolet, a spomiędzy drzew zaczynał wypełzać mrok. Kiedy Jariego opanowywało zmęczenie, przypominał sobie, co go dzisiaj czeka: wyobrażał sobie, jak Jascha zdejmuje płaszcz i – również zmęczona – pada na miękką kanapę; w jego wyobrażeniu podnosi sukienkę, wyżej i wyżej... Nic pod nią nie ma, przywołuje go gestem do siebie... Te obrazy odpędzały zimno wieczoru i zmęczenie. Cały czas szli to w górę, to w dół, omijając wysokie skalne wzniesienia. Jari już dawno przestał rozpoznawać ścieżkę, którą się poruszali. Ptaki milkły jeden po drugim. – Zaraz będziemy na miejscu – powiedziała Jascha. – Skąd to wiesz? – wyszeptał Jari. – Ciemno tutaj jak w piwnicy... Położyła palec na jego wargach. – To nie piwnica – powiedziała łagodnie, ale stanowczo. – To tylko las. – Wzięła go za rękę i pociągnęła za sobą, a on szedł za nią – niezdarny i zmęczony – potykając się o zbutwiałe gałęzie, mech i zasłony z pędów bluszczu. Jeśli w lesie stał dom, to dlaczego nie było żadnej drogi, która by do niego prowadziła? – Już niedaleko, niedaleko... – szeptała Jascha. I nagle zaśpiewał jakiś ptak, bardzo blisko. Jego trele były słodkie i jednocześnie pełne smutku. Jari znał jego śpiew. W domu, w letnich gałęziach białego jaśminu, ten ptak śpiewał co noc przed kuchennym oknem, mały i niepozornie szary: słowik. Przystanęli blisko siebie, wsłuchując się w dźwięki, i Jari poczuł, że dziewczyna znowu zaczęła drżeć. – Co się dzieje? – spytał. – To przecież tylko słowik. – Ciii! – wyszeptała Jascha i uwolniła dłoń z jego uścisku. Zobaczył w resztkach światła, jak jej ręce wyciągają się w stronę ptaka. – Cicho sza, słowiku! – Potem złapała Jariego za rękę i pociągnęła za sobą. Biegli przez ciemne poszycie, jakby uciekali przed maleńkim ptaszkiem. I nagle wyrosła przed nimi ciemna ściana domu. Dłonie Jaschy znalazły drzwi, otworzyły je z impetem i wciągnęły chłopaka do środka. Słyszał jak zasunęła zasuwę, dotarł do niego syk zapałki... Płomień świecy pożarł ciemność. Chłopak zobaczył, że stoi w holu. Obok niego Jascha opierała się o ścianę, ze świecznikiem w ręku, sapiąc po długim biegu. – To był tylko słowik – powtórzył Jari. A potem rozejrzał się. – Nigdy nie zamykasz drzwi? – Ależ tak, teraz są zamknięte – szepnęła Jascha. – Nic z zewnątrz się tutaj nie dostanie. Nie martw się, wędrowcze. „To nie ja jestem tym, który się martwi” – pomyślał Jari. Chciał objąć jej szczupłe ramiona, powiedzieć, że nie musi się niczego bać. W tej chwili dostrzegł w niej słabość, której przedtem nie widział. Ale ona tę słabość z siebie strząsnęła i zaśmiała się. – Chodź – powiedziała. – Rozpalimy ogień. Jest zimno. Nie wiedziałam, że przyjdziesz. Inaczej poprosiłabym je, by utrzymywały ciepło... – Je? – Oczywiście – powiedziała poważnie. – Płomienie. – I zaśmiała się. – Nie patrz tak, Cizeku-czyżyku. Nie jestem stuknięta. Kiedy się mieszka samemu, rozmawia się prawie ze wszystkim. Gdzie mieszkasz? – Z rodzicami – odparł cicho Jari, mając nadzieję, że nie usłyszy jego odpowiedzi. Był pewien, że go wyśmieje. Ale ona się nie śmiała. – To musi być piękne – powiedziała i westchnęła. Wtedy przypomniał sobie, że jej ojciec zmarł. Może nie tak dawno temu. Musiał uważać na to, co mówił. Jascha zaprowadziła go schodami na górę. Po drodze zapalała lampy olejowe umieszczone na ścianach. Dopiero w ich ciepłym, żółtym świetle Jari zobaczył dom. Był ogromny. Pełen schodów i pomieszczeń, pełen korytarzy, pokoi i pokoików; stary i wyniosły. Wnętrza były wysokie i pobrzmiewało w nich echo. A mimo to dom promieniował zapraszająco przytulną atmosferą. Jari zsunął buty na pierwszym stopniu, żeby nie zabrudzić starannie wywoskowanej drewnianej posadzki i miękkich dywanów. Na ścianach również wisiały gdzieniegdzie kobierce – tkane, wyszywane, plecione, ozdobione splatającymi się ornamentami jak płaszcz Jaschy. Od czasu do czasu, kiedy przechodzili obok, dziewczyna zaciągała długą zasłonę na drewnianych oknach ze szprosami, jakby chciała odsunąć noc. Wreszcie otworzyła drzwi do obszernej łazienki z wielką wanną, tu również zapaliła lampę i przekręciła włącznik piecyka. Rozległo się ciche syczenie. – Gaz – wyjaśniała. – Zwykle nie trzeba długo czekać, aż woda się zagrzeje. Pewnie masz ochotę na kąpiel po długiej wędrówce? Jari skinął z wdzięcznością głową. – Nie macie prądu? – My? – zapytała. I przez moment przyglądała mu się podejrzliwie. Dziwne. – Ty i płomienie – powiedział i zaśmiał się. Pokręciła głową. – Nie. A po co? Nie znalazł odpowiedzi na to pytanie. – Zajmę się ogniem na kominku – powiedziała. – Widzisz? Pokój kominkowy jest tuż obok za tymi przesuwanymi drzwiami. Przyjdź do mnie, gdy skończysz. – A ty się nie wykąpiesz? – Zwykle daję gościom pierwszeństwo – powiedziała ze śmiechem. Wyciągnęła rękę i dotknęła jego włosów. – I tylko czyżyk wpadł w bagno. Ciągle ma błoto na piórkach. Zaczekał, aż zamknęła za sobą drzwi. – A słowik nie – dodał. Dopiero gdy zrzucił plecak na podłogę, zauważył, jak bardzo stał się ciężki. Bolały go plecy, czuł się tak rozbity, jakby miał za sobą trzydziestodniowy marsz. Odpiął namiot i poszukał czystych ubrań. Namiot. Dzisiaj w nocy nie będzie mu potrzebny. Może jutro. Jutro będzie leżał gdzieś w lesie w tym namiocie, sam, i wspominał to, co zdarzyło się dzisiaj. Zdjął brudne ubranie, wszedł pod prysznic i odkręcił oba kurki. Gorąco i zimno, biel i czerń, dobro i zło. Pomieszanie przeciwieństw wydawało mu się symboliczne, chciał się nad tym zastanowić, był jednak zbyt zmęczony. Nad tak wieloma rzeczami chciał się zastanowić. Najpierw, oczywiście, nad Jaschą. Zwykle, powiedziała, daję gościom pierwszeństwo. – Nie jesteś pierwszym, którego wzięła do domu, Cizeku – powiedział sam do siebie. – Głupi mały ptaszku, cóż ty sobie wyobrażałeś? Woda przywróciła go do życia. Znalazł kawałek mydła i zmył szlam z włosów. Dopiero gdy usunął mydło z oczu, uświadomił sobie, że nad wanną nie ma żadnej zasłony. Widział całą łazienkę i przez chwilę ogarnęło go przerażenie, że jest taka wielka. Potem pojął, że cała ściana wokół prysznica była jednym wielkim lustrem. Również obok wanny znajdowało się lustro wielkości dorosłego człowieka, które odbijało się w lustrzanej ścianie, i w ten sposób obraz prysznica i kafelków na podłodze mnożył się w nieskończoność, tworząc świat złudzeń pełen tysięcy lśniących kropel wody. Zobaczył siebie w tym złudnym świecie, czyżyka z mokrymi, nastroszonymi piórkami. Przez chwilę patrzył na siebie oczami Jaschy – pozwolił, by wzrok – jej wzrok – wędrował po jego nagim ciele w brodziku – i naraz zawstydził się, zakręcił krany i owinął się ręcznikiem. Pomyślał o domu, o stolarni, i o Mattim z rozczochraną czupryną, który pracował przy warsztacie obok niego. O tym, jak razem skakali do jeziora już od wczesnych dziecięcych lat. Matti nigdy nie zawracał sobie głowy tym, czy ktoś patrzy czy nie, i rzadko wkładał kąpielówki. Mały dzikus, mówiła mama Jariego, uśmiechając się. Ale pozwolić, by to Jari wskoczył do wody bez kąpielówek – nie przyszłoby jej do głowy. I Jari był zawsze tym, który się wstydził, a Matti tym, który swobodnie kąpał się w jeziorze. I tak już zostało. Jari mógł swoje dziewczyny policzyć na palcach jednej ręki. Mattiemu nie starczyłoby rąk i nóg. Jaki tam z niego drapieżnik. Co Jascha o nim myślała? Na listwie ręcznika wyszyte były maleńkie listki. Odnalazł ten sam motyw w rzeźbieniach na ramach okien. Białe zasłony zdawały się być utkane z blasku świec. W wazonie na parapecie stały dwie samotne jesienne gałązki obsypane maleńkimi jagodami w kolorze lśniącej czerwieni. „Wszystko w tym domu – pomyślał Jari – jest piękne, doskonałe, perfekcyjne jak dziewczyna, która tu mieszka.” Podszedł bliżej lustra. Zieleń mchu w jego oczach błyszczała w świetle świec inaczej niż zwykle. Czy piękno było zaraźliwe? Włożył czyste dżinsy i świeży T-shirt. Prawie żałował, że nie wziął białej koszuli, którą matka przechowywała w szafie na specjalne okazje – wykrochmaloną i wyprasowaną. Zielona koszulka z nadrukiem: SZYBY SAMOCHODOWE SPRITZIG – NA KAŻDE ZAWOŁANIE – wydawała mu się zupełnie nieodpowiednia. Na koniec przygładził włosy szorstkimi rękoma stolarza, pokrytymi odciskami, i wyszedł na korytarz. Rozsuwane drzwi prześlizgnęły się lekko niczym podmuch wiatru. Były delikatne jak piórko, zbudowane z kilku ram obciągniętych białą tkaniną. Jari przystanął na chwilę, sycąc się tym pokojem. Miał wrażenie, że wszystkie płomienie i płomyczki, jakie Jascha zapaliła w całym domu, zebrały się w wysokim kominku, którego ogień złączył wszystko w jeden ciepły żar. Stała tam kanapa nakryta skórami lisów. Przed kominkiem leżał przytulny dywan, a w każdym z sześciu wysokich okien stał wazon z pojedynczymi gałązkami, których ornamentalna forma odznaczała się na białych firanach jak cięcie nożyczek. Drzwi prowadziły do sąsiedniego pomieszczenia – nie, tam nie było drzwi, tylko kolejne lustro. Jari pokręcił głową oszołomiony. – Wyglądasz jak zbieg – usłyszał głos Jaschy dochodzący z kanapy i odkrył ją zatopioną w skórach. Przebrała się. Teraz miała na sobie spódnicę i cienki sweter w takim samym kolorze czerwonego brązu jak lisie skóry. Na ramiona zarzuciła jedwabny szal, cały haftowany delikatnym wzorem w kolorze płomieni. – Nie chcesz odstawić plecaka? Jari skinął głową. Postawił plecak obok kosza z drewnem do kominka i pomyślał, że najchętniej by go gdzieś ukrył, tak bardzo wydawał się tu obcy, mało estetyczny i zupełnie nie pasujący do otoczenia. Zrolowany namiot uznał nagle za nieznośnie brzydki. Jascha wstała i podprowadziła go do ognia, a następnie popchnęła lekko na kanapę. Przez chwilę patrzyła na niego z uśmiechem. „Dużo się uśmiecha” – pomyślał. Ale jej uśmiech ciągle coś ukrywał, jak obraz w galerii. Coś wydarzyło się za tym uśmiechem, coś, czego nie chciała zdradzić. – Tu jest... pięknie – wyszeptał. – Tak – powiedziała po prostu. – Piękno jest ważne. Ale jedzenie też jest ważne. Już prawie jedenasta. Pójdę zobaczyć, co znajdę w kuchni. Kiedy otworzyła drzwi, Jariemu wydawało się, że słyszy w łazience szum wody. Przez chwilę poczuł paniczny strach, że nie zakręcił kranu. Ale pamiętał dokładnie. Zakręcił. Musiał się przesłyszeć. – Czy mogę... czy mogę ci pomóc? W kuchni? Pokręciła głową. – Poczekaj tutaj. Jari oparł się wygodnie o kanapę i obserwował pomieszczenie. Im dłużej się przyglądał, tym więcej odkrywał detali – maleńkich, przytulnych: książki na wysokim regale, szachy na stoliku, wiolonczelę opartą w kącie, stojak na nuty. Przed delikatnie rzeźbionym parawanem stała harfa. Za nim dostrzegł niewielki stolik z podnoszoną pokrywą, na którym znajdowała się sterta nut. A na kartkach leżał kolejny instrument. Podszedł bliżej i przyjrzał mu się uważniej. Obój. Kiedy głaskał jego ciemne drewno, wróciła Jascha. Niosła tacę z dwoma parującymi talerzami z makaronem, mięsem i jarzynami. Zapach jedzenia oszołomił Jariego. Był bardzo głodny. – Grasz na tych wszystkich instrumentach? – zapytał, unosząc obój. Pokręciła głową, stawiając talerze na stoliku. – Nie. Smacznego. Siedzieli obok siebie na kanapie, trzymając talerze na kolanach i jedli, przyglądając się płomieniom. – Ty to zrobiłaś? – Jedzenie? – Zaśmiała się. – Nie. Spadło z nieba. Siedziała bardzo blisko niego, prawie dotykając go ramieniem. Pachniała mydłem. Wzięła prysznic. Ale kiedy? Jak mogła kąpać się i gotować makaron, podczas gdy jemu udało się tylko wstać z kanapy i dotykać palcami ciemnego drewna oboju? Czy w tym domu istniał inny wymiar trwania? A może to jego poczucie czasu zachwiane było pod wpływem zmęczenia? Jascha nalała z karafki wina do dwóch srebrnych kubków. Wyglądały na stare, ozdobione ornamentami dawnych czasów. Podniosła kubeczek i kiedy wino zrosiło jej wargi, zobaczył jak były intensywnie czerwone. Również policzki miała czerwone, czerwone od ciepła ognia. Odstawił talerz i wyciągnął ręce w jej stronę, a ona chwyciła je i przytrzymała mocno, jednocześnie nie pozwalając jego dłoni, by dotknęła jej twarzy. W końcu puściła ją, a on sięgnął po drugi kubek. Nie chciała, by jej dotykał? Jeszcze nie? Po co więc zabrała go ze sobą, jeśli nie po to, by jej dotykał? Wino smakowało niezwykle i Jascha zobaczyła, jak chłopak marszczy czoło. – To owoce lasu – wyszeptała. – Wszystkie jagody i kwiaty, rosnące w ukryciu w jego cieniu. Jari wypił wino do dna, przyzwyczajając się do jego gorzkiego smaku. Światło w pokoju stawało się coraz delikatniejsze, cienie rzucane przez płomienie tańczyły wokół niego i miał wrażenie, że w pomieszczeniu znajduje się więcej osób. Zamknął oczy. – Nie – wyszeptał. – Jesteśmy sami1. – Całkiem sami – szepnęła Jascha. – Nie, nie, to nieprawda, jesteśmy we dwoje. – Poczuł jak oparła mu głowę na ramieniu i zatopił brodę w jej miękkich włosach. – Bycie samotnym jest straszne. Kiedy jesteś sam, na dworze wyje wiatr, skarżąc się i płacząc w konarach. Zimno staje się nie do zniesienia zimne, a ciemność nie do zniesienia ciemna. I w kątach czai się strach. Kiedy jesteś całkiem sam w lesie, wariujesz. I wtedy jesteś stracony. Zostawiony na pastwę losu. Bezbronny. Wtedy pożera cię noc. Wziął ją w ramiona, głaskał jej włosy, twarz, szyję. Pozwalała na to, wręcz szukała jego bliskości, jak zagubione dziecko. – Dzisiaj noc grzecznie zostanie za drzwiami – powiedział. – Może czyżyk i jest małym, niepozornym ptaszkiem. Zwykłym stolarzem-czeladnikiem. Ale kiedy nadejdzie chłód, potrafi cię rozgrzać. „Teraz, teraz” – pomyślał. Ale ona uwolniła się gwałtownie z jego ramion i wstała. – Pozwól, że coś dla ciebie zagram, Cizeku-czyżyku. Przyniosła wiolonczelę i usiadła na skórzanym taborecie stojącym obok kanapy. Uniosła nieco spódnicę, rozłożyła nogi, umieściła drewniany kadłub instrumentu między nimi i wzięła do ręki smyczek. A Jari aż przygryzł wargi, nie mogąc spokojnie usiedzieć w miejscu. Jej ciemne oczy wpatrywały się w niego uporczywie, podczas gdy smyczkiem wydobywała z instrumentu melodię, pieśń słodką i ciężką jak trele słowika. Dźwięki wzbijały się pod pułap wysokiego pokoju, przez szczelinę w drzwiach wydostawały się na zewnątrz, wypełniały cały wielki, stary dom i zamieniały noc w jedno dźwięczące ciało. Nie znał melodii, którą grała, może wymyślała ją na poczekaniu. Nigdy nie słyszał, by ktoś tak pięknie grał na wiolonczeli. Ale nie mógł nic poradzić na dziwaczne wyobrażenie bycia instrumentem, który trzymała. To on był tym, który rozbrzmiewał melodią, to jego pieściły jej palce... To on czuł smyczek na skórze, kiedy głaskała nim struny. Był wdzięczny wąskim dżinsom, które miał na sobie, przeklinając je jednocześnie. Czy Jascha nie wiedziała, co robi, czy też robiła to specjalnie? W końcu uciekł od jej spojrzenia, skierował wzrok na ogień i usłyszał delikatny śmiech między dźwiękami. A potem wreszcie odstawiła instrument. Teraz, teraz. – Chodź, mój czyżyku – powiedziała, a on posłusznie wstał. – Czas spać. Ogień będzie się jeszcze chwilę palił. Podążał za nią korytarzami, szedł po schodach, aż otworzyła drzwi do pokoju, w którym stało wielkie, szerokie łoże. Jedwabna pościel była zachęcająco odchylona z jednej strony. – Pokój gościnny – powiedziała. – Mam nadzieję, że będzie ci się tutaj dobrze spało. Ma własną łazienkę... tam, w bocznej ścianie znajdziesz do niej drzwi. Stał przy łóżku i patrzył na nią. – Jascha – powiedział. – Jari – odparła. Ujęła go za ręce i chwilę przytrzymała. Potem odwróciła się i delikatnie zamknęła za sobą drzwi. Podszedł do okna i zaczął walić pięścią w parapet, rozczarowany i wściekły. – Nie wolno ci tego robić! – wyszeptał. – Nie wolno, rozumiesz? Co z ciebie za stworzenie, doskonałe i jednocześnie... – Nie wiedział, jaka była. – Po co mnie tu sprowadziłaś? Czego ode mnie chcesz? Sprawia ci przyjemność trzymanie mnie na dystans? A potem oparł czoło o chłodną szybę i przeklinał bezgłośnie. A może to była jego wina? Może znowu, po raz kolejny, wszystko zepsuł? Czy ona czekała na to, aż będzie bardziej zdecydowany? Że przejmie inicjatywę? Zdjął ubranie, zgasił świecę, którą zostawiła i wsunął się do łóżka. – Jutro – wyszeptał w ciemność – jutro też jest dzień. Tej nocy jednak był sam ze swoimi wyobrażeniami. W głowie słyszał ostry śmiech innych uczniów, najgłośniej śmiał się Matti, z długimi rozczochranymi włosami, Matti, który nago wskakiwał do jeziora, z którymi wiele nocy spędził na pijaństwie. – Hej, Cizek! – zawołał. – Co się dzieje? Nie pozwól, by dziewczyna grała ci na nosie! Masz przecież dwie zdrowe ręce! – Zamknij się – wymruczał Jari. Ale przez chwilę zatęsknił do Mattiego. Przypomniał sobie jedną z ostatnich wizyt w maleńkim mieszkanku przyjaciela. Matti otworzył drzwi, tylko w podkoszulku i pospiesznie założonych dżinsach, z szerokim uśmiechem na twarzy. – Wejdź, wejdź – zapraszał. – Przeszkadzam? Nie jesteś sam... – To tylko Annelie. Czas, byś ją poznał – powiedział Matti, śmiejąc się. – Ja sam znam ją, co prawda, od przedwczoraj. Kocham ją. Wszystko w niej kocham. Uau, Jari, co za dziewczyna... Kocham jej uszy, jej paznokcie u nóg, każdy jej włosek... Była ich cała masa i, jak zauważył Jari, paznokcie miała pomalowane na fioletowo. Annelie siedziała w mikroskopijnej kuchni Mattiego, również ubrana w bieliznę i dżinsy, i na powitanie wydmuchnęła mu w twarz dym z papierosa. Za nią wiatr bawił się zwisającymi liśćmi na wpół martwej pajęcznicy. Ostatnia dziewczyna Mattiego, Jari dobrze to pamiętał, kupiła pajęcznicę i postawiła na parapecie, żeby wnieść trochę „przyrody” do domu, a Matti prawdopodobnie od jej odejścia zapomniał ją podlewać. No i wyrzucić. Dziwne było, jak bardzo lubił Mattiego, właśnie za to, że zapominał podlewać pajęcznicę. Przyjaźń, która ich łączyła, była niedefiniowalna i istniała od najwcześniejszych lat. Nie nazywali tego przyjaźnią, to brzmiałoby zbyt miękko, a w świecie desek i wiórów nie można było sobie pozwolić na bycie miękkim, nie narażając się na kpiny innych. A więc on i Matti nie mówili o przyjaźni. Mówili o piciu piwa. Jari popatrzył na Annelie i skrzywił się w uśmiechu. „Matti z pewnością jest o krok od podarowania jej pajęcznicy” – pomyślał. Na prawej piersi miała wytatuowanego smoka, który wystawał ze stanika. Jej fioletowa czupryna tworzyła taką samą dziką gęstwinę, jak włosy Mattiego. Przez chwilę Jari wyobrażał sobie, jaką minę zrobiłaby matka, gdyby wprowadził Annelie jako swoją dziewczynę do jej wyprasowanego, wykrochmalonego świata. Widział jej starannie skrywane przerażenie i uśmiechnął się na tę myśl. Może powinien zapytać Mattiego, czy mógłby wypożyczyć Annelie? Ale potem pomyślał o pogardliwym i pełnym rozczarowania spojrzeniu ojca. Stary mistrz stolarski miał tak łagodny sposób wyrażania niezadowolenia z syna, że przechodziła mu ochota na spotkanie z nim; z dziewczyną czy bez. Matti miał lepiej... – Kupimy sobie motocykl, ja i Annelie – oświadczył. – Kiedyś. Później. I pojedziemy nim na pustynię. Albo objedziemy świat. Albo wszystkie pustynie świata. – No, no – powiedział Jari. – Masz piwo w lodówce? Zauważył, że powiedział to głośno. Jakby Matti był tutaj. W tym pokoju, który tak bardzo odległy był od rozczarowanych ojców i prasujących matek, i butelek piwa – od wszystkiego, co znał do tej pory. Ale Mattiego tu nie było, był tylko on, Jari, i ciemność. Przewrócił się na bok. Bycie samotnym jest straszne, powiedziała Jascha. Kiedy jesteś sam, na dworze wyje wiatr, skarżąc się i płacząc w konarach. Zimno staje się nie do zniesienia zimne, a ciemność nie do zniesienia ciemna. I w kątach czai się strach. Kiedy jesteś całkiem sam w lesie, wariujesz. I wtedy jesteś stracony. Zostawiony na pastwę losu. Bezbronny. Wtedy pożera cię noc. Nie wiedział, która jest godzina, kiedy raptownie wybudził się ze snu. Wciąż panowała całkowita ciemność. Leżał bez ruchu przykryty kołdrą i nasłuchiwał. Słyszał jakiś hałas. Coś wyło. Skarżyło się. Cierpiało. Na zewnątrz, w środku nocy. Nie był w domu, łóżko miało inny dotyk. Pomacał rękoma dookoła... łóżko było za szerokie. To, w którym spał w domu rodziców, było wąskie i prawie już dla niego za krótkie. Spał w nim, od kiedy skończył dziesięć lat. Gdzie był? Ręce odnalazły nocną szafkę obok łóżka, świecę, zapałki. Zapalił płomień. I przypomniał sobie, jakby jednocześnie ze świecą rozniecił płomień w swojej głowie: najbrzydszą dziewczynę świata. Najpiękniejszą dziewczynę świata. Czarne włosy wirujące między pniami drzew w lesie, uniesione ramiona, szczupłe, blade ręce, bose stopy biegnące po ściółce. Pieśń skowronka. Strach drżącej dłoni, zamkniętej w jego ręce. Nigdy nie zamykasz drzwi? Ależ tak, teraz są zamknięte. Nic z zewnątrz się tutaj nie dostanie. Podszedł boso do okna, trzymając świecę w dłoni i odsunął zasłonę. Noc była przenikliwie ciemna. Otworzył okno tak cicho, jak potrafił i skulił się pod wpływem zimna. Teraz wycie stało się wyraźniejsze, ale właściwie nie było to wycie, bardziej przypominało płacz, prawie ludzki. Wilki. Jascha mówiła, że tutaj w górach w lesie są wilki. Mieszkańcy wiosek bali się ich. Rozumiał tych ludzi. Każdy pojedynczy, mikroskopijny włosek na jego nagich przedramionach unosił się, gdy do uszu docierała ich cicha, bolesna skarga. Czy Jascha również leżała samotnie w łóżku i wsłuchiwała się w wycie wilków? Czy to naprawdę były wilki, czy może coś innego? Lis? Ptak? Ranna sarna? Miał ochotę wziąć Jaschę w ramiona, mocno przytulić, złapać się jej ciała. Chłód czający się na zewnątrz nie miałby wtedy żadnych szans. Nie wiedział, gdzie spała. Dom był zbyt wielki. Zabłądziłby w nim i nigdy jej nie odnalazł. Płacz wdarł się do jego serca i szarpał nim. – Przestańcie! – zawołał w noc. – Przestańcie wreszcie! I ku jego zdumieniu płacz rzeczywiście umilkł. Jari z natężeniem wsłuchiwał się w noc. Czy gdzieś tam w gałęziach lasu nie siedział słowik? Teraz, gdy ustało wycie wilków, może usłyszy śpiew małego ptaszka. Tak bardzo chciałby, by dla niego zaśpiewał. Żeby wrócił mu zapach jaśminu spod kuchennego okna i smak lata; wspomnienie domu. Jak odległy wydawał mu się dom! Długo nasłuchiwał. Ale słowik nie zaśpiewał. Słowik zniknął. 1. „Alleine” oznacza w j. niem. zarówno „sami”, jak i „samotni” (przyp. tłum.).\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Dopoki_spiewa_slowik-ebookRO/p111918i188520" target="_blank" title="Dopóki śpiewa słowik [Antonia MICHAELIS] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dopóki śpiewa słowik [Antonia MICHAELIS] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Perfuforum.pl • Zobacz wątek - Ambra - czyli co?\nTeraz jest 17 lutego 2019, 05:37 - N\nAmbra - czyli co?\nDołączył(a): 16 kwietnia 2018, 15:12 - Pn\n17 kwietnia 2018, 12:39 - Wt\nRozświetli mi ktoś kwestię tego... jak toj jest z ambrą?\nNa większości for zagranicznych, w ingredientsach podaje się jako skład bursztyn (amber) jednak... standardowo używa się do nich ambry. Niektóre nawet mają ikonę z bursztynem, co dodaktowo wprowadza w błąd.\nRe: Ambra - czyli co?\n17 kwietnia 2018, 13:48 - Wt\nAmbra jest wydzieliną (dokładnie mówiąc wymiocinami) wieloryba (kaszalota), które dryfują sobie po morzu lub zostają wyrzucone na brzeg lądu i są zbierane przez ludzi. Ambra sama w sobie nie pachnie, natomiast po rozcięczeniu jej w etanolu uwalnia swoje animalne oblicze. Możnaby powiedzieć, że nie ma identycznych ambr, ponieważ każda partia z różnych partii mórz, oceanów różni się od siebie (czasem jakim znajduje się na wodzie, w jakiej części morza/oceanu, konsystencją itd). Wspomniany składnik jest bardzo drogi i dlatego zazwyczaj stosowane są odpowiedniki syntetyczne, które przypominają naturalny zapach ambry w w rozcięczeniu z etanolem. Woń ta raczej jest nie do pomylenia z innymi składnikami, pachnie specyficznie i często też pełni funkcje utrwalacza w perfumach. Co do bursztyna to po angielsku piszemu ten wyraz amber a nie ambra i raptem kilka razy widziałem go jako składnik perfum. Niestety na jego temat nie umiem się precyzyjnie wypowiedzieć.\n17 kwietnia 2018, 14:12 - Wt\nWhat he said /\_. Plus jak chodzi o amber podany w składzie, to może chodzić o słodki akord ambrowy na bazie benzoesu, wanilii i innych.\n17 kwietnia 2018, 17:06 - Wt\nTak jak koledzy wyżej wytłumaczyli. Angielski termin "amber" dotyczy nuty bursztynu, zaś ambrę znajdziesz pod nazwą "ambergris".\n18 kwietnia 2018, 10:44 - Śr\nAmbra - ang. ambergris - to jest produkt pochodzenia zwierzęcego, słono-słodki, który pojawia się i znika w tle kompozycji i nadaje jej tą charakterystyczną trójwymiarowość. Polecam zapoznać się z artykułem: http://www.basenotes.net/features/3377-ambergris-myths-truths-and-half-truths, który jest po prostu skarbnicą wiedzy nt. tego produktu (to nie wymiociny i pachnie już przed rozpuszczeniem w alkoholu).\nBursztyn, akord ambrowy - ang. amber, sweet amber, amber accord - to jest bogaty, orientalny akord, zbudowany z 3 głównych składników, najprostsza forma to absoluty benzoes-labdanum-wanilia w proporcjach 20:5:1. Każdy perfumiarz pewnie ma zbudowany swój akord, więc istnieje pewnie tysiące różnych. Żeby było śmieszniej w tych akordach używa się też czasem ambry. W ogóle uważam, że ta nazwa bursztyn to wyjątkowo tutaj nie pasuje bo przecież bursztyn nie pachnie, a chodzi raczej o "odtworzenie" zapachu tej żywicy przed zastygnięciem, której też jest kilkadziesiąt rodzajów. Do tego dochodzą jeszcze syntetyczne materiały, więc tu już w ogóle zawrót głowy.\n18 kwietnia 2018, 11:04 - Śr\nNie zgodzę się z Tobą do końca:\nhttp://www.sabbathofsenses.com/2012/10/ ... iarzy.html\nJakby nie patrzeć ambra jest zbryloną wydzieliną przewodu pokarmowego kaszalota. Co do jej aromatu, oczywiście, że jakoś sobie ona pachnie sama w sobie, natomiast dopiero po rozcieńczeniu w etanolu przypomina ten akord, który kojarzymy w perfumach.\n18 kwietnia 2018, 12:22 - Śr\nTo żeby dołożyć do ogródka polecam przeczytać ten artykół http://www.kafkaesqueblog.com/2016/09/0 ... als-scent/. Wg mnie świetnie opisuje co i gdzie i kiedy.\n18 kwietnia 2018, 14:13 - Śr\nBlueJeans napisał(a): Nie zgodzę się z Tobą do końca:\nNie ma to większego znaczenia, ale tak jest to specyficzna wydzielina, a nie kał, wymiociny czy sperma wieloryba. Zapach znany z perfum to tynktura tak, ale i te bryły po wyłowieniu pachną (w zależności od wieku i miejsca). Czytałem, że kiedyś przygotowywało się alkohol perfumeryjny z domieszką ambry lub piżma, wyobrażacie to sobie?\n18 kwietnia 2018, 14:50 - Śr\nAmbre również się zjada. Jest przysmakiem na stołach zamożnych ludzi. Więc tak, wyobrażam to sobie.\n18 kwietnia 2018, 16:29 - Śr\nZ tym zjadaniem to bardziej chyba jako dodatek smakowy, coś na kształt przyprawy - słyszałem o lodach ambrowych\nPat Lillis ma profil na Instagramie, sporo tam zdjęć ambry\n,ambra od niego jest użyta w Atlantic Ambergris. Z jego strony można zamówić też ambrową tinkturę\nNaturalna ambra jest też na pewno Encens Mythique T. Wassera tam ją czuć bardzo mocno i wyraźnie\n18 kwietnia 2018, 19:15 - Śr\nM_Michal napisał(a): Ambre również się zjada. Jest przysmakiem na stołach zamożnych ludzi. Więc tak, wyobrażam to sobie.\n18 kwietnia 2018, 19:34 - Śr\nJest o tym wzmianka w linkowanym przeze mnie artykule. Np. król angielski Henryk II mieszał szarą ambrę z jajkami i jadł ją w postaci omletu.\n19 kwietnia 2018, 13:05 - Cz\nKilka słów o Amber\n21 maja 2018, 15:00 - Pn\nto naturalny odpowiednik ambroksanu\n21 maja 2018, 16:29 - Pn\nNo tak, najpierw człowiek odkrył ambroksan, a potem natura wynalazła jego naturalny odpowiednik.\n23 maja 2018, 11:58 - Śr\nZ kolei, ambroxan bez wątpienia został odkryty przez Gezę Schoena))))\nKoledze pewnie chodziło o to, że ambroxan jest zbliżony zapachowo do ambry.


• atrakcyjne spinki do mankietów - szary wilk drewniane do red\n♡dodatkispinki do mankietówszary wilk - drewniane spinki do mankietów red\nSzary wilk - drewniane spinki do mankietów red\nręcznie zrobione spinki do mankietów szary wilk - drewniane red\nspinki-mankietów męskie drewniane naturalne wilk prezent szare spinki do mankietów brązowe spinki do mankietów pomarańczowe spinki do mankietów\n• Ręcznie zrobione atrakcyjne spinki do mankietów • dodatki - spinki do mankietów • Ręcznie zrobione liliarts •\nSpinki do mankietów klucz wiolinowy. Średnica bazy spinki 18mm, średnica grafiki pod szkiełkiem 16mm, zgrabne pudełeczka69,00 zł Czas pod ręką. Spinki do mankietów stworzone z wykorzystaniem elementów starych zegarków70,00 zł\nszybka wysyłkaJeleń - spinki do mankietów. Proste, eleganckie spinki, Kolekcja biżuterii - Magic Forest, Oprawa w kolorze srebrnym69,00 zł Czas po ręką. Spinki do mankietów z elementami zegarków zatopionymi w żywicy, Średnica 16mm75,00 zł\nszybka wysyłkaLato - drewniane spinki do mankietów red. Kolekcja biżuterii - romantic garden, Średnica miniaturki grafiki 12 mm, 18 mm, 4 mm79,00 zł szybka wysyłkaWiesiołek - drewniane spinki do mankietów red. Kolekcja biżuterii - botanic, Średnica oprawy ok, Grubość oprawy ok79,00 zł\nszybka wysyłkaKotki - drewniane spinki do mankietów red. Pod osłoną przeźroczystego półokrągłego szkiełka79,00 zł szybka wysyłkaKolorowy ptak - drewniane spinki do mankietów red. Kolekcja biżuterii - pastel dreams, Wszystkie nasze produkty są ozdobnie pakowane79,00 zł


Bardzo dawno mnie tu nie było. Dużo pracuję, dojazdy do pracy zajmują mi niesamowicie dużo czasu. No i dzieje się u mnie sporo.\nJednak wracam. Wracam będąc dużo starszą i bogatszą w doświadczenia. Wracam, bo kiedy piszę to łatwiej jest mi ogarniać swoje cele, a mam właśnie jeden do osiągania. (nie osiągnięcia, bo to jest trochę bardziej skomplikowane ;) )\nZwykle gdy do akcji wkracza dietetyk (a tak jest w moim przypadku) chodzi o odchudzanie. Teraz ze mną jest inaczej. Gdzieś po drodze coś takiego się zadziało w mojej głowie, że zaakceptowałam swoją fizyczność i nie chcę za bardzo chudnąć. Chcę za to żyć zdrowiej, a gdy się na nic nie ma czasu - potrafi to być bardzo trudne.\nNiedawno trafiłam do dietetyka, który jest tak bardzo przyjazną duszą, że postanowiłam całkowicie mu zaufać i oddać w jego ręce moje zdrowie, które nie do końca jest takie, jak bym sobie tego życzyła. Mam spore problemy z nadciśnieniem, które od 2 miesięcy leczę, a które podobno może się obyć bez leków jeśli tylko zacznę się prawidłowo odżywiać.\nFilip Kowalczyk czyli Dr Filip, bo o nim mowa, jest bardzo sympatycznym i wyluzowanym dietetykiem i jednocześnie lekarzem. W dodatku ma bardzo podobne do mojego podejście do odżywiania się, za co niejeden "pluszak" pokocha go z całego ekhm żołądka :D\nGdy spotkaliśmy się jakieś 2 miesiące temu zostałam dokładnie zważona i zmierzona. I do tych pomiarów będę się niedługo odnosiła. Dlaczego aż 2 miesiące czekałam na rozpoczęcie nowej drogi? Gdy zmiany są duże - dobrze jest się do nich dobrze przygotować. Trzeba też wziąć pod uwagę fakt, że zmiana nawyków żywieniowych może sporo kosztować, choć Filip jest bardzo elastyczny jeśli chodzi o tworzenie diety.\nNie będę się teraz wgłębiała w ten temat, ponieważ dzisiaj chciałam tylko zakomunikować, że wczoraj zaczęłam! Zostawię też swoje wymiary, żeby było co porównywać.\nAutor: Dudzinka o 05:24 Brak komentarzy:


scrapki.pl: Gościnna Projektantka - Enthia\nGościnna Projektantka - Enthia\ndzisiaj mamy przyjemność gościć na naszym blogu zwyciężczynię naszej marcowej zabawy w liftowanie. Przed Państwem - Enthia :)\nWitam serdecznie! Mam na imię Izabela, ale w świecie scrapowym funkcjonuję jako Enthia.\nJestem tegoroczną maturzystką (trzymajcie za mnie kciuki!) i scrapbookingiem zajmuję się już 3 i pół roku.\nOstatnio porzuciłam bałaganiarskie i lekkie scrapy na rzecz bardziej romantycznych i mixed-mediowych, koniecznie z dużą ilością kwiatków. :) Scrapbooking to moja największa pasja. Uwielbiam oprawianie wspomnień w albumy, scrapy. Chlapanie farbami i darcie papieru działa na mnie uspokajająco. Oprócz scrapbookingu uwielbiam książki i wspinaczkę górską. Możecie mnie znaleźć na moim blogu: http://scraproom-enthii.blogspot.com/\nNa mój dzisiejszy występ przygotowałam mixed-mediowego scrapa.\nBazę wykleiłam różnymi kawałkami papierów, by nadać pracy przestrzenną formę.Oczywiście nie mogło też zabraknąć różowej ecoliny i kwiatków. Stemplowanie i gryzmoły nadają tej pracy nieco zadziorny charakter.\nW pracy wykorzystałam materiały ze sklepu scrapki.pl:\nEtykiety: gościnna projektantka, Prima, ranger\nprzepiękny! : )\n26 kwietnia 2013 10:14\nwspaniały. brawo Enciaku!\n26 kwietnia 2013 21:46


Warsztaty teatralne w świetlicy socjoterapeutycznej - Mikołajki\n2016-11-16 11:28:08 (ost. akt: 2016-11-16 13:44:15)\nZadaniem warsztatów było przede wszystkim uwrażliwienie na bogactwo różnorodnych bodźców zmysłowych i rozbudzenie zainteresowania teatrem i sztuką. Uczniowie z małych miejscowości nieczęsto mają okazję do zapoznania się z teatrem „od kuchni”. Stąd też duże zainteresowanie wzbudziły omawiane przez aktorów zagadnienia, dotyczące zasad zachowania się w teatrze, opis zawodu aktora, charakterystyka lalek teatralnych czy pokazanie w praktyce przedmiotów i pojęć, znanych dotąd głownie z lekcji, jak chociażby scenografia, scenariusz, rekwizyt.\nNa koniec aktorzy zaprosili uczniów do udziału w przedstawieniu teatralnym pt.: „Zaczarowana podróż Klary”. Była to interaktywna bajka edukacyjna, w której dzieci zostają przenoszone do świata, w którym nie było Internetu, telewizji czy telefonów komórkowych. Dzięki temu poznają różne możliwości spędzania wolnego czasu bez korzystania z urządzeń elektronicznych. Główna bohaterka Klara, która w magiczny i zabawny sposób przeniosła się do naszych czasów, przekonuje młodych widzów, że w najlepszej zabawie komputery i telefony są zbędne i niepotrzebne, uświadamiając zarówno wszelakie zagrożenia z nimi związane .\nSpotkanie z żywym teatrem cieszyło się dużym zainteresowaniem uczniów.\nJulia Kotecka, ZS w Baranowie\nTagi: Baranowo Zespół Szkół impreza świetlica\nZakończenie lata w świetlicy w Zakrzewie


Jerzy Bukowski: Beztroska zamiast odpowiedzialności | Fronda.pl\n24.06.20, 08:05Fot. ilustracyjne via Pixabay - Anrita1705\nPanie Bukowski, już po miesiącu wiadomo było, że ta afera z rzekomą pandemią to wielka ściema i lipa. Stąd w początkowym okresie ostrożność, a po wykryciu szwindlu dezaprobata dla władzy i koniec z przestrzeganiem debilnych obostrzeń! Wystarczy obejrzeć statystyki, aby mieć własny pogląd.\nPanie Bukowski, egoistą i poplustą jest pan ogromnym. Za tym jeszcze idzie naiwnośc i brak logicznego myślenia. Nikt nie może wyprosić ze sklepu, apteki, centrum handlowego klienta bez maski, bądź zakrytych nosa i ust. Na podstawie art. 135 KW odmowa sprzedaży towarów bez uzasadnionej przyczyny jest wykroczeniem. Uzasadnioną przyczyną nie może być nie zasłonięcie ust i nosa, ponieważ, ze względów zdrowotnych (bez okazania zaświadczenia) klient nie musi tego robić. Gdy sklep wezwie policję tym gorzej dla niego, ponieważ sklep łamie wtedy prawo (art. 135 KW) zo grozi grzywną dla sklepu bodajże do 4000 tyś złotych, więc proszę wzywać policję. Ministerstwo zdrowia jawnie namawia do łamania prawa przez piętnowanie i nieobsługiwanie osób, które nie zasłaniają ust i nosa. Panie Bukowski, chyba pan zrobi wszystko, by podlizać się obecnej władzy... nawet za cenę logicznego rozumowania.\nA co by nam szkodziło gdybyśmy zamiast dywagować co jest zgodne z prawem, po prostu się nawzajem szanowali? Noszenie maski to zwykłe okazywanie szacunku i dbałości o zdrowie bliźnich, bo ta maska chroni nie tego kto ją nosi tylko tych, którzy są w jego otoczeniu. Z samolubstwem nie da się walczyć prawnie, bo to kwestia dobrego wychowania i empatii. Dlatego każdy z nas musi przypominać tym, którzy uważają się za lepszych, że wszyscy mamy wobec siebie obowiązki.\n,,Beztroska zamiast odpowiedzialności". Bukowskiego wzięło na ocenę pisowskiego rozdawnictwa?\nlewacka tęczowa lewatywa2020.06.24 11:41\n504, 505, 506 i 509\nPrzecież sam nasz minister zdrowia wielce czcigodny Łukasz Szumowski mówił że noszenie maseczek jest bez sensu. Później co prawda zmienił front, ale to już trzeba uznać za koniunkturalizm. Pierwsza wypowiedź była podyktowana jego doświadczeniem jako lekarza a następne to już tylko i wyłącznie polityka.\nWytłumaczcie to pisowskiej mafii która ogłosiła "zwalczenie" i "zakończenie" epidemii byle tylko na wybory udawać że wszystko jest w porządku.\nNo Konfa cały czas twierdzi, że koronawirus to ściema. A teraz Konfa trzyma z PO. A kto jak kto, ale PeŁowiaki na organizowaniu mafi się znają... Nawet p. Hania z Wa-wy, ksywa "bufetowa" potwierdziła, że pod jej sprawnym zarządem, mafia w warszawskim ratuszu istnieje. Widać Czaskoś kontynuje chlubne mafijne tradycje p. Hanii bo poszkodowanym w "prywatyzacji" warszawskiej mówi: piniędzy nie ma i nie będzie.\nlewacka tęczowa lewatywa2020.06.24 11:40\n>ogłosiła "zwalczenie" i "zakończenie"< a gdzieś to przeczytał w sowieckiej "Prawdzie"?


Podsumowanie roku | Styczeń - Czerwiec / Inne / KGHM Zagłębie Lubin\nRok 2021 pewnie kroczy ku końcowi. Nim go jednak pożegnamy, warto podsumować wszystkie wydarzenia, które miały miejsce w naszym Klubie. A więcej o nich już teraz. Zaczniemy od podsumowania pierwszych sześciu miesięcy. Zapraszamy!\n28\tgru\t2021 14:53\nPiłkarze KGHM Zagłębia Lubin powrócili do treningów już 5 stycznia. Cztery dni później wylecieli do tureckiego Belek na zgrupowanie mające odpowiednio przygotować naszych zawodników do drugiej części sezonu. Obóz trwał do 23 stycznia. Podczas zgrupowania rozegraliśmy sparingi z Jagiellonią Białystok, Partizanem Belgrad, Rakowem Częstochowa oraz Ardą Kardzhali. Pierwotnie mieliśmy się zmierzyć nie z Ardą a z CSKA Sofia, lecz z przyczyn niezależnych od nas musieliśmy zmienić przeciwników.\n8 stycznia wielu kibiców KGHM Zagłębia Lubin zaskoczyła informacja, że Lubomir Guldan postanowił zakończyć karierę piłkarską. Jednak kilkuletnia przygoda jako piłkarz naszego klubu sprawiła, że przyjął ofertę pracy na stanowisku Dyrektora Sportowego.\nPierwszą decyzją transferową było odejście Sorena Reese, który przed sezonem trafił do Lubina na wypożyczenie z duńskiego FC Midtjylland.\nPodczas zgrupowania w Turcji, do KGHM Zagłębia dołączył nowy środkowy obrońca, którym został Djordje Crnomarković, wypożyczony na pół roku z Lecha Poznań.\nDwa dni po powrocie ze zgrupowania z Belek, nowym zawodnikiem Miedziowych został Łukasz Łakomy, który przeszedł z Legii Warszawa.\nNim nadszedł pierwszy mecz ligowy w tym roku przeciwko Wiśle Płock, poznaliśmy nazwisko nowego kapitana KGHM Zagłębia. Lubomira Guldana zastąpił Sasa Balić.\nDzień po ogłoszeniu nowego kapitana, na naszych piłkarzy czekała batalia z ,,Nafciarzami”. Pierwszy mecz ligowy w tym roku nie będzie miło przez nas wspominany, bowiem przyjezdni wygrali 2:0.\n1 lutego nowym piłkarzem Miedziowych Miroslav Stoch! Były gracz Chelsea FC, Fenerbahce czy Slavii Praga na kolejny krok w swojej już wtedy ciekawej karierze wybrał właśnie nasz klub.\nPrzed pierwszym wyjazdowym spotkaniem z Lechem Poznań, do kadry pierwszego zespołu zgłoszony został 15-letni Oliwier Sławiński, który już wtedy był wyróżniającym się graczem w Centralnej Lidze Juniorów.\n5 lutego mierzyliśmy się w Poznaniu przy ul. Bułgarskiej z Lechem Poznań. Spotkanie to zakończyło się bezbramkowym remisem. Miroslav Stoch zadebiutował w naszych barwach, wchodząc na boisko w drugiej połowie.\nKilka dni później przyszedł czas na walkę o ćwierćfinał Fortuna Pucharu Polski. Do Lubina przyjechała Chojniczanka Chojnice, która ze względu na warunki atmosferyczne nie mogła przeprowadzić tego spotkania u siebie, stąd mecz odbył się na Stadionie Zagłębia. Zarówno podstawowe 90 minut oraz dogrywka nie przyniosły bramek. W rzutach karnych Chojniczanka wygrała 6:5 i to ona awansowała do dalszej fazy rozgrywek.\nZmazać porażkę pucharową lubinianie próbowali już kilka dni później w Grodzisku Wielkopolskim, gdzie mierzyli się z ówczesnym beniaminkiem PKO Ekstraklasy Wartą Poznań. Sztuka ta się jednak nie powiodła, bowiem Łukasz Trałka pięknym strzałem dał swojej drużynie trzy punkty.\nNastępnego dnia Dawid Pakulski został wypożyczony do drugoligowego Motoru Lublin.\nNa Stadion Zagłębia wróciliśmy 21 lutego. Do Lubina przyjechał Raków Częstochowa. Pomimo szybkiej bramki Patryka Szysza, częstochowanie odpowiedzieli trafieniami Iviego Lopeza z rzutu wolnego oraz samobójczym trafieniem Sasy Balicia i dzięki temu wywieźli trzy punkty z naszego stadionu.\nNa zakończenie okienka transferowego Rok Sirk przeszedł na zasadzie wypożyczenia do Radomiaka Radom, a w drugą stronę, tym razem jednak jako transfer definitywny, do Lubina trafił Karol Podliński.\nKoniec lutego to pierwsza tegoroczna wygrana naszego zespołu. Przepiękna bramka z przewrotki Patryka Szysza, dwie bramki Filipa Starzyńskiego oraz trafienie Lorenco Simicia dały nam wygraną 4:2 przy ul. Kałuży w Krakowie w starciu z Cracovią. Szysz i Starzyński trafili do ,,11” kolejki. Jak się później okazało, nie był to jedyny raz.\nW marcu tego roku obchodziliśmy 75 lat istnienia klubu. Z tej okazji nasi piłkarze w trzech meczach zagrali w złotych koszulkach, na których tradycyjny herb został zastąpiony pierwszym historycznym herbem, który nosili nasi zawodnicy od 1966 roku, gdy po raz pierwszy człon Zagłębie pojawił się w nazwie klubu.\n6 marca po dwóch bramkach Filipa Starzyńskiego i jednym Patryka Szysza, pokonaliśmy na własnym stadionie Jagiellonię Białystok, a ozdobą meczu było ostatnie trafienie Filipa Starzyńskiego, który przebiegł pół boiska, po czym ze szwajcarską precyzją zmylił bramkarza ,,Jagi” i pewnie go pokonał. Po raz drugi z rzędu do ,,11” kolejki trafili Szysz oraz Starzyński.\nTydzień później dobrą passę naszego zespołu zatrzymał Górnik Zabrze, który pokonał nas na własnym boisku 2:0.\n17 lutego powołanie do kadry U-21 otrzymał środkowy obrońca Miedziowych Kamil Kruk.\nOstatniego meczu rozegranego w marcu na pewno nie będziemy dobrze wspominać. Do Lubina przyjechała Legia Warszawa, która za sprawą Tomasa Pekharta wygrała aż 4:0. Wszystkie bramki wtedy zdobył właśnie czeski napastnik Wojskowych.\n27 marca odbyła się Gala 75-lecia naszego klubu. Z powodów pandemicznych, musieliśmy przenieść galę do internetu.\nNa początku kolejnego miesiąca pojechaliśmy na spotkanie z Lechią Gdańsk. Gospodarze wygrali 3:1, a jedyne trafienie dla naszego zespołu zanotował Patryk Szysz.\nLos odmienił się w kolejnym spotkaniu. Podopieczni Martina Seveli pokonali Podbeskidzie Bielsko-Biała 2:1. Bramki dla lubinian w tym spotkaniu zdobywali Patryk Szysz oraz Damian Oko, który zdobył bramkę w ostatniej akcji spotkania. Patryk Szysz po tym spotkaniu po raz kolejny znalazł się w ,,11” kolejki PKO Ekstraklasy.\nMiedziowi poszli za ciosem i już tydzień później wygrali wyjazdowe spotkanie ze Stalą Mielec 2:0. Gole dla Miedziowych strzelili Filip Starzyński oraz Patryk Szysz. Świetne interwencje Dominika Hładuna oraz dobra gra Filipa Starzyńskiego zostały docenione przez ekspertów i dwóch naszych zawodników znalazło się w ,,11” kolejki.\n21 marca okazał się dla nas smutny, lecz równo miesiąc później byliśmy w świetnych nastrojach. Wszystko za sprawą wygranej 4:1 z Wisłą Kraków na naszym stadionie. Ozdobą spotkania była niewątpliwie bramka z rzutu wolnego Filipa Starzyńskiego.\nKilka dni później drugi raz z rzędu gościliśmy na własnym boiska ligowego rywala. Tym razem zremisowaliśmy 2:2 z Piastem Gliwice, po bramkach Kamila Kruka oraz Jewgienija Baszkirowa dla naszego zespołu oraz dwóch trafieniach byłego zawodnika Miedziowych Jakuba Świerczoka. Bramki w tym spotkaniu dały miejsce w ,,11” kolejki dla naszych zawodników.\nNa zakończenie kwietnia bezbramkowo zremisowaliśmy wyjazdowe Derby Dolnego Śląska ze Śląskiem Wrocław.\nNa początku maja dotarła do nas bardzo radosna wiadomość, bowiem kapituła Ekstraklasy S.A. nominowała Dominika Hładuna do nagrody ,,Bramkarza Sezonu”, a Filipa Starzyńskiego do ,,Pomocnika Sezonu”.\nKamil Kruk, Łukasz Poręba i Kacper Bieszczad otrzymali powołanie do kadry U-21\nW ostatnim ligowym meczu tamtego sezonu na Stadionie Zagłębia zremisowaliśmy 1:1 z Pogonią Szczecin. Bramkę dla naszego zespołu zdobył Karol Podliński.\nPrzed ostatnim ligowym meczem z Wisłą Płock, do kadry naszego zespołu zgłoszony został Milan Posmyk.\nOstatnia kolejka tamtego sezonu nie będzie miło przez nas wspominana, bowiem przegraliśmy w Płocku 0:4. Cieszyć mógł jedynie ligowy debiut Milana Posmyka.\nDwa dni po ostatnim meczu, ogłoszono pierwsze decyzje transferowe. Z klubem rozstali się Miroslav Stoch, Samuel Mraz, Jakub Bednarczyk oraz Djordje Crnomarković.\nZ klubem pożegnał się także asystent Martina Seveli Ivan Vrabec.\nNowym Dyrektorem Akademii Piłkarskiej KGHM Zagłębie został Adam Buczek, który od lat związany jest z naszą akademią.\nNa samym początku miesiąca ogłoszono rozwiązanie kontraktu z Rokiem Sirkiem, który ostatnie pół roku spędził na wypożyczeniu w Radomiaku Radom.\n14 czerwca piłkarze KGHM Zagłębia Lubin wznowili treningi przed nadchodzącym sezonem.\nDo treningów nie powrócił Dejan Drazić, który przygotowania rozpoczął ze Slovanem Bratysława, z którego był wypożyczony przez ostatnie 1,5 roku.\nDominik Jończy opuścił KGHM Zagłębie Lubin i związał się z Zagłębiem Sosnowiec, który występuje w rozgrywkach Fortuna I ligi. W tym samym czasie do klubu z Sosnowca na wypożyczenie z naszego klubu trafił również Kamil Bielikow.\nW czerwcu piłkarze KGHM Zagłębia Lubin zagrali dwa sparingi: oba rozegrane w Opalenicy. W pierwszym spotkaniu Pogoń Szczecin wygrała 3:0, a w drugim Lech Poznań 3:1.\nNa zakończenie miesiąca przyszła do nas świetna wiadomość, bowiem drużyna U-15, prowadzona przez Marka Sinkiewicza zdobyła mistrzostwo Polski Centralnej Ligi Juniorów! W finale rozegranym w Ząbkach, pokonali rówieśników z Lecha Poznań w serii rzutów karnych.