Reportaż uczy empatii - NOWE.pl\nTo, czym się zajmuję w tej chwili, oprócz epizodycznych rzeczy, jak publikacja w periodykach, to są książki. W tej chwili na pewno jest mi bliżej do Unii Literackiej, niż do Stowarzyszenia Dziennikarzy. Myślę teraz bardziej książkami – mówi dr hab. Jędrzej Morawiecki. Rozmowę przeprowadził Damian Frątczak.\nDamian Frątczak: Dlaczego spośród wszystkich gatunków wybrał Pan akurat reportaż?\nDr hab. Jędrzej Morawiecki: Najczęstsze pytanie, ale chyba jeszcze nikt mi go nie zadał. Na pewno nie będę opowiadał o wyższości reportażu nad innymi gatunkami ani nie będę się starał utrzymywać, że literatura niefikcjonalna jest w jakimś sensie lepsza od beletrystyki. Takie współzawodnictwo nie ma za bardzo sensu.\nNie wiem nawet… wiedziałem od bardzo dawna, że chcę pisać. Już w podstawówce zajmowałem się gazetką szkolną. Łatwiej by było odpowiedzieć, gdyby tu zapytać, dlaczego w dziennikarstwie reportaż – dlatego, że wyrasta on ponad dziennikarstwo. Jest w nim to, co kocham w dziennikarstwie, i to, co jest, według mnie, prawdziwym dziennikarstwem. Reportaż jest, choćby po części, wolny od linii redakcyjnej, od nacisków politycznych, ekonomicznych. Zawsze był trochę z boku. Jest po prostu wolny.\nPrzez to, że jest on gatunkiem pogranicznym, pozwala mi na więcej swobody. Funkcja artystyczna pozostaje dla mnie również bardzo istotna. Moje reportaże są często liryczne. Bliższe poezji, co nie jest typowe dla gatunku. Przyciąga mnie do niego także pretensja do zmieniania rzeczywistości. Postawienie komuś czegoś przed nos i powiedzenie “to nie jest tylko kreacja artystyczna, te rzeczy naprawdę istnieją”.\nCzy jest coś, co wyróżnia reportaż na tle pozostałych gatunków?\nReportaż uczy empatii. Pozwala, by wejść w czyjąś skórę. Uczy tego praca terenowa w reportażu i późniejsze negocjowanie treści z bohaterami. Sztuka też może jej oczywiście uczyć, ale w tym przypadku nie chcesz, ale zaczynasz rozumieć. Nawet jeśli ten świat, który jest w środku, zaczyna cię przerażać, to i tak żeby te rzeczy opisać, musisz się przez chwilę poczuć, jak ktoś z kim rozmawiasz. Musisz się mierzyć z tym, na ile filtrujesz informacje i na ile odrzucasz te rzeczy, które się nie podobają. Reportaż jest wyzwaniem.\nJak wyglądały Pańskie pierwsze podejścia do tego gatunku?\nPoszedłem do redakcji radiowych, prasowych, najpierw regionalnych. Od początku wiedziałem, że chcę robić reportaże. Jak poszedłem do Radia Wrocław i im tam o tym powiedziałem, to wszystkich to bardzo rozbawiło. Potem gadano, że to jest ten, który przyszedł i powiedział, że chce robić reportaże. Zostałem wtedy poddany fali, jaka była dla tego radia charakterystyczna. Tak zwanej ‘twardej szkole” i najpierw robiłem sondy, ale dalej wiedziałem, że chciałem robić reportaże.\nCzy czuje się Pan bardziej pisarzem czy dziennikarzem?\nChyba w tej chwili pisarzem. Przez bardzo długi czas twierdziłem, że dziennikarzem, z tego powodu, że uważałem, że to, co teraz nazywa się non-fiction, jest po prostu prawdziwym dziennikarstwem. Dziennikarstwo newsowe jest niezwykle ważne, ale bywa w pewnym momencie nużące. Może się czasem nawet wydawać głupkowate, chociaż takie nie jest. Sam się nim codziennie karmię, starając się to robić w sposób krytyczny i pomijając to, co już dziennikarstwem w ogóle być przestaje, jak w Polskim Radiu, czy przestało, jak w Telewizji Polskiej.\nW pewnym sensie nawet staraliśmy się, zakładając grupę Dziennikarzy Wędrownych, zrehabilitować nazwę “dziennikarz”, zaufanie do dziennikarzy. Robiąc to, co absolutnie nie jest newsowe, a pracując w redakcjach newsowych, tworzyliśmy teksty eksperymentalne, liryczne. Ja na przykład tłumaczyłem teksty Wysockiego i nazywałem to “prawdziwym przekazem dziennikarskim”.\nPatrząc na to wszystko teraz, to czym się zajmuję w tej chwili, oprócz epizodycznych rzeczy, jak publikacja w periodykach, to są książki. W tej chwili na pewno jest mi bliżej do Unii Literackiej niż do Stowarzyszenia Dziennikarzy. Myślę teraz bardziej książkami. Chociaż z drugiej strony, to co robię teraz, jest podobne do mojej pracy jako dziennikarz, tylko treści jest trochę więcej. Ta praca jest w sumie taka sama. Docierasz do bohaterów, musi być początek, rozwinięcie, jakieś przełamanie akcji i zakończenie. Różnica polega na tym, że musisz mieć nie 10-15 tysięcy znaków, jak w reportażu gazetowym, a 400 tysięcy.\nWspominał Pan, że celem Dziennikarzy Wędrownych było poprawienie wizerunku polskiego dziennikarstwa. Czy Pana zdaniem został on osiągnięty?\nTo był tylko jeden z naszych celów, kiedy pisaliśmy nasz manifest na początku istnienia grupy. Po pierwsze, chcieliśmy poruszać tematy, które media po prostu pomijały. Na tym miała polegać zmiana wizerunku dziennikarstwa, by pokazać wszystko, a nie tylko część informacji. Pod tym względem odnieśliśmy chyba sukces. Pisaliśmy o grupach wykluczonych, wykluczonych z mediów. Bez żadnych spiskowych podtekstów. Nie było o nich wcześniej głośno, bo wydawały się za mało atrakcyjne albo nie łączyły się z programem światopoglądowym danej gazety.\nPo drugie, chcieliśmy się otworzyć gatunkowo. Inaczej, niż na przykład zdarzyło mi się w jednej z redakcji, gdzie kazano mi mechanicznie opisać, co każdy bohater miał na sobie i ile miał lat. W literaturze niefikcjonalnej można robić wszystko to, co w beletrystyce, tylko że nie możesz wymyślać. Tyle. Nie tylko otwieraliśmy się na tekst, ale także na zdjęcia. Pamiętam, jak Maciej Skawiński tworzył materiał do Fototapety. On dawał im zdjęcia, ja przygotowywałem do nich krótkie opisy. Były tam portrety i pejzaże. Nie robiło się tak wtedy fotoreportaży. Teraz jest to już o wiele częstsze. Dlatego właśnie, myślę, że w pewnym sensie i to nam się udało.\nJak wyglądało promowanie Pańskiej grupy?\nZ założenia, na początku byliśmy antysystemowi. W ogóle gardziliśmy każdą promocją. Odrzucaliśmy każdą ofertę. Skontaktowało się z nami nawet Allegro z propozycją promowania naszej grupy, ale uznaliśmy, że nie. Chyba szkoda. W końcu i tak znaleźliśmy się w prasie, kilka artykułów o nas powstało. Może tak po prostu musiało być, żebyśmy się sami nie zepsuli. Pomimo, że nie chcieliśmy być promowani w mediach, jakieś plusy to przyniosło.\nPrzez Dziennikarzy Wędrownych poznałem wiele osób, np. Ziemowita Szczerka, którego zaciekawił nasz projekt i nawet zaczął nam dawać do niego teksty. Zaczęliśmy w końcu jakoś środowiskowo również funkcjonować, wychodząc z niszy. To pewnie też jakoś wpłynęło na myślenie o dziennikarstwie.\nW trakcie przeglądania Pańskich książek natknąłem się na reportaż o wissarionowcach. Napisał Pan, że do spotkania z nimi doszło podczas Pańskiego pobytu na Syberii. Co było w nich na tyle ciekawego na pierwszy rzut oka, że postanowił Pan skupić swoją uwagę akurat na tej sekcie?\nJeździłem wtedy z Filipem Łepkowiczem po Syberii. Był to wyjazd bardzo przygodowy i bardzo kosztowny. Mieliśmy wtedy mało pieniędzy, a Rosja była wówczas droga dla obcokrajowców. Jeździliśmy pociągami od miasta do miasta, po różnych redakcjach, ale także odwiedzaliśmy regionalną władzę. Mieliśmy szczęście, bardzo chętnie spotykano się wtedy z obcokrajowcami, bo było ich po prostu mało. W Rosji pierwszy raz w życiu dawałem autografy. Gdy ludzie usłyszeli, że przyjadą do nich dziennikarze z Polski, wszyscy chcieli nas zobaczyć.\nW czasie pobytu w jednym z miast usłyszałem o wissarionowcach i o tym, że Jezus chodzi po Ziemi i że jest na Syberii. O razu pomyślałem, że to może być temat życia i tak się rzeczywiście stało. W pewnym momencie nawet próbowałem uciec od tego tematu. Szczególnie po tym, jak się dowiedziałem, że w Instytucie mam ksywę Wissarion.\nNo ale wcześniej, w 1998 roku, uznałem, że muszę tam wrócić i zacząć badać tę grupę. Było to przecież zbiorowisko ludzi, którzy uwierzyli, że były milicjant to Chrystus. Dodatkowo można było się również nasłuchać wielu niepokojących informacji o działaniach wissarionowców, jak to o sektach. W czasie rozmów z mieszkańcami Zony, czyli miejsca w tajdze, gdzie właśnie „sekciarze” mieszkali, zorientowałem się, że oni są o wiele ciekawsi niż sam Wissarion. Wolałem rozmawiać z ludźmi, którzy dla nowego Chrystusa rzucili wszystko i zamieszkali w tajdze. Po powrocie do Polski zaczęliśmy zbierać środki na kolejne wyjazdy i odwiedzałem tamto miejsce przez pięć lat.\nW jednym z wywiadów powiedział Pan, że wissarionowcy w pewnym momencie stali się tym, od czego uciekali. Dlaczego do tego doszło?\nTaki jest świat. Jesteśmy po prostu ludźmi. Nie da się stworzyć raju na Ziemi, nie da się uciec od problemów. Musimy się z tym wszystkim w końcu zmierzyć. Spotkania z wissarionowcami były dla mnie gorzką lekcją. Nie dlatego, że wierzyłem, że Wissarion był Chrystusem, a okazał się nim nie być. W to nie wierzyłem, niemniej bardzo im kibicowałem. Tak samo jak wszelkim kontrkulturom. Tą lekcją było to, że zauważyłem, że największą cenę za wszystko płacą pionierzy, którzy włożyli w swoje idee całe serce.\nDopiero po czasie zdałem sobie sprawę, że wiąże się z tym również to, że moi rodzice byli związani z Instytutem Grotowskiego. Było u nas w domu dużo barwnych ludzi zza granicy, niecodziennych dla peerelowskiej rzeczywistości; szczególnie artystów, którzy właśnie myśleli, że tworzą zupełnie nowy świat. Potem często płacili za to ogromną cenę.\nPewne reguły chyba są bezwzględne. Czasem się zastanawiam, ale nie mam na to odpowiedzi, czy fatalna jest po prostu nasza natura stadna. Zawsze będziemy wytwarzać mechanizmy władzy. Władza będzie zapośredniczać komunikację i kumulować kapitał. Apetyt na władzę jest nienasycony.\nPana praca doktorska dotyczyła właśnie wissarionowców. Czy miała być ona od początku o sekcie, czy wcześniej miał Pan inne plany?\nMyślę, że chyba z takimi pracami mam podobnie, jak z książkami. Tak jak do wydawnictw przychodzę z gotową książką, tak z pracą doktorską przyszedłem z gotową partią materiałów na kasetach cyfrowych. Oczywiście nie była to całość.\nPo pierwszym wyjeździe wróciłem do Polski z plecakiem pełnym kaset, ważącym pięćdziesiąt kilo. W redakcjach newsowych nie za bardzo chciano mnie w tym projekcie wspierać. A może raczej: nie było w newsach na to miejsca. Doszedłem do wniosku, że jeśli chciałem dalej rozmawiać z ludźmi, długo pracować przy materiale i przyglądać się ludziom, to zostanie na uczelni było jedyną realną opcją.\nWystartowałem w dwa miejsca. Na filologię słowiańską, którą kończyłem z pracą o dziennikarstwie rosyjskim, na przykładzie tygodnika Ogoniok (pod opieką prof. Krystyny Galon-Kurek) oraz na socjologię. Na Koszarową trafiłem z moimi wszystkimi kasetami do, świętej pamięci, profesora Wojciecha Sitka.\nCzy historia z wissarionowcami była dla Pana inspiracją do napisania kolejnych książek o religiach i szamanizmie tj. Krasnorajsk Zero czy Cztery zachodnie staruchy?\nOczywiście. Tak jak wspominałem, w pewnym momencie chciałem się już odkleić od wissarionowców. Wiedziałem, że nie mogę ciągle opowiadać o tym świecie i stać się człowiekiem od jednego tematu. Dlatego pojawił się potem pomysł, by sprawdzić, czy rzeczy, które odnajdywałem u wissarionowców, i to, o czym mówią, da się znaleźć na blokowiskach. Tak było w przypadku książki Krasnorajsk Zero. Konsekwencją tego było potem znowu szukanie tematu, który z naszej perspektywy, będzie bardziej egzotyczny. Natrafiliśmy na szamanów. Bałem się, że temat jest zbyt odległy, rzeczywistość niezrozumiała. Potem się okazało, że poprzez rozmowy z ludźmi możesz wejść w obcy świat.\nCzy wszystkie te historie, opowiedziane we wspomnianych wcześniej książkach, miały jakiś wpływ na Pana duchowość, życie?\nNa pewno miały. Zaczynając od wissarionowców; w czasie pracy z takimi ludźmi, widzisz, jak próbują być lepsi, jak, w swoim przekonaniu, walczą z egoizmem, wyzbywając się po części siebie. Potem oglądasz, jak są łamani. Wiesz, że wierzą, i w pewnym momencie zaczynasz sam się zastanawiać, dlaczego uwierzyli akurat w to.\nNigdy nie byłem bardzo kościelny. Moje związki z kościołem katolickim były realizowane poprzez jeden z bardziej przyjaznych ośrodków polskiego katolicyzmu, przez Tygodnik Powszechny. Później była to więź przez tak zwany katolicyzm „otwarty”. Teraz trudno mi się identyfikować z tą instytucją. Nawet w tej otwartej formie. Jest tak z różnych powodów. Z tego, jak wygląda sytuacja w kraju oraz w jakiej kondycji znajduje się kościół w Polsce, z powodu ksenofobii, podsycania niechęci do uchodźców, nienawiści do osób nieheteronormatywnych, ale także z powodu mojej drogi naukowej. Zaczynasz rozkładać wszystko na czynniki pierwsze. Nagle zauważasz, że pewne rzeczy są powtarzalne. Szukasz w tym systemu i odnajdujesz systemowe zależności w narracjach dotyczących wiary.\nMyślę, że moje kolejne książki były dla mnie trochę azylem. Bohaterowie, z którymi się spotykałem, pozwalali mi na znalezienie duchowości w jaśniejszej formie. Chyba inaczej stało się dopiero teraz, w czasie pracy nad Szugą. Była to forma po części pozainstytucjonalna. Szukałem freaków, takich indywidualistów. Jak trafiałem na katolicyzm na Syberii, to odnajdywałem jego wersję w lepszej formie, bo tam wierzący sami są mniejszością, a duchowni wyjeżdżają tam nie z powodów konformistycznych, ale dlatego, że naprawdę uwierzyli. Starali się po prostu robić coś dobrego.\nCo mnie zmieniło najbardziej? Pamiętam, jak jeden z szamanów powiedział mi, że ciągle się czegoś boję, ale i tak idę w kierunku tego, czego się boję i jest to bardzo dobra cecha. Myślę, że miał rację, tzn. że idę w kierunku swojego lęku. Niemniej, już wcześniej, jadąc do wissarionowców, zrozumiałem, że właściwie nie mam czego się obawiać. Jeżeli ta grupa mnie zmieni albo miałbym nawet uwierzyć w to, co oni, jeżeli stracę to, co miałem i kim byłem do tej pory, to znak, że nie było to za wiele warte, jeśli można to stracić tak łatwo. Starałem się potem robić podobnie. Chciałem wchodzić w temat głęboko i z empatią. Chciałem rozmawiać z ludźmi, nie bojąc się, że zmienią mój sposób myślenia. Jest to chyba typowy dla nas lęk: przed innością, różnorodnością.\nAktualnie jest Pan w trakcie pracy nad Szugą, której fragmenty publikowane są na Facebooku? Skąd ten pomysł?\nOd dawna miałem plan na nią. Jest to książka, która bardzo długo dojrzewała we mnie. Mam nadzieję, że to dobrze i nie będzie to rzecz przeleżana. O tym projekcie opowiadam od bardzo dawna.\nPierwszy raz chyba, w tak krótkim czasie, udało mi się zbudować strukturę książki, jej linie dramaturgiczne. Poza tym, Szuga składa się z bardzo wielu wyjazdów. Krasnorajsk zero to był jeden wyjazd, codziennie robiliśmy po dwa, trzy wywiady. Podobnie było w przypadku Czterech zachodnich staruch, mieliśmy tam tylko jeden dodatkowy wyjazd uzupełniający. Teraz wróciłem do tego, co robiłem w czasie pisania o wissarionowcach, czyli zbieram materiał o wiele dłużej. Tylko, że o ile wtedy była to jednak rzecz, która koncentrowała się wokół jednego miejsca – Zony, to w przypadku Szugi to całkowicie inna opowieść.\nChciałem, by to była dekonstrukcja, która jest realizowana z pomocą paru linii dramaturgicznych. Mówiąc krótko, ma to być moje pożegnanie z Rosją, jaką kochałem. Z wizją inności, takiej nieeuropejskości, która wydawała mi się bardzo inspirująca, a która okazała swoją straszną twarz.\nMa to być opowieść o tym, że to, co wyrasta spod spodu, nie musi być dobre. Szuga to taka breja. Moment, kiedy nie ma jeszcze deszczu, a topnieje już śnieg. Od początku wiedziałem, że ma to być książka o tym.\nJak wyglądały poszukiwania nowych bohaterów Pańskiej książki?\nSzukając osób, które prowadziłyby nas przez tę historię, trafiłem na profesora Mikołaja Mikołajewicza Karpickiego. Najpierw słyszałem o nim jako o takim freaku-prodziekanie, który mieszkał w akademiku razem ze swoimi studentami. Później natrafiłem na niego jako wykładowcę w Tomsku, który bronił grup religijnych przed Rosyjską Cerkwią Prawosławną i FSB. Kiedy rząd zaczął szukać jakiegoś kozła do bicia, okazało się, że trzeba uciekać. Dlatego Karpicki wyjechał wtedy na Donbas, a ja za nim. Wtedy zdałem sobie sprawę, że konstrukcja książki sprawia, że tekst będzie coraz ciemniejszy.\nOprócz fragmentów Szugi na Pańskim Facebooku można znaleźć wiele komicznych zdjęć najróżniejszych ogłoszeń internetowych. I tu nasuwa się pytanie, które nurtuje nie tylko mnie, ale i moich znajomych z roku – czy na te ogłoszenia natrafia Pan w czasie zakupów czy specjalnie Pan ich szuka na różnych stronach?\nSzukam tych ogłoszeń. Mam miejsca do tego. Nie zdradzę swoich akwenów. Chociaż łatwo można je wyszperać, wystarczy przepisać ogłoszenie w Google i powinny wyskoczyć. Ja uważam tę moją działalność za artystyczną. Jest ona także dla mnie odreagowaniem mojej pracy. Na Donbas wyjechałem w zeszłym roku, a po powrocie nie spisywałem materiału przez kilka miesięcy. A przez pierwsze dwa tygodnie miałem wojenne sny, dzień po dniu. I właśnie to Allegro pozwalało mi trochę to odreagować.\nNo, ale te ogłoszenia to była również próba mierzenia się z tym, czego zawsze się bałem – starałem się być anty-konsumpcjonistą. Chciałem się zmierzyć z tym demonem i czerpać przyjemność z konsumpcji. Tylko, że ta moja konsumpcja jest w jakimś sensie ułomna, zdegradowana. To są ogłoszenia przez nikogo niechciane, wzgardzone. Pomimo tego i tak znajdują się osoby, które na te ogłoszenia odpowiadają. Sam spotkałem takiego pana, który czerpie przyjemność z kupowania takich zniszczonych rzeczy, bez nóg, różka, tępych, nieświecących itp. Pytałem go, czy chociaż na tym zarabia. Powiedział, że nie, ale za to ma za darmo hobby.\nJest to fascynujący świat, który mnie bardzo interesuje. Jest to także świat, który do nas gada. Jest to pewnego rodzaju poezja, którą można też komunikować na bieżąco. Bardzo to lubię. Dzisiaj pewnie też będę je przeglądał.\n← W cieniu powidoków- Katarzyna Kobro\n„Chłopaki z Marsa” – recenzja →\n22 grudnia, 2020 22 grudnia, 2020 Karolina Augustyn\t1\n21 lutego, 2021 21 lutego, 2021 Barbara Balicka\t0


Bydgoszcz - Jastrzębianie lepsi od Chemika\nZespoły od początku spotkania prowadziły wyrównaną walkę. Dopiero gdy po długiej akcji w ataku pomylił się Nikola Kovacević było 6:4 dla Jastrzębskiego Węgla. Chemik szybko doprowadził do wyrównania, blokując Dawida Konarskiego. Kontrę wykorzystał Bartosz Filipiak, dzięki czemu gospodarze mieli oczko więcej od rywali. Kolejną akcję na plus zapisał Bartłomiej Lipiński, obijając ręce rywali i zrobiło się 10:8. Nasz zespół bardzo dobrze grał blokiem. Kontynuowaliśmy dobrą grę, gdy Raphael "Vinhedo" Margarido posłał asa serwisowego. Za chwilę z naszej trzypunktowej przewagi nic nie pozostało. Najpierw zagrywką popisał się Piotr Hain, a następnie akcję na środku skończył Dawid Gunia - 11:11. Siatkarze Roberto Santillego objęli prowadzenie 17:13 po tym jak trzykrotnie z lewego skrzydła zaatakował Christian Fromm. Po czasie na żądanie trenera Jakuba Bednaruka asa posłał Julien Lyneel. Dopiero Bartosz Filipiak przerwał serię gości. Lukas Kampa często rozgrywał piłki do swoich środkowych. Nie byliśmy w stanie doprowadzić do wyrównania, przewaga jastrzębian utrzymywała się. Błąd Chemika w polu serwisowym zakończył premierową odsłonę, przyjezdni zwyciężyli 25:19.\nChemik dobrze rozpoczął drugą odsłonę. Objęliśmy prowadzenie 4:2, gdy zatrzymaliśmy w ataku Jakuba Buckiego. Kolejne akcje również należały do bydgoszczan. Michał Szalacha zablokował Christiana Fromma i było już 6:2. Dobrze graliśmy w obronie, dzięki czemu mogliśmy wyprowadzać kontry, jedną z nich popisał się Bartłomiej Lipiński - 10:4. Nasza przewaga stopniała do trzech oczek, gdy błąd popełnił Maksim Morozau. Skuteczny był jednak Bartłomiej Lipiński, dzięki czemu ponownie odskoczyliśmy rywalom (14:9). Pomyłka Chemika oraz blok jastrzębian dał kolejną nadzieję jastrzębianom na wyrównanie - 15:13. Mieliśmy problem z przyjęciem zagrywki Lukasa Kampy, przez co goście wykorzystywali kontry i doprowadzili do remisu. Dwie akcje pod rząd skończył Julien Lyneel i tym samym jastrzębianie uzyskali prowadzenie 18:16. Francuski przyjmujący sprawiał nam kłopoty swoją zagrywką, powiększając przewagę do pięciu oczek. Siatkarze Roberto Santillego rozkręcili się na dobre, pewnie zmierzając po wygraną w drugiej partii. Błąd bydgoszczan sprawił, że jastrzębianie zapisali na swoje konto drugiego seta.\nUdany blok Jastrzębskiego Węgla dał im prowadzenie 2:0 już na początku trzeciej odsłony. Do remisu doprowadził Nikola Kovacević, popisując się w polu serwisowym. Uzyskaliśmy przewagę po ataku Bartosza Filipiaka. As Bartłomieja Lipińskiego podwyższył wynik. Długą akcję skończył Nikola Kovacević, dzięki czemu było 10:5 dla Chemika. Skuteczny był serbski przyjmujący, nasz zespół kontrolował sytuację na boisku - 13:7. Niwelować straty starał się Julien Lyneel. Dwie punktowe serwisy bydgoskiego środkowego sprawiły, że o czas poprosił Roberto Santilii, Chemik prowadził już bowiem 17:10. Po chwili jednak nie mogliśmy poradzić sobie z zagrywką Juliena Lyneela i przez to kolejne sześć akcji padło łupem Pomarańczowych. Serię jastrzębian przerwał bydgoski atakujący. Zremisował Christian Fromm, obijając nasz blok - 19:19. Od tego momentu zespoły grały punkt za punkt. Jastrzębianie mieli piłkę meczową, gdy w ataku pomylił się Nikola Kovacević. Spotkanie zakończył udany blok rywali., którzy zwyciężyli 25:23.\nChemik Bydgoszcz: Lipiński, Vinhedo, Kovacević, Szalacha, Filipiak, Morozau, Kowalski (libero) oraz Gryc, Siwicki, Lesiuk, Karakuła, Akala\nJastrzębski Węgiel: Fromm, Gunia, Konarski, Lyneel, Kampa, Hain, Popiwczak (libero) oraz Bucki, Rusek, Kosok\n2019-02-25:311\tNapisane przez: Zuzanna Zacniewska


Czyżby bracia Włosi pokochali wodę?\n12/09/2013 , autor: Andrzej Szadkowski\nJawi mi się w głowie pewna prawidłowość. W sieciach masowej dystrybucji najbezpieczniej jest kupować taniego Hiszpana, lub też oferowane wina z Nowego Świata (nawet jeśli są rozlewane i butelkowane w Europie). Na takich tanich Hiszpanach nauczyłem się, że napis “tempranillo” oznacza charakterystyczną goryczkę i że ona w tym winie jest, no prawie na sto procent. Natomiast o włoskich winach stwierdzam, co następuje: nie ma żadnej gwarancji, że tani Włoch zawiera to, co napisali na etykiecie, natomiast włoskie wina z górnej półki cenowej są w supermarketach z reguły wyśmienite. Oznacza to, że zakupione przez dystrybutora bez żadnych zniżek wino we Włoszech zgodnie ze wszystkimi regułami uzyskuje swoją cenę sprzedaży w sklepie w Polsce, równą mniej więcej cenie sprzedaży w innych krajach Europy i takie wino zgadza się z opisem na etykiecie prezentując określone wartości smakowe (poważnie traktowane, bowiem zwykle wina takie posiadają wyraźne wskazanie producenta). Natomiast wina w cenie sprzedaży poniżej 15,00 PLN (czyli takie, które u producenta powinny kosztować około 1,50 Euro), to są tak zwane okazje i jako takie podlegają prawom przypadku, będzie, albo nie będzie, wypiją, albo wyleją, ważne, że zapłacili…Rozwodnione Sangiovese nie jest – przy tym – żadną straszną trucizną, chociaż litr wody jest u nas i tańszy i smaczniejszy.


Czasami warto umrzeć - audiobook (książka audio)\nDługość: 12 h 58 min\nCzasami warto umrzeć (audiobook), powieść, która w wersji audiobooka ukazuje się w interpretacji Jana Peszka, jest jedną z popularnych książek Lee Childa, autora między innymi „Poziomu śmierci”, Wroga bez twarzy” i „Podejrzanego”.\nMotel Apollo Inn, środek niezaludnionego okręgu rolniczego w stanie Nebraska. Jedyne miejsce noclegowe na obszarze pięciuset kilometrów kwadratowych, sto kilometrów od najbliższego posterunku policji. Reacher zatrzymuje się tu w drodze do Wirginii. Całym rejonem niepodzielnie rządzi znienawidzony przez wszystkich klan Duncanów – bracia Jasper, Jonas i Jacob oraz syn Jacoba, Seth, z zamiłowania damski bokser – wspomagany bandą wynajętych osiłków.


Mocne słowa polskiego pastora po zamachach. Pisze o papieżu i przywódcach innych kościołów\nponiedziałek, 25 lipiec 2016 11:24\nPolski pastor o serii ataków przeprowadzonych przez uchodźców u naszych zachodnich sąsiadów.\n"Krew niewinnych osób w Niemczech, ciężarnej kobiety zabitej maczetą oraz wszystkich poprzednich ofiar zamachów terrorystycznych wołają o opamiętanie środowisk głoszących błędną interpretację miłości i miłosierdzia!" - pisze na Facebooku pastor Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Zielonej Górze - Jarosław Bagiński.\nDuchowny, który komentował ostatnio także zamach w Nicei (TUTAJ), zadaje pytanie: "co można powiedzieć na temat miłości ojca do swoich dzieci, który dbając o obcych, naraża je na śmiertelne niebezpieczeństwo?".\nWskazuje, że rolą ojca jest przede wszystkim ochrona swoich dzieci przed złem i zagrożeniem.\n"Czy przywódcy UE oraz przywódcy duchowi Europy, wśród nich papież, nie są nazywani często ojcami narodów albo ojcami duchowymi? Czyż nie zostali również wybrani i postawieni jako pasterze po to, aby strzec i chronić stada przed wilkami?" - ponownie zadaje pytanie.\nOdnosi tę kwestię także do przywódców innych kościołów.\nWedług niego, trzeba "usilnie modlić się o opamiętanie, pokutę i nawrócenie do Słowa Bożego" wszystkich wspomnianych osób, a także o to, by "zmienili swoje myślenie".\nBagiński jest zdania, że osoby te powinny "wziąć odpowiedzialność za zaistniałą sytuację" i "przyznać się publicznie do winy, tak jak publicznie zbłądzili".\nUważa, że powinny one "spokutować za narażenie niewinnych na przelanie krwi".\nJeżeli tego nie zrobią, to, zdaniem pastora, "nie nadają się dalej na przywódców i trzeba się usilnie modlić oraz działać zgodnie ze Słowem Bożym o ich zmianę".\nNa koniec dodaje, że "nie ma czasu do stracenia".\nZobacz także: W Łodzi zatrzymano Irakijczyka podejrzanego o terroryzm. Oto szczegóły\nOstatnio zmieniany piątek, 26 sierpień 2016 21:34


wymiana gniazda telefonicznego | Tombouctou\nPodłączanie kolorowych linii telefonicznych do gniazda telefonicznego.\nczy trudno jest wymienić istniejące gniazdo telefoniczne? Czy aby go wymienić, trzeba wyłączyć prąd? – Sylvia\nwymiana gniazda telefonicznego nie jest trudna i zazwyczaj wymaga tylko przeniesienia przewodów kodowanych kolorami ze starego gniazda do pasujących zacisków na nowym., Podczas gdy linie telefoniczne mają 48 V prądu działa przez nich, to zwykle nie wystarczy, aby spowodować szok, choć może to mieć wpływ na rozrusznik serca.\nelektryczność w linii telefonicznej wzrasta do około 90 woltów, gdy dzwoni telefon, co może dać łagodny szok. Aby temu zapobiec, odłącz modułowe gniazdo w skrzynce interfejsu telefonicznego, w której linia biegnie do domu, i sprawdź, czy telefon jest martwy przed rozpoczęciem pracy nad nim. Inną opcją jest zdjęcie drugiego telefonu z haka, aby zapobiec dzwonieniu.,\nponieważ linie telefoniczne mają własne źródło energii elektrycznej, pozostają pod napięciem nawet gdy zasilanie jest wyłączone, więc przerzucanie wyłączników do domu nie zrobi żadnej różnicy. Ponadto, nigdy nie pracuj na linii telefonicznej podczas burzy, ponieważ błyskawica może podróżować przez przewód i spowodować poważne obrażenia.\naby uzyskać więcej informacji na temat pracy na liniach telefonicznych, sprawdź nasze artykuły na temat:\nJak zainstalować gniazdo telefoniczne\nJak dodać rozszerzenie telefonu\nJak naprawić szum w linii telefonicznej\npowodzenia w projekcie!,\n4 malownicze miejsca do odwiedzenia na Górnym Półwyspie Road Trip


grant | Niezależne Forum Akademickie - Media pod lupą NFA\nNaukowiec, który wrócił do Polski\nDostał grant na badania. Prof. Stanisław Karpiński w 2007 r. pisał w „Rz”, że badacze nie wrócą do kraju. Dziś, po 19 latach pracy w Szwecji, zaczyna projekt na polskiej uczelni.\nProf. Karpiński, który 19 lat pracował naukowo w Szwecji, jest bowiem jednym z trzech laureatów pierwszej edycji programu „Welcome”. – Projekt adresowany jest do wybitnych naukowców z całego świata, którzy zamierzają prowadzić prace badawcze w Polsce – wyjaśnia Michał Pietras z fundacji.\nWczoraj jej prezes prof. Maciej Żylicz oficjalnie podpisał z prof. Karpińskim umowę na rozpoczęcie pierwszego projektu naukowego w ramach programu „Welcome”.\nProf. Karpiński otrzymał na pięć lat ponad 6,6 mln zł. Te pieniądze pozwolą mu m.in. na stworzenie zespołu, z którym będzie pracował.\n– Sam na łamach „Rzeczpospolitej” pisałem, że naukowcy nie wrócą do Polski, a dziś jestem jednym z pierwszych, który to czyni – przyznaje prof. Karpiński.\nW listopadzie 2007 r. był współautorem publikacji, w której stwierdził, że naukowcy nie wrócą z „Irlandii, USA, Kanady. Ani ze Skandynawii. Wcale nie ze względu na finanse. Ale dlatego, że instytucje takie jak PAN nie pozwolą, aby ktoś zakłócił ich błogostan”.\n– Wciąż prawo jest takie, że profesor z Oxfordu może zostać zatrudniony na zasadach takich jak magister czy adiunkt. Sam przez rok pracowałem na SGGW jako adiunkt – mówi „Rz” profesor. Współpraca z krajową uczelnią to jeden z warunków otrzymania grantu.\n– Uczelnie muszą stosować prawo, a ono nie honoruje tytułów i stopni naukowych nadawanych w Szwecji i wielu innych krajach – tłumaczy prof. Alojzy Szymański, rektor SGGW.\nMinisterstwo Nauki zapewnia, że to się zmieni. – W Sejmie jest już pakiet odpowiednich ustaw – mówi Bartosz Loba, rzecznik resortu. Jednak zmienione prawo obowiązywać będzie najwcześniej od 2010 r. Ale naukowcy, którzy mimo to chcą wrócić, mogą liczyć na pomoc fundacji. Ogłasza właśnie drugą edycję programu „Welcome”.\nWięcej o programie „Welcome” www.fnp.org.pl\nFiled under: Patologie akademickie, Przegląd prasy | Tagged: grant, naukowiec, powrót, prawo, program „Welcome”, projekt na polskiej uczelni |\t1 Comment »


Konkurs drużynowy w Planicy. Zwycięstwo Słoweńców, Polacy na 4. miejscu | Dziennik Bałtycki\nKonkurs drużynowy w…\nŁŻ 21 marca 2015, 11:52\nPo konkursie w Planicy polscy fani mogą czuć duży niedosyt. Szansa na podium była bowiem bardzo realna. Niestety, zaprzepaścił ją Aleksander Zniszczoł, który skoczył zaledwie 149,5m (usprawiedliwiają go jedynie nieco warunki, w jakich skakał). Pozostali Polacy - Piotr Żyła, Klemens Murańka i Kamil Stoch - lądowali wyraźnie poza granicą 200 metrów.\nNajlepiej z naszej kadry spisał się Piotr Żyła, który uzyskał odległość 230,5m. Stoch wylądował natomiast na 218 metrze, a Murańka zaliczył rezultat 221,5m. Podopieczni trenera Łukasza Kruczka pewnie mogliby postarać się o poprawienie swojej pozycji w drugiej serii, ale organizatorzy zdecydowali się zakończyć szybciej zawody ze względu na silne podmuchy wiatru.\nW sobotnich zawodach bezkonkurencyjni byli Słoweńcy, którzy wyprzedzili Austriaków i Norwegów.\nWarto przypomnieć, że w serii próbnej przed zawodami Kamil Stoch uzyskał odległość 238m i tym samym samym pobił nowy rekord Polski w długości lotu.\n1. Słowenia (Tepes, Semenic, Kranjec, Prevc) 848,4 pkt.\n2. Austria (Kraft, Hayboeck, Fettner, Schlierenzauer) 805,1\n3. Norwegia (Forfang, Gangnes, Fannemel, Velta) 784,0\n4. Polska (Żyła, Zniszczoł, Murańka, Stoch) 753,8\n5. Japonia (Kobayashi, Takeuchi, Ito, Kasai) 706,5\n6. Niemcy (Eisenbichler, Freitag, Neumayer, Freund) 686,3\n7. Finlandia (Maeaettae, Asikainen, Olli, Ahonen) 655,1\n8. Czechy (Hajek, Koudelka, Hlava, Matura) 652,7


Prezydent Miasta Lublin podaje do publicznej wiadomości informację o wyniku kolejnego ustnego przetargu nieograniczonego na sprzedaż części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr 331 o pow. 0,0400 ha (obr. 73 – Sławin – Szerokie, ark. 13) położonej w Lublinie przy ul. Opolan 48 - przeprowadzonego w dniu 30 sierpnia 2018 roku / BIP Urząd Miasta Lublin\nPrezydent Miasta Lublin podaje do publicznej wiadomości informację o wyniku kolejnego ustnego przetargu nieograniczonego na sprzedaż części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr 331 o pow. 0,0400 ha (obr. 73 – Sławin – Szerokie, ark. 13) położonej w Lublinie przy ul. Opolan 48 - przeprowadzonego w dniu 30 sierpnia 2018 roku\nData dezaktywacji: 14-09-2018\nInformacja o wyniku kolejnego ustnego przetargu nieograniczonego - ul. Opolan 48.pdf [ilość pobrań: 43]\nData dodania: 07-09-2018 08:24\nInformacja o wyniku kolejnego ustnego przetargu nieograniczonego - ul. Opolan 48\nCzas wytworzenia informacji: 07-09-2018 08:24\nCzas udostępnienia informacji/modyfikacji: 07-09-2018 08:13\n07-09-2018 08:13 Joanna Konarzewska Automatyczne przeniesienie do archiwum. Zmiana statusu obowiązywania. Wersja aktualnie wyświetlana\n07-09-2018 08:13 Joanna Konarzewska na podstawie zgromadzonych dokumentów Wersja aktualnie wyświetlana


Samsung Ativ S w przedsprzedaży – znamy ceny [Archiwum] - Centrum-Mobile.pl - Forum i support Nokia,Symbian,Android,iPhone,Samsung,Sony Ericsson,Windows Phone\nCentrum-Mobile.pl - Forum i support Nokia,Symbian,Android,iPhone,Samsung,Sony Ericsson,Windows Phone > Pozostałe > Gsm > Nowości ze świata gsm > Samsung Ativ S w przedsprzedaży – znamy ceny\nZobacz pełną wersję : Samsung Ativ S w przedsprzedaży – znamy ceny\nPremiera systemu Windows Phone 8 odbędzie się 29. października w San Francisco o godzinie 19:00 naszego czasu. Na dwa tygodnie przed nią możemy zakupić w przedsprzedaży wszystkie zaprezentowane wcześniej smartfony pracujące pod kontrolą nowej wersji systemu mobilnego od Microsoftu.\nZ dniem dzisiejszym ruszyła przedsprzedaż Samsunga Ativ S w australijskim sklepie MobiCity. Smartfon ten możemy zakupić w cenie 699 dolarów australijskich, co w przeliczeniu na złotówki daje około 2 250 zł. Już wcześniej pojawiały się informacje o cenie Ativ S we Włoszech i Holandii, oraz w Belgii – ceny w tych krajach to niecałe 2 300 złotych.\nNie jest znana data dostawy, można jednak zakładać, że będzie to niedługo po 29. października. O dostępności modelu w Polsce nadal nic nie wiadomo. Mówi się, że będzie to po 2 tygodniach od światowej premiery w sklepach.\nWięcej o tym modelu można przeczytać tutaj.\nSą wśród czytelników jacyś chętni na model Ativ S? Na pewno jest to dobra alternatywa dla tych, którym przeszkadza waga i grubość Lumii 920.


Igrzyska Olimpijskie - Biegowe.pl - wszystko o bieganiu\n5 czerwca 2020 8 czerwca 2020 Redakcja Igrzyska Olimpijskie, Tokio2020, Zapowiedzi Biegów\nWorld Athletics, czyli Światowa Federacja Lekkiej Atletyki ogłosiła szczegóły dotyczące systemu kwalifikacji na Igrzyska Olimpijskie w Tokio. Impreza miała się odbyć w tym roku, ale szyki organizatorom pokrzyżował koronawirus. Ostatecznie igrzyska w stolicy\nGrupa Sportowa ORLEN z trzema nowymi lekkoatletkami\n16 lutego 2020 18 lutego 2020 Redakcja Grupa Sportowa ORLEN, Igrzyska Olimpijskie, Joanna Linkiewicz, Karolina Kołeczek\nKamila Lićwinko, Karolina Kołeczek i Joanna Linkiewicz dołączyły do Grupy Sportowej ORLEN. Lekkoatletki otrzymają wsparcie w przygotowaniach do Igrzysk Olimpijskich w Tokio. Dwie biegaczki i skoczkini wzwyż Karolina Kołeczek jest sprinterką. Specjalizuje się\nMiędzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOL) zaproponował, aby zaplanowany na 9 sierpnia bieg maratoński w ramach przyszłorocznych Igrzysk Olimpijskich przenieść ze stolicy Japonii do Sapporo, gdzie temperatura latem w ciągu dnia powinna być niższa o\nWięcej biegaczy ze wsparciem Orlenu. Celem Igrzyska w Tokio\n1 sierpnia 2018 3 sierpnia 2018 Redakcja Igrzyska Olimpijskie, Lekkoatletyka, PZLA\nGrupę Sportową ORLEN wzmocnili nowi zawodnicy – utytułowani mistrzowie, wielokrotni medaliści i największe nadzieje polskiego sportu. Ze wsparcia korzystać będzie więcej biegaczy. Do grupy dołączyli m.in rekordziści Świata w sztafecie 4×400 m czy


Programy najlepsze dla Ciebie w pracy zdalnej – Blog o rozwoju i nauce\nProgramy najlepsze dla Ciebie w pracy zdalnej\nPosted on 6 maja 2020 20 maja 2020\nIn Praca, Rozwój\nPraca zdalna to dla wielu etatowców norma. Często korzystają z jej dobrodziejstw osoby odbywające delegacje, a które w tym samym czasie zajmują się kwestiami związanymi z podwładnymi w siedzibie firmy, a także doradcy nieruchomości czy opiekunowie prawni małych dzieci.\nDzisiaj, gdy mamy do czynienia z groźnym wirusem, wiele spółek decyduje się na zamknięcie biur przy równoczesnym zlecaniu swoim pracownikom wykonywanie bieżących zadań z miejsca zamieszkania. Tego typu rozwiązanie generuje inny problem, a mianowicie, jakie programy zapewniają dostęp do funkcji niezbędnych do przejścia na tryb home office.\nPracodawcy odbywają szkolenia online z zakresu oprogramowania do użycie, w sytuacji gdy w grę wchodzi praca zdalna. Także dajemy parę wskazówek, co robić i z czego skorzystać.\nNie wszyscy są zwolennikami rozwiązań używanych przez produkt Google w kwestii arkuszy kalkulacyjnych i dokumentów tekstowych. Dla nich opcją jest wersja popularnego Microsoft Office w wersji online, dzięki któremu praca zdalna będzie dużo mniej skomplikowana do błyskawicznego wprowadzenia. Jest ona okrojona z kilku funkcji, ale w zupełności wystarczająca.\nProgramy do pracy zdalnej powinny oferować coś więcej, a mianowicie organizację pracy i efektywne zarządzanie zespołem. Takie możliwości oferuje produkt Trello, niezastąpiony w takich przypadkach. Ma wiele użytecznych funkcji, które z czasem się odkrywa, a te podstawowe są intuicyjne i są do opanowania w niedługim czasie.\nTo z kolei propozycja dla tych, którzy organizują pracę podwładnych na zasadach burzy mózgów lub po prostu lubią porządkować swoje zadania. Program ten jest w TOP 3, jeśli chodzi o zastąpienie oldschoolowego notatnika. Funkcje Evernote zadowolą najbardziej wymagających! Oczywiście notatki trafiają do chmury i jest możliwe pobranie ich z dowolnego miejsca i sprzętu.\nPrzejście na pracę zdalną?\nNext Post - Next post: Freelancer


Mitsubishi Outlander GT Prototype - z twarzy podobny - w auto motor i sport\nMitsubishi Outlander GT Prototype - z twarzy podobny\nZgodnie z polityką stylistyczną Mitsubishi, Outlander otrzyma "ryjek" bardzo podobny do tego z Lancera. Auto ma być bardziej przyjazne kierowcy - zostanie wyposażone w specjalny system, który automatycznie włącza bieg jałowy podczas postoju. Osiągi na odpowiednim poziomie zapewniać ma 3-litrowy silnik V6. Nowa generacja napędu 4x4 o nazwie Super-All-Wheel-Control System będzie odpowiedzialna za właściwości jezdne.\nŹródło: Mitsubishi, autoblog


Rekompensaty za deputat węglowy nie dla wszystkich wdów i sierot. Spółki odmawiają im wypłaty 10 tys. zł świadczenia - plus.nto.pl\nRekompensaty za deputat węglowy nie dla wszystkich wdów i sierot. Spółki odmawiają im wypłaty 10 tys. zł świadczenia\nFot. Marzena Bugała-Azarko Termin składania wniosków o rekompensatę upłynął 18 listopada. Na zdjęciu punkt w kop. Wieczorek\nWitold Jajszczok, rzecznik prasowy Spółki Restrukturyzacji Kopalń, wyjaśnia, że z zapisów ustawy wynika, że do rekompensat uprawnione są tylko wdowy i sieroty emerytów i rencistów. Ministerstwo Energii potwierdza, że decyzje przedsiębiorstw są zgodne z literą ustawy.\nGAWĘDA: REKOMPENSATA ZA DEPUTAT WĘGLOWY BĘDZIE DLA WSZYSTKICH WDÓW I SIEROT\n- To niedopatrzenie w ustawie, która była przygotowywana w pośpiechu, aby zdążyć z wydatkowaniem pieniędzy do końca roku - komentuje Wacław Czerkawski ze Związku Zawodowego Górników w Polsce. - Z ust ministra padały obietnice, że wdowy i sieroty dostaną pieniądze, a logicznym jest przecież, że większość z nich straciła mężów i ojców w wypadkach - podkreśla.\nWNIOSKI W SPRAWIE REKOMPENSAT ZA DEPUTATY DO PONOWNEJ WERYFIKACJI\nTysiące emerytów, rencistów i wdów górniczych wciąż wygląda wypłaty rekompensat za utracone prawo do deputatu. Choć w listopadzie zapowiadano, że pieniądze trafią do wnioskodawców przed Barbórką, na początku grudnia - że przed świętami, a do końca 2017 roku już wszyscy uprawnieni do rekompensaty mieli dostać pieniądze. Sprawa jest o tyle poważna, że spółki węglowe miały rozliczyć się z dotacji przyznanej na ten cel właśnie do końca minionego roku. Tymczasem wielu wnioskujących nie widziało jeszcze ani pieniędzy, ani nawet decyzji. Od kilku dni nie sposób też skontaktować się ze Spółką Restrukturyzacji Kopalń, która wypłaca najwięcej rekompensat.\nDeputat węglowy: około 12 tys. osób go nie dostanie z PGG, JSW i SRK. Kto i dlaczego?\nPani Mieczysława z Tychów jest wdową po górniku kopalni Wujek. Wniosek o rekompensatę złożyła 26 października w oddziale Spółki Restrukturyzacji Kopalń w Woli. Nie dostała ani pieniędzy, ani odmowy wypłaty. Od kilku dni próbuje skontaktować się ze spółką, ale bezskutecznie.\nMINISTERSTWO WYJAŚNIA: WYPŁATY REKOMPENSAT ZA DEPUTATY BĘDĄ KONTYNUOWANE W 2018 ROKU\nPani Elżbieta z Częstochowy do spółki dzwoniła przez tydzień. Dopiero wczoraj udało jej się połączyć. - Dodzwoniłam się za jedenastym razem. Pani powiedziała mi, że wniosek jest rozpatrzony pozytywnie i kazała czekać na wypłatę do przyszłej środy - mówi.\ndeputaty termin wypłat\ndeputaty kiedy wypłata\npieniądze za deputaty


Pogoda dla Złotoryi na 30 czerwca 2020 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Złotoryi na 30 czerwca 2020\nWe wtorek 30 czerwca, w Złotoryi będzie przejściowe zachmurzenie.\nBędzie to bardzo ciepły dzień. Słupek rtęci dojdzie do 22 ºC. W nocy temperatura spadnie do 8 stopni.\nPrognozuje się łagodny wiatr wiejący z prędkością 14 km/h. Rano powieje ze wschodu, a później z kierunku zachodniego. Najsilniejsze porywy mogą osiągnąć prędkość do 22 km/h, szczególnie między godziną dwunastą a osiemnastą.\nKsiężyc zajdzie o 1:44, a ponownie pojawi się na niebie o 15:46. Jego widoczność dwa dni po pierwszej kwadrze wyniesie 73%. Naturalny satelita znajdzie się w perygeum.


The Last Broadcast (1998) – Horror blog\nReżyseria: Stefan Avalos, Lance Weiler\nLokalni, amerykańscy prezenterzy telewizyjni postanawiają nakręcić materiał o Diable z Jersey. Wraz z pomocą medium wybierają się do lasu. Z wyprawy powraca tylko medium stając się głównym podejrzanym w procesie o zabójstwo reszty. Głównym materiałem dowodowym są godziny nagrań z wyprawy, jednak większość jest bardzo słabej jakości.\nParadokument wykonany w formie reportażu telewizyjnego. Wyrywki z nagrań ekipy telewizyjnej są przeplatane wywiadami z ekspertami od kryminalistyki, montażu filmu, szeryfem itp. Mocno przegadany, intryguje tylko czasami, niestety nie trzyma w napięciu jak dobry mockumentary powinien, a zakończenie nieco rozczarowuje. Z podobnych klimatów o wiele lepiej sprawdza się „Poughkeepsie Tapes”. 3


500+: skrajne ubóstwo wśród dzieci niższe o 94 procent | Region Gdański NSZZ „Solidarność”Region Gdański NSZZ „Solidarność”\nProgram 500+ aż o 94 proc. zmniejsza skrajne ubóstwo wśród dzieci. Liczba ubogich wśród najmłodszych zmniejszy się o nawet pół miliona – wynika z raportu „Przewidywane skutki społeczne 500+: ubóstwo i rynek pracy”. I jeszcze jedno: masowa rezygnacja kobiet z pracy to mit.\n3,78 mln dzieci otrzymuje świadczenia 500+. Choć o pieniądze starać może się każdy, kto ma minimum dwójkę dzieci, to rządowy program wyraźnie poprawia sytuację materialną przede wszystkim najbiedniejszych. Według polskiego oddziału Europejskiej Sieci Przeciwdziałania Ubóstwu (EAPN), które przygotowało raport, gdyby tylko program wdrożono dwa lata temu, to liczba ubogich dzieci zmniejszyłaby się z 718 tys. do 188 tys. Szacunki wskazują, że w 2015 roku najmłodszych żyjących poniżej progu ubóstwa byłoby o kolejny tysiąc mniej.\nNa programie 500+ korzystają też rodzice. Szacuje się, że skrajne ubóstwo zostanie w Polsce zmniejszone aż o 48 proc. Oznacza to, że poniżej minimum egzystencji (ok. 450 zł na osobę) żyć będzie tylko jeden na 25 Polaków.\n– Bieda wśród dzieci praktycznie znika. W kategorii ubóstwa skrajnego wynosić powinna poniżej 1 proc. Niektórzy twierdzą, że można było lepiej rozdysponować te 17 mld zł w tym roku czy 23 mld w przyszłym i lepiej rozłożyć je pomiędzy najbiedniejszych. Chodzi tu głównie o kwestię przyznawania pieniędzy najlepiej zarabiającym. Rząd chciał szybko wdrożyć program i zadecydował inaczej – mówi prof. Ryszard Szarfenberg z EAPN, autor raportu.\nMiar biedy jest sporo. We wszystkich 500+ znacząco poprawia sytuację najgorzej sytuowanych, ale rzeczywiście nie zawsze w podobnym wymiarze. Na przykład w przypadku ubóstwa relatywnego (połowa średnich wydatków miesięcznych gospodarstw domowych) odsetek ubogich spadnie z 18,7 proc. do 13,9 proc. Z kolei w przypadku ubóstwa energetycznego, które definiuje się jako między innymi problemy z ogrzaniem mieszkania, zmniejszy się z 17,1 do 14,4 proc.\nJak zwraca uwagę EAPN, świadczenie 500+ zmniejsza też nierówności społeczne.\n– Do Szwecji nam trochę brakuje, ale uważam, że dołączamy właśnie do światowej czołówki najmniej rozwarstwionych społeczeństw na świecie – podkreśla prof. Szarfenberg.\nSzacunki EAPN przeczą zeszłotygodniowym informacjom związanym z rzekomym odejściem z pracy 150 tys. kobiet z powodu wdrożenia programu 500+. Taką informację podał w zeszłym tygodniu „Dziennik Gazeta Prawna”. Profesor Szarfenberg zaznacza, że choć liczba biernych zawodowo z powodu obowiązków rodzinnych zwiększyła się w rok o 110 tys. (III kw. 2015/III kw. 2016, dane GUS), to inne dane wskazują na to, że kobiety coraz chętniej wchodzą na rynek pracy.\nNa przykład stopa bezrobocia kobiet mierzona metodą BAEL spadła z 7,5 proc. do 6,2 proc. Liczba pracujących kobiet zwiększyła się nieznacznie z 7,256 mln do 7,274 mln osób. Oznacza to, że w całej Polsce liczba chodzących do pracy kobiet zwiększyła się o 18 tys.\n« NIK krytykuje szkoły\nRok 2017 będzie rokiem rosnącego zapotrzebowania na pracowników »


Błękitne Predator na żywo! - TEPY.PL świat korków piłkarskich / football boots world\nBłękitne Predator na żywo!\nWidzieliście tą kolorystykę już wiele razy, ale ci, którzy nie czytali naszego artykułu o Predator 18+ gdzie pokazywaliśmy je na zdjęciach katalogowych mogą być zaskoczeni. Ten but jest częścią nadchodzącej kolekcji, w której Predki kojarzone są przede wszystkim z kolorem fioletowym i "miętowym".\nPrezentujemy je dziś jeszcze raz na fotkach live. Wielokrotnie pytaliście nas o predatory i wiemy, że wielu z was zastanawia się nad kupnem. Jeśli tak faktycznie jest to pamiętajcie, żeby brać pod uwagę tylko 18+. Jak zapewne wiecie z naszych filmów TEPY TALK na YT mode 18.1 różni się znacznie od wyższego i jest czymś, na co my sami w ogóle byśmy nie spojrzeli myśląc o zakupie.


Zakłady Pogrzebowe małopolskie. Domy i usługi | Pogotowie Pogrzebowe\nZakład Pogrzebowy / małopolskie\nJest Ci smutno i nie wiesz co zrobić, bo straciłeś kogoś bliskiego? Pozwól nam zadbać o Twój spokój. Zadzwoń do nas, my na pewno Ci pomożemy. 801 12 12 12 – całodobowo.\nSprawdzone zakłady pogrzebowe małopolskie\nGrupa Pogotowie Pogrzebowe współpracuje z wieloma zakładami pogrzebowymi na trenie całej Polski. Również w województwie małopolskim możecie Państwo skorzystać z infolinii Pogotowia Pogrzebowego. Pod numerem telefonu 801 12 12 12 można zgłosić zarówno usługę pogrzebu, jak i transport zwłok. W stolicy województwa, w Krakowie z Pogotowiem Pogrzebowym współpracuje Zakład Pogrzebowy SACRAMENTUM Kraków. Zakład cieszy się zaufaniem oraz bardzo dobrą opinią wśród okolicznych mieszkańców.\nPogotowie Pogrzebowe w województwie małopolskim\nWojewództwo małopolskie jest niewielkim województwem położonym w południowej części Polski. Pod względem powierzchni, która wynosi 15 182,87 km², zajmuje 12 miejsce w Polsce. Liczba ludności wynosi 3,41 mln osób, co daje 4 miejsce na tle innych województw. Pod względem administracyjnym województwo małopolskie podzielone jest na 19 powiatów ziemskich i 3 grodzkie (Kraków, Nowy Sącz, Tarnów) oraz 182 gminy. Siedzibą sejmiku i wojewody jest Kraków, zachęcamy do sprawdzenia zakładu pogrzebowego działającego na terenie tego miasta – Zakłady Pogrzebowe Kraków. Małopolska graniczy ze Słowacją oraz województwami: świętokrzyskim, śląskim i podkarpackim.\nSieć transportowa województwa małopolskiego jest zróżnicowana i dobrze zorganizowana. Przez jego obszar wiodą ważne szlaki komunikacyjne, wiele dróg krajowych, ekspresowych, a także autostrada A4. Pod względem rozwoju transportu kolejowego województwo zajmuje 7 miejsce w kraju. Na jego terenie zlokalizowanych jest aż 26 czynnych dworców kolejowych, z czego 4 wpisane są do rejestru zabytków i mieszczą się w Nowym Sączu, Zakopanem, Tarnowie i Rabce-Zdrój. W miejscowości Balice położonej 11 km od Krakowa funkcjonuje Międzynarodowy Port Lotniczy Kraków-Balice, oferujący regularne połączenia międzynarodowe. Małopolska jest regionem bogatym w zasoby surowców mineralnych. Występują tu złoża soli kamiennej, ropy naftowej, węgla kamiennego, a także źródła wód mineralnych i geotermalnych. Województwo małopolskie może poszczycić się znaczącą pozycją w skali kraju pod względem rozwoju nauki i szkolnictwa wyższego. Wynika to przede wszystkim z wysokiego poziomu działalności badawczej i naukowej krakowskiego ośrodka akademickiego. Działa tu najstarsza polska uczelnia, a zarazem jedna z najstarszych w Europie – Uniwersytet Jagielloński. Został on założony w 1364 roku z fundacji króla Kazimierza Wielkiego. Obecnie uczelnia jest jedną z najlepszych w kraju i zajmuje wysoką pozycję w „QS World University Rankings” – prestiżowym zestawieniu najlepszych światowych ośrodków akademickich.\nWojewództwo małopolskie stanowi jeden z najbardziej atrakcyjnych pod względem turystycznym regionów Polski. Zróżnicowany krajobraz, bogactwo przyrody a przede wszystkim liczne zabytki o dużym znaczeniu historycznym i kulturowym, to cechy, które przyciągają turystów. Wyjątkową rangę małopolskiego dziedzictwa kulturowego potwierdza największa w Polsce liczba obiektów wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Są to:\n– Stare Miasto w Krakowie\n– zabytkowa kopalnia soli w Bochni i w Wieliczce oraz Zamek Żupny w Wieliczce. Na terenie tego miasteczka Pogotowie Pogrzebowe współpracuje z następującą firmą pogrzebową – Zakład Pogrzebowy KIR DUDA Wieliczka.\n– Kalwaria Zebrzydowska – manierystyczny zespół architektoniczny i krajobrazowy.\n– Auschwitz-Birkenau – niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny i zagłady.\nNajchętniej odwiedzanym przez turystów miastem w województwie małopolskim jest Kraków. Miasto posiada jeden z najbogatszych zespołów architektoniczno-urbanistycznych w Europie Środkowej, który obejmuje ponad 5 tys. zabytkowych obiektów. To bardzo ważny ośrodek zarówno turystyczny jak i kulturalny Europy. To właśnie w Krakowie znajduje się Zamek Królewski na Wawelu, pełniący niegdyś funkcję obronno-rezydencyjną, obecnie Siedziba Zbiorów Sztuki. Jednym z najbardziej znanych zabytków w Polsce jest Kościół archiprezbiterialny Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, również zlokalizowany w Krakowie. Bazylika ta znana głównie jako Kościół Mariacki jest budowlą zbudowaną w stylu gotyckim, pochodzi z XIV/XV wieku. Kolejnym ważnym miejscem na mapie województwa jest kopalnia soli kamiennej „Wieliczka”. W kopalni mieści się podziemna trasa turystyczna, powstała na przełomie XVIII i XIX wieku. Składa się ona z wielu elementów, m.in. komory Janowice, Kazimierza III Wielkiego, podszybia Kunegunda czy kaplicy św. Kingi. W Zakopanem z kolei mieści się Cmentarz Zasłużonych na Pękowym Brzysku, zwany również Starym Cmentarzem. To bardzo cenny, pierwszy zakopiański cmentarz. Na terenie nekropolii, założonej w drugiej połowie XIX wieku, pochowani są ludzie wybitni oraz zasłużeni dla miasta Zakopane, Podhala i Tatr. Wiele zabytkowych grobów upamiętnia rody góralskie, taterników, a także malarza Stanisława Witkiewicza, poetów Kazimierza Przerwę-Tetmajera i Kornela Makuszyńskiego czy kompozytorów – Karola Szymanowskiego i Mieczysława Karłowicza. Bardzo ważnym miejscem na mapie województwa są Wadowice – to właśnie w tej miejscowości powstało muzeum w Rodzinnym Domu Ojca Świętego Jana Pawła II. Muzeum to dokumentuje życie i działalność papieża.


Gdzie podziało się Tamagotchi? Zabawki lat 90’, które odeszły do lamusa 0 - Lifestyle\nJeszcze zaledwie kilka lat temu w każdym kiosku można było kupić gumę do skakania, jo-jo i klik-klaki. Każde dziecko było zaopatrzone w sprężynkę i kauczuk. Za Tamagotchi dziewczynki oddałoby całą kolekcję lalek, a za Action Man-a chłopcy kolekcję pokemonów. Czy tęsknimy za tym?\nEra kiedy z patyka można było wyczarować różdżkę minęła bezpowrotnie. Dziś zastępuje ją prawdziwa różdżka Harrego Pottera dostępna na Allegro, taka co to sama czaruje. Pokolenie dzisiejszych dwudziestoparolatków musiało się nieco bardziej wysilić. Czy wyszło nam to na dobre? Każde pokolenie rządzi się własnymi zasadami, które określają środowisko, cywilizacja i media. Dobrze jednak wrócić wspomnieniami do lat 90. w których w rytm: „Tic Tac Toe” czy „Spice girls” skakało się w gumę i wywijało fikołki na trzepaku. Nie tak dawno, przecież.\nGuma do skakania była prawdziwym boomem, już w latach 70. opanowała podwórka, skwery, parki. Pod oknami od rana do wieczora dziewczynki potrafiły do perfekcji opanować tę szczególną technikę krzyżowania nóg w podskokach bez nadepnięcia, któreś z linek. „Skuta” kończyła kolejkę i na miejsce „skutej” akrobatki wchodziła druga za każdym razem podnosząc poprzeczkę, aż trzeba było doskoczyć na wysokość ramion koleżanek. Ta zabawa wyparła nawet tak popularnego „sznura” i w lato z powodzeniem zastępowała lekcje w-fu. Dziś zjawisko istnieje nadal, straciło jednak na swej popularności. Koneserzy jednak mogą dołączyć się do mistrzostw w skakaniu w gumę organizowanym m.in. w Parku Śląskim.\nAction Man i Diddl\nKiedy dziewczynki tuliły najwspanialszą maskotkę wszech czasów produkowaną przez firmę Depesche Vertrieb GmbH & Co. KG z Geesthacht chłopcy identyfikowali się z 30 centymetrową lalką, przedstawiającą mocno umięśnionego mężczyznę w stroju żołnierza.\nKto umiał opracować te kręcące się na sznurku ciasteczko Oreo ten był bogiem podwórka. Ta nieujarzmiona zabawka sprawiała tyle samo frajdy, co kłopotu. Sznurek nieustannie się plątał, a żmudnym rozplątywaniem supełków zajmowali się bardziej doświadczeni rodzice. Z czasem drewniane i plastykowe modele zaczęły zastępować wypasione gadżety z melodyjką i kolorami, którymi szpanowało się na przerwach w podstawówce.\nW latach 90. każde dziecko dałoby się pokroić za to małe jajko, które co chwila pikało domagając się jedzenia, spaceru, albo posprzątania. Mimo to kochali je wszyscy, bowiem wyzwalało opiekuńcze instynkty. Elektroniczne zwierzątko kupowało się na bazarze za kilka złotych, oryginalne produkowane przez firmę Bandai kosztowało znacznie więcej, zwykle wszyscy nosili podróby, które i tak sprawiały wiele radości dzieciom doprowadzając jednocześni do szału rodziców ciągłym pikaniem (szczególnie w nocy). Niewielkich rozmiarów plastikowe jajko wyposażone było w trzy małe przyciski oraz wyświetlacz krystaliczny. Całością sterował prosty wbudowany komputer. Dostępne obecnie na rynku, ale podobnie jak guma do skakania, tak jak jojo dziś przyciąga nielicznych pasjonatów.\nKażda szanująca się dziewczyna obowiązkowo zakładała „Złote myśli”. Zeszyt z intymnymi wyznaniami, do którego wpisywały się wszystkie interesujące osobowości ze szkoły i z podwórka. Nie mogło tam zabraknąć wpisu sympatii, której incognito i z udawaną dezynwolturą podsuwało się ważne życiowe pytania „Czy już się całowałeś” i najważniejsze: „która dziewczyna ci się podoba”? A potem po kryjomu odczytywało z milion razy. Wpis zaklejało się w kopercie, do której wkładało się pamiątkowe zdjęcie. Całe pokolenie lat 90. ma z pietyzmem zdobione plakatami idoli z „Bravo” notatniki, w których przyjaciółki na odwrocie koperty pisały: „kto tu zagląda ten tak wygląda”, albo „Top secret”. W praktyce czytali to wszyscy i taki był zamysł. Można było wiele wówczas o sobie powiedzieć, albo zaintrygować wierszykiem czy bogatą ilustracją innych, np. chłopaka, który nam się podobał, albo podkreślić, że „Kasia, Jolka i Bożenka to najlepsiejsze pod słońcem przyjacióły”. Było.\nKarteczki dziś można kupić na Allegro. Ale mimo ich dostępności pękające w szwach segregatory z wizerunkiem Leonarda di Caprio, dziewczyn ze Spice Girls z przebojową Geri Halliwell czy Backsteet Boys nie robią na nikim takiego wrażenia jak na dzieciach w latach 90. Handel karteczkami kwitł na masową skalę. Za Nicka Cartera można było dostać całą serię z „Titanica”. Dziś w każdym papierniczym można dostać z Hannah Montana.\nLaser kieszonkowy pojawił się na bazarze niespodziewanie i od razu zawojował rynek. Chłopcy świecili na lekcji po tablicy czerwoną diodą wyobrażając sobie, że są snajperami i ochraniają właśnie głowę państwa przed zamachem terrorystów. Oczywiście nie miało to przełożenia na rzeczywistość, za to irytujący czerwony punkcik, który wędrował w nocy sąsiadom z naprzeciwka po ścianach potrafił doprowadzić nawet do nocnych awantur. Prawdziwym szałem okazały się jednak zmienne wkłady. Rzuty przypominały rozmaite kształty, największym zainteresowaniem cieszyła się trupia czaszka i kobieta w stroju Ewy.\nKulki na szprychy\nW latach 90. po komunii wszyscy mieli już górale. Ale sucha rama to za mało. Każdy chciał, żeby jego rower wyróżniał się czymś szczególnym. Od licznych naklejek po timery, które liczyły kilometry i trąbki zamiast dzwonka pojawiły się koraliki. Czerwone plastikowe kulki montowało się na szprychach. Dopiero po takim tuningu można było wyjechać na miasto. Kto miał więcej wiadomo: cool, super i w ogóle.\nSprężynką można było bawić się całymi dniami. Kolorowy plastik wyginał się pod najmniejszym dotknięciem jak galareta tworząc ciekawe układy. Trzeba było ją chować przed chłopakami, którzy uwielbiali je konfiskować.\nPodobnie jak sprężynką, kauczukiem można było bawić się cały dzień, trzeba było jednak uważać w domu by nie wpadł mamie do kawy, a na podwórku by nie zniknął w kratce kanalizacyjnej.\nTenis ziemny dla opornych\nWidząc to małe urządzenie pewnie niejednemu zakręci się łza w oku. Tyle energii i skupienia trzeba było, bowiem władować by trafić w ciąż uciekającą piłkę. „Tenis trener” to gadżet sprzedawany na okolicznych imprezach. Na Śląsku można go było nabyć np. na Wystawie Kwiatów organizowanej pod chorzowskim „Kapeluszem”. Plastikowy pojemnik, do którego przymocowana była piłka na elastycznej gumce napełniało się wodą, żeby miał swój ciężar i piłka nie wędrowała razem z pojemnikiem. W zestawie była rakieta. Cała zabawa polegała na tym, żeby uderzać piłkę jak w grze z profesjonalnym zawodnikiem.\nTrzepak zasługuje na największy hołd, tym bardziej, że już się go prawie nie buduje. Niegdyś był stałym elementem osiedlowego wyposażenia. Miejscem integracyjnym. To tu spotykały się wszystkie bandy z podwórka, to na nim wywijało się akrobacje i fikołki, zwisało na nietoperza, aż się nie zakręciło w głowie. To tu przeżywało się pierwsze amatorskie pocałunki i testowało procenty.\nZabawek można wymienić znaczenie więcej, były przecież jeszcze klia-kacze (drewniane kulki na sznurku, które znają jeszcze nasi rodzice), wywijało się nimi na wszystkie strony. Były też pierwsze gry na Peceta takie jak „Prince of Persia” czy „Prehistoria”, „Mario” i wiele innych. Wydaje się, że tamte czasy, choć dużo skromniejsze, miały swój urok. Urok nieskrępowanej wolności, magii wyobraźni, która zwykłym przedmiotom nadawała wyjątkowych znaczeń. Łza się w oku kręci.


Dlaczego warto bazować na naturalnych kosmetykach? | Zdrowe Klimaty\nDlaczego warto bazować na naturalnych kosmetykach?\nPrzemysł kosmetyczny rozwija się dzisiaj niezwykle szybko. Producenci wprowadzili na rynek wiele produktów, bazujących na sztucznych substancjach. Warto jednak zwrócić się w stronę natury i docenić naturalne substancje, które niczym nie ustępują sztucznym alternatywom. Rozwój branży kosmetyków Na przestrzeni ostatnich dwóch dekad branża kosmetyków rozwinęła się w niesamowity sposób. Wiele preparatów funkcjonujących na rynku bazuje jednak na sztucznych substancjach. Są one wykorzystywane, jako tańsze odpowiedniki naturalnych związków pozyskiwanych na przykład z roślin lub innych naturalnych źródeł. Kwestia ceny gra tu bardzo istotną rolę, gdyż produkcja bazująca na naturalnych składnikach w dzisiejszych czasach jest o wiele droższa. Biorąc pod uwagę wszystkie zalety takich kosmetyków, warto jednak się nimi zainteresować. Warto zaznaczyć, że producenci zauważyli, że konsumenci cenią sobie naturalne preparaty i stale wprowadzają na rynek produkty niezawierające w składzie sztucznych i syntetycznych dodatków. Takie produkty można znaleźć zarówno w aptekach, jak i sklepach ekologicznych oraz zwykłych drogeriach. Są więc stosunkowo łatwo dostępne, a wiele osób ceni sobie ich skuteczność.\nDlaczego sztuczne dodatki do kosmetyków są szkodliwe?\nDodatki, takie jak parabeny, czy sztuczne barwniki często są stałym elementem składu kosmetyków. Niestety mogą one bardzo źle działać na cerę, a jest to widoczne, zwłaszcza wtedy, gdy ma się tendencję do przesuszania się lub przetłuszczania skóry. Tego typu substancje chemiczne mogą też wywoływać reakcje alergiczne, takie jak wysypka lub wypryski innego rodzaju. Negatywny wpływ sztucznych substancji dotyczy także włosów, które mogą bardzo ucierpieć na korzystaniu ze słabej jakości szamponu. Ponadto wiele ze składników, które znalazły powszechne zastosowanie w branży kosmetycznej, po latach została uznana za rakotwórcze. Niestety słabej jakości preparaty nadal wykorzystują podobne składniki, nie bacząc na zdrowie klientów. Korzystając z naturalnych kosmetyków i uznanych marek sprzedawanych przez renomowanych producentów, można mieć pewność, że skład będzie najwyższej jakości. Mogą to być, takie kosmetyki jak Bioline, które nie zawierają niebezpiecznych składników, a ponadto nie są testowane na zwierzętach.\nBioline – pozytywne działanie naturalnych kosmetyków\nCała seria kosmetyków Bioline została zaprojektowana tak, by bazować na naturalnych składnikach. Mają one pozytywny wpływ na skórę, gdyż nie wysuszają cery. Ponadto charakteryzują się ciekawym zapachem pochodzącym prosto z natury. Tego typu produkty są również bezpieczne dla środowiska, czego nie można powiedzieć o kosmetykach bazujących na najtańszych syntetycznych substancjach. Trafiając do kanalizacji, zanieczyszczają później środowisko, gdyż nawet nowoczesne oczyszczalnie ścieków nie są w stanie skutecznie oczyścić wody z takich zanieczyszczeń. Ogromną zaletą naturalnych kosmetyków jest także to, że o wiele rzadziej powodują reakcje alergiczne, przez go mogą ich używać nawet osoby, które mają dość wrażliwą skórę.


Edukator : Europa Zachodnia - lata integracji ekonomicznej i zmian\nJesteś tu: Baza wiedzy / Historia / Świat i Polska od II wojny światowej do końca XX wieku / Świat w latach 1956-1980 / Europa Zachodnia - lata integracji ekonomicznej i zmian\nDzięki amerykańskiej pomocy udzielanej państwom Europy Zachodniej w ramach Planu Marshalla zdecydowana większość z nich już na początku lat pięćdziesiątych stanęła na nogach. Zakończony został - z wyjątkiem Niemiec - proces odbudowy zniszczeń wojennych, odtworzono na ogół przedwojenny poziom produkcji rolnej i przemysłowej, ustabilizowano rynek wewnętrzny stwarzając podstawy do dalszego rozwoju gospodarczego. Jednocześnie w związku z komunistycznym zagrożeniem stopniowo zwiększało się poczucie odrębności zachodnich Europejczyków, którzy zresztą w znacznym stopniu już wcześniej uważali, że Bałkany i Europa Centralna nie należą tak naprawdę do Europy. Pogłębianiu tego uczucia mogła sprzyjać niemal całkowita izolacja państw leżących za "żelazną kurtyną" oraz różnica w sposobie sprawowania władzy. O ile w radzieckiej strefie dominacji wszystkie państwa były rządzone po dyktatorsku, o tyle na Zachodzie dominował model demokratyczny, a reżimy dyktatorskie utrzymywały się właściwie tylko w Hiszpanii i Portugalii. Zresztą ta pierwsza ze względu na fakt sprzyjania w czasie wojny państwom "Osi" nie została objęta pomocą w ramach Planu Marshalla. Również tylko Hiszpania - jeśli nie liczyć państw neutralnych - pozostawała aż do 1982 r. poza NATO, do którego w pierwszej połowie lat pięćdziesiątych przyjęto Grecję, Turcję i RFN.\nU progu lat pięćdziesiątych coraz wyraźniej konkretyzowała się też idea zachodnioeuropejskiej integracji gospodarczej. Zniszczone przez wojnę i ekonomicznie wyeksploatowane państwa Europy Zachodniej pojedynczo nie były w stanie przeciwstawić się ekspansji politycznej, gospodarczej, kulturowej i wręcz cywilizacyjnej Stanów Zjednoczonych. Równocześnie politycy francuscy i włoscy doskonale rozumieli, że tego typu integracja nie może dokonywać się bez udziału Niemiec Zachodnich. Nieoficjalnie głoszono, że jeżeli chce się, żeby Niemcy nie rozpętali kolejnej wojny w Europie, to koniecznie trzeba ich zeuropeizować, to znaczy włączyć w struktury integracyjne. Pogląd ten miał sojuszników w Amerykanach, którzy także nie mieli ochoty po raz kolejny interweniować w wojnę w Europie i od 1945 r. poddawali Niemców swoistej demokratycznej reedukacji, starając się wśród nich zakorzenić zasady liberalno-demokratyczne, co z czasem przyniosło bardzo dobre rezultaty. Ekonomicznej integracji Europy Zachodniej sprzyjał też znany z silnego antykomunizmu papież Pius XII, który pragnął widzieć w tej idei powrót do chrześcijańskich korzeni Starego Kontynentu. Zresztą za ojców założycieli dzisiejszej Unii Europejskiej uważa się powszechnie właśnie polityków o orientacji chrześcijańsko-demokratycznych: francuskiego ministra spraw zagranicznych Roberta Schumana, kanclerza RFN Konrada Adenauera oraz włoskiego premiera Alcide de Gasperi. To właśnie przede wszystkim oni doprowadzili do powstania Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.\nPierwsze europejskie wspólnoty\n18 IV 1951 r. przedstawiciele Belgii, Francji, Holandii, Luksemburga, RFN i Włoch podpisali w Paryżu traktat powołujący do życia pierwszą z europejskich wspólnot. Ostatecznie Europejska Wspólnota Węgla i Stali została utworzona w 1952 r. na okres 50 lat do roku 2002. Państwa członkowskie zobowiązały się do jak najściślejszej współpracy w dziedzinie górnictwa i metalurgii. Do 1958 r. zakończono proces tworzenia w tych kluczowych wówczas dziedzinach wspólnego rynku: zniesiono bariery celne między krajami członkowskimi, wprowadzono swobodny przepływ towarów, kapitału i siły roboczej oraz ustalono jednolite zasady produkcji obowiązujące w państwach członkowskich.\nSukces EWWiS oraz systematyczny rozwój potencjału przemysłowego USA, a także zakończenie najbardziej gwałtownej fazy zimnej wojny i rysujący się z wolna proces odprężeniowy w stosunkach Wschód-Zachód, wszystko to razem stwarzało korzystne perspektywy dla dalszej integracji europejskiej. W takim klimacie w 1957 r. przedstawiciele sześciu państw tworzących EWWiS podpisali w Rzymie traktaty, na mocy których powołano do życia dwie nowe wspólnoty tym razem stworzone na czas nieokreślony. Były to Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euratom) oraz Europejska Wspólnota Gospodarcza. Ta pierwsza organizacja miała za zadanie koordynować współpracę "szóstki" na polu pokojowego wykorzystania energii atomowej, gdyż obok kosmonautyki, właśnie atomistyka wymagała największych nakładów finansowych. Żadne państwo - poza Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim - w owych latach nie było w stanie samodzielnie prowadzić tego typu badań i podejmować w pojedynkę inwestycji w tej dziedzinie.\nZnacznie jednak ważniejsza okazała się EWG, która stała się zaczynem dzisiejszej współpracy państw Europy Zachodniej. W odróżnieniu od EWWiS oraz Euratomu EWG nie miała charakteru sektorowego, lecz dotyczyła całokształtu życia gospodarczego krajów "szóstki". Przewidywano likwidację ceł wewnętrznych w obrocie między krajami EWG oraz wprowadzenie jednolitych ceł w handlu z państwami trzecimi. Równocześnie celem EWG było zbudowanie wspólnego rynku towarów, usług, pracy, kapitału itd. Zamierzano przy tym prowadzić wspólną politykę rolną, handlową i transportową. Największym sukcesem, ale jednocześnie największym problemem EWG była i pozostaje do dziś wspólna polityka rolna, która co roku pochłania połowę wydatków budżetowych Unii Europejskiej, co obecnie oznacza około 50 miliardów dolarów rocznie. Tyle każdego roku ze wspólnej kasy pochłaniają dotacje do produkcji rolnej w krajach członkowskich.\nOd pierwszej chwili wielkim nieobecnym europejskich struktur była Wielka Brytania. Początkowo sama zrezygnowała z członkostwa w EWG, gdyż zaopatrywała się w tańszą żywność w swoich zamorskich dominiach (Australia, Kanada, Nowa Zelandia) i nie była zainteresowana w sprowadzaniu droższej żywności z Kontynentu. W latach sześćdziesiątych, gdy wspólnoty już okrzepły i okazało się, że ich istnienie stymuluje rozwój państw członkowskich, Wielka Brytania zapragnęła zostać członkiem EWG, jednak sytuacja uległa zmianie i okazało się, że jest to niemożliwe. Wielkim przeciwnikiem członkostwa Anglii w europejskich wspólnotach był prezydent Francji gen. Charles de Gaulle. Dwa razy blokował on drogę Wielkiej Brytanii do EWG, obawiając się tradycyjnej brytyjskiej proamerykańskości, a w owych latach Francja prowadziła politykę zdecydowanie antyamerykańską. Zaprowadziła ona nawet gen. de Gaulle'a do Moskwy w 1965 r., a jej najbardziej spektakularnym przejawem było zawieszenie udziału Francji w wojskowych strukturach Sojuszu Atlantyckiego, czego konsekwencją było przeniesienie kwatery NATO z Francji do Belgii. Dopiero gdy w 1969 r. gen. de Gaulle przestał być prezydentem Francji, dla Wielkiej Brytanii zapaliło się zielone światło.\nWesołe lata sześćdziesiąte\nDekada lat sześćdziesiątych w Europie Zachodniej zapisała się jako okres niebywałego rozwoju gospodarczego i zarazem epoka narodzin kultury masowej i towarzyszącej jej rewolucji obyczajowej. Były to lata prawdziwej "inwazji młodości". Ta rewolucja obyczajowa dokonała się zresztą po obu stronach Atlantyku. To właśnie w USA jeszcze w latach pięćdziesiątych zauważono, że istnieje coś takiego jak rynek młodzieżowej mody i muzyki. Kolejne wynalazki techniczne udoskonaliły i upowszechniły środki rejestracji dźwięku (nowoczesne studia wyposażone w coraz doskonalsze magnetofony wielościeżkowe) oraz jego odtwarzania (magnetofony, adaptery, z czasem także sprzęt stereofoniczny oraz przenośne radiomagnetofony na baterie), a od końca lat siedemdziesiątych także walkmany i wreszcie odtwarzacze CD. Już w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych płyty długogrające (long play) stały się towarem ogólnodostępnym. Media i specjaliści od show bussinesu zajmowali się lansowaniem kolejnych gwiazd światowego formatu sprzedających dziesiątki, setki milionów płyt na całym świecie, takich jak Elvis Presley, The Beatles, The Rolling Stones.\nRewolucji w muzyce towarzyszyła - jak wspomniano - rewolucja w modzie i obyczajach. Jeszcze brytyjskie zespoły, w tym i The Beatles w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych występowały w garniturach i krawatach, potem nastąpiła absolutna dowolność w zakresie mody. Zapanowało królestwo Pop-Artu, stroje krzykliwe, wielobarwne i często "unisex". Wśród chłopców, ale i mężczyzn zapanowała moda na długie włosy, a wśród dziewcząt i kobiet na mini-sukienki i mini-spódnice. Równocześnie pojawiały się różne młodzieżowe ruchy kontrkulturowe, z których najsławniejsi byli żyjący w komunach hipisi. Dla wielu młodych zawołaniem dnia stało się zerwanie z konwenansami, które symbolizować miała wolna miłość. Postawom takim niewątpliwie sprzyjało wynalezienie i wprowadzenie na rynek w 1964 r. pierwszej pigułki antykoncepcyjnej. W latach sześćdziesiątych przełamywano więc kolejne obyczajowe tabu i - prawdę mówiąc - trudno było już publiczność czymkolwiek zaszokować. Były więc narkotyki i w ich konsekwencji psychodeliczne seanse, był sex grupowy, były wreszcie sekty i grupy funkcjonujące poza prawem. Na pewno wszystko to w większym stopniu dotknęło Stany Zjednoczone niż państwa Europy Zachodniej. Wynikało to z kilku przynajmniej czynników. Po pierwsze, przed rewolucją obyczajową z lat sześćdziesiątych USA były bardziej konserwatywne, purytańskie, tradycjonalistyczne niż państwa Europy Zachodniej. W Hollywood obowiązywał nadal kodeks moralny wywodzący się jeszcze z lat trzydziestych: o pokazywaniu w filmach scen brutalnych, gwałtownych bądź śmiałych scen erotycznych nie było mowy. Europejski ówczesny symbol kobiety wyzwolonej obyczajowo Brigitte Bardot był w Ameryce z trudem przyjmowany, choć naturalnie wzbudzał zachwyty nie tylko męskiej części widowni. Po drugie, Stany Zjednoczone żyły wtedy w cieniu wojny w Wietnamie, która pochłonęła życie około 50 tyś. ich obywateli. Wojna wietnamska polaryzowała amerykańskie społeczeństwo: jego starsza, zamożniejsza, konserwatywna część widziała w niej głównie walkę z komunistyczną ekspansją, część młodsza, biedniejsza i często kolorowa dostrzegała przede wszystkim jej bezsens i okrucieństwa, co prowadziło do naturalnych odruchów protestacyjnych. Po trzecie, w latach sześćdziesiątych w USA dokonał się proces emancypacji ludności kolorowej (głównie czarnej), a w końcu dopełniło się realne rasowe równouprawnienie. Zostały zlikwidowane ostatnie enklawy jawnego rasizmu (np. w szkolnictwie na południu Stanów Zjednoczonych).\nSzczytowym momentem buntu młodych był ruch studencki, który w 1968 r. objął szereg państw świata. Młodzież w USA, Japonii, Meksyku, Francji, RFN, Włoszech, Jugosławii i wielu innych krajach występowała z hasłami zastąpienia starego, istniejącego świata nowym sprawiedliwym, który mieli stworzyć młodzi. Być może najlepiej ideologię tych wszystkich - mniej czy więcej - inspirujących się marksizmem, trockizmem, maoizmem ruchów lewicowych, czy niekiedy wręcz lewackich oddawało hasło studentów paryskich z maja 1968 r.: "Bądźcie realistami, żądajcie niemożliwego". Dodać tu należy, że ruchy młodzieżowe w 1968 r. w Czechosłowacji i w Polsce poza podobnymi objawami (studenckie strajki, uliczne demonstracje, uchwalanie rezolucji i pisanie petycji) nie miały w praktyce nic wspólnego z tymi ze Stanów Zjednoczonych i Europy Zachodniej, choć z czasem po obu stronach żelaznej kurtyny ukształtowało się coś takiego jak "pokolenie "68". Niemniej więcej na pewno tu można wskazać różnic niż podobieństw. Rewolta młodych na Zachodzie wpłynęła natomiast na zmiany polityczne w kilku przynajmniej krajach świata. W 1968 r. wybory prezydenckie w USA wygrał Nixon, który zapowiadał rychłe zakończenie wojny z Wietnamem. W następnym roku gen. de Gaulle przegrał we Francji referendum i po ponad dziesięciu latach opuścił Pałac Elizejski. Nowym prezydentem został jeden z jego bliskich współpracowników Georges Pompidou. Dla dziejów Europy i stosunków Wschód-Zachód bodaj jeszcze ważniejsza zmiana w tym samym roku zaszła w RFN, gdzie uformowała się nowa koalicja socjaldemokratyczno-liberalna i na czele rządu w miejsce rządzących dotąd chrześcijańskich demokratów stanął po raz pierwszy przywódca socjaldemokracji Willy Brandt.\nGłosił on potrzebę uregulowania stosunków z państwami wschodnioeuropejskimi, w tym także z Polską. W styczniu 1970 r. rozpoczęły się rokowania radziecko-zachodnioniemieckie, a w następnym miesiącu polsko-zachodnioniemieckie. 19 11 1970 r. w Erfurcie doszło do pierwszego spotkania szefów rządu RFN i NRD.\nLata sześćdziesiąte to także okres niezwykły w dziejach Kościoła katolickiego, to czasy w których dokonywały się zmiany niemal rewolucyjne. Po śmierci Piusa XII w 1958 r. nowym papieżem został wybrany kardynał Angelo Giuseppe Roncalli, który po konklawe przybrał imię Jan XXIII. Był to papież reformator, którego dziełem życia był bez wątpienia przygotowany przez niego i zainaugurowany uroczyście w 1962 r. II Sobór Watykański. Było to wydarzenie o wymiarze prawdziwie historycznym, po śmierci Jana XXIII kontynuowane przez jego następcę Pawła VI.\nKościół katolicki zdecydował się otworzyć na świat, który w szybkim tempie zmieniał się. Dokonano szeregu zmian, w tym przede wszystkim w stosunku do innych wyznań chrześcijańskich (ekumenizm), jak i zdecydowano się na dialog z niewierzącymi oraz wyznawcami innych wielkich monoteistycznych religii (islam, judaizm). Sobór dokonał też szeregu zmian w Kościele wprowadzając między innymi do liturgii języki narodowe w miejsce obowiązującej do tej pory łaciny.\nStolica Apostolska zdecydowała się też aktywniej uczestniczyć w międzynarodowym życiu politycznym. Ojciec Święty po 150 latach "zamknięcia" w murach Watykanu postanowił opuścić terytorium Włoch udając się w styczniu 1965 r. w pierwszą zagraniczną podróż do Ziemi Świętej. W Jerozolimie Paweł VI spotkał się z prawosławnym patriarchą Konstantynopola Atenagorasem. Było to pierwsze tego typu spotkanie od XV wieku. Paweł VI odwiedził również siedzibę ONZ w Nowym Jorku, gdzie przemówił na forum Zgromadzenia Ogólnego.\nWspomniano już, że odejście gen. de Gaulle'a umożliwiło przystąpienie do europejskich struktur Wielkiej Brytanii. l I 1973 r. wraz z Danią i Irlandią stała się ona pełnoprawnym członkiem EWWiS, EWG i Euratomu, jako że każde nowo przyjmowane państwo automatycznie staje się członkiem wszystkich tych struktur. W czwartym państwie ubiegającym się o członkostwo, w Norwegii, większość obywateli w referendum wypowiedziała się przeciwko akcesowi do wspólnot europejskich.\nIch rozszerzaniu się mogło sprzyjać pojawienie się właśnie na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych nowej światowej potęgi gospodarczej: Japonii. Dzisiaj trudno wręcz uwierzyć, że jeszcze w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych japońskie samochody, sprzęt elektroniczny czy optyczny nie były cenione i powszechnie uważano je za wyroby nietrwałe i o niskiej jakości, lekceważąco nazywając "japońską tandetą". Jednak w następnych latach między innymi i dlatego, że na mocy układów pokojowych nie mogła ona posiadać armii i co za tym idzie nie wydawała pieniędzy na zbrojenia, drogą zakupów nowoczesnych licencji i technologii, Japonia wyrosła na jedną z największych ekonomicznych potęg świata, z którą nie mogło konkurować samodzielnie żadne europejskie państwo. Jeżeli więc Europa Zachodnia chciała dotrzymać Japończykom kroku musiała połączyć swoje potencjały ekonomiczne, naukowe, gospodarcze.\nByło to tym bardziej ważne, że w październiku 1973 r. w wyniku wojny Jom Kipur państwa arabskie dokonały drastycznej podwyżki cen ropy naftowej i początkowo nawet nie chciały jej sprzedawać do państw popierających Izrael. Po raz pierwszy od wojny w Europie Zachodniej pojawiły się więc ogromne kolejki na stacjach benzynowych. W niektórych krajach przejściowo wprowadzono nawet ograniczenia w posługiwaniu się prywatnymi samochodami. Na masową skalę zaczęły pojawiać się rowery, a producenci samochodów zaczęli opracowywać modele zużywające znacznie mniej paliwa niż wcześniej, co z zadowoleniem było przyjmowane przez coraz liczniejsze ruchy ekologiczne, które właśnie w latach siedemdziesiątych zaczęły pojawiać się na wielką skalę.\nBadacze nie są zgodni, czy to co wówczas dotknęło świat zachodni można nazywać kryzysem gospodarczym, czy też była to tylko recesja, czy jak chcą jeszcze inni jedynie dekoniunktura? Wszelako faktem pozostaje, że do historii przechodził boom gospodarczy z lat sześćdziesiątych. Państwa EWG, każde we własnym zakresie, próbowały walczyć z trudnościami takimi jak rosnące bezrobocie, zahamowanie lub nawet spadek produkcji, kłopoty z utrzymaniem dodatniego bilansu handlowego w sytuacji, gdy systematycznie rosły ceny paliw, a zwłaszcza ropy naftowej. Wtedy też pojawiło się nowe pojęcie "petrodolary", to znaczy ogromne wpływy z eksportu ropy, jakie zasiliły budżety państw naftowych (obok krajów arabskich, także Iranu, Nigerii, Wenezueli). Lata siedemdziesiąte były więc okresem, w którym idea integracji europejskiej znalazła się w pewnym zawieszeniu. Inna sprawa, że poza "dziewiątką" i Norwegią, której społeczeństwo - jak już powiedziano - było przeciwne idei integracji europejskiej, w praktyce nie było państw, które mogłyby aspirować do EWG. Z oczywistych powodów nie wchodziły w grę państwa rządzone przez komunistów. Takich aspiracji nie zgłaszały też kraje neutralne: Austria, Finlandia, Szwajcaria i Szwecja, które uważały, iż stanowiłoby to naruszenie ich neutralności i mogło być odbierane jako opowiedzenie się po stronie jednego z dwóch przeciwstawnych bloków.\nKres dyktatur w Europie Zachodniej\nNie miały też wówczas szans na członkostwo w EWG także trzy kraje śródziemnomorskie: Grecja, Hiszpania i Portugalia, jako że wszystkie trzy rządzone były po dyktatorsku. Jednym zaś z najważniejszych warunków jakie muszą spełniać kandydaci do wspólnot europejskich była i jest akceptacja w praktyce zasad gospodarki wolnorynkowej oraz demokracji ze wszystkimi tego konsekwencjami (wielopartyjność i pluralizm życia politycznego, społecznego, kulturalnego, brak więźniów sumienia, likwidacja prewencyjnej cenzury, przestrzeganie praw obywatelskich, w tym praw mniejszości etnicznych, religijnych, rasowych).\nTymczasem w Grecji od czasu prawicowego zamachu stanu z kwietnia 1967 r. rządzili "czarni pułkownicy", którzy brutalnie rozprawiali się z politycznymi przeciwnikami. Natomiast dyktatury z Półwyspu Pirenejskie-go wywodziły swój rodowód jeszcze z okresu przedwojennego. Jednak w połowie lat siedemdziesiątych wszystkie te trzy państwa radykalnie zmieniły swoje polityczne oblicze. W kwietniu 1974 r. dokonała się w Portugalii "rewolucja czerwonych goździków", w wyniku której utworzono Radę Odrodzenia Narodowego. Kraj wstąpił na drogę demokratycznych przeobrażeń. Z kolei w uwikłanej w konflikt z Turcją o Cypr Grecji "czarni pułkownicy" w lipcu przekazali władzę w ręce cywilnego rządu i kolejne państwo europejskie wkroczyło na drogę demokracji. Wreszcie 20 XI 1975 r. zmarł dyktator Hiszpanii gen. Francisco Franco i w ten sposób zakończyła się tam pewna epoka historyczna. Hiszpania podjęła demokratyczne przeobrażenia pod kierunkiem młodego króla Juana Carlosa, którego - trzeba to wyraźnie powiedzieć - do tej roli zawczasu przygotował gen. Franco.\nNie wszystkie zmiany w świecie dokonywały się jednak na drodze od dyktatury do demokracji. We wrześniu 1973 r. w Chile w wyniku prawicowego wojskowego zamachu stanu obalono władzę legalnie wybranego prezydenta Salvadora Allende. Szefem państwa i rządu został gen. Augusto Pinochet, a w kraju zapanował policyjny terror. Wiele osób wyemigrowało, głównie zresztą właśnie do Europy Zachodniej.\nPaństwo dobrobytu oraz nowe wyzwania Zachodu\nW latach siedemdziesiątych w wielu krajach Europy Zachodniej przyjął się model państwa dobrobytu, to znaczy takiego, w którym w praktyce znikają obszary biedy. Dzięki odpowiednio prowadzonej polityce podatkowej i opiece socjalnej udało się w znacznym stopniu zlikwidować zjawisko ubóstwa. Najpełniej model ten rozwinął się w krajach skandynawskich, Austrii, Holandii i RFN, ale i w innych państwach można było znaleźć szereg przejętych z niego elementów. Głównymi orędownikami państwa dobrobytu byli socjaliści i socjaldemokraci, którzy konsekwentnie głosili, że bogaci muszą się swym bogactwem dzielić z biedniejszymi, także we własnym dobrze pojętym interesie, żeby zawczasu rozładowywać konflikty i nie doprowadzać do wybuchów społecznych. Coraz więcej osób mogło więc korzystać z dobrodziejstwa wzrostu gospodarczego i tak np. popularny samochód stał się dobrem ogólnodostępnym już w latach sześćdziesiątych. Luksusem przestały być zagraniczne urlopy, które zresztą niejednokrotnie dla Niemców czy Szwedów stały się tańsze od wypoczynku we własnym kraju. Relatywnie wysoki poziom życia szerokich kręgów społeczeństwa był też koronnym argumentem w ideowo-politycznej rywalizacji z rządzonymi przez komunistów państwami "drugiego świata".\nBogate państwa Zachodu stawały jednak w obliczu nowych problemów i wyzwań, takich np. jak napływ na masową skalę kolorowej ludności z dawnych posiadłości kolonialnych. Ponieważ zjawisku temu towarzyszył renesans islamu nie tylko zresztą w krajach arabskich, niejednokrotnie zdarzało się, że muzułmańscy imigranci chcieli go rozprzestrzeniać na teren dawnych metropolii, co z kolei wywoływało kontrakcję ze strony władz państw ich obecnego miejsca zamieszkania. Najsilniej te problemy dają o sobie znać oczywiście we Francji i Wielkiej Brytanii, ale zetknąć się z nimi można także w nie posiadających uprzednio kolonialnego imperium Niemcach.\nLata siedemdziesiąte były też okresem narodzin bądź ożywienia szeregu ugrupowań terrorystycznych w Europie Zachodniej, z których jedne jak np. Irlandzka Armia Republikańska (IRA) czy baskijska ETA działały na podłożu politycznym czy wręcz niepodległościowym, inne zaś jak Czerwone Brygady we Włoszech, czy Frakcja Czerwonej Armii w RFN były ruchami lewackimi stawiającymi sobie za cel po prostu zniszczenie "państwa burżuazyjnego", właśnie drogą "akcji bezpośredniej", to znaczy działań o charakterze terrorystycznym. Wspólna walka z międzynarodowym terroryzmem sprzyjała też jednak pogłębianiu współpracy państw Europy Zachodniej i przyczyniała się pośrednio do jej dalszej integracji.\nBankowicz Bożena, Bankowicz Marek, Dudek Antoni, Leksykon historii XX wieku, Kraków 1996.\nBankowicz Marek, Demokraci i dyktatorzy. Przywódcy polityczni współczesnego świata, Kraków 1993\nDroga Niemców do ponownego zjednoczenia państwa 1949-1990, red. Antoni Czubiński, Poznań 1991.\nKrasuski Jerzy, Europa Zachodnia. Dzieje polityczne 1945-1993, Warszawa1995.\nLaquer Walter, Historia Europy 1945-1992, Londyn 1993.\nPopiuk-Ryksińska Irena, Unia Europejska.(geneza, kształt i konsekwencje integracji, Warszawa. 1998.\nRoszkowski Wojciech, Półwiecze. Historia polityczna świata po 1945 roku, Warszawa 1997.\nSzulc Ted, Wówczas i dziś. Jak zmieniał się świat po drugiej wojnie światowej, Gdańsk 1991.\n« Proces dekolonizacji po II Wojnie\nPolska w latach 1956-1980 »\nTagi: historia europa wiek xx ewg Robert Schuman integracja epoki historyczne charles de gaulle 1968 lata sześćdziesiąte sobór watykański ii jan xxiii paweł vi francisco franco


OPUBLIKOWANO: Wtorek, 11 Marca 2014, 10:26\nMiG-29 startujący z 22 Bazy Lotnictwa Taktycznego w Malborku - fot. 22 BLT\n, stosunki polsko- ukraińskie\nrrrrrr Niedziela, 08 Czerwca 2014, 23:07\nokapoka Sobota, 22 Marca 2014, 0:27\nRambo Czwartek, 13 Marca 2014, 19:21\nx Niedziela, 23 Marca 2014, 10:55\nStrateg domowy Środa, 12 Marca 2014, 10:49\npacodegen Środa, 12 Marca 2014, 8:44\nMaciej3 Wtorek, 11 Marca 2014, 23:03\nMaciej3 Wtorek, 11 Marca 2014, 23:02\nromek Wtorek, 11 Marca 2014, 16:59\nWlad:o) Wtorek, 11 Marca 2014, 18:48\nGladius Wtorek, 11 Marca 2014, 15:45\nk. Wtorek, 11 Marca 2014, 14:28\nBanita Wtorek, 11 Marca 2014, 14:01\nalibaba Wtorek, 11 Marca 2014, 15:10\nz prawej flanki Środa, 12 Marca 2014, 13:24\n@alibaba ; zadziwiasz mnie panie Komentatorze coraz bardziej - zastanawiam się ,czy podobne pomysły wymyślasz z czystej przekory czy rzeczywiście tak wlaśnie widzisz model funkcjonowania SZ i pozyskiwania przez nie sprzętu? Realizując po takim kierunku doposażanie naszej armii w niezadługim czasie brakowałoby w niej już tylko przysłowiowego "dziada i baby" a więc mielibyśmy nad Wisłą odpowiednik gruzińskiej armii AD.2oo8 roku... Pozyskaliśmy przecież w ramach "braterskiej" wymiany ,pomocy i kupna za jedno euro maszyny z Czech i Niemiec i jak na razie chyba już wystarczy...Wystarczy ,aby znowu nie zastanawiać się przez kolejna dekadę ; modernizować głębiej czy tylko ; za przeproszeniem wielkim - doposażyć w nowe radiostacje , światelka i natowskie malowanie? To już przerabiliśmy i nadal bezowocnie przerabiamy a pozyskane MiGi coraz bardziej odstaja od wymagań współczesnego pola walki ; czy warto zatem jeszcze myśleć o ich dalszej eksploatacji do tego 2025 roku? No ,chyba nikt w tej chwili już na serio tego nie rozpatruje (chociaż?skoro pan minister Siemoniak zamierza jeszcze użyć defibrylatora do suk...) a Komentator postuluje nabycie kolejnych... Postawiono kilkanaście lat temu na F-16? Postawiono ; no to nolens volens ten kierunek trzeba trzymać ,aby chociażby zachować podstawową i jak najbardziej pożądaną standaryzację sprzętu - skupić się na nabyciu do nich nowego ofensywnego uzbrojenia czy myśleć o zakupie samolotów do kolejnych eskadr.P.\nSlezak Wtorek, 11 Marca 2014, 20:32\nNu, alibaba dirży diengi...\nMarcinK Wtorek, 11 Marca 2014, 20:32\nNawet niezdajesz sobie sprawy jakie bzdury piszesz . Rosyjskie uzbrojenie coraz bardziej odstaje jakosciowo . Poczytaj sobie o zakupie MiGow-29 przez algerie albo o Su-27/30 mowi sie w Indonezjii ( do zblizajacego sie przetargu niezaproszono jedynie producentow rosyjskich bo Indonezyjczycy wprost mowia ze Rosjanie ich oszukali z mozliwosciami tych samolotów i tamtejsze władze jasno powiedziały ze niechca juz kupowac rosyjskich samolotów ) , Malezja przedwczesnie musi wycofac swoje MiGi-29 bo rosjanie oszukuja ich z dostawami czesci na duza skale a dla nas zawyzaja cene silnikow RD-33 czy czesci zamiennych .\nPrestancie pisac głupoty ze ameryka kazala . Cwiczenia z Ukraina sa potrzebne\nl4rsoN Wtorek, 11 Marca 2014, 17:21\nTy prorosyjski zdrajco, pogódź się z tym, że żadnych MiG-ów nie kupimy, ani nic ruskiego. Jeśli Ukraina wejdzie do NATO i zacznie produkować uzbrojenie w pełni kompatybilne z natowskim, wtedy oczywiście można będzie szeroko współpracować z ich przemysłem.\nalibaba Wtorek, 11 Marca 2014, 21:43\nl4rsoN widzisz synku nim kogoś kogo nie znasz drugi raz nazwiesz zdrajcą, zastanów się czy masz niezbite na to dowody. Myślę że je posiadasz a/w czekam na zarzuty a jeżeli ich nie masz to po prostu przeproś i tyle.\nOdnośnie produkowanego przez Ukrainę uzbrojenia w tym wypadku chodzi np.o Miga 29 udowodnij że nie jest kompatybilny z NATO ale konkretnie nie tylko że to produkt ruski i tyle......\ndrozd Środa, 12 Marca 2014, 22:00\nUkraina nie produkuja MiGow-29 . jedynie moze je sprzedac z tych co posiada w magazynach . a to sa maszyny niemodernizowane wyprodukowane w latach 70 i 80 czyli stare zle serwisowane z przestarzalymi systemami radiolokacyjnymi brak unifikacji z uzbrojeniem NATO-wskim oraz kokpit o bardzo niskiej ergonomi jak na Natowskie standardy . mozna wymienic wiele jeszcze braków i niekompatybilnosci z NATO tylko czy przyjmiesz to do wiadomosci?\nBieS Środa, 12 Marca 2014, 1:37\nZa tę "kompatybilność" musieliśmy sobie zapłacić, bo te "cudeńka" wcześniej nie wiedziały, że ktoś je namierza z odległości 150 kilometrów.\nBieS Środa, 12 Marca 2014, 1:07\nTo oni coś produkują ze sprzętu lotniczego? Gdzie? Ile sztuk rocznie? Gdzie sprzedają?\nDarek S. Wtorek, 11 Marca 2014, 13:10\ngggg Niedziela, 08 Czerwca 2014, 23:11\nDarek S. Wtorek, 11 Marca 2014, 13:07\nleszek Wtorek, 11 Marca 2014, 12:37\nsec Wtorek, 11 Marca 2014, 21:41\nPilot Wtorek, 11 Marca 2014, 11:56\nMoże nasi Europejscy sojusznicy z NATO by również PRZEĆWICZYLI Z NAMI I UKRAIŃCAMI?\nChyba nie boją się Putina?\nolo Wtorek, 11 Marca 2014, 11:47\npolana Wtorek, 11 Marca 2014, 11:33\npolana Wtorek, 11 Marca 2014, 11:50\nKrzysztof Jarzynka Wtorek, 11 Marca 2014, 11:24\nmaniek Wtorek, 11 Marca 2014, 15:01\nMRSS Wtorek, 11 Marca 2014, 11:55\nMówiąc "nacjonalistycznym" masz na myśli prześladowanie Rosjan na Krymie? Czy kult banderowców?\nJeśli pierwsze, musiałbyś posługiwać się optyką Moskwy. W co wątpię.\nJeśli drugie to – biorąc pod uwagę emocjonalne nacechowanie Twojej wypowiedzi – musiałbyś zakładać, że sympatia do Stepana Bandery jest antypolska. Otóż nie jest. Tak samo jak nasza sympatia do Piłsudskiego nie jest wymierzona w Rosję. To bohater narodowy, ikona, w pewnym sensie założyciel państwa i wg ich optyki tak należy na niego patrzeć, a nie przez polski pryzmat rzezi na Wołyniu i w Małopolsce.\nChyba, że ich rzekomy nacjonalizm definiujesz w jeszcze inny sposób?\nLuk Wtorek, 11 Marca 2014, 11:42\nBanita Wtorek, 11 Marca 2014, 14:12\ntakie to zabawne? przy pelnej swiadomosci naszych wladz o braku jakiejkolwiek obrony przeciwlotniczej wychylanie sie na drugie mocarstwo swiata to samobojstwo. To nie sa 2 dniowe cwiczenia tylko stale wspolne loty przec maj, czerwiec, lipiec ! szansa ze ktoras maszyna wda sie w zaczepki z rosyjskimi mysliwcami jest wysoka. teraz powinnismy siedziec cicho i kupowac w trybie pilnym asterki albo patrioty (lepiej asterki, najlepij bez przetargu). mamy do czynienia z ewidentnym dzialaniem wladz na szkode panstwa\nManiek Wtorek, 11 Marca 2014, 15:07\nto lepiej dać się zgnoić Putinowi i siedzieć cicho jak mysz pod miotłą? Jak teraz mu pozwolimy to przyjdzie czas na kraje bałtyckie, skandynawskie i Polskę. Tak czy siak czeka nas starcie z Rosją, bo od 15 lat Rosja się do tego przygotowuje - żeby odzyskać ZSRR.\nAndrew Wtorek, 11 Marca 2014, 10:59\nJeśli to prawda to mimo mojejego negatywnego stosunku do poczynań Rosji trochę przeginamy, tzn. nasi politycy. Wychodzimy przed szereg i możemy przed tym szeregiem sami zostać , sam na sam z Rosją :(. Oby tak nie było.\n3 miliony żołnierzy przeciwko 100 tyś , jesteśmy w dup...e. Samymi rakietami nawet bez głowic jądrowych zniszczą cały nasz kraj. Nie mamy żadnej obrony plot i przeciwrakietowej. wszystko co wystrzelą spadnie tam gdzie zostało wycelowane.\nMRSS Wtorek, 11 Marca 2014, 11:59\noskarm Wtorek, 11 Marca 2014, 11:37\nedek Wtorek, 11 Marca 2014, 14:10\nhmmmm ciekawe skad masz takie dane?\nDane mowia co innego...\nG Wtorek, 11 Marca 2014, 14:57\nWikipedia podaje przestarzale dane .\nStrieła Wtorek, 11 Marca 2014, 10:57\nSARMATA Wtorek, 11 Marca 2014, 13:30\nziom Wtorek, 11 Marca 2014, 13:04\npolomarket Wtorek, 11 Marca 2014, 10:51\njaan Wtorek, 11 Marca 2014, 16:04\nBieS Środa, 12 Marca 2014, 1:41\nDobrze się zastanowiłeś? Czy za dużo wypiłeś?\naircrash Wtorek, 11 Marca 2014, 11:03\nk. Wtorek, 11 Marca 2014, 14:58\nW razie czego oświadczy się, że naszywki są ze sklepu z pamiątkami:)\nLiliputin Wtorek, 11 Marca 2014, 10:40\nPo co wsadzacie kij w mrowisko????\nMacie na tyle silną armie aby wziąść na siebie wszelkie konsekwencje tej dość ryzykownej zabawy??\nNie chce by moje dzieci umierały za debilizmy naszych niedorozwiniętych mocodawców!!\nBieS Środa, 12 Marca 2014, 1:43\n"Wziąć", a nie ""wziąść". Nie masz automatycznego korektora?\njaan Wtorek, 11 Marca 2014, 11:02\nziom Wtorek, 11 Marca 2014, 10:57\npolak Wtorek, 11 Marca 2014, 10:55\ntuis Wtorek, 11 Marca 2014, 11:28\nAż miło patrzeć jak rosyjska agentura i podrzędni prowokatorzy pracują.\nDziałajcie nie ustawajcie nasze służby będą miały czas żeby was i wasze metody psychologiczne rozpracować.\nCiekawsze co będzie jak sytuacja na Ukrainie zacznie się w końcu normalizować i zaczną się prawdziwe szachy polityczne. Pewne wtedy nie w internecie ale w telewizji i gazetach zobaczymy rosyjską agenturę wpływu z wyższej półki. Warto patrzeć będzie kto będzie nam wmawiał jak to cywilizowany i rozsądny jest Putin i rosyjski naród.\nCiekawe czy ruscy obudza : Kata, Minima i Olina.\nmiron Wtorek, 11 Marca 2014, 12:45\nJankeska agenture tez widac jak na dloni\njaan Wtorek, 11 Marca 2014, 11:39\n;) Należy również pamiętać że od 2008 roku w Polsce nie złapano szpiega z Rosji. Jesteśmy bezbronni.\nWarto przeczytać Sprawę Honoru. Tam jest bardzo dobry opis jak działa machina propagandowa ZSRR a teraz Rosji.\nRosja jest mistrzem w rozgrywaniu takich sytuacji. W końcu płaci mediom to również wymaga (poprzez fundusze inwestycyjne, reklamy itp itd).\nMRSS Wtorek, 11 Marca 2014, 12:02\nNie powiedziano publicznie, że nie złapano. A to nie jest tożsame z "nie złapano". ;)\nRośnie napięcie na Ukrainie. Były prezydent Gruzji Micheil Saakaszwili został zatrzymany przez Służbę...\nE24 Niebezpieczne związki. Most energetyczny z...\nUkraiński desant. "Wysokomobilny" odwód Kijowa...


Chodniki, drogi i sygnalizacja świetlna odebrane! [FOTO, VIDEO] | W Cieniu Jupiterów Mielec\n7 grudnia 2021 (wtorek) - 21:37\nKolejne inwestycje drogowe realizowane przez Powiat Mielecki odebrano 2 października. To m.in. chodnik w Dąbiu, drogi w Dulczy Małej i Radomyślu Wielkim oraz sygnalizacja świetlna w Chorzelowie.\nSygnalizacja świetlna została wybudowana w pobliżu chorzelowskiego kościoła, na skrzyżowaniu dróg powiatowych relacji Tuszów Narodowy – Mielec – Rzochów, Nr 1 185R Złotniki – Chorzelów oraz drogi gminnej Nr 103441 Chorzelów (Sokolnia) – Lotnisko w Chorzelowie. Zadanie warte 271 916,10 zł w całości sfinansował powiat, a jego realizacją zajął się Zakład Elektroniki i Automatyki „TECHVISION”.\n– To skrzyżowanie było dotychczas bardzo niebezpieczne. Wierzę, że wykonana sygnalizacja przysłuży się bezpieczeństwu zarówno pieszych, jak i kierowców – mówił podczas odbioru inwestycji starosta mielecki Zbigniew Tymuła. Przy okazji spotkania w Chorzelowie gospodarz powiatu zapowiedział realizację innej, ważnej inwestycji. – Pragnę przekazać, że w przyszłym roku spotkamy się tu, by odebrać wyczekiwaną przez mieszkańców ścieżkę pieszo-rowerową – mówił.\nWe wtorek, 2 października, odbyły się także odbiory zadań drogowych zrealizowanych na terenie gminy Radomyśl Wielki. W Dąbiu zakończono prace nad budową chodnika o długości 385 metrów, wartego 208 098,78 zł. Przebudowano też drogi w Radomyślu Wielkim i Dulczy Małej. Ich łączna długość wyniosła 450 metrów, a poniesiony koszt – 587 786,59 zł. Wszystkie te zadania sfinansowano po połowie z budżetu powiatu i gminy Radomyśl Wielki.


Mazury, Mikołajki: 1-7 nocy dla 2 osób lub rodziny z wyżywieniem w Hotelu Santa Monica za 219 zł ! – Zetolot.pl – tanie loty, bilety lotnicze, tanie bilety lotnicze, tanie podróże, tanie wakacje\nMazury, Mikołajki: 1-7 nocy dla 2 osób lub rodziny z wyżywieniem w Hotelu Santa Monica za 219 zł !\n26 września 2017 25 września 2017 manley\tBrak komentarzy Mazury, Mikolajki, Polska\nHotel Santa Monica zaprasza na odpoczynek w samym sercu malowniczego Pojezierza Mazurskiego.\nHotel oddaje do dyspozycji gości pokoje o powierzchni 18-23 m² z balkonem lub tarasem, telewizorem LCD (32”) i lodówką. Każde pomieszczenie posiada łazienkę z zestawem kosmetyków i suszarką do włosów.\nPosiłki serwowane są w eleganckiej restauracji. Na miejscu znajduje się zielony ogród z przestrzenią do grillowania oraz strefa relaksu (w której można odprężyć się po dniu pełnym wrażeń).\nNa najmłodszych czeka sala zabaw Żagielkowo, gdzie znajduje się małpi gaj i inne atrakcje. Dla starszych dzieci dostępny jest pokój gier. Rodzice z maluchami mogą wypożyczyć liczne akcesoria, a także książeczki i gry dla całej rodziny. Ponadto na gości czeka sauna i jacuzzi, można też wypożyczyć rower lub zapisać się na relaksujący masaż.\nPuszcza Piska – jest to drugi pod względem wielkości kompleks leśny w Europie. W skład puszczy wchodzi wiele jezior, które pełnią rolę rezerwatów (Warnoły, Mokre, Śniardwy).\nGalindia – kraina niegdyś zamieszkiwana przez bałtyckie plemię Galindów; przebiegał przez nią szlak bursztynowy. Zajmuje obszar ok. 20 ha (w centrum Puszczy Piskiej, znajdującej się na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego). Miejsce o niesamowitym klimacie.\nPopielno – spotkać tutaj można dziko żyjące koniki polskie hodowane w naturalnych warunkach.\nWojnowo – drewniana cerkiew prawosławna zbudowana na wzór cerkwi rosyjskich z okolic Tweru.\nKadzidłowo – prywatny park dzikich zwierząt.\n219 zł zamiast 389 zł za 1 noc – 2 osoby – pokój premium – HB\n419 zł zamiast 778 zł za 2 noce – 2 osoby – pokój premium – HB\n629 zł zamiast 1167 zł za 3 noce – 2 osoby – pokój premium – HB\n999 zł zamiast 1945 zł za 5 nocy – 2 osoby – pokój premium – HB\n1399 zł zamiast 2723 zł za 7 nocy – 2 osoby – pokój premium – HB\n249 zł zamiast 489 zł za 1 noc – 2 osoby + 1 dziecko – pokój premium – HB\n499 zł zamiast 978 zł za 2 noce – 2 osoby + 1 dziecko – pokój premium – HB\n749 zł zamiast 1467 zł za 3 noce – 2 osoby + 1 dziecko – pokój premium – HB\n1249 zł zamiast 2445 zł za 5 nocy – 2 osoby + 1 dziecko – pokój premium – HB\n1749 zł zamiast 3423 zł za 7 nocy – 2 osoby + 1 dziecko – pokój premium – HB\n299 zł zamiast 589 zł za 1 noc – 2 osoby + 2 dzieci – pokój premium – HB\n599 zł zamiast 1178 zł za 2 noce – 2 osoby + 2 dzieci – pokój premium – HB\n899 zł zamiast 1767 zł za 3 noce – 2 osoby + 2 dzieci – pokój premium – HB\n1499 zł zamiast 2945 zł za 5 nocy – 2 osoby + 2 dzieci – pokój premium – HB\n2099 zł zamiast 4123 zł za 7 nocy – 2 osoby + 2 dzieci – pokój premium – HB\n← Praga: 1-3 noce dla 2 osób ze śniadaniami, romantyczną kolacją i więcej w Vienna House Diplomat Prague 4* za 385 PLN !\nZaprezentowano koncepcję wizualną hotelu przy lotnisku w Jasionce →