Tanie loty Rzeszów - Londyn 358 pln - Ryanair, Lot, Lufthansa - RZE - LON\ntanie loty > loty z Polski > loty do Londynu > loty Rzeszów - Londyn\nBilety lotnicze Rzeszów - Londyn:\nInformacje o lotach Rzeszów - Londyn\nBezpośrednie loty Rzeszów - Londyn - średnia cena 359 pln\nLoty Rzeszów - Londyn z przesiadkami - średnia cena 889 pln\nBezpośrednio lot Ryanair z Rzeszowa do Londynu\nNa tej trasie bezpośrednio i tanio można polecieć do Londynu na dwa lotniska albo Luton albo Stansted. Na lotnisko Stansted loty odbywają się codziennie, natomiast na Luton tylko w niektóre dni tygodnia. Trzeba to wziąć pod uwagę planując podróz. Ryanair to tania linia lotnicza która dolicza opłaty za odprawiany bagaz. Mozna zabrać ze sobą 15 kg lub większy 20 kg bagaz za prawie dwukrotnie większą cenę.\nLoty Szczecin - Londyn Loty Szymany - Londyn Loty Warszawa - Londyn Loty Wrocław - Londyn Loty Zielona Góra - Londyn\nSprawdź loty Rzeszów - Londyn od 184 pln na Pansamolocik.pl\ncena od 358.76 pln\nLoty Rzeszów - Londyn (Gatwick)\nLondyn trzeba poznać, jest tego wart ale chyba trafiłam już kiedyś na niższe ceny lotów


AGENCJI TOWARZYSKIEJ - Aktualne wydarzenia z kraju i zagranicy - Wiadomo�ci.gazeta.pl\nKierownictwo Izby Celnej w Przemy�lu odwo�a�o szefa grupy mobilnej celnik�w z Rzeszowa. Funkcjonariusz kilka dni temu awanturowa� si� w agencji towarzyskiej i wyci�gn�� bro�.\nNalot na ekskluzywne agencje towarzyskie\nAgencje towarzyskie we Wroc�awiu pod lup� prokuratury. Ju� aresztowane s� cztery osoby. I na tym nie koniec. Porachunki w agencji towarzyskiej. Wpadli do mieszkania przebrani za policjant�w [WIDEO, ZDJ�CIA]\nW miniony weekend tr�jka napastnik�w - w strojach przypominaj�cych policyjne uniformy - wdar�a si� do jednego z mieszka� na gorzowskim G�rczynie. Okaza�o si� ono zakamuflowan� agencj� towarzysk�. Policjanci z komendy miejskiej w Gorzowie w ci�gu kilku ostatnich dni zatrzymali ca�� tr�jk� sprawc�w. Grozi im do 12 lat wi�zienia.\nSprzeda�a nieletni� do agencji towarzyskiej\nPolicjanci CB� zatrzymali szef�w agencji towarzyskich\nPolicjanci brutalnie gwa�cili w agencji towarzyskiej. Areszt\nNa trzy miesi�ce s�d aresztowa� tak�e dwie inne osoby, zwi�zane z agencj� towarzysk�, kt�rym przedstawiono zarzut str�czycielstwa i sutenerstwa.- Przes�ank� zastosowania aresztu by�a gro��ca podejrzanym surowa kara i obawa matactwa - powiedzia�a rzeczniczka p�ockiego S�du Okr�gowego s�dzia Joanna\nSprzeda�a nieletni� do agencji towarzyskiej [WIDEO]\ndomu publicznego. Po powrocie do kraju jeszcze przez p� roku otrzymywa�a od agencji towarzyskiej procent od pracy dziewczyny.Sprzeda�a nieletni� do agencji towarzyskiejNieletniej uda�o si� uciec i wr�ci� do kraju. - Dziewczyna nikomu o swoich przej�ciach nie powiedzia�a. Dotar� jednak do niej\nPozna�: Policja likwiduje agencje towarzyskie. By�y przykrywk� dla gangster�w Funkcjonariusze z r�nych jednostek policyjnych wkroczyli r�wnocze�nie do obu agencji towarzyskich oraz do mieszka� zwi�zanych z nimi os�b. Zatrzymali 17 podejrzanych o udzia� w gangu, w tym w�a�cicieli klub�w nocnych, ochroniarzy, barman�w, taks�wkarzy. W�r�d nich znalaz� si� Aleksander D. ps\nPodobny b�j wygra� niedawno jeden z mieszka�c�w P�ocka. Przez siedem lat nie m�g� spa�, bo klienci agencji wielokrotnie mylili przyciski domofonu i budzili go w �rodku nocy. Cz�sto zak��cali jego spok�j, zachowywali si� wulgarnie wobec s�siad�w i za�atwiali si� na chodniku. Zza �ciany dochodzi�y\nKibole ochraniali agencje towarzyskie\nWed�ug policji pseudokibice pi�karscy s� powi�zani z subkultur� skinhead�w, kt�rzy przej�li monopol na ochron� dw�ch agencji towarzyskich. Prokuratura Okr�gowa w Bia�ymstoku o tym w�tku sprawy na razie nie wypowiada si�, zastrzegaj�c, i� to pocz�tkowa faza �ledztwa.Jak poda�a policja, zatrzymano w\nSze�� os�b zatrzymanych w P�ocku w sprawie agencji towarzyskiej\nJak poinformowa�a rzecznik p�ockiej Prokuratury Okr�gowej Iwona �migielska-Kowalska, post�powanie w tej sprawie prowadzi Prokuratura Rejonowa w M�awie. - Mog� jedynie potwierdzi� zatrzymanie sze�ciu os�b, w tym dw�ch policjant�w, i to, �e sprawa zwi�zana jest z agencj� towarzysk� - powiedzia�a\nOlszty�scy policjanci zamkn�li dwie agencje towarzyskie [WIDEO]\n- Anita W. w dw�ch wynaj�tych mieszkaniach na olszty�skich osiedlach Nag�rki i Pieczewo prowadzi�a agencj� towarzysk� - m�wi Izabella Nied�wiecka z Komendy Wojew�dzkiej Policji w Olsztynie. W mieszkaniu policjanci zabezpieczyli kilka tysi�cy z�otych pochodz�cych najprawdopodobniej z uprawiania\nmatrymonialne narzekaj�. Dzi�ki nim powsta�y setki agencji po�rednicz�cych w poznawaniu si� narzeczonych. Niestety, kobiety cz�sto otrzymuj� fa�szywe informacje dotycz�ce przysz�ego m�a, a niekt�re z nich trafiaj� do agencji towarzyskich. G��wnym celem "po�rednik�w" s� dziewczyny w wieku 20-30 lat z\nPolicjanci oskar�eni o brutalny gwa�t w agencji towarzyskiej


Puchar Polski: Pewne zwycięstwo i udany rewanż Śląska - Polsat Sport\nPuchar Polski: Pewne zwycięstwo i udany rewanż Śląska\n30.10.2018, 17:00 Piłka nożna\nW jednym z wtorkowych meczów 1/16 finału Pucharu Polski doszło do starcia pierwszoligowej Bytovii Bytów z grającym w Lotto Ekstraklasie Śląskiem Wrocław. Oba zespoły mierzyly się ze sobą w tych rozgrywkach dwa lata temu i wówczas ci pierwsi sprawili dużą niespodziankę. Tym razem było inaczej, przyjezdni pewnie wygrali 3:0 i zapewnili sobie awans do kolejnej rundy.\nKońcowy wynik nie do końca odzwierciedla przebieg tej rywalizacji. Zwłaszcza w pierwszym kwadransie dobrze spisywali się gospodarze. Świadczą o tym uderzenia z dystansu, które kończyły się na słupku i poprzeczce.\nW kolejnych minutach to wrocławianie powoli przejmowali inicjatywę. Podopieczni Tadeusza Pawłowskiego zaskoczyli swoich rywali w 38. minucie, kiedy wyprowadzili kontratak. Z prawego skrzydła świetnie dośrodkował Łukasz Broź, do piłki dopadł Damian Gąska, który przymierzył głową, i dał prowadzenie swojej ekipie.\nKilka minut później było już 2:0. Fatalny błąd przy swoim polu karnym popełnił Jakub Kuzdra, który stracił piłkę na rzecz Macieja Pałaszewskiego, który zdecydował się na dośrodkowanie. Futbolówka uderzyła w słupek, następnie odbiła się od pleców stojącego w bramce Mateusza Oszmańca i wpadła do siatki.\nW drugiej połowie scenariusz wyglądał bardzo podobnie. Pierwsze minuty należały do miejscowych. Swoje szanse miał Gracjan Jaroch oraz Bartosz Wolski, ale ich strzały były niecelne.\nPo wyrównanej grze wydawało się, że od 76. minuty to Bytovia narzuci ton tej rywalizacji, ponieważ nierozważnie zachował się pod swoim polem karnym Igors Tarasovs, który stracił piłkę i próbował ratować sytuację faulując Jarochę. Sędzia podyktował rzut wolny dla miejscowych i pokazał defensorowi gości czerwoną kartkę.\nParadoksalnie to wrocławianie w ostatnim kwadransie sprawiali lepsze wrażenie i koniec końców zanotowali trzecie trafienie, a drugie autorstwa Gąski, który oddał świetny strzał z dystansu, niemal w samo okienko. Tym samym zawodnik Śląska ustalił wynik na 3:0, zapewniając awans przedstawicielowi Lotto Ekstraklasy do następnej rundy Pucharu Polski.\nBytovia Bytów - Śląsk Wrocław 0:3 (0:2)\nBramki: Gąska 38, 82, Oszmaniec 43 (s)\nBytovia: Mateusz Oszmaniec - Jakub Kuzdra, Maciej Dampc, Łukasz Wróbel, Dawid Witkowski - Bartosz Wolski (73. Kacper Chodyna), Sławomir Duda (46. Mateusz Kuzimski) - Maksymilian Hebel (60. Filip Burkhardt), Juliusz Letniowski, Michał Jakóbowski - Gracjan Jaroch\nŚlask: Jakub Wrąbel - Łukasz Broź, Igors Tarasovs, Wojciech Golla, Mateusz Cholewiak - Robert Pich (80. Piotr Celeban), Augusto, Maciej Pałaszewski, Damian Gąska, Farshad (58. Mateusz Radecki 58.) - Arkadiusz Piech (77. Marcin Robak)\nCzerwona kartka: Tarasovs (76)\nKoniec meczu! Śląsk Wrocław zrewanżował się Bytovii za porażkę w Pucharze Polski dwa lata temu i wywalczył awans do kolejnej rundy tych rozgrywek. Dziękujemy za śledzenie relacji!\nŚląsk blisko czwartej bramki. W ogóle nie widać, że goście grają w osłabieniu.\nGoool!!! Znakomite uderzenie Gąski z dystansu, który przymierzył niemal w same okienko. Mimo gry w osłabieniu, Śląsk dopełnia formalności.\nBardzo dobra okazja dla wrocławian. W pole karne wpadł Gąska i oddał mocny strzał, ale prosto w dobrze ustawionego Oszmańca.\nPiotr Celeban za Roberta Picha w ekipie Śląska.\nZ wolnego huknął Brukhardt, który trafił Picha. Ten leżał przez chwilę znokautowany.\nZmiana we Wrocławiu. Marcin Robak za Piecha.\nCzerwona kartka dla Tarasovsa! Obrońca Śląska stracił piłkę przed swoim polem karnym i ratował się faulem na Jarochu!\nKacper Chodyna za Bartosza Wolskiego w Bytovii.\nStrzał Kuzdry z dystansu, ale... bez komentarza.\nTo mogła być bramka kontaktowa Bytovii. Dośrodkowanie z wolnego Filipa Burkhardta, a piłkę trącił Kuzimski, który głową minimalnie chybił.\nRzut z autu na wysokości pola karnego Bytovii. Wrzutkę przedłużył Tarasovs, a do piłki dopadł Piech, który oddał strzał prawie z zerowego kąta i wywalczył rzut rożny.\nDośrodkowanie Kuzdry w pole karne, ale przy próbie strzału skiksował Kuzimski.\nDobre dośrodkowanie w pole karne. Oszmaniec chciał wypiąstkować piłkę, ale uprzedził go Tarasovs, który musnął futbolówkę głową, ale nie zdołał jej skierować do bramki.\nPiech faulowany na lewym skrzydle nieopodal pola karnego Bytovii.\nJakubowski przyjął piłkę na klatkę piersiową i oddał mocny strzał z woleja przed polem karnym Śląska, lecz futbolówka powędrowała nad bramką.\nDruga zmiana wśród gospodarzy. Za Hebla pojawia się Filip Burkhardt.\nZmiana w ekipie Śląska. Mateusz Radecki pojawił się za Farshada.\nMocny strzał Letniowskiego z dystansu, ale broni Wrąbel.\nGolla znowu bardzo dobrze interweniuje wślizgiem przed swoim polem karnym, zapobiegając groźnej akcji rywala.\nSprytne rozegranie rzutu wolnego Bytovii. Odegranie piłki po ziemii do nadbiegającego w pole karne Wolskiego, ale jego uderzenie obok słupka. Zmarnowana dogodna sytuacja.\nZagranie piłki ręką Brozia na skrzydle blisko pola karnego Śląska.\nZnakomita szansa dla Bytovii. Dwie próby Jarocha, ale pierwsza zablokowana, a po drugiej piłka powędrowała nad bramką.\nPrzed drugą połową mamy jedną zmianę. Mateusz Kuzimski za Sławomira Dudę w ekipie Bytovii.\n— MKS Bytovia Bytów (@mksbytovia) October 30, 2018\nKoniec pierwszej połowy! Do przerwy Śląsk Wrocław prowadzi z Bytovią Bytów 2:0 po trafieniach w samej końcówce. Początek meczu należał do gospodarzy, ale w dalszej fazie było już znacznie gorzej.\nMogło być 3:0 dla Śląska! Znowu błąd defensywy gospodarzy, ale swoich kolegów dwukrotnie uratował Oszmaniec, który popisał się znakomitymi interwencjami.\nGoool!!! Bardzo duży błąd Kuzdry, który stracił piłkę blisko swojego pola karnego. Futbolówkę przejął Pałaszewski, który dośrodkował z lewego skrzydła. Piłka odbiła się od słupka, a następnie od pleców Oszmańca i wpada do siatki. Gol samobójczy!\nRzut wolny dla Bytovii blisko pola karnego Śląska. Strzał Hebla obok muru, ale również obok bramki.\nZ dużego dystansu kąśliwy strzał oddał Wróbel, ale broni bramkarz Śląska, Wrąbel.\nGoool!!! Kontra Śląska Wrocław i bramka! Autorem trafienia Damian Gąska, który oddal strzał głową. Z prawego skrzydła świetnie dośrodkował Broź.\nPrzed chwilą rzut rożny dla Bytovii, ale bez konsekwencji dla Śląska.\nCzęściej przy piłce zdecydowanie znajdują się przyjezdni.\nOd dobrych kilku minut brakuje klarownych sytuacji.\nDośrodkowanie Brozia z prawego skrzydła w pole karne Bytovii, ale nie sięgnął piłki Piech.\nStrzał Gąski nad murem, ale piłka zatrzymała się na górnej siatce.\nRzut wolny dla Śląska po faulu Wolskiego na Piechu kilka metrów od pola karnego Bytovii. Dobra szansa dla podopiecznych Tadeusza Pawłowskiego.\nZłe wykonanie tego stałego fragmentu gry. Od bramki Śląsk.\nSzybko przenosimy się pod pole karne Śląska. Rzut rożny dla gospodarzy.\nBłąd Oszmańca, który łapiąc piłkę po dośrodkowaniu wyrzucił się za linię końcową i będzie kolejny rzut rożny dla gości.\nWybijają piłkę miejscowi.\nAkcja Farshada i będzie rzut rożny dla Śląska.\nPiech wpadł w pole karne, ale walcząc o piłkę faulował w ataku.\nGospodarze bardzo swobodnie i bez kompleksów radzą sobie w tym spotkaniu.\nFenomenalna akcja Bytovii i poprzeczka! Najlepsi piłkarze świata nie powstydziliby się tego rozegrania na jeden, dwa kontakty oraz uderzenie zza pola karnego Letniowskiego, które obiło aluminium.\nDośrodkowanie w pole karne, ale zabrakło wykończenia. Od bramki grę rozpocznie Śląsk.\nRzut wolny blisko pola karnego Śląska dla Bytovii.\nOd pierwszych minut oglądamy bardzo żywe tempo. Akcja przenosi się z jednego pola karnego na drugie.\nŚląsk przejął inicjatywę. Z dystansu uderzył Pałaszewski, ale nad poprzeczką.\nJakubowski oddał precyzyjny płaski strzał zza pola karnego, ale futbolówka zatrzymała się na słupku. Było blisko niespodziewanego otwarcia!\nSłupek po strzale piłkarza Bytovii!\nSkład Śląska Wrocław wygląda następująco...\nTak zagramy przeciwko @mksbytovia w @PZPNPuchar ✊🏆#BYTŚLĄ pic.twitter.com/aswNkpWoPE\n— Śląsk Wrocław (@SlaskWroclawPl) 30 października 2018\nGospodarze zagrają w następującym składzie...\nSkład Bytovii na mecz @PZPNPuchar Polski ze @SlaskWroclawPl: pic.twitter.com/M3XLb7QMmt\n— MKS Bytovia Bytów (@mksbytovia) 30 października 2018\nWitamy w relacji na żywo z meczu Bytovia Bytów - Śląsk Wrocław.\nBYTOVIA BYTÓWPIŁKA NOŻNAPUCHAR POLSKIŚLĄSK WROCŁAW\nZOBACZ TAKŻE WIDEO: Walia - Estonia 0:0. Skrót meczu\nCzytaj więcej: Bohater Śląska Wrocław: Zrobiliśmy kolejny krok w kierunku PGE Narodowego!\nCzytaj więcej: Jakóbowski: Kończymy przygodę z Pucharem Polski w dobrym momencie


Kto ponosi opłaty za mieszkanie przy nieodpłatnej służebności mieszkania? > Prawo cywilne\neGospodarka.pl › Porady\t› Prawo\t› Prawo cywilne\t› Kto ponosi opłaty za mieszkanie przy nieodpłatnej służebności mieszkania?\n2014-07-16 14:36 autor: malaga\n28 891 odsłon\nJestem darczyńcą mieszkania, w którym mam zagwarantowane prawo dożywotniej i nieodpłatnej służebności mieszkania na podstawie umowy darowizny. Obecnie znalazłem się w trudnej sytuacji finansowej i nie zapłaciłem opłat za mieszkanie tytułem kosztów utrzymania nieruchomości, funduszu remontowego za centralne ogrzewanie, ciepłą i zimną wodę i wywóz nieczystości.\nSyn nie chce uregulować zaległości pomimo, że to mieszkanie jest jego na podstawie umowy darowizny. Kto powinien płacić te opłaty - darczyńca czy obdarowany?\nTematy: darowizna, darowizna mieszkania, darowizna nieruchomości, służebność dożywotnia, umowa darowizny, media, opłaty za czynsz\n2014-07-16 15:12 autor odpowiedzi: Łukasz Obrał - radca prawny\nDo służebności osobistej stosuje się przepisy dotyczące użytkowania przez osoby fizyczne.\nArt. 260 § 1 KC wskazuje, że użytkownik obowiązany jest dokonywać napraw i innych nakładów związanych ze zwykłym korzystaniem z rzeczy. O potrzebie innych napraw i nakładów powinien niezwłocznie zawiadomić właściciela i zezwolić mu na dokonanie potrzebnych robót.\nZgodnie z art. 258 KC, w stosunkach wzajemnych między użytkownikiem a właścicielem użytkownik ponosi ciężary, które zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki powinny być pokrywane z pożytków rzeczy.\nMając na względzie powyższe przepisy wskażę, że jako służebnik powinien Pan płacić za media zużyte przez siebie, a także opłaty na rzecz wspólnoty mieszkaniowej (np. fundusz remontowy).\nW orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że do obciążeń użytkownika należy zaliczyć podatki i inne ciężary publiczne, obowiązkowe ubezpieczenia majątkowe. W przypadku prawa użytkowania lokalu mieszkalnego do tej kategorii dołączyć trzeba opłaty eksploatacyjne związane z korzystaniem z lokalu (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 184/2011).\nJeżeli Pana syn także korzysta z mieszkania to oczywiście powinniście Panowie oboje ponosić te koszty.\nW przypadku zaległości w opłatach wobec wspólnoty mieszkaniowej to swoje roszczenia skieruje przeciwko synowi - to on jako właściciel odpowiada za te opłaty wobec wspólnoty.\nMuszę wskazać, że wśród prawników, doktryny i w orzecznictwie sądowym można spotkać taką interpretację przepisów, zgodnie z którą nieodpłatność służebności należy traktować w ten sposób, że slużebnik nie ponosi żadnych kosztów korzystania z mieszkania.\nmalaga skomentował/a odpowiedź 2014-07-17 09:15\nDziękuje bardzo , za odpowiedż\nMerta skomentował/a odpowiedź 2016-04-12 17:07\nWitam 30 pazdziernika 2014 moja mama zawarla ze mna umowe o dozywocie,przekazujac mi nieruchomosc.W akcie oswiadczyla ze lokal mieszkalny nie jest obciazony dlugami.Niestety w marcu tego roku mama zmarla.Dowiedzialam sie ze zalegala z czynszem od 2010 roku i mnie o tym nie poinformowala.Ja przekazywalam jej zaliczki na czynsz a gdy mamie sie pogorszylo i potrzebowala opieki,zjechalam z zagranicy i oplacalam -zaliczki na czynsz z mojego konta.Przez caly ten okres probowala nieudolnie splacac zadluzenie z moich zaliczek na czynsz.Teraz za 2015 rok nadplacilam ponad 2tysiace czynszu bo zostalam zmanipulowana ze tak wysoki jest czynsz i placilam jak mama mnie informowala o wysokosci czynszu.Nie jestem za to na nia zla.poprostu nie miala zeby sama splacac gdyz wazniejszy byl hazard totolotkowy. Problem rodzi sie teraz kto jest za ten jej dlug odpowiedzialny(wspolnota mieszkaniowa/mieszkanie wlasnosciowe) i jak mam postapic z zarzadca nieruchomosci by tych dlugow po niej nie przejac ,jesli jest taka mozliwosc. ,ponadto co stanie sie z nadpacona kwota czynszu,bo nie chce ich zwrotu tylko nie chcialabym doplacac bo w tym momencie moja sytuacja finansowa jest nie najlepsza,nie pracuje i przez odtatnie7mcy opiekowalam sie mama i sporo wydawalam na nasze utrzymanie,leki .etc.(placilam tez jej kredyty bankowe by sie nie stresowala).PO odkryciu na poczatku kwietnia iz jest zadluzenie boje sie placic za siebie czynszu aby nie zostal przez zarzadce zainkasowany na poczet mojej mamy dlugu....\nOceń odpowiedź 6 8\nDodano 2015-05-20 14:36 przez bezpieka\nKto powinien płacić za służebność mieszkania?\nMój tato przekazał mi w darowiźnie mieszkanie. Jednak została ustanowiona służebność, tato może korzystać z części mieszkania. W umowie która została spisana podane są opłaty za służebność. Kto powinien je płacić i komu?\nDodano 2014-01-08 15:27 przez majra\nW związku z umową darowizny darczyńca może nałożyć na obdarowanego obowiązek oznaczonego działania lub zaniechania, nie czyniąc nikogo wierzycielem (jest to tzw. polecenie).\nZawieszenie egzekucji komorniczej. Co to oznacza?\nCzy mogę zaskarżyć kradzież pomysłu?


filtry paliwa, VOLVO XC60, 2008 - ... - Motochemia\nfiltry paliwa do VOLVO XC60, 2008 - ...\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika VOLVO XC60 z rocznika 2008 - ... dla których mamy w ofercie dedykowane filtry paliwa.\nfiltry paliwa według typu silnika w VOLVO XC60 z rocznika 2008 - ...:\nCzemu szukać filtry paliwa specjalnie do VOLVO XC60 z rocznika 2008 - ...?\nVOLVO XC60 z rocznika 2008 - ... mają swoich wiernych fanów, dlatego dbają oni o to, aby używać odpowiednie filtry paliwa. W zależności od typu silnika (2.4 D - (2400 ccm), T6 AWD - (2953 ccm) lub D5 AWD - (2400 ccm)) niektóre produkty takie jak np. filtry paliwa mogą być specjalnie dedykowane dla VOLVO XC60 z rocznika 2008 - ... z silnikiem D5 - (2400 ccm). Jeśli jesteś szczęśliwym posiadaczem tego modelu, ale masz wątpliwości czy konkretne filtry paliwa pasują do rocznika 2008 - ... - wybierz odpowiedni silnik (np. 2.0 T - (1999 ccm)) i upewnij się, że znajdziesz to czego naprawdę potrzebujesz. Aktualnie w sklepie mamy 3 produktów typu filtry paliwa, które pasują do VOLVO XC60 z rocznika 2008 - .... Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe filtry paliwa do VOLVO XC60 z rocznika 2008 - ...


Wsparcie socjalne | KSI | Katedra Studiów Interkulturowych Europy Środkowo-Wschodniej WLS UW\n! Informacja dla studentów z Ukrainy !\nWszystko co powinieneś wiedzieć o stypendium socjalnym – semestr letni 2021/22\nkoordynator ds. stypendialnych na kierunku Kulturoznawstwo Europy Środkowo-Wschodniej: Aneta Rębała a.rebala@uw.edu.pl\nLista koordynatorów ds. stypendium socjalnego na UW\nWysokość miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie studenta uprawniająca do ubiegania się o stypendium socjalne w roku akademickim 2020/2021 wynosi :\nKwota bazowa: 1350 zł\nMinimalna wysokość stypendium: 500 zł\nMaksymalna wysokość stypendium: 1550 zł\nZwiększenie: 200 zł\nWAŻNE INFORMACJE – STYPENDIUM SOCJALNE\nKażda pełnoletnia osoba zobowiązana jest do złożenia 3 poniższych dokumentów, nawet jeżeli kwoty na tych dokumentach wynoszą 0 zł.\n* oświadczenie z Urzędu Skarbowego o wysokości dochodów za rok 2020\n* dokument z ZUS ( w przypadku rolników KRUS) o składkach płaconych w roku 2020\n* oświadczenie o dochodach nieopodatkowanych za rok 2020\nAby złożyć wniosek o stypendium socjalne musisz wypełnić oświadczenie o dochodach za rok poprzedzający ten, na który świadczenie ma zostać przyznane. Podobnie jak wniosek, oświadczenie składasz przez USOSweb.\nW wypełnieniu oświadczenia pomoże ci Instrukcja „krok po kroku”\nI – Wniosek\nII – Dokumenty potwierdzające dochód na osobę w rodzinie studenta:\nDokumenty przykładowe – pełny zakres dostępny jako Załącznik nr 1 do Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów UW.\na) O wysokości uzyskanego dochodu w roku kalendarzowym poprzedzającym okres występowania o świadczenie jeśli członkowie rodziny rozliczają się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. (pobierz załącznik – TUTAJ)\na) z pierwszego pełnego miesiąca przez studenta lub członka rodziny studenta jeśli dochód został uzyskany w 2017r.\nb) oraz okres uzyskiwania dochodu jeśli dochód został uzyskany w 2017 r.\nIII – Inne dokumenty:\nAkademiki – informacje szczegółowe\nInformacje związane z ubezpieczeniem zdrowotnym udziela Biuro ds. Pomocy Materialnej.\nPałac Kazimierzowski piętro II, pok. 30, 31


Prezenty na Dzień Matki 2020 - spraw przyjemność kochanej mamie!\nPrezenty na Dzień Matki 2020 – top propozycje!\nDzień Matki coraz bliżej. Czy macie już pomysły na prezenty? Warto pomyśleć o tym nieco wcześniej. Dzisiaj przychodzimy Wam na ratunek z kilkoma pomysłami. Zapraszamy do lektury naszego najnowszego wpisu, po garść inspiracji na prezenty na Dzień Matki 2020.\nPrezenty na Dzień Matki 2020 – czy masz już pomysł?\n26 maja to wyjątkowy dzień co roku. Warto w tym czasie pokazać naszej mamie, jak bardzo jest dla nas ważna. Wspólnie wypita kawa, może spacer, ciasto czy wyjazd? Najważniejszy jest tu przecież razem spędzony czas. Nie zaszkodzi jednak także podarować mamie coś wyjątkowego. Może to być chociażby drobiazg, który wywoła uśmiech na jej twarzy. Przecież jest dla Ciebie wyjątkowa i chcesz to pokazać, prawda? Mamy dziś dla Ciebie trochę podpowiedzi w tym temacie. Prezenty na Dzień Matki 2020 mogą być piękne, wartościowe, lecz niedrogie. Uwielbiamy podarunki, które stanowią prawdziwą pamiątkę na długi czas lub są po prostu bardzo użytkowe. Koniecznie sprawdź, co mamy do zaoferowania.\nPrezenty na Dzień Matki 2020 – sklep internetowy eButik.pl\nKosmetyki na Dzień Matki – jakie wybierać?\nNasz pierwszy pomysł to kosmetyki. Większość kobiet bardzo je lubi. Chociaż nie każda z nich uwielbia się malować, to już dobre kosmetyki pielęgnacyjne przydadzą się większości. Nasze mamy często nie mają czasu na wizyty w gabinecie kosmetycznym, a może by tak zorganizować im prawdziwe domowe SPA? No ale zacznijmy od początku. Jeżeli chodzi o kosmetyki na Dzień Matki, widzimy tu dwie opcje. Uzależnione są chociażby od budżetu. Wiadomo, że każdy ma inną sumę do wydania i jest to całkowicie zrozumiałe. Dlatego jedna propozycja to sprezentowanie mamie konkretnego kosmetyku, na przykład pomadki czy fajnego peelingu do ciała. Jeśli jednak zależy Ci na czymś innym, to może samodzielnie skompletuj zestaw kosmetyków? To na pewno ciekawa propozycja, która także nie musi być mocno obciążająca dla portfela. Możesz przecież skompletować zestaw za 20, 50 czy 100 zł. To już zależy od Ciebie. Co powinno znaleźć się w takim zestawie – to także zależy od Ciebie, bo to właśnie Ty najlepiej znasz osobę, którą chcesz obdarować. Drogeria eButik.pl oferuje najlepsze kosmetyki kolorowe oraz pielęgnacyjne, które na pewno świetnie sprawdzą się na prezent. Przykładowy zestaw może składać się z pięknie pachnącego płynu do kąpieli, kremu do twarzy oraz czegoś z kolorówki.\nBiżuteria na Dzień Matki to świetny pomysłami.z\nKolejna opcja na Prezenty na Dzień Matki 2020 to biżuteria damska. Ją także znajdziesz u nas. Wejdź w akcesoria i znajdź coś idealnego dla swojej mamy. Co proponujemy? Na pewno dużą popularnością cieszą się subtelne celebrytki – każdy już chyba je zna. Znajdziesz je także u nas, oczywiście w świetnych cenach. Subtelne wisiorki i bransoletki to idealny podarunek na ten wyjątkowy dzień. A może postawisz na odrobinę koloru i ekstrawagancji – nasze stylistki przygotowały całe mnóstwo propozycji także w tym temacie. Rzucający się w oczy naszyjnik, bransoletka czy kolczyki – niektóre Panie to uwielbiają. Czy Twoja mama jest właśnie wśród nich? Kolejną opcją może być piękny damski zegarek. Co prawda podobno szczęśliwi czasu nie liczą, my jednak zdecydowanie uwielbiamy piękne zegarki. Są jak najlepsza biżuteria!\nKobiety uwielbiają przeróżne akcesoria, na czele z torebkami. Może właśnie to będzie Twój pomysł na prezent? W szerokim asortymencie naszego sklepu internetowego eButik.pl znajdziecie najpiękniejsze torebki damskie. Na prezent idealna byłaby mała torebeczka, w sam raz na najpotrzebniejsze damskie rzeczy. Portfel, kluczyki, pomadka. My nie znamy kobiety, która nie cieszy się z nowej torebki!\nPrezent na Dzień Mamy własnoręcznie robiony czy kupiony?\nTen dylemat ma wiele osób, które interesują prezenty na Dzień Matki 2020. Czy prezent na Dzień Mamy własnoręcznie robiony czy jednak kupiony? Z tym pierwszym Wam za bardzo nie pomożemy, lecz drugie to nasza prawdziwa specjalność. Fajna propozycja to na przykład kubek z zabawnym napisem – znajdziesz je w naszym dziale z akcesoriami. Co poza tym można podarować mamie? Tak naprawdę mogą to być różne rzeczy, nawet ubrania. Mamy nadzieję, że podaliśmy sporo propozycji!\nJak spędzić Dzień Matki – pomysły\nPrezent jest dla wielu osób ważny, lecz najważniejszy jest oczywiście wspólnie spędzony czas. Jaki masz pomysł na spędzenie tego dnia z wyjątkową osobą – Twoją mamą? Z racji, że mamy piękną porę roku, a maj jest uznawany za najbardziej urokliwy z miesięcy, dobrym pomysłem jest na pewno wspólny spacer. A może przygotujesz dla mamy obiad lub ciasto, które zjecie razem przy kawie czy herbacie lub lampce wina? Poświęć ten dzień właśnie jej, porozmawiajcie o tym, co u niej słychać. Trzeba przyznać, że czasami, w natłoku codziennych obowiązków, nie mamy ochoty ani siły na takie spotkania. Na pewno jednak Twoja mama czeka na Ciebie każdego dnia, a szczególnie właśnie w Dzień Matki. Nawet jeżeli nie pojawisz się u niej z podarunkiem, to nie szkodzi – rzeczy materialne nie są tu przecież najbardziej istotne, prawda?\nTags: biżuteria na prezent, drogeria ebutik.pl, ebutik.pl, jak spędzić dzień matki, kosmetyki na prezent, prezenty na dzień matki 2020\nPierwsza komunia święta – jak się ubrać jako gość?\nModne torebki do pracy – wybieramy


Budownictwo - Stokvis Tapes\n48 58 762 3131 - info@stokvistapes.pl\nPoligrafia i przemysł papierniczy\n48 58 762 3131\nStrona wykorzystuje pliki cookie do zarządzania treścią dostarczaną użytkownikom. Dowiedz się więcej na temat plików cookie klikając link: AboutCookies.org Kontynuuj Więcej informacji\nRozwiązania w zakresie produktów klejących w budownictwie\nStokvis Tapes dysponuje produktami i wiedzą praktyczną, które pozwalają nam wychodzić naprzeciw najtrudniejszym wymaganiom i potrzebom branży budowlanej.\nMontaż: od montażu prostych listew przypodłogowych do kompletnych ścian, oferujemy szeroką gamę taśm dwustronnych o doskonałych właściwościach klejących, które zapewniają bezpieczne połączenie w każdych okolicznościach. Niektóre z naszych taśm potrafią zaskoczyć siłą i wytrzymałością mocowania.\nZabezpieczenia: po zakończeniu prac mogą pojawić się uszkodzenia. Również w trakcie budowy warto uniknąć dodatkowych kosztów spowodowanych uszkodzeniami. Nasze folie ochronne zapewniają dobrą ochronę mechaniczną powierzchni zarówno ram okiennych, jak i dużych powierzchni, i nie pozostawiają śladów po usunięciu. Pozwala to uniknąć dodatkowych kosztów związanych z naprawą albo wymianą.\nMaskowanie: większość inwestycji budowlanych wiąże się z malowaniem. Oferujemy różnego rodzaju taśmy maskujące – do powierzchni gładkich i chropowatych, malowania cienkich linii; klejonych na dłużej i łatwo usuwalnych itp. Tniemy taśmy na dowolne szerokości, dzięki czemu ich naklejanie jest szybkie i dokładne.\nIzolacja: w projektach budowlanych obowiązują surowe wymagania dotyczące temperatury czy hałasu. Oferujemy taśmy zarówno do izolacji akustycznej, jak i cieplnej, które spełnią wymogi każdego projektu.\nUszczelnianie: trwałość to istotna kwestia w kontekście dzisiejszych produktów budowlanych. Oferujemy rozwiązania w zakresie uszczelniania do ochrony przed wnikaniem wilgoci, (zimnego) powietrza i zanieczyszczeń przenoszonych w powietrzu. Dzięki naszym możliwościom konwersji możemy nadać materiałom klienta właściwości samoprzylepne, dzięki czemu ich użycie będzie szybsze i dokładniejsze.\nWymagania każdego z zastosowań są inne. We współpracy z klientami zawsze szukamy najlepszych produktów do konkretnych zastosowań i przetwarzamy je, nadając im optymalny rozmiar i kształt, aby skrócić czas ich montażu i ograniczyć odpady. Zachęcamy do kontaktu. Sprawdźmy wspólnie, jak możemy służyć naszymi skutecznymi taśmami.


Santander Przeźmierowo - FinansowyView.pl\nCzęsto w życiu bywa tak, iż nie mamy pełnej kwoty na jakikolwiek niezwłoczny zakup – najzwyczajniej w świecie potrzebujemy gotówki, jakiej aktualnie nie posiadamy. Nie pragniemy pożyczać od kolegów lub rodziny, nie chcemy, by ktoś wiedział, że zdobywamy pojazd. Najprostszym oraz najbezpieczniejszym rozwiązaniem kłopotów jest pójście realize banku i zapytanie, czy pozyskamy pożyczkę. Jeżeli pracujemy nie może być z tym problemu – szczególnie, kiedy ma to być nieduża kwota. Panie pracujące w instytucji finansowej pokażą nam propozycję na pożyczki gotówkowe. Jest to dokument, który ujawnia nam – kontrahentom, jaki typ pożyczki możemy zaciągnąć. Są bo przeróżne pożyczki – mieszkaniowe lub wakacyjne. Taka propozycja musi być dla nas idealna. Ustalamy wielkość raty, jaką będziemy spłacać przez określony czas. Bywa, że niedużą sumę jesteśmy w stanie spłacać nawet kilka lat – bowiem tak pragniemy, albowiem takie są nasze możliwości. Banki idą nam na rękę. Niemal zawsze zgadzają się na wysokość raty, jaką potrzebowalibyśmy spłacać każdego miesiąca. Niezwykle ważne jest harmonijne spłacanie takiej zaciągniętej pożyczki. Poprawniej w takim razie, gdy wysokość raty jest niższa.\nDebet lub chwilówka? Wybieramy bardzo dobrą alternatywę – Santander Przeźmierowo\nW pewnych sytuacjach mamy kłopoty finansowe. Wymagamy pieniędzy ale nie mamy skąd ich wziąć. Nasze oszczędności są zbyt niskie, by zrealizować nasze wyobrażenia. A wyobrażenia są różnorodne. Niekiedy marzymy o zakupie używanego wozu, który kosztuje parę tysięcy złotych, czasami chcemy zakupić mieszkanie w centrum miasta- na jakie musimy posiadać przynajmniej kilkaset tysięcy złotych. Zastanawiamy się wobec tego, skąd wziąć takie finanse. Zastanawiamy się czy ma to być kredyt lub szybka pożyczka. Jeżeli decydujemy się na użyczenie niewielkiej sumy wtedy decydujemy się na pożyczkę. Nie musimy nikomu objaśniać się na co ofiarujemy pieniądze pożyczone w banku. Pożyczki są albowiem bezcelowe, nie powinniśmy określać celu na jaki zaciągamy wierzytelność. Zupełnie inaczej jest w wypadku kredytu. Kontrahent musi powiedzieć pracownikom banku na co pozostanie taki kredyt dedykowany. Kredyt to pieniądze pożyczane na jakiś cel. Konsument nie może przeznaczyć ich na nic innego. Jest z tego rozliczany. Powinniśmy o tym pamiętać, jest to nadzwyczaj istotne.\nNiemało osób pobiera pożyczki. Są to pieniądze, które niejednemu z nas zezwalają wygrzebać się z komplikacji – opłacić zaległe rachunki, pozwalają wyjechać na wymarzone wakacje. W szeregu przypadków nie mielibyśmy możliwości zaoszczędzić adekwatnie wysokiej kwoty. Zajęłoby nam to parę lat. Banki wychodzą klientom naprzeciw. Jeśli mamy zdolność kredytową jesteśmy w stanie zaciągnąć kredyt. W pewnych momentach jest to wskazana kwota, nie wyższa aniżeli ileś złotych – Santander Przeźmierowo\nInstytucje finansowe kalkulują, jaką sumę będziemy w stanie spłacać każdego miesiąca. Powinniśmy swoje zobowiązania spłacać regularnie. A kredyt jest oczywiście takim zobowiązaniem. Jeżeli decydujemy się na zaciągnięcie kredytu powinniśmy zwrócić szczególną uwagę, żeby był to perfekcyjny kredyt z punktu widzenia klienta. Ważne jest, aby oprocentowanie było niskie. Znacząca jest też opłata przygotowawcza – musimy liczyć na to, że nie będzie ona nazbyt wysoka. Zaciągając kredyt powinniśmy wiedzieć o tym, że będziemy musieli oddać więcej pieniędzy, będzie to wartość zadłużenia. Tak jest zawsze, w dowolnym banku. Powinniśmy przeanalizować oferty wszelkich banków zanim podejmiemy decyzję, w jakim zaciągniemy zadłużenie.\nBank Ochrony Środowiska Poznań


Legacy of the Jedi :: Bastion Polskich Fanów Star Wars\nLegacy of the Jedi :: Książki\nOryginalny tytuł: Legacy of the Jedi\nCztery pokolenia Jedi, jeden wspólny wróg. Te słowa z okładki tej pozycji w dużym skrócie odzwierciedlają jej zawartość. Ale zdanie to jest mocno zdradliwe, bo choć faktycznie bohaterami poszczególnych części jest zawsze para Jedi (Yoda i Dooku, Dooku i Qui-Gon, Qui-Gon i Obi-Wan oraz Obi-Wan i Anakin), to w żadnym przypadku nie jest to powieść o nich. Głównym bohaterem jest Lorian Nod, a także towarzysząca mu ciągle zdrada. Powieść to nic innego jak przedstawienie losów Loriana w czterech aktach, w pierwszym zawiązuje się akcja, widzimy upadek Loriana, w drugim i trzecim tylko się komplikuje, a w czwartym następuje odkupienie.\nLorian Nod był młodym uczniem Jedi, który większość swego czasu w świątyni spędzał na zabawach ze swoim najlepszym przyjacielem – Dooku. Ale przychodzi czas, gdy Dooku zostaje wybrany przez mistrza Jedi Thame’a Ceruliana na jego padawana. Lorian obawia się, że jego nikt nie wybierze. W tej przyjaźni to Dooku zawsze był silniejszy, potężniejszy, bystrzejszy, a na dodatek był ulubieńcem Yody i innych mistrzów. Nod boi się o swoją przyszłość. Próbuje namówić Dooku na wykradzenie holokronu Sithów, czemu młody Dooku stanowczo się sprzeciwia. Lorian robi to sam, gdy Dooku dowiaduje się, co się stało, udaje się szybko do przyjaciela, ale odmawia wzięcia odpowiedzialności na swoje barki. Nie musi, gdyż Lorian sugeruje wszystkim, że to był pomysł Dooku. Tu pojawia się zdrada, Dooku nigdy nie zapomni tej lekcji, nigdy nie wybaczy. W tym momencie do akcji wkracza Yoda, który karze swym uczniom odbyć pewne ćwiczenia i dzieli ich na dwie grupy, jedną której przewodzi Lorian i drugą pod dowództwem Dooku. To pomaga mu określić, kto w tym wszystkim zawinił. Lorian zostaje wydalony z zakonu Jedi, ale nie dlatego, że wykradł holokron Sithów, ale dlatego, że skłamał i próbował wmanewrować swego przyjaciela. Dooku zaś rozpoczyna szkolenie pod bacznym okiem Thame’a Ceruliana.\nGdy ścieżki Dooku i Loriana znów się krzyżują, Dooku szkoli już swojego ucznia, Qui-Gona, a Nod jest gwiezdnym piratem, porywającym senatorów. I tym razem Dooku zostanie zdradzony, przez swego senackiego znajomego, który dogadał się z Lorianem. Dooku i Qui-Gon doprowadzają do aresztowania Loriana.\nGdy Qui-Gon Jinn i jego uczeń Obi-Wan lądują na planecie Junction 5, okazuje się, że każdy kto przeciwstawi się władzy zostanie natychmiast aresztowany przez Strażników dowodzonych przez ... Loriana Noda. Qui-Gon Jinn i Obi-Wan muszą odkryć spisek związany z nieistniejącą bronią, która straszyła cywili, by w rezultacie ponownie aresztować Loriana Noda.\nGdy kolejny raz go spotykamy, Obi-Wan kończy szkolenie Anakina. Już sam się zastanawia kiedy nadejdzie czas prób jego ucznia, tym bardziej, że Wojny Klonów komplikują wszystko. Pewnego dnia w Świątyni Jedi pojawia się Lorian Nod wraz z Yodą. Okazuje się, że może być on bardzo ważnym sojusznikiem Republiki. Ale czy można mu zaufać? Może potajemnie dogadał się z Dooku?\nJuż wcześniej wspomniałem, że przypomina to klasyczną tragedię, więc w czwartym akcie Lorian odkupi swe czyny. Stanie się bardziej Jedi niż kiedykolwiek podczas swego, szybko zakończonego szkolenia. No i odkupienie przepłaci życiem.\nJeśli popatrzeć na tę powieść jako historię życia Loriana Noda, to Jude Watson spisała się znakomicie. Sam dobór postaci, które go otaczają i oceniają, zwłaszcza Dooku i Yoda, jest rewelacyjny. Gorzej już idzie, gdy zastanowimy się nad pozostałymi bohaterami. Okazuje się, że pełnią oni rolę tylko i wyłącznie dodatków. Mało tego, ich epizodyczne części są zaledwie cieniem tego co potrafi pokazać pani Watson w pojedynczych częściach choćby Ucznia Jedi. Ale to tylko podkreśla fakt, że nie jest to o nich powieść.\nNajwiększym minusem powieści jest znów pewna dziwna ingerencja speców od EU w filmach. Chodzi o rycerza Jedi – Thame’a Ceruliana, który stał się mistrzem Dooku. W rezultacie Yoda okazuje się być znów tylko nauczycielem chyba wszystkich Jedi w galaktyce. Niestety spłaszcza to trochę film, gdzie jest to inaczej zaakceptowane i znów rodzić będzie spore niezgodności, zwłaszcza wśród osób, które nie miały okazji przeczytać tej powieści, tym bardziej, że nie została ona wydana w Polsce.\nPowieść ta, chyba najdłuższa z dotychczas napisanych przez Jude Watson w świecie Star Wars, wskazuje przede wszystkim pewne jej znużenie formą utrwaloną przez Jedi Quest i Ucznia Jedi. Jude eksperymentuje, nie jest to może eksperyment tak udany jak pamiętnik Dartha Maula, ale zasługujący na uwagę ze względu na to, że bardzo przypomina oryginalne filmy, które też mówiły w dużej mierze o odkupieniu Vadera. A jego też na ekranie nie było zbyt dużo. W tym momencie Jude chyba przeceniła zamiary ponad formę, której musi się trzymać. Byłoby fajnie przeczytać tę powieść w języku polskim, acz nawet wtedy nie będzie ona obowiązkową pozycją dla każdego fana, gdyż to co w niej najcenniejsze to wcale nie świat Gwiezdnej sagi, a raczej tragiczna, teatralna budowa wydarzeń.\nHego Damask 9 2006-11-16 14:19:10\nDarthBane66 7 2013-03-17 14:43:51\nMistrz Fett 7 2004-05-29 23:04:30\nLord Sidious 7 2004-05-07 13:26:49\nRusis 6 2004-09-06 14:53:54\nAnor 4 2009-06-03 00:27:08\nlord teo 1 2008-05-18 18:38:28\nTAGI: David Mattingly (14) Jedi Quest (12) Jude Watson (46) Scholastic (109) Uczeń Jedi (21)\nJak dla mnie to trochę za dużo już książek o nich wyszło.\nNiestey miałem okazję oczytywać tę powieść w wersji łączonej z Secrets OJ... Klątwy miotają się same, jednak jeśli przefiltrować to analitycznie, to Legacy Wotson jest powieścią młodzieżowo/dziecięcą na całkiem przywoitym poziomie. W szczególności chyba dla odbiorców, którzy noie mają dobraj znajomości kolejnooś i wydarzeń SW. Ciekawy spośób przemieszczania się pomiędzy epokami, które są pokolenionwo rozórżnione daje pewnego plusa tej pozycji. Aczkolwiek jak na panią W. nie ma co liczyć na wystrzeły... generalnie książka do odsiedzenia... na tronie...\nHego Damask2006-11-16 14:19:39\nFajnie by było gdyby w Polsce wyszła :(\nKsiazka nie jest porywajaca, trzeba wziasc pod uwage czytajac ja, ze Pani Watson pisze zzwyczaj dla dzieciecego targetu wiekowego i jak przy kazdej pozycji daje sie to odczuc. Czytajac ja mialem wrazenie jakby autorce zabraklo troche pomyslow na wypuszczenie 4 tomowej serii, tylko skrocila wszystko i napisala jedna czesc. Nie czyta sie tego w kazdym badz razie jak ksiazke tylko opowiadanie. A raczej 4 opowiadania.


Skutek wypowiedzenia umowy hostingu jest natychmiastowy - strona 2 - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\nPrzepisy kodeksu cywilnego różnicują dalsze skutki wypowiedzenia od tego, czy wypowiedzenia dokonuje zleceniodawca czy zleceniobiorca. Wypowiadając umowę nawet z ważnego powodu, przedsiębiorca dający zlecenie jest zobowiązany pokryć wydatki, jakie poniósł dostarczyciel usług internetowych, aby zrealizować umowę hostingu.\nNa przykład dostarczyciel usług internetowych Serverprovider SA aby zrealizować umowę o hosting zawartą z Kowalski i synowie sp. z o.o., zmienia organizację swojego istniejącego oprogramowania, dostosowując ją do potrzeb klienta i w związku z tym ponosi odpowiednie wydatki. Po krótkim okresie współpracy odbiorca usług internetowych wypowiada umowę hostingu.\nW takim przypadku dostawca usług internetowych może domagać się zwrotu wydatków, które poczynił w celu należytego wykonania zlecenia. Zwrot obejmuje koszty poniesione do dnia wypowiedzenia wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od dnia poniesienia wydatku do jego zwrotu. Ponadto, jeżeli zlecenie jest odpłatne, jest on uprawniony do otrzymania zapłaty takiej części wynagrodzenia, która odpowiada dotychczas wykonanym przez niego czynnościom.\nWażny powód rozwiązania umowy hostingowej może mieć zarówno charakter obiektywny, czyli niezależny od stron, jak i charakter subiektywny, czyli dotyczący jednej z nich. Może być zarówno zawiniony przez stronę, jak i powstały bez jej winy


Pierwszy przypadek eboli w Mali - WP Wiadomości\nPierwszy przypadek eboli w Mali\nWładze Mali poinformowały w czwartek o pierwszym potwierdzonym przypadku zarażenia wirusem ebola. Mali stało się w ten sposób szóstym krajem w Afryce Zachodniej zaatakowanym przez ten wirus wywołujący śmiercionośną gorączkę krwotoczną.\n(PAP/EPA, Fot: Larry W.Smith)\nMinister zdrowia Mali Ousmane Kone oświadczył w telewizji publicznej, że zarażona została dwuletnia dziewczynka, położonym na zachodzie kraju regionie Kayes, która niedawno powróciła z sąsiedniej Gwinei.\n"Dziewczynka w wieku dwóch lat, która powróciła z Republiki Gwinei, została przewieziona w środę do szpitala w Kayes a próby na obecność wirusa ebola dały w czwartek wynik pozytywny" - powiedział minister. Zapewnił, że dziecko oraz wszystkie osoby, które miały z nim kontakt zostały poddane kwarantannie.\nWłaśnie w Gwinei wybuchła obecna epidemia zachorowań na ebolę. Większość przypadków zachorowań i zgonów miało miejsce w Liberii, Sierra Leone i Gwinei. Wirus przedostał się też do Senegalu i Nigerii, jednak oba te kraje zostały uznane ostatnio za wolne od niego.\nWedług Danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) na ebolę zmarło już 4.877 osób a zarażonych zostało 9.936.\nEpidemia wirusa gorączki krwotocznej


Czas nie ten sam dla wszystkich - Charaktery - magazyn psychologiczny\nJedni ciągle się spóźniają, inni są skrupulatnie punktualni. Każdy z nas ma swoją prywatną „linię czasu”. Mormoni ze stanu Utah widzą ponoć czas pomiędzy minutami i potrafią nim gospodarować. Dla Indian Navaho z Arizony czas jest niczym otaczająca ich przestrzeń - jedynie „tu i teraz”.\nSkłonni jesteśmy myśleć o czasie jako o czymś, co nas otacza i na co nie mamy wpływu. To, że może być on doświadczany odmiennie, wydaje nam się dziwne. A jednak adekwatne jest latyno-amerykańskie pytanie: „Wedle waszego czy naszego czasu?”. Jedni ciągle się spóźniają, inni są skrupulatnie punktualni. Zjawiska te w dużej mierze zależą od sposobu, w jaki na naszej wewnętrznej „linii czasu” układamy zdarzenia z naszego życia.\nOrganizacja wewnętrznego czasu zależy od zasad panujących w rodzinie, roli jaką rodzice narzucili nam w dzieciństwie, od dobrych lub złych przeżyć. Nastawienie do czasu może się zmieniać z wiekiem i z doświadczeniem. Drastycznie uwidacznia się to w obliczu ciężkiej choroby lub śmierci bliskiej osoby. Wyróżnia się dwa kulturowe sposoby organizowania czasu. Jeden z nich to czas anglo-europejski, według którego żyją głównie Anglicy, Szwajcarzy, Niemcy i Amerykanie. Podobno, jak pisze Edward Hall w książkach o czasie i przestrzeni, pojawił się on wraz z powstaniem fabryk, do których ludzie musieli przychodzić o określonej godzinie. Wytwarzane w nich produkty wymagały sekwencyjnego przetwarzania, jedna czynność następowała po drugiej. W ten sposób europejskie podejście do czasu oparte zostało na pojęciu linearności – jedno wydarzenie występuje po drugim.\nNa liniowym ujęciu czasu oparte są rozkłady dnia, terminy spotkań i nasze plany. Jeżeli umawiamy się z kimś na godzinę 16.00, a z inną osobą na godzinę 17.00, to pierwsze spotkanie kończymy przed godziną 17, aby zdążyć na następne. W czasie anglo-europejskim osoba zapraszająca na spotkanie towarzyskie na dwa dni przed przyjęciem winna się wytłumaczyć z tego pośpiechu. Należy zastanowić się, ile czasu potrzebuje ktoś, by przygotować się do spotkania. Osoby w tej kulturze czasowej widzą zależność przyczynowo-skutkową pomiędzy zdarzeniami, jeżeli następowały one blisko siebie w czasie. Jeśli jednak są od siebie znacznie oddalone, z trudnością mogą powiązać je w swoich rozważaniach.\nDlatego zazwyczaj są mało zdolne do długofalowego planowania. Przeciętny Amerykanin rozpatruje czas jako drogę, po której kroczy ku swojej przyszłości, nie myśląc wiele o przeszłości. Tradycja w świecie biznesu to tyle, co doświadczenie użyteczne do robienia pieniędzy. W przeszłość spogląda się, by oszacować szanse przyszłego powodzenia.\nAnglo-europejska droga czasu podzielona jest na segmenty, których odrębność należy zauważać i przestrzegać zgodnie z zasadą „Nie wszystko naraz”. Mormoni ze stanu Utah widzą ponoć czas pomiędzy poszczególnymi minutami i potrafią nim skutecznie gospodarować! Amerykanie, używając czasu jako czegoś materialnego, „marnują go”, „oszczędzają”, „zyskują na nim”.\nWewnętrzny zegar osoby z kultury anglo-europejskiej i jej linearne spostrzeganie czasu nazwany jest przez twórców neurolingwistycznego programowania (NLP), Richarda Bandlera, Christinę Hall czy Jamesa Toda strukturą „poprzez czas” (through time). Osobom z tą organizacją czasu trudno jest zrozumieć kogoś żyjącego w kulturze, w której funkcjonuje zupełnie inna koncepcja czasu – zwana „arabską”. Obowiązuje ona w krajach Wschodu (np. Indie, Islam, Południowy Pacyfik), latyno-amerykańskich czy na południu Stanów Zjednoczonych. Nam też nie jest obca. Mieszkańcy wspomnianych regionów są znani z podejścia do czasu, wyrażającego się w powiedzeniu „Co masz zrobić dzisiaj, zrób jutro”. A jutro może oznaczać każdy następny dzień po wschodzie słońca...\nW tej kulturze czas to jest to, co dzieje się w danym momencie. Ludzie żyją „chwilą obecną”. „Za chwilę” może znaczyć za kilka minut, godzinę, tydzień, miesiąc, rok... W „arabskiej” organizacji czasu nie ma pojęcia przyszłości. Jest to widoczne u Indian Navaho z Arizony, dla których czas jest niczym otaczająca ich przestrzeń – jedynie „tu i teraz” jest rzeczywiste. Gdy jeden z odwiedzających rezerwat Navajo obiecał mieszkającym tam ludziom, że prześle im za dwa miesiące atrakcyjny prezent, ci nie rozumieli, o czym on mówi. Obietnica przyszłej korzyści nie była warta tego, by o niej myśleć. Gdy od razu podarował im pomiętą pocztówkę, byli zachwyceni – bo to zdarzyło się „teraz” i dlatego było rzeczywiste. Niektórzy ludzie nie mogą czekać ani chwili, bo przyszłość dla nich nie istnieje.\nGdy w krajach z czasem „arabskim” jesteśmy umówieni z kimś na godzinę 9.00, a on przyjdzie o 9.30, wszystko jest w porządku. Zaczniemy spotkanie o 9.30 i będziemy je kontynuować tak długo, aż zakończymy sprawę. Jeżeli ktoś następny był umówiony z nami na godzinę 10.00, nic nie szkodzi. Może posiedzieć z nami. Wszyscy umówieni na różne godziny w końcu kiedyś się spotkają. Na Bliskim Wschodzie zbyt wczesne ustalenie daty spotkania jest bezcelowe, ponieważ wszystko, co wybiega na tydzień do przodu, jest w zbyt dalekiej przyszłości. Osoby funkcjonujące zgodnie z „arabską” organizacją czasu mają strukturę „w czasie” (in time).\nSposób postrzegania przez osobę czasu określa, jaki ma on na nią wpływ i jak go wykorzystuje w życiu. Każdy z nas ma swoją prywatną „linię czasu”, ponieważ każdy inaczej magazynuje w swoim umyś-le zdarzenia. Odbiciem wewnętrznego zegara są różne style życia. Niektórzy zdają się mieć na wszystko czas, dla innych dwadzieścia cztery godziny na dobę to za mało. Żona może być punktualna i zorganizowana, natomiast mąż może mieć zawsze na wszystko czas lub robić wszystko naraz.\nOrganizacja wewnętrznego czasu widoczna jest w otaczającej nas przestrzeni. Gdy podczas terapii poprosimy osobę, by wyobraziła sobie zajęcia rutynowo wykonywane przez nią przez lata, na przykład mycie rąk, to osoba „poprzez czas” całą „strukturę czasu” ma przed oczami, czyli przeszłość, teraźniejszość i przyszłość są zawsze dla niej „obecne”. Przeszłość najczęściej jest umieszczona z lewej strony, teraźniejszość naprzeciwko, a przyszłość z prawej strony osoby. Czas osób z taką strukturą jest ciągły i nieprzerwany. Żyją w sposób uporządkowany, ponieważ mają umiejętność widzenia czasu pomiędzy zdarzeniami. Gdy potrzebują pojechać na drugi koniec miasta, wiedzą, ile im to zajmie czasu, przewidują różne „losowe zdarzenia” (tłok na jezdni). Nie dostrzega tego osoba „w czasie”. Jest tu i zaraz będzie tam. Nie ma nic pomiędzy – ani drogi, ani czasu.\nUmówiona na godzinę 19.00 wyjedzie z domu o 18.55, mając przed sobą godzinę jazdy. Osoby „poprzez czas” są świadome upływu czasu i denerwują się, gdy inni ludzie nie przestrzegają terminów. Rzadko spóźniają się. Ich poglądy na punktualność mogą być uznawane za obsesyjne. Uważa się, że choroby wrzodowe i nadciś-nienie są rezultatem takiego podporządkowania się presji czasu. Tym osobom trudno jest być tu i teraz i cieszyć się daną chwilą. Przeszłość jest zawsze przed nimi, dysponują całą masą wspomnień. Jeżeli są one dobre – to w porządku, ale jeżeli są złe, traumatyczne, to czują ból i żal. Natomiast patrzenie w przyszłość oznacza organizowanie czasu krok po kroku.\nPotrafią one dobrze planować, doskonale obserwują różnice, w jaki sposób coś się zmieniało w czasie. Są znakomite w ustalaniu kierunku działań, robią wszystko po kolei. Wymagają od siebie i od innych realizacji planów w ściśle wyznaczonym czasie. Mają jednak kłopoty ze skoncentrowaniem się, źle pracuje im się w chaotycznym środowisku, ponieważ trudno im jest być w „danej chwili”. Gdy osoba ta coś opisuje, ważna jest sekwencja wypowiedzi. Jeżeli przerwiemy jej, zwykle wróci do punktu wyjścia i zacznie od początku.\nGdy osoby z organizacją „poprzez czas” udają się do psychologa, terapię oceniają na podstawie przeznaczonego na nią czasu – im dłużej, tym lepiej. Zazwyczaj żądają, aby poświęcić im więcej czasu za tę samą cenę. Jest to typowe myślenie, że „czas to pieniądz”.\nOdmiennie zachowuje się osoba ze strukturą „w czasie” (in time). Jej „linia czasu” umieszczona w przestrzeni ma strukturę, w której teraźniejszość jest z przodu, przeszłość za nią, a jakaś część linii przechodzi przez nią samą – żyje ona tym właśnie momentem. Osoby te nie przykładają wagi do punktualności, często więc spóźniają się, mogą nawet nie zauważyć, że są pół godziny po czasie. Zdarza im się zapomnieć o zaplanowanym terminie. Mają problemy z zakończeniem spotkania. Ponieważ widzą na swojej „linii czasu” tylko to, co jest teraz i bezpośrednio przed nimi, upływ czasu dla nich nie istnieje.\nPrzyszłość i przeszłość są poza ich polem widzenia, nie ma wczoraj i nie ma jutra, dlatego żyją w mało zorganizowany sposób i nie cenią sobie robienia planów. Gdy jadą na urlop, można od nich usłyszeć: „Nie wiem, czego będę potrzebował, po prostu wezmę wszystko”. Nie ma czasu pomiędzy zdarzeniami. Są jakby zanurzeni w przeżyciach. Mając wewnętrzne poczucie kontroli, kierują się własnym zdaniem i trudno ich do czegoś przekonać.\nCzęść ich przeszłości jest niedostępna dla nich, dlatego wykazują tendencję do zapominania trudnych zdarzeń, bez ich konstruktywnego rozwiązania. Mogą jednak łatwo cofnąć się w przeszłość i złączyć się z emocjami, które przeżywali kiedyś. Gdy wspominają coś, to są we wspomnieniu „pogrążeni po uszy”. Mają tendencję do rozpamiętywania tego, co jest teraz lub innej chwili z życia. Gdy taka osoba martwi się, zapomina, że kiedyś były dobre chwile w jej życiu. Gdy cieszy się, nie pamięta chwil złych. Jej nastrój może więc szybko się zmieniać.\nW teraźniejszości są właśnie tam, gdzie są, jakby zatopieni w danej chwili, całkowicie pochłonięci aktualną działalnością. Kiedy osoba jest „w danym czasie”, nie może się rozczarować ani ucieszyć, ponieważ nie ma porównania z czymkolwiek. Istnieje tylko teraz. Wszystko wydaje się być nowe. Może oglądać ten sam film kilka razy, ponieważ za każdym razem doświadcza innego przeżycia.\nW sferze zawodowej potrzebują otwartych i bezterminowych zadań. Odmawiają podejmowania się działań, gdy są poganiani. Potrafią skoncentrować się nawet w chaotycznej sytuacji, wykonując kilka czynności naraz. Wykazują tendencje do szybkiego podejmowania decyzji. Wydają się być niezależni. Z drugiej strony potrzebują kogoś, kto za nich będzie patrzył na zegarek. W projektach długoterminowych mają kłopoty z wykonywaniem czynności w określonej kolejności. Nie mogą zrozumieć, że istnieje jakiś ustalony czas, w którym zadania mają być zakończone. Próby nakłaniania ich do dotrzymania terminów tylko pogarszają całą sprawę. Nie są świadome upływu czasu, bo rozumowanie liniowe czy chronologiczne jest pozbawione dla nich sensu. Terapię cenią ze względu na jej efekty, nawet jeśli trwałaby ona kilka chwil. Mogą mieć co tydzień inny problem do leczenia.\nChristina Hall opisuje jeszcze inny wewnętrzny zegar nazwany „pomiędzy czasem” (between time). W przestrzeni ta „linia czasu” zwykle jest prosta i występuje z przodu osoby. Taka osoba kupując samochód, planując urlop, płacąc podatki, może bezustannie rozważać, czy podjęła właściwą decyzję. W procesie uczenia się ważne jest dla niej przechodzenie tam i z powrotem między przeżyciami i rozpatrywanie podobieństw i różnic. Może cofać się i analizować, w jaki sposób utknęła, aby stwierdzić, co może zrobić, żeby następnym razem być lepszym w tym, co robi. Gdy taka osoba planuje urlop, usłyszymy od niej: „Kiedy tam dojadę, będę potrzebował tego i tego”. Osoby te ciągle porównują zdarzenia, trudno jest im dokonywać wyborów. Ponadto kierują się zewnętrznymi wskaźnikami podczas podejmowania decyzji. Kiedy opisują coś, wydaje się, iż skaczą w przód i w tył, często nie zwracając uwagi na sekwencje, w jakiej rzeczy się dzieją.\nCzęsto słyszymy: „Nie widzę swojej przyszłości”; „Nie trać czasu na patrzenie w przeszłość”; „To już za mną”; „Wszystko jeszcze przede mną”. Instynktownie używane słowa i gesty służą jako wskazówki, w jaki sposób mózg opracowuje czas w umyśle, organizuje doświadczenia i przechowuje wspomnienia.\nJęzyk pozwala nam rozróżniać pomiędzy przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Czyni to za pomocą czasowników. To one uzewnętrzniają przepływający w nas czas i pozwalają nam myśleć, że organizujemy go, kontrolujemy i nadajemy mu strukturę. Sposoby porządkowania czasu mogą determinować nasze spostrzeganie przyszłości. Przykładem może być wypowiedź: „Nie będę w stanie odczuwać inaczej, zawsze odczuwałem to w ten sposób”. Przeszłość podlega tu projekcji w przyszłość, która jest postrzegana jako zdeterminowana, niezmienialna, mimo iż jeszcze się nie stała. Ważne jest, aby widzieć wiele dróg w przyszłości. Podział czasu na sekwencje daje pozytywne skutki, ponieważ umożliwia nam zakończenie pewny...


Idealna narzeczona [Annie Burrows] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nISBN: 978-83-276-2224-2 Data wydania: 2016-08-05\nAnnie Burrows Idealna narzeczona Tłumaczenie Ewa Nilsen\nROZDZIAŁ PIERWSZY Grudzień 1814 – Witaj, Chepstow! Potrzebuję rady. Lord Chepstow, który właśnie przechodził przez klubowy hol, przystanął i rozpoznawszy lorda Havelocka, uśmiechnął się szeroko. – Ode mnie? – zapytał i pokręcił głową. – Skoro potrzebujesz właśnie mojej rady, to musisz być w prawdziwych kłopotach. – Jestem w nie lada tarapatach – potwierdził Havelock, spoglądając znacząco na służącego, który zbliżył się, by wziąć od niego wierzchnie okrycie i kapelusz. Uśmiech zniknął z twarzy Chepstowa. – Chcesz porozmawiać w spokojnym miejscu, na osobności? – Tak – potwierdził ponownie Havelock. Gdy znaleźli się już sam na sam w klubowej bibliotece, zdobył się na wypowiedzenie słów, których miał nadzieję nigdy nie wypowiadać. – Muszę się ożenić. – Boże miłosierny! – Chepstow otworzył usta ze zdumienia. – Nigdy bym nie pomyślał, że mógłbyś wpędzić w kłopoty dziewczynę. W każdym razie nie tę, z którą chcesz się ożenić – powiedział, ale widząc, że Havelock na takie przypuszczenie zaciska z gniewem pięści, dodał uspokajająco: – No, no, ale… to mogło się przytrafić każdemu. – Nie mnie – odrzekł stanowczo Havelock. – Wiesz przecież, że nigdy nie uganiałem się za dziewczętami – dodał zaraz łagodniej, bo ze wszystkich osób, które znał, tylko Chepstow mógł znaleźć wyjście z sytuacji. – Ale ty to co innego. Miewasz utrzymanki, a równocześnie cieszysz się powodzeniem wśród dam z wyższych sfer. Jak ty to robisz? – Jestem hojny dla utrzymanek, a do dam odnoszę się z elegancją i szacunkiem. To bardzo proste… – Owszem, jeśli chodzi o przelotne znajomości i rzadkie spotkania. Ale… gdybyś musiał się ożenić, jaką kobietę poprosiłbyś o rękę? Skąd byś wiedział, że akurat ona byłaby dobrą żoną? A najważniejsze, jak byś ją znalazł, gdybyś miał na to tylko dwa tygodnie? – Ja? Żenić się? – odrzekł Chepstow i pokręcił głową. – Nigdy. Sztuka polega na tym, by unikać sideł, które na człowieka zastawiają kobiety, a nie by dać się w nie schwytać. – Ale… nie rozumiesz – zaczął wyjaśniać Havelock. Jednak Chepstow nie słuchał. Rozglądał się w napięciu po bibliotece, niczym szukające kryjówki ścigane zwierzę. Uspokoił się dopiero wtedy, gdy zobaczył, że przy jednym ze stołów, za stosem książek, siedzi dwóch młodych ludzi pogrążonych w poważnej rozmowie. – Zapytajmy Ashe’a – zaproponował, wziął Havelocka pod ramię i ruszył w ich stronę. – Człowiek, który czyta książki wtedy, kiedy nie musi, z pewnością wie więcej na temat małżeństwa. Twierdzenie to było nonsensem i Chepstow wypowiedział je w przypływie paniki. Havelock nie dziwił się, bowiem temat małżeństwa wprawiał w popłoch wielu mężczyzn. Także Havelocka, który nie dałby się zaciągnąć przed ołtarz, gdyby miał inne wyjście z sytuacji. Takiego wyjścia jednak nie znalazł, choć głowił się nad sprawą wiele godzin. Jedyne, co mu pozostało, to znaleźć odpowiednią kobietę, która nie będzie od niego żądała, by zmienił swój tryb życia i przyzwyczajenia. Tak, powiedział sobie, muszę znaleźć młodą damę, która da mi spokój i niczego nie będzie próbowała na mnie wymuszać. Okazało się, że Ashe, hrabia Ashenden, siedzi w klubowej bibliotece w towarzystwie młodego człowieka nazwiskiem Morgan, syna nababa, którego Havelock znał z widzenia i o którym wiedział, że nie należy do najwyższych sfer rodowej arystokracji. Gdy hrabia Ashenden dokonał rytuału oficjalnej prezentacji, Chepstow podsunął Havelockowi krzesło, a sam usiadł na brzegu drugiego, jakby gotowy do natychmiastowej ucieczki. – Havelock doszedł do wniosku, że chce się ożenić – oznajmił, po czym zwrócił się do kelnera, polecając mu, by przyniósł im butelkę wina. – Nie chcę – sprostował Havelock, kiedy kelner się oddalił – tylko muszę. I to nie dlatego że nagle zacząłem uwodzić niewinne dziewczęta – dodał, patrząc groźnie na Chepstowa. – Przyczyna jest całkiem inna. – Nie denerwuj się – powiedział Chepstow, odsuwając na bok książki i robiąc miejsce na butelkę i kieliszki, które właśnie przyniósł kelner. – Po prostu się pomyliłem. Ale widzisz… wyciągnąłem taki wniosek ze sposobu, w jaki się zachowywałeś i zacząłeś o tym mówić… – Panowie – wtrącił się Ashe z właściwym sobie spokojem, który zawsze sprawiał, że go słuchano. – Może najlepiej będzie pozwolić Havelockowi wyjaśnić, na czym polega problem oraz w jaki sposób jego zdaniem możemy mu pomóc. Zanim wyzwie któregoś z nas na pojedynek. – Bardzo bym chciał – odezwał się Havelock, nalewając sobie wina – żeby moje problemy dało się rozwiązać w pojedynku. Rzecz jednak nie jest taka prosta, muszę się koniecznie ożenić. I to bardzo prędko. Ale nie chcę skończyć w szponach jakiejś jędzy, która zatruje mi życie. A z kobietami… – dodał, podnosząc kieliszek do ust – …człowiek nigdy nie wie, jaka będzie po ślubie. – Rozwiązanie tego problemu jest następujące – odpowiedział na to Ashe z właściwą sobie logiką: – Należy najpierw poznać kandydatkę na żonę, zanim się ją poślubi. – Poznać charakter kobiety? Ale… jak to zrobić, skoro mam tak niewiele czasu? – zapytał Havelock. Tu do rozmowy włączył się Morgan. – Należy ożenić się z osobą, którą się dobrze zna – stwierdził. – Boże miłosierny! Nie! – Havelock dopił swoje wino jednym haustem. – Nie jestem w stanie znieść myśli o tym, że mógłbym mieszkać pod jednym dachem z którąkolwiek z dziewcząt, które dobrze znam. A poza tym żadna z nich nie wyszłaby za mnie w takim pośpiechu. Każda chciałaby mieć uroczysty ślub i huczne wesele. – Wzdrygnął się na samą myśl. – Nie mówiąc o wielkiej ślubnej wyprawie i całym tym kramie, który łączy się z przygotowaniami… – Czyli mówiąc krótko, pragniesz dziewczyny, która bez zastanowienia weźmie cię takim, jaki jesteś, i nie będzie żądała wesela z mnóstwem gości. – Właśnie. – Szukasz zatem szarej myszki – oznajmił Morgan. – Tak rozpaczliwie pragnącej małżeństwa, że przyjmie kogokolwiek, kto się oświadczy. – Zgadza się! – zawołał Havelock z takim entuzjazmem, że z twarzy Morgana zniknął drwiący uśmieszek. – Tego mi właśnie potrzeba. Morgan, jesteś geniuszem! – Skoro tak, to powinieneś być gotów wziąć dziewczynę biedną, której brak urody i majątku – mówił dalej Morgan, nieco zdziwiony entuzjazmem, z jakim Havelock odniósł się do jego sarkastycznej sugestii. Havelock usiadł wygodniej, zastanawiając się przez chwilę. – Sądzę, że brak urody by mnie nie odstraszył – powiedział. – Pod warunkiem że dziewczyna nie będzie szkaradna. – Chwileczkę – włączył się Ashe. – Choć z jakiegoś powodu postanowiłeś ożenić się natychmiast, w wielkim pośpiechu, nie wolno ci zapomnieć o sprawie sukcesji. Bo przecież każdy z nas, być może prócz ciebie, Morgan – dodał, uśmiechając się kpiąco do syna nababa – musi spłodzić spadkobiercę, który przejmie w przyszłości jego obowiązki. – Racja – przyznał szybko Havelock, zanim Ashe zdążył stwierdzić coś, co było oczywistością, a mianowicie, że dziewczyna powinna być przynajmniej na tyle ładna, by można ją było bez odrazy wziąć do łóżka. – Nie powiedziałeś nic o posagu – odezwał się znowu Morgan, patrząc na Havelocka uważnie. – Czy to ze względu na posag musisz się ożenić w takim pośpiechu? Potrzebujesz bogatej dziedziczki? – Fakt, że nie jestem dandysem… – odrzekł Havelock, uświadamiając sobie, że halsztuk ma zawiązany niedbale, a buty zabłocone po tym, jak po rozmowie ze swymi prawnikami spacerował długo po mieście, szukając rozwiązania swego problemu – nie oznacza, że nie mam pokaźnych dochodów. Nie chcę, żeby kobieta wniosła do naszego związku cokolwiek innego prócz siebie samej – dodał wojowniczym tonem. Tu po raz kolejny Ashe rozładował napięcie, prosząc kelnera, by przyniósł papier, pióra i atrament. – Moim zdaniem – powiedział następnie – musimy przede wszystkim sporządzić listę cech, które Havelock pragnie widzieć u idealnej kandydatki na swoją żonę. A dopiero potem zastanowimy się, jak ją znaleźć. – No widzisz, Havelock – tryumfował Chepstow. – Nie mówiłem, że Ashe na pewno ci pomoże? Mogę więc chyba zostawić cię w jego rękach i się oddalić? Z tymi słowy podniósł się z krzesła, ale Havelock zmierzył go takim spojrzeniem, że zrezygnowany usiadł. Zrozumiał, że nie może opuścić teraz przyjaciela, który w przeszłości nieraz stał za nim murem. I na pocieszenie poprosił kelnera, który właśnie zjawił się z artykułami do pisania, o kolejną butelkę wina. – A zatem – powiedział Ashe, zanurzając pióro w kałamarzu – nie wymagasz od swej wybranki urody ani majątku. Chcesz natomiast, by była osobą uległą… by miała naturę… – Szarej myszki – przypomniał Morgan drwiącym tonem, a Ashe spojrzał na niego karcąco i kontynuował. – Chcesz, by była niewymagająca. I nie pochodziła z kręgów, w których ty sam się zwykle obracasz. – Ashe zanotował i zadał kolejne pytanie: – Masz jakieś inne wymagania? Havelock zastanawiał się ze zmarszczonymi brwiami. – Prawda jest taka, że mam ich sporo. I dlatego to wszystko jest takie trudne – odrzekł, przeczesując palcami niesforną czuprynę. – Nie chcę kobiety, która… która ma rodzinę. – To znaczy… rodzinę utytułowaną? – Syn nababa spojrzał na niego ze współczuciem. – Bo nie chcesz, żeby jej członkowie spoglądali na ciebie z góry? Usłyszawszy te słowa, Havelock już miał się zerwać, chwycić Morgana za gardło i potężnie nim potrząsnąć. Jednak przeszkodził mu w tym Ashe, odzywając się tonem spokojnym i łagodnym. – Morgan nie zdaje sobie sprawy z twoich koligacji, Havelock. Jestem pewien, że nie chciał cię obrazić. Havelock westchnął i ochłonął, przyznając w duchu rację Ashe’owi. – Problem polega na tym – podjął – że jestem spokrewniony z co najmniej połową ludzi z wyższych sfer. Mam całe tłumy kuzynów i kuzynek, ciotek i wujów, a także przyrodnich braci i sióstr. I wszyscy oni roszczą sobie prawo do wtykania nosa w moje sprawy. Nie chcę więc, żeby moja żona sprowadziła mi na kark kolejnych krewnych, komplikując mi życie jeszcze bardziej. Dziękuję bardzo za taką przyjemność – dodał. – Czy mogę przedstawić pewną sugestię? – zapytał Ashe swoim rzeczowym tonem, zapisawszy kolejną cechę. – Oczywiście – odrzekł Havelock. – W końcu po to tu przyszedłem. Tak, przyszedłem tu, spodziewając się, że ktoś pomoże mi znaleźć wyjście z tej nieszczęsnej sytuacji. – No cóż – odrzekł Ashe z lekkim wahaniem – jeżeli o mnie chodzi, to… nie mógłbym znieść związku z kobietą nieobdarzoną bystrym intelektem. – Boże miłosierny! – Havelock był przerażony. – A ja nie wiedziałbym, co robić z jakąś przemądrzałą sawantką! – A ja tak – odezwał się Chepstow z właściwym sobie kpiącym uśmieszkiem, po czym wyraził szereg sugestii dotyczących tego, co mężczyzna może zrobić z poszczególnymi częściami garderoby takiej przemądrzałej damy, a także z nią samą, czym wprawił swych kompanów w nastrój iście szampański. Gdy przestali się już śmiać, otarli łzy z oczu, osuszyli do końca butelkę i zamówili następną, Ashe wrócił do tematu. – Nie wolno ci zapominać – zwrócił się do Havelocka – że ta kobieta, kimkolwiek będzie, zostanie matką twoich dzieci. Zatem zastanawiając się, z jakiego rodzaju kobietą będziesz w stanie żyć pod jednym dachem, powinieneś także zadać sobie pytanie, jakie chcesz spłodzić potomstwo. Ja chciałbym mieć nadzieję, że moje dzieci dadzą mi powód do dumy. I nie zniósłbym myśli, że poświęciłem własną wolność jedynie po to, by powołać do życia kolejnych idiotów. Havelock ponownie nerwowym ruchem przeczesał włosy palcami. – Masz rację, Ashe – westchnął. – Muszę myśleć o sukcesji. Zanotuj: „nie może być osobą o kurzym móżdżku”. Ponieważ Ashe pił właśnie wino, pióro wziął Morgan. – Chcę też, żeby miała dobre serce – oznajmił dość stanowczo Havelock. – I odnosiła się serdecznie do dzieci. Żeby nie była jedną z tych kobiet, które myślą tylko o sobie. – Świetnie, świetnie. Zaczyna się z tego wyłaniać jakiś konkretny obraz – powiedział Ashe, podczas gdy Morgan dopisywał kolejny punkt. – Sporządzenie listy jest łatwe – zauważył, odkładając pióro. – Jednak w jaki sposób proponujesz znaleźć kobietę, która odpowiada wszystkim twoim wymaganiom? Masz zamiar zamieścić ogłoszenie w gazetach? – Dobry Boże, nie! Nie chcę, żeby cały świat się dowiedział, jak rozpaczliwie szukam żony. Rzuciłyby się na mnie wtedy wszystkie mamuśki mające córki na wydaniu. A poza tym zajęłoby to zbyt dużo czasu. Stanowczo zbyt dużo. Bo przecież najpierw trzeba by było zaczekać na odpowiedzi kandydatek, przestudiować całą stertę listów i w końcu porozmawiać z kilkoma wybranymi pannami… – Jesteś pewny – parsknął śmiechem Morgan – że dostałbyś całą stertę odpowiedzi? – Oczywiście – odrzekł Havelock cierpko. – Od dobrych kilku lat usiłuje mnie usidlić mnóstwo kobiet. I nie uwierzyłbyś, jakich w tym celu używają sztuczek. – Hm, wyobrażam sobie – zapewnił Morgan. – Więc skoro tak się rzeczy mają, czy nie możesz zadowolić się którąś z nich? Zaoszczędziłbyś mnóstwo czasu… – Nie mogę – powiedział Havelock stanowczo. – Absolutnie nie. Nie znoszę kobiet, które trzepoczą rzęsami albo udają, że mdleją, bezwstydnie eksponując głębokie dekolty – zakończył, widząc kątem oka, że Ashe dopisuje do listy słowo: „skromna”. – A poza tym – podjął po chwili – wszystkie dziewczęta, które dały do zrozumienia, że pragną mnie za męża, zasygnalizowały także, że spodziewają się ode mnie znacznie więcej, niż ja chcę im dać. Więc… unieszczęśliwilibyśmy się wzajemnie. Ashe ponownie zanurzył pióro w kałamarzu i zapisał: „Nieszukająca w małżeństwie czułych uczuć”. Morgan, popijając wino, popatrzył na listę ze zmarszczonymi brwiami. – Ta lista – powiedział po zastanowieniu – to charakterystyka kobiety, która pragnie zawrzeć umowę… Pochodzi z dobrej, szanowanej rodziny, której jednakże ostatnio się nie powodzi. Która chciałaby zostać matką, ale nie ma nadziei, że znajdzie kandydata na męża w normalny sposób. – W normalny sposób? To znaczy jak? – To znaczy z użyciem kobiecych sztuczek – wyjaśnił Morgan. – Aha – mruknął Havelock. – Jeżeli o kobiece sztuczki chodzi, to nie, dziękuję bardzo. W żadnym wypadku nie chcę żony, która się na nich zna i umie ich używać. Zdecydowanie wolę, żeby mówiła wprost to, co myśli. „Szczera”, zapisał Ashe. – Dobry Boże – powiedział Chepstow, zerkając na listę. – Mnie się zdaje, Havelock, że nigdy, przenigdy nie uda ci się znaleźć takiej kobiety. Choćbyś szukał, nie wiem jak długo. – A moim zdaniem – odezwał się Morgan – w tej chwili w Londynie mieszka sporo zubożałych arystokratycznych rodzin mających na wydaniu córki, z których każda wiele by dała za narzeczonego o takiej pozycji jak Havelock. I przynajmniej część tych panien obdarzona jest przymiotami charakteru, na jakich Havelockowi zależy. Jest więc duża szansa na to, że Havelock znajdzie wśród nich żonę, zwłaszcza że twarz nieszczególnie urodziwa nie odstraszy go. – Naprawdę tak sądzisz? – zapytał Havelock tonem pełnym nadziei. – Naprawdę. – A wiesz, gdzie mógłbym takie panny spotkać? Morgan rozsiadł się wygodnie, zakładając nogę na nogę i wbijając wzrok w ścianę znajdującą się za plecami Havelocka. Wszyscy trzej czekali z zapartym tchem na jego odpowiedź. – Wydaje mi się – powiedział w końcu powoli – a raczej jestem pewien, że wiem. I że mógłbym jutro wieczorem poznać cię z kilkoma takimi młodymi damami. Mam bowiem zaproszenie na bal, który wydaje rodzina bardzo zamożna, jednak nie na tyle dobrze skoligacona, by mieć wstęp na arystokratyczne salony. Rodzina, u której bywają zubożali przedstawiciele zacnych, starych rodów, zmuszeni zadowalać się takim towarzystwem. Śmiem również twierdzić, że każda z panien na wydaniu, które zjawią się na jutrzejszym balu, byłaby zachwycona, gdybyś się nią zainteresował. – Zabierzesz mnie ze sobą na ten bal? – Oczywiście – odrzekł Morgan tonem życzliwym i przyjaznym. – Od czego człowiek ma przyjaciół? Czy nie od tego, aby mu pomagali? Havelock, ucieszony, podniósł w górę kieliszek – Zatem za przyjaźń – wzniósł toast, patrząc kolejno na trzech swoich kompanów. – I za małżeństwo – odrzekł Ashe, również podnosząc kieliszek. – Zaraz, zaraz – zaprotestował Chepstow, wstrzymując się ze spełnieniem toastu. – Możemy wypić za małżeństwo Havelocka, ale nie za instytucję jako taką. – Zgoda – odrzekł na to Ashe. – Wypijmy więc za małżeństwo Havelocka. – I za jego przyszłą narzeczoną – dodał Morgan, po czym opróżnił swój kieliszek jednym haustem i sięgnął po butelkę. – Na to zgoda – powiedział Chepstow. – A zatem, przyjacielu, za twoją narzeczoną. I miejmy nadzieję, pomyślał Havelock, składając starannie listę i chowając ją do kieszeni, że na jutrzejszym balu znajdzie się kobieta obdarzona przynajmniej częścią tych cech.\nROZDZIAŁ DRUGI – Czy naprawdę nie mogłabyś zrobić czegoś z włosami? Mary spuściła wzrok i pokręciła głową, a ciotka Pargetter, westchnąwszy, mówiła dalej: – Gdybyś je choć trochę podkręciła… może z pomocą Lotty… z falami albo z lokami wyglądałabyś znacznie lepiej. Bo takie proste nie dodają wdzięku twojej twarzy. Zwłaszcza kiedy je rozpuścisz. Mary odruchowo sprawdziła dłonią, czy porządny koczek, w który upięła włosy na karku, przypadkiem się nie rozleciał. – Nie, nie – powiedziała ciotka. – Z twoim kokiem nic się nie stało. Ja… mówię tylko tak… ogólnie. Aha, ogólnie. Mary w ostatnich paru miesiącach słyszała sporo takich „ogólnych” uwag. Od prawników – na temat ubogich kobiet. Od krewnych – na temat kosztów, jakie pociąga za sobą wykonywanie wobec niej ich obowiązków. Od dorożkarzy – na temat pasażerów, którzy nie dają napiwków. Oprócz ogólnych miała okazję wysłuchać także uwag o charakterze szczegółowym. Poinformowano ją, w jaki sposób stała się osobą ubogą i dlaczego kolejni krewni nie mogą w tej chwili zapewnić jej dachu nad głową. – Wiem, że czujesz się trochę nieswojo na myśl, że pójdziesz na bal, mimo że wciąż jesteś w żałobie – mówiła dalej ciotka Pargetter. – Ale nie mogę przecież dziś wieczorem zostawić cię samej w domu. Zadręczałabyś się smutnymi myślami. A poza tym na tym balu będzie mnóstwo kawalerów do wzięcia. I kto wie, może któryś zwróci na ciebie uwagę… A wtedy… rozwiążą się wszystkie twoje problemy… Mary podniosła głowę i otworzyła szeroko oczy. Ciotka Pargetter mówiła o małżeństwie w taki sposób, jakby było rozwiązaniem wszelkich kobiecych problemów. Wzdrygnęła się i spuściła ponownie oczy, zaciskając mocno usta. Jej małżeństwo z pewnością rozwiązałoby problemy ciotki, która mimo że nie była zamożna, w przeciwieństwie do innych krewnych przyjęła ją pod dach swego niewielkiego domu w Bloomsbury. I na dodatek, jak się teraz okazało, postanowiła ją wydać za mąż. – Musisz chodzić z podniesioną głową i patrzeć na świat śmiało – doradziła jej teraz, ujmując ją pod brodę. – Masz ładne oczy. Moje dziewczęta wiele by dały za takie rzęsy jak twoje. I powinnaś się uśmiechać. A wtedy nie będziesz wyglądała tak… Odrażająco? – Nieprzystępnie – dokończyła ciotka Pargetter. – Byłabyś całkiem ładna, gdybyś tylko… Urwała, bo do pokoju wbiegły obie jej córki, Dorothy i Charlotte, gotowe do wyjścia na bal. Ciotka sprawdziła jeszcze raz wygląd każdej z nich, przyszczypnęła policzki dla wywołania rumieńców oraz poprawiła falbanki i loczki. Następnie we cztery wsiadły do wynajętego powozu. Przez całą drogę do rezydencji państwa Crimmerów, wydających dzisiejszy bal, powóz turkotał niemiłosiernie i podskakiwał na kocich łbach, a ciotka Pargetter nie przestawała mówić. Zapewniła dziewczęta, że na balu pojawi się mnóstwo młodych kawalerów szukających kandydatek na żony. – Zwłaszcza panien tak dobrze skoligaconych jak ty, moja droga – dodała, zwracając się do Mary. – Bo musicie wiedzieć, moje kochane – mówiła dalej, tym razem do córek – że papa drogiej mamy Mary był młodszym synem najmłodszej córki hrabiego Finchingfield. Charlotte i Dorothy patrzyły teraz na Mary szeroko otwartymi oczami. Przez cały ostatni tydzień, od czasu gdy kuzynka przybyła do ich domu, myślały o niej jedynie jako o ubogiej krewnej. W żadnym razie nie przypuszczały, że może być tak dobrze skoligacona, a co za tym idzie, będzie miała spore szanse na matrymonialnym targowisku. – Ale skoro Mary jest spokrewniona z hrabią Finchingfield, to dlaczego nie zamieszkała u niego? – zapytała Dorothy, młodsza i ładniejsza z sióstr. – Widzicie, moje drogie, tak to czasami w życiu bywa – zaczęła wyjaśniać ich matka. – Ktoś nie chce się zgodzić na czyjeś małżeństwo, ktoś grozi zerwaniem stosunków, ludzie przestają ze sobą rozmawiać i nagle tworzy się między nimi głęboka przepaść… Jednakże… my, krewni biednej mamy Mary, wiemy, jakie są nasze obowiązki wobec jej dziecka. Nie żebyś nie była już osobą dorosłą, Mary. Ale… wiesz, co mam na myśli… Chodzi mi o to, że nie możesz cierpieć za błędy twoich rodziców. Mary – która w chwili, gdy ciotka wspomniała o jej rodowodzie i związanych z nim szansach na znalezienie męża, poczuła się niczym rasowa klacz – teraz uspokoiła się nieco. Doszła bowiem do wniosku, że dziś wieczorem żaden kawaler do wzięcia nie zawróci jej w głowie. To znaczy ani dziś, ani jutro, ani kiedykolwiek. Nie jest typem dziewczyny, której mężczyźni pragną zawrócić w głowie. Uświadomiła sobie właśnie, że właściwie jej nie zauważają, co przede wszystkim zawdzięcza swemu zwyczajowi usuwania się w cień, skrywania się za plecami osób bardziej łaknących uwagi i towarzystwa płci przeciwnej – tak jak dzisiaj jej dwie urocze kuzynki. Zgodnie z tym zwyczajem tego wieczoru, zaraz po wejściu do sali balowej, wybrała sobie krzesło stojące nieco z tyłu, za ciotką i obiema kuzynkami. Następnie przesunęła je odrobinę, tak by się znaleźć za rosnącą w dużej donicy palmą i skryć się za jej liśćmi. Z tego miejsca, niewidoczna dla większości obecnych w sali, mogła swobodnie obserwować główne wejście i wlewający się do środka barwny i ożywiony tłum wspaniale przyodzianych gości. Dotty i Lotty obserwowały gości z równą jak ona ciekawością, zasłaniając się wachlarzami i wymieniając szeptem uwagi na temat sukien i klejnotów dam oraz sylwetek, postawy i majątków dżentelmenów. – Spójrz, Dotty, jest pan Morgan – wyrwało się w pewnej chwili Lotty. – Nie sądziłam, że go tutaj dziś zobaczymy. Z faktu, że jej kuzynka zareagowała tak entuzjastycznie, a także z tego, że obie z siostrą jak na komendę usiadły prosto i zaczęły w zawrotnym tempie poruszać wachlarzami, Mary wywnioskowała, że kawaler, o którym mowa, musi wedle ich określenia stanowić „dobrą partię”. – A kim jest ten drugi? – zapytała przyciszonym głosem Dotty. – To z pewnością jego przyjaciel. Może z czasów szkolnych, a może późniejszych – szepnęła Lotty. – Widzisz, jak pani Crimmer się do niego uśmiecha? Jak mu podaje rękę, jak… trzepocze rzęsami? Trzepotały rzęsami i krygowały się przed nim i inne kobiety, zwłaszcza panny na wydaniu, gdy wraz z przyjacielem przechodził przez salę. Mary ze swego miejsca za palmą widziała to dobrze, podobnie jak to, że jej kuzynki, w chwili gdy dżentelmeni się do nich zbliżyli, omal nie wyskoczyły ze skóry, próbując przyciągnąć ich uwagę. – Dobry wieczór, pani. Dobry wieczór, panno Charlotte, witam, panno Dorothy – powiedział ten wyższy z nich, chudy jak tyczka i znacznie mniej przystojny od swego ubranego z niedbałą elegancją kompana. Więc to taki człowiek sprawia, że moje kuzynki prawie wyskakują ze skóry? – zdziwiła się w myśli Mary. Musi być bardzo bogaty, bo przecież nie można powiedzieć, by męska uroda stanowiła jego mocną stronę. Tak, nie jest przystojny. Inaczej niż jego towarzysz. – Pozwolą panie – odezwał się znowu nieurodziwy pan Morgan – przedstawić sobie mego przyjaciela. Oto wicehrabia Havelock. Dotty i Lotty jak na komendę odwróciły równocześnie głowy, odrywając wzrok od człowieka, którego uważały za najlepszą partię na tej sali. Skierowały oczy na prawdziwego, najprawdziwszego para Anglii. Obie wyprostowały się, wyprężyły pierś, wachlując się w zawrotnym tempie i w równie zawrotnym tempie trzepocząc rzęsami. Wicehrabia, na którym ich umiejętność robienia wszystkich tych rzeczy na raz, nie uczyniła żadnego wrażenia, skinął im krótko głową. W następnej chwili spojrzał na starającą się powstrzymać od śmiechu Mary. – A kim jest owa dama? – zapytał. – Och – odrzekła ciotka Pargetter – to… no cóż… to moja dość daleka krewna. Panna Carpenter. Mary, zawstydzona, pokraśniała. Bo przecież nie powinna była śmiać się ze swoich kuzynek krygujących się na widok utytułowanego młodego człowieka. Jednak nie uznał on jej zachowania za żadne przewinienie. Przeciwnie, na widok jej nieudolnie skrywanego rozbawienia z jego twarzy zniknął wyraz znudzenia i lekkiej irytacji, a pojawił się nieznacznie drwiący uśmiech, który mógł świadczyć o tym, że wicehrabia ją rozumie i podziela jej pogląd, że obie te panny są raczej niezbyt mądre. W następnej chwili na jego twarzy zauważyła coś jakby ulgę. Wyglądał niczym ktoś, kto znalazł wreszcie to, czego szukał. – Zatańczy pani ze mną, panno Carpenter? – Ja? Mary była tak tą propozycją zdumiona, że aż otworzyła usta. Zaraz jednak pospiesznie je zamknęła, a potem pokręciła głową, nisko ją spuszczając. – N-nie… Ja… ja nie mogę… – Moja siostrzenica, milordzie, jest, jak pan widzi, w żałobie – pospieszyła z wyjaśnieniem ciotka Pargetter, wskazując gestem dłoni ciemną prostą suknię Mary. – Naprawdę? Ton głosu wicehrabiego sprawił, że Mary podniosła wzrok. Brzmiał bowiem tak, jakby… Ale nie, to niemożliwe, pomyślała, to byłby wprost absurd. Ten człowiek nie może się przecież cieszyć z tego, że jestem w żałobie… Zresztą już teraz patrzy na mnie z wyrazem współczucia na twarzy. – Może zatem – powiedział tonem nader uprzejmym i miłym – zechce pani towarzyszyć mi później przy stole? – Och… no cóż… ja… Wyraz jego oczu sprawił, że zabrakło jej słów. Wpatrywał się w nią z takim skupieniem i intensywnością, jakby chciał poznać wszystkie jej sekrety. I jakby nic go od tego nie mogło powstrzymać. Poczuła się bardzo nieswojo, jednak w chwili, gdy już miała mu odmówić, ciotka przyjęła za nią jego zaproszenie. – Mary będzie zaszczycona. Prawda, kochanie? – zapytała, trącając ją złożonym wachlarzem, chcąc wydobyć z niej właściwą odpowiedź. Gdy Mary wciąż milczała, wicehrabia uśmiechnął się znowu i zwrócił się do jej kuzynek: – A tymczasem – powiedział z zaskakującym entuzjazmem – może któraś z pań zlituje się nad nieznajomym i z nim zatańczy? Zanim siostry zdążyły zdecydować, która go zagarnie dla siebie, pan Morgan podał ramię Charlotte. Następnie obie pary oddaliły się, odprowadzane wzrokiem przez Mary, która z westchnieniem ulgi zaczęła się uspokajać. Jej spokój nie trwał jednak długo. Zburzyła go ciotka Pargetter, mówiąc przyciszonym głosem: – Sądzę, moja droga, że dokonałaś podboju. Wygląda bowiem na to, że lord Havelock bardzo się tobą zainteresował. – Nie rozumiem dlaczego – odrzekła na to Mary. Schowała się przecież za palmą, włożyła prostą, skromną suknię, jest blada i nie chciała z nim zatańczyć. – Może potrzebne mu okulary – mówiła dalej. – Bo… tylko tak to można wytłumaczyć. – Nonsens! Doskonale wie, że jesteś dobrze urodzona. Moje dziewczęta, choć ładniejsze od ciebie – wtrąciła ciotka bez ogródek – nie potrafiłyby obracać się w jego świecie. – No cóż, ja też tego nie potrafię – odrzekła Mary. – Nigdy właściwie do tego świata nie należałam. – To prawda, ale twoja matka była znacznie ode mnie wytworniejsza. A twój ojciec… no, jestem pewna, że dopilnował, aby wpoić ci maniery damy. – No tak – przyznała Mary potulnie, choć w środku na wzmiankę o ojcu cała się skręcała. – Papa był dla mnie bardzo surowy. I… naprawdę miał zdecydowany pogląd na to, jak powinna się zachowywać dama. Tak. Ojciec miał zdecydowane poglądy w różnych sprawach. I zdecydowany sposób ich narzucania zarówno jej, jak i jej matce. Za pomocą krzyków przerywanych chwilami złowrogiej, pełnej napięcia ciszy – gdy był trzeźwy; a gdy nie był – używał też pięści i kopniaków. Ale z tego Mary nie zwierzyłaby się nikomu. – Ja, ciociu – odezwała się teraz nieco drżącym głosem – naprawdę nie chcę, żeby taki ogromnie atrakcyjny kawaler wolał mnie od którejś z moich kuzynek. Zwłaszcza że… jak mi się zdaje… im obu bardzo na jego względach zależy. – No cóż, ogromnie to szlachetne z twojej strony. Ale fakty są takie, że on zauważył tylko ciebie. Poza tym dla każdej z moich dziewcząt lepszy byłby pan Morgan, który pochodzi z bliższej nam sfery, choć jest tak bajecznie bogaty. Lotty i Dotty zdawały się być tego samego zdania. Ta pierwsza, tańcząc z nim, znajdowała się w siódmym niebie, a jej siostra, gdy wicehrabia odwrócony tyłem nie mógł tego widzieć, spoglądała na pana Morgana nieśmiało i zalotnie. Mary zmarszczyła brwi. Jak to możliwe, myślała, że one wolą tę chudą tyczkę od tak uroczego, przystojnego wicehrabiego? Któremu na dodatek nie brak poczucia humoru. Świadczył o tym wyraz, który przybrały jego orzechowe oczy w chwili, gdy mnie przyłapał na tym, że się śmieję z moich niemądrych kuzynek… Jednakże, myślała dalej, jest rzeczą powszechnie wiadomą, że lordowie bywają biedni jak mysz kościelna. Jeżeli i ten klepie biedę, to z pewnością chce się ożenić z panną bogatą z domu. To oznacza, że żadna z moich kuzynek nie budzi jego zainteresowania. Pan Morgan natomiast jest bogaty i bez wątpienia to czyni go w ich oczach tak bardzo atrakcyjnym. Nie miała zamiaru osądzać kuzynek ani tym bardziej krytykować. Przecież mogły protestować, gdy matka oznajmiła im, że muszą przyjąć Mary na trzecią lokatorkę ich wspólnego pokoju. One jednak nie sprzeciwiły się, tylko ze współczuciem zrobiły jej miejsce i szybko opróżniły jedną z szuflad, by miała gdzie umieścić swoje rzeczy. I Mary zamieszkała z nimi, a potem, chcąc się odwdzięczyć zarówno im, jak i ciotce, starała się być pożyteczna i pomagać we wszelkich pracach domowych, jak tylko mogła. Przykładała się do tego bardzo i aż do dzisiejszego wieczoru sądziła, że znalazła dla siebie nowy dom. Jednakże dziś okazało się, że tak nie jest. Wyszło na jaw, że ciotka Pargetter, choć życzliwsza niż pozostali krewni, nie zamierza gościć jej u siebie w nieskończoność. I dlatego chce wydać ją szybko za mąż. Ale Mary, choć jest ubogą sierotą, nie zamierza potulnie się na to zgodzić. Plan ciotki, mimo że zrodzony z czystej życzliwości, zdecydowanie jej nie odpowiada. Jej zdaniem bowiem małżeństwo nie jest szczytem ambicji kobiety, która tak jak ona potrafi i chce samodzielnie na siebie zapracować. Dlatego, myślała dalej, jutro z samego rana udam się do miasta, by poszukać najbliższej agencji pośrednictwa pracy, dzięki której będę mogła znaleźć sobie jakieś zajęcie. Wszystkie te myśli tak ją pochłonęły, że nie zauważyła, kiedy tańce się skończyły, a tłum gości zaczął kierować się ku jadalni. Z zamyślenia wyrwał ją dopiero wicehrabia Havelock, który, odsunąwszy z uśmiechem liść palmy, podał jej ramię. – Ma pani ochotę coś zjeść? – zagadnął. – Bo ja po tych tańcach czuję potężny apetyt. Jak twierdził, miał nie lada apetyt, ale – w przeciwieństwie do jej kuzynek, które zdyszane szybko wachlowały się, i pana Morgana, który ocierał chusteczką pot z czoła – wcale nie wyglądał na zmęczonego. To świadczyło o jego fizycznej sprawności. Zawdzięczał ją zapewne zamiłowaniu do boksu, szermierki i jazdy konnej, jak to arystokrata. Tak, był wysportowany, a dowodził tego fakt, że wyczuwała twarde jak stal mięśnie jego przedramienia, kiedy wsparła na nim dłoń. – Mam nadzieję, że wszyscy ci ludzie idą w stronę stołów – powiedział, wyrywając ją z zamyślenia. Zarumieniła się. – Sądzę… hm… sądzę, że tak – odrzekła, na próżno szukając w myślach czegoś, co mogłaby dodać dla podtrzymania konwersacji. – Nie bywa pani często w tym domu…? Pokręciła przecząco głową. – Jestem w Londynie dopiero od kilku dni. Nie znam tu nikogo. – Prócz damy, z którą tu pani przybyła. Pani… cioci, jeśli dobrze pamiętam? Mary znowu pokręciła głową. – Nie znałam jej aż do chwili, gdy pojawiłam się na jej progu z listem polecającym od mojego prawnika. I, jeżeli mam być szczera, to… Przerwała nagle zdumiona tym, że chce wtajemniczać w tak osobiste szczegóły zupełnie obcego człowieka. Czy dzieje się tak dlatego, że przypomina mi kolegów brata? – zapytywała w duchu samą siebie. Czy może dlatego że przedtem spojrzał na mnie tak, jakby moje sprawy naprawdę go obchodziły? Ale przecież to… to jest po prostu żałosne. Wychodzi na to, że jedno spojrzenie, jeden uśmiech, jedno dotknięcie dłoni wystarczyły, żebym stała się gotowa zwierzać obcemu mężczyźnie. Czyżby dlatego że on jest taki przystojny? To jednak oznaczałoby, że jestem tak samo podatna na męskie wdzięki jak moje głupiutkie kuzynki, z których się niedawno śmiałam. A nieraz przecież przysięgałam sobie, że nigdy nie pozwolę, by męska uroda wpływała na moje myślenie! – Chciała pani powiedzieć, że nie ma już właściwie bliskiej rodziny? Nie potrafiła sobie przypomnieć, co chciała powiedzieć. Ani jakie padło pytanie. Gdy zarumieniona milczała, szukając w myślach jakichś słów, on mówił dalej: – Pani ciocia… czy kimkolwiek owa dama jest dla pani… wyjaśniła, że jest pani w żałobie. Czy… to żałoba po kimś bardzo bliskim? – Po matce – odrzekła. – Mama była jedyną osobą, która mi została. Choć znajdowała się w sali balowej w towarzystwie najatrakcyjniejszego kawalera, wśród mnóstwa ludzi, była na świecie zupełnie sama. Bez środków do życia, zdana na łaskę dalekich krewnych. – To wspa… – zaczął i przerwał, poklepując lekko jej dłoń. – To znaczy: to okropne. Dla pani. Proszę mi wybaczyć. Znajdowali się już w drzwiach jadalni, a ona, widząc wspaniale nakryte i udekorowane stoły, przeraziła się na myśl, że nie zna żadnych ze znajdujących się na nich potraw. – Proszę się nie martwić – rzekł wicehrabia, widząc, jak jest spłoszona. – Dopilnuję, by po posiłku wróciła pani bezpiecznie do cioci. Fakt, że zauważył jej zmieszanie i domyślił się, że z dala od ciotki czuje się niepewnie, wprawił ją w zdumienie. Przecież jej życiowe doświadczenie dowodziło, że większość mężczyzn nie sięga wzrokiem poza czubek własnego nosa. Musiał też zauważyć, że patrzy z obawą na jedzenie, bo gdy proponował jej kolejne potrawy, objaśniał taktownie, z czego są przyrządzone, pytając, czy lubi główne ich składniki. Gdy jej talerz był już pełen, podobnie jak talerze innych biesiadników, naokoło zapanował gwar. Potoczyły się lekkie, niezobowiązujące rozmowy. Gwarzyli wszyscy – prócz nich dwojga. Między nimi zapanowała niezręczna cisza, która przedłużała się w nieskończoność. Mary za nic nie potrafiła wymyślić tematu mogącego zainteresować samego wicehrabiego i gorzko pożałowała, że nie ma przy niej ciotki, a nawet kuzynek, które z pewnością potrafiłyby zabawić go rozmową. W pewnej chwili wicehrabia odchrząknął i zwrócił się do niej uprzejmie. – Czy pani…? – zaczął, ale nagle przerwał. Odchrząknął po raz drugi, upił wina z kieliszka i zaczął od początku: – Zastanawiam się, czy pani lubi mieszkać w mieście, czy może woli przebywać na wsi. Chociaż… – dodał pospiesznie – …zapewne powinienem najpierw zapytać, gdzie pani mieszkała przed przyjazdem do Londynu. – Mieszkałam w Portsmouth – odrzekła, zadowolona, że pytanie jest proste, a odpowiedź nie wymaga łamania sobie głowy. – W Londynie jestem tak krótko, że właściwie nie zdążyłam wyrobić sobie opinii. – Ale… czy miałaby pani coś przeciwko zamieszkaniu na wsi? – Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie – odparła, marszcząc brwi. – Zawsze mieszkałam w mieście. Ach, co z niej za idiotka! Powinna była przecież porównać spokojny port do tętniącego życiem Londynu i powiedzieć, że brakuje jej szumu morza. Albo jeszcze lepiej: zapytać jego, co woli. Przecież mężczyźni tak bardzo lubią mówić o sobie… Tymczasem sprawiła, że rozmowa ponownie utknęła w martwym punkcie. Wrócili do jedzenia i nic nie mówili przez parę kolejnych minut, dopóki wicehrabia nie zdecydował się ponownie odezwać. – Czy lubi pani dzieci? – Tak. Właściwie tak – odpowiedziała, nie mając pojęcia, dlaczego on chce to wiedzieć, po czym, nauczona poprzednim doświadczeniem, postanowiła dać mu szansę i zachęcić, by mówił o sobie. – A dlaczego pan pyta? – Och, właściwie to… bez powodu – odparł lekkim tonem, choć rumieniec na jego twarzy zdradzał, że jest zmieszany. – Zapytałem tak po prostu… dla podtrzymania rozmowy – wyjaśnił, sięgając po kieliszek z winem, po czym, ściskając nerwowo jego nóżkę, zapytał: – O czym właściwie ludzie rozmawiają w takich okolicznościach? Ku swojemu zaskoczeniu Mary po raz pierwszy w życiu poczuła, że współczuje mężczyźnie. Ten człowiek, pomyślała, przyszedł tu, by się dobrze bawić, a tymczasem został skazany na towarzystwo najgłupszej, najnudniejszej pod słońcem kobiety, która uporczywie nie dawała się wciągnąć w rozmowę. – Sądzę – zaczęła, chcąc odkupić swą winę – że gościom, którzy siedzą przy tamtym stole, przychodzi to łatwiej niż nam. To znaczy… mam na myśli to… że oni chyba już się znają. Rozejrzał się na to dookoła, popatrzył na wszystkie młode trzepoczące rzęsami, krygujące się i usiłujące oczarować swych towarzyszy kobiety, po czym przeniósł ponownie wzrok na nią. – No cóż – powiedział z czarującym uśmiechem – będziemy więc musieli się bliżej poznać, nieprawdaż? O Boże! Czyżby zamierzał zadać mi teraz całą serię osobistych pytań? – zastanowiła się z niepokojem. A może spodziewał się, że zacznę prowadzić dowcipną konwersację albo flirt, jak inne kobiety? Oto jakie skutki mogą mieć starania o podtrzymanie konwersacji z mężczyzną. Wyszło bowiem na to, że wicehrabia sądzi, że ją interesuje zawarcie z nim bliższej znajomości. – Co… – spytał nagle – …co pani sądzi o kominiarczykach? – Słucham? O kominiarczykach? – Tak. O małych chłopcach czyszczących kominy. Mary nagle uświadomiła sobie, że wicehrabia, wypowiadając tak niespodziewanie dziwne rzeczy, czerwieniejąc i plącząc się w rozmowie, przypomina jej brata, gdy ten był zmuszony prowadzić konwersację z obcą młodą damą. Tak, wicehrabia, podobnie jak jej brat, starał się, jak mógł, jednak za nic nie potrafił poczuć się swobodnie w damskim towarzystwie. Siedział teraz, czerwony na twarzy, ze wzrokiem wbitym w talerz, zawstydzony tym, że poruszył całkiem nieodpowiedni temat. A Mary ponownie poczuła, że… pragnie mu ułatwić wyjście z tej żenującej sytuacji. Tak bardzo się starał, zadawał sobie trud… zupełnie inaczej niż wszyscy mężczyźni, których dotychczas spotykała. – Wpuszczanie małych chłopców do kominów – powiedziała – to okrutny zwyczaj. Wiem, że kominy trzeba czyścić, ale z pewnością mógłby się znaleźć jakiś bardziej humanitarny sposób. Słyszałam, że istnieją do tego celu specjalne urządzenia. – Urządzenia? – powtórzył. – Naprawdę? Nigdy o tym nie słyszałem. – Och. Ale… właściwie… dlaczego zadał mi pan takie pytanie? Zmarszczył brwi jakby w grymasie irytacji. – Przepraszam, bardzo przepraszam – powiedziała Mary pospiesznie i spuściła potulnie głowę. Co ją opętało, żeby go o to pytać? Czyżby zapomniała, jak reagował ojciec, gdy matka odważyła się zakwestionować jego zdanie? Choćby to był największy nonsens… Ponownie zapadło niezręczne milczenie. Gdy trwało już dobrych kilka chwil, Mary spojrzała bojaźliwie na wicehrabiego i przekonała się, że siedzi z założonymi na piersi rękami i wzrokiem wbitym w talerz. Tak jakby chciał nim cisnąć o podłogę, a potem zerwać się na równe nogi i wybiec z jadalni. Ogarnęło ją przerażenie. Siedziała bez ruchu jak sparaliżowana. Spowita mgłą. Straciła całkiem apetyt. Zmięła w palcach serwetkę. Przecież on mnie nie może uderzyć, powiedziała sobie. Nawet jej ojciec nie zrobił nigdy nic tak drastycznego. W każdym razie nie przy ludziach. Nie, lord Havelock jej nie uderzy, zapewniła się. On raczej odprowadzi ją do ciotki. Bez słowa, w mrożącym krew w żyłach milczeniu. I nigdy więcej nie będzie chciał mieć z nią do czynienia. Poruszył się na swoim krześle. – To wyłącznie moja wina – powiedział przez zaciśnięte zęby. – Nie powinienem był poruszać przy stole takiego tematu. Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Mgła z przeszłości rozstąpiła się. Mary z ulgą odwróciła głowę i spojrzała na wicehrabiego. – Widzi pani, panno Carpenter, ja… jestem po prostu nieprzyzwyczajony do rozmawiania z… damami. Boże miłosierny! On, mężczyzna, nie tylko się tłumaczył, ale także przyznał do błędu. – Ja… ja także nie bardzo to potrafię. To znaczy… umiem rozmawiać z damami. Ale całkiem nie potrafię prowadzić rozmowy z osobami przeciwnej… Przerwała w samą porę. O mały włos nie wypowiedziała słowa, które byłoby większym faux pas niż wspominanie o ciężkim losie kominiarczyków. Twarz Havelocka rozjaśnił uśmiech, który świadczył o tym, że dobrze wiedział, przed jakim słowem umilkła. Spojrzał na nią tak, że całe jej ciało ogarnął żar pulsującej kobiecości.\nTytuł oryginału: Lord Havelock’s List Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2014 Redaktor serii: Dominik Osuch Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch Korekta: Lilianna Mieszczańska © 2014 Annie Burrows © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016 Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN 978-83-276-2224-2 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Idealna_narzeczona-ebookRO/p99815i175878" target="_blank" title="Idealna narzeczona [Annie Burrows] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Idealna narzeczona [Annie Burrows] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>