Kosztowny obowiązek hodowców świń - PDF\nKosztowny obowiązek hodowców świń\nDownload "Kosztowny obowiązek hodowców świń"\n1 NR 11 (43) listopad 2009 r. M IESIĘ CZNIK KRAJOWEJ RADY IZB ROLNICZYCH Zdaniem prezesa KRIR Zróżnicowanie rolniczej składki emerytalnej Czytaj na stronie 2 Jaka powinna być unijna polityka ds. jakości Odpowiada Czesław Siekierski eurodeputowany Europejskiej Partii Ludowej, PSL Czytaj na stronie 2 Nowa WPR szansą dla polskiego rolnictwa Wypowiedź Artura Ławniczaka podsekretarza stanu wmrirw Czytaj na stronie 3 W Europejskiej Sieci Dziedzictwa Kulinarnego Rozmowa z Adamem Jarubasem marszałkiem województwa świętokrzyskiego Forum indycze Czytaj na stronie 5 Czytaj na stronie 10 Kosztowny obowiązek hodowców świń Sen z powiek hodowcom świń w Polsce spędzają nie tylko spadające w ostatnim czasie ceny żywca wieprzowego, ale również koszty, jakie muszą ponosić za wystawienie przez lekarza weterynarii świadectwa zdrowia w przypadku przemieszczania się trzody chlewnej. Rolnicy wskazują też na wiele niedogodności związanych z uzyskiwaniem tych świadectw. Dotyczą one przede wszystkim dyspozycyjności lekarzy weterynarii wyznaczonych do wystawiania świadectw, krótkiego terminu ich ważności, dalekich dojazdów i związanych z tym kosztów. Dlatego też na wniosek producentów trzody chlewnej zarząd Krajowej Rady Izb Rolniczych w pierwszych dniach listopada bieżącego roku zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z prośbą o podjęcie działań mających na celu zmianę przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2008 roku w sprawie wprowadzenia programu zwalczania choroby Aujeszky ego u świń (Dz. U r. Nr 64, poz 397), dotyczących między innymi zasad wystawiania świadectw zdrowia dla trzody chlewnej przy przemieszczaniu na terytorium kraju. Szczegółowe wymagania w kontekście problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na trzodę chlewną dla handlu wewnątrz Unii Europejskiej ustanowione zostały dyrektywą 64/432. W załączniku E (II) wymienione zostały choroby, dla których zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym wymagane są dodatkowe gwarancje w postaci między innymi świadectw zdrowia. W przypadku choroby Aujeszky- ego wielokrotnie zmieniana decyzja KE 618/2001 została zastąpiona Decyzją Komisji (2008/185/WE) z 21 lutego 2008 roku. W decyzji tej zostały ściśle określone warunki epizootyczne dotyczące choroby Aujeszky ego i zasady przemieszczania świń w handlu wewnątrzwspólnotowym pomiędzy krajami wymienionymi w załączniku I i II. W dalszym ciągu Polska nie znajduje się w wykazach tych załączników mówi Wiktor Szmulewicz, prezes KRIR. Dlatego też jako samorząd rolniczy nie widzimy dalej prawnych przesłanek uzasadniających funkcjonowanie w obrocie krajowym trzody chlewnej, potwierdzenia nadanego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii statusu epizootycznego gospodarstwa za pomocą świadectw zdrowia, szczególnie przy dostawach zwierząt bezpośrednio z gospodarstwa do ubojni. Jak podkreśla prezes KRIR, powoduje to tylko znaczne podwyższenie kosztów dla Inspekcji Weterynaryjnej, a przede wszystkim dla gospodarstw wolnych od choroby Aujeszky ego, gdzie w przeciwieństwie do stad zakażonych wystawianie świadectw jest odpłatne. Jest to też pewnego rodzaju dyskryminowanie rolników i nierówne traktowanie podmiotów gospodarczych. Również wizyty lekarzy weterynarii w gospodarstwach o różnym statusie epizootycznym, związane z procedurą wystawiania świadectw, narażają stada wolne od choroby na zakażenie zwierząt. Zgodnie z decyzją KE 2000/678/WE z 23 października 2000 roku (adresowanej, jako decyzja wykonawcza do wszystkich państw członkowskich) w Polsce powinna funkcjonować, od co najmniej 2004 roku. Krajowa Baza Świń, w której zgodnie z art. 1 ust. 1pkt e ww. decyzji organy Inspekcji Weterynaryjnej powinny umieszczać na bieżąco dane dotyczące ograniczeń przemieszczania zwierząt, statusu lub innych istotnych informacji w odniesieniu do programów wspólnotowych lub krajowych. Jak do tej pory, nasze służby weterynaryjne nie dysponują takimi możliwościami technicznymi pozwalającymi zmniejszyć koszty monitoringu przemieszczania się zwierząt. Według naszych wyliczeń rocznie opłaty za wystawienie świadectw zdrowia, bez wliczania dojazdu lekarzy weterynarii mogą oscylować wokół kwoty 40 mln złotych dodaje Wiktor Szmulewicz. Mając więc na względzie współfinansowanie przez rolników programu zwalczania choroby Aujeszky ego i biorąc pod uwagę kwotę 3 mln złotych wydatkowaną przez Inspekcję Weterynaryjną na szczepionki, zdaniem samorządu rolniczego rozsądniejszym rozwiązaniem byłby zakup szczepionek przez hodowców niż ponoszenie przez nich kosztów związanych ze świadectwami zdrowia. Opracował: Jak UE pomaga najuboższym Odpowiada Mariann Fischer Boel unijna komisarz ds. rolnictwa Wramach programu dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie, Unia Europejska udziela pomocy żywnościowej najbardziej potrzebującym osobom od ponad 20 lat. Budżet programu wzrósł z poniżej 100 mln euro w 1987 r. do 500 mln euro w roku Jest on finansowany przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG). Osiemnaście państw członkowskich wzięło udział w programie w 2009 r. i zazwyczaj pomoc żywnościowa będzie dostarczana szeroko pojętej grupie osób żyjących w ubóstwie, w tym osobom bezdomnym, bezrobotnym, pracującym osobom ubogim, rodzicom samotnie wychowującym dzieci, osobom ubiegającym się o azyl, osobom starszym o niewystarczających środkach finansowych, niepełnosprawnym i dzieciom należącym do grup ryzyka. Należy jednak pamiętać, że program nie ma na celu pokrycia wszystkich istniejących potrzeb w zakresie pomocy żywnościowej w UE, ale stanowi uzupełnienie polityki krajowej państw członkowskich.\n2 str. 2 listopad 2009 NR 11 Siedemdziesięciu autorów, 58 prac, w tym prezentacje w wykonaniu dzieci i młodzieży reprezentujących ogółem 20 szkół to pokłosie I edycji tytułowego konkursu. Na wsi można żyć zdrowo i bezpiecznie, ogłoszonego na podstawie regulaminu zatwierdzonego przez Prezesa KRUS w czerwcu 2009 roku i przeprowadzonego przez Biuro Prewencji i Rehabilitacji oraz Biuro Komunikacji Społecznej Centrali Kasy. Jaka powinna być unijna polityka ds. jakości Odpowiada: eurodeputowany Czesław Siekierski, Europejska Partia Ludowa, PSL Obecnie trwa przegląd europejskiej polityki ds. jakości. Kilka miesięcy temu zakończył się okres konsultacji, podczas którego do Komisji Europejskiej wpłynęło blisko 560 opinii z 31 państw. Dlaczego jest tak długi okres rozpatrywania wniosków o rejestracje produktów regionalnych? Od przekazania wniosku do Komisji Europejskiej przez polskie ministerstwo do czasu jego opublikowania mija blisko 3 lata. Jako przykłady konkretnych produktów, które czekają od bardzo długiego czasu na rozpatrzenie, są np.: kiełbasa lisiecka (od r.), podkarpacki miód spadziowy (od r.), karp zatorski (od r.), suska sechlońska (od r.), fasola korczyńska (od r.), śliwka szydłowska (od r.), fasola wrzawska (od r.), miód drahimski (od r.) czy obwarzanek krakowski (od r.). Przypominam, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 510/2006 KE ma 12 miesięcy na rozpatrzenie danego wniosku. Jak wiemy, Komisja Europejska planuje opublikować propozycję legislacyjną dopiero w II połowie 2010 roku, więc jest jeszcze czas, aby wypracować odpowiednie propozycje. Produkty regionalne cechują się wyjątkową jakością i unikalnymi walorami smakowymi. Poza tym, przyczyniają się nie tylko do podtrzymywania tradycji i ochrony dziedzictwa kulturowego, ale przede wszystkim do promocji regionu, z którego pochodzą i powstawania nowych miejsc pracy. Nowa polityka jakości powinna otworzyć się bardziej na produkty Zgodnie z regulaminem, konkurs ma na celu uzyskanie prezentacji multimedialnych, które Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego będzie mogła wykorzystywać do upowszechniania wśród dzieci i młodzieży wiejskiej oraz wśród rolników i członków ich rodzin, wiedzy z zakresu bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia oraz życia mieszkańców wsi. Prace oceniano w trzech kategoriach prezentacji: problemowych, popularyzatorskich i cyklicznych. Regulamin konkursu wymagał, by z nowych państw członkowskich. Obecnie większość zarejestrowanych produktów pochodzi z czterech państw członkowskich. Wymogi, które należy wypełnić, aby zarejestrować dany produkt, muszą być przejrzyste i zrozumiałe dla wnioskodawców (producentów) i konsumentów. Państwa członkowskie UE mają wiele wspaniałych produktów do zaoferowania konsumentom. Nie mniej ważna od procedury rejestracji jest także promocja tych produktów. Aby konsumenci kupowali produkty najpierw muszą się o nich dowiedzieć, że w ogóle istnieją. Wtedy możemy też być pewni, że będzie się rozwijać tzw. turystyka żywnościowa (food turism). Można żyć zdrowo i bezpiecznie każda prezentacja była skierowana do określonego grona adresatów, wg wskazanych czterech grup odbiorców: rolników i innych dorosłych mieszkańców wsi, młodzieży szkół rolniczych, dzieci wiejskich uczniów szkół podstawowych z klas 5 6 i gimnazjów, dzieci wiejskich uczniów szkół podstawowych klas 1 4. Przy ocenie komisja brała pod uwagę zarówno poprawność merytoryczną prezentacji, jak i pomysłowość oraz sugestywność przekazywanych treści. Źródło: KRUS Zdaniem prezesa KRIR Zróżnicowanie rolniczej składki emerytalnej Od 1 października bieżącego roku obowiązują nowe zasady podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników i wymiaru składek. Zmianie uległ przede wszystkim okres ubezpieczenia. Obecnie składki mają charakter miesięczny, a nie kwartalny, jak to było dotychczas. Ubezpieczenie społeczne rolników przysługuje jedynie w okresie, w którym zostały spełnione warunki do objęcia tym ubezpieczeniem, a kończy się od dnia następującego po dniu, w którym ustaną okoliczności podlegania temu ubezpieczeniu. Nowelizacja ustawy oprócz składki podstawowej na ubezpieczenie emerytalno-rentowe dla wszystkich ubezpieczonych rolników i domowników, która pozostała na takim samym minimalnym poziomie jak dotychczas i wynosi 10% kwoty najniższej emerytury wprowadziła też dodatkową składkę na ubezpieczenie emerytalno-rentowe dla rolników prowadzących gospodarstwa rolne, których powierzchnia użytków rolnych przekracza 50 ha przeliczeniowych. Rolnicy prowadzący gospodarstwa rolne powyżej 50 ha przeliczeniowych, ale nie większe niż 100 ha, będą opłacać dodatkowo składkę miesięczną w wysokości 12 % kwoty emerytury podstawowej, rolnicy prowadzący gospodarstwa rolne w granicach od 100 do 150 ha przeliczeniowych 24% kwoty emerytury podstawowej. Natomiast 36% emerytury podstawowej w przypadku, gdy gospodarstwo rolne obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 150 ha przeliczeniowych do 300 ha przeliczeniowych i 48% emerytury podstawowej w przypadku gdy gospodarstwo rolne obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 300 ha przeliczeniowych. Zdaniem izb rolniczych niewątpliwie konieczne jest nie tylko wyraźne zróżnicowanie składki, ale również świadczeń emerytalno-rentowych, tak by rolnicy z mniejszych ekonomicznie gospodarstw płacąc składkę podstawową minimalną otrzymywali podstawowe świadczenia. Natomiast jak podkreślają działacze izbowi, osoby posiadające większe gospodarstwa muszą mieć możliwość wpłacania większej składki i otrzymania wyższych świadczeń. Dlatego też zarząd KRIR wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z prośbą o podjęcie wszelkich możliwych działań na poziomie Rządu RP w celu zmiany przepisów, które w opinii wielu rolników są nie tylko niesprawiedliwe, ale również niezgodne z Konstytucją RP szczególnie w kontekście zróżnicowania składki na ubezpieczenie w zależności od wielkości gospodarstwa bez zróżnicowania wysokości przyszłych świadczeń emerytalnych. Niższy podatek rolny W związku ze spadkiem nych przez rolników nakładów, słaba dochodów w rolnictwie i jakość ziarna zbóż wynikająca z ano- niekorzystną sytuacją na malii pogodowych powoduje spadek rynkach rolnych Dolnośląska Izba dochodów producentów rolnych. Rolnicza zwróciła się do prezydentów, burmistrzów, wójtów miast i niczej we Wrocławiu rozumie trud- Zarząd Dolnośląskiej Izby Rol- gmin województwa dolnośląskiego ną sytuację wielu gmin, dla których z prośbą o rozpatrzenie możliwości podatek rolny jest znaczącym dochodem własnym i źródłem dochodów przyjęcia do rozliczeń podatku rolnego ceny żyta podanej w komunikacie umożliwiających realizację bieżących prezesa GUS z dnia 19 października zadań. Jednak zwracamy uwagę na za okres pierwszych trzech kwartałów 2009 roku, tj. 34, 10 zł/dt. dzo ważne jest, aby nieuzasadnio- fakt, że dla rolników i ich rodzin bar- Jak podkreśla DIR motywując ny wysoki wymiar podatku rolnego swoją propozycję, obecna sytuacja nie okazał się przyczyną całkowitej na rynkach rolnych jest bardzo niekorzystna dla rolników. Niskie ceny Marek Tarnacki, wiceprezes DIR. utraty płynności finansowej mówi na rynkach zbóż, mięsa i mleka, nie rekompensują bowiem poniesio- Czasopismo Krajowej Rady Izb Rolniczych Ukazuje się raz w miesiącu. Wydawane i redagowane na zlecenie Krajowej Rady Izb Rolniczych przez zespół Poradnika Rolniczego. Kolportaż czasopismo dostępne razem z tygodnikiem Poradnik Rolniczy Krajowa Rada Izb Rolniczych ul. Wspólna 30, Warszawa Tel.: (022) , fax (022) ; Red. Nacz. Wojciech Petera, tel.: pow. 170 metrów kwadratowych, budynek gospodarczy, garaże pow. 70 metrów kwadratowych, na działce o powierzchni 3000 metrów kwadratowych. Działka ta znajduje się 4 kilometry od lasu oraz 9 kilometrów od jeziora. Dąbrowice, powiat kutnowski, województwo łódzkie. Tel.: Zmiany są konieczne Zdaniem Porozumienia Izb Rolniczych Polski Południowo- -Wschodniej po 13 latach funkcjonowania Ustawy o Izbach Rolniczych konieczne jest wprowadzenie zmian uwzględniających sygnalizowane od lat mankamenty, jak i nową sytuację spowodowaną wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej i dynamicz- ne zmiany na naszej wsi. Porozumienie Izb Rolniczych Polski Południowo-Wschodniej postuluje więc do resortu rolnictwa o przyspieszenie procesu legislacyjnego dotyczącego złożonego w Sejmie projektu Ustawy o zmianie ustawy o Izbach Rolniczych.\n3 listopad 2009 NR 11 Wypowiedź wiceministra rolnictwa Nowa WPR szansą dla polskiego rolnictwa Tocząca się obecnie dyskusja na temat przyszłości Wspólnej Polityki Rolnej (WRP) po roku 2013 przygotowuje podstawy pod zaplanowany na kolejne lata proces legislacyjny, w którym zostaną wypracowane podstawy prawne przyszłej WRP. W lecie lub wczesną jesienią 2010 roku przewidziana jest publikacja przez Komisję Europejską Komunikatu na temat przyszłości WPR po 2013 roku. Oczekuje się, że będzie on zawierał pewne scenariusze możliwych zmian, które zostaną następnie przedyskutowane na forum Unii Europejskiej. W połowie 2011 roku Komisja Europejska ma przedstawić oficjalne projekty legislacyjne w zakresie przyszłości WPR. Publikacja projektów legislacyjnych w zakresie przyszłości WPR po 2013 roku zbiegnie się w czasie z objęciem przewodnictwa przez Polskę w Radzie. Z punktu widzenia interesu naszego kraju, jest kwestią kluczową czy w przyszłe projekty legislacyjne zostaną wpisane rozwiązania zapewniające wyrównanie poziomu płatności bezpośrednich w UE. Polska wielokrotnie domagała się zapewnienia równych warunków konkurencji na jednolitym rynku Unii Europejskiej poprzez powiązanie poziomu i dystrybucji wsparcia finansowego poszczególnych działań, w tym w zakresie wsparcia bezpośredniego aktualnymi i przyszłymi celami, co między innymi wymaga odejścia od historycznych pułapów kopert płatności bezpośrednich. Postulat ten był wielokrotnie zgłaszany przez Polskę zarówno w trakcie zakończonego Przeglądu WPR, którego wyniki stanowią punkt wyjścia dla obecnej dyskusji nt. przyszłości WPR. Warto w tym miejscu przypomnieć, że Wspólna Polityka Rolna jest historycznie pierwszą spośród wspólnych polityk społeczno-ekonomicznych Wspólnot Europejskich. Zmieniające się na przestrzeni kilku dziesięcioleci uwarunkowania zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne sprawiły, że podlegała ona ciągłej ewolucji. Kolejne reformy tej polityki odzwierciedlały Kombajnem po drogach publicznych Zarząd Krajowej Rady Izb Rolniczych, zwrócił się do ministra rolnictwa i rozwoju wsi Marka Sawickiego jako członka Rządu RP odpowiedzialnego za sprawy wsi i rolnictwa o wystąpienie do ministra Infrastruktury Cezarego Grabarczyka z inicjatywą zmiany przepisów rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz. U r. Nr 267, poz. 2660) poprzez rozszerzenie katalogu zezwoleń wymienionych w art. 4 tego aktu o zezwolenie wydawane na przejazd kombajnów zbożowych w okresie żniw. Proponowane obecnie rozwiązanie wynika ze specyfiki prowadzenia produkcji rolnej w kraju, w szczególności dużego rozdrobnienia gospodarstw w południowych województwach, gdzie wielu rolników uprawiając zboża na kilkunastu bądź kilkudziesięciu działkach zmuszonych jest w okresie zbiorów do częstych, krótkich przejazdów kombajnem po drogach publicznych. Z uwagi na powyższe, często w takich przypadkach dochodzi do złamania prawa, ponieważ z praktycznego punktu widzenia nie ma możliwości, aby osoba obsługująca kombajn za każdym razem demontowała przed takim przejazdem heder. Szerokość tej części przekracza 3,5 m, dlatego niemożliwe jest uzyskanie przez rolników zezwolenia na przejazd kombajnu na po drogach publicznych na czas nieokreślony jako nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, o którym mowa w art. 4 ust. 1. mówi Wiktor Szmulewicz, prezes Krajowej Rady Izb Rolniczych. Dlatego też samorząd rolniczy stoi na stanowisku, że omawiana kwestia wymaga specyficznego podejścia. Rolnicy nie chcą działać wbrew ustanowionemu prawu, jednakże przytoczona powyżej sytuacja zmusza niejako do niezgodnego z przepisami postępowania. Zważywszy na fakt, że problemy te mają charakter okresowy, tj. związany bezpośrednio z przełomem lipca i sierpnia. W opinii zarządu KRIR sugerowane rozwiązanie powinno dotyczyć zezwoleń na ten newralgiczny okres dwóch miesięcy. Mając na uwadze konieczność zachowania zasad bezpieczeństwa wszystkich użytkowników dróg publicznych, dodatkowym obostrzeniem w przypadku zezwoleń na przejazd kombajnem uzbrojonym w heder należałoby jednak określić maksymalny dystans między poszczególnymi działkami rolnymi. konieczność sprostania coraz to nowym wyzwaniom. Pomimo istniejących głosów krytyki należy pamiętać, iż dzięki kolejnym reformom Wspólna Polityka Rolna stała się nowoczesnym instrumentem realizacji szeregu wspólnotowych celów, nie tylko tych tradycyjnie związanych z produkcją żywności. Szczególnym osiągnięciem tych reform jest silne ukierunkowanie rozwoju rolnictwa europejskiego na potrzeby konsumentów, przy jednoczesnym ułatwieniu jego przygotowania do globalnej konkurencji. Artur Ławniczak Podsekretarz Stanu Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi Proste, przejrzyste i zrozumiałe Zdaniem eurodeputowanego Czesława Siekierkiego (PSL) powinny być uchylone niektóre akty prawne w dziedzinie Wspólnej Polityki Rolnej, ponieważ ciągle słychać, że w Unii Europejskiej mamy zbyt dużo regulacji, które ograniczają funkcjonowanie gospodarki rynkowej. Dotyczy to w znacznej mierze WPR, w której pomimo wprowadzenia wielu uproszczeń i likwidacji szeregu przepisów dalej dużo obowiązujących dotychczas aktów jest niepotrzebnych. Szereg aktów nie wywołuje już skutków prawnych, a treść kolejnych włączono do innych dokumentów. Stwarza to ogromne obciążenie czasowe i finansowe dla naszych rolników i wymaga rozbudowanej administracji. Dlatego uważam, że konieczna jest dalsza aktualizacja, konsolidacja, uproszczenie prawa unijnego, a także uchylenie szeregu niepotrzebnych aktów prawnych, tak aby obowiązujące przepisy były proste, przejrzyste i zrozumiałe. Przybliży to Unię do jej obywateli mówi Czesław Siekierski. str. 3 Lżejsze tornistry uczniów Szanowni Państwo, Drodzy Rodzice i Nauczyciele Wszystkich rolników, produ- Wcentów roślin uprawnych Wzachęcamy do skorzysta- Wnia ze strony internetowej Centralnego Ośrodka Badań Roślin Uprawnych (COBORU) (patrz Przydatne linki ). Oprócz podstawowych informacji na temat działalności Ośrodka, w zakładce Doradztwo odmianowe (www.coboru.plpolska/index) można We wrześniu weszła w życie Wnowelizacja rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach nakładającego na szkoły obowiązek zapewnienia uczniom klas pierwszych szkoły podstawowej i gimnazjum możliwości pozostawienia w szkole części podręczników i przyborów szkolnych. Według norm Światowej Organizacji Zdrowia ciężar tego, co dziecko dźwiga na plecach, nie powinien przekraczać 10 proc. wagi dziecka. Tymczasem w Polsce badania prowadzone przez Państwową Inspekcję Sanitarną pokazały, że 44 proc. uczniów miejskich i 38 proc. uczniów na wsiach dźwigało za ciężkie tornistry, co prowadzi do trwałych wad postawy u uczniów. Tornister ucznia ważył niejednokrotnie 6, 7 a nawet 10 kilogramów. Ministerstwo Edukacji Narodowej nie zdecydowało się na wprowadzenie jednego rozwiązania, jednego typu szafki, ponieważ zupełnie inne są potrzeby ucznia w klasie pierwszej szkoły podstawowej, a inne ucznia szkoły gimnazjalnej. Rozwiązania techniczne mogą być więc różne. Nowe rozporządzenie wcale nie musi pociągać za sobą dodatkowych kosztów. W tej chwili większość klas ma swoje sale lekcyjne, swoje meble, i można tak je zagospodarować, żeby część przyborów pozostała w tych miejscach, gdzie są. Trzeba je tylko zabezpieczyć i sprawić, żeby były pod ręką. Kupowanie szafek nie jest więc niezbędne, choć jest to dobre rozwiązanie. Będziemy systematycznie monitorować, jakie rozwiązania są przyjmowane przez poszczególne szkoły, by upewnić się, że udało się rozwiązać ten problem, nierozwiązany od wielu lat. Powinniśmy zrobić wszystko, co możliwe, aby zapobiegać wadom postawy, a przecież ciężki tornister, wypełniony podręcznikami i noszony przez najmłodszych uczniów codzienne z domu do szkoły i z powrotem, właśnie może je spowodować. Dorośli powinni planować co dziecko ma wziąć do szkoły, a także w jaki sposób uchronić je przed noszeniem ciężkich rzeczy. Z pozdrowieniami, Zbigniew Włodkowski, Podsekretarz Stanu Ministerstwa Edukacji Narodowej Producenci rolni i przetwórcy razem Opolska Izba Rolnicza jest jedną ze stron porozumienia, które ma służyć konsolidacji producentów żywności w naszych regionie. Wspólne rozmowy doprowadziły do sprecyzowania dokumentu przyjętego przez zarząd Izby. Porozumienie zostanie podpisane przez Izbę oraz marszałka województwa opolskiego, Związek Pracodawców Dzierżawców Rolnych, Związek Rewizyjny Rolniczych Spółdzielni Produkcyjnych oraz Opolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Łosiowie. Porozumienie jest odpowiedzią na zmieniające się warunki ekonomiczne i gospodarcze. Strony uznały, że organizowanie się rolników w struktury gospodarcze jest obecnie koniecznością. Stwierdzono również, że niezbędna jest współpraca pomiędzy istniejącymi grupami producentów rolnych oraz tworzenie powiązań gospodarczych pomiędzy towarowymi producentami rolnymi, a przetwórcami rolnymi. Uzgodniono, że program zawarty w porozumieniu będzie realizowany etapami poprzez wspieranie działań mających na celu tworzenie grup producentów rolnych na terenie woj. opolskiego, nawiązywanie współpracy pomiędzy istniejącymi grupami producentów, powołanie podmiotu gospodarczego reprezentującego grupy producentów rolnych. Izba Rolnicza w Opolu Doradztwo odmianowe zapoznać się z charakterystyką odmian zbóż, porównać wybrane odmiany dla poszczególnych cech, zapoznać się z nowo zarejestrowanymi odmianami i odmianami rekomendowanymi do uprawy na obszarze województwa oraz z wynikami porejestrowych doświadczeń odmianowych. MIR\n4 str. 4 listopad 2009 NR 11 Konieczna zmiana rozporządzenia Zdaniem Związku Producentów Ryb, aby jak najszersza grupa rybaków mogła skorzystać z pomocy finansowej z Osi II na działania wodnośrodowiskowe, konieczna jest zmiana rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 Akwakultura ( ) Dz. U. Nr 147, poz Zarząd ZPR domaga się przede wszystkim anulowania obowiązku dołączania do wniosku o dofinansowanie w ramach 2.2.,,Działania wodnośrodowiskowe potwierdzenia złożenia sprawozdania RRW 22 za 2008 rok. Ponadto przesunięcia części środków z Osi 4 do Osi 4 Programu Operacyjnego w celu zabezpieczenia środków na sprawiedliwe sfinansowanie,,działań wodno środowiskowych w taki sposób, by obiekty stawowe znajdujące się na terenach chronionych Natura 2000 mogły otrzymać wsparcie finansowe oraz anulowanie obowiązku sporządzania dyskryminujących sprawozdań RRW 22 przez producentów ryb rolników gospodarujących na stawach rybnych. Rybacy odczuwają ogromne poczucie niesprawiedliwości, gdyż długo oczekiwane wsparcie finansowe znowu się oddala i to z powodu dyskryminującego producentów ryb sprawozdania! Dyskryminującego, ponieważ spośród obowiązujących w Polsce 27 sprawozdań RRW poza gospodarstwami rybackimi żadne inne podmioty gospodarstw rolnych nie składają żadnych sprawozdań RRW. O tym, że rybak jest rolnikiem, świadczy fakt, że zgodnie z klasyfikacją gruntów,,grunty pod stawami rybnymi są użytkami rolnymi mówi Krzysztof Kareń, prezes zarządu Związku Producentów Ryb. Uważamy, że wymóg dołączania do wniosku o dofinansowanie certyfikatu ukończenia kursu dobrostanu, posiadania numeru weterynaryjnego oraz posiadania pozwolenia wodnoprawnego jest na tyle wystarczający, aby nie musiał być potwierdzony przez RWW 22. Jak podkreślają działacze ZPR w podobnym programie rolno środowiskowym nie wymagane jest składanie żadnych sprawozdań. Program wodnośrodowiskowy podobnie jak rolnośrodowiskowy jest finansowym wsparciem dla osób, które gospodarują w sposób tradycyjny, przyjazny dla środowiska. To rekompensata za utracone korzyści na rzecz ochrony środowiska. W sytuacji rybaków nie należy zapominać, że głównym instrumentem stanowiącym ochronę przyrody są obszary Natura Kompleksy stawów znajdujące się na takim terenie odgórnie objęte są ograniczeniami dotyczącymi intensywności gospodarowania i inwestycji. Jako rekompensatę tych ograniczeń wprowadzono dofinansowanie do stawów położonych na obszarach Natura Obszary ochrony przyrody Natura 2000 tworzono na terenie stawów, bez pytania rybaków nie tylko o zgodę, ale nawet o opinię. Dlatego też obecnie rybaków najbardziej boli, że pieniądze, które miały być rekompensatą za ustępstwa wobec środowiska są tak obwarowane, że nie będzie można ich uzyskać dodaje Krzysztof Kareń. Związek Producentów Ryb wręcz upatruje w zapisanym w rozporządzeniu obowiązku dołączania do wniosku o dofinansowanie potwierdzenia złożenia sprawozdania RWW 22 działania mającego na celu wyeliminowanie większości gospodarstw rybackich z możliwości uzyskania dopłat wodnośrodowiskowych. Goście z Wielkopolski Członkowie Rady Powiatowej Wielkopolskiej Izby Rolniczej w Szamotułach w dniach 3 4 listopada przebywali w Warszawie. Goście z Wielkopolski odwiedzili między innymi Sejm RP, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz uczestniczyli w odbywających się właśnie w tych dniach w Pałacu Kultury i Nauki XVIII Targach Mleczarskich Mleko Expo Wizyta w stolicy Polski była też okazją do spotkania z Arturem Ławniczakiem, podsekretarzem stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Wiktorem Szmulewiczem, prezesem Krajowej Rady Izb Rolniczych. W trakcie spotkania z wiceministrem rolnictwa dyskutowano przede wszystkim o problemach, z jakimi ostatnio borykają się mieszkańcy wsi. Natomiast w siedzibie samorządu KRIR prezes Szmulewicz oraz pracownicy Biura KRIR zapoznali rolników z powiatu szamotulskiego z bieżącą działalnością Krajowej Rady Izb Rolniczych a także poinformowali o tegorocznych działaniach samorządu rolniczego na forum w Brukseli. O prywatyzacji rolniczych spółek Szanse i zagrożenia Przyszłość gospodarstw rolnych w terenach górskich i podgórskich to temat konferencji regionalnej zorganizowanej przez Małopolską Izbę Rolniczą 26 października br. w Nowym Sączu. Podczas spotkania panele dyskusyjne przeprowadzili Paweł Augustyn, prezes MIR, prof. dr hab. Czesław Nowak z Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie, Jan Krzysztof Ardanowski, doradca Prezydenta RP, Mirosława Miłosławska-Kozak k z MRiRW, Ewa Stachura-Kruszewska, prezes Zarządu TUW oraz Stanisław Śmierciak, przewod- niczący Rady Powiatowej MIR w Nowym Sączu. W krótkiej charakterystyce dotyczącej terenów górskich i podgórskich w kontekście prowadzenia na tych obszarach gospodarstw rolnych oraz ich sytuacji ekonomicznej, przedstawiono szanse i zagrożenia rolnictwa górskiego. MIR Z wizytą w Saksonii W Wcja z Warmii i Mazur gościła w Landzie Saksonia- WAnhalt podczas wyjazdu studyjnego zorganizowanego przez Urząd Marszałkowski Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Uczestnicy wyjazdu zapoznali się z funkcjonowaniem biogazowni oraz siłowni wiatrowych. Szczególnie interesująca była obserwacja produkcji turbin wiatrowych w firmie ENERCON w Magdeburgu, która wśród swoich wyrobów ma największe na świecie turbiny wiatrowe o mocy 6MW. Przedstawiciele W-MIR mieli okazję spotkać się z wiceprzewodniczącą związku rolników Landu Saksonia-Anhalt. Podczas spotkania zapoznali się z działalnością tej organizacji. Wstępnie uzgodniono dalszą współpracę między rolnikami Warmii i Mazur a rolnikami Landu Saksonia-Anhalt. W dniach października 2009 roku delega- Aleksandra Ciechanowicz-Osiecka WMIR Ministerstwo Skarbu Państwa 20 października zorganizowało spotkanie z przedstawicielami organizacji rolniczych, którego celem było omówienie koncepcji prywatyzacji spółek rolno-spożywczych. Z reprezentantami środowiska rolniczego, wśród których nie zabrakło zarządu Krajowej Rady Izb Rolniczych oraz prezesów wojewódzkich izb rolniczych, spotkali się podsekretarze Stanu resortu skarbu: Joanna Schmid i Jan Bury, a także sekretarz stanu Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi Kazimierz Plocke. Spotkanie było okazją do oficjalnego zaprezentowania efektu prac Zespołu do spraw opracowania koncepcji prywatyzacji spółek rolno-spożywczych powołanego przy Ministrze Skarbu na podstawie stosownego zarządzenia w tej sprawie z 30 września 2008 roku. Prywatyzacji na preferencyjnych zasadach określonych w ramach niniejszego programu zostanie poddanych 12 spółek 4 tzw. SHiUZ-y tj. podmioty zajmujące się hodowlą i rozrodem zwierząt oraz 8 hurtowych rynków rolnych będących w gestii Ministerstwa Skarbu Państwa, których wybór poprzedzony został szczegółową analizą statutów, aktualnie prowadzonej działalności, sytuacji ekonomicznej oraz perspektyw rozwoju. Na zbliżonych do przedstawionych w koncepcji zasadach zostanie przeprowadzona również prywatyzacja Krajowej Spółki Cukrowej S.A. W toku prac zespołu z grupy spółek objętych Koncepcją wyłączono podmioty z otoczenia rolnictwa z uwagi na zakres ich działalności oraz okresowy charakter współpracy z producentami rolnymi. Adam Stępień Biuro KRIR Doskonałym prezentem pod choinkę, wszak zbliżają się już święta Bożego Narodzenia, dla wszystkich miłośników historii polskiej wsi może być książka autorstwa Stefana Lewandowskiego,,Dyskryminacja chłopów przez komunistów w Polsce Ludowej (Wydawnictwo Akademickie,,Żak ). Autor starał się w publikacji tej wypełnić jedną z tzw. białych plam, jaką w historii Polski Ludowej stanowi dyskryminacja chłopów. Książka ma formę kalendarium, w którym zostały zebrane w układzie chronologicznym dokumenty partyjne i państwowe z okresu PRL, dyskryminujące chłopów oraz fakty ilustrujące prześladowanie, wywłaszczanie i zniewalanie chłopów, ludowców i wiciarzy pod partyjnym y Z rolniczej biblioteczki hasłem propagandowym sojuszu robotniczo-chłopskiego. Kalendarium zostało opracowane na podstawie kwerendy archiwalnej i bibliograficznej oraz relacji chłopów, którzy przetrwali na swoim okres kolektywizacji własności rolnej i socjalizacji wsi. Jestem przekonany, że rejestracja chronologiczno-faktograficzna zniewolenia ideologicznego i dyskryminacji ekonomicznej chłopów oraz ich przywódców politycznych ułatwi zrozumienie problemów wsi i rolnictwa po upadku reżimu komunistycznego mówi Stefan Lewandowski. Opracował:\n5 listopad 2009 NR 11 Rozmowa z marszałkiem województwa świętokrzyskiego ADAMEM JARUBASEM W Europejskiej Sieci Dziedzictwa Kulinarnego Panie marszałku, czym kierował się samorząd województwa świętokrzyskiego podejmując decyzję o przystąpieniu do Europejskiej Sieci Dziedzictwa Kulinarnego? Należy pamiętać, że dziedzictwo kulinarne to ważny element dziedzictwa kulturowego. Odrywa ogromną rolę w promocji każdego regionu, ze względu na swą różnorodność oraz specyfikę typowych dla danego regionu produktów żywnościowych i potraw. Wybierając miejsce na wypoczynek aktywny i mniej aktywny sprawdzamy przede wszystkim, co możemy zjeść, czego posmakować. Coraz częściej korzystamy z miejscowej kuchni, szukając smaków regionalnych, niepowtarzalnych, wytwarzanych tylko w danym miejscu. Zachowując i kultywując własne dziedzictwo kulinarne, nasz region dostarcza niezapomnianych wrażeń smakowych i mieszkańcom, i turystom. Wrażeń, jakich nie można doświadczyć nigdzie indziej. Do udziału w Europejskiej Sieci Dziedzictwa Kulinarnego przekonaliśmy się po wizytach studyjnych u europejskich koordynatorów w szwedzkim województwie Skáne i na duńskiej wyspie Borholm oraz u naszych kolegów z samorządu województwa warmińsko-mazurskiego, którzy pierwsi przystąpili do Europejskiej Sieci Dziedzictwa Kulinarnego. Ich argumenty były i są przekonujące kuchnia to nie tylko fast food, to ważny składnik dobrze pojętej promocji regionu. Jakie działania chce prowadzić Świętokrzyskie w ramach Sieci? Przede wszystkim musimy zbudować sieć, która pozwoli zwiększyć poziom usług turystycznych, gastronomicznych, hotelarskich w regionie świętokrzyskim. Uważamy, że regionalne oznakowanie restauracji, zajazdów, hoteli, gospodarstw agroturystycznych, sklepów, produktów i potraw zwiększy popyt na żywność wysokiej jakości pochodzącą ze Świętokrzyskiego. Idea funkcjonowania Europejskiej Sieci Dziedzictwa Kulinarnego pokrywa się z naszymi wcześniejszymi działaniami w sprawie rozwoju sektora produkcji i sprzedaży naturalnej żywności tradycyjnej i regionalnej wysokiej jakości. Wiąże się też ze stanowiskiem XIII Zgromadzenia Ogólnego Związku Województwa RP z 6 grudnia 2006 r. W sprawie rozwoju w Polsce sektora produkcji i sprzedaży naturalnej żywności wysokiej jakości, w tym tradycyjnej. Zgodnie z nim samorząd województwa podjął się budowy i rozwijania rynku tego rodzaju żywności. Pierwszym działaniem podjętym w ramach Europejskiej Sieci Dziedzictwa Kulinarnego będzie zorganizowanie kilkunastu powiatowych konferencji popularyzujących Sieć. Jak w województwie świętokrzyskim promowana jest żywność tradycyjna? Urząd Marszałkowski wspiera producentów, którzy zajmują się wytwarzaniem takich produktów. Między innymi informuje ich o możliwościach i zasadach wpisu produktu na ministerialną Listę Produktów Tradycyjnych. Podejmowane są też działania, które mają zwiększyć świadomości mieszkańców naszego regionu, jakie tradycyjne produkty są w Świętokrzyskim wytwarzane i gdzie je można kupić. Staramy się też prezentować produkty przy okazji organizowanych i współorganizowanych przez Urząd konkursów kulinarnych, wystaw, imprez kulturalnych w województwie oraz poza nim. Przyświeca nam idea od pola do stołu. Promujemy ją najpierw wśród małych lokalnych producentów regionalnych i tradycyjnych surowców, przez regionalne małe i większe przetwórnie, kończąc na gastronomii i sklepach. Chcemy w naszym regionie wprowadzić grupową markę, wspólny znak towarowy, już znany w wielu regionach Europy. Jeśli takich producentów surowców, przetwórców, restauratorów powiążemy w sieć w Europejską Sieć Dziedzictwa Kulinarnego ich działania przełożą się bezpośrednio na kształtowanie regionalnego i lokalnych rynków pracy. A na tym skorzystają mieszkańcy. Zaś goście regionu świętokrzyskiego będą wiedzieli, gdzie kupić i zjeść nasze tradycyjne produkty. Czytelników magazynu Smak i Tradycja zapraszam na piękną, bogatą w dziedzictwo kulturowe i kulinarne ziemię świętokrzyską. Staracie się Państwo organizować finały regionalne Konkursu Nasze Kulinarne Dziedzictwo w atrakcyjnych miejscach. W tym roku był to Rynek Starego Miasta w Sandomierzu. Taki konkurs wymaga odpowiedniej oprawy. Dlatego wybraliśmy piękny i turystycznie atrakcyjny Sandomierz. Imprezie konkursowej towarzyszyło wiele atrakcji: jarmark Świętokrzyskie Smaki, na którym można było kupić produkty tradycyjne i lokalne, pochodzące z naszego regionu; quiz na temat świętokrzyskiej kuchni i produktów regionalnych; degustacja różnych specjałów. Na scenie występowały kapele ludowe i zespoły folklorystyczne. Chociaż aura niesprzyjała: rzęsisty deszcz, wiatr i zimno, to na sandomierski rynek przyszło wielu mieszkańców miasta i regionu oraz turystów. Smakowali i kupowali zawijańce i kołacze, pieczone pierogi i pieczywo, syropy, nalewki i wina, wyroby wędliniarskie. Do konkursu zgłoszono 55 produktów przygotowanych przez koła gospodyń wiejskich, właścicieli gospodarstw i gospodarstw agroturystycznych, małe firmy. To produkty tradycyjne, nierzadko już nieco zapomniane, charakterystyczne dla naszego regionu. Komisja, która oceniała produkty, brała przede wszystkim pod uwagę ich związek z regionem świętokrzyskim, m.in. pochodzenie wykorzystanych w produkcji składników i ich nietypową recepturę. O nagrody rywalizowało kilkanaście rodzajów wypieków, wśród nich: chleb orkiszowy i ze śliwką, banioczek (placek z dyni), marchwiarz, obwarzanki skoszyńskie i amoniaczki; napoje, m.in. miętówka świętojańska klasztorna, syrop sosnowy, sosnówka jeżynowa i wino z ryżu; pierogi, sery oraz smakowite wędliny: rolowaniec świętokrzyski, kaszanka szarbianka i swojski wek (wieprzowina zapiekana w piecu chlebowym). Prezentowano miętę pińczowską i wyroby z dyni szlacheckiej. Nie zabrakło ziemi sandomierskiej do konkursu zgłoszono jabłka sandomierskie. Czytelników miesięcznika Polska Wieś pragnę zaprosić na piękną, bogatą w dziedzictwo kulinarne i kulturowe Świętokrzyską Ziemię. Dziękuję za rozmowę. ARiMR będzie miała akredytacje na wszystkie działania PROW Agencja spełnia wszystkie wymogi Unii Europejskiej. Zespół akredytacyjny pozytywnie ocenił stan przygotowań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do pełnienia funkcji agencji płatniczej dla kilku ostatnich działań finansowanych z PROW Wyrazem tego jest zarekomendowanie ministrowi finansów, Jackowi Rostowskiemu, przyznania pełnej akredytacji dla ARiMR jako agencji płatniczej dla tych działań. Chodzi o działania wspierające Odtwarzanie potencjału produkcji leśnej zniszczonego przez katastrofy oraz wprowadzenia instrumentów zapobiegawczych i Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju, a także wypełnianie wymagań w zakresie bezpieczeństwa informacyjnego, na które do str. 5 Pełna akredytacja ARiMR Zgodnie już z kilkuletnią tradycją na początku każdego roku, jeszcze przed rozpoczęciem sezonu wegetacyjnego, firma DuPont Środki dla Rolnictwa organizuje cykl konferencji informacyjno- -naukowych dla producentów rolnych. W 2010 roku zaplanowano 12 takich seminariów na terenie całego kraju. - Głównym celem konferencji jest przekazanie uczestnikom kompleksowej wiedzy z zakresu szeroko pojętego agrobiznesu. Podzielimy się informacjami o najnowszych osiągnięciach naukowych dla rolnictwa, szczególnie dla produkcji roślinnej. Nie zabraknie także informacji dotyczących aktualnej sytuacji ekonomicznej na rynkach rolnych. W programie każdej konferencji uwzględnione są aspekty z zakresu technologii uprawy najważniejszych gatunków roślin, tj. zbóż, kukurydzy, rzepaku i buraków cukrowych. Omawiane będą najnowsze rozwiązania z zakresu ochrony roślin, ale również inne elementy agrotechniki, jak nasienni- Z myślą tej pory ARiMR nie miała akredytacji oraz Korzystanie z usług doradczych przez rolników i posiadaczy lasów i Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności, gdzie dotychczas Agencja miała częściową akredytację pozwalającą na przyjmowanie wniosków o pomoc, ale nie mogła podpisywać umów i wypłacać pieniędzy. Rekomendacja przedstawiona przez zespół specjalistów Ministrowi Finansów potwierdza, że ARiMR spełnia we wszystkich istotnych aspektach kryteria akredytacyjne i może w pełni obsługiwać wszystkie działania z PROW , jakie jej powierzono do wdrażania, począwszy od przyjmowania wniosków o pomoc, poprzez podpisywanie umów czy wydawanie decyzji, wypłatę wsparcia, a skończywszy na rozliczaniu przyznanej pomocy. Źródło: MRiRW o producentach rolnych ctwo czy planowanie nawożenia mówi Jacek Czernichowski, starszy specjalista ds. marketingu z DuPont Środki dla Rolnictwa. Natomiast w 2010 roku tematem wiodącym spotkań z rolnikami będzie zagadnienie dotyczą- ce wprowadzenia na polski rynek nowej generacji herbicydów zbożowych DuPont w technologii SX. W związku z tym zaplanowane są wystąpienia polskich i zagranicznych przedstawicieli firmy DuPont. Ponadto, jak co roku, ważne informacje przekażą naukowcy z niezależnych ośrodków naukowych, a także przedstawiciele firm agrobiznesowych, takich jak: Pioneer, Agricon i inne. Podczas konferencji przewidziane są również wystąpienia przedstawicieli związków i federacji producentów. Zdaniem organizatorów umożliwi to nie tylko zapoznanie się z bieżącymi problemami, ale także stworzy okazję do kuluarowych spotkań i dyskusji. Plan konferencji Wtorek Opole Filharmonia Środa Katowice Dom Lekarza Czwartek Sieniawa Pałac w Sieniawie Piątek Lublin Teatr Muzyczny Wtorek Wrocław Uniwersytet Przyrodniczy Środa Poznań Kinepolis Czwartek Włocławek Multikino Wtorek Stargard Szczeciński MOK Kino Środa Koszalin Multikino Czwartek Elbląg Multikino Wtorek Mikołajki Hotel Gołębiewski Środa Bydgoszcz Multikino\n6 str. 6 listopad 2009 NR 11 Społecznik z Dębna laureatem Fot. J. Kamińska Laureat z Katarzyną Boczek prezesem Fundacji 4-H Kazimierz Krawiec z Dębna w powiecie leżajskim został laureatem wojewódzkich eliminacji konkursu im. Edwarda Piszka, Szczepana Pieniążka i Donalda Evansa o Nagrodę Kryształowej Koniczyny. To on reprezentował Podkarpacie 23 października br. w Warszawie podczas ogólnopolskiego finału tego konkursu. Jednak za zwycięstwo w wojewódzkich eliminacjach pan Kazimierz nagrodę odebrał już 16 października br. w Boguchwale, podczas uroczystego podsumowania wojewódzkiej edycji konkursu na najlepszych społeczników wiejskich zorganizowanego przez Podkarpacką Izbę Rolniczą. Tegoroczny konkurs o laur Kryształowej Koniczyny organizowano już po raz dziewiąty. Niezmiennie ideą konkursu, którego pomysłodawcą i głównym organizatorem jest Fundacja Edukacyjna 4H było wyróżnienie osób, które upowszechniają ideę wolontariatu poświęcając swój wolny czas i swoje umiejętności na rzecz rozwoju edukacji na terenach wiejskich. Celem konkursu jest dostrzeżenie takich osób i docenienie ich społecznej pracy. Jury konkursu oceniało osiągnięcia kandydatów zarówno w rozwijaniu oświaty pozaszkolnej, jak i w rozwijaniu wolontariatu na rzecz oświaty wiejskiej. W konkursie uczestniczyć mogli pracownicy naukowi instytutów, nauczyciele szkół rolniczych, pracownicy jednostek obsługujących rolnictwo, pracownicy i członkowie samorządów, wójtowie, burmistrzowie, przedstawiciele organizacji pozarządowych oraz wolontariusze pracujący z dziećmi i młodzieżą na obszarach wiejskich. Przy ocenie regulaminowo zwracano uwagę tylko na pracę wykraczającą poza obowiązki wynikające z umowy o pracę. W tym roku do konkursu o laur Kryształowej Koniczyny na Podkarpaciu nominowano cztery osoby. Drugie miejsce w wojewódzkim etapie konkursu zajął Ryszard Szypuła, a kolejne lokaty panie: Józefa Smagacz i Bronisława Bajor. Kazimierz Krawiec, laureat konkursu, z zawodu drogowiec, jest inicjatorem powołania Stowarzyszenia Wsi Dębno oraz Niepublicznego Gimnazjum w Dębnie. Dzięki jego społecznej pracy w miejscowości powstał park rekreacyjno-sportowy z placem zabaw i skateparkiem, a uzdolniona młodzież z gimnazjum może korzystać z Funduszu Stypendialnego. Pan Kazimierz jest koordynatorem wielu projektów umożliwiających wyrównywanie szans edukacyjnych dzieci i młodzieży, m.in. Rozwój ucznia przez informatykę i kulturę, Z przyrodą na Ty, Od maluczkich do sędziwych, Aktywne Dębno, Zróbmy to razem dla Dębna oraz Dębno równa do najlepszych. Działania pana Krawca integrują wszystkie organizacje działające w naszej wsi, co przyczynia się do bardzo dużej aktywności społecznej zarówno dzieci, młodzieży, jak i dorosłych powiedział Bogusław Urban, dyrektor Niepublicznego Gimnazjum w Dębnie. Uroczyste spotkanie podsumowujące etap wojewódzki konkursu prowadził w Boguchwale Stanisław Fal, wiceprezes Izby Rolniczej, a uczestniczyli w nim przedstawiciele najważniejszych instytucji pracujących na rzecz rolnictwa w województwie podkarpackim. Lucyna Rudny Podkarpacka Izba Rolnicza Obradowali w Ustroniu W dniach października br. w Ustroniu, województwo śląskie, odbyło się posiedzenie Porozumienia Izb Rolniczych Polski Południowo- Wschodniej zorganizowane przez Śląską Izbę Rolniczą. W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele izb rolniczych z województw: podkarpackiego, małopolskiego, lubelskiego, świętokrzyskiego, śląskiego oraz opolskiego. Przedstawiciele izb podczas dwudniowego spotkania, któremu towarzyszyła konferencja nt. Przyszłość gospodarstw drobnotowarowych na obszarze Polski Południowo-Wschodniej przedyskutowali aktualne problemy nurtujące rolnictwo. W trakcie obrad sygnatariusze Porozumienia wypracowali osiem uchwał, które dotyczyły: zniesienia wymogu odrolnienia gruntów rolnych w przypadku inwestycji realizowanych przez grupy producentów rolnych związanych z prowadzoną przez nie działalnością, ale też: podjęcia działań zapobiegających ewentualnemu karaniu rolników w związku z uchybieniami administracyjnymi dotyczącymi funkcjonowania systemu ewidencji gruntów LPiS oraz podjęcia działań na rzecz uruchomienia programów wsparcia wapnowania gleb (ze środków WFOŚiGW) w ramach pomocy de minimis w rolnictwie oraz podjęcia działań w ramach Programu krajowego mającego na celu uruchomienie notyfikowanego przez KE wsparcia wapnowania gleb. Porozumienie podjęło stanowiska: w sprawie oceny sytuacji na głównych rynkach płodów rolnych oraz sytuacji dochodowej w rolnictwie; w sprawie uruchomienia działania Renty strukturalne i Wsparcia gospodarstw drobnotowarowych w ramach PROW , a także w sprawie dopuszczenia możliwości korzystania z sanatoriów KRUS dla rolników, którzy przeszli na rentę lub emeryturę. Podjęli również stanowisko w sprawie wypracowania jednolitej, spójnej i skutecznej polityki w sferze społeczno-gospodarczej dotyczącej gospodarstw drobnotowarowych. Członkowie Porozumienia przygotowali również uchwałę dotyczącą przyspieszenia procedur związanych z uchwaleniem Ustawy o zmianie ustawy o Izbach Rolniczych. Spotkania Porozumienia Izb Rolniczych mają na celu nie tylko przedyskutowanie spraw dotyczących rolnictwa Polski Południowo- Wschodniej, ale przede wszystkim wypracowanie wspólnych wniosków, które będą mieć wpływ na rozwiązywanie problemów nurtujących rolnictwo w naszym regionie. Wiesław Lada Podkarpacka Izba Rolnicza Probiotyki pożyteczne mikroorganizmy Promotorzy życia Mówiąc o probiotykach od zawsze spełniających wobec wszelkich stworzeń życiodajną rolę przez grupę pożytecznych mikroorganizmów, często określa się je jako promotorów życia. Drobnoustroje reprezentujące tę grupę m.in. potrafią przylepiać się do śluzówki, co w konsekwencji zmniejsza szansę przyczepiania się do niej bakterii chorobotwórczych. Przemysłowa produkcja pasz na masową globalną skalę z wykorzystaniem np. nowoczesnych metod termicznych oraz powszechne stosowanie antybiotyków w hodowli zwierząt zamiast chronić je przed chorobami, niejednokrotnie je wywołuje. Ludzie nauki coraz śmielej stwierdzają, że mutacje wywołane antybiotykami zamiast wzmocnić organizmy zwierząt przed rozwojem chorób wzmocniły, ale siłę i zjadliwość chorobotwórczych mikrobów. Jedna z teorii masowego pojawiania się w ostatnich latach ogromnej liczby grzybic i alergii zakłada, że zjawisko to jest spowodowane m.in. wyjałowieniem organizmów zwierzęcych z pożytecznej probiotycznej mikroflory. W praktyce hodowlanej przekłada się to na złe funkcjonowanie układu pokarmowego i zawartej w nim flory bakteryjnej. Mikroby mieszkające w jelitach zwierząt, z powodu wysoce przetwarzanej karmy, nie są w stanie chronić ich tak, jak dawniej. Pożytecznej mikroflory w przemysłowo produkowanej karmie jest coraz mniej, co niestety ułatwia aktywność chorobotwórczej mikroflorze. Podawanie do pasz probiotycznych dodatków oznacza zwiększanie w układzie pokarmowym mikrobów reprezentujących prozdrowotne gatunki bakterii kwasu mlekowego z rodzaju Lactobacillus i Bifidobacterium przez naukę określanych jako bakterii typu LB. Ich obecność wzmacnia wspomnianą ochronną barierę jelitową. Bakterie probiotyczne działają też hamująco, a nawet zabójczo w stosunku do bakterii szkodliwych, wytwarzając takie substancje jak: kwas mlekowy, nadtlenek wodoru i krótkie białka zwane bakteriocynami. Nic dziwnego, że probiotyki uznaje się za czynniki stymulujące wzrost organizmu. Jako naturalne stymulatory wzrostu nie powodują żadnych niepożądanych skutków ubocznych oraz odkładania się szkodliwych substancji w organizmach wszystkich zwierząt, poprawiając ich wzrost i rozwój. Poprzez produkcję kwasów organicznych, obniżają ph treści przewodu pokarmowego powodując zahamowanie rozwoju bakterii chorobotwórczych, takich jak: Clostridium sp., Escherichia coli, Salmonella sp. Jedyną ich wadą jest to, że zbyt długo nie zasiedlają organizmu gospodarza, gdyż są z niego wydalane. Dlatego też w stosowaniu tego rodzaju preparatów istnieje zasada: zaszczepić i doszczepiać. Probiotyki to żywe mikroorganizmy z grupy pożytecznych drobnoustrojów, jak również ich metabolity, których istota działania polega na zasiedlaniu danej przestrzeni, co w przypadku organizmu zwierząt chroni je przed rozwojem mikroorganizmów chorobotwórczych z grupy niepożytecznych drobnoustrojów. Probiotyki wpływają więc korzystnie na zasiedlany przez nich organizm danego gospodarza. Prozdrowotne funkcje probiotyków wynikają z ich następujących funkcji: a. produkują witaminy B 12 i K, które biorą udział m.in. w produkcji i regeneracji czerwonych krwinek, dzięki czemu zapobiegają anemii i wspomagają prawidłowe krzepnięcie krwi, b. uczestniczą w trawieniu niedobrych składników pokarmowych (np. rozpuszczalnego błonnika) i zmniejszają wchłanianie cholesterolu, c. zapobiegają rozwojowi komórek nowotworowych i pobudzają do pracy układ odpornościowy, d. hamują rozwój szkodliwych drobnoustrojów i pobudzają pracę jelit, dzięki czemu zapobiegają kłopotom z trawieniem. Mają one więc bezsporny wpływ na: 1. Znacznie lepsze wykorzystanie składników pokarmowych m.in. powiększa zagospodarowywanie azotu. 2. Poprawę zdrowia zwierząt, a szczególnie zwiększania ich odporności na stres. 3. Skrócenie czasu odnowy organizmu po przebytej chorobie, 4. Przyrosty masy ciała. Przekłada się to na wzrost efektywności każdej hodowli zwierząt. Z dużą radością informuję, że po kilkuletnich badaniach Północno-Wschodnie Centrum Mikroorganizmów, członek Grupy EM- WORLD Polska zarejestrowało (Weterynaryjny Numer Identyfikacyjny PL p) Mieszankę Paszową Uzupełniającą (MPU) na bazie żywych kultur bakterii (SCDProBio Balance Original TM ) o nazwie Pro-Biotyk (ema15) TM. Pro- Biotyk (ema15) TM nie jest modyfikowany genetycznie i stanowi substancję całkowicie bezpieczną dla zwierząt oraz roślin i ludzi. Probiotyczne mikroorganizmy zawarte w MPU Pro-Biotyk (ema15) TM to m.in.: Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus casei, Lactobacillus plantarum, Bacillus subtilis, Bifidobacterium bifidum, Bifidobacterium thermophilus. Oto przykładowe dawki: 1. Bydło mleczne ml (2 3 razy w tyg.), 2. Cielęta ml (3 razy w tyg.), 3. Lochy 50 ml dziennie, 4. Prosięta 5 10 ml dziennie, 5. Tuczniki ml dziennie, 6. Konie dorosłe 40 ml dziennie, 7. Źrebięta 20 ml dziennie, 8. Owce i kozy 20 ml dziennie, 9. Drób 2 litry/1000 litrów pitej wody (3 razy w tyg.), 10. Drobne zwierzęta domowe: psy, koty, ptaki ozdobne itd. podajemy do picia 0,2-procentowy roztwór wodny preparatu. Dobroczynny jego wpływ przejawia się zawłaszcza w sytuacjach, gdy zwierzęta spożywają karmę z udziałem konserwantów. Stanisław Kolbusz\n7 listopad 2009 NR 11 str. 7 Bliżej Instytutu Zootechniki Szklarniowe i polowe zagrody dla winniczków cz. II Przy konstruowaniu obiektów hodowlanych fermy winniczków można wykorzystać wiele elementów technologii stosowanej w chowie ślimaka szarego. Dotyczy to w szczególności budowy polowych i szklarniowych zagród hodowlanych. Zagrody o wysokości około 80 cm budowane są w szkielecie drewnianym, którego boki wypełnia tzw. płótno kiszonkarskie lub inny odporny na uszkodzenia mechaniczne materiał. Od góry, zagrody te wieńczone są drewnianymi parapetami skierowanymi do wewnątrz. Wysmarowanie spodniej powierzchni tych parapetów (desek) cienką warstwą towotu lub smaru samochodowego zmieszanego z solą zapobiega ucieczkom ślimaków hodowlanych z ogrodzonego terenu. Pod tą powierzchnią można też umieścić instalację elektrycznego pastucha, w postaci szerokiej taśmy z tworzywa sztucznego, po której 2 3 przewodami biegnie prąd o napięciu około 16 V. Następnym ważnym elementem wyposażenia jest instalacja deszczowni umożliwiająca drobnokropelkowe zraszanie całej powierzchni hodowlanej. Zagrody wyposażone są również w wolnostojące drewniane karmniki w postaci palet ustawionych cm nad powierzchnią podłoża. Na powierzchnię tych palet podaje się winniczkom paszę, a spodnia ich strona służy zwierzętom za schronienie przed słońcem i ptakami. Im większa jest łączna powierzchnia karmników w stosunku do powierzchni zagrody, tym większe można zastosować zagęszczenie ślimaków w przeliczeniu na 1m 2 powierzchni zagrody. Orientacyjnie, zagęszczenie palet powinno wynosić średnio 1 mb długości krawędzi palety w przeliczeniu na 1 m 2 powierzchni hodowlanej. O ile zagrody dla ślimaka szarego obsadzane są przeważnie perkiem (krzyżówka rzepiku) lub gorczycą, to w przypadku ślimaka winniczka niezbędny jest również znaczący udział roślinności łąkowej, gdyż winniczek szybciej zużywa zieloną masę mało odpornej na przygryzanie i przygniatanie roślinności pastewnej, niż ślimak szary. Wieloletnie badania prowadzone na fermie doświadczalno-produkcyjnej w Balicach k. Krakowa należącej do Instytutu Zootechniki Państwowego Instytutu Badawczego pozwoliły poznać możliwości produkcji winniczka w następujących grupach wiekowych: I Wylęg żerujący. Grupa wiekowa oznaczana symbolem 0+z. Są to 1 2. tygodniowe winniczki, które po wylęgu rozpoczęły aktywne poszukiwanie pokarmu i w związku z tym nadają się do obsadzenia nimi polowych lub szklarniowych zagród hodowlanych, w okresie od lipca do połowy sierpnia. II Wylęg jesienny. Tę grupę wiekową winniczków oznaczono symbolem 0+j. Wylęg jesienny winniczka uzyskuje się w okresie od października do listopada, w pierwszym roku życia ślimaków z wylęgu żerującego (0+z) w zagrodach polowych lub szklarniowych. Ta grupa wiekowa winniczków hodowlanych przeznaczona jest do zimowania na terenie zagród hodowlanych do czasu dalszego chowu w roku następnym lub do uzupełniania lokalnej, naturalnej populacji w roku bieżącym lub następnym. III Wylęg wiosenny w drugim roku życia. Ta grupa wiekowa winniczka oznaczona jest symbolem 1+w: cyfra 1 oznacza pierwszą w życiu danego osobnika przeżytą hibernację zimową, znak + oznacza wkroczenie w nowy, w tym wypadku drugi sezon hodowlany. Wylęg wiosenny otrzymuje się po hibernacji zimowej wylęgu jesiennego. Przeznaczony jest on do obsadzania hodowlanych zagród towarowych w okresie od kwietnia do maja w celu produkcji winniczka towarowego. Proponuje się też wykorzystywanie wylęgu wiosennego do uzupełniania nim lokalnej, naturalnej populacji w celu zwiększenia jej liczebności i możliwości jej eksploatacji. IV Winniczki towarowe w drugim roku życia. Symbol 1+t. Winniczki o rozmiarach ślimaków towarowych otrzymuje się z wylęgu wiosennego, w okresie od lipca do jesieni. W obecnej rzeczywistości gospodarczej produkcja towarowa winniczka może być opłacalna w polikulturze ze ślimakiem szarym. V Reproduktory winniczka w trzecim roku życia. Jest to grupa ślimaków dojrzałych do rozrodu, oznaczona symbolami 2+, 3+ i >3+, tj. ślimaki dojrzałe w trzecim (2+), czwartym (3+) roku życia oraz osobniki starsze (>3+). Reproduktory hodowlane uzyskuje się po dwóch hibernacjach zimowych z wyselekcjonowanych winniczków towarowych. Stworzenie pełnego, 2 3-letniego cyklu hodowlanego winniczków w warunkach intensywnej hodowli fermowej wymaga jednak dalszych badań. Na obecnym etapie badań prowadzonych w Polsce dotyczących chowu towarowego ślimaka winniczka stwierdzono dobre wyniki hodowlane i gospodarcze przy zastosowaniu technologii chowu tego gatunku ślimaka w polikulturze ze ślimakiem Helix aspersa. Zaobserwowano dobre wykorzystanie mieszanek paszowych oraz zwiększenie produkcji biomasy towarowej ślimaków. W fermowej produkcji towarowej winniczka szczególnie ważną rolę odgrywa prawidłowo prowadzony sektor rozrodu umożliwiający produkcję wylęgu jesiennego, a następnie wiosennego do obsady szklarniowych i polowych zagród towarowych. Rozród winniczka prowadzony jest w oparciu o reproduktory zbierane z naturalnej populacji, które są następnie uwalniane do środowiska naturalnego lub przetrzymywane do następnego sezonu rozrodu oraz własne reproduktory hodowlane uzyskiwane w trzecim sezonie chowu. Dobre wyniki chowu towarowego w znacznej mierze zależą od wczesnego terminu rozrodu winniczków na wiosnę, masy ich ciała w jesieni oraz jakości żywienia w tych okresach. W stosunku do produkcji towarowej ślimaka szarego cykl hodowlany winniczka towarowego jest o około 10 miesięcy dłuższy, a zagęszczenie hodowlane 2 6-krotnie mniejsze. Dlatego następnym gospodarczo korzystnym rozwiązaniem może stać się połączenie intensywnej, fermowej produkcji wylęgu winniczka z corocznym zasilaniem nią półnaturalnych populacji tego gatunku, które zasiedlają większe, izolowane i strzeżone tereny parkowe. Taki sposób postępowania ma miejsce w gospodarce łowieckiej w odniesieniu do populacji wielu gatunków zwierzyny łownej. Wspomaganie półnaturalnych populacji winniczka polegałoby na obsiewie odpowiednich uprawnych poletek wartościową pod względem odżywczym roślinnością paszową oraz zakazem wstępu dla nieuprawnionych zbieraczy. Ten typ gospodarki byłby racjonalny w obliczu aktualnie obowiązujących przepisów ochrony gatunkowej, na mocy których punkty skupu winniczka są czynne tylko w maju. Maciej Ligaszewski Andrzej Łysak Zofia Mach-Paluszkiewicz Instytut Zootechniki PIB w Krakowie WWolborzu, województwo łódzkie, możemy szukać korzeni pożarnictwa polskiego, bo stąd pochodził jego prekursor Andrzej Frycz Modrzewski. Pięć wieków tradycji i działalności strażackiej przyczyniło się do zgromadzenia bogatego dorobku w postaci dokumentacji oraz zbiorów dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Dorobek strażaków gromadzony był w remizach, świetlicach, domach ludowych, a także w prywatnych domach. Dzięki wielkiej pasji Urszuli i Andrzeja Kotlickich zebrano w ich domu i strażnicy powstałej na ich posesji wiele wartościowych eksponatów związanych z działalnością ochotniczych straży pożarnych. W 2003 roku zrodził się pomysł powstania obiektu, w którym można by zgromadzić wszystkie zbiory i zaprezentować je społeczeństwu. Pomysł budowy muzeum zyskał aprobatę Rady Gminy Wolbórz, miejscowej jednostki OSP i Rady Sołeckiej oraz sprzymierzeńców w osobach nadbrygadiera Tadeusza Karcza, Korzenie pożarnictwa ówczesnego komendanta wojewódzkiego PSP w Łodzi i posła Bogdana Bujaka. W Pożarniczym Centrum Historyczno-Edukacyjnym Ziemi łódzkiej w Wolborzu zgromadzono rekwizyty strażackie: mundury, sikawki ręczne i konne, beczkowozy oraz wiele innych ciekawych eksponatów związanych z rozwojem ochrony przeciwpożarowej na ziemi łódzkiej. Zbiory są podzielone tematycznie i chronologicznie. Wśród eksponatów można zobaczyć także sztandary strażackie, liczne zbiory medali i odznaczeń związkowych, dyplomów, świadectw kursów pożarniczych, jak również widokówek, zdjęć i plakatów o tematyce pożarniczej. Sprzęt strażacki umieszczony jest w najbardziej przestrzennej sali, w której znajdują się strażackie samochody, sikawki i motopompy, sprzęt przeciwdymowy gazowy, uzbrojenie osobiste strażaka (pasy, toporki, hełmy), sprzęt i armatura wodna, gaśnice przenośne i agregaty. W murach Centrum znajdują się również zbiory regionalne zgromadzone przez Stowarzyszenie Przyjaciół Wolborza powstałe w 1963 r., którego założycielem był dr Stefan Siniarski. W dwóch izbach można zobaczyć pamiątki z czasów II wojny światowej, stare dokumenty historyczne, a także zbiory kultury ludowej: dawne ubiory męskie i damskie, sprzęt gospodarstwa domowego, a także sztukę ludową. Pożarnicze Centrum Historyczno-Edukacyjne Ziemi Łódzkiej w Wolborzu zwiedziło ponad 5 tys. ludzi z całej Polski oraz zagranicy, którzy byli pełni zachwytu i uznania dla bogatego zbioru muzeum, o czym świadczą wpisy do księgi pamiątkowej. Andrzej Kotlicki\n8 str. 8 listopad 2009 NR 11 Lokalna Grupa Działania Dorzecze Mleczki Lokalna Grupa Działania Dorzecze Mleczki" obejmuje swoim zasięgiem obszar trzech gmin województwa podkarpackiego na terenie powiatu przeworskiego: Gać, Przeworsk oraz Zarzecze. Choć jest to teren rozdzielony administracyjnie, to jednak połączony tradycjami historycznymi, przyrodniczymi, kulturowymi, ale przede wszystkim nacechowany dużą chęcią rozwoju i pomysłami na przyszłość. P ierwsze pomysły utworzenia Lokalnej Grupy Działania pojawiły się na początku 2008 roku. Głównymi inicjatorami tego działania byli Wiesław Kubicki wójt Gminy Zarzecze, Edward Pączka wójt Gminy Przeworsk i Tadeusz Zubek k wójt Gminy Gać. Doszli oni do wniosku, że warto wykorzystać ogromne zasoby kulturowo-historyczne gmin oraz ich duży potencjał ludzki. Na sesjach rad gmin prezentowane były założenia programu Leader i w lipcu zapadły stosowne uchwały o przystąpieniu tych gmin do LGD. Zebranie Założycielskie odbyło się 8 sierpnia 2008 r. i wzięło w nim udział 41 osób reprezentujących trzy sektory: publiczny, społeczny i gospodarczy. W czasie obrad został przyjęty Statut Stowarzyszenia oraz wybrano skład osobowy organów Stowarzyszenia, czyli zarządu, rady i komisji rewizyjnej. Formalna rejestracja Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania Dorzecze Mleczki" w Krajowym Rejestrze Sądowym nastąpiła w dniu 15 października 2008 roku. W maju 2009 r. w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Podkarpackiego została podpisana umowa o warunkach i sposobie realizacji Lokalnej Strategii Rozwoju (LSR). W ramach umowy zostały zatwierdzone środki finansowe na realizację LSR. Na podstawie podpisanej umowy LGD Dorzecze Mlecz- S ki" zobowiązało się do realizacji LSR w okresie od 2009 do 2015 roku. Lokalna Grupa Działania Dorzecze Mleczki" będzie realizowała LSR na obszarze gmin: Przeworsk, Zarzecze i Gać zgodnie ze swoją misją: Lokalna Grupa Działania Dorzecze Mleczki" działa na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, aktywizuje społeczność lokalną i promuje obszar oraz wspiera i upowszechnia realizację Lokalnej Strategii Rozwoju. Środki, które pozyskała LGD Dorzecze Mleczki zostaną rozdysponowane w konkursach, które będą dotyczyły następujących obszarów: 1. Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju, w tym operacje: O różnicowanie w kierunkach działalności nierolniczej, twierdzenie małe jest piękne nijak nie przystaje do małych gospodarstw rolnych. Wszelkie wyliczenia ekonomiczne uzmysławiają, że gdyby nie środki finansowe spoza działalności rolniczej, gospodarstwa te przestałyby egzystować. Dwa lata temu zwróciliśmy uwagę ministerstwu rolnictwa na problem funkcjonowania małych gospodarstw rolnych. Efektem tego była konferencja w Krakowie w 2008 r., gdzie przedstawiciel ministerstwa przedstawił finansowe propozycje dla małych gospodarstw produkujących owce i bydło, następnie ministerstwo rolnictwa zorganizowało seminarium na ten temat a niedawno bo w październiku ŚIR kontynuując tematykę drobnych gospodarstw podjętą przez Małopolską Izbę Rolniczą zorganizowało konferencję poświeconą temu problemowi. To, że Izby z południowo- wschodniej Polski próbują określić przyszłość tych gospodarstw to nie jest dziwne bo przecież tutaj tych gospodarstw jest najwięcej. Gospodarstwa rolne w Małopolsce zawsze były gwarantem bezpieczeństwa dla dwuzawodowców, tak jest do dzisiaj. O tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw, O odnowa i rozwój wsi, O małe projekty. 2. Wdrażanie projektów współpracy. 3. Funkcjonowanie Lokalnej Grupy Działania. Ogólnie rzecz ujmując, w ramach pozyskanych środków finansowych mogą być realizowane m.in. następujące przedsięwzięcia: O projekty dotyczące opracowywania systemu szkoleń i doradztwa dla rozpoczynających działalność gospodarczą, O projekty mające na celu rozwój działalności w zakresie usług związanych ze sportem, rekreacją i wypoczynkiem, O projekty dotyczące budowy, przebudowy, remontu lub wyposa- żenia obiektów pełniących funkcje publiczne, społeczno-kulturalne, rekreacyjne i sportowe, O wspieranie projektów społeczności lokalnych, m.in. zakup wyposażenia świetlic wiejskich i ich remont, organizacja imprez rekreacyjnych, festiwali i przeglądów promujących kulturę, zakup strojów i wyposażenia dla zespołów artystycznych, kultywujących miejscowe tradycje i zwyczaje. To tylko przykłady, możliwości jest znacznie więcej. Wszystko zależy od pomysłowości beneficjentów. A ich grono jest bardzo szerokie. Po środki mogą sięgnąć zarówno osoby fizyczne, jak i prawne, m.in. instytucje kultury, stowarzyszenia, przedsiębiorcy, ochotnicze straże pożarne, koła gospodyń wiejskich. Do prężnego działania przystąpiły właśnie panie z kół gospodyń wiejskich, które doszły do wniosku, że jako organizacje nieformalne mogą niewiele zyskać. Na początku września br. członkinie KGW podjęły decyzję o założeniu stowarzyszeń na terenie trzech gmin należących do Lokalnej Grupy Działania. Panie zrozumiały, że działając jako stowarzyszenie będą miały większe prawa i szanse na pozyskanie unijnych funduszy, dzięki którym będą mogły realizować swoje pomysły. Członkinie kół gospodyń wiejskich, które jednocześnie działają Małe jest piękne? Żadne programy,,renty strukturalne,,,młody rolnik nie rozwiązują chociaż części problemu restrukturyzacji gospodarstw, a przecież taki był ich cel: wysłać na wcześniejszą emeryturę rolników w podeszłym wieku i dać szansę młodym, aby mogli gospodarować na swoim w sposób nowoczesny, zgodny z duchem czasu. Efektem działań,,rent strukturalnych i,,młodego rolnika jest pozorne dzielenie gospodarstw dużych na mniejsze dla każdego dziecka w rodzinie, aby można było upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu,rentę i młodego rolnika. Nowa wersja rent strukturalnych jeszcze bardziej utrudnia restrukturyzację małych gospodarstw, gdyż będzie dotyczyła gospodarstw od 3 ha. Przy założeniu, że młody rolnik otrzyma pomoc, gdy powierzchnia jego gospodarstwa uzyska co najmniej 9,5 ha. Uzyskujemy to w łatwiejszy sposób, gdyż na to gospo- darstwo będą się składały o 3 gospodarstwa przechodzące na rentę. Ale to tylko teoria. Funkcjonowanie dopłat obszarowych coraz częściej jest głównym dochodem małych gospodarstw rolnych i zdecydowanie przewyższają one wartość produkcji rolnej. Gdy dodamy do tego wzrastającą ilość nieużytków zmieniających krajobraz wsi z krajobrazu rolniczego na krajobraz leśny oraz to, że wielu rolników traktuje swoje grunty jako użytek zielony jednokośny, stwarza poważny problem zagrażający samowystarczalności żywieniowej w kraju. Podstawowe pytanie w jaki sposób zachęcić właścicieli gospodarstw rolnych, którzy produkcję rolną traktują jako dopust Boży, do sprzedaży a przede wszystkim do przekazania w dzierżawę tym, którzy by tę ziemię wykorzystali lepiej. Ziemia stała się towarem bardzo drogim, źródłem kumu- w LGD miały okazję promować Lokalną Grupę Działania Dorzecze Mleczki na I Targach Lokalnych Grup Działania z terenu Województwa Podkarpackiego, które odbyły się pod koniec września br. w Rzeszowie podczas uroczystego otwarcia i poświęcenia nowej siedziby Urzędu Marszałkowskiego. Targi te były promocją walorów agroturystycznych, kulinarnych oraz bogactwa dziedzictwa kulturalnego regionu. Panie z LGD przygotowały dla smakoszy degustacje tradycyjnej kuchni: ciast, chleba, kapuśniaków, smalcu, sera, kiełbasy wiejskiej oraz różnorakich nalewek. Największym zainteresowaniem cieszyła się zalewajka, tort fasolowy oraz placekk królewski. Lokalna Grupa Działania została założona nie tylko po to, aby pozyskać dodatkowe środki, ale także, aby realizować i promować odpowiedzialne i twórcze współdziałanie. Sukces LGD mierzony będzie nie tylko ilością wydanych środków, ale także liczbą inicjatyw społecznych. Lokalna Grupa Działania oznacza aktywne uczestnictwo, jej fundamentem jest zaangażowanie społeczności lokalnych, wywodzących się z różnych środowisk, sektorów i miejscowości oraz wspieranie rozwoju lokalnego. Joanna Szczupak k LGD,,Dorzecze Mleczki lacji kapitału i spowodowanie zwiększenia przepływu ziemi między rolnikami będzie bardzo trudne. Problem małych gospodarstw rolnych to problem polityczny, gdzie każdy właściciel jest bardzo ważny przy wyborach. Problem społeczny gdyż nie rozwiązuje on w sposób klarowny przyszłości wielu mieszkańców wsi oraz ekonomiczny, gdyż nie gwarantuje on odpowiedniego poziomu życia oczekiwanego przez mieszkańców wsi. Deklarowana pomoc ministerstwa rolnictwa dla małych stad owiec oraz małych stad bydła mlecznego w regionie Małopolski jest pozytywnym rozwiązaniem, którego właściciele małych gospodarstw oczekują. Obok programów rolnośrodowiskowych, w tym zachowania ras zachowawczych w Małopolsce (przede wszystkim bydła polskie czerwone, owce wrzosówka i świniarka) daje szanse na to, aby polskie góry nie zarosły zbyt szybko lasem i krzewami. Henryk Dankowiakowski Małopolska Izba Rolnicza\n9 listopad 2009 NR 11 str. 9 System Prognozowania Epidemii Chorób (SPEC) właśnie zaczął swój szósty sezon. SPEC rozpoczął działanie jesienią 2004 roku i od tego czasu nieprzerwanie służy informacjami na temat okresów największego zagrożenia rzepaku suchą zgnilizną kapustnych, najgroźniejszą chorobą tej uprawy w Polsce i na świecie. Przyczynami suchej zgnilizny kapustnych są dwa blisko spokrewnione gatunki grzybów rodzaju Leptosphaeria: uchodzący za groźniejszy gatunek L. maculans i powodujący mniejsze spustoszenie, lecz powszechniejszy w Polsce gatunek L. biglobosa. Grzyby te cechuje podobna strategia zakażania roślin. W licznych badaniach wykazaliśmy, że często oba gatunki występują jednocześnie w tkankach tych samych roślin rzepaku, na tych samych organach (liściach, łodygach), a nawet w tych samych plamach infekcyjnych! Gatunek L. maculans izolowany jest zawsze z podstawy łodygi, gdzie powoduje przerwanie wiązek przewodzących i zamieranie całej rośliny często już w stadium kwitnienia. Z kolei gatunek L. biglobosa wywołuje rozległe, lecz powierzchniowe plamy na górnych częściach łodygi. Niejednokrotnie izolowany jest też z podstawy łodygi, gdzie najczęściej występuje wraz z pokrewnym L. maculans. Oba gatunki porażają rośliny rzepaku za pośrednictwem identycznie wyglądających zarodników stadium workowego, przenoszonych z wiatrem na duże odległości. Zarodniki te mając mikronowe wymiary są niewidoczne gołym okiem. Przez wiele lat trudno było zatem ustalić, kiedy pojawiają się w powietrzu w największych ilościach, a zatem kiedy można się spodziewać największego zagrożenia rzepaku suchą zgnilizną kapustnych. O potędze mikroskopu Jak zobaczyć to, co jest minimalne, niewidoczne gołym okiem? Jak sprawdzić, co się dzieje w mikroświecie? Odpowiedź jest prosta: należy się posłużyć mikroskopem. Ten fantastyczny wynalazek holenderskich braci Hansa i Zachariasza Jenssenów został po raz pierwszy skonstruowany około 1590 roku. Ich mikroskopy optyczne oferowały jedynie około dziesięciokrotne powiększenie, ale wkrótce zostały znacznie ulepszone przez przedsiębiorcę i wynalazcę Antoniego van Leeuwenhoeka. Ten bystry konstruktor znacznie udoskonalił budowę mikroskopu i umożliwił zobaczenie świata niewidzialnego gołym okiem. Co więcej, rozwinął produkcję tych urządzeń i spowodował, iż mikroskopy zostały wykorzystane do licznych badań i ważnych odkryć naukowych. Dzięki nim wiemy, że choroby infekcyjne nie biorą się znikąd, lecz są powodowane przez mikroskopijnej wielkości zarazki: wirusy, bakterie lub grzyby. Tak jest w przypadku chorób ludzi, zwierząt i roślin, a zatem także w przypadku suchej zgnilizny kapustnych u rzepaku. Rozprzestrzenione w powietrzu zarodniki można zobaczyć przez mikroskop, ale należy je najpierw schwytać. Do tego służą nam pułapki na zarodniki. W badaniach naukowych najczęściej wykorzystywane są do tego celu pułapki wolumetryczne. Nazwa ta oznacza możliwość regulacji oraz pomiaru przepływu powietrza zasysanego przez pułapkę, co z kolei umożliwia oznaczenie objętości powietrza oraz obliczenie stężenia znajdujących się w nim zarodników. Jesienią 2004 roku pułapki takie rozstawiliśmy w dziesięciu regionach klimatycznych Polski i dzięki nim mamy możliwość ciągłego Prosta krzywa, czyli dlaczego warto korzystać z systemu prognozowania SPEC Regiony klimatyczne systemu SPEC oznaczono kolorami. Miejsca niezaznaczone kolorem to region Gór Świętokrzyskich i Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej nieobjęty badaniami. monitorowania stężenia zarodników grzybów chorobotwórczych w powietrzu. O potędze armii szwedzkiej Badania polowe wykazały, że optymalnym terminem ochrony rzepaku przed suchą zgnilizną kapustnych jest okres następujący po intensywnym uwolnieniu się zarodników z owocników na porażonej słomie rzepakowej. W celu weryfikacji tego wskazania dla ochrony rzepaku w kilku regionach Polski przeprowadziliśmy doświadczenie polegające na systematycznej ochronie rzepaku fungicydem zawierającym flusilazol. Preparat stosowany był co tydzień przez siedem tygodni, od końca września do początku listopada. We wszystkich sześciu lokalizacjach doświadczalnych stwierdziliśmy podobny, choć nie identyczny profil reakcji roślin rzepaku na porażenie przez grzyby rodzaju Leptosphaeria. Przyjrzyjmy się przebiegowi tej krzywej dla losowo wybranej lokalizacji niech będzie to Nowa Wieś Ujska w powiecie pilskim, leżąca w północnej części województwa wielkopolskiego, w okolicach Ujścia. Jest to miejscowość położona około 10 km na południe od Piły, w dolinie Noteci, u ujścia Gwdy stąd jej nietypowa nazwa. W historii Ujście było terenem przegranej bitwy wojsk pospolitego ruszenia i piechoty łanowej z Wielkopolski z prawie dwa razy większą, dobrze zorganizowaną i uzbrojoną w liczne działa armią szwedzką pod wodzą feldmarszałka Arvida Wittenberga. Obecnie jest to piękna, lesista i spokojna kraina. Głównym pracodawcą na tym terenie jest huta szkła firmy Ardagh Glass, jednego z wiodących producentów opakowań szklanych w Europie. Ponieważ w naszym doświadczeniu oceniliśmy odporność aż tysiąca dwustu roślin, musieliśmy się potem ochłodzić napojami w butelkach produkowanych w Ujściu! Badania przeprowadzono na odmianie mieszańcowej rzepaku o symbolu PR46W10, wyhodowanej w firmie Pioneer. Doświadczenia wykonano na poletkach o powierzchni 15 m 2, w trzech powtórzeniach. W połowie listopada na każdym poletku oceniono zdrowotność 50 roślin i obliczono procentowy udział porażonych roślin w badanej próbie. Jednocześnie w Poznaniu stolicy Wielkopolski jak zwykle działała pułapka, dzięki której mogliśmy ustalić przebieg stężenia zarodników grzybów wywołujących suchą zgniliznę kapustnych i wyznaczyć optymalny termin ochrony rzepaku. Zaobserwowaliśmy dwa okresy intensywnego uwalniania zarodników: w drugiej połowie września oraz drugiej połowie października. Zgodnie z wynikami badań nad optymalizacją terminu ochrony rzepaku, najlepszym okresem zastosowania preparatu fungicydowego powinien być pierwszy tydzień października. Badania prowadzone na terenie Stacji Doświadczalnej Oceny Odmian w Nowej Wsi Ujskiej umożliwiły nam potwierdzenie słuszności tych założeń. Jak krzywa może być prosta? Umiejętność prostego wytłumaczenia skomplikowanych procesów biologicznych to podstawa wiedzy i możliwości jej mądrego wykorzystania w praktyce rolniczej, w tym także do walki z patogenami roślin uprawnych. Krzywa, o której piszemy, powstała po połączeniu punktów wskazujących na średnie porażenie roślin rzepaku traktowanych preparatem fungicydowym w poszczególnych, różniących się o tydzień terminach ochrony. Tak przedstawione dane umożliwiają prosty przekaz informacji i łatwe zrozumienie terminu optymalizacja w odniesieniu do zabiegów grzybobójczych. Wyniki badań wskazują, że zabiegi tym samym preparatem, którego wysoką skuteczność wielokrotnie wykazano doświadczalnie, mogą przynosić odmienne skutki, w zależności od terminu ich wykonania. Zabiegi w optymalnym terminie są wysoce skuteczne i umożliwiają długotrwałe zatrzymanie procesu chorobowego, w przeciwieństwie do zabiegów zbyt wczesnych lub zbyt późnych, które choć wykonane najlepszym preparatem będą mało skuteczne w zwalczaniu choroby. Pokazana przez nas krzywa w prosty sposób pokazuje tę prawidłowość. Zabiegi zbyt wczesne lub zbyt późne w stosunku do optymalnych narażają producentów rzepaku na ten sam wydatek, lecz pozostawiają na polu chore rośliny, które nie maja szans na wydanie wysokiego plonu nasion. Co zrobić, aby bitwę zakończyć sukcesem? Wojewoda poznański Krzysztof Opaliński i wojewoda kaliski Andrzej Grudziński mieli pod Ujściem zadanie zbyt trudne do wykonania. Ogromna przewaga armii szwedzkiej w wyszkoleniu żołnierzy i sile ognia nie dała Wielkopolanom szans na obronę swojej własności i rozpoczęła okres potopu szwedzkiego. Źródła historyczne podają, że po podpisaniu kapitulacji cała szlachta, z której składało się wielkopolskie pospolite ruszenie, została zaproszona na wystawną ucztę mającą uczcić panowanie szwedzkiego króla Karola Gustawa! Podpisany dokument przekazywał mu pełną władzę nad województwami poznańskim i kaliskim, całość dóbr państwowych i kościelnych oraz miasta. Szwedzi uzyskali prawo do zaciągania piechoty, natomiast szlachta otrzymała gwarancję swych swobód i zobowiązanie, iż na urzędy powoływani będą tylko Polacy. Słaba to jednak pociecha, wiadomo bowiem, że okres potopu szwedzkiego spowodował wielkie wyniszczenie państwa polskiego, a niektóre z jego skutków trwają do dziś. W każdej dziedzinie naszego życia czy to tej o wielkim znaczeniu, czy o mniejszym dobre wyszkolenie, przygotowanie i wiedza mogą zapobiec katastrofie. Nie dajmy chorobom rzepaku szans; ochrońmy rośliny przy pomocy skutecznego zabiegu grzybobójczego w optymalnie dobranym terminie. W naszej bitwie pod Ujściem uzbrojeni w system monitorowania SPEC daliśmy sobie radę z suchą zgnilizną kapustnych. Zachęcamy zatem do zalogowania się na stronach Systemu Prognozowania Epidemii Chorób (www. spec.edu.pl oraz i w ten sposób do uzbrojenia się w możliwości, które daje nasz system wspierania decyzji w ochronie roślin. Małgorzata Jędryczka, Joanna Kaczmarek Instytut Genetyki Roślin PAN, Poznań Andrzej Brachaczek, Marcin Króliczak DuPont Poland, Warszawa Jan Kroehnke Stacja Doświadczalna Oceny Odmian COBORU, Nowa Wieś Ujska\n10 str. 10 listopad 2009 NR października 2009 roku w sali konferencyjnej Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Zielonej Górze odbyło się Forum Indycze poświęcone głównie kwestii zapobiegania salmonelli w produkcji indyków. Inicjatorem, a zarazem głównym organizatorem spotkania, była Firma Alltech Poland Sp. z o.o. światowy lider w dziedzinie poprawy zdrowia zwierząt oraz wyników produkcyjnych poprzez podnoszenie w sposób naturalny wartości żywieniowej paszy. Współorganizatorami Forum byli także Lubuska Izba Rolnicza oraz Zrzeszenie Rolników i Producentów Indyk Lubuski. W śród zaproszonych słuchaczy licznie przybyli drobiarze, a w szczególności producenci żywca indyczego, a także lekarze weterynarii. Istotną rolę w profilaktyce salmonelloz odgrywa wiele czynników. Dr hab. prof. Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego Krzysztof Lipiński przedstawił w sposób dość szczegółowy, jak na tak krótki czas prezentacji, jak należy prowadzić produkcję w stadach zarówno rzeźnych, jak i hodowlanych, aby w jak największym stopniu uchronić je przed zarażeniem salmonellą. Ogólnie rzecz ujmując chodzi o zachowanie warunków higieny na fermach i w ich otoczeniu. Przede wszystkim pracownicy powinni być odpowiednio przeszkoleni oraz posiadać karty zdrowia i aktualne badania na nosicielstwo pałeczek Salmonella. Muszą posiadać odzież ochronną, którą należy codziennie wymieniać, a także korzystać z mat i śluz dezynfekcyjnych, które muszą być na fermach. Należy tak zabezpieczać pomieszczenia, aby uniemożliwić przedostawanie się do wewnątrz insektów, gry- zoni oraz dzikiego ptactwa. Również narzędzia i urządzenia do skarmiania, pojenia, podawania preparatów leczniczych, usuwania martwych ptaków, usuwania nieczystości powinny być czyszczone i utrzymywane w stanie sprawności. Na teren fermy, a tym bardziej do pomieszczeń z inwentarzem, nie mogą wchodzić osoby postronne, chyba że za zgodą właściciela, po uprzedniej rejestracji oraz zachowaniu wszelkich procedur higienicznych. Podobnie jest z samochodami transportującymi paszę, pisklęta czy żywiec. Pojazdy te muszą przejechać przez śluzę dezynfekcyjną, natomiast te przewożące żywe ptaki muszą być myte i dezynfekowane codziennie po zakończeniu prac. Cała ferma natomiast musi być ogrodzona siatką, a brama wjazdowa posiadać śluzę dezynfekcyjną. Teren wokół budynków nie może mieć zadrzewień ani zakrzaczeń w celu uniknięcia gniazdowania dzikiego ptactwa oraz być wolny od obecności innych zwierząt dzikich i domowych. Jako uznany specjalista z zakresu żywienia zwierząt sporą część wykładu prof. Lipiński Forum indycze poświęcił właśnie temu zagadnieniu. Prawidłowe żywienie jest niezmierne ważne w prawidłowym przyroście zwierząt, czego przełożeniem jest ich stan zdrowotny. Istotne jest pochodzenie paszy. Pasze gotowe powinny posiadać odpowiednie certyfikaty, natomiast jeśli jest to mieszanka produkowana we własnym zakresie należy pamiętać przede wszystkim o warunkach, w jakich są składowane komponenty i przygotowywana jest pasza, a także o tym, aby pasza była wolna od czynników chorobotwórczych. W zapobieganiu skażenia pasz bakteriami Salmonella istotne znaczenie ma technologia produkcji mieszanek paszowych, a zwłaszcza hydrotermiczna obróbka pasz. Rekomendowane parametry procesu, którego celem jest eliminacja bakterii Salmo- nella z mieszanek paszowych to 8081oC przez 2 min. Również poprzez wodę i paszę można wpływać na rozwój bakterii Salmonella w przewodzie pokarmowym. W tym zakresie duże znaczenie ma wzmacnianie naturalnej flory bakteryjnej, na którą składają się przede wszystkim bakterie fermentacji mlekowej wpływające na odporność na infekcje. Stosowanie preparatów probiotycznych i prebiotycznych może zwiększyć populację bakterii fermentacji mlekowej, a tym samym ograniczyć kolonizację jelit ślepych przez bakterię Salmonella. W drugiej części Forum Anna Szymańska, starszy inspektor z Biura Zdrowia i Ochrony Zwierząt w Głównym Inspektoracie Weterynarii, przedstawiła, jakie będą główne zmiany wynikające z wejścia w życie od 1 stycznia 2010 roku uchwały Rady Ministrów w sprawie przyjęcia krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach indyków rzeźnych oraz hodowlanych. Program zawiera szczegółowe wytyczne dotyczące podjęcia właściwych i skutecznych środków w zakresie wykrywania i zwalczania salmonelli na wszystkich stosowanych etapach produkcji, w celu ograniczania częstości ich występowania oraz zmniejszania zagrożenia, jakie stanowią one dla zdrowia publicznego. Zawarte są w nim szczegółowe sposoby pobierania próbek oraz sposoby postępowania w przypadku stwierdzenia zakażenia stada. Przedstawiony program dotyczy dwóch szczepów bakterii Salmonella, a mianowicie enteritidis i typhimurium i już podczas trwania prezentacji wywołał wiele kontrowersji wśród licznie przybyłych gości. Jest w nim wiele niejasności, czego dowodem był szereg pytań skierowanych do prelegentki. Głównym problemem nurtującym producentów indyków była sprawa sprzedaży zarażonego salmonellą mięsa oraz sposoby i terminy pobierania prób do badań. Na zakończenie Władysław Piasecki prezes Lubuskiej Izby Rolniczej podziękował wszystkim za przybycie na Forum Indycze. Stwierdził, że takie spotkania są niezmiernie potrzebne, a ich kontynuacja uzasadniona, gdyż niosą za sobą solidny zastrzyk wiedzy i wymianę doświadczeń. Natomiast przepisy dotyczące drobiarzy powinny być tak sformułowane, aby ich interpretacja była jasna i jednoznaczna. Hodowla szynszyli y y Szynszyle to nieduże, roślinożerne gryzonie z Ameryki Południowej, należące do nadrodziny jeżozwierzokształtnych i rodziny szynszylowatych, blisko spokrewnione ze świnką morską i wyskaczą. I ch naturalne środowisko to górzyste tereny Andów u zbiegu granic Chile, Boliwii i Peru. Posiadają najgęstszą ze wszystkich zwierząt futerkowych okrywę włosową, co daje bardzo efektowne, lekkie, miękkie, delikatne i puszyste futro (300 włosów na 1 m2). Walory skór szynszylowych doceniano już w czasach przedkolumbijskich, gdzie przywilej noszenia futer szynszylowych rezerwowano dla władców i ich rodzin. Na przełomie XIX i XX wieku poprzez rabunkową gospodarkę, w celu zaspokojenia zapotrzebowania na skóry doprowadzono do prawie zupełnego wytępienia dzikich szynszyli. W Polsce hodowla szynszyli została zapoczątkowana w 1953 roku w Poznaniu przez łodzianina Władysława Rżewskiego i poznaniaka Czesława Mądrego. W warunkach hodowlanych dorosłe osobniki osiągają masę ciała w granicach gramów, długość tułowia cm, a dojrzałość płciową osiągają w wieku 6 8 miesięcy. W hodowli fermowej znanych jest ponad 12 odmian barwnych szynszyli. Najbardziej znane, przedstawiające wartość rynkową, to szynszyle standard i czarne aksamitne, w mniejszym stopniu nasza rasa rodzima szynszyla beżowa. Obecnie istniejące w Polsce stada szynszyli liczą średnio od 50 do 500 sztuk samic stada podstawowego. Pomieszczenia dla zwierząt muszą być suche, właściwie oświetlone, z dobrą wentylacją, bez przeciągów. Optymalna temperatura w pomieszczeniu dla zwierząt stada podstawowego powinna wynosić stopni C, przy wilgotności względnej 50 65%. Szynszyle przy 111 dniach ciąży mają możliwość wydania w ciągu roku 3 miotów, w których liczba potomstwa wynosi średnio 2 sztuki, choć 3 i 4 oseski nie należą do rzadkości. Od wielu już lat kładzie się duży nacisk na zapewnienie dobrostanu zwierzętom hodowlanym. Wstąpienie Polski do Unii Europejskiej spowodowało konieczność dostosowania warunków chowu do wymogów unijnych, w celu skorzystania z dotacji. W chwili obecnej hodowcy z Polski są znaczącym producentem cennego materiału zarodowego i skór na skalę nie tylko europejską, gdyż nasze skóry można spotkać w Stanach Zjednoczonych i w Honkongu. Obserwuje się stały wzrost zainteresowania hodowlą szynszyli. Zbyt ładnych skór nie jest problemem. Dodatkową zaletą tych zwierząt jest małe zapotrzebowanie na pokarm (ok. 2,5-3dag// dzień/szt.), a co za tym idzie małe ilości odchodów. Nawet największą ich wadę, którą jest mała liczba osobników w miocie, można odczytać jako błogosławieństwo bardzo małą możliwość nadprodukcji. Jan Głąbicki Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi Program PDŻ Poznaj Dobrą Żywność ul. Wspólna 30, Warszawa, tel. (0 22) , fax (0 22) LIR\n11 listopad 2009 NR 11 Mazowieckie Producenci dobrej, zdrowej żywności z Mazowsza mogą do 31 stycznia 2010 roku zgłaszać swoje produkty do konkursu o Laur Marszałka Województwa Mazowieckiego. Celem konkursu organizowanego przez Urząd Marszałkowski Województwa Mazowieckiego jest bowiem promocja najsmaczniejszych, najzdrowszych, a także tradycyjnych produktów żywnościowych wytwarzanych przez mazowieckich producentów. Ponadto wyłonienie i nagrodzenie producentów wyróżniających się wysoką jakością produkcji, kultywowaniem i popularyzowaniem mazowieckiej tradycji kulinarnej, a także oryginalnością w podejściu do tematu żywności i przetwórstwa. Jak informują organizatorzy, w konkursie przewidziano dwie kategorie: mazowiecki produkt konwencjonalny oraz mazowiecki produkt tradycyjny i naturalny. W obu kategoriach oceniane będą między innymi wyroby piekarnicze i cukiernicze, wyroby mączne, wędliny, przetwory mięsne, sery i inne przetwory mleczne oraz owoce i warzywa, a także miody i napoje. smakołyki Gęsina Szeroka formuła pozwala na udział w konkursie nie tylko firmom komercyjnym, ale także organizacjom zajmującym się wytwarzaniem żywności na mniejszą skalę, takim jak: koła gospodyń wiejskich, stowarzyszenia, gospodarstwa agroturystyczne, gospodarstwa ekologiczne czy osoby fizyczne. Warunkiem jest jednak udokumentowanie działalności posiadanymi certyfikatami, dyplomami, zaświadczeniami lub innymi dokumentami potwierdzającymi produkcję wyrobu na różnego rodzaju targach, wystawach, lokalnych imprezach. Produkty biorące udział w konkursie powinny być wytwarzane w ilościach handlowych, najlepiej z surowców produkowanych na Mazowszu mówi Marta Milewska, rzecznik prasowy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpi do dnia 1 marca 2010 roku. Natomiast uroczyste wręczenie nagród planowane jest na przełomie marca i kwietnia 2010 roku. na polskich stołach Aby polska gęś nie była obecna jedynie w przysłowiu (Na św. Marcina najlepsza gęsina) Slow Food Polska oraz Instytut Zootechniki PIB ZD Kołuda Wielka w dniach od 11 do 22 listopada zorganizowały ogólnopolską akcję promocyjną, dzięki której ma wrócić obyczaj spożywania polskiej gęsi w Narodowe Święto Niepodległości. Gęsina to rarytas wśród europejskich smaków, do niedawna dobrze usadowiony także w polskiej tradycji kulinarnej. Tradycje hodowli i kulinarnej obecności gęsi na polskich stołach sięgają XVII wieku. W XIX wieku na warszawskiej giełdzie towarowej sprzedawano rocznie ponad 3, 5 miliona żywych gęsi, które później gęsiego wędrowały głównie do Prus. Do dziś Polska jest największym producentem gęsi w Europie. Eksport gęsiny na rynek niemiecki sięga około tysięcy ton rocznie, a polska gęś uchodzi tam za rarytas. W Polsce jednak spożywa się zaledwie około 700 ton gęsiny rocznie. Generalnie Polacy w ogóle odeszli od przygospodarskich hodowli i jedzenia gęsiny, która posiada niezrównane walory smakowe i zdrowotne mówi Anna Owczarek, PR & Marketing Manager Klubu Piotrkowska 97, a jednocześnie członek Stowarzyszenia Slow Food. Tak jak w XIX wieku prawie całe stada gęsi wędrowały na sprzedaż do Prus, tak dziś, w XXI wieku 95% tych ptaków wysyłamy na eksport. Tymczasem polska gęś owsiana to prawdziwa arystokracja wśród drobiu. Hodowana według ściśle określonych reguł, żywiona jest prawie wyłącznie paszami zielonymi, a przez trzy ostatnie z tygodni skarmiana jest jedynie owsem. Taka gęsia tuszka waży przeciętnie od 5 do 7 kilogramów, a jeśli ktoś chciałby ją przyrządzić w domu, wystarczy, że natrze mięso solą, majerankiem i upiecze. IMPREZY TOWARZYSZĄCE: - Forum Trzodowe - Forum Drobiarskie - Salon Weterynaryjny SAL - WET - Wystawa Drobiu Ozdobnego Specjalna oferta rabatowa firm XIII Międzynarodowe Targi FERMA ŚWIŃ I DROBIU Inauguracja programu produkcji wysokiej jakości polskiej wieprzowiny, mięsa drobiowego i jaj na Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej EURO 2012 Celem projektu było wyłonienie grupy osób tzw. liderów społeczności wiejskiej i wyposażenie ich w wiedzę i umiejętności pozwalające na zaangażowanie się i inicjowanie działań na rzecz rozwoju edukacji oraz promowanie aktywnej postawy na obszarach wiejskich. Pobudzenie aktywności mieszkańców oraz tworzenie inicjatyw ukierunkowanych na pobudzenie świadomości środowisk lokalnych i ich zaangażowanie w działania na rzecz edukacji na terenach wiejskich jest jednym z celów POKL, w ramach którego nastąpiło sfinansowanie kosztów projektu. Celem projektu było również podniesienie samooceny beneficjentów ostatecznych oraz rozwinięcie w nich cech przedsiębiorczości, a także zachęcenie do podejmowania aktywnych postaw w zakresie stycznia 2010 r. Poznań - Arena II Krajowe Targi ENERGII ODNAWIALNEJ W ROLNICTWIE stycznia 2010 r. Poznań - Arena Oferta sprzeda y jesie 2009 SADZENIAKI ZIEMNIAKA: Bardzo wczesne: Arielle, Denar, Karatop, Lord, Orlik, Velox, Colette Wczesne: Owacja, Vineta, Rosalind, redniowczesne: Irga,Tajfun, Promyk rednio pó ne: Bryza, Jelly, Syrena I inne odmiany krajowe i zagraniczne. str. 11 Aktywny lider edukacyjny regionu Podlaska Izba Rolnicza z siedzibą w Porosłach oraz Regionalny Związek Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych w Łomży zakończył realizację projektu Aktywny lider szansą na rozwój edukacyjny regionu. Projekt współfinansowany był ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego oraz budżetu państwa. inicjowania przedsięwzięć edukacyjnych. W zorganizowanych w ramach projektu szkoleniach uczestniczyło 50 beneficjentów zamieszkujących teren województwa podlaskiego. Zorganizowana została również konferencja, w której uczestniczyli przedstawiciele szkół średnich kształcących młodzież wiejską, samorządów terytorialnych oraz Lokalnych Grup Działania, zainteresowanych podniesieniem poziomu wiedzy i zwiększeniem liczby przedsięwzięć edukacyjnych na wsi. Podczas konferencji przedstawiono ciekawe inicjatywy podejmowane przez LGD Puszcza Knyszyńska oraz Grupę Krypniańskich Kobiet Przebojowych. Uwaga! Zmiana terminu! Dofinansujemy Twój przyjazd! Zadzwoń 061/ Tematy wiodące: energia wiatrowa energia słoneczna biopaliwa i biomasa biogaz odzysk ciepła z budynków inwentarskich małe elektrownie wodne Miejsce Targów: Hala Arena w Poznaniu, ul. Wyspiańskiego 33 ORGANIZATOR: TARGIFERMA Sp. z o.o., tel. 061/ , , fax 061/ Szczegóły na Centrala Nasienna w Sieradzu Sp. z o. o. Zamówienia przyjmowane s pod numerami telefonów: Sieradz ul. POW 30 /0-43/ lub /0-43/ Filia ask ul. eromskiego 74 tel/fax /0-43/ lub /043/ Prowadzimy sprzeda na terenie ca ego kraju!!! Anna Sokołowska PIR\n12 str. 12 listopad 2009 NR 11 Wymogi Wzajemnej Zgodności w codziennym gospodarowaniu ARiMR przypomina, że od 1 stycznia 2009 r. część rolników składających wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich, dopłaty ONW, wsparcie w ramach Programu rolnośrodowiskowego, czy też o pomoc na zalesianie, jest kontrolowana, czy w codziennym gospodarowaniu przestrzega tzw. Wymogów Wzajemnej Zgodności (cross compliance) w zakresie ochrony środowiska naturalnego oraz identyfikacji i rejestracji zwierząt. Przeprowadzone dotychczas kontrole wykazały, że polscy rolnicy na ogół dobrze radzą sobie z przestrzeganiem tych wymogów, choć zdarzają się niestety przypadki łamania przepisów. Na rolników, którzy nie przestrzegają zasad ochrony środowiska lub lekceważą przepisy o identyfikacji i rejestracji zwierząt, mogą być nakładane sankcje, a w skrajnych przypadkach mogą oni zostać pozbawieni przysługujących im płatności. Najważniejsze wymogi z zakresu ochrony środowiska oraz identyfikacji i rejestracji zwierząt: 1. Można stosować tylko oryginalne środki ochrony roślin, zgodnie z zaleceniami producenta i należy przechowywać je w odpowiednio przystosowanych do tego pomieszczeniach. 2. Wykorzystywać w ciągu roku nawozy naturalne w ilości nie większej niż 170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych. 3. Stosować nawozy naturalne oraz organiczne w postaci stałej i płynnej w okresie od początku marca do końca listopada. 4. Zachować przy stosowaniu nawozów odległości co najmniej 20 m od strefy wód, czyli strefy ochronnej źródeł, ujęć wody, brzegu zbiorników oraz cieków wodnych i kąpielisk. 5. Nie wywozić nawozów naturalnych na pola zalane wodą, przykryte śniegiem czy też zamarznięte. 6. Nie używać nawozów naturalnych w postaci płynnej w czasie wegetacji roślin przeznaczonych do bezpośredniego spożycia oraz na terenach bez okrywy roślinnej, położonych na stokach o nachyleniu większym niż 10%. 7. Przechowywać substancje niebezpieczne i oleje odpadowe oraz opakowania po tych substancjach w sposób uniemożliwiający bezpośrednie lub pośrednie przenikanie zanieczyszczeń do wód gruntowych. 8. Nie wolno chwytać, okaleczać, zabijać, przetrzymywać ptaków podlegających ochronie. 9. Nie wolno niszczyć ptasich jaj oraz gniazd, a także siedlisk zwierząt, roślin i grzybów objętych ochroną. 10. Nie wolno wypalać łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych oraz trzcinowisk i szuwarów. 11. Rolnik musi odpowiednio oznakować zwierzęta gospodarskie, takie jak bydło, świnie, owce i kozy oraz zadbać o dokumenty pozwalające na identyfikację każdej sztuki. 12. Rolnik zobowiązany jest do aktualizowania wpisów w księgach rejestracji bydła, świń, owiec i kóz bezpośrednio po zaistnieniu zdarzenia objętego takim obowiązkiem, nie później jednak niż w terminie 7 dni. Więcej informacji na stronie internetowej ARiMR: Zapraszamy także do oddziałów regionalnych i biur powiatowych Agencji. Można też skorzystać z bezpłatnej infolinii: czynnej przez 7 dni w tygodniu w godz zdjęcia: Marcin Lewandowski\nPROTOKÓŁ Nr 11/2012 Z POSIEDZENIA KOMISJI ROLNICTWA I OCHRONY ŚRODOWISKA RADY POWIATU W LUBLINIE. w dniu 20 czerwca 2012 r.\nLublin, dnia 20 czerwca 2012 r. PROTOKÓŁ Nr 11/2012 Z POSIEDZENIA KOMISJI ROLNICTWA I OCHRONY ŚRODOWISKA RADY POWIATU W LUBLINIE w dniu 20 czerwca 2012 r. W dniu 20 czerwca 2012 r. w siedzibie Starostwa