Jak zachęcić dzieci do mówienia w języku obcym podczas zagranicznych wyjazdów? | Dzień Dobry TVN\nDziecko czwartek, 20 czerwca 2019\nFot. GettyImages / Imgorthand\nWielu rodziców jest sfrustrowanych, kiedy ich dzieci podczas wyjazdów zagranicznych nie chcą mówić w języku obym, mimo że uczą się go na co dzień. Jak zatem zmotywować dziecko do używania języka obcego? Rozmawialiśmy o tym w Dzień Dobry TVN z Katarzyną Kaczmarek, właścicielką centrum języków i rozwoju i Kariną Kunkiewicz, aktorką, mamą trzynastolatki.\n"Tyle pieniędzy płacę za twój angielski. Na wakacjach zobaczymy, ile umiesz. "\nCóż, drogi rodzicu, trzeba to powiedzieć głośno i dobitnie - z takim podejściem niczego nie zobaczysz. Ale od twojego rozczarowania dużo gorsze będą napięcie, strach przed porażką, bariera językowa i demotywacja, którą zafundujesz dziecku, próbując zweryfikować stan jego językowej wiedzy "na żywo".\nLaptop dla dzieci to świetna zabawka, która pełni też funkcję edukacyjną\nSkuteczna nauka języka obcego. Oto kilka przydatnych trików\nCo więc możesz zrobić w tym temacie z myślą o komforcie swojego dziecka i jego samoocenie? Jak pomóc kilku- i nastolatkowi przygotować się do samodzielnej komunikacji zagranicą, w obcym języku?\nPo pierwsze: trening. Język jest umiejętnością, jak jazda na rowerze. Zapewnij dziecku sposobność, by jeszcze przed wyjazdem mogło poćwiczyć mówienie i słuchanie, najlepiej w kilkuosobowej grupie.\nPo drugie: nawyki. Najważniejszym dobrym nawykiem podnoszącym płynność mówienia w obcym języku jest opisywanie słów, których nie znamy/nie pamiętamy. Garść prostych zwrotów: "It's a kind of... (drink, dessert, fish)", "It's like ... but ...", "It's (blue) and you can (find it in Polish forests)" itp., przećwiczonych wspólnie przed wyjazdem, zrobi robotę.\nPo trzecie: lista słów i wyrażeń niezbędnych podczas wyjazdu zagranicznego. Można z nich zrobić wycinankę-układankę i pobawić się rodzinnie w powtórkę z angielskiego. Skoro jest czas zrobić listę zakupów na wyjazd, znajdź czas na listę słów i wyrażeń.\nPo czwarte: wspieraj, nie wyręczaj. Mądry lektor trzyma się tej zasady i zamiast "gotowca" kursant, który nie pamięta potrzebnego mu zwrotu, dostaje np. pierwsze słówko, pierwszą sylabę. Twoje dziecko będzie ci wdzięczne za wsparcie i poczucie, że mimo trudności sobie poradziło.\nPo piąte, szóste, dziewiąte i dziesiąte: nie rób ciśnienia. Być może twoja pociecha na zajęciach językowych nigdy, albo prawie nigdy nie otworzyła buzi, żeby zabrać głos. Nic dziwnego, że się boi. Zamiast dolewać oliwy do ognia zastanów się: potrafiłbyś zjechać z Kasprowego nie mając okazji poćwiczyć choćby na Gubałówce? Tak czuje się każdy, kto uczył się angielskiego z książki, a nie trenował mówienia.\nTrzeba również zachęcać dzieci, żeby na wyjeździe zagranicznym zauważały język i uczyły się go z otoczenia: etykiet, naklejek i folderów w hotelu, menu w restauracji. To jest nawyk, dzięki któremu dziecko potem, na co dzień będzie poznawało nowe zwroty, bo będzie ich szukało. Taka wiedza językowa jest szczególnie cenna, bo trwale zapada w pamięć, dzięki temu, że poznajemy ją w kontekście.\n- powiedziała Katarzyna Kaczmarek, właścicielka centrum języków i rozwoju.


Essence Superlast Eyebrow Pomade Pencil Wodoodporna pomada do brwi w kredce 30\nEssence Superlast Eyebrow Pomade Pencil Wodoodporna pomada do brwi w kredce Kolor : 30 wodoodporna kremowa formuła nie rozmazuje się precyzyjna Essence Superlast Eyebrow Pomade Pencil wodoodporna pomada do brwi w kredce. Produkt posiada bardzo\nKod katalogowy: 39637\nSuperlast Eyebrow Pomade Pencil\nWodoodporna pomada do brwi w kredce\nEssence Superlast Eyebrow Pomade Pencil wodoodporna pomada do brwi w kredce. Produkt posiada bardzo kremowa formułę, która świetnie rozprowadza się na brwiach. Dodatkowo taka formuła jest długotrwała, doskonale utrwala, nie rozmazuje się i jest wodoodporna.\nForma kredki sprawia, że produkt jest bardzo precyzyjny i z łatwością można przy jego pomocy uzupełnić brwi.


Oficjalna Strona Miejscowości ZGODA i Kopanina Kaliszańska - Artykuły: Legendy\nW tym miesiącu: 1,507\nPiękna, wyniosła, żyzna, z resztką drzew u skraju, góra, "przy której straszy", położona była kiedyś w gęstym lesie, ciągnącym się od Opola do Kluczkowic. U jej stóp biegnie - wywijana w elastyczne zakręty szosa - przed nią mieni się w blaskach słońca staw Branasiem zwany, ze zgraną orkiestrą bąków i żab, na lewo bieli się w lesistym parku pałac kluczkowicki, a horyzont zakreśla ciemna, bliska smuga świerkowo - liściastego lasu. Na górze rośnie zboże, kłaniając się wiatrowi, który czesze i rozgarnia kłosy, jakby każdemu z nich szeptał do ucha: - Rośniesz na strasznej górze... Rośniesz na strasznej górze... A czy wiesz, że kiedyś...\nMaleńki Piotrawin leży na granicy czterech województw: lubelskiego, tarnobrzeskiego, radomskiego i kieleckiego. Niewiele jest miejscowości, w których widziano tylu władców co w tym nadwiślańskim zakątku. Bywali tu królowie polscy, szwedzcy i rosyjscy carowie. Pierwszy zjawił się Bolesław Śmiały. Historia wyprawy polskiego monarchy do wioski nad Wisłą została opisana przez Długosza. Król Bolesław miał rozsądzić sprawę własności Piotrawina.\nMistrz Węgorek Powiedzenie "pije jak szewc" znane jest powszechnie. Ale tylko w powiecie puławskim usłyszeć można "pije jak mistrz Węgorek". Widocznie ów Węgorek był nie lada pijakiem, że wyparł przysłowiowego szewca i stał się symbolem pijackiego nałogu. Było to dawno, parę setek lat temu. We wsiach puławskich zjawił się pewnego dnia jakiś dziwny człowiek. Skąd przybył nikt nie wiedział.\nW okolicach Opola Lubelskiego można usłyszeć legendę, że w powstaniu styczniowym wspierał Polaków w bitwach pod Chruśliną (koło Urzędowa) tajemniczy jeździec spowity we wschodnie szaty. Wielki ponoć, biały, z uniesioną szablą. Peleryną zasłaniał pół nieba. Umykały przed nim setki wystraszonych kozaków. Polacy pokonali Moskali pod Chruśliną dwukrotnie. Pierwszy okrył się chwałą Lelewel-Borelowski, bo 30 maja 1863 roku, a następnie 4 sierpnia tegoż lata generał Kruk-Heydenreich rozpędził tamże sotnie kozackie. Czy tajemniczy widmowy jeździec faktycznie pojawił się na polu walki? Wydawać się to może mało prawdopodobne. Nie brak jednak w świecie przekazów o widmowych żołnierzach. Pojawiać się już mieli w starożytnej Asyrii, by atakować pustynne miasta. W roku 1914 w słynnej bitwie pod Mons w Belgii angielskie oddziały miały zostać wsparte przez tajemniczych łuczników. Zjawy przypominały anioły. Widmowa pomoc została opisana przez Artura Machena (1863-1947), uczestnika tej bitwy, w opowiadaniu Łucznicy. Ostatnia relacja, równie zagadkowa i tajemnicza, pochodzi z Wietnamu, gdzie grupa żołnierzy amerykańskich w roku 1971 miała usłyszeć kroki żołnierzy widm.\nStraszna góra Droga od Opola do Kluczkowic jest taka sama jak wiele innych dróg na Lubelszczyźnie, może tylko bardziej malownicza. Z jednej strony połyskują w słońcu ciemne wody stawu zwanego "Barnasiem", z drugiej wśród drzew parku bieleją ściany dawnego pałacu kluczkowickiego. Nad szosą wijącą się łagodnymi serpentynami wznosi się wyniosła góra, z resztką drzew na szczycie. Krajobraz pogodny, pełen uroku, całkowicie pozbawiony cech jakiejkolwiek tajemniczości. A jednak starzy ludzie w tych stronach, mówiąc o owej nie nazywają jej inaczej jak "straszną górą". Jedni twierdzą, że nocami wałęsa się po górze wielki, smutny pies z podwiniętym ogonem. Pies ten idzie wolno w stronę Łazisk i orzystać nie będzie.\nOsiem wieków z okładem mówi lud o wskrzeszeniu zmarłego człowieka przez Patrona Polski, Św. Stanisława Biskupa. Płynęła wtedy Wisła, jako i teraz płynie, tocząc wody bystre ku Bałtykowi. Przepływała, jako i teraz przepływa u podnóża wsi Piotrawin (Puławski) i — białego Solca, co rozsiadł się na wspaniałych skałach, na jej drugim brzegu.\n391,080 Unikalnych wizyt


Sicis ekskluzywne płytki i mozaiki dekoracyjne - Profesjonalista - HomeSquare\nJesteś tutaj: Home1 / Profesjonaliści2 / Sicis ekskluzywne płytki i mozaiki dekoracyjne\nSicis – ekskluzywne płytki i mozaiki dekoracyjne\nMarka Sicis powstała w 1987 roku. Jej głównym celem stała się aktualizacja znanej od tysięcy lat sztuki wytwarzania mozaik dekoracyjnych. Unowocześniona i dostosowana do wymogów współczesnego konesera, forma, zdaje się odpowiedzią na potrzebę tworzenia wysublimowanej oprawy przestrzeni. Współczesne wnętrze można ozdobić aktualnymi wzorami i ponadczasowymi motywami. W ofercie producenta królują niezwykle efektowne kompozycje zarówno dla wielbicieli elegancji, jak i ekstrawagancji. Włoski lider w swoich katalogach prezentuje mozaiki Sicis wykonywane ze szkła barwionego w specjalnym preparatach, a także mozaiki ozdobne wytwarzane z kamienia, platyny, metalu i złote desenie dla miłośników prawdziwie kunsztownych dekoracji.\nKolekcje, które na nowo interpretują artyzm i piękno wzoru\nMarkę cechuje strategia rozwoju oparta na wprowadzaniu autorskich, unikalnych kolekcji ekskluzywnych mozaik. Te przywodzą na myśl artystyczne kompozycje, które zachwycają kunsztem, feerią barw i doskonałością formy. Z twórczą swobodą można wykorzystać je w reprezentacyjnych salonach, łazienkach, holach. Kreatywne szklane mozaiki sprawdzą się idealnie także do oprawy przestrzeni przeznaczonej na domowy, luksusowy basen. Podobnie wnętrza ekskluzywnych restauracji i hoteli – dzięki pięknu bajecznie dekorowanego szkła zyskają na prawdziwie pałacowym i wykwintnym stylu.\nSicis – marka, która łączy wysoki standard rzemiosła z najnowocześniejszą technologią\nWłoska firma postawiła na tradycyjne rzemiosło i z czasem przekształciła manufakturę w nowoczesną, prężnie rozwijającą się markę o innowacyjnych metodach produkcji. Na swoją renomę pracuje od lat, dlatego dziś może pochwalić się uznaniem w branży i realizacją wielu projektów komercyjnych nie tylko we Włoszech, ale także między innymi we Francji, Wielkiej Brytanii, Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Stanach Zjednoczonych. Mistrzowie sztuki włoskiej dokładają wszelkich starań, by mozaiki Sicis wzbudzały podziw i zachwyt na całym świecie. Ostatecznie szklane, wielkoformatowe kompozycje, to nie jedyne co marka może zaproponować koneserom. W ofercie pojawiły się także inspirujące obrazy (Sicis Art Gallery), mozaikowe dywany, biżuteria, meble. Kolekcje przygotowywane są przez prawdziwych pasjonatów wzornictwa, artystów i wykwalifikowanych rzemieślników w wyjątkowym miejscu na mapie Włoch – Rawennie.\nRealizacje marki Sicis\nDavid Harber – rzeźby, fontanny i ściany wodne Jedyne takie wnętrza – Paulina Kononowicz-Kwaśnik


Gabi & the new directions: Kolumbijskie święta\nWszystkie domowe dekoracje dawały tyle światła, że lampy uliczne wydawały się wręcz niepotrzebne ;). I były wszędzie wokół. Słyszałam komentarze, że jeśli nie ozdobisz widocznie domu, ludzie mogą pomyśleć, że jesteś Żydem, ewangelistą albo nawet ateistą, a przecież tego nie chcesz w katolickim kraju, prawda?\nJedną rzeczą są dekoracje zewnętrzne, inną te wewnątrz domów. Wszystkie domy i mieszkania, które odwiedziłam w Kolumbii, były ozdobione tak jak nigdy tego nie widziałam w Polsce czy Szwecji. Co więcej, nasza zwyczajna choinka, jemioła czy światełka w oknach wydały mi się tak proste w porównaniu z tym jak Kolumbijczycy dekorują swoje domy.\nMałe ozdóbki są wszędzie. Wstążki i skarpetki lub buciki na drzwiach. Plus niewielka szopka z lalką niño Jesus prawie w każdym domu. Kiedy zapalano lampki wieczorem, to wszystko wyglądało naprawdę magicznie.\n[ Źródło: The Darkroom ]\nOkres świąteczny w Kolumbii zaczyna się 7 grudnia z Día de las Velitas - Dniem Świeczek. Ludzie wystawiają świeczki (niektóre rodziny stawiają jedną świeczkę na każdego członka rodziny) w oknach, na balkonach i w wielu różnych miejscach - według wielu źródeł jest to na cześć Dziewicy Maryi. To czas spędzony z rodziną i najbliższymi przyjaciółmi, ale niestety w tym roku nie mogłam w nim uczestniczyć, jako że 7 grudnia byłam jeszcze w Szwecji.\nNastępnie przez 9 dni przed świętami, każdego wieczoru rodziny gromadzą się w domu na 'novenę'. To czas spędzony na modlitwie, śpiewaniu i - oczywiście - jedzeniu ;). Ogólnie każdego wieczoru inna część rodziny odpowiada za przygotowanie jedzenia i ciepłych napojów. 23 grudnia kilka osób z rodziny przyszło z natillą y buñuelos - tradycyjnymi świątecznymi słodyczami, które można zobaczyć na zdjęciu powyżej. Potem w kilka osób poszli do pobliskiej kaplicy na ostatnią novenę. Myślałam, by się wybrać z nimi i robić zdjęcia, ale stwierdziłam, że przeszkadzałabym ludziom w modlitwie i sama nie czułabym się komfortowo podczas godzinnej uroczystości, z której nic bym nie zrozumiała.\nPierwszą część Wigilii spędziliśmy z wujostwem mojego Kolumbijczyka, którzy gościli nas w Ipiales. To była mała uroczystość, jako że przygotowali większy obiad rodzinny następnego dnia. Właściwie to byłam zdumiona, jak niewielkie to było świętowanie, znając wielkość kolumbijskich rodzin.\nObiad był prosty i - jak to ujął mój Kolumbijczyk - nic tradycyjnego świątecznego. Ot, zupa z kawałkami chleba (taki dziwny chleb robiony z jajek, mąki i różnych przypraw), świeżego soku z owoców i ryby, ryżu i smażonych platanów. Całkowicie zakochałam się w smażonych platanach (szczególnie z domowym sosem guacamole) - ich przygotowanie jest bardzo proste: najpierw odrobinę smaży się kawałki platanów, potem się je zgniata do pewnego stopnia a następnie dalej smaży. Pyszne! ;)\nPo poobiednim odpoczynku poszliśmy do najbliższej rodziny mojego Kolumbijczyka. Tam też nie mogliśmy oczekiwać jakiegoś nadzwyczajnego świętowania. Co więcej, jako że wszyscy pracowali do wieczora, mój facet stwierdził, że kolacja wigilijna będzie taka jaką przygotujemy. Albo raczej: jaką on przygotuje, bo ja talentu kulinarnego nie mam wcale. Ale że nie chciałam tylko siedzieć w pokoju, gdy on gotuje, więc opierając się o instrukcje na pudełku przygotowałam swoją pierwszą natillę! :) To taki jakby gęsty, zastygnięty budyń z cynamonem, rodzinkami i orzechami. I chociaż było to bardzo proste, byłam bardzo z siebie dumna :P.\nKolacja była prosta, zwłaszcza jeśli pomyśli się o naszych 12 daniach, których przygotowanie nieraz rozpoczyna się na 2-3 dni wcześniej. Tutaj to była tylko niewielka rodzinna kolacja - kurczak z serem i ziemniakami w sosie grzybowym. Miała być do tego też sałatka, ale mój Kolumbijczyk zrobił ją przez przypadek zbyt pikantną. Wystarczająco pikantną, by każdy wchodzący do kuchni zanosił się kaszlem jak szalony ;). Zjedliśmy kolację słuchając tradycyjnych kolumbijskich piosenek świątecznych - obowiązkowo w rytmie salsy. Nie rozumiałam słów, ale powiedziano mi, że są głupawe i zupełnie niereligijne - ot, dobra muzyka do tańca. A kiedy chodzi o bardziej świąteczną muzykę - wszędzie można było usłyszeć ekwadorską kolędę, popularną również na południu Kolumbii: "Claveles y rosas" ("Goździki i róże"). Jak wszystkie kolędy, tak i tak śpiewana jest przez dziecko... co po jakimś czasie staje się ciężkie do słuchania ;)\nW pewnym momencie wyłączyliśmy muzykę, by nasłuchiwać dźwięków z ulicy. I w końcu usłyszeliśmy głośną muzykę do salsy, więc szybko wybiegliśmy na balkon, obejrzeć procesję bożonarodzeniową.\nJak mi powiedziano, nie każdy może uczestniczyć w tej krótkiej procesji. Tylko "ekskluzywni" członkowie jednej z przykościelnych grup. Za księżmi z krzyżem i kadzidłem szli ludzie ze świeczkami, potem platforma religijna a na końcu mała orkiestra, grająca skoczną muzykę - nic tylko tańczyć!\n25 grudnia uczestniczyliśmy w większym i bardziej tradycyjnym obiedzie świątecznym. Z obowiązkowym indykiem ;). A do tego zupa z frytkami. I danie świąteczne - natilla z buñuelos. I naprawdę nikt mi nie wierzył, że nie byłam w stanie tego wszystkiego zjeść :P. A 26 grudnia babcia mojego Kolumbijczyka zaprosiła całą rodzinę na obiad specjalny. Z miejscowym przysmakiem - cuy. Świnka morska. Ale to doświadczenie zasługuje na oddzielny post ;).\nCo naprawdę spodobało mi się u Kolumbijczyków, to ich stosunek do prezentów świątecznych. Zamiast dawać sobie głupie i niepotrzebne zabawki, wręczają specjalne koszyki zwane 'ancheta'. W takim koszyku można znaleźć wszystkie potrzebne produkty - jedzenie, owoce, napoje, słodycze. Można kupić gotową anchetę albo przygotować samodzielnie, w oparciu o to, co osoba obdarowywana lubi jeść.\nI choć nie spodziewałam się niczego, wujostwo mojego faceta podarowało mi małą paczuszkę świąteczną. A w niej tradycyjna kolumbijska torebka, bransoletka z tradycyjnym kapelusikiem i kartka z życzeniami. "Miłość do nieobecnych członków rodziny i przyjaciół wzywa nas do świętowania tej uroczystości z przeogromną radością, nie zwracając uwagi na dystans, który nas dzieli. Otrzymaj z radością to świąteczne pozdrowienie z kolumbijskim aromatem. Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku!"\nPost powstał w ramach projektu Kalendarz Adwentowy Klubu Polek. Codziennie między 1 a 24 grudnia na blogach Klubowiczek pojawiają się posty związane z nachodzącymi Świętami. Różnorodność tematów oraz ciekawostki z najróżniejszych krajów na pewno Was zainteresują. Zapraszam do śledzenia, czytania, komentowania! :)\nWpisy na fanpage'u Klubu: tutaj.


Używane BMW serii 7 (E65; 2001-2008) - opinie, dane techniczne, usterki\nStrona główna Używane Opinie Używane BMW serii 7 (E65; 2001-2008) – opinie, dane techniczne, typowe usterki\nUżywane BMW serii 7 (E65; 2001-2008) – opinie, dane techniczne, typowe usterki\nZ kaprysami „Siódemek” z początku produkcji trzeba jakoś żyć, natomiast poliftowe auta są już zdecydowanie bardziej dopracowane. Oto opinie o używanym BMW serii 7 (E65).\nCzwarte wcielenie flagowej limuzyny BMW dokonało niemałego przełomu w historii bawarskiej marki. Z jednej strony imponowało muskularną sylwetką z kontrowersyjną przednią częścią nadwozia, dzięki której zyskało przydomek „Lord Vader”. Z drugiej seria 7 typoszeregu E65 wyszła kilka lat do przodu w dziedzinie zaawansowania technicznego. BMW nie stosowało półśrodków, wyposażając samochód we wszystko, co wówczas miało najlepsze. I tak do debiutującego 20 lat temu auta trafił system multimedialny, którego można uznać za prekursora spopularyzowanego później w innych (też mniejszych) modelach iDrive: z wielkim, kolorowym ekranem oraz pokrętłem sterującym. Tak naprawdę nie sposób zliczyć wszystkich opcji dostępnych w serii 7 (E65). Część użytkowników zapewne nawet nie zdołała wszystkich przetestować albo dowiedziała się o nich… po awarii zasygnalizowanej kontrolką na desce rozdzielczej. Faktem jest, że w przedliftowych samochodach takowe nie należały do rzadkości: do tego stopnia, że elektronika regularnie zawieszała się, a nawet blokowała drzwi czy szyby w pozycji zamkniętej. Z czasem placówki wyspecjalizowane w BMW rozpracowały i ten model, w związku z czym naprawiały je od ręki względnie niedrogim kosztem. Niestety, koszty utrzymania największego wówczas BMW i tak są dalekie od optymalnych, zwłaszcza że te auta mają już co najmniej kilkanaście lat.\nŚwietne właściwości jezdne ważącej 1,8-2,1 tony serii 7 (E65) wynikają m.in. z zastosowania aktywnych stabilizatorów przedniego i tylnego zawieszenia, tzw. Dynamic Drive. Przed zakupem warto go obejrzeć pod kątem wycieków, ponieważ często dochodzi do rozszczelnienia układu.\nRozważanie zakupu używanego BMW serii 7 (E65) to proszenie się o kłopoty czy okazja do czerpania przyjemności z jazdy niebywale komfortowym autem? Wiele zależy od rocznika konkretnego samochodu, a zatem od jego ceny. Ile trzeba przeznaczyć na godną zainteresowania „Siódemkę”, która nie będzie stała ciągle w serwisie? Popatrzmy, co o tym modelu sądzą użytkownicy.\nKodem E65 oznaczono serię 7 w standardowej wersji rozstawu osi (299 cm), natomiast przedłużoną (313 cm; fot.) – E66. Stosowano jeszcze oznaczenie E67 dla wariantu opancerzonego.\nUżywane BMW serii 7 (E65) – wnętrze\nCentrum dowodzenia tą limuzyną robi nie mniejsze wrażenie jak sylwetka nadwozia. Większość instrumentów skupiono na bardzo szerokiej, lecz tym razem nie zwróconej do kierowcy konsoli środkowej. Ponad nią ulokowano równie pokaźny ekran, który grafiką przypomina o leciwym wieku tej konstrukcji. 20 lat temu był to jednak szczyt nowoczesności, co nie oznacza, że przyjemnie się z niego korzystało. Kierowcy gubili się w rozległym menu (można było wyświetlić aż 700 funkcji!), intuicyjnością obsługi nie grzeszył też kontroler sterujący przy podłokietniku. Inna sprawa, że system zwyczajnie się zawieszał i już na gwarancji sprawiał niemałe problemy. Seria 7 (E65) nie ma tradycyjnego lewarka biegów z dwóch powodów: raz że nie oferowano jej ze skrzyniami ręcznymi, dwa – ustawienia „automatu” zmienia się manetką przy kierownicy. Wyjątkowy detal stanowią dwa przyciski w jej górnej części, służące do… ręcznej zmiany przełożeń. Co by nie mówić o tej desce, wyrazy najwyższego uznania należy skierować w stronę materiałów wykończeniowych i ich zmontowania.\nBMW E65 nie należy do grona aut, w których od razu wiadomo „gdzie co jest”. Sprawdzenie sprawności wszystkich opcji wyposażenia z pewnością pochłonie trochę czasu.\nSamochody luksusowe mają to do siebie, że chce się nimi jeździć, ale i od czasu do czasu zostać przewiezionym na przepastnej kanapie. Nie inaczej jest w BMW serii 7. Kierowca ma do dyspozycji wielki fotel z rozbudowanym panelem elektrycznej regulacji (opcjonalnie też wentylacji i masażu) i dopasowującymi się do kształtu głowy zagłówkami. Już standardowemu BMW E65 niczego nie brakuje w dziedzinie przestronności z tyłu, natomiast w przedłużonym Langu (E66) miejsca jest wręcz absurdalnie dużo. W zalecanej konfiguracji 4-osobowej pasażerowie mają do dyspozycji wielki podłokietnik z podobnym systemem regulacji ustawień kanapy jak z przodu. Według danych katalogowych bagażnik mieści typowe w tym segmencie 500 l. W rzeczywistości nie jest zbyt funkcjonalny z uwagi na masywne ściany i wysoko poprowadzony próg załadunkowy.\nTaka kolorystyka wnętrza serii 7 należy do rzadkości. O wiele łatwiej o czarną lub beżową.\nPasażerowie z tyłu mają do dyspozycji wszystko, o czym można zamarzyć: swoje nawiewy klimatyzacji, podgrzewanie i wentylację kanapy, a nawet... telewizor.\nPłytki i wąski bagażnik mieści i tak niezłe 500 l.\nUżywane BMW serii 7 (E65) – silniki\nMotywem przewodnim w gamie silnikowej flagowego BMW były jednostki z 6 cylindrami w układzie rzędowym (3.0) i cała plejada widlastych „ósemek”: obydwa występowały jako benzynowe oraz diesle, różne montowano w autach przed- i poliftowych. Benzynową część otwierają 3.0 R6 (730i) o mocy najpierw 231 KM (M54), potem 258 KM (N52). Do 2005 r. montowano warianty V8 o pojemności 3.6 (272 KM; 735i) i 4.4 (333 KM; 745i), później natomiast 4.0 (306 KM; 740i) oraz 4.8 (367 KM; 750i). Na szczycie znalazł się jedyny 12-cylindrowy silnik w ofercie, czyli 6.0/445 KM oferowany od początku do końca produkcji jako 760i. Jeśli komuś nadal mało, musi rozglądać się za Alpiną B7 rozwijającą 500 KM z 4.4 V8 doładowanego sprężarką mechaniczną. Turbodiesle dzielimy na znane z serii 5 3.0 R6 (218/231 KM; 730d) oraz przedliftowego 3.9 V8 (258 KM; 740d), którego potem zastąpił 4.4 V8 (329 KM; 745d). Decydując się na ten model trzeba zaakceptować obecność automatycznych skrzyń biegów o 6 przełożeniach. Do BMW E65 nigdy nie oferowano natomiast napędu 4×4.\nPośród benzynowych serii 7 przeważają wersje V8, ale rozsądne koszty utrzymania zapewnią jedynie rzędowe „szóstki”.\nZ turbodieslami jest podobnie, ale od biedy można rozważyć wprowadzonego po liftingu 4.4 V8/329 KM. Wcześniejsze 3.9 V8 nie imponują osiągami na tle wyraźnie oszczędniejszych 3.0 R6.\nUżywane BMW serii 7 (E65) – opinie użytkowników\n„Siedząc za kierownicą mam wrażenie, że prowadzę o wiele mniejsze i lżejsze auto”\n„Wysokoprężny 4.4 V8 to istna poezja – pancerny i stworzony do pokonywania długich tras”\n„Manetka automatu jest bardzo wygodna w obsłudze. Szkoda, że zrezygnowano z niej w nowszych BMW”\n„To auto niczego nie udaje. W środku prawdziwe drewno i skóra”\n„Do tej pory niełatwo znaleźć serwis, który rzetelnie naprawiłby E65. Pierwszy lepszy mechanik zazwyczaj rozłoży ręce”\n„Skrzynia sama w sobie twardo zmienia biegi. Po 250 tys. km u mnie wymagała remontu”\n„Nieustannie wyświetlają się jakieś błędy. Przestałem już się nimi przejmować”\n„Wszelkie zaniedbania w wymianie części pociągają za sobą kolejne awarie”\nBMW serii 7 (E65) - wersje nadwoziowe\nBMW serii 7 - wersja standardowa (E65): długość 503 cm, rozstaw osi 299 cm\nBMW serii 7 - wersja przedłużona L (E66): długość 518 cm, rozstaw osi 313 cm\nUżywane BMW serii 7 (E65) – awaryjność, typowe usterki\nW tak skomplikowanym modelu ma się co zepsuć. Zaczniemy od silników. Najmniej ryzykowny wybór stanowią jednostki 6-cylindrowe, nękane głównie wyciekami oleju albo urywającymi klapkami w kolektorach ssących 3-litrowych turbodiesli. Odmiany V8 wiążą się z większym ryzykiem z uwagi na rozbudowany osprzęt, obejmujący w silnikach wysokoprężnych m.in. dwie turbosprężarki. Poza tym szwankują w nich pompy paliwowe, a benzynowe 4.8 pobierają znaczne ilości oleju (zużyte uszczelniacze zaworowe) lub ucieka z nich płyn chłodniczy (także 3.6/4.0/4.4). W nowszych wersjach niewykluczone są usterki systemu Valvetronic (zmienny wznios zaworów). Newralgiczne punkty tego modelu to stukające przekładnie kierownicze, awaryjny sterownik automatycznej skrzyni biegów, szwankujące układy Dynamic Drive czy rozszczelniająca się „pneumatyka”. Dochodzi do tego cała lista niedziałającego lub nieprawidłowo pracującego wyposażenia. Przeważnie zawodzą skrętne światła mijania, ekran systemu multimedialnego, centralny zamek czy układ klimatyzacji. Nie mamy natomiast zastrzeżeń do jakości zabezpieczenia antykorozyjnego i trwałości tradycyjnego, mechanicznego zawieszenia.\nSkazani na automatyczne skrzynie biegów użytkownicy winni przed zakupem sprawdzić ją pod kątem szarpnięć i innych podejrzanych zachowań. Najczęściej zawodzi w nich elektronika sterująca.\nUżywane BMW serii 7 (E65) – gdzie jest nr VIN?\nNumer VIN znajduje się w pobliżu gniazda osadzenia prawego amortyzatora.\nUżywane BMW serii 7 (E65) – sytuacja rynkowa\nDa się kupić bezwypadkowe BMW E65 za mniej niż 25 tys. zł, ale prawdopodobnie trzeba będzie doinwestować w nie kolejną pięciocyfrową kwotę. Ciekawe auta zaczynają się od 30 tys. zł, zaś optymalny budżet mieści się w granicach 35-45 tys. zł: za tyle swobodnie kupimy „polifta” w dowolnej wersji silnikowej. Ostatnie roczniki lub odmiany V12 podchodzą nawet pod 80 tys. zł. Przeważają benzynowe BMW, zazwyczaj V8, czasami z LPG.\nBMW serii 7 (E65) - lifting\nBMW serii 7 E65 przed liftingiem (2002-2005)\nBMW serii 7 E65 po liftingu (2005-2008)\nUżywane BMW serii 7 (E65) – podsumowanie\nMimo 20 lat „na karku” ta generacja serii 7 do dzisiaj budzi pożądanie. Z jednej strony będzie wymagała nieustannych, zazwyczaj kosztownych inwestycji, z drugiej jej ceny wyhamowały i być może niebawem zaczną rosnąć, dlatego utrzymanie BMW E65 w dobrym stanie zaprocentuje w przyszłości. Do jazdy codziennej optymalne będą 3-litrowe diesle.\nUżywane BMW X5 (E70; 2006-2013) – opinie użytkowników\nBMW serii 7 (E65) – wymiary, pojemność bagażnika\nDł./szer./wys. 504-518/190/149 cm\nRozstaw osi 299-313 cm\nBMW serii 7 (E65) – dane techniczne, osiągi, spalanie (silniki benzynowe)\n3.0 R6 (730i)\n3.6 V8 (735i)\n4.0 V8 (740i)\n4.4 V8 (745i)\n4.8 V8 (750i)\nPojemność 2979 cm³ 2996 cm³ 3600 cm³ 4000 cm³ 4398 cm³ 4799 cm³\nMaks. moc 231 KM 258 KM 272 KM 306 KM 333 KM 367 KM\nMaks. moment 300 Nm 300 Nm 360 Nm 390 Nm 450 Nm 490 Nm\nPrzyspieszenie 0-100 km/h 8,1 s 7,8 s 7,5 s 6,8 s 6,3 s 5,9 s\nPrędkość maks. 237 km/h 244 km/h 250 km/h 250 km/h 250 km/h 250 km/h\nŚr. zużycie paliwa 10,7 l/100 km 10,1 l/100 km 10,7 l/100 km 11,2 l/100 km 10,9 l/100 km 11,4 l/100 km\nBMW serii 7 (E65) – dane techniczne, osiągi, spalanie (silniki Diesla i pozostałe)\n4.4 V8 (Alpina B7)\n6.0 V12 (760i)\n3.0 R6 (730d)\n3.9 V8 (740d)\n4.4 V8 (745d)\nPojemność 4398 cm³ 5972 cm³ 2993 cm³ 2993 cm³ 3901 cm³ 4423 cm³\nPaliwo benz., kompr. benz. turbodiesel turbodiesel turbodiesel turbodiesel\nMaks. moc 500 KM 445 KM 218 KM 231 KM 258 KM 329 KM\nMaks. moment 700 Nm 600 Nm 500 Nm 520 Nm 600 Nm 750 Nm\nPrzyspieszenie 0-100 km/h 4,9 s 5,5 s 8,0 s 7,8 s 7,4 s 6,6 s\nPrędkość maks. 300 km/h 250 km/h 235 km/h 238 km/h 250 km/h 250 km/h\nŚr. zużycie paliwa 12,8 l/100 km 13,6 l/100 km 8,6 l/100 km 7,9 l/100 km 9,8 l/100 km 9,0 l/100 km\nUżywane BMW serii 7 (E65) – galeria\nBMW serii 7 E65 - przód\nBMW serii 7 E65 - tył\nBMW serii 7 E65 - bok\nDeska aut sprzed liftingu (fot.) niewiele różni się od tej późniejszej.\nSilnik uruchamia się jak we współczesnych autach - przyciskiem.\nKlasyczny panel klimatyzacji jest akurat prosty w obsłudze.\nLista wyposażenia obejmowała nawet fabryczny telefon...\n... lub ekran dla pasażerów kanapy.\nPrzyciski sterowania fotelem umieszczono na bokach podłokietnika.\nFotele mogą mieć funkcję podgrzewania, wentylacji i masażu.\nDopiero podróż z tyłu pozwala na dobre skorzystać z dobrodziejstw kabiny serii 7.\nTeoretycznie autem da się przewieźć 5 osób, w praktyce rekomendowana jest konfiguracja 4-osobowa z komfortowym podłokietnikiem.\n500-litrowy bagażnik punktuje pieczołowitym wykończeniem, ale jest dość wąski.\nKomplet skrętnych reflektorów Bi Xenon Dynamic kosztuje ponad 4 tys. zł.


Archiwa: wakacje z dzieckiem ⋆ Milkii.pl\nMamy dopiero połowę kwietnia a ja nie mogę przestać myśleć o minionych wakacjach. Zośka, która patrzyła na morze jak ja kiedy pierwszy raz je zobaczyłam. Stała i patrzyła. Tak po prostu. Dla niektórych to nic niezwykłego. Aaa tam polskie morze……


[...] Czyli pani podjęła decyzję, że razem z siostrą, pójdzie pani do obozu jenieckiego? Tak. To było Śródmieście Północne, czyli przez Pruszków wyjechałyśmy do Fallingbostel, potem do Bergen-Belsen, w grudniu, i do Oberlangen. Proszę opowiedzieć jak wyglądał transport. Jechaliśmy bydlęcym wagonem, nie pamiętam już ile nas tam było. Dziewczętom było na pewno wygodniej, bo są niższe, prawie wszystkie mogły leżeć. Były krótkie przerwy na jakieś wyjście. W wagonie wywierciłyśmy otwór do wylewania moczu. [...]\n[...] Pamiętam tylko, że już w tej piwnicy siedziałam. I kiedy przyszli Ukraińcy i zaczęli nas wyrzucać, moja mama akurat była w mieszkaniu na górze; po coś tam poszła. A nasze składane łóżko było na końcu piwnicy. I jak mieszkańcy kamienicy wołali mnie, żebym wyszła razem z nimi, to nie chciałam - siedziałam na tym łóżku i czekałam na mamę. To była dla mnie dramatyczna sytuacja. Z kolei wychodzący ludzie wołali do mojej mamy przez klatkę, żeby szybko zeszła, bo nas wyganiają. [...]\n[...] W momencie wybuchu Powstania Warszawskiego był pan dziewięcioletnim chłopcem i mieszkał pan na Starówce... Mieszkałem w domu mojej babuni, na ulicy Miodowej 17 mieszkanie 14, na pierwszym piętrze. To jest ten dom, który dzisiaj jest domem arcybiskupów warszawskich. W tamtych czasach oficyny lewa i prawa były zamienione na mieszkania czynszowe, wynajmowane. (...) Dom był zbudowany w technologii ceglano-drewnianej - było bardzo dużo drewna, tynk na ściany był kładziony na matę z trzciny, stropy były izolowane warstwą drewnianych trocin... I to gruzowisko zaczęło się palić. I wtedy ktoś wyjrzał, mówi: "Tak, to już się pali, musimy stąd uciekać". Zabraliśmy to, co akurat mieliśmy na sobie, czyli płaszcze zimowe, sweter, spodnie, babunia i ciocia zimowe okrycia... Cały dobytek - woreczek z sucharami, pudełko kostek cukru i kawałek (mały kawałek, może 70 deko) wędzonego boczku. I z tym wyszliśmy na podwórze. I tylko słychać wystrzały, wybuchy... Piękne słońce było, upalne słońce. I tak poszliśmy za ludźmi, skręciliśmy w lewo, na pogorzelisko środkowego budynku, przez okno weszliśmy na to pogorzelisko, które już było wystudzone, przez to pogorzelisko przeszliśmy do ogrodu pałacu arcybiskupiego i moje pierwsze wrażenie: gdzie zniknął ogród - nie ma krzewów, nie ma drzew, nie ma trawników... W drugim czy trzecim dniu Powstania uczestniczyłem w pogrzebie, właśnie w tym ogrodzie, ale tych grobów nagle się pojawiło kilkanaście... Nie było trawników, gałęzie ścięte przez odłamki... I w tym ciągłym huku weszliśmy do tego ogrodu. I nadleciała eskadra "Stukasów". I znowu instynktownie rzuciliśmy się pod mur. Lecieli tak nisko, że przez kabinę widziałem głowę pilota w skórzanej czapce i w okularach. [...]\n[...] Ludność z piwnic wygarnęli i podpalili wszystkie klatki schodowe. My byliśmy na drugim piętrze. Klatki schodowe były drewniane. Trzeba było uciekać. Babcia, ciocia, mama poopatulały nas jakimiś kocami, kołdrami i wtedy zeszliśmy do piwnicy. [...]\n[...] Przed wojną mieszkaliśmy, z moim ojcem i matką, przy ulicy Chmielnej, czyli w centrum miasta. Ale, tak szczerze wyznam, niewiele - właściwie nic z tego nie pamiętam. W 1939 roku mój ojciec, który był adwokatem - został zmobilizowany jako porucznik rezerwy i po kampanii wrześniowej trafił do oflagu. W tym czasie przeszliśmy z matką na Żoliborz, gdzie mieszkali dziadkowie z jej strony i jej siostra, starsza o trzy czy cztery lata. To było duże mieszkanie - czteropokojowe, które kupił dziadek, ale dwa z tych pokoi były olbrzymie. Dziadek był sędzią. I pierwsza scena, która mi utkwiła w pamięci, to jest właśnie jak żeśmy się przenosili do moich dziadków. [...]\n[...] W okresie okupacji i całe Powstanie mieszkałem wraz z rodzicami przy ulicy Noakowskiego 12. Wielki stary dom, z początku ubiegłego wieku. I tam z całą rodziną przeżyliśmy Powstanie, z wyjątkiem krótkiego okresu, kiedy ewakuowano nas ze względu na zdobywanie Politechniki przez Niemców. Wtedy kobiety i dzieci musiały opuścić budynek, ale później wróciliśmy. Byliśmy tam do samego końca, do ostatnich dni - wyszliśmy 2 października, jako jedni z ostatnich, wraz z całą rodziną. [...]\n[...] Ani żadnego transportu, ani nic, wszystko to, co w rękach, dwoje dzieci, jeden 9 lat, drugi 12, siostra cioteczna, która z nami szła, to nawet miała chyba 6 lat, bo jeszcze do szkoły nie chodziła - a więc samo zajęcie się tymi dziećmi to był problem, nie licząc starszej babci. [...]\n[...] matka, w takim jakby szale, rozpaczy powtarzała tak: "Zabiją nas, zabiją nas, zabiją nas". Ja tam się nawet starałem Niemca, który nas prowadził, prosić, żeby nas nie zabijał... Oczywiście nic może nie rozumiał, ale to nie miało żadnego znaczenia... Nawet go złapałem za rękaw... I szedłem ostatni. Z tego, co wiem. I to jest właśnie przypadek, jak to się mówi, jeden na milion. Ponieważ ten szereg osób szedł w jakimś porządku, więc pierwsze osoby poszły w stronę zachodnią, a ja byłem tuż przy ścieżce, która prowadziła na wał. [...]\n[...] Potem doszłyśmy do wagonów... Ludzka natura jest nieprzewidywalna - nie wiadomo, dokąd te wagony jadą, ale ludzie się tłoczyli jakby po jakieś skarby. W tych wagonach stało się sztorcem. Na szczęście były otwarte, góra była otwarta, więc nie było duszno, ale to było punktowe, że tak powiem, miejsce; razem z babcią, razem z Manią. Pociąg jechał, nie chcieli wypuścić w celu załatwienia jakichkolwiek potrzeb. Więc się tak jechało, jechało... Na szczęście zaczął padać deszcz i zbieraliśmy do jakiejś miseczki wodę, żeby się napić. Niemcy nie pozwalali wyjść... Jeden bochenek chleba do nas gdzieś spadł... [...]\n[...] W okresie okupacji cały czas mieszkałem w Wawrze, zajmowaliśmy suterenę w domu, który stoi do dzisiaj, to jest przy skrzyżowaniu, na Bronisława Czecha, tam gdzie widać taki wyskoki dom. Tam byliśmy całą okupację, za wyjątkiem okresu, kiedy nas wygonili Niemcy, kiedy przechodził front. [...]\n[...] Pamiętam taką rzecz, która odcisnęła się piętnem na całym moim życiu. Obok nas siedziała nasza sąsiadka, której córka niedawno urodziła dziecko. Ta córka pojechała do lekarza czy gdzieś, już nie pamiętam i nie zdążyła wrócić do domu. I ta babka została z maleńkim niemowlęciem. Niemowlę miało może trzy tygodnie - w każdym bądź razie osesek, bo to nawet nie niemowlę, tylko taki świeżo urodzony. No i można było temu dziecku dać, bo nawet to ta babka dawała - mama w taką szmatkę w miarę czystą owijała jeden z tych cukierków, które moja "postrzelona" siostra uratowała, i to dziecko ssało, bo mleka nie było. No ale caluteńki czas kwiliło, cały czas. Takie dziecko musi mieć wodę, musi mieć picie - bo ono było odwodnione. I na śmierć tego dziecka patrzyliśmy niestety wszyscy. Bo ruszyć się nie można było - kto raz już zajął miejsce, to nie wolno mu się było ruszyć z tego miejsca. I to było okropne. Już tyle lat minęło, [a] ja ciągle pamiętam tą babkę, która tuli to dziecko do piersi - bo ono chciało się do jakiegoś ciepła przytulić. I umierało na naszych oczach... [...]\n[...] Nikt nie wiedział. Kiedy staliśmy w Szczakowej - polscy kolejarze, którzy tam pracowali (a to był Reich) - mówili, że w każdej chwili mogą nasz pociąg skierować do Oświęcimia. Ale Oświęcim był już ponoć tak zapchany, że nie przyjmował więcej transportów. Staliśmy dwa dni - jak się ludzie dowiedzieli, że do Oświęcimiu - to odgrywały się tam dantejskie sceny. Zresztą w czasie podróży ludzie raz modlili się, śpiewali patriotyczne pieśni, a za chwalę za łby się brali i robili awanturę o byle głupstwo. To był koszmar. Podczas drogi, raz na jakiś czas zatrzymywali wagony i wypuszczali ludzi, żeby się mogli załatwić. Otwierali na raz tylko jeden wagon, Niemcy stawali półkolem z karabinami, a przed nimi wszyscy się załatwiali. [...]\n[...] 10 sierpnia, po południu przyszli Niemcy i kazali się nam wynosić, można było w rękę co nieco wziąć, wtedy mogliśmy pójść do mieszkania. Jak tylko weszliśmy do mieszkania i zbliżyliśmy się do okna to coś huknęło w róg naszego okna, czyli ktoś obserwował widocznie i nawet w to okno strzelali. Tam stała na oknie wykupiona przeze mnie marmolada, a to słońce sierpniowe tak grzało, że marmolada tak spuchła i lała się po tym oknie i na podłogę. W pierwszej chwili jak zobaczyłam na podłodze, to myślałam, że to krew czyjaś, a to była ta marmolada. [...]\n[...] Wawer to były przedmieścia Warszawy. Bardzo blisko, teraz to jest Warszawa, ale wtedy to było na przedmieściach Pragi. To był domek piętrowy, murowany, nawet dość solidny. Bo w okolicy były domki jednorodzinne, małe, jak to na przedmieściach. I tam mieszkałam właściwie od urodzenia. Pamiętam doskonale, jak w trzydziestym dziewiątym roku - jak miałam trzy lata, prawie cztery, trzy i pół - tata szedł na wojnę. Bo był ułanem i szedł na wojnę do Modlina. Pamiętam to, mimo że byłam taka mała, bo bardzo to przeżywałam i bardzo płakałam. W trzydziestym dziewiątym roku, w czasie wojny i bombardowania - taty nie było, nie miałam rodzeństwa, tylko byłam sama z mamą - schroniłyśmy się w pobliskim kościele. Bo kościół był potężny, murowany, dobrze zbudowany... [...]\n[...] 27 września Mokotów skapitulował. Jak się potoczyły pana losy od tego momentu? Był duży ostrzał, a my byliśmy na otwartej przestrzeni. "Społem" było już w rękach niemieckich. Przesunęliśmy się tym przejściem do narożnego domu, na ulicy Bałuckiego 34, tam zastaliśmy kapitulacje Mokotowa. Zanim wyszliśmy, to przez budynek na Różanej 15, przechodził taki fajny podporucznik, uroczy człowiek, pełen humoru. Niemcy podsunęli działo na gąsienicach i prawie w momencie kapitulacji wystrzelili w bramę. Ten porucznik dostał odłamkiem między oczy, oczy mu wypłynęły. To było makabryczne. On oczywiście został od razu opatrzony i skierowany do punktu sanitarnego. Wyszedłem na ulicę, stało tam trzech oficerów i rozmawiało z jakimiś Niemcami i Kałmukami. Głównego ataku dokonały oddziały rosyjskie, które oddały się do niemieckiej dyspozycji. Najpierw musieliśmy usunąć barykadę, zasypać ją, wtedy wjechały czołgi. A pan wychodził z mamą? Tak z mamą wychodziłem, z mamą, ciotką i babcią. Przeszliśmy do ulicy Kazimierzowskiej, Kazimierzowska do Madalińskiego, Madalińskiego na zachód, przez Aleje Niepodległości, a później w pole i skosem, w stronę działek koło Okęcia. [...]\n[...] Wyszliśmy przez bramę nie wiedząc, że na rogu ul. Dworkowej jest poczta zajęta przez Niemców. Niemcy tam byli z karabinami maszynowymi. Kiedy przebiegaliśmy przez ulicę do swojego domu, to z karabinów maszynowych wszystkich zastrzelili. Zginął, między innymi, mój dziadziuś, który trzymał mnie na rękach, moja siostra, mój sąsiad. Zginęło bardzo dużo ludzi, nie pamiętam ile. [...]\n[...] 6 września padło Powiśle i zjawili się Niemcy. Proszę pana, to ustawili nas w czwórki, no i pognali. Ja pamiętam, że byłam kretyńsko ubrana w jakiś kożuszek, a tu pali się... jak nigdy w Polsce w lecie takiego upału nie było. Co chwilę nas zatrzymywali, szczególnie już tu, przy Wolskiej. Myśmy szukali jakiejś kałuży, żeby umoczyć chusteczkę, bo oddychać nie było czym. I tak wlekliśmy się do Dworca Zachodniego. [...]\n[...] Potem zostaliśmy po pożarze budynku wyniesieni na teren ogrodów. Leżeliśmy w ogrodzie zanim nas Niemcy wywieźli na Wolę. Jak dziś pamiętam takie zdarzenie, że po usunięciu nerki nie wolno mi było pić. Mogłem mieć tylko zwilżane usta (nota bene matka zawsze chcąc to robić jak najdelikatniej, waliła mnie łyżeczką owiniętą w watę w zęby, ale to po prostu były nerwy). Leżałem na terenie tego ogrodu (Niemcy zajęli już tę posesję) i nade mną pochylił się - widząc, że mam takie spieczone usta - jakiś Niemiec, który mi przystawił manierkę do ust i tak zwinął sweter, który miałem pod głową i tę manierkę podparł. No, ja go wtedy oplułem... Do dziś pamiętam i nie zapomnę tego do końca życia, że ten człowiek mi powiedział: „Meine kind ich verstehe alles". Widocznie człowiek, który miał dzieci w moim wieku, dał mi do zrozumienia, że nie z nienawiści do narodu polskiego tutaj jest nad moja głową. Oczywiście, mógł mnie zastrzelić bez zastanowienia. [...]\n[...] To było chyba pod koniec listopada. Przyszłam do domu i nie wiedziałam w ogóle, co ze sobą zrobić. A ponieważ ten mój mały dostał przepukliny - wtedy, jak nas tak zgnietli - więc poszłam do lekarza, do RGO. On mówi: "Proszę pani, to jest przepuklina, ale teraz nic nie zrobimy. Gdzie tutaj, co? Jak będzie miał rok i gdzieś wylądujecie, to wtedy trzeba zrobić operację". [...]\n[...] Znaleźliśmy się koło Filtrów. Mijaliśmy palące się domy, moją uwagę oczywiście zwróciły te ściany, jakby ucięte, i w środku całe umeblowane mieszkania. I jeszcze taka nowa inscenizacja - podobna, jak ta z powstańcem i z wózkiem z trupami, tam w alei Szucha - sznur i na tym sznurze rozwieszone lalki. To było wstrząsające. Było to takie perfidne oddziaływanie na psychikę, ale to wiem dzisiaj. A wtedy po prostu zarejestrowałam to: tam - ten wózek z trupami i tutaj - ten sznur z pokiereszowanymi lalkami. [...]\n[...] Popędzili nas tak, że dostaliśmy się na Wolę. Wpędzili nas do kościoła św. Wojciecha z wysoką wieżą. Tam się mrok zrobił. Jak myśmy dochodzili do tego kościoła, to na Woli dogasały różne pożary. Pamiętam, że ludzie w tej kolumnie mówili: „o Boże, to idziemy na Wolę, a tam palą ludzi". Nie wiedziałam, co to znaczy? Dlaczego palą? Ktoś mówił, że Niemcy rozstrzeliwali ludzi na Woli, że idziemy w złym kierunku, bo tam nic nas dobrego nie spotka. Tak między sobą ludzie opowiadali. [...]\n[...] Siostrę kiedyś aresztowali. Była łapanka w Piastowie i w tym kiosku, jakaś była skrytka, do której ona się chowała, ale wtedy nie zdążyła się schować. Niemcy zabrali ją i wywieźli do Pruszkowa. Ciotka spakowała tę teczkę, co miałyśmy i poszłyśmy do Pruszkowa. Ja nie chciałam tam iść. Wiedziałam, że wywożą młodych do Niemiec na roboty, a starszych do Częstochowy. Ciotka koniecznie chciała jechać. Poszłyśmy do takiego punktu w tym Pruszkowie i ciotka zgłosiła się, że ona i ja chcemy jechać do Niemiec, tam, gdzie wywożą siostrę. Ale oni nas nie przyjęli. Pewno się zdziwili. [...]\n[...] W czasie mojej pracy w Pruszkowie w Ośrodku Zdrowia przeżyliśmy wielki wstrząs Powstanie Warszawskie. Dowiedzieliśmy się, że ludzie są wyganiani z Warszawy i idzie dzielnica Wola i że są wszyscy skupiani w dawnych warsztatach kolejowych po drugiej stronie torów niedaleko od naszego Ośrodka Zdrowia. Podobno były strasznie pokaleczone podeszwy, wbijały się żwir i kamienie, bo bardzo dużo ludzi szło na bosaka. To była ta dzielnica Warszawy, która najbardziej ucierpiała i ta, kiedy jeszcze nie było interwencji międzynarodowej, czyli jeszcze największe szaleństwo i okrucieństwo Niemców działo się wtedy, kiedy byli rozstrzeliwani personel szpitali i chorzy; kiedy był zniszczony cały Szpital Wolski. Wszystkich prawie mężczyzn wybili, a kobiety i część chorych byli na Jelonkach zgromadzeni i o tym myśmy się dowiedzieli. Na początku wydawało nam się tak straszne, tak niewiarygodne, że wprost nie chciało się wierzyć, ale na wszelki wypadek zebrałam mój personel w Ośrodku Zdrowia. Byłam tam przełożoną pielęgniarek i jednocześnie administratorką i zapytałam się mojego kierownika doktora Fitkała, czy pozwoli, żebyśmy poszli na te warsztaty zobaczyć, co tam się dzieje? Zebrałam pielęgniarki i woźne, wszystkie byłyśmy w białych fartuchach i poszłyśmy zobaczyć, czy nie potrzeba nieść jakiejś pomocy. [...]\n[...] Niemcy przychodzili, sprawdzali, ale ludzi nie ruszali. Natomiast kradli, to znaczy wyszukiwali kosztowności, pieniądze i jedzenie. Brali drobnicę łatwą do przechowania i przeniesienia. Pamiętam, że z tym raz przynajmniej, a może dwa razy nas wyrzucili z mieszkania, „revision", nas wyganiali nawet na podwórko i buszowali sobie po mieszkaniach, z tym, że nawet u nas się nawet obłowili. [...]


Panel „Zarządzanie dokumentacją współczesną – w kierunku EZD i Records & Information Management” zorganizowała i prowadziła Małgorzata Szabaciuk. Jako pierwsza wystąpiła na nim Joanna Chojecka, prezentując „Zarządzanie dokumentacją współczesną – ograniczenia i możliwości w praktyce archiwalnej”. Wychodząc z założenia, że zarządzanie jest procesem, uznała, że początkiem zarządzania dokumentacją jest jej tworzenie i świadome zachowywanie w określonym kształcie. Jednym z elementów zarządzania jest też udostępnianie czyli nawiązywanie relacji z użytkownikiem. W tym obszarze referentka zauważyła symptomy funkcjonalnego kryzysu wizerunkowego archiwów. Odwołując się do „Strategii archiwów państwowych na lata 2010-2020” sugerowała jej ewaluację i wpisanie do niej zarządzania dokumentem elektronicznym, które miałoby istotny wpływ na wizerunek archiwów, zgodny z obecnym trendem zmiany profilu gospodarczego na usługowy. Krzysztof Narojczyk, próbując odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób archiwiści mają zdobyć kwalifikacje do wykonywania tych zadań, przedstawił „Records Management jako przedmiot kształcenia akademickiego”. Większość wykładu zajął rys historyczny wprowadzania tego profilu kształcenia na uczelniach Kanady, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii – w formie studiów lub kursów. Na zakończenie przedstawił mapę Polski z zaznaczonymi miejscami, w których prowadzone jest obecnie kształcenie archiwistów – jako samodzielny kierunek lub specjalizacja, głównie na studiach historycznych, ale także przy bibliotekoznawstwie i bezpieczeństwie narodowym. Inną historię, rozwoju archiwów i archiwistyki w Australii, przybliżył Leszek Pudłowski w wykładzie „Od stajni Augiasza do modeli continuum dokumentacji. Początki australijskiej archiwistyki i zarządzania dokumentacją”. Zgromadzeni mieli okazję poznać barwnie przedstawione dzieje, liczące około stu lat, w czasie których decydowały się losy archiwaliów między biblioteką a War Memorial. Poznali też głównych aktorów tych wydarzeń – Iona Macleana, pierwszego Narodowego Archiwistę Australii, R.G. Neale'a, pierwszego Dyrektora Generalnego Archiwów Australii i T. R. Schellenberga, który mimo krótkiego pobytu w tym kraju wywarł duży wpływ na kształt australijskiej archiwistyki, w tym system serii na bazie pertynencji rzeczowej. Jej wyrazem są kolejne wydania podręcznika „Keeping archives”. Kolejny referent Paweł Pietrzyk w intrygująco zatytułowanym wystąpieniu „Współczesne kancelarie – czy grozi nam totalny kataklizm?” przedstawił refleksje wynikające z obserwacji poczynionych głównie w trzech instytucjach – Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych, Archiwum Państwowym w Łodzi i Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Stwierdził, że czas wprowadzania elektronicznego zarządzania dokumentacją sprzyja istnieniu systemów kancelaryjnych mieszanych – dziennikowo-bezdziennikowych. Uznał, że pieczołowicie przygotowane instrukcje kancelaryjne często nie są przestrzegane, bowiem wdrażane systemy EZD zmuszają do stosowania określonych procedur, a producenci tych systemów wyrastają na ważnych graczy na polu kancelaryjnym. Wspomniał też, z dużą rezerwą, o projektowanym systemie EZD RP. Wypowiedź spuentował stwierdzeniem, że kataklizm nie grozi, ale rozpoczął się długi okres przejściowy. W związku z nieubłaganym upływem czasu Małgorzata Szabaciuk swoje wystąpienie „Zarządzanie bezpieczeństwem informacji a zarządzanie dokumentacją współczesną” streściła w kilku zdaniach informując, że Ogólne Rozporządzenie o Ochronie Danych Parlamentu Europejskiego i Rady UE z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (RODO) weszło w życie 17 maja 2016 r. Kraje europejskie powinny uwzględnić je we własnych porządkach prawnych do 25 maja 2018 r. Będzie to miało swoje konsekwencje także w archiwach, które przechowują materiały zawierające wiele danych osobowych.\nŚrodowe obrady plenarne zgromadziły ponad 700 osób, w tym zaproszonych gości reprezentujących organy władzy i instytucje naukowe. Po oficjalnym otwarciu zjazdu, powitaniu gości i ich wystąpieniach, Adam Massalski przedstawił wykład „Tradycje Kielc jako ośrodka archiwalno- historycznego”. Początki życia naukowego odnalazł w pierwszej połowie XVIII wieku. Pierwsi archiwiści rozpoczęli działanie wiek później, kiedy od 1816 r. zaczęła działać Komisja Województwa Kieleckiego. W połowie XIX w. zaczęły rozwijać się w Kielcach badania historyczne, a archiwum państwowe rozpoczęło działalność na początku lat 20. XX w. Profesor Massalski przypomniał także powojenne losy środowiska naukowego w Kielcach i kolejne siedziby Archiwum Państwowego. Po nim zabrał głos Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych Wojciech Woźniak. W treści wystąpienia zatytułowanego „Archiwistyka w Polsce – mapa aktualnych wyzwań” zasygnalizował nie tyle zagadnienia dziedziny nauki, ile obszary, jakimi archiwa państwowe powinny zająć się obecnie. Zaliczył do nich zadania z zakresu udostępniania, także danych i kopii cyfrowych online, czemu sprzyjać mają programy digitalizacji oraz zmiana metodyki opisu z uwzględnieniem jego automatyzacji. Kolejnym zadaniem jest wypracowanie metod zarządzania dokumentacją elektroniczną już na przedpolu archiwalnym, w tym np. certyfikacja przez archiwa systemów EZD. Następstwem tego powinno być przygotowanie do przejmowania dokumentacji elektronicznej – z systemów EZD, rejestrów publicznych, stron internetowych, forów dyskusyjnych oraz danych nieuporządkowanych. Jako zagadnienia wiążące się z archiwami państwowymi wspomniane zostały archiwa społeczne, które powinny postępować zgodnie z przyjętą metodyką i współtworzyć system informacji, oraz dokumentacja niearchiwalna – głównie osobowo-płacowa i przebiegu studiów. Istotnym zadaniem jest też dbałość o rozwój infrastruktury koniecznej do zachowania zasobu archiwalnego – zarówno w postaci fizycznej (obecnie w archiwach przechowywane jest 320 km, a na przedpolu 500 km), jak i logicznej – do przechowywania kopii cyfrowych i dokumentów elektronicznych. Na szersze obszary powiódł słuchaczy Władysław Stępniak, przedstawiając „UNESCO wobec ochrony dziedzictwa kulturalnego i archiwów”. Rozpoczął od uwagi, że antropocentryczną koncepcję człowieka zastępuje koncepcja heliocentryczna, co zobowiązuje do respektowania i realizacji idei zrównoważonego rozwoju. Konsekwencją tego jest wpisywanie na Listę światowego dziedzictwa wytworów zarówno człowieka, jak i przyrody, zgodnie z Konwencją w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego, uchwaloną w 1972 r. Zwrócił uwagę na odrębną Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Przypomniał także, że impuls do przygotowania Zaleceń UNESCO w sprawie zachowania i dostępu do dziedzictwa dokumentacyjnego, w tym dziedzictwa cyfrowego, dała IV Międzynarodowa Konferencja Programu Pamięć Świata, która odbyła się w Warszawie w 2011 roku. Zalecenia te opublikowano w 2016 r. - profesor Stępniak podkreślił, że skierowane są one do wszystkich właścicieli i przechowawców. Na zawód archiwisty i przygotowanie do niego spojrzała Alicja Kulecka, przedstawiając „Doświadczenie i edukacja: dydaktyka historii wobec wyzwań współczesności”. Rozpoczęła nostalgicznie – od wspomnień pośmiertnych archiwistów – analizując ich drogi życiowe i zawodowe. Zauważyła, że zakres kompetencji wymaganych w archiwach historycznych różni się istotnie od potrzeb archiwów zakładowych, a normy metodyczne są zastępowane instrukcjami obsługi systemów informatycznych. W wypadku systemów EZD konieczne jest na etapie kształcenia nie tylko przekazywanie teorii, ale i nauczanie posługiwania się nimi. Wyraziła też przypuszczenie, że równie prawdopodobne, jak przekazywanie do archiwów historycznych elektronicznych paczek archiwalnych, może stać się przekazywanie tym archiwom uprawnień do określonych modułów działających systemów EZD. W związku z nieobecnością Waldemara Chorążyczewskiego, temat „Globalna republika archiwistów” nie został przedstawiony. Sesję plenarną zakończył Krzysztof Skupieński wystąpieniem „Co znaczy dzisiaj interdyscyplinarność archiwistyki?”. Nawiązał do tematu zjazdu i do wyrażonego w trakcie jego otwarcia wezwania Wojciecha Woźniaka, który twierdził, że żadne granice nie są wieczne i należy dążyć do ich przekraczania. K. Skupieński zapytał, czy zatarcie granic archiwistyki nie zakończy się zatarciem jej odrębności jako dyscypliny naukowej. Przypominając szerszy i węższy zakres zainteresowania badawczego archiwistyki, zachęcał raczej do dyskusji nad jej obecną postacią i miejscem wśród innych nauk. Czy jest samodzielna? Czy system kształcenia i nadawania stopni naukowych raczej temu nie przeczy? Konieczne jest ciągłe definiowanie jej istoty i granic właśnie. Można uznać, że nadal głównym przedmiotem jej zainteresowania pozostaje dokument, jednak jest to wspólne dla wielu nauk. Proponował więc powrót do źródeł, do definicji dyplomatycznych, przywołując takich klasyków, jak Jean Mabillon i Paoli Cesare, a także najnowsze badania Luciany Duranti. Szukając tożsamości i odrębności archiwistyki, należy pamiętać, że jedynie ta nauka oraz dyplomatyka i records management mają dokument w centrum uwagi, więc związki z nimi mogą sprzyjać rozwojowi archiwistyki.\nWystawa „Znane i mniej znane...”, fot. Andrzej Kania\nPanel „Regulacje prawne działalności archiwalnej” zorganizowany został przez Marka Konstankiewicza. „Kształtowanie państwowego zasobu archiwalnego - uwarunkowania prawne i propozycje zmian” przedstawiła Ewa Perłakowska, uściślając, że zgodnie z ustawą archiwalną kształtowanie zasobu nie jest częścią działalności archiwalnej, lecz jest jednym z działań. Podając kolejne uwagi terminologiczne proponowała uporządkowanie pojęć zapisanych w prawie, w różnych ustawach i stosowanych w praktyce. Jako przykłady podała „kształtowanie”, „nadzór” i „kontrolę”, które zgodnie z różnymi przepisami przypisane są do określonych organów, a w praktyce wykonywane także przez inne osoby. Dokonując porównań zapisów w ustawach i rozporządzeniach z praktyką archiwalną sugerowała przykładać większą wagę do trybu powoływania jednostek pod nadzór. Zwracać uwagę należy przy tym na ich faktyczną samodzielność, aby w ramach jednego podmiotu nie działało kilka archiwów zakładowych. Jako przykładowy podmiot podała gminę, w której można by było powołać jedno archiwum zakładowe. Wyraźnie opowiedziała się przy tym za uporządkowaniem prawa i obudowaniem go praktyką zamiast stanowienia nowego prawa, którego wdrażanie trzeba będzie organizować od podstaw. Inny charakter miała wypowiedź Dariusza Grota na temat „Kto będzie ciekaw archiwów jutra – wyzwania legislacyjne”. Podkreślał etatystycznie ukierunkowane zasady kształtowania zasobu i pytał, czy użytkownicy na pewno tylko tego oczekują. Nowe kierunki powinny nadawać myśleniu tendencje wykorzystania zasobu. Coraz częściej użytkownikiem nie jest badacz naukowy, ale hobbysta, pasjonat lub uczestnik programu kulturalnego. Na nich należy otwierać archiwa i w ten sposób zabiegać o popularność i idące za nią nieraz finanse. Przygotowywane przepisy prawa, w tym wdrażanie RODO do polskiego systemu prawnego, które zmieni także ustawę archiwalną, powinny być przyjazne użytkownikowi, równoważyć dobro wspólne i jednostkowe interesy. Adrian Niewęgłowski, mówiąc o „Obrocie cywilnoprawnym prywatnymi archiwaliami w świetle aktualnych tendencji w polskim ustawodawstwie”, skupił się na zbiorach kolekcjonerskich, w których skład może wchodzić bardzo różnorodna dokumentacja. Negatywnie oceniając obecne brzmienie art. 47 ustawy archiwalnej, opowiadał się za wprowadzeniem prawa pierwokupu przez archiwa państwowe w stosunku do materiałów uznanych za należące do narodowego zasobu archiwalnego, a będących własnością osób prywatnych. Za konieczne uznał także przywrócenie rejestru niepaństwowego zasobu archiwalnego jako narzędzia ochrony oraz pełniejsze uregulowanie praw autorskich w odniesieniu do dzieł wchodzących do zasobu. Jako ostatni zabrał głos Wojciech Woźniak, przedstawiając „Prawo archiwalne - perspektywy zmian”. Krótko przypomniał dotychczasowe prawne regulacje działalności archiwów oraz projekty ustawy przygotowywane w latach 1993, 1998/1999 i 2009-2011, które nie zostały uchwalone przez parlament. Poinformował, że 27 kwietnia 2017 r. otrzymał upoważnienia ministra kultury i dziedzictwa narodowego do przygotowania zmian w ustawie, dotyczących dokumentacji osobowej i płacowej, oraz projektu założeń do nowej ustawy. Zapowiedział, że powoła zespół, który będzie prowadził te prace, opierając się przy tym na założeniach z 2011 r. Jako istotniejsze planowane elementy wymienił: podział zasobu na publiczny i prywatnym, wyodrębnienie zagadnień dokumentacji osobowej i płacowej do osobnego przepisu, zmiana definicji materiałów archiwalnych, uregulowanie kwestii archiwów społecznych, ograniczenie zakresu archiwów wyodrębnionych, ustanowienie Naczelnego Dyrektora AP jako organu w zakresie narodowego zasobu archiwalnego, wzmocnienie nadzoru archiwów w zakresie dokumentacji elektronicznej, wprowadzenie rejestru narodowego zasobu archiwalnego i udział archiwów w kształceniu archiwistów. W krótkiej dyskusji E. Perłakowska apelowała o skorelowanie przepisów ustawy z innymi, w tym dotyczącymi ważnych dla obywateli kwestii dokumentacji osobowej – także osób bezrobotnych czy studentów.\nPanel „Problemy sensytywności informacji z zasobów archiwów wyodrębnionych” poprowadził Paweł Perzyna. Pierwszym wystąpieniem był referat Janusza Bednarka, zatytułowany „Problem sensytywności zasobu archiwalnego Instytutu Pamięci Narodowej”. Przedstawiona została w nim charakterystyka zasobu archiwalnego IPN oraz jego specyfika w kontekście problematyki dokumentacji sensytywnej. Referent podkreślił fakt, iż głównymi problemami są tu zarówno formalne ograniczenia w dostępie do części przejętego zasobu i wynikające z tego powikłania proceduralne dla archiwum Instytutu, jak i problemy związane z danymi wrażliwymi - osobowymi, które zawarte są w aktach byłych organów bezpieczeństwa PRL. Autor wymienił ponadto kryteria stosowane przy udostępnianiu materiałów archiwalnych zawierających dane sensytywne. Są to: treść materiałów archiwalnych, cel wykorzystania – naukowy, publicystyczny. Limitację stosuje się dla osób, które w przeszłości były funkcjonariuszami lub współpracownikami organów bezpieczeństwa PRL.\n„Polak Węgier dwa bratanki” - Gergő Bendegúz Cseh, fot. Anna Laszuk\nKolejny mówca, Gintaras Druckus z Litwy, opowiedział o programie poszukiwania „Lithuanian archival heritage preserved in foreign countries”. Liczne dokumenty litewskie były wywożone za granicę, także przez Litwinów, którzy emigrowały z kraju w wielu okresach dziejów. Kolejne dokumenty były wytwarzane przez tychże emigrantów. W związku z tym realizowane są kwerendy w archiwach i innych instytucjach rosyjskich, białoruskich, rumuńskich i gruzińskich. Odnalezione w ich trakcie materiały, dotyczące Kowna i regionu, są digitalizowane, a kopie cyfrowe przejmowane przez Archiwum Państwowe Obwodu Kowieńskiego. Referent podkreślił, że celem programów nie jest pozyskiwanie oryginalnych dokumentów, lecz poszerzenie zasobów informacyjnych i ułatwienie do nich dostępu. Po tym „Zarządzanie dokumentacją wobec wyzwań współczesnej archiwistyki” przedstawił Robert Degen. Przyjrzał się definicjom i zakresom obu dyscyplin. Stwierdzając, że jakkolwiek przedmiotem zainteresowania archiwistyki są materiały już przekazane do archiwum, a zarządzanie dokumentacją ma miejsce u twórcy, warto, aby archiwista mógł mieć wpływ także na twórcę dokumentacji i jej przygotowanie do przekazanie na wieczyste przechowywanie. Uznał jednak za nieosiągalny taki stopień przygotowania dokumentacji przez twórcę, jaki byłby akceptowalny przez archiwum. Za sprzeczne z archiwalną zasadą zespołowości uznał Archiwum Dokumentów Elektronicznych współistniejące ze składami chronologicznymi, co należy jeszcze przemyśleć i stosownie zmienić. Przypominając stwierdzenie Naczelnego Dyrektora, wyraził nadzieję, że skoro archiwiści zawsze przekraczali granice, także z tym zagadnieniem dadzą radę. Następnie ks. Mieczysław Różański przedstawił „Centralne archiwum diecezjalne”. Jego tworzenie wynika z kanonu 486 § 2. Kodeksu Prawa Kanonicznego, który stanowi, że „W każdej kurii, w miejscu bezpiecznym, należy urządzić archiwum diecezjalne czyli depozyt dokumentów, w którym winny być przechowywane dokumenty i pisma dotyczące spraw diecezjalnych - zarówno duchowych, jak i doczesnych - odpowiednio uporządkowane i pilnie strzeżone pod zamknięciem”. W praktyce w kurii tworzy się archiwum kurialne o charakterze bieżącym, archiwum tajne i archiwum historyczne. Ks. Różański krótko scharakteryzował materiały przechowywane w każdym z tych typów archiwów i poinformował, że organizacja tych archiwów zależy od warunków miejscowych. Powołaniu archiwum towarzyszy nadanie statutu, w którym kwestie te są uregulowane. Ostatnim referatem było „Powstanie i działalność Europejskiej Sieci Instytucji Archiwalnych zajmujących się Aktami Tajnych Służb” autorstwa Marzeny Kruk. Na początku przypomniała ona o występującym w wielu krajach zjawisku niszczenia dokumentacji tych służb w końcowym okresie komunizmu. Następnie przedstawiła różne rozwiązania zabezpieczenia i przechowywania tej dokumentacji w krajach postkomunistycznych. Opowiedziała też o działaniu i doświadczeniach utworzonej w 2008 r. Europejskiej Sieci Instytucji Archiwalnych, do której należą instytucje – odpowiedniki Instytutu Pamięci Narodowej – z Bułgarii, Czech, Niemiec, Polski, Rumunii, Słowacji i Węgier. Sieć ma też pięciu członków obserwatorów, a starania czynione przez wszystkich mają sprzyjać m.in. uproszczeniu procedur dostępu do akt oraz działalności edukacyjnej z zakresu rozliczeń z komunistyczną przeszłością.


Cafe Fryderyk - Żelazowa Wola - Baza restauracji i lokali gastronomicznych Gdzie-jesc.pl\nAktualnie jesteś tutaj: Ranking restauracji / Żelazowa Wola / Kawiarnia / Cafe Fryderyk\nRestauracja Żelazowa Wola - Cafe Fryderyk\nKawiarnia, Bistro Cafe Fryderyk znajduje się w mieście Żelazowa Wola na ulicy Żelazowa Wola 15. W menu naszego lokalu znajdziesz Koktajle (bezalkoholowe), Drinki, Desery. Jeśli byłeś w Żelazowa Wola i odwiedziłeś lokal Cafe Fryderyk wystaw opinie. Na pewno stanie się ona cenną wskazówką dla osób chcących nas odwiedzić. Serdecznie zapraszamy.\nStronę lokalu odwiedzono: 684 razy\nOstatnio dodane lokale dla Żelazowa Wola\nRestauracja Constancja / Częstochowa »\nRestauracja Źródlana / Złoty Potok »\nRestauracja Ratuszowa / Nowy Sącz »\nBar Jazda!Park / Łódź »\nPobite Gary / Gdańsk »\nKarczma Wrzos / Ustroń »\nTyp 00 Pizza i Wino / Jaworzno »


Podanie o urlop warto złożyć z odpowiednim wyprzedzeniem | Warka ZSP\nCzy otrzymaliśmy specjalny dokument na podanie o urlop?\nKażdemu podwładnemu przysługuje wypoczynek po dobrze zrobionej pracy, dlatego każdy prezes powie, że musi mu udzielać takiego wypoczynku i to idealnie jeśli w tym czasie, w którym podwładny sam sobie wybierze.\nJednakże zanim przejdzie on na urlop, wpierw powinien złożyć właściwie wypisane podanie o urlop (przejdź do oferty), zobacz informacje co więcej będzie je zmuszony przedłożyć z odpowiedni wyprzedzeniem tak aby szef mógł wybrać kogoś na jego zastępstwo.\nBardzo często zakłady posiadają własny, indywidualny wzór takiego dokumentu, więc kiedy właśnie co jesteśmy przyjęci na dane stanowisko, trzeba się dopytać o tego typu sprawy, tak by później, jeżeli już będziemy mogli wykorzystać z zasłużonego urlopu nie było żadnych nieprzyjemności.\nCzy wypełniliśmy wniosek zus zua?\nGdy nie jesteśmy przyjęci na etat, ale równocześnie pracujemy na rzecz jakiegoś szefa, to może się okazać, że będzie przez nas zawarta umowa cywilno prawna – kontynuuj czytanie. Warto przypilnować, by jasno określała ona nie tylko nasze zadania, lecz także oraz prawa, gdyż taka umowa ma swoje konsekwencje oraz w razie nie dotrzymania umowy przez którąś ze stron, ma szansę być dowodem w sądzie.\nCo więcej jeżeli pracujemy na etat, jesteśmy ubezpieczeni oraz pragniemy, żeby ubezpieczenie zdrowotne posiadali także ci członkowie naszej rodziny, którzy nie są zatrudnieni, to powinniśmy wypisać jak najprędzej dokumenty zus zua – hiperłącze. Po takim wypełnieniu konkretny członek rodziny będzie miał szansę korzystać z ubezpieczenia, które będzie opłacone z naszej składki.\nDo załatwienia będzie dużo spraw\nPowinniśmy powiedzieć, że jet wiele zasad odnośnie odpowiednich ubezpieczeń i urlopów, jednakże każdy zakład ma szansę posiadać też własne wewnętrzne zasady. Dlatego warto się o nich jak najwięcej wywiedzieć, tak żeby potem mieć szansę uniknąć wszelkie nieprzyjemności oraz żeby nie pojawiało się dużo nieprzyjemnych niespodzianek.\nArchives Select Month May 2019 (275) April 2019 (438) March 2019 (278) February 2019 (324) January 2019 (710) December 2018 (213) November 2018 (250) October 2018 (85) September 2018 (108) August 2018 (148) July 2018 (571) June 2018 (784) May 2018 (37) April 2018 (53) March 2018 (16) February 2018 (38) January 2018 (46) December 2017 (33) November 2017 (43) October 2017 (36) September 2017 (42) August 2017 (42) July 2017 (37) June 2017 (30) January 2017 (1) December 2016 (2) November 2016 (2) October 2016 (1) September 2016 (3) June 2016 (3) May 2016 (6) April 2016 (6) March 2016 (11) February 2016 (5) January 2016 (9) December 2015 (6) November 2015 (12) October 2015 (8) September 2015 (6) August 2015 (6) July 2015 (21) June 2015 (9) May 2015 (10) April 2015 (16) March 2015 (5) February 2015 (4) January 2015 (9) December 2014 (18) November 2014 (8) October 2014 (9) September 2014 (11) August 2014 (15) July 2014 (20) June 2014 (7) May 2014 (6) April 2014 (3) March 2014 (6) February 2014 (3) January 2014 (6) December 2013 (4) November 2013 (5) October 2013 (1) September 2013 (6) August 2013 (5) July 2013 (4) June 2013 (2) April 2013 (1) March 2013 (3) February 2013 (1) January 2013 (1) December 2012 (2) November 2012 (1) October 2012 (2) July 2012 (2) May 2012 (1) June 2005 (1)\nDobre aplikacje dla firm\nPrzepisy powiązane z różnego typu umowami.


Dla polskich spółek przebojem jest Ukraina - GESSEL\nDla polskich spółek przebojem jest Ukraina\nZ Beatą Gessel, wspólnikiem zarządzającym w kancelarii GESSEL, rozmawia Katarzyna Latek\nWedług mec. Beaty Gessel, rynek przejęć jest zarówno w dobrych czasach, jak i w złych. W gorszych firmy są tanie i dlatego warto je kupować. W dobrych czasach, kiedy rynek rośnie, firmy nie mogą nadążyć z własną produkcją czy dostarczaniem usług. Aby jak najszybciej sprostać tym potrzebom, decydują się na zakup innych przedsiębiorstw.Do tego przy dużej podaży na rynku i dobrej koniunkturze można bezpiecznie ciąć koszty. To świetny moment na przemyślaną restrukturyzację. Kolejnym czynnikiem, dla których firmy się łączą, jest wzbogacanie spółek, nie tylko finansowe. Połączenie z kimś, kto ma wyższy know-how lub kulturę korporacyjną, pozwala lepiej wykorzystać swój potencjał. Najgorsze, co może być, to łączyć się, by rozwiązywać swoje problemy. W rezultacie może to doprowadzić do ich podwojenia.\nW swoim raporcie podkreślają Państwo, że w Polsce wzrosła rola funduszy private equity – zauważa Parkiet.\nWśród inwestorów private equity krąży opinia, że przy dobrej koniunkturze nie tyle powinno się kupować firmy, co zbierać pieniądze na zakupy. Dlatego można zaobserwować, że powstało tyle funduszy. Pomimo, że nowo powstające fundusze nie są specjalnie tworzone do inwestowania w Polsce, nasz kraj jest traktowany przez nie bardzo poważnie. Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju podkreślił w swoim raporcie, że nie będzie inwestował w innych krajach regionu, tylko w Polsce. Wynika to z faktu, że w innych państwach regionu jest duże ryzyko inwestycyjne i małe zwroty z inwestycji w stosunku do tego ryzyka. U nas ryzyko nie jest co prawda mniejsze, ale zwroty są wyższe. Ponadto EBOiR już drugi rok podkreśla, że nasza giełda jest niezwykle dynamiczna. Już w zeszłym roku pod względem niektórych parametrów, np. liczby debiutów, byliśmy na poziomie giełdy austriackiej – powiedziała mec. Beata Gessel.\nPolskie firmy kupują już nie tylko przedsiębiorstwa w kraju, ale wychodzą także za granicę. Gdzie szukają potencjalnych podmiotów do przejęć?\nZ doświadczenia naszej kancelarii wynika, że obecnie przebojem jest Ukraina. Wszyscy przygotowują się do wejścia do tego kraju, analizują rynek i wydaje mi się, że najbliższy rok przyniesie finalizację wielu transakcji na Ukrainie. Kolejnym takim miejscem jest Słowacja. Wielu inwestorów zastanawia się też nad przeniesieniem tam biznesu. Dzieje się tak ze względu na atrakcyjne podatki oraz niższe koszty pracy. Trzecim krajem, jakim polskie firmy bardzo się interesują, są Niemcy. Wykorzystujemy tamtejsze firmy do wejścia na inne rynki europejskie.\nCo się będzie działo na rynku fuzji i przejęć w 2007 roku i czy są jakieś przeszkody w dziedzinie fuzji i przejęć?\nMec. Beata Gessel powiedziała Parkietowi, że eksperci szacują, że taka koniunktura utrzyma się jeszcze przez rok czy dwa. W 2006 roku było bardzo dużo akwizycji i wydaje mi się, że zachęciło to inwestorów do przygotowania się do kolejnych. Wiele spółek zapowiadało ostatnio, że planuje kupno innych spółek. Wśród nich są m. in.: Kolastyna, Graal, Bakalland, Polimex, Carrefour, Ciech, Masters, NFI Progress. Fundusz MCI chce wydać na akwizycję setki milionów dolarów! Największy problem pojawia się, oczywiście, przy transakcjach rynku publicznego z powodu wyższego poziomu regulacji. W naszym raporcie wskazywaliśmy między innymi na kwestie premii za pakiet kontrolny (co jest problemem nie tylko naszym). Bardzo ważną kwestią jest dopuszczenie możliwości zapłaty za akcje w wezwaniu poprzez zamianę na nowo utworzone akcje spółki przejmującej, co znakomicie uprości schemat niektórych transakcji.


Po świętach czas na Motor Show 2012 [ZDJĘCIA I FILM] | Głos Wielkopolski\nPo świętach czas na…\nPo świętach czas na Motor Show 2012 [ZDJĘCIA I FILM]\nMateusz Pilarczyk 3 kwietnia 2012, 17:32\nW weekend po Wielkanocy świętowanie zaczną pasjonaci motoryzacji. W Poznaniu, w piątek 13 kwietnia rozpoczną się największe w Polsce targi motoryzacyjne - Motor Show. Jedną z głównych atrakcji będą luksusowe samochody sportowe, które nie był wcześniej oficjalnie prezentowane w Polsce. W galerii można zobaczyć samochody, które będą wystawione na Motor Show.\n- Ferrari, porsche, audi, rolls-royce, volvo, lotus, aston martin. Tak piorunującej mieszanki samochodów nie było w Polsce od dawna, a niektóre modele zostaną oficjalnie pokazane po raz pierwszy w naszym kraju. Naprawdę będzie bogato - zapowiada Rafał Błachowski, dyrektor Motor Show.\nMotor Show w Poznaniu. Za 10 dni największe targi motoryzacyjne w Polsce\nTegoroczne targi w liczbach to siedem hal wystawienniczych z 80 firmami oraz 10 polskich premier samochodów.\nPolskie premiery znanych aut\nNajjaśniejszą gwiazdą targów z pewnością będzie Ferrari 458 Spider - ostatni model wprowadzony do sprzedaży przez włoską legendę. Na stoisku wystawione zostaną też dwa inne krwistoczerwone auta. Pierwszym z nich jest model FF, który odbiega nieco od klasycznego wizerunku ferrari. FF ma napęd na cztery koła i pozwala na komfortową podróż nie tylko kierowcy, ale i trzem pasażerom.\n- Tegoroczna edycja targów to też premiery zwykłych samochodów. Prosto z Genewy przyjedzie do nas nowa Kia Ceed, Toyota Prius, Volvo V40 oraz Ford B-Max - wymienia Rafał Błachowski.\nFord to bardzo ciekawa konstrukcja. Jego bok w całości się otwiera - w aucie nie ma belki drzwiowej podtrzymującej dach.\nSwoją ofertę przedstawi też lotus z dwoma flagowymi modelami Elise i Evora i mercedes z nowym roadsterem SL oraz najpotężniejszym reprezentantem C klasy -Mercedes-Benz C 63 AMG Coupe Black Series.\nMotor Show to nie tylko luksusowe auta. Największe stoisko zajmujące całą halę targową będzie miała grupa Volkswagena, gdzie pokazane zostaną też skody.\nMoc atrakcji w miasteczku wyścigowym i rodzinnym\nOrganizatorzy spodziewają się około 55 tys. zwiedzających. Przyciągnąć mają ich nie tylko samochody, ale i wydarzenia ogólnomotoryzacyjne. Jednym z nich jest miasteczko rodzinne i wyścigowe. Dzieci będą mogły się w nim pobawić na zjeżdżalni, pograć w gry wyścigowe albo zamienić się w mechanika pracującego w pit stopie i porozmawiać z kierowcami.\n- Cena biletów pozostaje bez zmian. Indywidualne wejście dla jednej osoby na sobotę lub niedzielę kosztuje 15 zł. Bilety rodzinne dla minimum trzech osób są o 5 zł tańsze - informuje dyrektor Motor Show.\nNa przyciągnięcie tłumów obliczony jest też konkurs, w którym do wygrania jest Volkswagen Up! oraz bilety na Euro 2012.\nKto liczył na wystawę zabytkowych samochodów ten będzie musiał się obejść smakiem. Wróci ona w 2013 roku. Teraz organizatorzy proponują prezentację ok. czterdziestu Fordów Mustangów.\n- Przekrój aut będzie szeroki. Od modeli z 1964 roku po współczesne konstrukcje. Pokażemy na stoiskach jak mustangi są remontowane i tuningowane - zapowiada Piotr Grzemski, z otomoto.pl, które jest jednym z organizatorów wystawy.\nMotocykle, campery i technika motoryzacyjna\nMotor Show rozszerza swoją działalność. Na targach zorganizowano też wystawę camperów - aut turystycznych, w których można mieszkać, a równolegle do imprezy odbywać się będą targi Techniki Motoryzacyjnej.\n- Udało nam się ściągnąć na Motor Show motocykle customowe, czyli takie poddane tuningowi wizualnemu. Swoje stoisko przygotuje też triumph, który w tym roku świętuje 110-lecie istnienia - przedstawia motocyklową część targów Dariusz Wawrzyniak z MTP.\nMiłośnicy jednośladów zwrócą na pewno uwagę na stoisko ducati i legendy amerykańskiej marki halrey- davidson.\ncdgdg 03.04.2012 19:40:52\nszalu nie bedzie jak rok temu


Maxaudio - Quadral Platinum Ultra\nQuadral Platinum Ultra 18-01-2007\nNiemiecki potentat w zakresie produkcji zestawów głośnikowych, firma Quadral, wprowadza na rynek nową linię kolumn o dźwięcznej nazwie Platinum Ultra. W skład linii wchodzą dwa zestawy podłogowe o oznaczeniu „9” i „7”, monitor „2”, głośnik centralny „Base”, oraz potężny subwoofer aktywny „SUB 600 DV”. Wszystkie kolumny wchodzące w skład linii Platinum Ultra, wykonane są z płyt MDF, a grubość ścianki przedniej dochodzi do 25 mm. Jako wykończenie zewnętrzne, zastosowano srebrny lakier lub naturalną okleinę z ciemnego drewna różanego.\nModel Platinum Ultra 9, to największy gabarytowo model serii, mierzący aż 108,5 cm wysokości. Kolumna zawiera dwa głośniki niskotonowe z membranami o średnicy 210mm wykonanymi z aluminium wzmocnionego magnezowym szkieletem. Dzięki bardzo wysokiej sztywności, jaką dzięki temu zabiegowi osiągnęły membrany, zapewniono wręcz wzorowe odtwarzanie dźwięków z najniższego zakresu częstotliwości. Niemal do górnego krańca odtwarzanych dźwięków, czyli do 300 Hz, obie membrany pracują wspólnie wprowadzając w drgania powietrze z taka siłą, jakby robiła to jedna membrana ponad 30 centymetrowa. Odtwarzanie najniższych częstotliwości charakteryzuje się bogactwem reprodukowanych barw dźwięku, dużą szczegółowością, a także bardzo dobrą odpowiedź impulsową.Jako głośnik średnotonowy, pracuje w zestawie przetwornik wyposażony w 135 milimetrową membranę wykonaną również z aluminium z magnezowym szkieletem. Odtwarza on szeroki zakres, bardzo ważnych dla końcowego odbioru jakości reprodukowanego dźwięku, częstotliwości między 300Hz a 2500 Hz.Głośnik wysokotonowy to nowoczesny przetwornik pierścieniowy RiCom Ultra, który zdolny jest do przetwarzania bardzo szerokiego pasma częstotliwości akustycznych. W tym konkretnym przypadku głośnik pracuje w zakresie 2500 – 50000 Hz.\nMoc nominalna/muzyczna (W):\t160/240Pasmo przenoszenia (Hz):\t26…50000 HzPodział pasma (Hz):\t300/2500 HzSkuteczność (dB/1W/1m):\t91 dBImpedcja (Ω):\t4…8Wysokotonowy:\tRiCom UltraŚredniotonowy:\t135 mm aluminiumNiskotonowy:\t2 x 210 mm aluminiumWymiary ( W x S x G w mm):\t1085 x 285 x 354.5\nNieco mniejszym modelem serii Platinum Ultra jest zestaw głośnikowy o znaczeniu „7”. Jest to, tym razem, system 2.5 drożny, z dwoma głośnikami niskośredniotonowymi z membranami o średnicy 180 mm oraz wysokotonowym RiCom Ultra. Głośniki niskośredniotonowe posiadają membrany aluminiowe usztywniane tytanowym szkieletem i pracują wspólnie do 300Hz, natomiast powyżej tej częstotliwości pracuje tylko głośnik górny, zaś jego działanie kończy się przy 2300Hz. Jako głośnik wysokotonowy pracuje identyczna jak w modelu „9” pierścieniowa kopułka, zdolna do przenoszenia bardzo szerokiego zakresu częstotliwości między 2300 – 50000 Hz.\nMoc nominalna/muzyczna (W):\t120/180Pasmo przenoszenia (Hz):\t28…50000 HzPodział pasma (Hz):\t300/2300 HzSkuteczność (dB/1W/1m):\t90 dBImpedcja (Ω):\t4…8Wysokotonowy:\tRiCom UltraŚredniotonowy:\t180 mm aluminiumNiskotonowy:\t180 mm aluminiumWymiary ( W x S x G w mm):\t985 x 260 x 319.5\nNajmniejszym przedstawicielem serii Platinum Ultra jest model oznaczony jako „2”. Jest to konstrukcja dwudrożna, podstawkowa, w której wykorzystano głośnik niskotonowy z aluminiową membraną o średnicy 180mm oraz pierścieniowy głośnik wysokotonowy RiCom Ultra. Częstotliwość podziału ustalono przy 2300 Hz.Platinum Ultra 2 doskonale sprawdzi się jako monitor do odsłuchu stereofonicznego a także jako głośnik surround w zaawansowanych systemach wielokanałowych.\nMoc nominalna/muzyczna (W):\t70/100Pasmo przenoszenia (Hz):\t35…50000 HzPodział pasma (Hz):\t2300 HzSkuteczność (dB/1W/1m):\t88 dBImpedcja (Ω):\t4…8Wysokotonowy:\tRiCom UltraNIskośredniotony:\t180 mm aluminiumWymiary ( W x S x G w mm):\t400 x 225 x 225.5\nPlatinum Ultra Base jest doskonale przystosowany do reprodukcji ścieżek dialogowych. Dwa aluminiowe głośniki niskośredniotonowe z membranami o średnicy 135 mm wspomagane wysokotonową kopułką pierścieniową. Głośnik Platinum Base jest układem 2.5 drożnym dzięki czemu udało się konstruktorom uzyskać szeroki kąt propagacji fali dźwiękowej w zakresie średnich tonów. Głośnik jest ekranowany magnetycznie.\nMoc nominalna/muzyczna (W):\t110/170Pasmo przenoszenia (Hz):\t35…50000 HzPodział pasma (Hz):\t400/2400 HzSkuteczność (dB/1W/1m):\t88 dBImpedcja (Ω):\t4…8Wysokotonowy:\tRiCom UltraŚredniotonowy:\t135 mm aluminiumNiskotonowy: 135 mm aluminiumWymiary (W x S x G w mm):\t190 x 550 x 254.5\nPlatinum Ultra SUB 600 DV\nBy móc cieszyć się ze wszystkich walorów brzmieniowych jakie oferują ścieżki dźwiękowe towarzyszące najnowszym produkcjom filmowym, należy uzupełnić system dźwięku przestrzennego aktywnym subwooferem. Quadral dedykował do serii Platinum Ultra nowy subwoofer aktywy model SUB 600 DV dysponuje potężnym wzmacniaczem o mocy nominalnej 300W, który napędza solidny głośnik niskotonowy z aluminiową membrana o średnicy 30cm. Głośnik pobiera zaledwie 2W w trybie standby. SUB 600 DV potrafi odtworzyć z duża efektywnością nawet dźwięki o częstotliwości 22 Hz.\nDane techniczne Platinum Ultra SUB 600 DVMoc nominalna/muzyczna (W):\t300/400Pasmo przenoszenia (Hz):\t22…150 HzCzułość wejściowa (mV):\t250 mV Automatyczne uruchomienie pod wpływem sygnału wejściowegoRegulacja fazy 0…180 stopniSkuteczność (dB/1W/1m):\t88 dBZasilanie 115/230 voltówGłośnik niskotonowy:\t300 mm aluminiumWymiary (W x S x G w mm):\t570 x 390 x 436


Rozwiąż zagadkę z Biurem detektywistycznym Lassego i Mai | Silesia Dzieci\n7 marca na ekranie Kina Muza premiera „Biura Detektywistycznego Lassego i Mai. Rabuś z pociągu”. Młodzi detektywi znów na tropie. Muszą rozwikłać zagadkę tajemniczych kradzieży. Niestety lokalna policja zamyka ich Biuro. Jednak to nie stoi na przeszkodzie w poszukiwaniu złodzieja pociągów. Zbierają dowody, analizują fakty, lecz podejrzanych robi się coraz więcej. Do miasteczka zbliża się kolejny transport dużej sumy pieniędzy. Czy rabuś znów się pojawi? Czy uda się przyłapać złoczyńcę na gorącym uczynku? Finał sprawy jak zwykle okaże się zaskakujący.\nSeans w ramach „rodzinnego spotkania z Kinem Muza” odbędzie się 7 marca o godz. 11. Bilety w cenie 12 zł można kupić online lub w kasie biletowej Muzy oraz Energetycznym Centrum Kultury. Informację znajdziecie na stronie wydarzenia na Fb.\nMuza mieści się przy ulicy Warszawskiej 2 w Sosnowcu.\nTagi: Sosnowiec Kino Muza biuro detektywistyczne Lesse i Maia filmy dla dzieci kino bajki


Doskonała sylwetka w ekspresowym czasie! To realne! | blog-o-wszystkim-co-sie-dzieje\nPiperine Slim, bazując na samym bardzo popularnym składniku, pomoże Ci w rozgrywce z otyłością! Jego termoaktywne właściwości przyspieszą Twój metabolizm, unormują pracę jelit i dawanie soków trawiennych. Dzięki temu pora unoszenia się pożywienia z żołądka do jelit jest dużo mniejszy, co znamiennie wpłynie na proces odchudzania!\nSkutki uboczne to normalne zmartwienie osób, które zastanawiają się nad zakupem środków wspomagających odchudzanie. W sukcesie Piperine Slim nie powinien się tym interesować, bowiem powoduje on w sobie tylko naturalne pierwiastki. Istnieje obecne przede każdym piperyna, mianowicie ekstrakt z czarnego pieprzu, zielona herbata oraz guarana. Piperine Slim jest dlatego środkiem bezpiecznym, ale nie powinny go decydować osoby z nadwrażliwością na wszelki z wymienionych składników, albo też osoby w chce lub karmiące piersią.\nPiperine Slim to materiał wytworzony z trzech naturalnych składników wspomagających odchudzanie. Są wtedy:\nPiperyna – substancja aktywna pozyskiwana z czarnego pieprzu, która wpływa na zdrowsze funkcjonowanie naszego organizmu trawiennego oraz tym jednym przyśpiesza metabolizm. Dzięki niej natychmiast spalamy kalorie, również nie przenoszą się one w kwestii tłuszczu, i składanie się nowych komórek tłuszczowych zostaje znacząco ograniczone. Każda kapsułka preparatu Piperine Slim posiada piperynę w stężeniu wynoszącym aż 95%, co sprawia, że stanowi to skutek w duzi zajmujący jej ofert.\nEkstrakt z zielonej herbaty – ma bardzo pozytywny pomysł na cały swój organizm. Nie tylko zmniejsza apetyt, lecz jednocześnie ogranicza wchłanianie się tłuszczu z pokarmów i dodatkowo przyśpiesza proces przemiany materii.\nEkstrakt z guarany – pomyślnie działa na działanie całego organizmu, przyśpiesza metabolizm oraz odświeża własne ciało z toksyn.\nPiperine Slim to efekt, który cieszy się coraz większą popularnością pośród osób szukających efektywnych środków na poradzenie sobie z nadprogramowymi kilogramami. Dlatego właśnie, warto popatrzeć na ścianę producenta Piperine Slim, bowiem często przewijają się na niej przyczyny zakupu tegoż rezultatu w promocyjnej cenie. Co znacznie, wypełniając właściwy formularz, który i znajdziemy na oficjalnej stronie preparatu, można zdobyć początkowe opakowanie Piperine Slim zupełnie za darmo. Warto czyli to dokonać i wypróbować tenże duży środek bez konsekwencji finansowych, których wielokrotnie się obawiamy.\nZdobądź świetną sylwetkę i usuń zbędne kilogramy!


5-latek na autostradzie. Jechał kupić Lamborghini | CKM.PL\nCKM » Moto » 5-latek na autostradzie. Jechał kupić Lamborghini\n5-latek na autostradzie. Jechał kupić Lamborghini\nutah | lamborghini | droga stanowa | policja\nJeśli w dzieciństwie po awanturze z rodzicami zamykałeś się w pokoju, to informujemy, że czasy się zmieniły. Teraz dzieci po prostu biorą kluczyki do samochodu i same załatwiają swoje sprawy.\n„Mamo, tato, chcę Lamborghini” – miał powiedzieć 5-letni mieszkaniec stanu Utah do swoich rodziców. I wcale nie chodziło mu o zabawkowy model, tylko o pełnowymiarową furę z legendarnym logo. Jak należało się spodziewać, w odpowiedzi usłyszał zdecydowane nie. To jednak nie zniechęciło rezolutnego chłopca i postanowił działać na własną rękę. Marzenia są przecież po to, żeby je spełniać.\nCZYTAJ TAKŻE: UKRADŁ AUTO Z ULICY, BO POTRZEBOWAŁ MIEJSCA NA SWÓJ NOWY NABYTEK\nNiczym w klasycznym amerykańskim filmie drogi, postanowił wyruszyć w podróż, której celem miał być salon Lamborghini w Kalifornii. Kiedy rodzice myśleli, że sprawa jest zamknięta, chłopiec wykradł im kluczyki i odpalił Dodge’a Journeya stojącego w przydomowym garażu. Plan miał naprawdę ambitny – żeby dostać się z Utah do Kalifornii, trzeba pokonać stan Nevada lub Arizona (w zależności od wybranej trasy). A to są naprawdę niemałe odległości - w najlepszym przypadku minimum 1200 kilometrów.\n— Utah Highway Patrol (@UTHighwayPatrol) May 5, 2020\nTo jednak nie przeszkadzało młodemu kierowcy, który pełen marzeń o własnym Lamborghini wjechał na drogę międzystanową. Podejrzenia patrolujących policjantów wzbudziła niewielka prędkość (ok. 50 km/h) z jaką samochód poruszał się na szybkiej trasie. Włączyli koguty i po dłuższej chwili chłopiec zaparkował samochód po lewej stronie jezdni.\nFunkcjonariusze byli przekonani, że kierujący pojazdem zasłabł. Podbiegli więc do samochodu i zobaczyli coś, czego z pewnością się nie spodziewali. Za kierownicą siedział wyrośnięty 5-latek z trudem sięgający do pedałów. Zgodnie z dziecięcym zwyczajem, chłopiec zanosił się szlochem i tłumaczył mundurowym, że jedzie do siostry, która kupi z nim wymarzone Lamborghini.\nDziecko wróciło do rodziców, którzy zeznali, że nie uczyli chłopca jazdy samochodem. Potwierdzili także jego wiek, który wzbudzał wątpliwości z uwagi na duży wzrost. Choć sprawa skończyła się szczęśliwie, rodzicom sprawującym niedostateczną opiekę nad dzieckiem przyjrzy się sąd.\nZOBACZ GALERIĘ: FERRARI WŁOSKIEJ POLICJI NA SPRZEDAŻ. JEDYNY TAKI MODEL\nDodał(a): Adam Barabasz / fot. Twitter Środa 06.05.2020


Wizytówka Google Moja Firma - Agencja Interaktywna - Matezun.com\nW jaki sposób potencjalni klienci wyszukują firmy w internecie? Pierwszym krokiem wielu osób jest wpisanie poszukiwanej frazy w wyszukiwarkę Google. Tam ich oczom ukazują się wizytówki firm wraz z ich lokalizacjami.\nCo właściwie daje wizytówka firmy w Google Moja Firma?\nWizytówka Google Moja Firma poprawia widoczność firmy w wyszukiwarce, dzięki czemu znacznie łatwiej jest ją znaleźć.\nDzięki podpięciu wizytówki pod mapy Google, potencjalni klienci mogą łatwiej dotrzeć do twojego lokalu / sklepu / biura.\nWizytówka jest miejscem, gdzie klienci piszą wiarygodne opinie na temat firmy i mogą zachęcać innych do skorzystania z jej oferty.\nWizytówka Google Moja Firma pozwala na wprowadzenie wielu metod kontaktu, dzięki czemu klienci mogą skontaktować się z Tobą.\nWizytówka Google Moja firma daje ogromne możliwości w promocji firmy w internecie. Jest ona tak na prawdę podstawową, na której można oprzeć inne działania marketingowe. Wizytówka w Google, to często pierwsze miejsce, które widzą osoby wyszukujące to czego potrzebują. Dzięki wizytówce mogą oni szybko znaleźć kontakt do firmy lub odwiedzić jej stronę. Dzięki zaawansowanego systemowi opinii, wizytówka stała się miejscem, gdzie możemy przeczytać wiarygodne informacje o danej firmie. To właśnie one stają się często powodem, dla którego ktoś decyduje się skorzystać z oferty danej firmy. Jednak źle ustawiona wizytówka może być także źródłem problemów np. z błędnymi danymi. Dlatego utworzenie i prowadzenie wizytówki Google Moja Firma warto powierzyć profesjonalistom, którzy mają już w tym doświadczenie.\nAgencja Interaktywna Matezun zapewnia kompleksową usługę najwyższej jakości. Zajmujemy się zarówno zakładaniem wizytówki Google Moja Firma, jak i ich optymalizacją oraz prowadzeniem. Staramy się osiągnąć jak najlepszy efekt. Dzięki takim działaniom Twoja firma staje się łatwo wyszukiwalna w internecie, a klienci mają wszystkie informacje na wyciągnięcie ręki.\nMateusz FerfeckiWizytówka Google Moja Firma


Kolejny chiński Shenzhou na orbicie – AstroNET\nBezzałogowy statek kosmiczny Shenzhou II (“Boski Okręt II”) został wyniesiony na orbitę przez rakietę “Długi Marsz” 9 stycznia o godzinie 18:00 naszego czasu.\n14 miesięcy remu (w listopadzie 1999 roku) Chiny wystrzeliły podobną rakietę, jednak kapsuła Shenzhou pozostała wtedy na orbicie niecały dzień. Czas aktualnego lotu nie jest jeszcze znany, Chińczycy twierdzą, że statek ma pozostać na orbicie “kilka dni”.\nChińskie władze ogłosiły, że koło roku 2005 chcą umieścić na orbicie okołoziemskiej człowieka. W przypadku sukcesu Chiny stałyby się trzecim państwem (po Rosji i USA) zdolnym wysłać człowieka w kosmos.\nChiński prezydent Jiang Zemin wysłał list gratulacyjny do naukowców i konstruktorów związanych z projektem.


Geneza upadku Bayernu Monachium | Futbol i szpilki\nby Monika Kuchejda · 7 czerwca 2018\nCo może być ciekawego w pisaniu o Bayernie? FC Hollywood – wielkie gwiazdy na boisku. Die Roten – trykoty w czerwonym kolorze. Stern des Südens – gwiazdy chyba nie tylko południa, ale całych Niemiec. Sezon 2012/13 – rozpoczęcie dominacji w Niemczech, ale i podbicie Europy. Postawię dość nietypową teorię. To nie był początek. To był… koniec(?).\nJednak zanim przejdziemy do argumentacji mojej tezy, przypomnimy sobie ten niesamowity sezon 2012/13. Bundesliga wygrana z dwudziestopięciopunktową przewagą nad Borussią Dortmund. W finale DFB Pokal pokonany VfB Stuttgart. Zwycięstwo w Lidze Mistrzów po upokorzeniu Barcy w półfinale. Sezon – marzenie. Jako jeden z niewielu klubów historii Bayern Monachium sięgnął po Potrójną Koronę.\nTo był czas w którym wydawało się, że Bayern zacznie dominować w Europie (w końcu to był drugi z rzędu finał LM). I Bayern zdominował… ale „tylko” niemieckie boiska. Może ktoś pomyśli, że ujmuję wartości innym niemieckim klubom, ale Bayern nie ma na ten moment sobie równych w Bundeslidze. Mogą przegrywać, czy remisować pojedyncze mecze, ale w ostatecznym rozrachunku i tak zostają Mistrzami Niemiec i to ze sporą przewagą (od sezonu 2012/13, kolejno z 25, 29, 20, 10, 15 i 21 punktami przewagi nad drugim zespołem). Pucharem Niemiec dzieli się w ostatnich sześciu latach po równo – 3 dla Bayernu, 3 dla reszty.\nAle dla Bawarczyków nie te sukcesy były najważniejsze. Puchary na krajowych boiskach to formalność. Chodzi o Ligę Mistrzów. Najbardziej prestiżowe rozgrywki w Europie. To jest prawdziwy cel Bayernu, władze tego klubu powtarzają to od lat (zresztą się im nie dziwię). Taki był główny cel gdy trenerem zostawał Pep Guardiola. Taki był cel gdy trenerem zostawał Carlo Ancelotti. I to był cel gdy powracał Jupp Heynckes. Żaden z tych trzech nie spełnił tych wymagań klubu. A na drodze stawały hiszpańskie kluby. FC Barcelona, Atlético Madryt i trzy razy Real Madryt (ten ostatni jest już chyba totalnie znienawidzony przez samych piłkarzy i ich fanów). I jeszcze, żeby przegrywali pechowo… Jednak nie. Bayern przegrywał, bo był gorszy. Rezultaty meczów pokazywały, że klubowi ze stolicy Bawarii czegoś brakuje (i tu nie chodziło bynajmniej o szczęście). Niby trener dobry. Niby gwiazdy na boisku. Niby motywacja… Inne kluby także miały dobrych trenerów. Także miały motywację. Może i gwiazdy podobnego formatu.\nAle Bayern chyba zapomniał, że margines błędu na europejskich boiskach jest minimalny. Kluby z innych lig to nie kluby z Bundesligi (nie ujmując nic niemieckim klubom… znowu). A wykupienie najlepszych piłkarzy z innych europejskich klubów jest niemożliwe, tak jak wykupienie najlepszych piłkarzy z innych klubów Bundesligi. I tu dochodzimy do powodów.\nPierwszy powód już wymieniłam. Kluby europejskie to nie kluby niemieckie. Czasem mam wrażenie, że Bayern oczekuje, że ich przeciwnicy w LM będą grać tak jak HSV, czy 1.FC Köln (szanuję kluby, oczywiście, ale mam nadzieję, że wiecie co mam na myśli). Zaskoczę Bayern w tym momencie. Real Madryt nie gra jak Kolonia. Jeśli podaje się piłkę pod nogi piłkarza Realu to on trafi na bramkę (chyba, że się podaje do Benzemy… chociaż jak się okazało nawet on potrafi trafić w światło bramki). Obrona Atlético to nie obrona HSV, oni sobie sześciu bramek strzelić nie dadzą. Camp Nou to nie Volkswagen-Arena.\nO drugim powodzie też wspomniałam. Bayern może wykupić gwiazdy Bundesligi i sprawić, że inne kluby nie będą miały kim grać. Najświeższy transfer – Leon Goretzka z Schalke 04. Ale to nie jedyny przykład. Zaczęło się od Mario Götze, potem Lewandowski, Ulreich, Hummels, Gnabry, Süle, Wagner… (wymieniam piłkarzy od 2013 roku). I to nie byli piłkarze, którzy nie odgrywali ważnej roli w swoich poprzednich zespołach. Byli ważni. Byli najlepsi.\nPłynnie przechodząc do bardziej ogólnego, trzeciego powodu… transfery. Czy jest jakiś topowy zespół, który nie wydał przynajmniej 50 mln Euro na zakup jakiegoś piłkarza? Tak. Bayern. I jak naprawdę rozumiem, że Karl-Heinz Rummenigge i Uli Hoeneß chcą się trzymać tradycji (chociaż ostatnio dochodzą nas słuchy, że w kwestii transferów mają odmienne zdania), ALE gwiazdy, a raczej „gwiazdy” Bundesligi Ligi Mistrzów nie wygrają. Dobrze. Został kupiony Tolisso, który jak na pierwszy sezon naprawdę dobrze się spisywał. Wcześniej był kupiony Douglas Costa i gdzie on jest? Na wypożyczeniu w Juve. Czy tylko jak nie rozumiem tego ruchu? Skrzydłowy, który mógł zastąpić Robbena lub Ribery’ego. Kadra Bayernu jest… stara. Po prostu stara. I trzeba ją odmłodzić. Ale na to trzeba wydać pieniądze. Dużo pieniędzy, jeśli chce się dogonić inne europejskie potęgi, bo pod tym względem Bayern zostaje w tyle.\nI powód czwarty, wypłyną stosunkowo niedawno – odejścia. Robert Lewandowski, Thiago Alcântara, Arturo Vidal, David Alaba, Jérôme Boateng… Wielkie nazwiska i do tego często ostatnio przewijające się w prasie. I kluby – Real Madryt, PSG, Manchester United, FC Barcelona, Juventus… W większości to pewnie tylko plotki. A jeśli nie? Wtedy Bayern traci filary swojego zespołu.\nMoże tytuł jest trochę clickbait’owy. Jednak uważam, że opisuje to co może się z Bayernem stać jeśli nie zmieni swojego nastawienia. Nastawienia do Bundesligi, Ligi Mistrzów, transferów. Może i będzie nadal marką, ale jej jakość będzie inna. Nie jestem jakąś wielką fanką Bayernu, ale na pewno pewnego rodzaju sympatyczką. Obserwuję Bayern i to co się w nim dzieje dość dokładnie. Powody dla których klub ten może, nie upaść, ale stracić jakość, przedstawiam na podstawie obserwacji Bayernu przez ostatnie lata od sezonu 2012/13. O tamtego sezonu Bayern się zmienił. Ma w sobie… arogancję. A to nie jest dobry przyjaciel w piłce nożnej.\nJedyna rada jaką mogę dać to chyba pójście z duchem czasu jeśli chodzi o rynek transferowy i więcej pokory. Jeśli tego nie będzie to powody które przedstawiłam będą powodami dla których Bayern „upadnie”.\nTags: bayern monachiumbundesligacarlo ancelottifelietonjupp heynckesliga mistrzówpep guardiolapuchar niemiecrobert lewandowski\nNext story Czy uda się odbudować jeden z najstarszych klubów w Niemczech?\nPrevious story „Na szpilkach do Rosji – droga do MŚ” – Chorwacja