Polityka prywatności – Strona oficjalna Ivbergs Hotel Berlin Messe | Hotele w Berlinie\nAby strona działała jak najlepiej, obiekt Ivbergs Hotel Berlin Messe korzysta ze swoich własnych plików cookie, jak i plików cookie stron trzecich do celów technicznych, analitycznych oraz marketingowych. Dalsze przeglądanie naszej strony jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na korzystanie z plików cookie. Zapoznaj się z Komunikatem o wykorzystaniu plików cookie, by uzyskać więcej informacji.\nOświadczenie o ochronie prywatności obowiązuje dla witryny www.ivbergs.de należącej do i obsługiwanej przez Ivbergs Hotel Berlin Messe. Niniejsze oświadczenie o ochronie prywatności określa sposób zbierania przez nas i wykorzystywania informacji, m.in. danych osobowych, które udostępniasz na swojej stronie: www.ivbergs.de. Opisuje również dostępne opcje w zakresie korzystania z Twoich danych osobowych, Twojego dostępu do nich oraz ich aktualizacji.\nJeśli nie wyrażasz zgody na przetwarzanie określone w punktach C-F, a możliwość rezygnacji z ich zapisywania nie jest bezpośrednio dostępna (np. w ustawieniach konta), skontaktuj się z obiektem svetlana@ivbergs.de .\nPolegamy na Tobie w kwestii dostarczenia nam kompletnych, dokładnych i aktualnych danych osobowych. Poinformuj nas bezzwłocznie o zmianach lub nieścisłościach w Twoich danych osobowych, kontaktując się z obiektem svetlana@ivbergs.de . Twoją prośbę spełnimy w ramach obowiązującego prawa.\nJeśli masz pytania lub uwagi do przetwarzania przez nas Twoich danych osobowych lub jeśli chcesz skorzystać z dowolnego prawa, które przysługuje Ci w ramach niniejszego oświadczenia, skontaktuj się z obiektem: svetlana@ivbergs.de . Możesz również skontaktować się z miejscową jednostką zajmującą się ochroną danych osobowych.


The Farnsworth House, autorstwa Miesa van der Rohe, wpłynął na generacje architektów - ale czy to naprawdę najlepszy wzór architektury .. Obraz. Greg Robbins Będziemy publikować Nikosa Salingarosa. książka, Unified Architectural Theory, w serii rat, dzięki czemu jest cyfrowo, swobodnie dostępna dla studentów i architektów na całym świecie. Następny rozdział, Struktura teorii architektonicznych , zakłada, że architektura, jeśli rzeczywiście działa z naturalnymi ekosystemami, musi przyj...\nW wodociągach niskiego ciśnienia wysokość minimalnego ciśnienia roboczego (linii ciśnień) należy przyjmować, uwzględniając w obliczeniach sieci założenia dotyczące ilości jednocześnie działających hydrantów pożarowych. W wodociągach wysokiego ciśnienia wysokość minimalnego ciśnienia roboczego (linii ciśnień) przy gaszeniu pożaru budynków należy przyjmować, uwzględniając w obliczeniach sieci założenia dotyczące ilości jednocześnie działających hydrantów poż...\nTablicę wykonano na podstawie wielu informacji z materiałów źródłowych. Dane, zawarte w literaturze źródłowej, są często nieporównywalne i sprzeczne, dlatego też w tych przypadkach przedstawiono dane liczbowe z odnośnikami do literatury, z której je zaczerpnięto. Przypadek braku danych oznaczono symbolem W celu korzystania z tablicy i w tym przypadku, można posłużyć się, jako orientacyjnymi, danymi liczbowymi dla tworzyw o podobnej budowie i własnościach. Z elementów geometrycznych ost...\nMontaż poszczególnych bloków może odbywać się dwiema metodami: a) metodą montażu ścianami, b) metodą montażu działkami. Przy metodzie montażu ścianami najpierw montuje się jedną ścianę podłużną lub poprzeczną, potem drugą, trzecią itd., a następnie po zmontowaniu wszystkich ścian danej kondygnacji, układa się płyty stropowe na całej powierzchni tej kondygnacji. Metoda montażu działkami polega na tym, że daną kondygnację montuje się odcinkami o długości ok. 5 m, tj. po ust...\nbalustrada ze stali nierdzewnej ceny\nToyota C-HR: sukces przedsprzedaży\nhttp://www.tom.edu.pl 751#antywirus dla xp , #oprawa halogenowa castorama , #fotel obrotowy olx , #kasety drzwi przesuwnych , #wkładki gerda ceny , #dąb palony , #wymiana mechanizmu podnoszenia szyby , #deski obi , #sterowniki do kierownicy , #ogrzewanie garażowe ,


Projekt domu Willa Diamentowa, którego idea zrodziła się w głowie jednego z naszych Klientów takich jak Państwo. Klient zadzwonił do nas pewnego dnia i powiedział: "macie ładne parterowe domy z serii Willa Parkowa, czy Dom na Parkowej, ale ja chciałbym dom piętrowy, nie za duży, najlepiej podobny do projektu Szmaragd, ale o klasycznej architekturze i wyglądzie jak Willa Parkowa". Postanowiliśmy spełnić życzenie i w ten sposób powstał nowy gotowy projekt domu Willa Diamentowa, będąca połączeniem styl...\nProjekt domu Willa Diamentowa, którego idea zrodziła się w głowie jednego z naszych Klientów takich jak Państwo. Klient zadzwonił do nas pewnego dnia i powiedział: "macie ładne parterowe domy z serii Willa Parkowa, czy Dom na Parkowej, ale ja chciałbym dom piętrowy, nie za duży, najlepiej podobny do projektu Szmaragd, ale o klasycznej architekturze i wyglądzie jak Willa Parkowa". Postanowiliśmy spełnić życzenie i w ten sposób powstał nowy gotowy projekt domu Willa Diamentowa, będąca połączeniem styl


Zapraszamy dyrektorów szkół, nauczycieli historii, wos-u, nauczycieli bibliotekarzy oraz innych zainteresowanych na bezpłatne szkolenie.\nOddziałowe Biuro Edukacji Narodowej IPN w Lublinie oraz Biblioteka Pedagogiczna w Chełmie serdecznie zapraszają nauczycieli na bezpłatne warsztaty „Gry planszowe w pracy dydaktycznej nauczyciela”. Podczas warsztatów zaprezentowane zostaną następujące gry:\nPlanowany termin warsztatów – 15 listopada 2018 r., godz. 13.00\nMiejsce spotkania – Biblioteka Pedagogiczna w Chełmie, ul. H. Wieniawskiego 15, sala projekcyjna\nOsoba prowadząca prezentację i warsztaty: dr Katarzyna Zawadka pracownik Oddziałowego Biura Edukacji Narodowej IPN w Lublinie\nUczestnikom spotkania zostaną przekazane na rzecz placówek, w których pracują darmowe egzemplarze wybranych gier. Każdy uczestnik warsztatów otrzyma stosowne zaświadczenie oraz pakiet edukacyjny „Ojcowie Niepodległości”.


➤ GEMBIRD UPS 3000VA 2X IEC RJ11 IN/OUT RACK 19'' - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nGEMBIRD UPS 3000VA 2X IEC RJ11 IN/OUT RACK 19''\nGEMBIRD UPS 3000VA 2X IEC RJ11 IN/OUT RACK 19'' może stać się nieoceniony w awaryjnych sytuacjach, gdy nasze urządzenie mobilne nieoczekiwanie rozładuje się. Urządzenie zostało wykonane w następującym kolorze: Czarny. Power bank waży dokładnie 15.8.\nNiestety nie znamy dokładnej ceny GEMBIRD UPS 3000VA 2X IEC RJ11 IN/OUT RACK 19'', ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem banków energii 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o GEMBIRD UPS 3000VA 2X IEC RJ11 IN/OUT RACK 19''.\nBank energii ma następujące wymiary: 438 x 360 x 132 mm.. Kolor omawianego banku energii: Czarny. Waga sprzętu to dokładnie 15.8. GEMBIRD UPS 3000VA 2X IEC RJ11 IN/OUT RACK 19'' to niewielkie, ale niezwykle przydatne urządzenie, które da nam dodatkowe źródło energii, które z kolei szybko podładuje naszego smartfona czy tablet. GEMBIRD UPS 3000VA 2X IEC RJ11 IN/OUT RACK 19'' przyda się w awaryjnych sytuacjach, gdy nasz telefon właśnie się rozładował, a pilnie potrzebujemy go mieć sprawnego.\nInstrukcja obsługi do GEMBIRD UPS 3000VA 2X IEC RJ11 IN/OUT RACK 19''\nWymiary 438 x 360 x 132 mm.\nOpis - Automatyczna regulacja napięcia wyjściowego (AVR)\n- Rozmiar Rack 3.4U\n- Kompatybilny z generatorami prądu każdej marki\n- Wyświtlacz LCD\nSpecyfikacja techniczna - Wejście: 220V AC ± 25%, 50 Hz / 60 Hz ± 10%\n- Wyjście: 220V AC ± 10%, 50Hz / 60Hz ± 0,5% (na baterii)\n- Czas przełączania: nie więcej niż 10 ms (typowo 6 ms)\n- Bateria: 151 x 65 x 95 mm, ołowiowo-kwasowa 12 V / 8 Ah / 2,3 kg x 4 szt.\n- Gniazda: wejściowe IEC C14, wyjścia typu UE: Schuko x 1 szt, IEC C13 x 6 szt.\n- Warunki pracy: 0 ° C ~ 40 ° C, przy wilgotności 10 ~ 90% RH bez kondensacji\n- Poziom hałasu: <45 dB (w odległości 1m)


Za wielki zaszczyt poczytuję sobie możliwość napisania artykułu w jubileuszowym wydaniu „Palestry”, które poświęcone jest uhonorowaniu wielu lat owocnej pracy na rzecz samorządu adwokackiego Pana Mecenasa Czesława Jaworskiego, Prezesa Naczelnej Rady Adwokackiej w latach 1995–2001, członka Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego, Redaktora Naczelnego „Palestry”.\nW ciągu ostatnich miesięcy kilka razy rozmawiałem z Panem Prezesem Czesławem Jaworskim przez telefon. Za każdym razem pod koniec rozmowy zdawałem sobie sprawę z tego, że rozmawiam, stojąc niemalże na baczność. Musiałem – zupełnie bezwiednie – wstać w chwili, gdy podnosiłem słuchawkę.\nPan Prezes Czesław Jaworski prowadził Adwokaturę w czasach trudnych. Szacunek, jaki zyskał wśród adwokatów, jest najlepszym świadectwem jakości przyjętej i realizowanej przez Niego koncepcji działania w toku obydwu kadencji.\nO strategii w ogólności\nZdecydowałem się poświęcić niniejszy artykuł zagadnieniom związanym ze strategią nie tylko ze względu na zainteresowania Dostojnego Jubilata, lecz również dlatego, że – jak sądzę – zgodziłby się On z moim przekonaniem, iż dzisiejsza Adwokatura wymaga działań sformalizowanych i długoterminowych. Przyczyny tego stanu rzeczy to przede wszystkim: wzrost liczebności adwokatów i wynikający z tego wzrostu brak możliwości rozpoznania stanowiska środowiska adwokatów na podstawie komunikacji bezpośredniej, nowe sposoby komunikacji pomiędzy adwokatami (e-learning, liczne konferencje i szkolenia, portale społecznościowe, środki masowego przekazu), które nie tylko są źródłem poznania poglądów, lecz również te poglądy kreują, bardzo trudne i zmienne otoczenie polityczne, siła rynku, która indywidualizuje adwokatów i powoduje ograniczenie potrzeby przynależności samorządowej, silna krytyka władz samorządowych (niekiedy słuszna), będąca, w mojej ocenie, po części efektem przenoszenia zwyczajów właściwych dla polityki na grunt samorządu, a także niekiedy przesadne i nieco odrealnione wyobrażenia i oczekiwania części środowiska wobec władz samorządowych. Władze samorządowe – wbrew oczekiwaniom niektórych – mają dość ograniczone możliwości działania, limitowane przede wszystkim normatywnie i faktycznie ograniczonym wpływem na kształt zewnętrznego otoczenia Adwokatury. Z kolei brak samorządu powodowałby wzmocnienie państwa w relacji do pojedynczego adwokata, tworząc dodatkowe pole do możliwych nadużyć1. Samorząd powinien wówczas reagować – choć słabszy od państwa – jest jednak silniejszy niż poszczególne jednostki. Pokazanie możliwych kierunków działania i identyfikacja tzw. „słabych stron” oraz możliwości reagowania to fundament strategii, potrzebnej do systemowego wzmacniania znaczenia samorządu w relacji z państwem.\nStrategia. Władze samorządowe powinny działać według uświadomionych i zdefiniowanych celów oraz przyjętych z góry założeń strategicznych, które wyznaczałyby ramy działań ciągłych, niestanowiących intuicyjnej odpowiedzi na pojawiające się na bieżąco problemy. Przez wiele lat działania Adwokatury przypominały obronę Częstochowy: mobilizacja w sytuacji krytycznej, w następstwie której podejmowane były intuicyjne działania obronne bez długoterminowego planu. Oczywiście można działać intuicyjnie, ale trudno się dziwić, że każdorazowe działanie może być kontestowane pod kątem indywidualnej oceny tego działania przez adwokatów, którzy mogą mieć różne wyobrażenia o właściwych metodach reakcji. Ta dyskusja, nawet bardzo zdecydowana, powinna się toczyć na etapie konstrukcji planu strategicznego, nie zaś jego realizacji. W przypadku wytyczenia wyraźnych kierunków krytyka powinna być bardziej przewidywalna i łatwiejsza do uniknięcia. Trudno bowiem zasadnie krytykować działania władz samorządowych, jeśli ich kierunek wyznaczony jest przez szeroko akceptowane założenia strategiczne.\nRamy czasowe. Wydaje się, że wyzwania, przed którymi stoi Adwokatura, wymagają określenia strategii, której horyzonty czasowe wykraczać będą poza ramy kadencji organów. Uchwalona strategia pozwala na realizację zadań opartych na przyjętych w niej założeniach, niezależnie od ewentualnych zmian personalnych we władzach Adwokatury oraz w izbach. Nadaje ona trwałość, stabilność oraz spójność działaniom władz samorządowych, koordynuje działania władz samorządowych na poziomach: krajowym i izbowym, a nadto zapobiega działaniom przypadkowym i rozbieżnym2. Jednolite założenia strategiczne umożliwiają także koordynowanie działań podejmowanych w poszczególnych izbach przy zachowaniu ich odmienności.\nKierunki. Kierując się powyższymi spostrzeżeniami, pozwoliłem sobie, w toku ostatniego Zgromadzenia Wielkopolskiej Izby Adwokackiej z dnia 31 maja 2014 r., przedstawić Zgromadzeniu wniosek, w następstwie którego została jednogłośnie podjęta uchwała wyrażająca propozycję opracowania przez Naczelną Radę Adwokacką wieloletniej strategii dla Adwokatury. Strategia ta miałaby określać kierunki działań oraz priorytety organów Adwokatury w szczególności w dziedzinach: legislacyjnej, organizacyjnej, finansowej, wizerunkowej, szkoleniowej i dyscyplinarnej.\nAkceptacja. Mówiąc o strategii, nie mam na myśli dokumentu napisanego przez nowo powołaną komisję przy NRA. Zespół roboczy, podobnie zresztą jak ten artykuł, może mieć za zadanie raczej postawienie pytań aniżeli udzielenie na nie odpowiedzi (ewentualnie zasugerowanie niektórych rozwiązań). Skoro troska o stabilną przyszłość Adwokatury wymaga stworzenia spójnej i długofalowej wizji Adwokatury, to takie przedsięwzięcie w oczywisty sposób wykracza poza możliwości kilku osób, czy tym bardziej jednego autora. Siłą strategii jest mądrość i szeroka dla niej akceptacja. Obydwie wartości wymagają mądrej zbiorowości, a taką jest właśnie Adwokatura. Początkiem długiej drogi do opracowania wieloletniej strategii jest zatem identyfikacja kluczowych obszarów i zadanie kluczowych pytań. Poszukiwanie odpowiedzi wśród adwokatów to droga dłuższa, wykraczająca poza ramy jednego artykułu. Pamiętać przecież należy o potrzebie poddania strategii akceptacji Krajowego Zjazdu Adwokatury lub zgromadzeń izb. Z tej możliwości należy skorzystać, gdyż wzmocni ona mandat do działań zgodnych ze strategią oraz zapobiegać będzie działaniom z taką strategią niezgodnych.\nTrudne pytania. Najłatwiej zredagować strategiczny dokument w taki sposób, by był on napisany pięknym językiem i wskazywał ogólnie akceptowane kierunki (np. „dążenie do silnej, samorządnej i nowoczesnej Adwokatury, mocno zakorzenionej w tradycji”). Taki niekontrowersyjny przekaz dość łatwo znajdzie akceptację. Kłopot polega na tym, że w praktyce jest on całkowicie nieprzydatny. Nie daje bowiem żadnych wskazań co do kierunków działania. Jest piękny, ale pusty. Ładnie wygląda, ale nie daje nikomu oparcia. Takich dokumentów już wiele powstało i nie ma potrzeby tworzyć kolejnego. Sam zresztą uczestniczyłem już w takich przedsięwzięciach i – szczerze mówiąc – szkoda mi na to czasu. Aby strategia miała sens, musi ona odpowiadać na trudne pytania. Trzeba je zadać, nawet mając świadomość emocji, jakie one wywołają. Jeśli uda się nam uzyskać na nie odpowiedzi, zasadnicze kierunki zostaną wyznaczone. Na podstawie tych kierunków będzie można określić, jakie działania władze samorządowe powinny podjąć, a jakich należy zaniechać. Czy warto otwierać pewne „przyschnięte”, a kontrowersyjne obszary? Wydaje się, że tak. Realne problemy nie mogą bowiem być „zamiecione pod dywan”, gdyż prędzej czy później powrócą ze zdwojoną siłą i trudniej będzie się z nimi zmierzyć.\nPodstawa sformułowania strategii. Kluczowe pytania\nPierwsze pytanie dotyczyć musi koncepcji otoczenia normatywnego Adwokatury. W tej sferze Adwokatura od lat przegrywa z rozmaitymi politycznymi koncepcjami. Czy dalej będzie przegrywać? Prawdopodobnie tak, o ile nie znajdziemy koncepcji na: (1) znalezienie siły politycznego oddziaływania, (2) atrakcyjną zewnętrznie Adwokaturę. Czy ma zasadnicze znaczenie, na ilu posiedzeniach komisji sejmowych pojawią się przedstawiciele NRA? Moim zdaniem marginalne. Pytanie brzmi, czy Adwokatura może dzierżyć realną siłę politycznego nacisku? (i ewentualnie w jaki sposób). Drugie pytanie to: czy jesteśmy w stanie zaproponować taki kształt samodzielnej Adwokatury, który będzie atrakcyjny i zrozumiały dla przeciętnego obywatela?\nCzy jednym ze sposobów na zwiększenie siły politycznego oddziaływania Adwokatury może być zjednoczenie sił z radcami prawnymi? Jeśli tak, to w jakiej formie (niekoniecznie połączenia)? Kiedyś, w toku debaty nad uprawnieniami karnymi dla radców, Prezes NRA zaproponował wszystkim radcom, którzy chcą pełnić funkcję obrońcy, automatyczne przyjęcie do Adwokatury. Ta słuszna propozycja nie znalazła akceptacji i znaleźć nie mogła. Radcowie bowiem o co innego już walczyli, i to z powodzeniem.\nCzy radcowie na przestrzeni ostatnich lat dużo uzyskali? Trzeba tu pamiętać, że radcowie od początku byli na uprzywilejowanej pozycji. Po pierwsze, radcowie znajdowali się zawsze bliżej władzy – to radcowie zatrudnieni byli jako personel wykonawczy ministerstw i urzędów, izb skarbowych, kluczowych państwowych przedsiębiorstw. Adwokatura od niedawna zbliżyła się do biznesu, zyskując siłę oddziaływania (co jest jej niewątpliwym sukcesem). Dziś w sądzie gospodarczym widuje się mniej więcej podobną liczbę adwokatów i radców prawnych, dawniej spotykałem prawie samych radców prawnych. Po wtóre, to uprawnienia adwokatów stanowiły punkt odniesienia do postulatów radców prawnych. Radcowie uzyskali to, co my wcześniej mieliśmy. Oceniając pozostałe zmiany ustawodawcze, można stwierdzić, że spośród tego, co już posiadali (czy raczej posiadaliśmy wspólnie), tracili dokładnie tyle samo, ile my. Politycy chętnie „dają, co nie ich”, „odbierają” zaś to, co ich zdaniem zjedna im społeczne poparcie. Musimy rozumieć, że politycy są „więźniami elektoratu” – proponują więc rozwiązania komunikatywne i akceptowalne społecznie. Dziwi nieco, że politycy wywodzący się właśnie z tego obozu, który walczył o demokratyczne i liberalne państwo, dziś uważają za zasadne odbieranie Adwokaturze prerogatyw, zmierzając do kontroli nad nią wzorem niechlubnych czasów minionej epoki. Czy zjednoczenie z radcami prawnymi pozwoli nam uzyskać realną siłę polityczną, która pozwoli się takim pomysłom przeciwstawić? Pewnie nadal nie. Czy większą od naszej aktualnej? Być może odrobinę tak.\nCzy tylko z powyższego powodu warto powracać do koncepcji połączenia z radcami prawnymi, jak sugeruje Z. Ćwiąkalski?3 W moim przekonaniu ten argument jest niewystarczający, co nie oznacza, że inne należy pomijać. Założenie jednak, że połączony samorząd będzie silniejszy w dyskusji nad potencjalnymi projektami legislacyjnymi dotyczącymi Adwokatury, jest bardzo złudne i mało prawdopodobne. Zresztą Autor sam sobie odpowiada, że politycy powinni brać pod uwagę „szeroko rozumiane interesy społeczne”, udział zaś przedstawicieli obydwu samorządów uważa za zbędny w toku dyskusji na temat połączenia, uznając, że i tak Minister Sprawiedliwości wie lepiej, co mieliby oni do powiedzenia. Przy takim podejściu polityków dość ponuro brzmi argument, że połączone zawody byłyby silniejsze, gdyż „nie byłoby możliwości rozgrywania ich przeciwko sobie [...] przez rządzących”. Jeśli politycy nie zrozumieją, że ich rolą nie jest „rozgrywanie zawodów zaufania publicznego” dla taniego poklasku, lecz stwarzanie im możliwie najlepszych warunków do wykonywania zawodu w interesie społecznym, to nie można od nich oczekiwać, by pojmowali, na czym polega samorządność w ujęciu art. 17 Konstytucji. Zaryzykuję stwierdzenie, że przy takim podejściu polityków jest zupełnie obojętne, czy samorządy będą odrębne, czy połączone, bo i tak nigdy nie będą one partnerem dla polityków; ich zdanie nie będzie w procesie legislacyjnym w ogóle brane pod uwagę.\nCzy zatem należy uznać, że kwestia połączenia nie jest warta dalszej dyskusji? To również nie byłoby słuszne, ponieważ wiele argumentów dyktuje potrzebę przynajmniej rozważenia i tego scenariusza. Obowiązki organizacyjne władz samorządowych nakazują dostosowanie działań Adwokatury do aktualnych potrzeb środowiska adwokackiego, z uwzględnieniem istotnego wzrostu liczby adwokatów. To, że w 2010 roku Krajowy Zjazd Adwokatury opowiedział się przeciwko połączeniu4, nie oznacza, że ta kwestia nie powinna być już nigdy przedmiotem analizy. W uchwale wyraźnie bowiem podkreślono, że „Krajowy Zjazd Adwokatury wyraża pogląd, że odgórne, ustawowe zadekretowanie połączenia zawodu adwokata oraz radcy prawnego, bez uprzedniego suwerennego uzgodnienia przez oba samorządy standardów jego wykonywania, nieuchronnie prowadzi do utraty niezależności zawodowej naszego środowiska”. Z oburzeniem środowiska adwokackiego spotkał się przede wszystkim arogancki sposób działania polityków, idea połączenia samorządów wbrew ich woli, nie zaś rzeczowa dyskusja nad ważnymi dla środowiska problemami. Wydaje się, że skoro istnieje Ośrodek Badawczy Adwokatury (OBA), pod znakomitym przewodnictwem\nP. Kruszyńskiego, to należałoby rozważyć przeprowadzenie badań wśród adwokatów co do ich nastawienia do połączenia lub ściślejszej współpracy z radcami. Odpowiedź na to pytanie będzie jednym ze „strategicznych drogowskazów”. Nie wymaga bowiem dowodzenia, że strategia zależy od odpowiedzi na powyższe pytania.\nJeśliby adwokaci byli otwarci na połączenie np. przez przejęcie, to strategia musiałaby to stanowisko uwzględniać. Oczywiście proste przejęcie jest mało realne z uwagi na prawdopodobny sprzeciw radców prawnych. Jednak czy strategicznym celem mogłoby być zjednoczenie adwokatów i radców prawnych niepozostających w stosunku pracy? Taki podział rynku usług świadczenia pomocy prawnej mógłby być oceniony jako dalece bardziej racjonalny od dziś istniejącego, ponieważ powstałby silny samorząd adwokacki – złożony z niezależnych, niepozostających w stosunku pracy prawników, poddany jednolitym standardom etycznym, dyscyplinarnym, szkoleniowym i zarządczym oraz drugi – złożony z prawników pozostających w stosunku pracy. O zasadność takiego pomysłu trzeba jednak zapytać adwokatów. Jeśli taki kierunek zostałby zaakceptowany, można odpowiednio przygotować strategię. Gdyby taka koncepcja spotkała się z przyjaznym przyjęciem przez adwokatów, należałoby rozpocząć konsultacje z radcami prawnymi, czy w ogóle byliby zainteresowani rozważaniem innego podziału rynku usług prawnych.\nJeśli zaś adwokaci opowiedzieliby się przeciwko jakiejkolwiek formie połączenia, to trzeba określić: (a) jakie działania należy podjąć dla zachowania aktualnego stanu samorządu (założenie, że już nie będzie w przyszłości próby połączenia wbrew naszej woli, jest naiwne), (b) w jaki sposób uzasadnić istnienie dwóch samorządów o niezwykle zbliżonych uprawnieniach.\nW dzisiejszym stanie normatywnym, respektującym stanowisko wyrażone w uchwale programowej X Krajowego Zjazdu Adwokatury, należy rozważyć pytanie drugie: jak zaproponować taki kształt samodzielnej Adwokatury, który będzie atrakcyjny i zrozumiały dla społeczeństwa. To jest bowiem kluczowy problem samorządu w przypadku woli adwokatów pozostania w dwóch odrębnych samorządach, a zarazem kluczowy argument dla polityków, który mógłby chronić aktualny kształt normatywny Adwokatury.\nZastanawiając się nad tym problemem, nie sposób nie dostrzec, że dokonywane sukcesywnie, na przestrzeni lat, zmiany legislacyjne wydają się być przygotowywane w taki sposób, by stworzyć warunki do połączenia samorządów. Taki obraz rysuje się, jeśli się weźmie pod uwagę kolejno uzyskiwane uprawnienia przez radców prawnych (aż po karne od przyszłego roku5) w zestawieniu z ujednolicanym szkoleniem pod kątem niemalże identycznego egzaminu, z jednolitymi zasadami przyjmowania na aplikację, z jednolitymi zasadami egzaminu zawodowego, z podobnymi zmianami w postępowaniu dyscyplinarnym czy z analogicznym konstruowaniem uprawnień ministerialnych wobec obydwu samorządów. Te zmiany to nie jest efekt nadzwyczajnego lobbingu ze strony samorządu radcowskiego. W mojej ocenie są one wynikiem zamierzonego przez niektórych polityków programu osłabienia samorządności i ujednolicenia obydwu samorządów, czy wręcz skonfliktowania ich po to, by w ostatecznym efekcie doprowadzić do połączenia i poddania jednego samorządu silniejszej kontroli ze strony rządu. W kontekście kalendarium zmian merytorycznych obydwu ustaw (PoA i UoRP), obrazującego stopniowe, symetryczne ograniczanie prerogatyw samorządów zawodowych6, nieco naiwnie – w mojej ocenie – brzmią twierdzenia o „zdecydowanie sprawniejszym samorządzie radcowskim”. Sądzę, że obydwa samorządy „grają tak, jak przeciwnik pozwala”. Tyle że przeciwnikami nie są samorządy względem siebie, lecz cyniczni politycy. Brak sensownej strategii w tym obszarze może spowodować, że obydwa samorządy w dłuższej perspektywie staną się „wielkimi przegranymi”, nawet jeśli dziś radcowie bogatsi są o świeżo uzyskane uprawnienia, które nota bene na niewiele im się przydadzą. Te uprawnienia w istocie potrzebne są bardziej niektórym politykom aniżeli samym radcom prawnym, którzy chcąc prowadzić sprawy karne, od lat mogą po prostu wpisać się na listę adwokatów.\nAby podjąć próbę odpowiedzi na podstawowe strategiczne pytanie o atrakcyjny i zrozumiały model samorządu adwokackiego, obok którego istnieje samorząd radcowski, należy odpowiedzieć na dwa pytania, na które odpowiedź będzie determinować odpowiedź zasadniczą. Pytania te brzmią: (a) czy Adwokatura może i powinna hermetyzować się w celu zmniejszenia liczby swych członków?7, (b) czy w Adwokaturze powinien znaleźć swe miejsce każdy, kto spełnia wymagania ustawowe? (a celem Adwokatury jest zachowanie wysokiego poziomu świadczonych usług prawnych przy wzroście liczebności jej członków).\n(a) W moim przekonaniu sny o hermetycznej Adwokaturze, zapewniającej swym członkom monopol świadczenia usług prawnych – choć atrakcyjne dla potencjalnych członków takiej grupy – są całkowicie oderwane od rzeczywistości. Niewielki sens mają dyskusje nad zasadnością otwarcia zawodów: adwokata i radcy prawnego. To już jest po prostu fakt, który istnieje. Ani adwokaci, ani radcowie nie mają siły i instrumentów, by się temu stanowi rzeczy przeciwstawić. Raz otwarty rynek pozostanie otwarty i myślę, że można jedynie snuć marzenia o systemie, „w którym co roku do zawodu trafiać będzie liczba aplikantów określona procentowo w stosunku do liczby osób wykonujących zawód w danej izbie”8. Skoro jest normatywnie zagwarantowany podobny, szeroki dostęp do obydwu zawodów, istnieje swobodny przepływ pomiędzy zawodami i wydarzył się on stosunkowo niedawno przy silnej akceptacji społecznej, to trzeba przyjąć do wiadomości, że nie ma możliwości przeforsowania przez władze Adwokatury ustawy przywracającej dawny stan rzeczy. Budowanie strategii na marzeniach ma, moim skromnym zdaniem, niewielki sens. Jeśli jednak taką drogę zaakceptować, należy liczyć się z izolacją Adwokatury, która – choć zajmie wyraźne i „odważne” stanowisko – musi przyjąć do wiadomości, że jej głos nie będzie akceptowany. Taki głos bowiem łatwo zaatakować i wzbudzić wobec niego społeczną niechęć.\nNatomiast warto, a nawet trzeba, wyraźnie przeciwstawiać się „dzikiemu” rynkowi usług kancelarii prawniczych, funkcjonujących bez żadnych uprawnień, który nie podlega żadnej reglamentacji9. Ten rynek bowiem przynosi wielką szkodę klientom i reputacji wszystkich prawników. Jest to rynek w konsekwencji szkodliwy dla państwa prawnego. Podważa zaufanie do funkcjonowania instytucji prawnych, ich rzetelności i obiektywizmu.\n(b) Przyjmując za punkt wyjścia drugie z postawionych pytań, trzeba zaakceptować, że środowisko adwokackie nie jest i nie będzie jednolite. Obok adwokatów doskonale zarabiających będą adwokaci słabsi ekonomicznie – czy to młodzi rozpoczynający działalność, czy też starsi, których rynek „nie oszczędza”, czy też funkcjonujący na mniej atrakcyjnym rynku albo po prostu mniej przedsiębiorczy lub mający „mniej szczęścia”. Dowodem zmian w strukturze Adwokatury są liczne głosy domagające się urealnienia odpłatności za sprawy z urzędu, które wyraźnie obrazują odejście od tradycyjnego stanowiska adwokatów, traktującego urzędówki jako w zasadzie nieodpłatny obowiązek, będący „kosztem” immanentnie związanym z wykonywaniem atrakcyjnego zawodu. Te zmiany muszą mieć wpływ na kształt strategii. Szeroki dostęp do zawodu wiąże się z koniecznością aprobaty istnienia rozmaitych poglądów w szeregach Adwokatury i umiejętności podejmowania dyskusji, bez używania obrażających adwersarza argumentów ad personam. Podstawowe zadanie podejmujących prace nad strategią to zaproponowanie jej kształtu ze zrozumieniem i poszanowaniem dla nieuniknionych w szeregach Adwokatury różnic. Trzeba też pamiętać, że opracowując strategię, należy mieć na względzie nie tylko cele, lecz również ich hierarchię, horyzont czasowy i polityczny, a także wielkość i sposób pozyskania środków potrzebnych do konsekwentnej realizacji celów strategicznych.\nJak pozyskać środki finansowe i jak nimi gospodarować? Czy chcemy liczebnie konkurować z radcami? Czy zamierzamy przeciwdziałać potencjalnemu odpływowi adwokatów do konkurencyjnego samorządu? Czy, choć sama w sobie liczebność nie jest naszym celem, to jednak chcemy wszystkim adwokatom stworzyć jak najbardziej dogodne możliwości wykonywania zawodu? Jaka powinna być alokacja środków pochodzących ze składki samorządowej, co jest naszym priorytetem, na czym musimy oszczędzać, na czym możemy, a gdzie nie powinniśmy? Jaki procent wydatków możemy poświęcić na działania niekonieczne, a potrzebne (np. integracyjne)? Czy warto w tym kontekście rozważać wprowadzenie dodatkowej – postulowanej przez niektórych – składki fakultatywnej, przeznaczonej na działalność niekonieczną, prowadzoną dla tych, którzy chcą z niej skorzystać?\nOdpowiedzi na te pytania są ważne dla ustalenia kierunku kształtowania obciążeń samorządowych i wydatków w sposób zapewniający konkurencyjność Adwokatury w stosunku do samorządu radcowskiego. Obciążenia te jednocześnie muszą zapewnić stabilność finansową i niezależność organów Adwokatury. Na wydatki mieszczące się w art. 3 ust. 1 PoA nie może zabraknąć środków, ponieważ samorząd musi mieć możliwość realizowania swych podstawowych zadań, a mianowicie: 1) tworzenia warunków do wykonywania ustawowych zadań adwokatury; 2) reprezentowania adwokatury i ochrony jej praw; 3) sprawowania nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o wykonywaniu zawodu adwokata; 4) doskonalenia zawodowego adwokatów i kształcenia aplikantów adwokackich; 5) ustalania i krzewienia zasad etyki zawodowej oraz dbałości o ich przestrzeganie; 6) sprawowania zarządu majątkiem samorządu adwokackiego i rozporządzania nim. Inne wydatki nie mają charakteru niezbędnego, co nie oznacza, że nie są potrzebne. Ich planowanie wymaga zaakceptowania priorytetów10. Jeśli środowisko zaakceptuje zasadność szerokich założeń strategicznych co do wydatków, z uwzględnieniem bogatej działalności kulturalnej i integracyjnej, warto to ująć w dokumencie strategicznym. W przypadku natomiast ewentualnej odpowiedzi większości środowiska wyrażającej wolę wstrzemięźliwego gospodarowania środkami i koncentrowania wydatków w sferze wydatków koniecznych być może warto rozważyć możliwości pozyskania sponsorów. Odpowiedzi na powyższe pytania nie znam, ale moim zdaniem należy ich poszukać w samym środowisku adwokatów, w drodze stosownych badań przeprowadzanych za pośrednictwem OBA. Dopiero ich wyniki powinny być wzięte za podstawę formułowania strategii.\nUstalenie zasad wydatkowania środków będących w dyspozycji samorządu adwokackiego w dokumencie określającym strategię będzie potężnym ułatwieniem dla władz samorządowych, a jednocześnie zapewni przejrzystość struktury wydatków dla środowiska adwokackiego. Istnieje spore prawdopodobieństwo, że szeroko akceptowana strategia Adwokatury pozwoli uniknąć w przyszłości sytuacji, w których uchwały finansowe są wyrazem sprzeciwu wobec władzy samorządowej. Przyjęta i konsekwentnie realizowana strategia daje możliwość wyraźnego oddzielenia spraw finansowych od innych ważnych spraw.\nCzy i w jaki sposób prowadzić akcję wizerunkową? Od pewnego czasu obserwujemy wzmożoną aktywność izb adwokackich w sferze działalności wizerunkowej. Izby: katowicka, łódzka, opolska w ostatnim czasie miały w tej sferze szczególne dokonania, co w żadnym razie nie umniejsza znaczenia działań innych izb. Nie ulega wątpliwości, że u podstaw tych działań leży wspólna troska o wzmocnienie akceptacji wewnętrznej i zewnętrznej środowiska adwokackiego. Te wspaniałe działania powinny jednak wynikać z przyjętej strategii, gdyż tylko wówczas mogą być one skoordynowane, selekcjonowane i podlegać proporcjonalnemu rozdzieleniu finansowemu w Adwokaturze. W ramach strategii można by rozważyć, czy nie należy powierzyć koordynacji działań wizerunkowych podmiotowi zewnętrznemu (profesjonaliście ze sfery public relations), z którym współpracowałaby komisja złożona z adwokatów. Trudno mi konstatować, czy adwokaci znają się na specyfice działalności PR. Ja w każdym razie nie potrafię profesjonalnie ocenić skuteczności plakatu powieszonego w sądzie, akcji wizerunkowej „adwokat za złotówkę” czy\nteasingowych haseł promujących zawód adwokata, choć oczywiście mam w tej mierze jakieś własne zdanie. Działania w tej sferze wydają się niezbędne, ale nie powinny być przypadkowe. Wydaje się, że ich efekt powstaje po dłuższym czasie i dlatego trzeba je planować w perspektywie przynajmniej kilkuletniej, na całym terytorium kraju i chyba jednak przy udziale profesjonalistów.\nNie próbując przedstawiać własnej wizji prowadzenia działalności PR, gdyż nie czuję się do tego kompetentny, chciałbym jednak przedstawić pewną myśl, co do której jestem głęboko przekonany. Najlepsza akcja wizerunkowa nie zastąpi wizerunku rzeczywistego. Jeśli Adwokatura będzie słusznie reagowała tam, gdzie powinna, akcja wizerunkowa zostanie zdecydowanie wzmocniona. Gdy adwokaci z Ostrowa Wielkopolskiego w spontanicznym geście zdecydowali się udzielić nieodpłatnej pomocy poszkodowanym wybuchem gazu w Jankowie Przygockim, akcja medialna sama ruszyła11. Dziś jesteśmy świadkami tragedii w Sopocie. Myślę, że spontaniczna akcja ORA w Gdańsku na rzecz osób poszkodowanych wywoła taki sam efekt. Być może, w myśl zasady „gdy nie wiesz, jak się zachować, na wszelki wypadek zachowaj się przyzwoicie”, Adwokatura powinna przede wszystkim robić to, do czego jest powołana – czyli wyprzedzać Rzecznika Praw Obywatelskich w działaniu na rzecz ochrony wartości wskazanych w art. 1 ust. 1 PoA, a akcja wizerunkowa kreowana lub inicjowana byłaby przez takie działania. W takim przypadku rola zewnętrznej firmy PR polegałaby wyłącznie na koordynowaniu przekazu na linii Adwokatura–media.\nJak zachować wysoki poziom świadczonych usług prawnych przy wzroście liczebności adwokatów? To jest naprawdę trudne pytanie, a zarazem wielkie wyzwanie, przed którym stoi Adwokatura. Odpowiedzią wydaje się być odpowiedni poziom szkolenia aplikantów, szkolenia zawodowego oraz postępowań skargowych i dyscyplinarnych. Celem działania w zakresie szkoleniowym i w sferze dyscyplinarnej jest wszakże zapewnienie odpowiedniego poziomu merytorycznego aplikantów i adwokatów, a także gwarancja odpowiedniego poziomu etycznego i merytorycznego oraz sprawności w zakresie sądownictwa dyscyplinarnego. To niestety tylko hasła, które trzeba jednak wypełnić treścią w ramach prac nad strategią Adwokatury.\nW jaki sposób usprawnić szkolenia? Czy konsekwentne wdrażanie metody case studies jest wystarczającą receptą na poprawę jakości szkolenia? Jak egzekwować realność patronatu? Czy wzmacniać rolę samorządu aplikantów, by od początku identyfikowali się oni ze środowiskiem? Czy współpracować z samorządem radcowskim? Jak ukształtować ilościowe proporcje adwokatów i sędziów w programach szkoleniowych? Czy adwokaci powinni w tej sferze wypierać sędziów, zważywszy, że w szkoleniu sędziowskim raczej nie korzysta się z pomocy adwokatów? Czy decydować się na specjalizację? Jeśli tak, to w jakim zakresie i na jakich zasadach? Na ile potrzebna jest świeża analiza zasad etyki i deontologii zawodowej w zmienionej rzeczywistości? Czy zasady te zaostrzać, czy łagodzić, czy może nie zmieniać ich, lecz po prostu położyć nacisk na ich konsekwentne egzekwowanie, nie godząc się na psucie Adwokatury, pomimo że inne sfery ulegają zepsuciu? W jaki sposób usprawnić postępowania dyscyplinarne? Na ile sąd dyscyplinarny powinien honorować stanowisko sądu karnego?12 W jaki sposób pojmować tajemnicę adwokacką? Czy należy wyraźnie określić stosunek do tajemnicy adwokackiej, przeciwstawiając się zbyt daleko idącym koncepcjom interpretacyjnym nieobowiązywania tajemnicy adwokackiej w postępowaniu dyscyplinarnym toczącym się przeciwko adwokatowi?13 Czy dopiero impuls do reakcji dać mają niemądre wypowiedzi artykułujące możliwość „samozwolnienia” z tajemnicy adwokackiej wobec zmiany okoliczności? Niektóre z tych pytań wydają się dość oczywiste, ale odpowiedź na część z nich jest niezwykle trudna. Inne znowu są zbyt szczegółowe, by mogły być bezpośrednio przeniesione do strategii. Jeszcze inne, choć szczegółowe, są niezwykle doniosłe – np. tajemnica adwokacka to absolutny fundament Adwokatury. Jeśli Adwokatura zaakceptuje pogląd, że adwokat jest z niej zwolniony dla ochrony swej własnej osoby14, lub – co gorsze – nie zareaguje z całą stanowczością na jej publiczne naruszenie, to zacznie niebezpiecznie oddalać się od kryteriów kwalifikujących do zawodów zaufania publicznego.\nCzy powinniśmy zaproponować jakieś zmiany legislacyjne? Jeśli tak, to jakie są szanse na ich przeprowadzenie i w jakiej perspektywie czasowej? Jak poszukiwać możliwości politycznego oddziaływania? Adwokatura przecież nie jest i nie będzie silnym graczem na scenie politycznej. Czy może jednak oddziaływać z pozycji eksperckiej, np. przez realizowaną pro publico bono działalność legislacyjną, przedstawiając gotowe propozycje niektórych rozwiązań (to już miało miejsce na gruncie Kodeksu karnego)? Czy moglibyśmy takie działania podjąć wspólnie z radcami prawnymi? Myślę, że to będą jedne z najtrudniejszych odpowiedzi w ramach przyszłych prac nad strategią.\nJak ułatwić adwokatom wykonywanie zawodu? Co z reklamą? Zwłaszcza jeśli rozważać współpracę z radcami prawnymi. Czy liberalizować wymagania w tym zakresie, czy też obciążyć zadaniem promowania adwokatów władze samorządowe? Czy warto rozważyć – w ramach postulatów de lege ferenda – celowość rozszerzenia dopuszczalnych form wykonywania zawodu przez adwokatów, w kierunku umożliwienia wykonywania zawodu w spółkach prawa handlowego posiadających osobowość prawną?15 Czy ograniczona odpowiedzialność kłóci się z istotą naszego zawodu, skoro istnieje ubezpieczenie obowiązkowe, a formuła ta jest dopuszczalna nawet w przypadku świadczenia skomplikowanych i ryzykownych usług medycznych? W Niemczech adwokat nie tylko może wykonywać zawód w spółce kapitałowej, lecz co do zasady nie odpowiada majątkiem osobistym16 (kwestie kapitałowego charakteru spółki i nieodpowiedzialności osobistej nie są we wszystkich ustawodawstwach immanentnie ze sobą związane). Czy władze samorządowe powinny przeciwdziałać długoterminowym, wyłączającym możliwość wypowiedzenia, adhezyjnym kontraktom zawieranym z rozpoczynającymi praktykę adwokatami? Czy umowy takie stanowią obejście zakazu pozostawania adwokata w stosunku pracy, unormowanego art. 4b ust. 1 pkt 1 PoA? Czy przeciwnie – co mnie osobiście wydaje się obce – naruszanie naszych pryncypiów należy traktować jako element nowej rzeczywistości? Wydaje się, że Adwokatura powinna starać się tę rzeczywistość współkształtować, a nie być jedynie jej biernym obserwatorem. Jeśli stosowanie takich umów współpracy okazałoby się aż tak powszechne, czy należy zaproponować umowę modelową, której klauzule zachowywałyby równowagę interesów stron stosunku prawnego? Różnorodność pytań, delikatność materii i właściwa diagnoza stanu rzeczywistego wymagają badań, które Adwokatura powinna rozpocząć.\nCzy Adwokatura powinna działać koncyliacyjnie, czy też twardo prezentować własne stanowisko? Oczywiście nie sposób udzielić jednoznacznej odpowiedzi na tak ogólnie postawione pytanie. Reakcja jest bowiem wykładnikiem potrzeby, możliwości i sytuacji. Jednak opracowana strategia może być pomocna w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie o pożądaną reakcję w konkretnych sytuacjach. Jeśli bowiem propozycja ustawodawcza dotyczy materii priorytetowej z punktu widzenia zaaprobowanej strategii, to nie ulega wątpliwości, że konieczne jest zdecydowane stanowisko władz samorządowych. Jeśli zmiana ma dotyczyć kwestii strategicznie mniej doniosłych, można zdecydować się na bardziej elastyczne podejście. W każdym razie strategia służyć może jako drogowskaz.\nPodsumowanie tego artykułu to nie miejsce na konkluzje. W każdej strategii potrzebna jest hierarchia celów i przyjęcie najważniejszych z nich do konsekwentnej realizacji, z uwzględnieniem finansowych możliwości. Konkluzje mogą powstać dopiero po ich wyłonieniu, jako zwieńczenie prac nad strategią. Wyobrażam sobie następujący scenariusz. Powołany przez Prezydium NRA zespół roboczy miałby za zadanie sformułowanie kluczowych pytań z punktu widzenia strategii. Pytania te byłyby podstawą sformułowania badań po aprobacie zaś zakresu badań ze strony NRA należałoby ankiety zawierające pytania przesłać okręgowym radom adwokackim w celu przedstawienia ich adwokatom lub też przeprowadzić badania przy współpracy OBA. Pytania te, w nieco zmodyfikowanej formie, należałoby przedstawić także aplikantom adwokackim, ponieważ ich głos też jest istotny; oni będą kiedyś strategię realizować. Na bazie wyniku takich badań należałoby opracować podstawowe założenia strategiczne. Po ich akceptacji przez NRA zespół mógłby opracować projekt strategii Adwokatury, w celu przedstawienia zgromadzeniom izb i Krajowemu Zjazdowi Adwokatury.\nZdaję sobie sprawę z tego, że zaproponowana wyżej droga do stworzenia strategii Adwokatury jest skomplikowana i czasochłonna. Dodatkowo utrudnia ją konieczność zadania trudnych pytań w otwartej samorządowej debacie. Jeśli jednak my tych pytań nie zadamy, jeśli sami nie rozpoczniemy debaty, pytania te zostaną zadane w zamkniętym gabinecie ministerialnym, bez naszego udziału, tak jak przedstawia nam przywołana wyżej wypowiedź ministra i jak wielokrotnie już tego doświadczyliśmy. Ponadto tylko przejście tej trudnej drogi legitymizuje strategię, nadaje jej trwałość i wzmacnia każdego, kto w przyszłości oprze na niej swe działania. Stworzony w ten sposób dokument można pokazać na zewnątrz i uczynić punktem wyjścia przyszłej publicznej debaty nad dalszym kształtem Adwokatury i rynku usług prawnych.\nGłos samej Adwokatury istnieje i warto go słuchać, choć trzeba umieć ten głos usłyszeć w różnych, często nowych miejscach. Umiejętność dotarcia do tego głosu i wykorzystania go to wyzwanie dla władz samorządowych. Wyrażam jednak głębokie przekonanie, że jeśli skorzystamy z tej trudnej formy konstruowania strategii – a mamy na to sporo czasu w toku tej kadencji – to zamiast napisanej przez zespół strategii dla Adwokatury powstanie Strategia Adwokatury – pochodząca „od środka”. To zaś byłoby wielką wartością.\n1 Niedawno wpłynęło do ORA w Poznaniu zawiadomienie z prokuratury o podjęciu czynności w sprawie rzekomego przestępstwa popełnionego na korytarzu sądowym przez adwokata, który – według relacji policjantów – po zastosowaniu aresztu wobec jego klienta narodowości romskiej miał wyjaśniać klientowi, że decyzja sądu to przejaw rasizmu. Adwokat w postępowaniu skargowym podkreślał, że słowo „rasizm” padło z ust jego klienta, on zaś eksponował konieczność rozważenia zasadności zarzutów naruszenia Konwencji zakazującej dyskryminacji ze względu na pochodzenie (potocznie zwanego rasizmem) oraz to, że rozmawiał ze swoim klientem w ramach wykonywania funkcji obrońcy, takich zaś rozmów podsłuchiwać i wykorzystywać przeciwko adwokatowi nie wolno. Prokurator – poinformowany o niezasadności skargi – zarzuca adwokatowi bliżej niesprecyzowane przestępstwo. Jeśli samorząd nie będzie bronił adwokatów przed nadgorliwością organów państwa, które nie rozumieją znaczenia tajemnicy obrończej i obowiązku obrony klienta za pomocą wszelkich, również kontrowersyjnych argumentów, to kto ma to czynić? Sprawa ta jest przedmiotem zdecydowanego sprzeciwu ORA w Poznaniu (uchwała z 24 lipca 2014 r.).\n2 W ściśle praktycznym wymiarze strategia ma też ułatwić unikanie jałowych sporów np. w toku prac nad budżetem NRA (czy dana komisja powinna dostać mniej, czy więcej środków, czy ma znaczenie, kto jest jej przewodniczącym, czy tak, czy inaczej należy określić priorytety i układ sił), eliminację niepotrzebnych dyskusji nad powoływaniem komisji (ich konstrukcja ma wpisywać się w strategię, a nie zależeć od wypadkowej poglądów w danym składzie NRA), ma ona wreszcie wytyczyć kierunki na czas zajmowania się kampanią wyborczą i powyborczego obsadzenia stanowisk. Jeśli się nie wytyczy strategii, co roku te same dyskusje będą się powtarzać.\n3 Por. Z. Ćwiąkalski, Ambicje blokują fuzję prawników, „Rzeczpospolita” z 27 maja 2014 r., http://prawo.rp.pl/\n4 Por. Uchwała programowa X Krajowego Zjazdu Adwokatury.\n5 Ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 1247).\n6 Ważniejsze spośród tych ustaw to:\na) ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz.U. z 2013 r. poz. 829) (ustawa deregulacyjna – złagodzenie warunków uzyskania uprawnień zawodowych adwokata i radcy prawnego);\nb) ustawa z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. nr 7, poz. 45) (zwolnienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu wyłącznie przez sąd);\nc) ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. nr 166, poz. 1317) (ograniczenie tajemnicy adwokackiej i radcowskiej);\nd) ustawa z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy – Prawo o notariacie (Dz.U. z 2009 r. nr 37, poz. 286) (złagodzenie warunków uzyskania uprawnień zawodowych adwokata i radcy prawnego);\ne) ustawa z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r. nr 99, poz. 664) (uzyskanie przez ministra sprawiedliwości prawa strony w postępowaniu dyscyplinarnym, toczącym się wskutek wiążącego polecenia ministra sprawiedliwości wszczęcia dochodzenia);\nf) ustawa z dnia 29 marca 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r. nr 80, poz. 540) [istotne wzmocnienie nadzoru Ministerstwa Sprawiedliwości nad samorządami adwokackim i radców prawnych (obowiązek przesyłania uchwał, rozpoznawanie odwołań itp.)];\ng) ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 r. nr 163, poz. 1361) (odebranie samorządom adwokackiemu i radcowskiemu uprawnień do przeprowadzania egzaminów zawodowych i wstępnych, skrócenie aplikacji, poddanie aplikacji rygorom i nadzorowi ministerialnemu, złagodzenie warunków uzyskania uprawnień zawodowych adwokata i radcy prawnego);\nh) ustawa z dnia 5 marca 2004 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2004 r. nr 62, poz. 577) (ograniczenie tajemnicy adwokackiej i radcowskiej).\n7 Tak: P. Rybiński, Konieczne jest zaostrzenie kryteriów egzaminu wstępnego i zawodowego, „Dziennik. Gazeta Prawna” z 6 lutego 2014 r., http://www.prawnik.pl/opinie/artykuly/775730,dziekan-warszawskiej-ora-konieczne-jest-zaostrzenie-kryteriow-egzaminu-wstepnego-i-zawodowego.html\n8 Tak P. Rybiński, Konieczne jest zaostrzenie.\n9 Pamiętać trzeba, że w uchwale SN z 17 lipca 2007 r., III CZP 69/07, Biul. SN 2007, nr 7, poz. 9, „Wspólnota” 2007, nr 30, poz. 31, SN stanął na stanowisku, że umowa o zarządzanie nieruchomością – w rozumieniu art. 185 ust. 1 i 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) – przez osobę nieposiadającą licencji zawodowej zarządcy nieruchomości jest nieważna. Jeśli więc właściciel nieruchomości nie zarządza bezpośrednio swą nieruchomością i chce powierzyć zarządzanie nieruchomością z takimi skutkami, jakie wynikają z art. 185 i n. powyższej ustawy, musi zawrzeć umowę o zarządzanie nieruchomością z zarządcą posiadającym licencję zawodową zarządcy nieruchomości. Te same argumenty przemawiają za wyłącznymi kompetencjami adwokatów i radców prawnych na rynku usług prawniczych. Por. bliżej: M. Gutowski, Ważność umowy zawartej w zakresie działalności licencjonowanej przez osobę nieposiadającą wymaganej licencji, „Monitor Prawniczy” 2009, nr 3, s. 168–174. Wprawdzie wspomniana wyżej „ustawa deregulacyjna” (przyp. 6a) uchyliła ust. 1 i 2 art. 185 UGN, dezaktualizując powyższą uchwałę, nie oznacza to jednak, że sposób rozumowania SN nie może być wykorzystany na rzecz argumentacji sprzeciwiającej się usługom prawnym świadczonym przez osoby po studiach, zwłaszcza że otwarcie zawodów prawniczych przez państwo powinno wiązać się ze stworzeniem ram do ich wykonywania.\n10 Na ten temat własne stanowisko wyraziłem w: M. Gutowski, Kilka uwag o zmieniającej się Adwokaturze, „Palestra” 2014, nr 5–6, s. 114 i n.\n11 http://ok24.tv/aktualnosci/ostrow-wielkopolski/35-spoleczne/5091-kolejne-domy-w-jankowie-przygockim-do-wyburzenia; http://prawo.rp.pl/artykul/757804,1067820-Adwokaci-udziela-porad-prawnych-poszkodowanym-w-pozarze-w-Jankowie-Przygockim.html\n12 W postanowieniu WSD z 28 czerwca 2014 r., WSD 47/14, niepubl., sąd ten niesłusznie przyjął, że brak możliwości weryfikacji niejawnego materiału dowodowego w postępowaniu przygotowawczym powinien skutkować uchyleniem tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych adwokata podejrzanego o przestępstwa z art. 230 § 1 k.k. w zb. z art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 i 2 k.k. w zb. z art. 266 § 2 k.k., pomimo że dysponował postanowieniami sądów: rejonowego i okręgowego, które uznały za zasadne stosowanie wobec tego adwokata tymczasowego aresztowania, przyjmując tym samym istnienie dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa. WSD niesłusznie uznał, że w takiej sytuacji jego samodzielność jurysdykcyjna wymaga samodzielnej analizy materiału dowodowego, przy czym z uzasadnienia orzeczenia nie wynika, by WSD zwracał się o udostępnienie tych dowodów w trybie art. 156 k.p.k., które uznał za niezbędne dla swego rozstrzygnięcia. Taka niebezpieczna linia orzecznicza, jeśli miałaby się utrzymać, stworzyć może potężne argumenty do odebrania Adwokaturze sądownictwa dyscyplinarnego na podstawie zarzutu, że nasze sądownictwo nie potrafi opanować problemów własnego środowiska.\n13 Chyba zbyt liberalne pojmowanie tajemnicy adwokackiej proponuje R. Baszuk, Tajemnica zawodowa w wyjaśnieniach obwinionego składanych w postępowaniu dyscyplinarnym, „Palestra” 2014, nr 3–4, s. 168 i n. Por. trafne w tej mierze argumenty J. Naumanna, Tajemnica zawodowa w wyjaśnieniach obwinionego składanych w postępowaniu dyscyplinarnym, „Palestra” 2014, nr 3–4, s. 174 i n. Wydaje się, że nie da się obronić poglądu, że interes prywatny adwokata może uzasadniać naruszenie tajemnicy.\n14 Adwokat nigdy nie jest dysponentem tajemnicy adwokackiej. Jest on jej powiernikiem, użytek z niej wolno mu czynić jedynie w ramach świadczenia pomocy prawnej w interesie klienta. Dyskusyjną sprawą jest, na ile dysponentem jest klient. Na ten temat por. J. Giezek, O granicach tajemnicy adwokackiej oraz zgodzie „dysponenta” na jej ujawnienie, „Palestra” 2014, nr 9, s. 60–72.\n15 Taki pogląd już wyrażałem. Por. M. Gutowski, Umowa o zastępstwo procesowe, Warszawa 2009, s. 302. Pogląd ten nie uzyskał akceptacji większości Zespołu w toku prac nad projektem Prawa o adwokaturze, co nie oznacza, że nie można do niego wrócić, tym bardziej że praktyka takich rozwiązań poszukuje, o czym świadczy rosnąca popularność hybrydowej spółki komandytowo-akcyjnej.\n16 K. von Lewinski, Grundriss des Anwaltichen Berufsrechts, Baden-Baden 2008, s. 127; V. Römermann, W. Hartung, Anwalitiches Berufsrecht, München 2008, s. 149 i n.; M. Henssler, Die gesetzliche Regelung der Rechtsanwalts – GmbH, NJW 1999, nr 4, s. 243.


GLADIOLUS MIECZYK BIAŁO-RÓŻOWY 100 SZT. - KRÓLIK sklep internetowy i hurtownia cebulki-kwiatowe.pl\n» Mieczyki w kolorach\n» GLADIOLUS MIECZYK BIAŁO-RÓŻOWY 100 SZT.\nRośliny do nasadzeń wiosennych(403)\n** Mieszanki kolorów(11)\nRośliny do nasadzeń jesiennych(112)\nCena: 22,49 zł 37,49 zł 22.49\nKod produktu: A1476(2)\nPolską nazwę nadano tej roślinie ze względu na długie, mieczowate liście. Mieczyki uprawiane w naszych ogrodach pochodzą z południowej Afryki. Znanych jest kilka tysięcy odmian o zróżnicowanej sile wzrostu, kształcie i barwie kwiatów, a także terminie kwitnienia. Kwiaty zebrane są w okazałe kłosy o długości nawet 50cm. Kwitnienie przypada w pełni lata, od lipca do września.\nPrzez całe lato pielęgnowanie polega na odchwaszczaniu gleby, podlewaniu w razie suszy oraz 2-3 krotnym zasilaniu nawozem wieloskładnikowym, posypowo lub w formie płynnej. Nawożenie kończy się na początku kwitnienia. Jeżeli kwiatów nie ścięto do wazonu to przekwitłe kwiatostany usuwa się, aby nie szpeciły roślin, a tworzące się nasiona nie osłabiały wzrostu bulw. Konieczne jest też usuwanie roślin chorych, które wykopuje się wraz z bulwą i niszczy. Zapobiega się w ten sposób rozprzestrzenianiu się groźnych chorób i szkodników, którym mieczyki łatwo podlegają.\nMieczyki nie zimują w naszym klimacie i dlatego przed nadejściem przymrozków wykopuje się bulwy i suszy w przewiewnym pomieszczeniu, w temperaturze 18-22 st. C. Po oczyszczeniu z resztek rośliny matecznej i oddzieleniu bulwek przybyszowych mieczyki przechowuje się, ułożone w 2-3 warstwach, w ażurowej skrzynce, w temperaturze 8-10 st. C.\nTIGRIDIA TYGRYSÓWKA PAWIA MIESZANKA MIX 10 SZT.\n4,59 zł 3,67 zł\nEUCOMIS BICOLOR EUKOMIS DWUBARWNY 1 SZT.\n4,46 zł 1,49 zł\nGLADIOLUS MIECZYK BAMBINO PENNY LANE 5 SZT\nMISCANTHUS MISKANT FERNER OSTEN TRAWA 1 SZT.\n8,74 zł 5,24 zł\nGLADIOLUS MIECZYK CANDY BAR 5 SZT. Nowość


Witkowski: Referendum, czyli test dla Wrocławia i władzy Dutkiewicza – KrytykaPolityczna.pl\nWitkowski: Referendum, czyli test dla Wrocławia i władzy Dutkiewicza\nStolica Dolnego Śląska jest blisko pierwszego miejskiego referendum.\nPod czujnym okiem spoglądającego z rogu sali ze zdjęcia młodego Rafała Dutkiewicza, w Centrum Edukacji Historycznej Konspira, spotykali się od kilku miesięcy wrocławianie z różnych organizacji, które łączy sprzeciw wobec polityki ekipy urzędującego prezydenta. Dziś ich przedstawiciele (członkowie partii, organizacji i rad osiedli, a także bezpartyjni mieszkańcy i mieszkanki) ogłosili zamiar przeprowadzenia we Wrocławiu pierwszego lokalnego referendum. Jak szeroko sięga nieformalna koalicja wrocławian za tym pomysłem? Bardzo. Od Mirosławy Stachowiak Różeckiej z PiS, kontrkandydatki Rafała Dutkiewicza w ostatnich wyborach, przez radnego Bezpartyjnych Samorządowców Sebastiana Lorenca, środowiska konserwatywno-liberalne czy Zielonych, po SLD.\nNa konferencji zgłoszono, obok wielu wątpliwości i uwag skierowanych do miasta, propozycje pytań w planowanym referendum. Radni osiedlowi i działacze z Muchoboru Wielkiego proponują „czy jest Pan/Pani za rozbudową do 2018 linii tramwajowej przez Nowy Dwór i Muchobór Mały na Muchobór Wielki, zamiast metrobusu, oraz na Psie Pole do 2020 i na Jagodno do 2022 roku?”. Jak mówił radny Jarosław Góral, „terminy realizacji tego postulatu dla części osiedli muszą zostać jeszcze ustalone, a kwestia osiedli nie jest zamknięta. Za całością ma stać koncepcja zwiększania udziału transportu szynowego w mieście zamiast projektowanych przez magistrat metrobusów”. Obywatele zaangażowani w sprawę podkreślali, że miasto dusi się w korkach, a tramwaj na Nowy Dwór ekipa prezydenta obiecuje od ponad dekady.\nMałgorzata Tracz, współprzewodnicząca Zielonych, odniosła się szerzej do kwestii poruszanych w drugim pytaniu, które ma brzmieć „czy jesteś za podwojeniem terenów zielonych do 15% powierzchni miasta i połączeniem ich w <<Zieloną Sieć>>, czyli system dróg i połączeń łączących tereny zielone, umożliwiający komunikację w całym Wrocławiu poprzez parki, ogrody działkowe, wały przeciwpowodziowe i inne tereny zielone do 2024 roku?” Jak mówiła Tracz, „to kluczowe, by zrealizować wizję miasta przyjaznego pieszymi i rowerzystom oraz by zatrzymać proces usuwania zieleni z centrum miasta, a w zamian sadzenia rachitycznych drzewek na obrzeżach. Nasze miasto nie może stać się betonową pustynią”. Proponentom szczególnie zależy na zwiększeniu ilości terenów zielonych we Wrocławiu, który obecnie jest w ogonie, jeśli chodzi o ich procentowy udział w powierzchni polskich miast (Wrocław – 7%, dla porównania: Katowice – 47%, Warszawa – 19,5%) oraz na tzw. zielonej sieci, czyli połączeniu parków, ogrodów działkowych, alej, zieleńców i wałów przeciwpowodziowych w ciągi pieszo-rowerowe.\nKamil Rybikowski ze Stowarzyszenia Koliber zaprezentował pytanie, które ma brzmieć „czy jesteś za rezygnacją z imprezy World Games w 2017 roku?”. Inicjatorzy referendum podkreślają, że umowa w sprawie organizacji jest tajna i nie wiadomo dokładnie, ile impreza będzie kosztować miasto. Magistrat straszy, że kary umowne za odwołanie są ogromne, ale umowy nie pokazał, więc na dobrą sprawę nie wiadomo i trzeba Dutkiewiczowi na słowo ufać, mówili Stachowiak-Różecka i Bednarz.\nŚrodowisko związane z Waldemarem Bednarzem, czyli Sojusz Lewicy Demokratycznej, Akcja Park Szczytnicki i rada osiedla Zacisze-Zalesie-Szczytniki, odniosło się szerzej do pytania czwartego, „czy jest Pan/Pani za zobligowaniem prezydenta Wrocławia do stworzenia oficjalnego rejestru umów podpisywanych przez Gminę Wrocław oraz jej jednostki organizacyjne?”. Chodzi o to, by na stronie urzędu jasno było napisane, jakie umowy zostały zawarte i by każda mieszkanka i mieszkaniec miał do nich dostęp i mógł sprawdzić zapisy. Obecnie niestety są one tajne, nawet radni nie mają wglądu do treści tych umów, „bo inwestor zastrzegł, że są tajne zapisy”. Bednarz podkreślał, że chodzi przecież o publiczne pieniądze. „Koszty stworzenia takiej bazy umów są niewielkie, ale gwarantują 100% zwiększenie przejrzystości” – mówił.\nJak powiedziała Stachowiak-Różecka, treść piątego pytania pozostaje otwarta. „Zostawiamy je dla innych środowisk, które dołączą do organizowania referendum” – powiedziała – „[bo] być może są jakieś kwestie, które grup referendalna pominęła lub coś ze spraw bieżących może zyskać na ważności”. Szczegółowe propozycje alternatywnych rozwiązań i dokładniejsze omówienia już ostatecznie skonkretyzowanych pytań mają się pojawić na kolejnej konferencji prasowej inicjatywy\n„Pokazać nomenklaturze, gdzie jej miejsce!”\n„Rafał Dutkiewicz wielokrotnie deklarował wsłuchiwanie się w głos zwykłych mieszkańców i zawsze tylko na deklaracjach się kończyło. Teraz to mieszkańcy, obywatele Wrocławia, zbierają się po to by powiedzieć prezydentowi czego od niego oczekują i wymóc na nim realizację swoich postulatów. Wynik Referendum będzie wiążący dla prezydenta” – stwierdził jeden z uczestników akcji.\nProblemem dla organizatorów może być ewentualna nieważność referendum z powodu zbyt niskiej frekwencji. Zgodnie z Konstytucją RP, by było ono wiążące, muszą zebrać pod wnioskiem o jego przeprowadzenie podpisy 10% uprawnionych do głosowania mieszkańców gminy albo powiatu, czyli w wypadku Wrocławia musi ich być ok 50 tysięcy. Dodatkowo, referendum jest ważne tylko wtedy, gdy głosowało w nim minimum 3/5 obywateli, którzy wzięli udział w poprzednich wyborach samorządowych.\n„Zbierzemy sto tysięcy bez problemu!” – mówił na spotkaniu w Konspirze Krzysztof Wysoczański z Akcji Park Szczytnicki – „wygramy referendum dla miasta a nie dla polityki. Pokażemy paletę wszystkich środowisk które są przeciwko oligarchicznej polityce Dutkiewicza i obudzimy Wrocław z letargu. To referendum będzie nowym impulsem do rozwoju miasta. Czas pokazać nomenklaturze, gdzie jej miejsce!”\nTest dla Dutkiewicza, test dla obywateli\nOgromna musi być grupowa niechęć do Rafała Dutkiewicza i jego środowiska, ze potrafiła przy jednym stole usadzić socjalistów z PPS–u i ultraliberałów z Kolibra, chadeków z PiS–u i liberalnych eseldowców, dotychczas apolitycze organizacje i rzadko zabierające głos w sprawach całego miasta rady osiedli.\nProponowana data referendum powinna jednak niepokoić co najmniej dwie grupy wrocławian.\nZ jednej strony otoczenie i zaplecze Rafała Dutkiewicza, bo bliskość referendum i daty wyborów parlamentarnych może sprawić, że prezydentura (ledwie co obroniona w drugiej turze) stanie się bardzo chwiejna. Połączenie wyborów i referendum najpewniej przeważy na frekwencji, czyli – mówiąc wprost – jeśli się odbędzie, będzie ważne. Biorąc pod uwagę ilość środowisk zaangażowanych w akcję, jego prawdopodobnie niekorzystny dla obecnych władz wynik może związać ręce Dutkiewiczowi w co najmniej kilku kluczowych sprawach. Druga grupa to wszyscy ci, którzy tworzą inicjatywę wraz z kandydującą do sejmu Mirosławą Stachowiak-Różecką. Czy nie boją się, że biorą udział w jej kampanii wyborczej? Powinni patrzeć jej cały czas na ręce, jeśli nie chcą dać się polityczce w tej wspólnej inicjatywie zdominować.\nTo przede wszystkim ważny test dla Wrocławia. Zobaczymy, jak on ostatecznie wypadnie, zarówno dla organizatorów, ekipy Dutkiewicza, jak i wszystkich innych wrocławian. Miejmy nadzieję, że niezależnie od wyniku, jak najlepiej dla tych ostatnich.


Walentynkowa Sibilla - Wróżby i zabawy okolicznościowe - ezoforum.pl\nBy Makrela, February 14, 2019 in Wróżby i zabawy okolicznościowe\nZapraszam na walentynkowe przesłanie od kart Sibilli\nDla pierwszych dziesięciu osób wyciągnę jedną kartę przesłania na Twego partnera lub na wasz związek. Jest to wskazówka chwili obecnej, zwraca uwagę na najważniejszy element osobowości pana lub charakteru waszej znajomości / związku.\nDla szukających drugiej połówki karta jest wskazaniem, czy w najbliższym czasie pojawi się ktoś na orbicie, ale nie jest wskazaniem, czy będzie to partner/ ka docelowa.\nProszę o podanie imienia (imion) i informację, czy jesteście w związku, czy kogoś szukacie.\nBędę Wam odpowiadać w przyszłym tygodniu\nOch ja chcę ;P Szukam drugiej połówki Marta\nI ja poproszę, na nasz związek. Elwira i Włodek\nJa poproszę na pana Katarzyna i Jacek\nI ja- Marta. Czy jestem w związku ? Hmmm przedwczoraj odezwał sie mój były Robert i namieszał trochę w uczuciach. obecnie o nim myślę także, poproszę dla nas obojga.\nEdited February 15, 2019 by owsik\nJa poproszę na siebie samego co Sibilla powie na mój temat, jak jestem widziany przez małżonkę Robert\nI ja poproszę o kartę na siebie, zobaczmy co tym razem lustro powie Marta\nJeśli można, to też poproszę jak Ejbert:\nJak jestem widziana przez swojego męża\nTo ja również. Jak jestem widziana przez męża Grzesia.\ni ja też poproszę na siebie, jak jestem postrzegana teraz przez pana. Katarzyna.\nW dniu 14.02.2019 o 20:58, anhana napisał:\nMarto, Twoja karta to Wizyta.\nWskazuje ona na spotkania towarzyskie, a więc relacje z grupą osób Ci znanych, jak też możliwość zapoznania się z nowymi ludźmi poprzez grono znajomych.\nWyraźnie wskazuje, że w najbliższym czasie możesz kogoś poznać lub zacieśnić z kimś już wcześniej zawartą znajomość, ale jest to karta znajomości czy relacji powierzchownych, co może wskazywać na przygodny, niezobowiązujący romans. Po prostu "ktoś wpada z wizytą". Więc znajomość możesz zawrzeć lub znaną już zacieśnić, lecz na docelowy związek w najbliższym czasie raczej jeszcze nie pora. Ale także nie znaczy to, że ewentualna znajomość teraz zawarta nie przekształci się w coś poważniejszego później, ponieważ to jest walentynka "na już", a ze związkami bywa bardzo różnie, początkowe przygodne romanse często stają się poważnymi związkami. Jeśli więc kogoś poznasz to bądź czujna i trzymaj rękę na pulsie\nEdited February 19, 2019 by Makrela\nW dniu 14.02.2019 o 21:58, mrófka napisał:\nElwiro, Tobie przypadła karta Złodziej. Ona wskazuje, że któraś ze stron "kradnie" zasoby drugiej. I nie musi tego robić świadomie, może po prostu być tak, że któreś z was za dużo daje z siebie a druga strona uważa to za normalną sytuację lub nie dostrzega poświęcenia swej połówki. Karta wskazuje na nierównowagę dawania i brania w waszym związku, co wypadałoby uregulować, bo im dalej w las tym więcej drzew i takie sytuacje zawsze prędzej czy później powodują narastanie żalu, pretensji i mogą z czasem powodować oziębienie relacji. Jeśli tak się dzieje - porozmawiajcie na temat podziału obowiązków i waszych ról - gdyż lepiej jest zapobiegać niż leczyć.\nW dniu 15.02.2019 o 13:37, Gogita napisał:\nKatarzyno, wasza karta to również, jak u Anhany to Wizyta. Ma tu jednak inną rolę, gdyż dotyczy wizerunku w oczach partnera.\nWażną cechą charakteru pana jest chimeryczność. Serdeczny jest, ciepły, towarzyski, miły, lecz i emocjonalny. Może jeszcze nie dorasta do roli męża i ojca, to taki trochę lekkoduch W każdym razie, na chwilę obecną trzeba być dla niego w miarę pobłażliwym i wybaczać mu jego słabostki, ale też nie ulegać we wszystkim jak rozkapryszonemu dziecku. Trochę dyscypliny mu się przyda. Zadbajcie też o to, by więcej czasu spędzać ze sobą. Jeśli jesteście bardzo zajęci i nie macie czasu na dłuższe "wspólne posiedzenia", to chociaż raz na jakiś czas zróbcie sobie nastrojową kolację przy świecach, wpadnijcie do przyjaciół, idźcie do kina czy na imprezę - ważne, by to było razem. Stwórzcie własny domowy klimat, tak, żeby chciało się wam do waszej domowej przystani z radością wracać\nW dniu 15.02.2019 o 19:53, owsik napisał:\nMarto, karta dla Ciebie to Nadzieja. Jest takie powiedzenie, że nadzieja umiera ostatnia. Wylosowanie jej oznacza, że Twoje marzenie, oczekiwanie może zrealizować się tylko wtedy, kiedy jest podparte przez decydowane, wytrwałe działanie i... mocną wiarę w to, że sytuacja zmieni się po Twojej myśli. Tak czy inaczej, wylosowanie karty Nadziei wskazuje, że jeśli bardzo chcesz - to zawalcz, gdyż jest nadzieja, że w końcu wygrasz tą rundę. Trzeba się jednak zastanowić, czy rzeczywiście skórka jest warta wyprawki, czy osiągając to, czego pragniesz, nie pogorszysz swojej sytuacji w przyszłości. Jeśli partner jest zawodny, to trudno o nadzieję, że nagle mu się to odmieni.\nW dniu 15.02.2019 o 21:58, Ejbert napisał:\nTwoja karta to Ważne Odkrycie. Robercie, Ty jesteś postrzegany jako poważny człowiek, solidny partner, taki któremu się ufa i który obdarza poczuciem bezpieczeństwa. Solidna marka to Twój znak towarowy Poza tym Twoja żona może jeszcze odkryć w Tobie jakąś dobrą cechę, której albo ona sama w ferworze dnia codziennego nie widzi/nie zwraca uwagi, bo to jest oczywiste dla niej, albo Ty jeszcze nie wszystko ujawniłeś lub nie było okazji potwierdzić, jakim skarbem jesteś\nW dniu 17.02.2019 o 12:56, Eufemia napisał:\nMarto Twoja karta to Niespodzianka. A więc Ty dla swego partnera ciągle jesteś zagadką, jest on stale w gotowości bojowej, gdyż nie wie z czym tym razem wyskoczysz. Zadziwiasz go, zaskakujesz i zdumiewasz. Jest to karta nieprzewidywalności, lecz w pozytywnym sensie, uczuciowa i serdeczna, chociaż on może też widzieć Cię jako troszkę zwariowaną dziewczynę, ale na teraz cieszysz się dobrą opinią w oczach partnera.\nW dniu 17.02.2019 o 13:02, Willow napisał:\nAnastazjo, dla Ciebie wypadła gorąca karta: Ślub. Karta ślubu oznacza związek, którego się pragnie. Dla pań i panów samotnych, niezamężnych oznacza, że są na najlepszej drodze do zawarcia poważnego związku. Dla osób będących już w związku jest oznaką gorących uczuć, namiętności, atrakcyjności ale też i chęci posiadania połówki na własność. Mąż zatem widzi Cię jako dobrą żonę, ale też i jako atrakcyjną kobietę również w oczach innych mężczyzn i może być zazdrosny i burzyć się z tego powodu.\nW dniu 17.02.2019 o 13:14, Tullia napisał:\nJoanno, Tobie wypadła karta Doradca. Mąż Ciebie widzi jako osobę niezbędną. Jesteś mu doradcą i przyjacielem, ufa Ci, uważa, że może na Tobie polegać i bardzo to sobie ceni, nawet jeśli tego jawnie nie okazuje. Jest zadowolony i dumny, kiedy słyszy jak inni ludzie dobrze o Tobie mówią. Karta ta jednocześnie wskazuje na pewien dystans: Doradca jest pewny, godny zaufania, lecz i sam zna swoją wartość, a to trochę jakby deprymuje męża, który w głębi duszy może chciałby górować w waszym związku. A tu proszę - mądra żona\nW dniu 17.02.2019 o 16:49, Kremilek napisał:\nKatarzyno, wypadła Ci karta Plotki. Oznacza to, że Twój partner postrzega Cię jako osobę energiczną oraz przy tym gadułę i być może uważa, że poświęcasz mu za mało czasu, które marnujesz na babskie ploteczki i spotkania z koleżankami albo na jakieś inne zajęcia, związane z szeroko rozumianymi interesami, w tym może być praca zawodowa czy doszkalanie się. Zwróć uwagę na wasz teren wspólny - czy macie jakieś wspólne zainteresowania o których możecie pogadać tak, by jedna strona rozumiała drugą i nie zanudziła jej abstrakcyjnymi dla niej tematami, na zasadzie, że Ty jemu opowiadasz o robótkach ręcznych a on Tobie o technice rzutu kulą do kręgli\nJestem skonfudowany taką opinią Twoich kart i byłbym bardzo rad, gdyby tak mnie małżonka postrzegała. O, bo ja jestem tylko świat jakiś niedowidzący jest i widzi we mnie a bywa, że i\nSkarbem to na pewno jest moja żona, a jeśli we mnie jest coś jeszcze nieodkrytego to... sam ciekaw jestem co to by mogło być\n18 godzin temu, Makrela napisał:\nU mnie w punkt - na pewno teraz więcej czasu poświęcam swoim zainteresowaniom, których dla niego są całkiem obce jak nie z tej planety i jeśli już rozmawiamy o tym to jest to właśnie taka rozmowa jak to ujęłaś Jachu to mądry facet, ale ściśle mądry, u niego wszystko musi być "naukowo udowodnione" a mnie to przyprawia o gorączkę\nEnergiczna dla niego jestem na pewno, dość powiedzieć, że on twierdzi, że nie umiem długo usiedzieć w jednym miejscu i ciągle mnie gdzieś nosi. Spróbuje trochę posiedzieć z nim w domu\nW dniu 19.02.2019 o 23:54, Makrela napisał:\nTo prawda, ale on się do tego przyzwyczaił ważne, że jest odbierane w sposób pozytywny


Testujemy chowane słupki. Obsłużysz je przy pomocy aplikacji [ZDJĘCIA/VIDEO]\nSłupki, które stanęły w kilkunastu miejscach centrum Zielonej Góry budzą żywe zainteresowanie mieszkańców. Już niedługo ruch samochodów na deptaku zostanie mocno ograniczony. Dziś odbyły się pierwsze testy! Zobacz zdjęcia i film!\nProjekt zakłada, że nie będzie żadnej ulicy prowadzącej na deptak, na której nie będzie blokad. Nie da się ich ominąć i samowolnie wjechać na deptak.\nRzecz jasna, pojazdy uprzywilejowane jak np. karetka, będą nadal miały możliwość wjazdu wszędzie, gdzie jest to nieodzowne. Słupki są opuszczane, więc system wpuści na deptak również upoważnionych kierowców. Mieszkańcy, którzy mają do tego prawo, nadal będą mogli dojeżdżać do swoich posesji. To samo dotyczy wjazdu na deptak samochodów z zaopatrzeniem.\nJak to będzie wyglądać w praktyce? Gdy uprawniony do wjazdu na deptak samochód podjedzie do blokady, ta automatycznie się schowa. Po przejechaniu znów się podniesie. Nie ma możliwości, by ktoś wjechał na gapę za autem upoważnionym. W przypadku straży pożarnej czy pogotowia ratunkowego do opuszczenia słupka wystarczy krótki sygnał dźwiękowy. Mieszkańcy będą korzystać z aplikacji na telefonie.\n- Wykonawca zakończył zadanie, a my jesteśmy w trakcie odbioru. Rozpoczęły się również testy działania sytemu kontroli ruchu kołowego oraz aplikacji zarządzającej tym systemem – relacjonuje Janusz Kubicki, prezydent Zielonej Góry.\nTesty potrwają około dwa tygodnie. Później spacer po deptaku stanie się jeszcze bardziej przyjemny i komfortowy.


Poznać nazwisko Hryniak to dowiedzieć się więcej o ludziach, którzy według wszelkiego prawdopodobieństwa mają wspólne pochodzenie i przodków. To jest powód, dla którego nazwisko Hryniak jest często bardziej obfite w niektórych krajach świata niż w innych. Na tej stronie można dowiedzieć się, w których krajach na świecie jest najwięcej osób o nazwisku Hryniak.\nNazwisko Hryniak na świecie\nGlobalizacja jest zjawiskiem, które spowodowało, że nazwiska rozprzestrzeniły się daleko od kraju, z którego pochodzą, tak więc możemy znaleźć azjatyckie nazwiska w Europie lub amerykańskie w Oceanii. Podobnie dzieje się w przypadku Hryniak, które, jak widać, jest nazwiskiem dumnie reprezentowanym niemal na całym świecie. Podobnie, są kraje, w których liczba osób o nazwisku Hryniak jest z pewnością wyższa niż w pozostałych krajach.\nMapa nazwiska Hryniak\nMożliwość sprawdzenia na mapie świata, w których krajach jest najwięcej Hryniak na świecie jest bardzo pomocna. Umieszczając się na mapie świata nad konkretnym krajem, jesteśmy w stanie zobaczyć dokładną liczbę osób noszących nazwisko Hryniak, dzięki czemu możemy uzyskać dokładne informacje o wszystkich Hryniak, które można obecnie znaleźć w tym kraju. Wszystko to pomaga nam zrozumieć nie tylko skąd pochodzi nazwisko Hryniak, ale także jak ludzie, których pochodzenie jest częścią rodziny o nazwisku Hryniak, przemieszczali się i zmieniali miejsce pobytu. Podobnie możemy zobaczyć, w jakich krajach się zakorzeniły i rozwinęły, dlatego jeśli Hryniak jest naszym nazwiskiem, atrakcyjnie jest wiedzieć, do jakich innych części świata możliwe jest, że nasz przodek kiedyś wyemigrował.\nKraje z większą liczbą Hryniak na świecie\nJeśli przyjrzysz się uważnie, na tej stronie prezentujemy wszystko, co jest ważne dla Ciebie, aby mieć rzeczywiste informacje o tym, które kraje mają największą liczbę Hryniak na całym świecie. Można je również zobaczyć w bardzo graficzny sposób na naszej mapie, na której kraje o największej liczbie osób noszących nazwisko Hryniak są namalowane w mocniejszym odcieniu. W ten sposób, i za pomocą prostego spojrzenia, można łatwo zlokalizować kraje, w których Hryniak jest najczęstszym nazwiskiem, i w których krajach Hryniak jest nietypowym lub nieistniejącym nazwiskiem.\nPochodzenie nazwiska Hryniak\nHerb heraldyczny Hryniak\nZnaczenie słowa Hryniak\nNom de Famille Hryniak


Bogowie i wojownicy. Tom 2 - Michelle Paver - ebook - epub, mobi - księgarnia internetowa Publio.pl\nBogowie i wojownicy. Tom 2 - Opis\nBogowie i wojownicy. Tom 2 - Informacje szczegółowe\nepub 4,33 MB / mobi 3,07 MB\nchłopiec (336), ebook (24215), fantasy dla dzieci (122), groza (294), książka dla dzieci (604), literatura angielska (1874), literatura współczesna (19133), niebezpieczeństwo (6157), niebezpieczeństwo (146), podróż (1231), porwanie (495), poszukiwanie (341), powieść dla dzieci (899), powieść ebook (12996), rodzeństwo (495), siostra (281), strach (1649), tajemnica (3253), wędrówka (575), zagrożenie (360),\nBogowie i wojownicy. Tom 2 - Opinie i Komentarze\nBogowie i wojownicy. Tom 3Bogowie i wojownicy. Tom 3\nTrzeci tom bestsellerowej serii, która zabiera młodych czytelników w pełną niebezpieczeństw i emocji podróż po świecie zagniewanych bogów.\nBogowie i wojownicy. Tom 3\nBogowie i wojownicy. Tom 4Bogowie i wojownicy. Tom 4


Komputer osobisty czy laptop? | Sztuka i wiedza\nKomputer to bez wątpienia jedno z najważniejszych urządzeń, z którego korzystamy każdego dnia. Ma on niesamowicie dużą ilość zastosowań i za jego pomocą możemy przykładowo sprawdzić daną informację w internecie czy też porozumieć się z niemalże każdą osobą na świecie. Jeszcze kilkanaście lat temu mało kto mógł sobie na niego pozwolić, bowiem było to urządzenie dosyć drogie, lecz obecnie znajduje się ono w niemalże każdym domu, biurze czy też szkole. Dostęp do internetu sprawia, że ilość możliwości poszerza się jeszcze bardziej.\nWiele osób jednak zadaje sobie pytanie, kupno czego tak naprawdę bardziej się opłaca – laptopa czy komputera stacjonarnego. Ciężko jest jednak udzielić jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, ponieważ wiele w tym przypadku zależy od naszych osobistych potrzeb. Przykładowo jeśli dużo podróżujemy i często musimy mieć dostęp do naszych plików i danych, laptop będzie zdecydowanie lepszym rozwiązaniem, dzięki któremu w praktycznie każdym miejscu będziemy mogli uzyskać dostęp do potrzebnych nam informacji. Dodatkowym plusem będzie fakt, że obecnie w coraz większej ilości miejsc mamy dostęp do gniazdka z prądem, dzięki czemu możemy podładować nasze urządzenie. Jeśli jednak nie podróżujemy zbyt często i nie potrzebujemy wtedy dostępu do komputera i internetu, zdecydowanie lepszym pomysłem będzie zakup komputera stacjonarnego. W większości przypadków ma on bowiem znacznie lepszą specyfikację, przez co jest o wiele wydajniejszy niż tradycyjny laptop. Dzięki temu będziemy mogli uzyskać znacznie lepsze efekty w filmach czy też grach.\nPrevious:Urlop w górach\nNext: Jak radzić sobie ze sprawami księgowymi naszej firmy?


Siemiatycze i Sokółka | ssarusska blog\nWritten on Lipiec 21st, 2017 by admin\nMiasto położone nad rzeką Kamionką liczy ponad 7,5 tys. mieszkańców. Oddalone jest o 97 km od Białegostoku w kierunku pd.-zach. Nazwa prawdopodobnie od męskiego imienia Siemięta Siemiata . W herbie niefo-remny krzyż i załamana podkowa Prus — znak księżny Anny Jabłonowskiej.\nSiemiatycze były już wymieniane w dokumentach z 1434 r. Z 1443 r. pochodzi akt nadania Siemiatycz Borucie z Falęt, chorążemu warszawskiemu. W drugiej poł. XV w. Kazimierz Jagiellończyk nadał Siemiatycze Olech-nie Kmicie Sudymuntowiczowi, kanclerzowi litewskiemu. Siemiatycze początkowo były osadą przy dworze, od 1446 r. zostały siedzibą parafii. W XVI w. utworzono w Siemiatyczach następną parafię — prawosławną, zbudowano cerkiew. Powstał także zbór kalwiński zlikwidowany w 1599 r. przez Sapiehów. W 1542 r., z inicjatywy Stanisława Tęczyńskiego, Zygmunt August nadał Siemiatyczom prawa miejskie. Mieszkańcy zajmowali się wówczas przeważnie handlem zboża, było również 27 rzemieślników, w tym 12 piekarzy. Miasto podczas „potopu” bardzo ucierpiało. Podniesieniem Siemiatycz z upadku zajęła się jego kolejna właścicielka Anna z Sapiehów Jabłonowska. Po pożarze jakiemu uległo miasto w 1758 r. księżna odbudowała i rozbudowała Siemiatycze. Powstał wówczas iatusz mieszczący, podobnie jak hala targowa, aż 100 sklepów, szpital, wielka oberża, szkoła położnicza i drukarnia. Większość domów była murowana. W 1777 r. rozpoczęto odbudowę pałacu, który stał się wspaniałą\nrezydencją księżnej Jabłonowskiej. Często tutaj przebywał i pracował w bibliotece słynny przyrodnik z Ciechanowca ksiądz Krzysztof Kluk.\nOd 1832 r. w Siemiatyczach osiedlili się tkacze, uruchamiając tutaj niewielkie manufaktury włókiennicze. W wieku XIX miasto należało do bankiera Heisnera następnie zaś do Feushavea.\nPodczas powstania styczniowego w Siemiatyczach, w dniach 7 18 lutego 1863 r., stoczona została dwudniowa bitwa między oddziałami Cichorskiego-Zameczka, Lewandowskiego, Rogińskiego a wojskami carskimi gen. Ma-niukina. Wojska carskie zbombardowały z armat miasto i pałac.\nPod koniec XIX w. nastąpiło stopniowe ożywienie gospodarcze. W okresie międzywojennym pracowały w tym mieście niewielkie fabryczki, garbarnia, tartak, cztery młyny wodne. Działały także w mieście komórki KPZB, jedna ogólnomiejska, druga skupiająca w swoich szeregach robotników kaflami.\nW okresie okupacji hitlerowskiej ludność żydowska z Siemiatycz została wywieziona do obozu zagłady w Treblince. Miały również miejsce na terenie miast egzekucje pojedyncze i zbiorowe. Siemiatycze zostały wyzwolone 22 lipca 1944 r.\nObecnie znajduje się tutaj zakład materiałów budowlanych, 2 szkoły podstawowe, liceum, szpital, nowe dzielnice mieszkaniowe, ośrodek sportów wodnych nad zalewem na rzece Kamionce. W Siemiatyczach znajduje się również w trakcie budowy duży zakład „Hortexu”, który będzie przerabiał rocznie 45 tys. ton owoców i warzyw i zatrudniał około 1400 pracowników. Jest także w Siemiatyczach fabryka obuwia.\nNajcenniejszym zabytkiem Siemiatycz jest kościół. Pierwszy drewniany kościół ufundowany przez Michała Kmitę Sudymuntowicza, wojewodę wileńskiego, z 1456 r. istniał do pocz. XVII w., kiedy to Leon Sapieha rozpoczął budowę obecnego kościoła, zakończoną w 1637 r. W 1719 roku misjonarze św. Wincentego a Paulo przejęli kościół i parafię. W 1737 r. zbudowali oni klasztor, kruchtę kościelną i wieżę przy kościele.\nKościół barokowy, na rzucie prostokąta. Wewnątrz bogaty barokowy ołtarz główny, podobnie jak i boczne, z XVIII w. W dwóch bocznych z lewej strony obrazy Czechowicza nabyte przez Jabłonowską. W prezbiterium pozostały resztki późnorenesansowych okien XVII w. . We wnętrzu kościoła znajduje się interesujący renesansowy nagrobek Lwa Sapiehy, kanclerza wielkiego litewskiego. Klasztor, zbudowany w 1737 r., reprezentuje sobą typ architektury nawiązujący do tradycji Berrominiego. Stanowi kompozycję kościoła, klasztoru i ogrodu tworzą-\ncych jeden układ przestrzenny. Konstrukcja budynku wybitnie świecka, pałacowa, będąca odbiciem ogólnej tendencji w XVII i XVIII w. Wnętrza przypominają rezydencję. Korpus główny na planie prostokąta, w którego naroża wtopiono 4 skrzydła 1 rozebrane . Klasztor łączy się z zakrystią kościoła pawilonem-korytarzem. Synagoga o cechach klasycystycznych, na cmentarzu rotunda ewangelicka również klasycystyczna.\nObszerny rynek prostokątny, ostatnio podczas przebudowy zaokrąglony i zniekształcony. Jest on przykładem barokowego rozplanowania miasta w XVIII w. Oś urbanistyczną stanowi linia prowadząca od rynku do dawnej rezydencji.\nCmentarz żydowski z płytą pamiątkową na zbiorowej mogile koło 72 osób rozstrzelanych na terenie getta żydowskiego.\nCerkiew prawosławna zbudowana w 1 poł. XIX w. Poprzednio na tym miejscu znajdowała się cerkiew unicka ufundowana przez Sapiehę, w XVI w. W obecnej cerkwi znajduje się kilka cennych ikon.\nMuzeum Społeczne, ul. Armii Czerwonej 44, posiada zbiory etnograficzne dotyczące regionu nadbużańskiego.Miasto położone nad rzeczką Sokołdą, liczy ponad 12 tys. mieszkańców. Zbiegają się tutaj drogi kołowe, w tym międzynarodowa E-12, i kolejowe przechodzi tędy linia Leningrad—Berlin, z przejściem granicznym w Kuźnicy .\nPierwsze wzmianki historyczne o Sokółce pochodzą z 1524 r., kiedy to Zygmunt Stary nadał dwór Sucholda królowej Bonie. Zygmunt August ufundował w Sokółce kościół parafialny i być może wtedy Sokółka otrzymała prawa miejskie 1565 r. , lecz brak jest udokumentowanego potwierdzenia takiej hipotezy. Król Zygmunt III był fundatorem tutejszego szpitala podporządkowanego wówczas miejscowej parafii. Dokonano wówczas przebudowy Sokółki, wytyczono place, zbudowano 4 domy gościnne. Przez Sokółkę przebiegały trakty handlowe, w szczególności trakt Wilno—Grodno—Knyszyn—Warszawa. Dzieliła się wówczas Sokółka na miasteczko stare, nową Sokółkę oraz Stare Bogusze. Należąca do ekonomii grodzieńskiej Sokółka uzyskała potwierdzenie praw miejskich od Władysława IV w 1679 r. Jan III Sobieski w okolicy Sokółki osadził Tatarów i poczynił na ich rzecz nadania. W 2 poł. XVIII w. Tyzenhauz, podskarbi litewski, polecił zbudować w Sokółce domy-warsztaty, w których mieszkali i pracowali rzemieślnicy. W dn. 9 V 1794 roku Sokółka przystąpiła do powstania kościuszkowskiego, wybierając komisję dobrego porządku i podporządkowując sobie stacjonujący tutaj 100-osobowy oddział 6 tatarskiego pułku Azulewicza.\nW 2 poł. XIX w. istniała w Sokółce szkoła leśna, której inspektorem od 1861 do 1863 r. był absolwent Instytutu Leśnego w Petersburgu i jeden z organizatorów powstania styczniowego, Walery Wróblewski. Zorganizował on kółko rewolucyjne, prowadził agitację, podczas powstania stanął na czele jednego z oddziałów.\nW okresie międzywojennym w Sokółce działała KPZB, znajdowała się silna organizacja „Hromady”. Podczas II wojny światowej miasto uległo częściowemu zniszczeniu, był tutaj hitlerowski obóz karny, wywieziono do\nTreblinki i wymordowano ludność żydowską, liczne były egzekucje dokonywane na miejscowej ludności.\nSokółka została wyzwolona w dniu 24 VII 1944 r. przez 35 korpus i 41 korpus armii radzieckiej 2 Front Białoruski . Liczba ludności wynosiła wówczas zaledwie 4.879. Po wojnie miasto rozwinęło się. Powstały duże zakłady „Spomasz”, Zakład Stolarki Budowlanej, zbudowano dzielnicę mieszkaniową „Centrum”, gmachy użyteczności publicznej, szpital, 3 szkoły podstawowe i inne obiekty.\nPochodzący z XVI w. układ rynku i odchodzących od niego ulic związany z rozwinięciem się miasta przy trakcie Białystok—Kuźnica.\nCentralną część rynku zajmuje cerkiew prawosławna zbudowana około 1885 r., na planie krzyża greckiego. Z trzech stron do cerkwi prowadzą schody, wejście od zach. przez przedsionek.\nWnętrze cerkwi malowane przez Urusowa jest bardzo ładne. Zwraca uwagę jednokondygnacyjny ikonostas umiejętnie oświetlony podczas mszy. Nad głównym ołtarzem „Ostatnia Wieczerza” oraz opuszczany obraz MB w ramach pochodzących z Ławry Poczajowskiej. Za wspomnianym ołtarzem malowidło „Zesłania Ducha Świętego na Apostołów”.\nW bocznych ikonostasach ładne ikony: z lewej „Ukrzyżowanie”, z prawej „św. Jan Chrzciciel”. W kopule wizerunki proroków: Izajasza, Daniela, Jeremieja, Jezykija. Okazałe malowidła znajdują się na ścianach świątyni.\nKościół zbudowany został w 1848 r., rozbudowany w 1904 r. Wzniesiony na rzucie prostokąta, klasycystyczny. Fasada z dwoma podcieniami, na attykach tych podcieni figury 4 ewangelistów. Ołtarz główny posiada interesujący obraz. Organy wykonał organomistrz Krukowski. W 1954 r. wnętrze świątyni zostało pokryte malowidłami wykonanymi przez Józefa Ważyńskiego, obrazy na sufitach i na ścianach bocznych chóru wykonał prof. Antoni Pawlewski z Krakowa.\nNa teren kościoła położonego na wzniesieniu wejście od strony ulicy przez okazałą bramę, z płaskorzeźbą.\nDomy mieszkalne przy Placu Kościuszki nr 22, 26, 28 z 2 poł. XVIII w. gdy A. Tyzenhauz w latach 1765—78 założył swoje manufaktury. Warto zobaczyć przy ul. Kopernika na cmentarzu wojskowym pomnik poświęcony poległym w walkach o wyzwolenie Sokółki oficerom i żołnierzom Armii Radzieckiej, pomnik zamordowanych na terenie byłego obozu karnego w Buchwałowie i przy ul. Białostockiej obelisk upamiętniający poległych w okresie okupacji hitlerowskiej oraz w walkach z reakcyjnym podziemiem.


Kryształowy Płatek Śniegu: Szmaragd 1oz Ag - - Goldenmark\nKryształowy Płatek Śniegu: Szmaragd 1oz Ag\nOd czasu swojego debiutu w roku 2007, seria Królewskiej Kanadyjskiej Mennicy, przedstawiająca płatki śniegu, podbiła cały świat! Dzięki unikatowym monetom z tej serii możesz cieszyć się dyskretnym pięknem płatków śniegu przez cały rok!\nMoneta wybita stemplem lustrzanym, zaś w centrum jej rewersu umieszczono oszlifowany szmaragd (po angielsku „emerald”). Szmaragd otoczony jest sześcioma kryształkami Swarovskiego.\nNajwyższa, rzadko spotykana próba srebra, piękna inkrustacja, limitowana edycja – to wszystko sprawiło, że ta moneta urzekła serca numizmatyków z całego świata!\nWraz z każdą monetą otrzymasz w prezencie elegancką szkatułę!


10 miliardów dolarów na walkę ze zmianami klimatu od Amazona! - ŚwiatOZE.pl\n10 miliardów dolarów na walkę ze zmianami klimatu od Amazona!\nJeff Bezos, dyrektor generalny Amazona, oświadczył, że przeznaczy 10 miliardów dolarów na przeciwdziałanie skutkom zmiany klimatu. Fundusze trafią do naukowców, aktywistów, organizacji non-profit, a także innych grup zajmujących się ochroną środowiska.\nGest Jeffa Bezosa jest spektakularny, chociaż nie wynika z altruistycznych pobudek. Amazon uchodzi za poważnego emitera dwutlenku węgla (ze względu na posiadania ogromnej floty transportowej). Jest krytykowany nie tylko przez aktywistów, ale nawet przez własnych pracowników. Dlatego teraz – w dużej mierze dla ocieplenia wizerunku – chce przeznaczyć 10 miliardów dolarów na ochronę środowiska. Pieniądze trafią w ręce naukowców i aktywistów związanych z branżą.\nNowe rozwiązania w walce ze zmianami klimatu i kolejne inwestycje\n– Chcemy współpracować z innymi, zarówno w celu ulepszenia znanych sposobów, jak i odkrywania nowych rozwiązań w walce z wpływem zmian klimatu na naszą planetę – oświadczył Bezos na Instagramie.\nFirma opracowała strategię, dzięki której przestanie być zatruwaczem powietrza. Plan jest ambitny – Amazon jako pierwsza duża korporacja ogłosiła, że do 2040 roku będzie neutralna pod względem emisji dwutlenku węgla.\nBezos obiecał także, że osiągnie założenia paryskiego porozumienia klimatycznego i zainwestuje sto milionów dolarów w ochronę lasów oraz mokradeł. To rozwiąże część problemów i zmniejszy presję ze strony aktywistów, a także pracowników należących do Amazon Employees for Climate Justice, którzy są umiarkowanie ukontentowani i z zadowoleniem przyjęli oświadczenie. Zastrzegają jednak, że nie rekompensuje to wszystkich szkodliwych działań firmy. „Doceniamy filantropię Jeffa Bezosa, ale jedna ręka nie może dać tego, co odbiera druga”.\nWege mięso. Kolejny chętny na polski rynek


Koncentracje - Doradztwo - prawo antymonopolowe\nJeżeli jako przedsiębiorcy planujecie Państwo nabyć udziały w innej firmie albo jej zorganizowaną część, połączyć się z innym przedsiębiorcą, założyć ze wspólnikiem spółkę lub przekształcić już istniejącą, sprawdźcie, czy planowana operacja nie stanowi koncentracji w świetle prawa konkurencji i nie wymaga uzyskania zgody Prezesa UOKiK. Za dokonanie koncentracji bez wymaganej zgody organu antymonopolowego grożą sankcje m.in. finansowe dla przedsiębiorcy, a także odrębnie dla osób nim kierujących lub zarządzających.\nKoncentrację w rozumieniu prawa antymonopolowego stanowić może połączenie przedsiębiorców, przejęcie kontroli nad innym przedsiębiorcą lub nabycie części jego mienia czy utworzenie wspólnego przedsiębiorcy. Kontroli organu antymonopolowego podlegają koncentracje o określonym poziomie obrotów, przy czym operacje takie bezwzględnie notyfikowane być muszą przed ich realizacją – zgłoszenia wymaga zamiar dokonania, a nie dokonana koncentracja.\nW przypadku koncentracji oceniam, czy zamiar danej operacji podlega zgłoszeniu organowi antymonopolowemu, jeżeli tak, przygotowuję zgłoszenie i reprezentuję przedsiębiorcę w postępowaniu koncentracyjnym przed Prezesem UOKiK. Sprawy koncentracyjne prowadziłam zarówno jako pracownik UOKiK, jak również jako pełnomocnik reprezentujący przedsiębiorców dokonujących koncentracji.\nPorozumienia ograniczające konkurencję – umowy handlowe i kooperacyjne, praktyki uzgodnione


Amazon Polska grozi dziennikarce pozwem po krytycznych tekstach - Wiadomości Handlowe\nAmazon Polska grozi dziennikarce pozwem po krytycznych tekstach\n(fot. Amazon Prime)\nAmazon Polska twierdzi, że artykuły Adriany Rozwadowskiej opublikowane na temat koncernu w "Gazecie Wyborczej" naruszają dobra osobiste firmy. Dyrektor generalny polskiego oddziału Amazona Rodrigo Zapata zagroził dziennikarce, że jeżeli nie zaprzestanie publikacji, to zmuszony będzie "przekazać tę sprawę prawnikom i dochodzić swoich praw na drodze sądowej".\nStefan Burczymucha 29.12.2018\nJa w tym gównie zakupów nie robię i nie mam zamiaru.\na jakoś JMD Polska i wpływem ich flagowego konceptu Biedronka na dewastacje rodzimego rynku detalicznego i pracę ponad siły personelu na sklepach nikt się nie zainteresował? widać kto kupuje reklamy, a kto nie