zmarszczki i pieczenie w wieku 23lat!!! ała ;/ - Wizaz.pl\nzmarszczki i pieczenie w wieku 23lat!!! ała ;/\n2006-06-17, 20:33 #1\nDziewczyny mam andzieje, że mi pomożecie\nnie wiem już co mam zrobic ze swoją buźką, mam:\nuczucie ściągniecia na buzi\nzmarszki pod oczami i mimiczne\npojawiły się od 2m-cy dajmy na to\nmam VICHY płyn micelarny(który uwiebiałam) mam uczuicie jeszcze większego ściągnięcia\nużywam AVENE hydrance riche i legere(zależy czy pod podkąłd czy na noc)\nużywam też Physiogel krem\nLPR lotion pod oczy\ni nadal piecze mnie buzia i czuje jakiś dyskomfort( po wodzie termalnej piekło mnie bardziej i po maseczce famrony też )\nMam na poilcizkach rozszerzone naczynka i skórę normalną a litera T świeciła mi się do tej pory.... ale teraz to się zmieniło...ogólnie nei wiem co się stało, skóra na buzi aż mnie boli\ntroche lepiej po physiogelu, no ale to takie tłuste że z domu nie można wyjśc...\ni nei wiem czy mam ją nawilżac czy natłuszczac\ni nei mam pijęcia co do demakijażu mam stosowac...dużo pozytywnych opinii ma mleckzo do demakijazu z LRP, może to bo płyn micelarny dodatkowo mi "wysusza"(? albo odtłuszcza?)\nsama nei wiem co robic\n2006-06-17, 21:57 #2\nDot.: zmarszczki i pieczenie w wieku 23lat!!! ała ;/\nuczucie ściągnięcia i zmarszczki mogą być wynikiem przesuszenia skóry.\nmożesz zażywać omegę-3 i olej z ogórecznika, ale myślę, ze nie obędzie sie bez wizyty u lekarza, skoro delikatna pielęgnacja i dobre srodki nawilżające to za mało. być moze to objawy alergii, rosacea lub innej choroby.\n2006-06-18, 06:41 #3\nwłaśnie wstałam i mam ładą delikatna buzię(na noc physiogel)\nchyba ten Vichy płyn micel. mi nie służy...(a kiedyś był to mój ukochany kosmetyk)\nmoże kupie to mleczko do demakijażu z LRP i nanobase? tylko boje sie o oczy, bo są nadwrażliwe, i czy mnie nei uczuli ten LRP albo cos takiego to najwyżej kupie te ampułki z LRP do dem. oczu? co o tym myślicie?\na jak za tydzień mi nie przejdzie, to do dermatologa\na moze wcześniej do kosmetyczki?\n2006-06-18, 09:03 #4\na powiedźcie mi czy nanobase moge położyc pod oczy? i na powieki?\nczy nie za bradzo mi obciąży delikatną skórę?\nbo pod oczami mam też nieźle wysuszoną, zmarszczki itp.\nmam hydraphase z LPR, alewchłania się tak jak żel, więc... nie bardzo, bo mi ściąga dodatkowo...\n2006-06-18, 10:13 #5\nnanobase można używać pod oczy (w umiarkowanych ilościach) o ile nie jesteś osobą, której od tłustych kremów pojawia się opuchlizna w tym rejonie i będziesz uważać, żeby nie naciągać zbytnio skóry podczas aplikacji tak gęstego kremu.\n2006-06-18, 12:12 #6\nok takz robię\np.s. najlepsze jest to , że zrobiłam demakojaż oczu tym mleczkiem z LRP i spryskałam woda termalną LRP... z 2min. temu... a teraz patrzę a mam czerwone pręgi poniżej (między okiem a powierzchnią łączącą z policzkiem)oczu i w środku łuku brwiowego\nogólnie mnie nei piecze...\np.s.2. nie no... ja się załamę\np.s.3. troche ustępuje, no ale sam fakt czegoś czerwonego naa twarzy... nie wiem czy to od mleczka czy od poprzedniego kremu pod makijaż... ech... zycie życie....


wypozyczalnia samochodów | Rainbow Buddie\nWpozyczalnia aut: azali popelniles tej wartosciowa blad w ciagu pozyczania samochodu?\nOctober 16, 2014 amandodkrdqe\nOznacza to nie znajduje sie mylace czasem lecz wciaz po owo zeby pozyczyc samochód? Wydaje sie, ze ano masa drobnostki a tyle woli az do podjecia. Wypozyczalnia samochodów z Poznania\nNa przyklad, winnism dostac zrzeczenia straty wypadków, jednakowoz nie? Trzeba kupic ponadprogramowe ubezpieczenie polska partia ekologiczna wypozyczalni samochodów?\nO ile kiedykolwiek widziales ludzie na najem licznika samochodowego, umiesz owe aprobuja analizowania, na które gros spoleczenstwa walcza ze. Nieraz wolno cofnac sie akcesoryjnego ubezpieczenia na posesja samochodów, alisci istnieja poszczególne przypadki, ze zawzdy wypada zakupic polisa. Lecz skadze znasz?\n1 polska partia ekologiczna najintensywniejszych skwerów zamieszania widnieje Collision Damage Waiver (CDW) swiadczone za sprawa marki wynajmu samochodów w momentu wynajmu. Obejmuje bialoglowa poutracania najmu auta, jesli uczestnictwo w wypadku.\nCDW nie widnieje dokladnie owe, protekcja, oraz owe wlacza jedynie nic bardziej blednego uszkodzenie najmu samochodu. Nie zawiera uszkodzen mienia ewentualnie zlekcewazen ciala. Pod warunkiem, iz CDW jest dostany, agencja interaktywna wynajmujaca pojazdy zrzeka sie czesci albo calosci wlasnego prawa do uzyskania od chwili Ciebie zadoscuczynienia fizycznych az do samochodu.\nErgo wypada kupic CDW filia wynajmu aut popycha na cie? Fachmani daja, ze nie mozna ludzie nie istnieje potrzebny, jednak trzeba ja sprawic jakkolwiek. Mianowicie ogromnie cenny nieporozumienie!\nMozesz nazbierac samemu mnóstwo problemów i nieprzydatnych wydatków, produkujac trzy idei. W pierwszej kolejnosci, stwierdz swoja ochrona samochodu, tak aby widziec, co przenosi sie na zalanie najmu samochodów. Po drugie, sprawdz, innymi slowy karta kredytowa uzywasz przedklada jakikolwiek obreb wynajmu. Natomiast na koniec, zbadac mozliwosci agencja proponuje wynajem samochodów w swych indywidualnych prezencyj.\nBez liku ubezpieczenia auta owe all-inclusive tudziez kolizji obreb do uszkodzenia wynajmu aut. Nie wolno ogi bulic wiecej, o ile polityka przejmuje tenze zakres, zgodnosc z rzeczywistoscia? Basta posprawdzac szczególy z rozjemca ubezpieczeniowym, przedtem skarmi ponadprogramowe wariacje ubezpieczenia agencji najem samochodu.\nTrywialne ubezpieczenia samochodu umozliwiaja ubezpieczenia od momentu panszczyzny cywilnej, jaka rozciaga sie na dzierzawa aut. O ile kogos ukluc w sytuacji trakcie jazdy drynda polska partia ekologiczna wypozyczalni, wasza taktyka niejednokrotnie zawieraja cie. O ile obrona auta nie wrecza ów relacje, podczas gdy jezdzisz wynajac auto, trzeba pokupowac nadzwyczajne zabezpieczenie odkad marki wynajmu samochodów, tak aby oszczedzac siebie.\nDo tego, duzo kart kredytowych przedkladaja zalanie wynajmu samochodów. Pod warunkiem, iz Twoja jadlospis kredytowa przejmuje pokrycia na rzecz najmu samochodów, które zostaly uszkodzone w toku wypadku, nie musisz robic zakupy chocby minimalnego dodatkowego ubezpieczenia przedsiebiorstwo przedklada posesja samochodów.\nNa ostatek, pomiarkujze wizje dzierzawic czterokolowiec ostroznie a zadecydowac, azali polisa samochodu ewentualnie karty debetowej obejmuje cie. W nastepnej kolejnosci omówic dziedzina najem samochodów zbyt organizmem. Wiecznie uraczyc swiadoma uchwale. Nie poddawaj sie dynamicznosci wywieranej poprzez maklera wynajmu aut.\nCpajac decyzje, czy placic za specjalne ubezpieczenia jednostki oferuja ajencja samochodów ujdzie skomplikowana postanowienie. Stwierdz to ppe kart kredytowych i aktualnych ubezpieczenie auta, zeby dostrzec, jednakowoz istnieja one prawo Najem samochodów, tudziez pod warunkiem nie, to prawidlowiej wglebic sie strzelic z ucha wiecej salaty na dodatkowe oslona w celu indywidualnego pokoju.\nNie powinno sie bulic za nieco, iz naprawde nie trzeba! Zreszta, nie chcemy miec nieczlowiecze schlastanie w przypadku wypadku sposród wynajmu aut.


Home > Okulary korekcyjne > Dolce & Gabbana > DG3222 (501)\nGwarantowana dostawa do 19 grudnia 2017:\tProsimy zamówić w ciągu 25 godzin i 20 minut i wybrać UPS-Express przy kasie.\nDG 3222 jest dostępny także w 1 innych atrakcyjnych wersjach\nDG3222/501 Okulary od projektantów.\nOkreślenie pomoc wspomagająca idzenie jest w przypadku DG3222 nieadekwatne. Tutaj możesz nabyć dodate, który przeniesie Twój wygląd do następnego poziomu i pokaże, że znasz ię na modzie. Model DG3222 możesz zamówić u nas w rozmiarach 52 mm, 54 mm Jeśli nie wiesz jaki rozmiar będzie dla Ciebie odpowiedni, możesz wypróbować go w domu. Oferujemy bezpłatną wysyłkę zwrotną i wprzypadku, gdy okulary okażą się być za małe lub za duże, możesz nam jest poprostu odesłać. Die DG3222 kannst Du bei uns im Onlineshop in den Größen 52 mm, 54 mm bestellen. Jakiś inny kolor bardziej pasuje do Twojego ulubionego ubioru? Zapoznaj się także z innymi wariantami DG3222 marki Dolce & Gabbana z naszego asortymentu kolekcji 2016 oraz 2017.\nTa oprawka jest zaprojektowana z myślą o silnych kobietach. Odważny design i wyrazistość łączą się z klasyczną elegancją. Wybierając pełną oprawkę, pokazujesz, że idziesz na całość. Jeśli masz raczej okrągłą lub owalną twarz, prostokątna oprawka nada jej kontrastu, dzięki któremu zyskasz nową odsłonę. Okulary z tworzywa sztucznego, tak jak te, łączą trwałość z komfortem noszenia. Model DG3222 układa się niezwykle przyjemnie na nosie i uszach. Czarny należy do prawdziwych klasyków. Pasuje każdemu i emanuje przy tym elegancją i naturalnością.


Wysłany: Pon Lip 19, 2010 23:52 Temat postu:\nStrażnik otwiera drzwi celi i mówi do więźnia:\n- Przyszła pana odwiedzić żona.\n- Bez głupich dowcipów!\n- Jakie dowcipy? Przecież siedzę za bigamię!\nWysłany: Wto Lip 20, 2010 1:47 Temat postu:\nWłaśnie włączyłam NK i zobaczyłam wielkimi literami reklamę:\nURSZULA CZY CHCESZ WYGLĄDAĆ NAJMŁODZIEJ Z CAŁEJ KLASY ?\ni mi się przypomniało (((\nJuż ci się zdarzyło popatrzeć na innych ludzi w twoim wieku z tym dziwnym uczuciem:\nJa chyba nie wyglądam tak staro...? Jeżeli tak, to ta opowieść ci się spodoba.\nZauważyłam na ścianie dyplom ukończenia studiów, na którym figurowało jego pełne imię i nazwisko...\nZnienacka mi się przypomniał wysoki, przystojny, ciemnowłosy chłopak\no tym samym nazwisku chodził ze mną do liceum jakieś 20 lat temu.\nCzyżby mój nowy dentysta był tym chłopakiem, w którym się nawet\nJak go jednak zobaczyłam, szybko porzuciłam te myśli.\nTen prawie łysy facet z siwiejącymi włosami, brzuszkiem i twarzą pełną zmarszczek\nbył zbyt stary, by mógł być moim kolegą ze szkoły.. A może jednak...?\nPo tym, jak mi przejrzał zęby, zapytałam go, czy nie chodził przypadkiem do XXVI LO.?\nTak. Owszem, chodziłem i byłem nawet jednym z najlepszych uczniów- zarumienił się.\nA w którym roku Pan zdawał maturę..? zapytałam..\nTo Pan był w mojej klasie - powiedziałam zachwycona.\nZaczął mi się uważnie przyglądać.\nI następnie ten wstrętny, pomarszczony staruch zapytał:\nA czego Pani uczyła?\nWysłany: Wto Lip 20, 2010 8:49 Temat postu:\nWysłany: Wto Lip 20, 2010 10:54 Temat postu:\nDowcip sytuacyjny nie koniecznie śmieszny:\nWchodzi do księgarni dwóch panów w długich skórzanych płaszczach w kapeluszach na głowie.Rozgladaja się po Księgarni, przeglądają książki.\nPodchodzi sprzedawczyni i z uśmiechem pyta:\n- Dzień dobry w czym mogę panom pomóc?\n- A Pan Tadeusz to jest? pyta jeden świdrując sprzedawczynię wzrokiem.\nSprzedawczyni odwraca się w stronę zaplecza i woła:\n- Panie Tadeuszu - przyszli po pana....\nWysłany: Sob Lis 27, 2010 1:23 Temat postu:\nPonieważ zbliżają się Święta postanowiłam trochę rozejrzeć się za prezentami dla wnuków. Wczoraj wybrałam się do Smyka.Można dostać zawrotu głowy.Świszczące, fruwające, latające i gadające w różnych językach świata a wszystkie mają być podobne do j. polskiego - zabawki. Trochę się zgubiłam bo co którą wezmę do ręki to czytam:\ninteraktywna,inteligentna /chociaż przy Barbi trochę się zdziwiłam bo inteligentnej Barbi to jeszcze nie widziałam/. A gry to takie edukujące, że wpadłam w kompleksy i chyba zrobię sobie test na IQ - bo zawsze myślałam, że "Grzybobranie" to gra prosta i przyjemna a to ciężka harówa!\nAż mi się żal zrobiło moich wnuków i postanowiłam im kupić coś mniej inteligentnego i interaktywnego a bardziej przypominającego zabawkę.\nWłaśnie się zastanawiałam co wybrać jak podeszła Pani i spytała :\nNie chcąc wyjść na osobę nie znającą się na nowoczesności wypaliłam:\n- Proszę pani, szukam interaktywnego,inteligentnego, okrągłego przedmiotu do odbijania o podłoże twarde.\nByłam z siebie bardzo dumna, że tak nowocześnie potrafię się wysłowić.\nA pani sprzedawczyni zamiast w mig mi podać ów zabawkę przy której zresztą stałyśmy wywaliła na mnie oczy a jej zdumienie na twarzy zbiło mnie całkiem z tropu.\nnooo...a gdzie to pani widziała ....w jakiejś reklamie...może to pani bardziej opisać co to jest?\nNachyliłam się jej prawie do ucha żeby nikt nie słyszał i się ze mnie nie śmiał i szepnęłam:\nPiłka proszę pani za moich czasów to się nazywała piłka\nNaprawdę mi się to zdarzyło.\nWysłany: Nie Lis 28, 2010 1:10 Temat postu:\nDobre...jeszcze nie słyszałem aby tak ktoś określił piłkę. tez bym się zdziwił nie mniej niż ta pani\nWysłany: Pon Lis 29, 2010 8:53 Temat postu:\nMyślisz, że powinnam opatentować?\nOpisy niektórych zabawek są tak skomplikowane, że naprawdę można zgłupieć zastanawiając się czy to dla dzieci 4+ czy 40 letnich.\nWysłany: Wto Lis 30, 2010 1:19 Temat postu:\nPatent? Zdecydowanie! Może na najbardziej zawiły opis prostego przedmiotu?\nWysłany: Pią Gru 03, 2010 22:22 Temat postu:\nWczoraj namówiłam wreszcie swojego męża kupić abażur z kryształów\n(to co wisi z lampami na suficie), baaardzo drogi (pół roku\nzbieraliśmy). Pojechaliśmy do sklepu, kupiliśmy abażur, na\nskrzydełkach szczęścia popędziliśmy do domu, po drodze kupiliśmy\nbutelkę koniaku (trzeba nowy zakup ..ten, no, no obmyć).\nSiedliśmy przy stole, najpierw strzeliliśmy po 50, potem\npowtórzyliśmy, no i mówię do swojego męża: a może powiesimy od razu\nten abażur? No i mąż, czy z powodu koniaku, czy widząc moje\nszczęście zgodził się. Postawiliśmy krzesło, na krzesło taboret\nmały, mój mąż wspiął się na tą piramidę, a mi kazał go zabezpieczać.\nStoję taka szczęśliwa, obserwuję jak mój orzeł pod sufitem majstruje\n(a on był, nie wiem po co w szerokie bokserki ubrany), przenoszę\nwzrok niżej, i co ja widzę z tych sympatycznych bokserek wypadło mu\njedno jajeczko, no i ja taka rozczulona tym widokiem biorę i tak\nlekko pstryknęłam paluszkami po tym jajeczku. Mój tygrys w tej\nsekundzie jak poleciał w dół z tej estakady wraz z abażurem, który\nrozbił się całkowicie na małe kawałki, wstaje szybko i z ostatkami\nabażuru w rękach podskakuje do mnie...myślałam, że mnie zabije,\n- Ku**a, ale mnie prądem je**o, aż do jajec doszło! dobrze, że nie na śmierć!\nWysłany: Pią Gru 03, 2010 23:55 Temat postu:\nWysłany: Sob Gru 04, 2010 12:58 Temat postu:\nCzyli to nie był sprawca przemocy\nWysłany: Sob Gru 04, 2010 21:26 Temat postu:\nNie.To prącie go strzeliło.\nWysłany: Wto Sty 04, 2011 13:28 Temat postu:\nTrzechKróli - lubię to święto otóż pomogli mi w załatwieniu pierwszego długiego weekendu:\nPoszłam wczoraj do Liedra ustalić grafik na styczeń:\n- Proszę żebyś uwzględnił jako wolny dzień piątek mówie\nAle Trzech Króli jest w czwartek nie przewidujemy więcej wolnych dni.\nNo tak,ale ich było trzech zatem jeden dzień potrzebuję na każdego Króla - ja nie jestem rasistką.\nWiecie co - DOSTAŁAM!!\nWysłany: Wto Sty 04, 2011 22:11 Temat postu:\nGdybym był Twoim szefem też bym się ugiął pod naporem takiej argumentacji\nWysłany: Sro Sty 05, 2011 2:16 Temat postu:\nZastanawiałam się czy Wam to opisać bo dzisiaj miałam niezłą jazdę:\nOtóż byłam u psychologa ponieważ trochę się przeciągnęło poprosiłam o przerwę.Wracając zamiast na trzecie pietro weszłam na drugie a to juz inna Przychodnia chociaż wystrój taki sam. Wchodzę do gabinetu a tu doktorek w okularkach podnosi się zza biurka:\nTrochę mnie zaskoczyło i mówię\nBoże co ta psychiatra mi przypisała/?!!/ myślałam, że jest pan kobietą...\nOn się uśmiechnął niepewnie.Wychodzę i patrzę na panie z rejestracji i pytam:\nNie wiecie panie z którego ja gabinetu wyszłam?\nOne zdumione patrzą na mnie:\na pani u nas była?\nDopiero zauważyłam, że to inne panie.Nie wiedziałam co mam zrobić to gadam:\noch nie - nie u was, ale muszę porozmawiać o tym ze swoim psychologiem...\nPsycholog ubawiła się tą moją gafą i dała mi wolne do...piątku.Chyba jednak któryś Król ma wątpliwości do mojego wolnego...


Inne | NaukoweFakty.pl | Page 10\nLiteratura dobrem więźniów W celach więziennych, wydaje się, że jedynym źródłem rozrywki może być książka z przyzakładowej biblioteki. W Brazylii władze połączyły przyjemne z pożytecznym – więzień za każdą przeczytaną książkę skraca swój wyrok o 4 dni. Po lekturze odbywa się egzamin z wiedzy na temat przeczytanej książki – po uzyskaniu pozytywnego wyniku, wyrok automatycznie ulega skróceniu. Na nieszczęście dla oczytanych skazańców, całkowity wyrok może zostać skrócony w ten sposób o zaledwie 48 dni, czyli po przeczytaniu dwunastu książek.\nData: 2 stycznia 2013\tKomentarzy: 0\nPonadprzeciętność ludzkości Definicje i opisy często wykorzystują schemat „przeciętnego” człowieka w różnych celach – badania naukowe przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych potwierdzają jednak, że większość z nas jest ponadprzeciętna. Tylko dwoje na stu uczniów amerykańskich szkół uważa swoje osiągnięcia za niewystarczające a ponad 70% widzi swoją pozycję „powyżej średniej”. Nie inaczej jest wśród nauczycieli: 94% uważa, że ich dokonania są lepsze od osiągnięć kolegów po fachu.\nData: 29 grudnia 2012\tKomentarzy: 0\nŻyczenia świąteczne Z okazji Świąt Bożego Narodzenia cały zespół NaukoweFakty.pl życzy Wam – czytelnikom wesołych, spokojnych i radosnych świąt. Spędzonych w gronie rodzinnym i w spokoju. Jednocześnie informujemy, że przez okres świąteczny nowe fakty nie będą dodawane. Pozdrawiamy.\nData: 25 grudnia 2012\tKomentarzy: 0\nNajgrubsza pokrywa śnieżna Gdy w prognozie pogody słyszymy zapowiedź kilkunastocentymetrowej pokrywy śnieżnej nie zdajemy sobie sprawy, że to nic wielkiego w porównaniu do najgrubszej pokrywy śnieżnej w znanej nam historii. W marcu 1911 roku zamieć śnieżna pokryła ziemię 11,5 metrową warstwą śniegu – miało to miejsce w Tamarac w Kalifornii. Aby komunikacja była możliwa, budowano tunele wewnątrz śniegu umożliwiające przemieszczanie się.\nData: 23 grudnia 2012\tKomentarzy: 0\nKsiężyc ma wpływ na nasz sen? Kiedyś głęboko wierzono, że nasz naturalny satelita ma ogromny wpływ na nasz sen, a osoby, które cierpiały na zaburzenia senne nazwano lunatykami (z łac. Luna, czyli Księżyc). Dziś wiadomo, że to nie Księżyc a niedojrzałość centralnego układu nerwowego odpowiada za problemy z chodzeniem, mówieniem a nawet spożywaniem pokarmu podczas snu.\nData: 21 grudnia 2012\tKomentarzy: 1


Amica | Zmywarki – porównania, testy i opinie\nJak kupić zmywarkę\nZmywarki – porównania, testy i opinie Produkty w kategorii Amica\nAmica ZWM646 pojemna i ekonomiczna zmywarka\nKategoria: Amica - 20 lipca 2015 - 1 komentarz\nZmywarka Amica ZWM646 zwraca na siebie uwagę przede wszystkim ze względu na kompaktowy rozmiar i przystępną cenę, szybko można jednak przekonać się o tym, że nie mówimy w tym kontekście wcale o jedynych atutach tego urządzenia. Osoby, które zastanawiają się nad zakupem zmywarki często obawiają się, że koszt jej użytkowania uczyni ją urządzeniem nieopłacalnym. W przypadku tego modelu są to obawy pozbawione uzasadnienia, propozycja przygotowana przez Amicę charakteryzuje się bowiem przynależnością do wyjątkowo wartościowej klasy energetycznej A++. Nie trzeba zresztą wcale uruchamiać ją zbyt często, mamy bowiem do czynienia z urządzeniem zdumiewającą pojemnym, w którym, jednorazowo, można wyczyścić nawet dwanaście kompletów naczyń. Nie bez znaczenia jest i to, że zmywarka została wyposażona w specjalne zabezpieczenie, dzięki któremu, nawet w przypadku wystąpienia awarii, nie trzeba obawiać się ryzyka zalania kuchni. Sama praca zmywarki nie jest zresztą kłopotliwa z jeszcze jednego powodu, okazuje się bowiem, że jest to rozwiązanie dość ciche, z poziomem hałasu, który nie przekracza 45 decybeli. Korzystanie z urządzenia ułatwia możliwość dostosowania programu zmywania do bieżących potrzeb, dużym plusem jest zaś i to, że zastosowany w zmywarce system koszy umożliwi dostosowywanie zajmowanej przez nie powierzchni do aktualnego zapotrzebowania na wolną przestrzeń. Czytaj dalej…\nAmica ZIM429 zmywarka rodzinna\nKategoria: Amica - 23 września 2014 - Brak komentarzy\nZmywarka do naczyń Amica ZIM429 została przygotowana z myślą o potrzebach nawet najliczniejszych rodzin, a my możemy przekonać się o tym na wiele sposobów. Na uwagę zasługuje między innymi to, że mamy do czynienia z urządzeniem, w którym, jednorazowo, możemy zmieścić nawet 9 kompletów naczyń, na doprowadzenie ich do idealnego stanu pozwala przy tym aż 9 zróżnicowanych programów zmywania. Sama zmywarka jest wyjątkowo cicha, z poziomem hałasu, który nie przekracza 46 decybeli, jest przy tym urządzeniem nie tylko ekonomicznym (o czym świadczy między innymi możliwość zmywania naczyń z wykorzystaniem połowy załadunku), ale i bardzo bezpiecznym, co gwarantuje nam, między innymi, specjalna ochrona przed wypłynięciem wody. Zmywarka może być wykorzystywana nawet w tych mieszkaniach, w których występuje problem twardej wody, z powodzeniem można przy tym wykorzystywać tabletki wieloskładnikowe korzystając z niej. Czytaj dalej…\nAmica ZWM476S wąska zmywarka\nKategoria: Amica - 23 kwietnia 2013 - 1 komentarz\nTen typ zmywarki, to naprawdę zgrabny i funkcjonalny sprzęt. Wąziutka, szerokość zaledwie 44, 8 centymetra. Wysokość i głębokość to odpowiednio 85 i 60 centymetrów. Są to parametry można rzec standardowe w tej klasie, ale szerokość się wyróżnia. Wprawdzie uszczknięto tu niewiele z szerzej występujących 45 centymetrów, ale każdy, kto ma ciasną kuchnię doceni i ten detal. Pojemność jest jak najbardziej wystarczająca, przynajmniej za taką można uznać 9 kompletów zastawy. Zużycie wody to też, 9 ale litrów oczywiście. Jednak w ciągu roku to będzie 2520 litrów. Zużycie energii jednostkowe, wynosi 0,78 kWh, natomiast roczne 222 kWh. Nie dziwi, więc, że klasa energetyczna jest wysoka. W końcu mamy tutaj A+, czyli prawie top. Naprawdę to są parametry godne uwagi. Nieco mniej istotny, ale także ciekawy wskaźnik, na którym udało się zaoszczędzić producentowi, dotyczy wagi. Zmywarka Amica ZWM476S jest dosyć lekka i waży zaledwie 40 kilogramów. Ale ważniejsze są inne rzeczy. Czytaj dalej…\nAmica ZWA649I z dziewięcioma programami zmywania\nKategoria: Amica - 22 marca 2013 - Brak komentarzy\nZmywarka ZWA 649 I marki Amica jest urządzeniem wyjątkowo praktycznym, a także niezwykle funkcjonalnym w codziennym użyciu. Posiadając zewnętrzny panel sterowania, znajduje się w niej dziewięć programów zmywania, czyli normalny 55 st. C, ECO 50 st. C, mycie wstępne, intensywny 70 st. C, auto 45-65 st. C (sam dostosowuje temperaturę do stopnia zabrudzenia naczyń), ekspresowy 60 st. C na 60 minut, krótki 35 st. C – 30 minut, codzienny 65 st. C oraz delikatny 40 st. C. Ponadto można zastosować opóźniony start. Tak więc, bez większego trudu zmywanie poszczególnych naczyń można dostosować do zaistniałego zapotrzebowania. Urządzenie jest nieprawdopodobnie ciche w obsłudze, a co za tym idzie, nie zakłóca porządku dnia codziennego. Jest w klasie energetycznej A+. Z kolei wskaźnik czasu znajdujący się na wyświetlaczu elektronicznym podpowiada, ile czasu pozostało do zakończenia programu. Tak się składa, że w tym urządzeniu da się pozmywać czternaście kompletów naczyń – jednorazowo. Model ten wyposażono wskaźniki detergentów, w takim razie można sprawdzić brak soli oraz środka nabłyszczającego. Czytaj dalej…\nAmica ZWV 624 I – z funkcją 1/2 załadunku\nKategoria: Amica - 27 lutego 2013 - Brak komentarzy\nProsta w obsłudze i niezwykle wygodna w użytkowaniu, wolnostojąca zmywarka Amica ZWV 624 I, posiada cztery gotowe programy i cztery poziomy temperatury zmywania. Jednorazowo pomieści 12 kompletów naczyń, które możemy dowolnie rozmieścić w dwóch koszach – górnym i dolnym oraz trzyczęściowym, składanym koszyku na sztućce. Wysokość kosza górnego jest regulowana bez konieczności wysuwania go z prowadnic. Kosz dolny pomieści nawet największe garnki i blachy do pieczenia oraz inne niewymiarowe naczynia dzięki w pełni składanym drabinkom. Bardzo przydatna okazuję się funkcja 1/2 załadunku, pozwalająca na uruchomienie urządzenia przed jego całkowitym zapełnieniem. Regulacja ustawień odbywa się za pomocą czytelnego wyświetlacza i elektronicznych przycisków. Ten model posiada pełne zabezpieczenie przed zalaniem lub wyciekiem wody. Czytaj dalej…\nAmica ZWA 649 I – z dyszą natryskową Aqua Spray\nKategoria: Amica - 21 lutego 2013 - Brak komentarzy\nNowoczesna zmywarka Amica ZWA 649 I gwarantuje nam perfekcyjne rezultaty zmywania i wysoki komfort użytkowania. Dzięki zastosowaniu najnowszych technologii mycie naczyń przebiega sprawnie i szybko przy minimalnym wykorzystaniu energii elektrycznej i optymalnym zużyciu wody. Oryginalny system natrysku został wyposażony w dodatkową górną dyszę natryskową Aqua Spray, która dokładnie i skutecznie czyści naczynia w górnym koszu. System suszenia Turbo Drying zapewnia najwyższą efektywność ostatniego procesu zmywania, eliminując ryzyko powstania nieestetycznych plam i zacieków na czyszczonych naczyniach. Urządzenie posiada wbudowany elektroniczny sensor zabrudzenia wody, który automatycznie ustawia najlepszą temperaturę i potrzebną ilość wody. Wysokość kosza górnego można łatwo regulować, a powierzchnię kosza dolnego wykorzystać do maksimum składając drabinki. Zmywarka ma również uchwyt przeznaczony do mycia butelek, trzyczęściowy koszyk na sztućce i specjalną składaną półkę na długie sztućce i akcesoria kuchenne. Czytaj dalej…\nAmica ZWM 676 S – cicha energooszczędna zmywarka o dużej pojemności\nKategoria: Amica - 13 lutego 2013 - Brak komentarzy\nWolnostojąca zmywarka Amica ZWM 676 S jednorazowo pomieści aż 12 kompletów naczyń, które możemy umyć korzystając z jednego z sześciu dostępnych gotowych programów. Wśród nich znajduje się specjalna opcja Eco, szybki 60 minutowy program zmywania oraz program intensywny z funkcją dwukrotnego płukania przeznaczony dla silnie zabrudzonych naczyń i garnków. Nowoczesny system suszenia Hot Air Drying eliminuje pozostałości pary wodnej zapobiegając powstawaniu zacieków i plam. Urządzenie daje nam możliwość włączenia dowolnego programu już przy połowie załadunku. Zmywarką sterujemy elektronicznie za pomocą przycisków. Sygnalizacja diodowa informuje nas o wybranych parametrach i funkcjach, oraz wyświetla komunikaty alarmowe. Aby zapewnić całkowity komfort użytkowania, producent zadbał o maksymalne wykorzystanie wnętrza tego modelu, dolny kosz jest wyposażony w składane elementy, które po złożeniu znacznie zwiększają jego powierzchnię użytkową. Wysokość kosza górnego możemy regulować w zależności od potrzeb i wielkości zmywanych naczyń. Czytaj dalej…\nAmica ZWE 624 W – wolnostojąca z możliwością zabudowy\nKategoria: Amica - 10 stycznia 2013 - Brak komentarzy\nW pełni zautomatyzowana zmywarka do naczyń Amica ZWE 624 W daje nam szereg całkowicie sprawdzonych i przetestowanych przez producenta rozwiązań sprawiając, że czynność zmywania staje się niezwykle łatwa, szybka a przede wszystkim skuteczna. Duża pojemność umożliwia umycie jednorazowo 12 kompletów naczyń wybierając spośród czterech dostępnych temperatur i czterech różnych programów zmywania. Wszystkie ustawienia zmywarki możemy regulować na dużym, łatwym w obsłudze wyświetlaczu elektronicznym. Całkowite zabezpieczenie przed wyciekiem wody gwarantuje zastosowany w urządzeniu system Aquastop. Stworzony specjalnie w celu poradzenia sobie z dużymi zabrudzeniami i tłuszczem, program Intensywny 65 stopni, wykorzystuje opcję wstępnego mycia i trzykrotnego płukania używając do zmywania zwiększoną ilość detergentów. W standardowym oprogramowaniu zmywarki jest też funkcja opóźnionego startu, którą można dowolnie ustawić w przedziale 1-24 godziny. Urządzenie pracuje także przy połowie załadunku, który można ustawić wewnątrz zmywarki według własnych potrzeb. Amica ZWE 624 W automatycznie dozuje nabłyszczacz i sól regeneracyjną. System koszy ułatwia zapełnienie i opróżnienie zmywarki, w górnym koszu znajdują się składane półki, także w dolnym jednym ruchem możemy złożyć drabinki dzięki czemu w środku pomieszczą się nawet największe naczynia. Czytaj dalej…\nNajnowsze wpisy\tElectrolux ESF 2300 zmywarka naczyń OK\nSiemens SR65E000 zmywarka z programem ochrony szkła\nElectrolux ESL4500 zmywarka do zabudowy\nBosch SPI69T55 zmywarka z zewnętrznym panelem\nTagi3 w 1\nfunkcja aqua stop\nklasa eneretyczna A\nnajlepsze zmywarki bosch\nsystem Hot AIr Drying\nszybki tryb zmywania\nWskaźniki detergentów Braku soli\nzmywarka na 6 kompletów naczyń\nRanking zmywarekRanking zmywarek\nRanking zmywarek 2013 rok\n© 2016 Zmywarki – porównania, testy i opinie. Wpisy (RSS) Forum AGD RTV. Jak kupić zmywarkę


Zrozumieć kota - John Bradshaw | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\n20 opinii 102 ocen 0 dyskusji\nZwierzęta wśró... John Bradshaw\nNaucz się koci... John Bradshaw, Elli...\nStrefa skażenia Richard Preston\nZima stulecia Grzegorz Sieczkowski\nSzarlatani. Na... Lydia Kang, Nate Pe...\nPszczoły. Opow... Joachim Petterson\nMordercza góra... Pat Falvey, Pemba G...\nNieziemskie wy... Scott Kelly\nSprawy sercowe... Thomas Morris\nCudowny lek. R... Thomas Goetz\nDom pod biegun... Piotr Andryszczak, ...\nŻycie seksualn... J. Maarten Troost\nKrew. Pieniądz... Rose George\nPierwsze 120 stron tj. rozdział o ewolucji kota można spokojnie pominąć - powtórzenia, suche informacje, teorie bez pokrycia, nuda. Niesamowite, jak duża jest różnica między wspomnianą częścią lektury a następnymi rozdziałami. Po przebrnięciu przez felerny rozdział nie mogłam się już oderwać od książki, tak była ona fascynująca. Cieszę się, że mimo wszystko się nie zraziłam.\nBardzo lubię czytać książki o kociej tematyce, zawsze znajdę jakieś ciekawostki. 😻 Jest to moja pierwsza książka antropologa Johna Bradshawa.\nSzukałam konkretnych odpowiedzi na moje pytania i znalazłam je w książce.\nAutor bardzo szczegółowo opisuje proces ewolucji i udomowienia kota. Przedstawia badania naukowe. Stwierdza, że kot dalej jest drapieżnikiem, poluje i lubi samotność. Ma zdolności adaptacyjne na wysokim poziomie.\nNajbardziej przydatny dla mnie był rozdział Kot i jego człowiek. Autor porusza ważne kwestie, takie jak po czym poznać, że koty w jednym domu się nie lubią. Te wskazówki są bardzo pomocne dla osób posiadających więcej niż jednego kota 😻 W książce znajdziemy również konkretne wskazówki co robić by kot trzymamy w domu był naprawdę szczęśliwy. Pomocny okazał się dla mnie rozdział kot i dzika przyroda.\nKsiążę polecam miłośnikom kotów. Jest napisana przystępnym językiem, ma rzetelne i ciekawe informacje.\n„Jeśli ktoś kocha koty, jestem jego przyjacielem bez żadnych dalszych pytań.”\nAutor bardzo szczegółowo opisuje proces ewolucji i udomowienia kota. Przedstawia badania naukowe. Stwierdza, że kot dalej jest drapieżnikiem, poluje i lubi...\nMiałam nadzieję na przewodnik po kocich zachowaniach. Chciałam naprawdę zrozumieć mojego kota.\nAutor zaczął ciekawie, potem jednak wdał się w długie, akademickie rozważania o pochodzeniu kotów i ewolucji ich stosunków z człowiekiem, czy skutecznie zabił mój zapał do lektury. Wzmianka byłaby bardzo dobra, rozbudowana wypowiedź w tym temacie byłaby do przejścia, ale te epistoły o tym, gdzie znaleziono kocie szczątki i dlaczego, są zwyczajnie nudne. I niestety, ten ton utrzymuje się przez resztę książki. Być może jest to solidna dawka wiedzy, ale nie tego szukałam.\nAutor zaczął ciekawie, potem jednak wdał się w długie, akademickie rozważania o pochodzeniu kotów i ewolucji ich stosunków z człowiekiem, czy skutecznie zabił mój zapał do lektury. Wzmianka byłaby bardzo dobra, rozbudowana wypowiedź w tym temacie byłaby do przejścia, ale te...\nBardzo dobra książka, polecam lekturę każdemu opiekunowi kota :)\nJohn Bradshaw to znany antrozoolog, który w swojej książce próbuje wejść w umysł udomowionego kota i rozwikłać wiele zagadek na jego temat, a przede wszystkim zrozumieć i wyjaśnić czytelnikom jego drogę ewolucyjną. Ta pozycja to istna gratka dla wszystkich miłośników kotów – niezależnie od posiadanego poziomu wiedzy na ich temat. Przecież my, kociarze, zawsze chłoniemy chętnie wszystko, co ma związek z tymi cudownymi istotami, prawda?\nJohn Bradshaw to znany antrozoolog, który w swojej książce próbuje wejść w umysł udomowionego kota i rozwikłać wiele zagadek na jego temat, a przede wszystkim zrozumieć i wyjaśnić czytelnikom jego drogę ewolucyjną. Ta pozycja to istna gratka dla wszystkich miłośników kotów – niezależnie od posiadanego poziomu wiedzy na ich temat. Przecież my, kociarze, zawsze chłoniemy...\nKto kocha kota powinien przeczytać☺\n"Obowiązkowa lektura dla wszystkich miłośników i sympatyków kotów"?\nTytuł w żaden sposób nie oddaje zawartości książki, a właściwie to raczej trzech książek w jednej:\nW pierwszej i moim zdaniem najciekawszej, John Bradshaw stara się wyśledzić gdzie kiedy i przez kogo, koty zostały pierwotnie "udomowione". Autor podjął niemały trud przedstawienia historycznych, archeologicznych i genetycznych dowodów w tym temacie.\nWnioski; niewykluczone że do udomowienia doszło co najmniej kilkukrotnie, w różnych miejscach i czasach... Cóż, odkrywcze to raczej nie jest.\nW drugiej zebrał doświadczenia własne, wyniki eksperymentów i badań naukowych? (trochę brakuje tu podparcia się solidną bibliografią)\nPrzez co, ta część ksiażki jest dość subiektywna i mało miarodajna.\nWnioski; kot to drapieżnik, samotnik, istota trudna do socjalizowania... Ponownie, odkrywcze to raczej nie jest.\nW trzeciej i chyba budzącej najwięcej kontrowersji, autor stawia tezę iż powinniśmy "dopracować" koty do naszych potrzeb. Za pomocą selekcji a nawet genetyki "stworzyć" kota mniej drapieżnego a bardziej "przytulaśnego". Innymi słowy kota na miarę współczesnych potrzeb człowieka...\nWnioski; czyńcie ziemię, sobie poddaną... a nie, to chyba już było. Czyli znów, odkrywcze to raczej nie jest.\nJeśli już miałbym komuś polecić tę książkę, to chyba jedynie osobom chcącym adoptować kota. Pod warunkiem że nigdy nie miały z kotami do czynienia i bladego pojęcia o rzeczonych kotach nie mają.\nTo zdecydowanie nie jest pozycja która pomaga nam zrozumieć koty i ich potrzeby, no chyba że na tym najbardziej podstawowym poziomie.\nSześć gwiazdek, ale chyba jedynie za historię kota ;)\nW pierwszej i moim zdaniem najciekawszej, John Bradshaw stara się wyśledzić gdzie kiedy i przez kogo, koty zostały pierwotnie "udomowione". Autor podjął niemały...\nPopieram [ 305 ]\nBardzo dobra książka,super napisana jestem miłośniczką kotów są wspaniałymi,kochanymi zwierzakami.\nTę książkę poleciła mi pani z biblioteki i okazała się niesamowitą,sympatyczną lekturą.Trafiła w mój gust ta książka.\nBardzo dobra i specjalistyczna książka. W sposób jasny, przejrzysty i przystępny przybliża historię, genezę tego oryginalnego zwierzęcia.\nFajna, dość ciekawie napisana i przede wszystkim rzetelna. Autor nie rozplywa się w zachwycie nad kotami tylko rzeczowo przedstawia ich historię, charakter, predyspozycje. Polecam.\nDodaj cytat z książki Zrozumieć kota


Będziemy kształcić w wąskich specjalnościach? | Blog Gratka.pl\nStrona główna Praca Rynek pracy Będziemy kształcić w wąskich specjalnościach?\nBędziemy kształcić w wąskich specjalnościach?\nWedług założeń ministerstwa programy kształcenia zawodowego mają być dostosowane do potrzeb i oczekiwań pracodawców.\nPomorscy rzemieślnicy z rezerwą podchodzą do nowych pomysłów.\nŚrodowisko rzemieślnicze nie neguje konieczności zreformowania szkolnictwa zawodowego, jednakże Związek Rzemiosła Polskiego już wyraził niepokój, jaki budzą pomysły zwiększenia w praktyce liczby godzin zajęć teoretycznych czy nie do końca wyjaśniona sprawa działalności w przyszłości rzemieślniczych komisji egzaminacyjnych.\nOd początku tego roku trwały konsultacje społeczne, dotyczące propozycji resortu edukacji, podczas wojewódzkich konferencji, organizowanych przez kuratoria oświaty. Pierwsza konferencja odbyła się w styczniu w Gdańsku, a zamykająca – 26 kwietnia w Warszawie.\n– Na konferencji konsultacyjnej w Gdańsku propozycje zmian w systemie szkolnictwa zawodowego przedstawił Zbigniew Włodkowski, wiceminister edukacji narodowej – mówi Dariusz Gobis, dyrektor Pomorskiej Izby Rzemieślniczej Średnich i Małych Przedsiębiorstw w Gdańsku. – Dotyczyły one między innymi organizowania egzaminów, kończących naukę zawodów. Obecnie przeprowadzają je okręgowe komisje egzaminacyjne, komisje egzaminacyjne przy izbach rzemieślniczych i komisje powoływane przez kuratorów oświaty. Ministerstwo, w ramach ujednolicania standardów egzaminacyjnych, chce pozostawić tylko komisje okręgowe lub wprowadzić sprawdzanie i ocenianie na bieżąco postępów uczniów w nauce, bez egzaminu końcowego.\nDo 2012 roku egzaminy mają być przeprowadzane na dotychczasowych zasadach, w latach 2012-2016 – na nowych i dotychczasowych i od roku 2017 – jedynie na nowych. Nowe zasady przewidują kształcenie polegające na wyodrębnionych kwalifikacjach. Oznacza to, że na przykład zawód elektryk będzie podzielony na specjalistyczne kwalifikacje – montaż i konserwacja instalacji elektrycznych oraz montaż i konserwacja maszyn elektrycznych. Zatem uczeń po zakończeniu nauki będzie posiadał jedną kwalifikację zawodową.\nW zachodnioeuropejskich państwach Unii podział na kwalifikacje występuje tylko w kształceniu ustawicznym, czyli w trakcie nabywania kolejnych umiejętności fachowych, ale po ukończeniu szkoły. Daje to możliwość rozwoju zawodowego. U nas podział na wąskie specjalności, jeszcze na etapie nauki w szkołach zasadniczych, może spowodować, że ich absolwenci nie znajdą zatrudnienia, zgodnego posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi.\nDyrektor Gobis zaznacza, że w propozycjach ministerstwa nie wyjaśniony pozostał istotny problemu refundacji dla rzemieślników za praktyczne nauczanie zawodu uczniów w ich zakładach. Obecnie otrzymują je po egzaminach czeladniczych. Jeśli program szkolenia ograniczałby się do jednej, wybranej specjalności zawodowej, to nie wiadomo, jak rozliczać refundację. Rzemieślniczy system edukacji zawodowej ma w Europie tradycje sięgające wieków średnich. Sprawdza się on także dzisiaj zarówno w Polsce, jak i większości krajów unijnych. Nie należy go więc burzyć, a raczej doskonalić.\nMłodzi ludzie uczą się, w zależności od zawodu, dwa lub trzy lata, uczęszczając do szkoły na zajęcia teoretyczne i odbywając praktyczną naukę zawodu w zakładach rzemieślniczych. Naukę kończy egzamin czeladniczy. Dzięki temu systemowi absolwenci szkół zawodowych są przygotowani do natychmiastowego podjęcia pracy w firmach, w których odbyli praktyki albo w innych. Mogą też otwierać własne zakłady. Po podniesieniu kwalifikacji zawodowych mają możliwość zdania egzaminu i zdobycia dyplomu mistrza. Rzemieślnicze świadectwa czeladnicze i dyplomy mistrzowskie zaliczają się do najbardziej rozpoznawalnych i zarazem uznawanych w wielu państwa europejskich dokumentów, potwierdzających kwalifikacje zawodowe.\nPraktyki w centrach czy w firmach\nMinisterstwo Edukacji Narodowej proponuje, żeby w miejscowościach, w których funkcjonują szkoły zawodowe, tworzyć centra kształcenia, służące szkoleniu praktycznemu uczniów. Na budowanie i utrzymywanie takich centrów z nowoczesnym wyposażeniem, co byłyby bardzo kosztowne, państwa nie stać. W istniejących jeszcze warsztatach szkolnych stoją stare maszyny i urządzenia, których nikt już nie stosuje.\nSzkoły nie mają środków na warsztaty z wyposażeniem odpowiadającym wymogom współczesnej techniki. Tymczasem w przypadku praktyk w zakładach rzemieślniczych, uczniowie zapoznają się w nich z najnowszymi technologiami i maszynami, bo właściciele firm stale inwestują, aby utrzymać się na konkurencyjnym rynku.\n– W szkołach zawodowych i w zakładach rzemieślniczych stowarzyszonych w naszej izbie i w cechach, na terenie 16 powiatów, uczy się około 7 tysięcy uczniów. Trudno wyobrazić sobie jak wysokie musiałyby być nakłady, żeby utworzyć centra praktycznej nauki dla tak dużej liczby uczniów. Uważam, że planując zmiany w systemie szkolnictwa zawodowego i przeprowadzając konsultacje społeczne zapomniano o przedsiębiorcach oraz o ich potrzebach. Odgrywają oni ważną rolę, jako pracodawcy i szkolący praktycznie przyszłych pracowników, zgodnie z potrzebami nowoczesnych zakładów produkcyjnych i usługowych – dodaje dyrektor Dariusz Gobis.\n– Obowiązujący rzemieślniczy system szkolenia zawodowego jest dobry i sprawdzony – podkreśla Grzegorz Pellowski, starszy Cechu Piekarzy i Cukierników w Gdańsku. – Nie ma sensu jego zmieniania. Trudno wyobrazić sobie wprowadzanie podziału na kwalifikacje, bo w wielu zawodach nie można ich wprowadzić. Na przykład piekarz musi potrafić wypiekać zarówno różne rodzaje chleba, jak i bułek. Nie da się dokonać podziału na piekarzy specjalizujących się w wypiekaniu poszczególnych asortymentach pieczywa. Miejscem nabywania zawodowej wiedzy praktycznej powinny pozostać zakłady rzemieślnicze.\nCo do egzaminów kończących naukę zawodu, przeprowadzanych przez komisje przy organizacjach rzemieślniczych, to będziemy robić wszystko, aby je utrzymać. Pozwalają one na uzyskiwanie świadectwa czeladnika, a potem – dyplomu mistrza, które nie tylko potwierdzają kwalifikacje zawodowe, ale są też dokumentami prestiżowymi. Natomiast nie jesteśmy przeciwni zmianom w sposobach egzaminowania uczniów, jak sprawdzanie wiedzy teoretycznej przy pomocy komputera z wykorzystaniem testów. W krajach Unii Europejskiej kultywuje się tradycje rzemieślnicze i szkolenia zawodowego, gwarantującego przygotowywanie fachowców z wysokimi umiejętnościami zawodowymi.\nPoprzedni artykułGiełda Zawodów Branży Finansowej\nNastępny artykułPolski rynek nieruchomości – IV kwartał 2008r. Raport\nMłodzi i rynek pracy


Jeśli śledzisz najnowsze wydania spoza królestwa Nintendo, być może zauważyłeś wydanie. usłyszał Symulator lotu firmy Microsoft na Xbox Series X | S w tym tygodniu. Nasza siostrzana strona Czysta konsola Xbox Nawiasem mówiąc, wykonał fantastyczną robotę z jego relacją z gry.\nAle w co mogą grać właściciele Switcha, aby wypełnić tę pustkę? Jeśli masz ochotę na coś podobnego, wydawca Pix Arts ma Cię w nowej wersji Prosty symulator lotu. Czy kiedykolwiek marzyłeś o wzniesieniu się w przestworza w fantastycznych samolotach, takich jak odrzutowce, superjumbo i statki towarowe? Cóż, teraz możesz w tej grze, która pasowałaby na początku 2000 roku.\n„Ta gra to prawdziwy symulator lotu z poleceniami, które można łatwo przyswoić w każdym wieku. Lataj od punktu kontrolnego do punktu kontrolnego i pokaż swoje umiejętności pilotażu w różnych warunkach pogodowych i dziennych oraz ukończ wszystkie poziomy. Jeśli zawsze chciałeś latać, ale myślałem, że byłoby to zbyt skomplikowane, ta gra udowodni, że potrafisz!”\nEasy Flight Simulator jest dostępny w przedsprzedaży w sklepie Switch eShop za 4,99 USD i zostanie wydany jutro 30 lipca. Jeśli wolisz coś innego, istnieje kilka innych alternatyw – Symulacja lotu 2019 oraz Symulator lotu na wyspie.\nPoważnie, Nintendo – jeśli to czytasz, weźmiemy nową grę Pilotwings, gdy będziesz gotowy …\nREAD Polska zaprzecza „prowokacyjnym” manewrom morskim w pobliżu Nord Stream 2\nWeterani Naughty Dog i Infinity Ward tworzą nowe studio That’s No Moon


Łóżko 2 osobowe Caro 3\nStrona główna / Drewniane łóżka/Łóżka bukowe/Łóżko 2 osobowe Caro 3\nŁóżko z zagłówkiem tapicerowanym Harry\n1 880,00 zł Szczegóły\nCaro 3 to łóżko bukowe w pięknym jasnym odcieniu naturalnego drewna, łączące w sobie komfort snu na przestronnym materacu z wyjątkową stabilnością, idealną dla nocnych marków. Solidne nogi nie pozwalają na rozchwianie konstrukcji zapewniając jej wysoką trwałość przez lata.\n- Łóżko standardowo jest zabezpieczone olejem naturalnym który:\n- Długość zewnętrzna: materac + 10 cm\n- Wysokość boku : 36 cm\n- Wysokść wezgłowia : 80 cm\nNajważniejszą cechą wyróżniającą model łóżka Caro 3 jest jego masywność, którą dodatkowo jeszcze podkreśla nisko usytuowana skrzynia z materacem. Model z naturalnego drewna doskonale zda egzamin, jako podstawowe wyposażenie małżeńskiej sypialni, w której będzie zajmować centralne miejsce, jedynie w towarzystwie niewielkich stolików nocnych. Osoby często wstające w nocy lub stale zmieniające pozycję przy imponującej szerokości łóżka sięgającej nawet 200 cm z pewnością nie będą przeszkadzać swojemu partnerowi.\nStabilny mebel nie trzęsie się pod wpływem ruchu. Łóżko 2 osobowe Caro 3 posiada też praktyczne i bardzo komfortowe wezgłowie wykonane z dwóch poprzecznych desek umieszczonych na niewielkich podporach w pozycji ułatwiającej wygodne opieranie się podczas wypoczynku. Model dostępny jest w wielu wersjach przy zachowaniu tej samej stylizacji. Do dyspozycji masz kilka różnych gatunków drewna o odmiennym wybarwieniu oraz różne szerokości do wyboru, dzięki którym dopasujesz mebel do wielkości sypialni i wolnego miejsca. To idealny pomysł na komfortowe łóżko małżeńskie.\nWygodne łóżko do sypialni - Lido\n1 810,00 zł Zobacz\nDrewniane łóżko Caro 1\nŁóżko drewniane - na dowolny wymiar - Astor\n1 860,00 zł Zobacz\nŁóżko drewniane - na wymiar - Kodo 3\nWygodne łóżko do spania - Caro 4\n2 240,00 zł Zobacz\nŁóżko 2 osobowe Caro 3 - Łóżko 2 osobowe Caro 3 na niskich... - Cena : 1870,00 zł -


Nasze Misje Franciszkańskie - Strona 45 z 51 - Nasze Misje Franciszkańskie - wiadomości z misji Krakowskiej Prowincji Franciszkanów\nSpotkanie misyjne w Rzymie\nPowiew młodości w misji w Paragwaju\nSpotkanie gwardianów z Ameryki Południowej\nOdnowienie ślubów zakonnych w Peru\nParagwajska Młodzież Franciszkańska\nFranciszkanie w stolicy Uzbekistanu uroczyście obchodzili Dzień Życia Konsekrowanego. 2 lutego, w poniedziałek wieczorem o godz. 18.00 rozpoczęła się Eucharystia liturgicznego święta Ofiarowania Pańskiego. W…\nKakooge było pierwszym miejscem w Ugandzie, do którego przybyli franciszkanie z krakowskiej prowincji. Od 2001 roku misjonarze przekazują tam wiernym Dobrą Nowinę i pomagają, by ich…\nW Aregua w Paragwaju, 1 lutego 2015 r., nastąpiło kanoniczne rozpoczęcie nowicjatu w delegaturze franciszkańskiej. Miało ono miejsce podczas Eucharystii sprawowanej o godz. 18.00 w obecności ekonoma…\n25. urodziny „Tupasy Ñe’e”.\nParagwajski „Rycerz Niepokalanej” „Tupasy Ñe’e” obchodził swoje 25-lecie. Uroczystości odbyły się na przełomie 2014 i 2015 roku w Asuncion – stolicy Paragwaju. Świętowanie rozpoczęto 29…\nTaszkent. Modlitwa o jedność chrześcijan\n19 stycznia 2015 r. w kościele franciszkanów w Taszkencie odprawiono nabożeństwo modlitewne o jedność chrześcijan. W tym roku wiodące były słowa Ewangelii wg św. Jana:…\nMontero. Orszak Trzech Króli\nKolorowy Orszak Trzech Króli już po raz dwudziesty trzeci przeszedł 6 stycznia 2015 r. ulicami boliwijskiego miasta Montero. Uczestnicy korowodu rozdawali dzieciom cukierki i drobne…\nUganda. Stary i Nowy Rok u franciszkanów\nOstatni miesiąc 2014 roku u franciszkanów w Munyonyo obfitował w wiele duchowych inicjatyw, które miały miejsce w tamtejszym Sanktuarium Męczenników Ugandyjskich. Relikwie polskich świętych 6…\nnavigate_beforePrev 1 … 44 45 46 … 51 Dalejnavigate_next


Artykuły - Niewybuch w Gołkowicach. Jak postępować, gdy znajdziemy pocisk? | Malopolskie.tv - małopolska telewizja regionalna\nNiewybuch w Gołkowicach. Jak postępować, gdy znajdziemy pocisk?\nMieszkaniec Gołkowic Dolnych, wykonujący prace związane ze ściąganiem drzewa znalazł niewybuch. Do zdarzenia doszło wczoraj (6 listopada), w godzinach popołudniowych.\nNa miejscu niebezpiecznego znaleziska pracowała grupa rozpoznania minersko-pirotechnicznego z sądeckiej Policji. Policjanci ze Starego Sącza nadal zabezpieczają teren do momentu przybycia patrolu saperskiego z Krakowa, który zdetonuje pocisk.\nW przypadku znalezienia niewybuchu należy natychmiast powiadomić policję. Samodzielna detonacja pocisku grozi śmiercią! Po otrzymanym zgłoszeniu policjanci powiadomią specjalistyczny patrol saperski, a do momentu jego przybycia zabezpieczą znalezisko.\n( MK) foto: KMP Nowy Sącz


Rafa koralowa z recyklingu – wyjątkowa wystawa Hydropolis – - Ekosystem Wrocław – gospodarka odpadami We Wrocławiu\nRafa koralowa z recyklingu – wyjątkowa wystawa Hydropolis\nOd 8 lutego do 17 kwietnia 2020 roku w Hydropolis można oglądać wystawę „Nie pozwól mi utracić kolorów”. Swetry z ciucholandów, włóczki, wełna i odpady pleksi posłużyły do stworzenia ekspozycji zwracającej uwagę na problem wymierania raf koralowych.\nRafy koralowe są jednym z najbardziej bioróżnorodnych ekosystemów na świecie. Choć stanowią mniej niż 1% powierzchni mórz i oceanów, to są siedliskiem życia dla ok. 25% zwierząt morskich. Istnienie\nRafy koralowe są zagrożone. Szkodzi im działalność człowieka a także postępujące zmiany klimatyczne. Raf jest niewiele, ale to właśnie wśród kryje się ogromna bioróżnorodność podwodnego świata.\nWystawa, którą można zobaczyć w Hydropolis jest równie piękna, co same rafy. Jest kolorowa i w symboliczny sposób pokazuje, że to naturalne piękno jest ulotne. Zmiana podejścia do świata, recykling odpadów, zmniejszenie konsumpcji – to wszystko ma niebagatelny wpływ na istnienie podwodnej fauny i flory.\nIntrygującą instalację uzupełniają materiały multimedialne. Goście mogą zobaczyć m.in. filmy nakręcone w Akwarium Gdyńskim i informacje o wrażliwości ekosystemów raf koralowych, materiały wideo przybliżające problem nadprodukcji odzieży, zanieczyszczeń wytwarzanych przez przemysł odzieżowy i jego wpływ na oceany.\nDodatkowo, w głębiach Hydropolis światło UV oświetla wystawę tak, by jak najmocniej przybliżyć nasycenie barw koralowców występujących w naturalnym środowisku.


Oto OPPO Mirror 5s, czyli średniak o niebanalnym wyglądzie\nDawid Przewoźnik Newsy 04-07-2015\nStrona główna > Newsy > Oto OPPO Mirror 5s, czyli średniak o niebanalnym wyglądzie\nChiński producent zaprezentował nam swoje nowe urządzenie wcześniej niż się spodziewaliśmy. Model Mirror 5s urzeka przede wszystkim swoim wzornictwem i charakterystycznym, kryształowym wzorem z tyłu urządzenia.\nSpecyfikacja smartfona prezentuje się całkiem zadowalająco, szczególnie jeśli szukamy czegoś ze średniej lub nawet niższej półki. Na froncie urządzenia ujrzymy 5-calowy ekran o rozdzielczości 720p. Nie jest to zbyt wiele, ale dzięki temu otrzymujemy kompaktowe wymiary. We wnętrzu znajdziemy Snapdragona 410, czyli jednostkę obecną w bardzo wielu tańszych urządzeniach. W porównaniu do konkurencji 5s posiada więcej, bo aż 2 GB pamięci operacyjnej co z pewnością poprawi komfort korzystania ze smartfona.\n5s oferuje też 16 GB pamięci wewnętrznej, slot na microSD, 8 Mpx aparat, akumulator o pojemności 2420 mAh oraz LTE i Dual SIM. W momencie premiery smartfon będzie pracował na Androidzie w wersji 5.1. Z pewnością nazwa jak i wygląd urządzenia nie są przypadkowe. Widać niemałe podobieństwo do konkurencji w postaci iPhone’ów, ale jest to częsta praktyka stosowana przez mniej znanych producentów. Czy 5s zaoferuje coś więcej niż tylko niezwykły design?


Wszyscy wiemy, na której ręce nosi się obrączkę. Przynajmniej do momentu, gdy w stresie nie pomylimy rąk na ołtarzu. Jednak czy rzeczywiście palec serdeczny prawej dłoni to uniwersalne miejsce ślubnego pierścionka na całym świecie i we wszystkich kulturach? Skąd wziął się ten zwyczaj?\nHistoria obrączki jako symbolu związku\nHistoria pierścieni i obrączek zakładanych na palce dłoni w chwili ślubu sięga 6,000 lat wstecz aż do starożytnego Egiptu. Egipcjanie postrzegali wówczas okrąg jako idealną figurę bez początku i końca i potężny symbol oznaczający obietnicę wieczności. Faraonowie nosili pierścienie w kształcie węża połykającego swój ogon, co reprezentować miało wieczny i nieprzerwany cykl życia. Jednak najstarsze źródła historyczne podają, że pierwsze symbole zawieranego związku tworzone były głównie z plecionych trzcin i konopi. Przez tysiąclecia noszono je na wszystkich możliwych palcach obu dłoni, w tym również na kciukach.\nPo podboju Egiptu przez Aleksandra Macedońskiego Grecy przejęli tradycję wręczania pierścieni swoim kochankom i żonom. Pierwsze tworzone były ze skóry, kości słoniowej i kości zwierząt. Na wielu z nich widniały zaś portrety mitycznych bogów – Erosa i Kupidyna. Od Greków zwyczaje zaczerpnęli Rzymianie, a ich obrączki wyrabiane były często z żelaza lub miedzi. Na wielu widniały symbole mające określać życie po ślubie, np. to, że żona przejmuje kontrolę nad gospodarstwem domowym. Z czasem złoto stało się najcenniejszym kruszcem do wyrobu biżuterii ślubnej i świadczyło o zamożności i statusie społecznym. Zaczęto na nich grawerować złączone dłonie reprezentujące umowę małżeńską, partnerstwo i przyjaźń. Dodawano do nich też szlachetne kamienie, takie jak ametyst czy onyks, a moda na łączenie złota z kamieniami nie przemijała w kolejnych epokach.\nObrączki dla kobiet…i dla mężczyzn?\nKiedy brytyjski Książę William zapowiedział, że po ślubie z Księżną Kate nie zamierza nosić obrączki, większość obserwatorów przecierała oczy ze zdumienia. „Jak to?” grzmiały nagłówki gazet. Wszyscy sugerowali, że męska obrączka to powszechna oczywistość. Prawda jest jednak taka, że o ile zakładanie obrączek przez panny młode datuje się rzeczywiście na czasy starożytnego Egiptu, to dopiero w połowie XX wieku zaczęli zakładać je również mężczyźni. Nie zabrzmi to dobrze, ale wcześniej obrączka na kobiecej dłoni symbolizowała jej przynależność do męża, a nawet jego rodziny. Postępująca emancypacja i uzyskanie wielu praw przez kobiety przyczyniło się do tego, że również mężczyźni zaczęli je nosić. Na pojawienie się tego trendu wśród panów wpływ miały też okrucieństwa drugiej wojny światowej, podczas której wielu żołnierzy decydowało się nosić obrączki, by na froncie mieć ze sobą wspomnienie żony, domu i rodziny, a także narzeczonych i partnerek. Tradycja kontynuowana była podczas wojny koreańskiej. Wzrost popularności wśród cywili nastąpił natomiast w latach 60. i 70., kiedy niezwykle modna stała się męska biżuteria wszelkiego rodzaju.\nLewa czy prawa ręka? I który palec?\nLegenda głosi, że to starożytni Grecy lub Rzymianie okrzyknęli palec serdeczny lewej dłoni jako ten, na którym powinna znajdować się obrączka. Podobno, jak pisali historycy greko-rzymscy, już Egipcjanie wierzyli w to, że od serca do tego właśnie palca przebiegać ma „żyła miłości” („vena amoris”). Tymczasem prawda jest nieco bardziej prozaiczna, a sami Rzymianie nosili obrączki nawet na małych palcach. Współcześni historycy podają natomiast, że tradycja ta ma jedynie 470 lat. Wówczas to w Kościele katolickim nastąpił rozłam znany nam jako reformacja. Kościół anglikański wybrał lewą rękę do swoich obrządków tylko dlatego, że było to przeciwieństwem tradycji katolickiej. Pierwsza wzmianka o tym, na której dłoni winna być noszona obrączka pochodzi z wydanego w 1549 roku „Modlitewnika Powszechnego”. Wcześniej powszechne było noszenie jej na ręce prawej, co symbolizować miało siłę.\nObecnie większość zachodniego świata, w tym również niektórzy Katolicy, przejęła ten zwyczaj. Na pytanie o to, na której ręce nosi się obrączkę, większość z nas odpowie, że jest to palec serdeczny prawej dłoni. Z tą tradycją spotkamy między innymi w następujących krajach:\nwiększa część Hiszpanii\nNoszenie obrączek na dłoni lewej obowiązuje między innymi w:\nW krajach, w których legalne są śluby osób tej samej płci, zakładają oni swoje obrączki na ręce przeciwne niż te, które uznawane są za tradycyjne w danym kraju. Tym samym amerykańscy geje i lesbijki noszą je na prawych dłoniach. W stanach, w których nie mogą zalegalizować związków, ich obrączki są symbolem monogamicznych i stałych związków. W Indiach wpływy kultury zachodniej sprawiają, że zamieszkujący tam ludzie coraz częściej noszą ślubne pierścienie, choć jeszcze niedawno nie były tam one w ogóle używane. Hindusi decydują się przeważnie na rękę prawą, albowiem według lokalnych wierzeń lewa uznawana jest za nieczystą. Natomiast na Sri Lance pan młody nosi swą obrączkę na prawej, jego wybranka zaś na lewej ręce.\nNowoczesność czy tradycja? Czy można samemu wybrać rękę?\nWspółczesne młode pary redefiniują dawne tradycje i coraz częściej dopasowują je do swoich potrzeb. To, na której ręce nosisz obrączkę, może być wyrazem Waszej miłości i wyborem własnych upodobań, a nie starych zwyczajów. Osoby praworęczne (głównie nieprzyzwyczajeni do biżuterii mężczyźni) często czują dyskomfort, nosząc obrączki na dominującej dłoni, a kobiety na całym świecie coraz częściej decydują się na następujące modyfikacje:\nnoszenie obrączki na lewej dłoni\nzgrzewanie obrączki z pierścionkiem zaręczynowym lub noszenie ich na tym samym palcu\nzakładanie tej biżuterii tylko na wyjątkowe okazje\nsymboliczne tatuaże w miejsce tradycyjnej biżuterii\nObrączki ślubne są przede wszystkim dowodem Waszej miłości, namiętności i bliskości. Od Was samych zależy więc, na której ręce zechcecie je nosić.\nbiżuteria obrączki ślub\nPoprzedni ArtykułNiezwykłe właściwości pomidorów\nNastępny Artykuł Jak ugotować jajko na miękko, by było idealne?\n11 października 2021 7 min czytania\nRosną ceny w sklepach. Czy grozi nam dalsza drożyzna?\nNajnowszy raport porównujący ceny żywności wskazuje na wzrost cen średnio o niemal 5,5%, a im…\nJak poradzić sobie z rozstaniem po długim związku?\nOznaki męskiego zainteresowania kobietą\nCzym są pozycje tylne, czy sex od tyłu może być przyjemny?\nStrona Główna»Życie»Ślub i wesele»Obrączki ślubne na przestrzeni wieków i w różnych kulturach


A T E N Y - P OK U C I A - Historia - Stanisławów Kresy\nA T E N Y - P OK U C I A\nStanisławów był perłą oświaty na południowych Kresach! Z ogromnymi tradycjami sięgającymi pierwszych lat założenia miasta przez Potockich, a więc XVII wieku. Pełny rozkwit oświaty nastąpił oczywiście dopiero w latach drugiej Rzeczypospolitej. W ciągu 20 lat jej istnienia działało w Stanisławowie kilkadziesiąt szkół powszechnych, gimnazjalnych, zawodowych plus 4 seminaria nauczycielskie oraz dwie szkoły muzyczne, w tym filia Wyższego Instytutu we Lwowie. Państwowe i prywatne. Osobno męskie i żeńskie. Były to różne pod względem języka wykładowego szkoły – polskie, ruskie, żydowskie, a nawet jedna niemiecka. Aby każdy mógł wybrać taką szkołę, jakiej potrzebował. Brylantem pierwszej wody wśród wszystkich stanisławowskich szkół było I Gimnazjum Państwowe im. Mieczysława Romanowskiego przy placu Paderewskiego.\nNajstarsze, z ogromną tradycją, wielce zasłużone. W ogromnym dwupiętrowym zwalistym gmachu o grubych murach. Budowanym przez 10 lat, w tym samym czasie co znajdujący się obok kościół – wtedy Jezuitów – i oddanym do użytku w 1743 roku! Sprawnym i do dziś funkcjonującym.\nPoczątki tej uczelni sięgają wszakże znacznie dalej, bo aż XVII wieku. To bowiem spadkobierca Stanisława Rewery Potockiego, który założył miasto – Andrzej Potocki, wzorem Zamoyskich uważał, że musi być w nim również Akademia! A że Andrzej Potocki był kolejno wojewodą kijowskim, potem kasztelanem krakowskim i wreszcie hetmanem polnym koronnym, a w czasie wyprawy wiedeńskiej namiestnikiem króla Jana III Sobieskiego, czyli drugą osobą w Rzeczypospolitej, więc nie tylko szybko miasto rozbudował i murami obronnymi otoczył, ale i Akademię założył.\nPrawo do nauczania młodzieży w tym czasie mieli Jezuici, ale Andrzej Potocki zwolennikiem tego zakonu raczej nie był, gdyż żadnych zapisów na jego rzecz nie dokonał. Może i dlatego że Jezuici głosili, iż to nie Potoccy założyli miasto. Naprzód musiał więc Andrzej Potocki podnieść probostwo w Stanisławowie do rangi kolegiaty, gdyż również tej instytucji kościelnej przysługiwały uprawnienia do prowadzenia szkół. I wreszcie w 1668 roku Akademia otwarła podwoje. A. Potocki zarówno kolegiatę, jak i uczelnię w majątek w postaci licznych włości wyposażył, aby miały się z czego utrzymywać. Było to jak na owe czasy coś tak niezwykłego, że przejeżdżający w 4 lata później przez Stanisławów Fryzyjczyk Ulryk Werdum w diariuszu swojej podróży zwrócił uwagę na wysoką szkołę z pięciu profesorami jako na wielką osobliwość miasta. W Akademii po łacinie i po polsku uczono scholastyki, retoryki, filozofii, matematyki i historii, a także greki.\nPowstanie uczelni, do której przyjmowano młodzież już czytać i pisać umiejącą, na uważanych za dzikie Kresach, wywołało wówczas nie tylko duże wrażenie na całych tych ziemiach, ale również podziw we Lwowie i Krakowie. I nawet liczne wojny, które się przez Stanisławów przetoczyły, nie zniszczyły uczelni, która szybko zyskała miano Aten Pokucia, bo o Arystotelesie i greckich filozofach tam wykładano.\nPo różnych perypetiach w 1716 roku szkołę przejęli Jezuici, którym pozwolono osiedlić się w Stanisławowie. Głównie też dzięki ich staraniom o finansowe wsparcie zebrano środki i zbudowano kościół oraz przylegający do niego gmach Kolegium, bo taka nazwa przysługiwała prowadzonej przez zakon szkole.\nKościół i Kolegium należą do najbardziej zabytkowych budowli miasta i razem z Kolegiatą są ozdobą placu Paderewskiego. Z tym tylko, że kościół Jezuitów w 1884 roku został przekazany biskupstwu greckokatolickiemu i przekształcony w cerkiew. W sumie jest to imponujący do dziś architektoniczny kompleks: świątyni i szkoły.\nZ pierwszym rozbiorem Polski Stanisławów opanowali Austriacy. Z miejsca też, w 1784 roku, zabronili nauczania po polsku i wprowadzili język niemiecki. Tak było do 1849 roku, kiedy po Wiośnie Ludów, która wstrząsnęła monarchią Habsburgów, dopuszczono częściowe używanie języka polskiego. W tym samym czasie na Węgrzech, gdzie Austriacy krwawo stłumili powstanie, w ramach restrykcji wręcz zakazano nauczania po węgiersku i o dziwo, do stanisławowskiego Kolegium zaczęli przyjeżdżać po naukę z pobliskiego Zakarpacia nawet Madziarzy. W Kolegium uczyło się w tym czasie do 500 uczniów, wszystkich zamieszkujących Pokucie narodowości – głównie Polaków, ale i Niemców, Ormian, Rusinów, Żydów, a także dzieci przesyłanych z Austrii urzędników.\nPod koniec XIX wieku w prowadzonej przez polskich nauczycieli już całkowicie po polsku szkole, i tylko z nauką niemieckiego jako języka obcego, zaczęły narastać patriotyczne nastroje, marzenia o odzyskaniu niepodległości. Pod tym wpływem do gimnazjum garnęło się coraz więcej polskiej młodzieży i w 1907 roku było już ponad 1000 uczniów. Wtedy też rozdzielono szkołę na dwa gimnazja. To właśnie młodzież z tych obu gimnazjów zaczęła wstępować do legalnych, jak „Sokół”, i konspiracyjnych organizacji, do POW oraz drużyn strzeleckich Piłsudskiego. A potem mnóstwo absolwentów i uczniów poszło do Legionów i walczyło o Polskę. Ogromną rolę w prowadzeniu szkoły przez te trudne lata odegrało dwóch dyrektorów. Franciszek Terlikowski skutecznie chronił uczniów na przełomie wieków przed restrykcjami austriackimi władz i policji, a dr Michał Jezienicki, który został dyrektorem w 1906 roku, przeprowadził szkołę przez cały wojenny czas. Był dyrektorem przez całe 20 lat i stał się głównym organizatorem polskiego szkolnictwa w Stanisławowie.\nPrzed odzyskaniem niepodległości raz tylko szkołę rozwiązano. Kiedy w grudniu 1918 roku rząd Ludowej Republiki Zachodniej Ukrainy przeniósł się ze Lwowa do Stanisławowa, władze oświatowe wezwały profesorów i nauczycieli do złożenia przysięgi wierności. Wszyscy solidarnie odmówili i musieli odejść. Cała młodzież poszła śladem wychowawców i gimnazjum rozwiązano. Już w maju 1919 roku, z nastaniem Polski, natychmiast wznowiono działalność, ale jeden rok nauczania został stracony.\nZnaczącym aktem w dziejach szkoły stało się nadanie jej w 1921 roku imienia jednego z jego bohaterskich uczniów Mieczysława Romanowskiego.\nDziesiątki stanisławowskich uczniów, wbrew surowym zakazom austriackich władz, brało udział w powstaniach. Naprzód w Wiośnie Ludów na Węgrzech, w szeregach polskich legionów i siedmiogrodzkiej armii generała Józefa Bema, a potem – przekradając się przez mocno strzeżoną granicę do rosyjskiego zaboru – w powstaniu styczniowym 1863 roku.\nRomanowski zapisał się wszakże najpiękniej zarówno swoimi wierszami, jak i bohaterską śmiercią. Mieczysław Jan Julian Romanowski urodził się w 1833 roku w Żukowie na Pokuciu, w zubożałej szlacheckiej rodzinie. Miał 11 lat, kiedy zaczął chodzić do szkoły w Stanisławowie i najlepiej, bo na najlepszy stopień „eminens” uczył się historii i geografii. Wprowadzonego po raz pierwszy przez oświatowe władze austriackie po ośmiu latach nauki egzaminu dojrzałości jednak nie zdał. Utrącono go na egzaminie z fizyki, raczej za krnąbrność, za pisywane już w szkolnej ławie patriotyczne wiersze, niż za brak wiedzy. A chyba głównie za to, że mając zaledwie 15 lat zorganizował w roku 1848 grupę uczniów, z którymi chciał przedostać się na Węgry, by tam wspomóc powstanie. I tylko zbiegiem okoliczności powstrzymali ich nauczyciele. Zrobił więc Romanowski maturę rok później w Kołomyi, by potem do 1857 roku studiować prawo na Uniwersytecie Lwowskim.\nPo zakończeniu studiów stał się liczącą postacią Lwowa. Pozostawał pod mocnym wpływem poezji Juliusza Słowackiego, pisał patriotyczne wiersze, zadebiutował jako poeta na łamach „Nowin” oraz „Wiadomości Literackich” i został pracownikiem Ossolineum. Współpracował z wychodzącym we Lwowie pismem dla ludu „Dzwonek”, prowadził działalność oświatową wśród młodzieży rzemieślniczej. I konspirował. Nawiązał kontakt z działającym w Warszawie trójzaborowym Komitetem Centralnym Narodowym i w 1862 roku stanął na czele miejscowej Ławy, czyli został przywódcą powstańczych przygotowań we Lwowie. Z chwilą wybuchu powstania, już 1 lutego, usiłował przedostać się przez granicę, ale został aresztowany przez Austriaków i przewieziony do więzienia we Lwowie. Tak się jednak złożyło, że komisarzem policji we Lwowie był jego kolega ze szkolnej ławy w Stanisławowie, Ferdynand Meidinger. I to on przyczynił się do uwolnienia Romanowskiego, któremu w marcu udało się przedostać do powstańców. Za wszelką cenę chciał walczyć. Przyjęto go do działającego na Roztoczu oddziału M. Borelowskiego. Został jego adiutantem, ale szybko zginął bohaterską śmiercią 24 kwietnia 1863 w jednej z pierwszych bitew stoczonych przez ten oddział pod Józefowem w Lubelskiem.\nRomanowski nie był jedyną wybitną postacią stanisławowskiego gimnazjum. Uczył się w nim urodzony w odległym o 40 km od Stanisławowa Hołoskowie, pod Otynią, poeta Franciszek Karpiński, autor słynnej pieśni Kiedy ranne wstają zorze i kolędy Bóg się rodzi.\nPrzyszli wybitni politycy, twórcy ruchu socjalistycznego w Polsce – bracia Ignacy i Feliks Daszyńscy, właśnie w stanisławowskiej szkole zaczęli głosić hasła równości i organizować tajne schadzki. Za co mimo celujących postępów w nauce w 1882 roku wykluczono ich ze szkoły.\nTo w I gimnazjum uczyła się cała stanisławowska inteligencja międzywojennego dwudziestolecia z prezydentem Wacławem Chowańcem i jego braćmi, wspaniały dowódca generał Stanisław Sosabowski, a także jeden z wielkich i niestety zapomnianych bohaterów wojny z bolszewikami, Bolesław Zajączkowski. To on 17 sierpnia 1920 roku dowodził słynną obroną Zadwórza, nazwanego polskimi Termopilami. Liczący 300 żołnierzy oddział powstrzymał wtedy natarcie konnej armii Budionnego na Lwów. W całodziennym boju zginęli wszyscy broniący kolejowej stacji w Zadwórzu Polacy, a ci, którzy przetrwali do ostatniego naboju, bo zabrakło amunicji, z Zajączkowskim na czele, odebrali sobie życie. Taką cenę zapłacono za powstrzymanie natarcia konnej armii Budionnego, co miało ogromne strategiczne znaczenie dla losów wojny.\nZaraz po odzyskaniu niepodległości, w ramach rozwoju szkolnictwa, powstało trzecie z kolei męskie gimnazjum w centrum miasta, przy ulicy Sapieżyńskiej, które zaczęło rywalizować z jedynką. To w tym gimnazjum uczył się, urodzony w Gwoźdźcu, a więc na Pokuciu, Jerzy Kawalerowicz. Rok mu brakował do zdania matury, kiedy zaczęła się wojna. Ale to w Stanisławowie zafascynował się filmem. Ojciec jednego ze szkolnych przyjaciół był właścicielem dwóch kin, w tym najlepszego w mieście kina „Ton”. I nie było filmu, którego Kawalerowicz by nie obejrzał. Tak się też złożyło, że jednym z pierwszych w życiu, jeszcze niemych filmów, który Kawalerowicz zobaczył, było Quo vadis. Stało się to w 1935 roku w Kołomyi w kinie „Mars” i zapadło Kawalerowiczowi w pamięć na całe reżyserskie życie. Jak również żydowski świat chasydów Gwoźdźca, a potem Stanisławowa. W dodatku wyrastał w polskiej rodzinie, która miała absolutny kontakt z wszystkimi zamieszkującymi Pokucie narodowościami.\nOjciec Jerzego był kierownikiem poczty w Gwoźdźcu i mówił wszystkimi językami okolicy, nie tylko jidysz, ale i po ormiańsku, bo Kawalerowiczowie mieli również ormiańskie korzenie.\nI obejrzany w Kołomyi film, a także żydowski klimat miast, w których się uczył i mieszkał, legły niejako u podstaw jego dążeń i wyreżyserowanych po latach przez niego filmów. Przede wszystkim Austerii, ale i finalnego w jego życiu Quo vadis, o czym zresztą opowiedział w wywiadzie-rzece Nie powtarzałem siebie, spisanym przez Waldemara Chrostowskiego i Mirosława Słowińskiego.\nW tym stanisławowskim wątku Kawalerowicza jest też pewien osobisty styk, gdyż w czasie niemieckiej okupacji mój ojciec zdecydował się na wycięcie niezwykle groźnego karbunkułu na karku. Rodzice Kawalerowicza przyjaźnili się z nami i zapamiętałem, jak przywieźli prawie nieprzytomnego i strasznie opuchniętego 19-letniego wówczas chłopca prosto do lekarskiego gabinetu mego ojca, który natychmiast go zoperował.\nCały polski system oświaty legł w gruzach we wrześniu 1939 roku po wkroczeniu Sowietów. Wprowadzili swoją 11-latkę i zlikwidowali szereg szkół, w tym wszystkie prywatne. Przestała istnieć moja ćwiczeniówka przy Seminarium Nauczycielskim na placu Trynidackim, w której ukończyłem trzecią klasę polskiej szkoły powszechnej. I o dziwo poszedłem znów do trzeciej klasy szkoły średniej, czyli radzieckiej jedenastolatki, bo o cofnięciu polskich uczniów o jedną klasę wstecz zadecydował Narodnyj Komisariat Oswity Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Rad. Była to szkoła nr 6, ulokowana właśnie w słynnym Kolegium. Z czego byłem niesłychanie dumny, choć z przedwojennego gimnazjum zostały tam tylko ławki i tablice. Oraz niesłychanie groźny pan tercjan, bo tak za polskich czasów nazywano gospodarza – woźnego szkoły. Był nim pan Stanisław Gąsior, były legionista, ojciec naszego szkolnego kolegi – najwyższego w naszej klasie i ogólnie lubianego Leona. Mieliśmy w szkole dawnych, polskich nauczycieli, ale też kilku radzieckich oraz komsomołorgów. Chodzili oni po klasach, czujnie węszyli, prowadzili obowiązkowe zajęcia o marksizmie i nakłaniali do wstąpienia do organizacji noszących czerwone chusty pionierów, do których nie chcieliśmy należeć.\nAteny Pokucia ostatecznie skończyły się w sierpniu 1941 roku z przejęciem władzy przez Niemców i wkroczeniem gestapo. Z miejsca aresztowano i rozstrzelano ponad 200 polskich nauczycieli, ponad 80 procent całego stanu. Wśród nich większość profesorów jedynki z dyrektorem Franciszkiem Junem oraz katechetą księdzem dr Julianem Tokarskim na czele.\nZ mnogości szkół zostawiono dla polskiej ludności tylko dwie 7-klasowe szkoły powszechne i jedną 4-klasową. Nauka nie była przecież potrzebna przyszłym niewolnikom. Nawet języka niemieckiego w programie nie było. Tyle tylko, że jedną z tych dwóch polskich szkół pozostawiono nadal w słynnym za polskich czasów budynku Kolegium. I jeszcze dwa lata do niej chodziłem. Ale nie było już naszych dawnych nauczycieli ani tercjana Gąsiora. Niemcy aresztowali go i rozstrzelali razem z naszymi nauczycielami. Nie tylko w mojej, ale i we wszystkich klasach było teraz po 60–70 uczniów. O nauce mowy nie było, zwłaszcza że co chwila pojawiali się zupełnie nowi, całkiem obcy chłopcy, którzy po kilku tygodniach przestawali przychodzić. W taki sposób ukończyłem jeszcze klasę 5 i 6. Siódmej już nie, bo jesienią udało się nam uciec na Węgry, co szczegółowo opisałem w mojej pierwszej książce Kresy Kresów, Stanisławów.\n2137874 odwiedziny od 5 stycznia 2004 roku


To prawdziwy rekordzista! Najstarsze drzewo na świecie\nJako pierwszy zasugerował to dr Jonathan Barichivich, chilijski naukowiec z Laboratory for Sciences of Climate and Environment (LSCE), wykorzystując połączenie modeli komputerowych i tradycyjnych metod obliczania wieku drzew. Oszacował on, że Alerce Milenario musi liczyć prawdopodobnie ponad 5000 lat. To prawdziwy “staruszek” w świecie przyrody! To by oznaczało, że drzewo jest o co najmniej jeden wiek starsze od sosny Methuselah, która pod swoją sękatą korą ma 4853 lat rocznych przyrostów.\nNiestety, wielu dendrologów jest sceptycznie nastawionych do rewelacji dr Barichivicha, ponieważ jego badanie nie objęło pełnego zliczenia wszystkich słojów. Część botaników jest jednak otwarta na możliwość, że Alerce Milenario jest najstarszym drzewem na świecie.\nNa początku 2020 r. Barichivich i Lara wycięli część Alerce Milenario za pomocą wiertła w kształcie litery T. Niestety, nie mogło ono dotrzeć do centrum drzewa, więc naukowcy postanowili sobie ułatwić szacowanie wieku rośliny dzięki modelowaniu statystycznym. Uczeni wykorzystali dane pochodzące z rdzeni innych ficroji oraz informacje o tym, jak czynniki środowiskowe wpływają na wzrost drzewa. Przeprowadzono złożoną symulację, która jednoznacznie wykazała, że ficroja Alerce Milenario powinna liczyć 5484 lat, a już na ponad 80% drzewo ma ponad 5000 lat.\nBotaników trudno jednak przekonać, bo to tradycyjne zliczanie słojów jest uważane za złoty standard określania wieku drzewa. Żadne inne metody, niezależnie jakby nie były dokładne, nie są tak cenione przez denrochronologów. Dr Barichivich jest tego świadomy i wkrótce zamierza opublikować pracę, która aspekt ten uwzględnia.\nNa potwierdzenie długowiczności Alerce Milenario trzeba jednak poczekać, a kulisy odkrycia można przeczytać w Science.


Forum Bractwa Rivendell :: Zobacz temat - Czym jest mądrość?\nForum Bractwa Rivendell Strona Główna » Podzamcze Grodu Bractwa Rivendell » Plac Grodu [Dziedziniec] » Wieża Filozofów » Czym jest mądrość?\nWysłany: 2007-05-06, 16:23 Czym jest mądrość?\nRozważania na temat "Wyższości elfów nad ludźmi" natchnęły mnie do założenia tego tematu. Bez specjalnych wstępów zacytuję kawałem siebie z tamtego postu i może to wystarczy...\nJej nie da się nauczyć.\nMądrość w swojej istocie... a co to jest naprawdę. Czy umiejętność dokonywania wyborów? Czy umiejętność bezkonfliktowego życia? Czy może to jest właśnie posiadanie wiedzy??\nWysłany: 2007-05-06, 16:41\nMądrość... ja myślę że jest to umiejętność "życia" , to jaki jesteś, jak się zachowujesz w danych sutuacjach(zwłaszcza tych trudnych), jak radzisz sobie w kantaktach z ludżmi, czy umiesz dyplomatycznie odpowiadać na trudne pytania... , kim chcesz być, jaki masz stosunek do poglądów innych, jakie są twoje... - moim zdaniem, to są czynniki wpływające na mądrość....\nTo że ktoś ma dobre oceny w szkole i łatwo mu idzie nauka to nie znaczy że posiada mądrość. Mądrości nie nauczysz się z ksiąg.. choć mogą one ci pomóc lepiej zrozumieć świat, dzięki nim możesz zdobyś wiedzę , a nie samą mądrość... która wypływa z życia, praktyki, z tego co robisz.... mądrość jest pewnego rodzaju Doświadczeniem życiowym...\nTakie jest moje zdanie.. może trochę niejasne.. ale starałam się napisać to w miarę przystępnie..\nWysłany: 2007-05-06, 17:24\nCóż, oficjalna definicja mówi, że mądrość jest to umiejętność praktycznego zastosowania swojej wiedzy, ale też to co mówiła Maryen, czyli umiejętność podejmowania właściwych decyzji i zachowań...\n"Czy umiejętność dokonywania wyborów?"\n"Czy umiejętność bezkonfliktowego życia?"\n"Czy może to jest właśnie posiadanie wiedzy??"\nCóż, niektórzy filozofowie (Platon? Arystoteles? nie pamietam) utożsamiali mądrość z posiadaniem całkowitej wiedzy. Tak samo filozofowie Dalekiego Wschodu uważają mądrość za stan całkowitego oświecenia... tak czy owak jest to kwestia sporna.\nWielu ludzi myli mądrość z inteligencją, a to są dwie różne sprawy. Inteligencja mówi o tym, czy zrozumiemy dane zadanie, a mądrość nam podpowiada jak je rozwiązać. Ja uważam że te dwie cechy dopełniają się. Co komu z możliwości przyzwajania ogromnej ilości wiedzy dzięki swojemu wysokiemu ilorazowi inteligencji, skoro nie będzie potrafił jej wykorzystać? Mądrość to taka praktyczna inteligencja xD Przynajmniej moim zdaniem ^^\nEDIT: Yaay, nie zauważyłem że ten temat jest w podzamczu... ma nadzieje że krasnoludy też mogą tutaj pisać ^^ gomeeenasai ^^\nWysłany: 2007-05-09, 20:32\nMaryen. no po prostu sama bym lepiej tego nie ujęła. Masz rację,a przynajmniej Ja zgadzam się z tobą co do tej kwestii. Widać ,że jak tak piszesz masz troszkę z taj całej mądrości\nWysłany: 2007-05-13, 19:47\nmyślę że weszliście na właściwy trop z tą mądrością:)\nmądrość to droga przemyśleń, węwnętrznej dojrzałości i doświadczeń.\nto droga naszych decyzji, chociaż przecież nie zawsze trafnych, droga siły z jaką opieramy się przeciwnościom;)\ndodałabym jeszcze do mądrości radość. radośc z każdej chwili, która jak wiemy jest ulotna i nadzwyczaj szybko ucieka ludziom, którzy o niej zapominają, szukając dla siebie trwalszych i bardziej widocznych form czasu\npo tej gadce może powiem co mnie tutaj sprowadza:]\njestem ciekawa waszego bractwa i zastanawiam się czy nie chciałabym do niego wstąpić:P\nuważam się za pełnowartościowego elfa, który niestety nie zna we wrocławiu żadnych elfów:(\nWysłany: 2007-05-16, 21:09\nMH......... czym jest "mądrość" ? Mh....... czym? Czy skupimy się na "tu i teraz", czy wertować będziemy mądrości od.... do...... czyli.... dobra.... nie będę motał, chociaż znam takie przysłowie " Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia"! A jaki jest mój punkt.. widzenia? Mądrość....to tak skomplikowane i możemy polegać wyłącznie na intuicji, bo Enstein z IQ 70, czyż nie był mędrcem, który przekroczył barierę czasu - w epoce swej troszkę wyśmiewany, to nie jedyny przypadek! - Leonardo, Kopernik, Staszek z Pawłowic, który w latach 60-tych skonstruował super silnik do samochodu, ale..... No i na czym polega ta mądrość? Moim skromnym zdaniem, to każdy tą mądrość ma w sobie!!! To, że środowisko, w którym sie wychowuje, to, że nie trafia na odpowiedni moment....cóż....... Ale jeśli ktoś poszukuje, coś go nurtuje, czuje, że mu brakuje i próbuje ot tak od początku i znowu i znowu i jest otwarty na "to i owo"!!! To jest dla mnie mądrość XXI wieku i wieków od narodzenia po.......... tego nikt nie wie!!! Mój punkt widzenia jest taki: dopóki wiesz , że żyjesz, dopuki coś Cię dziwi, niepokoji, jesteś w stanie ...pomimo 150 lat dojrzeć co tkwi w dziecięcym sercu i zaśmiać się na typowe "ble, ble łuja buja" dziecka! Wysłuchać jego opowieści z należytym szacunkiem i powagą...tak to jest dla mnie mądrość!!! Nie wychwalanie, życie, że wiem, bo.... "brrrrr"...... itd!!! Mądrość słucha i wyciąga wnioski i koi się przed niewiadomym, bo... mądrość poznaje i to wciąż do końca swego istnienia! A nie wie z założenia... tak z założenia to głupota!!!!!! Więc.................................................\nBądżcie mądrcami swego życia!!! To niepokój, to ciągłe poszukiwania, dziwienia się,\npowodują, że stajemy się .......Mędrcami" na swój jednorazowy sposób, naszego..... Życia!\nWysłany: 2007-05-19, 20:12\nmacie jakiś następny temat?\nbo na ten już chyba sobie odpowiedzieliśmy..\nWysłany: 2007-05-21, 19:33\nProszę bardzo. To może teraz o prawdzie?\n"Prawda, jest to stan zgodności z rzeczywistością"\n"Prawda jest jak dupa - każdym a swoją"\nPolicjant z Kielc\nPierwsze zdanie sugeruje istnienie jakiejś prawdy absolutnej, drugie wręcz przeciwnie. Po stronie którego z tych myślicieli byście stanęli?\nWysłany: 2007-05-26, 12:13\nistnieje rzeczywistość. rzeczywistość jest prawdą sama w sobie\na dopóki ludzie posługują się słowami dopóty w ich mowie powstawać będa kłamstwa\nWysłany: 2007-05-28, 20:49\nA czy niedomówienie jest kłamstem? Wkońcu nie jest nieprawdą a jednak służy oszukaniu drugiego człowieka - celowo lub nie.\nWysłany: 2007-06-01, 18:06\nwszystko zleży od punktu widzenia\nzależy do czego dążymy tutaj w dyskusji czy do ogólnego określenia prawdy czy do błądzenia po zawikłanych ścieżkach, które prowadzą do następnych pytań\nja podałam swoją wersję prawdy, chociaż przecież jest ona tak ogólna że przydałoby sie ją zawęzić, tylko do czego zawężać? dużo tu ścieżek...\nprawda oznacza szczerość. nie tylko w słowach ale i w życiu. tyle w sumie temat jest dla mnie dośc nieskomplikowany, bo ja właśnie tak żyję. szczerze i nie widzę problemów:P\nWysłany: 2007-06-12, 20:08\nMądrość w najbardziej minimalnym sensie to umiejętność podejmowania uzasadnionych decyzji, które w dłuższej perspektywie przynoszą pozytywne rezultaty. W innym ujęciu można powiedzieć, że mądrość to umiejętność praktycznego wykorzystywania posiadanej wiedzy.\nW tym sensie można np. mówić o mądrości nauczyciela, który wykorzystując swoją wiedzę pedagogiczną radzi sobie z kształceniem niesfornego ucznia, czy mądrości szefa, który w oparciu o posiadaną wiedzę fachową i praktyczną znajmość stosunków międzyludzkich skutecznie zarządza wieloosobowym personelem.\nWysłany: 2007-06-17, 13:15\nWięc chyba znalexliśmy już definicję:]\nWysłany: 2007-07-24, 06:18\nMoim zdaniem, jeżeli dyskutujemy o mądrości, warto skupić się na tym, jak do niej dążyć, a nie na tym, jaką ładną naukową definicję podać, żeby nikt się nie czepiał. Koń, jaki jest, każdy widzi.\nZgadzam się z Maryen, gdy pisze, że mądrość i wiedza nie wynikają z siebie nawzajem. Można zamknąć się w twierdzy i czytać i czytać i czytać, ale co z tego przyjdzie? Po co komu wiedza, gdy i tak nigdy nie wyjdzie w świat, by z niej korzystać? Czy ktoś taki jest mądry?\nMyślę, że mądrości nie można się nauczyć. Trzeba do niej dojść. Nikt tego nie zrobi za nas, żaden nauczyciel, ale inspiracje widać wszędzie dookoła, gdy ma się oczy otwarte. Uważam, że mądrość polega między innymi na znajdowaniu takich inspiracji. Na zadawaniu właściwych pytań. Na szukaniu, szukaniu i jeszcze raz szukaniu. Samemu.\nOsoba mądra jest zawsze świadoma swoich ograniczeń. Podczas dyskusji swoje zdanie wygłasza spokojnie i z szacunkiem do innych, bo wie, że nikt nie jest wyrocznią i każdy może się mylić. Dlatego gdy zobaczę, że ktoś krzyczy, by przekonać kogoś do swojego zdania, wiem od razu, z kim mam do czynienia.\nNa koniec dodam parę cytatów, może to Was zainspiruje\n"Mądrzy ludzie patrzą i słuchają jak małe dzieci" - Lao Tzu\n"Mądrość to córka doświadczenia" - Leonardo da Vinci\n"Dążąc do mądrości, pierwszym krokiem jest milczenie, drugim - słuchanie, trzecim - pamiętanie, czwartym - ćwiczenie, a piątym - uczenie innych" - Ibn Gabirol\n"Mądry człowiek stworzy więcej możliwości niż znajdzie" - Francis Bacon\n"Głupiec się dziwi, mądry się pyta" - Benjamin Disraeli\n"Starość nie zawsze przynosi doświadczenie. Czasem przychodzi sama" - ?\n"Wiedza dzieli świat. Mądrość go łączy" - ?\n"Nie wstyd nie wiedzieć, wstyd nie chcieć wiedzieć" - ?\nMądrość moim zdaniem nie ma nic wspólnego z wykształceniem, jednak z wiedzą z pewnością. Wiedza to nie Istnieje też coś takiego jak wiedza praktyczna, czyli taka która przy odpowiednim zastosowaniu przydaje się w życiu. Człowiek mądry, to taki, który swoją wiedzę potrafi właśnie w praktyce zastosować. Wikedzieć nie znaczy potrafić, wykuć na pamięć potrafi każdy, nieliczni tylko naprawdę dobrze wykorzystują to czego się nauczyli. Nie wystarczy znać anatomię człowieka, wykaz chorób i leków by być dobrym lekarzem, nie wystarczy wiedzieć jak się pisze książkę, by stać się pisarzem. Nie ważne jest to co człowiek wyczyta, ale to jak potrafi wprowadzić to co wyczytał w życie.\nInny aspekt mądrości to tzw. "mądrość życiowa" oparta na doświadczeniu i umiejętności korzystania z niego. Ten, kto wiele przyżył i potrafił wyciągnąć ze swoich doświadczeń konkretne wnioski posiadł prawdziwą mądrość. Owszem, można posiadać wiedzę teoretyczną, na zasadzie " kiedy coś tam, należy zrobić coś tam" jednak jeżeli samemu się takiej sytuacji nie przeżyło, tak naprawdę nic się na jej temat nie wie. Teoria i praktyka to dwie różne bajki. Z samą teorią człowiek daleko nie zajdzie. Komputera też nie można nazwać mądrym, bo to tylko maszyna, nie myśli samodzielnie. Człowiek, którego wiedza jest jedynie eoretyczna jest jak taki komputer. Wiedza nie poparta doświadczeniem przywodzi mi na myśl kogoś, kto wie, że trawa jest zielona bo tak mu powiedzieli, ale jest niewidomy i nigdy nie widział trawy, nie ma nawet pojęcia co znaczy "zielona". Tu znajduje swoje miejsce także taka prymitywna dość "mądrość ludowa" - " nie ucz ojca dzieci robić". Brzmi durnie, ale taka jest prawda, najlepiej wie coś ten, kto najwięcej w tej kwestii przeżył. Na temat rodzenia dzieci przykładowo wie więcej matka pięciorga dzieci niż absolwentka położnictwa, która właśnie skończyła szkołę, ale jeszcze nigdy nie uczestniczyła w porodzie. Ma wiedzę teoretyczną owszem, ale co z tego kiedy tak naprawdę nie ma pojęcia jak wygląda poród, co się czuje podczas niego itd. Owa matka przeżyła to tyle razy, że jest ekspertem w tej kwestii mimo, że nie przeczytała na ten temat żadnej książki i skończyła tylko siedem klas podstawówki za okupacji.\nNie wystarczy jednak czegoś przeżyć, trzeba jeszcze umieć ze swoich doświadczeń korzystać. Są ludzie, którzy nie wyciągają wniosków z niczego, co przeżyją, nie uczą się na błędach i popełniają te same w kółko do późnej starości. To są właśnie ludzie głupi, którzy mimo, iż przeżyli niejedno, niczego ich to nie nauczyło i jak głupi się urodzili tak głupi umierają.\nZaczęliście też dyskusję o prawdzie. Bardzo mnie ten temat zaciekawił, szkoda, że się urwał. Pozwolę sobie więc do niego wrócić.\nUważam, że nie ma prawdy uniwersalnej, tyle "prawd" ile punktów widzenia, tych z kolei tyle, ilu ludzi myślących. Dla każdego praktycznie wszystko może mieć inny wymiar i być czymś zupełnie innym. Widząc coś, kilka niezależnych osób opisze to inaczej, dla jednych ta sama gwiazda będzie błyszczącym punktem na niebie, dla innych planetą oddaloną o miliony lat świetlnych, jednym ten sam obłok przypomina barana pasącego się na łące, innym rozwijający się kwiat róży, na jeszcze komuś fryzurę nauczycielki fizyki z jego liceum. Kto z nich mówi prawdę? Odpowiedz brzmi: każdy, mimo, że wszyscy mówią co innego. Dlaczego jeśli ja widzę białą ścianę, ktoś inny nie może jej widzieć jako niebieską? Może to brzmi abstrakcyjnie, ale nie udowodnię mu przecież, że ściana jest biała i nie może widzieć, że jest ona niebieska. Kto z nas ma rację? Dlaczego akurat ja, a tamten kłamie bądz jest wariatem? Skąd mogę wiedzieć, że to nie ja widzę fałszywy kolor a on prawdziwy? Wobec tego uznaję z góry, że nie ma jednej, słusznej prawdy, że dla każdego prawda może być inna. Nigdy nie mogę mieć pewności, że to co widzę istnieje, a nie jest moim urojeniem czy fantazją, a tego czego nie widzę nie ma ( a dlaczego nie może to istnieć tylko ja tego z jakiś powodów nie zauważam lub nie mogę dostrzec?). Nikt nikomu nie jest w stanie tak naprawdę udowodnić swoich "prawd". Więc może tych "prawd" jest po prostu nieskończenie wiele? A może nie istnieje coś takiego jak prawda są tylko punkty widzenia? Jak dla mnie nieistotne, na jedno wychodzi, żadnej "prawdy" nie można z góry przyjąć jako "jedyną, słuszaną i uniwesalną prawdę, taką samą dla każdego".