Listopad, 2006 | Scovron\nO uczciwej pracy – „z pamiętnika obiecującego chirurga vol.1 – czyli Siostro, dzisiaj basen z drugiej strony poproszę!”\nOpublikowano 26 listopada 2006 Autor: scovron\nNieformalne Stowarzyszenie Blogersów Podkarpacia (Ja, Papa, Aga i Lou) zwykło organizować swoje posiedzenia w sposób spontaniczny, w gościnnych pomieszczeniach tawerny. Po dwóch piwach do stolika NSBP przeważnie dosiada się kilka innych osób, celem nabycia praw członkowskich honoris causa. Kiedyś do mesy zaglądnął gość niezwykły – nadzieja polskiej chirurgii, najlepszy chirurg wśród kapitanów i najlepszy kapitan wśród chirurgów – lekmed Jakobi. Wieczór mijał pod znakiem pełzającego znietrzeźwiania. W zaawansowanym stadium posiedzenia (w niektórych przypadkach przyjmujących coraz wyraźniejszą formę pochylenia, nierzadko ciążącego ku pokładzinom), lekmed Jacobi spytał, a jaka to okazja. Próbowałem wytłumaczyć, że:\na) zaręczyłem się z Lou\nb) Młody zaręczył się z Lou\nc) Papa zaręczył się z Lou\nd) A może zaręczamy się właśnie między sobą, co w przypadku moim i Młodego na kilometr pachnie kazirodztwem\nPotem wytłumaczyłem, że na co dzień prowadzimy blogi, a poza tym fajnie jest się napić, na zdrowie. Jakobi powiedział, że na zdrowie i też myślał o prowadzeniu bloga, ale w sytuacji gdy nierzadko dwa razy w tygodniu spotyka go zaszczyt pełnienia dyżuru przez 36 godzin non-stop, o regularnej pracy nie wspominając, to później już troszeczkę mu się nie chce pisać. I w tym momencie zrodziła się nieśmiała myśl, żeby użyczyć wspomnieniom lekmed Jakobiemu łam mojego bloga. I auto-maestrii w operowaniu:) słowem, oczywiście.\nPóźniej wytrzeźwieliśmy. O dziwo, z miliona wątków poruszonych krytycznego wieczora, ten jeden zapamiętaliśmy.\nPostanowiliśmy przyjąć następującą konwencję: najpierw spotykamy się przy piwie i tam gadamy o pracy. Potem siadam i piszę. W osobie pierwszej, acz z wyraźnie zaznaczonym znojem podjęcia się przez mnie zadania wcielenia w postać obiecującego chirurga urazowego. Następnie przesyłam w celu sprostowania niezamierzonych przeinaczeń lekmed Jakobiemu i po autoryzacji naciskamy przycisk „publikuj”. Wiodący wątek i (mające znaczenie dla rozwoju fabuły) osoby występujące w poniżej przedstawionym poście są autentyczne, zaś otoczka fabularna – … też jest autentyczna, tyle że moja:)\nZwykły dyżur; zmrok ściele się za oknami, a my pomiędzy jedną a drugą operacją ze zdziwieniem widzimy, że los tak pokierował tokiem zabiegów, że po raz pierwszy od tygodnia spotkaliśmy się we czterech: Ordynator, lekmed Lancet, lekmed Pavulon i ja.\nCzłowiekowi wydaje się, że nic go nie zaskoczy – ciało ludzkie poznawaliśmy przez lata studiów i praktyk, zaś po przypadku Marka Sz., którego przywieźli kiedyś na pogotowie z żyletką w górnej partii jelita cinkiego, ale – mimo to – szczęśliwego, gdyż wygrał zakład o dwa piwa, zdawało się, że i o peryferiach psychiki wiemy stosunkowo dużo.\nCzas między jedną a drugą operacją spędzaliśmy w gabinecie ordynatora. Jedni pili kawę, inni kończyli wczorajsze śniadanie, zaś jeszcze inni…\n- Państwo na „n” w Ameryce Środkowej, na dziewięć liter? – spytał ordynator, człowiek dystyngowany i kulturalny, wykorzystujący każdą chwilę na ćwiczenia intelektualne. Zastanowiłem się, ale Lancet był szybszy:\n- Niemczyccy. Odkładali przez ostatnie dwa lata, żeby spędzić tydzień na Karaibach.\n- A jak to się pisze? – spytał dla pewności ordynator, Lancet przeliterował i już można było uzupełnić wolne pola.\nI znowu kilkanaście sekund ciszy sączącej się w leniwy wtorkowy wieczór, w miejscu zawieszonym między salami operacyjnymi.\n- „Drobnoustrój” lub „z pozbycia się tego zasłynął Kopciuszek”? – ordynator ponownie się zasępił.\nBiologia zawsze była moim ulubionym przedmiotem. A błysnąć przed przełożonym – zawsze warto. Nie zastanawiałem się ani sekundy.\n- Rzęsistek pochwowy! – wypaliłem pewny swego.\n- Motylica wątrobowa? …jelitek czwóroczny? … euglena microbis?\nWpadłbym na to o co chodzi, słowo honoru, gdyby nie…\n- Czerwony alarm! – do pokoju socjalnego wparowała zdyszana pielęgniarka – Ruchy – kluchy leniwe, zabieg ordynatorski…\n„Zabieg ordynatorski” oznacza w nomenklaturze medycznej „przypadek nadzwyczajny”. Przeważnie polega na dosztukowaniu kończyn do kadłuba, w celu stworzenia masy człowiekopodobnej. Ewentualnie – na wykonaniu innej, rzadko spotykanej operacji. Sporadycznie – coś jeszcze innego. Zawsze zbieramy się wtedy do asystowania i obserwujemy mistrza w akcji. Są chwile, gdy operuje tak brawurowo, że po zakończeniu klaszczemy i wręcz prosimy go, aby na bis wyciął jeszcze migdałki. Rzadko się daje skusić, niestety. Ordynator, gdyby urodził się sto pięćdziesiąt lat wcześniej, to wygryzłby doktora Frankensteina na pozycji chirurga wszechczasów – ten człowiek potrafi wszystko.\nTym razem krzyżówka okazała się wyjątkowo interesująca i jako prowadzącego operację ordynator wskazał Lanceta.\nPrzed salą operacyjną w towarzystwie pielęgniarki czekała zapłakana kobieta. Pani Jadzia próbowała ją pocieszyć. Kiepsko jej szło. Na Sali czekał już owinięty całunem mężczyzna. Leżał na brzuchu. Czyli – pewnie nerki… Lancet podszedł do kobiety i przeprowadził wywiad. Wysłuchał w skupieniu i zaskoczył nas, gdyż pozwolił jej również asystować przy operacji*. Myjemy ręce, Lancet referuje problem.\n- Ciało obce, długości 24 centymetrów, średnica – ok 2,5 cala, kolor czarny, tworzywo sztuczne z elementami metalowymi, zasilany 2 bateriami typu „paluszek”, możliwy stan zapalny odbytu i perforacja okrężnicy…\nMówił to głosem tak beznamiętnym, jakby właśnie kupował trzy opakowania proszku do pieczenia w sklepie na rogu. Albo jakby co najmniej 2 razy dziennie wyjmował mężczyznom wibratory w całości zassane do jamy kloacznej. Kontynuował.\n- … widoczny obrzęk zewnętrzny – zawiesił głos i spojrzał na ocierająca łzy kobietę – Krwawienie było?\n- Tak – pociągnęła nosem – Ostatni raz jakiś tydzień temu…\nGłos doktora był tyleż opanowany, co łagodny.\n- Nie pytam o panią… – Wymownie spojrzał na chorego.\n- Aaaa, …nie, nie zauważyłam – kobieta zdawała się być wybitnie rozkojarzona.\nLancet zarządził znieczulenie ogólne. Odsłonił całun. Faktycznie, obrzęk zewnętrzny bardzo widoczny. Lancet wziął sprawę w swoje ręce i organoleptycznie sprawdził położenie ciała obcego. Jednym palcem. Potem drugim i trzecim. Wyraz twarzy pacjenta był wybitnie nie na miejscu. Zgrabnie manewrując palcem wskazującym prawej i serdecznym lewej ręki, Lancet ujawnił nam prawdę głęboko tkwiącą w człowieku.\n- Klem maczaczkowy… – poprosił. Podałem. Przyjrzałem się problemowi\n- Ostrożnie, doktorze – szepnąłem\n- A to czemu – spytał zdziwiony, niemniej dłoń trzymająca klem znieruchomiała.\n- Przełącznik… Jeśli baterie doszczętnie się nie wyczerpały, to może wejść głębiej…\nDoktor przyjrzał się uważnie.\n- Faktycznie… – staraliśmy się porozumiewać szeptem; dookoła unosiła się atmosfera mrocznej, a nieznanej tajemnicy… czuliśmy się jak saperzy na polu minowym wroga.\n- Siostro! – głos Lanceta znowu zabrzmiał gromko i pewnie – Proszę podłożyć basen od drugiej strony… tak na wszelki wypadek… – spojrzał na kobietę – chyba że przyszli państwo wymienić baterie. Lekmed Jakobi – spojrzał na mnie – mamy na stanie oddziału jakieś radio na „paluszki”?\n- Nie, ale u „Paszkwila” stoi wentylator na biurku – odparłem zgodnie z prawdą.\n- Dobrze… Aha, jednak wyciągamy? Jest pani na 100% pewna? Dobrze, klient nasz pan. Pani Jadziu, mikulicz proszę… A co my tam jeszcze mamy… Proszę notować: ciało obce numer dwa, długość ok. 26 centymetrów, kształt – cylindryczny zwężający się ku dołowi. Materiał elastyczny, najprawdopodobniej guma lub latex, nawilżony, z wypustkami. Obiekt numer jeden w całości znajduje się w obiekcie numer dwa – uśmiechnął się łagodnie do zapłakanej kobiety – Bardzo słusznie. Bezpieczeństwo przede wszystkim.\nKobieta spazmowała w płaczu. My bezskutecznie staraliśmy się zachowywać powagę. Redutą Ordona opanowania był Lancet. I jego pacjent.\n- Proszę się nie przejmować, wszystko będzie dobrze – uspokajał doktor, z maestrią operując kombinerkami** – Kiedyś znajomy z Katowic opowiadał mi, jak wpadł do nich na oddział wybitnie rozbawiony taksówkarz, prowadzący pacjenta, który wsadził sobie do ust żarówkę i nie mógł jej wyjąć. Drobny zabieg, acz niestety – inwazyjny. Trzeba było leciutko naciąć kącik ust z jednej strony. Szybko się zresztą zagoiło, dzisiaj prawie nie ma śladu. Natychmiast po zabiegu zadzwonił do mnie podekscytowany, gdyż nigdy w życiu nie spotkał się z takim przypadkiem. Ale to był jego szczęśliwy dzień, bo pół godziny później z tą samą przypadłością przywieziono tego taksówkarza…\nOperacja trwała niecałe dziesięć minut, zakończyła się absolutnym sukcesem. O wybitnej rzetelności Lanceta świadczy fakt, że po wszystkim zwrócił państwu uwagę, że nie zadeklarowaliście państwo dwóch przedmiotów do depozytu przed wejściem na blok operacyjny, ale my jesteśmy uczciwi, siostro, proszę obydwa przedmioty zapakować w woreczki i zwrócić państwu…\nUwielbiam tego człowieka!\nWtorek potoczył się dalej według utartego schematu.\nCertyfikat wiarygodności notki „Z pamiętnika obiecującego chirurga, vol.1”):\n1. Badanie merytoryczne\nZdarzenia główne (weryfikacja typu prawda/fałsz) : 100%\nWątki poboczne (określenie w % wiarygodności w kontekście fabuły): 10%\n2. Badania statystyczne\nLiczba bohaterów głównych (%): 75%\nLiczba bohaterów drugoplanowych (%): 30%\nWiarygodność rysu psychologicznego bohaterów głównych (%): 20%\nWiarygodność rysu psychologicznego bohaterów drugoplanowych (%): 50%\nOcena końcowa: Dopuszczono do publikacji\n(Warunek dopuszczenia do publikacji – 40% wartości maksymalnej)\nZamiast epilogu (napisany przez „Wątkodawce” lub „dawcy wątku”)\nHistoria o podobnym przebiegu zdarzyła się naprawdę. Niemniej pamiętaj, drogi czytelniku, o wrodzonej niedoskonałości najstarszej ze znanych form przekazu – przekazu ustnego, … no i o potędze ludzkiej wyobraźni takoż. Jeśli dodamy do tego kilka kropli wysublimowanych trunków zmieszanych z gryzącym, tytoniowym dymem, nawet najbardziej trywialny zabieg wycięcia pryszcza na skórze może stać się karkołomną, niebezpieczną i pełną pułapek operacją.\nNiech ta historia posłuży ku przestrodze;)\n* – no dobra, lekmed Jakobi zaznaczył, że nikt postronny nie ma wstępu na blok operacyjny: niemniej dla potrzeb narracji pozwoliłem sobie zrobić odstępstwo od reguły (przyp. Scv)\n** – W tym miejscu Lancet posłużył się mikuliczem, niemniej chciałem aby notka ta była bardziej przyjazna ludziom; a jak inaczej osiągnąć efekt swojskiej kameralności, jak nie przywołanie na myśl rzeczy znanych i swojski, jak choćby kombinerki, czy klucz francuski? (przyp.scv)\nI już zupełnie na koniec ogłoszenia duszpasterskie:\na) Wyjeżdżam jutro do Iberii, wracam w następny wtorek. Jak będę miał neta, to może się odezwę.\nb) Z lekmedem Jakobim planujemy – w miarę możliwości – współpracować. Mam jego rękopis dotyczący opisanego wydarzenia, jeśli znajdę czas to opublikuję.\nAHA: JEŚLI KTOŚ ZIDENTYFIKOWAŁ PERSONALIA LEKMED JAKOBIEGO, PROSZE O NIEUJAWNIANIE PERSONALIÓW W KOMENTARZACH!! z BÓLEM SERCA, ALE NA PROŚBĘ LEKMED JAKOBIEGO ZMUSZONY BĘDE TAKIE KOMCIE USUWAĆ;)\nWiatry skuliły się jak\nWokół siedmiu okrągłych wzgórz\nzamykają krąg swym wołaniem\nTak jak rana zamyka się w krwi\nTak jak dziecko niesione jest w worku i\nWatr plewi nabrzmiałe łąki\nI ściga uciekających prześladwców w morzu traw,\nW torfie, w mchu, ponad ociężałymi kamieniami, w łożysku rzeki\naż uklękną, biali i pokorni\nWśród zboża, zboża, zboża\nstanął kogut tata i\nCiosem słońca zapładnia osuwającą się dziewicę – ona\nnapina skrzeczący łuk jego grzebienia (…)\nO smutku i czarnej rozpaczy (życie straciło swój sens…)\nOpublikowano 22 listopada 2006 Autor: scovron\nSiedzę sam, w ciemnym pokoju bez okien i drzwi (no dobra. z jednym małym okienkiem)(przyda sie w następnym zdaniu). Przez niewielkie, zakratowane okienko podwieszone do sufitu sączy się blask. Nie dostrzegłbym go, gdyż głowę mam pochyloną. W dół. Dostrzegłem, gdyż matowa poświata odbija się w ostrzu żyletki przytkniętej do przegubu prawej ręki. Prawej, ponieważ zawsze chciałem być mańkutem… Nie, nie będę płakał! Chociaż…\nNie będzie jutra…\nKurde, to już sobie nawet pomarudzić nie wolno??? Sama sytuacja do przyjemnych nie należała, ale nie należę do osób, które lubią przejmować się duperelami zbyt długo. Wyszło na dobre, gdyż pojawiło mi się w głowie kilka pomysłów i przypomniałem sobie, że kiedyś też miewałem takowe i może to znak, że należałoby zacząć je realizować? Bez względu na to jak ta cała historia się skończy.\nSzogunowi siadło dziś coś na żołądek. Nie trzakał się, tylko jak stał, puścił pawika. I wczoraj zrobiłem coś podobnego. Coś mi siadło na żołądek. A wyszło publicznie, gdyż jakoś tak niespodziewanie i nagle się porobiło.\n„(…) Osobliwość godna uwagi: żaden z idących nie wyglądał na zniecierpliwionego obecnością dzikiej bestii uczepionej jego szyi i przylepionej do pleców. Wydawało się, że uważa ją za część siebie samego. Na ich zmęczonych i skupionych twarzach nie było ciebia rozpaczy; pod spliniczoną kopułą nieba, ze stopami zanurzonymi w kurzu równiny, równie beznadziejnej jak niebo, szli ze zrezygnowanym obliczem skazanych na weczną nadzieję,\nCały orszak przeszedł obok mnie i rozpłynął się w powietrzu na widnokręgu, tam gdzie zakrzywiona powierzchnia planety wymyka się ciekawości ludzkiego wzroku.\nPrzez kilka sekund uparcie chciałem zrozumieć tą tajemnicę; ale wkrótce spadła na mnie niezwyciężona Obojętność, przytłaczając mnie ciężarem jeszcze większym niż tamtych ich miażdżące Chimery,”\n„Każdy ze swoją Chimerą” z cyklu „Paryski splin”\nO rojeniu, ruchach i antyruchach\nOpublikowano 21 listopada 2006 Autor: scovron\nRoi mi się w głowie. Od myśli. Sypie się. Chciałoby się powiedzieć – wszystko. Oczywiście, że nie wszystko, ale jest coś takiego w człowieku, że fragment, może i istotny, choć zapewne nie najważniejszy, w momencie gdy się wali, to ma tendencje do chwilowego zawłaszczenia słowa „wszystko”.\nOd pewnego czasu miałem złe przeczucia. Nadmierna nerwowość, wszystko mnie wkurza, wewnętrzne przekonanie, że coś się zbliża. Coś drapie i nie daje spokoju, coś ukrytego w jakimś miejscu, równie nieistotnym co wyrostek robaczkowy. Drapie i się sączy. Przezornie nie rozlewa się, lecz zostawia plamy nieprzyjemnej wilgoci w środku. Człowiek uczy się z tym żyć. Z „tym”, pomimo że nie ma zielonego pojęcia, na czym „to” polega. Przyzwyczaja się do wilgotnych plam. Wytwarza pozór uspokojenia, w który zaczyna wierzyć. I to jest punkt przełomowy. Zwłaszcza w perspektywie, że w końcu ukazuje się w pełnej krasie to, co drapało i sączyło się.\nLikwidują audyt wewnętrzny w większości jednostek, w których prowadzony był obligatoryjnie. Powołali go do życia jakiś czas temu, nie ma pięciu lat od chwili, gdy padła idea, a trzech – od momentu, gdy zaczęło to przybierać realny kształt. Pokazali palcem – o, tam, wysoko, wisi poprzeczka. Jak przeskoczycie, to jesteście. Niektórzy przeskoczyli. Ja przeskoczyłem. Po drugiej stronie powstało pytanie: „No dobrze. I co w związku z tym?”, ponieważ twórcy audytu swą aktywność ograniczyli do zawieszenia poprzeczki, bez dbałości o to, na czym miałby polegać. Przez ostatnie trzy lata wspólnie, ci którzy przeskoczyliśmy, tworzyliśmy ramy metodyczne i merytoryczne audytu wewnętrznego w jednostkach sektora finansów publicznych w Polsce. Początkowo błądziliśmy po omacku, z czasem wypełniając narzuconą formę treścią. Po wielu miesiącach mogliśmy sobie powiedzieć, że wiemy już jak to wygląda, domyślamy się – jak powinno, damy radę.\nA wczoraj przesłali autopoprawkę do ustawy o finansach publicznych, w której stwierdzono: wystąpiliśmy przed szereg, wróć, trzeba zrobić kilka kroków w tył i zobaczyć, jak wyglądał punkt wyjścia. Ja nie twierdzę, że audyt był – po tych trzech latach funkcjonowania – bez wad. Ale ile w tym było winy nas, a ile osób, których zadaniem było opracowanie metod działania, wskazanie rozsądnego celu i programu realizacji tegoż? Czyli de facto tych, którzy ruchem pióra powołali nas do życia, a potem antyruchem – przekreślili (ok, jeszcze nie przekreślili; niemniej wiarygodne źródła podają, że poprawka przechodzi komisje w tempie ekspresowym)? Nie wiem.\nWiem natomiast, że sytuacja w której kilkaset osób w całej Polsce nakłoniono (w celu zrealizowania delegacji ustawowej) do poddania się niełatwemu postępowaniu weryfikacyjnemu, do pracy w warunkach braku jasnych wskazówek i po trzech latach mówi im się – i to by było na tyle, jest chora.\nZapis w ustawie o służbie cywilnej dodatkowo zabrania nam protestować.\nCoś mnie trapiło od dłuższego już czasu. Teraz wiem co. Można by powiedzieć, że się przygotowałem na moment, w którym niezidentyfikowany kształt zamienił się w coś realnego. Może tak. Co nie zmienia faktu, że czuję się, jakby ktoś mnie czymś walnął w głowę. Jak uczestnik eksperymentu socjologicznego. Życie potoczy się dalej. Dadzą mi wypowiedzenie. Lub przeniosą do innej komórki. Lub zachowają warunkowo komórkę u nas. Lub poszukam sobie czegoś innego.\nMoże sobie poradzę. A może nie.\nNie zmienia to faktu, że chyba nie lubię już Polski.\nO kultach i kinie\nOpublikowano 20 listopada 2006 Autor: scovron\nMłody i bieszczadnik wrócili z Anglii. Na kilka dni raptem. Tradycyjnie już, przywieźli ze sobą łódki – tym razem dwie. Odważni ludzie – na wózku własnej roboty. Wózek wyglądał wprawdzie solidnie, ale na dzień dzisiejszy nie istnieją żadne materialne dowody na to, że nadaje się do przewożenia czegokolwiek.\nMniej więcej raz na tydzień młody dzwoni z informacją, że ma na oku kolejną łódkę. Łódki młodego przeważnie kosztują mniej niż 100 funtów i wyglądają jak Hiroszima po nalocie. W każdym razie – jak wróci na dobre, to mam dziwne przeczucie, iż wiem, czym będziemy się zajmować. Przez długi, długi czas. I wcale nie chodzi mi o pływanie. Jednym z następstw odwiedzin macierzy przez Młodego jest tępy ból głowy, witający poranki przez kilka dni po jego przybyciu. Zastanawiające… towarzyszy temu zawsze suchość w ustach i irracjonalna niechęć do hałasu. W tych niezwykłych porankach pojęcie „hałas” obejmuje także odgłos kroków Szoguna.\nWczoraj zebraliśmy małą ekipke i poszliśmy do kina na polską komedię „JOB”. Nieoczekiwanie – film okazał się dla mnie ważny. Poważnie. Nie spodziewałem się, że kiedykolwiek w tym życiu obejrzę produkcję gorszą od „Wiedźmina”.\n„Wiedźmin” do tej pory brylował – fatalna reżyseria byłaby czymś, co wspominałbym latami, gdyby nie to, że wszelkie laury i splendor należą się scenarzyście. Chwilę autentycznego wzruszenia przeżyłem w momencie, gdy jedna z sióstr zakonu Melitete zaliczyła postrzał w pierś, chwyciła oburącz drzewiec strzały i osuwając na ziemię jęknęła „O Jezus, Maria!”. Jeszcze większy szacun za scenę, w której wiedźmin w poszukiwaniu Ciri wpada do jakiegoś zamku, urządza rzeź, a po jatce dopada do grupki dzieci z pytaniem: „Czy widzieliście może kilkuletnią dziewczynkę? Wyglądała mniej więcej – o, tak jak ta tutaj!”, na co dzieci chórem „Tak, widzieliśmy! Miała zupełnie zasłoniętą twarz!”. Sto lat bym myślał i bym nie wymyślił. W zasadzie „Wiedźmin” to jedyny film, w którym naprawdę doceniłem Żebrowskiego, którego nie znoszę. A zamiast Wolszczakowej, w roli Yennefer powinni zatrudnić Dancewicz (pomimo iż „Fakt” donosi, że maleją jej piersi)(o zgrozo – mówiłem że IV RP to nie jest najlepszy pomysł?).\nJOB zaczyna się sceną z krytykiem filmowym, który zgodnie ze swą profesją - poddaje niniejsze dzieło druzgocącej krytyce. Niby, że reżyser nic sobie nie robi z krytyki, bo wszyscy krytycy to niespełnieni debile i onaniście zapewne.. Już wtedy przemknęło mi przez myśl, że dominacja „Wiedźmina” jest zagrożona. Niestety, dalej było już tylko gorzej. Film nie wykazuje śladów fabuły. No dobra, wykazuje. Dziewczyna każe chłopakowi znaleźć pracy, ten musi nauczyć się języka, kupuje sobie zestaw do nauki przez sen, ale przez pomyłkę uczy się węgierskiego, nie podchodzi do rozmowy po angielsku, ale na szczęście ratuje życie węgierskiemu ambasadorowi, który zasłabł w parku, a że nie miał tłumacza, a po polsku ani be ani me, to go zatrudnił i żyli długo i szczęśliwie. Tyle fabuła, jestem pewien, że niczego nie ominąłem. Zebrane do kupy trwałoby może 15 minut. Na szczęście reżyser i scenarzysta wpadli na pomysł, żeby do 90 minut dobić skeczami typu: siedzi facet na sedesie i bardzo się męczy. W końcu udało się, wypchnął to co mu leżało na wątrobie, spojrzał w głąb i wykrzyknął:\n- Zośka! Chodź no szybko! I przynieś aparat!\nRobi zdjęcie i idzie do lekarza, pokazując mu zdjęcie i pytając czy kiedykolwiek widział coś takiego. Zgrabnym zakończeniem tego wątku jest komentarz zza kadru pojawiający się tuż przed końcowymi napisami: „Zapewne są państwo ciekawi, co było na tym zdjęciu… (ani trochę. Po półtorej godzinie beznadziejnego kina miałem ochotę na papierocha i coś ambitniejszego. „Super Express” chociażby, albo krzyżówkę z „Bravo girl”)… Nie pokażemy państwu, bo (tutaj narrator stłumił chichot) scenograf zgubił. Pokażemy w zastępstwie list koleżanki z wakacji w Turcji…”\nI pokazali kartkę z napisem „Droga mamo, bawię się świetnie, poznałam chłopca, dzisiaj jedziemy do niego do domu, mówi, że ma na imię Harem”.\nTyle. Boki zrywać. Dowcip w sumie niezły, ale tak stary i oklepany, że wręcz nie wypada z niego korzystać. Tym bardziej w kinie.\nJa nie mam nic przeciw tzw. rynsztokowemu poczuciu humoru. Uwielbiam South Park, a i Pythony czasem do tej kategorii sięgali. Problem w tym, że nie wystarczy sfilmować kogoś jak robi kupę, żeby było zabawnie. Szczerze śmiałem się, oglądając filmy z serii „Naga broń”, ale tutaj – no po prostu nie dałem rady. Nie wiem czy ze dwa razy się uśmiechnąłem, a jeśli już to i tak na początku, gdy chciałem filmowi dać szansę.\nPytanie – po co robić takie filmy. Znam odpowiedź, choć nie satysfakcjonuje mnie ona. Po filmie na podwórko dowolnie wytypowanej mieściny w Polsce wpadnie kilku rozentuzjazmowanych 14-latków, opowiadając, jaki czad, odlot, no i ubaw po pachy – jest o sraniu, dużo przeklinania, no po prostu obiekt kultu.\nByć może reżyser od początku chciał stworzyć dzieło kultowe dla dorastającej młodzieży płci męskiej. Nisko sobie ustawił poprzeczkę. Kiedyś rozmawiałem z Napiórem o filmach – ekscytował się filmem „Enduro Boyzz”. „Chyba boys”, zasugerowałem nieśmiało, na co wzburzył się, jakbym co najmniej Jackie Chana nie znał i wyartykułował dokładnie „Boyzz”. Film o subkulturze motocyklistów terenowych. Padło słowo „kultowy”. Zacząłem oglądać. Po dziesięciu minutach dałem sobie spokój. Naprawdę, nie ma o czym gadać. Reżyser filmu „JOB” przytoczyłby słowa krytyka z początku swego dzieła: jeśli czegoś nie rozumiem, to być może jestem zbyt głupi żeby pewne rzeczy pojąć. Jeśli coś mnie nie bawi, to może nie mam poczucia humoru. Ok., mimo to, wolę pozostać przy obecnym stanie posiadania.\nZastanawiam się jednocześnie, czy w Polsce nie da się zrobić inteligentnej komedii. Owszem, Kiler był zabawny, oglądałem go dziesiątki razy (Na „Zawiszy” mieliśmy tylko VHS z „Kilerem, przez co oglądaliśmy go niemal codziennie. Po dwóch miesiącach porozumiewaliśmy się wyłącznie dialogami z tego filmu), za każdym razem czerpiąc z tego radość. Niemniej, nie da się ukryć, iż oryginalność nie jest jego mocną stroną. Patent stary jak świat, choć poprowadzony brawurowo. Natomiast mi chodziłoby nawet nie o komedię, co o film pozytywny. Coś takiego jak „Dym” Wanga. O problemach, ale pokazanych w taki sposób, że człowiekowi na nowo zaczyna się chcieć wierzyć w ludzi. Każdy bohater filmu Wanga jest na swój sposób pozytywny. Pomimo, że jest wśród nich drobny przemytnik, czy też facet, który porzucił syna. Wszystko jednak pokazane w sposób, że naprawdę chce się wierzyć w to, że nie ma winy, której nie da się odkupić. No i ten schiz – gość ok. kilkunastu (kilkudziesięciu??) lat wstaje rano i o godzinie 8 robi zdjęcie tego samego zbiegu ulic. Cudowne, wkurza mnie, że sam na to nie wpadłem.\nNo dobra, Kolski i Błoński robili coś takiego. Koterski całe życie tworzy „Anty-Dym”, co nie zmienia faktu, że też jest to niezłe kino. Teoretycznie – da się. Choć nie sądzę, że 14-latki kiedykolwiek pozachwycają się „Historią kina w Popielawach”, „Jańciem Wodnikiem”, czy „U Pana Boga za piecem”. Za mało czadu i nie ma słowa o robieniu kupy.\nNie dam sobie ręki uciąć za tezę, że „Wiedźmin” jest lepszy od „JOBa”. Ale w pierwszym wypadku kicha wyszła, ponieważ ktoś chciał zrobić coś mieszczącego się w pewnej konwencji, ale nie wyszło. No dobra, nie wyszło do kwadratu. W drugiej natomiast – ja sam nie wiem, co reżyser chciał osiągnąć, ale obawiam się, że skoro film wszedł do dystrybucji, to mu się udało. Cholera, dlaczego polska kinomatografia nie ma swojego Eda Wooda? Gość kręcił tragicznie – scenariusze na poziomie 10-latka (przeważnie o kosmitach – jeśli ktoś będzie miał okazję obejrzeć „Plan nr 8 z kosmosu”, to polecam; jedyna możliwość zobaczenia Marsjan z durszlakami na głowie), reżyseria jakiś poziom niżej… Ale czuło się że ten facet po prostu KOCHA kino. I ta miłość przysłoniła mu wszystko. Nawet to, że do robienia filmów kompletnie się nie nadaje.\nCzyli – w panteonie najgorszych filmów świata zmiana na pozycji lidera. Trzecie miejsce niezmiennie zajmuje „Władca pierścienia” Jacksona. Owszem, jest to kino wybitne. Nigdy nie przypuszczałem, że da się zrobić tak znakomitą ekranizację dzieła Tolkiena. Ale gdy sobie pomyślę, że we wszystkie części filmu wtopiono kilkaset milionów dolarów, że całość trwa około 8 godzin, że zatrudniono Liv Taylor, a ja płacąc po kilkanaście złotych za każdy seans przez 8 godzin ani razu nie widziałem jej nago, to ktoś tutaj coś zmaścił i tym kimś na pewno nie jestem ja.\nPostarzał się car ojczulek, postarzał. Już nawet gołąbka własnymi rękami nie mógł zadusić. Siedział na tronie złoty i zimny. Tylko broda rosła mu do podłogi i niżej.\nW końcu umarł car ojczulek na dobre. Dzwony biły, ale ciała nie wynoszono. Przyrósł car do tronu. Nogi tronowe pomieszały się z nogami carskimi. Nie można było go oderwać. A zakopać cara ze złotym tronem – żal.\nO pisaniu prac maturalnych i ADHD wśród abiturientów płci męskiej II LO w Rzeszowie AD 1997\nOpublikowano 16 listopada 2006 Autor: scovron\nCzłowiek jak sobie popije, to stanowczo za dużo gada. W ubiegły piątek popiłem w normi – czyli zdecydowanie za dużo. W towarzystwie Rexa i Hubercika. Przynajmniej na początku, bo potem się rozrosło. Egal, ważne, że w pewnym momencie wygadałem się na temat bloga. I Rexiu lecząc kaca, zaglądnął. Ba, nawet komcia zostawił. Komć mnie zastanowił. Jak mogłeś nie wiedzieć, że w krytycznym momencie w związku z K. pozostawał – oprócz mnie i ciebie – Guziol? I że to on był tym oficjalnym??\nA poważnie – Rexiu napisał oprócz tego malutkie kłamstwo: że zawsze byłem pod prąd. Nie byłem. To prąd się poruszał w złym kierunku.\nNaszą polonistką była osoba święta za życia – pani Lodzia. Pani Lodzia po dziś dzień stanowi dowód na to, że świętość pozbawiona zaplecza w postaci przygotowania pedagogicznego to stanowczo za mało, aby uczyć i wychowywać klasę „c” abiturientów rocznik 1997.\nPowiedzieć, że pani Lodzia była roztrzepana to tak, jakby Hitlera określić mianem łobuziaka. Na przestrzenie czterech lat znoju nauki w II LO, pani Lodzia urządziła nam 3 kartówki. Co do pierwszej – wszystkie prace zgubiła, co do drugiej – część posłużyła do wyściełania kuwety jej kota, zaś co do trzeciej – to tak naprawdę jej nie było, ale w okolicach trzeciej klasy pani Lodzia zaskoczyła nas niezmiernie, gdyż z promiennym uśmiechem wpadła do klasy i powiedziała, że poprawiła, są, o tutaj mam. I rozdała. Były to wypracowania jakiejś innej klasy, którejś drugiej bodajże. Kto załapał się na bdb, nie protestował. Kto niżej – pokazywał, że to nie jego, czym sprawiał przykrość pani Lodzi, która przyznawała się do drobnej pomyłki i obiecywała przynieść następnym razem.\nNaprawdę ją lubiliśmy. Widoczną oznaką tego był fakt, że nie znęcaliśmy się nad nią w trakcie zajęć. Przynajmniej nie bezpośrednio i nie specjalnie. Bo to, że Pawełek podpalił kiedyż ławkę, to był autentyczny przypadek. Mimo to, potraktowane zostało to w kategoriach przegięcia i zostaliśmy przesadzeni do pierwszej ławki. Tego się nie robi kotu, że posłużę się cytatem ukochanej przez panią Lodzie – Wisławy Szymborskiej. Albo robi, pod warunkiem że kot może grać w zechcyka w trakcie zajęć. Pani Lodzia wybrała tą druga opcję. I za to ją czczę – tylko na polskim udało mi się wygrać pod rząd dwie mizerki z dwoma asami w ręku! Owszem, początkowo mieliśmy obawy, ale Pawełek przekonał nas, że warto spróbować. Demonstracyjnie rozdał i warknął „durh w ciemno”, my spytaliśmy „co”, na co on ryknał „Tożesz mówię że DURHA GRAM!”, na co my struchleliśmy, na co pani Lodzia kontynuowała zajęcia, na co Pawełek spokojnie dodał „Mówiłem, że ona jest głucha”.\nOd pierwszej klasy wiedziałem, ze celem uczęszczania do liceum jest zdanie matury. W związku z powyższym – postanowiłem nie przesadzać z nauką. Owszem, miałem nad głową straszak w postaci słów ojca: „mierna na świadectwie końcowym oznacza znaczne ograniczenie dotacji z budżetu na spływ kajakowy, będziesz musiał sobie gdzieś dorobić howgh”; zdopingowało mnie to do przeanalizowania programu nauczania i zorientowania się, jakie są minimalne wymogi na ocenę dostateczną z każdego przedmiotu. Trudno nie było. Szczyt minimalizmu osiągnąłem w drugiej klasie, gdzie na świadectwie miałem z góry na dół same tróje i celująca z muzyki (Sławek postanowił zepsuć mi średnią). Wiele osób jeszcze długo się zastanawiało, jak można podłapać „dostatecznie” z religii i W-F-u. Ha, się czyta regulaminy, programy nauczania i takie tam, to się umie!\nOcena nieodpowiednia z zachowania była wynikiem bójki w kinie (cała płeć męska ówczesnej II „c”) i zniesławienia jednej pani w bezpośredniej bliskości dyrektora i przedstawicielki ciała pedagogicznego (konkurencja indywidualna – mówiłem, że zdiagnozowano by mi ADHD, a pani sobie ze wszech miar zasłużyła; a dyrektor po prostu mnie nie znosił, palant;)\nSwoją drogą – i tak uchodziłem za jednego ze spokojniejszych przedstawicieli płci męskiej naszej klasy. Gdzie mi choćby do Kuby! Kiedyś ktoś poprosił mnie o wyjście z Sali i podejście do aparatu telefonicznego przy gabinecie dyrektora. Dzwonił Kuba. Miał drobny zatarg ze słowackim wymiarem sprawiedliwości. Problem w tym, że wyszedł z domu w piątek nie mówiąc nic ojcu. Dziś mamy poniedziałek, więc pojutrze może zacząć się martwić – Scovron, zadzwoń do mojego ojca i podaj się za Twojego ojca i powiedz mu że śpię do końca tygodnia u ciebie. Potem zadzwoń do dyrektora i podaj się za mojego ojca, że usprawiedliwiasz mnie, gdyż jesteśmy w disneylandzie; postaram się zadzwonic do ciebie na domowy wieczorem – w razie gdyby się okazało, że nie wyrobię się do piątku, zadzwonisz znowu do mojego ojca jako ty i powiesz, że pojechałem na kilka dni do Warszawy na olimpiadę geograficzną, dzięki. No to zadzwoniłem. Stojąc vis-a-vis gabinetu dyrektora. Coś szumiało w słuchawce – więc gdy on mówił, to wolałem odsunąć ją nieco od ucha – przez drzwi było słychać lepiej. Różnice zdań z organami ścigania zanotował również Pawełek, ale u niego wynikało to z nadmiernej radości z remisu 0:0 w meczu Polska – Rumunia w Chorzowie. Artykulacja nadmiernej radości zbiegła się w czasie ze zrujnowaniem stacji benzynowej w Bochni. Ale w tej sytuacji z aparatu telefonicznego korzystał już ktoś inny.\nPotem wrodzone lenistwo zdopingowało mnie do …, nie, nie do nauki. Do łapania lepszych ocen. Nie ma tutaj mowy o chorej ambicji, ale jeśli chciałem być zwolniony z polskiego i historii na maturze, to musiałem mieć przynajmniej 4 w trzeciej klasie. Nie uczyłem się więcej, ale pozwalałem sobie zabierać głos w dyskusji. Ewentualnie – przerywać monolog pań prowadzących zajęcia. Może to i było niegrzeczne, ale ja wiedziałem lepiej. Nie było zresztą trudno wiedzieć lepiej. Pani Lodzia na ten przykład pokojową nagrodę Nobla wręczyła Czesławowi Miłoszowi w roku, w którym faktycznie uhonorowano Dalajlamę. Gdy grzecznie zauważyłem przejęzyczenie „Czesław Miłosz-Lech Wałęsa”, pani Lodzia próbowała się jeszcze bronić, że Miłosz dostał dwie nagrody Nobla, z czego jedną wspólnie z Lechem, ale o tym się nie mówi głośno:) Faktycznie, ja przynajmniej nie usłyszałem. Innym razem autorstwo „W poszukiwaniu straconego czasu” przypisała Saint-Exupery’emu. Nie pamiętam jak to się pisze, chodzi o kolesia z „Małego księcia”. A historyczkę wystarczyło zapytać o główne założenia konferencji berlińskiej I-ej, tej z XVII wieku. Nie, nie mam pojęcia czy taka kiedykolwiek się odbyła.\nByłbym jednak niesprawiedliwy, gdybym nie zaznaczył, że na dobre oceny pracowałem od początku swej kariery licealisty. W wypracowaniach klasowych i pracach domowych z uporem godnym lepszej sprawy koncentrowałem na tym, aby przy użyciu żelaznej argumentacji dowieść, że poszczególne fragmenty dzieł romantyków/pozytywistów/klasycystów/młodopolaków/miedzywojnian i innych uznanych sław świadczą o ich homoseksualizmie/schorzeniach psychicznych/skłonnościach do nieletnich dziewczynek, tudzież chłopców/w najlepszym zaś przypadku o niezdolności do utrzymania płynów ustrojowych dłużej niż kwadrans. Przy czym styl miałem nieco bardziej bezpośredni i barbarzyński niż dziś. No dobra, może i nie zawsze było na temat, ale niektóre z moich prac krążyły odbijane na kserówkach. Potem postawiłem na pragmatyzm i koniunkturalizm; jeśli komuś dowalałem, to wyłącznie pozytywistom (których nie znosiłem pasjami). O innych pisałem złośliwie, choć nieco subtelniej. Tak przygotowana do matury Lodzia była zachwycona każdym moim zdaniem, które obywało się bez przekleństw i podtekstów seksualnych. Przed egzaminem dojrzałości poprosiła mnie jeszcze tylko, żebym postarał się nie pisać o romantykach to będzie dobrze (na próbnej mnie poniosło i pojechałem po Słowackim).\nTemat matury AD 1997 był dla mnie wręcz stworzony. Rola samotnego bohatera w świadomości zbiorowej. W końcu coś o mnie! O romantykach – aby pani Lodzi sprawić przyjemność – nie wspomniałem. To było najbardziej kwieciste z moich wypracowań. Pean na cześć Tomasza Judyma (z wyraźnie zaakcentowanym wątkiem rezygnacji ze sfery rozkoszy cielesnych z kobietą na rzecz obcowania z przyrodą w osobie sosny) wycisnąłby łzę wzruszenia nawet u pacjenta po lobotomii. Mówię, było kwieciście. Przynajmniej do połowy. Bo potem coś mi odbiło i postanowiłem sprawdzić gdzie leżą granice tolerancji. Druga część mojej pracy maturalnej dotyczyła działalności grupy poetyckiej „Tartak”, w której swoje kariery rozpoczynali tak znakomici poeci współcześni jak Lech Janerka, Wojciech Waglewski i ja. Na swój sposób – były to jakieś pierwociny bloga, gdyż każdy wątek okraszałem cytatem z którejś z płyt Voovoo lub Janerki. Oczywiście często i gęsto cytowałem również swoje wiersze. A tak, swoje.\nI nic na to nie poradzę, że wcześniej ode mnie napisał je Marcin Świetlicki.\nWcale nie ryzykowałem nie wiadomo ile: internet w roku 1997 był jeszcze w powijakach. Janerkę i Waglewskiego, o Świtlickim nie wspominając, albo się znało albo nie. Znając osoby wchodzące w skład komisji założyłem a priori drugą opcję. A nie sądziłem, żeby dwa tygodnie jakie na poprawienie prac miała wysoka komisja, członkowie jej chcieli spożytkować na poszukiwanie źródeł cytatów Skowrońskiego:)\nZgadzam się, było to bezczelne. Pewnie i na swój sposób głupie. Ale gdy patrzyłem na tą pierwszą część wypracowania, za które – o ile pociągnałbym je w tym stylu – z pewnością dostałbym bdb, bo osobie niezorientowanej (a takie uczyły polskiego) trudno byłoby zrozumieć pewne smaczki, to stwierdziłem, że jest nudna (chyba nie była mimo wszystko), a ja potrzebuję odrobiny adrenaliny w oczekiwaniu na ogłoszenie wyników. No to pojechałem po bandzie.\nWarto było, nie wiem, czy pani Lodzia się nie zorientowała, czy nie chciała się zorientować – ale komisja była moją pracą zachwycona. Śmiać mi się chciało, gdy kilka osób, które raptem 1,5 roku wcześniej na specjalnym zebraniu ciała pedagogicznego głosowało za usunięciem mnie ze szkoły, teraz gratulowało mi słowami, że szkoła może być dumna z takich uczniów jak ja. Poza tym matura z polskiego zaspokoiła mój deficyt adrenaliny, dzięki czemu pracę z historii mogłem napisać już bez fajerwerków.\nSwoją drogą, to żałuję, że prace maturalne nie są w żaden sposób archiwizowane. Dziś miałbym możliwość do niej dotrzeć. Gdyby jeszcze zachował się jej fizyczny ślad.\nŻycie stawia przed nami różne wyzwania. Naszą wyłącznie sprawą jest to, jak sobie z nimi poradzimy;)\nNASZ LUD nie dopuści, by przywileje\nNASZEGO LUDU zostaje odjęte\nNASZEMU LUDOWI i by ktokolwiek wprowadził w błąd\nNASZ LUD wołając\nNASZYM LUDEM kierować mogą tylko ci, którzy nie zapominają\nO NASZYM LUDU !\nZ cyklu wiersze topograficzne\nO kryzysie w nazewnictwie nowych jednostek chorobowych i o debiucie poetyckim Scovrona\nOpublikowano 13 listopada 2006 Autor: scovron\nŻeby nie było, że nie ostrzegałem: dzisiejsza notka będzie zaangażowana społecznie, przez co zapewne nudna jak flaki z olejem. A wszystko przez jedną rozmowę z dwoma kolegami, która generalnie byłaby pewnie i niegłupia, gdyby nie jeden kretyński wątek.\nGdzieś podział się romantyzm i ułańska fantazja naukowców… Zwłaszcza tych znajdujących upodobanie w wymyślaniu nazw nowych jednostek chorobowych. Kiedyś mieliśmy nadzieję nie zapaść na dżumę, cholerę, syfa, wągra, kaszoki, reumatyzm, nie podłapać liszaja i wiele, wiele innych – srogo, acz pięknie, brzmiących. A dziś? Szkoda gadać. Nie ma już niegdysiejszych śniegów.\nProszę państwa, wszem i wobec oznajmiam, że nie ma czegoś takiego jak ADHD. A nawet jeśli jest, to z pewnością nie dotyczy niemal 10% populacji (jak w USA) czy od 2 do 6% w Polsce, jak chcieliby niektórzy rodzice i – w większym zakresie – producenci leków. Dawno temu pisałem, jak Karolka wykorzystując moją grypę (cóż za mięsność, potęga w tym słowie!) zleciła mi napisanie dwóch kilkustronicowych esejów opracowanych na podstawie kilku podręczników akademickich o kubaturze kilkudziesięciu metrów sześciennych, … drobnym druczkiem, żeby nie było wątpliwości. Oczywiście podołałem niemożliwemu, a dla siebie wyciągnąłem tyle, że zetknąłem się z niezwykle ciekawymi ideami amerykańskiego socjologa – Francisa Fukuyamy. I w kwestii istnienia/nie istnienia, ewentualnie skali problemu ADHD – zgadzam się z nim w 100%.\nTak więc rozmawiałem sobie z dwoma kolegami. Jeden ma potomka, drugi – zamierza mieć w dającej się przewidzieć przyszłości. Gadali m.in. o szkole – czyli o polityce. Otóż wśród młodzieży w wieku przedszkolno-szkolnym wybuchła epidemia ADHD. Młodzież staje się nieznośna – szaleją, biegają, wygłupiają się, swawolą, a w wyższych klasach – no to po prostu chuć, sperma i ruja! A wszystko przez ADHD… Na szczęście jest na to lekarstwo – załadujemy w dzieciaka dwie ampułki i siedzi jak trusia przez pół dnia. O cudzie medycyny, Hipokratesie, Eskulapie, dzięki wam o ojcowie farmacji!\nW tym momencie to ja bardzo przepraszam, ale co jest pożądaną przez nas prawdą: 6-latek latający po podwórku i okładający się z rówieśnikami badylem, czy 6-latek sennie kiwający się przed telewizorem, nafaszerowany jakimiś prochami? Zadziwiające, jak wiele osób wskaże na druga opcję, jako na normę. Z tym, że normą jest ogół, a nie margines. Może u mnie też powinno się zdiagnozować ADHD, gdyż za młodu przyłapano mnie, jak z kolegami wybijałem cegłami szyby w opuszczonym PGR-e. Ale idąc tym tropem, to każdy z nas ma ADHD, gdyż każdy z nas szczenięciem będąc robił rzeczy głupie, niepotrzebne, nieprzemyślane – czyli przypisane dzieciństwu i młodości.\nADHD to wytrych językowy, który ma na celu usprawiedliwienie się przed samymi sobą rodziców – zbyt zapracowanych lub zbyt leniwych, żeby naprawdę zaopiekować się dzieckiem. Fajnie mieć dzieciaka, ale pod warunkiem, że cały czas będzie grzeczne i będzie mówiło wierszyki przed koleżankami i rodziną, jeśli nie daj Boże zwalą się na jakąś imprezkę.\nNie ma ADHD, powtórzę, tak jak nie ma problemu dysleksji i dysortografii. Młodzież nie potrafi pisać estetycznie i poprawnie, bo mało pisze i mało czyta. Na ostatniej maturze zaświadczenie o jednej z tych przypadłości przedstawiło kilkanaście procent uczniów. Kochani, żeby pisać poprawnie, to trzeba przynajmniej przeczytać, jakie są zasady ortografii, gramatyki i wymogi estetyki stylistycznej. Ja nie mam dysgrafii. Z punktu widzenia estetyki – moje pismo jest bardzo ładne. Tyle, że nie można go odcyfrować, ale to szczegół. Nigdy nie zapomne żalu mojej polonistki, która po próbnej maturze podeszła do mnie i z wyrzutem powiedziała:\n- Scovron, wszystkie prace poprawiłem w dziesięć dni. Na twoją zeszło mi cztery…\nSłysząc o ADHD myślę sobie zawsze o Borusi. Pisałem kiedyś o nim. Wszędzie go pełno, żywe srebro; dwa razy zdąży zrobić, zanim pomyśli – czyli archetyp sześciolatka. Przypuszczam, że nie ma lekarza, który na podstawie opisu jego zachowania nie przypisałby mu podwójnej dawki „lekarstwa”. I szlag mnie trafia na samą myśl o tym, gdyż spędziłem z nim na jednym obozie dwakroć po miesiąc i gdy sobie pomyśle, że miałby siedzieć na tyłku i smętnie gapić się w jeden punkt, to coś mi tu nie gra. Owszem, z pewnością takie dziecko może i jest uciążliwe. Czasami. Ale odpowiednio poprowadzone przez dzieciństwo i okres dojrzewania – da sto razy więcej radości staruszkom niż Madzia prymuska-od-mówienia-wierszyków-i-występowania-na-akademiach.\nNie ma ADHD. Jest skrajna nieodpowiedzialność rodziców. Gdy dwa dni po samobójstwie tej 14-latki z Pomorza słyszę, jak zdziwiony rodzic jednego z bachorów mówi „O co ten szum, chłopaki się tylko wygłupiali”, to mi się nóż w kieszeni otwiera. Młodzież dziczeje, owszem – ale nie przez epidemię tajemniczo brzmiących chorób, nie przez nadmiar gier komputerowych, czy filmów traktujących o przemocy. Ale przez dziesięć słów: „Moje dziecko będzie miało to, czego ja nigdy nie miałem”. I konsekwentną, acz nieprzemyślaną realizację tego założenia. Jak tak dalej pójdzie, to naukowcy gotowi są podpiąć pod pojęcie jednostki chorobowej symptomy typu wyrastanie włosków na jajkach, lub na wzgórku Wenery dorastających – odpowiednio – chłopców i dziewcząt. Aby ich uprzedzić i wprowadzić odrobinkę powiewu świeżości do skostniałego leksykonu chorób nieistniejących, zaklepuję! Moja jednostka chorobowa nazywać się będzie „Napierśnica sutkowa Skowrońskiego” i objawia się wyrastaniem w okolicach sutków takich fajnych i miłych w dotyku półkul. Nie zgłoszę tego do urzędu patentowego, gdyż nie jestem kretynem, ale jeśli jakiś naukowiec chciałby nim być i chciałby to zgłosić, to – biorę was na świadków! – ja byłem pierwszy.\nPremier Giertych działa na mnie uczulająco. Ale w pewnym sensie zgadzam się z ideą „zero tolerancji”. OK, obawiam się, że jeśli za realizację weźmie się Roman i Wojciech, to przyjmie to formę „zła modulacja głosu w litanii do Ducha świętego – 4 lata w kamieniołomach; jeśli dodatkowo dojdzie do pomyłki w pytaniu o siedem cnót kardynalnych, to dokładamy wakacje w kopalni uranu na Kamczatce”, ale sama idea – tak. Rodzina powoli przestaje być źródłem wartości, miejscem w którym młody człowiek uczy się co trzeba, a czego nie wolno w życiu robić. Szkoła jest miejscem, w którym wykuwanie charakteru następuje w drugiej kolejności. A przynajmniej powinno.\nProsta sprawa: mundurki. Nie znosiłem tego. Ale teraz rozumiem, ze to nie był zły pomysł. Kolega ma syna w wieku lat –nastu. Czasem z nim rozmawiam. Inteligentny młody człowiek, z którym naprawdę na wiele tematów można pogadać, ale pod pewnymi względami to ma pod strzechą równo nasrane. Jak większość ludzi w jego wieku. Spodnie – nie ubiorę nic poniżej klasy oryginalnego Wranglera lub Lee. Ok. 300 zł. Bluza – Levis lub Adidas, ok. 250 zł. Buty – najnowsze Reeboka – ok. 300 zł. Ze skarpetami Nike za 70 zł to już przegięcie. Pytam go, czy lepiej mu się w nich chodzi, niż w takich za 10zł, ale bez jedynej słusznej marki. Lepiej. Owszem, przecierają się po kilku miesiącach jak każde, ale lepiej. Przychylanie nieba doprowadziło do rozpowszechnienia się kultu marki nawet wśród 10-latków. Problem w tym, że są ludzie, których nie stać na to, aby wydać niemal 1000 zł. na codzienny ubiór dla swojej pociechy. Jeszcze większy problem w tym, że często-gęsto jest to powód, aby uznać je za gorszy gatunek człowieka. Byłem w podstawówce, gdy zniesiono obowiązek noszenia mundurków. Owszem, zdarzały się wtedy dzieci lepiej ubrane, po których widać było zamożność rodziców. Ale oni wybijali się, stanowili ewenement. Dzisiaj – stanowiliby normę. My, ówczesna większość, jaką stanowiły osoby pochodzące z rodzin o przeciętnej zamożności, wtedy byliśmy tłem, na którym oni się wybijali. I ok. Teraz normą jest ostentacja w okazywaniu posiadania; brak posiadania – to jest to, co dziś widać na pierwszy rzut oka. Co się wyróżnia. In minus.\nMundurki zlikwidowałyby przynajmniej ten problem. Ale rozmawiałem ze znajomym dyrektorem szkoły. Nie przejdzie, padła nawet kiedyś propozycja, ale rodzice podnieśli larum. Ot, finał sprawy. Rodzice! Apeluje do was: nie wstydźcie się puszczać bąków! Bąki wstrzymywane uderzają do mózgu i macie potem napaskudzone w głowach; a wasze dzieci nolens volens biorą z was przykład.\nMusi być naprawdę kiepsko, skoro ja się biorę za moralizatorstwo;)\nAha, rozwiązanie: słyszałem niedawno o jednym księdzu, który pozgarniał z małomiasteczkowej szkoły podstawowej i gimnazjum dzieci: grube, jąkające się, ubogie i pod jakimś względem nieatrakcyjne. Zebrał je w jednym miejscu, utworzył jakieś kółko i na każdej mszy kazał im czytać pismo święte, śpiewać psalmy i składać dziękczynienie. I ściągam czapkę z głowy przed tym księdzem. Na poważnie i bez szydery. Bo za pierwszym razem – dzieciaki będą przerażone i zestresowane. Za drugim i trzecim pewnie też. Ale za piątym, dziesiątym i setnym – pójdzie im lepiej. Nabiorą być może pewności i zaufania do siebie w sprawie drobnej, a raz nabyta pewność siebie rozpełznąć się może na inne dziedziny życia. Tak to jest – każdy woli być drugim mądrym niż pierwszym głupim. Ale nigdy pierwszym mądrym nie zostanie ten, kto nie zaryzykuje przypięcia do swych pleców łatki z napisem „pierwszy głupi”. Przecież sam przeszedłem podobną drogę: chyba pisałem nawet o tym. Jak rozłożyłem na łopatki akademię szkolną, gdyż po dwóch słowach zapomniałem wierszyka rewolucyjnego i musiałem improwizować – poszło mi kiepsko, improwizacja składała się z samych przydechów, sapnięć i innych onomatopei. Po dwóch latach dano mi szansę zagrania w przedstawieniu z okazji 3-ego maja. Byłem gwiazda czwartego planu. Moja postać nazwana została w scenariuszu „Szlachcic 3”, zaś moja kwestia brzmiała: „wiwat wszystkie stany”, zas pozwoliłem sobie rozbudować ją o jeszcze jedno „wiwat”, ze zgrabną modulacją głosu na ostatniej sylabie. Do dziś się dziwię, dlaczego nie dostałem za tę rolę oscara.\nNie nudzę dłużej, motto.\nTen stan wojenny\nNie jest niezmienny\nI się starzeje\nŻe wszędzie wszystko\n„Piosenka Kici Koci do stanu wojennego”\nA teraz skupcie się, bo w towarzystwie jednego z mistrzów zadebiutuję jako poeta…\nZ siennikiem, z którego wystają kosmki traw\nI czarna kawa za oknami domów.\n(kilka razy powtórzę, żeby nie było, że was nie szanuję i traktuję temat z łopatologiczną dosłownością)\nWiersz o końcu wszechrzeczy\nO misjach, albańskiej jesieni, rzucaniu kamieni w trakcie wytopu surówki i artystach pierwszoligowych, którzy zamiast konertować w drugoligowych miastach, spacerują krakowskimi, brukowanymi uliczkami\nOpublikowano 9 listopada 2006 Autor: scovron\nTelewizja publiczna realizuje misje. Z wizją i wykopem. Chociażby – poprzez odpowiednio spreparowane reklamy. Między innymi walczy z przemocą i czarnowidztwem społeczeństwa. Mnie urzekła niedawno reklama jakiegoś specyfiku na kaszel, która zaczyna się kadrem z przygotowań do szkolnego przedstawienia „Romeo i Julia”, gdzie narratorka kasła szpetnie, zażywa lekarstwo, przechodzi jak ręką odjął i przenosimy się na końcówkę przedstawienia, gdzie młoda bohaterka oznajmi bel canto „… i żyli dłuuuugo i szczęśliwie w Weronie”. Dobra, czepiam się, ale scenarzysta chyba pojechał na końskiej dawce prozacu.\nTelewizje oglądam rzadko – w końcu Liga Mistrzów nie gra codziennie, a reprezentacja – jeszcze rzadziej. Natomiast potrzeba korzystania z samochodu, nierzadko na dość długich trasach, sprawiła, że musiałem przeprosić się z radiem. Początki były trudne. Próbowałem „Zetki”, „RMF-u” i innych. Muzyka tam tłoczona nie drażniła. Przez kwadrans. A po godzinie miałem ochotę wyć. Jak można puszczać w kółko kilka piosenek na krzyż, a i to żadne halo, tylko jakieś łupu-cupu do kwadratu? I jeszcze konkursy w stylu: zadzwoń do nas, powiedz nam, jakie miasto jest stolicą powiatu szczecińskiego i dostaniesz 1 000 zł. Jeśli dodasz odpowiedź na pytanie: jakiego koloru jest kolor biały, to pula wzrasta do 5 000zł, kumulacja, kumulacja!! SoOpPcIoO!\nKorzystnie na tym tle wygląda „Trójka”, ale to jeszcze nie to – najciekawsze audycje lecą późnym wieczorem, żeby nie powiedzieć nocą, no i wkurzają mnie wiadomości: trzy informacje, z czego jedna typu „W Atanavarivie pobito rekord Guinessa w kategorii najdłuższe wzdęcie – rekordzista był w stanie utrzymać się na ciągłym wydmuchu przez 12 minut i 34 sekundy, brawo”.\nPrzełom nastąpił równo rok temu, w niedzielę wyborów parlamentarnych. Wracałem z daleka i chciałem dowiedzieć się czegoś na temat wyników. Około północy włączyłem odbiornik i szukałem odpowiedniej stacji. O, jest jakaś. Północ, wiadomości, czekam. I nic. Gadają o premierze w Teatrze Wielkim, o obchodach 72 rocznicy urodzin jakiegoś pana, o otwarciu pierwszej w dziejach Pcimia Dolnego galerii sztuki użytkowej… Zupełnie jakby nie było żadnych wyborów. ANI SŁOWA. Urzekło mnie to, poważnie.\nOd tego momentu słuchałem „Dwójki” dość regularnie. Zachwycały mnie zwłaszcza niedzielne wieczory – pierwszy raz spotkałem się z sytuacją, że ktoś w radiu bierze do ręki książkę i czyta. Czasem sam, czasem z podziałem na role – i tak przez godzinę. Szok. Idealnie z czasem mojego powrotu z pracy zgrywa się audycja „kwadrans z jazzem”, fenomenalna zresztą… no i te wiadomości, w których nie ma słowa o polityce. Ale jest i ciemna strona mocy.\nPrzypuszczam, że większość z nas ma się za osoby kulturalne. To norma – mnie proszę traktować w charakterze wyjątku, ale nadrabiam świadomością i poczuciem humoru. Doprawdy, dopowiedzenie przez was słowa „specyficznego” było co najmniej nie na miejscu. Mam koleżankę, która przez połowę dorosłego życia ględziła: „Ja to się tutaj marnuję! Żadnych rozrywek, o wysokich rozrywkach nie wspominając, a o tych najwyższych – ba, szkoda gadać! Ja to powinnam się urodzić w Krakowie. Kraków, o, Kraków, to jest życie – dżez, poezja, opera (wymawiane: „O – pera”), piwnica pod baranami, artyści spacerujący brukowanymi uliczkami… Codziennie siadałabym w kawiarence, gdzie sączyłby mi się do uszu dżez, bo ja lubię dżez, a w Rzeszowie nie ma dżeza… Kraków, och, Kraków…”. O lubisz dżez, zapytałem, tak uwielbiam – ona na to, to może wybierzesz się do Bohemy, jutro gra Namysłowski, – a kto to jest, – uhmmm… Wytłumaczyłem, kim jest Zbigniew Namysłowski, przyjęła do wiadomości i natychmiast wytłumaczyła, że ona to uwielbia dżez, ale tylko Louisa Armstronga „Wonderfull world” i „Smooth Jazz Cafe – Marek Niedźwiedzki poleca, vol. 3”. I jeśli ktoś przyjeżdża z dżezem do Rzeszowa, to znaczy że jest to druga albo i trzecia liga, gdyż pierwsza – spaceruje brukowanymi uliczkami w Krakowie.\nPodobnie jest z operą. Kogo by nie spytać – owszem, chętnie, bardzo lubię, choć rzadko chodzę. Gdyby była bliżej – o, to wtedy jak najbardziej, pewnie, jasne. Trochę znam, „O sole mio” i „Perpetum mobile, zdyjm majtki na chwile, a ja ci tymcasem, porusam …” itd., itp.. Ja opery nie rozumiem. Co więcej – nie podoba mi się. Dobra, marsz z „Aidy” jest wporzo. Ale generalnie – nie lubię. I właśnie opera jest tym, co spowodowało, że przestałem słuchać „Dwójki”.\nRaz na jakiś czas w „Dwójce” zbierała się ekipa ekspertów i urządzała zbiorowe zachwycanie się nad pięknem przedstawienia, które za moment usłyszymy. Przeważnie jest to historia młodej dziewczyny, która zostaje porzucona przez kochanka, którego nachodzi jednak opamiętanie i chce do niej wrócić, ale ona już wyszła za innego, więc on bierze udział w pojedynku, postrzał w brzuch, po którym umiera długo i śpiewająco. Wysłuchałem. Refleksja – skoro jest to historia młodej dziewczyny i młodego chłopaka, to dlaczego śpiewa ją jakaś na ucho stara i gruba baba, z otyłym, posuniętym w latach brodaczem? I dlaczego tak krzyczą na siebie – ona sopranem, a on tubalnym barytonem? I dlaczego po włosku? Choć to ostatnie rozumiem – aby Scovron wykazał się talentem translatorskim. Mówisz i masz – tłumaczę ze słuchu (nikt nie pofatygował się o przesłanie libretta) i intuicyjnie, na podstawie emocji, jakie z odbiornika odebrałem:\n- Bella, la donna spaghetti, pizza venezia ac milan, Tosca? (Czy bolą cię zęby, Tosco?) – wycharkał dolnymi rejestrami domniemany brodacz.\nA pani, rozedrganym kontrafalsetem, poruszającym oczywiście (a tak – drgnęła mi od tego moja jedyna plomba), przeciągle odpowiedziała:\n- Si! (Nie, wątroba)\nNo i jak tu nie kochać opery?\nDrugi abschmack związany z „dwójką” to relacje z koncertów muzyki poważnej. Czasem dało się tego słuchać. Ale gdy wchodzili „na żywo” z transmisją z „Warszawskiej jesieni”, to już było ponad moje siły. Nie wiem gdzie odbywał się koncert, ale gdybym miał strzelać, to postawiłbym na hutę, hala produkcyjna, wytop surówki i ktoś rzuca kamieniami po kotłach w tonacji D-dur.\nSkończyło się na tym, że przerzuciłem na „Jedynkę”. I to jest na dzień dzisiejszy moje radio. Owszem, można popsioczyć, że rozpolitykowane, propisowsko-samoobronno-elprerowskie, ale tylko w teorii. Potrafię odróżnić rzetelną publicystykę od propagandy i tutaj mamy do czynienia z tym pierwszym przypadkiem. Podoba mi się, że proporcja muzyka-gadanie ma się jak 60 do 40. Fajnie, że wiadomości trwają więcej niż 90 sekund. I również czytają książki na głos. A już absolutnie ujmuje mnie muzyka – to naprawdę miła odmiana, gdy człowiek zamiast hektolitrów gówna, usłyszy raz na jakiś czas Beatlesów, coś Osieckiej, czy pieśni przedwojennych Revelersów (kto słyszał „Marynikę”? Brzmi to jak chór kastratów śpiewający o dziewczęciu idącym do obórki wydoić krówkę – REWELACJA:). A propo – czy ma ktoś numer który nazywa się „Indonezja”? Śpiewa to mężczyzna. Piosenka traktuje o fajnych rzeczach – miłości, szumie fal, zachodach słońca i delfinach pluskających się w wodach strefy brzegowej nadmienionego w tytule archipelagu. Czyli – temat wesoły. Ale zaśpiewany z entuzjazmem i zaangażowaniem przywodzącym na myśl listopad w Albanii. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że w trakcie wykonywania niniejszego utworu, artysta był właśnie w trakcie obcinania paznokci u nóg i jedynie jego podzielności uwagi zawdzięczamy tę oto perłę polskiej fonografii, albowiem wszystko wskazuje na to, że w jego przypadku to higiena stóp była priorytetem. Gdyby ktoś miał namiar… błagam, proszę o imię i nazwisko artysty i … może mp3?\n„Jedynka” zachwyciła mnie. W związku z powyższym dałem sobie uroczyste słowo honoru, że będę jej słuchał. Niemal natychmiast zrobiło się jak w piosence Krawczyka (tej o kasowaniu kilku bryk): Los okrutnie ze mnie drwił. Gdyż minęła 19.30 i rozpoczęła się audycja „Radio dzieciom”. Mały Grześ opowiedział legendę o Królu Kraku i Szewczyku, który pokonał bestię, której chciało się pić, za co król oddał mu pół królestwa i całą córkę. Pytanie konkursowe: jak nazywała się bestia, jak nazywał się szewczyk i jak nazywała się rzeka, do której poczwara piła. Łatwe. Bestia nazywała się Wanda i była córką Kraka. Zła kobieta, co najpierw nie chciała Niemca, a potem to już jej nikt nie chciał, która zaprzepaściła swym durnym uporem idee zjednoczonej Europy na wiele wieków przed powołaniem Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, potem EWG, potem UE. Szewczyk w polskiej wersji nazywał się Kuba Dratewka, acz w dowodzie napisali mu Jakob von Dratwauwald; wzgardzony przez Wandę, zgarnął pół królestwa i przygarnął plemiona germańskie, które od tego momentu związały się z ziemiami nadłabskimi. I od razu mamy odpowiedź na trzecie pytanie – oczywiście chodziło o Odrę. Mówiłem, że łatwe. Nie wiedzieć czemu, dzieci znały poprawną, acz niepełną, odpowiedź wyłącznie na drugie pytanie. Może minister Giertych ma rację i faktycznie należy wstrząsnąć systemem edukacji?\nW każdym razie – jeśli ktoś chce odpocząć od szamba, które leje się na co dzień z głośników, to jedynka nie jest złym wyborem. Ja wiem, że obciach, ale z klasą.\nAle gdzie Smoleńsk gdzie Kraków…\nWiadomość pewna, podpisy, pieczęcie\nI biłbym, biłbym na trwogę\nKogóż ostrzec ja mogę\nStańczyk – wołają – dajcie tu Stańczyka\nCzemuż więc nagle wokół mojej głowy\nMówcie że mądra, że wielkiego rodu\n„Stańczyk – Jan Matejko”\nO kieszeniach w głowie i pewnych żartach, które w jednej chwili wydają nam się zabawne, ale zaraz potem tracą sens\nOpublikowano 4 listopada 2006 Autor: scovron\nJest jeden punkt, w którym coś zwykłego zamienia się w inne. Z braku lepszego słowa powiem „niezwykłe”. Od razu zaznaczę, że nie zabarwiam tego słowa w stronę żadnej emocji: po prostu trzymam się podziału dychotomicznego. Kantor był artystą nie dlatego, że malował ładne obrazki (jego obrazki nie były ładne)(i słowo malował generalnie nie jest tu najwłaściwsze) i tworzył fajne sztuki teatralne (oglądać się tego na dłuższa metę nie dało), czy rzeźby, ale dlatego, że pozwolił mi spojrzeć na krzesło z zupełnie innej strony.\nW poniedziałek wpadli do tawerny Lou, Aga i Papa. Lou z Agą spóźnione jak zwykle, ja z kuzynem spóźnieni – o dziwo i Papa, przy drugim piwie klnący na swą wrodzoną punktualność.\nTradycyjnie gadaliśmy o pierdoletach – tych mądrzejszych i tych głupszych. Dowcipy Papy były prawdziwie obrzydliwe, choć mam nadzieję, że moje im ani o piędź nie ustępowały. Impreza rozkręcała się, towarzystwo się rozrastało, niezbędne w końcu okazało się łączenie stolików. Fajnie było.\nNa każdej imprezie przychodzi moment, w którym człowiek uświadamia sobie ograniczoną trójwymiarowość pęcherza. Mnie dopadło to przed 22-gą. Do kibelka droga jest stosunkowo prosta – potrzeba determinuje cel i wpływa zbawiennie na bezwzględność w dążeniu do tegoż. Co innego droga powrotna – tutaj człowiek zaczyna się żywo interesować okolicznościami natury, w których przyszło mu dziś konsumować. W poniedziałek zachwyty nad złożonością przyrody w drodze powrotnej z kibelka zawiodły mnie do stolika przy barze. Siedziały tam dwie koleżanki i znajomy, mój rówieśnik, którego od dość długiego czasu nie widziałem.\nCześć Scov cześć Tomek dawno cię nie widziałem ja ciebie też nie co słychać u ciebie a po staremu a Karolka nie przyjdzie?\n- Raczej nie; nie chcę się zarzekać, ale dzisiaj może mieć problem.\n- W Kordobie.\nChyba nie dosłyszał.\nZwietrzyłem szansę na żart.\n- W Kordobowie. Kordobowie Górnym, powiat Onan. Pół godziny drogi od Łańcuta.\nZorientował się. Ale zareagował dziwnie. Zdenerwowaniem. Pytam, co dziś taki rozjuszony, on, że ma powód. Ok, łaski bez, nie muszę tu siedzieć, zwłaszcza że moje krzesło jest w innym miejscu. Ale jeszcze na odchodnym zauważyłem na jego nadgarstku czerwoną opaskę. Pytam, co to znaczy, a on, że teraz to już nic. Dostrzegam na opasce napis „Unimill”. Zaczynam się śmiać i kiwam głową ze zrozumieniem, aha, pierwsza prezerwatywa – kupiona w „Biedronce”, tak? Co na to Agnieszka i jak się czuje nosząc w sobie ponadplanowe i chyba nie do końca spodziewane życie?\n- Agnieszka nie żyje. Umarła przedwczoraj.\nStałem bez ruchu dobrych kilka sekund. Każdy chyba kiedyś znalazł się w sytuacji, w której nie wie co powiedzieć, pomimo że myśli hulają jak dzieciaki w przedszkolu dla nadpobudliwych. Te kilka sekund nie pozwoliło na dobranie odpowiednich słów. Zresztą, nawet gdyby to było kilka dni, to też byłoby mało.\nWydukałem przeprosiny, prośbę o wybaczenie wyjątkowo głupiego żartu, jest mi strasznie głupio. I było. Jasne, skąd miałem wiedzieć, nie zmienia to jednak faktu, że było. Wróciłem do stolika, powiedziałem co się stało. Zrobilo się na moment paskudnie.\nA potem bawiliśmy się. I tak chyba powinno być. Schowałem poczucie dziwności… Właśnie, jakie to jest właściwie uczucie? Żalu, współczucia, ale i też pewnie jakiegoś niesmaku, obawy. W każdym razie – schowałem to do kieszeni i wieczór toczył się dalej. Bardzo przyjemnie, tym bardziej, że los oszczędził (nie tylko mnie, jak się okazało) kaca nazajutrz.\nMorał – nie ma morału.\nJest życie i zawsze będzie lepsze od stanu alternatywnego. Nawet gdyby nazajutrz kac miałby być okrutny. A że nie było – tym lepiej.\nOdnajmuje go nam tylko śmierć\nNie wiemy, kiedy nam\nWypowie ani komu\nWiemy jedno: wszelkie skargi\nO fatalnych skutkach słuchania porannych wiadomości, dramatach realnych i abstrakcyjnych, wstydliwej uldze i przypomnieniu sobie, o konieczności olania niektórych rzeczy\nOpublikowano 2 listopada 2006 Autor: scovron\nWe „Władcy pierścieni” jest scena, gdy Bilbo próbuje oddać jedyny pierścień. Idzie mu ciężko, ale w końcu udaje mu się. Potem odchodzi do Elronda. Dzisiaj ta scena kojarzy mi się z inną. Z nocnym galopem z „Mistrza i Małgorzaty”, w trakcie którego z pomocników Wolanda opadają maski, odkrywając ich prawdziwą naturę. Moim zdaniem – najbardziej porywający kawałek literatury w dziejach.\nDziś na Bałtyku wieje dwanaście. Więcej nie może, bo na tuzinie kończy się skala. Zatonął jakiś szwedzki statek, szukają jeszcze jednej osoby. Wracają wspomnienia, których wolałbym nie mieć.\nGdyńskie Centrum Wychowania Morskiego posiadało kiedyś naprawdę ładną flotę. Jej perłami był „Zawisza Czarny” i piękny dwumasztowiec – „Zjawa IV”. Oprócz nich składały się na nią bliźniacze Opale – „Bieszczady” i „Polski Len”. Uzupełnienie stanowiła cała masa Nefrytów i innych. Zmieniły się władze CWM-u, który opanowany został przez jakichś nawiedzeńcow. „Zawiszę” przejął Zespół Armatorski. Jakoś sobie hulał, ale ZA również przejął jakiś nawiedzony druh Boruh i źle się zaczęło dziać. Bo źle się dzieje, jeśli byłe zespoły flagowe „Zawiszy” chcą uczcić Jubileusz staruszka koncertem, zaś szef ZA na godzinę przed rozpoczęciem stroi fochy, że jemu to na tym wcale nie zależy i nie wiadomo czy w ogóle do koncertu dojdzie. Nie wiem, co dzieje się aktualnie z innymi jachtami starego CWM-u. Z jednym wyjątkiem. S/y „Bieszczady”.\nNa studiach wychodziłem z założenia, że studia studiami, ale nie należy się przemęczać. Dlatego też w sesji letniej zawsze w terminie popychałem najtrudniejsze przedmioty, zaś jakieś płotki odkładałem na kampanię wrześniową. Na III roku barwy jesieni skojarzyłem z Postępowaniem Karnym. Była niedziela. Wstałem o 6 rano i bez entuzjazmu kompletowałem materiały do nauki, parząc sobie kawę. Włączyłem radio. Pierwsze słowa spikera zmroziły mnie. U wybrzeży Danii zdarzyła się katastrofa, polski 14-metrowy jacht należący do CWM-u, został rozjechany przez jeszcze niezidentyfikowany statek, wyłowiono jedną osobę i dwa ciała, akcja ratunkowa trwa. Nie podali nazwy.\nNa „Polskim Lnie” płynął mój młodszy brat i przyjaciele z drużyny: Ula od Stańki, Żetka …, kilka innych osób, o których nie pisałem. Jacht wracał z Operacji „Żagiel”, która odbywała się gdzieś w Wielkiej Brytanii.\nRęce mi się trzęsły. Postanowiłem nie budzić rodziców, ale zgarnąłem do swojego pokoju wszystkie radia, jakie były w domu i słuchałem kilku stacji na raz. Macierz i Ojcowizna wybrali się do babci, więc na szczęście nie było potrzeby ich martwić. Bałem się jak nigdy w życiu. Radia grały, a ja siedziałem na internecie i przeczesywałem sieć w poszukiwaniu jakichkolwiek informacji na temat katastrofy.\nNie skojarzyłem, że z Operacji „Żagiel” wracały obydwa CWM-owskie Opale. Nazwa „Bieszczady” padła w okolicach godziny 9. Jeszcze tylko milion telefonów do znajomych, czy aby na pewno nasi płynęli na „Polskim Lnie” i … odetchnąłem z ulgą. Tragedia pozostaje tragedią, to okrutne, ale naprawdę odetchnąłem. W skali globalnej liczba ofiar się zgadza. Ale nikt z moich bliskich.\nOczywiście śledziłem w dalszym ciągu przebieg akcji ratunkowej; po trzech godzinach paniki, przerażenia i chaosu w głowie, czułem się zmęczony. Ale na swój sposób szczęśliwy – że skoro już stało się coś strasznego, to że nie uderzyło w naszych. Choć bardzo blisko. 7 ofiar. To jeszcze tragedia. Co innego gdyby było ich 5 000. To już tylko statystyka. Herbert pisał kiedyś, że zera na końcu zamieniają dramat w abstrakcję.\nPotem było mi wstyd, że niemal płakałem z radości, gdy dowiedziałem się, że to oni, a nie my. Zresztą okazało się, że z jedną z ofiar kiedyś się spotkałem, rozmawiałem. Ale wstyd jedynie potęgował radość z powrotu naszych. Mieli jakieś problemy z radiem, o katastrofie i jej skali dowiedzieli się dopiero po wymustrowaniu. Myślałem sobie wtedy o rodzinach tamtych ofiar. Wyobraziłem sobie swojego rówieśnika, który wstaje tak wcześnie jak ja i parzy sobie kawę, w momencie gdy dopada go hiobowa wieść. Jak trzęsie się w oczekiwaniu na dalsze informacje. Jak los o godzinie szóstej rano rzuca monetą, która wznosi się i obraca niewyobrażalnie wolno, staje na krawędzi, przechyla się na jedną stronę, wzbudzając ulgę w jednym miejscu i rozpacz w drugim. Uśmiech w Tyczynie i płacz gdzieś na Śląsku (stamtąd pochodziła większość członków załogi „Bieszczad”). I chyba tylko ja, wiedząc jaką ulgę czułem, rozumiem, jaka musiała być rozpacz na Śląsku.\nI jeszcze jedno. Korzystając z dnia wolnego, przejrzałem sobie dzisiaj swoje notki z ostatniego okresu. Rozważania na temat niepojętego pomiędzy tłumaczeniami Alexii, przygodami kapitana PITA i fotografiami z wakacji. Zamieniłem swój blog w sklep wielobranżowy. Codziennie sprawdzałem swą pozycję w rankingu „Męski punkt widzenia”, w którym lokowałem się między pozycją 10 a 20-tą. Dla każdego coś miłego. Myśląc „kurwa” pisałem „córa Koryntu” lub „dama negocjowalnego afektu”, puszczając znacząco oczko. Piwko – „pyk” – bezalkoholowe. Pomimo, że pojęcie „kurwa” najlepiej oddać słowem „kurwa”. Notki trzaskałem hurtowo i bez ładu, czy składu. Niby, że sprawdzam czy potrafię cos robić regularnie. Ile w tym uzależnienia, a ile pogoni za widokiem swego nicku w rankingach? Ile przekazywania myśli, a ile zabaw warsztatowych? Nieważne. Zapomniałem po prostu, że ponad ulgę mówienia jest radość, że mam co powiedzieć. I że leję na rankingi. Od dziś przynajmniej. Jak niegdyś.\nAle Prawo Tablice Zakonu trwa\nNiech pochwaleni będą\n(a gdy tak mówił rozszerzał się umysł jego i dusza jego)\n- Bóg gładził roztargnioną brodę\n- Bóg patrzył w nieskończoność\n- Bóg łamał palce chrząkał\n- uciszaj racjonalną furię\n- pomyśl o kobiecie\n- widzisz Baruch\n- chcę być kochany przez nieuczonych i gwałtownych\n„Pan Cogito opowiada o kuszeniu Spinozy”\nO potrzebie równouprawnienia blogów, osobistych krucjatach i pokonywaniu demonów przeszłości\nOpublikowano 1 listopada 2006 Autor: scovron\nOk. Miarka się przebrała. Poziom frustracji przekroczył masę krytyczną. Ktoś to musi powiedzieć głośno i tym kimś będę ja: w środowisku blogujących nie wszystki blogi sa traktowane tak samo!! Są równe i równiejsze!! Dość tego!! Skończmy z tym!!\nWYRUSZAM NA KRUCJATĘ!!\nNiejednokrotnie ktoś wystawiał wam komcia typu masz spoko blogaska, supcio fabułka, o szacie graficznej nie wspominając, zaglądnij do mnie, www.ziomal410.blog.onet.pl, wpadnij i odwdzięcz się komciem. A my co? NIC!!! Woleliśmy zbywać to milczeniem, ewentualnie udawanym zdenerwowaniem i czyliśmy się bardziej męscy/kobiecy. Koniec z tym – te blogi też są pisane przez ludziów! Zasługują na to by je zauważyć! Dlatego też, o braci blogowa, dość chichrania się po rowach i w krzaczorach! Koniec z tymi niecnymi i niegodnymi praktykami, Rasiści, dyskryminujący sweetblogi przez wzgląd na wyznawany przez was system wartości!\nMaksymą życiową której staram się być wierny, jest „zmienianie świata zacznij od siebie”. Przez niemal dwa lata sprzeniewierzałem sie jej na łamach tego oto bloga, ale wyrażam skruchę. Posypuję głowę popiołem i rozpoczynam akcję równouprawnienia blogasków.\nRównouprawnienie zacznę od równego uprawiania teenblogów, blogów z konkursami na naj blog, w którym nagrodami są komcie i gify i blogów oceniających blogi. Od dziś nie przejdę obojętnie obok i zacznę brać udział w konkursach. Nie ukrywam, że licze na waszą pomoc – jeśli tylko o jakimś się dowiecie, to liczę na waszą pomoc. Panów WP i Papę, jako największych koneserów dollsów i gifów, proszę dodatkowo o pomoc w doborze materiałów (żeby faktycznie mieć jakąś szansę)(liczba dollsów nie powinna jednak przekroczyć czterech – nadmiar brokatu drażni niektórych oceniających)(choć jesli ktos znajdzie jakieś perły – to zapraszam do współpracy wszystkich). Do tej pory obawialiśmy się, że nas nie docenią i ostentacyjnie ignorowaliśmy ich – koniec:\nBo wszyscy blogersi\nto jedna wspólnota\ni blogi o kotach\nW imię wyższego celu, większego dobra – nie cykajmy, że przerżniemy w eleminacjach!\nUdawaliśmy że nie zauważalismy blogów z oceniami?? Dość!! Pokażmy im, że istnieją i że o tym wiemy!! Poddajmy się ocenie!! Ja zacznę od dziś!! Niech mnie oceniają osoby przeżywające okres burz i naporów, niech mi wytkną, bo zasłużyłem:) Owszem, dbając o własną psychikę będę musiał opublikować kilka cięższych notek (dojrzewam do notki o fizyce kwantowej), ale – jak mawiam – są to koszty życia i nie ma co z tym dyskutować.\nBlogi z brokatem zostaną przez nas docenione automatycznie, poprzez fakt iż w szranki staniemy na równych zasadach wespół z www.szalonawariatka97.blog.onet.pl i www.jołmenmadafaka93.blog.onet.pl.\nTak. Rok 2007 będzie dla mnie rokiem pojednań i miłości. Jeszcze nie mam pomysłu jak pouprawiać równo blogi o paznokciach (które – przyznaję ze wstydem i sromotą – zawsze pobudzały mą złośliwość) i o Pawle Małaszyńskim (wiem, wiem, jest słodki) … chociaż nie, mam pomysł na Pawła Małaszyńskiego.\nPaweł Małaszyński - aktor, zagrał w wielu filmach wiele ról i jest bardzo dobrym aktorem (na razie tyle musi wystarczyć, gdyż tylko tyle o nim wiem)(lub się domyślam)(ale – jak widać – mam dobre chęci)\nNo, czyli zostają jeszcze tylko blogi o paznokciach. Jakby was oświeciło, to proszę o kontakt.\nPoland, go up!\nPoland, go fight!\nWhen you winner wanna be!\nThe winn be,\nif you strong eagels have!!\n„Do boju Polsko”\nPieśń kibicowska śpiewana solo przez Michała Torzewskiego


Przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę – klasyki Dungeons&Dragons wydane na konsole otrzymają pełną polską wersję język\nDodał: Mikeal, czwartek, 24 października 2019 · Komentarzy: 3\nOdnowione i przystosowane do obsługi na konsolach największe klasyki RPG Dungeons & Dragons otrzymają pełną polską lokalizację – oświadcza Beamdog we wpisie zamieszczonym na oficjalnej stronie studia. Gracze będą mogli przeżyć na nowo przygodę w Baldur’s Gate, Baldur’s Gate ll, Icewind Dale oraz Planescape: Torment w polskiej dźwiękowej wersji językowej. Pierwsze aktualizacje trafią do graczy jeszcze w tym miesiącu.\nPolscy gracze otrzymają bezpłatnie aktualizację, wprowadzającą polską ścieżkę dźwiękową – ogłosiło studio Beamdog, przepraszając za brak odpowiedniego patcha w dniu premiery. – 15 października premiera tytułów D&D Enhanced Edition od Beamdoga dla Nintendo Switch, PlayStation 4 i Xbox One nie obejmowała nieanglojęzycznych lektorów, których obiecaliśmy dostarczyć wraz z premierą. Bardzo nam przykro z powodu tego błędu i pracujemy nad tym, aby jak najszybciej dostarczyć obiecaną zawartość. – czytamy w oświadczeniu studia Beamdog.\nDodał: Tokar, wtorek, 1 października 2019 · Komentarzy: 1\nDodał: Courun Yauntyrr, piątek, 11 maja 2018 · Komentarzy: 3\nDodał: Courun Yauntyrr, poniedziałek, 29 maja 2017 · Komentarzy: 6\nWorld of Baldur's Gate – nowa aktualizacja\nDodał: Courun Yauntyrr, sobota, 22 października 2016 · Komentarzy: 6\nNie ustają prace nad megamodyfikacją dla obu odsłon klasycznego "Baldur's Gate". Najnowszy patch to jednak nie tylko zwyczajowe łatanie braków, ale także kolejna porcja solidnego tłumaczenia na nasz język jednego z modów.\nW dużym skrócie można powiedzieć, że "World of Baldur's Gate" to udana próba przygotowania instalatora, dzięki któremu poszczególne mody będą ze sobą współpracować. Projekt ten pozwala na połączeniu w całość obu odsłon serii z oficjalnymi dodatkami oraz "Icewind Dale" w jedną całość, w którą zagramy bez potrzeby przełączania się pomiędzy poszczególnymi tytułami.\nPowrót do przeszłości #7\nDodał: Jezid, niedziela, 20 września 2015 · Komentarzy: 2\nPrzecząc feministycznym stereotypom Ati prezentuje błyskotki i zaprasza do kuchni. Alchemicznej, żeby była jasność. Siekanie, tłuczenie i nakłuwanie na polach epickich bitew nie wystarcza. Nawet najbardziej wypasiony bohater musi się czasem wzmocnić lub uzdrowić, albo użyć czaru, najlepiej wrodzonego, czy też wyuczonego, w ostateczności może być i – jak w tym przypadku – z kija. Jak bóg (literka mała, bo bogów w Krainach dużo) dopuści, to i z kija wypuści – mówią. Jakoś się trzeba podeprzeć jeśli drużyna kuleje.\nPowrót do przeszłości #6\nDodał: Jezid, niedziela, 23 sierpnia 2015 · Komentarzy: 0\n"BG II to gra, od której zaczęłam swoje przygody z cRPGami i mam do niej ogromny sentyment, a bronie? Hmh, to pierwszy krok w celu dalszego dopieszczenia tego działu, żeby stał się perełką portalu." Tak odpowiedziała Ati na pytanie o inspirację do tytanicznej roboty, której efekty prezentujemy w kolejnym już "Powrocie do przeszłości". Lubi perły i dlatego polubiła bronie? Niech będzie. Na deser – "Idealna postać", która z pewnością nie dla każdego będzie idealna.\nW rozwinięciu newsa kolejna lista broni która wzbogaciła gejmeksową zbrojownię.\nPowrót do przeszłości #5\nDodał: Jezid, niedziela, 16 sierpnia 2015 · Komentarzy: 0\nI znowu przez Ati! I tym razem i w kilku kolejnych edycjach. Co ją mogło skłonić do szczegółowego zajmowania się tego typu narzędziami? Nie wypada dociekać. W każdym razie są – miecze i bronie obuchowe z "Baldur's Gate II", bo do tej gry wróciliśmy. Na deser – Wasze historie, czyli plon niegdysiejszego konkursu. Dość długo czekały na stosowną chwilę i wreszcie się doczekały – Najgorsza decyzja.\nW rozwinięciu newsa imponująca lista broni o którą wzbogaciła się gejmeksowa zbrojownia.\nDni V nadal mają się dobrze\nDodał: Courun Yauntyrr, niedziela, 1 lutego 2015 · Komentarzy: 0\nMinęło trochę czasu od ostatnich wieści odnośnie Dni V, czyli dużego, fanowskiego moda do klasycznego "Baldur's Gate 2", jednak autorzy uspokajają i przedstawiają efekt wciąż trwających prac.\nJak pewnie pamiętacie, modyfikacja powstająca pod patronatem społeczności Children of Bhaal nawiązuje do innego znanego fanowskiego dodatku, czyli Pieśni Władającej. W Dniach V poznamy piękny świat Aovenore, w którym czeka nas kilka zadań do wykonania. Oczywiście głównym celem będzie powrót na Toril, ale po drodze czeka nas sporo walki i jeszcze więcej dialogów. Autorzy pochwalili się postępem prac i można powiedzieć, że powoli majaczy na horyzoncie szczęśliwe zakończenie.\nBaldur's Gate 1,5? – Adventure Y\nDodał: Wolvertino, piątek, 9 stycznia 2015 · Komentarzy: 7\nStudio Beamdog, odpowiedzialne między innymi za odświeżone edycje (Enhanced Edition) takich hitów jak "Baldur's Gate" i "Icewind Dale", przygotowuje projekt zatytułowany "Adventure Y". Firma potwierdziła, że w rzeczywistości jest to nowa odsłona legendarnej produkcji BioWare.\nWedług tłumaczeń Beamdog, tytuł nie będzie kontynuacją drugiej części "Wrót Baldura". Jego akcja rozegra się gdzieś między wydarzenia z "Baldur's Gate Enhanced Edition", a "Baldur's Gate II: Cienie Amn".


Stoltenberg wyznaczył datę kolejnego szczytu NATO - Defence24\nStoltenberg wyznaczył datę kolejnego szczytu NATO\n21 października 2017, 12:27\nSekretarz Generalny Sojuszu Północnoatlantyckiego wyznaczył datę i miejsce kolejnego szczytu NATO.\nJens Stoltenberg, Sekretarz Generalny Sojuszu Północnoatlantyckiego, podał datę i miejsce kolejnego szczytu NATO. Odbędzie się on w dniach 11-12 lipca 2018 r. w stolicy Belgii Brukseli.\nGłównym zadaniem stojącym przed uczestnikami szczytu NATO będzie omówienie najbardziej palących problemów, z jakimi mierzą się członkowie Paktu, wzmocnienie więzi łączących Europę i Amerykę Północną, dalsza praca nad przystosowaniem Sojuszu do wyzwań XXI wieku. Omówione zostaną dotychczasowe działania NATO wzmacniające jego system kolektywnej obrony, takie jak wielonarodowe grupy bojowe, stacjonujące na wschodniej flance Sojuszu i jednostki przebywające w rejonie Morza Czarnego. Duży nacisk zostanie też położony na zabezpieczenia w sferze cyberbezpieczeństwa oraz zwalczanie zagrożeń hybrydowych.\nCzytaj też: NATO po spotkaniu w Brukseli. "Gra o spójność i efektywność Sojuszu" [RELACJA]\nSekretarz Generalny podkreślił w swoim oświadczeniu, że Sojusz jako organizacja i działające wraz z nim państwa stowarzyszone nie zaprzestają walki z terroryzmem, nadal trwa misja NATO mająca na celu szkolenie sił bezpieczeństwa w Afganistanie i wspieranie ich w walce z międzynarodowym terroryzmem. Sojusz wspiera też działania międzynarodowej koalicji walczącej z tzw. Państwem Islamskim i czyni zdecydowane wysiłki, mające wspomóc partnerów takich jak Irak. Stoltenberg przypomniał również o aktywnej współpracy kierowanej przez niego organizacji z Unią Europejską.\nsobota, 21 października 2017, 17:06\nSądzicie że władze Belgii też będą mówiły o tym wiekopomnym wydarzeniu rok przed i dwa lata po jako o najważniejszym szczycie od stu lat i przedstawiały go jako dowód na rosnącą siłę i znaczenie Belgii na arenie międzynarodowej?\nniedziela, 22 października 2017, 10:53\nJeśli w wyniku szczytu na jej terytorium oraz na terytorium sąsiedniej Holandii rozlokowane zostaną rotacyjne oddziały wojsk sojuszu NATO - to tak.


Zryty-Beret.pl – Strona 4 – Zdecydowanie męski punkt widzenia\nAdrenalina – paliwo męskości\nPodwyższony poziom adrenaliny to naturalny towarzysz wszelkiej rywalizacji. Ujawniający się również w sytuacjach zagrożenia. Zagrożenia nie tylko życia, czy zrdrowia, ale również wszelkiego rodzaju interesów.\nZryty ツ\t12 grudnia 2020\nWspaniale być zachwyconym klientem\nLiteratura biznesowa identyfikuje wiele typów klientów, z których bezsprzecznie najciekawszym jest klient zachwycony. Zachwycony klient to dobrowolny, darmowy handlowiec. Ambasador – wolontariusz. Są tylko dwie\nZryty ツ\t5 grudnia 2020\nZryty ツ\t28 listopada 2020\nCzęsto informacyjną. I praktycznie za każdym razem widzę ludzi prześcigających się w udowadnianiu, że znają się na czymś bardziej. Szkoda że nie biorą pod uwagę,\nPo stworzeniu kategorii WRAŻENIA I RECENZJE, zastanawiałem od czego zacząć. Rzeczywistość sama podsunęła rozwiązanie. Pojawiła się ważna sprawa do załatwienia w Krakowie. Od czasu uformowania\nZryty ツ\t21 listopada 2020\nMęskość jest fizyczna!\nTytułowe stwierdzenie brzmi jak odwołanie do stereotypu maczo, łamanego z kulturystą. A tak maczo, jak kulturysta, od lat zdecydowanie są na cenzurowanym. Co paskudnego stoi\nDbam o to, żeby moja przestrzeń wypełniona była wyłącznie nieprzypadkowymi przedmiotami. Przedmiotami, których naprawdę potrzebuję. Generalnie, praktykuję szlaban na prezenty. Grono moich najbliższych znajomych doskonale\nZryty ツ\t14 listopada 2020\nHistoria pewnego komplementu\nW drodze na weekend, w dyskusji z moją córą pojawił się wątek wieku. Nie pamiętam dokładnie kontekstu, ale powiedziałem wtedy mniej więcej takie zdanie: –\n« Strona1 Strona2 Strona3 Strona4 Strona5 Strona6 Strona7 »


Czerwona lista Sanockiego | Nowa Trybuna Opolska\nCzerwona lista Sanockiego\nMichał Lewandowski 27.03.2002\nByły burmistrz Nysy, Janusz Sanocki, zarzuca publicznie prokuraturom w Nysie, Opolu i Prudniku popełnienie przestępstwa i kierowanie się sympatią do "postkomunistycznego układu politycznego".\nW ostatnim numerze "Nowin Nyskich" Sanocki, który obecnie jest tam dyrektorem wydawnictwa, opublikował artykuł "Ramię SLD". Pisze w nim między innymi: "Trudno nie dostrzec, iż prokuratura na Opolszczyźnie, dzięki osobom powiązanym układem postkomunistycznym, stała się posłusznym wobec SLD instrumentem politycznych rozgrywek. Ochrania funkcjonariuszy tej partii, a z drugiej strony szykanuje działaczy samorządowych i dziennikarzy ujawniających przestępczą działalność na szkodę społeczeństwa. Zarzucam zatem, iż prokuratura w Nysie, Opolu i Prudniku popełnia przestępstwo opisane w artykule 231 paragraf 1 kodeksu karnego, mówiącym iż funkcjonariusz publiczny, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego".\n- Normalne jest, że nie wszystkim podoba się to, co prokuratura robi - skomentował wczoraj dla NTO prokurator okręgowy, Józef Niekrawiec. - Jednak jeżeli ktoś w sposób zupełnie bezzasadny, niepoważny i ogólnikowy zarzuca, iż prokuratura to ramię SLD, to mogę tylko powiedzieć: no comments.\n"Nowiny Nyskie" ukazują się w nakładzie około 9 tysięcy egzemplarzy. Janusz Sanocki rozpoczął w nich druk "Czarnej księgi prokuratury". W pierwszym odcinku przypomina sprawę sprzedaży placu po byłej zajezdni MZK w Nysie.\n"Zarzucam prokuratorom: Annie Kaweckiej z Nysy, Wacławowi Skrzypkowi i Mirosławowi Krajewskiemu z Opola, iż w latach 1997/98 zrobili wszystko, by zatuszować jawne przestępstwo byłego burmistrza Nysy z ramienia SLD, który sprzedał plac wartości co najmniej 6 mln zł bez przetargu za cenę 430 tysięcy" - pisze Sanocki, obok zamieszczając obszerny artykuł przypominający historię odrzucenia złożonego w tej sprawie doniesienia, które sporządziła kierowana przez niego "Liga Nyska".\n- Zobaczymy, jaki będzie ciąg dalszy - powiedział nam prokurator Józef Niekrawiec. - Na to, co teraz napisał Sanocki, nie widzę żadnej potrzeby reagowania. Nie będziemy wchodzić w spory z każdym pieniaczem. To byłoby niepoważne.\n- Stworzono jakieś ranczo dla prokuratorów, którzy zostali wychowani w PZPR i w PRL, nauczyli się dyspozycyjności, są powiązani - stwierdził z kolei wczoraj Janusz Sanocki na antenie Radia Opole. - Z nich po prostu trzeba by tę prokuraturę wyczyścić, podobnie jak sądy.


Nasze zbiory kosmetyczne-pielęgnacja, cześć IV. - Strona 59 - Wizaz.pl\nStrona 59 z 124 « Początek < 9 34 49 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 69 84 109 > Koniec »\n2011-05-23, 12:37 #1741\nMasło shea jest naprawdę fajne i myślę, że do dłoni też się sprawdzi. Tylko generalnie w użytkowaniu jest średnie bo wiadomo że jest to mega tłuścioch ale i tak polecam\nTłuścioch... kocham tłuściochy Naprawdę I właśnie o takie coś mi chodzi. Chyba masło shea jest dla mnie idealne w takim wypadku.\nA używałaś może masła kakowego lub żurawinowego?\n2011-05-23, 13:04 #1742\nnie używałam, a na masło kakaowe mam ochotę już od pewnego czasu, zresztą inne masła też bym chciała wypróbować\nniestety teraz chcę oszczędzać i staram się nie kupować żadnych nowych kosmetyków które nie są absolutnie niezbędne (a jest to bardzo trudne )\n2011-05-23, 13:13 #1743\nNormalnie piąteczka siostro. Ja też uwielbiam tłuste masła, a co ciekawe im tłustszy tym lepszy... byle się szybko wchłaniał, ale niech będzie tłuściutki .\n2011-05-23, 15:57 #1744\nDokładnie! Mogłabym nawet zacytować Twoje zdanie: "byle się szybko wchłaniał, ale niech będzie tłuściutki" Bo tak samo uważam. I to jest w większości problem, bo szybkie wchłanianie i tłusta konsytencja nie zawsze idą w parze...\nWerka, Ty się znasz na hydrolatach, olejach i masłach naturalnych, nie? Czy mi się tylko tak uroiło?\n2011-05-23, 16:50 #1745\nTroszeczkę miałam z tym do czynienia - składy czytuję i nieco miałam do czynienia z mazidłami...\n2011-05-23, 17:14 #1746\nTo Cię teraz napadnę na pw, żeby offa nie robić\n2011-05-23, 17:47 #1747\nWiadomości: 16 311\nObraz 001.jpg (34,8 KB, 96 załadowań)\nObraz 002.jpg (35,1 KB, 117 załadowań)\n2011-05-24, 05:10 #1748\nJak się sprawdza pasta Prokudent? Czaję się na te pasty już od jakiegoś czasu, ale mam wrażliwą jamę ustną i trochę się boję. Masz może porównanie do pasty Elmex tej pomarańczowej?\n2011-05-24, 07:35 #1749\nCo to za kosmetyki AA - krem to chyba ten, co ostatnio był w promocji w Biedronce - zastanawiałam się czy kupić, ale zrezygnowałam. A co jest z tyłu - jakiś balsam z tej nowej serii Eco?\n2011-05-24, 09:19 #1750\nMoje skromne zbiory, coraz bardziej zminimalizowane\n1. twarz - kremy\n2. twarz - oczyszczanie, maseczki itp.\n3. ręce i nogi\nDSC05579.jpg (80,0 KB, 266 załadowań)\nDSC05574.jpg (85,8 KB, 250 załadowań)\nDSC05560.jpg (82,0 KB, 210 załadowań)\nDSC05570.jpg (83,1 KB, 228 załadowań)\nDSC05568.jpg (110,6 KB, 210 załadowań)\n2011-05-24, 09:55 #1751\nŁadny zbiór Powiedziałabyś mi coś o kremie Iwostin tłustym i kremie do rąk Dr. Scheller?\nPewnych rzeczy i ja używałam z Twojego zbioru Jak Ci się podoba balsam do ciała Alterra? Jak dla mnie to on za intensywnie pachnie, nie podoba mi się ten zapach...\n2011-05-24, 10:59 #1752\nMożesz mi powiedzieć jaki masz rodzaj cery? Bo zauważyłam u Ciebie Effaclar Duo, Avene Cleanance a także sporo kremów półtłustych, tłustych ..\n2011-05-24, 11:17 #1753\nWidać co raz bardziej akcję... Jak się sprawuje filtr Avene?\n2011-05-24, 12:04 #1754\nTłusty Iwostin jest bardzo fajny, dobrze odżywia cerę, koi i wygładza, jak na krem tłusty jest dość lekki i dobrze się wchłania, więc nadaje się nawet pod makijaż i do używania latem. Niestety obawiam się, że niektórych może zapychać.\nKrem Dr. Scheller jest bardzo fajny, dobrze nawilża, nie jest tłusty, dobrze się wchłania chociaż pozostawia lekką warstwę.\nA balsam Alterra mi się bardzo podoba, między innymi ze względu na zapach, który bardzo mi pasuje. Intensywne zapachy w kosmetykach często mnie drażnią, ale ten wyjątkowo nie.\nMam skórę generalnie bardzo suchą i wrażliwą. Używam kosmetyków dedykowanych do innych typów cery, jeżeli mi pasują - Cleanance jest moim ideałem żelu do mycia twarzy - w ogóle nie wysusza i jest bardzo delikatny, a Effaclar Duo kupiłam jesienią, kiedy miałam bardzo zanieczyszczoną cerę, obecnie używam go punktowo, jeżeli pojawią się jakieś niespodzianki.\nZużywam, zużywam, nie mam już prawie nic zbędnego. Kilka drobiazgów jeszcze u rodziców, ale niedużo.\nFiltr Avene był moim ideałem, to jest wersja, której nie ma już w sprzedaży, w zeszłym roku wzbogacili skład o parsol. Krem się dobrze wchłaniał, nawilżał, z ochrony byłam zadowolona, nie bielił, nie zapychał i nadawał się pod makijaż. Mam jeszcze zachomikowaną jedną tubkę, ale będę musiała niedługo znaleźć zamiennik.\n2011-05-24, 12:12 #1755\nA jak oceniasz ten krem Bielendy z żeń-szeniem i czy podzielasz zachwyty nad mikrodermabrazją Dax - u mnie czeka w zapasach?\n2011-05-24, 12:13 #1756\nU mnie zapasów praktycznie brak... Obecnie pewnie będą, ale raczej takie które na 100% będę używać.\nO to masz ten sam problem - u mnie wycofano AKN MAT SPF 40 z Biodermy i szczerze to nie wiem co kupić, bo próbki kremu Avene mineralnego 50+ zrobiły mi jesień średniowiecza\n2011-05-24, 12:23 #1757\nJa jako włosomaniaczka chciałabym poznać Twoją opinię na temat maski do włosów Gloria\nMam również pytanie odnośnie kremu do stóp, już długi czas szukam kremu, który będzie dobrze nawilżał i radził sobie ze skórą na piętach, jak z tymi problemami radzi sobie Twój krem?\n2011-05-24, 12:37 #1758\nKrem Bielendy jest jednym z dwóch kosmetyków w zbiorze, którego jeszcze nie używałam.\nZachwyty nad mikrodermabrazją podzielam jak najbardziej. To pierwszy kosmetyk, który tak wygładza cerę, którego używałam. Stosuję raz w tygodniu, jak na razie jakieś 4 razy, długofalowych efektów w postaci zmniejszenia porów jeszcze nie widać, ale to bardzo dobra rzecz. I nie podrażnia, mimo że jest bardzo mocna.\nTo znana bolączka i złośliwość rzeczy martwych - jak się już znajdzie idealny filtr, to zaraz jest wycofywany.\nA maska Gloria jest drugim kosmetykiem, którego w zbiorze jeszcze nie używałam. Stoi w zapasach od zimy i nie mogę się jakoś za nią zabrać.\nKrem jest fajny, dobrze nawilża, szybko się wchłania, ale jest raczej lekki i ze skórą na piętach średnio sobie radzi. Generalnie znam bardziej odżywcze kosmetyki i do tego raczej nie wrócę.\n2011-05-24, 13:22 #1759\nPlanowałam na zimę kupić ten krem, żeby chronił skórę przed mrozem... Myślisz, że da radę? Zwykle używałam Aven Cold Cream'u. Choć jak piszesz, że jest dość lekki, to nie wydaje mi się dobry na zimę\nA gdzie kupiłaś Scheller'a?\n2011-05-24, 13:48 #1760\nKochana to jak już użyjesz tej maski, to daj mi proszę znać jaka jest\nJakich kremów do stóp używałaś prędzej? Za jakiś czas będę zamawiała paczkę i na mojej liście zakupów jest właśnie krem do stóp, ale nie mam pojęcia, który kupić\n2011-05-24, 13:53 #1761\nJak tam szampon i odżywka Loreala?\n2011-05-24, 14:40 #1762\nTeż wręcz tą Biodermę pokochałam. Została mi połowa tubki, więc też muszę się zabrać za poszukiwanie zastępcy\nMiałam spytać o to samo\n2011-05-24, 14:55 #1763\nDługo mnie tu nie było, więc robię pełną aktualizację. Mimo, że przez kwiecień nie kupiłam ani jednego kosmetyku, w maju znowu zaczęłam szaleć a i tak mam tego pełno. Ale nie kupowanie kosmetyków jest taaakie trudne\n5. Twarz (o Jezu )\n6. Rzeczy, które się przypałętały na koniec\nJak coś to pytajcie, bo wiem, że na fotach niewiele widać.\nDSC_6846.jpg (96,9 KB, 161 załadowań)\nDSC_6848.jpg (86,4 KB, 157 załadowań)\nDSC_6850.jpg (102,0 KB, 160 załadowań)\nDSC_6852.jpg (74,2 KB, 169 załadowań)\nDSC_6854.jpg (91,1 KB, 244 załadowań)\nDSC_6855.jpg (83,3 KB, 150 załadowań)\n2011-05-24, 15:02 #1764\nsprawdza Ci sie ta pasta z ROSSMANNA? bo dla mnie jest beznadziejna\n2011-05-24, 15:57 #1765\nchyba trochę nie ogarniam... jaka PASTA?\naha okej już wiem, to nie do mnie\nna przyszłość polecam cytowanie, czy coś\nCzas edycji: 2011-05-24 o 16:00\n2011-05-24, 16:11 #1766\npasta do zebow. jest w zbiorze "dziewczyna"\n---------- Dopisano o 17:11 ---------- Poprzedni post napisano o 17:01 ----------\nwiem ale zapomnialam o tym Drippy\n2011-05-24, 16:17 #1767\nKupowanie kosmetyków to przyjemność, nie wiem jak można sobie ją odebrać Mi też jest ciężko nie kupować nic.\nTwój zbiór najbardziej mi się podoba póki co I mam dużo pytań, jak zwykle, więc się przygotuj\n1. Widzę, że też lubisz Carmexy Ja mam ich 7 I niedawno kupiłam truskawkowy i miętowy, ale nie używałam jeszcze. Podziel się wrażeniami o swoim truskawkowym\n2. Kolejne pytanie mam do balsamu do ust Burt's Bees. Ten balsam (miodowy i naturalny) jest moim kosmetykowym marzeniem póki co, ale go nie ma Jaki on jest? Jak działa? Jak pachnie i jaką ma konsystencję?\n3. Czy krem do łapek Ziaja masło kakaowe dobrze nawilża? I pachnie jak balsam do ciała?\n4. Jaką konsystencję ma krem nawilżający Nivea Baby? Zostawia wartwę na skórze? Jak pachnie (czy pachnie)? I jak działa, co najważniejsze\n5. Ten krem Iwostin to ceramidowy z filtrem? Bo nie widać wyraźnie. Opowiedz coś o nim (pytania w sumie te same, co do Nivea Baby ). Lubię firmę Iwostin\n6. I takie same pytania do kremu twarzowego Ziaja masło kakaowe mam\nPiękny zbiór, no naprawdę\nCzas edycji: 2011-05-24 o 16:20\n2011-05-24, 16:29 #1768\nFiltr do twarzy La Roche Posay - jaki on jest? I jaki jest scrub do stóp Neutrogena?\n2011-05-24, 16:55 #1769\n1. Ja Carmexów już miałam naprawdę sporo, jednak dość szybko się zużywają. Truskawkowy jest średni, zapach trochę dziwny, mdły... Zdecydowanie wolę wiśniowy. A miętowy zawsze chciałam mieć i kiedyś w końcu będzie trzeba zamówić. Ale generalnie działanie takie samo we wszystkich\n2. W ogóle mam też ten miętowy balsam, ale nie mogłam go znaleźć... A więc właśnie ten miętowy jest bardzo przyjemny, dobrze nawilża, bardzo ładnie pachnie, daje fajne uczucie na ustach... Coś jak Carmex, ale trochę gorzej działa, jest bardziej 'tępy', jednak ma lepszy zapach Za to miodowa wersja jest przeze mnie rzadko używana, bo zapach jest tragiczny. Ale działanie raczej to samo. Generalnie te balsamy są drogie, droższe od Carmexu, gorsze od niego i Carmex lepiej się rozprowadza.\n3. Co do zapachu - akurat nie miałam tego masła, więc nie wiem, ale pachnie tak jak krem do twarzy, więc podejrzewam, że cała seria ma taki sam zapach Ogólnie lubię się nim czasem posmarować, bo pięknie pachnie, jednak jest chyba najgorszym kremem do rąk jaki mam, bo zwyczajnie NIC nie robi i zostawia taką jakby cienką, tłustą warstwę na rękach. Nie polecam\n4. Krem Nivea Baby ma baardzo lekką konsystencję, szybko się wchłania, niestety nie mogę powiedzieć, że nie zostawia nic na skórze. Ale nie umiem tego do końca opisać... Zostawia taką jakby tłustawą warstewkę, ale nie jest źle - zdarza mi się go użyć na dzień. Generalnie bardzo przyjemny kremik - dobrze nawilża (ale bez zachwytów), pachnie tak delikatnie, dziecięco\n5. Ten kremik to krem na zimę z SPF 15. Kupiłam go w zeszłym roku, miałam używać na zimę, ale buzia mi się po nim strasznie świeciła i nie potrafiłam jej jeszcze wtedy dobrze zmatowić i za bardzo go nie używałam. Co do konsystencji - raczej trudno go rozsmarować, zapachu niestety nie pamiętam, ale jeśli w ogóle jakiś jest - na pewno delikatny.\n6. Konsystencja tego kremu wydaje się dość lekka, jednak dziwnie się go rozsmarowuje, no i oczywiście jest bardzo tłusty. Nie powiem Ci nic o warstwie na skórze, bo zawsze nakładam go grubą warstwą na noc Zapach jest cudowny, działania jakiegoś genialnego nie zauważyłam, ale lekko nawilża i uspokaja skórę.\nMam nadzieję, że na wszystko odpowiedziałam. Dzięki za tyle pytań, uwielbiam na nie odpowiadać, hihi\nScrub do stóp jest całkiem OK, jednak mam wrażenie, że jest trochę za słaby... Filtr kupiłam kilka dni temu (zbierałam się do tego dość długo, bo jest drogi) i użyłam na razie dopiero raz. Jedyne co mogę powiedzieć, to to, że jest nieziemsko lekki, jest w sumie w postaci takiego trochę mleczka. Dobrze się rozprowadza... Niestety ja się po nim świecę, ale wystarczy odrobina pudru i jest okej.\n2011-05-24, 17:06 #1770\nMi się zapach truskawki podobał (czułam przez opakowanie już! :wow , ciekawiło mnie właśnie jego działanie, czy jak zwykły jest A jeśli tak, to jest godny używania\nNie warto kupować w takim wypadku? Widziałam, że kosztuje ok 15 złotych, to o połowę więcej niż Carmex i inne balsamy do ust ogólnie...\nA, to wiem jaki to krem. Moja mama go miała, widziałam ostatnio jak w domu byłam. Przy następnej okazji posmaruję się nim na noc, sprawdzę jego ogólne właściwości. A chroni przed mrozem? Bo to mnie w sumie najbardziej interesuje przy kremie na zimę\nJa dziękuję Ci za odpowiedzi za to


Buty ON RUNNING CLOUD TERRY MAN - Czerwone buty do biegania On Running, bez wzorów, ze skóry, bez zapięcia, do biegania. W wyprzedaży za 581.00 zł. - Buty do biegania - Obuwie sportowe - Odzież i obuwie sportowe męskie - Odzież, obuwie, akcesoria męskie - Moda w Men's Health\nButy On Running CLOUD TERRY MAN to nowe wcielenie ikony marki- klasycznego modelu Cloud. Cholewka wykonana z dwóch rodzajów skóry wegańskiej: boki gładkie, tył perforowany. Przednia cześć cholewki z miękkiej, oddychającej tkaniny. Miękki język z tkaniny frotte. Funkcjonalne sznurowadła-gumki. Wkładka w kropki, by jeszcze bardziej podkreślić wyjątkowy design modelu. Znana już wszystkim miłośnikom biegania, podeszwa […]\nbuty do biegania bez zapięcia czerwone buty do biegania buty do biegania do biegania odzież, obuwie, akcesoria męskie on running buty do biegania on running buty do biegania ze sklepu sportofino odzież, obuwie, akcesoria męskie sportofino


Od 3 września 2018 r.mieszkańcy Lubelszczyzny mogą korzystać z krajowego połączenia lotniczego z Lublina do Warszawy. Rejsy realizowane są aż pięć razy w tygodniu przez Polskie Linie Lotnicze LOT. Dzięki temu pasażerowie w krótkim czasie, z przesiadką w stolicy, mogą dolecieć m.in. do Gdańska, Krakowa, Katowic czy Poznania. Znacząco zwiększa się także dostępność oferty kierunków międzynarodowych.\nZ Warszawy samolot wystartuje o godzinie 13:40 z lądowaniem w Lublinie o 14:25, skąd pasażerowie odlecą o godzinie 15:10. Podróż trwa ok. 50 minut.\nRejsy odbywają się w poniedziałki, środy, czwartki, piątki i niedziele.\nSzczegółowy rozkład lotów dostępny jest na stronie: www.airport.lublin.pl.\nBilety można kupić za pośrednictwem strony Portu Lotniczego Lublin: www.airport.lublin.pl oraz przewoźnika: www.lot.com


Dąb Dąbrowa Białostocka u progu sezonu. Pierwszy mecz już w tę sobotę\nOpublikowano: wtorek, 03/03/2020 - 17:54\nW ostatnich czasie dąbrowskiemu Dębowi nie wiodło się najlepiej w rozgrywkach IV ligi. Drużyna borykała się z problemami kadrowymi i brakiem finansów. Finalnie zespół przystąpił do gry i - z dorobkiem dziewięciu punktów- zakończył rundę jesienną na 14. miejscu w tabeli, przed Cresovią Siemiatycze i MOSP-em Białystok. Piłkarze z Dąbrowy zanotowali dwa zwycięstwa, trzy remisy i dziewięć porażek.\nMimo to sportowcy nie składają broni. W zbliżającej się rundzie wiosennej zamierzają walczyć o utrzymanie w lidze.\n- Myślę, że weryfikacja formy przyjdzie w najbliższym meczu z Sokołem 1946 Sokółka - mówi krótko Mieczysław Sołowiej, prezes Dębu. Dodaje, że przed rundą wiosenną piłkarze mogli się solidnie przygotować pod okiem Kamila Lauryna. Jesienią mieli na to dużo mniej czasu.\n- Teraz będziemy zbierać tego owoce - mówi prezes Dębu.\nW ramach przygotowań zespół rozegrał cztery sparingi: wygrał z Biebrzą Goniądz 4:0 oraz Polonią Raczki 5:4, zremisował z juniorskim zespołem Łomży 2:2 i przegrał z Pomorzanką Sejny 2:4.\n- W tym roku dzięki naszemu sponsorowi skład Dębu zasili piłkarz z Białorusi - Alexis Petrenko oraz czterech lokalnych piłkarzy - mówi Sołowiej. To Patryk Niedzwiecki, Łukasz Szczerbowicz i Krzysztof Rychtarczyk. Z Dębu odszedł natomiast Michał Sobolewski.\nMieczysław Sołowiej dodaje, że zespół opiera się głównie na zawodnikach z Białegostoku oraz w mniejszym stopniu - z Sokółki i Dąbrowy Białostockiej.\n- Naszym celem jest utrzymanie się w lidze, ale jeżeli przyjdzie nam grać w „okręgówce", to nie będzie biedy. Nic na siłę - stwierdza prezes dąbrowskiej drużyny.\nRozgrywki w rundzie wiosennej rozpoczną się 14 marca, ale już w tę niedzielę (8 marca) Dąb zagra zaległy mecz z Sokołem 1946 Sokółka. Początek o godzinie 14.00 na stadionie OSiR w Sokółce.


Kancelaria Prezesa Rady Ministrów - NWK24 - PORTAL INFORMACYJNY\nLaptopy, komputery stacjonarne, dostęp do internetu i niezbędne akcesoria – taki sprzęt dla uczniów będą mogli kupić samorządowcy za pieniądze z programu wsparcia, który ruszył 4 października. Nabór wniosków trwa. … Read More\nCentrum Projektów Polska Cyfrowacovid-19CPPCepidemiaFundusze EuropejskieJanusz CieszyńskiKancelaria Prezesa Rady MinistrówKPRMMinisterstwo Spraw Wewnętrznych i AdministracjiMSWiANASK - Nastolatki 3.0pandemiapandemia koronawirusaPaweł SzefernakerPGRSARS-CoV-2zdalne nauczanie Comment on Ruszył program wsparcia dla dzieci z rodzin byłych pracowników PGR\nCentrum Chorób RzadkichCentrum Zdrowia DzieckaFundacja PolsatKancelaria PremieraKancelaria Prezesa Rady MinistrówKPRMpremierpremier Mateusz Morawieckipremier PolskiWarszawa 12 komentarzy do Centrum Chorób Rzadkich oficjalnie otwarte\ncovid-19epidemiaKancelaria Prezesa Rady MinistrówkoronawirusKPRMpandemiapandemia koronawirusaSARS-CoV-2Sejmsejm rpUEunia europejska 5 komentarzy do Sejm przyjął projekt ustawy gwarantujący Polsce 770 mld zł w ramach budżetu Unii Europejskiej\nMamy już w Polsce 31 aktywnych szpitali rezerwowych\nRenata 1 kwietnia 2021\n„Kolejna fala pandemii Covid-19 pokazuje, jak ważna była decyzja rządu o budowaniu szpitali rezerwowych. To właśnie w nich, każdego dnia, personel medyczny ratuje życie i zdrowie wielu chorych. Aktualnie w … Read More\ncovid-19epidemiaKancelaria Prezesa Rady MinistrówkoronawirusKPRMpandemiapandemia koronawirusapremierpremier Mateusz Morawieckipremier PolskiSARS-CoV-2szpitale tymczasoweWrocław 69 komentarzy do Mamy już w Polsce 31 aktywnych szpitali rezerwowych\nKolejne środki z Tarczy Antykryzysowej\n„30 mld złotych przeznaczy polski rząd na ochronę miejsc pracy i pomoc dla przedsiębiorców w II kwartale tego roku. Nie tylko kontynuujemy pomoc, ale też poszerzamy katalog branż, które będą … Read More\ncovid-19epidemiaKancelaria Prezesa Rady MinistrówkoronawirusKPRMpandemiapandemia koronawirusapremierpremier Mateusz Morawieckipremier PolskiSARS-CoV-2tarcza antykryzysowaTarcza Branżowawsparcie dla przedsiębiorców 6 komentarzy do Kolejne środki z Tarczy Antykryzysowej