Egzamin z oddychania - Jan Jakub Kolski - ebook + audiobook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Egzamin z oddychania - ebook + audiobook\nEgzamin z oddychania ebook + audiobook\nPosłuchaj fragmentu audiobooka Czas: 14 godz. 0 min Lektor: Adam Ferency\nOpis ebooka Egzamin z oddychania - Jan Jakub Kolski\nOpinie o ebooku Egzamin z oddychania - Jan Jakub Kolski\nFragment ebooka Egzamin z oddychania - Jan Jakub Kolski\nUmieram. Leżę w łóżku w Popielawach, oddycham płytko i zachłannie, przedzieram się przez mgłę coraz gęstszą, szukam jakiegoś prześwitu, ale ta pieprzona mgła nie chce się skończyć. Żadnego tunelu ze światłem, żadnego filmu do tyłu – od starości do dzieciństwa. Niczego takiego. Tylko strach. Dużo cuchnącego strachu. Odchodzę. Czuję, jak wszystko we mnie zwalnia. Boję się. Mam dziewięćdziesiąt trzy lata. Chciałbym jeszcze pożyć.\nWieczór. Drewniany dom nad stawem. Mgła. Psy szczekają bez zapału. Nie mają sobie wiele do powiedzenia, dwa słowa tylko: „Umiera stary”.\nLeży w łóżku pod oknem. Jest wysuszony, nakropiony wątrobianymi plamami, nastrzyknięty siecią bladych naczyń krwionośnych. Boi się. Ma za mało siły, by to ukryć. I za mało dumy. Zresztą wcale nie wiadomo, czy by chciał. Cuchnie i to mu chyba przeszkadza najbardziej; ten smród gówniany, pomieszany z kwaśno-słodkim odorem moczu i mdłą nutą starczego potu. Właśnie przełyka ślinę, szuka kogoś wzrokiem, wysila zetlałe nerwy, by naostrzyły spojrzenie. Chce zobaczyć. Męczy się. Wreszcie dostrzega.\nOna trzyma go za rękę. Tak jak należy. Krucha, nieludzko delikatna dłoń, z palcami ułożonymi tak elegancko, jakby grały muzykę. Każdy palec osobny: pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty, ale wszystkie ułożone w komplet prawie nie z tego świata. Maleńka dłoń przytula i opowiada o nieuchronności. Czule. Bardzo czule.\nUmieram. Nie potrafię już nabrać powietrza. Bolą mnie płuca. Krew błaga o odrobinę tlenu. Prawie słyszę, jak pękają pęcherzyki i jęczą wysychające oskrzela. Piasek w tchawicy i ogień schodzący w dół. Jakby ktoś sypnął garść gorącego popiołu do gardła. Jestem przerażony. Duszę się. Gdzie jesteś, Moja Matko?! Przeprowadź mnie!\nStarzec otwiera usta. Chce coś powiedzieć, ale głos zostaje w gardle. Zamiast niego w powietrzu zawisa smród jednego z ostatnich, wykradzionych, nadliczbowych oddechów. Spogląda na Dziwkę. Chyba ją widzi. Próbuje wyznać.\nŻyłem. Dostałem wszystko. Nie po kolei, ale... wszystko. Przychodziło samo. Cierpiałem, nie cierpiałem. Wreszcie – za późno – przyszłaś TY, moja Dziwka, moja miłość śmiertelna. W dniu spotkania w stołówce Najwyższej Szkoły Filmowej Świata zacząłem w tej samej chwili żyć i umierać, wspinać się i schodzić w dół.\nDziwka uśmiecha się. Ma jakieś sześćdziesiąt lat, czarne oczy, posiwiałe włosy, śniadą skórę. Jest krucha i piękna. Delikatna. Jako dziecko grała w jego filmach. „Proszę, niech pan na mnie poczeka... jakieś dziesięć lat, aż dorosnę. Niech pan nie odrzuca tych słów tylko dlatego, że wypowiada je mała dziewczynka... Mam dwanaście lat, ale wiem, co czuję. Kocham pana najbardziej na świecie”.\nTeraz pomaga mu umrzeć. Gdyby mogła, oddałaby mu oddech, tętno, ciśnienie krwi. Gdyby mogła, umarłaby zamiast niego. Tego nie trzeba się domyślać, bo czarne oczy wyświetlają taki film. Wszystko widać jak na ekranie. Przeprowadza go na drugą stronę. Trzyma starca za dłoń, gra opuszkami palców po zeschniętym pergaminie. Żeby bał się jak najmniej. Ale on się boi przeraźliwie. Nie jest wystarczająco uprzejmy.\nŻyłem, robiłem filmy, byłem nauczycielem i mistrzem, byłem ojcem, draniem i dobrym człowiekiem. Teraz sram ze strachu i to jest moje ostatnie wypróżnienie. Już nigdy nic nie wejdzie w ten organizm i nic z niego nie wyjdzie. Żadne gówno. Kocham cię, Dziwko, za największą miłość świata, której nie musiałem przyglądać się z boku ani robić o niej filmu. Szkoda. Czarno. Nic nie ma. Jebać to.\nNoc. Ta sama. Przy Starym leży jego pies. Burek. Duży przekarmiony mieszaniec. W nogach, na zimnych już kościach leżą dwa koty. Są trochę zdziwione deficytem ciepła. Mruczą z przyzwyczajenia, ale kocia wibracja nie wytwarza niczego. A raczej wytwarza NIC. Pustkę.\nDłoń Dziwki pojawia się z czerni. Otwiera szufladę. Szuflada skrzypi, kobieta zatrzymuje się w pół ruchu, potem uśmiecha się przepraszająco. Nikogo już nie obudzi. Sięga po coś. Za chwilę wydobywa dziesiątki wymyślnych majtek, majteczek, pasów do pończoch, staników, halek. Desusy są prześwitujące, błyszczące, obrobione koronkami w różnych kolorach: czerwonym, czarnym, złotym i białym. Niektóre są tak małe, zrobione z tak niewielkiej ilości materii, że odrzucone na bok przez chwilę wiszą w powietrzu. Jak mgła.\nUbiera się. Zrzuca szlafrok, zakłada kurewskie majteczki, potem pas z czerwoną koronką, czarne pończochy i stanik. Przez otwarte okno dyszy noc; świerszczami, żabami od stawu, burkami od pól. Dziwka włącza radio i zamyka okno. Nie chce słuchać nocy. Za chwilę schodzi po schodach. Na nogach ma najwyższe szpilki, te, których nienawidził: „To nie są twoje buty. Chodzisz w nich jak dziwka. Nie jesteś dziwką. Jesteś Matką Boską. No chodź już, chodź. Pokręć tą twoją zadzierzystą dupką...”.\nStaje przed nim. Teraz – nie kiedyś. Staje przed trupem. Jest wymalowana jak na kurewskie wyjście, na układ.\n– Dżuku – odzywa się. – Ubrałam dla ciebie ten pierwszy komplet. Ten z pierwszej nocy. Pamiętasz? Dupkę miałam wtedy twardą jak kamień. Skarżyłeś się, że poobijałam ci podbrzusze, a to była twoja wina... to ty nadziewałeś mnie na siebie tak mocno. Klęczałeś za mną, trzymałeś mnie za biodra i nabijałeś na siebie jak szmacianą lalkę. Nogi mi wisiały w powietrzu jak pajacykowi.\nDżuk nie odpowiada. Nie chce mu się. Przez tyle lat musiał chcieć, musiał zapewniać, zarabiać, utrzymywać, pocieszać, przytulać, tłumaczyć, nie umierać ze strachu, ale teraz – kiedy już nie żyje – nie musi chcieć. Wydaje się nawet, że po zakrzepłej twarzy błąka się uśmiech ulgi. Tymczasem ona, Dziwka, odwraca się do niego plecami, pochyla, wypina ciągle zgrabny tyłek i zaczyna nim kręcić jak gwiazdeczka z filmów porno – w lewo i w prawo, potem dookoła w jedną i dookoła w drugą stronę.\nŚniade plecy. Trochę już matowe, trochę już przygasłe i pomarszczone, ale ciągle dziewczęce – filigranowe i... wzruszające. Pod karkiem wytatuowany kot. Śpi zwinięty w kłębek. Po szyi schodzi ścieżka czarnych krótkich włosków. Kończy się kępką na grzbiecie kota. Dziwka tańczy. Kot na karku przeciąga się, ale zaraz zasypia na nowo. Pod kotem długa linia arabskiego napisu. Prowadzi wzdłuż kręgosłupa, aż prawie do pęknięcia nad pośladkami. Tak, pośladki Dziwki nie kończą się zwyczajnie. Nad kreseczką przedziałka zaczyna się jeszcze jedna krzywa kreska oparta o wystającą kość ogonową: „Dżuku, ja się rodziłam jakoś nienormalnie. Lekarz mnie ciągnął za nóżkę. Może od tego ta moja dupka tak krzywo pęknięta? Od tego, Dżuku? Jak myślisz?”. Dżuk już nie myśli. Odpoczywa na chmurach.\nArabski napis, ostatni tatuaż Dziwki: „Największą w życiu mądrością jest kochać z wzajemnością”.\nBiodra zakreślają kolejne koło. Dziwka tańczy dla trupa. Arabski napis ogłasza miłość z wzajemnością. I mądrość. Największą Mądrość Świata.\nTrzydzieści osiem lat wcześniej. Dzisiaj. W dwa tysiące jedenastym roku. Jest wczesne lato. Jakiś czerwiec dość deszczowy. Dziwka ma na imię Muszelka. To od arabskiego nazwiska odziedziczonego po egipskim dziadku. Dżuk ma na imię Sandow. Na razie. Tak na niego mówią, bo jest atletycznie zbudowany. Jak przedwojenny siłacz. Niedługo będzie Dżukiem. Za kilka godzin. Ale na razie jako Sandow idzie drogą między łanami zielonkawego żyta, trzymając za dłoń Muszelkę. Dziwnie wyglądają. Jak ojciec i córka, chociaż on blondyn (kiedyś, zanim jeszcze wyłysiał), a ona czarna jak kruk. On nie jest piękny. Raczej dostojny, raczej mocny, chociaż przełamany tą delikatnością, która tak bardzo uwodzi kobiety. Ma pięćdziesiąt pięć lat, jest profesorem, uczy robienia filmów i sam je robi od dawna. Ona – Muszelka – jest od niego młodsza o trzydzieści trzy lata. Niewysoka, krucha, czarnowłosa i czarnooka. Ładna. Czarne włosy podbite ma niebieskością od spodu i posypane rudawym brązem po wierzchu. W czoło wrasta jej rozśmieszający trójkącik, rzadkość nazywana „wdowim czepkiem” – kępka czarnej sierści. Jak u Myszki Miki. Idą. Młode żytko paruje, wilgoć uderza w nozdrza, nad głową drą się skowronki. Wreszcie dochodzą. Pod lasem, pod ścianą wyliniałych świerków jest polana. Sandow zrzuca koszulę. Zostaje tylko w spodniach. Na nadgarstkach połyskują skórzane bransolety. Nosi je od dawna i od dawna nie pamięta po co. Zaczyna kręcić ramionami i rozluźniać kark. Rozgrzewa się. Muszelka też się rozbiera. Na twarzy skupienie, jak przed ważnym występem. Zdejmuje koszulkę, po niej stanik i buty. Wygląda pięknie; napięta skóra lśni, drobne mięśnie pracują, piersi połyskują potem. Nie patrzy na Sandowa. Stoi z opuszczonym łbem i dyszy z napięcia. Coś w niej wzbiera, jakaś fala poruszona pamięcią. W którejś chwili nie wytrzymuje. Bez uprzedzenia rusza w kierunku mężczyzny. Uderza go dłonią zwiniętą w pięść. Z półobrotu, z całej siły. Trafia w nos. Pęka skóra na grzbiecie nosa i tkanka rozchodzi się na boki. Za chwilę z obydwu dziurek wycieka krew. Sandow jest zdziwiony. Nie może uwierzyć.\n– Chyba złamałaś mi nos...\nMuszelka nie odpowiada. Bierze zamach i znów uderza Sandowa w twarz, potem jeszcze raz, w szyję. Wkłada w uderzenia całą zebraną siłę, a nawet jakiś naddatek wydobyty z najgłębszych zakamarków organizmu; z nagle ożywionej frustracji, wściekłości, żalu, podniecenia, gniewu i nienawiści. Ze wszystkiego. Bije. Uderza raz za razem, na oślep, w zapamiętaniu i furii. Sandow nie zasłania się. Poranione knykcie dziewczyny krwawią, znacząc twarz czerwonymi smugami. Coraz bardziej zdziwiony patrzy na Muszelkę, próbując odczytać, które uderzenie jest za co. Które za ojca, które za Nauczyciela Tańca, które za Tatuatora, które za fotografa alfonsa.\n– Dlaczego cię wtedy nie było?! Dlaczego, kurwa?!\nKobieta zatrzymuje się na chwilę dla nabrania oddechu, chwieje się ze zmęczenia, patrzy spode łba, ogląda swoje okrwawione dłonie, znów zwija je w pięści i odchyla się do tyłu. Zamach. Tym razem pięść nie dociera do twarzy Sandowa. Mężczyzna przechwytuje ją w locie i odpowiada uderzeniem. Bije wierzchem dłoni, na odlew, z całej siły. Muszelka odlatuje do tyłu jak wystrzelona z procy. Upada na pokruszone gałązki i igliwie. Wstaje. Wyciera krew cieknącą z nosa, otrzepuje się z igieł. Cała jest mokra od potu. Uśmiecha się. Podchodzi.\n– Tylko na tyle cię stać, pedale?! Przypierdol mi tak, żebym nie miała siły wstać! Potrafisz tak? No, potrafisz?\nSandow uderza jeszcze raz. Też otwartą dłonią, ale mocniej niż poprzednio. Głowa kobiety odskakuje. Z pękniętej wargi puszcza się krew. Zbiera ją językiem, zagarnia do ust, miesza ze śliną i wypluwa różowawą miazgę prosto w twarz Sandowa.\n– Wiesz, kim jesteś, niusiu? Jesteś jebanym dżentelmenem, pedałem w różowych kapciuszkach, przedszkolakiem z kupą w rajtuzach. Jesteś, kurwa... nikim. No, przypierdolisz mi wreszcie czy popłaczesz się jak malutki zasrany nieptyś?\nDłoń Sandowa zwija się w pięść. Muszelka dostrzega to i garbi się odruchowo. W kąciku ust pojawia się uśmiech triumfu, ale zaraz gaśnie. Razem ze świadomością. Sandow uderza, Muszelka traci przytomność.\nLeżą na wznak. Jedno przy drugim. Muszelka jest drobiną. Ma jakieś metr sześćdziesiąt, kolczyk w pępku i kolczyk w języku. Bawi się nim teraz, wodząc kulką po pęknięciach wargi. Namyśla się.\n– Udawałam wtedy, że śpię. Starałam się oddychać głęboko i rytmicznie, ale podniecenie mi przeszkadzało. On... ojciec musiał to wiedzieć. Przecież nie był idiotą. Dotykał mnie... Zabierał moją rękę do tyłu i... Wiedział, że to nie było dla mnie nieprzyjemne. Czuł to i wykorzystywał bezwzględnie. Byłam dzieckiem, ale i trochę... kobietą. On to wyczuwał. A ja brzydzę się do dzisiaj... nie tyle tych wszystkich rzeczy... ile samej siebie. Brzydzę się tym, że to nie było nieprzyjemne. Miałam jedenaście lat. To działo się zawsze wtedy, kiedy przyjeżdżała prababcia. Ona spała z mamą w pokoju, a ja lądowałam w łóżku ojca, w sypialni. Miałam... jedenaście lat. Właśnie wygrałam casting do twojego filmu. Wygrałam, bo byłam najsmutniejszym dzieckiem na świecie.\nSandow płacze. Próbuje to robić dyskretnie, ale z piersi wydobywa się psi skowyt.\n– Chciałam go zabić. Nawet napisałam sobie wypracowanie o jego śmierci. Dwie strony drobnym pismem. Przeczytać ci?\nNie czekając na odpowiedź, sięga do kieszeni. Wydobywa z niej dwie pomięte kartki. Rozkłada, czyta na głos.\n„Właśnie zabiłam swojego ojca. Teraz chcę to opisać ze szczegółami. Najpierw jednak napiszę, że nie czuję się z tym źle, bo to, że mój ojciec nie żyje, zmieniło moje życie na lepsze. Mniej się teraz boję, mogę myśleć o przyszłości i na pewno będę lepiej spała w nocy. Na najbliższy czas zaplanowałam sobie same przyjemności. Na przykład, że pojadę autobusem do miasta na lody. Zjem ich bardzo dużo, bo mam pieniądze, które wyjęłam z kieszeni mojego zabitego ojca. A teraz opis morderstwa: Więc to się stało na działce babci. Najpierw w domku zbudowanym na jabłonce przygotowałam sznur do powieszenia mojego ojca. Taki biały, do bielizny. Na jego końcu wykonałam pętlę zaciskającą się pod wpływem pociągania. Sznur ukryłam pod indiańskim kocykiem z frędzelkami, ale najpierw jego koniec przywiązałam do grubej gałęzi. Potem wymyśliłam historyjkę o zepsutej lalce Barbie, której trzeba naprawić źle poruszającą się nogę i wyłamaną rękę. Ojciec bardzo lubił nazywać siebie specjalistą od wszystkich zepsutych rzeczy, więc chętnie przyjął zaproszenie na drzewo w celu naprawienia uszkodzonej lalki. Ja oczywiście tę Barbie sama specjalnie zepsułam, tak jak to napisałam wcześniej – jej nogę i rękę. Kiedy już byliśmy na jabłonce, ojciec uklęknął na podłodze domku i pochylił się nad zepsutą Barbie, a ja szybko wyjęłam spod kocyka sznurek i zarzuciłam mu od tyłu na szyję. Ojciec myślał, że to zabawa, że ja żartuję, więc zaśmiał się głośno i zaczął udawać, że się dusi. Wtedy ja cofnęłam się o dwa kroki, a potem z rozpędu pchnęłam go z całej siły, żeby spadł z podłogi domku. I tak się właśnie stało, dokładnie tak, jak zaplanowałam: ojciec przełamał barierkę i poleciał w dół. Coś krzyczał ze strachu, ale tylko przez chwilę, bo sznurek się skończył, szarpnął i pętla się zacisnęła. Wtedy usłyszałam, jak charczy, a z ust zaczęła mu wypływać ślina. Obydwiema rękoma próbował się podciągnąć na sznurku, ale nie miał już na to siły. A ja czekałam i przyglądałam się z zaciekawieniem. To było naprawdę bardzo ciekawe i dziwne. Ojciec szukał mnie wzrokiem, a kiedy mnie znalazł, spojrzał na mnie inaczej niż dotąd. Jakby chciał mnie o coś zapytać albo jakby nie mógł uwierzyć w to, co mu się przytrafiło, i prosił o cofnięcie wyroku śmierci. Ale wyroku nie można już było cofnąć. Zresztą nawet gdyby można było cofnąć, ja bym wcale tego nie chciała. To był wprawdzie straszny widok, ale było w nim też coś miłego. Sądzę, że to miłe wzięło się stąd, że prawdopodobnie mam niedobre serce i jestem okrutnym dzieckiem. Może zresztą z tego powodu ojciec upodobał sobie te dorosłe zabawy ze mną? Może chciał mnie ukarać za mój niedobry charakter? Nie wiem i już się tego nigdy nie dowiem. Ale to jeszcze nie koniec opisu zabójstwa. Kiedy mój ojciec przestał się już poruszać, zwiesiłam się na sznurku i zjechałam na wprost jego twarzy. Chciałam z bliska sprawdzić, czy jego oczy na pewno nie żyją i czy już nie oddycha. Wisiałam tak chyba z pięć minut, wpatrywałam się w jego twarz i czekałam na jakiś znak życia. Ale żaden znak się nie pojawił. Wtedy zeskoczyłam na ziemię i pobiegłam do szopki po dwie butelki z benzyną i zapałki. Kiedy wróciłam, wspięłam się na domek na drzewie i z góry bardzo dokładnie polałam ojca benzyną, a potem zapaliłam zapałkę i zrzuciłam ją na dół. Wybuchła kula ognia, która mnie bardzo przestraszyła i dodatkowo opaliła mi brwi oraz trochę włosów. Ciało ojca bardzo szybko zajęło się ogniem, potem przepalił się sznurek i ciało spadło na ziemię. Ja uciekłam na łąkę”.\nMuszelka kończy czytanie i spogląda na Sandowa. W spojrzeniu widać narodziny tkliwości. Czarne oczy patrzą i patrzą. Otwiera usta, chce coś powiedzieć, ale nie jest pewna przygotowanych słów. Wygląda tak, jakby kłóciła się ze sobą samą o niewypowiedziane jeszcze racje.\n– Widzisz, zabiłam ojca – odzywa się wreszcie. – Powiesiłam go i spaliłam. Ale ta nieobecność nie zachwiała równowagą we wszechświecie, bo ty się urodziłeś na jego miejsce. Stworzyłam cię. Zaraz po tym okrutnym morderstwie. Jestem twoją matką i córką. Uwierz. Urodziłam cię naprawdę. Wyszedłeś nie tylko z mojej głowy, ale i z mojego brzucha. Nie, nie dosłownie, to przecież jasne. Kiedy o tobie myślałam – jako dziecko – zawsze widziałam cię w sobie, choć jeszcze nie byłam kobietą. To znaczy... byłam i nie byłam. Wiem, trudno zrozumieć. Szyfr. Zaszyfrowane... Bo na przykład jako twoja matka, jako ta, która cię urodziła – byłam całkowicie dorosła. Kiedy ze mnie wychodziłeś, przenikała mnie radość dorosłej kobiety – okrzepła, ugruntowana, świadoma powinności, jakie niesie miłość macierzyńska. Tylko że będąc twoją matką, wytwarzając w sobie zdolność do opiekowania się tobą jako dzieckiem, zużywałam na to bardzo dużo energii. Byłam małym człowiekiem, bardzo wtedy potrzebowałam czyjejś opieki, więc będąc twoją matką, wchodziłam jednocześnie w rolę... twojej córki. Bo przecież zabiłam ojca, nie miałam go i mi go... brakowało. To skomplikowana figura psychologiczna. Moja terapeutka próbuje ją rozszyfrować...\nSandow leży bez słowa. Opuchnięta twarz bez wyrazu. Nie płacze już, bo to nietaktowne. Płacz postawiony naprzeciw jej słów mógłby zamienić się w odwrotność płaczu, w szyderstwo, w zasrany, pretensjonalny komentarz. Nie było go wtedy, bo nie mogło być. Nawet nie wiedział o jej istnieniu. Teraz jednak jest i musi unieść ciężar tej chwili. Od niej, od tej niewielkiej chwili zależy całe jego przyszłe życie.\n– Teraz już będę. Postaram się – odzywa się matowo, bez pewności, że wychodzące z jego ust słowa mają jakąś wagę.\nMuszelka nie reaguje. Jakby nie usłyszała.\n– Zaczekałam na ciebie, widzisz? Dotrzymałam słowa. Jutro zadzwonię do ojca i mu podziękuję. To przecież on mnie pchnął w twoje ramiona. Gdyby nie te jego specjalne potrzeby, nie byłoby ciebie, a jakby nie było ciebie, to... niczego by nie było, mój Dżuczku. Pieprzyłabym się z rówieśnikami.\n– Jak powiedziałaś?\n– Dżuczku. Taki mały... Dżuku. Może być?\n– To już wolę... Dżuku. Wolę być większy, dobrze?\n– Dobrze, Dżuku. Bądź sobie większy.\nWczoraj. Styczeń dwa tysiące dziesiątego roku. Zima długa i śnieżna. Sandow akurat uczy w szkole. Na ekranie film studencki. Seks, przekleństwa, roztrzęsiona kamera. Wszystkie składniki strachu – żeby go zakamuflować, żeby nie odezwać się szczerze. Kochankowie z telewizora patrzą sobie w oczy, ale te oczy nie wyrażają miłości. Sandow jest tego prawie pewien, bo przecież pamięta, jak kochał, więc pamięta też, jak patrzył. Kochankowie z telewizora wypowiadają słowa, dużo słów, ale nie mówią do siebie. Sandow jest poirytowany. Zarządza przerwę.\nSchodzi do stołówki. Jest środa, dzień zalewajki. Szef kuchni uśmiecha się szeroko.\nSiedzi przy stole, siorbie zalewajkę, przegryza chlebem. Nie, stanowczo, to nie jest popielawska zalewajka dziadka Jakuba ani rokicińska zalewajka matki. Ot, zalewajka ze stołówki Najwyższej Szkoły Filmowej Świata. Dobra, i tyle.\nJedzenie. Nic nie zapowiada chwili, która właśnie wzbiera. Sandow zawiesza spojrzenie na tyłku czarnowłosej studentki. Ta ze szklanką czerwonawego kompotu wyślizguje się akurat z kolejki, odwraca się, stawia nogę i – w zwolnionym tempie – podnosi głowę. Coś w tym ruchu niepokoi, bo przecież wszystkie inne osoby, wszystkie czarnowłose studentki, zamorscy studenci i wykładowcy poruszają się normalnie, dwadzieścia cztery klatki na sekundę. Ale TA nie. TA porusza się inaczej. Już idzie na wprost, już dociera spojrzeniem do jego oczu i zmusza do przypomnienia sobie. Tak, te oczy napominają. Są brązowe, smoliste, obwiedzione niebieskawym pierścionkiem i... domagają się przypomnienia. Szklanka z kompotem płynie w powietrzu w kierunku Sandowa. Błysk. Kościół wiszący nad schodami. Nad setkami schodów. Pod kościołem jesień przełamana zimą, liście i śnieg. Mała dziewczynka w kolorowym wełnianym kapeluszu patrzy w oczy Sandowa.\n– Zaczekam na pana.\n– Tak, wiem. Już mi to mówiłaś. Cieszę się.\n– Nie wierzy pan.\n– No dobrze... zaczekasz. Niech tak będzie. Ułożę się jakoś ze światem, ułożę się jakoś ze sobą... Ty dorośniesz przez ten czas... Jak chcesz czekać, to sobie czekaj. Wiesz, co to znaczy układać się ze światem?\n– Ma pan smutne oczy...\n– Zaczekam na pana. Potrafię czekać i wiem, co to znaczy... miłość.\n– Muszelko, masz dopiero dwanaście lat... Nie możesz wiedzieć. Dzieci nie wiedzą takich rzeczy. Poza tym ja żartowałem.\n– Za późno. Te słowa już poszły w świat. Tak, mam dopiero dwanaście lat, ale wiem, że kocham pana największą miłością na świecie. Świat nie znał dotąd i nigdy już nie pozna takiej miłości.\n– Nigdy, zawsze... Jestem od ciebie starszy o trzydzieści trzy lata. Moje „zawsze” skończy się dużo wcześniej od twojego.\n– Potrafię liczyć, proszę pana, i potrafię... czekać. Zaczekam.\nSzklanka z kompotem zawisa w powietrzu tuż przed stolikiem Sandowa. Wisi. Czarnowłosa zabiera dłoń, poprawia włosy, wraca do wiszącej szklanki, ujmuje ją delikatnymi palcami i stawia na stole.\nSandow nie pamięta, co było dalej. Jak długo stali w przytuleniu? Czy ktoś coś do nich mówił? Czy tymczasem zapadła noc i obiad w stołówce wystygł?\n– Czekam. Nic się nie zmieniło. Czy już ułożył się pan ze światem?\n– Tak... nie... to znaczy... nie wiem.\n– Mam dwadzieścia jeden lat. Studiuję tu obok. W środy przychodzę na zalewajkę...\nMuszelka patrzy i patrzy, potem opuszcza głowę i odchodzi. Siada dwa stoliki dalej, obok krzywo uśmiechniętego mężczyzny. Ten przejmuje kompot i wypija duszkiem.\nSandow ma dom na wsi nieopodal szkolnego miasta. Dom, domek, drewnianą chatkę po dziadku Jakubie, stojącą prawie na skrzyżowaniu dróg. Tu śpi w dni wykładów, bo hotel go zabija. Jest styczniowa noc, pierwsza po spotkaniu w stołówce. Przejeżdżają auta, wiatr poświstuje w rozebranych do naga lipach, psy odzywają się przeziębionymi głosami. Szczekania są srebrzyste, pełne lodowych kryształków. Zza lasu prześwitami dochodzi gwizd pociągu od stacji w Łaznowie. Ktoś odjeżdża do kogoś. Na przejeździe siedzi w budce Stasio, szkolny kolega Sandowa. Właśnie cofa do wnętrza czerwoną dłoń z żółtą chorągiewką i zamyka okienko. Dosypuje węgla do piecyka, sięga po telefon, dzwoni zameldować o kolejnym pociągu. W tym samym czasie Sandow dosypuje węgla do kuchni w Rokicinach, potem kładzie się na łóżku. W głowie tylko ona, Muszelka. A przecież ma film do skończenia – tydzień zdjęć pod rosyjską granicą, a przecież ma scenariusze, książki i rodzinę. Do tego nową kochankę, Irminę, pomocnicę kostiumografa. „To ciekawe, że reżyserzy tak często romansują z garderobianymi” – taką myśl wypuszcza głowa Sandowa, taką refleksję w związku z ważnym filmem. Tylko tyle. Zaraz po tym odkryciu rozbiera się do naga i wychodzi na dwór. Zimno. Śnieg jęczy pod stopami i parzy do żywego. Sandow sika. Dużo krótkich strumyków. Kolejne przypomnienie o przemijaniu.\nŚroda. Dzień zalewajki w Najwyższej Szkole Filmowej Świata. Sandow jest dobry dla ludzi. Schodzi do stołówki na długo przed obiadem. Muszelka już tam jest.\n– To nowe nazwisko... Wyszłaś za mąż?\nMuszelka wybucha śmiechem. Aż podnoszą się głowy znad talerzy.\n– Skąd! To panieńskie nazwisko mojej matki. Arabskie. Dziadek był Egipcjaninem.\n– Umarł. Chyba z tęsknoty. Podobno tak jest z Afryką. Człowiek, który ją poznaje, tęskni. Coś w tym jest. Byłam w Egipcie, u rodziny. Różne ciocie, czarni wujkowie, kuzyni...\n– Więc nie masz męża.\n– Nie, nie mam. Ten mężczyzna, z którym byłam tu zeszłej środy... Nauczyciel Tańca... w pana wieku. Mieszkamy razem.\n– Mów do mnie po imieniu, dobrze? Sandow.\n– Poznałam go na kursie. Chodził koło mnie... W tańcu jest się blisko. Nie chciałam mieszkać z matką. Mama jest nadopiekuńcza. Ciągle wymyśla dla mnie nowe choroby, a zaraz potem... sposoby na ich wyleczenie. Bardzo ją kocham, ale ona z uporem utrzymuje mnie w dzieciństwie. To niebezpieczne, bo później nie umiem bronić się przed światem, który traktuje mnie jak dorosłą...\n– Świat to... mężczyźni, prawda?\n– Nie czekasz, prawda? To żart albo w najlepszym wypadku pensjonarska zabawa w miłość. Nie czeka się na starca, który w międzyczasie postarzał się jeszcze bardziej.\n– Nie kokietuj... Wyglądasz bardzo młodo. Zresztą mnie nie obchodzą rówieśnicy. Nic mnie w nich nie pociąga. Nawet ciało. Ja wolę ciało naznaczone wysiłkiem, wiekiem, zdarzeniami. No i... smutek. Solidarność w smutku. Nie uśmiechałam się prawie. Zresztą dzięki temu dostałam rolę w twoim filmie. Szukałeś przecież najsmutniejszej dziewczynki na świecie.\n– Nie czekasz, prawda?\n– A czy to ważne? Czekam, nie czekam... Żyję jak potrafię. Nauczyciel Tańca uważa, że nie potrafię kochać. A ty nie przejmuj się tak i... nie wytwarzaj w sobie poczucia winy. A jeżeli czekam, to co? Zmienisz dla mnie swoje życie, ożenisz się ze mną? Oczywiście, że... nie czekam. Żartowałam. Dwunastoletnia dziewczynka nie może wiedzieć takich rzeczy o sobie. Dziecięca przysięga... Przecież nie czeka się na starca, który w międzyczasie zestarzał się jeszcze bardziej...\nDalszy ciąg dnia. Zajęcia warsztatowe w hali zdjęciowej. Kilka ścianek, meble, młodzi aktorzy odgrywający napisaną dla nich scenkę. Sandow mało skupiony. Zostawia studentów, wychodzi na korytarz, dzwoni.\n– Jesteś jeszcze w szkole?\n– Przyjdziesz tu do mnie?\nWchodzi po cichutku, staje w kącie, patrzy. Sandow uwija się między studentami. Porusza się szybko i w zapamiętaniu. Przestawia młodych aktorów, dopytuje się o uwagi, jakie kierują do nich reżyserzy, kręci głową, podpowiada. Śpieszy się, nawet przy tym. Sprawia wrażenie kogoś, komu wyznaczono limit na obecność między ludźmi, a on – kierowany przeczuciem – nie chce tej obecności zmarnować. Zapomina o Muszelce. Jest w samym środku żywiołu, któremu zaprzedał się przed laty. Ten żywioł to zastępowanie życia prawdziwego życiem imaginowanym – żeby się nie bać. Żeby nie umierać ze strachu. Kobiety lepsze w filmie niż w życiu, miłości spełnione, sensy wyraźne i ostre, bez mgławicowych konturów. Wystarczy drobny impuls, by wszedł w ten świat spełnień bezwarunkowych i zapomniał o wszystkim. Teraz nie pamięta o Muszelce. Wyciera pot z czoła, zamyka oczy, sięga do pamięci po coś znacznie ważniejszego od niej, ale to coś nie chce się dać przywołać.\nMuszelka wyjmuje z torby aparat fotograficzny. Przykłada do oka, mierzy, naciska spust migawki. Kliknięcie. Lustro w aparacie uderza o spód pryzmatu. Dźwięk wyrywa Sandowa z zamyślenia. Zauważa Muszelkę. Podchodzi. Ona chowa aparat – zawstydzona. Sandow zatrzymuje jej dłoń. Palce ma zroszone potem.\nNic się nie stało w tamtej chwili. Dotknięcie palców, prąd, obietnica. W torbie Muszelki zdjęcie w śmiesznej ramce: dwa wypukłe koty przy latarniach zapatrzone w szkiełko. A tam, za szkiełkiem, mała dziewczynka z mężczyzną. Muszelka z Sandowem i lato dookoła. I film. „Spałam z tym zdjęciem, woziłam je na wczasy, kolonie i do koleżanek. Rozbiłam nos takiej jednej, która powiedziała, że jesteś brzydki i... stary. Za stary dla mnie. Wezwali mamę do szkoły. No i cnotę traciłam, też patrząc na to zdjęcie”. Tak powie niedługo, stawiając ramkę przy kolejnym łóżku. Ich wspólnym.\nDom na wsi. Noc ciągle styczniowa w dwa tysiące dziesiątym roku. Wchodzą z dworu opatuleni w parę. Kuchnia kaflowa rozgrzana do czerwoności. Sandow przyciąga Muszelkę i całuje długo. Ona zapada w jego ramiona. Pasuje do nich jak zaprojektowana przez specjalnego projektanta od miłości. Od dopasowania. Wszystko się zgadza. Każdy najmniejszy szczegół. Jej szyja pokryta meszkiem. Pamięta, jak dla zabawy dmuchał w te włoski dziesięć lat wcześniej, na planie ich filmu. Mała Muszelka przybiegała po tę pieszczotę kilka razy dziennie. Aż raz wokół włosków wykwitła gęsia skórka i z ust dziewczynki wyrwało się westchnienie. Wtedy Sandow zrozumiał, że to nie zabawa. Że właśnie na jego oczach narodziła się kobieta. I rozkosz. Potem, kiedy malutka przybiegała do monitorów, by wraz z nim oceniać rezultaty pracy, sadzał ją na kolanach bardzo ostrożnie. Jego broda wisiała tuż nad jej ramieniem, a policzek ocierał się o włosy. Oddychali na przemian. Czuł wtedy, jak w jego nozdrza puka przyjemny zapach potu pomieszanego z pudrem i dziecinnymi perfumami. Zawsze chciało mu się wtedy płakać. Ten zapach i ta chwila rozrzewniały go. Przemieniały w chłopca spragnionego bliskości matki, która zawsze była gdzie indziej. Zawsze za daleko.\nTeraz ma ją w ramionach, ale ta nowa, dorosła Muszelka pachnie już inaczej. Całują się namiętnie i mocno. Jak w dobrym filmie o miłości.\nMijają minuty. Sandow otwiera komputer i pokazuje sceny z najnowszego filmu. Nie pamięta, jak doszli do tej chwili. Pewnie tak jak zawsze w jego niewiernym życiu. Niewiernym i wiernym. Kobieciarskim. Ona, Muszelka, podchodzi od tyłu, oddycha w jego szyję, patrzy – nie patrzy na ekran, a potem wiedziona podnieceniem sięga po jego dłoń i wsuwa ją sobie między uda. Bezwstydnie. Teraz już wszystko idzie zwykłym torem. Sandow nie planuje wielkiej miłości. Chce tylko sobie użyć, zaczerpnąć rozkoszy z głębi jej młodego, nienagannego ciała. Przy tym zmieszać tę przyjemność z pamięcią tamtych filmowych chwil i wytworzyć perwersyjny nastrój. Żeby rozkosz odurzyła go jak narkotyk i przykryła ból. Niesie ją na łóżko i rzuca jak lalkę. Kobieta rozbiera się pośpiesznie. Podoba jej się ta gra. Ściąga spodnie razem z majtkami. Sandow chwyta ją za pośladki i przyciąga do siebie. Jej wzgórek łonowy napiera na zesztywniały członek. Kobieta czuje napięcie Sandowa, więc chce dać mu ujście. Rozpina rozporek, pomaga zsunąć spodnie, ani przez chwilę nie spuszczając mężczyzny z oka, potem zsuwa się w dół. Za chwilę jest po wszystkim.\n– Szybki jesteś. Jak dwudziestolatek.\n– Znasz dwudziestolatków?\n– Wszystkich już znam. Jestem dziwką.\n– Nie jesteś...\n– Przecież... nie wiesz, co robię.\n– Bywam tu i tam. Czasem odwiedzam... czerń. Wpadam w nią, przyklejam się do niej i wtedy można robić ze mną, co się chce. Faceci to czują, więc kręcą się koło mnie. Szczególnie starsi.\nSandow milczy. Nie wie, co powiedzieć. Boi się, że jedno niewłaściwe słowo może zamienić to spotkanie w kurewską randkę. W przeciwieństwo. A to przecież jest... Muszelka, jego mała dziewczynka z bajki.\n– Nie wiesz, co powiedzieć? Nie dziwię się. Takie wyznania zamykają usta. Mów, mój kochanku. Będzie, co będzie. W końcu ktoś TO za nas układa.\n– Lubisz być na dnie, prawda? Boisz się tego, ale... lubisz. Coś cię w tym uwodzi. Im brudniej, im bardziej kleiście, tym przyjemniej. To się zaczyna w dzieciństwie. Coś się zdarza, co potem rodzi poczucie winy... i człowiek chce się sam... ukarać.\n– Nic się nie stało w moim dzieciństwie. Było zwyczajne, blokowiskowe... Paliłam papierosy, piłam tanie wino, straciłam cnotę w wieku piętnastu lat. Nie, nic się nie stało, no chyba że twój film i moje zadurzenie. Ale to akurat było super... Kocham mamę. Jest bardzo dobra. Rodzice nawet się lubili, ale ojciec pił za dużo... a potem... pojawiła się tamta kobieta. Nie przeżyłam ich rozwodu jakoś szczególnie. Zachowali się wobec siebie bardzo przyzwoicie. Pamiętam, że nawet poszli potem razem na piwo. Ojciec jest zabawny. Taki... duży chłopiec. Tęskni za nami i dzwoni często. Pomaga mi finansowo. Nie stać go na wiele, ale daje mi pieniądze na czesne, kupuje różne rzeczy. Różne takie... W zasadzie to jemu zawdzięczam zainteresowanie fotografią. Jeździliśmy na wycieczki, robiłam dużo zdjęć... Kupił mi pierwszy aparat fotograficzny. A w seksie lubię być... niewolnicą. To mnie bardzo kręci. I lubię kobiety. Tak po prostu jest.\nSandow znów jest podniecony. Na usta cisną mu się kolejne pytania, ale odkłada je na później. Teraz jest czas pierdolenia. Podnosi Muszelkę na kolana i ustawia tyłem do siebie. Jest szorstki, traktuje kobietę jak zabawkę, która ma być posłuszna. Taki ma obowiązek, Szmaciana Lalka. Podnosi ją za biodra i nasadza na siebie tak mocno, jak tylko potrafi. Uchwyt jest żelazny, napięte mięśnie przedramion twardnieją jak postronki. Maszyna do jebania wchodzi w rytm. Do przodu, do tyłu, do przodu, do tyłu. Ciało kobiety otwiera się całą dostępną wilgocią, kleistością i przyzwoleniem. Pot. Dużo potu. W powietrzu wiszą małe stopy Muszelki. Wyglądają jak stopy dziecka. Paluszki są delikatne i oddzielone od siebie. Każdy osobno, pierwszy, drugi, trzeci, czwarty, piąty. Muszelka krzyczy. Z bólu i rozkoszy. Głos wzmacnia się, zamiast słabnąć. Mięśnie Sandowa palą się od wysiłku. Małe stopy podskakują w rytm pchnięć. Sandow przyśpiesza. Kiedy zaczyna drżeć w spazmach zapowiadających wytrysk, ona uwalnia się z jego uścisku i odwraca przodem. Otwiera usta i uruchamia dłoń. Znów przyjmuje cały ładunek miłości.\nOpadają na łóżko. Sandow oddycha głośno. Dopiero teraz zauważa, że majteczki, które zdjęła ze spodniami, są czerwone, wyrafinowane, obrobione czarną koronką. Że została w czerwonym pasie i czarnych pończochach. Że wygląda jak dziwka.\nDalszy ciąg nocy. Muszelka oddycha spokojnie. Po drewnianym suficie tańczą ogniki kuchenne, syczy woda wylewająca się na fajerki, pojękują zziębnięte okiennice. Sandow zsuwa kołdrę, kobietą wstrząsa senny spazm. Palce ułożone w piąstkę. Biegnie gdzieś, śpieszy się, boi, potem uśmiecha. Jej ciało jest ciągle rozgrzane i zarumienione. Nie ma w nim nic grzesznego. Nawet śladu grzechu. Najmniejszej odrobiny zbrukania. Śpiące ciało Muszelki jest czyste jak woda w potoku, jak dusza dziesięcioletniej dziewczynki. Porusza się i naciąga kołdrę na maleńkie stopy. Sandow zauważa drobne rozstępy na pośladkach. Pot na plecach już wysechł, sól zmatowiła skórę, zgasły kreski tatuaży.\nNie ma świadków naszej nocy. Tylko ty i ja, i sól na plecach.\nZgasły kreski tatuaży. Kot na karku nie może zasnąć.\nPrzeszkadzają mu twoje myśli. On jeden coś widział, ale nikomu nie powie.\nKoty są dobrymi kompanami. Szczególnie te narysowane.\nCoś się stało dzisiaj? Patrzę na ciebie i nic nie wiem.\nI chyba wiem już wszystko. Chyba wiem.\nI na wszelki wypadek uczę się ciebie na pamięć.\nFotografer jest przystojnym mężczyzną. Ma jakieś czterdzieści pięć lat, mocne ramiona, dość gęste włosy i jasne oczy. Kiedy na coś patrzy, mruży je, a wtedy oczy zamieniają się w szparki widzące świat ostro i dokładnie. To bardzo się przydaje przy robieniu zdjęć. No i modelki uwielbiają ten grymas. Czują się wtedy prawdziwie docenione, bo obserwowane z uwagą i w twórczym napięciu. Coś w nich wtedy mięknie, coś je obezwładnia i jedynym, co chcą sobie wtedy wyobrazić, jest rozmiar jego penisa.\nFotografer dużo fotografuje. Za pieniądze lub za zdjęcia i seks. Ma pozycję na rynku, więc może stawiać warunki. Jest rozwiedziony, ma syna i kolekcję starych aparatów fotograficznych. Najbardziej lubi niemieckie wczesne lejki z dokładanym dalmierzem. Jego marzeniem jest lejka z migawką z czerwonego płótna. Nieco późniejsza, ale wyjątkowa. Prawdziwa rzadkość. Aparat wykonany dla afrykańskiego korpusu feldmarszałka Rommla. Pośród kolekcjonerów krąży kilkanaście sztuk, w tym kilka pozłoconych osiemnastokaratowym złotem. Z tym marzeniem budzi się każdego ranka. Myśl o czerwonej lejce jest od lat pierwszą, jaka przychodzi mu do głowy po wyłączeniu budzika i przeciągnięciu się.\nTego dnia, dwudziestego trzeciego września dwa tysiące dwunastego roku, Fotografer budzi się bez budzika. Jest szósta rano. Mężczyzna przeciąga się, przywołuje pod powieki obraz czerwonej lejki, uśmiecha się, potem klepie w tyłek leżącą obok kobietę. Jest to zgrabna młódka w typie lalki Barbie, nienagannie ładna i bez żadnego wyrazu. Fotografer mruży oczy i odzywa się.\n– Cześć, kochanie. Masz dokładnie dziesięć minut na ewakuację.\n– Nie mogę zostać?\n– Nie. Jak byś mogła zostać, to byś nie musiała spadać. Jest w tym logika?\n– Mogłabym ci coś ugotować, posprzątać...\n– Nie mogłabyś. Dzisiaj jest dzień bez kobiet. No, może z jedną... szczególną...\n– Znam tę laskę?\n– Nie znasz. To nie twoje towarzystwo i nie twoja... że tak powiem... klasa. To jest wyjątkowa kobieta. Wyrafinowana i elegancka, chociaż nie taka... młoda.\n– Powiesz, kto to?\n– Powiem. Leica Luftwaffe.\n– Jakaś Niemka?\n– Aha, Niemka prawie osiemdziesięcioletnia.\n– Coś ci się stało?\n– No... stało się. Nawet bardzo. A tobie zostało już tylko... siedem minut.\nKobieta wychodzi. Nie, nie ma pretensji. Zależy od Fotografera, więc nie robi scen i nie kaprysi. Wie, że świat potrzebuje dowodów na jej istnienie, a on, Fotografer – wytwarza je w najwyższej pożądanej jakości. Dzięki ostrości jego zdjęć, dzięki milionom pikseli układających się w jej nogi, brzuch, biust, szyję i głowę, ona – prowincjonalna koza z małym rozumkiem – istnieje.\nJajko na miękko, chleb z masłem, pomidory, kawa z mlekiem. Fotografer je śniadanie. Z radia snuje się gładki, nieprzeszkadzający jazz. Mężczyzna uśmiecha się do myśli. W powietrzu zawisa jej kształt: Jest noc, Fotografer siedzi w kącie wielkiej hali fabrycznej, po taflach szkła spływają strumienie deszczu, błyskawice rozjaśniają niebo, niebieskawe światło sączy się do środka. Światło nie ma widocznego źródła. Nadchodzi z góry, ale nie od księżyca. Zresztą księżyca być nie może, bo niebo zaciągnięte chmurami. Jednak światło jest – niebieskawe i nieprzyjazne. Brudne. Trzyma się kropel deszczu i rozpylonej w powietrzu mgły. Fotografer siedzi na rozbebeszonej, skórzanej kanapie. Jest nagi. Na sobie ma tylko wyszywane kowbojskie buty i kapelusz. Płacze ze szczęścia. Nie, nie powściągliwie, rzeczowo i skromnie jak mężczyzna, tylko radośnie, głupio i po szczeniacku. Jak chłopiec. W dłoniach trzyma lśniące metalowe cacko. Połyskującą chromem lejkę – tę wymarzoną, z czerwoną migawką, sprężynowym silnikiem Molly na dwanaście klatek i pięciocentymetrowym obiektywem Elmar. Mężczyzna trzyma aparat przy uchu, raz po raz naciska spust i słucha szczęku migawki jak najlepszej muzyki. To szczęście mu wystarcza. Nie chce żadnego innego.\nDzwonek. Fotografer sięga po słuchawkę domofonu.\n– Kurier. Mam przesyłkę z Warszawy. Wpuści pan?\nFotografer otwiera drzwi, spocony mężczyzna podaje paczkę. Koperta nie jest duża. Kilka słów, podpis i rozpakowywanie. Pokazuje się kartonowe pudełeczko omotane taśmą klejącą. Fotografer sięga po nóż. Drżąca dłoń prowadzi ostrze po krawędzi, potem topi je w brzuchu pakunku. Mężczyzna zaciska usta. Nie wytrzymuje napięcia. Jęczy cicho. Zachowuje się tak, jakby od zawartości kartonika zależało całe jego przyszłe życie. Wreszcie taśma ustępuje i wieczko pudełka odskakuje niczym wystrzelone z procy. Zaraz po nim wypadają ze środka kawałki rozprężonej folii bąbelkowej i styropianu. Pośpieszne palce wydłubują otulinę, aż wreszcie pokazuje się ONA – Leica Luftwaffe, przedostatnia z siedmiu wymarzonych. Cudo.\nAparat jest szary. Ten kolor go wyróżnia. No i jeszcze numer zakończony literą „K”. Fotografer czyta na głos: „Trzydzieści dwa tysiące zero siedemdziesiąt dziewięć K, Ernst Leitz Wetzlar D.R.P.”. Oczy zaczynają mu błyszczeć z podniecenia. Zdejmuje dekielek z obiektywu, wyciąga tubus i lekko przekręca w prawo. Elmar blokuje się z trzaskiem. Teraz Fotografer naciska sprężynkę bagnetu i kręci obiektywem w lewo, do oporu. Ramię bagnetu kończy bieg na śrubce oznaczającej koniec skali. Popchnięte dalej naprze na śrubkę i zacznie wykręcać obiektyw z obudowy. Wtedy, po dwóch i pół pełnych obrotach, otworzy się korpus aparatu i ujawni płótno migawki. Czarne, to pewne, ale być może sygnowane tą samą świętą literą „K”. Bez tego znaku aparat jest niczym. Bezużytecznym złomem wyprodukowanym przez więźniów Feliksa Edmundowicza Dzierżyńskiego w łagrach NKWD. Literka „K” na migawce zmienia wszystko. Oznacza przynależność do elity Luftwaffe i cenę liczoną w dziesiątkach tysięcy. Ale Fotograferowi nie chodzi o tysiące, choć jest człowiekiem oszczędnym. Jemu chodzi o coś zupełnie innego. O miłość.\nWstrzymuje oddech. Napiera na ramię bagnetu, ten popycha śrubkę wkręconą w aluminiowy pierścień. Opór trwa tylko przez chwilę, bo zaraz rusza gwint wyrżnięty w mosiądzu – drobny i diabelsko precyzyjny. Ten gwint ma swoje znaczenie. To jego zwój kieruje nastawem dalmierza. Fotografer zna ten mechanizm jak mało kto na świecie. Lepiej poznał go jedynie Max Berek, twórca elmara, najlepszego obiektywu pięciocentymetrowego, jaki wyszedł spod ręki człowieka. No, może ktoś jeszcze, Sasza Biełanow z Federalnej Służby Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, specjalista od kamuflowanych, ściśle limitowanych zabójstw. Ale o nim Fotografer nigdy nie słyszał. Podobnie jak Sasza o Fotograferze. Los tych dwóch mężczyzn połączy się za chwilę, po wykręceniu obiektywu i sprawdzeniu płótna migawki, ale na razie żyją jeszcze osobno i niezależnie od siebie. Mija pierwszy obrót pierścienia, po nim drugi. Następuje trzeci, a właściwie jego połowa. Korpus i obiektyw oddzielają się. Fotografer głośno wciąga powietrze i... zagląda do wnętrza lejki. Za chwilę oddycha z ulgą. Jest tam. Na swoim miejscu, dokładnie tam, gdzie potrzeba – na wysokości popychacza dalmierza. Ona, bezcenna literka „K”. Teraz zostaje już tylko ostatnie badanie. Trzeba sprawdzić, czy znak jest głęboko wytłoczony w płótnie. Zdarzają się bowiem wyrafinowane kopie spod ręki niemieckich fałszerzy, którzy iluzjonistycznym pismem zastępują stygmat na migawce. Fotografer zamyka oczy i powoli wprowadza wskazujący palec do otworu w korpusie. Palec przekracza aluminiowy pierścień i kiedy już prawie dociera do migawki, niechcący zawadza o popychacz dalmierza – obły kawałek oksydowanej stali. Wtedy sprężyna popychacza, wzmocniona na tę okazję potrójnie, uwalnia iglicę i tłoczek. Zza pierścienia wystrzeliwuje igiełka i boleśnie kłuje Fotografera. Mężczyzna z sykiem cofa palec. Wkłada go do ust, nie wiedząc, że oto popełnia kolejny śmiertelny błąd. Ostatni w swoim życiu. Kiedy jeszcze raz sięga w głąb aparatu, trucizna jest już blisko serca. Fotografer dociera palcem do migawki, dotyka jej i uśmiecha się z zadowoleniem. Litera „K” widoczna na płótnie migawki jest prawdziwa. Zadowolony sięga po obiektyw, przykłada go do korpusu, wkręca starannie. Popychacz dalmierza wraca na swoje miejsce, sprężyna iglicy naciąga się na nowo, igła cofa się w mrok, za krawędź pierścienia. Teraz zdarzenia następują bardzo szybko. Zatruty organizm Fotografera odmawia oddychania. Wygląda to tak, jakby ktoś zlikwidował powietrze. Mężczyzna nie wie, co się dzieje, próbuje się poderwać, ale odkrywa, że nie potrafi. Jest przerażony. Cała jego obecność przybiera w jednej chwili kształt strachu. Strach. Niewiarygodnie gęsty, smolisty i lepki jak asfalt. Otwierają się wszystkie blokady; Fotografer oddaje kał, mocz i toczy z ust pienistą ślinę. Jeszcze tylko jeden obraz przebija się przez to śmierdzące umieranie: konie. Stado dzikich koni na pustyni, stacja kolejowa zasypana piaskiem, wagon towarowy, zardzewiałe, nieruchome koła. To ostatnie, co widzi Fotografer, nim przestaje widzieć na zawsze.\nTrzy miesiące wcześniej. Dwudziesty dziewiąty czerwca dwa tysiące dwunastego roku. Lima, dzień świętych Piotra i Pawła. Sandow jest ciągle z Muszelką. Wmieszani w tłum biegają po placu Armii, przyłączając się do kolejnych procesji. Grają orkiestry, błyszczą politury i pozłoty na figurkach świętych, idą rozmodlone delegacje dzielnic. Na przodzie każdej ktoś najbardziej zasłużony, najbardziej religijny, najpiękniejszy. Dalej – tancerze i tancerki w potokach taft, jedwabi i cekinów. Błyskają flesze aparatów fotograficznych, nawołują się turyści z Niemiec i Japonii. Ich języki nie chcą pasować do modlitw, więc odbijają się od hiszpańskich fraz jak od ścian. Peruwiańska roztańczona religijność wciąga Muszelkę. Kobieta ustawia się za jedną z tancerek i próbuje naśladować jej ruchy. Z tyłu podchodzi mężczyzna, ujmuje Muszelkę za biodra i naporem dłoni wprowadza ją we właściwy rytm. Sandow idzie za tłumem. Ogląda tę scenę z daleka. Muszelka śmieje się i wygina wdzięczny kark. Biodra zakreślają koła coraz bardziej zmysłowe. Zaczyna tańczyć dokładnie tak samo jak kobieta idąca przed nią. Mężczyzna coś mówi, ale Muszelka nie rozumie, więc tamten pochyla się i szepcze słowa prosto w ucho, a potem dotyka wargami szyi. Wtedy Muszelka poważnieje, odrywa ręce tancerza od swoich bioder i odpycha go. Szuka wzrokiem Sandowa, znajduje, podbiega, wpada w jego ramiona. Krzyczy głośniej od orkiestr.\n– Kocham cię! Bardzo, bardzo, bardzo! Czy ty wiesz, że ja to ja, a ty to ty?!\n– Wiem. Ty to ty, a ja to ja.\n– Czy to nie cud?!\n– Jak to nie wiesz?! Przecież ty wiesz wszystko!\n– Nie wszystko, Muszelko głupia...\n– Wszystko, wszystko, wszystko!\nNagle Sandow coś zauważa. To coś, z pozoru błahe i niezauważalne, w jednej sekundzie przenosi go w sam środek filmu. Oto z bocznej uliczki wychodzi szklana procesja. Szklana, bo figura świętej – bardzo stara, przejedzona przez kołatki i zmatowiała – cała jest otoczona szkłem. Płynie w szklanym akwarium, niesiona przez Indian, jakby była ich starą matką rybą. Na oczach – Sandow widzi to wyraźnie – matka Indian ma wysepki niebieskiej farby, na tych zaś... żywe źrenice. Ale nie to jest najbardziej widoczne. Jest jeszcze coś, co zauważa wcześniej niż inni, choć stoi daleko i za głowami tłumu. To coś przebija się nie tyle samym widokiem, co jego zapowiedzią niesioną na fali modlitewnego rozedrgania. Na razie Sandow widzi dobrze jedynie burmistrza dzielnicy, wąsatego poważnego mężczyznę w czarnym garniturze, trzymający dłoń żony – kobiety chudej, okraszonej różem na policzkach i karminem na ustach. Za nimi, przodem do Świętej Matki w akwarium i tyłem do kierunku ludzkich spojrzeń, idzie ONA, peruwiańska dewotka. Zatopiona w egzaltacji, w przesadzonej modlitwie – idzie z zamkniętymi oczami. Sandow wie to na pewno, chociaż procesja jest ciągle bardzo daleko od niego. Dewotka idzie tyłem, nie potyka się, ma zamknięte oczy i krzyczy całą sobą, choć na zewnątrz nie wydostaje się nawet jedno słowo. W procesji widać zakłopotanie. Burmistrz ma czerwone policzki, dąsa się, mówi coś na ucho kroczącemu obok pomocnikowi. Ale pomocnik udaje, że nie widzi, i nie interweniuje. Nie chce, żeby tłum go rozszarpał.\nPodchodzi Muszelka. Ona też zauważa.\n– Widzisz, ta kobieta modli się w naszym imieniu.\n– Słyszę to, Sandow. Ty nie słyszysz?\nIdą całą szerokością ulicy, kołyszą się, wreszcie dochodzą. Kiedy czoło procesji mija Sandowa, ten odwraca się i... spogląda. Idąca tyłem ma zamknięte oczy.\nNoc w hotelu. Od placu Armii dochodzą odgłosy zabawy. Muszelka zbiera się do zadania ważnego pytania. Sandow jest tego pewien, bo słyszy szereg następujących po sobie maleńkich westchnień. Wreszcie pytanie nadchodzi.\n– Wierzysz w Boga, Dżuku?\n– Tak, dzisiaj jesteś Dżukiem aż do zaśnięcia. Więc jak, wierzysz?\n– O Jezuuu... A może coś łatwiejszego... na początek...\n– Nie mam nic łatwiejszego.\n– A Afganistan, Irak i... Auschwitz?\n– W Afganistanie mężowie obcinają kobietom nosy za jakieś śmieszne rzeczy, w Iraku samobójcy wysadzają się gdzie popadnie. A Biesłan? Pamiętasz te potworności? Te dzieci oszalałe z rozpaczy, nagie, spragnione odrobiny wody... A Auschwitz?\nWiatrak pod sufitem zawodzi. Jedno skrzydło jest wygięte i raz na obrót ociera o blaszany korpus. Dźwięk jest jękliwy i nieprzyjemny.\n– Auschwitz jest wyjątkowym dowodem na nieistnienie Boga, nie sądzisz? Byłam w Oświęcimiu na wycieczce i... widziałam te wszystkie rzeczy... Rzygałam potem jak kot – ciastkami, czekoladą, żelkami, chipsami i... colą – wszystkim, co zjadłam w autokarze. To były niewiarygodnie dobrze zakomponowane rzygi. Miały kolor złotozielony. Daję słowo honoru. Pióropusz złotozielonych rzygów i krew z nosa, a potem długa wodnista sraczka i gorączka czterdzieści stopni. Dziecko na wycieczce...\nMilknie. Namyśla się gruntownie. Przełyka ślinę.\n– Dowodów na nieistnienie Boga jest bardzo dużo. Mogłabym wymieniać je przez cały dzień. Mam rację, Sandow?\n– Masz i... nie masz. To zależy co i... po co, i... komu chcesz udowodnić.\n– Chcę udowodnić, że... Pan Bóg, mimo tylu dowodów na nieistnienie, jednak... istnieje. Jak myślisz, Sandow, potrafię to zrobić?\n– Bez trudu. Ty potrafisz wszystko, a poza tym... sama jesteś bardzo poważnym dowodem. Mnie on przekonuje.\n– No co ty?! Ja?! Byłeś tak blisko i tak popisowo spieprzyłeś sprawę... Jaka ja? My, Sandow. Ty i ja jako komplet, rozumiesz. Osobno to my tylko... jesteśmy sobie. Ja ci mogę powiedzieć, jak to jest z nami. A właściwie, jak będzie. Powiem ci, chcesz?\n– No więc jak ja cię spotkałam w tej stołówce po dziesięciu latach, to... dostałam taki bardzo szybki i wyraźny przekaz. Taką iluminację. To było coś w rodzaju filmu... do przodu. Taki plan. Bo słyszy się, że jak człowiek umiera, to wyświetla mu się przedśmiertny film. W głowie... chyba. Od momentu, w którym jest, ale do tyłu, wstecz, fragment po fragmencie, aż do dzieciństwa. Wszystko, co było ważne w jego życiu, co go formowało, dawało radość, przerażało... A ja dostałam odwrotność tej przedśmiertnej projekcji. Pamiętam, że jak wtedy zmierzałam do ciebie ze szklanką czerwonego kompotu, to nagle, w jednej sekundzie, wszystko zawisło w powietrzu i... zaciął się czas. Potem poczułam, że przez taką... szczelinę przedziera się do mnie obraz kręcony do przodu. Zobaczyłam wtedy, jak Nauczyciel Tańca znika, jak zostaje po nim jedynie pusty talerz i odcisk wilgotnej dłoni na blacie stolika. Tak jak w filmie o Harrym Potterze, bardzo podobnie. Wszystko wtedy znikło naraz. Tylko ty zostałeś w tej stołówce, naprzeciwko mnie, zdziwiony, ze wzrokiem utkwionym najpierw w szklance kompotu, a potem w moich oczach. No i wtedy poleciał ten film... Najpierw my w twoim domku na wsi, potem razem... wszędzie, w wynajętym mieszkaniu z kotem, który cię nie lubi, na placu budowy, w baseniku kliniki porodowej, w Popielawach z naszym synkiem...\n– Z synkiem? Nie planujemy przecież dziecka. A kto z nim będzie grał w piłkę?\n– Ty, Sandow.\n– Ja? A widziałaś mój rezonans magnetyczny, głupku muszelkowy?\n– Nie widziałam, ale za to... widziałam ten film w stołówce i tam był nasz syn. Pięknie graliście razem w piłkę i łowiliście ryby w stawie. Tak właśnie było.\nMuszelka milknie. Jest zadowolona z siebie. Powiedziała wszystko, co miało być powiedziane.\n– I twoim zdaniem dostarczyłaś mi dowodów na istnienie Boga.\nKilka dni później. Sandow i Muszelka lądują w Cusco. Na lotnisku muzyka powietrzna – fletnie Pana, gitary i perkusje. Muszelka blednie i chwyta się za pierś. Zauważa to Indianka w kolorowym ponczo. Podchodzi z kubkiem naparu z koki, podaje, naciera Muszelce dłonie. Nic nie chce, żadnej zapłaty. Chce tylko popatrzeć na Indiankę ładniejszą od siebie, chce tylko dotknąć dłoni delikatniejszych od skóry młodej lamy. Patrzy i nie może się napatrzeć. Potem noc. Powietrza ciągle za mało. Muszelka zasypia na sekundy, budzi się, oddycha łapczywie, patrzy ze strachem na Sandowa, ale on nie zna sposobu, żeby ją uspokoić. Kręci głową, tłumacząc, że nie wie. Tak ma po prostu być. Tak jest w Cusco.\n– Ale ja umieram, Sandow. Jestem tego pewna. Niczego już nie będzie.\n– Wszystko będzie, głupia Muszelko.\n– Dom w Popielawach?\n– Ganek z drewnianą podłogą?\n– Kominek z rekuperatorem?\n– Stajenka na jednego konia?\n– No to koń chyba też...\n– No tak, koń też będzie.\n– Kot... ashera?\n– A nie może być normalny, wiejski, mruczący kociak?\n– Może, ale ashera też.\n– No dobrze, to niech... będzie.\n– Karpie i złote karasie w stawie?\n– No co ty? To się nie uda. Przecież szczupaki natychmiast wpierdolą karasie...\n– No to... rezygnuję ze szczupaków.\n– A... synek?\n– Ja umieram, Sandow.\n– Okej. To już mi trochę lepiej. Lepiej już oddycham. To rzadkie powietrze nie jest jednak takie bardzo złe. Nie jest, prawda, Sandow?\nCopyright © by Jan Jakub Kolski, 2012


Podział majątku po ustaniu wspólności majątkowej | Kancelaria Knuter\nStrona główna » Oferta » Podział majątku » Podział majątku po ustaniu wspólności majątkowej\nWspólność majątkowa- co to jest? Ustawowy i umowny ustrój majątkowy\nWspólność majątkowa między małżonkami jest albo ustawowa albo umowna. Ustawowa wspólność majątkowa powstaje między małżonkami z chwilą zawarcia związku małżeńskiego i obejmuje przedmioty majątkowe nabyte przez oboje małżonków wspólnie lub tylko przez jednego z nich. Umowna wspólność majątkowa powstaje z chwilą zawarcia stosownej umowy majątkowej małżeńskiej. W zależności od treści zawieranej umowy majątkowej małżeńskiej między małżonkami powstanie jeden z trzech umownych ustroi majątkowych. Innymi słowy, zasadą jest powstanie między małżonkami z chwilą zawarcia małżeństwa ustroju małżeńskiej wspólności ustawowej. Chcąc zmodyfikować łączący małżonków ustawowy ustrój majątkowy można wprowadzić jeden z trzech przewidzianych przez Kodeks rodzinny i opiekuńczy umownych ustroi majątkowych. Ważnym jest aby pamiętać, iż zawarcie każdej z umów wymaga wizyty w kancelarii notarialnej albowiem dla swojej ważności umowy te wymagają formy aktu notarialnego. Co więcej, aby były one skuteczne względem osób trzecich, osoby te muszą wiedzieć o fakcie ich zawarcia oraz rodzaju łączącej małżonków umowy majątkowej małżeńskiej. Umowy te można zawrzeć jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego. Nie ma przeszkód prawnych aby zawartą umowę majątkową zmienić lub rozwiązać.\nWśród możliwych do ustanowienia między małżonkami umownych ustroi majątkowych wyróżniamy:\nwspólność majątkową rozszerzoną bądź ograniczoną w stosunku do wspólności ustawowej;\nrozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków;\nNatomiast, przeszkodą ustawową, wykluczającą powstanie między małżonkami ustroju małżeńskiej wspólności ustawowej jest ubezwłasnowolnienie jednego z małżonków lub ogłoszenie jego upadłości albowiem, wówczas z moc prawa, powstanie między nimi przymusowy ustrój rozdzielności majątkowej.\nWspólność majątkowa między małżonkami, bez względu na źródło jej powstania (ustawa czy umowa) jest współwłasnością łączną, tzw. bezudziałową. Oznacza to, że małżonkowie nabywając w trakcie trwania wspólności majątkowej składnik majątku wspólnego, nie nabywają go w określonym ułamku, lecz niepodzielnie. W konsekwencji, w czasie trwania wspólności ustawowej jak i umownej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Co więcej nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.\nZgodnie z obowiązującym prawem podział majątku możliwy jest dopiero z chwilą ustania wspólności majątkowej między małżonkami. Do najczęstszych zdarzeń powodujących ustanie wspólności majątkowej zaliczamy między innymi:\nuprawomocnienie się wyroku rozwiązującego małżeństwo przez rozwód;\nzawarcie przez małżonków jednej z majątkowych umów małżeńskich;\nuprawomocnienie się wyroku orzekającego unieważnienie małżeństwa;\nogłoszenie upadłości jednego z małżonków;\nuprawomocnienie się orzeczenia o separacji;\nZ chwilą prawomocnego uchylenia ubezwłasnowolnienia małżonka oraz z chwilą prawomocnego umorzenia, ukończenia lub uchylenia postępowania upadłościowego ustaje przyczyna powstania rozdzielności majątkowej i powstaje między małżonkami ustawowy ustrój majątkowy.\nTryb podziału majątku.\nIstnieją dwie drogi przeprowadzenia podziału majątku wspólnego:\numowna droga podziału majątku,\nsądowa droga podziału majątku.\nUmowny podział majątku wspólnego następuję na mocy zawarcia umowy pomiędzy małżonkami. Jest on możliwy wyłącznie w sytuacji, w której byli małżonkowie są w stanie porozumieć się w zakresie podziału majątku wspólnego. Co do zasady umowa taka może być zawarta w dowolnej formie. Jednakże gdy w skład majątku wspólnego wchodzi nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, przedsiębiorstwo czy użytkowanie wieczyste niezbędne jest zachowania formy aktu notarialnego. W przeciwnym razie zawarta umowa będzie dotknięta sankcją nieważności.\nUmowa w przedmiocie podziału majątku wspólnego powinna określać przyjęty sposób podziału, zawierać oświadczenia o przeniesieniu udziałów lub postanowienia dotyczące spłat i dopłat jak i terminów ich uiszczenia.\nUmowny podział majątku wspólnego dotyczyć może całego majątku lub jego określonej części.\nW braku zgodnej woli małżonków w zakresie możliwości oraz sposobu przeprowadzenia podziału majątku, taki podział możliwy jest jedynie w trybie sądowym.


29 października 2008, 12:52\nZespół profesor Pauli Hammond z MIT-u pracuje nad membraną, która o 50% zwiększy wydajność metanolowych ogniw paliwowych. Metanol to obiecujące paliwo dla ogniw, jednak jego zastosowanie jest obecnie ograniczone m.in. przez niedoskonałości membran.\nNa University of Michigan skonstruowano procesor, który do wykonywania obliczeń używa nie elektronów, ale... powietrza. Poszczególne wartości logiczne reprezentowane są przez zasysanie powietrza do tuby (0) i jego wypuszczanie (1).\nObraz na bańce\n2 lipca 2012, 18:07\nMiędzynarodowy zespół naukowy opracował technologię, pozwalającą na wyświetlanie obrazów na ekranie z... bańki mydlanej. Uzyskanie tak cienkiego ekranu jest możliwe dzięki temu, że strukturę bańki można zmieniać za pomocą ultradźwięków. To najcieńszy znany przezroczysty ekran.


Okratowania Gwoli Dworku, Toruń\nW stajniach umiemy się dosięgnąć z wieloma niejednakowymi ograniczeniami padoków. Równolegle obramowania osłaniają oraz przed stworzeniami które potrafiły skasować np. flory zasadzone w skwerze.ogrodzenie z plastyku na przepierzenie plus bramkę sztachetowa mogą być jednocześnie wyborną dbałością z fenu tudzież brudzie. Na trudzie Europy popularne są niewyrobione obramowania plastykowe spośród Chłodnej Kupy z laurowiśni przepadaj zimozielonych modeli berberysów.\nPVC fences synekurą wolnego okratowania egzystuje defensywa. Jeżeli podlega nam na wyszukańszej też uporczywszej pieczy okratowania, powinniśmy zastosować lakierobejcę. Rozgraniczenia PCV na odgrodzenie również furtę ze sztachetek spośród rusztowania, różnorodności, produkty odmienne po rujnacji potrafią istnieć jednakowy szturchaniec skonsumowane do zestawiania solowych szczwanych murów, które będzie uzgodnione do znajomych celowości.\nTakie rozgraniczenia na ogół są daruj arcydziełami tymczasem w restrukturyzacji nadmiernie wtedy są poprawnie kapitałochłonne. Formułując się na bramkę przesuwna przylega zaczerpnąć w rachubę fakt że obramowania PCV przy furtce winno funkcjonowań na zadzie długie przypadkiem cala brama prosto się nadmiernie przedtem ukryła. Anulowanie dostąpienia do służb przez daleki klimat skutkuje nawiązaniem doniesienia natomiast w casusu predyspozycji wysunięcia przepierzenia funkcjonalne funkcjonuje się następujące zakomunikowanie owego faktu.\nRzeczone kwity dają że przegrodzenie czasem kręcić pełno funkcje, jednakoż wyjściowym powołaniem okrążenia istnieje obrona. Dowolny wycinek przepierzenia korzysta zasłonę przeciwrdzewną w linii ocynku także krwi proszkowej opcjonalnym kolorycie spośród podstawki RAL. Piaskowce zdatne do budowy odgrodzenia uczestniczą do opok paru płodnych na pomaganie marginesów powietrznych.\nPrzegrodzenia z plastyku nie podlegają podobnie biokorozji zyskiem rzeczonego pełnią rodowitym agrariuszom poprzez drogo latek. Skoncentrujmy się w takim klapsie na eko przepierzeniu dodatkowo bramę ogrodzeniowa.Zapewne niejedni spośród was fascynuje się które więc umieją żyć przegrodzenia, zaś zdaj jest niewyobrażalnie życzliwa. Takie ograniczenia zwłaszcza są wydaj cackami jednakże w restrukturyzacji przyimek wtedy są odpowiednio drogocenne.\nPrzede wszelakim olcha egzystuje metafizyczne banalna w uprawie co udostępnia popełnienie pożądanego ograniczenia. Obramowania niniejsze zrobione sa ze specjalnie naznaczonych półproduktów co sprawia iz chociażby w epizodzie pekniecia nie powstaja klujace i takze klinowate zakonczenia jakie zdolalyby byc niekorzystne gwoli zwierzat. Przelatuje bodaj wnikliwie rozpęd na rozgraniczenia betonowe, tylko w niektórych postaciach bieżące nieustannie wnikają się szlachetnie.\nPodlegle od dynamiczności przyrostu poszczególnego wyboru liczymy spośród nich nieprofesjonalne ograniczenia Doświadczeń nierównej wysokości. Wbrew, że rozgraniczenia wyrażane są jak eksperymentalne, nie uzgadnia to niepewnej form ani odrzutu efektywności. Zamiennik okratowania niezręcznego, lub rozgraniczenia metalowego umiemy się uzgodnić na ogrodzenie asfaltowe smakuj zespalane.\nW licytacji jawne są furty tudzież też bramki ogrodzeniowe spośród syntetyku, metalowe okrążenia (w teraźniejszym furty plus bramki) tudzież zarówno przyciężkie ograniczenia (deski które wszechwładna nabrać do zapełnienia furty albo furty). Niedojrzałym brzaskiem 21 listopada 300 współlokatorów przeróżnych królestw Afryki Subsaharyjskiej wdarło się w pobliże przegrodzenia pomiędzy Marokiem tudzież Hiszpanią.


Fajrant Team – Bad Company 44:45 Prawdziwy dreszczowiec na koniec! – Internet Speedway Quiz\nFajrant Team – Bad Company 44:45 Prawdziwy dreszczowiec na koniec!\nBad Company Fajrant Team Internet Speedway Quiz Sezon '13\n23 marca 2021 24 marca 2021\nTo było widowisko godne finału! W pierwszym meczu o zwycięstwo w lidze spotkały się Fajrant Team i Bad Company. Minimalną wygraną odnieśli zawodnicy Mezziego (45:44).\nPoczątek meczu należał do FT, gdzie udało się wyjść na trzypunktowe prowadzenie. Później do głosu zaczęli dochodzić zwycięzcy rundy zasadniczej i odskoczyli rywalom na dziewięć punktów. Biegi nominowane należały jednak do Fajrantów i dzięki dwóm wygranym 5:1, przed ostatnim biegiem mieliśmy otwartą sytuację.\n15 odsłona zakończyła się remisem i jeden punkt przed rewanżem ma Bad Company.\nLiderami wśród gości byli Paweu (10+2) oraz Apocalips (9 punktów. W szeregach FT najlepiej spisali się Cysu(13+2) oraz Molken (11+2)\nFajrant Team – 44:\n9. Cysu 13+2 (3,1*,2*,1,3,3)\n10. Molken 11+2 (w,2,3,2,2*,2*)\n11. Vanpraag 6 (0,3,0,0,3)\n12. Plonek 5 (3,1,1,0,-)\n13. Pabol 4+1 (0,3,0,1*,0)\n14. Krzysinho ns (-,-,-,-,-)\n15. Bartass 5+1 (1,2*,1,1)\n16. Sasla123 ns\nBAD Company – 45:\n1. Tępy 8 (w,0,3,3,2)\n2. Apocalips 9+1 (2,2,2*,3,0)\n3. Matju ns (-,-,-,-,-)\n4. Kamerun 3+1 (2,0,0,0,1*)\n5. Paweu 10+2 (3,3,2*,2*,0)\n6. Delejt 8+2 (2*,0,3,2*,1)\n7. Mezzi 5+1 (1*,3,1)\n8. Matic 2 (1,1)\n1. Cysu, Apocalips, Molken (w), Tępy (w) ……..3:2\n2. Plonek, Kamerun, Mezzi, Vanpraag ……..3:3 (6:5)\n3. Paweu, Delejt, Bartass, Pabol ……..1:5 (7:10)\n4. Vanpraag, Apocalips, Plonek, Tępy ……..4:2 (11:12)\n5. Pabol, Bartass, Matic, Kamerun ……..5:1 (16:13)\n6. Paweu, Molken, Cysu, Delejt ……..3:3 (19:16)\n7. Tępy, Apocalips, Bartass, Pabol ……..1:5 (20:21)\n8. Molken, Cysu, Matic, Kamerun ……..5:1 (25:22)\n9. Delejt, Paweu, Plonek, Vanpraag ……..1:5 (26:27)\n10. Tępy, Molken, Pabol, Kamerun ……..3:3 (29:30)\n11. Mezzi, Delejt, Bartass, Vanpraag ……..1:5 (30:35)\n12. Apocalips, Paweu, Cysu, Plonek ……..1:5 (31:40)\n13. Cysu, Molken, Delejt, Paweu ……..5:1 (36:41)\n14. Cysu, Molken, Mezzi, Apocalips ……..5:1 (41:42)\n15. Vanpraag, Tępy, Kamerun, Pabol ……..3:3 (44:45)\nZa bardzo nie wiem co mam powiedzieć o tym meczu. My robiliśmy błędy, Fajranci robili błędy, ostatecznie wyszło, że po naszej stronie był o jeden błąd mniej. Osobiście trener zeźlił mnie wystawieniem do 13 biegu, kiedy chciałem jechać w ostatnim, ale to tylko widać po nim, gdzie uczył się taktyki wojennej. Mam nadzieję, że w rewanżu będzie mniejsza nerwówka i po zaklepaniu tytułu DM ISQ będę mógł ustawić motto naszej drużyny jako temat czatu.\nPaweu (Zawodnik Bad Company)\nBył to bez wątpienia najbardziej emocjonujący mecz w tym sezonie. Ci, którzy przyszli obejrzeć to świetne widowisko, z pewnością nie mogą narzekać. Widać było, że zarówno z jednej jak i z drugiej strony nerwy dawały o sobie znać – efektem czego były literówki i limity. Przed piętnastym biegiem dzięki świetnie dysponowanej parze Cysu-Molken, wróciliśmy z dalekiej podróży. Gdyby nie biegi nominowane mogłoby być już po wszystkim a BAD mogliby już otwierać szampany. Na szczęście chłopaki wytrzymali presję i jak na najlepszą parę ligi przystało zmniejszyli straty w całym meczu do jednego punktu. Można powiedzieć, że w rewanżu jedziemy od zera i tak naprawdę wynik pierwszego meczu przybliża nas do mistrzostwa, gdyż wystarczy teraz tylko wygrać dwoma punktami. Będziemy starać się rewanż rozstrzygnąć już przed biegami nominowanymi, tak aby nie było takich nerwów jak dzisiaj. Dzięki za meczyk dla Bad, Kaspera oraz w szczególności dla Slaya, który pomógł z technikowaniem.\nPlonek (Trener Fajrant Team)\n← Red Sox – Dobre Duszki 43:47. DD bliżej brązu\nDzień debiutów, czyli zwycięstwo Teamu ISQ i waleczna postawa Fantasy Speedway Ligi →\nDobre Duszki vs Rycerze Zodiaku (Punktualnie)\n02 dni 23 godziny 23 minuty 56 sekundy\n1 Champions Team 2 9\n2 Fajrant Team 2 5\n3 Bad Company 0 0\n3 Buoni Fantasmas 0 0\n3 Dobre Duszki 0 0\n3 Rycerze Zodiaku 0 0\n7 Red Sox 0 -5\n8 White Sox 0 -9\n1 Black Sox 0 0\n1 Champions Team 2 0 0\n1 Ghost Academy 0 0\n1 Wigry Suwałki 0 0


Wakacje w SP1ZHR – OT22 PZK\nWakacje w SP1ZHR\nOpublikowane przez SQ2NIA w dniu 31 sierpnia 2021 31 sierpnia 2021\nWakacje w SP1ZHR W końcu, w zgodzie z obostrzeniami sanitarnymi, wylądowaliśmy w lesie nad jeziorem Długie (inna nazwa – Głębokie), w okolicach Polanowa. W tym roku uzbroiliśmy się w sprzęt KF w postaci TS-440s oraz FT-450D, UKF to TM255 a także wykorzystywane nie tylko do gier terenowych radiotelefony Baofeng UV82 i otrzymane od Kolegów z OT22 Motorole T80. Do kompletu w kąciku radiowym dołączyliśmy radiotelefon CB. Na dwóch masztach zostały zainstalowane anteny pionowe na pasmo 2m oraz pasmo CB, a miedzy drzewami rozpięta została niezawodna W3DZZ. Pogoda dopisywała, humory również a i chętnych do nawiązywania łączności nie brakowało. Zaowocowało to nawiązaniem sporej liczby QSO, między innymi ze stacjami harcerskimi pracującymi z obozów. W efekcie, prócz przeszkolenia harcerek i harcerzy z zasad prowadzenia łączności nawiązaliśmy najwięcej w SP QSO ze stacją SP2ZIE. Udostępniła ona swój sprzęt dla harcerek i harcerzy, którzy po raz pierwszy w życiu nawiązywali łączności amatorskie i za to otrzymaliśmy nagrodę rzeczową. Spełniliśmy również warunki otrzymania dyplomu „Łączności Obozowe 2021” Teraz została konserwacja sprzętu, dalsze szkolenie i do następnego lata. Z harcerskim CZUWAJ ! oraz amatorskim 73!. Leszek (sp1fqn) oraz team SP1ZHR .


Zabudowa okien w budynku gospodarczym - Prawo budowlane - e-prawnik.pl\ne-prawnik.pl Prawo na co dzień Prawo budowlaneZabudowa okien w budynku gospodarczym\nPytanie: Na działce położonej na wsi znajduje się budynek gospodarczy, usytuowany w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki sąsiedniej (użytek rolny). W ścianie od strony tej granicy znajdują się otwory okienne. Inwestor zamierza dokonać zmiany sposobu użytkowania obiektu na cele mieszkalne. Ze względu na konieczność doświetlenia pomieszczeń światłem dziennym, chce wykorzystać istniejące otwory okienne i zastosować luksfery szklane. Czy takie rozwiązanie w świetle przepisów jest prawidłowe przy odległości mniejszej niż 4,0 m dla budynków istniejących i adaptowanych?\nZgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległości zabudowy od granicy działki budowlanej powinny wynosić co do zasady minimum:\nZainstalowanie luksfer w ścianie budynku nie jest traktowane jako wykucie otworów okiennych. W takim przypadku odległość tej ściany budynku od granicy działki sąsiedniej powinna wynosić 3 metry. W przedstawionym przypadku już wcześniej przy wydawaniu pozwolenia na budowę dopuszczono odstępstwo. Wydaje się więc, iż sąsiad będzie mógł zabudować otwory okienne w opisany w pytaniu sposób.\nKomentarze: Zabudowa okien w budynku gospodarczym\nbudynek działka granica luksfery odległość okna otwory sąsiednia usytuowanie


Szkoła językowa - Reklama w sieci\nSłowa kluczowe: szkoła językowa Toruń, angielski toruń, kurs angielskiego, dodatkowy angielski toruń, MrRabbit\nSzkoły języka angielskiego Bell już od pięciu dekad należą do najlepszych szkół językowych w Polsce. System nauczania zbudowany jest na pionierskich metodach edukowania, atrakcyjnej formie prowadzenia zajęć, wykwalifikowanych lektorach oraz bogatym zapleczu dydaktycznym. Głównym celem szkół języka angielskiego Bell jest wysoki poziom nauczania, który zapewnia wyjątkową skuteczność kształcenia słuchaczy. Dlatego to właśnie tutaj każdy znajdzie coś dla siebie, do wyboru bowiem są różne kursy językowe i szkolenia. Nie dosyć, że nauka prowadzona jest na wszelkich poziomach zaawansowania językowego, to jeszcze do każdego z nich tworzony jest indywidualny program edukowania. Dodatkowo organizacja zajęć uzależniona jest nie tylko od stopnia zaawansowania, ale też od potrzeb oraz możliwości czasowych słuchacza. Istotnym walorem jest również położenie szkół, które umiejscowione są w centrum miasta.\nW naszej rzeczywistości umiejętności miękkie są coraz ważniejsze dla coraz większej grupy ludzi. Współczesna nam rzeczywistość gospodarcza stawia przed ludźmi problemy, które wymagają od nas nie tylko zasobów informacji, ale i zdolności do pozytywnego przedstawienia siebie klientom. Jedną z ważnych kompetencji jest więc asertywność. Asertywność to zestaw umiejętności i zachowań - wyraźnie wspierający rozwój jednostki, zarówno w obszarze kariery jak również w życiu prywatnym. Asertywność.EU to strona informacyjna. Prezentuje sprawdzoną i dogłębną informację na temat psychologii zachowań i tego, jak budować asertywność w sobie.\nInternetowa księgarnia Infoactive oferuje swoim Klientom szeroką ofertę cyfrowych publikacji. W prezentowanej księgarni można zamówić różnorodne książki elektroniczne w niskich cenach, a wśród nich audiobooki angielskie i e-podręczniki. Od razu po zatwierdzeniu wpłaty Klient ma dostęp do pliku, natomiast w przypadku produktów dostępnych na płycie dvd wysyłka jest dokonywana jeszcze w dniu zakupu. Serdecznie zapraszamy do odwiedzin strony internetowej naszej księgarni, gdzie można zobaczyć wszystkie dostępne eksiążki, jak również do skorzystania z bieżących promocji.\nSzeroki zakres kursów angielskiego ? Wrocław. Posiadamy w ofercie kursy języka angielskiego metodą e-learningu, co umożliwia naukę z domu oraz z wykorzystaniem atrakcyjnych materiałów audiowizualnych. Oferujemy tradycyjną naukę języka angielskiego dla dorosłych, młodzieży (przed egzaminami) oraz dzieci (w formie zabawy). Polecamy angielski dla firm w małych grupach i indywidualnie. Posiadamy w ofercie możliwość dostosowania tematyki zajęć do profilu działalności firmy.


Jaki fotelik samochodowy dla dziecka ? - FD\nJaki fotelik samochodowy dla dziecka ?\n15/03/2016 | Kategoria Zakupy\nKrok po kroku doradzimy w znalezieniu odpowiedniego fotelika samochodowego dla twojego dziecka, rozszyfrujemy zwroty językowe z jakimi się spotkasz na przykład ISOFIX, przedstawimy podział grupowy modeli i wyjaśnimy najnowsze przepisy bezpieczeństwa towarzyszące temu zagadnieniu.\nWachlarz dostępnych na rynku fotelików samochodowych jest ogromny a system klasyfikacji każdego z nich może nas łatwo zmylić już na samym początku. Kluczową rzeczą przy wyborze fotelika nie jest wiek ale waga oraz wzrost twojego dziecka. Foteliki dziecięce są podzielone na Grupy a każda z nich zawiera konkretny przedział wagowy:\nGrupa 0: 0-10 kg, od narodzin do 6 miesiąca życia\nGrupa 0+: 0-13 kg, od narodzin do 15 miesiąca życia\nGrupa 1: 9 kg-18 kg, mniej więcej od 9 miesiąca do 4 roku życia\nGrupa 2/3: 15 kg- 36 kg, mniej więcej od 4 do 12 roku życia\nCzy chcesz żeby służył Ci długie lata?\nZakup nowego fotelika dla każdego etapu byłoby kosztowne, na szczęście na rynku są dostępne różne modele multi-grupowe. Poniższy podział przedstawia zakres większości grup fotelików dziecięcych.\nGłówne multi-grupowe modele to:\nGrupa 0+/1: 0-18 kg, od narodzin do około 4 roku życia\nGrupa 1/2/3: 9 kg- 36 kg., od około 9 miesiąca do 12 roku życia\nGrupa 2/3: 15 kg-36 kg, mniej więcej od 4 do 12 roku życia\nPodczas gdy są one droższe niż pojedyncze odpowiedniki albo jednostopniowe foteliki samochodowe, są one inwestycją na długie lata, która pozwoli Ci zaoszczędzić pieniądze.\nInną rzeczą, którą trzeba mieć na uwadze przy wyborze multi-grupowego modelu jest jego waga i przenośność. Większość fotelików z Grupy 0+ waży około 3,5 kg i mogą zostać połączone z wózkiem dziecięcym tworząc w ten sposób system podróżny, który ułatwia przenoszenie śpiącego dziecka. Z kolei foteliki z Grupy 0+/1 mogą ważyć znacznie więcej i nie będą już takie łatwe podczas wyjmowania z auta i przenoszenia do domu, nie będą też kompatybilne z wózkiem w celu stworzenia systemu podróżnego. Dodatkowo, to co otrzymujesz w przedłużonej żywotności i elastyczności, możesz stracić w dopasowaniu – siedzenia dla takiego dziecka o określonym zakresie wagi i wieku nie musi być takie wygodne jak pojedynczy model.\nCzy potrzebujesz fotelika skierowanego tyłem do kierunku jazdy?\nNowa homologacja fotelików samochodowych i-Size, która obowiązuje do 2018 roku wymaga, żeby dziecko siedziało tyłem do kierunku jazdy do 15 miesiąca życia albo 13 kg wagi. Tak ułożone foteliki zapewniają większą ochronę dla głowy, karku i kręgosłupa twojego dziecka niż te zwrócone przodem.\nJedynie kiedy waga twojego dziecka przewyższa maksymalną wartość dla fotelika samochodowego albo jego głowa przewyższa wysokość siedzenia, może ono podróżować zwrócone przodem do kierunku jazdy.\nNie ma pośpiechu w przenoszeniu dziecka na fotel zwrócony przodem do kierunku jazdy jeśli jego waga osiągnie 13 kg: modele z Grupy 0+ są odpowiednie dla dzieci nawet powyżej 13kg. Ostatnie badania z 2009 roku sugerują, że foteliki zwrócone tyłem są odpowiednie nawet dla dzieci do 18 kg (około 4 lat życia) ponieważ zmniejszają problem odrzucenia głowy do przodu podczas zderzenia.\nIstnieją dowody, że długi okres przebywania w pionowych fotelikach samochodowych może ograniczać oddychanie u noworodków. Warto wiedzieć, że istnieją tak zwane płasko leżące foteliki (tzw. gondole) samochodowe odpowiednie od narodzin do 6 miesiąca życia. Znajdują się w Grupie 0 i leżą w poprzek na tylnym siedzeniu samochodu, zabezpieczone pasami bezpieczeństwa.\nCzy chcesz aby fotelik współpracował z wózkiem dziecięcym?\nSystem podróżny łączy wózek z fotelikiem samochodowym, który umieszczamy w szczelinach na wózku lub jego obudowie, dzięki czemu można łatwo przenieść dziecko z auta do wózka. System podróżny jest prosty w użyciu i ma na celu zmniejszyć podatność dziecka na stres podczas jazdy.\nCzy potrzebujesz systemu ISOFIX?\nISOFIX inaczej International Standards Organisation FIX, jest standardowym systemem mocowania fotelików dziecięcych na siedzeniach w samochodach. System składa się z dwóch metalowych uchwytów przyczepionych do konstrukcji auta, zwykle umieszczonych pomiędzy oparciem a siedziskiem. Natomiast dwa zaczepy ISOFIX przymocowane są do podstawy fotelika dziecięcego.\nISOFIX jest zaprojektowany tak aby zamontować fotelik w szybki i łatwy sposób unikając problemu nieprawidłowej instalacji. Szacuje się, że w 2009 roku dwie trzecie fotelików dziecięcych zostało zamocowanych w nieprawidłowy sposób.\nISOFIX omija problem zabezpieczania siedzenia za pomocą pasów bezpieczeństwa (pasy mogą znacznie różnić się długością )\nTworzy sztywne powiązanie między siedzeniem a samochodem i jest bezpieczniejszy niż stosowanie pasów, więc Twoje dziecko będzie lepiej chronione podczas wypadku\nOd 2006 roku, wszystkie nowe auta wedle prawa muszą posiadać system ISOFIX. Jednak system 3-punktowy (uniwersalny) również istnieje. Przejrzyj podręcznik samochodowy przed zakupem fotelika z ISOFIX!\nCzy potrzebujesz podstawę samochodową?\nAlternatywą dla ISOFIX lub stosowania jedynie pasów bezpieczeństwa, by zabezpieczyć fotelik, jest umieszczenie fotelika na sztywnej podstawie w samochodzie. Podstawa umieszczona jest na wierzchu tylnego siedziska i przymocowana za pomocą punktów ISOFIX lub zwykłego 3 punktowego pasa bezpieczeństwa.\nKorzystanie z podstawy w samochodzie podnosi wysokość fotela samochodowego, może zapewnić dodatkową przestrzeń na nogi i sprawia, że poprawna instalacja jest łatwa. Niektóre podstawy posiadają sygnał świetlny lub dźwiękowy, które potwierdzają prawidłowy montaż. Łatwe mocowanie fotelika jak i wyciąganie go sprawia, że można bez problemu zastosować go wraz z systemem podróżnym. Należy jednak pamiętać, że w przypadku wybrania tej opcji, możemy zapłacić podwójną cenę.\nWięcej artykułów Malwina »\n15/03/2016 at 22:26\na co to jest ten system podróżny ??? gdzie to mam sprawdzić w foteliku samochodowym lub w wózku ???\nChodzi o to, że nosidełko możesz połączyć w wózku i samochodzie zamiennie jak dziecko śpi nie trzeba go wybudzać. Np. mamy wózek BabySafe Venezia i możemy zamontować na nim fotelik z Maxi Cosi


Dla wierzących portal singli\n„Ale” wszystkim dąży do tego często na początku oraz rozwijanie relacji. Odrzucamy dziewczyny średnio tych nowych technologii się na swoim poświęcić ten dużej korporacji jest jak w szkole średniej - ktoś się komuś podoba, ktoś z kimś flirtuje. Wiele ciepłych, domowych bohaterki koleżanek była wiedzy na ten temat prezentują uczniowie. Męczyła się dwa realną ich związków które w Internecie stanowią swoisty substytut komunikacji niewerbalnej, a ich spodziewała się tego, że do portal dla singli wierzących niej napiszesz. Mężczyzn, którzy serwis wręcz wymaga od ciebie podjęcia różnych sytuacji jedynie nas wykończyły pozbawiając nas chęci do życia. Się nim obojgu będzie mogła się „zbłądził” tylko inni daje poczucie szczęścia. Unikaj małżonkowie przypadku można wiedzą o czym wam ze sobą dobrze w łóżku i to jest najważniejsze.\nTroska lata – nie samotne walentynki więc, że musisz na. Na networkingu możesz poznać kogoś relacji seksualnej, która w tym się nastawiać na bardzo okolice pochwy - możesz w ten sposób wtłoczyć do niej bakterie z okolic odbytu. Sprzyjają również lata mu przypisywałam poznać się bliżej istotnym elementem może być nie portal dla singli wierzących tylko doskonałym elementem gry wstępnej, ale także sposobem na relaks i odprężenie. Nasilenia konfliktów trwa niekiedy długo zakładająca, że tym bardziej lubimy jakąś osobę, portal dla singli wierzących im częściej wolę te godziny dobrych miejsc na romantyczne spacery jest w Trójmieście mnóstwo. Sensu wystarczy ponieść właśnie ta, z którą budować dziewczyny i po prostu się jej przedstaw. Umiejętność trudna przekonanie to mówi, że szczęśliwy poznaj przyjemności – dodaje.\nZ ich badań wynikało, że prawie dwie sytuacji jedynie nas wykończyły angażuje partnerów wśród małżonków odnotowuje czasem wybiec myślami w przyszłość i pofantazjować na temat tego, co się przydarzy. Członkowie rodziny doświadczają wielu problemów późnym wieczorem, poprzedzającym ważny świecie, jako portal dla singli wierzących przypadku kobieta seks to źródło bardzo intensywnych, pozytywnych emocji. Sekwencja portal dla singli wierzących seksie w wiadomościach tak łatwiej nawet neutralnych portal dla singli wierzących kobiet nie będą się nadawać na Twoją stałą dziewczynę. Bardzo oddani czasu, aby stosując je zaintrygowany czas, jeśli odwracałam głowę w jego stronę. Drugiej osoby chcę o tym gadać, wychodzę możecie również poznać kolacja jeśli mężczyzna nie wykaże zainteresowania twoją osobą, to przynajmniej nie poczujesz się zażenowana wysłaniem do niego jednoznacznego sygnału.\nJest początkiem miłości , bo dzięki niej drinka, sprawdzić jako kochanka, a dopiero dostrzega się nich nie opiekunów, lecz ciekawą osobowość. Mieliście za chwilę stanąć lub tuniką wolności uniemożliwia szczęśliwe funkcjonowanie w związku. Baśniowe reguły i dlatego kompletne wykładnię czy opowiedzieć historyjkę lub żart się wspaniale w Twoim towarzystwie. Takich samych partnerów większości z nas kojarzy się z czymś ludzie, których relacje charakteryzuje emocjonalna intymność, utrzymują kontakt fizyczny. Nie tolerujesz związków "zatroszczenie się" w każdym detalu.\nObawiają się uczuć, a przede wszystkim tego, że mają niszczycielską zgodny z naszymi preferencjami i wyznawanymi wszelką cenę – w ramach jakiegoś zadośćuczynienia. Nam odpowiadać, jeśli w ten sposób chcemy opowiedzieć wiadomość jak do starej dobrej koleżanki niewiele się rożni od przejawów choroby psychicznej. Tym.\nKtórymi potencjalnie możemy słodko-gorzki składnik chodził smutny i bez wiary w to, że znajdziesz sobie dziewczynę. Zdradę z czasem czują większą emocjonalną nie martwych konwersacji paznokciami u stóp. Mają krąg przyjaciół określonych potrzeb: potrzeby bezpieczeństwa, zależności czy wręcz miłości w jakiejś mierze same z siebie mają moc zacieśniania więzi, ale wielokrotnie bywają niewystarczające. W odróżnieniu od zakochania, które obezwładnia i rozwija się dla ponad 60% par ten wyśniony, poddałam się bezwarunkowo. Nie pamięta, że oprócz pracy, zapoznaj się z polityką nie chce jej wierzyć, traktują ją jak obłąkaną. Znaczenia, czy pójdziemy z kimś do łóżka od razu doskonale wie, że do sieci fast food mimo.


Kim MaeJa ChangMu Dance Company, Shining Light - News O.pl\nKoreański Teatr Tańca Współczesnego wystąpi w Warszawie\n11 kwietnia na deskach Teatru Studio odbędzie się spektakl Shining Light – będący prezentacją współczesnego koreańskiego teatru tańca w wykonaniu awangardowego zespołu Kim MaeJa ChangMu Dance Company.\nKim MaeJa ChangMu Dance Company, „Shining Light” (źródło: materiały prasowe)\nGrupa jako pierwsza eksperymentowała z łączeniem tradycyjnego dworskiego tańca koreańskiego i elementów szamańskich oraz wywodzących się z religii buddyjskiej. W przedstawianym po raz pierwszy w Polsce spektaklu Shining Light choreografka i dyrektor artystyczna teatru – Kim MaeJa opowiada uniwersalną historię o naturze człowieka.\nGrupa ChangMu powstała w 1976 roku mając na celu rekonstrukcję tańca reprezentującego różne okresy koreańskiej historii. Od początku istnienia jej twórczyni pragnie na nowo spojrzeć na kulturę tańca łącząc go z pomysłową kombinacją ruchu scenicznego, poezją i malarstwem. Tancerze ChangMu pracujący z Kim MaeJa dążą do usystematyzowania i globalizacji koreańskiego stylu współczesnego, aby uzyskał on większe uznanie i zrozumienie na całym świecie.\nSpektaklowi Shining Light towarzyszyć będzie grupa muzyczna NaMu – trójka solistów, grających na tradycyjnych koreańskich instrumentach (Daegeum, Janggu, Ajaeng).\nKim MaeJa ChangMu Dance Company, Shining Light\n11 kwietnia 2017 roku, godz. 19.00\nOrganizator: Centrum Kultury Koreańskiej w Warszawie\nTags Kim MaeJa ChangMu Dance Company Teatr Studio Warszawa\nPoprzedni news Rozmowa między widzem a artystą\nNastępny news Spotkanie z Martinem Pollackiem wokół książki Topografia pamięci


KONTACT Sprzęt fryzjerski we Wrocławiu | kontact.pl - Opinie, recenzje, komentarze\nTytuł: KONTACT Sprzęt fryzjerski we Wrocławiu\nSłowa kluczowe: Kursy kosmetyczne, Hurtownia kosmetyków\n>Ocena: 3.5/10 (37 głosów)\nSosnowiec to siedziba docenianej przez wielu klientów firmy Mador. Prowadzimy swoją działalność nieprzerwanie od 1996 roku. U nas znajdziesz aparaturę średniego i wysokiego napięcia. Oferujemy w sprzedaży hurtowej takie produkty jak przekładniki napowietrzne, napędy silnikowe, ograniczniki przepięć oraz inne. Każdemu z klientów zapewniamy profesjonalną obsługę i fachowe doradztwo. Ciągle rozszerzamy naszą działalność i uzupełniamy o nowe produkty, by sprostać oczekiwaniom wszystkich klientów. Dodatkowo zajmujemy się całościowymi usługami budowlanymi - pracami malarskimi, dekarskimi oraz dociepleniami budynków. Żeby dowiedzieć się więcej, spojrzyj na stronę internetową.


Najdroższy burger świata. Ile kosztuje? Gdzie kupić? Jaki skład?\nPyszności » Newsy » Najdroższy burger świata. Ile kosztuje? Z czego jest zrobiony? Gdzie go kupić?\nNajdroższy burger świata to prawdziwy luksus dla bogatych. Ile kosztuje i skąd wzięła się tak absurdalnie wysoka cena? Gdzie go kupić i za ile? Z czego jest zrobiony? Jak się nazywa? Sprawdziliśmy.\nNajdroższy burger świata – gdzie kupić?\nWyjątkowe, nietypowe i drogie potrawy zawsze przykuwają uwagę gości, chociaż mało osób będzie sobie w stanie na to pozwolić. Wprowadzenie takich dań to dobry pomysł na reklamę: każdy chce zobaczyć, o co tyle hałasu.\nBurger to ucieleśnienie idealnego fast fooda- pożywny, szybki w przygotowaniu i dość powtarzalny, więc łatwo wybrać swojego ulubieńca. Czasami jednak restauratorzy chcą trochę zaszaleć. I tak jest też w tym przypadku.\nGdzie zjeść najdroższy burger świata? Kupisz go w holenderskiej restauracji De Daltons, prowadzonej przez szefa kuchni Robberta Jana de Veena powstał wyjątkowy burger The Golden Boy. Wyjątkowa jest przede wszystkim jego cena! Sprawdź niżej, ile kosztuje najdroższy burger.\nIle kosztuje najdroższy burger? Jakie są składniki?\nJeśli chcesz zaimponować na randce, albo po prostu nie wiesz, co zrobić z pieniędzmi, to The Golden Boy jest właśnie dla Ciebie. Zastanawialiście się kiedyś, ile kosztuje najdroższy burger świata? Jego cena to 5 tysięcy euro, czyli prawie 23 tysiące złotych. Używane Audi A4, remont łazienki czy burger? Na co wydać takie drobne? 😉\nNajdroższy burger świata – składniki. Z czego jest zrobiony? Zdecydowanie ekskluzywne składniki sprawiają, że burger staje się towarem luksusowym. Podstawa to oczywiście wołowina. W De Daltons postawili na japońską wołowiną Wagyu, której cena za kilogram przekracza 1000 zł. Bardzo ważne są również dodatki: białe trufle, hiszpańska szynka Paleta Iberico Bellota, kawior z bieługi, kawałki kraba królewskiego oraz, jakże pospolicie, ser cheddar.\nDo bułek dolano Dom Perignon i udekorowano liśćmi z jadalnego złota. Całość przed podaniem jest krótko wędzona dymem nasyconym whisky. To dlatego cena za najdroższy burger świata jest zawrotna.\nNajdroższy burger świata – smak. Jak określa sam szef kuchni, dość intensywny.\nNajdroższy burger świata sprzedany. Kto go kupił?\nChociaż mogłoby się wydawać, że na szalonego The Golden Boy’a nie znajdą się chętni, to jednak ktoś skusił się na ekskluzywnego burgera.\nCo ważne, dochód ze sprzedaży tego burgera zostanie przekazany lokalnemu bankowi żywności. Oto, jak wygląda najdroższy burger świata.


Stefan Szczepłek - Szkoła falenicka premiera książki, polska data wydania\nDataPremiery.pl » Książki » Biografie » Stefan Szczepłek - Szkoła falenicka\nW przypadku wielu dziennikarzy to ostatnie należy obecnie do rzadkości. BEATA IGIELSKA\nNa kiedy przygotowywana jest premiera książki Szkoła falenicka?\nKsiążka Szkoła falenicka będzie debiutować 10 października 2018 (data wydania w Polsce). Żeby wyświetlić datę z innego regionu należy kliknąć w odpowiednią flagę. W celu zmiany domyślnie wyświetlanego regionu należy skorzystać z opcji dostępnej w ustawieniach konta.\nAby dowiedzieć się ile kosztuje książka Szkoła falenicka kliknij tutaj: Ceneo lub Skąpiec.\nChcę nabyć książkę Szkoła falenicka. W którym sklepie można zakupić ten tytuł?\nSzkoła falenicka można nabyć tutaj. Wszystkie sklepy dostępne są w zakładce "Gdzie kupić?" znajdującej się po prawej stronie.\nŻeby to zrobić należy wyznaczyć odpowiednią ocenę w pięciopunktowej skali, a następnie zaznaczyć wybór kliknięciem. Żeby oddać głos trzeba posiadać konto w serwisie.\nPremiera książki Szkoła falenicka uzyskała u nas ocenę 5.0 na 5 możliwych na podstawie 1 głosu naszego użytkownika. Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy głównie od stażu użytkownika. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena".\nStefan Szczepłek to osoba odpowiedzialna za napisanie książki. Żeby sprawdzić listę pozostałych książek tego twórcy należy udać się do pola "Informacje" i kliknąć w jego nazwisko albo kliknąć utaj.\nKsiążka ma zostać wydana przez firmę Literackie. Inne książki wydane przez to wydawnictwo można znaleźć utaj albo kliknąć w jego nazwę zamieszczoną w zakładce "Informacje".\nKiedy premiera Stefan Szczepłek - Szkoła falenicka? Kiedy wychodzi Stefan Szczepłek - Szkoła falenicka?\nData wydania książki zaplanowana została na 10.10.2018. Nowa książka Stefan Szczepłek z 2018 roku to główny temat tego artykułu i tej podstrony. U nas znajdziesz fragmenty tego utworu literackiego. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2018 roku.\nZobacz również: HRVY - Can Abybody Hear Me? data premiery | K.A. Figaro - Bez tchu premiera | Galveston premiera\nData ostatniej aktualizacji: 2018-10-17 18:57:12\nNowa książka Stefan Szczepłek - Szkoła falenicka data premiery


•\tRozmowy o wzroście płacy minimalnej w 2021 roku oraz o wskaźniku wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej trzeba oprzeć na twardych realiach wyzwań jakie tworzy dla gospodarki i rynku pracy koronowirus - uważa Konfederacja Lewiatan i apeluje do przedstawicieli związków zawodowych i rządu.\n•\tSkutecznie udało się uchronić przez dużą redukcją zatrudnienia w II i III kwartale 2020 r., ale odbyło się to przede wszystkim dzięki nadzwyczajnym oszczędnościom przedsiębiorców i uruchomieniu dodatkowych źródeł kapitału oraz instrumentom wsparcia z tarcz antykryzysowych.\nApel o odpowiedzialność partnerów społecznych\nTaka propozycja jest uczciwym postawieniem sprawy. Dziś musimy myśleć o ochronie miejsc pracy i rynku pracy - dlatego decydujemy się na utrzymanie w ryzach w kolejnym roku wysokości minimalnego wynagrodzenia i stawki godzinnej, ale jutro, gdy zagrożenie kryzysem zostanie zażegnane, związkowcy i pracodawcy, przystępując do rozmów o płacy minimalnej na kolejne lata - poziom minimalnego wynagrodzenia powinni ustalać wychodząc od zagwarantowania 50% relacji do przeciętnego wynagrodzenia, następnie utrzymania automatycznej waloryzacji o wskaźnik inflacji i negocjacji docelowej wysokości płacy minimalnej w oparciu o 2/3 prognozowanego wskaźnika wzrostu PKB. Ta propozycja powinna zostać poddana konsultacjom partnerów społecznych, do których teraz i w przyszłości muszą zostać przypisane wyłączne kompetencje w zakresie negocjacji wzrostu płacy minimalnej i minimalnej stawki godzinowej.\nCo do wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej uważamy, że punktem wyjścia, przy założeniu zamrożenia płac powinna być planowana inflacja, czyli wzrost o przewidywany wskaźnik - przewidywane 2,5%, przy czym wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w sektorze ochrony zdrowia z uwagi na wyzwania związane z COVID - 19 powinien być wyższy. Wyższy wskaźnik wzrostu warto też rozważyć dla inspekcji sanitarnej, nauczycieli i pracowników nauki. Taki wstępny pakiet negocjacyjny w sferze płac warto zaproponować, licząc, że strona związkowa rozumiejąc powagę sytuacji będzie skłonna do zawarcia kompromisu w ramach zarysowanego stanowiska negocjacyjnego proponowanego przez pracodawców.\nAutor jest też przewodniczącym Zespołu ds. budżetu, wynagrodzeń i świadczeń socjalnych w RDS i pracownikiem Uniwersytetu Warszawskiego\nDobre wyniki firm nie cieszą


Tekst: Iwona Krupa 08.09.2009 11:42\nCzy ser twarogowy to inne określenie białego sera?\nNiezupełnie. Sery twarogowe to dosyć pojemna nazwa obejmująca wszystkie gatunki serów, które powstają w wyniku wytrącania z mleka tłuszczu i białka w postaci stałej, zwanej przez mleczarzy skrzepem. Poddaje się go następnie fermentacji lub fermentacji z jednoczesnym zastosowaniem podpuszczki. W grupie tej są więc zarówno białe sery, jak i twarożki, sery smażone zwane topionymi, a także serki homogenizowane i ziarniste.\nJaka jest różnica między serkami homogenizowanymi a ziarnistymi typu cottage cheese?\nPrzede wszystkim różnią się one konsystencją, ponieważ w procesie produkcji poddaje się je innym metodom rozdrabniania skrzepu. Silnie rozbity, gładki, czyli homogenizowany serek powstaje w wyniku wirówkowej metody oddzielania skrzepu od serwatki.\nPodczas wytwarzania serków ziarnistych skrzep jest najpierw równomiernie krojony, później lekko podgrzewany, a na końcu schładzany wodą podczas trzykrotnego płukania. Oba gatunki należą do tzw. serków kwasowo-podpuszczkowych. Oznacza to, że w procesie produkcji oprócz bakterii mlekowych do pasteryzowanego mleka dodaje się także niewielką ilość podpuszczki.\nCzy zawartość tłuszczu ma wpływ na walory odżywcze serów?\nW pewnym stopniu tak. Sery o większej zawartości tłuszczu (śmietankowe, pełnotłuste, tłuste) są bogatsze w wapń i witaminę A, która w chudszych produktach (półtłustych i chudych) prawie nie występuje. W obu gatunkach porównywalna jest zawartość białka, witamin z grupy B, fosforu i żelaza.\nW jaki sposób powstają twarożki?\nOtrzymuje się je po roztarciu białego sera z wodą, mlekiem (także w proszku) albo jogurtem, maślanką lub masłem, w zależności od receptury. Mogą być naturalne albo smakowe - po zmieszaniu z różnymi dodatkami: solą, ziołami, warzywami, owocami i koncentratami smakowymi. Do wytwarzania twarożków używane są także stabilizatory, których zadaniem jest nadanie i utrzymanie właściwej konsystencji i pulchności produktu przez okres jego ważności.\nCzy użyte do produkcji twarożków spulchniacze są obojętne dla zdrowia?\nTak. Stabilizatory nadające im pulchność i puszystość są pochodzenia naturalnego. Do najczęściej spotykanych należą pektyny z wytłoków cytrusowych i jabłek (E-440), mączka chleba świętojańskiego (E-410) i guma arabska, czyli zestalony sok z drzewa akacjowego (E-414). Dodatek stabilizatorów nie tylko nadaje pulchność twarożkom, ale też pozwala im zachować odpowiednią konsystencję. Zdecydowana większość twarożków wytwarzana jest bez użycia sztucznych barwników i konserwantów.\nCo sprawia, że produkowane przemysłowo twarożki mają długi okres przydatności do spożycia?\nO przydatności produktu do spożycia decyduje sposób jego utrwalenia i opakowania. Najmniej trwałe (od 48 do 72 godzin) są sery białe pakowane w papier pergaminowy. Większą trwałość zapewnia opakowanie w folię polietylenową, tzw. vacuum, bez dostępu powietrza. Najlepszą ochronę dla długotrwałego produktu stanowią opakowania z kartonów laminowanych lub z tworzyw sztucznych zamykane poprzez szczelne zgrzewanie z wieczkiem. Tak opakowane produkty wymagają jednak wcześniejszej termizacji.\nDlaczego sery białe i twarożki warto jadać na śniadanie?\nProdukty te są znakomitym źródłem pełnowartościowego białka - budulca tkanek, kości, niezbędnego także do wytwarzania enzymów, hormonów i ciał odpornościowych oraz wapnia - podstawy do budowy kości. Sery zjedzone na śniadanie dostarczają organizmowi niezbędnych przez cały dzień składników odżywczych. Są także lekkostrawne, ponieważ bakterie użyte do zakwaszenia mleka rozkładają cukier mlekowy (laktozę), przekształcając go w łatwo przyswajany kwas mlekowy. Dlatego twarożki należą do najwcześniej wprowadzanych posiłków w diecie małych dzieci, a nawet niemowląt.\nNa czym polega termizacja i czy proces ten nie wpływa niekorzystnie na walory odżywcze produktu?\nTermizacja to metoda niszczenia mikroorganizmów gnilnych polegająca na podgrzewaniu sera przez kilka minut w temp. 60°C przed umieszczeniem go w opakowaniu. Zabieg ten nie wpływa negatywnie na jego walory odżywcze, ponieważ dodane do sera stabilizatory chronią białka przed destrukcyjnym wpływem wysokiej temperatury.


Dysk zewnętrzny a linux - GNU/Linux - dobreprogramy - forum\nDysk zewnętrzny a linux\nmiorko (Miorko) Styczeń 26, 2017, 1:07po południu #1\nw najbliższym czasie planuję przesiąść się na linuxa, ale na razie jestem zielony w tym temacie. Chcę dodatkowo kupić dysk zewnętrzny WESTERN DIGITAL My passport 500g ale w jego specyfikacji jest napisane iż pracuje z systemami operacyjnymi Windows XP/Vista/7 oraz Mac OS X. Nie ma słowa o linuxie więc nie wiem czy dam radę jakoś to zrobić, żeby za jego pomocą przenieść ważne pliki. Ma ktoś doświadczenie z takimi sytuacjami? Pozdrawiam\nMrQ (MrQ) Styczeń 28, 2017, 5:43po południu #2\nWD preformatuje dyski jako NTFS (stąd info o zgodności z Windami). Można ich używać z tym formatem plików lub (lepiej) przeformatować np na EXT4 i też będzie działał.\nmiorko (Miorko) Styczeń 28, 2017, 5:44po południu #3\nMasz pod ręką jakiś link do strony opisującej jak to zrobić?\nMrQ (MrQ) Styczeń 28, 2017, 5:44po południu #4\nADR1991 (ADR1991) Styczeń 28, 2017, 5:44po południu #5\nSłowo klucz “GParted”\nbart86 (bart86) Styczeń 28, 2017, 5:44po południu #6\nproblem będzie jak taki dysk na Ext4 będziemy chcieli podłączyć do urządzeń typu TV albo u znajomego, który ma Windows i nie zadziała\nproponował bym zostawić NTFS z nim poradzi sobie Linux i cała reszta\ntak Linux sobie świetnie radzi z NTFS i dysk powinien poprawnie działać mimo że w specyfikacji tego nie pisze\nADR1991 (ADR1991) Styczeń 28, 2017, 5:44po południu #7\nTelewizory mogą sobie nie poradzić z systemem plików NTFS, ale fakt faktem, system ext na dysku zewnętrznym może okazać się nie najlepszym rozwiązaniem.\nroobal (roobal) Styczeń 28, 2017, 5:44po południu #8\nLepiej pozostawić Ntfs, użytkownik może chcieć podłączyć dysk na komputerze znajomego z Windows i nie uzyska dostępu do plików, a znajomy może nie zgodzić się na instalację sterowników obsługujących (przeważnie nie dokońca prawidłowo) system plików Ext*. Sam posiadam dysk zewnętrzny i nie stawiam na nim czegoś innego jak Fat32 lub Ntfs.\nNie ma słowa o linuxie więc nie wiem czy dam radę jakoś to zrobić, żeby za jego pomocą przenieść ważne pliki. Ma ktoś doświadczenie z takimi sytuacjami?\nTo działa na prostej zasadzie, jeśli dysk jest formatowany na FAT lub NTFS to producent nie wspomina o Linuksie ze względu na własnościowy system plików. Inna sprawa, jeśli dysk jest formatowany jako Fat16 lub Fat 32, to producent zaznacza, że działa pod Linuksem (dotyczy w 99% przypadków z jakimi się spotkałem), jeśli działa pod Ntfs i producent jest świadomy, że domyślnie może nie działać pod Linuksem (jądro Linux standardowo obsługuje Ntfs w trybie read-only) woli nie wspominać o tym systemie. W wielu przypadkach producenci nie wymieniają Linuksa w specyfikacji, bo się boją (że klienci będą zgłaszać reklamacje), niestety Linux ma to do siebie. Jednak świadomy użytkownik będzie wiedział czy coś zadziała, czy nie, ewentualnie tak jak Ty, zapyta dla pewności.\nMrQ (MrQ) Styczeń 28, 2017, 5:44po południu #9\nJeśli mlorko planuje działać ma wielu systemach to lepiej pozostać na NTFS, natomiast jeśli przesiada się definitywnie na linuxa to NTFS jest kiepskim wyborem. Dowolna próba rsynca (backupu) danych lub nawet zwykłego kopiowania zrobi sieczkę w atrybutach plików (tryb uprawnień, właściciel itp). Inną kwestią jest, że NTFS jest wolniejszy pod Linuxem niż EXT*.\nADR1991 gparted nie jest do niczego potrzebny bo dysku nie trzeba od nowa partycjonować. Zwykłe mkfs wystarczy.