Wirus Judasza - James Rollins - Recenzja książki\nAby opublikować dobrą powieść sensacyjno-kryminalną nie wystarczy tylko „wpaść” na ciekawy pomysł fabularny. Ważne jest także, by zachować umiar w poruszanych w powieści wątkach, zwłaszcza jeśli sięgają one w głąb zupełnie niezwiązanych ze sobą dziedzin nauki. Receptę na dobrą i wciągającą książkę sensacyjną zna Dan Brown, z którym warto porównać prace wyrosłych na gruncie jego sukcesów innych pisarzy. Niestety, jak się często okazuje, na tle Browna wielu pisarzy wypada dość blado, a ich dzieła jawią się jako dość tandetne podróbki „Kodu da Vinci” czy „Aniołów i demonów”. „Wirus Judasza” Jamesa Rollinsa jest – mimo zapewnień na okładce – dość banalnym, zupełnie niewiarygodnym „miszmaszem” wszystkich cieszących się ogromną popularnością tematów: nierozwiązanych zagadek z przeszłości, podróży po egzotycznych krajach, bioterroryzmu, chrześcijaństwa, buddyzmu i… kanibalizmu!\nPowieść otwiera wzmianka o tragicznych wydarzeniach w trakcie podróży w rodzinne strony trzynastowiecznego odkrywcy Marco Polo. Historia z makabryczną w skutkach epidemią na pokładzie jego statków staje się punktem wyjścia do otwarcia wydarzeń mających miejsce w czasach współczesnych czytelnikom. Początkowo wielowątkowa historia – zaczynająca się od wydarzeń na morzach u wybrzeży Wysp Bożego Narodzenia, poprzez zdarzenia w Wieży Wiatrów w Watykanie, a kończąc na niespodziewanym spotkaniu w Waszyngtonie – w końcu splata się w opowieść dość spójną, mającą wspólny punkt zaczepienia. A jest nim dziesiątkująca mieszkańców Indonezji tajemnicza choroba zmieniająca zakażonych w kanibalistyczne, krwiożercze bestie. Terrorystyczna organizacja pragnąca opatentować niebezpieczną, odpowiedzialną za epidemię bakterię, rozpoczyna działalność na dwóch frontach. Z jednej strony naukowcy pracujący na rzecz terrorystów zajmują się bezpośrednim badaniem chorych, z drugiej natomiast strony część grupy poszukuje odpowiedzi na pytania na ścieżkach historii. Aby zapobiec katastrofie, Sigma, oddział Agencji Zaawansowanych Projektów Badawczych Departamentu Obrony, w skład którego wchodzą komandor Gray Pierce, lekarka Lisa Cummings i doktor Monk Kokkalis muszą pokonać grożących światu terrorystów. Być może pomocną w rozwiązaniu przez nich zagadki okaże się podróż Marco Polo i nieodstępujący naukowców na krok cień wirusa Judasza.\nFabuła powieści jawi się czytelnikowi wszystkimi kolorami tęczy – autor zdaje się eksplorować wszystkie wywołujące tanią sensację tematy. Wydarzenia, jakie mają miejsce w powieści, zmieniają się jak w kalejdoskopie. I to właśnie wartka akcja jest jedyną rzeczą, która ratuje katastrofalnie nadwątlone siły książki.\nA jest się w powieści do czego „przyczepić”. Mając na uwadze, jak wielką sensację wzbudził „Kod Leonarda da Vinci”, gdy rzesze czytelników było przekonanych, że opisywane przez Browna wydarzenia są prawdziwe, w przypadku „Wirusa Judasza” wydawcy mogą spać spokojnie. No, może nie do końca spokojnie – powieść pewnie nieraz stanie się sennym koszmarem i powodem do wstydu dla wszystkich, którzy po nią sięgnęli – jednak z pewnością nikt w wiarygodność fabuły nie uwierzy. Poruszane przez Rollinsa wątki, gdyby patrzeć wybiórczo na każdy z nich, zawierają w sobie – choć zakopane dość płytko – ziarno prawdy. Problem autora polega jednak na tym, że analizując tematy „po łebkach” omija tak zwane literackie „mięso”, które z pewnością uwiarygodniłoby jego powieść. Czytelnik może odnieść niestety wrażenie, że Rollins wybrał się na „tour de science”, jednak zataczane przez autora kręgi są zdecydowanie zbyt ubogie w treść. Rollins sięgnął bowiem nie tylko do wydarzeń z zamierzchłej przeszłości. Skupił się także na dość powierzchownie zanalizowanych zagadnieniach replikacji DNA, pochodzenia i ewolucji bakterii, sposobów, w jaki atakują wirusy czy przedstawiając skutki zainfekowania człowieka przez cyjanobakterię.\nNie tylko fabuła „Wirusa Judasza” powoduje pojawienie się na twarzach czytelników ironicznego uśmiechu. Bohaterowie mający za zadanie uratować świat przed bioterrorystami, mimo swoich stopni naukowych, nie grzeszą inteligencją. Podczas lotu hydroplanem, doktor Cummings, krzyczy do pilota, aby złożył skrzydła, na co ten musi jej krok po kroku tłumaczyć, że jest to niestety niemożliwe. Także niektóre rozwiązania fabularne zastosowane przez autora przyprawiają czytelnika o głośny rechot. Przykładem może tu być chociażby wykorzystanie łódki jako katapulty, która dziwnym trafem podczas ciemnej, smaganej sztormem nocy, podczas pierwszej próby bezpiecznie dostarczyła siedzącą w niej osobę do wnętrza innego środka transportu.\nNiestety, również tłumaczenie powieści pozostawia wiele do życzenia. Nie mam tu jednak na myśli błędów kryjących się pod hasłem zbiorczym „literówki”. Niektóre stwierdzenia wydają się przetłumaczone zupełnie bez sensu. Zamiast powiedzieć „z zimną krwią”, bohaterowie zapewniają, że podejdą do sprawy „z zimną głową”, a w miejsce „kroplówki” (słowa tego raczej w powieści nie uda się znaleźć) pojawia się „wlew dożylny”. „Wirus Judasza” wymaga zatem od czytelnika nie lada skupienia – nie wiadomo przecież, w którym miejscu trafi się na jakąś słowną „perełkę”.\nKsiążki Jamesa Rollinsa niestety polecić nie mogę. Jest ona jednak doskonałym przykładem tego, co stać się może z dziełem, którego autor nie zna stwierdzenia „co za dużo, to niezdrowo”. „Wirus Judasza” i książki jemu podobne stanowią dokładne przeciwieństwo dopracowanych w najdrobniejszym szczególe (choć wcale nie doskonałych) powieści Dana Browna. Po lekturze książki Jamesa Rollinsa czytelnik będzie chciał już tylko jednego – aby raz na zawsze zwalczyć wirusa nieudanych powieści sensacyjnych.\nKup książkę Wirus Judasza\nOpinie o książce - Wirus Judasza\nNie na darmo pewne sprawy są nieujawniane, wręcz pogrzebane tak by nikt nigdy do nich nie dotarł. Jednak człowiek jest istotą, która wbrew rozsądkowi często kieruje się ciekawością, nie zważając na znaki ostrzegawcze podąża tam gdzie powinien. Kiedy już się przekona, że ściągnął nie tylko na siebie, lecz i innych, niebezpieczeństwo stara się zapobiec tragedii, ale czasem może być na to za późno. Pozostaje wtedy desperacka walka o przetrwanie, a jej wynik jest więcej niż niepewny ...Morskie głębie kryją w sobie wiele sekretów, niektóre z nich okazują się być groźne, wprost zabójcze. Lisa Cummings wie o tym nie od dziś, lecz to z czym ma do czynienia na wyspie Bożego Narodzenia nie jest jedynie lokalną epidemią. Razem z grupą naukowców, oprócz doraźnej pomocy chorym, ma za zadanie dotrzeć do źródła zakażenia i znaleźć lekarstwo na zarazę. Nie jest to łatwe i wymaga ciągłych badań, a czas dla cierpiących nie jest sprzymierzeńcem. Zresztą nie tylko ona zajmuje się tym problemem, komuś także zależy by poznać pochodzenie choroby, chociaż jego pobudki nie są raczej z gatunku pozytywnych. Organizacja Gildia ma swoje cele i Lisa przekonała się, że realizuje je bardzo precyzyjnie, bez oglądania się na jakiekolwiek koszty, po stronie ludzi również. Monk Kokkalis także zdaje sobie sprawę i nie zamierza pozwolić na to by przeciwnik zyskał przewagę i dyktował warunki, podobnie zresztą ...\nPrzeczytane:2017-05-26, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2017, sensacja, triller,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Książka tym razem porywa nas w tematykę tajemniczego wirusa, który w czasach Marko Polo oraz w czasach współczesnych pojawia się by zabijać. Zagadkę z nim związaną próbuje rozwiązać znany już z poprzednich części zespół Sigma. Po przeciwnej stronie powraca Gildia, która chce zdobyć nową broń. W powieści jak zawsze nie zabraknie różnego rodzaju wątków, akcji i niespodzianek. Czyta się ją szybko i zapartym tchem.\nPrzeczytane:2017-04-19, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki 2017, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) James Rollins urzeka mnie swoimi powieściami za każdym razem. W swoich książkach łączy wszystko to, czego oczekuję od dobrej powieści sensacyjnej. Czy ten człowiek w ogóle kiedykolwiek miał coś takiego jak spadek formy? Szczerze w to wątpię! Wirus Judasza to już moje kolejne spotkanie z jego twórczością i ponownie zostałam porwana do świata genialnie napisanej historii, od której ciężko było mi się oderwać. Wiecie... Sięganie po książki Rollinsa wiąże się z pewnym ryzykiem. Możecie przepaść na kilka godzin, możecie stracić kontakt z rzeczywistością, możecie zapomnieć o tym, że właśnie gotujecie wodę na herbatę - obyście tylko nie spalili kuchni! Tak... Istnieje spore ryzyko, że jak już otworzycie którąś z jego książek, to jej tak łatwo nie zamkniecie. Chyba że dopiero na sam koniec. Na Wyspach Bożego Narodzenia wybucha tajemnicza epidemia. Wszystko wskazuje na to, że źródło choroby wywodzi się z dna oceanu. Coś sprawia, że symbiotyczna bakteria staje się groźnym patogenem. Przekształcony w szpital statek wycieczkowy zostaje splądrowany i zrabowany przez uzbrojonych napastników pracujących dla Gildii. Gildia szuka leku na tę tajemniczą chorobę, ale nie dlatego, aby uratować świat. W tym samym czasie zaczynają ginąć archeolodzy. A w watykańskich archiwach zostaje odkryty symbol sekty, którą już dawno uznano za pokonaną. Wiele wskazuje na to, że Gildia również i w tych zdarzeniach maczała palce... Największy wróg Sigmy ponownie mobilizuje jej agentów do działania. W pierwszej kolejności będą musieli odnaleźć związek pomiędzy epidemią a niejasnymi losami floty wielkiego odkrywcy, Marca Polo. Główną zaletą książek Jamesa Rollinsa jest jego niezwykła umiejętność łączenia faktów z fikcją literacką. Oczywiście gdyby czytelnik miał pewne wątpliwości, co do prawdziwości pewnych elementów, jakie Rollins zawiera w swoich książkach, w tym oczywiście również w przypadku Wirusa Judasza, to autor wychodzi mu naprzeciw - na koniec doskonale skrojonej historii wyjaśnia, co jest fikcją, a co faktem. Niesamowite jest również to, w jak wspaniały i logiczny sposób autor łączy ze sobą poszczególne elementy. Tutaj mamy do czynienia ze śmiertelną chorobą, tajemnicą starożytnego obelisku, z podróżami Marca Polo, z pismem starszym niż sama ludzkość... Wydawałoby się, że nie mogą one mieć ze sobą nic wspólnego i ciężko byłoby je połączyć w rozsądną całość. Ale James Rollins jest w stanie to zrobić! Kto jak nie on? Wirus Judasza to książka, która gwarantuje nam podróż pełną akcji i przygody. Niejednokrotnie jest to wyścig z czasem i igranie z niebezpieczeństwem. Agenci Sigmy muszą szybko podejmować decyzje, działając pod presją, czasami nie mając chwili do namysłu czy przeanalizowania sytuacji. Tutaj wszystko ma swoje konsekwencje, a ludzie Gildii to osoby, które po trupach dążą do celu. Z płynnością przeskakujemy pomiędzy różnymi miejscami akcji i nie pojawia się tutaj problem z odnalezieniem się danej sytuacji. Ta historia naprawdę wciąga i intryguje. Czyta się ją z pasją i zaangażowaniem. No i nie można odmówić autorowi jeszcze jednej rzeczy - niepowtarzalnej lekkości pióra, co stanowi idealne uzupełnienie poprzednich zalet. Ciężko byłoby mi tutaj przeprowadzić dokładniejszą analizę tej historii bez uniknięcia spoilerów, a przecież nie chcę nikomu odbierać przyjemności płynącej z tak dobrej lektury. Trzeba jednak pamiętać o tym, że James Rollins jest doskonały w swoim fachu. Zdecydowanie stawia na jakość, gdyż każda jego książka jest w pełni przemyślana i dopracowana. Wirus Judasza to wciągająca opowieść, która w pełni angażuje czytelnika. No i trzeba przyznać, że wszystkie książki tego autora mają genialne, niesamowicie klimatyczne okładki! Tak idealnie dopasowane do swojej równie klimatycznej zawartości... Jeżeli szukacie naprawdę dobrej sensacji, w której nie brakuje dynamicznej akcji i jej zaskakujących zwrotów, to trafiliście idealnie! James Rollins na pewno Was nie zawiedzie.\nPrzeczytane:2016-10-27, Ocena: 6, Przeczytałam, 2011,\nPrzeczytane:2016-01-09, Przeczytałam, 2016, Mam,\nPrzeczytane:2015-07-20, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2015, Mam, przeczytane,\nOcena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2013, Mam,\nJake usiłuje powrócić do Kalipso, wykorzystując do tego celu zegarek ojca. Ku własnemu zaskoczeniu trafia na pustynię, gdzie spotyka swoich przyjaciół...\nŚwietny thriller. Nocne nabożeństwo ku czci Trzech Króli w katedrze w Kolonii zostaje brutalnie przerwane przez grupę przebranych za mnichów napastników...


Home World Chiny zwiększają inwestycje w krajach członkowskich Inicjatywy Nowego Jedwabnego Szlaku\nNathaniel Sarratt Cze 18, 2021 0 Comments\nBezpośrednie inwestycje Chin w krajach uczestniczących w projekcie Nowego Jedwabnego Szlaku odnotowały roczny wzrost o 13,8% w ciągu pierwszych pięciu miesięcy 2021 r., osiągając 7,43 mld USD.\nWedług oficjalnych danych zgłoszonych przez Xinhua, łączna inwestycja azjatyckiego giganta w tych krajach wzrosła o 2,6% do 43 290 mln USD, co ma wpływ na różne sektory gospodarki. Tak więc od stycznia do maja sektor twórca Przyciągnął 7,2 miliarda dolarów, co stanowi wzrost o 11,8% w porównaniu z tym samym okresem ubiegłego roku.\nW tym samym czasie inwestycje krajowych firm chińskich wzrosły o 3,8% do 32,75 mld USD, co stanowi ponad 75% całości bezpośrednich inwestycji tego kraju, według chińskiego Ministerstwa Handlu.\nambitna inicjatywa nowa jedwabna droga, ogłoszony przez chińskiego prezydenta Xi Jinpinga w 2013 roku, ma na celu promowanie Komunikacja i współpraca Między Azją Wschodnią, Europą i Afryką Wschodnią. Oczekuje się, że znacząco przyczyni się do rozwoju handel światowyobniżyły o połowę stawki handlowe dla zainteresowanych krajów.\nWedług oficjalnych danych całkowita wymiana handlowa między Chinami a krajami uczestniczącymi w projekcie wyniosła 9,2 biliona dolarów W latach 2013-2020 łączne inwestycje chińskich firm w tych krajach wyniosły 136 miliardów dolarów.\nPodczas V Międzynarodowej Wystawy Jedwabnego Szlaku, która odbyła się w Chinach w maju ubiegłego roku, podpisano kilka umów o współpracy przewidujących inwestycje o wartości 158,3 mld juanów (24,5 mld USD). Uwzględnij umowy 72 duże projekty W obszarach edukacji, modernizacji rolnictwa i wysokich technologii m.in.


Zuchowa naszywka mistrzowska ZHA - Centralna Składnica Harcerska 4 Żywioły\n» Zuchowa naszywka mistrzowska ZHA\n* Medal z namiotem:\nwybierz Złoto Srebro Brąz\n* Medal ze sprawnością:\nBelka brązowa - Pomocna dłoń:\nBelka granatowa - Budowniczy:\nBelka pomarańczowa - Promyk:\nBelka żółta - Pszczoła:\nBelka jasnozielona - Bóbr:\nBelka błękitna - Owieczka:\nZuchowa naszywka mistrzowska ZHA została tak zaprojektowana, aby upamiętnić spędzony czas jako zuch. Wygląd naszywki jest adekwatny do liczby zdobytych przez zucha sprawności, stopni i ilości spędzonych obozów. Plakietka składa się z czterech części: niebieskiego loga Adventurer, medalu z namiotem, medalu ze sprawnością oraz ilością i rodzajem belek.\nUWAGA! Przy składaniu zamówienia, proszę zaznaczyć tylko te belki, które harcerz zdobył będąc zuchem.\nMedal z namiotem:\nZłoty - udział w 9 wydarzeniach ogólnopolskich lub chorągwianych\nSrebrny - udział w 7 wydarzeniach ogólnopolskich lub chorągwianych\nBrązowy - udział w 4 wydarzeniach ogólnopolskich lub chorągwianych\nMedal ze sprawnością:\nZłoty - 70 zdobytych sprawności\nSrebrny - 40 zdobytych sprawności\nBrązowy - 20 zdobytych sprawności\nkażda belka to inny stopień


Zgierz: Hospicjum może mieć więcej łóżek dla pacjentów. Brakuje tylko kontraktu z NFZ — Radio Łódź\npon, 03 sty 2022 18:17:59 +0100\nHospicjum Zgierskie im. Jana Pawła II gotowe. Brakuje tylko kontraktu z NFZ\nJest duża szansa, że wiosną w województwie łódzkim zwiększy się baza łóżek hospicyjnych. W Łodzi, od lutego pacjentów powinno przyjmować "Hospicjum Łódzkie" w którym dostępnych jest 49 łóżek. W Hospicjum Zgierskim im. Jana Pawła II zakończyły się właśnie prace. Placówka czeka na stosowne odbiory. Kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia mógłby zapewnić kolejne 32 łóżka dla pacjentów w regionie.\nHospicjum Zgierskie czeka na kontrakt z NFZ\nJeśli hospicjum uzyska kontrakt, to w maju lub czerwcu mogą być dostępne kolejne 32 łóżka, mówi Emila Borysewicz ze Stowarzyszenia Hospicjum Zgierskie im. Jana Pawła II. - Wszystkie dokumenty do uzyskania pozwolenia na użytkowanie zostaną złożone w najbliższym czasie. Natomiast wystartowanie w konkursie do NFZ będzie uzależnione od ogłoszenia naboru oraz naszej gotowości.\nDo dzisiaj trwa konkurs ogłoszony przez Narodowy Fundusz Zdrowia. 17 stycznia powinniśmy poznać jego wyniki, mówi Magdalena Góralczyk z NFZ w Łodzi. - Mam nadzieję, że będziemy mogli przekazać dobre informacje dla mieszkańców naszego województwa o zwiększeniu dostępności do łóżek hospicyjnych.\n49 łóżek w Hospicjum Łódzkim - pierwsi pacjenci mogą się tam pojawić już w lutym\n- Mamy wszystkie odbiory zakończone, budynek jest gotowy do użytku - mówi Aleksandra Ciałkowska-Rysz, prezes Stowarzyszenia Hospicjum Łódzkie. - Na podstawie ewentualnej umowy moglibyśmy od lutego przyjmować pacjentów.\nObecnie w całym województwie dostępne są zaledwie 142 łóżka, a to oznacza, że nasz region jest pod tym względem na szarym końcu.\nŁódzkie hospicjum dla dorosłych będzie gotowe na wiosnę Srebrne Krzyże Zasługi dla założycieli hospicjum przy Łupkowej Kutno: świąteczne paczki dla podopiecznych hospicjum i DPS W Wieruszowie powstanie pierwsze hospicjum\nPierwsi pacjenci zamieszkali w łódzkim hospicjum dla dorosłych [ZDJĘCIA] Jest decyzja. Zwiększy się liczba miejsc w hospicjach i oddziałach opieki paliatywnej w Łódzkiem NFZ promuje "Noworoczne postanowienia dla zdrowia" - bezpłatne programy dla aktywności i zdrowego odżywiania "Lwice" symbolicznie rozpoczęły prace nad ogrodem dla łódzkiego hospicjum NFZ: krótsze kolejki do specjalistów i badania bez limitu


Zawsze warto wyruszyć\nelblag.gosc.pl → Zawsze warto wyruszyć\nNa początku parasole i płaszcze były bardzo przydatne.\n– To wy jesteście tymi, którzy posłuchali wezwania papieża Franciszka, żeby wstać z kanapy – mówił ks. Edward Rysztowski.\nSłowa te kapłan skierował do pielgrzymów, którzy w ubiegłą sobotę przybyli do Tolkmicka. W kościele św. Jakuba Apostoła zebrali się pątnicy z całego dekanatu, aby uczestniczyć w dekanalnej pielgrzymce do kościoła stacyjnego. – Nasz dekanat liczy 12 parafii, i są tu z nami przedstawiciele wszystkich dwunastu – zauważał dziekan ks. Mieczysław Tylutki SDS. – Ale nie ważne z jakiej parafii jesteśmy, bo po prostu dobrze nam tu razem, prawda? – pytał kapłan. – Tak! – odpowiadał chór głosów zebranych w świątyni.\n– Wyszliście o zmroku i w deszczu, a docieracie na miejsce w blasku słońca – mówił ks. Rysztowski, zauważając, że jest to piękna metafora pielgrzymowania i przemiany, jaka zachodzi w życiu człowieka wierzącego. Słowa te skierował do grupy 80 pielgrzymów, którzy do Tolkmicka z Elbląga przybyli pieszo. I choć pogoda dała się rzeczywiście we znaki pielgrzymom, podobnie jak pierwszy wyjątkowo trudny etap, nikogo na trasie nie opuszczał dobry humor. – Ja to w zasadzie lubię pospacerować sobie w deszczu – uśmiecha się Natalia. – Choć sam początek drogi był rzeczywiście ekstremalny – zauważa dziewczyna. Nic w tym jednak dziwnego, gdyż ten odcinek zbiegał się w dużej części z trasą, którą pokonują uczestnicy Ekstremalnej Drogi Krzyżowej. Wśród przybyłych o własnych siłach są również osoby, które jeszcze niedawno pielgrzymowały na Jasną Górę. – Każda pielgrzymka jest inna – zauważa Sebastian. – Dwutygodniowe wędrowanie na pewno różni się od tego co przeżywa się jednego dnia, ale bez względu na to zawsze warto wyruszyć w drogę – dodaje. – Ja nie chodzę do Częstochowy ze względu na wiek – mówi pani Zofia. Jak dodaje taka jednodniowa pielgrzymka to dla niej idealne rozwiązanie. Tak samo ocenia to pani Ewa. – Zawsze chciałam pielgrzymować do Świętego Gaju, niestety przez wiele lat nie pozwalała mi na to choroba syna – opowiadała. – Pierwszy raz udało mi się zrealizować to marzenie, kiedy przekroczyłam wiek 50 plus – śmieje się. Jak mówi tamte wędrówki miały zawsze charakter błagalny. – Teraz mam już 60 plus i cieszę się, że mogę pójść w końcu w dziękczynnej pielgrzymce za wszystko, czego mi Pan Bóg udzielił. Ponadto do Tolkmicka przybyło także około 300 osób autokarami oraz własnymi samochodami, aby uczestniczyć w tym wyjątkowym spotkaniu. Pielgrzymka odbyła się pod hasłem „Do końca nas umiłował”. Po przybyciu na miejsce pielgrzymi odnowili przyrzecznie chrzcielne oraz przeszli przez Bramę Miłosierdzia w kościele św. Jakuba.


Horror: kwietnia 2017\nAutor: Anna Plich (Buffy1977) o 13:55 1 komentarz:\nAutor: Anna Plich (Buffy1977) o 12:53 3 komentarze:\nAutor: Anna Plich (Buffy1977) o 14:26 2 komentarze:\nIrlandia, początek XX wieku. Angus, właściciel cyrku wędrownego i jego dziewczyna Lily po jednym ze swoich występów zostają zaproszeni przez nowo poznanego starszego mężczyznę do jego posiadłości. Gospodarz pokazuje im uwięzioną w akwarium syrenę, która wedle jego słów jest odpowiedzialna za śmierć jego małżonki. Zafascynowany Angus próbuje skłonić mężczyznę do podjęcia z nim współpracy polegającej na wykorzystaniu schwytanego przez niego okazu w celach biznesowych bądź naukowych, ale jego propozycja zostaje odrzucona. Jeszcze tej samej nocy Angus w towarzystwie dwóch swoich pracowników włamuje się do domu starszego mężczyzny z zamiarem wykradzenia syreny. Wewnątrz zostają zaskoczeni przez właściciela, który chwilę potem umiera na zawał serca. Angus i jego kompani przetransportowują syrenę na statek płynący do Stanów Zjednoczonych. Zabierają również dziennik żony ograbionego mężczyzny i zgromadzoną przez nich dokumentację na temat tego niezwykle rzadkiego okazu przez lata ukrywanego w ich własnym domu. Angus jest przekonany, że dzięki syrenie odniesie wielki sukces, że jego cyrk będzie oblegany przez tłumy ciekawskich, Lily tymczasem bynajmniej nie jest zachwycona jego planami. Kobieta ma złe przeczucia i jak wkrótce się okazuje nie są one bezpodstawne. W trakcie rejsu Lily nabiera przekonania, że syrena stwarza ogromne zagrożenie dla załogi i pasażerów statku.\nSebastian Gutierrez wielbicielom kina grozy jest znany przede wszystkim jako reżyser „Zemsty po śmierci” oraz scenarzysta „Gothiki” i amerykańsko-kanadyjskiej wersji „Oka”. Natomiast mniej osób wie, że wcześniej stworzył telewizyjny horror pt. „Syrena”, do którego sam napisał scenariusz, z tego prostego powodu, że projekt nie był tak rozreklamowany jak nadmienione obrazy. Pierwotny tytuł drugiego filmu Sebastiana Gutierreza „Mermaid Chronicles Part 1: She Creature” każe sądzić, że koncepcja twórców zakładała dokręcenie przynajmniej jednej kontynuacji (zresztą ostatnia scenka „Syreny” również na to wskazuje). Ale jeśli tak było w istocie to z jakiegoś powodu zrezygnowano z wdrożenia planu w życie. „Syrena” nie doczekała się swojego sequela i nic nie wskazuje na to, aby niniejszy stan rzeczy kiedykolwiek uległ zmianie, choć z drugiej strony w światku filmowym lepiej niczego nie zakładać... Tytuł telewizyjnego obrazu Sebastiana Gutierreza został zapożyczony z „The She-Creature” z 1956 roku w reżyserii Edwarda L. Cahna – kilka zbieżności fabularnych może i się pojawia, niemniej „Syrena” nie była pomyślana jako remake.\nMoje nie tak dawne doświadczenia z horrorami o syrenach tj. seanse „Nimfy” i „SiREN” sprawiły, że do obrazu Sebastiana Gutierreza podchodziłam z wielką nieufnością. Właściwie to byłam o krok od porzucenia zamiaru skonfrontowania się z tym dziełkiem, coś jednak podpowiedziało mi, żeby dać szansę przynajmniej początkowej partii i dopiero po jej obejrzeniu zdecydować, czy oglądać do końca. Okazało się, że wcale nie musiałam zapoznawać się z całym wstępem, żeby podjąć decyzję, bo już pierwsze ujęcia uświadomiły mi, że nie będę miała do czynienia z czymś na kształt wyżej wymienionych dwóch produkcji. Zamiast plastikowej akcyjki pełnej rozpaczliwych, na dłuższą metę nieefektywnych skrętów w stronę umiarkowanie krwawego horroru, dostałam kawał iście klimatycznego kina grozy. Spodziewałam się kolejnej wyjałowionej z emocji i mrocznej atmosfery historii z gatunku „ona ich goni, oni uciekają”. Nic więc dziwnego, że spotkało mnie przyjemne zaskoczenie już na widok pierwszych ujęć „Syreny”. Osadzenie akcji na początku XX wieku pozwoliło twórcom omawianego filmu nadać zdjęciom miłej dla oka stylowości. I bynajmniej nie uczynili tego jedynie za sprawą strojów z epoki, czy archaicznych wystrojów wnętrz. Zamiast „iść na taką łatwiznę” wystarali się o idealnie stapiającą się ze wspomnianymi składowymi mroczną kolorystykę, z której przebija swego rodzaju baśniowość. Innymi słowy oprawa wizualna znajduje pełne odzwierciedlenie w głównej tematyce zaczerpniętej z grackiej mitologii, co owocuje wrażeniem niezwykle porywającej koegzystencji. Sprawia, że dziełko Sebastiana Gutierreza może pochwalić się konsekwentnym stapianiem się warstwy tekstowej z płaszczyzną techniczną, w sposób, który angażuje widza właściwie już od pierwszych ujęć. A przynajmniej ja natychmiast zanurzyłam się w tym magicznym świecie przedstawionym, doprawionym obfitą porcją duszącej złowieszczości. Warstwie wizualnej zdecydowanie najbliżej do estetyki dark fantasy, co ma sens jeśli weźmie się pod uwagę motyw przewodni „Syreny” zapożyczony z greckiej mitologii. Wydaje mi się jednak, że w tym zestawieniu horroru i fantasy dominuje ten pierwszy gatunek, przy czym nie sądzę, żeby absolutnie wszyscy odbiorcy „Syreny” podzielili moje odczucia. Osoby definiujące horror głównie w oparciu o mnogość jump scenek, odstręczających sekwencji krwawych mordów, czy klimatu pozbawionego choćby zalążka baśniowości mogą spoglądać na dziełko Gutierreza przez pryzmat kina fantasy, albo przynajmniej dopatrywać się w nim dominacji właśnie tego gatunku, a co za tym idzie marginalizacji horroru.\nNie wydaje mi się, żeby grupą docelową „Syreny” byli poszukiwacze nieustającej akcji, ponieważ scenariusz Sebastiana Gutierreza najwięcej miejsca poświęca psychologicznym reperkusjom przechwycenia tytułowej antybohaterki, konfrontuje widzów przede wszystkim z mentalnymi mocami mitycznego stworzenia, spychając jej kanibalistyczne zapędy na dalszy plan. Co oczywiście nie znaczy, że nie ma ich wcale. Po krótkim wstępie obrazującym ciąg wydarzeń, które doprowadziły do tego, że przyzwoicie wykreowany przez Rufusa Sewella cyrkowiec imieniem Angus stał się nowym właścicielem niezwykłego stworzenia przetrzymywanego w ogromnym akwarium napełnionym wodą, akcja przenosi się na statek zmierzający do Stanów Zjednoczonych. I tam już pozostaje, nie licząc rzecz jasna niedługiej sekwencji końcowej. Rustykalne, ciasne wnętrza okrętu zastępują jarmarczność (namioty cyrkowe) i starodawny przepych (posiadłość poprzedniego właściciela syreny), ale nie wiąże się to z wyparciem klimatu przypominającego, że akcję osadzono w przeszłości. Co więcej atmosfera staje się nieporównanie bardziej przygniatająca – malutkie kajuty i świadomość, że dookoła rozpościera się bezkresny ocean wywołują iście klaustrofobiczne odczucia. Tym bardziej, że oglądającemu przez cały czas towarzyszy przekonanie, że załodze i pasażerom grozi śmiertelne niebezpieczeństwo ze strony powabnej syreny przetrzymywanej pod pokładem. Wcześniej celowo nazwałam Angusa właścicielem mitycznego stworzenia, bo antagonistka do pewnego momentu istotnie zdaje się być jego niewolnicą. Cyrkowiec więzi ją w ogromnym akwarium, kierując się jedynie pragnieniem zysku, ale wykazuje się dużo mniejszym okrucieństwem względem syreny niż marynarze. Najwięcej współczucia wydaje się jednak mieć dla niej dziewczyna Angusa, Lily, w którą w wielce porywającym stylu wcieliła się Carla Gugino (zdecydowanie najjaśniej błyszcząca gwiazda z całej bądź co bądź solidnej obsady filmu) i to właśnie relacji tych pań Sebastian Gutierrez poświęcił najwięcej miejsca. Już podczas pierwszego unaocznionego spotkania Lily z syreną staje się jasne, że ta druga traktuje główną bohaterkę filmu inaczej niż mężczyzn znajdujących się na pokładzie statku. Może dlatego, że to jedyna przedstawicielka płci żeńskiej, a jak wiemy z mitów syreny zwykły doprowadzać do zguby mężczyzn, ale uważam, że nie bez znaczenia jest również przeszłość Lily, która jeśli spojrzeć na nią pod odpowiednim kątem odrobinę przypomina działalność owych mitologicznych stworzeń. Pierwszą oznaką nieprzyjemnego oddziaływania syreny na psychikę głównej bohaterki są makabryczne sny, które nawiedzają ją tej samej nocy. Widok zakrwawionych zwłok Angusa co prawda nie odznacza się niczym szczególnym (ani śmiałością, ani pomysłowością), ale już kikuty w miejscach odciętych dłoni, oblepione odrażającym śluzem uznaję za w pełni udany efekt pracy twórców efektów specjalnych. Tego rodzaju dodatków w środkowej partii „Syreny” nie ma zbyt wiele – dostaniemy jeszcze między innymi takie starannie wykonane wstawki jak widok okaleczonych zwłok, którymi tytułowa bohaterka właśnie się pożywia (ale nie uświadczymy w tym miejscu dosadności na miarę włoskiego kina kanibalistycznego z lat 70-tych i 80-tych) i jedną idealnie obliczoną w czasie jump scenkę, która zapewne niejednego widza zmusi do oderwania pośladków z fotela (było więcej takich prób ze strony filmowców, ale tylko ujęcie z syreną dotykającą od tyłu Lily w moim przypadku odniosło pożądany skutek). Jak już wspomniałam twórcy „Syreny” nie szafują efektami specjalnymi, nie próbują na siłę ożywić akcji coraz to wymyślniejszymi szkaradzieństwami (za wyjątkiem końcówki), zdecydowanie większego potencjału upatrując w warstwie psychologicznej. Nadmierny pośpiech i efekciarskie zacięcie zepsuły już niejeden dobrze zapowiadający się horror, dlatego tym bardziej ucieszyło mnie spokojniejsze, klimatyczne ujęcie jakże intrygującego, choć prostego w formie, tematu wnikania w cudze myśli przez niezwykle groźną istotę. Nie sposób nie dopatrzeć się tutaj nazwijmy go feministycznego przekazu (późniejsze obchodzenie się marynarzy z bezbronną kobietą tak dalece odmienne od postawy Lily), a nawet akcentów lesbijskich. Niepokazanych w jednoznaczny sposób, ale i tak doskonale czytelnych w formie zapowiedzi rychłego wejścia w taki związek, nie zaś w postaci stanu już istniejącego. Pewnie znajdą się oponenci tych konkretnych podtekstów, ale akurat ja uznałam je za właściwe dopełnienie fabuły. Niestety nie mogę tego samego powiedzieć o dynamicznej końcówce. Twórcy „Syreny” mogli tutaj pokusić się o kilka śmielszych ujęć eliminacji ofiar i bardziej trzymających w napięciu, dłuższych sekwencji je poprzedzających. Zamiast tego uznali jednak, że należy okroić wszystko w czasie i w tym miejscu część budżetu przeznaczyć na inny cel niż wymyślne sceny mordów. UWAGA SPOILER Tymże okazała się końcowa postać syreny, która wygląda tak jakby wypożyczono ją z planu jakiegoś horroru science fiction. W tej kwestii wolałabym chyba pokazany wcześniej minimalizm (nie mówię o skakaniu na płetwie tylko pozostaniu przy anatomii człowieka), aczkolwiek gwoli sprawiedliwości stwór nie prezentował się najgorzej – przynajmniej nie uraczono mnie iście żałosnymi popisami speców od efektów komputerowych KONIEC SPOILERA. W mojej ocenie końcówka zyskałaby na wartości, gdyby więcej uwagi poświęcono generowaniu nieznośnego wręcz napięcia i warstwie gore, oczywiście w tym drugim przypadku bez wpadania w groteskową skrajność, która bez wątpienia negatywnie oddziaływałaby na sferę emocjonalną. Bo ta pomimo nadmienionych przeze mnie uchybień (z subiektywnego punktu widzenia) w istniejącym kształcie „Syreny” jest w miarę dobrze odczuwalna. Co nie zmienia faktu, że z powodzeniem można było zwielokrotnić jej oddziaływanie na odbiorcę.\n„Syrena” Sebastiana Gutierreza nie jest kolejną rąbanką wtłoczoną w schemat „ona ich goni, oni uciekają”. Zdecydowanie większą wagę przykłada do budowania mrocznego klimatu doprawionego porcją magiczności, co przywodzi na myśl stylistykę dark fantasy. Płaszczyzna tekstowa natomiast w największej mierze koncentruje się na psychologicznych aspektach spotkania człowieka z tytułowym mitologicznym stworzeniem. Całość nie grzeszy skomplikowaniem i nieprzewidywalnością, dlatego też pewnie nie zainteresuje przeciwników prostego kina grozy. Nie będą oni potrafili tak wciągnąć się w tę opowieść, jak miało to miejsce w moim przypadku. Sympatycy dynamicznego, mocno efekciarskiego kina grozy również mogą mieć ogromne trudności ze znalezieniem w „Syrenie” czegoś dla siebie. Ale już wielbiciele prostych, klimatycznych horrorów, których akcja rozwija się nieśpiesznie, nie serwując po drodze mnóstwa spektakularnych dodatków moim zdaniem powinni dać szansę tej produkcji, bo podejrzewam, że głównie w tej grupie odbiorców znajduje się najwięcej potencjalnych zwolenników „Syreny”.\nAutor: Anna Plich (Buffy1977) o 14:57 Brak komentarzy:\nAlex i Scarlett w drodze do Los Angeles zatrzymują się na noc w hotelu / motelu. Nazajutrz po przejechaniu niewielkiego odcinka trasy kobietę dopada potworny ból głowy. Informuje swojego chłopaka, że wywołuje go przybliżanie się do Los Angeles. Alex przystaje na jej usilne prośby i zawraca do najbliższego miasteczka. Niedługo po ponownym zameldowaniu się w hotelu Scarlett znika. Spanikowany Alex podczas bezskutecznego przeszukiwania okolicy zauważa mężczyznę ukrywającego swoją twarz pod kawałkiem postrzępionego materiału. Jego podejrzane zachowanie każe Alexowi domniemywać, że miał jakiś udział w zniknięciu Scarlett. Niepokoi go również tutejszy kaznodzieja mający własny program w telewizji, który wydaje się sporo wiedzieć zarówno o nim, jak i o jego zaginionej dziewczynie. O wiele bardziej przerażające są jednak irracjonalne zjawiska zachodzące w otoczeniu Alexa. Chłopak nie może oprzeć się poczuciu surrealizmu, tak jakby w tym sennym miasteczku rzeczywistość uległa wypaczeniu, co sprawia, że już niczego nie może być pewien.\nAmerykańsko-kanadyjski thriller w reżyserii Richarda Searsa, będący jego trzecim pełnometrażowym filmem, po komedii romantycznej „Bongwater” i „In the Drink”. „Bottom of the World” jest niezależną produkcją powstałą w oparciu o scenariusz Briana Gottlieba – tak dziwny, że właściwie nie mam wątpliwości, iż najnowsze przedsięwzięcie Richarda Searsa podzieli widzów. W Stanach Zjednoczonych ten proces już się rozpoczął. Co prawda w Internecie jak na razie pojawiło się niewiele recenzji „Bottom of the World”, ale już w nich uwidacznia się jaskrawy podział odbiorców omawianego obrazu na dwa obozy. Jedni nie szczędzą krytycznych słów, drudzy natomiast ochoczo komplementują thriller Richarda Searsa. Znalazłam nawet recenzję „Bottom of the World”, której autor doszukiwał się podobieństw do twórczości Davida Lyncha.\n„Bottom of the World” zaczyna się jak film drogi. Widzimy parę zakochanych w sobie młodych ludzi, którzy przemierzają samochodem spaloną słońcem szosę, chcąc dostać się do Los Angeles. Dookoła nich rozpościera się bezkresna pustynia, którą spowijają przymglone szarości alarmistycznie oddziałujące na patrzącego. Ponura kolorystyka jest starannie podsycana aurą tajemnicy, której źródła początkowo nie sposób nawet określić. Jesteśmy przekonani, że główni bohaterowie, Alex i Scarlett (bardzo dobre kreacje Douglasa Smitha i Jeny Malone), zmierzają na spotkanie z prawdziwym koszmarem, nie jesteśmy tylko w stanie odgadnąć jego natury. Gdy docierają do El Rancho Hotel (przybytku istniejącego w rzeczywistości, słynącego z tego, że stanowi tymczasową przystań dla wielu gwiazd filmowych) ziarno tajemniczości zasiane w formie nastrojowych zdjęć zaczyna kiełkować. Po przerażających zwierzeniach Scarlett na użytek jej chłopaka, oburzającej opowieści o karygodnych czynach, jakich dopuściła się w okresie nastoletnim oraz wspólnej popijawie w tutejszym barze, Alexa budzi głos kaznodziei wydobywający się z odbiornika telewizyjnego. Na ekranie widzimy wówczas znakomitego Teda Levine'a, który wygłasza płomienne kazanie na użytek swoich widzów, a na podłodze dostrzegamy zalewającą się łzami Scarlett, która wyjawia Alexowi, że słyszała jakiś tajemniczy głos. Żeby tego było mało spoglądający przez okno chłopak dostrzega jakąś postać przyczajoną w ciemnościach. Rano okazuje się, że był to najprawdopodobniej mężczyzna z białymi oczami ukrywający swoje oblicze za kawałkiem starego materiału, który z jakiegoś powodu bacznie przygląda się podróżującym młodym ludziom. Do tego momentu sprawa wydaje się dość prosta – ot, protagoniści stali się obiektem zainteresowania psychola grasującego w tych skąpo zaludnionych okolicach. Ale już następna scena znacznie komplikuje ogląd sytuacji, bo trudno znaleźć racjonalne wytłumaczenie pogarszającego się stanu Scarlett. Wygląda to tak, jakby jej ciało próbowało powstrzymać ją przed dotarciem do Los Angeles, jakby wręcz domagało się jej powrotu do sennego miasteczka przycupniętego na pustynnych terenach. Co więcej wydaje jej się, że zna to miejsce i że widziała już wcześniej kaznodzieję, który w nocy raczył ją kazaniem. Alex co jest zrozumiałe próbuje wszystko racjonalizować. Jeszcze może sobie pozwolić na ten luksus, ale jak się przekonamy nie potrwa to długo. Z chwili na chwilę sytuacja robi się coraz bardziej dziwaczna - zjawiska, które młody mężczyzna ku swojemu przerażaniu wkrótce zaobserwuje stoją w sprzeczności ze znanymi prawami fizyki. Tak jakby Alex nagle znalazł się w zupełnie obcym świecie, w uniwersum, w którym próżno szukać jakiejkolwiek normalnej logiki. Związki przyczynowo-skutkowe nie mają tutaj zastosowania, doszukiwanie się w tym jakiegokolwiek sensu wydaje się więc z góry skazane na niepowodzenie. Młodemu mężczyźnie pozostaje przede wszystkim znaleźć zaginioną ukochaną i próbować wyrwać się z tej matni zachowując przy tym zdrowe zmysły. Żeby tego dokonać musi skonfrontować się z dwiema osobami, które wydają się mieć w tym wszystkim jakiś udział. Obserwującym go mężczyzną z zakrytą twarzą, którą jak się okazuje szpeci blizna pnąca się w górę od kącików ust, przywodząc na myśl groteskowy uśmiech oraz równie tajemniczym kaznodzieją, który jak się wydaje może przyglądać się Alexowi przez odbiornik telewizyjny. Szybko staje się jasne, że zagubiony chłopak znajduje się na straconej pozycji – osobliwe sekwencje z łomem dzierżonym przez Alexa w niepojęty sposób „wskakującym” w dłoń jego przeciwnika, który w dodatku niedługo potem udowadnia mu, że w ułamku sekundy może przemierzyć spory dystans oraz ze skradzioną bronią, która nieoczekiwanie wraca na swoje miejsce, wszystko to każe nam sądzić, że wrogowie Alexa potrafią naginać rzeczywistość. Że pokrętna logika tego miejsca jest dostosowana do ich potrzeb, co z kolei nie wróży dobrze młodemu mężczyźnie starającemu się odnaleźć swoją dziewczynę. I mimo wszystko wciąż próbującemu znaleźć w tym jakiś sens.\nBrian Gottlieb skonstruował iście dziwaczną opowieść, która wprost emanuje niepojętą kuriozalnością. UWAGA SPOILER Do pewnego momentu, bo tuż przed nieoczekiwaną zmianą scenerii litościwie rzuca widzom koło ratunkowe, bardzo pomocne w interpretacji późniejszych wydarzeń. Co zastanawiające ten ryzykowny zabieg nie rozwiewa tak pieczołowicie budowanej wcześniej aury złożonej tajemnicy, bo nawet podążając ścieżką wskazaną przez scenarzystę napotykamy na swej drodze liczne pułapki. Autor scenariusza często zachęca nas do przyjmowania innych perspektyw, do spoglądania na jego historię pod najróżniejszymi kątami, nierzadko bezlitośnie spychając nas na (chyba) fałszywą ścieżkę poprzez podrzucanie niezwykle nęcących, acz mylnych tropów KONIEC SPOILERA.Oniryczna atmosfera i iście surrealistyczne fabularne wstawki dodatkowo utrudniają rozeznanie się w tej opowieści. Metaforycznie rzecz ujmując wygląda to jak swoiste pole minowe, obszar, który należy przemierzać bacząc na każdy krok, bo bardzo łatwo zboczyć z właściwej ścieżki bądź tak kompletnie się w tym zagubić, że w efekcie stracić zainteresowanie dalszymi losami Alexa. Kojarzyło mi się to z „Piątym wymiarem” Christophera Smitha – tematyka inna, ale klimat i sposób wyłuszczania historii są troszkę podobne, przynajmniej na tyle, żeby wspomniany tytuł przemknął mi przez głowę podczas oglądania „Bottom of the World”. „Piąty wymiar” nastręczył mi jednak większych trudności w interpretacji, informacje powrzucane w obraz Richarda Searsa łatwiej złożyć w jedną spójną całość. Nie jestem tylko przekonana, czy istnieje tylko jedno właściwe wyjaśnienie koszmarnych przeżyć Alexa, czy tak jak w przypadku „Piątego wymiaru” celowo nie umożliwiono oglądającemu dotarcia do zgoła innego uniwersum niźli to, które od jakiegoś czasu wydawało się najbardziej prawdopodobne. Wskazuje na to ujęcie pojawiające się podczas ostatniej partii „Bottom of the World”, które w połączeniu z przewijającymi się wcześniej UWAGA SPOILER wątkami religijnymi może sugerować skręt scenarzysty w stronę interpretacji biblijnej (piekło? czyściec?). Choć ja tam wolę pozostać przy świecie koszmarnego snu, pełnego śmiecia wypływającego z podświadomości dręczonej wyrzutami sumienia młodej kobiety, która właśnie osuwa się w otchłań śmierci KONIEC SPOILERA. Omawiany thriller Richarda Searsa osobom obytym z tego rodzaju surrealistycznym kinem nie powinien nastręczyć większych trudności ze znalezieniem jakiegokolwiek wyjaśnienia prezentowanych wydarzeń. Można się za to spierać, czy obrana przez nas (przeze mnie również) ścieżka interpretacyjna jest zgodna z zamysłem scenarzysty (sławetne „co autor miał na myśli?”), czy raczej w tej kwestii wybiegamy poza koncepcję twórców „Bottom of the World”. Ale bez względu na to, jakie wyjaśnienie obiorą miłośnicy tego typu kina istnieje duża szansa, że wielu z nich rozsmakuje się w stylistyce tego obrazu. Że tak jak ja dadzą się porwać nastrojowym kadrom i zagadkowym wydarzeniom, podlanym doprawdy obfitą porcją magicznej kuriozalności. Doprawdy dziwny to film i właśnie przede wszystkim na tym polega jego urok. Z tego też powodu osoby nastawiające się na tradycyjny thriller, konwencjonalną narrację wyzutą z pokrętnej logiki najprawdopodobniej nie dadzą się przekonać tejże propozycji Richarda Searsa.\nGdy przystępowałam do seansu „Bottom of the World” nawet przez myśl mi nie przeszło, że po zaledwie paru minutach mogę całkowicie wsiąknąć w świat przedstawiony tego obrazu, że na czas jego trwania uda mi się zapomnieć o otaczającej mnie rzeczywistości, pozbawionej nadzwyczajności wizualizowanej przez twórców tego thrillera. Jakież więc było moje zdziwienie, gdy niecałe półtora godziny później dotarło do mnie, że tak się właśnie stało, że zatraciłam się w fikcyjnym, surrealistycznym świecie, w którym nie brakuje ponurego klimatu zgrabnie podsycającego poczucie nieustannego zagrożenia i zagubienia. Nie będę jednak polecać tej produkcji osobom spoza grupy złożonej z sympatyków surrealistycznego kina. Jest bowiem nazbyt specyficzna, żebym odważyła się gorąco ją rekomendować absolutnie wszystkim wielbicielom thrillerów.\nAutor: Anna Plich (Buffy1977) o 13:14 Brak komentarzy:\nAutor: Anna Plich (Buffy1977) o 10:58 4 komentarze:\nAutor: Anna Plich (Buffy1977) o 13:32 7 komentarzy:


Mata SKIP HOP PLAYSPOT GEO świetnie sprawdzi się w okresie niemowlęcym jako wygodny i miękki „dywanik” do leżenia, kulania się, pełzania, raczkowania i stawiania pierwszych kroków. Choć na pierwszy rzut oka to „tylko mata”, w rzeczywistości to gigantyczne puzzle! PLAYSPOT GEO jest wyjątkowa! Zestaw składa się z 40 trójkątnych puzzli i 32 elementów tworzących ramkę maty. Puzzle można ze sobą dowolnie łączyć, komponując oryginalne geometryczne wzory - kwadraty, romby, a nawet chevron - charakterystyczny patern w literę V, który pięknie prezentuje się zarówno w minimalistycznym, nowoczesnym jak i eklektycznym wnętrzu. Mata GEO jest mięciutka, ciepła i… bardzo przestronna!\nPo rozłożeniu wszystkich puzzli jej powierzchnia wyniesie aż 178 x 144 cm. Oczywiście sami możecie zadecydować o jej wielkości – rozkładając całą matę, jej większy fragment lub dzieląc ją na mniejsze maty.PLAYSPOT GEO jest zaprojektowana, przetestowana i wyprodukowana z myślą o najmłodszych. EVA, innowacyjne tworzywo, z którego wykonana jest mata, doskonale izoluje chłodną podłogę i amortyzuje podczas upadków, a ponad to nie zawiera bisfenolu A (BPA), ftalanów, PVC ani formamidu. PLAYSPOT nie wydziela również nieprzyjemnego zapachu, charakterystycznego dla większości dostępnych na rynku mat piankowych, które ze względów bezpieczeństwa polecane są dla dzieci dopiero od trzeciego roku życia.\nto wygodna, miękka i bezpieczna mata która daje ogromne możliwości zabawy zestaw GEO\nskłada się z 40 trójkątnych puzzli i 32 elementów tworzących ramkę maty\nwykonana jest z innowacyjnego tworzywa EVA jest całkowicie bezpieczna dla zdrowia niemowląt - nie zawiera bisfenolu A (BPA), ftalanów, PVC ani formamidu


Hipoterapia i Dogoterapia- projekt z Fundacją Pegasus - Fundacja Rycerze i Księżniczki\nStrona główna › Newsy › Hipoterapia i Dogoterapia- projekt z Fundacją Pegasus\nHipoterapia i Dogoterapia- projekt z Fundacją Pegasus\nFundacja Rycerze i Księżniczki oraz Fundacja Pegasus w wyjątkowym projekcie hipoterapii oraz dogoterapii dla dzieci. Pomysłodawca projektu jest nasz Ambasador Leszek Stanek, człowiek o wielkim sercu, niebywale utalentowany i niezwykle wrażliwy. Ktoś, bez kogo nasza Fundacja, nigdy nie byłaby taka sama.\nHipoterapia jest jedną z wielu form rehabilitacji wieloprofilowej (psycho-ruchowej), oddziałujące jednocześnie na psycho-motorykę, sensorykę czy psychikę. Celem terapii jest przywrócenie pacjentom sprawności fizycznej i psychicznej w możliwym do osiągnięcia zakresie.\nDogoterapia to metoda wzmacniająca efektywność rehabilitacji, w której motywatorem jest odpowiednio wyselekcjonowany i wyszkolony pies, prowadzony przez wykwalifikowanego terapeutę.\nPodczas wycieczki do Musułów – dzieci , jak i ich rodzice mogli poznać zasady oraz dobro płynące z takich rehabilitacji.\nJedna z naszych Podopiecznych Hania, wręcz zakochała się w koniach. Była to dla niej nie tylko niepowtarzalna wycieczka, ale również sposób na mile spędzony czas rehabilitacyjny pod okiem specjalistów.


Film i literatura | Make Life Easier - Strona 35\nWrzesień 9, 2011 @Katarzyna\nKomedia romantyczna to gatunek filmu, który jest dobry na każdą okazję. Banalne historie miłosne opowiedziane z dużą dozą humoru można oglądać z każdym; z chłopakiem, ze znajomymi, rodzicami, czy z porzuconą przez ukochanego przyjaciółką. Film "Heartbreaker – licencja na uwodzenie" można obejrzeć także samemu. Gwarantuję Wam jednak, że nie będziecie w stanie powstrzymać się przed pokazaniem tej historii najbliższym. Piękne widoki, piękni aktorzy, piękne ubrania (oraz torebki) i świetny dowcip to idealne połączenie.\nGłówny bohater Alex trudni się rozbijaniem par. Zakłada on, że kobiety w związkach można podzielić na trzy grupy: szczęśliwe, świadomie nieszczęśliwe i takie, które nie potrafią przyznać się do tego, że nie są zadowolone ze swojego związku. Nasz bohater zajmuje się tą trzecią grupą (oczywiście nie w ramach wolontariatu, pobiera za to opłatę od zleceniodawców: niezadowolonych teściów, zazdrosnych kochanków itd.) Jak to w życiu bywa, w którymś momencie jego pracy "trafia kosa na kamień", a konkretnie na genialną Vanessę Paradis. On, jako wytrawny amant, stara się zdobyć serce dziewczyny z dobrego domu, która lada dzień ma wyjść za idealnego, bogatego Anglika. Możecie wysnuć wniosek, że to zwykła szablonowa opowieść o miłosnym trójkącie. Trudno się nie zgodzić. Tak, to rzeczywiście banał, ale jak cieszy:).\nSierpień 16, 2011 @Katarzyna\nIKEA, magazyn idea:)\nPrzychodzi taki moment w roku, w którym przyjaźni wobec siebie sąsiedzi zamieniają się we wrogo nastawionych przeciwników. Przyczyną tego zjawiska jest to, co pojawia się w niektórych skrzynkach pocztowych. Zdarzało mi się nawet słyszeć o wykradaniu katalogów Ikea ze skrzynek sąsiadów, jeśli listonosz nie był łaskawy zostawić wystarczającej ilości egzemplarzy. Katalog IKEA to często jedyny magazyn dotyczący wnętrz, jaki pojawia się w naszych domach – nic w tym złego bo jest po prostu świetny. Mnóstwo zaczerpniętych tam pomysłów można szybko i tanio wykorzystać we własnym mieszkaniu. Dla mnie świeżo dostarczony katalog jest powodem do burzliwych dyskusji z Zosią – przy wspólnym przeglądaniu zdjęć, zaczynamy w wyobraźni zmieniać wystrój w domu, przemieszczać meble i zmieniać kolory ścian.\nPrzeglądając swój katalog IKEA znalazłam wiele pomysłów na mądre zagospodarowanie małej przestrzeni.\nPo obejrzeniu całego magazynu i zrobieniu porządków w pokoju zastanowię się, jak małym kosztem odświeżyć wystrój. Jeśli wybiorę się do IKEA, z pewnością dam Wam znać jak taką zmianę uzyskać:)\nSierpień 10, 2011 @Katarzyna\nAudrey Tautou znają wszyscy. Od czasu "Amelii" jest uznawana, nie tylko we Francji, za kultową aktorkę. I chociaż film, dzięki któremu stała się sławna na cały świat, jest naprawdę rewelacyjny i polecam go każdemu (bo kto z nas nie był poruszony historią podróżującego po świecie krasnala ogrodowego), to dziś chciałabym Was zachęcić do obejrzenia innej francuskiej produkcji, także z Audrey w roli głównej.\nRecenzje filmu "Po prostu razem" trochę mnie zdziwiły. Według większości jest to film przede wszystkim o przyjaźni. Może i tak. Ja jednak, jako niepoprawna romantyczka, doszukałam się tam pięknej historii o miłości. Nie tak banalnej i słodkiej, jakie zwykliśmy oglądać w amerykańskich filmach. Rok z życia dwójki młodych ludzi, którzy spotykają się w nie najlepszych okolicznościach, pokazuje nam, że miłość między parą normalnych osób z problemami daje dokładnie tyle samo szczęścia (a może i jeszcze więcej), co uczucie łączące pięknych i bogatych.\nWiem, że pewnie nie będzie Wam łatwo namówić Wasze drugie połówki na obejrzenie tego filmu, ale naprawdę warto. Mój chłopak bronił się rękoma i nogami, gdy usłyszał, że wypożyczyłam dla nas piękny francuski dramat obyczajowy. Tym cenniejsze były dla mnie jego mokre oczy po zakończeniu filmu i stwierdzenie, że chętnie obejrzy go jeszcze raz.\nDla wszystkich nieprzekonanych wklejam link do zwiastunu:\nLipiec 16, 2011 @Katarzyna


Death – Symbolic  | Considered Dead metal blog\n1995, death metal, USA 4 komentarze\nJak każda szanująca się religia, tak i wyznawcy Schuldineryzmu mają swoje święte ewangelie. A zwą się one (jak nagrano): „Individual Thought Patterns”, Symbolic (schizmatyk! – przyp. demo) oraz „The Sound of Perseverance”. Co światlejsi wskazują wprawdzie na „Human”, niemniej jednak ma on zwykle status albumu apokryficznego, bliższego co prawda owemu triumwiratowi niż wcześniejszym, ale wciąż zapominanego przez mniej oświeconych. Prawda jest jednak taka, że mamy tu do czynienia raczej z tetrawiratem. I niech to zapamiętane w końcu będzie! Nie ma to wszakże większego znaczenia, albowiem każdy z wymienionych jest dziełem Schuldinerowego geniuszu i każdy jest przepustką do wieczności w Death. Zbierzcie się więc tłumnie i wysłuchajcie z uwagą przekazu skierowanego do was przez samego Chucka, niech będzie po trzykroć zblastowany. Corpus Schuldinerum Secundum Symbolic to dzieło równie wielkie, co zaskakujące; Koelble, Conlon – kimże byliby ci muzycy, gdyby nie udział w nagraniu? Zapewne nikim – a tak zapisali się w wieczności, choć — jak głosi leprozjusz demo SC — ich udział był czystko odtwórczy, acz bezbłędny. Symbolic CSS to album prawdziwych przebojów; utwór po utworze do uszu dochodzą, na wskroś Deathowe, dźwięki. Słyszane po tysiąckroć wydają się tak oczywiste, tak oswojone, że ma się wrażenie ich odwieczności. I tak właśnie jest, bracia i siostry w Death. „Symbolic” „Zero Tolerance”, „Empty Words”, „1,000 Eyes”, „Crystal Mountain”, „Perennial Quest” – to tylko niektóre z arcydzieł Symbolic CSS. Czegóż chcieć więcej? Otwórzcie uszy i usłyszcie muzykę Chucka, niech mu BC Rich po wieki podpiętym będzie.\nAnonimowy 27 marca 2012 21:45\nMkbewe 23 czerwca 2019 18:27\nGówno a nie recenzja.\nZero argumentów, poza tekstami w stylu: ,,Dlaczego Słowacki wzbudza w nas zachwyt i miłość? (...) Dlatego, panowie, że Słowacki wielkim poetą był!''\nNie mam nic do hiper entuzjastycznych recenzji, ale kurde, przynajmniej spróbuj w jakiś sposób uargumentować swoją opinie.\nhelallujah 12 grudnia 2020 17:34\njak można nie dać tej płycie 10?\nAnonimowy 16 lipca 2021 08:49\nA jakoś mam wszystkie Deathy oprócz Symboic. Scream, Lepsrosy i Healing toświent granie w oldschoolowym stylu na którym się wychowałem. Human i Patterns to 2 świetne płyty gdzie jest taj wyważony Death a Perseverance to już cąłkiem coś innego. Brmzi jak King Crimson w wersji deathmetalowej. Symbolic dla mnie jest nijaki. VBrzmi to ogólnie jak płyta rockowa czy klasycznie heavy metalkowa. Prosta melodyka, prosta aranżacja. Wleke razy do niej zasiadałem ale jakoś dla mnie to taki Death dla nastolatków. Może dlatego po Symbolic nagrał już coś na wsrkoąś powańego jak Souind of Perseverance.


Wysłano: Wtorek, 01 Marca 2005, 22:26\nPosłuchałam...pomilczałam...ZAKOCHAŁAM SIĘ. Swietny facet, utalentowany. Niedawno był jego koncert w Lublinie, niestety nie dostałam już biletów . Mimo wszystko "Serwus Madonna"mnie powaliło po prostu. Dotąd nie mogę z podłogi wstać\nWysłano: Środa, 02 Marca 2005, 18:52\nJak na moje ucho- bardzo nisko wykwalifikowane- Janusz Radek to aktualnie najlepszy głos w naszym kraju. Niesamowite możliwości wokalne niewiarygodna skala plus niebanalne aranżacje i poetyckie teksty tworzą muzykę ktorej trudno się oprzeć.\nMam wrażenie że nagła promocja Radka ma zapełnić lukę na rynku która powstała po Michale Bajorze. Odbircy Radka zapewnie rekrutują się z pokolenia nieco młodszego szukającego innej formy przekazu wydaje mi się jednak że tęsknota za poetyckością "malowniczością" muzyki jest ta sama.\nWysłano: Piątek, 04 Marca 2005, 14:49\nNo nareszcie ktoś na tym forum mądrze pisze A szczerze mówiąc to naprawdę słuchając jakiejkolwiek płyty lub piosenki Janusza można się od razu zakochać w tym przepięknym głosie i nikt w Polsce obecnie nie posiada lepszego, wg mnie rzecz jasna. Zapraszam w dalszym ciągu na oficjalną stronkę Janusza, gdzie wprowadzono kilka nowych rzeczy m.in. stronę tzw fanowską, można będzie tam pisać różne ciekawe rzeczy o Januszu i dla Janusza, przesyłać zdjęcia z prywatnej kolekcji zdjęć, po prostu bardziej "ludzki" obraz Radusia;) Oczywiście nadal zapraszam wszystkich na jego wspaniałe i magiczne koncerty, nawet jeśli ktoś nie słucha takiej muzy może się "niechcący" zakochać w tych pięknych piosenkach(znam to z własnego doświadczenia:). I jeszcze jeden njus jeśli ktoś jeszcze nie wie to Janusz jest nominowany do tegorocznych nagród Fryderyków, trzymajmy za niego kciuki, musi się po prostu udać, chociaż rywali ma niczego sobie. Pożyjemy zobaczymy\nWysłano: Piątek, 04 Marca 2005, 15:15\nNo nareszcie ktoś na tym forum mądrze pisze [smiech] A szczerze mówiąc to naprawdę słuchając jakiejkolwiek płyty lub piosenki Janusza można się od razu zakochać w tym przepięknym głosie i nikt w Polsce obecnie nie posiada lepszego, wg mnie rzecz jasna.\nO przepaszam...dal mnie nadal number 1 to Maleńczuk\nWysłano: Wtorek, 08 Marca 2005, 18:25\nJak dla mnie Janusz jest świetny. Lubię go od czasu, kiedy kilka lat temu zobaczyłam go w 'Jesus Christ Superstar' (potem poszłam drugi raz ) A teraz rozwala mnie 'Serwus Madonna' - najbardziej dlatego, że jest inna niż rzeczy, które można usłyszeć aktualnie w radiu czy tv. Chciałabym usłyszeć Janusza w piosenkach skomponowanych dla niego - nie tam żadne starocie, tylko coś współczesnego. Byle tylko nie zamieniło go to w jakiegoś popowego śpiewaka-nudziarza. Chociaż chyba mu to nie grozi.\nWysłano: Wtorek, 08 Marca 2005, 19:01\nJa rozumiem ogólnie uwielbienie, ja też wciąż kocham Maleńczuka, ale zdobądźmy się na odrobinę obiektywizmu. Co jak co ale nikt mi nie wmówi, że Maciek ma lepszy głos niż Radek, no ludzie nie przesadzajmy, ja mówiłam tylko odnośnie jego głosu;) Wybaczcie mi wszyscy ale mam dzisiaj wyjątkowo zły dzień, więc ostrzegam- gryzę;)\nWysłano: Poniedziałek, 19 Września 2005, 21:52\nmoże to kogoś zainteresuje - janusz prezentował premierowe piosenki na koncercie w krakowskiej alchemii kilka dni temu. niestety nie udało mi się tam być :(\nWysłano: Wtorek, 20 Września 2005, 23:38\nkurcze juz tak dlugo jestem na tym forum a dopiero teraz dotarlam do tego tematu\nja bardzo lubie Janusza Radka, wszystko zaczelo sie kiedy pierwszy raz poszlam na Jesus Christ Superstar i mialam okazje z Nim chwilke pogadac, a Ty Aps bylas w Chorzowie w Rozrywce? bo moze sie nawet tam widzialysmy?\nja ide na Jesusa 20 pazdziernika, a o nowym recitalu Janusza slyszalam juz kilka pochlebnych opinii\nWysłano: Sobota, 01 Października 2005, 00:11\nw rozrywce bylam kilka razy z czego 2 na jesus christ superstar :)\nnei moge sie doczekac tej nowej plyty - mniam mniam ;)\nWysłano: Poniedziałek, 03 Października 2005, 20:14\nAps to moze sie nawet kiedys widzialysmy\njak bedziesz znowu w Rozrywce to daj znac\na co do nowej płyty, to bardzo intryguje mnie kwestia hip hopowca Janusza Radka\nWysłano: Wtorek, 04 Października 2005, 15:42\nok - jakby co, odezwę się.\na co do tego hip hopu - co masz na myśli mówiąć JR hip hopowcem?\nczytałam, że nowa płyta bedzie bardzo zaskakująca tak jak i recital, podczas którego mozna było uslyszeć bardzo różnorodne piosenki - poprzez blues, rock no i wspomniany hip hop\ntak wiec warto czekać na nową płyte bo pewnie bedzie bardzo ciekawie\nTo Aps zapraszam do Chorzowa\nWysłano: Piątek, 07 Października 2005, 23:14\nmuszę teraz pilnować dat koncertów nowych - moze trafi sie ze bedzie gral nowy material gdzies w moim zasiegu\na i dzieki za zaproszenie\nWysłano: Sobota, 08 Października 2005, 13:57\nAps 25 października o 19:30 w Rotundzie w krakowie wystapi Janusz Radek ze swoim najnowszym recitalem "Dom za miastem", bilety w cenie 15 zł studenci, 25 pozostali. http://www.rotunda.pl/\nWysłano: Czwartek, 03 Listopada 2005, 18:36\nmoja koleżanka na tym była - wygrali bilety z chlopakiem. ja niestety nie poszlam. ale mowiła mi, że koncert był rewelacyjny. podobno w jedym kawałki JR udaje Sistars - hihi - chcialabym to zobaczyc\nmam nadzieje ze juz wkrotce bede miec okazje\nWysłano: Niedziela, 27 Listopada 2005, 23:43\nUslyszalem przypadkowo Mamone Grzegorza Ciechowskiego w wykonaniu Janusza Radka super glos ma gosciu!!Ma kos moze jakis link gdzie bedzie mozna posluchac jego wykonan np. krolwe nocy albo niebo zlote ci otworze Z gory wielkie dzieki\nWysłano: Niedziela, 08 Stycznia 2006, 21:59\n15 lutego recital "Dom Za Miastem" w Teatrze Rozrywki\nOprócz tego kilka JCHSS i koncert Dżemu .... no i skąd tu brać pieniądze na to wszystko....\nWysłano: Czwartek, 02 Lutego 2006, 18:41\nja właśnie będę na tym koncercie 15 lutego już nie mogę się doczekać!!!!\nWysłano: Wtorek, 14 Lutego 2006, 19:24\nKto się wybiera jutro do Teatru Rozrywki?\nWysłano: Wtorek, 14 Lutego 2006, 22:44


Przesyłam link do ciekawej oferty: http://www.monland.pl/mieszkanie-wynajem-445m2-2200pln-ursynow-warszawa-mazowieckie,316/6471/OMW\nPrzytulne i zadbane 2-pokojowe mieszkanie na Imielinie. Świetna lokalizacja - dwa kroki do stacji metra Stokłosy i Imielin, przystanków autobusowych, CH KEN Center, Multikina, Urzędu Dzielnicy Ursynów, SGGW oraz licznych sklepów, siłowni czy restauracji.\nTeren osiedla dobrze utrzymany, bogaty w zieleń. Wysoki budynek z ładną klatką schodową, wyposażony w windy.\nLokal składa się z pokoju dziennego, sypialni, osobnej kuchni otwartej na przedpokój oraz łazienki z wanną. W pełni umeblowany i wyposażony w sprzęt TV i AGD: pralkę, lodówkę, kuchenkę gazową, piekarnik, mikrofalówkę i ekspres do kawy. Na podłogach bardzo ładny parkiet i terakota. Korzystna południowo-zachodnia ekspozycja zapewnia odpowiednie nasłonecznienie. Ponadto do dyspozycji spory balkon, piwnica i schowek na piętrze współdzielony z sąsiadami.\nPodana cena najmu zawiera tzw. czynsz administracyjny wraz z zaliczkami na wodę i ogrzewanie oraz opłatami za gaz i wywóz śmieci. Dodatkowo płatny prąd wg bieżącego zużycia. Przy podpisaniu umowy najmu wymagana jest wpłata kaucji zabezpieczającej w wys. 2.200 zł. Minimalny okres najmu: 12 m-cy. Wolne od zaraz.


Pracownicy Z Ukrainy Opole. Rekrutacja pracowników Z Ukrainy Opole.\nPracownicy z Ukrainy Opole. Rekrutacja pracowników z Ukrainy.\nPracownicy z Ukrainy Opole.\nPracownicy z Ukrainy Opole, Opole pracownicy z Ukrainy, rekrutacja pracowników z Ukrainy Opole, pracownicy z Rosji Opole, pracownicy z Białorusi Opole, pracownicy z Moldawii Opole, pracownicy z Polski Opole, rekrutacja pracowników z Wchody Opole.\nAgencja Rekrutacji EWG - Jesteśmy licencjonowaną firma rekrutacyjna, która rekrutuje Pracownicy z Ukrainy Opole, i oparte są na Ukrainie, Rosji, Białorusi i Polski. Wspieramy naszych Klientów w pozyskiwaniu i doborze najlepszych specjalistów na rynku polskim i rynkach zagranicznych - Pracownicy z Ukrainy Opole. EWG Biuro Rekrutacyjne Proponuje Państwu: kompleksową i profesjonalną obsługę z zakresu rekrutacji i selekcji pracowników, preselekcji oraz analizy kandydatóв z Ukrainy, Rosji, Białorusi, Polski. Wyróżnia nas indywidualne podejście, szybkość i wysoka skuteczność.\nFirma Rekrutacyjna EWG, ma doświadczeni w przeprowadzaniu wymagających rekrutacji Pracownicy z Ukrainy Opole i projektów outsourcingowych.\nRekrutacja pracowników z Ukrainy Opole.\nAgencja rekrutacyjna EWG, jest jednym z liderów w branży rekrutacji Pracownicy z Ukrainy Opole i doradztwa personalnego na rynku międzynarodowy. Agencja rekrutacyjna w Warszawie - EWG, staje się też coraz bardziej znana, jako pracodawca, zatrudniający ludzi do pracy w Polsce i EU - jest głównie Pracownicy z Ukrainy Opole. Z upływem czasu firma EWG rozwinęła swoją działalność i z biura prowadzącego jedynie nabór i selekcje personelu, stała się organizacją świadczącą wszechstronne usługi - Pracownicy z Ukrainy Opole. EWG Agencja rekrutacyjna w Warszawie - jest organizacją, znaną w Polsce jak i w Ukrainie, Rosji, Białorusi. Podstawą naszego sukcesu są odpowiednio dobrani i wykwalifikowani pracownicy.\nPragniemy podkreślić, że firma rekrutacyjna - EWG jako firma podejmująca się wykonywania prac na zlecenie swoich Klientów dysponuje niezbędną wiedzą, zapleczem technologicznym, technicznym i finansowym, pozwalającym na sprostanie wszelkim wymaganiom Klientów - rekrutacja Pracownicy z Ukrainy Opole oraz, co nie mniej ważne, posiada szerokie doświadczenie, dzięki któremu potrafi zaproponować najlepsze z punktu widzenia Klienta rozwiązania.\n... Agencja Rekrutacji EWG - Jesteśmy licencjonowaną firma rekrutacyjna, która rekruci Pracownicy z Ukrainy Opole, i oparte są na Ukrainie, Rosji, Białorusi i Polski. Wspieramy naszych Klientów w pozyskiwaniu i doborze najlepszych specjalistów na rynku polskim i rynkach zagranicznych - Pracownicy z Ukrainy Opole. EWG Biuro Rekrutacyjne Proponuje Państwu: kompleksową i profesjonalną obsługę z zakresu rekrutacji i selekcji pracowników, preselekcji oraz analizy kandydatóв z Ukrainy, Rosji, Białorusi, Polski. Wyróżnia nas indywidualne podejście, szybkość i wysoka skuteczność. Firma Rekrutacyjna EWG, ma doświadczeni w przeprowadzaniu wymagających rekrutacji Pracownicy z Ukrainy Opole i projektów outsourcingowych. Mamy Rekrutujemy pracowników z Ukrainy bez pośredników. Agencja rekrutacyjna EWG, jest jednym z liderów w branży rekrutacji Pracownicy z Ukrainy Opole i doradztwa personalnego na rynku międzynarodowy. Agencja rekrutacyjna w Ukrainie - EWG, staje się też coraz bardziej znana, jako pracodawca, zatrudniający ludzi do pracy w Polsce i EU - jest głównie Pracownicy z Ukrainy Opole. Z upływem czasu firma EWG rozwinęła swoją działalność i z biura prowadzącego jedynie nabór i selekcje personelu, stała się organizacją świadczącą wszechstronne usługi - Pracownicy z Ukrainy Opole. EWG Agencja rekrutacyjna w Ukrainie - jest organizacją, znaną w Polsce jak i w Ukrainie, Rosji, Białorusi. Podstawą naszego sukcesu są odpowiednio dobrani i wykwalifikowani pracownicy. Pragniemy podkreślić, że Agencja rekrutacyjna w Ukrainie - EWG jako firma podejmująca się wykonywania prac na zlecenie swoich Klientów dysponuje niezbędną wiedzą, zapleczem technologicznym, technicznym i finansowym, pozwalającym na sprostanie wszelkim wymaganiom Klientów oraz, co nie mniej ważne, posiada szerokie doświadczenie, dzięki któremu potrafi zaproponować najlepsze z puktu widzenia Klienta rozwiązania....\n2012 © Pracownicy z Ukrainy Opole. Rekrutacja pracowników z Ukrainy Opole.


Ferrero: Stop pracy dzieci!\n100 048 z 125 000 podpisów\nNasze śledztwo wykazało, że Nutella, Kinder Bueno i Ferrero-Rocher prawdopodobnie powstają z orzechów zbieranych przez dzieci, wyzyskiwane w tureckim rolnictwie. Domagamy się , aby Ferrero płaciło godziwą cenę za orzechy, zagwarantowało pracownikom godną płacę i natychmiast wyeliminowało pracę dzieci!\nNasze śledztwo, którego wyniki opublikował "The Guardian", ujawniło, że produkty Ferrero powstają z orzechów prawdopodobnie zbieranych przez dzieci w Turcji . Lista produktów jest długa: Nutella, Kinder Bueno, Ferrero-Rocher – słodycze, które często kupujemy dzieciom na święta, prawdopodobnie powstały z orzechów zbieranych w pocie czoła przez ich rówieśników.\nLatem tego roku nasi partnerzy z tureckiej organizacji Centrum Praw Dzieci zarejestrowali na wideo dowody, że na plantacjach orzechów w Turcji pracują dzieci. Niektóre z nich mają tylko 11 lat . Dzieci pracują tam długie godziny za bardzo niskie wynagrodzenie, często w niebezpiecznych warunkach. Wiele z nich zmusza się do porzucenia szkoły. Robotnicy zarabiają przy zbiorze orzechów tak mało, że często zabierają własne dzieci do pracy na plantacji. Bez tych dodatkowych zarobków nie stać by ich było na dach nad głową i na pokrycie kosztów dotarcia na plantacje .\nWłoska firma cukiernicza Ferrero, jeden z największych na świecie producentów czekolady, znany szczególnie z marki Nutella i Ferrero-Rocher, jest także największym nabywcą orzechów laskowych w Turcji, skąd pochodzi 70% światowej produkcji tych orzechów . Dzięki śledztwu prowadzonemu wspólnie z dziennikarzami Guardiana mogliśmy udowodnić, że orzechy laskowe w produktach Ferrero są zapewne zbierane przez dzieci.\nDwóch tureckich rolników uprawiających orzechy laskowe potwierdziło na wideo, że muszą zatrudniać do pracy dzieci, ponieważ inaczej dorośli robotnicy nie pracowaliby przy zbiorach. Ci sami rolnicy powiedzieli, że orzechy laskowe z ich plantacji trafiają do firmy Ferrero. Jeden z nich powiedział: „Ferrero kupuje 99 procent orzechów laskowych pochodzących z tej okolicy”. Dodał, że "z tego co widzi, wszyscy wykorzystują pracę dzieci”. We współpracy z Guardianem prześledziliśmy drogę orzechów zebranych na jednej z plantacji zatrudniającej dzieci do kupca, który je nabył. Kupiec potwierdził Guardianowi na piśmie, że sprzedaje orzechy firmie Ferrero.\nTymczasem koncern Ferrero nie wskazał ani jednej plantacji, z której kupuje orzechy – chociaż twierdzi, że do 2020 roku będzie w stanie kontrolować pochodzenie każdego orzecha, który nabywa  Jak dotąd firma kontroluje pochodzenie jedynie 39% orzechów .\nFerrero twierdzi, że nie toleruje wykorzystywania pracy dzieci ani żadnej formy niewolnictwa, co ma potwierdzać jej Kodeks postępowania w biznesie. Przedstawiciele firmy mówią: „Zdecydowanie zapobiegamy pracy dzieci i eliminujemy ją w całym naszym łańcuchu dostaw. Robimy to z przekonaniem, że każde dziecko powinno być chronione wszelkimi dostępnymi środkami przed każdą formą wyzysku”. Ponadto firma prowadzi projekt, który ma chronić dzieci przed szczególnie rażącymi formami pracy, wyzysku i przemocy .\nJednak praca dzieci jest nadal powszechna w dzisiejszej Turcji. Rolnicy i kupcy uważają, że inicjatywy koncernu Ferrero są nieskuteczne w zwalczaniu pracy dzieci, ponieważ nie docierają do tych dzieci, które każdego roku są wykorzystywane na plantacjach.\nŹródłem całego problemu są niskie ceny skupu orzechów, jakie oferuje Ferrero. Rolnicy i pośrednicy wyszukujący robotników sezonowych mówili nam, że nie musieliby wynajmować do pracy dzieci, gdyby koncern Ferrero płacił za orzechy nieco więcej. Czas więc, by firma Ferrero zaczęła wywiązywać się z własnych zobowiązań. Kupcy, którzy udzielili wywiadów, sądzą, że firma – jeśli tylko chce – w każdej chwili może zlikwidować wszelkie formy pracy dzieci w całym swoim łańcuchu dostaw. Wystarczy, że zapłaci za orzechy godziwą cenę.\nPowiedz koncernowi Ferrero, by płacił godziwą cenę za orzechy, zagwarantował pracownikom godną płacę i przestał wykorzystywać pracę dzieci! W 2020 roku zorganizujemy wielką akcję, podczas której dostarczymy petycję z podpisami przedstawicielom firmy Ferrero. Słodycze tej marki mają być dla dzieci przyjemnością, a nie pańszczyzną.\nCentrum na rzecz Praw Dzieci jest cześcią organizacji Fikir ve Sanat Atölyesi (FİSA) – The Workshop of Cultural Ideas and Art, działającej w Ankarze i prowadzącej to centrum\nWięcej informacji: https://www.nytimes.com/2019/04/29/business/syrian-refugees-turkey-hazelnut-farms.html\nDziecko jest najważniejsze !\nJest to dla mnie ważne, ponieważ dzieci są tylko (albo aż) dziećmi i powinny mieć prawo do dzieciństwa. Prawdziwego dzieciństwa, nie do pracy na plantacjach. Sugeruję wszystkim, którzy to czytają, zaprzestanie kupowania produktów firm wykorzystujących pracę dzieci. Ja już to zrobiłam.\nstop wyzyskowi dzieci przez Ferrero!\nTraktujmy innych, tak jakbyśmy sami chcieli być traktowani.\nMam córkę. Dzieci potrzebują opieki ,a nie pracy. Muszą się bawić,aby sie rozwijać i być szcześliwe...nie pracować....dzieci to przyszłość naszej cywilizacji...\nNa walentynki chcemy sprawiedliwości dla dzieci – a nie robionych przez dzieci czekoladek!\nGdy o naszym śledztwie napisały gazety całego świata, w tym „The Guardian”, „L'Express” i „Corriere della Sera”, a niemal 90 tysięcy osób, także z Polski, podpisało petycję, firma Ferrero zgodziła się spotkać z nami w nadchodzących tygodniach.\nProsiliśmy o spotkanie w Turcji, tak by mogli wziąć w nim udział lokalni farmerzy i robotnicy rolni. Firma nie chciała się na to zgodzić. Zamiast tego zaproponowała spotkanie tylko z personelem WeMove, gdzieś w Europie.\nPotrzebujemy Twojej pomocy, by na tym spotkaniu firma Ferrero potraktowała nas i naszą petycję poważnie. W walentynki, gdy mnóstwo osób będzie kupować czekoladki, pokażmy zarządowi Ferrero, że są nas tysiące i nie pozwolimy zlekceważyć naszych żądań.\nTo proste. Jeśli każdy i każda z nas wklei na stronie Ferrero Rocher na Facebooku to zdjęcie z listą naszych żądań, zmusimy koncern, by nas wysłuchał, a kiedy się spotkamy, udzielił konkretnej odpowiedzi.\n1. Skopiuj poniższe zdjęcie\n2. Kliknij jeden z przycisków po prawej stronie, aby przejść do ostatnich wpisów firmy Ferrero Rocher na Facebooku\n3. Wklej zdjęcie jako komentarz\n4. Jeśli chcesz, możesz dodać coś od siebie, na przykład „wiadomość dla firmy Ferrero”, „przesyłka od WeMove" lub cokolwiek innego, co chcesz powiedzieć firmie\nSkomentuj post Ferrero Rocher\nDorzucisz się, żebyśmy mogli kontynuować działania na rzecz wyeliminania pracy dzieci przez Ferrero?\nPODPISZ! Nasze śledztwo, opublikowane w Guardianie wykazało, że orzechy w produktach Ferrero są prawdopodobnie zbierane przez dzieci. Niech Ferrero skończy z pracą dzieci u swoich kontrahentów. #Nutella #Kinder #FerreroRocher #Ferrero\nWierzymy, że społeczeństwo obywatelskie może zmieniać świat na lepsze. Potrzebujemy jak najwięcej głosów obywateli i obywatelek z całej Europy, żeby wywrzeć nacisk na koncern Ferrero i mieć pewność, że wyeliminuje pracę dzieci z całego łańcucha dostaw.\nDzieci dla dzieci?\nCześć, właśnie podpisałem/-am petycję do firmy Ferrero z apelem o godziwą zapłatę za orzechy sprowadzane z Turcji, zagwarantowanie pracownikom godnej płacy i natychmiastowe wyeliminowanie pracy dzieci z całego łańcucha dostaw. Śledztwo, którego wyniki opublikował Guardian, ujawniło, że orzechy kupowane w Turcji przez koncern Ferrero są prawdopodobnie zbierane przez dzieci. Lista produktów, do których te orzechy trafiają, jest długa: Nutella, Kinder niespodzianki, Kinder Bueno, Ferrero-Rocher – słodycze, które kupujemy na Boże Narodzenie i na walentynki, prawdopodobnie powstały z orzechów zbieranych w pocie czoła przez dzieci. Latem tego roku aktywiści z tureckiej organizacji zajmującej się prawami dzieci zarejestrowali na wideo dowody, że na plantacjach orzechów w Turcji pracują dzieci. Niektóre z nich mają tylko 11 lat. Włoska firma cukiernicza Ferrero, największy na świecie producent czekolady, jest także największym nabywcą orzechów laskowych w Turcji, skąd pochodzi 70% światowej produkcji tych orzechów. Najprawdopodobniej orzechy laskowe zbierane przez dzieci trafiają do produktów firmy Ferrero. Pomożesz i podpiszesz petycję już teraz? https://act.wemove.eu/campaigns/praca-dzieci-ferrero\nDziękujemy za podpisanie petycji do Ferrero. Już czas, żeby firma zapewniła wyeliminowanie pracy dzieci z całego łańcucha dostaw.


Uzdrawiająca moc radości | World Challenge\nUzdrawiająca moc radości\n16 rozdział Księgi Izajasza dokładnie opisuje to, co dzieje się z narodem, na który spada Boży sąd. Izajasz prorokuje tutaj o Moabie, wrogu Izraela: "Słyszeliśmy o pysze Moabu, że jest bardzo pyszny, o jego wyniosłości, o jego dumie i złości, i że bezpodstawna jest jego chełpliwość" [Iz. 16:6].\nNaród Moabski stanowi w Biblii pewien symbol, reprezentujący ludzi polegających na sobie, którzy odwrócili się od Boga i narazili się na Jego sąd. W takich przypadkach sąd ten jest nieuchronny, a Izajasz nie prorokuje tutaj wyłącznie o narodach biblijnych, lecz o wszystkich nacjach na przestrzeni historii, aż do nam współczesnych. Prorok ostrzegał: "Każdy dumny naród padnie ofiarą Bożego gniewu."\nMoab był raz po raz napominany w związku ze swoim grzechem i ostrzegany przed sądem, lecz odrzucił wszelkie pouczenia od Boga, który pragnął okazać temu narodowi miłosierdzie. Naród ten nie chciał mieć nic wspólnego z Jahwe. Zamiast się upamiętać, Moabici zaczęli prześladować Jego naród wybrany. W rezultacie spadł na nich surowy sąd - słońce wysuszyło ich pola i zniszczyło winnice. Zniszczenia były tak ogromne, że łzy proroka były jedynym płynem w całej ziemi [zob. 16:9].\nW Księdze Izajasza znajdujemy opis wielu podobnych sądów. Za każdym razem przewija się tam fraza: "I znikła radość i wesele z pól urodzajnych" [16:10]. Mówiąc prościej, kiedyś był dobrobyt, pełnia i obfitość. Lecz nagle, w oka mgnieniu, wszystkie te błogosławieństwa znikły.\nW czasach biblijnych okres żniw zawsze był okazją do świętowania, lecz po tym, jak na Moab spadł Boży sąd, nie było już słychać radosnych okrzyków "idą żniwa!" rozbrzmiewających na ulicach. Bóg obwieścił: "W winnicach już nie słychać głosu pieśni i radosnych okrzyków, wina w tłoczniach już nie tłoczy tłoczący, zamilkły radosne okrzyki" [16:10].\nJakikolwiek ślad radości w Moabie należał już do przeszłości. Zamiast tego nad ludem zawisła chmura smutku i rozpaczy. Podobny opis sytuacji w Moabie znajdujemy w Księdze Jeremiasza 48. Prorok ogłasza, że wszelka radość znikła z powodu sądu Bożego nad Moabem. Na tym terenie zalegała pełna trwogi cisza.\nChciałbym, żebyście się przyjrzeli współczesnej Ameryce. Co widzicie i słyszycie? Ja osobiście jeszcze nigdy nie byłem świadkiem takiego przerażenia, jaki panuje dzisiaj w naszym kraju. Nie jest ono wyłącznie rezultatem ataków z 11 września. Nie, mój prorocki zmysł podpowiada mi, że w powietrzu wisi strach spowodowany Bożym sądem. Nasz dumny, hardy naród stał się ofiarą gniewu Najwyższego, a radość i wesele znikły.\nTen strach nie szerzy się wyłącznie w Ameryce. Jest obecny na całym świecie. Na przykład, po atakach terrorystycznych w Izraelu niektórzy ludzie boją się w ogóle wychodzić z domu, prowadzić samochód, jadać w restauracjach czy przebywać w dużych grupach. Dzieci nie bawią się na podwórkach, a dorośli mają kłopoty z zaśnięciem. Radość i wesele dosłownie znikły z ulic Izraela.\nW Indiach i Pakistanie zapanował lęk przed masową destrukcją - obydwa wrogie państwa dysponują bronią nuklearną, a napięcie na granicy między nimi ciągle rośnie. Nawet we własnych granicach ludzie nie zaznają pokoju, podejrzliwie patrząc jeden na drugiego. Czujni, lękliwi, pozbawieni jakiejkolwiek radości.\nW Argentynie załamuje się kurs walutowy. Banki są pozamykane, a ludzie ustawiają się w długich kolejkach, by odzyskać własne, ulokowane tam pieniądze. Wiadomości telewizyjne pokazują oszalałe tłumy, wybijające kamieniami witryny sklepów. Kobiety, niegdyś tańczące na ulicach, teraz organizują uliczne marsze tłukąc łyżkami w puste garnki i rozpaczliwie próbując zwrócić uwagę władz na swoją nędzę. Radość i wesele znikły również spośród tego narodu.\nJaponia znajduje się na skraju chaosu - ten niegdyś dumny naród popada coraz głębiej w grzech, by zagłuszyć własny strach. Kwitnie pornografia, alkoholizm i narkomania stają się coraz powszechniejsze. Ludzie próbują znieczulić się na te okoliczności, lecz gdy zabawa się kończy, wszyscy wracają do tego samego, codziennego lęku. Ich radość już od dawna jest tylko wspomnieniem.\nRosja przypomina zranionego niedźwiedzia liżącego otwarte rany. Alkohol zniewolił ogromne rzesze mężczyzn, którzy coraz częściej tracą pracę. Można ich spotkać w miejskich parkach, gdzie przesiadują samotnie nad butelkami wódki, straceni dla normalnego życia. W ciągu dziesięciu lat średnia długość życia rosyjskich mężczyzn spadła z ponad sześćdziesięciu do pięćdziesięciu czterech lat. Również i tam radości już nie ma.\nW Chinach, najbardziej zaludnionym kraju świata, populacja mężczyzn jest sześciokrotnie wyższa od liczby kobiet. Jest to rezultat decyzji rządu o ograniczeniu wzrostu zaludnienia poprzez przymusowe aborcje noworodków płci żeńskiej. Miliony młodych Chińczyków już wiedzą, że nigdy się nie ożenią i nie założą rodzin. Ich rozpacz powoli przeradza się w złość. W poszukiwaniu lepszych warunków bytowych całe rzesze ludzi przenoszą się ze wsi do miast, gdzie nie mogą znaleźć pracy. W kraju panuje poczucie beznadziei, a o radości nie warto nawet wspominać.\nKiedy bliźniacze wieże WTC w Nowym Jorku zostały zburzone, podniosły się głosy mówiące: "To wydarzenie zmieni nasz naród na zawsze. Już nigdy nie wrócimy do normalności". Jakże prawdziwa diagnoza! Niewinność, radość i wesele, które dla wielu Amerykanów były codziennością, teraz wyparowały na zawsze. I nie powrócą już nigdy.\nTakie nastroje nie są jednak wyłącznie rezultatem wydarzeń z 11 września. Pożary strawiły miliony drzew na ogromnych obszarach. Jedna trzecia powierzchni naszego kraju została nawiedzona największą suszą w historii, a w wielu stanach pojawiła się szarańcza niosąc ze sobą straszliwe zniszczenia. Powodzie zalały Teksas, paraliżując życie w Houston i San Antonio i powodując straty idące w miliony dolarów.\nW ciągu ostatnich dwóch lat wstrząsy na Wall Street doprowadziły do bankructwa około tysiąca firm. Nawet tak potężna korporacja jak America Online z trudem walczy o przetrwanie. A teraz jeszcze słyszymy szokujące wieści o pladze chciwości w zarządach największych amerykańskich firm, które sprzeniewierzają miliardy dolarów doprowadzając do upadłości najsilniejsze korporacje.\nOto, co widzę na amerykańskim horyzoncie: spustoszenie i smutek. Radość i wesele znikły spośród nas tak jak to było w Moabie, o którym prorokował Izajasz. Dlaczego? Ponieważ Ameryka jest sądzona przez Boga za jej obrzydliwą pychę. I podobnie jak w Moabie, widzimy wszędzie dookoła skutki Bożego gniewu.\nBiblia mówi, że w czasach ostatecznych ludzkie serca będą omdlewać ze strachu.\nJezus powiedział, że ludzie będą dostawać ataków serca widząc to, co nadejdzie w czasach ostatecznych. Podczas tego sądu wszelka radość i wesele znikną spomiędzy bezbożnych, lecz w tym samym czasie lud Boży otrzyma ducha radości i wesela. "I wrócą odkupieni przez Pana, a pójdą na Syjon z radosnym śpiewem. Wieczna radość owionie ich głowę, dostąpią wesela i radości, a troska i wzdychanie znikną" [Iz. 35:10].\nJezus Chrystus jest jedynym źródłem wszelkiej radości i wesela. Psalmista mówi o Nim: "Pomazał cię Bóg (...) olejkiem wesela jak żadnego towarzysza twego" [Ps. 45:7]. Olej symbolizuje tutaj Ducha Świętego. Psalmista mówi tutaj: "Jedynie ci, którzy pragną być blisko Jezusa, zostaną uraczeni radością Jego Ducha".\nWe fragmencie cytowanym powyżej Izajasz mówi, że w nadchodzących trudnych czasach powstanie Boża resztka, polegająca na Duchu Chrystusowym, żyjąca Nim, trzymająca się Go za wszelką cenę. W tych trudnych dniach sądu Duch radości i wesela pochodzący od Chrystusa zostanie im udzielony i żadne okoliczności, warunki czy ludzie nie będą w stanie zabrać czy wykraść im Jego radości.\nJednakże odstępczy Kościół otrzyma co innego. Prorok Joel mówi, że lud Boży "spustoszony przez grzech" zostanie pozbawiony radości i wesela: "Czyż nie została zniszczona na naszych oczach żywność, a z domu naszego Boga radość i wesele?" [Joel 1:16]. Mówiąc prościej, martwa religia nie daje radości.\nProszę, nie bierzcie tego, co powiem, za krytykę Kościoła Katolickiego. Prawdą jest, że po ostatnich skandalach związanych z molestowaniem seksualnym nieletnich przez księży wiele katolickich kościołów zamieniło się w kostnice - tysiące ludzi odeszły od katolicyzmu albo z powodu doznanego zawodu, albo ze strachu o swoje dzieci. Nie sposób dzisiaj znaleźć choćby kropli "olejku wesela" w tych parafiach.\nTen sam duch martwoty wypełnia wiele kościołów protestanckich. Młodzi ludzie zapisują się do wiodących szkół biblijnych, gdzie zostają odarci z prostej, żywej wiary. Są nauczani, że nie powinni już wierzyć w niebo i piekło, zmartwychwstanie, czy Narodzenie z Dziewicy. Nic dziwnego, że absolwenci takich szkół wnoszą śmierć do kościołów, którym później usługują. Nie może być radości ani wesela tam, gdzie nie ma Chrystusa - wszak to On jest jedynym ich źródłem\nNie może być radości ani wesela w zdeprawowanym społeczeństwie, pomiędzy bezbożnikam, ani w martwych, nominalnych kościołach. Lecz Izajasz mówi o nadziei dla sprawiedliwych:\n"Słuchajcie mnie wy, którzy znacie sprawiedliwość, ty, ludu, w którego sercu jest zakon!" [Iz. 51:7]. Bóg mówi do wszystkich, którzy Go znają i są Mu posłuszni, udzielając im pełnego miłości napomnienia:\n"Ja, ja jestem tym, który was pociesza. Kim jesteś ty, że się boisz człowieka śmiertelnego, syna człowieczego, który ginie jak trawa? A zapomniałeś Pana, swojego stworzyciela, który rozciągnął niebiosa i założył ziemię? Ustawicznie, dzień po dniu, drżysz przed zawziętością gnębiciela, ilekroć zamierza niszczyć. A gdzie się podziała zawziętość gnębiciela? [51:12-13].\nPan mówi: "Dlaczego zapomniałeś, kim jestem? Czyż nie jestem tym samym Wszechmocnym Bogiem, który powalił twoich wrogów z Egiptu? Poraziłem ten wielki naród moim wielkim sądem i wyzwoliłem cię pośród potężnych cudów. Rozdzieliłem Morze Czerwone, abyś mógł przejść bezpiecznie. Przeprowadziłem cię przez to wszystko.\n"Wiem, że przed tobą trudne czasy, lecz przecież nadal jestem twoim potężnym odkupicielem. Stworzyłem cię i wciąż mogę cię ochronić. Rozciągnąłem niebiosa i położyłem fundamenty ziemi. Wiesz o tym. A jednak mimo to, szybko zapominasz o mocy, jakiej używałem ze względu na ciebie. Gdzież jest wróg, który zamierza cię skrzywdzić? Nikt cię nie zrani, bo Ja trzymam cię w swojej dłoni."\nMy, którzy znamy sprawiedliwość Chrystusową, nie powinniśmy żyć tak jak ci, którzy nie mają nadziei.\nZostaliśmy pobłogosławieni zarówno miłością, jak i bojaźnią Bożą. A Jego wolą dla naszego życia pośród najtrudniejszych czasów jest udzielenie nam radości i wesela. Nawet, jeśli widzimy sąd wylewający się wokół, powinniśmy się cieszyć i radować - nie dlatego, że sąd nadszedł, lecz pomimo niego.\nIzajasz 51:11 [Biblia Tysiąclecia] rozpoczyna się od słów: "Odkupieni więc przez Pana". Oznacza to, że prorok odnosi się do poprzednich wersetów, jakby mówił: "W świetle tego, co powiedziano do tej pory". A co Bóg mówił do tej pory? Przypominał swemu ludowi: "[Ja] osuszyłem morze, wody wielkiej toni, uczyniłem drogę poprzez głębiny morskie, aby przeszli odkupieni" [por. Iz. 51:10]. Powiada więc: "Ja wciąż jestem Panem, Odwiecznym czyniącym cuda, a moje mocne ramię nadal może was ocalić".\nCo zatem Bóg chce nam powiedzieć w świetle tej prawdy? Wszystko to mieści się w jednym wersecie:\n"Odkupieni więc przez Pana powrócą i przybędą na Syjon". Innymi słowy: "Chcę mieć lud, który powróci do mnie z wiarą i zaufaniem. Odwrócą oczy od okoliczności i nieszczęść, które ich otaczają. A potem na ich usta powróci pieśń radości".\n"Ze szczęściem wiecznym na twarzach". Radość ludu Bożego nie będzie się ograniczać jedynie do niedzielnego poranka, czy jednego tygodnia albo miesiąca. Będzie trwać cały rok, nawet w najtrudniejszych warunkach, aż do samego końca.\n"Ustąpi smutek i wzdychanie". Nie oznacza to, że wszelkie cierpienie się skończy. Po prostu, nasza ufność do Pana postawi nas ponad wszelkim bólem i pozwoli przejść każdą próbę. Nic nie będzie w stanie ograbić nas z radości, jaką mamy w Chrystusie.\n"Osiągną radość i szczęście". Bóg spojrzał na ziemię ze swej wiecznej perspektywy i rzekł: "Będę miał na własność lud, który doświadczy radości i będzie ją miał na stałe".\nCi, którzy będą posiadali Jego radość staną się jednym z największych świadectw Bożej mocy na ziemi. Pomyślcie, co to będzie oznaczać w obliczu najtrudniejszych chwil, które nadejdą. Podczas, gdy ludzkie serca będą omdlewać, a całe społeczeństwa znieczulą się na ból związany z okolicznościami, pokorni staną w wierze pośród zawieruchy. Wszyscy oni będą obfitować w ponadnaturalną radość i wesele.\nNie łudźcie się: chrześcijanie będą przeżywać to samo, co wszyscy inni podczas wylania sądu Bożego. Będą tracić pracę, odczuwać ból fizyczny, przeżywać problemy rodzinne. Lecz w tym wszystkim otrzymają ducha pokoju, który będzie rozpoznawalny w świecie. Inni będą na nich patrzeć i mówić: "Oni muszą naprawdę znać Boga. Jakże inaczej mogliby być tacy spokojni?"\nZnam dwoje takich wspaniałych świadków Pana Jezusa - są małżeństwem i należą do kościoła Times Square. Siedem lat temu podeszli do mnie prosząc o modlitwę, ponieważ spodziewali się dziecka. Lekarz powiedział im, że urodzi się nienormalne. Lecz dzięki Bogu mały Brian przyszedł na świat w doskonałej formie.\nTeraz, siedem lat później, rozwinął się w jego kręgosłupie nowotwór. Ostatnio choroba posunęła się do tego stopnia, że chłopczyk został kaleką. Gdy jego rodzice opowiedzieli mi o tym, moje serce zostało złamane. Lecz pomimo całego bólu, jaki przeżywają jego rodzice, w ich domu panuje pokój. Nie buntują się przeciw Bogu, a zamiast tego odnaleźli w Nim radość. Wszystko, o co proszą, to modlitwa o Briana.\nTo wspaniałe małżeństwo stanowi jaskrawy kontrast w stosunku do otoczenia przepojonego lękiem. Mogą oboje zaświadczyć jak Dawid o uzdrawiającej mocy radości i wesela: "Panie, Boże mój, wołałem do ciebie i uzdrowiłeś mię (...) podniosłeś z otchłani duszę moją (...) zmieniłeś skargę moją w taniec, rozwiązałeś mój wór pokutny i przepasałeś mię radością, aby dusza moja śpiewała ci i nie zamilkła. Panie, Boże mój, będę cię wiecznie wysławiał" [Ps. 30:3-4,12-13].\nJakże marne świadectwo wydają dziś chrześcijanie. Potrafią mówić wyłącznie o swoich lękach: o tym, że mogą stracić pracę, że giełda może się załamać, że następny atak terrorystyczny jest nieunikniony. Nie mówię, że nie wolno nam się bać, lecz Jezus nakazuje nam złożyć wszystkie nasze troski na Niego, bo On ma o nas staranie. Większość współczesnych chrześcijan w ogóle tego nie czyni - są tak samo zrozpaczeni i drżący, jak reszta społeczeństwa.\nPodobnie jest w chrześcijańskich małżeństwach, gdzie często trudno się doszukać radości i wesela. Dzieci wracają ze szkoły i muszą patrzeć na kłótnie rodziców, a jeśli nawet dom nie jest przepełniony chaosem, to panuje w nim grobowe milczenie "cichych dni". Zamiast miłości jest egoizm, uraza i odosobnienie. Powiadam wam, że w takich domach rodzice pozwolili szatanowi, by wykradł im to, co powinno być siłą każdej rodziny. Pismo mówi, że radość w Panu jest naszą mocą. Lecz teraz wiele chrześcijańskich domów potrzebuje chrztu [zanurzenia] w radości i weselu.\nInni chrześcijanie są skuci łańcuchami strachu. Boją się o przyszłość, o zdrowie, a ich dzieci rosną coraz bardziej zalęknione przed wpływami świata. Jeśli ten opis pasuje do was, to przypomnijcie sobie słowa naszego Pana: "Kim jesteś, że się tak boisz? Czyż nie jestem twoim Wszechmocnym Bogiem? Czy nie okazywałem ci dotąd niezawodnej wierności? Nadal jesteś owcą w mojej owczarni. Obiecałem, że będę prostował twoje ścieżki. Dlaczego o mnie zapomniałeś?\nPosiadanie olejku radości i wesela będzie coraz ważniejsze dla ludu Bożego w nadchodzącym czasie.\nZło, jakie według moich przewidywań wyleje się na cały świat, będzie niewiarygodne. Jego natężenie sprawi, że nawet najbardziej zatwardziali ateiści popadną w panikę. A przecież Słowo Boże przepowiada to wszystko. Sam Jezus powiedział, że ludzie będą coraz gorsi, a cały świat ulegnie wstrząsom.\nPytam was, jakież to demoniczne szaleństwo zapanowało w Ameryce, że niewinne małe dziewczynki są porywane, gwałcone i zabijane? Nawet najbardziej zatwardziali przestępcy płaczą słysząc o takich tragediach. Cóż za piekło zstąpiło na nasz naród, że setki dzieci znikają z ulic w dużych miastach, a potem są sprzedawane jako niewolnicy do dziecięcych domów publicznych? Niedługo usłyszymy straszne wieści o obozach dla dzieci-niewolników, w których kręci się filmy pornograficzne z ich udziałem.\nNiedawno wybuchła panika na Wall Street, i przewiduję spadek na giełdzie do stanu poniżej 5000 punktów. Rynek nieruchomości zostanie zachwiany. Już teraz widzimy w Nowym Jorku skutki ekonomicznego chaosu, który produkuje kolejne rzesze bezdomnych.\nJak lud Boży powinien reagować w takich czasach? Czy powinniśmy stwierdzić po prostu, że odmawiamy słuchania kolejnych złych wiadomości? Czy mamy pochować głowy w piasek, ignorując kolejne przejawy zła? Nie moglibyśmy tak postąpić, nawet gdybyśmy bardzo chcieli, bo jesteśmy codziennie bombardowani wieściami o kolejnych tragediach.\nCzy możemy zatem cieszyć się i radować, podczas gdy oszalały świat mknie prosto ku zagładzie? Prorok Izajasz daje odpowiedź na to pytanie. Po pierwsze, opisuje czasy oglądane w proroczej wizji: "Rabusie rabują, drapieżnie rabują rabusie! Groza i przepaść, i pułapka na ciebie, mieszkańcu ziemi! (...) W bryły rozleci się ziemia (...) wkoło zatacza się ziemia jak pijany (...) zaciążyło na niej przestępstwo" [Iz. 24:16-17,19-20].\nTo brzmi dokładnie tak, jak obecna sytuacja na świecie. Liderzy biznesu rabowali drapieżnie i teraz są zamykani w więzieniach. Nasz kraj przeżywa jedną katastrofę za drugą, a ludność jest zdjęta strachem o jutro. Uważam, że Izajasz widział nasze czasy.\nJednak choć Izajasz widział ziemię rozpadającą się w wyniku sądu Bożego, zobaczył oprócz tego coś, co swą wspaniałością przyćmiło całą wcześniej oglądaną grozę. Prorok pisze: "Panie! Tyś moim Bogiem! Będę cię wysławiał i wielbił twoje imię, gdyż dokonałeś cudów; twoje odwieczne plany są niezłomną prawdą" [Iz. 25:1].\nProrok mówi: "Panie, Twoje cudowne prowadzenie nie zawiedzie Twojego ludu. Łaska i wierność są już w drodze do nas. Żaden człowiek nie oglądał jeszcze tego, co przygotowałeś".\nCo takiego Bóg zamierza uczynić? Po pierwsze, chce powalić wszystkich wrogów swego ludu: "Bo miasto obróciłeś w gruzy, warownię w rumowisko, twierdza zuchwalców nie jest już miastem, nigdy już nie będzie odbudowana. Dlatego czcić cię będzie lud potężny, miasto okrutnych narodów bać się ciebie będzie" [25:2-3].\nOto, co spowodowało radość Izajasza: Pośród wszelkiej przemocy i szalejących burz, katastrof w różnych krajach, wzrastającej nikczemności, ujrzał Boże ramię objawiające Jego moc: "Iżeś się stał mocą ubogiemu, mocą nędznikowi w udręczeniu jego: nadzieją od wichru, chłodnikiem od gorąca; bo duch mocarzów jako wicher bijący w ścianę" [25:4 przekł. ks. Wujka].\nCo rozumie Izajasz przez "wicher bijący w ścianę"? Ściana to Chrystus, nasz Obrońca i nasza ucieczka. Izajasz widział wicher bijący w tę ścianę, lecz nie naruszający jej. Istotnie, żadna burza nie jest w stanie jej naruszyć. Jezus króluje nad wszelką burzą, a Jego lud jest bezpieczny u Niego niczym w warownym grodzie.\nIzajasz zobaczył również ludzi, "słabych i ubogich", którzy popadli w niedolę. Mówi o tych, którzy stracili pracę, którzy zostali bez środków do życia, o bezdomnych, o głodnych. W tym czasie - mówi prorok - sam Chrystus będzie mocą i ucieczką dla swojego ludu. On zatroszczy się osobiście o wszelkie potrzeby swoich uczniów.\nIzajasz zobaczył górę, na której wyprawiono ucztę, i która była dostępna dla wszystkich.\n"Pan Zastępów wyprawi wszystkim ludom na tej górze ucztę z tłustych potraw, ucztę z wystałych win, z tłustych potraw ze szpikiem, ze starych dobrze wystałych win" [25:6].\nGóra, o której mówi Izajasz, jest górą modlitwy. W najtrudniejszych czasach lud Boży pójdzie na górę Pana w modlitwie i będą mieli z Nim społeczność. Będą uczestniczyć w "tłuszczu", a ich twarze się rozjaśnią. Tłuszcz jest tutaj symbolem oleju Ducha Świętego. Krótko mówiąc, ci ludzie zostaną napełnieni Duchem Pańskim.\nObraz ten sprawił, że Izajasz mógł się rozradować - oto w czasach totalnego chaosu i szalejącej przemocy lud Boży będzie trwał na kolanach przed Panem, ucztując za Jego stołem.\n"I zniszczy na tej górze zasłonę, rozpostartą nad wszystkimi ludami, i przykrycie, rozciągnięte nad wszystkimi narodami" [25:7]. Modlący się zostaną uwolnieni od wszelkich zasłon, które dotychczas ograniczały poznanie Chrystusa. Bóg otworzy ich oczy w ponadnaturalny sposób i nie będą już zwodzeni przez żadną fałszywą doktrynę lub nauczanie.\nChwała Bogu za wspaniałą wizję, którą dał Izajaszowi. Dzięki niej możemy zrozumieć tajemnicę posiadania ducha radości i wesela. Polega ona na modlitwie i cierpliwym oczekiwaniu na Pana. On nas uratuje, jeśli znajdziemy się w obrębie Jego murów.\nZapewnienie to uczyni z nas odważnych świadków Jego Słowa w środku każdej burzy. A kiedy burza nadejdzie, świat popatrzy na nas i pozna, że "oczekiwanie sprawiedliwych przynosi radość" [Przyp.Sal. 10:28].


12 XII 2021 – Odszedł do Pana ojciec Edward Konkol SVD, przyjaciel RRN\nW niedzielę 12 grudnia 2021 r. odszedł do domu Ojca serdeczny przyjaciel naszego Ruchu, ojciec Edward Konkol, werbista. Od wielu lat wspólnoty RRN z diecezji drohiczyńskiej, warszawsko-praskiej oraz rejonu zachodniego przeżywały rekolekcje wakacyjne korzystając z gościny w ośrodku im. św. Jana Pawła II w Jastarni prowadzonym przez Stowarzyszenie Droga, które założył ojciec Edward. W naszych sercach pozostaje do dziś wspomnienie jego żywej, pełnej entuzjazmu wiary, którą przekazywał płomiennym słowem. Byliśmy świadkami, że ta wiara nie osłabła w trudnym doświadczeniu choroby w ostatnim okresie jego życia – również wtedy, gdy krzyż, który dźwigał, stawał się coraz cięższy.\n12 grudnia to doroczne liturgiczne wspomnienie Matki Bożej z Guadalupe a w tym roku przypadała w tym dniu adwentowa niedziela radości (gaudete). Ufamy, że Maryja trzymała mocno ojca Edwarda w swoich ramionach, zwłaszcza w ostatnich chwilach jego życia i wprowadziła go do radości wiecznej.\nPamiętajmy w naszych modlitwach o ojcu Edwardzie i o naszych przyjaciołach ze Stowarzyszenia Droga, którym składamy szczere wyrazy współczucia.\nZachęcamy do wysłuchania archiwalnej homilii ojca Edwarda – jakże proroczo brzmią jego słowa w kontekście ostatnich lat jego życia! Warto też posłuchać, jakimi niezwykłymi drogami Pan Bóg prowadził Ojca i jego wspólnotę. Materiał pochodzi z rekolekcji wakacyjnych RRN rejonu zachodniego w 2019 r.\nPogrzeb śp. ojca Edwarda odbędzie się w Jastarni, w sobotę 18 grudnia o godz. 12.00 (więcej na stronie Stowarzyszenia Droga).\nUwierz, że istnieje inny świat – o. Edward Konkol (Jastarnia 7.07.2019)\nKonferencja: Bóg sam wszystkim kierował – o. Edward Konkol, świadectwo (Jastarnia 9.07.2019)


Dom Letniskowy – Mława – Nieruchomości | Gumtree\n"dom letniskowy" | Nieruchomości | Mława\nFiltry powiadomienia: Nieruchomości, Północne powiatyHasło: "dom letniskowy" (Hasło: "dom letniskowy")\nSERDECZNIE ZAPRASZAMY - Noclegi dla firm i osób prywatnych! Mamy przyjemność przedstawić Państwu ofertę usług noclegowych na wynajem pokoi znajdujących się w Mławie. Oferujemy pokoje w luksusowym domu jednorodzinnym o podwyższonym standardzie. Cicha, spokojna okolica z dala od zgiełku miasta. Do zaoferowania mamy miejsca w pokojach 2,3,4 osobowych wyposażone w telewizory LCD z TV satelitarną, bar ...\nSERDECZNIE ZAPRASZAMY - Noclegi dla firm i osób prywatnych! Mamy przyjemność przedstawić Państwu ofertę usług noclegowych na wynajem pokoi znajdujących się w Mławie. Oferujemy pokoje w luksusowym domu jednorodzinnym o podwyższonym standardzie. Cicha, spokojna okolica z dala od zgiełku miasta. Do zaoferowania mamy miejsca w pokojach 2,3,4 osobowych wyposażone w telewizory LCD z TV satelitarną, ba ...\nBLISKO WODY, 5 POKOI, TARAS 69M2\nPARTEROWY W MALOWNICZEJ OKOLICY, BLISKO NAREW!!!Nieruchomość w miejscowości Jachranka, blisko Narew, malownicze tereny zielone, park wodny, park linowy, sklep, przystanek autobusowy, dojazd gminną drogą utwardzoną. Działka 1155m2, w pełni zagospodarowana, dużo nasadzeń, skalniak, brama wjazdowa na pilota, podjazd z kostki, woda i prąd z sieci, gaz w drodze asfaltowej, szambo, na działce również do ...\nAgroturystyka Żabi Raj w rejonie miast Serock i Pułtusk\nNoclegi Serock i Pułtusk. Agroturystyka Żabi Raj zaprasza do spędzenia wolnego czasu na wsi. Na urlop, na weekend czy też na jeden dzień. Nasze gospodarstwo zaprasza w szczególności rodziny z dziećmi oraz amatorów wędkowania.Teren piknikowy, plac zabaw, zarybione jeziorko, dom z bali nawiązujący do starej regionalnej architektury to nasze atuty. W pokojach znajdziecie łazienki oraz bezprzewodowy d ...\nWilla Żaba. Domek do wynajęcia w Serocku nad Narwią i Jeziorem Zegrzyńskim.\nWilla Żaba - domek do wynajęcia w Serocku oferuje nocleg nad Jeziorem Zegrzyńskim. Na urlop czy też na weekend nasz obiekt zaprasza w szczególności rodziny z dziećmi oraz osoby lubiące aktywny wypoczynek.Znajdujemy się w sercu Serocka przy samym Bulwarze Nadnarwiańskim, jedną minutę spacerem na plażę i trzy na rynek miejski.Pobliska plaża, plac zabaw, statki wycieczkowe, wypożyczalnia kajaków oraz ...\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: Nieruchomości, Północne powiatyHasło: "dom letniskowy" (Hasło: "dom letniskowy")


Reklamacja najlepiej z kartką - Poradniki - rp.pl\nAktualizacja: 27.10.2009, 06:28\nReklamacja najlepiej z kartką\nRozmowa: Grażyna Rokicka, prezes Stowarzyszenia Konsumentów Polskich\n[b]Rz: Czy klienci w Polsce mają problemy z reklamowaniem zakupionych towarów?[/b] Poniżej dalsza część artykułu\nGrażyna Rokicka: I to sporo. Kiedy przychodzą złożyć reklamację, często są zbywani. Sprzedawcy mówią: „jest już za późno” albo „ja nie odpowiadam za takie wady, to pani źle użytkowała”. [b]W jaki sposób skutecznie zgłaszać reklamację towaru?[/b]\nNajlepiej pójść do sklepu z kartką papieru, na której będzie napisane: co kupiliśmy, kiedy oraz za ile, co jest nie w porządku i czego oczekujemy. [b]Jeśli mamy problem z reklamacją, możemy zadzwonić na infolinię konsumencką. Z jakimi sprawami ludzie zgłaszają się najczęściej?[/b] Dominują problemy przy reklamacji obuwia. Na przykład, że sprzedawca nie chce uznać rozklejonego buta albo że buty farbują od środka i źle wszyta jest podszewka. Pojawiają się też problemy z reklamacją sprzętu komputerowego, AGD, RTV, odzieży i materiałów budowlanych. Sprzedawcy do zbadania towaru powołują rzeczoznawcę, który najczęściej stwierdza, że usterka nie podlega reklamacji. Bywa bowiem stronniczy na korzyść firmy, która go zatrudniła. [b]Czy każdy rodzaj towaru możemy zgłosić do reklamacji?[/b] Reklamacji podlegają nawet produkty spożywcze. Jeżeli na przykład wysłałam męża, żeby kupił biały ser na sernik i tak powiedział pani w sklepie, a ona zamiast tłustego i niekwaśnego dała mu ser suchy i kwaśny, to jest podstawa do reklamacji. Tyle że w takim przypadku są krótsze terminy składania reklamacji. [ramka][b]INFOLINIA KONSUMENCKA[/b] Obsługuje konsumentów z całej Polski. Bezpłatny numer [b]0 800 800 008[/b] (z telefonów stacjonarnych): w dni powszednie w godz. 9.00 - 17.00[/ramka]