Bądź widoczny – noś odblaski | Brzeg Dolny\nSzybko zapadający zmrok, zmienne warunki atmosferyczne, a poza terenem zabudowanym ograniczona widoczność powodują, że niechronieni uczestnicy ruchu drogowego są szczególnie narażeni na niebezpieczeństwo. Wielu rowerzystów i pieszych porusza się po drodze w ciemnych ubraniach, które dla innych użytkowników drogi są niewidoczne. Tu przy okazji warto wspomnieć o stosowaniu elementów odblaskowych, które niewątpliwie zwiększają nasze bezpieczeństwo.\nW okresie jesiennym i zimowym mundurowi organizują wiele akcji prewencyjnych, mających na celu podnoszenie świadomości społeczeństwa, kształtowanie prawidłowych postaw i zachowań wśród uczestników ruchu drogowego, jak również budowanie poczucia współodpowiedzialności za bezpieczeństwo swoje i innych.\nPolicja przypomina, że pieszy poruszający się po drodze po zmierzchu poza obszarem zabudowanym jest zobowiązany używać elementów odblaskowych w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu, chyba że porusza się po drodze przeznaczonej wyłącznie dla pieszych lub po chodniku.\nPolicjanci zachęcają do korzystania z elementów odblaskowych również tam, gdzie przepisy tego nie nakazują, czyli na nieoświetlonych odcinkach dróg w obszarze zabudowanym. Po zmroku pieszy ubrany w ciemny strój jest widziany przez kierującego pojazdem zaledwie z odległości około 30 metrów, natomiast pieszy mający na sobie elementy odblaskowe, staje się widoczny nawet z odległości 150 metrów.\nPrzypominamy, że za brak elementu odblaskowego przy poruszaniu się po drodze po zmierzchu poza obszarem zabudowanym, grozi mandat do 100 złotych.


Iphone 12 concept | ThinkApple\niPhone 12 Pro: jeśli będzie wyglądał właśnie tak, konkurencja może zamykać fabryki (wideo)\nŁukasz Bernaczyk 1 grudnia 2019\nJak co roku, konceptów przyszłorocznego iPhone’a (w tym wypadku iPhone’a 12) jest już o tej porze roku naprawdę sporo. Jedne są bardziej realne, inne mniej, jedne są lepsze, inne gorsze, ale mogę powiedzieć Wam jedno – najnowszy koncept opublikowany na kanale ConceptsiPhone “rządzi” i jeśli tak wyglądałby iPhone 12 (Pro) w rzeczywistości, to konkurencja może zamykać fabryki, bo nikt rozsądny innego smartfona nie kupi. Jest to najlepszy koncept smartfona od Apple, jaki widziałem.\niPhone 12 Pro: jeśli będzie wyglądał właśnie tak, konkurencja może zamykać fabryki (wideo) was last modified: grudzień 1st, 2019 by Łukasz Bernaczyk\nŁukasz Bernaczyk 25 października 2019\nW sieci pojawiła się kolejna wizja iPhone’a przyszłości. Autor ConceptsiPhone utrzymał poziom w swoich projektach, tym razem zajmując się głównie niezwykłą funkcjonalnością i wyglądem tylnej część smartfona od Apple.\niPhone przyszłości z tylnymi aparatami ukrytymi pod… drugim ekranem (wideo) was last modified: październik 25th, 2019 by Łukasz Bernaczyk


Wanna wolno stojąca to jeden z atrakcyjniejszych pomysłów na aranżację łazienki o dużej powierzchni. Instalacja takiej wanny wymaga jednak od wykonawcy zachowania kilku zasadniczych reguł. Poniżej prezentujemy najpopularniejsze możliwości aranżacji wanny wolno stojącej. Zwracamy także uwagę na najistotniejsze niunse jej prawidłowej instalacji.\nZASADY INSTALACJI WANIEN WOLNO STOJĄCYCH\n- Zachowanie odpowiednich spadków rur odpływowych, różnica poziomów rury odpływowej na długości jednego metra powinna wynosić 1 cm.\n- Połączenia rur odpływowych muszą być szczelne i dobrze zaizolowane. Standardowym i najpopularniejszym łączeniem rur kanalizacyjnych jest kielich plus uszczelka.\n- Przyłącza wody muszą być wykonane rurami sztywnymi. Nie należy wykonywać tego przewodami elastycznymi typu ăwężykÓ, gdyż mają on tendencję do pękania.\n- Wanna przed umocowaniem powinna być dobrze wypoziomowana.\nCo zrobić kiedy podczas modernizacji łazienki wannę należy przenieść w miejsce oddalone od pierwotnego odpływu, a nie ma możlwości schowania odpływu w stropie? Powstaje więc problem zachowania odpowiedniego spadku rur odpływowych. Wykonawcy polecają tu dwojakie rozwiązania. Po pierwsze - budowa podestu dla wanny. Tu, aby zapewnić odpowiedni odpływ wody można podnieść wannę o stopień (w podeście ukryte zostają wszelkie rury). Rozwiązanie to sprawdza się jedynie w większych łazienkach. Ze względów funkcjonalnych (bezpieczeństwa kąpieli), a także esetycznych nie zaleca się stosowania tego rozwiązania w mniejszych pomieszczeniach. Istnieje jeszcze możliwość ukrycia rur odpływowych w podeście wybudowanym obok wanny (patrz zdjęcie obok).\nW sytuacji kiedy nie ma możliwości zachowania spadku odpływu można zastosować mechaniczne odprowadzanie wody odpływowej poprzez zastosowanie pompy. Jest to jednak rozwiązanie obarczone pewnymi niedogodnościami. Przede wszytkim należy pamiętać o sytematycznych przeglądach pompy, ponieważ potrafi się ona zapychać, poza tym koszt instalacji takiej pompy jest znaczny. Ze względu na specyfikę tego rozwiązania poleca się je raczej do domków letniskowych.\nProjekt: arch. Agnieszka Kozłowska, zdjęcia: Tomasz Markowski\nWANNA WOLNO STOJĄCA ZABUDOWANA\nPrezentowana wanna znajduje się na piętrze drewnianego domu jednorodzinnego. Została ona zainstalowana na etapie budowy domu, co pozwoliło na zamontowanie wyszystkich przyłączy pod posadzką (rur odpływowych i wodociągowych). Rury odpływowe znajdują się w stropie między legarami i \_"schodzą\_" w jeden z rogów łazienki do głównego odpływu. Warto pamiętać, że przy prowadzeniu rur odpływowych należy zachować odpowiedni spadek. Różnica poziomów rury odpływowej na długości jednego metra powinna wynosić 1 cm. Tę wartość przyjmuje się za standard, który zapewnia, że woda będzie dobrze odbierana. Zalecana średnica rur odpływowych do wanny to minimum 50 mm. Po przyłączeniu rur odpływowych jak i instalacji wodociągowej na konstrukcję stropową została położona płyta i wylana posadzka cementowa.\nMontaż wanny należy rozpocząć od jej wypoziomowania, tak aby lustro wody było równoległe z powierzchnią podłoża. W tym przypadku wanna, mimo iż posiada własny stelaż, została dodatkowo osadzona na cegłach wklejonych do posadzki, czyli na tzw. podmurówce. Między dnem wanny a cegłami podkładanymi zostawiono szczelinę ok. 1 cm, którą następnie wypełniono pianką montażową. Jednak przed wykonaniem wypełnienia należy koniecznie napełnić wannę wodą, co zabezpiecza przed podniesieniem dna wanny przez piankę montażową. Wanna zamontowana w taki sposób prócz stabilności (m.in. brak ruchu i rozszczelniania się instalacji odpływowej) jest też wyciszona. Przy napełnianiu jej wodą nie ma charakterystycznego efektu dudnienia. Dlatego też niejednokrotnie wykonawcy polecją takie rozwiązanie, nawet w przypadku wanien posiadających własne stelaże (konstrukcje) montażowe.\nProjekt: arch. Agnieszka Kubasik, zdjęcie: Bartosz Jarosz\nW Polsce jest to jeszcze wciąż rozwiązanie rzadko spotykane, natomiast często stosowane we Włoszech. Przy takim rozwiązaniu znad podłogi wystaje jedynie rant wanny. Cała reszta jest schowana w stropie, w sąsiedniej kondygnacji, Wszystkie rury i odprowadzenia także są zainstalowane w niższej kondygnacji. Całość jest najczęściej zabudowywana, wykorzystuje się także podpory wzmacjaniące wannę. Instalację wanny wpuszczanej w podłogę należy zaplanować już na etapie budowy domu, inaczej mówiąc - instalajca takiej wanny powinna być uwzględniona już w projekcie buydynku. Ale efekt ostateczny wart jest takiego wysiłku. (zdjęcie: Hoesch)\nWANNA NIEZABUDOWANA TYPU RETRO\nTo czy wanna ma być montowana do podłoża, czy też jest po prostu stawiana na połodze zależy od typu wanny, a konkretnie od materiału z jakiego została wykonana. Jeżeli jest to wanna żeliwna lub odpowiednio dociążona może stać bez mocowania do podłoża. Będzie wystarczająco stabilna ze względu na swoją wagę. W przypadku wannien wykonanych z akrylu (materiału lżejszego), aby zapobiec przesuwaniu się wanny i naruszeniu systemu odpływowego należy jej nóżki przymocować do podłoża. Przy obu typach wannien należy pamiętać o jednym - posadzka pod wanną musi być dobrze wypoziomowana.\nProjekt: arch. Beata Kozieradzka, arch. Andrzej Bogucki, zdjęcia: Monika Filipiuk


Dojrzałość emocjonalna, o. Stanisław Morgalla SJ | DFS MANRESA\nSie 26, 2019 | Z teki formatora\nDojrzałość emocjonalnej jest stosunkowo nowym i modnym tematem, zwłaszcza w zastosowaniu do formacji chrześcijańskiej. Omówimy go tutaj w odniesieniu do formacji kapłańskiej, co nie wyklucza jego aktualności w odniesieniu do każdej innej formy życia chrześcijańskiego. Warto przypomnieć, że wszyscy chrześcijanie są ludem kapłańskim, więc to, co mówimy o szczególnym powołaniu kapłańskim odnosi się także do ogólnego powołania chrześcijańskiego.\nJeden z bardziej znanych opisów dojrzałości kapłańskiej, w którym znaczna część dotyczy sfery emocjonalnej, znajduje się w adhoratcji apostolskiej o formacji kapłanów. Czytamy w nim: „Konieczne jest, by kapłan, biorąc przykład z Jezusa, który „wiedział, co w człowieku się kryje” (J 2, 25; por. 8, 3-11), umiał poznawać do głębi wnętrze człowieka, odgadywać trudności i problemy, ułatwiać spotkanie i dialog, zdobywać zaufanie i nawiązywać współpracę, wyrażać spokojne i zrównoważone sądy” . Trzeba przyznać, że Jan Paweł II wylicza tu umiejętności z najwyższej półki, które z dużym trudem osiągają nawet specjaliście w tym zakresie, tj. psycholodzy, psychiatrzy czy psychoterapeuci, choć przechodzą specjalne przygotowania. Tak wysoko postawiony próg rodzi więc szereg pytań. Jak przyszli kapłani (a przez analogię także inni wierni) mają osiągnąć tak wysoki poziomi dojrzałości emocjonalnej? Więcej, jak ocenić predyspozycje w tej materii kandydata do kapłaństwa i życia zakonnego? Jakie zastosować środki i metody wychowawcze, by ten szczytny cel osiągnąć?\nKonkretni ludzie, a nie wzniosłe ideały\nPierwszym i podstawowym narzędziem formacji jest osoba wychowawcy czy formatora. Żadna najwznioślejsza treść czy ideał, żadna nowoczesna technika czy metoda wychowawcza nie zastąpi tej postaci, z którą młodzi ludzie (klerycy, nowicjusze i nowicjuszki itp.) się konfrontują i na której się wzorują. Analogicznie więc pierwszym i podstawowym kryterium i miernikiem dojrzałości kandydata do kapłaństwa lub życia zakonnego jest osoba formatora (np. wychowawcy, mistrza lub mistrzyni nowicjatu, ojca duchownego itp.). Jest to prawda w pewnym sensie oczywista, wpisana nawet w liturgię święceń, gdzie biskup pyta o dojrzałość kandydatów, a odpowiedzialny za ich przygotowanie odpowiada: Po zasięgnięciu opinii wiernych i osób odpowiedzialnych za ich przygotowanie zaświadczam, że uznano ich za godnych święceń. Jak ta oczywista prawda przekłada się na odpowiednie przygotowanie formatorów? W jaki sposób formatorzy zdobywają umiejętności, które pozwalają im widzieć, co w człowieku się kryje? Czy pozostawione jest to indywidualnej trosce jednostki (osobiste talenty i umiejętności, zdrowy rozum, samodokształcanie się itp.) czy też korzysta on z osiągnięć współczesnej wiedzy i praktyki, jaką wypracowały nauki szczegółowe takie jak psychologia, antropologia, pedagogika itp.? Warto mocno podkreślić, że w tym temacie nie wystarcza sama tylko teoria – tu praktyka i to pod superwizją jest czymś niezastąpionym i koniecznym.\nJak palące jest to problem zobrazujmy na przykładzie pewnego powołania. Wyobraźmy sobie, że kleryk ostatniego roku seminarium w rozmowach z ojcem duchownym, a następnie przełożonym sygnalizuje wyraźne obawy przed przyjęciem święceń. Wątpliwości uzasadnia trwającym od paru lat stanem zakochania w kobiecie. Formatorzy – znając z wcześniejszych sytuacji jego niepewność przy podejmowaniu decyzji i nie znajdując dostatecznych powodów, by wstrzymać święcenia – uspokajają go, dodają otuchy i zachęcają do przyjęcia święceń kapłańskich. I tak się dzieje. Po upływie paru lat on jednak porzuca kapłaństwo i wiąże się ze wspomnianą kobietą. Dlaczego do tego doszło? Gdyby poddać tę grupę osób drobiazgowemu przesłuchaniu, mogłoby się okazać, że nikt nie popełnił żadnego rażącego błędu i wszyscy poniekąd mieli rację: kleryk, który w równym stopniu obawiał się święceń, jak i jednoznacznego porzucenia seminarium; ojciec duchowny i rektor, którzy zachęcali go do wytrwania w powołaniu pomimo trudności, znając go jako rzetelnego i przejrzystego człowieka. Ten pierwszy powoływałby się na własne wątpliwości i wahania, a ci drudzy. na nieskazitelne opinie innych wychowawców i na wyniki badań psychologicznych, z których wynikało jednoznacznie, że jest zdrowy psychicznie. Ale czy rzeczywiście wszyscy mają rację? Jest kilka powodów, że tak nie jest.\nFormatorom zabrakło właściwych narzędzie do wyjścia na przeciw sygnalizowanym problemom. Na forum zewnętrznym oceniano kleryka w horyzoncie normy i patologii psychicznej (badania psychologiczne, opinie wychowawców, proboszczów czy współbraci itp.) i nie znaleziono nic budzącego wątpliwości. Na forum wewnętrznym, ojciec duchowny oceniał go w horyzoncie cnoty i grzechu; i tu też nie wzbudził żadnych poważnych wątpliwości. Zabrakło kogoś, kto byłby w stanie właściwie zinterpretować jego obawy i pomógł dotrzeć do ich źródeł i “przepracować” je. Sygnalizowane trudności były bowiem znacznie subtelniejsze, czyli spoza horyzotnu dobra i zła, normy i patologii. Można by je było zrozumieć w horyzoncie dobra rzeczywistego i pozornego. Ten człowiek był powołaniowo niespójny, tzn. przyłożył rękę do pługa, ale zaczął się oglądać wstecz. Jest bardzo prawdopodobne, że i po opuszczeniu stanu duchownego niedojrzałość emocjonalna dalej będzie zbierała kwaśne owoce w jego życiu. Badania potwierdzają tę tezę.\nBadania psychologiczne, przeprowadzane zwykle przed wstąpieniem do kościelnych instytucji, są niezwykle pożyteczne, ale nie wystarczają. Pozwalają uniknąć przyjęcia osób chorych psychicznie lub poważnie zaburzonych oraz trudności związanych z ich obecnością w środowisku formacyjnym. Nie wykluczają jednak raz na zawsze wszystkich możliwych patologii. Wiadomo, że spora część chorób psychicznych rozwija się w późniejszym wieku, gdy osoby są już mocno zaawansowane w realizację powołania. Wiadomo ponadto, że tzw. norma i patologia wyznaczają tylko punkty graniczne bardzo szerokiego spektrum psychicznych trudności, od nerwic zaczynając, poprzez różnego rodzaju zaburzenia osobowości, aż po tzw. zaburzenia z pogranicza (ang. borderline), dlatego otwartym pytaniem pozostaje czy przyjmować takie osoby i jak im realnie pomóc w ramach formacji. Tej pomocy nie sprzyja często praktyka seminaryjna.\nZwykle na konsultacje do psychologa trafiają nie ci, którzy się dobrze mają, ale ci, którym coś dolega. Ale to nie znaczy, że ci, co się dobrze mają, rzeczywiście reprezentują dobry stan. Wystarczy, że w seminarium kontakt z psychologiem w trakcie formacji jest sygnałem mechanizmu, który uruchamia proces wydalenia z instytucji, a momentalnie pomoc psychologiczna w praktyce staje się niemożliwa. Seminarzyści często ukrywają niepokojące ich symptomy i unikają kontaktu z fachowcami, przynajmniej w sposób jawny i wiadomy przełożonym. Taka mobilizacja zwykle jest pomyślna, ale tylko przez jakiś czas. Dlatego problemy wracają, ale już w znacznie bardziej nasilonym stopniu, gdy presja i kontrola środowiska praktycznie znika. Stąd biorą się w znacznej mierze kryzysy pierwszych lat kapłaństwa.\nOsobną kwestią jest rola wychowawców i formatorów oraz ich świadomości złożonych procesów, które dzieją się wokół nich i w nich. Przede wszystkim muszą znać własne słabości i umieć uczyć się na bieżąco. Nic tak nie odsłania słabości jak piastowanie urzędów przełożeńskich czy ważne funkcje formacyjne, bo – zgodnie ze zdaniem jednego z wybitnych psychiatrów O. Kernberga – osobowość szefa rozkłada się na całą instytucję. Prawie w każdym środowisku zamkniętym można napisać spory podręcznik “O sposobach manipulowania przełożonym lub przełożoną”, czyli o tym co robić, żeby uzyskać jakieś pozwolenie lub przynajmniej zrobić dobre wrażenie. Wystarczy tylko uważnie posłuchać wypowiedzi podopiecznych. Takie mechanizmy jak przeniesienie czy przeciwprzeniesienie, “kozioł ofiarny”, “gwiazda socjometryczna” czy inne są doskonale znane i rozpracowane przez psychologię, więc trzeba, aby formator nie tyle je znał, co rozumiejąc je wykorzystać do wspólnego wzrostu. Co bowiem czasem tragikomiczne: najbardziej zainteresowani tym zjawiskiem nie tylko nie zdają sobie z niego sprawy, ale doskonale poddają się manipulacjom. Nec Hercules contra plures.\nProces, a nie stan ostateczny\nNasuwa się kolejny problem: czy dojrzałość emocjonalna jest stanem, którego obecność należy stwierdzić u podopiecznych czy też raczej punktem docelowym formacji? Innymi słowy, czy chodzi o dojrzałość czy dojrzewanie emocjonalne? Jest przynajmniej parę powodów, które sugerują słuszność drugiej części tak postawionego dylematu.\nKandydatami do seminariów i zakonów bywają nierzadko osoby z trudnościami osobowościowymi lub emocjonalnymi, np. w dzieciństwie seksualnie molestowane lub wykorzystane, mające kłopot z własną płciowością czy orientacją seksualną, z rodzin patologicznych (np. z poważnym problemem alkoholowym) i inne. Trudno takim osobom jednoznacznie odmówić wstępu do struktur seminaryjnych czy zakonnych. Przecież Bóg powołuje tych, których sam chce? Pozostawienie ich jednak bez stosownej pomocy może kończyć się tragicznymi w skutkach pomyłkami. Wiadomo przecież, że z dorosłych dzieci alkoholików łatwo zrobić „męczenników za wiarę”, bo ich psychodynamika jest przystosowana do tego typu postaw. Tzw. bohaterowie są w stanie oddać życie dla Boga i za Kościół, ale – i to jest ważne – tylko w nowicjacie, bo już w junioracie czy na studiach zacznie wychodzić na jaw ich nieprzystosowanie do życia wspólnotowego. Chrześcijańskie umieranie dla siebie nie może być oparte na psychicznym mechanizmie autodestrukcji. Bezinteresowny dar z siebie nie może być wyrazem dosłownej nienawiści do siebie, a cnota pokory nie powinna ukrywać nieświadomej potrzeby poniżania siebie.\nZ drugiej strony, zarówno praktyka życiowa jak i badania dowodzą, że osoby zdrowe i w zadawalającym stopniu dojrzałe emocjonalnie postawione w nowych i wymagających warunkach wspólnotowych czy apostolskich często “cofają się w rozwoju”, tzn. przyjmują postawy znacznie mniej dojrzałe i obronne niż tego należałoby się po nich spodziewać. Zjawisko takiej regresji jest dość powszechnie znane.\nSzczęśliwszym sformułowaniem zatem kwestii dojrzałości emocjonalnej byłoby ujęcie jej nie jako stanu, ale raczej procesu i umiejętności adaptacji. Człowieka dojrzałego można rozpoznać przede wszystkim po jego zdolności do interakcji z otoczeniem, adaptacji i dojrzewania. W naszym kontekście możemy to ując w dwie praktyczne rady.\nPo pierwsze, oceniajmy zdolność do zmiany! Warto przede wszystkim znać trudności osoby, która wstępuje do seminarium czy zakonu. Warto pytać jak sobie z nimi radzi i co myśli zrobić w przyszłości. Zdolność do narracji własnych stanów emocjonalnych i nazywania rzeczy po imieniu jest niewątpliwie przejawem dojrzałości emocjonalnej. Jeśli ktoś mówi: miałem trudności z masturbacją, ale to już rozdział zamknięty i chwała niech będą Panu, to – choć niewątpliwie jest to powód do dziękowania Bogu, to jednocześnie okazja do zadania pytania: a jak sobie wyobrażasz życie w celibacie w przyszłości? Po jakości odpowiedzi można wiele prognozować, a przynajmniej rozróżnić, czy chodzi o podejście magiczne do życia (wszystkie trudności są już za mną i teraz będziemy w zakonie żyli długo i szczęśliwie) czy też z podejściem realistycznym (nie jestem pewny, ale chcę nad tym pracować i szczerze o tym rozmawiać z kierownikiem duchowym). Dojrzałość seksualna, tj. zdrowe przeżywanie tego wymiaru życia, jest ważnym elementem dojrzałości emocjonalnej, a trudności w tej sferze są papierkiem lakmusowym dojrzałości ludzkiej. Pytania o tę sferę są ważnym elementem formacji i nie można ich otaczać swoistym tabu, tylko dlatego, że Prawo Kanoniczne tego zabrania. To samo PK zachęca formowanych do otwierania sumienia i to nie tylko przed duchownym, ale także przed prawowitymi przełożonymi.\nWarto tu przywołać trudny i wstydliwy problem masturbacji. Jeszcze nie tak dawno fakt masturbacji był traktowany jako przeszkoda w dopuszczaniu do święceń kapłańskich czy ślubów zakonnych, choć oczywiście było to grube uproszczenie, ale za to bardzo wygodne i praktyczne kryterium dojrzałości. Czy ustrzegło ono Kościół od poważnych nadużyć w tej sferze? Można przypuszczać, że wprost przeciwnie: stłumiona seksualność wybucha w sposób niekontrolowany.\nPo drugie, stosujmy prawo stopniowania, ale nie stopniujmy prawa. Tę zasadę obrazuje klasyczny konflikt starego i nowego (ewangeliczne stare bukłaki i młode wino). Do starych zakonów lub tradycyjnych seminariów przychodzą młodzi, wychowani wg nowoczesnych standardów ludzie. Na początku poddaje się ich presji starodawnych reguł, np. kanonicznego milczenia, skromności wzroku, ustępowania pierwszeństwa przełożonym, itp. Młoda krew jednak po pewnym czasie zaczyna się burzyć i kipieć. Niczym młode wino zaczyna rozrywać stare bukłaki: kanoniczne milczenie nie jest przestrzegane, oczy strzelają na prawo i lewo, a przełożony czuje się jak kapo w obozie koncentracyjnym. Rodzi się poważny problem formacyjny: czy ta młodzież jest chora i emocjonalnie niedojrzała czy też nasze uświęcone tradycją reguły nie przystają do współczesności? Tak postawiony dylemat jest nierozstrzygalny, bo jednocześnie jest prawdą, że młodzież jest emocjonalnie niedojrzała, a święte reguły nic nie straciły na aktualności, są jedynie przedwcześnie zastosowane.\nTrzeba zastosować prawo stopniowania: szanując prawa natury prowadzić stopniowo osoby do odkrycia głębi starodawnych reguł. Nie wolno natomiast stopniować prawa, tj. naginać reguły do współczesnego człowieka. Z tym drugim mamy do czynienie wtedy, gdy zaniża się standardy i toleruje np. niewłaściwe postawy, które są sprzeczne z wartościami, mając niejasną nadzieję, że tym sposobem osiągnie się ostatecznie jakieś bliżej nieokreślone dobro. Nie jest to z pewnością postawa radykalizmu ewangelicznego, a jedynie pragmatyzm. Prawo stopniowania domaga się jednak konkretnych programów formacyjnych, które uwzględniają też pomoc duchową, a czasem terapeutyczną.\nPodsumowując, warto podkreślić, że znacznie bardziej użyteczna od stwierdzenia stanu aktualnego dojrzałości emocjonalnej jest weryfikacja zdolności do zmiany, elastyczność i wierność postaw, zdolność do przejmowania odpowiedzialności za samego siebie. Parafrazując znaną modlitwę AA można by stworzyć modlitwę osoby dążącej do osiągnięcia pełnej dojrzałości: Panie, pozwól mi być elastycznym, gdy tego wymaga okoliczność lub twardo i odważnie bronić moich wartości, gdy takie jest wyzwanie chwili, ale nade wszystko daj mi mądrość, abym odróżniał jedno od drugiego. Amen.\nDojrzałość , a nie tylko inteligencja emocjonalna\nTrudno rozwijać temat kryteriów dojrzałości emocjonalnej bez konfrontacji z psychologicznym hitem ostatnich lat, który nosi nazwę inteligencji emocjonalnej. Ogromna kariera tego pojęcia, która poszła w parze z szeroką gamą propozycjami warsztatowych i poradnikowych, sprawia, że nie możemy przejść obojętnie obok tego zjawiska, zwłaszcza gdy zaczyna ona być wykorzystywana w formacji kandydatów do kapłaństwa czy życia konsekrowanego.\nPrzede wszystkim dojrzałość nie jest tożsama z inteligencją emocjonalną. Banalny przykład. Oszust zwykle posiada wyjątkowe umiejętności w odczytywaniu i regulowaniu emocji własnych i innych ludzi, ma więc wysoką inteligencję emocjonalną. Jednak nie nazwiemy go dojrzałym emocjonalnie, zwłaszcza, gdy zaczyna nas naciągać na pożyczkę sporej kwoty, tłumacząc, że właśnie ukradli mu portfel i nie ma czym zapłacić za bilet powrotny do domu na drugim końcu świata. Oczywiście w takich sytuacjach nabieramy zwykle podejrzeń i używając własnej inteligencji emocjonalnej próbujemy zdemaskować intruza. Ponieważ się to nie udaje, to zwykle pozostaje w nas niesmak i rozdrażnienie. Nie daj Bóg, aby ktoś nam w takich kontekstach zacytował stosowny fragment Kazanie na Górze: prosi Cię ktoś o płaszcz, daj mu i suknię… Warto jednka i takie sytuacje wykorzystać do wzrostu i wglądu w ludzkie sumienia. Przecież życie kapłańskie czy zakonne jest często związane z posługą osób, które nie są uczciwe, ale przeciwnie: kradną, oszukują, nie dotrzymują słowa. Umiejętność wejścia w taki świat i pozostania jednocześnie wiernym własnym zasadom jest dobrym sprawdzianem własnej inteligencji emocjonalnej. To też jest przekuciem w konkret zaleceń Pastores dabo vobis, które mówi o odgadywaniu trudności i problemy, ułatwianiu spotkania i dialogu, o zdobywaniu zaufania i nawiązywaniu współpracy.\nW kontekście naszych rozważań warto jednak życzliwym wzrokiem spojrzeć na eksplozję badań nad inteligencją emocjonalną. To są stosunkowo młode dziedziny poszukiwań, ale bardzo obiecujące i uzupełniające lukę w ogóle w sferze wychowania dzieci i młodzieży. Wymiar serca był przez wieki zapoznany i niedoceniany, dlatego warto go rozwijać i uzupełniać, krytycznie korzystając z osiągnięć nauki. Przy tym opłaca się wsłuchać się w przestrogę twórców tego pojęcia, którzy nieco ironicznie tak komentują własne odkrycie: „Wydawałoby się, że formułując koncepcję inteligencji emocjonalnej, odkryliśmy, nie wiedząc o tym, panaceum dla poszczególnych jednostek i dla całego społeczeństwa! (…) Namawiamy wychowawców i menadżerów do podtrzymywania obecnego zainteresowania inteligencją emocjonalną, ale również do sceptycznego traktowania błyskawicznych programów proponowoanych przez elokwentnych konsultantów – typu inteligencja emocjonalna “w pigułce””.\n Jan Paweł II, Adhortacja Apostolska Pastores dabo Vobis, nr 43.\n Chodzi tu o niedojrzałość w tzw. drugim wymiarze, które istnienie i znaczenie dla rozwoju powołania od lat bada Instytut Psychologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Por. S. Morgalla, Dojrzałość osobowościowa i religijna. Wydawnictwo WAM, Kraków 2006.\n Psychologia emocji, GWP, Gdańsk 2005, ss. 650-651.\no. Stanisław Morgalla SJ (ur. 1967), psycholog, kierownik duchowy, wykładowcaPapieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie. Opublikowałmiędzy innymi: Dojrzałość osobowościowa i religijna; Miłość do kwadratu; Duchowość daru z siebie.\nPreviousArtykuł wstępny – otwarcie nowej rubryki, o. dr Krzysztof Dyrek SJ\nNextFormacja do otwartości i dojrzałości, o. dr Krzysztof Dyrek SJ


"Kultura" Studencka | Gazeta Uniwersytecka UŚ\nWiększości społeczeństwa student kojarzy się z wykształconym, oczytanym, a przede wszystkim zmanierowanym młodym człowiekiem. Powszechnie wiadomo, że młodzież kształcąca się na uczelniach wyższych to „elita” i przyszłość naszego, jakże smutnego kraju. To oni będą kiedyś na szczycie i to oni wezmą stery w swoje ręce, kierując Polskę na szerokie wody zjednoczonej Europy. Jednak szara codzienność, niestety także na naszym uniwersytecie, pokazuje, że realia są nieco inne, a mit studenckiej śmietanki mocno przesadzony... Chciałbym poniżej pokazać kilka na to przykładów.\nPierwszym z nich, najbardziej rzucającym się w oczy, a raczej uszy jest studencki słownik komunikacji z otoczeniem, obfitujący zarówno w tradycyjne wulgaryzmy jak i wyszukane neologizmy, związki frazeologiczne i słowne znaki przestankowe. Rozumiem, że student to człowiek zestresowany i musi sobie czymś ulżyć, toteż nie mam nic przeciwko używaniu tych zwrotów w towarzystwie za zgodą wszystkich. Jednak kłują trochę w uszy niecenzuralne sentencje, którymi głośno wymieniają się nadawcy i adresaci zlokalizowani po obu stronach ulicy Bankowej, próbując przekrzyczeć hałas jadących nią samochodów. Także komentarze i trafne uwagi dochodzące z uniwersyteckiego boiska nie pozwalają ani na chwilę pogrążyć się w senności, powodowanej przez uwalniane z Rawy zapachy. Trochę kontrastuje to z powagą uczelni a już na pewno wpływa na prestiż na niej studiujących.\nInnym szkopułem nieco gryzącym się z powszechnym wizerunkiem żaka jest dostępny każdemu przechodniowi widok naszej braci, beztrosko raczącej się tradycyjnym jasnym na ławkach pod i obok rektoratu. Sam lubię piwo, jednak nie zdecydowałbym się na popijanie go pod samą „bramą” swojej uczelni. Niestety, część moich kolegów nie podziela mojego zdania i wprowadza przechodzących w klimat sklepu nocnego...\nZostając w temacie używek – niedobrze się robi komuś, kto pragnąc przewietrzyć smród bezczelnie palących w męskiej ubikacji Wydziału Nauk Społecznych, otworzy tam okno i spojrzy w dół. Znajdzie tam bowiem morze petów. To wstyd, że palacze nie potrafią (a raczej nie chcą) za sobą sprzątać. Ciekawe, że krytykuje się i karci dzieciaki wyrzucające na ziemię papierki z cukierków, a nikt specjalnie nie zwraca uwagi palaczowi, którego niewiele obchodzi gdzie wyląduje jego niedopałek...\nJednak jeżeli kogoś nie odrzuca atmosfera takiej ubikacji i zdecyduje się on załatwić swe potrzeby fizjologiczne, to czynność tę skutecznie umili mu studencka twórczość ścienna, gdzie pieprzne anegdotki i przysłowia („mądrość narodów”) przeplatają się z patriotyzmem lokalnym i hasłami radykalnymi. Zawsze wydawało mi się, że tego typu przelewanie swych refleksji było domeną podstawówkowiczów i infantylnego odłamu uczniów szkół średnich. Okazuje się jednak, że się myliłem – studenci też lubią podzielić się swoimi przemyśleniami na prawie wszystkie tematy... Zainteresowanych odsyłam do wyżej wspomnianego już WC Wydziału Nauk Społecznych, a także do tego na stołówce –pierwsza liga „poezji” klozetowej. Szczerze polecam, bo takich rzeczy nie wyczytamy na ławkach w klasach ani na krzesełkach w Nowej Auli, które najwyraźniej zbyt długo wyglądały nowo i świeżo.\nŚwietnymi miejscami, w których można zakosztować studenckiej kultury są: stołówka i korytarz przed dziekanatem. Co łączy oba te miejsca? Oczywiście kolejki, które są nieodzowną częścią studenckiego żywota. Jednak zagonieni studenci nie mają czasu na stanie w gigantycznych ogonkach, toteż dwoją się i troją by tylko ich uniknąć. W przypadku dziekanatu notorycznie powtarzają się stare patenty typu: „Ja tylko o coś zapytam”, „Ja tylko na chwilę” czy „Spieszę się na pociąg/autobus/samolot”. Często też spotkać można zagrywkę: „Cześć! Też tu stoisz? A po co?”, po czym zaczyna się rozmowa zakończona „zadomowieniem” się w kolejce zaraz obok osoby pytanej. Zdarza się, że kolejki są dwie –każda „do innego kierunku”. Jednak kulturalny student zawsze staje w tej krótszej... Podobnie rzecz ma się na stołówce, gdzie dla jednych wpychanie się poza kolejnością jest taką samą normalką, jak dla innych stanie przez 20 minut w miejscu. Pewnego dnia, w godzinach szczytu, trzech „dżentelmenów” potrafiło wpuścić przed siebie pięć(!) swoich koleżanek... Początkowo dziwił mnie konformizm kolejkowiczów, lecz szybko zrozumiałem, że działają tu dwie zasady: „dzisiaj ja cię wpuszczę, jutro ty mnie” i „jutro ja się wepchnę, bo akurat moi znajomi będą z przodu”. Raczej nie ma żadnych szans na zmianę tego stanu w przyszłości...\nNie mieszkam w akademiku, dlatego celowo pominę tę sferę życia studenta, chociaż legendy na ten temat krążą w towarzystwie. Wydaje mi się jednak, że przytoczonych wyżej argumentów wystarczy aby zmodyfikować wizję studenta i obalić jego mit. Niestety, dzisiejszy żak wulgarnie się wyraża, nie ma szacunku dla cudzego mienia, w sposób niekulturalny korzysta z używek i nie potrafi się zachować w kolejce. W wolnych chwilach zaś oddaje się „twórczości klozetowej” i czynnościom destrukcyjnym. Nie jest to moja osobista opinia i nie można nią –co jest oczywiste –obejmować każdego. Takie jednak wrażenie odniesie każdy „z zewnątrz”, kto choć na chwilę zetknie się z naszą społecznością –wystarczy, że przejdzie obok naszego Uniwersytetu. Samo istnienie w społeczności studenckiej osobników pasujących do powyższego wizerunku jest smutne i zastanawiające. Przede wszystkim jednak przynosi wstyd, ujmę i kładzie cień na to, co nazywa się studencką kulturą.\nAutor (ur. 1980) jest studentem I roku historii.\nAutorzy: Robert Lipka


W 80 Dni dookoła świata Lektura+Opracowanie Zestaw Ksiegarnia-najtaniej\n» W 80 Dni dookoła świata Lektura+Opracowanie Zestaw\nLektury Szkoła średnia(69)\nDowcipy na dobry humor :)(51)\nNauka języków obcych(34)\nZdrowie, sport, uroda, rozwój osobisty(63)\nKsiążki naukowe i popularnonaukowe(22)\nMapy, przewodniki, książki podróżnicze(39)\nReportaż, literatura faktu(15)\nKryminał, sensacja, thriller(60)\nKod produktu: 9538-11986\nW 80 dni dookoła świata. Streszczenie, analiza, interpretacja\nWydanie W 80 dni dookoła świata kompletne bez skrótów i cięć w treści. W tym wydaniu znajdziesz odpowiedzi na pytania z podręcznika – „pewniak na teście”, czyli wskazanie zagadnień, które zwykle pojawiają się w pytaniach z danej lektury we wszelkich testach sprawdzających wiedzę, a także w podręcznikach i na klasówkach.\nQuo Vadis. Streszczenie, analiza, interpretacja\nBalladyna. Streszczenie, analiza, interpretacja\nBajki Krasickiego i Mickiewicza. Streszczenie, analiza, interpretacja\nW 80 Dni dookoła świata Lektura+Opracowanie Zestaw Wybierz warianty produktu (1/2)


Shi4k#2837 - Społeczność - Diablo III\n70(1 024) Nekromanta - Sezonowe\nWytworna Bauta Gniazda (0) 32% dodatkowego złota od potworów 23% pkt. życia 914 do witalności 5.5% większa szansa na trafienie krytyczne 883 do inteligencji\nWyrafinowana Kamizelka 5,014 pkt. życia za każde zabicie Gniazda (0) 594 pkt. pancerza 487 do witalności 1,281 do inteligencji\nEkstrawaganckie Buty 391 pkt. pancerza 0.043% szans na unieruchomienie przy trafieniu 445 do witalności 431 do inteligencji\nPrzepyszne Rękawice 34% dodatkowego złota od potworów 42% większe obrażenia od trafień krytycznych 9.5% większa szansa na trafienie krytyczne 673 do inteligencji Szansa na zadanie 0.17% obrażeń obszarowych przy trafieniu\nPotęga Aughilda Regeneruje 5,120 pkt. życia na sek. 33% dodatkowego złota od potworów 439 do witalności 488 do inteligencji Szansa na zadanie 0.16% obrażeń obszarowych przy trafieniu\nEleganckie Spodnie Gniazda (0) 576 pkt. pancerza 419 do witalności +2 m do zasięgu podnoszenia złota i kul zdrowia 1,038 do inteligencji\nPoszukiwanie Aughilda 242 pkt. doświadczenia za zabicie potwora Dodaje 17% do obrażeń od trucizn 553 do witalności Obniża obrażenia od ataków w walce wręcz o 6% 6% większa szansa na trafienie krytyczne 588 do inteligencji\nKosa Cyklu 2 958,1 ONS 229 pkt. doświadczenia za zabicie potwora Gniazda (0) 10% obrażeń 130% większe obrażenia od trafień krytycznych Zwiększa szybkość ataku o 0.06% 964 do inteligencji\nStracony Czas 20 do maksimum esencji 9% większa szansa na trafienie krytyczne 649 do inteligencji Szansa na zadanie 0.2% obrażeń obszarowych przy trafieniu\nPowróz Sędziwoja 9,160 obrażeń od cierni 481 pkt. pancerza 11% pkt. życia 619 do witalności 569 do inteligencji\nPierścień Królewskiej Wspaniałości 0.06% większa szybkość ataku Gniazda (0) 49% większe obrażenia od trafień krytycznych Zmniejsza liczbę przedmiotów wymaganych do uzyskania premii za zestaw o 1 (wymagane są co najmniej 2 elementy zestawu). 462 do inteligencji\nWyrok Kryspina 0.06% większa szybkość ataku 4,352 pkt. życia za każde zabicie Gniazda (0) 475 do witalności 491 do inteligencji\nNawiedzone Wizje Gniazda (0) Dodaje 20% do obrażeń od trucizn 967 do inteligencji


Deklaracja dostępności - Skwierzyński Ośrodek Kultury SOK\nDeklaracja dostępności Skwierzyński Ośrodek Kultury\nSkwierzyński Ośrodek Kultury w Skwierzynie zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Skwierzyński Ośrodek Kultury.\nData publikacji strony internetowej: 2019-11-14\n- brak odpowiedniej struktury nagłówkowej.\n- brak formularza kontaktowego.\nZa rozpatrywanie uwag i wniosków odpowiada: Maciej Zawidzki.\nOrgan nadzorujący: Dyrektor Skwierzyńskiego Ośrodka Kultury w Skwierzynie\nAdres: ul. Teatralna 5\nTelefon: 95 7170 059\nSkwierzyński Ośrodek Kultury w Skwierzynie ul. Teatralna 5, 66-440 Skwierzyna\nDo budynku prowadzą dwa wejścia od ulicy Teatralnej.\nJedno wejście prowadzi do Miejskiej Biblioteki Publicznej , a drugie do części administracyjnej (sekretariat, gabinet dyrektora i gabinet instruktora).\nSekretariat i gabinet dyrektora znajdują się na 1 piętrze.\nPomieszczenia MBP znajdują się na 1 piętrze.\nBudynek wyposażony jest w schodołaz.\nDla osób na wózkach dostępny jest hol biblioteczny, pomieszczenie na parterze.\nToaleta dla osób niepełnosprawnych znajduje się na holu bibliotecznym.\nW Skwierzyńskim Ośrodku Kultury nie można skorzystać z tłumacza języka migowego.


Magadan to chyba bardzo daleko?\nMarek: W jedną stronę najkrótszą trasą to 11 tysięcy kilometrów. Ale my w tamtą stronę jechaliśmy przez Ukrainę, Kazachstan, Mongolię i wyszło nam 16 tysięcy. Z powrotem była to już najkrótsza trasa.\nPaweł: Ja jestem z Rzeszowa, Marek jest z Warszawy. Poznaliśmy się przez internet. Na forum motocyklowym dałem ogłoszenie, że szukam kompana na taką wyprawę. Obawiałem się trochę jechać sam. Zaryzykowałem. Mailowaliśmy trochę do siebie. Marek pracuje w Norwegii, ja jeżdżę ciężarówką po Europie, nasz kontakt był wirtualny. Raz tylko się spotkaliśmy, wyjechaliśmy na dwa dni. Jesteśmy tutaj teraz po dwóch miesiącach i jedenastu dniach. Razem wyjechaliśmy i razem przyjechaliśmy i to jest - według mnie - duży sukces.\nPaweł: Były trzy cele. Oddanie w jakiś sposób hołdu i czci tym, którzy zginęli na Kołymie, na Syberii, w łagrach. Drugim celem była przygoda. A trzecim - jazda na motocyklu. Bez tego się nie da.\nJak wyglądała podróż? Co was najbardziej zaskoczyło?\nMarek: Czytając relacje z tamtych rejonów wiedzieliśmy, że będziemy mieć bardzo dużo przygód i że ludzie są tam bardzo przyjaźnie nastawieni do podróżników, do Polaków. Wyciągają swoje serce na dłoni. I doświadczyliśmy tego. Zaskoczyło nas tylko to, jak bardzo to serce wyciągają. Wielokrotnie dostawaliśmy taką pomoc, że przerastało to nasze najśmielsze oczekiwania. Zaskoczyła nas też nieco strona techniczna wyprawy i awarie motocykli. Na to nie byliśmy przygotowani.\nPaweł: Nie do końca. W Magadanie mieliśmy duży problem z łożyskami w kole. U mnie w motocyklu rozsypało się łożysko główki ramy, które jest tam niemalże nieosiągalne. Pomógł nam Rosjanin, Misza. Kupiliśmy to łożysko ciut większe. Część trafiła do tokarza. Dotoczył to łożysko. Gdy dojechaliśmy do jednej z miejscowości, okazało się, że mój motocykl spala bardzo dużo oleju w silniku. Przestraszyliśmy się. Zaczął kopcić na niebiesko. Mieliśmy tylko dojechać do Czity. To jedno z większych miast na trasie traktu syberyjskiego. Tam jest kościół katolicki. Cztery polskie siostry prowadzą tam przedszkole dla dzieci z biednych rodzin. Postanowiliśmy zrobić wszystko, co się dało z motocyklami. Zmieniliśmy świece, przeczyściliśmy filtry, zmieniliśmy olej. Odpaliliśmy motocykl, mając nadzieję, że będzie dobrze. Jednak okazało się, że dalej jest to samo. Zadecydowaliśmy więc, że załadujemy motocykle na pociąg. To nie było wcale takie łatwe, bo nie znamy języka rosyjskiego na tyle, żeby to załatwić. Bardzo dużo pomogły nam siostry, chciałbym im bardzo podziękować. Nie wiem, jakby się to skończyło. Może byśmy próbowali na kołach jechać... Ale załadowaliśmy motocykle w Czicie. Było z tym sporo problemów. Tydzień załatwialiśmy tam sprawy. Dojechaliśmy do Moskwy. Tam mieliśmy z kolei problem, żeby odebrać motocykle. Z jednej stacji kierowali nas na drugą. Po paru godzinach znaleźliśmy motocykle. Dwa dni spaliśmy w katedrze katolickiej w Moskwie. Stamtąd pojechaliśmy do Katynia, spotkaliśmy się tam z Rajdem Katyńskim. Był jeszcze jeden dzień w Smoleńsku. Przez Wilno dojechaliśmy tutaj, do Wojtka.\nMotocykliści to jedna wielka familia...\nMarek: Można tak powiedzieć. Jak w każdej rodzinie są jednak ludzie i ludziska. Prawdziwy motocyklista, który gdzieś był, coś widział, miał problem z motocyklem, widząc dwóch motocyklistów takich jak my, na poboczu, zatrzymałby się, zapytał, czy wszystko jest w porządku, czy niczego nie potrzebujemy. Szczerze powiem, że takich motocyklistów nie spotyka się jednak wielu.\nPaweł: Jest moda na podróże motocyklowe. Jest wielu ludzi, którzy mają wielkie pieniądze, kupują najdroższe motocykle, najlepszy ekwipunek, najlepsze nawigacje...\nAle zostaje im słoma w butach?\nMarek: Nie można generalizować. Tacy motocykliści też są. Swoim wyjazdem - choć nie udzielaliśmy się medialnie - chcieliśmy pokazać, że motocykl to nie tylko szpan, nie tylko jazda na tylnym kole, palenie gumy, jazda od świateł do świateł, ale też fajny sposób na zobaczenie świata. Że można przejechać tyle kilometrów i wrócić cało bez wypadku.\nCiężko jest zorganizować takie przedsięwzięcie?\nPaweł: Nam było bardzo ciężko. Nie mamy za wiele czasu, pracujemy za granicą. Przykro to mówić, ale gdybyśmy pracowali w Polsce na śmieciowym stanowisku, nie byłoby nas stać na taki wyjazd. Wszytko zaczęliśmy załatwiać w lutym.\nTrochę chyba na wariackich papierach...\nMarek: Trochę tak.\nPaweł: Ale mówią "adventure is adventure" (przygoda jest przygoda - red.). To też w jakiś sposób było częścią tej naszej wyprawy - żeby się sprawdzić. Wyjściowym naszym zamiarem była myśl "Mamy dokumenty, jakoś damy radę".\nPaweł: Tylko głupi się nie boi. Ja osobiście najbardziej obawiałem się tego, że sprzęt mi nie wytrzyma, że rozkraczy mi się na stepie. Ja jechałem 16-letnim motocyklem, Marek - 13-letnim. Obaj mieliśmy motocykle Honda Africa Twin. Było to więc jakieś wyzwanie. Tym bardziej, że dowód rejestracyjny twardy odebrałem w piątek, a wyjechałem do Magadanu w niedzielę.\nMarek: Dzień, dwa dni przed wyjazdem człowiek chodził bardzo zestresowany. Do końca nie wiedział, gdzie będzie spał, czy wszystko zabrał. To była ta niepewność, niepokój w duszy. Potem tak już weszliśmy w rytm wyprawy, wręcz przywykliśmy do tego, że nie wiadomo, co będzie następnego dnia. To uzależnia. Teraz, gdy wracamy do domu, nie będziemy mogli się przestawić na normalne tryby.\nPaweł: Żyje się po prostu z dnia na dzień, z godziny na godzinę. W każdym miejscu, w którym żeśmy byli, czułem się jak w domu.\nMówiliście o ludziach, którzy byli wobec was bardzo życzliwi...\nPaweł: Mnie najbardziej zaskoczyło mnie zdarzenie w Tyndzie. Robiliśmy zakupy w centrum miasta. Wyszła kobieta. "Skąd, dokąd?" - standardowe pytania. Wynosi czajnik, dwa kubki z kawą. Nagle podchodzi mężczyzna i pyta, skąd jedziemy. Mówimy, że z Polski do Magadanu. "Ja tam 20 let na maszynie rabotał" - odpowiada. W reklamówce miał butelkę wódki, chleb i coś do tego chleba. Wyciągnął z kieszeni portfel, wyjął 1000 rubli, czyli około 100 złotych i daje nam pieniądze. Mówimy mu, że mamy pieniądze. "Wam one będą potrzebne" - mówi i wkłada mi je do kieszeni i po cichutku odchodzi. Mnie się normalnie łzy polały z oczu. Coś niesamowitego.\nMarek: Mieliśmy problem z moim motocyklem, z pompą paliwa. W Jakucku okazało się, że był to spalony przekaźnik pompy paliwa. Dojechaliśmy do tego miasta dosyć późno, po całym dniu w deszczu, w błocie. Byliśmy przemoczeni. Nie mogliśmy dobić się do parafii katolickiej, do ojców salezjanów, więc zaczęliśmy szukać jakiegoś hotelu. Jeden, drugi - był drogi. Dojeżdżamy do trzeciego i jest to samo. Ale za nami nagle wchodzi jeden motocyklista z drugim mężczyzną i pytają nas, skąd jesteśmy, co robimy, czy potrzebujemy pomocy. Opowiedzieliśmy całą swoją historię. Oni odpowiedzieli "Chodźcie, możecie spać u nas w domku kempingowym". Od razu powiedzieli, że nie chcą za to żadnych pieniędzy. Okazało się, że jeden z nich był pomocnikiem prezydenta Jakucka, a drugi - motocyklista - był ciekawy naszej historii. Co śmieszne, poznali się, bo dokładnie w tym samym momencie weszli do hotelu za nami. Nie dość, że nas wykarmili, postawili nam obiad, pomogli w załatwieniu naprawy sprzętu, to spędziliśmy w tym domku dwa dni. Obwieźli nas po mieście, opowiedzieli nam całą historię. Napełnili nam też baki do pełna i dali po 10 litrów paliwa na zapas. Jak wyciągaliśmy pieniądze, oni się obrażali.\nJak ludzie to przeczytają, to będą chcieli jechać do Rosji...\nMarek: Mieliśmy też mało sympatyczne przygody z alkoholikami, było to bardzo męczące. Te historie były niemiłe, bo my również musieliśmy być niemili. Takich sytuacji nie było wiele, na szczęście obyło się bez rękoczynów. Byliśmy w takiej części Rosji, za Bajkałem, za Uralem... Powiem krótko - im większa bieda, tym większą mieliśmy pomoc.\nPaweł: Wjechaliśmy do Magadanu bardzo późno. Motocykl Marka jechał na lawecie 200 kilometrów, bo rozsypało się łożysko. Najtańsza kwatera, jaką tam znaleźliśmy to dwuosobowy pokoik za 480 zł. Zrezygnowaliśmy z tego. Na szczęście przyjął nas ksiądz z katolickiego kościoła. Rano idziemy szukać łożysk. Wchodzimy do zwykłego spożywczego sklepu. Kilogram pomidorów kosztuje 28 zł - w przeliczeniu na nasze pieniądze. Kilogram ogórków - 24 zł. A wszyscy wychodzą z pełnymi reklamówkami. Tam kobieta na kasie zarabia 1500 dolarów. Zapytaliśmy z czego żyje Kołyma. "Jak to z czego? Złoto" - odpowiedział nam Misza, którego tam poznaliśmy.\nMarek: Te ceny są dla nich normalne. Wszystko trzeba sprowadzać, tam niczego nie ma. Lato trwa tam zaledwie dwa miesiące.\nPaweł: Gdy wyjeżdżaliśmy z Kołymy, to na poboczach drogi leżał już pierwszy śnieg.\nChciałem was jeszcze spytać o znajomość z Wojtkiem.\nPaweł: Znamy się parę lat z Rajdu Katyńskiego. W 2008 roku poznaliśmy się. Mamy kontakt. Nie planowaliśmy, aby dziś zatrzymywać się w Sokółce. Wyjechaliśmy z Wilna od Antka, który tam mieszka. Mieliśmy dojechać do Marka, do Warszawy. Wojtek nas zaprosił. Fajnie jest się tak spotkać. Bo kiedy żeśmy się ostatnio widzieli? Dwa lata temu.\nWybierzecie się jeszcze gdzieś razem?\nPaweł: Na pewno.\nZaprzyjaźniliście się podczas tej wyprawy?\nPaweł: Gdybyśmy się nie zaprzyjaźnili, to nie siedzielibyśmy tu dzisiaj. Znamy takich ludzi, którzy pojechali do Magadanu w czterech. Każdy z nich wrócił osobno. Zaryzykowałem, bo Marka nie znałem. Myślę, że się bardzo uzupełniamy. Przez dwa miesiące i 11 dni nie było żadnego zgrzytu.\nMarek: Przeważnie kończyło się pójściem na kompromis. Mnie ten wyjazd i ta wyprawa zmieniła bardzo mocno. Patrzę na świat zupełnie innymi kategoriami. Nie ukrywam, że jest mi bardzo trudno wrócić do domu. I na przykład - oglądać wiadomości w telewizji. Dla mnie jest to niezrozumiałe. Nie potrafię zrozumieć, czemu są takie informacje.\nMarek: Dlaczego się mówi tylko o złych rzeczach? Dlaczego nie mówi się o ludziach, którzy robią naprawdę dobrą robotę? Dla mnie to niezrozumiałe. Jest tam też bardzo dużo polityki, nie mogę tego słuchać.\nGdzie planujecie następną wyprawę?\nMarek: Planów jest tysiąc. Bóg pokaże. Tamte rejony bardzo nas zainteresowały, wiemy, ile jest jeszcze do zobaczenia. To był mój pierwszy pobyt w Rosji. Zachwyca tam wszystko - rozmiary tego państwa, ludzie, przyroda... Tam naprawdę można się zgubić w lesie.\nGdybyście mieli polecić coś młodym ludziom, którzy marzą o tym, by wybrać się na motocyklową wyprawę, to co byście im podpowiedzieli?\nPaweł: Żeby nabrali doświadczenia na miejscu. Spotykaliśmy bardzo wielu ludzi w Mongolii, z połamanymi nogami. Widzieliśmy Niemca, który pojechał bez doświadczenia ciężkim, przeładowanym motocyklem. Złamał nogę. I problem - co z motocyklem. Nie wiem, jak to się skończyło. Mieliśmy też swoje momenty. W Mongolii na drodze była wyrwa wydrążona przez wodę. Marek wpadł tam przednim kołem, ugiął stelaż z przodu, ugiął kufer. Na szczęście nic się nie stało. Potem do nas dotarło, że w tym miejscu mogła się skończyć nasza wyprawa. Do najbliższego miasta było 400 kilometrów.\nMarek: Chciałbym podpowiedzieć, żeby korzystać z doświadczenia kogoś, kto był już na takiej wyprawie. I uczyć się na swoich błędach na krótszych i bezpieczniejszych wyjazdach. Ja pierwszy raz w swoją wyprawę pojechałem dookoła Rumunii. To nauczyło mnie wiele.\nNajcięższy moment wyprawy...\nPaweł: Jednego dnia przez 12 godzin zrobiliśmy 150 kilometrów. Ubita glina, padało 15 dni. Landrovery nie dawały rady. My na motocyklach: pięć metrów i wywrotka. Mamy motocykle dosyć ciężkie. Ile razy człowiek podniesie motocykl? Cztery, pięć razy. Później nie ma już siły. Pomagaliśmy sobie. Mówię w pewnym momencie do Marka "Nie wygramy za tym". Próbowaliśmy objeżdżać drogę lasem. To samo, ślisko. Rozłożyliśmy namiot i czekaliśmy aż przestanie padać. Wieczorem zaczęło wiać. Nad ranem wyszło słoneczko, przejechała równiarka. Za nią wsiedliśmy na motocykle i zaczęliśmy jechać...\nWyprawa do Magadanu. Zdjęcia udostępnione przez Pawła i Marka:


Pudrowe sukienki na wesele dla puszystych - najpiękniejsze modele\nPudrowe sukienki na wesele dla puszystych\nPudrowy to jeden z najmodniejszych pastelowych kolorów na sezon wiosna-lato 2018. Wybrałyśmy 12 najlepszych fasonów dla sylwetki plus size, które doskonale pasować będą na wesele. Sprawdź, jaki model będzie idealny właśnie dla Ciebie.\nWybór odpowiedniej sukienki na wesele nie jest prostym zadaniem. Ilość dostępnych modeli, kolorów i długości może na początku przytłoczyć. Dodatkowo mając sylwetkę plus size musisz pamiętać o tym, by nie zaburzyć proporcji swojej figury. Pudrowy kolor kreacji weselnej to świetny wybór dla dziewczyn, które lubią klasyczne, eleganckie stylizacje. Pudrowa sukienka może być także bazą całego zestawu, do której możesz założyć ciekawe szpilki lub kolczyki w rozmiarze XXL. Możliwości jest naprawdę wiele.\nSukienki na wesele xxl – jaki fason?\nKupując pudrową sukienkę na wesele xxl, pamiętaj o doborze odpowiedniego fasonu do Twojej sylwetki. Puszyste dziewczyny najlepiej prezentują się w dopasowanych sukienkach, które opływają figurę i podkreślają wszelkie atuty. Uniwersalnym fasonem jest kopertowa kreacja, która optycznie wyszczupla górną część sylwetki. Dziewczyny bardzo często wybierają także sukienki rozkloszowane na wesele. Jeżeli także jesteś fanką tego fasonu, to wybierając kreację zwróć uwagę na wielkość klosza. Dla dziewczyn plus size najlepsze będą sukienki duże rozmiary, które mają lekkie rozkloszowanie. Taki model nie zaburzy proporcji sylwetki i niepotrzebnie Cię nie powiększy.\nSukienka ROSA Peach\nSukienka COCO Pink\nSukienka WENDY Peach\nKilka sposobów na: makijaż na wesele do różowej sukienki\nGdy decydujesz się na makijaż na wesele, warto wcześniej przemyśleć jego wykonanie, by perfekcyjnie współgrał z całą stylizacją. Zastanawiasz się, jak... zobacz więcej


Rekonwalescencja - WetApteka - Zdrowie Twojego pupila\n> Pies>Suplementy i witaminy dla psa>Rekonwalescencja\nRekonwalescencja Jest 51 produktów.\nProamyl for Dog 100g\nProamyl for Dog to dodatek uzupełniający do karmy dla psów, będący źródłem wysokiej jakości białka pokarmowego, enzymów trawiennych oraz inuliny.\nBB&Recovery Balance 800g\nBB&Recovery Balance 2000g\nCONVALESCENCE SUPPORT 400 g\nSpecjalistyczna dieta weterynaryjna dla psów z anoreksją i niedożywieniem.\nSynbiotic D-C 50 kapsułek\nSpecjalistyczny preparat zawierajacy prebiotyki i probiotyki.\nGI HIGH ENERGY DOG LIQUID 3X0,2L\nLEVET MEDICARE C 395 G\nMedicare C to wysokiej jakości pełnoporcjowa, bardzo smakowita karma płynna dla psów i kotów. Dieta Medicare C stosowana jest w przypadku braku apetytu, w okresie choroby, rekonwalescencji i po zabiegach chirurgicznych. Opakowania: puszki 395g.\nCOMPLIVIT 150 ML\nPREPARAT ODŻYWCZY ZAWIERAJĄCY NIEZBĘDNE AMINOKWASY, WITAMINY, MINERAŁY ORAZ PREBIOTYKI DO STOSOWANIA U PSÓW I KOTÓW\nImmunactiv MAX 30 kapsułek\nImmunactiv MAX 90 kapsułek


Do wynajęcia dwupokojowe, funkcjonalne mieszkanie w uroczej, zielonej okolicy (blisko Łazienek Królewskich, Parku Ujazdowskiego, Agrykoli), pomiędzy Placem Zbawiciela a Placem na Rozdrożu.\nŚwietnie zlokalizowane komunikacyjnie (autobusy, tramwaje, metro).\nMieszkanie w odnowionym budynku: wyremontowane klatki schodowe, nowe windy, wymienione wszystkie instalacje, odświeżona elewacja. Ogrzewanie miejskie centralne. Okna wychodzą na zielone podwórko, dzięki czemu mieszkanie jest bardzo ciche.\nNiedawno wyremontowane, wykończone i umeblowane mieszkanie składa się z salonu połączonego z kuchnią, sypialni z garderobą, łazienki oraz holu z drugą garderobą.\nDo mieszkania przynależy piwnica na poziomie -1 oraz pomieszczenie gospodarcze na piętrze, tuż obok mieszkania.\nPrzed budynkiem zamknięty parking dla mieszkańców.\nSALON: dwie kanapy (jedna rozkładana), stolik kawowy, stół rozkładany + 6 krzeseł, stolik RTV, TV\nKUCHNIA: szafki, zlew, zmywarka, kuchenka indukcyjna, piekarnik, kuchenka mikrofalowa, lodówka\nŁAZIENKA: pralka, umywalka, podwieszane wc, prysznic, szafki\nGARDEROBA w przedpokoju: szafa wnękowa, półki\nSYPIALNIA: łóżko, stoliczek, szafka nocna, biurko/toaletka, regał na książki\nGARDEROBA w sypialni: szafy; istnieje możliwość zaaranżowania na drugą, malutką sypialnię.\nZainteresowanych proszę o kontakt;\nSymbol oferty PAP-MW-2502\n2 pokoje 56,00 m2 50,00 zł/m2\n2 pokoje 37,00 m2 102,70 zł/m2


Historia | Biała Podlaska | Zespół Pieśni i Tańca Podlasie\nW 1969 roku wraz z powstaniem Filii Akademii Wychowania Fizycznego w Białej Podlaskiej zrodził się pomysł utworzenia Zespołu Tańca Ludowego. W październiku 1970 roku Dziekan uczelni doc. dr Władysław Romanowski zwrócił się do choreograf Heleny Januszczyk z propozycją by poprowadziła Studencki Zespół.\n„Pracowaliśmy bardzo ciężko- dwa razy w tygodniu po dwie i pół godziny. Wszyscy byli pełni zapału do pracy. W grupie było kilku tancerzy ze stażem w innych zespołach. Nadawali oni ton pracy, zagrzewali do ćwiczeń, kiedy pozostali członkowie zespołu byli zmęczeni lub coś sprawiało im trudności. Takim "zapaleńcem" był Marian Rzędzicki – student II roku, który wcześniej reprezentował jeden z lubelskich zespołów oraz zespół WSS w Białej Podlaskiej” - wspominała H. Januszczyk.\nPierwszy koncert (jeszcze w pożyczonych strojach) odbył się 21 marca 1971 r. w Janowie Podlaskim. Zapoczątkował on serie występów, realizowanych z okazji świąt ludowych i państwowych oraz różnego rodzaju uroczystości odbywających się na terenie Uczelni. W początkowym okresie działalności w zespole tańczyło zaledwie 10 par. Dopiero rok akademicki 1974/75 zmienił strukturę organizacyjną, powstały bowiem dwie grupy taneczne: pierwsza tzw. „starsza” (studenci II, III i IV roku) oraz druga „młodsza” (studenci I roku studiów). W 1975 r. zespół uczestniczył w Ogólnopolskim Przeglądzie Dorobku Artystycznego uczelni wychowania fizycznego w Gdańsku – Oliwie, zyskując tam wysoka ocenę jurorów, a 19 grudnia 1975 r. odbył się uroczysty Jubileusz V- lecia. W 1976 roku w nagrodę za włożony trud i prezentowany poziom artystyczny ZTL "Podlasie" miał okazję uczestniczyć w pierwszym zagranicznym wyjeździe do Bułgarii. Tego samego roku, na skutek złego stanu zdrowia, z pracą w zespole pożegnała się choreograf Helena Januszczyk, a jej miejsce na okres dwóch lat zajął Ryszard Kapica.\nDziałalność w roku akademickim 1979/80 ZTL "Podlasie" rozpoczął pod kierunkiem: Emmy Cieślińskiej, Mariana Rzędzickiego oraz Mieczysława Balcerzaka. W tym samym czasie z zespołem połączył się chór uczelniany i powstał Studencki Zespół Pieśni i Tańca „Podlasie”.\nRok akademicki 1992/93 rozpoczął się od intensywnych prób poprzedzających weryfikację, którą „Podlasie” przeszło pozytywnie i na trzy lata otrzymało akceptację prezentowania Polski na Międzynarodowych Festiwalach C.I.O.F.F.\nW grudniu 1993 roku ZPiT "Podlasie", pod kierownictwem choreograf Emmy Cieślińskiej i ówczesnego kierownika kapeli Zenona Celińskiego, nagrał film dla TVP pt.: „Tańce polskie- Podlasie”. Ukazała się edukacyjna i promocyjna kaseta zawierająca instruktaż do podlaskich tańców ludowych. Z początkiem roku 1994 zespół kontynuował nagrania dla TVP - drugą część programu nakręcono w Ciechanowcu.\nW roku akademickim 2000/2001 do kadry zespołu dołączył Marcin Bochenek, wieloletni tancerz zespołu, który jednocześnie rozpoczął pracę w bialskiej uczelni.\nW ramach projektu „Tańce i zabawy ludowe jako czynnik integracji dzieci i młodzieży pogranicza Polsko-Białorusko-Ukraińskiego” realizowanego w latach 2006-2008 zespół doczekał się swojej własnej garderoby i profesjonalnej sali tanecznej. W kolejnych latach dokupione zostały nowe komplety strojów tanecznych m.in.: Beskid Śląski, Lachy Sądeckie, Krakowiaki Wschodnie itp.\nZ roku na rok zespół się rozwija, a instruktorzy i tancerze stawiają sobie nowe cele i wyzwania. Od 2008 roku Podlasie zmieniło swój charakter opracowań muzycznych. Współpracę z zespołem rozpoczął Przemysław Marcyniak (muzyk, aranżer i dyrygent). Zespół również nagrał cały swój program w studiu nagrań.\nNowe tchnienie pojawiło się wraz z powstaniem kolejnych choreografii, a jednocześnie niespotykanym połączeniem folkloru i jazzu. Od 2010 roku ZPiT Podlasie koncertuje wspólnie z Bialskim Jazz Trio, łącząc na kanwie rodzimego Podlasia te dwie formy.\nW najnowszej działalności zespołu podczas kolejnych koncertów i spektakli pojawiają się odważne pomysły, choreografie, a także nowe komplety strojów. Do repertuaru zespołu oprócz Impresji Podlaskich, z nowymi odsłonami, włączony został Krakowiak Wschodni i Księstwo Warszawskie - "Małe Państwo Wielkich Nadziei" w choreografii Marcina Bochenka i aranżacji Przemysława Marcyniaka. Ostatnia prezentacja powstała ze specjalną dedykacją dla Pani Emmy Cieślińskiej, a jej premiera odbyła się podczas Benefisu.\nW roku 2016, po artystycznej kolaudacji programu, ZPIT Podlasie otrzymał certyfikat przyznany na wniosek Rady Ekspertów uprawniający do reprezentowania Polskiej Sekcji CIOFF w kraju i za granicą w okresie kolejnych 5 lat działalności.\nDo kadry zespołu dołączyli Anna Litwiniuk i Damian Jabłoński - wieloletni tancerze Podlasia, którzy rozpoczęli pracę z grupą studentów I roku studiów.\nInteresującym wydarzeniem w roku akademickim 2016/2017 była podróż do Ameryki Południowej. Tango argentyńskie w Buenos Aires, trzy międzynarodowe festiwale w Paragwaju i Wodospady Iguazu w Brazylii to tylko najważniejsze atrakcje. Niezapomniana podróż, koncerty przed entuzjastycznie nastawioną publicznością i czasem blisko 2000 widzów na trybunach - kto był, kto przeżył - ten zapamięta na zawsze.\nFestiwal w Białorusi (listopad 2017), liczne koncerty w Polsce, a także promocja programu łączącego folklor Podlasia i jazz (Impresje Podlaskie - Folklor taneczny Podlasia w muzycznych interpretacjach jazzowych) - sprawiły, że rok ten był niezwykle intensywny.\nNowy rok 2018 rozpoczął się od pracy nad kolejną III już częścią Impresji Podlaskich, której premiera odbyła się w lutym w Sokołowie Podlaskim. Dwa wymiary Podlasia i koncert z ZPiT Sokołowianie zwieńczył pracę nad całym projektem.\nZespół Pieśni i Tańca "Podlasie" łącząc nietypowo folklor i jazz w marcu 2018 r. gościł w TVP Polonia w programie "Halo Polonia" realizowanym na żywo, w którym zaprezentował fragmenty Impresji: Krakowiaka i Kujawiaka Podlaskiego.\nRok akademicki 2017/2018 zakończył się wyjazdem na fantastyczny "Surabaya Cross Culture International Folk Art Festival 2018" do Indonezji. Prezentując rodzimy folklor Podlasia na scenach w Azji Południowo-Wschodniej zespół zwiedził także najciekawsze miejsca na wyspach Bali i Jawa. Niesamowite wrażenia artystyczne i turystyczne tej wyprawy można prześledzić dodatkowo na naszych kanałach społecznościowych.\nW roku akademickim 2018/2019 nieustannie podnosiliśmy poprzeczkę. Zdecydowanie można ten okres zaliczyć do najbardziej pracowitego i bardzo wymagającego w historii zespołu. Nowe choreografie: widowisko taneczno-muzyczne Lubelsko-Podlaskie Palindromy w choreografii Marcina Bochenka oraz opracowaniach muzycznych Przemysława Marcyniaka prezentowane były na wielu scenach w kraju i za granicą. Wytyczyły nam kolejne ważne płaszczyzny działalności artystycznej. Projekt "Zapusty na Podlasiu" realizowany w regionie cieszył się bardzo dużym zainteresowaniem. Zespół w tym omawianym okresie zatańczył ponad 60 koncertów. Wszystkie te działania sprawiły, że nasi tancerze zdobywali umiejętności i niezbędne doświadczenie. Nie zrezygnowaliśmy także z naszych tradycyjnych już działań - zrealizowaliśmy, jak co roku od przeszło 25 lat na szeroką skalę "Edukacyjne spotkania z folklorem". W maju 2019 r. mogliśmy pochwalić się także ważnym dla nas projektem w ramach Programu EtnoPolska 2019 Narodowego Centrum Kultury: Festiwal Tradycyjnych Tańców i Zabaw Podlaskich "Korobeczka", na który otrzymaliśmy dofinansowanie w wysokości 81 000 złotych.\nNa efekty tej systematycznej i ciężkiej pracy nie trzeba było długo czekać. Weryfikacja przyszła w ramach 20th International Büyükçekmece Culture and Art Festival, który odbywał się w Turcji. Gigantyczne przedsięwzięcie, pod auspicjami CIOFF oraz FIDAF, zarówno organizacyjne, jak i artystyczne - festiwal w pełni zasługuje na miano jednego z największych i najbardziej prestiżowych na świecie. Do Stambułu przybyło ponad 1600 uczestników z 71 krajów, w konkursie na scenach od 26 lipca do 4 sierpnia pojawiło się ponad 1000 tancerzy z 28 krajów. Rywalizacja i prezentacje dla ponad 50 tysięcznej publiczności w Stambule odbywała się na kilku scenach w 3 mocno obsadzonych grupach. Rywalizacje zakończyliśmy z dwiema cennymi nagrodami: za najlepszą muzykę ex aequo z Tajwanem oraz II miejscem dla najlepszego pokazu w kategorii solo/duet za Księstwo Warszawskie - „Małe Państwo Wielkich Nadziei” w wykonaniu tancerzy Marty Stolarczuk i Jakuba Brzuchalskiego.\nWażnym elementem działalności zespołu w tym czasie był I Festiwal Tradycyjnych Tańców i Zabaw Podlaskich "Korobeczka 2019" realizowany w ramach projektu EtnoPolska 2019, Narodowego Centrum Kultury. Festiwal obfitował w wydarzenia i liczną grupę ponad 3500 uczestników. Zorganizowano warsztaty dla dzieci i młodzieży, szkolenia dla nauczycieli, koncerty. W ramach projektu powstała monografia: "Folklor taneczny Podlasia w edukacji" wyd. AWF Warszawa 2019, uzupełniona nagraniami zrealizowanymi w studiu S4 Polskiego Radia im. J. Wasowskiego.\nJesienią w listopadzie 2019 roku Zespół "Podlasie" miał okazję zatańczyć koncert w Mateczniku Mazowsze. Wydarzenie to odbyło się w ramach projektu Zespołu Pieśni i Tańca Warszawianka, Uniwersytetu Warszawskiego pt.: "Żakowe Tańcowanie". Koncert był dla nas możliwością zaprezentowania się szerokiej publiczności, a także przetarciem przed kolejnym festiwalem i koncertem finałowym w ramach jubileuszu. Zaledwie tydzień później, już na własnym podwórku realizowaliśmy duży koncert i przedsięwzięcie w ramach jubileuszu 50-lecia Uczelni AWF Filii w Białej Podlaskiej.\nW styczniu 2020 roku wyruszyliśmy w kolejną podróż artystyczną do Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Omanu. Nie był to jednak łatwy czas. Sytuacja na Bliskim Wschodzie, a także żałoba narodowa w Omanie spowodowały, że ten festiwal był zupełnie inny od tych, które znaliśmy. Zamiast tanecznych wrażeń dzięki determinacji organizatorów, przywieźliśmy ze sobą wiele turystycznych wspomnień i dużo sił do przygotowań w ramach najważniejszej imprezy w ostatnich latach.\nRok jubileuszowy to zawsze duże wyzwanie, wiele emocji i wrażeń. Rok akademicki 2019/2020 obfituje w spotkania i zgrupowania nie tylko aktualnych tancerzy ale także absolwentów. Sporo pięknych, pracowitych i beztroskich chwil już za nami. Czas jednak nam się zatrzymał - z dnia na dzień. Aktualnie odwołaliśmy termin koncertu finałowego (25 kwietnia) - nie mamy kolejnych planów. Co dalej? Cały świat i nasz kraj walczy z pandemią koronawirusa. Czekamy cierpliwie, pełni nadziei na dalsze wydarzenia licząc, że wrócimy, bezpiecznie i najszybciej jak to możliwe do naszej pracy sali, muzyki i tańca.\nW trakcie izolacji i trwających wiele miesięcy obostrzeń staraliśmy się funkcjonować w nietypowy dla siebie sposób. Wszystkie zawieszone koncerty z publicznością wymusiły inny charakter pracy. Koncerty i akcje on-line były dla nas w tym czasie jedyną formą działaności. Udało nam się jednak nadrobić niektóre zaległości i przeprowadzić kilka sesji fotograficznych oraz filmowych. Najważniejszym projektem, który z wieloma perturbacjami został ostatecznie zrealizowany w roku 2020, był pierwszy w historii zespołu album studyjny. Materiał muzyczny nagrany w studiu S4 Polskiego Radia ukazał się ostatecznie w 2021 w ważniejszych serwisach muzycznych. Premiera albumu tuż nami.\nLata pracy i zaangażowania setki tancerzy i absolwentów liczne wyjazdy, koncerty i festiwale. Najważniejsze karty historii zapisane zostały w kronikach, a pozostają one w pamięci wszystkich naszych tancerzy. Zespół Pieśni i Tańca "Podlasie" to instytucja ale to także "żywy organizm" który funkcjonuje równocześnie z rozwojem bialskiej uczelni i grupą ludzi, która przychodzi jest i zawsze tu wraca.\nZespół Pieśni i Tańca "Podlasie" w swojej 50-letniej działalności zatańczył przeszło 1768 koncertów w kraju i za granicą. Uczestniczył w 52 międzynarodowych festiwalach folklorystycznych w Europie, Azji i Ameryce Południowej. Wychował 64 instruktorów tańca, z których 17 prowadzi samodzielnie zespoły.


Odśnieżanie dachów - 25089 wykonawców blisko Ciebie - Fixly\nDobry kontakt i mam nadzieję na dobre wykonanie :)\nProfesjonalnie i terminowo oczyszczone rynny. Polecam Alpinistow.\nPiotr Miotła, Alpin-Tech\nPolecam !terminowo i fachowo\nSzczerze polecam współpracę z Panem Patrykiem. Solidny, rzetelny i punktualny człowiek. Praca wykonana w sposób fachowy. Bardzo dobry kontakt i konkurencyjne ceny.\nOdśnieżanie dachów: Powiązane usługi\nIntensywne opady śniegu, choć przez wielu mile widziane w okresie zimowym, mogą stanowić zagrożenie dla obiektów budowlanych. Szczególnie, gdy zalegają na powierzchni płaskich dachów budynków wielkopowierzchniowych. Odśnieżanie dachów, usuwanie pokładów lodu i wiszących sopli to bardzo istotny element konserwacji obiektów podczas zimy. Trzeba pamiętać, że śnieg zalicza się do zewnętrznych czynników oddziaływujących na budynek, co oznacza, że na barkach właściciela bądź zarządcy danej nieruchomości spoczywa obowiązek regularnego odśnieżania dachu.\nOdśnieżanie dachów w świetle prawa\nOdpowiedzialność właścicieli oraz zarządców obiektu za odśnieżanie dachu wynika z przepisów prawa budowlanego. Metr sześcienny śniegu może ważyć od 800 kg do nawet jednej tony. To sporo, dlatego właśnie zalegający na powierzchni dachu śnieg stanowi obciążenie dla konstrukcji obiektu oraz bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia osób go użytkujących. Z tego względu trzeba pamiętać o jego regularnym usuwaniu.\nZgodnie z art. 91a prawa budowlanego za niedopełnienie obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, w tym odśnieżania dachu, właściciel bądź zarządca podlegają grzywnie, karze ograniczenia wolności, a nawet pozbawienia wolności do roku.\nFachowcy od odśnieżania dachów\nOdśnieżanie dachu to praca obarczona ryzykiem wypadku, dlatego bezwzględnie powinna być wykonywana przez doświadczonych fachowców. Profesjonalna ekipa zajmująca się odśnieżaniem dachów jest odpowiednio przeszkolona i posiada niezbędny sprzęt (podnośniki koszowe, sprzęt alpinistyczny), które pozwalają na bezpieczne przeprowadzenie prac.\nZlecając odśnieżanie dachów warto zwrócić uwagę na opis firmy i sprawdzić, jakie ma doświadczenie. Jeśli fachowcy posiadają zdjęcia, to warto je przejrzeć i zobaczyć, jakim sprzętem się posługują. Przeglądając natomiast oceny na profilu dowiemy się, jak oceniają ich wcześniejsi klienci.\nJak przebiega odśnieżanie dachu?\nOdśnieżanie dachu to usługa, którą można zamówić jednorazowo lub zlecić jej wykonywanie przez cały okres zimowy. W zależności od specyfiki budynku fachowcy dobiorą odpowiedni sprzęt oraz technikę pracy. Usługa zwykle objęta jest gwarancją, która zapewnia, że podczas trwania prac nie dojdzie do uszkodzenia dachu, jak i całego budynku. Koszty odśnieżania dachu zależą od czynników, takich jak powierzchnia, rodzaj pokrycia czy kształt. Wyceny zazwyczaj dokonywane są indywidualnie, szczególnie w przypadku komercyjnych obiektów wielkopowierzchniowych.\nDzięki nam możesz nie tylko otrzymywać wiele ciekawych zleceń, ale także podejmować się ich realizacji. Zarejestruj się jako wykonawca na Fixly i zacznij zarabiać, świadcząc usługę Odśnieżanie dachów! Codziennie na naszej platformie publikowane są setki zleceń w różnych kategoriach na terenie całej Polski. Zdobywanie nowych klientów jeszcze nigdy nie było tak proste. Dołącz do grona profesjonalistów na Fixly i już teraz zwiększ swoje dochody!


Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa - ogłoszenia Działki do sprzeda...\nDziałka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa\nRadom - Dodane przez zwolaczka1 (osoba prywatna) - około 1 miesiąc temu\nCena: 165 495 zł (do negocjacji) Powierzchnia\nPełna treść ogłoszenia Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa\nSPOKOJNA I CICHA OKOLICA,DOBRY DOJAZD ULICĄ ASFALTOWĄ,BLISKOŚĆ MIASTA,DECYZJA O WARUNKACH ZABUDOWY.\nTelefon kontaktowy: 607339050\nZobacz inne ogłoszenia zwolaczka1 (1)\nProfil założony około 4 lata temu Zapytaj o ogłoszenie - Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa ,165 495 zł (do negocjacji) Twój e-mailWiadomośćJestem zainteresowany/a ogloszeniem Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. RelaksowaKupuj bezpiecznie!\nID ogłoszenia: 46/36744\nPodziel się ogłoszeniem Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa na Twitter\nPodziel się ogłoszeniem Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa na Wykop\nPodziel się ogłoszeniem Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa na Blip\nPodziel się ogłoszeniem Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa na Pinterest\nWyślij treść "Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa" na maila\nWydrukuj ogłoszenie "Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa"\n» Wszystkie podobne ogłoszenia do Działka budowlana Radom Wielogóra, ul. Relaksowa


Noclegi Bobolin Dębowa - nocleg Bobolin przy ul. Dębowa\nBobolin, ul. Dębowa\tPodaj termin pobytu\t2 gości\tSzukaj\nNoclegi Bobolin Dębowa - lista noclegów\nWyświetlono noclegi Bobolin przy ul. Dębowa od 1 do 7 z 7\nLATO 2020. r JUŻ W SPRZEDAŻY W BARDZO ATRAKCYJNYCH CENACH! Zapraszamy Państwa na rodzinny wypoczynek do drewnianych domków letniskowych położonych nad morzem w miejscowości Bobolin na terenie\nNocleg Bobolin Dębowa - zobacz również


Smartfon Świetnym Kompanem Na Wakacje | VideoTesty.pl\nOkres wakacyjny to dla wielu osób wyjazdy w nowe, ciekawe miejsca lub też częste spotkania ze znajomymi czy rodziną. Każdy lepszy smartfon posiada wbudowany aparat fotograficzny, który pomoże szybko uwiecznić ciekawsze zdarzenia czy miejsca. Dla niektórych może to nawet być kluczowy element smartfona.\n„Podczas opracowywania nowych modeli smartfonów, kierujemy się przede wszystkim uwagami naszych użytkowników, którzy stale pomagają nam coraz to bardziej udoskonalać nasze telefony. Aparat fotograficzny to obecnie jedna z najbardziej przydatnych funkcji nowoczesnej komórki. Oznacza to, że przykładamy do niego szczególną uwagę i nim jakaś matryca zostanie zaimplementowana w naszym urządzeniu, przechodzi wymagające testy użytkowe. Dzięki temu telefony marki KAZAM wyposażone są w podzespoły wysokiej jakości, czego dobrym przykładem jest KAZAM Thunder2 5.0 z aparatem o rozdzielczości 13MPx.” – komentuje Jacek Koba, pełniący funkcję PR&Marketing; Managera w KAZAM Polska.\nEndomondo i dieta.pl\nNowoczesny smartfon bez problemu może także pełnić funkcję osobistego trenera, który odpowiednio nas zmotywuje i dostarczy wszystkich najważniejszych informacji o naszym treningu. Lato jest w końcu świetnym okresem do zrzucenia zbędnych kalorii i aktywnych form wypoczynku.\nPomocne może okazać się połączenie aplikacji Endomondo oraz dieta.pl. Korzystając z nich na pewno zgubimy co najmniej kilka zbędnych kilogramów.\nCo tu dużo mówić, większość osób kocha muzykę i ma cały szereg ulubionych piosenek i wykonawców. Smartfony również w tym aspekcie nie zawodzą. W „Androidowym” markecie możemy znaleźć multum aplikacji odpowiedzialnych za poprawę zarówno ogólnej jakości dźwięku, jak i brzmienia poszczególnych tonów.\nZobacz poradnik "3 Sposoby: na słuchanie darmowej muzyki" ►\nIstotne są także zestawy słuchawkowe do danego telefonu, które mogą poprawić jakość utworów. Trzeba również wspomnieć o świetnych aplikacjach streaming’owych jak np. Spotify.\nUlubione piosenki w dobrej jakości ze smartfona, mogą więc bardzo uprzyjemnić długą podróż lub dodać nam sił i motywacji na kolejne wakacyjne wyprawy.\n„Jako specjaliści w dziedzinie produkcji akcesoriów dla urządzeń mobilnych, doskonale wiemy jak ważną rolę w życiu odgrywają dźwięki. Do tego zdajemy sobie również sprawę jak bardzo indywidualnym przedmiotem są słuchawki. Wydając nawet kilkaset złotych na douszny czy nauszny sprzęt mamy prawo oczekiwać, aby wydobywający się z niego dźwięk był bardzo dobrej jakości.” – podkreśla Piotr Frączek, General Manager Strax Polska.\nCoraz powszechniejsze jest także oglądanie telewizji na urządzeniu mobilnym typu smartfon. Funkcja ta również bardzo się przyda podczas długich podróży lub wszędzie tam, gdzie nie ma telewizora, a nie chcemy przeoczyć ulubionego programu czy serialu.\n„Bardzo szybki rozwój rynku mobilnego przyniósł ze sobą wiele udogodnień, z których korzystamy na każdym kroku. Jeszcze kilka lat temu nie myśleliśmy o tym, że zaległości filmowe będziemy mogli nadrobić w ciągu dłuższej podróży. A teraz wystarczy tylko zapakować do plecaka tablet bądź smartfona i oglądać zaległe odcinki ulubionego serialu. Urządzenia Prestigio spełniają tą funkcję doskonale.” – mówi Sylwia Koza, Marketing & PR Manager Prestigio.\nRynek telefonów poczynił też spory postęp jeżeli chodzi o ich wytrzymałość. Bez trudu znajdziemy sporo modeli, które są odporne na upadek, zachlapanie, kurz czy pył. Takie cechy przydadzą się np. podczas pobytu nad morzem.\n„Zdajemy sobie sprawę, że nie wszyscy nasi użytkownicy wykonują prace biurowe, gdzie zdarzają się klasyczne zalania telefonu np. kawą. Duży odsetek pracuje w miejscach, w których o bezpowrotne zniszczenie smartfona nietrudno. Najlepszym przykładem jest chociażby plac budowy. Wyobraźmy sobie, że kupiliśmy nowe urządzenie, które zupełnie przypadkiem wylądowało w beczce z wodą. W przypadku zwykłej komórki, musielibyśmy przeznaczyć niemałą kwotę na wymianę zatopionych podzespołów lub kupno nowego telefonu. To samo miałoby miejsce podczas kąpieli w wodzie na wakacjach. Z drugiej strony, gdyby telefon spełniał normy IP67 taka sytuacja nie miałaby miejsca. Z tego względu nasza oferta obejmuje tego typu urządzenia - obecnie klasyczne modele, a wkrótce także i smartfony.” – kończy Jacek Koba z KAZAM Polska.


Ed Gein - potwór, który robił "ubrania" ze skór swoich ofiar\nEd Gein – potwór, który robił „ubrania” ze skór swoich ofiar\nNiektórych rzeczy nie powinno się opowiadać dzieciom. Małoletni Tobe Hooper przekonał się o tym podczas wizyty u swoich krewnych mieszkających w Wisconsin. Wszyscy byli przerażeni tym, co znaleziono na farmie pewnego mordercy – nekrofila i kanibala – Eda Geina. Człowieka, który ze skór swych ofiar robił sobie upiorne maski.\nTobe był absolutnie wstrząśnięty tą historią, a koszmarny zwyrodnialec, niczym Freddy Krueger, śnił mu się po nocach. Wiele lat później, już jako znany reżyser, Tobe Hooper stworzył postać Leatherface’a – ukrywającego się za skórzaną maską sadystycznego zabójcy z „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną”. To nie jedyny filmowiec, który inspirował się jednym z najmakabryczniejszych zabójców w historii. Poznajcie Eda Geina.\nBył 16 października 1957 roku. Zapalony myśliwy Frank Worden właśnie wrócił do rodzinnego Wisconsin. Mężczyzna spędził cały dzień na polowaniu. Niestety – tym razem nie ustrzelił żadnego jelenia. Wściekły na siebie czuł, że stracił cały dzień na bezczynnym bieganiu po lesie ze strzelbą w ręku. Frank zobaczywszy, że godzina jeszcze jest młoda, postanowił wpaść z niezapowiedzianą wizytą do swojej mamy. Bernice Worden, bo o niej mowa, była 58-letnia wdową, która prowadziła sobie niewielki sklepik z narzędziami. Mężczyzna zdziwił się, gdy zobaczył, że drzwi do lokalu są na oścież otwarte, a za ladą nikt nie stoi. Jeszcze bardziej zdziwił się, gdy zobaczył smugę krwi ciągnącą się od kasy aż do tylnych drzwi…\nNa miejsce szybko dotarli funkcjonariusze policji. Oprócz przeczesania całego sklepu stróże prawa otworzyli kasę i sprawdzili, kto był ostatnim klientem sklepu. Na paragonie wystawionym za zakup płynu przeciw zamarzaniu widniało: „Edward Gein”. Policjanci kojarzyli to nazwisko – to musiał być ten miejscowy dziwak – właścicieli położonej niedaleko farmy. Gościa trzeba było sprawdzić i szczegółowo wypytać o panią Worden. Może facet coś wie, może był świadkiem zabójstwa, a może…?\nPolicjanci zaparkowali swój samochód przed farmą Geinów. Kiedy weszli do domu, uderzył ich silny zapach zepsutego mięsa. Jednak nie to było najgorsze. W środku bowiem spotkali panią Worden. I nie – sympatyczna właścicielka sklepu z narzędziami wcale nie wpadła do Eda na podwieczorek przy słodkich ciasteczkach i filiżance wybornej herbatki. Kobieta była rozebrana do naga, pozbawiona głowy, poharatana i podwieszona pod sufitem za pomocą sznura przywiązanego do jej kostek. Jeden z gliniarzy puścił pawia. Drugi, potykając się o własne nogi, pobiegł do wozu, aby wezwać posiłki…\nOjciec pijak, matka dewotka\nEd to drugi syn George’a Phillpa i Augusty Wilheliminy Geinów. Jego ojciec był z zawodu garbarzem i stolarzem. Prywatnie natomiast – ochlejmordą, żulem i skończonym prymitywem. Augusta gardziła tym pijakiem i jako gorliwa chrześcijanka modliła się do Najświętszej Panienki, aby jej synowie nie poszli w ślady tatusia. Aby uchronić swoje dwie pociechy przed zgubnym wpływem rozpitego, niemoralnego społeczeństwa, sprzedała wszystkie swoje dobra i nabyła farmę za miastem. Wierzyła bowiem, że taka izolacja zapewni Edowi oraz jego bratu Henry’emu bezpieczne dzieciństwo. Augusta wszędzie widziała diabła, dlatego też codziennie robiła chłopcom wykłady o narzędziach diabelskich knowań. Za największe zło tego świata, oprócz alkoholu, ta wzorowa matka uznawała… kobiety, które w jej mniemaniu miały być z natury dziwkami dybiącymi na niewinność jej ukochanych dzieci.\nStary Gein kopnął w kalendarz w 1940 roku. Jego organizm nie był już w stanie przyjąć ani jednej kropli wódy i znany wszystkim alkoholik padł na zawał serca. Augusta została sama ze swoimi synami, a jej oddanie Bogu jeszcze nigdy nie było tak mocne jak teraz.\nTo dobry chłopak był\nEd i Henry katowani byli przez swoją zdziwaczałą matkę jednym kazaniem za drugim. Posługiwała się przy tym najbrutalniejszymi i najbardziej okrutnymi opisami ze Starego Testamentu. Tak potężnego prania mózgu chyba nikt normalny by nie wytrzymał. Henry – starszy z braci – dał jednak radę wyzwolić się spod matczynego ucisku i zaczął umawiać się na randki z pewną znacznie od siebie starszą rozwiedzioną kobietą – matką dwójki dzieci. Nosił się nawet z zamiarem jak najszybszego opuszczenia farmy i ułożenia sobie życia u boku swej ukochanej. Martwiło go jednak to, że jego opóźniony w emocjonalnym rozwoju brat aż za bardzo był związany z apodyktyczną rodzicielką. Ponadto Ed zawsze był osobą wybitnie nieśmiałą i wrażliwą, przez co łatwo manipulowała nim nie tylko Augusta, ale i rówieśnicy, którzy zwykli szydzić sobie z niego i wytykać go palcami.\nObaj chłopcy pomagali jednak matce w utrzymaniu domu. Podejmowali się prac stolarskich, a czasem też opiekowali się dziećmi. Szczególnie dobry w tym ostatnim zajęciu był Ed, który mimo dorosłego wieku miał mentalność dzieciaka. Młodzi mieszkańcy farmy zyskali reputację uczciwych pracowników.\nNiestety, w 1944 roku doszło do kolejnej tragedii w rodzinie Geinów. W pobliżu ich domostwa wybuchł pożar. Bracia rzucili się, aby go ugasić. Po wszystkim Ed zawiadomił policję o tym, że jego brat Henry udusił się dymem. Stróże prawa obejrzeli zwłoki – były one posiniaczone, a twarz opuchnięta. Ponadto ciało leżało na niespalonym kawałku ziemi i absolutnie nie nosiło śladów oparzeń czy uduszenia się. Szkoda, że nikt wówczas nie przyjrzał się tej sprawie bliżej – może wówczas udałoby się zapobiec późniejszym wydarzeniom. Tymczasem wymiar sprawiedliwości nie tylko nie wydał zgody na sekcję zwłok Henry’ego, ale i umorzył postępowanie. Edowi się upiekło… Cieszył się jednak, że teraz ma swoją ukochaną matkę tylko dla siebie.\nStary, zdziwaczały Eddie\nAugusta długo jednak nie pożyła. Wkrótce zabił ją drugi zawał. Liczący sobie 39 lat Ed uwolnił się od ukochanej tyranki. Nie musiał już troszczyć się o farmę – dzięki państwowej zapomodze mógł wieść spokojne życie. Cały dom popadł w ruinę, oprócz pokoju zmarłej Augusty, który został przez Geina zamknięty na klucz i traktowany niczym najświętsza relikwia.\nStary, zdziwaczały Eddie – tak mówili o nim ci, którzy go znali. Mieszkający sam w wielkim domu położonym na wielkiej farmie gdzieś na zupełnym odludziu mężczyzna rozwijał swoje niepokojące hobby. Od jakiegoś czasu żywił niezdrowe zainteresowanie kobiecymi narządami płciowymi. Mężczyzna kupował podręczniki medyczne, encyklopedie, a także magazyny oraz filmy pornograficzne. Wśród ulubionych lektur Geina znalazły się też przedruki dokumentów opisujących nazistowskie eksperymenty na żydowskich jeńcach z obozów koncentracyjnych.\nStary kawaler zaczął też fantazjować o zmianie płci, a po tajemniczym zaginięciu Mary Morgan – otyłej właścicielki jednej z miejscowych tawern – zarzucił swoich znajomych niewyszukanymi dowcipami o tej kobiecie, często otwarcie przyznając się do tego, że spędził z nią upojna noc. Nikomu jednak nie przyszło do głowy sprawę zbadać.\nTymczasem obsesja Eda wkrótce znacznie wykroczyła poza społecznie akceptowalne ramy. Mężczyzna chwycił za łopatę i rozpoczął regularne wycieczki na cmentarz. Najczęściej wykopywał zwłoki niedawno pochowanych kobiet… ale o tym dowiedziano się dopiero podczas pamiętnej wizyty policjantów na farmie Geina – człowieka, który zapamiętany został jako dziwaczny, mały gość, który brzydził się przemocą i kategorycznie odmawiał brania udziału w polowaniach.\nZ wizytą na farmie Geinów\nNie było wątpliwości – Ed zamordował panią Worden. Później przed sądem powiedział, że był to wypadek. Chciał sobie obejrzeć jedną ze strzelb sprzedawanych w sklepie denatki. Broń okazała się naładowana i bum – kulka w łeb. Znalezione w domu Geina zmasakrowane zwłoki zaginionej właścicielki sklepu z narzędziami były jednak tylko wierzchołkiem góry lodowej.\nW śmierdzącej zgnilizną posiadłości policjanci natknęli się na garnki wypełnione fragmentami kobiecych głów, kosze uszyte z ludzkiej skóry, naczynia wykonane z czaszek, usta powieszone na sznurkach, urżnięte nosy, pas zrobiony z kobiecych sutków, czy naszyjnik z języków.\nJakby tego było mało, Gein okazał się też całkiem dobrym tapicerem. Skórami zdartymi ze zwłok obił wiele mebli w swoim domu. Ze skóry wyciętej z trupiej twarzy zrobił też piękny abażur na lampę. Tu ewidentnie Ed inspirował się jedną ze swoich lektur opisujących nazistowskie zbrodnie wojenne. Podobny bowiem eksponat kazała sobie uszyć Ilse Koch – żona komendanta obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie.\nW czasie przeszukiwania domu oficerowie policji znaleźli głowę oraz serce należące do pani Worden.\nA, no i okazało się, że Ed wcale nie kłamał o tym, że Mary Morgan zagościła w jego domu. Wśród śmierdzącej rozkładem kolekcji Geina natrafiono na jej czaszkę oraz maskę wykonaną ze zdartej z niej skóry. Funkcjonariusze zabezpieczyli też pudełko po butach, w którym to upchniętych było dziewięć wagin.\nJednak najbardziej szokującym znaleziskiem były ubrania misternie uszyte ze skór denatek. Wśród nich był gorset, legginsy, całe, spreparowane twarze zdjęte z czaszek i gotowe do noszenia w charakterach masek.\nNie uprawiałem z nimi seksu, bo brzydko pachniały!\nPrzyparty do muru Gein przyznał się do tego, że przynajmniej 40 razy odwiedził pobliski cmentarz, aby wykopać stamtąd zwłoki. Często szukał ciał kobiet w średnim wieku – takich, które mogłyby przypominać jego matkę. Wkrótce po śmierci swej rodzicielki Ed rozpoczął prace nad uszyciem kompletnego stroju. Zakładając go nie tylko czuł jej bliskość, ale i, jak sam powiedział, mógł dosłownie wejść w jej skórę. Proces, który towarzyszył tworzeniu tego upiornego dzieła nazwał „szalonym transwestycznym rytuałem”.\nWypierał się jednak tego, że jego działania miały jakikolwiek aspekt seksualny. Twierdził, że nie dopuszczał się aktów nekrofilii na ekshumowanych zwłokach, albowiem te… brzydko pachniały.\nSpokojnie, to nie jest autentyczne zdjęcie ofiary mordercy, ale rekonstrukcja wykonana w muzeum woskowych figur.\nMorderca przyznał się do jedynie dwóch zabójstw – z jego rąk zginąć miały Bernice Worden oraz Mary Hogan. Ostatecznie uznano go winnym tylko jednego. Mimo że policja przypuszczała, że Gein uśmiercił znacznie więcej ofiar, trudno było mu to udowodnić.\nPewnie myślicie, że Ed skończył swój żywot na elektrycznym krześle? Nic z tego. Biegli orzekli, że facet jest niepoczytalny, przez co nie można go było zgodnie z prawem ukatrupić. Zamiast tego zabójca trafił na resztę życia do szpitala psychiatrycznego. Zmarł na raka płuc 27 lat później.\n„Stary, poczciwy Ed” inspiruje nawet po śmierci\nJeszcze zanim zwyrodnialec trafił do piachu, jego postać stała się obiektem niezdrowego kultu. Opuszczoną farmę odwiedzały pielgrzymki ciekawskich turystów. Rok po zatrzymaniu Eda ktoś podłożył ogień pod jego posiadłość i wszystko poszło z dymem. Tymczasem samochód, w którym morderca woził swoje trupy zakupiony został za 760 dolców przez pewnego sprytnego biznesmena, który to uczynił z wozu cyrkową atrakcję inkasując 25 centów od każdego, kto chciał sobie tę pamiątkę zobaczyć. W ciągu dwóch dni przeszło 2000 osób waliło drzwiami i oknami, aby chociaż przez moment rzucić okiem na auto.\nPopularność Geina nie zmalała nawet po jego śmierci. Grób pochowanego na cmentarzu w Plainfield szybko został zdewastowany – ludzie urywali sobie fragmenty mogiły na pamiątkę… Ostatecznie ktoś podwędził praktycznie całą płytę nagrobną. Udało się ja potem odzyskać.\nDziś spoczywa w magazynie policji Waushara County.\nJak już wspomniałem na początku, Gein stał się inspiracją do stworzenia słynnej postaci z horroru Tobe’a Hoopera. Nie jest to jednak jedyne filmowe nawiązanie do postaci zabójcy z Wisconsin. Już w 1959 roku autor Robert Bloch napisał książkę, której bohater wzorowany był na Edzie. Później po tę lekturę sięgnął sam Alfred Hitchcock i na jej bazie stworzył słynny thriller „Psycho”. Także Buffalo Bill z „Milczenia owiec” jest kopią Geina. Warto też dodać, że pod koniec lat 70. sam Werner Herzog pragnął nakręcić jego biografię. W ramach projektu filmowiec chciał nawet ekshumować zwłoki matki Eda. Na szczęście dla wszystkich słynny reżyser porzucił to przedsięwzięcie. Jako że na popularność Gein narzekać nie może, bądźcie pewni, że jeszcze nie raz o tym sukinsynu usłyszycie…\nDziwne zwierzęta, o których istnieniu mogłeś nie wiedzieć\n25 zdjęć historycznych, które mogą szokować cz. 96


Kazimierz Marcinkiewicz chce być osobą "stricte prywatną". "Nie mogę płacić schodzącym życiem" | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\ndbd 28.07.2019 08:37\nKazimierz Marcinkiewicz obwieścił, że rezygnuje z udziału "w jakichkolwiek formach życia publicznego". Były premier wyjaśnia, że za jego decyzją stoi spór z byłą żoną Izabelą. "10 lat temu popełniłem błędy i wiem, że muszę za nie zapłacić, ale nie mogę płacić całym swoim schodzącym już przecież życiem" - napisał były premier.\nSwój emocjonalny post na Facebooku Kazimierz Marcinkiewicz rozpoczyna słowami "Mam tego dość". Były premier we wpisie informuje, że już od trzech miesięcy nie komentuje polityki i nie bierze udziału w państwowych uroczystościach. Postanowił też zniknąć z mediów społecznościowych. Jako powód wymienia "brutalny i bezprecedensowy atak stalkerki".\nKazimierz Marcinkiewicz wycofuje się z życia publicznego\n"Ten chamski atak uniemożliwił mi start w wyborach europejskich, ale więcej spłoszył wszystkich klientów, poniosłem ogromne straty. Właśnie dlatego, w celu obrony siebie i rodziny podjąłem decyzję o odejściu z życia publicznego i stania się osobą stricte prywatną" - pisze. Marcinkiewicz przekonuje też, że w razie potrzeby bycie osobą prywatną, a nie publiczną udowodni w sądzie. "Dosyć zarabiania na mojej osobie z użyciem chamstwa, kłamstwa i steku bzdur" - pisze, odnosząc się do mediów.\nPolityk przyznaje, że 10 lat temu popełnił "błędy" i musi "za nie zapłacić", podkreśla jednak, że nie może "płacić całym swoim schodzącym już przecież życiem". " Stalkerka poniża mnie, szydzi ze mnie, kłamie na mój temat już ponad 4 lata, bez umiaru i bez opamiętania i nie ma zamiaru się zatrzymać" - czytamy we wpisie. Dalej stwierdza, że gdy jego była żona "nie może sama oszczerczo atakować", robi to "przy użyciu państwa, najpierw służb specjalnych, a teraz prokuratury i komornika". "Dosyć tego, ja też mam prawo żyć" - kończy swój wpis Marcinkiewicz.


Czy zaostrzenie policyjnego protestu jest słuszne? – Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów\nNSZZ Policjantów zdecydował o rozszerzeniu protestu o elementy strajku włoskiego, ponieważ MSWiA nie spełniło ich postulatów. O tym, czy rząd powinien spełnić postulaty policjantów w programie „Tak czy Nie” rozmawiali asp. szt. Rafał Jankowski z Zarządu Głównego NSZZ Policjantów oraz Jerzy Dziewulski, były antyterrorysta. „Tak czy Nie” o 20:00 w Polsat News.\nAgnieszka Gozdyra – protest mundurówki w tej chwili się zaostrza, to już przybiera formę strajku włoskiego, nie dostajemy mandatów, a teraz mają się już policjanci nie porozumiewać za pomocą prywatnych telefonów komórkowych i o tym rozmawiam z Jerzym Dziewulskim, byłym antyterrorystą i Rafałem Jankowskim, przewodniczącym NSZZ Policjantów.\n– A.G. – protest służb mundurowych zaostrza się, porozumienia nie ma i wygląda na to, że nie będzie, jeżeli nie zmieni się postawa rządzących. Posłuchajmy więc najpierw wiceministra Jarosława Zielińskiego a także pana Rafała Jankowskiego – archiwalna wypowiedź z taką nadzieją, że tego protestu nie będzie, że uda się dogadać. No to czy się uda – posłuchajmy:\n– Jarosław Zieliński (wypowiedź z 10.07.2018′) – musimy znaleźć to wspólne pole pomiędzy oczekiwaniami bądź żądaniami, bo dzisiaj i takie się pojawiają, a możliwościami budżetu.\n– Rafał Jankowski (wypowiedź z 10.07.2018′) – myślę, że prędzej się porozumiemy z MSWiA, niż ten nasz protest, że tak powiem: eksploduje…\n– AG – ano właśnie, na razie to się nie spełnia, co pan mówił, że nie eksploduje, ale jeszcze przedstawię wypowiedź przedstawiciela NSZZ Funkcjonariuszy i Pracowników Służby Więziennej, który o tym proteście mówi tak, jakby ktoś chciał popchnąć w stronę protestu politycznego funkcjonariuszy.\n– Czesław Tuła – te rozwiązania nie idą we właściwym kierunku, ponieważ ktoś – mówię tu z całą odpowiedzialnością – chce nas popchnąć w kierunku protestu politycznego. A służby nie są polityczne, stanowiska w służbach są polityczne. Jeżeli ktokolwiek ze sfer rządzących powie, że my polityką się zajmujemy, to właśnie on nas chce w te ręce polityczne dostać.\n– A.G. – ktoś chce nas popchnąć w kierunku protestu politycznego, kto?\n– Rafał Jankowski – generalnie to wszyscy. Bo i część strony rządowej uważa, że powinniśmy się ustawić po właściwej stronie, ale też i opozycja często mówi, że jesteśmy tą policją pisowską, rządową.– A.G. – tylko dla różnych polityków ta właściwa strona jest gdzie indziej…\n– R.J. – zawsze jesteśmy policją i jesteśmy w tym samym miejscu. Opozycja się zmienia w Sejmie i my zawsze jesteśmy dla opozycji, dla aktualnej opozycji, tym zbrojnym ramieniem władzy. Bez względu na to, kto jest przy władzy.\n– A.G. – ale chce pan powiedzieć, że ta sytuacja od lat jest taka sama, kiedy zmieniają się rządy, czy teraz to się jakoś zmieniło?\n– R.J. – tak naprawdę to się zmienia zawsze, raz jest to bardziej radykalne, raz mniej…\n– A.G. – a teraz jak?\n– R.J. – no teraz to my jesteśmy w miejscu takim, że … ja tu mówiłem we wcześniejszym materiale, że wierzę w porozumienie…\n– A.G.- nadal?\n– R.J. – coraz mniej. I to, czy ten protest eksploduje, czy nie, to właśnie zależy od rządu i od ministra spraw wewnętrznych. Ja powoli tracę nadzieję, a moi koledzy w terenie i funkcjonariusze innych służb już ją chyba stracili.\n– A.G. – zanim o tym, mam pytanie do pana Jerzego i sama jestem ciekawa odpowiedzi, czy pan ucieknie, czy odpowie wprost, bo słyszę bardzo często takie opinie i wezwania do policjantów, czy gdyby pan dzisiaj był w służbie czynnej, czy byłaby taka sytuacja, że odmówiłby pan wykonania rozkazu?\n– Jerzy Dziewulski – ja zawsze mówię wprost pani redaktor…\n– A.G. – wiem, dlatego z taką nadzieją czekam na odpowiedź.\n– J.D. – potrafiłem odmówić w gorszych czasach wykonania rozkazu…\n– A.G. – Czy jest coś, na co pan dzisiaj by się nie zgodził?\n– J.D. – w mojej książce opisałem, jak zbeształem pana generała. Zbeształem za głupotę, bo jej nie znoszę. Nie zgodziłbym się na wiele rzeczy. Na tworzenie prewencji strachu. Paskudne słowo.\n– A.G. – co to znaczy?\n– J.D. – wie pani – próba zachowań policji, policjantów na ulicy nie jest próbą zachowań indywidualnych, to są jednoznacznie wydane polecenia. Nie mam cienia wątpliwości co do tego, dlatego błagam – nie nazywajcie ich gestapowcami – bo na to nie zasługują.\n– A.G. – pan mówi do tych, którzy krzyczą na ulicy…\n– J.D. – o tym trzeba pamiętać: policja jest podzielona w sposób taki sam, jak jest podzielone społeczeństwo, bo jest częścią tego społeczeństwa..\n– A.G. – ale policjant jak zakłada mundur to zapomina o swoich poglądach, czy nie?\n– J.D. – nie zapomina – proszę mi wierzyć…\n– R.J. – nie no jednak powinien…\n– J.D. – ma pan rację,\n– R.J. – my wychodząc do służby powinniśmy zostawić swoje poglądy w domu.\n– J.D. – pan się trzyma zasad i słusznie, tak być powinno ale proszę pamiętać o jednej rzeczy – jeżeli ja wchodzę do radiowozu, bo jest przeprowadzana interwencja, siadam z tyłu, jestem świadkiem. I widzę proszę pani w radiowozie trzy święte obrazki na desce rozdzielczej, to nie trafia mnie szlag dlatego, że te obrazki widzę, tylko trafia mnie szlag dlatego, że policjanci pozycjonują się…\n– R.J. – jeżeli pan chce powiedzieć, że my się modlimy na służbie, to tak nie jest. Ja tu się zgadzam z panem posłem, że jesteśmy neutralni światopoglądowo i powinniśmy się wystrzegać…\n– J.D. – ale w zanadrzu jest jedna rzecz: nie można zapominać o tym, jak duża grupa policjantów głosowała na PIS, proszę o tym pamiętać.\n– A.G. – ale jako obywatele mają prawo…\n– J.D. – a na końcu zostali oszukani…\n– R.J. – tak, zawiedliśmy się, to prawda, ale głosowaliśmy na Prawo i Sprawiedliwość, tak jak pan powiedział…\n– J.D. – z uwagi na pensje…\n– R.J. – z uwagi na to, że poprzednie ekipy rządowe nas totalnie zawiodły, straciliśmy szereg uprawnień, jak pan wie: emerytalne, L-4 i wiele wiele innych…\n– J.D. – no to teraz Wam dokopali dziesięć razy tyle…i to trzeba sobie jasno powiedzieć.\n– R.J. – my teraz walczymy właśnie o to, żeby się to zmieniło.\n– J.D. – zgoda, ja mówiłem zawsze publicznie, że związków zawodowych w policji nie lubię, ale gdyby Was nie było – byłaby katastrofa. Problem tkwi w tym, że policję próbuje się naprawdę upolitycznić.\n– A.G. – zawsze tak było, pan to mówił\n– J.D. – było tak – wszyscy traktowali policję jak łup. Ale teraz to, co się dzieje, to na litość Boską, ja nie mam słów. Pani redaktor! Wymiana komendanta głównego, komendantów wojewódzkich była zawsze, ale teraz jest do dna! Do komisariatów, do posterunków, proszę panią wymieniło się wszystkich i wszędzie. Natomiast problem tkwi w jednej rzeczy – to upolitycznienie policji polega między innymi na tym i stosuje się właśnie te prewencję strachu – ona polega na takiej prostej czynności – legitymujemy, za wszelką cenę, zatrzymujemy – za wszelką cenę – szczególnie tych, którzy nam nie odpowiadają. Czyli tych, którzy stają naprzeciwko policji i protestują przeciw określonym działaniom powiedzmy PIS-u. Im więcej wylegitymują, im więcej zatrzymają, im więcej tych ludzi będzie musiało się zgłosić do sądu, a zgłaszają się do sądu na wezwania. Tym bardziej ten strach działa, dlaczego? Po co marnować czas? Po co ja mam ciągle chodzić do sądu? Po co ja mam chodzić na policję?\n– A.G. – czyli ludziom się odechciewa…\n– J.D. – otóż to!\n– A.G. – ten sąd, o którym pan mówi, to na razie z tego co wiem, wszystkie te sprawy oddala…\n– R.J. – ale to nie do końca tak, prosze państwa, ja nie chcę roztrząsać. Spójrzmy na casus Frasyniuka\n– J.D. – skandaliczne!\n– R.J. – ja nie chcę oceniać w ogóle postawy Frasyniuka, nie będę oceniał, czy on protestował w słusznej sprawie, czy nie, ale jeżeli ktoś, w tym przypadku Władysław Frasyniuk – podaje policjantowi nieprawdziwe dane i sąd teraz uznaje, że nie ma tematu, jest okay, to wskazuje ten sąd w pewnym sensie, że każdy teraz taki osiedlowy żul, może temu policjantowi powiedzieć, że się nazywa Józef Grzyb.\nCiąg dalszy wywiadu na stronie: szzp.pl/przeglad-prasy/czy-zaostrzenie-policyjnego-protestu-jest-sluszne/


Jak umiejętność rozniecania ognia zmieniła ż... - Zadane.pl\nZad.1 Jak umiejętność rozniecania ognia zmieniła życie człowieka.Zapisz notatkę w punktach. zad.2 Objaśnij co oznaczają poniższe poiwiedzenia i w jakich sytuacjach możemy ich użyć: -dolewać oliwy do ognia -wpaść jak po ogień -wziąć kogoś w krzyżowy ogień pytań Proszę o szybkie rozwiązanie!!!!!!!!!!!!!! xD\nprzez janinka 12.04.2010\n* mieli światło w nocy\n* dawało im ciepło\n* odstraszało zwierzęta\n* pomagało mordować zwierzęta\n* dolewać oliwy do ognia- w momencie, kiedy ktoś pogarsza swoją i tak tragiczną sytuację\n* wpaść jak po ogień- wpaść do pomieszczenia błyskawicznie, szybko\n*wziąć kogoś w krzyżowy ogień pytań- obrzucić kogoś serią pytań\nludzie mogli jeść ciepłe jedzenie\nogrzewać sie przy ogniu\nodstraszac ogniem zwierzęta\ndolewać oliwy do ognia - denerwować kogoś jeszcze bardziej\nwziąć kogoś w krzyżowy ogień pytań - zadawać dużo pytań jednocześnie\n1. Dzięki ogniu człowiek może się ogrzać, przyrządzić jedzenie a także pod wpływem jego ciepła wytopić różne naczynia, narzędzia.\n2. - dolewać oliwy do ognia - przesadnie wnikać w jakiś temat, pogarszając sytuację. Możemy użyć go właśnie, gdy ktoś, np. pogarsza (już napiętą) sytuację\n- wpaść jak pod ogień - nie jestem pewna, ale chyba znaleźć się w trudnej sytuacji. Możemy użyć gdy znajdziemy się w takiej sytuacji.\n- wziąć kogoś w krzyżowy ogień pytań - przesadnie wypytywać kogoś o coś. Możemy tego użyć w sytuacjach, w których to my kogoś wypytywaliśmy lub ktoś nas.