Kwiecień, 2015 | Biały, bardzo biały\nOpublikowano 30 kwietnia 2015 Autor: Łucja z poznajmy-prawde.blog.one\nWspominamy: : Św. Józefa Robotnika\n„Droga, prawda i życie”\nWspominamy: : Św. Piusa V\n„Wysłannik nie jest większy od tego, który go posłał”\nEwangelia wg św. Jana 13,16-20.\n«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał.\nNie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz potrzeba, aby się wypełniło Pismo: Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę.\nWspominamy: : Św. Katarzynę ze Sieny, dziewicę i doktora Kościoła, patronkę Europy\nKomentarz do Ewangelii : Św. Katarzyna ze Sieny\n„Zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom”\nWspominamy: : Św. Piotra Chanela, Bł. Luchezjusza i Buonadonnę (+1260)\n„Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną”\nPoniedziałek IV tygodnia Okresu Wielkanocnego\nWspominamy: : Św. Zytę\n„Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony”\nJezus powiedział: «Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem.\nNatomiast za obcym nie pójdą, lecz będą uciekać od niego, bo nie znają głosu obcych».\nPowtórnie więc powiedział do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Ja jestem bramą owiec.\nJa jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony – wejdzie i wyjdzie, i znajdzie paszę.\nZłodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości».\n1 maja Uroczystość Świętego Józefa -patrona pracy\nData publikacji: 2015-04-30 06:00\nData aktualizacji: 2015-04-30 07:52:00\nData publikacji: 2014-04-30 11:00\nData aktualizacji: 2014-04-30 16:33:00\nPostać świętego Józefa pokazuje nam, że praca fizyczna (dawniej nazywana „niewolniczą” – zarezerwowaną dla niewolników) nie ma w sobie nic niegodnego czy uwłaczającego. Sam Bóg ją ustanowił: „W pocie oblicza twego będziesz tedy musiał zdobywać pożywienie” (Rdz 3, 19). Na tym padole łez tak właśnie toczy się życie człowieka, wędrówka ku ojczyźnie niebieskiej.\nŚwięty Józef – święty przedziwny!\nData publikacji: 2014-05-01 08:00\nData aktualizacji: 2014-05-01 08:36:00\nNie wstydzimy się też uciekać do niego w naszych potrzebach materialnych, nazywając go nawet ekonomem naszych klasztorów – opowiada o św. Józefie w Karmelu o. dr Szczepan T. Praśkiewicz OCD, konsultor watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, przeor klasztoru w Lublinie.\nNa pierwszy rzut oka można by powiedzieć, że z Ewangelii wiemy o św. Józefie niewiele. Nie znajdujemy w niej ani jednego jego słowa, ale równocześnie Ewangelia mówi nam o nim bardzo dużo, bo informuje nas, że był człowiekiem prawym (vir iustus), a to nam wystarcza. Człowiek prawy! To człowiek należący do grona tych sprawiedliwych Starego i Nowego Testamentu, którzy odegrali niezastąpioną rolę w historii zbawienia. Człowiek sprawiedliwy! To znaczy człowiek pełny tej prawości, której żąda Ewangelia; człowiek pałający tą sprawiedliwością, która płynie z wiary; człowiek przede wszystkim poświęcony, oddany Bogu i oddanie to potwierdzający swą uległością wobec woli Bożej, swym posłuszeństwem wobec rozkazów Pana. Gdy anioł Pański ukazał mu się we śnie i polecił wykonać niektóre sprawy, nie ociągał się, ale skoro tylko usłyszał: wstań, weź, uchodź, pozostań, od razu – jak mówi Ewangelia – wstał, wziął, poszedł… Dlatego też liturgia Kościoła, która upamiętnia i celebruje nie tylko wielkie momenty historii zbawienia, ale oddaje też cześć ludziom, osobom wybranym przez samego Boga, które spełniły jedyne i niepowtarzalne zadania w realizacji Bożego planu zbawienia człowieka w Jezusie Chrystusie, czci także jego, troskliwego opiekuna Bożego Dziecięcia i Głowę Najświętszej Rodziny, jak określają go wezwania litanijne.\nWspomniał Ojciec, że w Ewangelii nie znajdujemy ani jednego słowa wypowiedzianego przez św. Józefa, ale powstało wiele dzieł o tym świętym…\nO św. Józefie pisał już św. Hieronim, zaś pierwszy traktat teologiczno-ascetyczny o Oblubieńcu Najświętszej Maryi Panny zawdzięczamy słynnemu teologowi Janowi Gersonowi, a Izydor z Izolani napisał nawet o św. Józefie Summę. Św. Bernardyn ze Sieny wyrażał przekonanie, że św. Józef już w łonie matki został oczyszczony z grzechu pierworodnego. Szczególnym nabożeństwem do św. Józefa wyróżniała się św. Teresa od Jezusa, reformatorka Karmelu, a później św. Franciszek Salezy i św. Wincenty a Paulo.\nJest Ojciec duchowym synem św. Teresy od Jezusa. Proszę scharakteryzować kult św. Józefa w Karmelu Terezjańskim…\nW prefacji mszalnej o św. Józefie występują wymowne słowa: „a jako wiernego i roztropnego sługę postawiłeś go nad swoją Rodziną”. Słowa te odnoszą się do Rodziny Nazaretańskiej, do Świętej Rodziny, to jest do Rodziny, w której wzrastał Pan Jezus, a której Głową był właśnie św. Józef. Karmel Terezjański powtarza jednak te słowa myśląc – i to nie tylko w sensie alegorycznym – o sobie samym.\nŚw. Józef odegrał bowiem niezastąpioną rolę w historii reformy Zakonu. Jego tytulację otrzymywały pierwsze klasztory reformy i większość kościołów karmelitanek bosych i karmelitów bosych. Jego posąg, wraz posągiem Matki Najświętszej, św. Teresa nakazywała umieszczać w bramach klasztorów, które zakładała w całej prawie Hiszpanii. Do niego i do jego potężnego wstawiennictwa przed Bogiem nakazywała się uciekać swym duchowym córkom i synom, bo wiedziała, że on, który troszczył się o potrzeby Świętej Rodziny, nie zostawi bez pomocy tych, którzy żyją duchem tejże Rodziny Nazaretańskiej.\nAle przede wszystkim św. Teresa w św. Józefie ukazywała swoim siostrom i braciom w Karmelu wzór doskonałej zażyłości z Jezusem Chrystusem i z Jego Matką, wskazywała patrona modlitwy wewnętrznej, kontemplacji, milczenia i wyciszenia. I my wszyscy, którzy nosimy habit Karmelu, staramy się św. Józefa nie tylko szczególnie czcić, ale przede wszystkim naśladować i dążyć poprzez nasze wyciszenie, poprzez naszą modlitwę, do tej zażyłości z Jezusem i z Maryją, jakiej on doświadczał, żyjąc z Nimi na co dzień w domu nazaretańskim. Nie wstydzimy się też uciekać do niego w naszych potrzebach materialnych, nazywając go nawet ekonomem naszych klasztorów.\nI św. Józef pomaga?\nTak. Opowiem z całą prostotą jakże wymowne zdarzenie. Działo się to w początkach XX wieku w jednym polskim klasztorze Sióstr Karmelitanek Bosych. Posiadały one w obrębie klauzury małe gospodarstwo z krową, która zapewniała mleko dla wspólnoty. Opiekowała się nią jedna ze starszych zakonnic. Niestety, pewnej nocy krowa padła. Stroskana siostra oznajmiła to przeoryszy.\n„To co, nie wie siostra, jak ma postąpić?” – odezwała się ta ostatnia. I dodała: „Niech siostra szybko podłoży św. Józefowi karteczkę z prośbą o nową krowę”. Tak bowiem czyniły (i nadal czynią!) mniszki, ilekroć czegoś potrzebowały: pisały to na karteczkach i wsuwały do ręki figury św. Józefa czczonej na klasztornym korytarzu. Biedna siostra staruszka wzięła niewielką kartkę, ołówek i trzęsącą się ręką narysowała zwierzę z czterema nogami, łbem i ogonem, które jednak bardziej niż krowę, przypominało kota. W dobrej wierze złożoną w cztery karteczkę wsunęła do ręki św. Józefowi. I proszę sobie wyobrazić: nazajutrz rano do furty klasztornej zadzwoniła pani hrabina z pobliskiego dworu, prosząc o rozmowę z matką przeoryszą. Gdy ta nadeszła, zwróciła się do niej z delikatnym pytaniem: „Proszę matki, wyjeżdżam na miesiąc na koncerty muzyki klasycznej do Wiednia i chciałabym przekazać na ten czas na przechowanie w waszym klasztorze mojego ulubionego kotka, albowiem we dworze nie mam do nikogo tak wielkiego zaufania…”. „Jaśnie wielmożna pani hrabino – odrzekła przeorysza – chętnie spełniłybyśmy jej prośbę, ale nie będziemy miały kotka czym karmić, albowiem wczoraj padła nam krówka i nie mamy mleka”. „Niech się wielebna matka nie martwi, ja powiem rządcy we dworze, aby codziennie rano dostarczano wam do klasztoru dwadzieścia litrów świeżego mleka…”. Gdy to opowiadam, niekiedy nawet jako przykład w kazaniu o św. Józefie, wszyscy się uśmiechają, ale proszę zauważyć, jak św. Józef nie zawiódł oczekiwań i wysłuchał „ad litteram” przedłożonej prośby: narysowały kota, otrzymały kota; potrzebowały mleka, dostały mleko! Nie lękajmy się więc zwracać do św. Józefa o pomoc w prostocie naszych serc…\nW krakowskim kościele Ojców Karmelitów Bosych odbiera cześć w swoim łaskami słynącym obrazie św. Józef, patron Krakowa, który ten tytuł otrzymał równe trzysta lat temu.\nOwszem. Gdy w 1714 r. ogłoszono św. Józefa patronem Krakowa, przedmiotem szczególnego kultu Oblubieńca Matki Bożej stał się jego obraz z karmelitańskiego klasztoru przy ul. Poselskiej, pędzla naszego współbrata zakonnego, br. Łukasza od św. Karola (Karola Sibrecque), Flamandczyka, który miał swoją pracownię w klasztorze „Santa Maria della Scala” w Rzymie. Po kasacie klasztoru przy ul. Poselskiej przez władze austriackie w 1797 r., obraz znajdował się w klasztorze sióstr karmelitanek bosych przy ul. Kopernika, a w 1932 r. został przeniesiony do nowego klasztoru karmelitów bosych przy ul. Rakowickiej, gdzie umieszczono go w chórze zakonnym.\nW dniu 1 maja 1980 r. obraz został intronizowany w nowym ołtarzu w tutejszym naszym kościele przy ul. Rakowickiej. W uroczystość św. Józefa, 19 marca 1981 r., ks. kard. Franciszek Macharski, ówczesny arcybiskup metropolita krakowski, dokonał przed tym ołtarzem urzędowego wznowienia kultu św. Józefa, patrona miasta Krakowa. Od tego dnia codziennie sprawujemy przed tym obrazem jedną Mszę Świętą (o godz. 7.30), a w każdą środę także uroczystą Mszę Świętą wieczorną (o godz. 18.00), powierzając św. Józefowi potrzeby mieszkańców Krakowa w nieustannej nowennie.\nKarmelici bosi są też kustoszami sanktuarium św. Józefa w Wadowicach, gdzie obraz św. Józefa został przyozdobiony papieskim pierścieniem Ojca Świętego Jana Pawła II.\n„Faraon zdjął swój pierścień z palca i włożył go na palec Józefa. I powiedział Egipcjanom: Idźcie do Józefa i co on wam powie, czyńcie!”. Te słowa Księgi Rodzaju wydają się mieć swoje dopełnienie w zaskakującym i napawającym nas przeogromną radością geście Ojca Świętego Jana Pawła II, który zechciał z okazji 25-lecia swego pontyfikatu przekazać pierścień Rybaka (anulum Piscatoris), aby został on nałożony na palec dłoni św. Józefa, drugiego patrona jego chrztu, w naszym wadowickim kościele karmelitańskim. Przypomnę, że Karol Wojtyła miał na drugie imię Józef. Uroczyste nałożenie pierścienia dokonało się podczas Eucharystii, której przewodniczył ówczesny arcybiskup metropolita krakowski, kardynał Franciszek Macharski, w uroczystość św. Józefa – 19 marca 2004 roku.\nCzy jakikolwiek inny pierścień papieski został użyty do przyozdobienia wizerunków św. Józefa?\nTrzeba koniecznie wspomnieć pierścień św. Józefa przechowywany z szacunkiem w katedrze w Perugi we Włoszech, mający być według tradycji pierścieniem, który św. Józef wręczył Matce Bożej w dniu zaślubin, a nadto pierścień papieża Leona XIII, zdobiący dłoń figury św. Józefa w słynnym jego sanktuarium w Montrealu w Kanadzie. Papieskim pierścieniem św. Jana XXIII, na rozpoczęcie Soboru Watykańskiego II, poddanego pod patronat św. Józefa, przyozdobiono cudowny obraz św. Józefa w kolegiacie kaliskiej, albowiem – jak czytamy w tekście obrzędu nałożenia tegoż pierścienia – „umiłował go Pan i ozdobił dłoń jego pierścieniem wiernej miłości, […] aby jego zasługi, unaocznione tym pierścieniem, przynosiły obfity plon wierności Chrystusowi dla jego czcicieli”.\nOjcze Szczepanie, co może znaczyć ten gest św. Jana Pawła II w stosunku do obrazu św. Józefa w wadowickim sanktuarium?\nOjciec Święty Jan Paweł II w podobny sposób uhonorował św. Józefa w obrazie czczonym w naszym karmelitańskim kościele wadowickim, jak kiedyś faraon Józefa egipskiego (Rdz 41, 42.55). Przekazując pierścień Rybaka, który zdjął ze swego palca, aby został on nałożony na dłoń św. Józefa w naszym kościele, sam Ojciec Święty wytłumaczył nam też znaczenie tego wymownego gestu, wyjaśnił jego teologię. Uczynił to w bulli z dnia 16 października 2003 r., wydanej w 25-lecie pontyfikatu, w której czytamy: „Niechaj ten pierścień, symbol oblubieńczej miłości, jaki zostanie uroczyście nałożony na dłoń św. Józefa w wadowickim obrazie, przypomina Jego czcicielom, że Opiekun Świętej Rodziny to Mąż sprawiedliwy, posiadający nade wszystko wyraźne rysy oblubieńca, który do końca pozostał wierny wezwaniu Bożemu i był powiernikiem tej samej miłości, mocą której Ojciec Przedwieczny przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa”.\nOjciec Święty w geście przekazania pierścienia pragnął też wyrazić wdzięczność wobec zakonu karmelitańskiego za wszystko to, co od najmłodszych lat otrzymał od Karmelu: „A Karmelici Bosi – czytamy dalej w papieskiej bulli – wierni stróże wadowickiego kościoła, przyjmując moją wdzięczność za to wszystko, co od najmłodszych lat otrzymałem od karmelitańskiej szkoły duchowości, niechaj za przykładem swej św. Matki Teresy od Jezusa kontemplują w św. Józefie doskonały wzór zażyłości z Jezusem i z Maryją, Patrona modlitwy wewnętrznej i niestrudzonej służby braciom”. W końcu Namiestnik Chrystusa, nasz Rodak – Wadowiczanin, dziś Święty życzył: „Niech św. Józef wyprasza Kościołowi i światu oraz swoim czcicielom w wadowickim wizerunku, błogosławieństwo Ojca i Syna i Ducha Świętego”.\nŚwięty Józef wzorem dla pracujących\nData publikacji: 2015-04-30 10:00\nData aktualizacji: 2015-04-30 21:00:00\n„Dzieciństwo Chrystusa” (fragm.), mal. Gerard Honthorst\nGdzie szukać remedium na ten kryzys gnębiący nasz świat? Już pod koniec XIX wieku papież Leon XIII twierdził w encyklice Quamquam pluries: „Ubodzy, rzemieślnicy i wszyscy ludzie miernego stanu mają jakoby osobliwe prawo uciekania się do Józefa i stawienia Go sobie na wzór do naśladowania. On bowiem, chociaż pochodził z rodu królewskiego i był złączony węzłem małżeńskim z Najświętszą między wszystkimi niewiastami i uważany był za ojca Syna Bożego, przecież spędził życie na pracy i zarabiał rękami i przemysłem – na to wszystko, co było potrzebne do utrzymania rodziny. Prawdą więc jest, że niski stan nie ma w sobie nic godnego pogardy i że praca rzemieślnicza nie tylko nie ubliża, lecz gdy się do niej dołączy cnota, może być wielce uszlachetnioną. Józef, zadowolony z małej swej własności i zarobku, znosił ze spokojnym i podniosłym umysłem przykrości nieoddzielnie złączone z ubóstwem, jako i przybrany Syn jego, który będąc Panem wszechrzeczy, przyjął postać sługi i dobrowolnie wziął na się nędzę i największy niedostatek”.\nWiele lat później, już w drugiej dekadzie XX wieku, papież Benedykt XV, z okazji pięćdziesiątej rocznicy ogłoszenia świętego Józefa patronem Kościoła Powszechnego, dotykając jednego z najgłębszych korzeni współczesnego kryzysu, stwierdził: „Z tego samego powodu i robotnikom naszym, gdziekolwiek by pracowali – aby ich utrzymać na drodze obowiązku, a ustrzec przed socjalizmem, największym wrogiem chrześcijaństwa – stawialiśmy jako wzór przede wszystkim świętego. Józefa, usilnie zalecając, aby go w życiu swoim usilnie starali się naśladować i jako swego szczególniejszego patrona czcili.Ten bowiem święty prowadził podobny jak oni sposób życia na ziemi i z tej też racji Chrystus Pan, Bóg, choć był Jednorodzonym Synem Ojca Przedwiecznego, chciał, by Go nazywanoSynem cieśli. (…) Idąc tedy w ślady świętego Józefa, niechaj wszyscy nauczą się oceniać wartość przemijających dóbr doczesnych w świetle wieczności, która nigdy nie przeminie, ciężary zaś i trudy ludzkiego żywota łagodzić uspokajającą nadzieją przyszłych dóbr niebieskich, do czego dojdą przez wypełnienie woli Bożej, przez uczciwe, sprawiedliwe i pobożne życie”.\nPlinio Maria Solimeo, Pójdźcie do Józefa!, Instytut im. Ks. Piotra Skargi, Kraków 2008, s. 109-111.


HIT TYGODNIA: Wielki mały finał "Pozostawionych"\nSkoro "Pozostawieni" są serialem, przy którym czasem brakuje odpowiednio dużych słów, by go właściwie opisać, to rozsądnie byłoby zbyć finał milczeniem i po prostu w niemym zachwycie obejrzeć go jeszcze raz. A potem kolejny i następny, za każdym razem odkrywając coś nowego. Może odnajdując znaczenie w słowie, które wcześniej mogło wydawać się nieistotne? Może w drobnym geście, który poprzednio umknął naszej uwadze? A może nie odnajdując niczego, ale ponownie przeżywając dokładnie te same emocje, które towarzyszyły nam, gdy za pierwszym razem poznawaliśmy zwieńczenie historii przeklętej Nory Durst?\nTo ostatnie można uznać za pewnik, bo "The Book of Nora" to odcinek skonstruowany właśnie tak, byśmy odbyli emocjonalną wędrówkę razem z jego tytułową bohaterką. Wędrówkę, która wcale nie obfitowała w żadne fajerwerki, ba, jej znaczna część została nam po prostu opowiedziana, tak zwyczajnie, w prostych, niczym nieubarwionych słowach. A mimo to zapadała w pamięć tak mocno, jakby dotyczyła najbliższej nam osoby. Jakbyśmy to my, a nie Kevin, siedzieli naprzeciwko i wsłuchiwali się w każde zdanie, nie dopuszczając do siebie myśli, że któreś z nich może nie być prawdziwe.\nLindelof doskonale wiedział, co robi, stawiając w finale na prostotę i wiarę – to w końcu dwa fundamenty serialu, które wybrzmiały na koniec pełną mocą. Czy wierzycie w historię Nory, pozostaje sprawą indywidualną i w gruncie rzeczy nieistotną. O wiele ważniejszy jest fakt, że na wiarę nie trzeba brać emocji towarzyszących jej przy ponownym spotkaniu Kevina. Podobnie jak nie ma potrzeby podważać prawdziwości jego słów, gdy wyznaje jej o swojej wierze. Uczucie między tą dwójką było w serialu kwestionowane, całkiem niedawno padły przecież bardzo gorzkie słowa, ale w tym momencie nie miały one żadnego znaczenia. Bo właśnie teraz, gdzieś pośrodku australijskiego odludzia spotkała się dwójka ludzi, którym zwyczajnie na sobie zależy i nie ma w tym ani grama fałszu.\n"To jest historia miłosna" – tak banalne zdanie wypowiedział o "Pozostawionych" ich twórca, a my nie mamy absolutnie żadnych podstaw, by w te słowa wątpić. Można tylko dopisywać do nich kolejne epitety: piękna, satysfakcjonująca, poruszająca i co najważniejsze, prawdopodobnie nieco inna dla każdego widza, odbierającego to wszystko na swój własny sposób. Telewizja? Nie drodzy państwo, to już coś więcej. [Mateusz Piesowicz]


Shadow of the Colossus - AMPolska.net | Anime Manga Polska - Aktualności, recenzje mang, anime i gier prosto z Polskiego rynku\nShadow of the Colossus / ワンダと巨像\nPremiera: 06.02.2018 (07.02.2018, Polska)\nWydawca: Sony Interactive Entertainment (Japonia), Cenega (Polska)\nShadow of the Colossus - W nieokreślonych czasach i nieokreślonym świecie, ludzie posiadają artefakty zdolne do wielkich czynów. Wander, który jest głównym bohaterem omawianej historii wyrusza w podróż do zakazanych krain, aby przywrócić do życia Mono, dziewczynę której życie zostało poświęcone w tajemniczym rytualne. Wander nie wie co czeka go po dotarciu do zakazanych terytoriów, lecz niesie go tam nadzieja i historia o istocie, która jest w stanie spełnić jego prośbę przywrócenia życia Mono.\nTak wygląda ogólny zarys historii, jaką otrzymujemy w Shadow of the Colossus. Na początku muszę poinformować, iż przyszło mi zmierzyć się z tym tytułem w postaci remake'u z 2018 roku, przygotowanego na konsolę PlayStation 4, oryginał pochodzi bowiem z 2005 roku i jest cudem studia Team Ico. Gra toczy się z perspektywy trzeciej osoby.\nCo mogę powiedzieć o samej historii, jaka została zaserwowana graczowi? Na pierwszy rzut oka wydaje się być mało istotna, bowiem zostajemy z miejsca wrzuceni w podróż do zakazanych krain, gdzie czeka nas spotkanie z tajemniczą istotą o imieniu Dormin, mówiącą jednocześnie męskim i żeńskim głosem. Tutaj zaczyna się tak naprawdę coś, co przez około osiem, może dziewięć, godzin rozgrywki sprawiło, że pokochałem tą pozycję i ze smutkiem kończyłem swoją przygodę. Na linii historii mamy zatem Wandera, który przybywszy do świątyni Dormina oznajmia cel swojego przybycia, ten po zapoznaniu się z prośbą młodzieńca oferuje swoją pomoc, w zamian za zlikwidowanie kilkunastu kolosów wędrujących po zakazanym terytorium, gdy młodzieniec wykona swój cel Dormin dokona cudu ożywienia. Już od początku można zdać sobie sprawę, że Wander nie ma zamiaru liczyć się z konsekwencjami umowy z nieznanym bytem, grunt aby wyciągnąć ze świata zmarłych Mono i oto zapewne Dorminowi chodzi...\nSama rozgrywka jest bardzo przyjemna, bowiem podczas podróży towarzyszy Wanderowi jego wierny druh, koń Agro, który niejednokrotnie pomoże nam w walce ze wspomnianymi kolosami. Wander na swojej drodze spotyka różnorodne, niejako kamienne posągi, które ożywione wędrują spokojnie i majestatycznie poprzez zakazane ziemie. Te kolosy przedstawiają swoją "urodą" zwierzęta takie jak ptaki, węże, byki i tak dalej, każdy posiada swój własny indywidualny słaby punkt, który to Wander musi wielokrotnie naciąć aby powalić bestię. Te słabe punkty, to właśnie punkty witalne kamiennych istot. Kolosy posiadają czasami jeden, a czasami więcej niż jeden punkt witalny, a aby wdrapać się na tych gigantów niejednokrotnie gracz niejednokrotnie musi się nad tym nagłowić. Dlaczego nagłowić? Bowiem o ile spokojne i neutralne, a wręcz ciekawskie są gdy tylko kręcimy się koło nich, to stają się niezwykle agresywne kiedy próbujemy wspiąć się na nie, a to do najłatwiejszych kwestii również nie należy. Wander nie tylko toczy pojedynki na ziemi, ale także na grzbiecie fruwających i pływających bestii.\nPoziom trudności walki z kolosami nie wydaje się być za trudny, więc odnajdzie się w tej grze każdy użytkownik konsoli, ważnym jest aby użyć logiki, odnaleźć słabe punkty bestii, a na koniec sposób aby się do nich dostać i zadać cios. Podczas rozgrywki prowadzi nas prosta droga, po pokonaniu kolosa wracamy do Dormina on zwiastuje nam kolejnego kolosa do pokonania i tak do ostatniego na liście. Dla niektórych może to okazać się dość monotonne, ale zabawa z kolosami wynagradza te chwilowe przestoje w poszukiwaniu następnych celów. W odnajdowaniu kolosów poza Agro pomaga nam również miecz, który dzięki swoim specjalnym właściwościom ukazuje właściwą drogę.\nZatem gracz uzbrojony w miecz i łuk, a także we wsparciu konia dociera do swojego celu, lecz zakończenie oraz cała otoczka gry sprawia, że na koniec czujemy się rozdarci, bowiem Wander staje się herosem, którego można ocenić na wiele sposobów, historia ewidentnie została skonstruowana tutaj tak, aby niejednoznacznie wykazać moralność decyzji Wandera oraz istoty Dormina. Shadow of the Colossus posiada w sobie wiele nawiązań do biblii, polecam odszukać je i zapoznać się z głębszą stroną historii omawianego tytułu.\nJak wygląda zatem ten remake? Wygląda świetnie, gra ma swój klimat, krajobrazy są przepiękne, kolosy są różnorodne i majestatyczne, postacie prezentują się równie dobrze. Jedynym istotnym minusem jest praca kamery, ta czasami lubi zgubić się po drodze, szczególnie w ważnych momentach walki. Gra mimo wielu lat w takiej formule sprawdziła się w moim przypadku bez dwóch zdań, do tego wspaniała ścieżka dźwiękowa obrazuje idealnie istotne momenty całej historii.\nZa Polskie wydanie gry odpowiedzialne jest Sony Interactive Entertainment Polska, gra posiada wydanie pudełkowe i cyfrowe na konsole PlayStation 4, a także została poszerzona o rodzimą wersję językową w postaci napisów.\nCopyright © DBPolskaGroup 2007 - 2020 | Kontakt | Prywatność | O nas | Unikalnych wizyt: 160,500,018 | Jest nas: 273,281!


Nie żyje Agnieszka Kotulanka. W „Klanie” grała przez 17 lat Krystynę Lubicz. | Dziennik Polski\nNie żyje Agnieszka…\nPaweł Gzyl 26 lutego 2018, 7:00\nAgnieszka Kotulanka już na zawsze będzie zapamiętana przez widzów jako Krystyna Lubicz z „Klanu” Telemagazyn.pl\nPo raz ostatni aktorka pojawiła się w serialu „Klan” w 2013 roku. Jej ostatnia scena była dosyć zwyczajna: grana przez nią bohaterka pocieszała swoją koleżankę w trakcie spaceru. Padają słowa o samotności i niezrozumieniu, ale także o tym, że w trudnych chwilach potrzebujemy wsparcia.\nPo zagraniu tej sceny Agnieszka Kotulanka przestała się pojawiać na planie serialu. Tymczasem scenarzyści szykowali dla niej nowy wątek - grana przez nią Krystyna Lubicz miała poznać sympatycznego mężczyznę, który miał być jej bratnią duszą. Niestety - nigdy nie dowiemy się, jaki los spotkałby tę parę.\nPo zniknięciu z planu „Klanu” Kotulanka nie odzywała się do nikogo. Nie przychodziła na spotkania i nie podnosiła telefonu. Coraz głośniej mówiło się w telewizyjnym światku, że aktorka ma poważne problemy osobiste. Paparazzi przyłapali ją na ulicy nietrzeźwą, jak popija alkohol prosto z butelki.\nScenarzyści „Klanu” zdecydowali się więc uśmiercić jej bohaterkę. W efekcie widzowie telenoweli dowiedzieli się o zgonie Krystyny Lubicz w 2014 roku. Wcześniej bohaterka zaczęła mieć poważne problemy zdrowotne, w efekcie których wysłano ją na leczenie do Ameryki. Nigdy stamtąd jednak już nie wróciła. „Masz mnie” - tak brzmiały ostatnie słowa, jakie wypowiedziała w telenoweli.\n- Agnieszka była świetną aktorką. Nie bez powodu zdobyliśmy taką sympatię Polaków, bardzo dobrze się nam ze sobą grało i było dużo twórczej improwizacji na planie - wspomina serialowy partner aktorki, Tomasz Stockinger, w serwisie Wirtualna Polska. - Uatrakcyjnialiśmy razem to, co było napisane w scenariuszu. Cały czas jednak bolałem nad tym, że taki wielki talent nie dawał sobie rady z chorobą.\nAlkohol był zmorą Agnieszki Kotulanki już w czasach młodości. Do kieliszka często zaglądał jej ojciec - nic więc dziwnego, że rozumiała, iż mocne trunki potrafią skomplikować życie. Z drugiej strony, mając w podświadomości zakodowane zachowanie ojca, sama już na studiach sięgnęła po alkohol. W ten sposób atmosfera rodzinnego domu w Legionowie rzuciła cień na jej dorosłe życie.\nKoledzy i koleżanki ze studiów uważali ją za zamkniętą w sobie. Sprawiała wrażenie, jakby jej nie zależało, aby się podobać.\nNie goniła, jak inne młode dziewczyny, za modą i nowinkami, podobno często nie robiła sobie nawet makijażu. Podczas rozmów z innymi studentami najczęściej przysłuchiwała się w milczeniu, rzadko wyrażając swoje zdanie. Potrafiła jednak zawalczyć o swoje.\n- Jestem zodiakalnym Skorpionem, a jeśli wierzyć znakom zodiaku, boję się wszystkiego i jestem niepewna, a moją jedyną obroną jest atak - przyznawała w „Rewii”.\nTakie a nie inne zachowanie młodej dziewczyny sprawiło, że zwrócił na nią uwagę najbardziej rozrywkowy student na całej uczelni - Jacek Sas- Uhrynowski.\nNie dość, że wywodził się z wołyńskiej szlachty, to miał urodę i temperament południowca. Dużo jeździł po świecie (co wcale nie było takie oczywiste w Peerelu), znał obce języki, miał szampańskie poczucie humoru i lubił być w centrum zainteresowania. W Agnieszce odnalazł swoje przeciwieństwo - i zakochał się w niej na zabój. Ona początkowo była przestraszona zalotami uczelnianego gwiazdora, ale on nie odpuszczał. Adorował ją i w końcu rozkochał w sobie.\nAgnieszka i Jacek wzięli ślub w 1980 roku. Już jako małżonkowie rozpoczęli aktorską karierę. Jej wiodło się początkowo znacznie lepiej niż jemu.\n- Grałam prawie w każdej sztuce. Nie były to duże role, ale każda inna, dzięki czemu mogłam się uczyć, przymierzać, szukać innych środków i motywacji - podsumowywała.\n- Grywałem głównie w scenach zbiorowych. Było to zajęcie czasochłonne, ale niedające żadnej satysfakcji artystycznej - mówił z kolei Jacek Sas-Uhrynowski.\nAmbicjonalne niesnaski między małżonkami załagodziły narodziny ich dwójki dzieci. W 1985 roku przyszedł na świat syn, Michał, a dwa lata później - córka, Katarzyna.\nKiedy Jacek dostał rolę Baldiniego w filmie „C.K. Dezerterzy”, wydawało się, że los wreszcie się dla aktora odwróci. Tymczasem nic z tego - sukces w popularnym filmie nie przełożył się na kolejne propozycje aktorskie. To spowodowało, iż narastała w nim frustracja. W efekcie podjął dramatyczną decyzję o wyjeździe do Kanady.\nPoczątkowo aktorka się wahała, czy wyruszyć z mężem w nieznane. Jej kariera rozwijała się w Polsce znacznie lepiej. Ostatecznie postanowiła jednak wyjechać.\nAgnieszka i Jacek zabrali ze sobą czteroletniego wówczas syna, natomiast dwuletnia córka została w kraju wraz z jej rodzicami. Na obczyźnie nie wiodło im się najlepiej. On imał się różnych zajęć, a ona - śpiewała w polonijnych klubach. Dwa lata później Agnieszka rozczarowana życiem na emigracji postanowiła wrócić z synem do Polski. - Zrozumiałam, że tylko tu jestem na swoim miejscu. I przestałam myśleć o Kanadzie. Nie za wiele było tam tego grania, więc się nudziłam. Poza tym bardzo doskwierała mi monotonia tamtejszego życia. Kanadyjczycy nie są zbyt towarzyscy, żyją zamknięci w swoich domach - wyjaśniała.\nRozdzielenie małżonków w naturalny sposób sprawiło, że doszło między nimi szybko do rozstania. Życie samotnej matki z dwójką dzieci na początku lat 90. nie było usłane różami. Ponieważ przez dwa lata była nieobecna na rynku, reżyserzy i producenci zapomnieli o niej. Dlatego mało grała. Aby zarobić na siebie i dzieci, dziergała z wełny swetry i sprzedawała je. Los uśmiechnął się do niej dopiero w 1997 roku, kiedy dostała rolę w „Klanie”. Stałe dochody sprawiły, że jej życie ustabilizowało się.\nAgnieszka nie zrezygnowała również z prób ułożenia sobie życia prywatnego. Choć widzowie łączyli ją początkowo z towarzyszącym jej na małym ekranie Tomaszem Stockingerem, tak naprawdę była zakochana w innym koledze po fachu. Paweł Wawrzecki był jednak wtedy żonaty z Barbarą Winiarską i oboje wychowywali niepełnosprawną córkę.\nKiedy w 2002 roku zmarła żona aktora, wydawało się, że Agnieszka zajmie jej miejsce. I tak też się stało, ale nie na długo - trzy lata później Wawrzecki zakończył ten związek i ożenił się potem z Izabelą Roman, jedną z najbogatszych Polek w USA, specjalistką z branży farmaceutycznej. To złamało aktorce serce. - Ona ma momenty, że jej miłość do Pawła wraca i wtedy stara się znów zdobyć jego względy. W ubiegłym roku Paweł ponownie odrzucił jej zaloty i powiedział przy tym kilka gorzkich słów. To spowodowało jej problemy. Tego dla niej było za dużo - zdradził znajomy aktorki w „Fakcie” w 2014 roku.\nSposobem na problemy miał być alkohol. Kotulanka zdawała sobie jednak sprawę, że to tylko pogarsza jej stan, dlatego ostatecznie zdecydowała się na kurację odwykową.\nWiele wskazywało, że aktorka odzyska z czasem władzę nad swoim życiem. Niestety - nagła śmierć w minionym tygodniu przekreśliła wszystko.\nPogrzeb Agnieszki Kotulanki odbędzie się we wtorek, 27 lutego. Nabożeństwo żałobne rozpocznie się w południe w kościele św. Józefa Oblubieńca w Legionowie. Po nim nastąpi odprowadzenie na cmentarz. Agnieszka Kotulanka zostanie pochowana w rodzinnym grobie.\nMateriał oryginalny: Nie żyje Agnieszka Kotulanka. W „Klanie” grała przez 17 lat Krystynę Lubicz. - Plus Gazeta Krakowska


Katarzyna Jasinska – Kancelaria Radcy Prawnego\nJeśli szukasz pomocy\nprawnika, który zrozumie Twój problem\nw ochronie własności intelektualnej\nJeśli szukasz pomocy prawnika, który zrozumie Twój problem, wyjaśni Ci, na czym on polega i zarekomenduje określone działanie – zapraszamy do współpracy!\nWspółpracujemy w szczególności z twórcami, zaangażowanymi w produkcję filmową (scenarzyści, reżyserzy, montażyści, aktorzy), ale także z pisarzami i fotografami.\nSpecjalizujemy się w ochronie własności intelektualnej (np. prawo autorskie, znaki towarowe, nowe odmiany roślin), w tym w prawie zwalczania nieuczciwej konkurencji, w ochronie dóbr osobistych, a także w prawie farmaceutycznym. Zajmujemy się także innymi sprawami z zakresu szeroko pojętego prawa cywilnego.\noceną warunków umów\nreprezentacją przed sądami\n(jeśli to nieuniknione)\nsporządzaniem opinii prawnych\nprowadzeniem szkoleń i prelekcji\nwe wszelkich kwestiach, leżących w zakresie naszych kompetencji zawodowych\nChcesz skorzystać z naszych usług? Skontaktuj się z nami!\no prawie dla filmowców\nPublikujemy teksty pojawiające się w specjalistycznym magazynie zaadresowanym do osób zajmujących się produkcją filmową i telewizyjną. Iga Bałos od kilku lat prowadzi blog sPRAWNA EDUKACJA, na którym najwięcej uwagi poświęca sPRAWOM FILMOWYM.\nAż poleje się krew: kiedy filmowiec idzie do prawnika Copy\nThe term minimalism is also used to describe a trend in design and architecture where in the subject is reduced to its necessary elements. Minimalist design has been high...\nAż poleje się krew: kiedy filmowiec idzie do prawnika\nul. Żółtej Ciżemki 3/4\nPL 31-560 Kraków\nNIP 679 276 45 48\nCo komu siedzi w głowie, czyli ochrona pomysłu na scenariusz\n© Kancelaria Katarzyna Jasińska | made by 9bits.eu & PrintTarget\nTa strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej.Więcej informacjiZaakcetpuj


Zakwaterowanie wHammersmith: Latest Deals\nAccommodation in Hammersmith: szukaj teraz\nAccommodation in Hammersmith: Najlepsze Oferty szybko się wyprzedają!\nPo co płacić za mały hotelowy pokój, skoro można skorzystać z przestronnych apartamentów oferowanych przez Accommodation in Hammersmith, tym bardziej, że ich cena została obniżona. Te luksusowe.. Więcej>\nJeśli szukasz zakwaterowania w pobliżu Shepherd's Bush Empire lub Hammersmith Apollo, zarezerwuj pokój w Accommodation in Hammersmith, niedrogi m, dwugwiazdkowym hotelu, położonym w Shepherd's Bush, w zachodnim Londynie. Znajdziesz tu wygodne pokoje, punkt obsługi turystycznej.. Więcej>\n1,4 km z centrum miasta Hammersmith Zobacz Mapę\nDzisiejsza oferta na Accommodation in Hammersmith: Rezerwuj teraz od jedynie £28,61!\n2,3 km z centrum miasta Hammersmith Zobacz Mapę\n5,4 km z centrum miasta Hammersmith Zobacz Mapę\nWiecej Zakwaterowanie wHammersmith\nTravelStay.com have 13 Accommodation in Hammersmith Hotels from only per person


Polacy wobec nowej władzy ( po II wojnie światowej ) - Sciaga.pl\npoleca 85% 778 głosów\nPolska po II wojnie światowej była w tragicznym stanie, ogromne straty w ludziach i skarbie państwa, zniszczone miasta z których nic praktycznie nie zostało tylko starta gruzu. W czasie II wojny swiatowej powstała PPR która miała za zadanie zbudowanie komunizmu w Polsce.\nPierwsze pytanie na które można zadać to ,,czy Polacy powinni poprzeć nową władzę ? ‘’. W rzeczywistości decyzje konferencji jałtańskiej oznaczały pozostawienie kraju pod władze Związku Radzieckiego. Realizatorem radzieckich planów byli Polscy komuniści którzy umacniali panowanie w Polsce podczas i po wojnie. Polscy komuniści byli chronieni przez NKWD oraz Związek Radziecki więc zaczeli kontrolować rządem, teroryzować swoich przeciwników politycznych, tych którzy chcieli żeby Polska była niepodległa. PPR oraz inne podległe jemu partie zmuszali do głosowania, oraz chcieli ich „przekupić” tym że mieli nowe oferty pracy. Uważam że Polacy nie powinni popierać nowej władzy.\nDrugim ciekawym pytaniem jest „czy Polacy powinni sie pogodzić z decyzjami z Jałty i ratować demokrację ?”. Polacy już z góry byli osądzeni po Konferencji w Jałcie bo Związek Radziecki miał ,,zwierzchniowo” sprawować władze nad Polską. Ale nie powinni sie godzić, prubowali walczyć z komunizmem. Stanisław Mikołajczyk dawał nadzieję że bedziemy niepodległą Polską. Jako przywódca PSL miał duże poparcie ze strony Polaków lecz wyniki zostały sfałszowane i doszło do rozbicia PSL prze komunistów. Józef Stalin nigdy by nie dopuścił do niezaleznego rządu. Ludzie któzy łudzili się że Polska bedzie demokratyczna wrócili do ojczyzny po czym zostali aresztowani.\n,,Czy Polacy powinni odrzucić dyktat Jałtański i czekać na nową wojnę?”. Polacy żyjący na emigracji, poza ojczyzną liczyli na to że bedzie nowa wojna która dawała by nowe nadzieje na wolną Polskę, lecz niedoszło do niej więc zostali w innych krajach, w ten sposób odnotowano rozejście się największej fali polaków po świecie co niepozwoliło powrócić do własnych stron rodzinnych. Jeżeli by doszło do rozwiązania dyktatui nowej wojny t polacy odzyskali by swoje nadzieje na niepodległą Polskę.\nOstatnie pytanie dotyczy tego ,,Czy warto walczyć do końca komunistycznego państwa ?”. Uważam że powinnismy walczyć i walczyliśmy ale nie miało to pozytywnych skutków. W kraju panowała wojna partyzancka ale bez wszelkiej pomocy ze strony Zachodu ta walka była od początku beznadziejna. Oddziały partyzanckie były rozbijane i wyworzone do obozów lub więzień. Dzięki tym walką próbowaliśmy coś zrobić ale niestety trzeba było sie pogodzić z komunizmem.\nWładza która ponowała w Polsce dażyła dotego żeby stać się komunistyczną siłą. Fałszowano wyniki wyborów, oszukiwano ludzi, stosowano przemoc wobec ludniści oraz członków partii. Chciano „przekupić” ludzi tym że dawano nowe miejsca pracy. Polska znowu nie była wolna, oczywićie walczono o tą wolna Polskę lecz bez powodzenia.\n84% Kampania wrześniowa, okupacja Polski, Polskie Państwo Podziemne, powstanie warszawskie, przejęcie władzy w Polsce przez komunistów, sprawa polska w czasie II wojny światowej.\n84% Proces kształtowania granic Rzeczpospolitej po I wojnie światowej\n85% Konflikty na świecie po II Wojnie światowej\n83% Państwo Wielkomorawskie\n85% Stosunki polsko-niemieckie za czasów pierwszych Piastów\nPolska po II wojnie światowej sytuacja w Polsce po II wojnie światowej Postawy Polaków wobec władzy w okresie PRL Polacy wobec władzy w okresie PRL Polacy wobec władzy w okresie komunizmu władza ludowa w Polsce Komunizm w Polsce sytuacja w Polsce w okresie PRL


Informacja o zmianie przepisów dot. opodatkowania stypendiów otrzymanych w okresie od 01.01.2016 do 31.12.2019 r. oraz wniosek do US\nAutor: Roman Gajak Data publikacji: 26.06.2017\nInformacja o zmianie przepisów dot. opodatkowania stypendiów otrzymywanych w okresie od 01.01.2016 r. do 31.12.2019 r. oraz wniosek do US\nIlość odsłon: 832969


Ezoter.pl • Byk\nW miłości i seksie jest spontaniczny, ale niezbyt wyrafinowany. Jest w Byku pewna naturalna prostota i potrzeba przyjemności. Chodzi on trzeźwo po ziemi. Nawet jeśli jest zakochany, to nie traci gruntu pod nogami, nie traci kontaktu z rzeczywistością. Będzie kochankiem pełnym namiętności i zmysłowości, ale może mu brakować finezji, delikatności i subtelności. Będzie bardzo prawdziwy w tym co robi. Dlatego należy mieć świadomość, że ktoś taki da nam świetne podparcie i bezpieczeństwo, ale szalonego romansu w stylu "Dziewięć i pół tygodnia" z nim nie przeżyjemy. Oczywiście, nie każdy potrzebuje odlotów i duchowych ekscytacji w związku z miłością Dla ludzi żyjących w świecie fantazji i marzeń, świecie impresji i doznań mistycznych, jak Raki, Skorpiony i Ryby, związek z Bykiem może być bardzo stabilizujący i wyciszający ich zwichrowaną psychikę. Również dla Byka jest fascynującym doświadczeniem przeżycie odlotu, o który w jego życiu jest nader trudno z kimś kto tego doświadcza prawie na co dzień


Ranking kampanii CoDów - Call Of Duty - Forum PSX Extreme\nRanking kampanii CoDów\nBy Figaro, January 12, 2016 in Call Of Duty\nJak oceniacie kampanie singloplayerowe w Call of Duty? Które są najlepsze?\nJa w wiele nie grałem, ale...\n3. Call of Duty Road to Victory\nWszystkie inne Z.A.O.R.A.Ć.\ned. znaczy nie grałem jeszcze w WaW a chciałbym.\nEdited January 12, 2016 by Pawcio\nInne są serio takie złe? A MW 2 jakie jest? Bo liczę na szybką, bezmózgową akcję z absurdami.\nW sumie kampania w dwójce też była zjadliwa. Najlepszy i tak był pierwszy CoD. Co do MW2 to ujdzie. Jaki jest CoD każdy wie. Ja w sumie w serię dawno nie grałem i może kiedyś sobie kupie, którąś z nowszych części.\nW MW2 są i absurdy i szybka akcja. MW na sterydach. Tutaj zbędnych słów nie trzeba. Kto grał w jedną część grał we wszystkie.\nEdited January 12, 2016 by Papaj\nNo to dostaniesz xD odmóżdża aż za bardzo, mw3 jest imo słabe a bo2 to taka tragedia że od tego czasu mam uraz i nie grałem już w żadnego coda.\nTo do MW2 dodaj jeszcze kompletne zakręcenie. Ciężko cokolwiek zrozumieć. Największe gunwo fabularne. Choć najlepsza i tak jest ostatnia rozmowa Ghosta z Shep.\nJak chcesz dobrej na standardy cod fabułę to tylko pierwsza część Black Ops.\nKampanie w Codach, to fajna sprawa, jak się umie do nich odpowiednio podejść. Wyrwać grę za tanie pieniądze, ustawić sobie normal nie jakieś hardy i inne hardkorowe poziomy i liczyć na szybka bezmózgową zabawę. Pod tym względem to seria nie ma sobie równych.\nA i w pierwszego BO też grałem. Dla mnie to fabuła w niej jest na tym samym źenującym poziomie, co reszta gier z tej serii nie licząc jedynki i MW.\nNie mialem okazji pograc w MW a podobno dobre.\nBlack ops to guwno straszne obesrane tylko cod 1 und zwei. MW robiło kiedyś teraz strasznie traci penisem\n1. CoD 1 + UO\n4. CoD 5: WaW\n6. CoD 3\n9. BO II\nEdited January 12, 2016 by suteq\n1. COD 3 - ta gra jest słaba, tak, ale czasem coś podchodzi w nawet słabej grze (cześć Orzeszek) i to coś spowodowało, że swego czasu znałem tę grę na pamięć. Była tak chyba głównie dlatego, że gra była w podobnych lokacjach co Day of Defeat, którego byłem wtedy dużym fanem.\nJedynka była ok, bo ty był z mojej perspektywy taki filmowy MoH i wtedy to było dla mnie coś nowego, COD2 był ok, bo miał przyjemną grafikę i większy rozmach, przy COD4 już się w ogóle dobrze nie bawiłem. W inne nie grałem.\nModern warfare 2 zjada te wasze black szopsy na śniadanie. Czemu?\nBo muzyka Hansa zimmera robi swoje, a te wstawki loadingowe z krótkim brefingiem są dla mnie genialne. Przywodzą na myśl książki tom'a clancego.\nJest parę misji, do których z chęcią wracam, a często nawet sobie puszczę game movie na YouTube bo początek gry jest świetnie zrealizowany (wspominki z mw1 i monolog szeparda na początku - miód)\nOgólnie trzeba pamiętać że to cały czas cod, ale jakby pominąć gameplay i obejrzeć to jako film to wysoka półka.\nBlack ops 3 jak na razie ale tylko 5 misji skończyłem. Niezły mroczny film sci fi się z tego robi.\nPodobały mi się jeszcze wszystkie 2 wojenne odsłony. Modern warfare 3 za to to zawód roku był dla mnie swego czasu.\nAw za to miał kevina i troya ale poza nimi niestety nic więcej.\nP.s nie grałem nigdy w black ops 2. Black ops 1 i ghost to dla mnie s(pipi)ina jak aw czy mw 3\nEdited January 13, 2016 by blantman\n1 Cod waw\n5 cod 2\nEdited January 13, 2016 by KarolJanuszGejmingu\nMój ranking najlepszych idzie tak:\n1: CoD 4 MW\n3: CoD WaW\n4: CoD Black Ops\n5: CoD + UO\n6: CoD MW2\n7: CoD Ghosts\nJak chodzi o trzy najgorsze to:\n2: CoD Black Ops 2\n3: CoD MW3\nCoD 1 + UO - czemu? Bo tak, po prostu wyebało mnie z kapci jak pierwszy raz w to grałem te lata temu.\nMW2 - Jakoś najbardziej mi zapadła w pamięci i chyba dlatego wrzuciłem to do tego tieru. Najwięcej krzywych akcji, największy rozmach i w ogóle. Ta pierwsza misja, co wszyscy stoją na moście, oglądają i kręcą komórkami budynek, który zaraz zostanie zbombardowany przy muzyce Hansa robi swoje\nMW - Również bardzo fajna kampania, pamiętam swego czasu, jak przed premierą zastanawiałem się jak to będzie wyglądało, bo przecież nie zrobią kampanii na wzór tych codów z 2giej wś, gdzie całe chmary żołnierzy szturmowało na bunkier i padało jak muchy, no ale IW stanęło na wysokości zadania. Z takich fajnych momentów, to najbardziej mi się chyba podobał moment, podczas szturmu bazy Zakhayeva, gdy z Pricem, Gazem i Jacskonem cięło się wejścia do wentylacji i przyleciały dodatkowe ziomeczki black hawkiem, żeby wam pomóc.\nBO1 - Bardzo fajny klimat i pomysły, no i ta otoczka zimnej wojny, szkoda, że tak mało gierek porusza tę tematykę. /\nCoD 2 - Jakos tak łaskawszym okiem spoglądam na tę kampanię, pewnie z racji takiej posuchy na rynku fpsów osadzonych podczas II WŚ, ostatniego czasu.\nReszta codów, jakoś za bardzo mi zapadła w pamięć, albo nie robiły tego WOW, MW3 - taka se, BO 2 - jakoś żadnej fajnej misji nie mogę zapamiętać. Chociaż Big red one, też swoje zrobiło, ale teraz jak patrzę na gameplaye na youtubie, to o matko, chyba bym nie zdzierżył w to grać po tylu latach.\nEdited January 14, 2016 by Metoda\nChociaż Big red one, też swoje zrobiło, ale teraz jak patrzę na gameplaye na youtubie, to o matko, chyba bym nie zdzierżył w to grać po tylu latach.\nPamietam jak kumple grali w COD 2 na PC albo 360 a ja na zapierdziałej ps2 grałem w tego BRO, no nie było takie złe ale i tak bolało xd\nTo 1000 GS za Coda 2 na veteranie... ileż ja to męczyłem swego czasu.\nSorry za odkopanie trupa ale mam pytanie. Która kampania w CODach zombie / obcy n PS4 jest najlepsza? Ktoś może coś doradzić?\n19 godzin temu, Kyo napisał:\nNie grałem w najnowszego coda ale jeżeli chodzi o wcześniejsze to mi najbardziej podobał się tryb w cod ghost z obcymi. Najłatwiejszy w nauczeniu i przyjemny w graniu do coopa a nawet samemu z randomami. Spędziłem w nim zdecydowanie więcej czasu niż z trybami zombie. A ostatnie cod'y miały ten tryb przekombinowany.\nZgadzam się z powyższą wypowiedzią. Extinction jest bardzo fajną odmianą od zombiaków (które z ekipą bardzo lubię) - dużo większy nacisk jest na działanie w zespole i ogólnie całość sprawia wrażenie mniej chaotycznej, niż tryb z nieumarłymi.


Gościem naszej audycji Studio Reduta był radny Artur Dąbkowski. Pojawiła się informacja, że w Podczelu niedaleko zabytkowego miejsca został wybudowany jeden z marketów. Radny powiedział nam, że teren powinien zostać objęty ochroną konserwatora zabytków. Czy aktualna sytuacja polityczna może być przeszkodą w zachowaniu obiektu jako poradziecką historią tego miejsca ? Dąbkowski chciałby aby był to kolejny element do zwiedzania przez turystów.\nRozmawialiśmy też o zmianach w kołobrzeskich taksówkach, chodzi o logotypy i pozostawienie herbu miasta. Była Katedra, był Klimatyczny Kołobrzeg teraz jest Re:Generacja. Ale herb w logo taxi zostać musi.\nLikwidacja rad osiedli to była błędna decyzja, życie toczy się dalej, jako jedyne miasto w regionie nie posiadamy takich rad - mówił radny. Powstały trzy stowarzyszenia, które mają działać w imieniu swoich mieszkańców.


Szpieg szpiegowi szpiegiem. Recenzja Spyfall - Gallifrey.pl\nSzpieg szpiegowi szpiegiem. Recenzja Spyfall\n12 stycznia 2020 11 stycznia 2020 Lierre\nRecenzja dwóch części odcinka Spyfall – zdecydowanie, intensywnie SPOILEROWA. Nie czytajcie, jeśli jeszcze nie mieliście okazji obejrzeć!\nZe wszystkich wersji postaci Doktor(a) najbardziej współczesną, sensacyjną i niemal bondowską był Trzeci. Chcąc nie chcąc, zamienił na moment podróże w czasie i przestrzeni na działalność w miliarno-naukowej organizacji broniącej Wielką Brytanię przed zagrożeniami z kosmosu. To epoka w tym zmiennym, ciągle ewoluującym serialu, która najtrafniej być może pokazuje, że można odrzeć go z kluczowych elementów, nie pozbawiając tożsamości i tego jedynego w swoim rodzaju klimatu, który trzyma przy nim widzów już od niespełna sześćdziesięciu lat. Niemal w okrągłą rocznicę (pięćdziesiątą!) pojawienia się na ekranach telewizorów Jona Pertwee w roli Trzeciego Doktora dostaliśmy Spyfall, epicki początek 12 serii New Who, który znów sięgnął do tych sensacyjnych i szpiegowskich tropów, by opowiedzieć historię jednak bardzo od czasów Trzeciego odległą.\nTo nie tak, że to coś nowego w seriach po 2005 roku. Odcinki opowiadające o zaangażowaniu się Doktor(a) w globalne kryzysy, wybuchające we współczesnej widzom epoce, najczęściej u boku różnego rodzaju brytyjskich służb, które zwracają się do nich z desperacką prośbą o pomoc, dostajemy regularnie. W ostatnich latach mieliśmy takie motywy w Inwazji/Inwersji Zygonów („The Zygon Invasion”, „The Zygon Inversion”), trylogii Extremis („Extremis”, „Pyramid at the End of the World”, „Lie of the Land”), amerykańskich odcinkach o Ciszy („The Impossible Astronaut”, „Day of the Moon”), epickim finale ósmej serii („Dark Water”, „Death in Heaven”) czy nawet w najlepszym (moim zdaniem) przedtrzynastkowym odcinku Chrisa Chibnalla, czyli Potędze trójki („The Power of Three”). Doktor w którymś momencie został(a) nawet Prezydentką Ziemi, najwyższą decydentką w momentach ogromnych kryzysów. Mamy w tych odcinkach zawsze jakieś kosmiczne zagrożenie, przeciwko któremu państwa naszego świata muszą się zjednoczyć, bo kosmitów nie interesuje mapa polityczna – po prostu atakują Ziemię. Są to więc odcinki o dużej skali, pełne rozmachu, polityki, ludzi w mundurach i okazjonalnych strzelanin. Czyli elementów, które nie kojarzą nam się za bardzo z Doctor Who, pozwalają jednak serialowi liznąć trochę innej stylistyki i bardzo dosłownie i wprost odnieść się do bieżących kwestii i lęków. Sam(a) Doktor też zazwyczaj na takie sytuacje nie reaguje zachwytem, no ale trzeba to trzeba, z wielką mocą przychodzi wielka odpowiedzialność.\nSpyfall miał być najbardziej epickim odcinkiem w dziejach serialu. Do takich zapowiedzi podchodzić należy zawsze z dużym dystansem i rzeczywiście „naj” to zdecydowana przesada, jest to jednak historia opowiedziana z rozmachem, wielopoziomowa, intensywna i ekscytująca. Na początek warto się przyjrzeć samej konstrukcji odcinków. Pierwsza część Spyfall, stawiająca pytania, to podróże w przestrzeni: z Sheffield do Londynu, z Londynu do San Francisco i na australijską pustynię, potem znów do USA, nie wspominając już o prologu, w którym mamy migawki z jeszcze kilku innych lokalizacji, oraz innym wymiarze, do którego na chwilę trafia Yaz. Bohaterowie mierzą się z globalnym problemem, bo też trudno, by tego rodzaju kryzysy nie stawały się globalne w dobie technologii informacyjnych. Zaczynamy od klasycznego szpiegostwa, by pod koniec części drugiej dojść do szpiegostwa medialnego: tego, że nasze telefony i komputery nieustannie nas śledzą, słuchają, próbują nas rozgryźć. Sojusz szpiegów z innego wymiaru, Mistrza i szefa medialnego imperium staje się wręcz logiczny.\nDruga część Spyfall to podróże w czasie. Współczesność, druga wojna światowa i XIX wiek splatają się w jeden wir nie tylko za sprawą kosmicznych szpiegów, którzy mają podbój rozplanowany nie tylko w przestrzeni świata, ale też na przestrzeni epok, ale też za sprawą pewnego ciągu myśli od maszyny różnicowej Charlesa Babbage’a do hakowania ludzkiego DNA jednym kliknięciem przez Bartona. Szpiegostwo i technologia ciągle się tu łączą – w końcu w jednym i drugim chodzi o informacje. Co jednak ciekawe, nie ma elementu oceny tego powiązania; przemowę o tym, jak to ludzie dali się zniewolić technologii, wygłasza wszakże jeden z czarnych charakterów tego odcinka. Również wynikająca z przyzwyczajenia do ciągłego kontaktu słabość Yaz, która nie potrafi się powstrzymać przed wykonaniem telefonu do rodziny, nie zostaje skrytykowana – wprawdzie Yaz, gdy robi to po raz drugi, doprowadza do kryzysu, jest to jednak celowe, zaplanowane i działa na korzyść bohaterów. Choć więc na pierwszy rzut oka wymowa tego wątku zdaje się być technofobiczna, to nie jest to przekaz mocny, a równolegle mamy technologię pokazywaną jako cud: od pokazu osobliwości, w którego środku lądują Trzynasta i Ada Lovelace, po prosty kontakt na WhatsAppie skuteczniejszy od poszukiwań agentów z MI6. To dla mnie ważne, że Doctor Who nie zdecydował się tym razem na sianie lęku przed technologią, to temu serialowi się zdarza i zawsze tak zupełnie do niego nie pasuje…\nTemat rozwoju szpiegostwa i technologii informacyjnych był w Spyfall pretekstem do pokazania widzom kilku interesujących postaci – niestety bardzo krótko, co pozostawiło mnie z poczuciem niedosytu. Najpierw dostaliśmy Stephena Fry’a, z pompą zapowiadanego gościa, fenomenalnego w roli szefa brytyjskiego wywiadu – szybko się jednak z nim pożegnaliśmy. Nie daje raczej nadziei na powrót i dziwi mnie trochę, że nie zdecydowano się mocniej wyeksploatować tak świetnego aktora, od lat wypatrywanego we wszelkich newsach o produkcji nowych serii. Lepszy jest jednak może niedosyt niż przesyt. Lenny Henry otrzymał znacznie większą rolę jako jeden z dwóch czarnych charakterów – fanów jego komediowej działalności musiała zaskoczyć ponura i bezwzględna postać, w którą wcielił się w Spyfall. Był w tej roli jednak świetny; przez całą pierwszą część nie mogłam się zdecydować, czy to on tu pociąga za sznurki, czy też ktoś nim steruje.\nW drugiej części zaś pojawiły się dwie postaci historyczne – nie licząc Charlesa Babbage’a, który za wiele się nie pokazał – których wpisanie do tej historii i do Doctor Who w ogóle było przejawem czystego geniuszu.\nNajpierw Ada Lovelace, w (początkowo) niejasny sposób powiązana z rasą kosmicznych szpiegów. Rozczarowało mnie trochę to, że jej rola sprowadziła się w zasadzie do nieogarniania tego, co dzieje się wokół – choć było to bardzo realistyczne, zważywszy na różnice między epokami (i fajnie podkreślało, jak daleką drogę zaszła nasza cywilizacja techniczna w niespełna dwa wieki) oraz fakt, że nie było czasu jej w cokolwiek wprowadzać – jednak, mówiąc szczerze, usatysfakcjonowało mnie już samo to, że pojawiło się jej nazwisko. Nie potrzebuję, jak było z Rosą Parks, całego odcinka poświęconego historycznej postaci. Takie odcinki są ogromnie problematyczne. Jak pokazać geniusz Ady Lovelace, nie ujmując jej zarazem czegoś bardzo ważnego, nie pokazując Ady Lovelace wymyślającej programowanie pod wpływem podróżniczki w czasie? Jakkolwiek nienawidzę motywu wymazywania pamięci bez zgody, bo to czysta przemoc, to w tym przypadku uważam to jednak za rozwiązanie możliwe do obronienia. Kluczowe było to, by nie odebrać Adzie Lovelace jej własnej inwencji. Doktor wymazała jej wspomnienia, ale na pewno coś zostało – może poczucie, że to, co ją interesuje, to słuszny kierunek, może trochę więcej pewności siebie, może wiara w to, że swoją pracą wykreuje przyszłość. Kto wie?\nJeśli zaś chodzi o Noor Inayat Khan, czuję się rozdarta. Z jednej strony – spełniło się tu sto procent edukacyjnej misji serialu. Czy słyszeliście wcześniej o tej postaci? Bo ja nie. Czy czujecie teraz, po obejrzeniu Spyfall, gwałtowną potrzebę dowiedzenia się o niej wszystkiego? BO JA TAK. Dokładnie tego oczekuję od tych historycznych wątków – pokazania nam, że było coś fajnego, niekoniecznie jednak takiego przekształcania tego, by wykazać po raz kolejny ogromny wpływ Doktor(a) na jakiś moment w naszej historii. To ślepa uliczka – po prostu nie można przedstawić w serialu ludzkiej historii jako jednej wielkiej manipulacji życzliwej kosmitki. Każda ingerencja w historię zabija trochę to poczucie, że Doktor nas wybrał(a), bo jesteśmy dla niej najciekawsi. Doceniam więc bardzo te małe historyczne wątki, w których Doktor po prostu kogoś spotyka, korzysta z czyjejś pomocy, a później znika, nie odciskając śladu na czyimś absolutnie prawdziwym życiu, nie pozbawiając postaci historycznej ciężaru jej dokonań.\nWątpliwość w wątku Noor Inayat Khan mam jednak względem jej ostatniej sceny. Mamy tu to samo, co chwilę później przeżyje Ada Lovelace: Doktor wymazuje jej pamięć i odchodzi. Życzy jej przy tym powodzenia… Doktor wie, kim jest Noor, więc na pewno wie również, że genialna szpiegini nie doczeka końca wojny, że zostanie zamordowana w Dachau, że nie będzie dla niej szczęśliwego zakończenia. Nie próbuje jej ratować, nie ma rozterek, nie przeżywa w żaden sposób tego, że tak wyjątkowa osoba nie dostanie szansy zobaczenia świata podnoszącego się po wojnie. Daje jej nadzieję i ze wszystkich ich interakcji wynika, że Noor przetrwa, tak jak świat przetrwa, wojna to tylko chwilowy kryzys, zaraz wszystko będzie dobrze. Tylko że nie, dla Noor nie. Doceniam bardzo słowa o pokonaniu nazistów, myślę, że warto je co jakiś czas powtarzać, jednak nie oddało to wszystko sprawiedliwości tej niesamowitej postaci.\nWątek Noor Inayat Khan łączy się z jeszcze jedną kwestią, której wybaczenie Spyfall przychodzi mi z trudem.\nMistrz w najbardziej mistrzowski sposób wyskakuje niczym diabeł z pudełka w każdym miejscu, gdzie znajdzie się Doktor. Jest jak ta postać z horroru, która idzie, podczas gdy ty biegniesz, a i tak cię dopadnie. W epizodzie wojennym Mistrz, by upolować Doktor, sprzymierza się z nazistami i nakłada na siebie filtr percepcyjny, by wyglądać aryjsko. Gdy dochodzi do starcia, Doktor pokonuje go, oddając w ręce jego kolegów i zdejmuje z niego filtr. Widzą, że jego skóra jest brązowa, i zabierają. Może do tego samego obozu, w którym zginie Noor Khan? Moje pytanie brzmi: jakim cudem coś takiego wyszło z mózgu scenarzysty, przeszło przez wiele kolejnych rąk, zostało odegrane przez aktorów, nakręcone przez reżysera, zmontowane i oddane do emisji? Jak to się stało, że dostaliśmy scenę, w której Doktor walczy za pomocą rasizmu, oddaje kogoś w ręce nazistów, i to w odcinku, który oddaje hołd muzułmańskiej, ciemnoskórej szpiegini, wielkiej brytyjskiej bohaterce? Nie pojmuję tego, to jest chyba najgorsza rzecz, jaką wypuściło New Who, pozostawia daleko w tyle wszystkie płyty chodnikowe świata. Znów mam poczucie, które towarzyszyło mi też przy 11 serii, a nie było też obce wcześniej, że Doctor Who powinien zatrudnić ekipę kilku osób, które na etapie produkcji miałyby za zadanie skupiać się na społecznych implikacjach opowiadanych historii. Sensitivity watchers. Żeby może jednak nie pokazywać Doktor oddającej kogoś w ręce esesmanów, żeby może jednak robić dobrą reprezentację, żeby może jednak poświęcić trochę więcej uwagi trudnym tematom, za które ten serial uwielbia się zabierać.\nTo znaczy – muszę zaznaczyć, że ja zdaję sobie sprawę, jak wygląda produkcja filmu. To nie tak, że jedna osoba ma wizję, a ekipa grzecznie ją realizuje. To raczej jak układanie puzzli do obrazka, którego nikt nie widział w całości, a do tego jeszcze wszystkie elementy trzeba poprzycinać. Nikt nie jest też w stanie przewidzieć wszystkich implikacji, wymyślić wszystkich możliwych interpretacji dzieła – szczególnie jego twórca. Nie jest to też jego zadaniem. Tym bardziej jednak uważam, że w procesie produkcji brakuje etapu sensitivity watching, podczas którego jakaś w miarę zróżnicowana grupa fokusowa solidnie poczepiałaby się wyprodukowanego już odcinka. Bo czasami wystarczyłoby wyciąć dwie sekundy. No ale łatwo się mówi.\nMoże po prostu warto byłoby jednak dostrzec różnicę między fikcyjnym-złoczyńcą-który-czyni-zło-by-zwrócić-na-siebie-uwagę-Doktor(a) i prawdziwymi złymi ludźmi, którzy wymordowali miliony osób w sposób celowy i zorganizowany, i to całkiem niedawno? Efekt działań obu może jest podobny, ale tylko w teorii, bo ciężar tych działań jest już zupełnie inny. I mówiąc szczerze, trochę mnie uraziło takie potraktowanie Mistrza (jest złoczyńcą, nie jest nazistą), takie potraktowanie Doktor (nawet jeśli chce kogoś ukarać czy powstrzymać, nie powinna oddawać go w ręce nazistów, grając do tego jego kolorem skóry, zwłaszcza kiedy sama jest biała) i trochę mnie uraziło takie potraktowanie historii.\nWracając jednak do Spyfall… Mamy nowego Mistrza*. To moment, kiedy doceniłam tę wielką zasłonę tajemnicy, zza której mało co wychodziło przez ostatnie miesiące, mocno nas frustrując. Postać O budziła we mnie wielką sympatię od samego początku; ten jego ciepły uśmiech, pewna niezręczność, szczere zainteresowanie Doktor… coś musiało się za tym kryć. Dość długo dawałam mu się oszukiwać i jakaś część mnie żałuje, że po ujawnieniu się nie pozostał właśnie taki: spokojny, uśmiechnięty, czarujący. Byłby wtedy bardziej złowieszczy niż ten całkowicie szalony Mistrz, tak przypominający Mistrza Johna Simma. Nawet jednak w tej wersji jest świetną postacią, bardziej opanowaną niż Mistrz Simma, bardziej knującą, bardziej bezwzględną, naprawdę straszną. No właśnie, skojarzenia z postacią Simma nasuwają się automatycznie – stąd moje przekonanie, że spotkaliśmy nie nową inkarnację Mistrza, ale dotychczas nieznaną, poprzedzającą Missy. Missy to był upgrade – niczym niezmącony umysł, dużo zastanawiania się nad sobą, mocno niezależne działanie, przenikliwość. Umysł tego nowego Mistrza zdaje się być rozchwiany podobnie jak umysł Mistrza Simma, tego Mistrza, który nieustannie słyszał w głowie rytm bicia dwóch serc. Ktoś na Twitterze wygrzebał cytat z odcinka Jest jak jest („Lie of the Land”): Missy powiedziała tam, że niegdyś podpalała całe miasta, by obserwować, jak pięknie unosi się dym. Póki serial mi nie powie, że jest inaczej, przyjmuję, że miała na myśli spalenie Gallifrey przez swoją poprzednią inkarnację.\nOch, Gallifrey… (czy teraz też za każdym razem, gdy mówicie: „O!”, widzicie przed oczami Sachę Dhawana? To się nazywa hakowanie mózgu!) Takiego powrotu się nie spodziewaliśmy, co? Pierwszą część Spyfall zakończyły gorączkowe słowa Mistrza do Doktor, że wszystko, co ona uważa, że wie, jest kłamstwem. Byłam przekonana, że chodzi o wątek kosmicznych szpiegów – że okaże się, że ten rozbijający się samolot jest iluzją czy coś takiego. Zamiast cliffhangera w postaci wybuchu bomby w kokpicie dostaliśmy jeszcze ten króciutki dodatek z Mistrzem rzucającym Doktor i widzom taki tajemniczy komentarz stawiający wszystko na głowie (co też kojarzy się nieco z trylogią Extremis). Podobna konstrukcja powtarza się w części drugiej Spyfall, kiedy zamiast uspokojenia po odniesieniu zwycięstwa nad złoczyńcami Doktor znów słyszy od Mistrza, już pokonanego i uwięzionego, kolejne tajemnicze słowa, i dostajemy po głowach sceną, która niewątpliwie jest właściwym początkiem 12 serii, przedstawiając jej główny temat (a może to raczej story arc Trzynastej? Mówiąc szczerze, nie spodziewam się, że otrzymamy odpowiedzi na zadane tu pytania w finale 12 serii).\nGdy narzekaliśmy na odcięcie się 11 serii od całej mitologii serialu, nie spodziewaliśmy się chyba, że zaraz na początku serii następnej nie dość, że dostaniemy powrót Gallifrey i Mistrza, to jeszcze… powtórne zniszczenie Gallifrey. Przez Mistrza**. To rzeczywiście warto było zachować w tajemnicy! O co chodzi z dzieckiem spoza czasu? Czy rzeczywiście czeka nas grzebanie w głębinach serialowego wszechświata? A może to się skupi na postaci Doktor, na jej dalekiej przeszłości, o której przecież nic nie wiemy? Przyznaję: boję się tego. Bardzo. Gdyby robił to Steven Moffat, też bym się bała, ale miałabym więcej zaufania. Do Chibnalla takiego zaufania nie mam. Podoba mi się całkiem to, co robi, ale zdarzają mu się momenty strasznej bezmyślności, wpadki w miejscach, gdzie łatwo byłoby ich uniknąć, jakiś koncepcyjny chaos. Cokolwiek jednak wymyśli, serial to połknie – nie takie rewolucje już widział i nieraz już udowodnił, że można w nim zmienić praktycznie wszystko, a i tak wszystko zostanie takie samo. Trzeci Doktor tylko pokiwałby głową i sięgnął po kieliszek czerwonego wina, uśmiechając się szeroko do Jo Grant. Wszystko tutaj jest możliwe.\nNa koniec chciałabym jeszcze poświęcić kilka zdań naszym głównym bohaterom. Bardzo mi się podobało, że w Spyfall towarzysze tyle czasu działali bez Doktor – warto pamiętać, że nie widzieliśmy wszystkich ich przygód, tylko jakiś wybór the best of. Podróżują z nią od dość dawna – na tyle, by czuć się niekomfortowo, że tak mało o niej wiedzą – i sporo przygód odbywa się poza kadrem (np. pięć planet między intrygą odcinka a ostatnią rozmową przy konsoli TARDIS). Wiele się już nauczyli i są naprawdę sprawnymi rozwiązywaczami niecodziennych problemów. Cieszę się, że bez Doktor nie zachowują się jak dzieci we mgle, ale spokojnie postanawiają kontynuować to, co z nią zaczęli, potrafią też czerpać z jej sposobu działania. Nie radzą sobie jak superbohaterowie, nie są nieomylni, ale radzą sobie – i to jest wspaniałe. Mam nadzieję, że ten trend zostanie podtrzymany.\nNatknęłam się gdzieś w internecie na teorię, że być może czeka nas obserwowanie, jak relacja Doktor i towarzyszy rozluźnia się. I są ku temu faktycznie pewne przesłanki – to, że ona jest w gruncie rzeczy bardzo skryta, że oni czują się przez to, jakby im nie ufała, że oni tworzą spójną drużynę, a ją od razu, jak tylko widzą ją w innym towarzystwie, podejrzewają, że ich wymieniła na nowych towarzyszy. Nazywają się rodzinką, ale nie są nią, a przynajmniej nie są rodziną szczególnie zdrową. I to dobrze! Mam trochę dość wielkiej miłości Doktor(a) i towarzyszy, naprawdę nie zawsze tak łatwo jest się dogadać, szczególnie gdy jedna ze stron jest poplątaną kosmitką z lekką obsesją na punkcie niemówienia o sobie i nieokazywania emocji. Ich drogi mogą zacząć się rozchodzić i to byłoby bardzo ciekawe.\nCzy wam też tak strasznie podobała się gra Jodie Whittaker w ostatnich scenach drugiej części Spyfall? Najpierw Doktora nie wierzy Mistrzowi; potem przekonuje się na własne oczy, że mówił prawdę; ma fazę gniewu, potem ogromnego żalu, może są też w tym wyrzuty sumienia, że jednak nie została, nie pomogła swoim rodakom się pozbierać? Że nie dopilnowała, nie strzegła, nie miała ich na oku. Staje się małomówna, prześlizguje się przez kadr, unika kontaktu wzrokowego z innymi bohaterami, gdy tylko nikt jej nie widzi, na twarzy ma traumę. Rewelacyjnie zagrane emocje. Widziałam zarzuty, że to nie było dobre, że powinna krzyczeć, histeryzować, wybuchać gniewem – no ale moment, nie każdy tak reaguje! I bardzo dobrze, że ona akurat nie, to ją odróżnia od poprzednich inkarnacji, choć trzeba zauważyć, że jej poprzednicy też w momentach, kiedy było naprawdę źle, zwracali się do środka i stawali się nieco nieprzeniknieni. W każdy razie, droga Doktor, takie tłumienie emocji nie jest zdrowe i podejrzewam, że coś tu wybuchnie. Ciekawe, jak, kiedy i komu w twarz.\nNowa seria Doctor Who zaczęła się od próby przeskoczenia wysokiej poprzeczki. Udało się – dostaliśmy intensywne, mocne, zabawne, ekscytujące odcinki w klimatach filmów szpiegowskich. Taki początek serii, który pobudził apetyt na kolejne odcinki, który obiecuje nam dalszy rozwój towarzyszy, który zapowiada nam mroczniejsze tony w Trzynastej, który ogromnie zaintrygował – szczególnie gdy odkryliśmy, że wcale nie dostaliśmy wcześniej zwiastuna całej serii, bo większość scen z obu trailerów okazała się pochodzić właśnie ze Spyfall… Niewiele wiemy o kolejnych odcinkach. Nie znamy nawet wszystkich tytułów. Przestało mnie to jednak frustrować – jest w tym metoda, pozwolę twórcom prowadzić się tak, jak zaplanowali. Ciekawe, dokąd dotrzemy.\n* Wcielający się w rolę Mistrza Sacha Dhawan to nie jest nowa twarz w Whoniversum. Znamy go już z fenomenalnego filmu An Adventure in Space and Time, fabularyzowanego dokumentu o początkach Doctor Who. Dhawan wciela się tam w jedną z ważnych ról – pierwszego reżysera serialu (i pierwszego reżysera o indyjskich korzeniach w BBC) (i chyba też pierwszego otwarcie homoseksualnego reżysera, choć otwarcie to chyba trochę później) – Warisa Husseina. Współpracował na planie m.in. z Davidem Bradleyem, który grał Williama Hartnella grającego Pierwszego Doktora. Uff! Swój człowiek, w każdym razie. A film ogromnie polecam!\n** Oglądaliście Skyfall, film z serii o Jamesie Bondzie, do którego te odcinki nawiązują tytułem? Skyfall to nazwa rodzinnego domu Bonda, który pod koniec filmu zostaje zniszczony. Mieliśmy podpowiedź przed nosami!\n12 seria Chris Chibnall historia Mistrz Spyfall Trzynasta Doktor\n2 thoughts on “Szpieg szpiegowi szpiegiem. Recenzja Spyfall”\nPingback: Ada Lovelace i Noor Inayat Khan - za kulisami - Gallifrey.pl\nPingback: Pozamiatane #1: W połowie 12 serii - Gallifrey.pl - wszystko o serialu Doctor Who


Mężczyźni po ślubie zarabiają więcej! (I to dużo więcej!) - Papilot.pl\nMężczyźni po ślubie zarabiają więcej! (I to dużo więcej!)\ndomowy budżet i badania\njak utrzymać rodzinę\nnie chcę ślubu\nzarobki po ślubie\nŚwieżo upieczeni mężowie chcą kupić mieszkanie, wyposażyć je, dorobić się rodzinnego samochodu. Sytuacja ta w pewien sposób wymusza na nich większe zaangażowanie w życiu zawodowym.\nNa temat życia w małżeństwie krąży wiele mitów. Większość z nich nie ma jednak zbyt wiele wspólnego z rzeczywistością. Niektórzy twierdzą, że życie w stałym, sformalizowanym związku staje się prędzej czy później nudne, przewidywalne i męczące. Podobne teorie głoszą zazwyczaj single, albo ci, którzy do instytucji małżeństwa zrazili się na przykładzie własnej rodziny.\nNie może być jednak tak, że normalne i ciekawe życie kończy się zaraz po założeniu obrączki. Problem nie tkwi w samym ślubie, ale późniejszych oczekiwaniach nas samych. Dla wszystkich, którzy obawiają się prawnego uregulowania statusu związku, mamy pocieszenie. Wśród wielu nieprawdziwych informacji jest jedna bardzo pozytywna i sprawdzona naukowo - donosi „Daily Mail".\nOkazuje się, że żonaci mężczyźni zarabiają przynajmniej o jedną trzecią więcej niż tzw. single. Badanie zorganizował jeden z niemieckich uniwersytetów. Przeprowadzono rozmowy z ponad 12 tysiącami rodaków i wynika z nich, że małżeństwo i życie rodzinne mobilizuje mężczyzn do cięższej pracy. A za tym idą coraz większe dochody. Małżeństwo to zupełnie nowy, stateczny styl życia i coraz więcej poważnych wydatków. Młodzi małżonkowie chcą kupić mieszkanie, wyposażyć je, dorobić się rodzinnego samochodu. Sytuacja ta w pewien sposób wymusza na nich większe zaangażowanie w życiu zawodowym.\nCo ciekawe, mobilizacja jest tak duża, że świeżo upieczeni mężowie skutecznie walczą o większe zarobki, nawet jeśli są słabiej wykształceni i nie posiadają takiego doświadczenia jak pracujący single.\nJak z księdzem rozmawiać o seksie?\nDuchowny powinien być naszym powiernikiem i przyjacielem. Czy zatem łatwo jest rozmawiać z nim o seksie?\nUWAGA! Mężczyźni na potęgę kłamią na temat swoich podbojów seksualnych, uważając, że to czyni ich atrakcyjniejszymi…


Wykańczanie wnętrz – o czym należy pamiętać? | Przegląd\nAutor: Przegląd\t| Lipiec 22, 2021\nPrace budowlane lub remont już zakończone, jesteś więc coraz bliżej zamieszkania w swoim wymarzonym domu. Przed Tobą jeszcze jednak wiele zadań i wydatków, aby wszystko było dopięte na ostatni guzik, a w domu mieszkało się bezpiecznie i komfortowo.\nOdpowiednie wykończenia wnętrz mogą być czasochłonne, są jednak kluczowe do tego, aby przestrzeń była w pełni dopasowana do potrzeb domowników. Co wliczamy w poczet tych prac i na co należy zwrócić szczególną uwagę?\nDobry plan to podstawa, również, jeżeli chodzi o wykończenia wnętrz. Dzięki odpowiedniej kolejności prac możliwe jest szybsze ich ukończenie, uniknięcie przestojów, niepotrzebnych nerwów czy nieplanowanych wydatków. Dla przykładu montaż podłogi zalecamy wykonać, gdy ściany będą już pomalowane, pokryte tapetą, a niezbędne prace glazurnicze zakończone. Dzięki temu nie trzeba się będzie martwić, że zniszczymy dopiero co wykonaną, lśniącą od nowości podłogę.\nJak więc powinna wyglądać prawidłowa kolejność prac wykończeniowych?\nNajpierw należy zacząć od instalacji wodno-kanalizacyjnych, elektrycznych oraz grzewczych. Kolejnym krokiem będą wylewki na podłogach. W następnym etapie należy zająć się tynkowaniem, pamiętając o kolejności, a mianowicie: najpierw sufit, potem ściany. Gdy tynkowanie mamy za sobą, czas na wygładzanie i szpachlowanie ścian, aby były gotowe na pokrywanie docelowym kolorem lub przyklejanie tapety. Następnie montuje się włączniki światła oraz gniazdka kontaktowe. Na samym końcu powinno się wykonać montaż podłogi i można wnosić meble.\nWykańczać samodzielnie, czy wynająć firmę wykończeniową?\nJest to zagadnienie, na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Aby podjąć decyzję, warto zadać sobie następujące pytania: czy dysponuję odpowiednią wiedzą i umiejętnościami? Czy znam się na materiałach i posiadam narzędzia adekwatne do planowanych prac? I wreszcie: czy dysponuję wystarczającą ilością czasu, którą mogę poświecić na wykańczanie domu?\nOczywiście, samodzielne wykonywanie prac wykończeniowych to pomysł na zaoszczędzenie na robociźnie, aczkolwiek niekoniecznie na narzędziach – jeżeli ich nie posiadamy, trzeba będzie je kupić. Co więcej, koszty poprawek mogą sprawić, że przekroczymy budżet planowany na wykończenia wnętrz.\nDlatego wynajęcie firmy wykończeniowej często wcale nie jest dużo droższą opcją. Ekipy doświadczonych specjalistów dysponują nie tylko kwalifikacjami, ale i profesjonalnymi narzędziami, dzięki czemu są w stanie wykonać wszelkie zlecone prace wykończeniowe w stosunkowo krótkim czasie, podczas gdy Ty możesz zająć się innymi sprawami pewny, że Twój dom jest w dobrych rękach.\nOczywiście kluczowy jest wybór odpowiedniej firmy. Przede wszystkim warto postawić na legalnie działającą firmę, a nie przypadkową tzw. złotą rączkę. Prężnie działające firmy dbają, aby w skład ekip wchodzili wyłącznie wykwalifikowani, przeszkoleni fachowcy, o odpowiednim doświadczeniu, troszczą się również o profesjonalny sprzęt do pracy, a efekty działań danej firmy często można sprawdzić na ich stronie internetowej.\nPartnerem materiału jest redNet Dom\nPowrót “Spraw Politycznych”


Czy kasyna internetowe oszukują swoich graczy?\nZastanawiałeś się kiedyś nad tym, czy kasyno internetowe oszukuje swoich graczy?\nKASYNO ONLINE OSZUKUJE? KASYNO ZłODZIEJE\nNie jesteś entuzjastą gry w internetowych kasynach bo boisz się, że możesz zostać oszukany, a gra może być nieuczciwa? Przeczytaj poniższy tekst, a z pewnością Twoje spojrzenie na kasyna internetowe bardzo się zmieni. Gwarantujemy, że grając w sprawdzonych i popularnych serwisach nie zawiedziesz się. Przy okazji warto wspomnieć, że najlepsze kasyno online znajdziesz dosłownie w parę minut na stronie top10kasynonline.pl. W 2019 jest to najlepszy ranking kasyn prowadzony przez profesjonalny zespół.\nPierwszą wątpliwością jaką należy z miejsca rozwiać, jest to, czy popularne kasyna mogą ingerować w przebieg gry. Mówiąc dokładnie, czy gra na pewno jest uczciwa. Tutaj nie ma żadnych wątpliwości - jest. Kasynom nie zależy na tym abyś przegrywał swoje pieniądze o czym więcej piszemy niżej. Gdyby jednak jakimś cudem tak było, na pewno nie ryzykowałyby stracenia licencji i certyfikatów co praktycznie skutkowałoby bankructwem.\nWszystkie poważne kasyna online, w tym te polecane przez nas, nadzorowane są przez zewnętrzne organizacji. Należy do nich między innymi Malta Gaming Authority (MGA). Jeśli znajdziesz jej logo na stronie kasyna to możesz być przekonany, że jest to pewna i sprawdzona marka. Tego typu firmy stale nadzorują uczciwość gry i ich losowość przyznając kasynom online spełniającym ten warunek licencję i certyfikacji świadczące o ich uczciwości.\nKolejna sprawa to częste opinie sfrustrowanych osób, że gry mogą być tak "podkręcone" aby gracz jak najszybciej tracił swoje pieniądze. Są one również bezsensowne. Aby jeden gracz wygrał, drugi musi przegrać swoje pieniądze, na tym polega kasyno. Można pomyśleć, że kasyno wygrywa na tym, że my przegramy swój depozyt. Tak nie jest. Przegrane przez nas pieniądze nie trafiają na konto kasyna tylko do kieszeni innego gracza.\nKażde kasyno posiada swój próg wypłacalności. Jeśli próg jakieś firmy wynosi 96% to jeśli jakiś gracz przegra 100$, wtedy 96$ trafi do innego gracza, a 4$ zasili konto kasyna. Serwisom kasynowym nie zależy więc na tym aby gracze przegrywali, ale aby jak najwięcej grali, odprowadzając pewnego rodzaju marżę. Nie ma więc obaw, że gry mogą być "podkręcone" a rozgrywka nieuczciwa bowiem kasynom naprawdę nie zależy na zniechęceniu gracza.\nNie napotkamy na żadne problemy, a gra będzie w 100% uczciwa pod warunkiem, że wybierzemy znane i zaufane kasyno online. Na szczęście przewaga kasyn z dobrą reputacją nad tymi z gorszą opinią jest zdecydowania spora.\nDo sprawdzonych kasyn zaliczyć możemy między innymi takie serwisy jak Kasyno Royal Panda, Mr Green czy Kasyno Bet-at-home. Grając tu na pewno nie będziesz żałował swojego wyboru, możesz również spać spokojnie o swoje pieniądze i bez żadnych zmartwień oddać się kasynowej rozrywce która może również przynieść Ci spore wygrane.


Jak odnaleźć szczęście utracone przez wybuch epidemii koronawirusa?\nMoje poczucie bezpieczeństwa zostało zachwiane. Czy Twoje też? Nie to, że miałam nie wiadomo jakie palny na wiosnę itd. Owszem, kalendarz był wypełniony spotkaniami a wirus go wyczyścił. Jestem jednak przyzwyczajona do tego, że nie zawsze w życiu wszystko idzie mi zgodnie z planem. I to głównie z przyczyn niezależnych ode mnie. Nie to mnie jednak zaskoczyło. Jestem za to rozłożona na łopatki faktem, że wirus zatrzymał cały pędzący świat. Może tak jak ja, ty teraz zadajesz sobie pytanie jak na nowo się posklejać? Jak odnaleźć szczęście w dobie epidemii koronawirusa?\nJesteśmy już dwa tygodnie zamknięci w domach i różne myśli mogą ci przychodzić do głowy. Różnie możesz się czuć. Do tego dochodzą niepokojące obrazy pustych miast, stolice-widma, zamknięte kina, kawiarnie. Zamknięcie granic, spowolnienie gospodarcze sprawiają, że być może martwisz się o swój byt.\nOdnaleźć szczęście musi i Polak i Brytyjczyk\nTo sprawdzian dla mnie i dla ciebie. Nawet po tym gdy epidemia się skończy. Pewnie już nic nie będzie takie samo. Być może będziemy ostrożniejsi w kontaktach z innymi. Nie wiem kiedy wróci podawanie rąk. Ktoś może doznać zespołu stresu pourazowego i potrzebne będzie mu wsparcie. Mam jednak nadzieję, że jedni o drugich będziemy bardziej dbali, że będziemy pamiętali o innych.\nCzasem odnoszę wrażenie, że wcześniej większość z nas żyła w nadmuchanej bańce. A de facto był to wulkan. Obecnie wszyscy siedzimy na górze ognia, co pokazuje, że na tej ziemi wszyscy jesteśmy równi. Koronawirusa złapał pan Władek z Pcimia Dolnego jak i książę Karol, brytyjski następca tronu. To też dowód na to, że człowiek nie kontroluje wszystkiego. Tak wcześniej myślał bo zbudował sobie sztuczne poczucie bezpieczeństwa. Miał wrażenie że poradzi sobie w każdej sytuacji i jest niezależny. A teraz wyszło na jaw, że wiele rzeczy rozsypało się jak domek z kart i wieli osobom trudno jest odnaleźć szczęście w nowej sytuacji. Z tym samym wrogiem walczy cały świat.\nEpidemia, zastopowanie mojego i twojego życia, dokładnie pokazuje, że posiadanie wielu zer na koncie czasem na niewiele się zdaje. Wszyscy jesteśmy zamknięci w domach aby się izolować, nie odwiedzamy się. Galerie handlowe są zamknięte, restauracje i kawiarnie tez. Czy w tym momencie ma jakiekolwiek znaczenie, że twój sąsiad jeździ najnowszym modelem BMW a ty masz starą Skodę? Czy ma to znaczenie, że Twoja koleżanka nosi torebkę Chanell a ty zwykłą z sieciówki?Czy ma znaczenie, że ty masz meble IKEA w domu a kuzynka od Klera?\nOdnaleźć szczęście bez pieniędzy\nMyślę, że mało kogo to obchodzi. Mnie mało obchodzi kto i w czym chodzi ubranym jakim samochodem jeździ, jaki ma wystrój wnętrza. Każdy człowiek dba w tym momencie najbardziej o swoje zdrowie i zdrowie najbliższych. Modli się o tym aby personel medyczny miał dużo sił do pomocy chorom z COVID-19.\nOczywiście nie wegetujemy, ale w tym momencie każdy potrzebuje zaspokoić tylko swoje podstawowe potrzeby jak dach nad głową, ciepło, bezpieczeństwo, dostęp do informacji i edukacji. Nawet gdy ktoś ma dużo zer na koncie nie pojedzie w podróż dookoła świata bo granice są zamknięte, nie wybierze się a wielkie zakupy ubraniowe ani nie pójdzie do najdroższej restauracji w mieście. Wszyscy jesteśmy w podobnej sytuacji i obawiamy się tylko tego aby nie zarazić się wirusem.\nTa sytuacja koronowirsowa co raz bardziej utwierdza mnie w przekonaniu, że nie mam wpływu na to co mnie spotyka. Mam wpływ jak na to zareaguję. Mogę wybierać jaka będzie moja reakcja na lepsze i gorsze wydarzenia.\nOdnaleźć szczęście w małej przyjemności\nOdnajduję ogrom przyjemności w drobnych rzeczach.\nW tym, że mogę przytulić się do syna i męża.\nW tym, że mogę wyjść na spacer.\nW tym, że mogę o poranku napić się kawy.\nW tym, że mogę on-line posłuchać Mszy św\nW tym, że mogę skosztować ciastek, które zrobi moja siostra i podziwiać jej talent kulinarny.\nW tym, że mogę porozmawiać z mamą.\nW tym, że mogę zadzwonić do koleżanki.\nW tym, że mogę sobie po domu pochodzić w idealnie dopasowanych jeansach lub ładnej sukience.\nJest ciężko bo nie mam dostępu do innych rzeczy jak kawiarnia, kościół, kino. Ale bardzo doceniam też te drobne przyjemności, które są na wyciągnięcie ręki w domu. Dla mnie znacznie gorszy od kornawirusa wydaje się wirus strachu i paniki.\nSekret szczęścia w tym trudnych czasie w jakim się znaleźliśmy to dla mnie powiedzenie „kocham cię” jako pierwszy. To robienie zdjęć komórką lub aparatem. To używanie słów, które wszyscy rozumieją. To przyznawanie się do błędów. To nie upieranie się przy swoim.\nTo świadomość, że nie mam monopolu na wiedzę. Sekret szczęścia, to świadomość, że cokolwiek by się nie stało masz wokół siebie bliskich, przyjaciół, którzy będą stali za tobą murem nie tylko gdy odnosisz sukcesy. Ale także wtedy gdy ponosisz porażki.To radość z tego co jest. Teraz i wszędzie wokół mnie. Bo koronawirus się kiedyś skończy. Na pewno. Nie będzie trwać wiecznie. To tylko taki etap.\nKategorie MOTYWACJA, RELACJE Tagi COVID-19, epdiemia koronawirusa, koronawirus, panika, strach, szczęście w czasach epidemii Zobacz wpisy


Czy w korporacji będo mieć ból dupy jak zrobię... - Chomiczenko - Wykop.pl\nChomiczenko 3 lata 1 mies. temu via Android\nCzy w korporacji będo mieć ból dupy jak zrobię sobie tatuaż na przedramieniu? ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n+: lubie-bigos, V.......l +1 inny\nTrae 3 lata 1 mies. temu via Android\n@Chomiczenko Jest możliwe.\n@Chomiczenko: będziesz musiał mieć osobny czajnik i mikrofalę\n+: Migajaca_dioda, lubie-bigos +3 innych\nBo będę Antychrystem? ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n+: lubie-bigos, V.......l\nMigajaca_dioda 3 lata 1 mies. temu via iOS\n@Chomiczenko: Serio są jeszcze korpo które dają jebanie o to czy ktoś ma tatuaż? No rozumiem mieć wytatuowany obrazek stosunku Hitlera z Matką Teresa na czole ale jakiś normalny na przedramieniu powinien przejść niezauważony ( ͡º ͜ʖ͡º)\n@Chomiczenko: Czy ktokolwiek to zauważy? Noś koszulę i tyle.\nAle jak jebaki leśne ustawia temperature jak w saunie to nie idzie wysiedzieć w bluzie/koszuli\n@Chomiczenko na czole\n@koral na chuju ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n@Chomiczenko: Zakładaj krótki rękaw i schowaj tatuaż pod bandażem elastycznym - kontuzja na siłowni.\n@Chomiczenko jak chcesz na wierzchu nosić to już twoja sprawa :)\nNie po to robię tatuaż żeby się z nim specjalnie kryć, tylko chciałem się dowiedzieć czy ktoś miał już podobna sytuacje że jak zrobił miał jakieś problemy, lol mamy 21 wiek a tatuaże nadal są jakoś dziwnie postrzegane\nkierowcaautobusuofficial 5 godz. temu\nTsukitsuki 11 godz. temu\nOczy diabła - zwiastun 333\nProtestujące #JULKI 249\nSzpital Narodowy: Miesięczny koszt utrzymania to 21 mln zł. Zajętych 20 łóżek 58\nCzy Marta Lempart to Czarzasty w peruce? 158\nDziennikarze i eksperci o pracy rzecznika policji: Niepokojący styl myślenia 50\nPolska odmawia oficjalnego uznania Bidena za prezydenta elekta... 159\n700 tys. zł dziennie. Tyle kosztuje nas Szpital Narodowy 35\nPremier z nowych podatków chce 8 mld złotych 37\nObrzydliwy czyn Polaka. Szok na plaży w Hiszpanii 133\nKulisy akcji policji na strajku kobiet. Ostrej interwencji domagał się Kaczyński 25


Dom na sprzedaż - Lubin (gw) - Obora - M4N-DS-953 - 125.00m² - M4\n5 pokoi 125,00 m2 2 152,00 zł/m2\nSprzedam dom w zabudowie bliźniaczej znajdujący się w miejscowości Obora. Dom sprzedawany w stanie surowym otwartym, projekt domu : KLEMATISY 21B, dom 1 piętrowy, składający się na parterze z wiatrołapu, garażu, przedpokoju,salon z wyjściem na taras,łazienki,kotłowni na piętrze 4 sypialnie, łazienka,hol. Dom położony na 4 ar działce. Serdecznie zapraszam na prezentację nieruchomości.\nCena - 269 tyś\nSymbol oferty M4N-DS-953


Narty Włochy - Katalog stron Redslim\nstyczniki, regulacja napędów, księgowość, producent, aranżacja wnętrz, uroda, firma, zdrowie, odchudzanie, ubezpieczenia, portal, biuro rachunkowe, projektowanie wnętrz, motovario, nieruchomości, prace magisterskie, falowniki omron, Softstarty, okna, wesele, noclegi, reduktory, lenze, przekładnie, silniki, porady, falownik, prace licencjackie, marketing, falowniki\nJest to serwis internetowy jednego z działów firmy Primoris Sp. z.o.o. – Primoris Travel. Dział ten zajmuje się organizacją turystyki, posiada wpis w rejestrze pośredników turystycznych i organizatorów turystyki kierowanym przez Marszałka woj. Podkarpackiego. W zimowej ofercie firma proponuje organizację wyjazdu m.in. na snowboard i narty Austria, Szwajcaria, Włochy oraz kompleksową obsługę wyjazdu i wiele na prawdę ciekawych atrakcji a wszystko to w przystępnych cenach i dopasowane do indywidualnych wymagań klienta. Jeśli planują Państwo wyjazd na narty w Alpy Austriackie na stronie tej znajdą Państwo pełne informacje o ofercie jaką prezentuje Primoris Travel.\nalpy, zima, narty w alpach, wyjazdy na narty, snowboard, narciarstwo\nVIV dmuchańce, plac zabaw aktiv, urządzenia rozrywkowe.\nFirma VIV Poland zajmuje się produkcją urządzeń rozrywkowych do których zalicza się między innymi dmuchane zamki. Wszystkie produkowanie przez nas zamki dla dzieci doskonale nadają się na bezpieczne place zabaw lub jako atrakcje na imprezy. Kolorowe wzory i kształty prz ... szczegóły wpisu »\nZnakomita zabawa, przyjemnie spędzone chwile, niezapomniane wrażenia oraz integracja to właśnie to co pragniemy Państwu zaoferować. Proszę sobie tylko wyobrazić spływ kajakowy, jazdę autem terenowym, wizytę na strzelnicy, przejażdżkę motorówką, rowerem, quadem. To rapte ... szczegóły wpisu »\nBiuro turystyczne Olimp zaprasza do korzystania ze swojej szerokiej oferty. Oferty free ski oraz inne adresowane są do podróżnych indywidualnych i grup. Nasi rezydenci sprawują przez cały pobyt opiekę nad Państwa bezpieczeństwem. Polecamy Państwa uwadze naszą interesują ... szczegóły wpisu »\nNasze urządzenia są odpowiednie dla osób, które cenią sobie ruch na świeżym powietrzu i częściej wybierają ćwiczenia pod chmurką niż te w zamkniętych przestrzeniach. Nasze siłownie są bezpieczne, trwałe oraz cechują się najwyższą jakością. Z powodzeniem nadają się do mo ... szczegóły wpisu »\nFirma LEKTOR zajmuje się organizowaniem kolonii językowych i obozów młodzieżowych już od ponad 20 lat. Nasze obozy językowe to świetny sposób, aby podszkolić angielski lub niemiecki w czasie wakacji. Nasz obozy językowe łączą naukę języka z aktywnym wypoczynkiem. Dla uc ... szczegóły wpisu »\nPoczątek roku, to świetna okazja na znalezienie pomysłu na tegoroczny wypoczynek. My ze swojej strony proponujemy piękny, ciepły i niedrogi kraj, jakim jest Bułgaria. Chcemy przedstawić Państwu innowacyjny portal www. bulgarianawakacje. pl, który wskaże wszystkim najważ ... szczegóły wpisu »\nOttobike. pl to idealne rozwiązanie dla wszystkich tych osób, które zdecydują się podróżować nieco inaczej niż samochodem. Oferta to wypożyczalnia rowerów Jurata, która proponuje bardzo atrakcyjne warunki wynajęcia rowerów. Wypożyczalnia wypożycza wyłącznie nowe i pod k ... szczegóły wpisu »\nPodróżeTAK.pl to portal dla podróżników bardziej i mniej zaawansowanych. Oprócz ciekawostek z całego świata na PodróżeTAK.pl można dowiedzieć się, jak przygotować się do wyjazdu i zorganizować tanią, ale bezpieczną podróż.\nPoznaj niesamowite miejsca i niezwy ... szczegóły wpisu »\nNajwyższa pora zaplanować zimowy wypoczynek w przepięknych górach oraz bardzo wygodnych kwaterach. Cudowną zimową pogodę jak też kapitalnie przygotowane trasy narciarskie gwarantuje Andorra, która usytuowana jest na południowych stokach Pirenejów. Już dziś turyści mają ... szczegóły wpisu »\nKatalog posiada 8697 stron internetowych w 15 kategoriach i 514 podkategoriach. Gości online 7. Stron oczekujących 8.


Przyciski do zmywarek Saivod | north.pl - oryginalne i zamienne części AGD\nPrzyciski do zmywarek Saivod\nTutaj znajdziesz oryginalne i zamienne Przyciski do zmywarek marki Saivod. Zastosowanie filtrów ułatwi Tobie znalezienie potrzebnej części. Podając model urządzenia, przybliżysz się do szukanej części. Szukasz tabliczki znamionowej dla swojej zmywarki? Popatrz na górną krawędź drzwi zmywarki. Przy wyborze części ułatwi Ci plik zawierający pełną listę części dla danego modelu. Nie wiesz jak naprawić zepsuty spryskiwacz w zmywarce? Jeżeli wejdziesz na nasz kanał YouTube dowiesz się, jak szybko i bezpiecznie dokonać samodzielnej naprawy. Nasza oferta zawiera również szeroki wybór środków pielęgnacyjnych oraz akcesoriów do większości sprzętów AGD.\nPrzycisk wyłącznika do zmywarki Saivod (1748430100) indeks: 736-UV-3216\nPasuje do: OIC 21001 B, OM 62-04 (92415), EJ0303E, ID455, WA5340 CH, OM 62-01, EBDW 9236 AW, ID453, 60OEM3A4DU, OCEALV1249W, LVT 3450, OM 62-04 (92415), EJ0603D, ZWA 615 W, ZWA 6633 W\nPrzycisk wyłącznika do zmywarki Saivod (1754740100) indeks: 732-CT-2734\nPasuje do: GSF 12221 W, GSN9270SP, GSN 9220 SP (92352), GUN 9222 SP, 6242 H, GSF 12220 W, GSN 9222 SP, DW60CEW1, GSN 9220 SP (92218), GSF 12222 W, LVT51, LVT64, LVT 41, 6242 HT, GSN 9220 SP (92306)\nPrzycisk do zmywarki Saivod (1748530100) indeks: 736-VH-3216\nPasuje do: 60OEM3A4DU, ID453, ADFS45, ID455, LVT-345, CELV105, ADW 45, LVT 3450, EJ4347E, LVT 3451, EJ4346E, ADW 45, LVT-345, ID453, LVS49L2B


Wdrożenie systemu do wsparcia procesu przeglądu ryzyk w uprawnieniach użytkowników SAP w dużej firmie działającej w branży media, rozrywka oraz telekomunikacja - GRC Advisory\nWdrożenie systemu do wsparcia procesu przeglądu ryzyk w uprawnieniach użytkowników SAP w dużej firmie działającej w branży media, rozrywka oraz telekomunikacja\nW opinii naszego Klienta: „Dzięki wdrożeniu modułu smartReview zautomatyzowaliśmy proces przeglądów dostępu do systemów zintegrowanych, dzięki czemu jego realizacja przebiega zdecydowanie szybciej i dokładniej, a przede wszystkim efektywniej. Z punktu widzenia naszej organizacji automatyzacja przeglądu istotnie uprościła nam proces przygotowywania, dystrybucji, standaryzacji i egzekwowania raportów stanowiących niepowtarzalny ślad audytowy, dokumentujący dokładną i kompletną realizację procesu przeglądu uprawnień użytkowników” - Dyrektor Audytu i Kontroli Wewnętrznej.\nWraz z końcem grudnia 2018 roku zespół naszych konsultantów GRC ukończył projekt wdrożenia modułu smartReview do okresowych przeglądów uprawnień użytkowników SAP. Aplikacja zapewnia wsparcie w skutecznej i efektywnej kosztowo realizacji procesu przeglądu uprawnień, którego celem jest eliminacja ryzyk rozdziału obowiązków, powstałych na skutek nadmiarowych uprawnień. Rozwiązanie automatyzuje przeglądy okresowe w oparciu o szczegółowo przygotowane dane (istotne z punktu widzenia późniejszego audytu) zapewniając jego sprawną realizację i ograniczając czas, a tym samym koszt realizacji tego procesu po stronie Firmy. Wdrożenie smartReview obejmowało systemy: HCM, EWM, APO oraz dwa systemy ERP. Wdrożenie najnowszej wersji tego modułu rozpoczęło się na początku września 2018 roku i trwało w sumie 4 miesiące.\nUpływa czas wsparcia SAP GRC 10.0 / 10.1


Lotnisko w Bydgoszczy inwestuje w OZE – Energetykon\nStart›Wiadomości›Lotnisko w Bydgoszczy inwestuje w OZE\nM. Bieliński: nowy blok w Ostrołęce na ...\nM. Grendowicz odwołany z PIR\nMajor 16 Wrzesień, 2014 at 15:30 Odpowiedz\nSkrajny idiotyzm. Polecam lekturę\nSpain’s Photovoltaic Revolution: The Energy Return on Investment autorstwa Pedro A. Prieto i Charlesa Halla (wydane przez Springera – część Polskich uczelni powinna mieć dostęp do ebooka).\nWychodzi na to, że nawet w Hiszpańskich warunkach EROI dla fotowoltaiki wynosi marne 2,45. Ciekawe, czy w Polsce przekroczy chociaż 1.\nZresztą wystarczy spojrzeć, że liczą sobie 1 zł. za kWh. Dla porównania energię elektryczną z elektrowni węglowej kosztuje ponad 3 razy mniej.\nMajor 16 Wrzesień, 2014 at 17:00 Odpowiedz\nDodam jeszcze, że nie jestem w 100% przeciwny fotowoltaice na naszych szerokościach geograficznych. Jednak ma ona sens tylko w przypadku modelu rozproszonego. Zresztą można to odnieść do większości OZE.\ndo Majora 17 Wrzesień, 2014 at 20:27 Odpowiedz\nPanie majorze – proponuje zmusić właściciela lotniska do wybudowania na terenie lotniska kotłowni opalanej starymi kaloszami i zabronić stosowania jakichkolwiek filtrów. Niech dym unoszący się nad Bydgoszczą pokarze światu co prawdziwy i nowoczesny Polak myśli o ekologii.\nAnonim 18 Wrzesień, 2014 at 10:11 Odpowiedz\nDo “do Majora” – proponuję zmusić właściciela tej korespondencji do logicznego myślenia, a nie bajdurzenia. Ekologia nie musi oznaczać bezmyślności.\nekonomista 22 Wrzesień, 2014 at 22:52 Odpowiedz\nW Polsce do węgla przeciętny Polak dopłaca rocznie prawie 2.000 złotych. I to cała prawda o „tanim” węglu.\nMajor 24 Wrzesień, 2014 at 17:56 Odpowiedz\nOK, być może – węgla broń boże nie bronię. W takim razie zastąp w moim poście elektrownie węglową – gazową – i tak nie zmieni to faktu, że fotowoltaika nie ma u nas sensu.\nPGE – porządków ciąg dalszy