Trudno z miłości się podnieść. Manuela Gretkowska w rozmowie z Patrycją Pustkowiak - Manuela Gretkowska - ebook - Legimi online\nTrudno z miłości się podnieść. Manuela Gretkowska w rozmowie z Patrycją Pustkowiak ebook\n4,1 (34 oceny)\nCopyright © Manuela Gretkowska, Patrycja Pustkowiak, 2019\n© Filip Ćwik/Napo Images/FORUM\nArchiwum Manueli Gretkowskiej; Anna Włoch;\nJacek Poremba/FOTONOVA; A.Fredro-Boniecki;\nSkąd się wzięłaś – oprócz tego, że z kosmosu?\nZ embrionu. Trudno mi odpowiadać na pytania o dzieciństwo, bo mogą się na to nakładać Freud, reinkarnacja, mnóstwo innych rzeczy. Przeszłość jest tak nieistniejąca, że łatwiej by mi było ją wymyślić.\nMusisz mieć jakieś wspomnienia. Kiedy wracasz pamięcią do odległej przeszłości, co widzisz?\nJadę wózkiem, w pozycji horyzontalnej. Widzę drewniane domy na Spornej w Łodzi, czuję cudny zapach rynsztoków, wystawiam ręce, choć proszono mnie, żebym tego nie robiła. Mogłam mieć wtedy ze dwa lata. I następne wspomnienie pełne kryształowego kurzu: siedzę na kredensie, takim na wysoki połysk à la Biedermeier, i rzucam kryształami. Zachwycony tatuś podaje mi następne, bo dziecko ma świetną zabawę. Dziecko to znaczy ja, nie tata, którego moja mama zbeształa po powrocie do domu. Być może taka kryształowa rozwałka była marzeniem jego dzieciństwa. A może nie umiał mi odmawiać. Nigdy, niczego… Rzucanie tymi wazonami o ziemię sprawiało mi dziką przyjemność, a on się cieszył, że jestem zajęta. Pomysłowość mojego ojca nie znała granic. Pewnego dnia dał nam wiatrówkę naładowaną śrutem. Nie wiem, jakim cudem się nie pozabijałyśmy.\nJa i moja siostra, Danusia. Jest osiem lat starsza. Miała gorzej, bo od starszych więcej się wymaga. Kiedy ojciec dał jej tę strzelbę, chciał, żeby zabijała duże zwierzęta.\nI zabiła jakieś?\nNiestety, wiewiórkę. Niechcący.\nNic się nie napatoczyło. Za to po domu biegały zające. Tata łapał je żywcem na polu i przynosił, żeby mama oprawiła czy coś tam, a ona je wypuszczała. Prosto na ulicę. Mieszkaliśmy blisko działek, ale mogły też pobiec na Piotrkowską. Tata znał zwyczaje zwierząt i łapał je, biegał jak sarna. Raz złapał jelonka, ale maleństwo zaczęło płakać i je wypuścił. Serio, to brzmi jak bajka, ale tak było. Tata był nie tylko myśliwym „ręcznym”, ale – wychowany na wsi – uwielbiał pracę na działce. Znał przedwojenne uprawy, na przykład zimowych malin. Jedyni w Łodzi mieliśmy na Gwiazdkę świeże maliny, spod śniegu. W domu stały na szafie balony, w których dojrzewało wino z działkowych owoców. Piwo też sam robił, niestety, do czasu, gdy butelka eksplodowała, zalewając świeżo pomalowane ściany. Właściwie powinnam zostać alkoholiczką. Tata częstował mnie pianą z piwa, gdy miałam kilka lat, i razem smakowaliśmy miód pitny, bo miał też ul. Ale zostałam prawie abstynentką. Co się daje dzieciom do picia… Włoska koleżanka patrzyła ze zgrozą na moją kilkuletnią Polcię pijącą herbatę. Ona swojemu dziecku dawała tylko kawę. Ale miałam mówić o dzieciństwie na Bałutach, pół wieku temu.\nSłyszałam, że hodowaliście kury.\nMy nie, ludzie wkoło – trzymali je na podwórku, na sznurkach, bo to Łódź. W piątki tata przynosił żywą kurę z Rynku Bałuckiego. W sobotę rano, przed egzekucją, nakładał pilotkę, żeby nie zachlapać krwią włosów. Rozbierał się do kąpielówek i w tym stroju lotnika szykującego się do wodowania szedł zabić szablą drób. Potem udawał się do miejskiej łaźni, wracał na rosół. Nie byliśmy więc hodowcami kur, tylko ich oprawcami!\nI ty to wszystko oglądałaś?\nNo tak. Typowe dziecko ze starych Bałut.\nCoraz mniej się dziwię, że później nazwano twoją wyobraźnię „chorą”.\nChorą? Kury zawsze zabijało się w domach, a dzieci nie odganiano, dopiero mieszkania w blokach i supermarkety zmieniły te zwyczaje. Kurze egzekucje mocno wryły mi się w pamięć! Rozbudziły zainteresowanie mózgiem. Myślałam o tym, co się dzieje w czaszce gdaczącego pośmiertnie ptaka. Czy śmierć jest w głowie, a ciało żyje nadal i może biegać po podwórku? Bo i takie obrazki widziałam. To zainteresowanie przeszło płynnie w zainteresowanie czaszką, którego ukoronowaniem były studia antropologiczne.\nJak twoja rodzina trafiła do Łodzi, w której spędziłaś dzieciństwo?\nMama jest z Łodzi; to piąte czy szóste pokolenie wchłonięte z pobliskich wiosek przez ziemię obiecaną. Jadąc do Łodzi od Rawy Mazowieckiej, a nie autostradą, mija się wioski, które opisał Reymont w Chłopach. Stamtąd pochodzi rodzina mojej mamy, pra-, pradziadkowie. Ich dom był ze dwadzieścia kilometrów od Rogowa, gdzie mieszkał Reymont. Był dróżnikiem, żył w strasznych warunkach u chłopów, właściwie w norze. Na terenie tego gospodarstwa jest teraz muzeum. Jadąc tamtędy do Łodzi, nadal się widzi, zwłaszcza w niedzielę, „stonkę”, jak mówi Piotr o kobietach w tamtejszych żółto-czarnych strojach regionalnych. Żadne tam krakowskie rewie mody, z koralami czy piórami. One tak po prostu chodzą – w ludowych pasiakach. Reymont jest moim pisarzem pierwszego kontaktu, z rodzinną tradycją. Chłopi, Ziemia obiecana… Ekranizację Wajdy widziałam ze dwadzieścia razy. Myślałam, że ten zachwyt to mój patriotyzm lokalny, ale została uznana za polski film XX wieku. Jest genialna. I książka również.\nNie mamy rodzinnych kamienic ani sklepów. Mamy za to szubienicę. Brata mojego dziadka powiesili przy Narutowicza podczas rewolucji w 1905 roku. Kiedy już wisiał, pół godziny później przyszło uniewinnienie od cara. Mam zbiorowe zdjęcie szubieniczników. Taki był zwyczaj, że skazańcy, na pamiątkę dla rodzin, byli fotografowani chwilę przed egzekucją, z katem. Wygląda to jak scena z filmu, ale niestety, to prawda, przerażająca, te ich spokojne, bezdennie smutne spojrzenia… Niedawno na Dołach, łódzkim cmentarzu, postawiono pomnik tym rewolucjonistom 1905. Jest też jego nazwisko: Topolski. Babcia i dziadek od strony mamy byli łódzkimi robotnikami. Babcia chodziła dziesięć kilometrów pieszo do fabryki.\nRodzice mojego taty byli z północnej Polski, zamożna rodzina i piękny dom pod Toruniem, po ogrodzie chodziły pawie. Ciekawa historia wiąże się z tym, jak tam trafili. Owdowiała babcia nie chciała być dłużej w Białymstoku, gdzie przypadkiem, przy obiedzie, zastrzelił się jej pierwszy mąż, czyszcząc naładowaną broń. Znalazła więc majątek do sprzedania nad Wisłą, w Rzęczkowie. Zachwycił ją sielski widok: na tarasie domu gramofon, przy nim w białych sukienkach młode Niemki. Myślała, że będzie tak żyła, w różach i muzyce. Właściciel, Herr Pupke, sprzedał jej posiadłość od ręki. To była chyba najlepsza decyzja w jego życiu. Dwadzieścia pięć lat później był koniec 1945 roku i ten majątek, na szczęście nie życie, babcia straciła. A dziadka zamknęli w „okrąglaku”, czyli słynnym toruńskim więzieniu, za bycie kułakiem. Ale wróćmy na chwilę do zakupu tego domu. Babcia mieszkała w nim sama z dwójką dzieci urodzonych w Ameryce. Była ryzykantką, bo stwierdziła: kto mi się pierwszy oświadczy, za tego wyjdę. Zima była sroga. Wisła zamarzła i przeszedł po niej, na drugą stronę, do babci, młody Gretkowski, jeszcze w niemieckim mundurze po zakończeniu pierwszej wojny światowej.\nNo ale co z tą skrobanką?\nŁódzka rodzina żyła w nędzy. Mama i jej siostra miały jedną parę butów. Po wojnie, w nowym ustroju i w nowym stroju, obie poszły do szkoły pielęgniarskiej i pracowały w zawodzie. Myślę, że wojna miała na nie straszny wpływ. Dziadek był na pracach przymusowych, one, kilkulatki – same od świtu do nocy, bo babcia pracowała w fabryce wiele kilometrów od domu, chodziła tam, jak mówiłam, pieszo. Raz o mało nie zabrano jej córek do obozu dla dzieci na Przemysłowej, prosto z ulicy, gdzie robiły głupie, dziecięce żarty Niemcom. Ciocia była bardziej szalona od mamy. Mama normalnością broniła się przed traumą. Ciocia poszła raczej w alternatywne tango. Robiła też na lewo skrobanki. No i wpadła. W latach 50. były nakazy pracy, wysyłano ludzi tam, gdzie władza uznała za stosowne, dlatego dla przykrycia afery ciocię wysłano do Szczecina, do pracy w tamtejszym psychiatryku, a mama musiała zająć jej miejsce w Łodzi, chociaż wolała piękny Szczecin. Od dziecka wiedziałam, że coś jest nie tak z moją rodziną. Jakaś zamiana miejsc :)\nTrudno zaprzeczyć. Do tego sama nasiąkałaś tą specyficzną atmosferą. Jako dziecko często odwiedzałaś mamę w pracy, na oddziale psychiatrycznym.\nWłaściwie tam się urodziłam. Pewnego dnia jedna z pacjentek zrobiła na ciężarną mamę zasadzkę. Postawiła na drzwiach wiadro z zimną wodą. Zemsta za bolesny zastrzyk. Wiadro spadło, mama doznała szoku i zaczęła rodzić w siódmym miesiącu. Byłam wcześniakiem. W szpitalu psychiatrycznym spędzałam całe godziny, zabierana tam, gdy zamykano przedszkole z powodu dziecięcej zarazy. Deliryczne doświadczenie. Psychiatryczne korytarze były straszne, zarówno w ciszy, jak i w krzykach. Współczułam chorym, chyba bardziej tego, że mówiono o nich bezosobowo, jak na przykład: „To jest była lekarka, ma zanik mózgu”. A to przecież byli ludzie. W dzieciństwie najbardziej było mi żal kotków znajdowanych po piwnicach i pacjentów chorych psychicznie.\nMama miała na ciebie duży wpływ? Sądząc po tym, co napisałaś w Kosmitce, jest silną osobowością.\nDo tego zawodu trzeba żelaznego charakteru. I taki ma. Zawsze była silna i zaradna. Rozwinęła w sobie wybitną inteligencję, żeby przeżyć. Wtedy i później. Wyobraź sobie chudziutką kobietę, metr pięćdziesiąt wzrostu, pracującą na wieloosobowym oddziale psychiatrycznym, gdzie chore są od ciebie dużo silniejsze i w psychozie nie życzą ci dobrze. Kilka razy ryzykowała życie. Numer z wiadrem nie był najgorszy w porównaniu z duszeniem, rzucaniem o ścianę, zanim przybiegła pomoc. Niewiele wtedy rozumiałam, oprócz tego, że mamie może coś się stać. Nie ciągle, ale miała takie przypadki. Opowiadała o nich w domu ze szczegółami: „Ona mówi, że mnie wypatroszy, i rozwala krzesłem łazienkę, nie wiedząc, że stoję obok, schowana za murkiem”. Myślę, że podobnie mają dzieci policjantów czy wojskowych – z tyłu głowy fabuła strachu. Mama w pęku kluczy nosiła jeden specjalny, przypominający egipski klucz do wieczności; otwierała nim szpitalne drzwi bez klamek. Teraz na pewno są nowoczesne zabezpieczenia, lepsze warunki i leki. Elektrowstrząsy robi się w znieczuleniu, dawniej na żywca.\nW latach 70. moja mama usłyszała: „Pani Teresko, proszę wstąpić do partii”. Oddziałowa mogła być tylko partyjna albo z maturą. Ona miała małą maturę, niepełne średnie. Partyjniakom powiedziała: „Wała!”. Codziennie budziła się o piątej, szła do pracy, a po niej, co drugi dzień, jeździła do szkoły wieczorowej; w domu była przed północą. Miała dwoje dzieci. Nie było ciepłej wody, kibel tylko na korytarzu. I jako jedyna z całej klasy dostała tę maturę, chociaż gdyby wstąpiła do partii, mielibyśmy mieszkanie w bloku i tym podobne radości, jak chociażby zaopatrzenie z partyjnego sklepu, a nie szpitalne obiady cuchnące lizolem.\nCzemu nie chciała tego zrobić?\nŻeby nie mieć z partią nic wspólnego. Powiedziała mi: „Nie chciałam chodzić do kościoła po kryjomu, wierzę w Boga. Z partii można było się śmiać, a nie do niej zapisywać”.\nMoże to po niej jesteś taką rebeliantką?\nTo nie rebelia, tylko wierność sobie, swoim wartościom. I cholerna pracowitość. To rzeczywiście mam po niej. Systematyczności nauczyłam się, pieląc grządki – wpuszczano mnie na działkę, ledwo umiałam chodzić, ale rwałam jak robot, wszystko jak leci, cenne kwiaty też. Ale tata nie chciał mnie zniechęcać.\nNo właśnie, tata. Jaki był?\nKiedy wybuchła wojna, miał pięć lat. Okupację przeżył, rwąc chwasty u rodziny Bismarcka. Pod koniec awansował – dorósł do czyszczenia kanałów melioracyjnych. Przeżył traumę wojenną, ale nie odgrywał się na rodzinie, jak często robią skrzywdzeni faceci. Kochał życie, kobiety, był trochę bon vivantem, ale wcześnie urodziło mu się dziecko – moja starsza siostra, więc szybko się ustatkował. I chyba przez wojenny głód – wiem, że jedli wróble – kochał jedzenie, do tego stopnia, że z pasji został inspektorem sanepidu, żeby zawodowo chodzić po restauracjach.\nJak trafił do powojennej Łodzi?\nDostał skierowanie do pracy w szczecińskim szpitalu i tam poznał mamę. W Łodzi, jako inspektor, codziennie kontrolował knajpy. Jeść, jak mówiłam, uwielbiał, ale alkoholu nie lubił, a wszędzie częstowano go „koniaczkiem na dobry humorek”, żeby mandatu nie wlepił.\nTwoje dziwne imię to był pomysł mamy czy taty?\nImię rzeczywiście fajansiarskie jak na Bałuty. Dlatego zanim się przeprowadziliśmy, chyba do dziesiątego roku mojego życia, występowałam pod pseudonimem „Beata” – to moje drugie imię. Tak mówiły do mnie mama i siostra. Kiedy po przeprowadzce, w drugiej szkole, byłam już Manuelą, zdarzało się, że ktoś po mnie przychodził i pytał: „Jest Manuela?”. Na co mama odpowiadała: „Beaty nie ma”. Tylko tata mówił do mnie Manuela, bo to on wymyślił to imię.\nPrzed wojną miał ukochaną kozę. Nazwał ją Manuelą, na pamiątkę jakiejś książkowej heroiny z czasów napoleońskich, coś o Somosierze. Podczas wojny zjedli mu tę kozę. Dostałam imię po niej, ale trochę nietrafione: byłam niebieskookim blondasem. No nic, najważniejsze, że tatuś był szczęśliwy. I tak się cieszę, że ta koza nie miała na imię Brunhilda albo Dolores.\nTwoi rodzice byli z innych światów. To wywoływało konflikty?\nOczywiście. Szczególnie kiedy mieszkała z nami babcia – mama ojca. Uwielbiała go. Przyjechała do nas z Torunia pomóc wychowywać dzieci pracującej synowej. Nosiła kapelusze, długie suknie… À propos tych ostatnich, coś mi się przypomniało: jeszcze w latach 70. widziałam moje ciotki z Pomorza w długich czarnych sukniach zapiętych pod szyję. Wydaje mi się, że nie zmieniały mody od XIX wieku. Na ścianach wisiały stare obrazy – wujkowie mieli wąsy, one wyglądały jak wyjęte z filmu, tak godnie i tradycyjnie. Coś z nimi było nie tak, zupełnie jak z holenderskimi przodkami Gretkowskich. Należeli do protestanckiej sekty menonitów, czyli takich holenderskich amiszów. W XVII wieku emigrowali do Polski, na Żuławy, które osuszali. Kilkaset lat mówili po staroholendersku, chodząc w tych samych starodawnych ciuchach. Aż przyszła władza komunistyczna i jako Niemców wysiudała ich na płaskowyże Ameryki Południowej, gdzie żyją do dzisiaj.\nWracając do Łodzi lat 60.: dziewczyny biegały wtedy w chustkach, bo to robotnicza tradycja, i panowała moda z włoskich filmów. No więc po jednej stronie była toruńska babcia w kapeluszu, po drugiej mama w chustce. Jedna wstydziła się drugiej, kapeluszowa – chustkowej. Były i inne przyczyny konfliktów. Babcia chciała nauczyć moją mamę pruskiej tradycji przynoszenia mężowi laczków.\nCzyli pantofli. „Podaj mężowi laczki”, rozkazywała synowej, dodając, żeby uklękła i nałożyła mojemu ojcu kapcie, „bo zmęczony jest”. Chciała jej uświadomić, gdzie jest miejsce kobiety – na kolanach, u stóp męża. Nie przewidziała tylko, że pruskie zasady w Kongresówce nie przejdą. Mama odpowiadała hardo, że ona też jest zmęczona po całym dniu pracy. I rzucała tymi laczkami o drzwi.\nDobrze. Szkoła emancypacji.\nByłam zachwycona. Babcia mniej – uważała, że obraża ją dziewczyna z ludu, z chustką na głowie. Żeby się uspokoić, wyciągała książeczkę do nabożeństwa i odmawiała wieczorny pacierz albo szła do kina. Obstawiała dwa rodzaje iluzji: metafizyczną i hollywoodzką. Szybko wróciła do Torunia.\nNie masz więcej związanych z nią wspomnień?\nWspierała jakiś kościół misjonarski. Wysyłała koce, ubrania do Afryki. Martwiła się, że nocą jest tam, na pustyni, bardzo zimno. Obie się tą Afryką martwiłyśmy w Polsce lat 60., kiedy inni martwili się nami w kraju za żelazną kurtyną. Babcia mieszkała z pierwszym mężem w Bostonie i opowiadała mi dużo o Ameryce z przełomu wieków, sądząc, że z komuny nigdy nie wyjadę. Mówiła też sporo o Bogu, przewidując, że przez komunistyczną edukację do raju nie pójdę. W USA byłam, może jednak i wieczność spędzę w Niebie, z babcią?\nPodobno to z ojcem byłaś bliżej. Córeczka tatusia?\nNiby tak, chociaż z mamą też byłam blisko, ona po prostu była bardziej zajęta. Tata był we mnie rozkochany i chciał spełnić każdą moją zachciankę. Kiedy zażyczyłam sobie żywego misia, wziął mnie do zoo i załatwił rozmowę z dyrektorem w tej sprawie. Dyrektor nie widział przeszkód – miś mógł być nasz, tylko martwił się o to, że kiedy będę dojrzewać, niedźwiedź wyczuje krew miesięczną i może mnie zjeść. Nie wiem, czy traktował mojego ojca jak stukniętego, czy miał więcej takich klientów i opracował strategię. Ale w ten sposób, jako sześciolatka, dowiedziałam się, co to jest miesiączka.\nJakieś jeszcze pomysły miał tata?\nMnóstwo. Był prawdziwym fantastą. Wiele razy odbyłam z nim wyimaginowane wycieczki do Afryki i nie tylko. Opowiadał mi o podróżach, których nigdy nie odbył. Miał też dobry kontakt ze zmarłymi, we śnie i na jawie. Któregoś wieczoru, kiedy siedzieliśmy, oglądając telewizję, z trzaskiem pękła szklanka, jakby ktoś ją nożem równiutko przeciął. My w krzyk, a tata spokojnie mówi: „To mama przyszła mnie ostrzec”. Babcia już wtedy nie żyła. I rzeczywiście, następnego dnia dostał zawału, lekkiego.\nNie wiem, czy fantazjował, opowiadając, że tam, gdzie mieszkał jako dziecko, w sąsiednim majątku, jeszcze w kilka tygodni po śmierci obcinano leżącemu w grobowcu nieboszczykowi paznokcie, bo ciągle rosły. Trudno powiedzieć, czy to prawda. Musiałabym zapytać rodzeństwo taty, ale oni – jego bracia i siostry – uwielbiali stroić żarty, największe głupoty opowiadali z kamienną twarzą.\nDo pruskich pomysłów mojego ojca należało obcinanie włosów, żeby je wzmocnić. Mojej siostrze ich nie obcięli, a ja, kiedy miałam dwa–trzy lata, zostałam wywieziona do Torunia i tam poszliśmy do fryzjera. Ogolili mnie, za moją zgodą, na zero! Gdy wróciliśmy do domu, mama się rozpłakała. Rodzice kupili mi więc perukę, taką dla lalek, z dwoma warkoczami. Zakładałam ją przed przyjściem gości. Kiedyś siedziałam nieruchomo przez godzinę, przyglądając się, jak rodzice z nowymi gośćmi grają w karty. Wreszcie się poruszyłam, przestraszeni zaczęli krzyczeć – myśleli, że to lalka. No, a zimą zawsze był kulig.\nTak, nawet chusteczki były prasowane. Pola sądziła, że prasowało się jednorazowe, papierowe chusteczki z biedy, bo był komunizm. A to były inne czasy. Chusteczki były nie unisex, tylko męskie w kratę, kobiece z koronką, dla dzieci mniejsze. Byliśmy raczej biedni, ale wszyscy w sąsiedztwie też, więc można było tego nie dostrzec. Poza tym wolność, przyroda, całe dnie spędzałam poza domem z dzieciakami, wisząc na trzepaku. Biegaliśmy do kościoła obejrzeć śluby. Fajne, plemienne życie, którego już nie ma.\nDelikatnym, ale nie nieśmiałym, bo od urodzenia otaczano mnie zachwytem. Córeczka tatusia, zdolna siostra, ukochana wnuczka babci. Ukochana, dlatego że chodziłam z nią do kościoła i godzinami grzecznie tam klęczałam ku zachwytowi jej koleżanek. Niewiele z tego pamiętam, może łacinę, bo włoski nie wydaje mi się językiem obcym, ale naturalnym. A zdolności do obcych słów i gramatyki nie mam.\nByłaś związana z siostrą?\nBardzo. Tłukłyśmy się całe dzieciństwo, ale też kochałyśmy i trzymałyśmy sztamę przeciw rodzicom. Danusia nauczyła mnie czytać, pisać. Teraz pracuje na uniwersytecie w Łodzi. Zajmuje się obcokrajowcami studiującymi medycynę. Dużo dobrego wyniosłyśmy z domu rodzinnego, bo rodzice kochali i siebie, i nas.\nJak ten dom wyglądał?\nMieszkaliśmy w poniemieckim budynku, przez który przechodziła granica między dzielnicami: w kuchni było śródmieście, a w pokoju obok już Bałuty, co powodowało problem ze szkolną rejonizacją. Ulicę dalej były działki, niedaleko park Helenów. Często wyłączano światło i w użyciu były świeczki, więc panowały nastroje trochę XIX-wieczne, zwłaszcza zimą, gdy huczało w piecu, pod fajerkami. Zapach pasty do podłogi. Woda gotowana na piecu ma inny smak. Tak jak herbata z samowara smakuje zupełnie inaczej.\nMoja siostra uczyła się z podręcznika do polskiego romantyzmu i przy tej świeczce czytałyśmy sobie na głos: „Pani zabiła pana”. A ilustracje do Dziadów przypominały nasz cmentarz graniczący z prawosławnym, gdzie stała pękata cerkiew. Bawiłyśmy się archaicznymi dzisiaj, albo jak ktoś by powiedział: stylowymi, zabawkami metalowymi i drewnianymi. Na baterie był tylko pingwin z ZSRR. Ale chyba kiepski, bo po przejściu paru kroków zdychał. Mieliśmy też projektor, kręciło się korbką, przesuwając kliszę. Obraz puszczało się na prześcieradle albo na białych drzwiach, to była magia. Najstarsze dziecko sylabizowało podpisy. Pamiętam pierwszą w życiu plastikową rurkę, która się topiła na piecu.\nNo to już wiemy, kto za młodu produkował smog.\nWtedy nie było świadomości nawet co do tego, jaką nazwę posiada ta dziwna rzecz – plastik czy plastyk. Takie topiące się w żarze kolorowe rurki, wyginane przez ciepłą wodę, wydawały mi się objawieniem nowoczesności. Zazwyczaj w piecu paliliśmy jednak węglem. Nie mieliśmy kanalizacji, wody, centralnego ogrzewania… Potem, kiedy podróżowałam, choćby do Nepalu, i widziałam dzieci przy rynsztoku, to nie była dla mnie egzotyka ani beznadziejna bieda, bo sama tak żyłam. Do dziś pamiętam zapach mydlin wylewanych na ulicę i to, jak raz wpadłam do wychodka. Moje cioteczne babcie były analfabetkami, pracowały w fabryce, podpisywały się krzyżykami. Nie wierzyły, że człowiek wylądował na Księżycu. Za to święcie wierzyły w Apokalipsę i przepowiednie Sybilli. „Będzie papież Murzyn, a po nim koniec świata”. Inaczej być nie może!\nRzeczywiście, gdzieś przeczytałam, że te ciotki były fantastycznymi bajarkami.\nTak! Nieznajomość literatury pisanej nadrabiały znajomością tej mówionej. Ich opowieści były ciekawsze od książek.\nNie można więc powiedzieć, że byłaś wysoko urodzona. Później, kiedy ruszyłaś w świat, nie miałaś kompleksów?\nŚwiat też nie jest wysoko urodzony, tylko taki, jaki jest. Dawniej dla przyjemności podróżowała arystokracja. Dzisiaj – kto może. Dlaczego więc miałabym mieć kompleksy? Pamiętam, jak kiedyś na podwórku ktoś mi powiedział, że jestem z rodziny gołodupców. Pomyślałam: Czemu, przecież niczego nam nie brakuje? Drugi raz poczułam się dziwnie, kiedy ktoś napisał o mnie artykuł w „Polityce” przy okazji Partii Kobiet, twierdząc, że pochodzę z niższej klasy. Prawdopodobnie autorem był człowiek z Warszawki, uważający się za postępowego. Pielęgniarka i inspektor higieny to doły społeczne? Część ludzi z mojej podstawówki została menelami, a część inżynierami, nauczycielami… jak wszędzie.\nTwoje dzieciństwo naprawdę nie miało żadnych ciemnych stron?\nBałam się wojny. Jestem rocznik ’64 i choć rodzice o tym nie mówili, wisiała nad nami i groźba nowej wojny atomowej, i wspomnienia starej. Do tego dochodziła propaganda „obrońców socjalistycznego pokoju”. Słysząc buczenie samolotów, bałam się, że wojna znów wybuchnie. W korytarzu, między piętrami, mieliśmy zawieszoną na łańcuchu metalową sztabę. Służyła do ostrzenia noży. Dzieci tego nie wiedziały, myślały, że gdy się w nią uderzy, będzie koniec świata. Magia wyobraźni. Mieliśmy dziecięce, absolutne poczucie sprawczości, jak i niepewność, odziedziczoną po rodzicach, którzy przeżyli wojnę.\nI uderzyliście w tę deskę?\nNo nie, bo byłby koniec świata. I dziś byśmy już przecież nie rozmawiały.\nA jak wspominasz sąsiadów?\nByły trzy mieszkania na piętrze, cztery w suterenie, zawsze działo się coś ciekawego. Porody, wesela. Niestety, też rzeczy straszne. Uroczy i delikatny dwudziestoparoletni chłopak, sąsiad przez ścianę, popełnił samobójstwo, bo był gejem. Samobójstwa zresztą zdarzały się częściej. Okiennych samobójców z Bałut przykrywano gazetą, spod której ciekła krew. Sąsiedzi zbierali wybite zęby, donosili je zmarłemu, chowając pod gazetową płachtę. Tramwajarce z mojego domu odcięto głowę i porzucono gdzieś na wysypisku. Kiedyś jakiś zbok stał pod naszym oknem i patrzył. Na milicję nikt nie liczył, wypłoszyliśmy go siłą wzroku. Stanęliśmy w oknie i gapiliśmy się na niego. Takie było życie. W katolickim obrządku podczas komunizmu.\nO powojennych Bałutach piszesz w Kosmitce: „Rynsztoki, ciemne ludzie wierzące w karciane gusła”. Ciekawe jak na amatorkę tarota.\nCytowałam mojego tatę, tak widział Łódź, pewnie trochę tak było. Gusła jak z Mickiewicza. Lubię gusła, nawet zaczęłam pisać z nich doktorat o tarocie, żeby dostać stypendium, gdy byłam w Paryżu.\nTo jaka była Łódź twojego dzieciństwa?\nDosyć magiczna. Pamiętam żółte światło rozmazane na szybach drewnianych chałup, rynsztoki i kocie łby. Zresztą te kocie łby mnie prześladowały. Dziecko bierze wszystko dosłownie – byłam przekonana, że te kamienie to naprawdę czaszki kotów, i tak chodziłam, żeby je jak najmniej deptać. To nie kompulsja, mówiłam ci, że współczułam kotom i wariatom. Fascynowały mnie drewniane komórki w podwórzach. Prawdziwe labirynty pachnące starą marchwią, ziemniakami i węglowym miałem. Pamiętam też żałobne marsze z lat 60., kiedy miastem sunęły szklane karawany na wielkich kołach, cmentarna orkiestra, czarne konie z pióropuszami. Powoził nimi karawaniarz w cylindrze. W pierwszym rzędzie konduktu – kobiety zasłonięte woalkami.\nA kiedy zdjąć filtr dzieciństwa i zobaczyć ją bardziej realnie?\nZ jednej strony ulica Piotrkowska jak mieszczańska kanapa porzucona na polu wśród wiejskich chat, melin. Z drugiej – fabryki, pałace i drewniane domy z carskimi napisami cyrylicą. Centrum otoczone wioską. Łódź to secesyjny salon na wsi. Skansen. Wenecja nad rynsztokami.\nZnów te rynsztoki. W Transie pada sformułowanie, że Łódź to „miasto rynsztoków i roboli”. Ale kiedy Bogusław Linda nazwał je miastem meneli, rzuciłaś się w obronie Łodzi.\nZawsze ich bronię, bo wiem, skąd moje miasto przyszło.\nZnikąd. Zostało zbudowane dla kasy, nie dla ludzi. I dlatego czasem dalej zmierza donikąd w pijackim widzie. Rynsztok to miejsce, nie ludzie. Moje miasto jest wyjątkowe.\nZbudowane na podmokłych terenach, na bagnie, może dlatego jedni przeskakują z kępy na kępę, a inni toną w podejrzanych interesach, wódzie, nędzy? Łódź się miewa dobrze, kiedy handel idzie dobrze. Kiedy ten pada, wyłazi liszaj degrengolady. Ale powoli to się zmienia, dzięki przestawieniu na technologie. Linda mówił tak o Łodzi, mając na myśli ulicę Wschodnią, gdzie powstawały zdjęcia do Powidoków Wajdy. No a Wschodnia, tak jak Włókiennicza, nie jest ambasadą Łodzi, tylko muzeum pijaków, pasażem melin.\nNie dziwisz się, że Davida Lyncha tak zafascynowało to miasto?\nWcale. Mieszkańcy Łodzi to idealni statyści jego filmów. Łowcy skór, dzieci w beczkach – chyba sam Lynch by tego nie wymyślił.\nTrzeba się urodzić w Łodzi, żeby ją zrozumieć?\nŻeby naprawdę ją poczuć. A zrozumieć? Chyba się nie da.\nMŁODOŚĆ WNUCZKI KONTRKULTURY\nLubiłaś siebie za młodu?\nTak, ale wszyscy mówili, że jestem za chuda. Nogi mi się w udach nie schodziły, co teraz jest osiągnięciem modelek – wtedy to była patyczkowatość. Przez ciągłe zapalenie spojówek od dymów fabrycznych wyglądałam w przedszkolu jak królik angora – dziecko z czerwonymi oczami i białymi włosami. Wołali na mnie „Angorka”, ale mi to nie przeszkadzało.\nCzyli tak bardzo się sobą nie przejmowałaś.\nJestem, jaka jestem, nie przeskoczę tego. Małe cycki? I super, nie muszę nosić stanika. Za chuda? Trudno. Nawet ta chudość się przydała na emigracji. Badająca mnie francuska lekarka uznała, że byłam głodzona w więzieniu, inaczej nie mogła sobie wytłumaczyć moich wymiarów, więc tym bardziej należy mi się azyl polityczny. To było przed epoką modelek – wieszaków :)\nSzkołę podstawową wspominasz dobrze?\nTak, byłam normalnym dzieciakiem. No, może trochę odstawałam, bo interesowałam się astronomią, archeologią, czytałam filozofię. Ale takie dziwactwa nikomu nie przeszkadzały. Najwyżej siostra popisywała się mną jak tresowanym pieskiem albo papugą: „Powiedz, ile lat Jowisz krąży wokół Słońca?”. A ja, nie zdając sobie sprawy z komiczności sytuacji – jako szczerbata pierwszoklasistka – dawałam wykład z astronomii rozbawionym znajomym siostry albo pasażerom w pociągu. Po latach koleżanka z liceum powiedziała mi, że wkurzała ją moja ponadprogramowa wiedza z historii. Ale przecież ktoś musiał odpowiedzieć na zadane pytania, żeby nie dręczono reszty klasy. Prymuską ani kujonką nigdy nie byłam. Groziło mi nawet niezdanie do następnej klasy, raz czy dwa razy, przez matmę. Czy byłam dziwna? Kiedy miałam dziesięć lat, byłam harcerką i obszyłam sobie adidasy futrem z lisa – taka stara etola wisiała w domu. Od dołu traper, od góry komsomołka. Nie chcieli mnie w harcerstwie z taką stylistyką. Powiedzieli: harcerstwo albo buty. Wybrałam buty.\nCzułaś się samotna jako dziecko?\nNie, wręcz przeciwnie. Zawsze miałam przyjaciółkę i dzieciaki do zabawy. Nie znałam samotników, inne czasy były.\nByło jeszcze lepiej. Wprawdzie nie nauczyłam się zbyt dużo, ale towarzysko było super. Nadal utrzymuję kontakt ze znajomymi z liceum, zresztą z podstawówki też. Rok temu byliśmy w Stanach, zeszliśmy razem Wielki Kanion i Dolinę Śmierci, skończyliśmy w Las Vegas. Radykalna odmiana po spacerach w plastikowych fartuchach i butach juniorkach korytarzami zatłoczonej bałuckiej szkoły czterdzieści lat wcześniej. Wtedy marzyliśmy o wyjeździe do NRD.\nBardzo. Z polonistką, profesor Parniewską, przyjaźniłyśmy się do jej śmierci. Krzysztof Rajpold, mój profesor rysunku z podstawówki, przygotowywał mnie do ASP i nadal jest, że tak powiem, moim kumplem. Przed nami, dzieciakami z Bałut, odkrył inne światy, inne widzenie rzeczywistości, ironiczne, nowoczesne. Niesamowity człowiek, wszechstronnie uzdolniony, ze swoim dixielandem grywa na Piotrkowskiej i nadal z sukcesem przygotowuje do egzaminów na Akademię. Pamiętam też świetnego historyka, profesora Zielińskiego. Docinkami na temat dyletantyzmu i epatującej głupoty umiejętnie popchnął mnie w stronę olimpiady filozoficznej. Wygrałam ją i rok przed maturą dostałam indeks. Miało to też inne zalety. Po tym sukcesie sroga dyrektorka liceum pozwoliła mi przychodzić do szkoły choćby półnago. Wcześniej kilkakrotnie odsyłała mnie do domu za skandaliczny ubiór.\nByłam na etapie fascynacji hipisami, czytałam teksty mistyczne, słuchałam Cohena, jeździłam na koncerty i zloty. Kompletnie odpłynęłam, kiedy zobaczyłam film Hair. Zaczęłam się tak ubierać – suknie do ziemi, wyszukane ozdoby. Na Bałutach w czasach PRL-u to było dziwactwo. Kiedy lata później zamieszkałam w Kalifornii, poczułam się jak w raju.\nI oprócz problemów z ciuchami nie miałaś wtedy żadnych innych? Z nauczycielami?\nW pierwszej klasie liceum nauczyciel polskiego kazał mi przeczytać wypracowanie. Napisałam płomienną obronę Świętego Aleksego, ascety, którego należało socjalistycznie skrytykować. Nauczyciel powiedział coś, co potem usłyszałam raz jeszcze po debiucie od innego faceta, krytyka literackiego: „To nie ty napisałaś”. A właśnie, że ja. Aleksy wydawał mi się średniowiecznym hipisem, dlaczego nie miałam go bronić przed konsumpcyjnym społeczeństwem? Taką idealistką byłam. Więcej problemów z nauczycielami nie miałam.\nA z samą sobą?\nNie twierdzę, że byłam zrównoważona. Nawiązałam telepatyczny kontakt ze skrzynką pocztową. Mijając ją w drodze do szkoły, pozdrawiałam, pytałam, co słychać. Była inna, taka czerwona wśród szarych bloków. Poza tym padaczka skroniowa zapewniła mi brak równowagi psychicznej. Ale o tym, że ją mam, dowiedziałam się przypadkowo dość niedawno.\nCo to jest padaczka skroniowa?\nDziedziczne schorzenie, które w przeciwieństwie do zwykłej padaczki nie polega na niebezpiecznych konwulsjach, kiedy cię rzuca o podłogę, tylko funduje całe spektrum stanów mistycznych. Nie halucynacji, lecz poszerzających świadomość wglądów pozazmysłowych. Mieli ją Mahomet i Philip K. Dick, który dzięki niej widział przyszłość i mógł uratować swojego synka – zawiózł go do szpitala, choć pozornie nic mu nie było. Kwadrans później chłopiec już by nie żył.\nA tobie co zafundowała?\nByłam ponad miarę sensytywna. Duża huśtawka nastrojów. Metafizyczne lęki, przerażenie światem. Ale też wielki apetyt seksualny, głód wrażeń, przygód. Dlatego bardzo chciałam się wyrwać od rodziców. Cieszyłam się, że wreszcie wyjeżdżam z Łodzi, na studia do Krakowa.\nWybrałaś filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jak mówiłaś, dlatego że zawiera najwięcej wiedzy konkretnej i że humaniści, którzy nie znają filozofii, mają z tego powodu kompleksy.\nNie wiem, jak teraz wygląda filozofia w Krakowie. Wtedy osób na roku było bardzo mało: dziesięć, może jedenaście. Byliśmy bardzo rozdyskutowani i zaangażowani w politykę, podziemne wydawnictwa. Pod koniec studiów na roku zostały trzy osoby, reszta albo siedziała w areszcie, albo wyemigrowała; nie było innego wyjścia. O zamkniętych za rozrzucanie ulotek mówiono „terroryści”. Trzymaliśmy się razem, mieliśmy podobne, antykomunistyczne poglądy. Tylko jeden chłopak się wyłamywał, próbował robić karierę w socjalistycznej organizacji studenckiej. Ale on przyszedł do nas dopiero pod koniec studiów. Nikt go nie tępił, nie obrażał, dawkowaliśmy mu grzeczną obojętność. Profesorowie też byli po naszej stronie. Gdyby nie Jagiellonka, ci, którzy siedzieli w areszcie, nie mieliby dokąd wracać.\nWspominasz kogoś szczególnie?\nProfesora, którego nazwiska nie wymienię. Miał być moim promotorem, ale po przeczytaniu magisterki o parszywym komunizmie oddał ją komuś innemu pod opiekę. Wstyd mu było powiedzieć: Boję się o swoją karierę. Przecież tyle lat uczył nas o odwadze, sile prawdy. W rezultacie kiedy spotkałam go na ulicy, wolał patrzeć w pustą ścianę, udając, że studiuje naciek, niż przyznać się do dydaktycznej kompromitacji. Nie mam mu za złe. Gorzej z profesorem Legutko. Kiedy miałam z nim seminarium translatorskie, był jeszcze doktorem. Ratował studentów politycznych, zachowywał się wyjątkowo wporzo. Natomiast w wolnej Polsce jego krakowski konserwatyzm powykrzywiał go w dziwne pozy intelektualne. Powinien zostać z nimi w lochach Watykanu, a nie w europarlamencie! Jeśli głupek mówi głupoty, wzruszasz ramionami, ale gdy człowiek, który analizował z tobą Arendt, banalność zła, zdanie po zdaniu, sam spadł do najniższych kręgów politycznych piekieł, gdzie zaprzecza się rozumowi? Krakowska inteligencja jest specyficzna. Można być jak minister Klich – krakowski psychiatra z wykształcenia – odważnym, światłym człowiekiem, a można ze strachu przed rozumem i światem zejść do katakumb, gdzie czujesz się pierwszym i ostatnim chrześcijaninem Europy, jak prezydent Duda chociażby.\nMiałaś poczucie, że studia dużo ci dają, że uczysz się, jak żyć?\nNie do końca. Już w liceum przeszłam przez olimpiadę i przerobiłam historię filozofii. Studiując, miałam wrażenie, że to wszystko trochę na tym się kończy. Spodziewałam się odkryć, olśnień. Nie było ich. No i co można robić potem? Karierę naukową w archiwach rozumu? Tych kilku genialnych krakusów, których tam poznałam, nią gardziło. Logika? OK, ale jeśli nie jesteś matematykiem, to do widzenia. Teraz jest neurolingwistyka, za moich czasów nie istniała. Więc to była taka martwa natura. Filozofia bez połączenia ze współczesną fizyką, neurologią jest szperaniem w archiwach umysłu. Ile można? W pewnym momencie chciałam nawet zrezygnować i pójść na filmoznawstwo, ale ówczesny rektor Jan Błoński kazał mi się zastanowić. Jako wolna słuchaczka chodziłam na antropologię. I w ten sposób skończyłam filozofię, a dla przyjemności mogłam studiować co innego.\nPo filozofii można też pisać książki o filozofii. Tak jak ty.\nNo rzeczywiście, w tym sensie dydaktycznie filozofia mi nie przeszła! Napisałam Marysiu, jak myślisz?, czyli historię filozofii od początku myśli do końca średniowiecza. Druga książka to Filozofia na wynos (od średniowiecza do współczesności). Obie są podręcznikami dla dzieci. Pisałam je z myślą o małej wtedy Poli, ale można je czytać od przedszkola do politechniki. Mój siostrzeniec wspomógł się Marysią do egzaminu z filozofii właśnie na politechnice. To nie jest typowa wiedza podręcznikowa, jak u Tatarkiewicza. Próbowałam przekazać ją w sposób przystępny dla dzieci. Nie mógł to więc być wykład akademicki.\nNa studiach dużo romansowałaś?\nNie, wcale. Od liceum miałam chłopaka.\nCezary Michalski. Mój pierwszy chłopak, który został później moim mężem.\nPo pierwszej klasie liceum pojechałam na letni obóz science fiction do Krakowa. Tam poznałam Cezarego. Czyściliśmy razem Cmentarz Rakowicki, z czego klub science fiction miał chyba kasę na działalność. Zobaczyłam go i pomyślałam: będzie moim mężem. Człowiek to wie.\nCo was w sobie zafascynowało?\nRóżnice, podobieństwa. On nie znał nigdy nikogo takiego jak ja, a ja nikogo takiego jak on. Potem przez kilka lat jeździliśmy do siebie – Cezary stopem z Torunia do Łodzi, ja do Torunia z Łodzi pociągiem.\nJak to możliwe, że znajomość dwojga nastolatków, do tego na odległość, przetrwała?\nTo musiała być miłość.\nW końcu nastąpił etap stacjonarny tej znajomości?\nW Krakowie, dokąd oboje przyjechaliśmy na studia. Ja na filozofię, Cezary na polonistykę. Najpierw nie mogliśmy razem zamieszkać – „trudności lokalowe”. Przemycałam Czarka do żeńskiego akademika, gdzie na krótko miałam pokój jednoosobowy. Pewnego wieczoru ktoś zapukał, więc schowałam go do szafy, sądząc, że przylazł portier wykidajło. A to przyszedł kumpel z innego wydziału i chciał się ze mną przespać. Wydawało mi się, że jak mu powiem: „Wiesz, że mam chłopaka…”, to sobie pójdzie, ale zgrywał casanovę. Więc kazałam Czarkowi wyjść z szafy. Mina kolesia bezcenna. Z wrażenia wyszedł oknem. Dał radę, to był parter. Dzisiaj jest znanym dziennikarzem.\nJak wyglądało wtedy twoje życie z Cezarym?\nByliśmy ze sobą dwanaście lat. Poznaliśmy się w 1980, a rozstaliśmy jakoś w 1992 roku. Myśleliśmy wtedy podobnie – hipisowsko, byliśmy przeciwko komunie, w totalnej opozycji do wszystkiego. Zachwycaliśmy się Dantonem Wajdy, rewolucją ’68 roku… Mieszkaliśmy po kwaterach, akademikach. Pamiętam, jak pewnego dnia w akademiku Piast zrobiliśmy zebranie mieszkańców: strajkujemy czy nie? Strajk oznaczał, że sprzeciwiamy się władzy. Nie byliśmy pokoleniem NZS-u. W stanie wojennym większość tych ludzi wylądowała na Zachodzie, została na emigracji. My byliśmy nowym narybkiem. Zaczęliśmy od nowa.\nKońcówka lat 80. Miałam poczucie bezsiły – próbowaliśmy podejmować jakieś decyzje, chcieliśmy doprowadzić do końca protesty, strajk, a ludzie związani z polityką, Solidarnością to blokowali. Nie wiedzieliśmy, że szykuje się Okrągły Stół. Wydawało się nam, że walczymy z komuną, a już nie było z czym walczyć, bo karty były powoli rozdawane.\nCo z tym strajkiem, o którym zaczęłaś mówić?\nGłosowaliśmy w akademiku. Strajk oczywiście był czymś niebezpiecznym – niby jesteśmy w kampusie, ale nigdy nie wiadomo, co się stanie, czy ZOMO nie wejdzie, nie wyciągnie cię, nie spałuje. Był taki komiczny moment, gdy już strajkowaliśmy. O zmroku ktoś dał cynk: ZOMO chodzi po ulicy! Z bliska okazało się, że to nie ZOMO, tylko chasydzi mieszkający w pobliskim hotelu, a zomowskie hełmy widziane z daleka, w ciemnościach, to okrągłe lisie czapy. Przypomina mi się to, ile razy widzę chasydów. Do dziś, kupując czapkę, myślę o tym, że przed laty, kiedy to robiłam, zastanawiałam się, czy na manifestacji mi dobrze ochroni głowę przed pałowaniem. Takie lęki młodości. Wracając do strajku. Studenci na zebraniu w akademiku wahali się, czy strajkować, czy nie. Wtedy z szeregu wyszedł Amerykanin polskiego pochodzenia i zaczął skomleć, że nie chce strajkować, bo jak go złapią, wyślą z powrotem do kraju. Wzbudziło to we mnie furię – facet, ty wrócisz do USA, a my zostaniemy w tym gównie! Tak się rozkręciłam, że akademik jednogłośnie chciał strajku. Wtedy któryś z facetów pobiegł do pokoju Michalskiego, wołając: „Zabierz swoją kobietę, ona doprowadzi do strajku!”. I doprowadziłam. Ale to we mnie zostało: idzie facet do faceta, żeby ten uciszył kobietę.\nByłaś bardziej radykalna od mężczyzn?\nNie sądzę. Jeśli ktoś, jak Cezary, należał do Wolności i Pokoju i ryzykował więzienie, bo w systemie komunistycznym odmowa pójścia do wojska oznaczała więzienie, to było odważne. Ja do wojska nie szłam, więc byłam odważnie nierozważna na swój sposób. Pisałam w podziemiu pod pseudonimem, ale i pod nazwiskiem.\nAngażowanie się to obowiązek intelektualistów?\nNie wiem, co robią intelektualiści, nie mam pojęcia. To jest indywidualna sprawa każdego. Każdy ma rozum i musi sam rozsądzić. Natomiast dziwi mnie, gdy ktoś taki jak Jadwiga Staniszkis tłumaczy pewne socjologiczne historie i zarazem twierdzi, że nie odczuwa, nie rozumie emocji, inni muszą jej to wyjaśnić jak kolory daltoniście. Dziwne, bo socjologia i polityka to w dużej mierze emocje przecież. Bez brania ich pod uwagę trudno przewidywać ludzkie zachowania.\nW Transie jest zabawny opis nauk przedmałżeńskich, które bohaterka odbywa, zanim wyjdzie za mąż. Na faktach?\nA jakże. Odbyliśmy je u toruńskich redemptorystów, u samego ojca Rydzyka. Wszystko jak leci: rysowanie wykresu płodności, mierzenie temperatury, metoda kalendarzyka… Jedna kandydatka na żonę, kiedy dowiedziała się, jak należy mierzyć temperaturę, przeraziła się i zapytała: „A co z dziewicami?”. Cezary odrzekł: „Dziewice nie muszą wychodzić za mąż”. Jedyna tam nie byłam w ciąży.\nPobraliście się tuż przed wyjazdem do Francji w 1988 roku.\nNa wszelki wypadek, żeby razem dostać azyl. I tego chciały nasze rodziny. Powiedziały, że czułyby się spokojniejsze, gdybyśmy się pobrali, opiekowali się sobą za granicą.\nTwój tata chyba tak nie myślał. Podobno podczas ślubu płakał.\nTo było straszne, wyglądało, jakbym wychodziła za tatę. Ja powinnam płakać, nie on. A tymczasem był tak wzruszony, że stracił głowę. Uważał, że kradną mu córeczkę, i proponował, żebyśmy uciekli. Tonął we łzach.\nChyba rzeczywiście był jedną z najważniejszych osób w twoim życiu.\nKiedy umarł, a bałam się tego całe życie, czułam coś w rodzaju euforii – że w formie duchowej jest obok, szczęśliwy. Ta miłość, którą od niego dostawałam, została. Nic innego po człowieku nie zostaje, tylko uczucia. Nie spodziewałam się, że po jego agonii poczuję ulgę. Oczywiście płakałam, nawet teraz na myśl o nim mam łzy w oczach, ale kiedy umiera ktoś, z kim masz miłośnie dobre relacje i żadnych żalów, jest ci o wiele łatwiej. Jeszcze długo po pogrzebie, gdy było mi smutno, chodziłam na jego grób i się śmiałam. Wiem, że to paradoksalne. Taty nie było, ale dawał mi wsparcie, przypływ dobrego humoru. To już minęło, może zniknęła energia z jego ciała.\nJak długo trwało twoje małżeństwo z Cezarym Michalskim?\nCztery lata. Z Francji wróciliśmy już osobno.\nNie ukrywasz, że jednym z powodów rozpadu małżeństwa była twoja zdrada…\nTak, ale to wszystko było bardziej skomplikowane. Emigracja jest wyzwaniem, doświadczeniem granicznym.\nBo jak się wyjeżdża na Zachód, to się nasiąka nowymi ideami? Nabiera dystansu do Polski, do siebie, zyskuje inny punkt widzenia?\nWildstein też wyjechał na Zachód, sam wyjazd nic nie zmienia. Pol Pot też był na Zachodzie, na Sorbonie się uczył.\nNo to co się z wami stało?\nByliśmy fajnymi, ale niedojrzałymi ludźmi. Do tego na co dzień musieliśmy się mierzyć z trudami emigracji: bieda, samotność, niepewność i tęsknota. Rozstaliśmy się we Francji, wróciłam stamtąd jako libertynka, on jako konserwa i pampers. Zabawne, bo nie był wierzący. Zaczęłam pisać powieść pornograficzną, a on z kolegami gonił za profesorami, pytając, czemu nie są wystarczająco katoliccy. Ale chyba Cezary sam to opisał w Spowiedzi dziecięcia schyłku wieku, swój nihilizm. Tak można by w ogóle nazwać w polityce dawanie dupy każdemu za pieniądze. To dawne czasy, już nieistotne.\nJak myślisz, skąd ta jego zmiana światopoglądowa?\nNie wiem. Coś się dzieje na granicy? Biało-czerwony szlaban wali w łeb? Nie rozumiem, jak można żyć w świecie Zachodu, otwartości, praw człowieka i wylądować potem w bigoteryjnej prawicy. O powody pytaj jego. Powrót do zacofanej Polski jest zawsze cofnięciem się w rozwoju, niekiedy aż do pampersów.\nCzytając twoje książki, mam wrażenie, że jesteś na Cezarego Michalskiego trochę cięta. Piszesz o nim w Europejce: „fałszywy prorok pampersów”.\nByłam na niego cięta z powodu jego poglądów. On, inteligenckie dziecko – ja takim nie byłam – po studiach, pobycie na Zachodzie pakuje się w takie antyinteligenckie dno. Pryncypialne wywiady z pozycji katolika, kiedy jest się niewierzącym. Na każdego bym tak reagowała. WTF? Tekieli?!\nRobert Tekieli, naczelny legendarnego „Brulionu”, do którego też pisałaś. Znałaś go osobiście.\nPracowaliśmy razem w krakowskim akademiku przy pierwszych „brulionowych” numerach. Trochę romansowaliśmy, trochę filozofowaliśmy. Opowiadałam mu o ojcu Pio, on twierdził, że za wolnej Polski zostanie ministrem kultury.\nTo była fascynacja?\nWtedy tak, ale nie było nam po drodze. Dziś stoimy po dwóch stronach barykady ołtarza. Robert przestrzega przed jogą, myśleniem, ważny tylko katechizm i pozycja na kolanach. Wszystko, co niekatolickie, wrzuca do worka: „szkodliwe”. Typowy fanatyzm.\nOn jest apostołem, a ty ladacznicą?\nNie, ja jestem wolną kobietą, jak wiele innych, a on spętanym, o ile nie opętanym, człowiekiem. Ale jeszcze możemy zmienić figurę, przeistoczyć się w świętych lub potępionych w innych konfiguracjach. Zobaczymy, co czas przyniesie. Buddyjscy mistrzowie mówią: Jeśli ktoś twierdzi, że tylko u niego jest prawda, uciekaj, bo to oszust. Ale buddyzm tybetański ma niemal dwadzieścia tysięcy lat, mógł przez ten czas przerobić i strach, i sekciarstwo.\nCierpiałaś po rozpadzie małżeństwa?\nBardzo. Snułam się zapłakana po Paryżu. Potem trafiłam na Żuławskiego i było jeszcze gorzej. Dziś przeszłość jest już zamknięta. Opowiem ci dziwną historię z tym związaną. Nie tak dawno, przy jakimś remoncie, moja mama znalazła listy Cezarego, które pisał do mnie w liceum. Włożyła mi je do torebki. Następnego dnia poszłam do kawiarni w Warszawie i obok usiadł Michalski. Gdybym nie wyjęła przed wyjściem z domu tych listów, mogłabym mu je oddać. Wyszłoby na to, że latami spaceruję z relikwią listów w torebce. Poprosiłam Cezarego o adres i odesłałam mu to wszystko z przeprosinami za cały związek, który spaprałam. Byłam fatalną żoną, pełną dobrych chęci, ale się nie nadawałam… A Cezary to był święty człowiek. Kim jest dziś? Nie wiem. Obcą osobą.\nCo czytałaś za młodu?\nDużo rzeczy. Leonard Cohen był ważny. Nie wiedziałam, że potrafił dwa lata pisać jedną piosenkę. W drugiej klasie liceum zanalizowałam jego Suzanne, powołując się na Pascala. W ogóle uważam, że jednym z moich największych talentów jest szukanie powiązań symbolicznych. Bawiłam się tak, pisząc Światowidza. Kiedy robisz głębsze porównanie kulturowe, nieoczywiste, musisz się liczyć z tym, że nie tylko czytelnicy, ale i zawodowi czytelnicy – krytycy – tego nie załapią. Trudno pojąć i zapamiętać fakty, a jeszcze je niekonwencjonalnie porównywać? To nie Francja, nie bawimy się erudycją, ino kawa na ławę. Analiza Rembrandta, Bacona i Vermeera w powiązaniu z hinduistyczną Trójcą w Światowidzie jest jednym z lepszych tekstów, jakie napisałam.\nO tym jeszcze porozmawiamy, a teraz wróćmy do twoich młodzieńczych lektur.\nUwielbiałam Stachurę. Miał tę przewagę literacką, że nie urodził się w Polsce, inaczej czuł język. Polska nie była dla niego jedynym punktem odniesienia, nie grzebał się w niej. Zapełniał wyrwę egzystencjalną polskiej poezji. Niezwiązaną z polityką, bohaterstwem.\nPotem coś podobnego robił Świetlicki.\nStachura żył w komunie, jak Barańczak, Krynicki. W ich poezji widać ten przełom wolności. Nieprzysiadalność Świetlickiego przeszła do polszczyzny, ale Stachura to był bard, człowiek legenda. Świetlickiemu postawią pomnik na Plantach i będzie jubileusz, Kraków to lubi – fetować. Stachura zginął śmiercią tragiczną. Nie życzę tego Świetlickiemu, wiadomo, że poezja jest najbardziej wyniszczającym zawodem, ma najwięcej statystycznie przedwczesnych zejść. Stachura wszedł pod skórę poezji, metafizyczny naskórek. À propos poważnych tematów, zamówiłam sobie u Lindy, że jak umrę, zaśpiewa mi nad grobem Nigdy nie będzie takiego lata Świetlików.\nTak. Umieraj globalnie, śpiewaj lokalnie. Wybrałam sobie Świetlickiego na do widzenia, nikt nie może zarzucić mi braku patriotyzmu,chociaż nie wiem, gdzie ta Filandia mogłaby być.\nPozostając w alkoholowo-buntowniczym kontekście. Wojaczek?\nNo właśnie nie bardzo. Ten kontekst mnie w sumie mało interesuje. Oprócz matki kiełbasianej mi nie podszedł.\nUważam, że powinien być obowiązkowy w szkołach, na studiach, żeby ludzie umieli pisać. I myśleć słowami.\nO, to kompletnie inna historia! Polscy poeci przeklęci mieli w sobie jakieś pęknięcie. Uciekali w alkohol, pogrążali się w szaleństwie. Natomiast Miłosz w przedwojniu miał rozwagę, taki klasycystyczny rozum. Wiedział, na czym polega Polska, potem z różnych powodów wdepnął w komunizm, wreszcie uciekł z kraju. Został okrzyknięty zdrajcą – tu i na emigracji też, bo to komuch. Nie mógł dostać wizy amerykańskiej, wylądował w „Kulturze” paryskiej, gdzie się nim zaopiekowano. Wyłapała go Jeanne Hersch, żydowska intelektualistka, w której się zakochał. Miał żonę i dzieci, a tu ta Hersch mówi mu, że stworzy z niego wielkiego człowieka, że dostanie Nobla. Miłosz miał miłosny rollercoaster. Z jednej strony nawiedzona kochanka Jeanne, z drugiej Janina – wierna żona. Wziął w Paryżu ślub z Janiną, kościelny, żeby odgonić od siebie demony pokusy, postawić Hersch granicę. Całe życie był człowiekiem popękanym. Zniewolony umysł to genialna analiza obowiązująca do dziś. Teraz należałoby napisać Zniewolony umysł2 – o pokoleniu pampersów i ich ewolucji w intelektualne gnidy, o tych dziennikarzynach narodowych mediów, ministrantach i o Woodym Allenie katolicyzmu, czyli Hołowni. Miłosz był niesamowity. Jego poezja jest zupełnie inna niż reszta polskiej poezji wtedy – klasycyzująca i nowoczesna. Nie rozumiał wprawdzie lat 60. w Ameryce, uważał, że to bogate szczeniaki głupio się buntują, komunizując. Mimo to on i Giedroyć to genialne umysły. Mieli nie tylko wiedzę, ale i mądrość życiową, która pozwala przewidywać przyszłość. Byli też bezbłędnymi diagnostami Polski, która wówczas trwała, ale przewidzieli Polskę, która jest teraz.\nWymieniamy samych mężczyzn. Piszące kobiety nie były dla ciebie ważne?\nByły. Na pewno Sylvia Plath. Nigdy bym nie pomyślała, że za ileś lat moja córka będzie haftować sobie jej wiersze na spódnicy. Mam nadzieję, że moja wnuczka znajdzie nowszą ikonę, że kobiece doświadczenie się zmieni. Ale wtedy, w PRL-u, nie było dostępu do całej masy ważnej literatury pisanej przez kobiety. Orzeszkową czy Konopnicką trudno mi było się tak fascynować. W tamtych latach zresztą kompletnie nie interesowałam się podziałem na linii kobieta−mężczyzna. Nie byłam świadoma feminizmu. Interesowały mnie tylko idee. Kiedyś Agnieszka Graff wygarnęła mi, że dawna filozofia, mówiąc w uproszczeniu, nie jest OK, bo była tworzona bez udziału kobiet. Nie zgadzam się z nią. Kiedy Kant czy Hegel filozofowali, nie było feminizmu, prawie nie było kobiet w życiu publicznym. Chrystus też był facetem czy Budda – takie „warunki psychofizyczne”; kobieta nie miała szans – takie czasy. Podobne zarzuty mogą stawiać Afroamerykanie, że poezja Emily Dickinson nie brała pod uwagę ich doświadczenia. Szukałam kobiet. Czytałam wiersze Safony. Nie czułam Achmatowej ani Cwietajewej. W liceum przeczytałam Drugą płeć Simone de Beauvoir; zrobiła na mnie piorunujące wrażenie. Jej książka była w osiedlowej bibliotece, bo de Beauvoir razem z Sartre’em komunizowała. Przyjęłam jej poglądy jak swoje, ale nie zrobiło to wtedy ze mnie feministki. Do poglądów feministycznych doszłam dopiero od strony kontrkultury ’68 roku. Myślę, że jestem spóźnionym dzieckiem kontrkultury, może wnuczką.\nA ważne poetki tamtych czasów – Szymborska, Lipska?\nW Krakowie chodziłam na ich spotkania autorskie. Szymborska zawsze wydawała mi się mieszczańska. Znajduję tam mieszczańską ironię – na świetnym poziomie. Dostała Nobla, co mi tam się czepiać.\nSzczególnie że już kiedyś się czepiałaś. W „Brulionie” pisałaś o niej krytycznie.\nWszystko z zazdrości.\nMówisz prawie wyłącznie o poezji. Co z prozą?\nNie czytałam jej tak dużo. Wolałam inne rzeczy, poezję, eseje… Uwielbiałam Dostojewskiego, Manna Czarodziejską górę; jest strasznie dekadencka. Nie cierpiałam natomiast szkolnych lektur. Granica – refleksja nad skrobanką, Niemcy – po co to komu? Inna sprawa, nigdy nie pomyślałam, że Nałkowska stanie się aktualna, że u nas czas zawróci. Lekturą mogłyby być Dzienniki Gombrowicza, które uczą przekornego myślenia.\nMyślę, że taki program może się nie przyjąć w Polsce, bo to jest raczej kraj emocjonalny, a nie intelektualny.\nZgadzam się. Dlatego woli Coelho od Gombrowicza. Im bardziej sentymentalnie, tym lepiej. Nas musi coś chwycić za serce, bo mózg trudniej znaleźć. Wojna odpowiada za rzeź inteligencji, a potem, gdy ta mogła się odrodzić, mieliśmy emigrację od lat 60. do teraz. Ale o czym my w ogóle mówimy? Tym krajem wstrząsa alkohol, nie literatura. W Rosji alkoholik potrafi zabić za wyższość poezji nad prozą, autentycznie, rok temu. Być może tam piją już wszyscy. Widziałam świetny program, w którym rosyjski naukowiec tłumaczył studentom, tak jak u nas na obowiązkowych kursach BHP, dlaczego pić nie należy, nawet kulturalnie. Każda dawka, mały drink kończy się wysikaniem komórek mózgowych. Martwe są wypłukiwane, stąd suchość w ustach na kacu, cała woda idzie jak w spłuczce do mózgu i żegnajcie, martwe neurony.\nNie wiem, jak zareagować na tę wstrząsającą opowieść, więc powiem tylko: teatru ponoć nigdy nie lubiłaś.\nAkurat umieranie mózgu po piwku można by zagrać :) Zresztą to jeden z tematów tak zwanej męskiej polskiej literatury. Infantylizowana chwała pijacka, bohater alkoholik jest zawsze godny współczucia, jakby się zmagał z ludzką kondycją, to bohater w stu procentach. Po prostu Camus, Albert Camus, nie czterdziestoprocentowy koniak o nazwie Camus.\nUwielbiam teatr bulwarowy i komedie. Publiczność się wtedy świetnie bawi, jest ludyczne poczucie wspólnoty, teatralne, nie jarmarczne. Wspólnota radości, śmiechu, nieraz na wysokim C. Myślę, że na tym polegała scalająca społeczność siła antycznych komedii. Tragedie grali w maskach, więc nie dawało to takiego efektu jak dzisiaj, że podglądasz czyjeś emocje. Od teatru dramatycznego, gdzie aktorzy wcielają się w role, dostaję hyzia. Współczuję tym, którzy się przeistaczają, zupełnie bez masek, są na granicy choroby psychicznej. Witkacy czuł tę granicę, że o rzeczach poważnych trzeba mówić burleskowo… To jestem w stanie zaakceptować, z takiej pewnej nieśmiałości metafizycznej. Jestem raczej widzem antycznym, wolę higienę psychiczną ekranu, maski od voyeryzmu. A współczesny teatr bez wiary w autentyczność postaci jest słaby. Nie ma więc wyjścia – dobry teatr, gdy jak dziecko wierzysz w bajki, jest dla mnie za mocny, przy złym nie da się wytrzymać do końca żałosnego spektaklu. Wolę czytać dramaty, poza Szekspirem, który wystawiony nawet byle jak broni się tekstem.\nZa to zawsze uwielbiałaś kino.\nTak! Mogę oglądać ciągiem kilka filmów. W liceum i na studiach chodziłam na Herzoga, Felliniego, Kubricka, Viscontiego. Gdzieś w połowie lat 80., chyba z Duchem Spielberga, zaczęła się zmiana. Coraz więcej widowiskowego cyrku. Po Pulp Fiction nadeszła plaga „ironii” i bezmyślnej rąbanki. Ale kino i tak jest najlepszą ze sztuk. Z młodzieńczych olśnień pamiętam choćby Diabła Żuławskiego. Zobaczyłam ten film w Krakowie, kiedy byłam studentką. Długo chodziłam oszołomiona po Plantach.\nLubiłam kawałki Ciechowskiego, nadal są świetne. Ale słucham głównie muzyki dawnej, do baroku. W latach 70. w radiowej Trójce o czternastej po kultowej Powtórce z rozrywki przez godzinę puszczano muzykę dawną, dużo klawesynu. Wsiąkłam w to; ani w domu, ani w szkole czy telewizji nie było takiej muzyki. Współczesnym Monteverdim, lirycznym rewolucjonistą jest Led Zeppelin. Nie moje pokolenie, Piotr mi ich puścił; nie mogłam uwierzyć, że w jednej grupie zebrało się tylu geniuszy. Jak to możliwe, że ludzie bez konserwatorium potrafią wymyślić taką muzykę, aranżację? Film o Freddiem Mercurym pokazuje, że pomysły przychodziły mu od czapy, chłopakowi na posyłki, bez zawodu, dyplomów, niewykształconemu muzykowi. Ciechowski był polonistą, Mick Jagger (z całym szacunkiem, ale wolę Stonesów od Beatlesów i Zeppelinów od Pink Floydów, jeśli licytować) poszedł na studia ekonomiczne. Janis Joplin też była samorodkiem. Ludzki geniusz jest niepojęty. Skąd się w ludziach bierze ten talent?\nSłucham też tego, co mi puszcza Pola, czyli muzyki nastoletniej, chociaż Grechuta ma tam swoje wyjątkowe miejsce, z czego się cieszę. Antoś, syn Piotra, pracujący w Spotify, wprowadza mnie w tajniki światowych nowości. Nie trawię jedynie muzyki techno. Chyba trzeba coś wziąć, żeby to wytrzymać przez ileś godzin. Muzyka dla aktywnych psychoruchowo. Odwiedzam klub, gdzie mój siostrzeniec jest menedżerem. Największy klub w Łodzi, piętra sal i nastrojów. Ale bywam tam, gdy nikogo nie ma, tylko kręci się kryształowy żyrandol i dogorywają jointy.\nJest coś, co powiedziałabyś dzisiaj sobie młodej?\nOdpuść, kiedy możesz, a przyłóż, kiedy musisz. Nie na odwrót.\nTęsknisz za młodością?\nBo jestem szczęśliwsza w tym momencie, w którym jestem teraz. Zawsze tak myślę. Czasem się okazuje, że to pomyłka.\nIV. W TERRORZE UCZUĆ – ŻUŁAWSKI\nVII. MIŁOŚĆ JEST NONKONFORMIZMEM – ŻYCIE Z PIOTREM\nX. STAJENKA DLA ZABŁĄKANYCH DUSZ – DOM\nXII. BHP CZAROWNICY – JOGA, TAROT, GWIAZDY\nWALENTYNKI SADO-MASO, SZARY „VOGUE” I CZARNA „VOUGA”


Polacy nie chcą kredytu na auta - Finanse - Gospodarka - wiadomości gospodarcze - Dziennik.pl - wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl\nPolacy nie chcą kredytu na auta\n4 grudnia 2009, 14:28 aktualizacja 7 czerwca 2010, 20:55 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nWartość udzielonych kredytów samochodowych, jak również liczba podpisanych umów spadły w III kwartale prawie o 25 proc. – odpowiednio do 1,36 mld zł i 30,97 tys. umów. Zdaniem Wojciecha Drzewieckiego, eksperta firmy motoryzacyjnej Samar, sytuacja na rynku kredytów odzwierciedla to, co dzieje się na rynku motoryzacyjnym.\n"Liczba zarejestrowanych aut w ciągu trzech kwartałów zmniejszyła się o 24 proc., po stronie klientów indywidualnych spadła o 12,5 proc. Import samochodów używanych jest niższy o 36 proc." - wymienia przedstawiciel Samaru.\nKryzys finansowy ograniczył możliwości zaciągania kredytów na nowe auta - banki w ciągu ostatniego roku zmuszone były do podwyższania wymaganego wkładu własnego czy oprocentowania. Działania takie były kontynuowane w III kwartale. Z nieoficjalnych informacji wynika, że portfel kredytów samochodowych - podobnie jak w przypadku kredytów konsumenckich - ulega pogorszeniu.\nNajwięksi gracze zanotowali w III kwartale spadek wartości udzielanych kredytów o ponad 20 proc. r/r. Zarówno Getin, jak Santander wyróżniają się na tle rynku – wolumeny udzielanych przez nich kredytów są dwu-, trzykrotnie większe niż w przypadku innych graczy. Santander jest liderem, jeżeli chodzi o nowe samochody – pożyczył na nie w III kwartale 134,3 mln zł, a w przypadku aut używanych prym wiedzie Getin Bank (336,7 mln zł).\nWięcej informacji: Liczba udzielanych kredytów na auta wciąż mocno spada\nTak najlepiej pożyczysz na święta\nJak tanio pożyczyć na święta?\nChińczycy oszaleli na punkcie samochodów


Trampki męskie CALVIN KLEIN PEDRO O10939 - brooman.pl\nTrampki CALVIN KLEIN - O10939 PEDRO - granatowy\nTrampko męskie - granatowe\n349,00 zł Zniżka 350,00 zł\nObuwie męskie typu trampki amerykańskiego producenta CALVIN KLEIN z kolekcji CALVIN KLEIN SPRING/SUMMER 2016. Wykonane z najwyższej jakości materiałów. Bardzo modny a za razem klasyczny, sportowy fason w kolorze ciemnego granatu. Granatowa, metaliczna wstawka na zelówce ożywia oraz nadaje charakter butom. Logo producenta na obuwiu podkreśla wysoką jakość produktu. Miękka, elastyczna podeszwa, lekko amortyzująca wpływa na wysoki komfort użytkowania.\nIndeks O10939 PEDRO


Jest ostateczny wynik - Fijołek prezydentem Rzeszowa! - OKO.press\n13.06.2021 Rzeszow , Restauracja Kuk Nuk . Kandydat na Urzad Prezydenta miasta Rzeszowa ( obecny wiceprzewodniczacy Rady Miasta Rzeszowa ) Konrad Fijolek . Radosc w sztabie wyborczym po ogloszeniu wyniku wyborow w ktorych Fijolek uzyskal 55 % . Fot. Patryk Ogorzalek / Agencja Gazeta\nW nocy Miejska Komisja Wyborcza poinformowała, że Konrad Fijołek uzyskał 56,5 proc. i wygrał wybory w Rzeszowie w I turze. Przewidywaną wygraną Fijołka ostro skomentował Jarosław Gowin: "Brak szacunku dla koalicjantów to utorowanie drogi do przejęcia władzy przez opozycję"\nOk. 02:30 14 czerwca Miejska Komisja Wyborcza w Rzeszowie podała wyniki wyborów ze wszystkich obwodowych komisji wyborczych. Wybory na prezydenta Rzeszowa wygrał w I turze Konrad Fijołek (kandydat KO, Lewicy, PSL i Polska 2050 Szymona Hołowni), uzyskując wynik 56,51 proc. Drugie miejsce zdobyła wojewoda Ewa Leniart popierana rzez PiS z wynikiem 23,62 proc. Wiceminister Sprawiedliwości Marcin Warchoł popierany przez Solidarną Polskę zajął trzecie miejsce z wynikiem 10,72 proc. Najmniej głosów zebrał Grzegorz Braun z Konfederacji – 9,15 proc.\nFrekwencja wyniosła 54 proc.\nJak zaznaczył przewodniczący MKW, wyniki musi zatwierdzić komisarz wyborczy i to on poda oficjalny wynik wyborów.\nWygrana Konrada Fijołka była pewna niemal od pierwszej chwili – tuż po 21:00 podano wyniki sondażowe exit poll (realizowane przez Instytutu Badań Samorządowych), które dawały Fijołkowi 55,8 proc. Czyli bezpieczną nadwyżkę.\nJak na prawie pewną wygraną Fijołka już w I turze zareagowali politycy Zjednoczonej Prawicy i opozycji?\nPolitycy i polityczki opozycji składali Konradowi Fijołkowi gratulacje już w pierwszych minutach po zamknięciu lokali wyborczych.\n„Kapitalny wynik po świetnej kampanii najlepszego kandydata w stawce. Dobry wybór dla Rzeszowa i ważny sygnał dla całej Polski!”, „Wynik @FijoKonrad pokazuje, że kiedy opozycja jest razem – wspierana przez cały samorząd – tylko wtedy ma szansę na wygraną” – pisał na Twitterze Rafał Trzaskowski.\n„Jeśli jego wygrana w I turze się potwierdzi, będzie to tez przełomowy wynik dla całej opozycji o skutkach krajowych” – komentował senator KO Marcin Bosacki.\nBorys Budka, szef PO, osobiście stawił się w Rzeszowie, by gratulować Konradowi Fijołkowi. „Jestem dumny, że KO dołożyła swoją cegiełkę do zwycięstwa Konrada Fijołka w Rzeszowie. Jestem człowiekiem wielkiej wiary, że współpraca w Rzeszowie będzie promieniować. Udowodniliśmy, że wspólnie działanie opozycji to jest klucz do sukcesu” – mówił dziennikarzom. „Najważniejsza bitwa o przyszłość Polski przy urnach wyborczych do parlamentu musi się odbywać przy współpracy. Kiedy po raz pierwszy rozmawialiśmy, bardzo spodobała mu się Koalicja 276 i mówił o współpracy opozycji, chciał być przykładem. Powiedział mi wtedy: „Zróbmy wszystko, żebym był tym, który potwierdzi, że współpraca opozycji to jest klucz do sukcesu”.\n„Najważniejsze to odsunąć PiS od władzy”\nW studiu TVN24 wyniki komentował Bartosz Arłukowicz (KO): „Buzia mi się śmieje od ucha do ucha. Konrad, ściskamy się wszyscy, cała demokratyczna Polska. I jeszcze dwa słowa do mieszkanek i mieszkańców Rzeszowa. Cała Polska wam zazdrości, że udało wam się pokazać miejsce skrajnie upartyjnionej pani Leniart, brunatnemu Braunowi i kompletnie niesamodzielnemu, infantylnemu Marcinowi Warchołowi, który uczepił się nogawki byłego prezydenta…”.\nW tym momencie prowadząca wieczór Diana Rudnik przerwała Arłukowiczowi, prosząc o powściągnięcie języka. W dalszej części rozmowy Arłukowicz podkreślał, tak jak i inni politycy opozycji, że jedność jest kluczem do sukcesu: „Dał nam przykład Fijołek jak zwyciężać mamy (…) Jeśli naprawdę chce się zwyciężać, to nie ma miejsca na egocentryzmu, to musi być praca zespołowa, praca wspólna”.\nNie zabrakło jednak też wypominania Lewicy kwestii głosowania nad Funduszem Odbudowy:\n„Część opozycji podjęła aktywność, która nie jest słuszna. To nie są wyścigi, kto jest ładniejszy, to nie jest wybór mistera Polonia. Opozycja to walka o wspólną sprawę. Najważniejsza jest sprawa. A sprawą jest odsunąć od władzy tych, którzy niszczą kraj” – mówił Arłukowicz.\nNa jego słowa zareagowała Joanna Scheuring-Wielgus:\n„Traktujmy się po partnersku, Bartosz. A nie, że ten jest lepszy albo gorszy, ten ma mniej do powiedzenia, ten więcej. Niech ten wieczór będzie początkiem czegoś dobrego, ale ze wzajemnym zaufaniem i szacunkiem”.\n„Jak przyjdą wybory, to się dogadamy”\nWątek współpracy i kłótni na opozycji pojawił się także w programie „Strefa starcia” na antenie TVP Info. „Czasem się spieramy, nawet w kluczowych sprawach. Ale to pokazuje, że jak przychodzi co do czego, to możemy współpracować. I wynik Konrada Fijołka pokazuje, że ta współpraca ma sens” – mówił Maciej Gdula, poseł Lewicy. Prowadzący dopytywał, jak ma wyglądać ta współpraca, skoro liberałowie „hejtowali Lewicę” za głosowanie w sprawie Funduszu Odbudowy.\n„Spokojnie patrzymy na hejt ze strony liberalnej, bo wiemy, że są ważniejsze rzeczy. Że jak przyjdą wybory, to będziemy w stanie się dogadać, bez zbędnych kłótni. W jakimś sensie Fijołek pokazuje nam jak wygrywać. Jak współpracować, przekonywać do siebie, robić kampanię bezpośrednią. Ten wynik jest moim zdaniem fenomenalny” – mówił Gdula.\nTo czerwona lampka dla Zjednoczonej Prawicy\nW studiu wyborczym TVN24 PiS reprezentował senator Jan Maria Jackowski, który na wstępie pogratulował zwycięstwa Fijołkowi. „Te wybory nie były zwykłymi wyborami w ważnym mieście wojewódzkim, ale pewnym poligonem. W tej kampanii brali udział przedstawiciele wszystkich ważnych ugrupowań. To jest czerwona lampka dla obozu Zjednoczonej Prawicy. A Podkarpacie uchodzi za bastion prawicy, gdzie PiS zdobywa 60, 70 proc. Oczywiście z wyłączeniem Rzeszowa, bo tu w drugiej turze prezydent Andrzej Duda niewiele wygrał z Rafałem Trzaskowskim” – mówił Jackowski. I dodał, że opozycja, do której zaliczył i Konrada Fijołka i Grzegorza Brauna, zdobyła 65 proc. głosów.\nSenator pokusił się także o diagnozę: „Ludzie mają już dosyć tych podziałów politycznych. Chcieliby odtworzenia wspólnoty, zwłaszcza po okresie pandemii, gdy mają w związku z nią kłopoty zdrowotne, materialne. I nie chcą już eskalowania konfliktu. Czas się zmienia. Obozowi prawicy potrzebny jest dialog, lepsza polityka personalna”.\nGłos zabrał także Jan Strzeżek z Porozumienia, które udzieliło poparcia Marcinowi Warchołowi: „Te wyniki nie są dobre. To już nie jest czerwona lampka, ale bicie w dzwon. Podzieleni nie będziemy wygrywać”. Dodał też, że Zjednoczona Prawica musi potraktować rzeszowskie wybory jako nauczkę. „To samo widzimy przecież na arenie ogólnopolskiej” – ostrzegał. „Musimy wrócić do formuły, która przez 7 lat zapewniała nam zwycięstwa”\nNajmocniejsze słowa padły jednak ze strony Jarosława Gowina.\n„Atak na klasę średnią, podwyższanie podatków, centralizm zamiast samorządności i brak szacunku dla koalicjantów to utorowanie drogi do przejęcia władzy przez opozycję”\n– napisał szef Porozumienia na Twitterze.\nSolidarna Polska: wielki sukces Warchoła\nZa największego przegranego wyborów uchodzi Marcin Warchoł. Kandydat Solidarnej Polski startował z poparciem wieloletniego prezydenta Rzeszowa Tadeusza Ferenca, w kampanii wykorzystywał środki z Funduszu Sprawiedliwości. Nieoficjalne wyniki, które pojawiły się po północy dawały mu trzecie miejsce i 10 proc. poparcia. Ale jeszcze według wyników exit poll było to 9,3 proc. głosów, co dawało mu czwarte miejsce, za Grzegorzem Braunem.\nI z takiego wyniku zadowolony był sam kandydat, jak i reszta polityków SP.\n„Ten wynik oceniam jako sukces. Wywodząc się z małego ugrupowania, otrzymałem wyższy wynik niż nasze poparcie” – mówił Warchoł w rozmowie z dziennikarzem TVN. „Małemu zawsze wiatr wieje w oczy. Nie stały za mną wielkie domy medialne, machiny, które stały za resztą kandydatów (…) Z pokorą podchodzę do wyborów mieszkańców. Takie są reguły demokracji. Dla mnie to jest tylko zachęta. Za dwa lata są kolejne wybory”.\nWiceminister sprawiedliwości zapytany został, co dalej z dotacjami z Funduszu Sprawiedliwości dla Rzeszowian, skoro wybory już się skończyły.\n„Jako poseł z Rzeszowa nie odmawiam pomocy nikomu, kto jej potrzebuje. Pomagam mieszkańcom. Tym, którzy potrzebują pomocy w szpitalach, wspieram ofiary wypadków poprzez przekazywanie strażakom sprzętu”.\nW rozmowie z WP Warchoł tłumaczył się także, dlaczego w jego sztabie podczas ogłoszenia wyników nie pojawił się Tadeusz Ferenc. Spotkanie było tylko dla najbliższej rodziny i przyjaciół.\nPrzyznał też, że „na pewno jest to nauczka dla Zjednoczonej Prawicy, by wystawiać jednego kandydata. Podziały do niczego nie prowadzą”. Ale też stwierdził, że przegrana to wynik tego, że „wybory okazały się wyborami partyjnymi, a nie samorządowymi”. „I to jest nauczka, że trzeba łączyć, a nie dzielić” – dodawał.\nTen sam przekaz na antenie TVP Info w programie „Strefa starcia” powtarzał Michał Woś: „Te wybory zweryfikowały tezę politologów o tym, że nie ma premii za zjednoczenie. To jest nauka dla nas wszystkich na Zjednoczonej Prawicy. Ale wynik Marcina Warchoła jest jednak gigantyczny. Przecież najlepsze sondaże pokazywały ok. 5 proc. dla Solidarnej Polski.\nKonfederacja: Mamy coraz lepsze wyniki\n„Słowa »Bóg zapłać« wszystkim, którzy pracowali, na tę kampanię, którzy się w nią zaangażowali jako członkowie sztabu, współpracownicy, wolontariusze, no i wreszcie ci, którzy swoje zaangażowanie przejawili, oddając dzisiaj głos na moją kandydaturę” – mówił podczas wieczoru wyborczego Grzegorz Braun, kandydat Konfederacji.\nW studiu wyborczym TVN24 jego wynik komentował poseł Artur Dziambor, mówiąc, że kampania Brauna okazała się sukcesem na wielu płaszczyznach. „Pierwszy, to że znalazł się na podium i prześcignął Marcina Warchoła, który prowadził kampanię na wnuczka. Był wspierany przez byłego prezydenta i próbował przekupić wyborców z Rzeszowa” – mówił poseł, odnosząc się jeszcze do wyników exit poll, podanych po godz. 21:00.\nPoza tym, zdaniem Dziambora, kampania Brauna była „przyjemna, kolorowa, pomysłowa”. „Grzegorz Braun odniósł sukces ważny dla nas jako Konfederacji. Do Sejmu wchodziliśmy z wynikiem 6,8 proc. Krzysztof Bosak w wyborach prezydenckich zrobił wynik 7 proc.”.\nW tym samym tonie wypowiadali się pozostali posłowie koła.\n„Sondażowe 10% w Rzeszowie dla @GrzegorzBraun_ w bardzo trudnej kampanii to zwiastun przebijania się Konfederacji na dwucyfrowe wyniki w kraju” – pisał na Twitterze Robert Winnicki.\n„To, że dla wielu 3. miejsce i 10% dla kandydata @KONFEDERACJA_ nie jest satysfakcjonujące, tylko pokazuje, jak duży progres uczyniło nasze środowisko w ostatnich latach!” – oceniał Konrad Berkowicz.\nWybory, Marcin Warchoł, Grzegorz Braun, Ewa Leniart Konrad Fijołek Rzeszów wybory w Rzeszowie\nLech Słomianowski 14 czerwca 2021\n>Jarosław Gowin: "Brak szacunku dla koalicjantów to utorowanie\n>drogi do przejęcia władzy przez opozycję.\nMa rację??? Człowiek, którego zaufanie wyborcze nigdy nie wychodzi poza 1,5% do spółki z drugim oszołomem Zorro, który ledwo ledwo jako żelazny szeryf według ostatnich sondaży przechodzi przez ucho igielne na poziomie 5,2% (ale w styczniu był tam gdzie Gowin dzisiaj). Bez tych dwóch "prawdziwków" polskiej polityki, prezes może odgrywałby i znaczącą rolę ze swoim mlaskaniem, bo ma ogromne wyczucie do polskiej duszy i polskiej d**y ale i tak tylko w podskokach osiągałby poziom 35%. Normalnie o zdobyciu więcej niż 25% nie byłoby nawet mowy. Ale cóż, w imię demokracji Polska dopuściła do przeskakiwania wyborczych progów przez "koalicje". I anarchia (szambo) wylało się na ulice. A opozycja chce zwalczać gowinową "koalicję"……koalicją. Strach pomyśleć jakie typy z zerową zdolnością do przeskakiwania przez "progi" dorwie się do waaadzy.\n"A opozycja chce zwalczać gowinową "koalicję"……koalicją" – podaj proszę inny sposób. Bo to, że w ramach koalicji zwanej żartobliwie "Zjednoczoną Prawicą" dorwały się stołków dwie partyjki, samodzielnie nie przekraczające progu wyborczego, to jedno. Drugie jest to, że na razie każde z ugrupowań opozycyjnych samodzielny wynik sondażowy ma poniżej PiS i tylko wspólna lista może zapewnić sukces. Dowodem na to są wyniki wyborów do Senatu i na prezydenta Rzeszowa, i ten fakt trzeba brać na klatę, a nie marudzić na zapas, że jakieś hipotetyczne typy być może dorwą się do władzy. Może się dorwą, a może nie, za to o wiele gorsze są te typy, które dziś realnie sprawują władzę – i tym panom oraz paniom należy jak najszybciej podziękować.\n14 czerwca 2021 at 08:43\nA propos koalicji – Waszyngton kiedyś powiedział: "Zjednoczeni przetrwamy, podzieleni upadniemy" (United we stay, divided we fall). Czas, żeby politycy opozycji powiesili sobie ten cytat nad łóżkiem i wykuli go na pamięć. Ja dawno temu miałem nawet fajną koszulę z PEWEX-u z tym cytatem 😉\n14 czerwca 2021 at 08:54\n14 czerwca 2021 at 15:15\nWidać, że nie miałeś nigdy na codzień bliższego kontaktu z krajem Washington'a (nie Waszyngtona). Do tych, których chciał łączyć nie zaliczał nie tylko swoich niewolników, z których żył lepiej niż Obajtek ze swoich ludzi, ale i całego tłumu innych. Ale Washington stworzył swój system. PIS polskiej "demokracji" nie tworzył tylko ją odziedziczył po solidaruchach – ojcach założycielach. PIS jedynie lepiej zrozumiał jak skorzystać z "wózka", który od początku toczył się po równi pochyłej. Tak jak "zjednoczone" solidaruchy za program miały jedynie wykopanie Komuny ale żadnego programu na przyszłość nie miały, a co jeden to miał bardziej genialne, odstające od Europy, pomysły, tak obecnym programem KO jest jedynie odsunięcie Prezesa. A co dalej??? Co zdanie, to okazuje się, że będziemy kontynuować jego święte dzieło. Polskiej polityce nadają ton postacie z półświatka, których Prezes nigdy by nie przefasował przez urnę wyborczą gdyby nie mechanizm promujący absolutny margines zamiast….szeroko pojmowanego centrum. Czy myślisz, że w zwycięskim KO ton nadawać będzie centrum a nie jej absolutny margines??? Taka jest logika systemu, że dla zapanowania nad dużym umiarkowanym centrum trzeba użyć największych skrajności. Był taki czas, że centrum mogło opanować sytuację ale w ramach nowo wykreowanej i politycznie poprawnej "tolerancji" wypuszczono z butelki dżina. A teraz jest już "po ptakach"…..na których liczenia całego dnia by nie starczyło.\n14 czerwca 2021 at 15:24\nJako rzeszowianka bardzo się cieszę. Konrad jest samorządowcem z wieloletnim doświadczeniem/ w każdych wyborach był szefem sztabu ustępującego prezydenta/. Państwu dziennikarzom chyba niewtajemniczonym w meandry rzeszowskiej polityki chcę przypomnieć, że Lewica i PL2050 od razu zaproponowali Fijołka, natomiast KO wysuwały jakieś dziwaczne pomysły typu Paweł Kowal czy pewna mało znana działaczka PO. Dobrze, że poszli po rozum do głowy i zgodzili się w końcu na prawdziwego samorządowca. Przy okazji zapraszam do mojego miasta tych wszystkich "silnych….", którzy wyzywali nas od najgorszych! Nie macie pojęcia ani o Podkarpaciu, ani o moim mieście. Bylibyście w szoku, jak zadbany i fajny do życia jest Rzeszów, panie i panowie "ynteligenci ze stolycy"!\nPs. Wybór raduje, ale przestrzegam przed przekładaniem wyniku na sprawy ogólnopolskie. To są dwie zupełnie inne sprawy. Hurraoptymizm niewskazany!\n14 czerwca 2021 at 08:37\nMirek Szumiło 14 czerwca 2021\nPS trafione w punkt. Fijołek wygrał nie dlatego, że był kandydatem opozycji tylko dlatego, że był kandydatem samorządowym. Choć oczywiście trochę wiatru w żagle opozycji może to dać ale pod warunkiem, że się ogarnie. Pozdrowienia dla Rzeszowa !\n14 czerwca 2021 at 14:13\nKrzysztof Kowalski 14 czerwca 2021\nMarsz PIS po władzę rozpoczął się od wygranej w przyśpieszonych wyborach prezydenckich w Elblągu 2013. Wygrana Fijołka, ale też Kłopotka w Warlubiu oraz Barańskiego w Tarnowcu(gmina na Podkarpaciu) pokazuje że w polityce czeka nas duża zmiana.\nRzeszów pokazał, jak wielu jest ludzi, którzy dbają nie tylko o siebie indywidualnie, ale i o całą społeczność, o swoje piękne miasto. Sądzę, że teraz politycy powinni zapytać rzeszowian, dlaczego postawili na tego właśnie kandydata. Podejrzewam, że odpowiedź by ich bardzo zaskoczyła! zarówno tych popierających przegranych, jak i utożsamiających się ze zwycięzcą.\n14 czerwca 2021 at 10:12\n14 czerwca 2021 at 11:05\nKrzysztof Skladanowski 14 czerwca 2021\n14 czerwca 2021 at 15:08\n"Bottttty" Może krople waleriana?\n14 czerwca 2021 at 16:01


Rozliczenie kosztów napraw gwarancyjnych w ramach kontraktów długoterminowych - Strona 2 - Działalność gospodarcza - Obrót gospodarczy - Infor.pl\n11) długości okresu gwarancji,\n12) i innych.\nUstawa o rachunkowości nakazuje przyporządkowywać koszty napraw gwarancyjnych do przychodów osiąganych z ich sprzedaży. Należy tego dokonywać przez bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów. Ponieważ rozliczenia te mają charakter rezerw, to nie są uznawane za koszty uzyskania przychodów.\nZgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o rachunkowości jednostki dokonują biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, w wysokości prawdopodobnych zobowiązań przypadających na bieżący okres sprawozdawczy, wynikających w szczególności:\n2) z obowiązku wykonania, związanych z bieżącą działalnością, przyszłych świadczeń wobec nieznanych osób, których kwotę można oszacować, mimo że data powstania zobowiązania nie jest jeszcze znana, w tym z tytułu napraw gwarancyjnych i rękojmi za sprzedane produkty długotrwałego użytku.\nOdpisy czynnych i biernych rozliczeń okresowych kosztów mogą następować stosownie do upływu czasu lub wielkości świadczeń. Czas i sposób rozliczania powinien być uzasadniony charakterem rozliczanych kosztów, z zachowaniem zasady ostrożnej wyceny.\nW praktyce rachunkowości stosowany jest także inny sposób księgowania operacji związanych z naprawami gwarancyjnymi. Część przedsiębiorstw zamiast rozliczać je za pomocą konta „Rozliczenia międzyokresowe kosztów”, tworzy na naprawy gwarancyjne rezerwy. Taki sposób postępowania wynika także z Międzynarodowego Standardu Rachunkowości nr 37 „Rezerwy, zobowiązania warunkowe i aktywa warunkowe”.\nWybór metody księgowania nie ma dużego znaczenia, gdyż w obu przypadkach wynik finansowy w okresie dokonania sprzedaży zostaje odpowiednio zmniejszony o przewidywane koszty napraw gwarancyjnych. W każdym przypadku bardzo ważne jest dokładne opisanie przyjętych zasad księgowania w polityce rachunkowości przedsiębiorstwa.\nOpisane zasady rozliczania kosztów dotyczących napraw gwarancyjnych obowiązują tylko dla celów bilansowych, czyli właściwego ustalenia wyniku finansowego.\nNależy pamiętać, że ustawy podatkowe inaczej regulują opisywane zagadnienie, co prowadzi do powstania różnic między podstawą opodatkowania a wynikiem finansowym brutto. W związku z tym nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo zdecydowało się na księgowanie przewidywanych kosztów przyszłych napraw gwarancyjnych za pomocą konta „Rozliczenia międzyokresowe kosztów”, czy też tworzy z tego tytułu rezerwy. Odmienny sposób rozliczania kosztów dla celów podatkowych jest konsekwencją brzmienia art. 15 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z treści tego artykułu wynika, że w przypadku gdy nie jest możliwe zarachowanie przyszłych kosztów do danego okresu (np. ze względu na nieznaną ich wielkość, jak to ma miejsce w przypadku gwarancji), to zaliczenie do kosztów następuje w momencie poniesienia wydatku.


To niesamowite uczucie, gdy nasze maski zostają doceniane i wyróżniane w konkursach, gdzie obok masek Mitomo, całkiem świeżych na polskim rynku, stoją marki takie jak Oriflame, Batiste, Mary Kay, Indigo, ...\nCo podoba się nam w japońskiej pielęgnacji?\nJapońskie dbanie o urodę to przede wszystkim dbanie o skórę, a dbanie o skórę należy ewidentnie do kategorii ZDROWIE. To mi się bardzo podoba i odróżnia zabiegi japońskich kobiet, które ...\nHANAMI – jedna z najpopularniejszych i jednocześnie najistotniejszych japońskich tradycji, czyli święto kwitnących wiśni. Jest to czas niezwykle ważny dla wszystkich Japończyków, co potwierdza fakt, że gałązka kwitnącej w odcieniach ...\nNajlepszy naturalny kosmetyk dla zachowania pięknej i zdrowej cery? SEN! Okazuje się, że to właśnie on - a zwłaszcza jego jakość i pora zasypiania oraz budzenia mają największy wpływ na ...\nZłoto w kosmetykach ?\nZłoto - nie tylko w biżuterii, ale teraz również jako składnik Twojej maski w płachcie! Od około 2500 roku p.n.e. w Chinach praktykowano leczenie złotem, a później stosowano je także ...\nTo już IV edycja plebiscytu Diamentów Beauty według Trusted Cosmetics, jednak zaledwie pierwsza odkąd wkroczyliśmy na polski rynek. I tutaj z dumą pragniemy pochwalić się, że w tegorocznej edycji, to ...\nUkiyo-e, to jedna z naszych najpopularniejszych kolekcji - nie dość, że cechuje się popularnymi w kosmetyce składnikami takimi jak: kwas hialuronowy, aloes, lithospermum officinale, koenzym Q10, czy kollagen, to dodatkowo ...\nZaczynając swoją przygodę z japońską pielęgnacją i poszukując odpowiedzi na pytanie: "Jak zachować wieczną młodość?" nie spodziewasz się pewnie, że wśród masy znalezionych w sieci artykułów, to właśnie demakijaż będzie ...


WIG20 na kolejnym szczycie - Biznes\n27 lis 12 10:08\nPorozumienie w sprawie Grecji może faworyzować byki. Początek wtorkowej sesji może przynieść wzrosty na naszym rynku w reakcji na wysokie zamknięcie indeksów na giełdach w USA. Oddalenie się od szczytu z 19-go listopada na poziomie 2410pkt. będzie oznaczać, że znajdujemy się w kolejnej fali wzrostów. Z listopadowego dna pojawi się wtedy wzrostowa trójka (wykres 1).\nMożna rozważać dwa scenariusze. Pierwszy ostrożny zakłada, że próba trwałego pokonania tegorocznego szczytu (2424pkt.) może się nie udać i potem dojdzie do powrotu w rejon listopadowego dna. Wydaje się on raczej mało realny. Drugi zakłada, że z listopadowego dna pojawi się ładna 5-falowa struktura i dojdzie do rozbicia oporu na poziomie 2424pkt.\n10:30 (Wlk. Brytania) - PKB s.a. rew. III kw. (prognoza 1,0% k/k, 0,0% r/r, poprzednio -0,4% k/k, -0,5% r/r),\n14:30 (USA) - Wystąpienie publiczne szefa Fed, zamówienia na dobra trwałego użytku wst., październik (prognoza -0,5%, poprzednio 9,8% m/m), zamówienia na dobra bez środków trans. (prognoza -0,5%, poprzednio 2,0%),\n15:00 (USA) - Indeks cen domów S&P/Case-Shiller dla 20 metropolii, wrzesień (prognoza 2,9%, poprzednio 2,0% r/r),\n16:00 (USA) - Indeks zaufania konsumentów Conference Board, listopad (prognoza 73, poprzednio 72,2), indeks Fed z Richmond, listopad (poprzednio -7,0), Indeks cen nieruchomości FHFA, wrzesień (poprzednio 0,7% m/m).\nS&P500 Future (1404.95; -0.02%) – W piątek na skróconej sesji osiągnięte zostało maksimum na poziomie 1406pkt. W poniedziałek w nocy rozpoczęła się realizacja zysków. Przed południem osiągnięte zostało lokalne minimum na poziomie 1397.5pkt. Potem rozpoczęło się odbicie. Dotarło ono do pułapu 1402pkt. Bykom nie udało się pokonać występującego w tym rejonie krótkoterminowego oporu. Po godzinie 17-tej doszło do spadków. Dzienne minimum wypadło na poziomie 1395.25pkt. Po godzinie 17:30 inicjatywę przejął popyt. Straty zostały praktycznie odrobione, zamknięcie wypadło tuż pod kreską.\nDziś w nocy doszło do wzrostów. Nowe lokalne maksimum wypadło na poziomie 1407.65pkt. O godzinie 08:20 kontrakty były notowane po 1406pkt. (+0.1%).\nZ listopadowego dna tworzy się wzrostowa trójka (obecnie powinniśmy być w fali 3, która może ujawnić 5-falową strukturę). Bardzo silna bariera w rejonie 1396-1400pkt. została nieznacznie przekroczona. W krótkim terminie możliwe są nowe szczyty i zakończenie fali trzeciej. Potem możliwa jest korekta. Najprawdopodobniej będzie to fala czwarta. Po niej możemy zobaczyć jeszcze jeden szczyt. Wtedy z listopadowego dna pojawi się 5-falowa struktura (wykres 2). W przeciwnym wypadku jeśli pojawi się tylko wzrostowa trójka, grozi nam powrót na listopadowe minimum (przerywana linia, wykres 2) i dopiero potem zobaczymy trwalsze odbicie.


Uliczne problemy z psimi pojemnikami - CHEVI\nCodzienny spacer potrafi być czymś co miło rozpocznie nasz dzień, bądź relaksująco przygotuje nas na nadejście nocy i odpoczynek. Piękno zieleni i szum liści to naprawdę poruszające zmysły estetyczne zjawiska, które sprawiają wiele satysfakcji doświadczającemu je osobnikowi. Faktem który potrafi coś takiego zepsuć, nierzadko okazuje psia wydalina na trawniku.\nPojemniki na psie odchody początkiem zmian\nOsiedlowe trawniki to niezwykle zadbane i dobrze doglądane obszary zieleni, które to przynoszą chlubę mieszkańcom i napawają ich niesamowitymi uczuciami spełnienia estetycznego. Bardzo częstym widokiem na takich osiedlach jest tabliczka ze znakiem zakazu wyprowadzania psów na użytki zielone należące do takowych. Niektórzy właściciele piesków nie przejmują się tym za bardzo bo swego pupila nie wyprowadzają wiele dalej niźli za samo ogrodzenie osiedlowe, a co za tym idzie czworonóg jest zmuszony załatwić swoją potrzebę niemal pod oknem własnego domu. Nie dotyczy to oczywiście każdego psiarza, ale tylko nielicznych, niechlubnych przypadków, do których nie dociera ciągle powtarzane pouczanie o woreczkach na psie wydaliny. Problem ten nie dotyczy tylko trawników pod samymi blokami, jest to powszechna sprawa przy chodnikach i wzdłuż ulic. Bardzo rozsądnym rozwiązaniem wydaje się coś takiego jak uliczne pojemniki na psie odchody. Jest to bardzo wydajne i zachęcające rozwiązanie tego jakże istotnego, ostatnimi czasy problemu.\nEdukacja właścicieli sympatycznych i Bogu ducha winnych czworonogów, odnoście zarządzania ich ekskrementami powinna być przeprowadzona na znacznie wyższą skalę niż w chili obecnej. Zaostrzenie kar za niesprzątanie po swoim pupilu także powinno zostać wprowadzone bezzwłocznie. Takie zmiany połączone z instalacją odpowiedniej infrastruktury powinno przynieść zadowalające efekty.


Fachowe projektowanie sklepów www teraz − parafiajasienicadolna.pl\nNa pewno zdajesz sobie sprawę z tego, jak fundamentalne jest posiadanie własnej strony internetowej. Jakiej firmie zlecić zatem zrobienie profesjonalnie prezentującej się strony internetowej? Najlepiej będzie przygotować stronę u zawodowców w tym zakresie. Wyłącznie rzetelni praktycy tworzenia stron zdołają sprostać takiej misji. Czemu musisz zlecić akurat Doubles przygotowanie swojej witryny? Projektowanie stron internetowych jest bardziej mgliste, niż wydaje się to przy pierwszym kontakcie. Jeśli nie zajmujesz się na tym za bardzo, strona stworzona samowolnie nie będzie najlepiej zrobiona. Zlecając utworzenie strony internetowej niedoświadczonej osobie, powinieneś liczyć się z mizernym efektem realizacją.\nW zakresie usług spółki Doubles się znajduje tworzenie i graficzne opracowywanie witryn WWW. Poprzez ich duże doświadczenie pomagają utworzyć przyjazne wyobrażenie Twojej działalności w internecie. Zaprojektują dla Twojej firmy zachęcającą a także responsywną stronę internetową pod względem komunikacyjnym, informacyjnym i informacyjnym. Stworzone przez firmę Doubles witryny internetowe okazują się zdecydowanie funkcjonalne, jak również wyjątkowo estetyczne. Wytwarzają łatwe w obsłudze, niezwykle funkcjonalne, lecz również niezwykle estetyczne strony internetowe, kładąc nacisk przede wszystkim na indywidualne zwracanie się do klienta.\nW tej firmie są zatrudnieni jedynie doświadczone osoby oraz eksperci w projektowaniu witryn WWW. Obserwują na bieżąco trendy technologiczne i estetyczne. Ich doświadczenie i wiedza sprawia, iż potrafią poprawnie budować strony WWW, tak, aby były doskonale zgodne z wytycznymi Google, działały sprawnie, a klienci czuli przyjemność z ich prędkości a także łatwości działania.\nDziałalność Doubles opiera|Strategia tej firmy opiera się} zdecydowanie na tym, że starają się wnikliwie współpracować z klientem. Uważnie wsłuchujemy się w potrzeby a potem wybierają indywidualnie strategię. Klienci mają gwarancję, że obsługują ich indywidualnie i za każdym razem z równym zapałem. Zrobili mnóstwo projektów, stale rozszerzając liczbę usatysfakcjonowanych odbiorców. Strony internetowe, które opracowali, jak najbardziej spełniały wszystkie oczekiwania ich klientów. Wszelkie ich projekty witryn internetowych odpowiadały charakterowi, jaki ma biznes klienta, przyciągając unikalnością grafiki, czy szatą wizualną.\nNie oddawaj swojej strony internetowej w niepewne ręce. Tworzenie stron to działania wymagające wiedzy, doświadczenia a także wymaganego przygotowania technicznego. Pamiętaj, że jest to ogromnie ważny element reklamy Twojej firmy. Dzięki niej przedstawiasz swoją unikalną ofertę, zdobywasz potencjalnych klientów, polepszasz wizerunek firmy i powiększasz świadomość istnienia Twojej firmy wśród użytkowników sieci. Powinieneś pamiętać o tym, że Twój wizerunek w sieci to podstawa sukcesu Twojego biznesu. Wiele osób korzysta głównie z urządzeń mobilnych, dlatego zadbaj o to, aby Twoja strona www była responsywna oraz dopasowana do wszystkich możliwych urządzeń. Daj nam kredyt zaufania i oddaj swoją stronę WWW w ręce specjalistów. Doubles sprawi, że Twoja strona WWW będzie sprawna i ładna dla oka.\nTworzenie stron to w pierwszej kolejności pasja dla Doubles. Robią to od długiego okresu czasu, czując satysfakcję z rozwijania własnych doświadczenie, kompletując następne części wiedzy na wszelkie możliwe i dostępne sposoby. Opracowywanie witryn to sztuka, za którą musi podążać posiadanie wielkich chęci i serce włożone w każdy projekt. Połączenie pasji z wiedzą, doskonałym kontaktem z klientem i zrozumieniem jego potrzeb, odpowiednimi metodami i doświadczeniem, daje 100% zadowolenia i obopólnej satysfakcji z gotowego projektu. Nie straszne są im żadne wyzwania, wykonujemy również bardzo skomplikowane projekty. W Doobles sukcesy spowodowane są współpracą tylko najlepszych specjalistów od grafiki, programowania i marketingu internetowego.


cinka26 | 2012-05-16\nNiby książka o miłości, a raczej miłościach, a ukazuje coś więcej niż tylko i wyłączni wątki romantyczne. Każdy z nas chce się czasem wygadać, wygadać przyjacielowi, lub najzwyczajniej w świecie spędzić czas w świetnym towarzystwie. Czasem już sama obecność przyjaciela poprawia humor w ciężkich chwilach. I o przyjaźniach właśnie jest książka Anny Łaciny „Telefony do przyjaciela”. Książka opowiada o potrzebie przyjaźni, miłości, bycia akceptowanym takim jakim się jest, oraz najzwyczajniej w świecie o potrzebie rozmowy. Pomimo, że książka jest skierowana głównie dla nastolatek, czytało mi się ją fantastycznie i będę długo tę książkę wspominać.\nGłównymi bohaterkami „Telefonów do przyjaciela” są Ania i Marzena. Dwie siostry, które są od siebie zupełnie różne. Ania boi się wody, nie jest pewna swoich atutów i czuje się niekochana przez świat, do tego jest dyslektyczką, ale za to świetnie gra w szachy. Jest niestety nieszczęśliwie zakochana w koledze ze szkoły – Łukaszu. Marzena, pewna siebie dziewczyna, piękna oraz bardzo inteligentna, rok starsza od Ani, kocha wodę, sport i nie lubi siedzieć bezczynnie pomimo, że jest niepełnosprawna. Marzena urodziła się z rozszczepem kręgosłupa oraz wodogłowiem. Od początku lekarze nie dawali jej szans na przeżycie, lecz miłość rodziców i ich starania sprawiły, że dziewczyna przeżyła i stara się każdego dnia korzystać z danej jej szansy.\nDziewczyny spędzają wakacje u swoich dziadków, gdzie Marzena podczas żeglowania wraz z dziadkiem ratuje życie chłopakowi, który później zawróci w głowie obu dziewczynom. Jak się później okazuje nie tylko temu jednemu chłopakowi siostry zawróciły w głowie. Będzie typ „przyjaciela przytulasa”, tym „macho” oraz typ jak ja bym to nazwała „trochę psychiczny” z chorym planem na zdobycie serca dziewczyny.\nW książce cały czas się coś dzieje, jest masa przeróżnych wątków, ale na szczęście nie sposób się zgubić. Książka dodatkowo ukazuje bardzo trafnie w jaki sposób są dość często postrzegane osoby niepełnosprawne w naszym społeczeństwie. Szczerze polecam tę książkę :o)


Poglądy - Strona 4 z 4 - Tomczak & Partnerzy Spółka Adwokacka\nKategoria zawiera poglądy prawników Kancelarii w najważniejszych sprawach bieżących.\nPrzez Michał Tomczak w\t 29 września 2020 Pierwsza strona, Poglądy\nSądy przeżywają totalną zapaść. Oczywiście, tego z zewnątrz nie widać, ale przekonuje się o tym niemal każdego dnia każdy profesjonalista, który z sądami ma do czynienia. Sprawy są wyznaczane z rocznym wyprzedzeniem, obyczaje upadają z dnia na dzień, w sądach nie ma z kim na ten temat rozmawiać, ani komu…\nPrzez Michał Tomczak w\t 23 września 2020 Pierwsza strona, Poglądy\nW relacjach z ZUS trzeba bardzo uważać, bo jest to instytucja pozbawiona misji, niekoniecznie zresztą ze swojej winy, a co za tym idzie pozbawiona duszy, nie kontaktująca, nie rozmawiająca. Uważać trzeba wtedy, gdy po stronie płatnika powstanie zaległość, także zupełnie przypadkowa. Jeżeli prowadzimy działalność gospodarczą to ZUS, choćby przez ostatnich…\nPrzez Michał Tomczak w\t 23 września 2020 Blog, Poglądy\nNie zawsze i niekoniecznie stare rzeczy wymieniamy na nowe z tej przyczyny, że stare były niedobre. Czasami mamy potrzebę odnowy ducha, psychologicznego resetu życia lub jego części. Ta potrzeba bywa odruchem konsumpcjonistycznym, ale bywa też odruchem najbardziej ludzkim z ludzkich. Oto nowa strona internetowa Kancelarii Tomczak & Partnerzy. Ta strona…\nWiara w hierarchię\nPrzez Michał Tomczak w\t 9 września 2020 Poglądy\nKiedy słyszą o planach kolejnych zmian w sądach przeżywam zwątpienie, co do sensu zawodu prawnika, adwokata, doradcy prawnego. W sumie nasz zawód opiera się na hierarchii, na przekonaniu, że tam, na samym szczycie, w Sądzie Najwyższym są najmądrzejsi z nas. Bez tego przekonania, że system jest oparty na kompetencji, a…\nPrzez Michał Tomczak w\t 12 czerwca 2020 Poglądy\nNie wiemy co za kretyn -podkreślam, kretyn – wymyślił zasad numeracji przepisów ustawy o tarczy covidowej. Ale że kretyn, to pewne.\nPrzez Michał Tomczak w\t 25 kwietnia 2020 Poglądy\nTak było zawsze i pewnie tak będzie. Wielkie fortuny powstawały bardzo często w czasach skrajnego kryzysu gospodarczego, albo w czasie wojny, kiedy całe społeczeństwa i narody walczyły o wolność lub przetrwanie. Czas bałaganu gospodarczego i niejasność kryteriów moralnych w czasach przejściowych zawsze jest czasem cwaniaków. Ci, którzy będą się powoływać…\nPierwsza rada dla zagrożonych\nPrzez Michał Tomczak w\t 21 kwietnia 2020 Bez kategorii, Poglądy\nNasza pierwsza rada dla spółek, które czują się zagrożone upadłością, zaś mają siedzibę we właściwości sądów warszawskich jest taka, żeby zmieniły siedzibę i uciekły spod Warszawy. W okresie ostatnich dwóch lat okres od złożenia wniosku o restrukturyzację do pierwszych czynności podejmowanych przez sąd warszawski wynosił zwykle grubo ponad pół roku.…\nPrzez Michał Tomczak w\t 30 marca 2020 Poglądy\nPrzynajmniej biznes doradczy się kręci. Lub przynajmniej robi takie wrażenie. Liczba opracowań, szkoleń, webinariów na temat Tarczy antykryzysowej jest imponująca. W rzeczywistości jednak nowe przepisy mają na tyle kontekstowy charakter, że, po pierwsze będą się wiele razy zmienia, po drugie zaś, co ważniejsze, są w większości przypadków wypadkową środków, jakie…


Guild of Dungeoneering Deluxe Edition GOG CD Key | Buy cheap on Kinguin.net\nGuild of Dungeoneering Deluxe Edition GOG CD Key>\nKup Guild of Dungeoneering Deluxe Edition GOG CD Key\nZawiera 2 elementy: Guild of Dungeoneering, Soundtrack\nZostań najlepszym mistrzem lochów, przekupując, kusząc i namawiając swoich bohaterów do wykonania ich przygód, aby przywrócić swoją gildię do ostatecznej chwały!\nGuild of Dungeoneering to turowy dungeon crawler z niespodzianką: zamiast kontrolować bohatera, budujesz wokół niego loch. Używając kart wyciągniętych z talii Gildii, kładziesz pokoje, potwory, pułapki i oczywiście łupy! W międzyczasie twój bohater sam podejmuje decyzje, dokąd iść iz czym walczyć. Ale czy będzie wystarczająco silny, aby pokonać władcę lochów? Pomiędzy lochami zarządzasz swoją gildią, budując nowe pokoje, aby przyciągać nowe klasy poszukiwaczy przygód i rozszerzać swoje talie kart o potężniejsze przedmioty i wydarzenia. K\nPrzywróć swoją gildię do dawnej świetności jako Dungeon Master, przejmując kontrolę nad swoją raczkującą grupą bohaterów i prowadząc ich do zwycięstwa! (oczywiście po przyznaniu się do kilku porażek).\nZwab, nakłoń i przekup swoich bohaterów, aby oczyścili zbudowane przez siebie lochy, strategicznie rozmieszczając pokoje, potwory i łupy z otrzymanych kart.\nPoznaj osobowość i cechy każdego z bohaterów, ulepszaj istniejących bohaterów i dodawaj nowych, wypróbowując nowe strategie, aby nie wysyłać ich na zagładę!\nDobrze zarządzaj swoją gildią i mądrze wydawaj ciężko zarobioną „chwałę”, aby zdobywać kolejne poziomy i odblokowywać więcej pomieszczeń i wyposażenia. Ulepszanie swojej gildii oznacza, że będziesz mieć większe szanse na pokonanie trudniejszych lochów w miarę postępów i pokonanie ostatecznego władcy lochów.