Oznaczenie sprawy: MZUK.EPZ.50.18.2019\nModernizacja powłok dachowych wybranych obiektów Giełdy samochodowej w Gliwicach\nII.1) Nazwa nadana zamówieniu przez zamawiającego: Modernizacja powłok dachowych wybranych obiektów Giełdy samochodowej w Gliwicach\nNumer referencyjny: MZUK.EPZ.50.18.2019\nII.4) Krótki opis przedmiotu zamówienia (wielkość, zakres, rodzaj i ilość dostaw, usług lub robót budowlanych lub określenie zapotrzebowania i wymagań ) a w przypadku partnerstwa innowacyjnego - określenie zapotrzebowania na innowacyjny produkt, usługę lub roboty budowlane: Przedmiotem zamówienia jest modernizacja powłok dachowych obiektów o numerach ewidencyjnych 629 i 632, działka 395/2, obręb Ligota zabrska. Zakres prac - modernizacja powłok dachowych - obiekty 629, 632: 1. Rozbiórka pokrycia z papy oraz izolacji cieplnej z wełny mineralnej. 2. Rozbiórka obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych. 3. Rozbiórka instalacji odgromowej. 4. Demontaż wentylatorów dachowych, demontaż wywietrzników dachowych. 5. Rozbiórka wylewki cementowej - przyjęto 30% powierzchni dachu. 6. Wywóz na wysypisko oraz utylizacja materiałów z rozbiórki. 7. Uzupełnienie wylewki cementowej. 8. Zaślepienie otworów po wentylatorach dachowych - zgodnie z przedmiarem. 9. Montaż wywietrzników dachowych - zgodnie z przedmiarem. 10. Pokrycie dachu papą termozgrzewalną - papa podkładowa i papa nawierzchniowa. 11. Wykonanie obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych. 12. Wykonanie instalacji odgromowej. 13. Czyszczenie i malowanie 2 sztuk drabin wyłazowych na dach. 14. Modernizacja elewacji obiektu 632. Integralną częścią niniejszej specyfikacją są: -Projekt wykonawczy -Specyfikacja techniczna wykonania i odbioru robót -Przedmiar robót UWAGA: Wszystkie elementy składowe dokumentacji stanowią komplet. Przy sporządzaniu oferty oraz realizacji przedmiotu zamówienia wszystkie elementy dokumentacji oraz uwagi zawarte w SIWZ należy rozpatrywać łącznie. Podane w przedmiarze podstawy wyceny nie są zobowiązujące dla Wykonawcy. Sporządzając ofertę należy w niej ująć wszelkie roboty, które nie zostały zawarte w przedmiarze robót, a które są, zdaniem Wykonawcy, niezbędne do prawidłowego wykonania zamówienia, np. rusztowania, ogrodzenia, zabezpieczenia. Przedstawione w ww. dokumentach wskazania na urządzenia techniczne, systemy i materiały z podaniem producenta należy traktować jako odniesienie do oczekiwanych przez Zamawiającego parametrów technicznych i użytecznych oraz przykładowe ze względu na zasady Prawo zamówień publicznych, a zwłaszcza art. 29-31. Zamawiający dopuszcza rozwiązania równoważne do opisanych w ww. dokumentach norm, europejskich ocen technicznych, aprobat, specyfikacji technicznych i systemów referencji technicznych, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy Pzp. oznacza to, że Wykonawcy mogą zaproponować inne niż wyszczególnione w dokumentacji rozwiązania z zachowaniem odpowiednich równoważnych parametrów technicznych dla osiągnięcia oczekiwanej funkcjonalności całego układu będącego przedmiotem zamówienia z zapewnieniem uzyskania wszelkich ewentualnie wymaganych uzgodnień, w tym zaakceptowania zamówienia z zapewnieniem uzyskania wszelkich ewentualnie wymaganych uzgodnień, w tym zaakceptowania zmian materiałowych przez projektanta i Zamawiającego. Pozostałe warunki wykonania robót: 1. Zamawiający umożliwi Wykonawcy w czasie wykonywania robót odpłatne korzystanie z mediów. 2. Wykonawca powinien przeprowadzić wizję lokalną na budowie celem weryfikacji przedmiarów, ujęcia w ofercie wszelkich kosztów wynikających z organizacji robót i placu budowy, transportu, itp. 3. Do wykonania robót należy stosować materiały określone w specyfikacji technicznej lub równoważne co do parametrów, np. wytrzymałościowych, technicznych, jakościowych, przyczepności do podłoża, składu chemicznego, trwałości, gwarancji oraz przeznaczenia, posiadające certyfikat na znak bezpieczeństwa i deklaracje zgodności z Polską Normą lub Aprobatą Techniczną lub równoważne. Wskazane przez Zamawiającego nazwy własne producentów nie są wiążące dla Wykonawcy i należy je traktować jako przykładowe do określenia parametrów i wymogów technicznych. Zamawiający dopuszcza zastosowanie materiałów o parametrach nie gorszych niż wskazane przez Zamawiającego. Wykonawca, które powołuje się na rozwiązania równoważne opisanym przez Zamawiającego jest zobowiązany wykazać, że oferowane przez niego roboty budowlane spełniają wymagania określone przez Zamawiającego w załączonej specyfikacji technicznej oraz dokumentacji projektowej. 4. Po zakończeniu robót Wykonawca uporządkuje teren prowadzenia robót. 5. Wykonawca po zakończeniu robót zobowiązany jest do sporządzenia dokumentacji powykonawczej. 6. Odbiór końcowy zostanie dokonany przez komisję wyznaczoną przez Zamawiającego z udziałem Wykonawcy. komisja dokona oceny jakości wykonanych robót na podstawie przedstawionych dokumentów, oceny wizualnej oraz godności wykonania robót z opisem przedmiotu zamówienia oraz przedmiarami robót. 7. Z odbioru zostanie sporządzony protokół odbioru robót. Do odbioru Wykonawca zobowiązany jest przedstawić co najmniej następujące dokumenty: 1. Certyfikaty i deklaracje zgodności na materiały i urządzenia zastosowane do wykonania robót. 2. Protokoły z pomiarów i badań. 3. Dokumentację powykonawczą. 4. Instrukcje eksploatacji i konserwacji urządzeń, DTR oraz gwarancje producentów urządzeń. 5. Protokoły przekazania odpadów (gruz, papa) na wysypisko śmieci. W czasie realizacji robót Wykonawca zobowiązany jest do: 1. Prowadzenia robót pod nadzorem kierownika robót posiadającym uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. 2. Stałego utrzymania ładu i porządku na terenie budowy. 3. Stałego dbania o to, aby środki transportowe wyjeżdżające z budowy nie zanieczyszczały okolicznych ulic. W razie potrzeby Wykonawca zobowiązany jest do zorganizowania punktu mycia opon samochodów wyjeżdżających z budowy. 4. Oznakowania i odpowiedniego zabezpieczenia materiałów niezbędnych do wykonywania robót. 5. Wykonywania robót w terminach uzgodnionych z kierownikiem Giełdy i w sposób nie utrudniający funkcjonowanie Giełdy. 6. Bieżącego wywozu odpadów i gruzu pochodzącego z rozbiórek. 7. Zagospodarowania odpadów powstałych w trakcie wykonywania robót zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. 8. Oznakowania i zabezpieczenia miejsc prowadzenia robót zgodnie z obowiązującymi przepisami BHP i prowadzenia robót zgodnie z obowiązującymi przepisami BHP. 9. Pracownicy wykonujący roboty muszą posiadać aktualne lekarskie badania wysokościowe oraz odbyte szkolenie BHP. 10. Pracownicy wykonujący roboty muszą być wyposażeni w sprzęt do prac i sprzęt zabezpieczający przez upadkiem z dachu. 11. Zgłaszania robót do odbioru poprzez wpis do dziennika budowy robót zanikających i ulegających zakryciu. 12. Udziału w odbiorach robót zanikających, ulegających zakryciu, odbiorach częściowych i udziału w odbiorze końcowym. Wykonawca zobowiązany jest do zapoznania się z Polityką Bezpieczeństwa Pracy oraz Polityką Środowiskową obowiązującymi w MZUK.* Wykonawca zobowiązany jest do stosowania zasad środowiskowych, bezpieczeństwa i higieny pracy dla dostawców towarów, usług i robót budowlanych obowiązujących w MZUK.* * - dokumenty dostępne na stronie internetowej www.mzuk.pl w zakładce Polityka ZSZ. Wymagany termin gwarancji: min. 36 miesięcy maks. 60 miesięcy - licząc od daty odbioru końcowego przedmiotu umowy bez wad przy czym okres gwarancji musi być równy okresowi rękojmi. , Wymagany termin rękojmi: min. 36 miesięcy maks. 60 miesięcy - licząc od daty odbioru końcowego przedmiotu umowy bez wad przy czym okres rękojmi musi być równy okresowi gwarancji.\nOkreślenie warunków: 1) Wykonawca musi wykazać, że w okresie ostatnich pięciu lat przed upływem terminu składania ofert (a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie) wykonał należycie, zgodnie z przepisami prawa budowlanego i prawidłowo ukończył co najmniej dwie roboty budowlane o wartości nie mniejszej niż 170 000 zł brutto każda, polegające na budowie, przebudowie lub remoncie/modernizacji dachu. W przypadków podmiotów działających wspólnie wykazanie zdolności zawodowej - wiedzy i doświadczenia poszczególnych podmiotów nie podlega sumowaniu. Oznacza to, że ww. zdolnością zawodową musi się wykazać co najmniej jeden z podmiotów działających wspólnie. 2) Wykonawca musi wykazać, że dysponuje lub będzie dysponować osobami zdolnymi do wykonania zamówienia, to znaczy: - kierownik budowy - posiadający uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno - budowlanej bez ograniczeń będący członkiem Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa i posiadający ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej; - co najmniej 3 osoby wchodzące w skład personelu wykonawczego posiadające aktualne badania wysokościowe oraz odbyte szkolenie BHP. W przypadku podmiotów działających wspólnie wykazanie zdolności zawodowej - osób zdolnych do wykonania zamówienia, poszczególnych podmiotów podlega sumowaniu. Wskazane powyżej uprawnienia budowlane muszą być zgodne z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. 2018 r. poz. 1202 ze zm.), rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. 2014 r. poz. 1278) lub odpowiadającym im ważnym uprawnieniom budowlanym, wydanym na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów prawa lub odpowiednich przepisów obowiązujących na terenie kraju, z którego pochodzi dana osoba, które w zakresie objętym zamówieniem pozwalać będą na pełnienie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w ww. specjalnościach.\nwykaz robót budowlanych wykonanych nie wcześniej niż w okresie ostatnich 5 lat przed upływem terminu składania ofert albo wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie, wraz z podaniem ich rodzaju, wartości, daty, miejsca wykonania i podmiotów, na rzecz których roboty te zostały wykonane o treści ZAŁĄCZNIKA NR 7 do SIWZ, z załączeniem dowodów określających czy te roboty budowlane zostały wykonane należycie, w szczególności informacji o tym czy roboty zostały wykonane zgodnie z przepisami prawa budowlanego i prawidłowo ukończone, przy czym dowodami, o których mowa, są referencje bądź inne dokumenty wystawione przez podmiot, na rzecz którego roboty budowlane były wykonywane, a jeżeli z uzasadnionej przyczyny o obiektywnym charakterze wykonawca nie jest w stanie uzyskać tych dokumentów – inne dokumenty, wykaz osób, skierowanych przez wykonawcę do realizacji zamówienia wraz z informacjami na temat ich kwalifikacji zawodowych i uprawnień niezbędnych do wykonania zamówienia publicznego, a także zakresu wykonywanych przez nie czynności oraz informacją o podstawie do dysponowania tymi osobami o treści ZAŁĄCZNIKA NR 8 do SIWZ\nwykonawca, w terminie 3 dni od dnia zamieszczenia na stronie internetowej informacji, o której mowa w art. 86 ust. 5, przekazuje zamawiającemu oświadczenie o przynależności lub braku przynależności do tej samej grupy kapitałowej, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 23 - o treści ZAŁĄCZNIKA NR 3. Wraz ze złożeniem oświadczenia, wykonawca może przedstawić dowody, że powiązania z innym wykonawcą nie prowadzą do zakłócenia konkurencji w postępowaniu o udzielenie zamówienia, wykonawca może w celu potwierdzenia spełniania warunków udziału w postępowaniu, w stosownych sytuacjach oraz w odniesieniu do konkretnego zamówienia, lub jego części, polegać na zdolnościach technicznych lub zawodowych lub sytuacji finansowej lub ekonomicznej innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego łączących go z nim stosunków prawnych. Wykonawca w takiej sytuacji musi udowodnić Zamawiającemu, że realizując zamówienie, będzie dysponował niezbędnymi zasobami tych podmiotów, w szczególności przedstawiając zobowiązanie tych podmiotów do oddania mu do dyspozycji niezbędnych zasobów na potrzeby realizacji zamówienia. Przykładowy wzór zobowiązania podmiotu trzeciego stanowi ZAŁĄCZNIK NR 9 do SIWZ. Pisemne zobowiązanie lub inne dokumenty muszą zawierać informacje dotyczące co najmniej: a) zakres dostępnych wykonawcy zasobów innego podmiotu. b) sposób wykorzystania zasobów innego podmiotu, przez wykonawcę, przy wykonywaniu zamówienia publicznego, c) zakres i okres udziału innego podmiotu przy wykonywaniu zamówienia publicznego, d) czy podmiot, na zdolnościach którego wykonawca polega w odniesieniu do warunków udziału w postępowaniu dotyczących wykształcenia, kwalifikacji zawodowych lub doświadczenia, zrealizuje roboty budowlane lub usługi, których wskazane zdolności dotyczą, wykonawca wpisany do urzędowego wykazu zatwierdzonych wykonawców lub wykonawca certyfikowany przez jednostki certyfikujące spełniające wymogi europejskich norm certyfikacji może złożyć zaświadczenie o wpisie do urzędowego wykazu wydane przez właściwy organ lub certyfikat wydany przez właściwą jednostkę certyfikującą kraju, w którym wykonawca ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, wskazujące na dokumenty stanowiące podstawę wpisu lub uzyskania certyfikacji, w miejsce odpowiednich dokumentów wymienionych w pkt. 1, 2, 3\n1) zamawiający wymaga wniesienia wadium w kwocie: 7000,00 zł (słownie: siedem tysięcy złotych 00/100), 2) wykonawca zobowiązany jest do wniesienia wadium przed upływem terminu do składania ofert, 3) wadium wnoszone w formie poręczeń lub gwarancji musi być ważne minimum przez okres związania ofertą, dotyczyć przedmiotowego zamówienia i zawierać klauzule gwarantujące możliwość zatrzymania wadium w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 4a i 5 ustawy pzp, 4) wadium wnoszone w pieniądzu należy wpłacić przelewem na rachunek bankowy nr 80 1050 1298 1000 0023 3046 5408 Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych w ING Bank Śląski SA O/Gliwice, 5) jeżeli wadium wnoszone jest w formie innej niż pieniądz należy je złożyć w oryginale w sekretariacie Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych w Gliwicach ul. Strzelców Bytomskich 25c, natomiast kopie dołączyć do oferty\n1) zamawiający przewiduje istotne zmiany postanowień zawartej umowy w stosunku do treści oferty, na podstawie której dokonano wyboru wykonawcy pod następującymi warunkami: 1. Konieczność zmiany terminu wykonania umowy oraz harmonogramu terminowo - rzeczowo - finansowego z powodu: a) działania siły wyższej, co oznacza zewnętrzne zdarzenie nagłe, nieprzewidywalne i niezależne od woli stron umowy, które nastąpiło po zawarciu umowy, uniemożliwiające wykonanie umowy w całości lub w części, na stałe lub pewien czas, któremu nie można zapobiec ani przeciwdziałać przy zachowaniu należytej staranności stron umowy, za przejaw siły wyższej strony uznają w szczególności: klęski żywiołowe (w tym trzęsienia ziemi, huragan, powódź i inne nadzwyczajne zjawiska atmosferyczne), akty władzy państwowej (w tym stan wojenny, stan wyjątkowy, itd.), działania wojenne, akty sabotażu, akty terrorystyczne i inne podobne wydarzenia zagrażające porządkowi publicznemu, strajki powszechne lub inne niepokoje społeczne; b) nadzwyczajnych zdarzeń gospodarczych niezależnych od Zamawiającego, których Zamawiający nie mógł przewidzieć w chwili zawarcia umowy (przez nadzwyczajne zdarzenia gospodarcze niezależne od Zamawiającego należy rozumieć nieprzewidziane zdarzenia gospodarcze, niemożliwe do przewidzenia i niezależne od Zamawiającego mające wpływ na budżet Miasta Gliwice oraz zmiany dotychczasowych lub wejścia w życie nowych przepisów prawa mających wpływ na realizację przedmiotu umowy); c) wyjątkowo niesprzyjających warunków fizycznych bądź atmosferycznych (przez niesprzyjające warunki atmosferyczne Zamawiający ma na uwadze warunki atmosferyczne odbiegające od typowych, mających wpływ na niemożność prowadzenia robót budowlanych/ usług/dostaw, długotrwałe intensywne opady trwające powyżej 3 dni, powódź - czas niezbędny na ustanie wody z zalanego terenu i możliwość kontynuacji lub rozpoczęcia robót); d) zmian wynikających z konieczności wykonania robót/usług/dostaw niezwiązanych bezpośrednio z przedmiotem umowy i nieprzewidywalnych, których brak wykonania uniemożliwia lub utrudnia prawidłowe wykonanie przedmiotu umowy; e) decyzji nadzoru budowlanego mającej wpływ na przesunięcie terminu realizacji robót, np. konieczność wstrzymania robót, konieczność wykonania prac/badań archeologicznych; f) braków lub wad w Specyfikacji Technicznej Wykonania i Odbioru Robót lub w innych dokumentach budowy; g) odmiennych od założonych warunków terenowych, w szczególności istnienia niezidentyfikowanych instalacji lub sieci; h) wstrzymania prac ze względu na ustawową działalność osób trzecich; i) nieterminowego przekazania placu budowy; j) nadzwyczajnych zdarzeń społecznych i gospodarczych niezależnych od Zamawiającego, których Zamawiający nie mógł przewidzieć w chwili zawarcia umowy, w szczególności zmiany dotychczasowych lub wejścia w życie nowych przepisów prawa mających wpływ na realizację przedmiotu zamówienia; k) zmian będących następstwem okoliczności leżących po stronie Zamawiającego, w szczególności wstrzymania robót przez Zamawiającego; l) zmian wynikających z konieczności wykonania robót niezwiązanych bezpośrednio z przedmiotem umowy i nieprzewidywalnych, których brak wykonania uniemożliwia lub utrudnia prawidłowe wykonanie przedmiotu zamówienia; m) skrócenia terminu realizacji na wniosek wykonawcy; 2. Zmiany przedstawicieli uczestników procesu inwestycyjnego: a) zmiana którejkolwiek z osób wskazanych w §4 ust. 2 umowy w przypadku wystąpienia o zmianę na wniosek Zamawiającego lub wykonawcy, pod warunkiem przedstawienia w jego zastępstwie osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia zgodnie z warunkami określonymi w SIWZ; b) zmiany przedstawicieli Zamawiającego na wniosek Zamawiającego; 3. Rezygnacji z wykonania części robót, wynikającej z prowadzenia zmian lub wad w dokumentacji projektowej, które wynikły w trakcie realizacji robót i były konieczne w celu prawidłowej realizacji przedmiotu zamówienia lub z przyczyn niezależnych od Zamawiającego z jednoczesnym odpowiednim obniżeniem wynagrodzenia z tego tytułu; 4. Rezygnacji z wykonania części prac z jednoczesnym obniżeniem wynagrodzenia z tytułu realizacji umowy; 5. Zmiany zakresu robót przeznaczonych do wykonania przez podwykonawcę lub zmiany podwykonawcy w przypadku wystąpienia zmian w tym zakresie - na wniosek Zamawiającego bądź wykonawcy; 6. Zmiany obowiązujących przepisów prawnych w zakresie terminu i sposobu realizacji umowy; 7. W przypadku zmiany przepisów o podatku od towarów i usług, np. ustawowej zmiany stawki podatku VAT, zmiany katalogu produktów i usług objętych VAT-em odwróconym i innych. 3) Wykonawcy nie przysługuje roszczenie o dokonanie zmian w umowie.\n30-04-2019 r. Katarzyna Pałka\n06-05-2019 r. Tadeusz Mazur


Blog mieleckiej społeczności: niedziela, marca 04\nOszuści wyłudzili pieniądze na fikcyjną operację\nMieleccy policjanci poszukują pary oszustów, którzy w piątkowe popołudnie udając, że ich znajomy musi przejść szybko operację po wypadku drogowym, oszukali 73-letniego mieszkańca Radomyśla Wielkiego na kwotę 1500 złotych.\nJak ustalili policjanci, około godz. 13.40, do idącego ulicą miasta mężczyzny podjechał ciemny samochód. W środku znajdowali się mężczyzna i kobieta o ciemnej karnacji. Zapytali o najbliższy szpital, a następnie o przychodnię zdrowia w Radomyślu Wielkim. Mężczyzna zgodził się pokazać drogę i wsiadł do samochodu.\nStan linii brzegowej rz.Wisłoka i jakość wałów\n12 stycznia radni Jan Kołodziej i Mariusz Kawalec zwrócili się do Wójta gminy Mielec z prośbą o wyjaśnienie sprawy budowy walów, która nas zainteresowała, a niepokoi mieszkańców Woli Mieleckiej.\nDlaczego wał po stronie Woli Mieleckiej jest zdecydowanie węższy od wału po stronie miasta?\nCzy wał po stronie Woli Mieleckiej zostanie również wzmocniony (zalany betonem), tak jak jest wzmacniany wał od strony miasta?\nCzy poprawiona zostanie linia brzegowa od strony Woli Mieleckiej, która jest w fatalnym naszym zdaniem stanie?\nCzy poprawiona zostanie skarpa na której posadowiony jest most, a która została mocno podmyta podczas ostatniej powodzi?\nNabór dzieci do Przedszkola w Woli Mieleckiej\nDyrektor Zespołu Szkół w Woli Mieleckiej ogłasza nabór dzieci 3,4,5 – letnich z terenu Gminy Mielec do Publicznego Przedszkola Samorządowego w Woli Mieleckiej. Wydawanie „Karty zgłoszenia dziecka do przedszkola” odbędzie się w dniach 1-2 marca 2012 r. w godz. 8.00 – 15.00 w sekretariacie szkoły.


Test płyty głównej X570S Aorus Master\nMichał Andruszkiewicz· 23 września 2021\nX570S Aorus Master to kolejna nowa płyta pod procesory AMD, którą mam okazję testować. Jak sprawdzi się ona w połączeniu z Ryzenem 9 5950X?\nAkcesoria X570S Aorus Master\nPonieważ płyta to konstrukcja z wyższej półki, to wraz z nią otrzymujemy mnóstwo dodatków. W pudełko znajduje się zestaw naklejek i śrubek, instrukcja, opaski na rzepy, G-Connector, antena WiFi, cztery kable SATA, dwa czujniki temperatur, czujnik głośności i przedłużacz RGB. Antena WiFi jest na kablu, więc możecie postawić ją w dowolnym miejscu. Plusem na pewno jest reszta dodatków, które pozwolą na łatwe zbudowanie zestawu komputerowego.\nBudowa X570S Aorus Master\nPłyta jest czarno-szara i ma bardzo przyjemne podświetlenie na osłonie portów I/O. Wygląda to naprawdę nieźle i jeśli nie zależy Wam na mnóstwie RGB to moim zdaniem testowana konstrukcja powinna Wam przypaść do gustu. Warto też zwrócić uwagę na czarno-szary backplate. Całość ma wymiary typowe dla płyty ATX, czyli 305 x 244 mm.\nZasilanie procesora odbywa się z dwóch 8-pinowych złączy. Mają one metalową obudowę. Sekcja zasilania ma 14 (do CPU Vcore) + 2 (do CPU SOC) faz po 70 A. Taka konfiguracja spokojnie powinna zaspokoić zapotrzebowanie nawet najmocniejszego procesora. Za chłodzenie odpowiadają dwa radiatory oraz 8 mm ciepłowód z technologią Direct-Touch II. Możemy więc liczyć na stosunkowo niskie temperatury sekcji zasilania.\nX570S Aorus Master obsługuje pamięci RAM do 5400 MHz. Jest oczywiście miejsce na cztery kości oraz wsparcie dla profili XMP. Możecie więc spokojnie skorzystać z najszybszych kości na rynku.\nOdnośnie złączy PCI-E to do dyspozycji mamy trzy wzmacniane sloty x16, które jednak działają w zależności od zastosowanego procesora. W przypadku Ryzena 5000 główny będzie działał w trybie Gen4 x16, środkowy Gen4 x8, a dolny Gen4 x4. Ostatni dzieli też linie ze złączem M2C_SB. Kiedy tutaj jest coś zamontowane, to dolne złącze PCI-E zostaje wyłączone. Wszystkie złącza są wzmacniane, więc ich wyłamanie jest praktycznie niemożliwe.\nTestowana konstrukcja ma cztery złącza na dyski M.2. Każde z nich obsługuje konstrukcje 2242/2280/22110. Za górne odpowiada procesor i działa ono w trybie Gen4 x4 przy CPU serii 3000 lub 5000. Pozostałe podciągnięte są pod chipset. Tutaj działają one w trybie Gen4 x4 przy ponownie powyższych procesorach. Dodatkowo górne złącze oraz dwa dolne wspierają także dyski SATA. Pełną konfigurację w zależności od zastosowanych dysków znajdziecie w instrukcji. Warto tutaj też zauważyć, że każde ze złączy ma radiator, a górny jest większy od reszty (Thermal Guard III). Tutaj możemy spodziewać się dobrych wyników temperatur włożonego tam dysku. Płyta ma także sześć złączy SATA 6 Gb/s.\nZastosowana karta sieciowa to Intel I225-V – mamy więc do dyspozycji złącze 2.5 GbE. Co ciekawe w wersji Z590 płyty znajduje się 10 GbE od Aquantia – tutaj producent z tego zrezygnował co może być uznane nawet jako plus, bowiem nie potrzeba dodatkowego wentylatora do jej schłodzenia. Na pokładzie jest też Intel Wi-Fi 6E AX210, które zapewnia także wsparcie dla Bluetooth 5.2. Karta audio to Realtek ALC1220-VB, czyli możemy spodziewać się dobrej jakości dźwięków. Jest też obecny DAC ESS SABRE9118.\nSama ilość złączy na płycie robi wrażenie. Do dyspozycji mamy 1x CPU Fan 1x water cooling CPU fan, 4x system fan, 4x system fa/ water cooling pump, 2x ARGB, 2x RGB, 1x CPU cooler LED/ RGB LED, 1x złącza przedniego panelu, 1x audio, 1x USB-C, 2x USB 3.2 Gen1, 2x USB 2.0, 1x na czujnik głośności, 1x TPM, 1x Thunderbolt add-in card, 2x na czujnik temperatur. Na płycie obecne są także przyciski startu, restartu, zworka do czyszczenia CMOS oraz wyświetlacz kodów POST. Złącza są dobrze porozmieszczane i tutaj nie mam żadnych uwag. Także sama ilość spokojnie wystarczy do podłączenia praktycznie wszystkiego czego możecie chcieć.\nTylny panel X570S Aorus Master\nNa tylnym panelu na samej górze mamy do dyspozycji dwa przyciski – Q-Flash Plus oraz Clear CMOS. Poniżej są złącza, których ilość ponownie jest spora. Tutaj do dyspozycji mamy 2x wyjścia na anteny WiFi, 1x USB-C Gen2x2, 5x USB 3.2 Gen2, 2x USB 3.2 Gen1, 4x USB 2.0, 1x RJ-45, 1x Optical S/PDIF oraz 5x audio. Sama liczba USB jest naprawdę spora, a plusem jest złącze Gen2x2. Szkoda jednak, że nie ma jeszcze jednego złącza ethernet, co mogło by być czasami przydatne. Szkoda też, że mimo wszystko nie ma tutaj złączy Thunderbolt. Producent nie umieścił też żadnych wyjść obrazu, więc na tej płycie nie zbudujecie PC opartego o zintegrowaną kartę graficzną.\nBIOS X570S Aorus Master\nBIOS w momencie wykonywania testów zaktualizowałem do najnowszego, czyli F3b. Ma on tryb Easy Mode, więc bez problemów szybko ustawicie takie opcje jak profil XMP pamięci czy przejdziecie do zarządzania wentylatorami. Pozostałe opcje również są w miarę sensownie porozkładane i raczej nie powinniście mieć problemów ze znalezieniem interesujących rzeczy. Także samo OC procesora odbywa się bardzo szybko i bez większych kłopotów.\nTesty X570S Aorus Master\nWyniki wydajności wszystkich złączy są odpowiednie jak na chipset X570. Plusem jest wydajność wielowątkowa procesora, która jest wyższa niż w przypadku np. B550 PG Riptide od ASRock. Także wydajność jednowątkowa czy w grach jest bardzo dobra. Wszystkie podzespoły wypadają więc znakomicie i nie ma tutaj mowy o ich ograniczaniu.\nPozostała jeszcze kwestia temperatury dysku ukrytej pod największym z radiatorów (górnym). Tutaj zanotowałem 64°C i 80°C (obecne są dwa czujniki), czyli wyniki są lepsze niż w przypadku zwykłej blaszki, która montowana jest w większości płyt głównych.\nTemperatury sekcji zasilania X570S Aorus Master\nCzujnik na płycie pokazywał kolejno 57°C i 70°C. Temperatury bez OC są więc bardzo niskie, a po OC nadal pozostają na bardzo dobrym poziomie. Nie ma więc mowy o przegrzewaniu się sekcji nawet po OC 5950X, które swoją drogą jest bardzo proste do wykonania.\nCzytaj też: Test płyty głównej ASRock Z590 Taichi\nPodsumowanie testu X570S Aorus Master\nX570S Aorus Master znalazłem już w dwóch polskich w sklepach w cenie 1800-2000 zł. Będzie to więc zdecydowanie jedna z droższych płyt oznaczonych jako X570S. Uważam tutaj, że na pewno jest ona warta swojej ceny.\nPłyta jest znakomicie wykonana i wraz z nią otrzymujemy sporo dodatków. Sekcja zasilania spokojnie poradzi sobie nawet z 5950X po OC, a ilość złączy na samej płycie jest naprawdę spora. Tak naprawdę można przyczepić się braku drugiego złącza ethernet, ale jeśli jego nie potrzebujecie to nie będzie to dla Was minusem. Plusem na pewno jest też ciekawy design z lekkim podświetleniem zaślepki portów I/O. Płyta ma także dobrą kartę audio oraz WiFi 6E. Plusem będą też cztery złącza M.2 oraz radiator górnego, który lepiej od standardowych radzi sobie z dyskiem.\nTestowana konstrukcja ma także dosyć prosty w obsłudze BIOS, a przy domyślnych ustawieniach notuje bardzo dobre wyniki w testach. Nie ma też problemów z OC procesora, a samo chłodzenie sekcji gwarantuje obecność całkowicie dopuszczalnych temperatur. Z płytą możecie więc bez problemów łączyć nawet Ryzena 9 5950X.\nX570S Aorus Master jest więc jedną z fajniejszych płyt z pasywnym chłodzeniem chipsetu, które miałem do testów. Warto więc wziąć ją pod uwagę podczas zakupu części do bardzo wydajnego zestawu komputerowego.


Pomyślałam sobie ostatnio o dzieciństwie. Dzieciństwie ojca polskiej opery narodowej.\nMoniuszko był podobnież dzieckiem nad wyraz poważnym. Jeśli wierzyć kronikarzom, pisarzom i badaczom, nie brykał, nie fikał i generalnie mało rozrabiał. Najbardziej zajmowały go: muzyka oraz literatura. Najpierw słuchał – przede wszystkim opowieści ojca, gry na pianinie i śpiewu matki. Potem – bardzo rychło – sam spróbował gry i zaczął pochłaniać książki. Zamiłowania jedynaka rodzice wspierali z całym zaangażowaniem, a bez cienia jakichkolwiek niezdrowych ambicji. Malec wyrastał w świecie dorosłych – choć rzecz jasna miał i kuzynów i kolegów – przede wszystkim jednak uczestniczył w życiu rodzinnym dość licznego rodu Moniuszków (chociażby najbliżsi wujowie i ich rodziny), które zorientowane było na kultywowanie najlepszych szlacheckich tradycji i obejmowało ożywione dyskusje, gorące zaangażowanie w życie społeczne i atrakcje w postaci amatorskich przedstawień teatralnych, koncertów i dobrze wyposażonych bibliotek. Ostoją umiarkowanego dostatku, rodzinnego ciepła i jasnych wartości były sielankowe, co tu kryć, dwory i folwarki. Po kulturę wysoką i jak najlepszą edukację jechano chętnie na krócej lub dłużej do miasta.\nCałe dalsze życie Stanisława Moniuszki było prostą konsekwencją wychowania, jakie odebrał we wczesnych latach. Kształtowany wedle zasady dobrego wzorca, niewątpliwie kochany, ale nie po głupiemu pieszczony, wyrósł na człowieka prawego, zrównoważonego, o jasno nakreślonych priorytetach. Obca mu była potrzeba wszelkiej ekstrawagancji, a nawet naturalne i nieodzowne u artysty pragnienie by jego dzieło zaistniało publicznie i zostało docenione, utrzymane było w ramach nieudawanej skromności.\nSpotykamy się dziś niejednokrotnie z podszytym lekceważeniem stwierdzeniem, że „Moniuszko był nudny”. Podobizny przedstawiają najczęściej dość nobliwego jegomościa w okularkach, a jego życiorys nie daje absolutnie żadnego punktu zaczepienia wielbicielom historii niezwykłych czy skandalicznych. A jednak jest to jeden z najpiękniejszych życiorysów Polaków; ten niepozorny człowiek wyposażony został w swoim dzieciństwie nie tylko w żelazny system wartości, ale i wielką wewnętrzną siłę, w moc sprawczą i – tak, tak! - charyzmę. Obdarzony przez – jak kto woli – los, opatrzność, niezwykłym talentem, w rodzinnym domu otrzymał solidny fundament, na którym mógł przez całe życie budować.\nPrzyglądając się dzisiejszej rzeczywistości odnoszę czasem wrażenie, że „dom” staje się coraz bardziej zawieszonym w próżni, formalnym określeniem, trudnym do zidentyfikowania, a dzieci oddawane są na wychowanie różnej maści urządzeniom elektronicznym. Na dłuższą metę da to bez wątpienia rezultaty opłakane. Dziś więc trochę nostalgicznie, a trochę na przekór czasom przychodzi mi myśl taka: Drodzy Rodzice – ci obecni i ci, którzy do rodzicielstwa dopiero się przymierzacie. Jeżeli macie ambicje dobrego wychowania Waszych dzieci i zapewnienia im szczęśliwego dzieciństwa, zamiast wyczytywać podejrzanie się mnożące poradniki oraz tematyczne czasopisma, sięgnijcie po prostu po życiorys Stanisława Moniuszki. Kluczem do sukcesu nie jest dworek wśród pól. Tylko czas, który mamy ochotę razem spędzić.


Tak czy inaczej [John Cleese] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00404 007035 20322105 na godz. na dobę w sumie\nAutor: John Cleese Liczba stron: 448\nISBN: 978-83-7985-151-5 Data wydania: 2015-05-20\nHistoria o tym, jak pewien nieśmiały i bardzowysoki chłopiec z małego angielskiegomiasteczka stał się legendą John Cleese, aktor i scenarzysta obdarzony niepowtarzalnym talentem komediowym. Członek słynnego Latającego Cyrku Monty Pythona, współtwórca tak kultowych filmów jak Monthy Python i Święty Graal czy Żywot Briana oraz serialu Hotel Zacisze. W szczerej i błyskotliwie zabawnej autobiografii pisze bez zahamowań o swoim dzieciństwie, trudnych relacjach z matką, problemach w związkach z kobietami, o brytyjskim i amerykańskim biznesie rozrywkowym. Lecz przede wszystkim o tym, jak rozśmieszać ludzi. I jak zachować dystans wobec siebie.\nTytuł oryginału: SO, ANYWAY… Copyright © John Cleese 2014All rights reservedFirst Published as So, Anyway… by Random House Books Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015 Polish translation copyright © Łukasz Praski 2015 Redakcja: Beata Kaczmarczyk Zdjęcie na okładce (front): Andy Gotts/Celebrity Pictures Projekt okładki: Richard Ogle Opracowanie graficzne okładki polskiej: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. ISBN 978-83-7985-151-5 WydawcaWYDAWNICTWO ALBATROS ANDZRZEJ KURYŁOWICZ S.C.Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawawww.wydawnictwoalbatros.com Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom. Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em\nSpis treści PodziękowaniaRozdział 1Rozdział 2Rozdział 3Rozdział 4Rozdział 5Rozdział 6Rozdział 7Rozdział 8Rozdział 9Rozdział 10Rozdział 11Rozdział 12Rozdział 13Rozdział 14Rozdział 15Rozdział 16ZdjęciaOkładkaO książceStrona tytułowaStrona redakcyjnaSpis treściDedykacjaPodziękowaniaRozdział 1\nPodziękowania Jestem ogromnie wdzięczny Jimowi Curtisowi za jego nadzwyczajną wiedzę, nieustanne wsparcie i umiejętność błyskawicznego objaśniania chronologii; Howardowi Johnsonowi za odkopanie masy świetnego materiału na temat At Last the 1948 Show; wreszcie moim wydawcom po obu stronach Atlantyku, szczególnie Susan Sandon, a także Kevinowi Doughtenowi i mojej agentce prasowej Charlotte Bush. Chciałbym podziękować wszystkim ludziom, którzy pojawili się w moim życiu i tym samym pomogli mi napisać tę książkę. Pozwólcie, że nie będę wymieniał wszystkich z nazwiska, ponieważ jest ich mnóstwo, a jeśli pominę dwie osoby, bardzo się zdenerwują i już nigdy się do mnie nie odezwą, więc wolę nie podejmować takiego ryzyka. Na koniec słowo ostrzeżenia przed moim redaktorem, Nigelem „Spatsem” Wilcocksonem, który będzie próbował przypisać sobie wyłączne autorstwo tej książki, choć w rzeczywistości stworzył ją w trzech czwartych. I… trzem kotom i Rybie, którzy znosili mnie, kiedy itp., itd.\nRozdział 1 Mój pierwszy publiczny występ odbył się 13 września 1948 roku na schodach prywatnej Szkoły Podstawowej Świętego Piotra w Weston-super-Mare w hrabstwie Somerset w Anglii. Miałem osiem lat i dziesięć miesięcy. Moją publiczność stanowiła zgraja dziewięciolatków, którzy szydzili ze mnie i ryczeli: „Chee-eese! Chee-eese!”. Mimo strachu i upokorzenia dzielnie wchodziłem na piętro. Przede wszystkim jednak byłem zdumiony. Jak udało mi się wzbudzić w nich tyle zainteresowania? Co takiego zrobiłem, żeby wywołać podobną agresję? I… skąd, u diabła, wiedzieli, że moja rodzina nosiła kiedyś nazwisko Cheese? Podczas gdy szkolna pielęgniarka „Rybie Oko” Findlater przeprowadzała rutynowe badania nowego ucznia, próbowałem zebrać myśli. Rodzice zawsze mnie przestrzegali, żebym trzymał się z dala od „złośliwych, nieokrzesanych chłopców”. Co w takim razie ci nieokrzesani złośliwcy robili w tak sympatycznej szkole jak u Świętego Piotra? I jak miałem ich unikać? Kłopot ze mną polegał w dużej mierze na tym, że byłem nie tylko małym chłopcem, ale też bardzo wysokim małym chłopcem. Miałem metr sześćdziesiąt wzrostu, a przed ukończeniem dwunastu lat przekroczyłem metr osiemdziesiąt. Dlatego trudno mi było wtopić się w tło, jak często sobie życzyłem – zwłaszcza później, kiedy przerosłem wszystkich nauczycieli. Nie pomagał mi w tym jeden z nich, pan Bartlett, który zawsze nazywał mnie „znaczącym obywatelem”. Prócz tego w wyniku nadmiernego wzrostu „przewyższałem swoją siłę”, a ze względu na fizyczną słabość poruszałem się w sposób nieskoordynowany i niezręczny; do tego stopnia, że kilka lat później mój nauczyciel WF-u, kapitan Lancaster, powiedział o mnie „metr osiemdziesiąt przeżutego sznurka”. Dorzućcie do tego fakt, że nie miałem żadnych wcześniejszych doświadczeń z dzikimi obyczajami gangów małych chłopców, a zrozumiecie, dlaczego na mojej twarzy malował się wyraz autentycznego tchórzostwa, gdy „Rybie Oko” otworzyła drzwi, namawiając mnie do drugiego publicznego występu. – Nie przejmuj się, oni tylko tak się drażnią – powiedziała. Cóż to było za pocieszenie? To samo można by powiedzieć w Norymberdze. Ale przynajmniej ucichło skandowanie i zapadła pełna wyczekiwania cisza, w której na miękkich nogach zszedłem po schodach. A potem… – Jesteś kawaler czy okrągłogłowy? – Co? Naparły na mnie twarze i każda z nich się dopytywała: – Kawaler czy okrągłogłowy? Gdybym zrozumiał pytanie, prawie na pewno bym zemdlał, taki ze mnie był delikatny kwiatuszek. (Może powinienem wyjaśnić tym, którzy otrzymali subtelniejsze wychowanie, że nie pytano mnie o opinię na temat wyższości jednego z dwóch zwalczających się stronnictw z czasów rewolucji angielskiej, ale o informację, czy zostałem obrzezany, czy nie). Mój pierwszy dzień w szkole podstawowej nie okazał się jednak całkowitą porażką. Zanim wróciłem do domu, poznałem znaczenie dwóch nowych słów – „żałosny” i „patałach” – choć musiałem znaleźć słownik taty, aby sprawdzić „cykora”. Dlaczego byłem taki… nieudolny? Hm, zacznijmy od początku. Urodziłem się 27 października 1939 roku w Uphill, wioseczce na południe od Weston-super-Mare, oddzielonej od miasta jedynie drogą, która prowadziła od nadbrzeża Weston w głąb lądu. Moje pierwsze wspomnienie wiąże się jednak nie z Uphill, tylko z drzewem w położonej kilka kilometrów dalej wiosce Brent Knoll, w którego cieniu leżałem, spoglądając przez gałęzie na jasny błękit nieba. Przypominam sobie, jak promienie słońca padają na liście pod różnymi kątami, więc mój wzrok przesuwa się po soczystych barwnych plamach, przemykając wśród bujnego listowia, mieniącego się feerią tonów soczystej zieleni. (Pomyślałem sobie, że spróbuję umieścić w tym akapicie „soczysty”, „tony” i „listowie”, gdyż moi nauczyciele angielskiego zawsze uważali te słowa za oznakę talentu twórczego. Chyba jednak wyraz „soczysty” nie powinien się tu pojawić aż dwa razy). Oczywiście nie jestem pewien, czy to moje pierwsze wspomnienie; jestem natomiast pewien, że tak kiedyś myślałem; zresztą lubię tak myśleć, ponieważ byłoby to logiczne: ja-niemowlę leżące w wózku i z zadowoleniem przyglądające się grze świateł i pięknych tonów soczystej zieleni bujnego listowia. Wiem jednak na pewno, że krótko przed tym epizodem Niemcy zbombardowali Weston-super-Mare. Powtarzam… 14 sierpnia 1940 roku niemieckie samoloty zbombardowały Weston-super-Mare. Można to sprawdzić: pisano o tym we wszystkich gazetach. Zwłaszcza w „Weston Mercury”. Większość mieszkańców miasta była przekonana, że ten nalot to pomyłka. Naród niemiecki słynął ze skuteczności, po co zatem miałby zrzucać w pełni sprawne bomby na Weston-super-Mare, skoro w Weston nie było do zniszczenia nic takiego, co mogłoby przedstawiać taką samą wartość jak bomba, która to niszczyła? Oznaczałoby to, że każda eksplozja przynosiła uszczerbek niemieckiej gospodarce. Ale Niemcy wrócili, i to parę razy, co stanowiło zagadkę dla wszystkich. Niemniej wydaje mi się, że mieszkańcom Weston podobały się bombardowania; dawały im poczucie znaczenia, którego dotąd im w życiu brakowało. Pozostaje jednak pytanie, dlaczego Hunowie tak się fatygowali? Czyżby na tym polegała teutońska joie de vivre? Może piloci Luftwaffe przez pomyłkę wzięli Weston za Festung-super-Mare? Słyszałem opinie, wygłaszane całkiem serio przez starszych mieszkańców miasta, jakoby stało się to na życzenie Williama Joyce’a, osławionego „Lorda Hau-Hau”, którego Brytyjczycy powiesili w 1946 roku jako zdrajcę za prowadzenie nazistowskich audycji propagandowych, odbieranych w czasie wojny na terenie Wielkiej Brytanii. Kiedy pytałem tych historyków amatorów, skąd u człowieka o irlandzkich korzeniach, urodzonego na Brooklynie, wzięła się taka wrogość wobec Weston, że w tej sprawie suszył głowę samemu Hitlerowi, dziwnie milkli. Skłaniam się raczej ku przypuszczeniom, że kryła się za tym uraza, którą nosił w sobie marszałek Rzeszy Göring z powodu jakiegoś niesmacznego incydentu na molo w Weston w latach dwudziestych, prawdopodobnie z udziałem Nöela Cowarda i Terence’a Rattigana. Najbardziej sensowne było jednak wyjaśnienie mojego ojca: stwierdził, że Niemcy zbombardowali Weston, aby pokazać, że naprawdę mają poczucie humoru. Bez względu na prawdziwą przyczynę ataku, dwa dni po pierwszym nalocie przeprowadziliśmy się do uroczej wioski Brent Knoll w Somerset. Tato przeżył już dość wybuchów w ciągu czterech lat spędzonych w okopach we Francji, a ponieważ w Weston nie robił nic, co miałoby kluczowe znaczenie dla wojennego wysiłku Brytyjczyków, nazajutrz po bombardowaniu przez cały dzień jeździł po wsiach w okolicy Weston, dopóki nie znalazł niewielkiego domku należącego do państwa Raffle, którzy zgodzili się przyjąć pod swój dach rodzinę Cleese’ów w charakterze sublokatorów. Bardzo mi się podoba, że się nie obijał. Wyjechaliśmy! I z typowym dla siebie rozsądkiem wybrał farmę, gdzie w czasach ścisłego racjonowania żywności zaginięcie jajka, kury czy nawet małej świnki nie wzbudziłoby większego zainteresowania. Matka powiedziała mi kiedyś, że niektórzy mieszkańcy Weston prywatnie krytykowali tatę za tak szybki odwrót. Najwyraźniej uważali, że zachowałby się godniej, gdyby zaczekał z ucieczką jakiś tydzień. Ten pogląd wynika, moim zdaniem, z niezrozumienia istoty ucieczki, polegającej na tym, że należy brać nogi za pas w momencie, gdy taka myśl zaświta nam w głowie. Tylko obsesyjny kunktator mógłby krzyknąć: „Ratuj się, kto może, ale dopiero w środę po południu!”. Wróćmy do drzewa. Wiele lat później odwiedziłem tę farmę i rzeczywiście, tak jak mi się wydawało, że pamiętam, pośrodku trawnika przed domem rósł wielki kasztanowiec, pod którym z pewnością mogłem leżeć w wózku. W roku 1940 dom stał w długim szeregu średnich domów wzdłuż drogi, a naprzeciw rozciągały się pola; od frontu nie wyglądał szczególnie wiejsko, wystarczyło jednak przejść podjazdem na tył budynku, aby zobaczyć farmę co się zowie: błoto, kury, zardzewiały sprzęt rolniczy oraz fretki i króliki w metalowych i drewnianych klatkach. Z tym miejscem wiąże się moje drugie wspomnienie. (Na pewno późniejsze niż pierwsze, bo umiałem już stać). Otóż ugryzł mnie królik. Właściwie mnie uszczypnął, ale ponieważ byłem taką wątłą, ciotowatą mimozą, zareagowałem, jakbym stracił kończynę. Najbardziej zdenerwowała mnie krzycząca niesprawiedliwość ataku. Powiedziałem: „Cześć, panie króliczku!” i uśmiechnąłem się do jego uroczego pyszczka i śmiesznych obwisłych uszu, a chwilę później skurwiel rzucił się na mnie z zębami. Wydawało się to zupełnie bezsensowne. Zachodziłem w głowę: czym sobie zasłużyłem na ten psychopatyczny wybuch agresji? Istotniejsze pytanie brzmi jednak: dlaczego byłem takim mięczakiem? Narzuca się oczywista odpowiedź: ponieważ byłem jedynym dzieckiem starszych, nadopiekuńczych rodziców. Na dowód tego przedstawiam następne wspomnienie (numer 3). Mam już mniej więcej trzy lata i jestem w pubie Red Cow Inn, ośrodku życia i bijącym sercu Brent Knoll. Przypadkiem walę w coś ręką i zanim wybucham płaczem, pokazuję ojcu dłoń, wyjąc: – Patrz, tatusiu! Uderzyłem się w kochany paluszek! Ku mojemu zdumieniu wzbudziło to gromki śmiech. Co takiego? Mój paluszek nie jest kochany?! Przecież tato na pewno tak myśli. Kiedy trzeba, zawsze mówi: – Och, uderzyłeś się w kochany/ą/e… (tu wstawić właściwą część ciała). Waham się, czy krytykować ojca, bo cały swój rozsądek zawdzięczam jego czułej dobroci. Nie mam jednak wątpliwości, że mnie rozpieszczał, a przesadna troskliwość od tak wczesnych lat stała się jednym z powodów mojego mięczakostwa. Jako uczeń nigdy nie czułem się ani bardzo męski, ani silny, ani zawadiacki, ani pełen wigoru czy zdrowej agresji. W szkole stroniłem od podwórkowych „gangów”, bo nie rozumiałem, dlaczego ktoś mógłby się z własnej woli tak zachowywać. Uwielbiałem wszelkie gry w piłkę, ale zawsze przerażała mnie brutalność niektórych, na przykład rugby, nawet z bezpiecznej odległości, którą zachowywałem, udając, że gram. Kiedy miałem siedemnaście lat, mój wychowawca w Clifton College, Alec MacDonald, zmył mi głowę za to, że mam pietra przed szarżą. Nazywając moje wysiłki „tańcem kalekiej cioty”, kazał mi patrzeć i przystąpił do demonstracji prawidłowej szarży. Poprosił zawodnika z pierwszej piętnastki, Tony’ego Rogersa, żeby ruszył na niego. Zbliżył się do Rogersa, a potem wszedł ostro, w momencie gdy Rogers próbował zrobić unik. Skutek był taki, że czubek głowy pana MacDonalda gwałtownie zetknął się z biodrem Rogersa. Tego popołudnia pan MacDonald nie był zdolny do pracy dydaktycznej; co więcej, nie stawił się w szkole przez następne czterdzieści osiem godzin. Kiedy się w końcu pojawił, stchórzyłem i nie przypomniałem mu, że wyraźnie zaznaczył: „Jeżeli wejdziesz naprawdę ostro, nigdy nic ci się nie stanie”. Dlatego gdy widzę reprezentacje rugby przewalające się przez murawę Twickenham, patrzę na nie z podziwem, ale i z poczuciem, że nie jesteśmy sobie zbyt bliscy genetycznie. Nie urodziłem się, by zostać macho, i bez słowa skargi pogodziłem się ze swoją niemęskością. Poza tym odnoszę wrażenie, że tchórze bardzo rzadko wszczynają awantury – i być może właśnie dlatego w przeszłości ginęli z rąk awanturników1. Nawiasem mówiąc, nie oznacza to bynajmniej, że moje dziecięce mięczakostwo pod jakimkolwiek względem zasługuje na pochwałę. Ale choć bezsprzecznie byłem zalęknionym chuchrem, miało to swoją zaletę: przynajmniej nie przejawiałem bezmyślnej agresji charakterystycznej dla niektórych młodych mężczyzn. Otóż lepiej być mięczakiem niż świrem – tak twierdzę i jestem dumny, że nigdy nie potrafiłem się zmusić do oglądania walk w klatkach, czyli tak zwanych mieszanych sztuk walki. Jeśli za moje mimozowate poglądy na życie w jakiejś mierze odpowiadał rozpieszczający mnie ojciec, to równie dużą część winy należy przypisać moim skomplikowanym relacjom z matką. W tym kontekście przychodzi mi na myśl jeszcze jedno wspomnienie z dzieciństwa. Leżę w łóżku i zasypiam, gdy nagle niespodziewany hałas każe mi się odwrócić w stronę uchylonych drzwi mojego pokoju, za którymi widzę jakieś cienie. To sylwetki moich rodziców, którzy biją się ze sobą. Tato wchodził do mojej sypialni, a mama przypuściła na niego atak, bombardując go gradem ciosów, które ojciec próbuje odeprzeć. Nie słyszę żadnego dźwięku – domyślam się, że oboje starają się mnie nie obudzić. Z tym wspomnieniem nie wiąże się żadna emocja, choć jest bardzo wyraźne. Tylko cienie poruszające się przez kilka sekund, a potem… cisza. Pisząc to, mam nieco ściśnięte gardło. Opowiadam tu o przemocy w małej skali: nikt nie używa maczugi ani piły łańcuchowej, to po prostu bijatyka na pięści niższej klasy średniej, bez groźby spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, jak nazywa to prawo. Mimo to mojego ukochanego tatę, przyzwoitego i dobrego człowieka, atakuje nierozpoznawalna istota, którą powszechnie uważa się za moją matkę. Matka (z lewej) i ja. Ze względu na swoje skromne doświadczenia życiowe małe dzieci, jak się łatwo domyślić, zakładają, że wszystko, co dzieje się z nimi i wokół nich, jest normą. Pamiętam, jak moja mała córka Cynthia ze zdziwieniem odkryła, że ojcowie jej niektórych koleżanek nie pracują w telewizji. Dlatego trudno byłoby mi wówczas określić moje relacje z matką jako skomplikowane, ponieważ nie miałem pojęcia, co dla większość ludzi oznacza słowo „matczyny”. Tato opowiadał mi kiedyś, jak podczas pierwszej wojny światowej widział rannego żołnierza leżącego w okopie, który głośno wołał matkę. Po kiego licha miałby ją wołać? – zastanawiałem się. Gdy z biegiem lat zacząłem się dowiadywać od znajomych, że matka była ich najlepszym przyjacielem, osobą, z którą zwykle rozmawiali o swoim codziennym życiu i u której szukali emocjonalnego wsparcia, myślałem tylko: Ależ to musi być wspaniałe… Nie myślcie, proszę, że z wyższością określam ją mianem „złej matki”. Pod wieloma względami była dobrą matką; czasem nawet bardzo dobrą. Wykazywała się wyjątkową starannością we wszystkich codziennych sprawach: przygotowywała smaczne posiłki, dbała, żebym był odpowiednio ubrany i obuty, żebym miał ciepło i sucho, żeby w domu panował nienaganny porządek, a poza tym gorliwie strzegła mnie przed niebezpieczeństwem. W stanie lekkiej hipnozy przypomniałem sobie kiedyś niemiecki nalot: niedaleko słychać było pomruk bombowców, a matka rzuciła się, żeby przykryć mnie swoim ciałem pod dużym stołem kuchennym. Jeśli nawet to wspomnienie jest nieprawdziwe, tak właśnie by się zachowała. Z praktycznego punktu widzenia nie sposób jej było niczego zarzucić. Miała jednak obsesję na punkcie samej siebie i dręczył ją wieczny lęk, przez co życie z nią bywało naprawdę uciążliwe. Zawsze uważałem, że kluczem do tej obsesji jest zdumiewający brak wiedzy ogólnej. Przy okazji jednej z jej wizyt w Londynie pod koniec lat osiemdziesiątych na lunch podano sałatkę, w której znalazły się przepiórcze jajka. Matka zapytała, co to za jajka, więc wyjaśniłem, że to jajka krecie, i kiedy mamy na nie ochotę, jedziemy bardzo wcześnie rano do parku Hampstead Heath, ponieważ krety składają je w nocy u wejścia do swoich kopczyków. Zbieramy te jajka i staramy się je zjeść jeszcze tego samego dnia, zanim zdążą się z nich wykluć młode. Mojej rodzinie opadły szczęki, ona natomiast słuchała z wielką uwagą, po czym stwierdziła, że są „wyśmienite”. Później tego samego dnia usłyszała wzmiankę o Marii królowej Szkotów. Imię zabrzmiało znajomo, więc spytała mnie, kto to jest. Postanowiłem zrobić na rodzinie jeszcze większe wrażenie, informując matkę, że Maria była mistrzynią darta pochodzącą z Glasgow i zginęła podczas nalotów Luftwaffe. – Jaka szkoda – powiedziała. Oczywiście chciałem spłatać złośliwego figla, ale także udowodnić swoim bliskim, że mój komentarz o matce, którego z początku nie przyjmowali do wiadomości, to najprawdziwsza prawda. Powiedziałem im, że matka nie ma żadnych wiadomości o niczym, co nie będzie dotyczyło jej życia w najbliższej przyszłości; w rezultacie nie posiada żadnej wiedzy ogólnej – a mówiąc „żadnej wiedzy”, nie miałem na myśli tego, że jej wiedza jest powierzchowna czy niezbyt rozległa. Naturalnie uważali, że przesadzam. Przyczyną tego stanu rzeczy nie był brak inteligencji, lecz fakt, że żyła w ciągłym stanie najwyższego strachu, graniczącego z początkowym stadium paniki, pozwalającym skupić się jedynie na sprawach, które mogły jej bezpośrednio dotyczyć. Jest zatem zrozumiałe, że cierpiała na wszystkie typowe fobie, plus kilka szczególnych (na przykład lęk przed albinosami i ludźmi noszącymi przepaski na oczach). Ale na tym nie poprzestawała. Kiedyś żartowałem nawet, że cierpi na omnifobię – chorobliwie bała się wszystkiego, co tylko można sobie wyobrazić. To prawda, nigdy nie widziałem, by niepokój wzbudziły w niej bochenek chleba, sweter czy nawet krzesło, jednak każda rzecz trochę większa niż średnia, która potrafiła się trochę poruszać, stanowiła zagrożenie, a każdy w miarę głośny dźwięk przerażał ją ponad miarę. Pewnego razu spisałem listę rzeczy i zjawisk, których się bała, i to dość obszerną: bardzo głośne chrapanie; nisko przelatujący samolot; dzwony kościelne; wozy strażackie; pociągi; autobusy i ciężarówki; burza; krzyki; duże samochody; większość średnich samochodów; hałaśliwe małe samochody; alarmy antywłamaniowe; sztuczne ognie, zwłaszcza petardy; głośno włączone radia; szczekające psy; rżące konie; znajdujące się w pobliżu milczące konie; krowy w ogóle; megafony; owce; korki strzelające z butelek musującego wina; motocykle, nawet bardzo małe; pękające balony; odkurzacze (jeśli ich sama nie używała); upuszczane przedmioty; gongi; woliery dla papug; poduszki-pierdziuszki; dzwonki u drzwi; walenie młotka; bomby; klaksony; staroświeckie budziki; młoty pneumatyczne; suszarki do włosów (nawet te, których sama używała). Krótko mówiąc, matka postrzegała wszechświat jako ogromną, bezkresną pułapkę. W rezultacie nigdy nie mogła się naprawdę zrelaksować, może z wyjątkiem chwil, gdy siadała na kanapie i robiła na drutach, podczas gdy tato i ja oglądaliśmy telewizję. Ale nawet wówczas nie była bezczynna, robiąc na drutach w szalonym tempie, jak gdyby ścigała się z czasem. Wiele lat temu zauważyłem, że kiedy ludzi (nie wyłączając mnie) dręczy niepokój, zwykle zaczynają się zajmować jakimiś mało istotnymi czynnościami, które pozwalają im nie myśleć o przyczynie obaw i tym samym zmniejszyć napięcie i poziom odczuwanego niepokoju. Jeżeli ktoś pozostaje w zupełnym bezruchu, doświadcza strachu w najwyższej intensywności, dlatego krząta się i biega, jak gdyby z niewiadomego powodu brakowało mu czasu. Ale chociaż matka wynajdywała sobie niezliczone i niedorzeczne zajęcia, nic nie łagodziło jej udręki: przemożnego poczucia, że nie dopuszcza do nieopisanych katastrof dzięki temu, że nieustannie się ich spodziewa, a jeśli na chwilę straci czujność, natychmiast zwalą się na nią wszystkie naraz. Kiedyś zaproponowałem tacie, żebyśmy kupili matce wielki kołowrotek dla chomików, aby łatwiej było jej zachować aktywność przez cały dzień, zamiast stale wymyślać zbędne czynności, na przykład polerowanie puszek z groszkiem, ustawianie filiżanek, obrębianie chusteczek, wygotowywanie drutów do robótek czy pielenie dywanu. Jej metoda polegała na spisywaniu swoich wszystkich obaw na kartce, aby o żadnej nie zapomnieć i w ten sposób nie sprowokować nieszczęścia. Po śmierci taty, gdy odwiedzałem ją w Weston, witała mnie filiżanką kawy i długą listą lęków, którą sporządziła w ciągu poprzednich tygodni, a wtedy siadaliśmy i dość obszernie omawialiśmy po kolei każdy z tych lęków: czego dotyczył, dlaczego miał dla niej znaczenie, jakie było prawdopodobieństwo zdarzenia, którego się obawiała, co mogła zrobić, aby mu zapobiec, co mogliśmy zrobić, gdyby rzeczywiście do niego doszło, czy wiedzielibyśmy, co zrobić, gdyby nie doszło… i kiedy przerobiliśmy jakieś sześć punktów, parzyła mi następną kawę i kontynuowaliśmy pracę do wieczora. Jeżeli nie zdążyliśmy przedyskutować wszystkich, resztę zostawialiśmy do śniadania. Upłynęło kilkadziesiąt lat, zanim sobie uświadomiłem, że to nie drobiazgowa analiza łagodziła jej obawy, tylko stały kontakt z drugą osobą, który stopniowo ją uspokajał. Dlaczego matka aż tak się bała, po prostu nie wiem, ale w efekcie stała się trudna. Prawdę mówiąc, „trudna” to niezupełnie adekwatne określenie. Była tylko jedna rzecz, na której jej zależało. Jedna jedyna rzecz. Postawić na swoim. A jeśli nie osiągnęła swojego celu, ten fakt wyprowadzał ją z równowagi. Dość łatwo było ją wyprowadzić z równowagi: trzeba przyznać, że miała do tego prawdziwy dar. Kiedy coś wyprowadziło ją z równowagi – a lista rzeczy, które nie działały jej na nerwy, była bardzo, bardzo krótka – dostawała napadu złości, albo kilku napadów, o tak niewiarygodnym natężeniu aktywności i hałasu, że tato na pewno nieraz tęsknił za względnym spokojem okopów we Francji. Matka nigdy jednak nie uważała się za tyrana: jej podstępna metoda polegała na rządzeniu za pomocą słabości. Jeśli tato wolałby spać przy otwartym oknie, matka musiała mieć je zamknięte, bo po prostu nie mogła znieść innej możliwości. Niestety, nie było wyboru, więc negocjacje nie wchodziły w grę, chociaż tato wyznał mi kiedyś, że zanim się pobrali, była znacznie bardziej ustępliwa. Dopiero po latach zacząłem dostrzegać, jak bardzo tato obawiał się tych wybuchów. Chociaż od czasu do czasu mówił, że „lepiej nie bujać łajbą, w której płynie kobitka”, jego sztuczna wesołość i beztroska miały zamaskować strach, bo kiedy matka traciła panowanie nad sobą, traciła je naprawdę: wściekłość wypełniała ją po brzegi, nie zostawiając miejsca na resztę jej osobowości, która musiała się usunąć, dopóki sytuacja trochę się nie uspokoiła. Niewykluczone, że wyrażenie „wyjść z siebie” powstało w Weston-super-Mare. Matka potrafiła być całkiem czarująca, pogodna i zabawna, ale wtedy, gdy mieliśmy gości. Po ich wyjściu jej towarzyskość zaczynała zanikać. Oznaczało to, że w domu Cleese’ów prawie zawsze panowało napięcie, bo kiedy nawet matka nie była zła, to tylko dlatego, że jeszcze nie była zła. Tato i ja wiedzieliśmy, że lada drobiazg rozpęta burzę, obowiązywały więc zachowania uspokajające i pojednawcze, ponieważ wydawało się, że burzę może rozpętać prawie wszystko. To nie zbieg okoliczności, że dużą część życia spędziłem na różnych formach terapii, a ogromna większość problemów, z którymi się borykałem, dotyczyła relacji z kobietami. Moje związki były przez wiele lat zdominowane przez głęboko zakorzeniony zwyczaj obchodzenia się z matką jak z jajkiem. Dopóki ten odruch nie zaczął zanikać, kobiety uznawały mnie za strasznego nudziarza. Wyjątkowy koktajl z uprzedzającej grzeczności, nieustannej troski i strachu przed wywołaniem kontrowersji, jaki im serwowałem, uczynił ze mnie istotę całkowicie pozbawioną seksapilu. Bardzo, bardzo mili mężczyźni nie są fajni. Napisałem kiedyś skecz, wykorzystując własne wspomnienia z wczesnej młodości (do programu Jak wkurzać ludzi z 1968 roku), w którym próbowałem pokazać, jak irytujące mogą być starania, by kogoś nie zdenerwować: John Cleese: Obawiam się, że jestem dzisiaj dla ciebie kiepskim towarzystwem. Connie Booth: Nie, to wszystko przeze mnie. Jestem spięta. J.C.: Nie, nie, nie, jesteś cudowna, naprawdę super! To przeze mnie. C.B.: Dajmy już temu spokój. J.C.: Jestem kiepskim towarzystwem. C.B.: Skądże znowu. J.C.: Jestem. Zawracam ci głowę. C.B.: Ależ nie. J.C.: Zawracam ci głowę. To moja wina, ostatnim razem mówiłaś mi, że za bardzo zawracam ci głowę. C.B.: Proszę! J.C.: Słuchaj, za bardzo zawracam ci głowę? C.B.: Troszeczkę. Choć między nami było niewiele prawdziwej komunikacji emocjonalnej, matka i ja miewaliśmy chwile bliskości, prawie zawsze wtedy, gdy śmialiśmy się razem. Miała całkiem cięty dowcip – i kiedy przybyło mi lat, ze zdziwieniem odkryłem, że bawi ją także dość czarny, a nawet zupełnie makabryczny humor. Pamiętam, jak pewnego razu skrupulatnie wyliczała wszystkie powody, dla których nie chce dłużej żyć. Słuchając tego, jak zwykle miałem ponure poczucie bezsilności, że nie mogę jej pomóc. Nagle, zaskakując sam siebie, powiedziałem: – Mamo, mam pomysł. – Tak? Jaki? – Znam pewnego niepozornego jegomościa, który mieszka w Fulham, i gdybyś w przyszłym tygodniu nadal była w tym nastroju, mogę z nim pogadać, jeżeli zechcesz, ale tylko jeżeli zechcesz, a wtedy przyjedzie do Weston i cię zabije. Cisza. Boże, przeholowałem, pomyślałem wtedy. I nagle parsknęła śmiechem. Chyba nigdy nie kochałem jej bardziej niż w tamtej chwili. · · · Tak czy inaczej… znaleźliśmy się w domu Raffle’ów, dość dobrze schronieni przed niemieckimi bombami, przyglądając się z bliska życiu farmera, który doił krowy, tuczył świnie i dokonywał egzekucji kur. Farma była bardzo mała, a dziwiło nas tylko to, że pan i pani Raffle nie mówią po angielsku. Nie chodzi mi o to, że mówili w innym języku; nie mówili w niczym, co można byłoby uznać za język. Najwyraźniej jednak rozumieli wydawane przez siebie dźwięki i choć domyślaliśmy się, że za sobą nie przepadają, ich skromne słownictwo wykluczało poważniejsze różnice zdań. Nie wiem, jak tato wynegocjował z panem Raffle’em wysokość czynszu. Prawdopodobnie użył kamyków, chociaż możliwe, że w roli tłumacza wystąpił synek Raffle’ów, który w przedszkolu liznął trochę angielskiego. Pan Raffle miał dwa owczarki, więc byliśmy nieco zaskoczeni, kiedy odkryliśmy, że nie hoduje owiec. Tato przypuszczał, że nasz gospodarz trzyma psy, aby ludzie myśleli, że ma owce; matka przypuszczała, że to mogły być krowiarki. Lubiłem je – były bardziej przyjazne od królików, mimo że poświęcały sporo czasu na gapienie się na królicze klatki. Jeżeli natomiast chodzi o króliki, nigdy nie zrozumiałem, po co Raffle’owie je hodują, skoro mieli fretki, które mogły polować na nie w lasach. Mogę się tylko domyślać, że kiedy zostały złapane, lubili mieć pod ręką parę świeżych sztuk, na wypadek gdyby naszła ich chęć na coś do przegryzienia. To by wyjaśniało, dlaczego kłapouchy napastnik zatopił we mnie kły: nie zamierzał tanio sprzedać skóry. Niestety, właśnie gdy zaczynałem nazywać wszystkie zwierzęta i poznawać wioskę Brent Knoll, rodzina Cleese’ów przeprowadziła się do Devon, do małego domku w Totnes. Potem, bez żadnego widocznego powodu, wróciliśmy do Raffle’ów, po czym znów wyjechaliśmy do Devon (do Horrabridge, gdzie widziałem tak ogromnego pająka, że słyszałem jego tupanie), później przeprowadziliśmy się z powrotem do Brent Knoll, a następnie, zaraz po zakończeniu wojny, do Burnham-on-Sea, gdzie w ciągu trzech lat mieszkaliśmy w trzech różnych domach, by w 1948 roku wrócić do Weston-super-Mare, żebym mógł pójść do szkoły Świętego Piotra. W sumie w ciągu pierwszych ośmiu lat mojego życia przeprowadziliśmy się osiem razy. Byłem za mały, by uczestniczyć w rozmowie na ten temat, mogę więc tylko przypuszczać, dlaczego przeprowadzaliśmy się tak często. Ciągłe przenosiny nie sprawiały większych kłopotów z praktycznego punktu widzenia, ponieważ tato nigdy nie musiał zmieniać pracy. Jako agent (albo pośrednik) ubezpieczeniowy Guardian Assurance miał przydzielony rejon w West Country, po którym jeździł, sprzedając głównie polisy na życie, ale także liczne ubezpieczenia upraw od klęsk losowych. Ponieważ miał opinię porządnego gościa, wielu chętnych na polisy na życie trafiało do niego dzięki osobistej rekomendacji dyrektorów banków i radców prawnych w Somerset: wiedzieli, że jest kompetentny i uczciwy i nie będzie próbował wcisnąć klientom więcej, niż potrzebują. Oznaczało to, że zawsze sprzedawał najwięcej polis na życie ze wszystkich agentów Guardiana, i przychodziło mu to bez wielkich trudów: nigdy nie wyjeżdżał z domu przed wpół do dziesiątej i nie wracał po szesnastej trzydzieści. Jego tajemnica polegała na tym, że dzięki swoim kontaktom nie musiał szukać klientów na własną rękę, a o ile mieszkał w środku Somerset, nie miało znaczenia, gdzie dokładnie, bo odległości były naprawdę niewielkie. Skoro ciągłych przeprowadzek nie tłumaczyły wymogi związane z pracą taty, mogło chodzić o kłopoty finansowe. Jego zarobki agenta ubezpieczeniowego sięgnęły trzydziestu funtów tygodniowo na początku lat pięćdziesiątych. Zważywszy na to, że górnicy i większość piłkarzy mieli dochody na poziomie dziesięciu funtów tygodniowo, nie była to zła pensja i z pewnością nigdy nie miałem wrażenia, że czegoś nam brakuje. Poza tym rodzina Cleese’ów nigdy nie zastanawiała się nad kupnem „drogich rzeczy”. W ogóle nie braliśmy tego pod uwagę. Na przykład dosłownie nigdy nie przyszło mi do głowy, że moglibyśmy wyjechać na wakacje za granicę; albo że moglibyśmy kupić zupełnie nowy samochód; albo że w Boże Narodzenie moglibyśmy jeść na kolację coś innego niż kurczaka. Niemniej jednak takie dziwaczne myśli pojawiły się chyba w głowie mojego ojca, który był dobrym, szczodrym człowiekiem i z radością zapewniłby nam bardziej wystawny styl życia, podobny do tego, jakim cieszył się podczas pracy w Indiach, Hongkongu i Chinach na początku lat dwudziestych. Półtora tysiąca funtów rocznie nie wystarczało jednak na wiele, a choć doskonale ukrywał swoje kłopoty finansowe, zacząłem dostrzegać, że od czasu do czasu bardzo się stara oszczędzić na różnych zakupach. Matka też to zauważyła i spoglądaliśmy po sobie, kiedy wychwalał „zaskakująco tanie” eleganckie marynarki sportowe z Jugosławii albo pierwszorzędne libijskie buty czy najwyższej jakości szynkę albańską, doskonale zdając sobie sprawę, że wybrany przez niego towar wkrótce się zdefasonuje, przestanie się nadawać do noszenia albo zacznie naprawdę dziwnie smakować. Można zatem przypuszczać z dużą dozą prawdopodobieństwa, iż częste przeprowadzki były w większości motywowane złudzeniem, że pomogą nam obniżyć koszty utrzymania. Ojciec (z prawej) z małym dzieckiem. Ale mogły mieć także niezamierzony efekt uboczny. Jak pokazują badania, ciągłe przeprowadzki w dzieciństwie mają często związek z kreatywnością. Wydaje się, że bodziec twórczy wywołuje potrzeba pogodzenia ze sobą sprzecznych wizji świata. Jeżeli zmieniasz dom, rozpoczynasz trochę inne życie, więc porównujesz je z poprzednim, zwracając uwagę na rozbieżności i podobieństwa, zauważasz, co bardziej ci się podoba, a czego ci brakuje, i w trakcie tego procesu twój umysł staje się bardziej elastyczny, łącząc wrażenia i myśli w nowy i świeży sposób. Kreatywność może się również rozwinąć w wyniku innej sytuacji: jeżeli ważni ludzie w twoim życiu, zwłaszcza rodzice, mają różne poglądy na świat, zaczynasz się starać zrozumieć, co ich łączy, a co dzieli, próbując pojąć sprzeczne przekonania obojga. Z drugiej strony, jeśli twoi rodzice tworzą harmonijny związek, dorastasz w jednym miejscu, gdzie ludzie mają takie samo spojrzenie na świat jak wszyscy wokół nich, jest raczej mało prawdopodobne, że zostaniesz nowatorskim twórcą, a nawet że będziesz miał na to ochotę. Wątpię, czy istnieje specjalny wydział kreatywności na Uniwersytecie Stanowym w Iowa. Tak więc pod względem potencjału kreatywnego miałem podwójne szczęście: ciągłe przeprowadzki i dysharmonia między rodzicami. Do tych dwu korzyści dorzućmy jeszcze powszechnie znany fakt, że wielu spośród największych geniuszy świata, zarówno sztuki, jak i nauki, to ofiary poważnych przypadków zespołu braku więzi z matką, a będę musiał dojść do wniosku, że gdyby moja była troszkę bardziej niestabilna emocjonalnie, mógłbym się stać GIGANTEM. Mógłbym mieć talent muzyczny i talent do sztuk plastycznych, mógłbym zostać znakomitym tancerzem, wynalazcą i poczytnym poetą, zamiast tylko dobrym, w bardzo wąskich granicach, autorem i aktorem komediowym. Cóż. Mimo że przez pierwsze lata życia miotałem się po West Country, zostało mi z nich tylko kilka oderwanych wspomnień, nie licząc farmy Raffle’ów i pająka z Horrabridge. Pamiętam na przykład, że gdy byłem na spacerze z tatą, usłyszałem basowy pomruk, uniosłem wzrok i zobaczyłem, że niebo zaroiło się wielkimi samolotami lecącymi w stronę kontynentu. Tato wyjaśnił, że to jeden z naszych dziennych nalotów. Wygrywaliśmy wojnę, więc nie musieliśmy już latać pod osłoną nocy. Raz tato i ja rozmawialiśmy z sympatycznym amerykańskim lotnikiem, który pozwolił mi wsiąść do swojego jeepa, gdzie zadrapałem się w swoją kochaną kostkę. Innym razem tato zawiózł nas na wzgórza za Weston, żebyśmy mogli obejrzeć niemiecki samolot, który spadł na pole. Był mniejszy, niż się spodziewałem. Zgromadziło się sporo gapiów, ale zachowywali się bardzo cicho. Najlepsze były niedziele, kiedy tato zabierał mnie na stację kolejową w Brent Knoll. Tam wpuszczano nas do nastawni, a zwrotniczy pozwalał mi ciągnąć długie dźwignie, które przestawiały zwrotnice. Potem schodziliśmy na peron, gdzie stał wielki wiklinowy kosz pełen gołębi wyścigowych, i naczelnik stacji pozwalał mi otworzyć pokrywę kosza, a gołębie wylatywały, wzbijając się zwartym szykiem wysoko w niebo, gdzie zakreślały trzy koła – zawsze trzy – po czym wyruszały na północ w stronę swoich domów w Widnes, Warrington i Wigan. To było najbardziej radosne i najpiękniejsze przeżycie. Jedynym skutkiem wojny, który bezpośrednio dotknął mojej rodziny, była wiadomość, że zniszczeniu uległy nasze meble. W dniu, w którym po raz pierwszy przeprowadziliśmy się do domu Raffle’ów, rodzice przetransportowali je na przechowanie do magazynu należącego do Lalonde’s, znanych licytatorów z Weston, a teraz usmażyła je bomba zapalająca. Oczywiście nie były to bardzo luksusowe meble i w pewnym sensie fryce wyświadczyli nam przysługę, mogliśmy się teraz bowiem przeprowadzać, zmieniając przeróżne umeblowane kwatery, nieobciążeni nadmiernym dobytkiem. Uświadamiam sobie, że wiele moich pierwszych wspomnień ma związek z wojną, ale tylko dlatego, że takie chwile wyraźnie odróżniają się od moich zwykłych, codziennych doświadczeń. Na wsi w Somerset i Devon upływały miesiące, a ja nawet przez moment nie zdawałem sobie sprawy z trwającego konfliktu. Prawdę mówiąc, dopiero teraz wiem, jak się cieszę, że dorastałem w małych wioskach West Country, w otoczeniu bujnego listowia i feerii szmaragdowych barw. Kojarzę to wszystko z czymś w rodzaju łagodnego zadowolenia, swobodnej, spokojnej uważności, którą rzadko udaje mi się odtworzyć w mieście. Czytając przed wielu laty to, co psycholog Abraham Maslow miał do powiedzenia na temat „przeżyć szczytowych”, doszedłem do wniosku, że takie chwile prawie zawsze zdarzają się podczas odpoczynku, a w moim przypadku nigdy nie są związane z pracą. Wordsworth pisał o swoich ulubionych kwiatach: Bo często dziś, gdy na wznak leżę W błogim sam na sam z własną myślą, Znów gwiazdozbiory kwiatów świeże Ku oczom duszy blask swój wyślą I serca znów cień trosk nie plami, Gdy tańczy, tańczy z chryzantemami2. Kiedy przywołuję na myśl chwile pełnego ponadczasowego szczęścia, to okazuje się, że zaznałem go w następujących sytuacjach: siedząc na leżaku w ogrodzie przy moim domu w Holland Park i oglądając dwa koty burmskie odgrywające kabaret; patrząc na Widok Delft Vermeera w Hadze i pozwalając, by mnie poruszył; bawiąc się z małym kangurkiem w Sydney; słuchając Johna Williamsa grającego na gitarze; płynąc środkowym Renem i sącząc mozelskie wino; jedząc z żoną rybę z frytkami w Geales dwa dni temu; albo leżąc w słońcu na trawie i przywołując „ku oczom duszy” obraz Dicka Cheneya torturowanego metodą podtapiania. I żadna z nich nie ma nic wspólnego z pracą ani w ogóle żadnym wysiłkiem. Niech ktoś to wytłumaczy Terry’emu Gilliamowi.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Tak_czy_inaczej-ebookRO/p92858i146087" target="_blank" title="Tak czy inaczej [John Cleese] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tak czy inaczej [John Cleese] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Nowa droga pod starymi mostami - Konecki24.pl - Końskie\nNowa droga pod starymi mostami\n15 lutego 2017 15 lutego 2017 RedaktorSkomentuj on Nowa droga pod starymi mostami\nNie od dziś wiadomo, że pod mostami kolejowymi jest droga gruntowa i choć nie ma zezwolenia, tamtędy jeżdżą samochody głównie osobowe i dostawcze. Taki stan rzeczy jest ze względu na wiadukty kolejowe, jakie są nad wydeptaną uliczką. Jeden jest za wąski dla samochodów ciężarowych, a drugi za niski. Niemniej pewnie ciężarówki tamtędy próbowały skracać sobie drogę od wysepki na wspomnianym skrzyżowaniu do ulicy Zielonej. Na betonie szerszego wiaduktu widać mocne zarysowania, jakby z to pozostawił ładunek, na skrzyni ładunkowej wystający ponad dopuszczalną choć nieopisaną w tym miejscu wysokość. Trzeba dodać, że wiadukt kolejowy linii 25 relacji Koluszki – Bodzechów został wybudowany nieco wcześniej niż w 1885 roku, bowiem od tej daty kursowały tędy pociągi. Drugi wiadukt z torami bocznicy kolejowej wiodącej do odlewni wybudowano w latach sześćdziesiątych, czasie rozkwitu koneckiego odlewnictwa żeliwnego. Wagony z surowcem, a potem z wyrobami miały swobodny dostęp do odlewni. I prawdopodobnie ówcześni budowniczowie tej dziwacznej konstrukcji nigdy nie przypuszczali, że kiedyś będzie przydatny, bo przebiegnie pod nim ruchliwa droga, także dla ciężarówek.\nUlica z przewężeniem\nKrzysztof Obratański, burmistrz Końskich powiedział nam, że od wielu lat Urząd Miasta w Końskich próbuje dogadać się z PKP, żeby ich wiadukt przebudować i poszerzyć. Teraz ten problem urósł do niebotycznych rozmiarów, bowiem PKP podzieliła się na setki spółek rożnych specjalności. Nawet trudno trafić do dyrekcji PKP, której podlegają budowle w Końskich. Mieściła się w Lublinie, Skarżysku, Rzeszowie. – Choćby na razie, musimy pominąć PKP w planach przebudowy uliczki. Niemniej w tym roku powstanie droga. Z przewężeniem pod starym mostem. Wtedy z pierwszeństwa skorzystają auta nadjeżdżające z przeciwka i problem zostanie prostym sposobem rozwiązany – mówi burmistrz. Skróci się droga od ul.Wojska Polskiego do ul. Zielonej. Budowa drogi rozwiąże kwestie. Nie będzie takiej sytuacji, że po deszczu, gdy pod mostami stoją olbrzymie kałuże, samochody dostawcze i osobówki musiały jeździć do ul. Lipowej, 1 Maja, a za przejazdem i torami kolejowymi włączały się do Zielonej.\nW lesie z Jasiem i Małgosią\n8 czerwca 2015 8 czerwca 2015 Redaktor\nJuż wkrótce w Końskich parkowanie tylko po lewej stronie\n23 stycznia 2018 Wojciech Purtak\n„Dobra przestrzeń” już czeka na niepełnosprawne dzieci\nPłynie woda płynie… innym kanałem


Jak efektywnie modelować sylwetkę? Skuteczne modelowanie sylwetki - Warszawa - Zdrowie i praca\nTags: akcesoria piłkarskie do treningu, bieżnie używane, blog o bieganiu, ćwiczenia odchudzające poznań, profesjonalny sprzęt do siłowni, siłownia na powietrzu, Siłownia Trening Zdrowie, siłownia warszawa ochota, siłownia warszawa wola, trener personalny kurs w Gdańsku, trener personalny poznań cena, trener personalny warszawa mokotów, trening na kondycję poznań, ubranie sportowe, Używany sprzęt na siłownię\nTalia osy, płaski brzuch, jędrne uda oraz krągłe pośladki należą do marzeń niejednej kobiety. Jednak ciężko jest osiągnąć powyższe efekty bez treningu. Na całe szczęście wykonując w przemyślany sposób poszczególne ćwiczenia z planu na skuteczne modelowanie sylwetki, powinny nam to umożliwić w niedługim czasie.\nTym samym w mig pozbędziemy się tak niechcianych fałdek, wałeczków i cellulitu. Rozwiązań w tej materii jest całkiem sporo, ponieważ można zdecydować się na naprawdę sporo różnych wariantów aktywności fizycznej. Wśród tych najbardziej interesujących. Wymienić można wypad na basen, trening na siłowni, jazda na rowerze czy też bieganie. Warszawa i inne miasta oferują całe multum możliwości pozwalających efektywnie kształtować swoją sylwetkę.\nBędąc osobą niedoświadczoną w tej materii, należy zacząć ćwiczyć pod czujnym okiem trenera personalnego. Dzięki temu będzie w można od razu wyeliminować złe nawyki, które mogłyby doprowadzić do kontuzji. Co więcej, profesjonalny trener jest w stanie dostosować aktywność do naszych możliwości oraz potrzeb. Dodatkowo jego rola może zostać poszerzona o sprawy związane z odżywianiem. Mając to wszystko na uwadze opieka specjalisty, wyjdzie nam tylko na dobre.


Historia nie(poskładana) – lutowe spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki - Biblioteka Publiczna im. Zygmunta Jana Rumla w Dzielnicy Praga-Południe\nJesteś tutaj:Strona główna » Dyskusyjny Klub Książki » Historia nie(poskładana) – lutowe spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki\nPozycja, którą omawialiśmy podczas lutowego spotkania, nie dała szans na dyskusję… W zasadzie stanowiła tylko chwilową bazę do rozmowy. Wszystkie obecne na spotkaniu Panie stwierdziły, że książka pt. „Skrawki”, której autorką jest szwedzka pisarka, eseistka i dziennikarka, Sigrid Combüchen, nie przypadła im do gustu.Fabuła książki jest, tak jak wiernie określa ją tytuł, złożona ze skrawków historii. Poznajemy w niej losy pisarki, pracującej nad swoją książką oraz pewnej czytelniczki, która odnajduje się na zdjęciu, zamieszczonym w jednej z książek owej pisarki. Esencją i głównym motywem „Skrawków” jest to, jak wiele w naszym życiu zawdzięczamy przypadkowi. Jak nasze, z pozoru błahe decyzje, mogą skutkować na dalsze życie, a jak często ślepy los działa za nas i za nas pisze ścieżki, którymi się ono potoczy. [skrawki DKK]\n[stryje ska] W obliczu tak jednomyślnej oceny zaproponowanej pozycji, Klubowiczki szybko skupiły się na innych wątkach, już dużo ciekawszych i niezwykle aktualnych. Nasze Panie z Dyskusyjnego Klubu Książki to nie tylko wielkie miłośniczki literatury, ale także kinomanki. A zbliżające się wielkie święto kinematografii – gala rozdania Oscarów, była świetną bazą do dyskusji o ciekawych filmach, które w ostatnim czasie udało nam się obejrzeć. Polecamy obraz „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie” w reżyserii Włocha, Paolo Genovese. Z kolei faworyzowany „La la land”, ze świetną obsadą aktorską, nie przypadł do gustu jednej z czytelniczek, która widziała go już na srebrnym ekranie. Oczywiście, nie zabrakło słów uznania dla filmu „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej”, a także pouczającego „Kot Bob i Ja”. Jak widać DKK to miejsce dla ludzi, którzy kochają kulturę i są otwarci na rozmowę o wielu jej obliczach.


Kancelaria adwokacka oferuje kompleksową obsługę prawną zarówno klientów indywidualnych jak i przedsiębiorców. Pomoc prawna świadczona przez adwokata Łukasza Lecyka obejmuje doradztwo prawne, reprezentację przed sądami, prokuratorami, organami administracji publicznej oraz innymi instytucjami. W zakresie działalności Kancelarii pozostaje również przygotowywanie pism procesowych (m. in. wnioski, pozwy, apelacje, zażalenia, kasacje), umów gospodarczych, a także opinii prawnych i ekspertyz.\nSwoją wiedzę, nabyte doświadczenie oraz wypracowane i skuteczne wzorce postępowania wykorzystuję w celu uzyskania dla moich Klientów jak najbardziej optymalnych rozwiązań prawnych. Priorytetem jest dla mnie wysoki standard obsługi zgodny z zasadami etyki adwokackiej i godności zawodu. Wszystkie informacje, które mi Państwo powierzą objęte są tajemnicą adwokacką. Kancelaria jest ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej.\nKancelaria adwokacka prowadzi sprawy na terenie całej Polski ze szczególnym uwzględnieniem takich miast jak: Lublin, Świdnik, Zamość, Chełm, Radzyń Podlaski, Hrubieszów, Tomaszów Lubelski, Krasnystaw, Opole Lubelskie, Puławy, Kraśnik, Lubartów, Biłgoraj, Łuków oraz Biała Podlaska.\nZachęcam do kontaktu celem bliższego zapoznania się z ofertą Kancelarii. Z przyjemnością odpowiem na wszystkie Państwa pytania.\nAdres: Czechowska 4 lokal 321\nPoczta: 20-072 Lublin\nTelefon kom.: 605-836-220\nAdres E-mail: lukaszlecyk@gmail.com\nAdres WWW: www.adwokatlecyk.pl


Śmierć mózgu czy tylko ból głowy? NATO ma problem... - Baron_Al_von_PuciPusia - Wykop.pl\nŚmierć mózgu czy tylko ból głowy? NATO ma problem <<< znalezisko\n#swiat #nato #usa #wojsko #geopolityka #militaria\n+: IgorK, wintar +4 innych\ndbcoop 5 godz. temu\nNauka a ideologia: klimat, rasa, płeć... ("Czytamy naturę po godzinach") 66\n15-letni uczeń z Poznania nagrał filmik jak bawi się bronią. 76\nBrytyjski historyk nazywa Polaków kolonizatorami! 99\nImigranci odpowiedzialni za wzrost przestępczości. Zatrważające dane z Norwegii 43\nWłaścicielka maltretowanego psa stanie przed sądem. 27\nUkraińscy celnicy nie wpuścili kolejnych 300 paczek świątecznych z Polski... 64\nKuria chce przejąć 30 hektarów lasu. Pod cmentarz. Mieszkańcy protestują. 44


VOD: Wieczorynki u Tadzia i Justynki - odc. 51\nWieczorynki u Tadzia i Justynki - odc. 51\nKolejny raz napłynęło mnóstwo pytań do Tadeusza, który postara się na wszystkie odpowiedzieć, chociaż jak sam twierdzi odpowiedzi każdy powinien poszukiwać indywidualnie.\nDziękuję Pani Justynie I panu Tadeuszowi za insirujące rozmowy. Zaczęłam słuchać początkowo wyrywkowo a teraz kolejno od pierwszego odcinka. Kolejny raz Pan Tadeusz wspomina nowego genialnego fizyka nie podając jego nazwiska proszę o podanie.\nJestem zadziwiona, gdy cokolwiek nieprzyjemnego dzieje się to pytanie o co chodzi, co mam zobaczyć w sobie, czego się nauczyć kompletnie zmienia nastawienie.Zauważyłam też, że gdy tylko o czymś pomyślę (spotkanie, wyjazdy, pacjenci) bez ciśnienia na realizację czekam nie dłużej niż dzień, zabawa jest przednia. Może to przykład stwarzania?\ndo Joanna45:to co Ci się wydarza zwane jest WS (czyli wydarzenie synchroniczne) o czym pisze Kirby Surprise w książce "Efekt synchroniczności" pozdrawiam, Jadwiga\nMówi Pan, że "dostaliśmy" najgorsze dusze, żeby je naprawić. Że zostały naprawione. Przy mówieniu o zasłonach mówi Pan, że każdy musi wykonać robotę sam, rozumiem - naprawić SWOJĄ duszę. To czyje "my" dusze naprawialiśmy? Czy my w ogóle mamy swoje dusze? Czy to rzeczywistość ma swoje dusze?\nZ tego co Pan mówi, sytuacja na teraz wygląda tak, że w ciele ludzkim są trzy oddzielne (a nie jak było do tej pory - połączone) świadomości: ciała, duszy, ducha. Gdzie w tym wszystkim my? Da się wskazać? Myślenie, tego nie ogarnia. Czego się złapać! Jak to wpłynie na nasze codzienne funkcjonowanie? Jakie będą tego plusy, jakie minusy? Co to za nowa gra?\nPani Justyno, proszę częściej prosić Pana Tadeusza o posługiwanie się przykładami.\nWitam.Też poprosze Pania Justynkę o konkretne przyklady do wypowiedzi Pana Tadeusza.To Co dla Pana Owsianko jest proste i oczywiste,dla przecietnego człowieka jest bardzo niezrozumiałe.Wiekszosc ludzi nie jest tak daleko na ściezce duchowej,nie mają własnych wizji i interpretacji, jak Pan Tadeusz.Miło bedzie jesli ten program bedzie dla szerszego grona widzów,przyklady do wypowiedzi rojasnią zgmatwane interpretacje..Pozdrawiam.Zyta.\nCzy Świadomości, jako cząstki Boga Ojca/Matki, wprowadzone zostały do bryły Wszechświata w ilości niezmiennej od zarania dziejów, czy też ten proces odbywa się nieustannie?\nZ Pana różnych wypowiedzi wynika, że proces wprowadzania świadomości do bryły Wszechświata odbywa się nieustannie. Przynajmniej ja tak to odbieram.\nA skoro tak jest i „nowe” świadomości cały czas wprowadzane są do wnętrza Wszechświata, to by znaczyło że, one nie brały udziału we wprowadzaniu matrixu. I mówienie, że to my sami narobiliśmy sobie szkody traci sens. Bo przecież nie wiadomo które z nas jest akurat tą nową, a które starą Świadomością.\nWitam.Czy wypowiedzi Pana owsianko mozna podsumować nastepujacym cytatem?„Rzeczy, które widzimy to te same, które istnieją w nas. I nie ma żadnej innej rzeczywistości prócz tej, jaką mamy w sobie. Dlatego też większość ludzi żyje tak nierealnie, ponieważ zewnętrzne obrazy uważają za rzeczywistość, a swego własnego świata wcale nie dopuszczają do głosu.”\nWitam.Przepraszam za bład w powyższym komentarzu,winno być"Pana Owsianko".Pozdrawiam.Zyta.\nCzym jest dziura na Słońcu, do czego służy?\nWitam.Moje pytania dot.tematu schodzenia czwórkami.Czy schodzac czworkami ,schodzimy jako 4 istoty ludzkie?Czy schodzimy4 od swojej swiadomości,czy też bezposrednio od Boga-Ojca?Pozdrawiam.Zyta,\nMówił Pan kiedyś, że zawsze odradzamy się jako ludzie. Że nie przybieramy innych form. Że owszem, możemy sobie wejść w jakąś inną formę, żeby zobaczyć jak to jest, ale na chwilę. W ostatnim filmiku na YouTube Pan A. Kaleta mówi, że kiedyś był powietrzem.\nZ jego sposobu wypowiadania się, raczej wywnioskowałam, że On teraz jest człowiekiem, a kiedyś był powietrzem. Że reinkarnujemy się w różne formy. Czy to jakaś rozbieżność w widzeniu tej kwestii między Panami, czy ja źle interpretuję?\nDo Porzeczka.Też słuchałam wypowiedzi Pana Andzrzeja Kalety i tez tak odebrałam,ze był wszystkim,nim reinkarnował jako człowiek.Pozdrawiam.zyta.\nBóg Panu powiedział, że chciał być kimś, bo do tej pory był czymś.\nBóg to Bóg. Co za różnica, jak siebie nazywa, przecież nazwa nie umniejsza mu mocy. No, ale najwyraźniej różnica jest. Więc, czas by szerzej o tym powiedzieć.\nCzemu służy Święto Zmarłych?\nBizancjum i Słowianie PRO\n2 sier 2016 27 min 8


Styl życia Nikola z „Top Model” opowiedziała o walce z chorobą swojej trzyletniej siostrzyczki. Jest lepiej?\nNikola Furman była najmłodszą uczestniczką 8. edycji „Top Model” . 16-latka zachwyciła jurorów swoją determinacją, urodą i naturalnością, a niektórzy wróżyli jej nawet wygraną show. Niestety w jednym z odcinków nastolatka oznajmiła, że została zmuszona do opuszczenia programu. Plotkowano wtedy, że 16-letnia Nikola Furman jest w ciąży , jednak nie trzeba było długo czekać na jej stanowisko w tej sprawie. Młoda modelka wyznała, że jej decyzja motywowana jest pogarszającym się stanem jej zdrowia oraz poważną chorobą jej trzyletniej siostrzyczki . Kochani, mówiłam Wam o dwóch powodach mojej rezygnacji z programu – pierwszy to powody zdrowotne, a drugi to ciężka choroba mojej 3-letniej siostrzyczki. Wraz z fundacją TipTop rozpoczynamy akcje "Ratujemy Amelkę". Bardzo Was proszę o udostępnienia linka do zbiorki i wsparcie naszej walki o moją siostrzyczką Amelkę – napisała Nikola na swoim Instagramowym koncie tuż po odejściu z „Top Model”. Młodsza siostra Nikoli, Amelka, cierpi na mięsaka tkanki łącznej – bardzo złośliwy nowotwór , który należy leczyć operacyjnie oraz za pomocą chemio- i radioterapii. Wyświetl ten post na Instagramie. Post udostępniony przez Nikola Furman (@nikola.furman) Paź 9, 2019 o 1:09 PDT Jak wygląda teraz życie Nikoli i jej rodziny? Aspirująca modelka postanowiła opowiedzieć o postępach w leczeniu małej Amelki w „Dzień Dobry TVN”. Zdradziła również, czy weźmie udział w kolejnej edycji „Top Model” . Nikola Furman w „Dzień Dobry TVN” o chorobie swojej siostrzyczki Nikola Furman była gościem „Dzień Dobry TVN”, gdzie z rozżaleniem wspominała moment, w którym dowiedziała się konieczności poddania jej trzyletniej siostrzyczki chemioterapii. Dziewczyna przyznała, że pomimo licznych wątpliwości i chęci zawalczenia...


Blog – Strona 8 – Dr Agnieszka Zając radca prawny doradca podatkowy\nIstotą spółki komandytowej jest to, że uczestniczą w niej dwa rodzaje wspólników, których zakres odpowiedzialności osobistej różni się między sobą. Komplementariusz odpowiada w sposób nieograniczony. Komandytariusz natomiast odpowiada do wysokości sumy komandytowej. Zatem suma komandytowa jest to kwotowo określona górna Więcej…\nCzy przyjemność z urlopu jest dobrem osobistym, które podlega ochronie? W tej kwestii orzecznictwo nie jest do końca jednolite. Jednakże nie zmienia to faktu, że za utraconą przyjemność z urlopu przysługuje ekwiwalent pieniężny. Oczywiście nie chodzi o subiektywne odczucie konsumenta, Więcej…


Jedzenie bez glutenu | Ogłoszenia z polski\n« Milczenie w ślicznym miejscu\nOd czego zaczać bielenie zębów i kiedy to robic? »\nGluten to proteina, która jest w zbożach tego typu jako żyto, pszenica czy jęczmień. Jednakże jego skarbnicą będzie znacznie więcej artykułów spożywczych, w tym także te, jakie mało kto podejrzewałby o skład glutenu. Ze swojej diety muszą usunąć je nie jedynie osoby cierpiące na celiakię, jednakowoż też wszyscy ci, jacy walczą z uczuleniem na ten komponent albo nietolerancję pokarmową.\nŻywności bezglutenowej nie powinno się więc uważać za redukującą wagę. Stanowi ona wzór diety zdrowotnej, bo wkroczenie na nią to dla ludzi z tymi schorzeniami to wyłączna szansa na polepszenie samopoczucia oraz zatrzymanie kondycji.\nSzkic tego trybu żywienia to artykuły bez glutenu. Na przekór pozorom jest ich totalnie sporo. Odsetek jedzenia z ekologicznych źródeł nie posiada glutenu, więc da się ją uznać za pewną dla osób na kuracji. Wymienić tu można np. świeże owoce i warzywa, ryby, mięso, jaja, ryż oraz ziarna tego typu jak gryka, proso, kukurydza, amarantus czy tapioka. Do artykułów bezglutenowych wliczają się też inne, przetworzone. Oznaczone bywają one osobliwym znakiem, a w marketach umieszczone najczęsciej na wydzielonych witrynach.\nSprzedaż tego rodzaju towaru jak żywność bez glutenu będzie większa i prościej obecna aniżeli jeszcze parę lat wstecz. Zawiera w szczególności wypieki i makarony przygotowywane z ziaren bezglutenowych, słodkości bądź gotowe mieszanki do wypieku chleba bądź placków. Dodatkowo odnaleźć wolno także przeróżne rodzaje mąk, w tym ziemnaczaną, kukurydzianą, gryczaną czy ryżową. Postaci nieakceptujące glutenu zazwyczaj wybierają samodzielne wyrabianie jedzenia w mieszkaniu. Idzie tu zazwyczaj o placki. By były w pełni pewne, niezbędna będzie mąka bezglutenowa. Glutenu nie zdołają mieścić również pozostałe komponenty wykorzystywane do wypiekania, jako np. proszek.\nMarkety z żywnością bezglutenową proponują coraz to istotniejszy wachlarz. Z tej przyczyny sprawunki bywają dziś o wiele prostsze aniżeli kiedyś.


Moja pierwsza książka o kolorach. Akademia mądrego dziecka. Odkrywaj i baw się - Amy Oliver, Aimée Chapman, Natalie Munday (Książka) - Księgarnia Internetowa Egmont\nSeria/cykl: AKADEMIA MĄDREGO DZIECKA, ODKRYWAJ I BAW SIĘ\nOkienka i kolory.\nSympatyczna książeczka stworzona z myślą o poznaniu świata przez najmłodszych świata barw. Kolorowa oprawa graficzna i otwierane okienka zapewnią sporo dobrej zabawy, a praktyczne wykonanie z trwałego kartonu sprawi, że do książeczki będzie można jeszcze nieraz wrócić ;)\nPozycja, czego należało się spodziewać, pełna jest... barw :) Z myślą o najmłodszych brzdącach skupiono się na kilku podstawowych, czyli na kolorze żółtym, czerwonym, niebieskim, fioletowym, zielonym, pomarańczowym i różowym.\nW przypadku każdego z omawianych kolorów podano przykłady przedmiotów, zwierząt i roślin, które są takiej a nie innej barwy. Całość uzupełniono także ciekawymi zadaniami w rodzaju dopasowania do siebie par, czy liczenia przedmiotów.\nBardzo ważnym elementem książki są otwierane okienka. Dzięki konieczności otworzenia każdego z nich dziecko ma możliwość ćwiczenia umiejętności grafomotorycznych - a jak wiadomo małe paluszki potrzebują takich ćwiczeń :)\nNie zapomnijmy także o przepięknej oprawie graficznej tej książki. Na każdej stronie zamieszczono wspaniałe zdjęcia oraz ilustracje, które są odwzorowaniem faktycznie istniejących rzeczy, zwierząt, czy też roślin. To świetnie, im mocniejsze będą bowiem pierwsze dziecięce skojarzenia ze światem kolorów, tym silniej się one utrwalą w jego pamięci.\n#mojapierwszaksiążkaokoloroach #akademiamądregodziecka #odkrywajibawsię #harpercollinspolska


Sala dla radnych za ponad milion złotych | Jaworzno Nasze Miasto\nSala dla radnych za ponad milion złotych\nAnna Zielonka 18.01.2010\nNowoczesna sala ma służyć radnym i mieszkańcom fot. Anna Zielonka.\nPonad 1 milion 300 tys. złotych wyłożono na modernizację sali obrad w Urzędzie Miejskim. Teraz jaworzniccy radni będą głosować za pomocą elektronicznych przycisków, a obrady będą emitowane na żywo w internecie (www.jaworzno.pl).\nSystem komputerowy będzie nie tylko liczył, ale i zapisywał głosy radnych. Dzięki temu jaworznianie będą mogli oglądać przez internet sesje i sprawdzać, co na nich robią i jak głosują ich radni. - Dowiemy się, w których posiedzeniach uczestniczyli, które projekty poparli, a które nie zyskały ich aprobaty. Wszystko będzie dostępne na stronie internetowej urzędu przez specjalną wyszukiwarkę - wyjaśnia Tadeusz Kaczmarek, przewodniczący Rady Miejskiej w Jaworznie.\nPrzy każdym stanowisku radnego jest teraz mikrofon i urządzenie do głosowania. Zainstalowano także kamery i klimatyzację. Sala jest przystosowana dla potrzeb osób niepełnosprawnych.\nRemont sali obrad trwał ponad trzy miesiące. Z początku kwota przeznaczona na modernizację pomieszczenia budziła mieszane uczucia wśród mieszkańców.\nRadni podkreślają jednak korzyści, jakie płyną z tego przedsięwzięcia.\n- Dzięki systemowi audiowizualnemu oraz systemowi do głosowania wyniki zostaną wyświetlone na ekranie oraz upublicznione w internecie. Każdy radny będzie występował ze swojego miejsca. Jedna z kamer będzie zawsze kierowana na osobę, która akurat zabiera głos - wyjaśnia Tadeusz Kaczmarek.\n- Jeszcze lepiej by było, gdyby sesje odbywały się po południu. Wtedy posiedzenia na żywo oglądałaby większa liczba mieszkańców Jaworzna - sugeruje radny Janusz Guja.\nInne miasta też planują podobne projekty, ale jak na razie nie spieszą się z ich realizacją. Z kosztownego systemu zrezygnowały m.in. władze Sosnowca.\n- Uważamy, że jest to zbyt drogie przedsięwzięcie i na dodatek niepotrzebne. W sosnowieckiej Radzie Miejskiej jest tylko 28 radnych. Jestem pewien, że wszyscy umiemy liczyć do 28 - mówi Daniel Miklasiński, przewodniczący RM w Sosnowcu.


Najlepsze anonimowe historie III\nTagi: #artykuł #życiowe #anonimowe #śmieszne #heheszki\nW tej części anonimowych historii poczytamy mniej więcej o: bieliźnie osób niepełnosprawnych, komisji wojskowej, o tym jak dorobić się dzieci, pracy w korpo oraz randce w wieku nastoletnim. Zapraszamy do lektury!\nJestem osobą niepełnosprawną ruchowo od urodzenia, po kilku operacjach. Mam też problemy z nerkami. W związku z moimi przeżyciami, musiałem dorosnąć nieco szybciej niż większość moich rówieśników. Jakaś część mnie jednak zawsze się przed tym broniła... Dzieci są odpieluchowywane zazwyczaj mając 1,5 roku. Czasem wcześniej, czasem później. Przynajmniej tak słyszałem. U mnie to trwało "nieco" dłużej. Pampersy nosiłem z przerwami do 8. roku życia. Ze względu na problemy z nerkami, nosiłem sporadycznie także później, w czasach nastoletnich. I przyznam, że do pewnego stopnia mi się to podobało :) W pewnym sensie zaprzyjaźniłem się z pieluchami. Nikomu nie mogłem o tym powiedzieć. Że poza powodami stricte medycznymi, noszę pieluchy, bo po prostu lubię to uczucie między nogami. Lubię tę miękkość i rzepy, lubię powracać do dzieciństwa. Nikomu nie mogę o tym powiedzieć, chociaż czasami bardzo bym chciał. Zawsze kiedy próbowałem, spotykałem się z najróżniejszymi reakcjami - od akceptacji (rzadko), po potępienie i sugestie leczenia psychiatrycznego. Niezbyt to przyjemne, gdy cię wyzywają, potępiają i gardzą twoimi marzeniami i fantazjami (choćby nie wiem jak odstawały od tego, co inni uważają za "normę"). Może przynajmniej tutaj będę mógł czasami opowiedzieć Wam parę rzeczy...\nKilka lat temu, gdy zbliżał się termin mojego stawiennictwa na komisji wojskowej, nasłuchałem się dużo od starszych roczników o parawanie i słynnej zimnej łyżce, na którą są brane jądra badanego. Byłem już w samych bokserkach i nadeszła ta chwila, że lekarz poprosił mnie za parawan. Mimo skrępowania całą sytuacją starałem się wypaść naturalnie i na pewnego siebie. Lekarz spokojnym głosem kazał mi opuścić bokserki, po czym powiedział słowa "w górę". Pamiętając opowieści o słynnej łyżce, wziąłem sprzęt w dłoń i uniosłem go do góry... Na to lekarz tłumiąc śmiech i zażenowanie rzekł do mnie: "chodziło mi o bokserki...". Moja twarz chyba nie mogła być bardziej czerwona :D.\nWraz z mężem stwierdziliśmy, że już mądrzejsi nie będziemy i bardziej dojrzali i że to mimo wszystko najlepszy moment na potomka. Nasza mądrość nam podopowiadała, że to nie może być takie skomplikowane i po prostu codziennie zachowywaliśmy się jak niewyżyte króliki. Ale ciąży brak. Po 3 miesiącach, gdy już przerobiliśmy całą Kamasutrę i wszystkie genialne pomysły z internetu, poszliśmy do lekarza. Badania mówiły, że wszystko OK i że to może być psychika. Dostaliśmy coś, co ma ułatwić zajście i do roboty. Minęło kolejnych 5 miesięcy, a ciąży brak. Lekko już zmartwieni i smutni pojechaliśmy na święta do rodziny. Przy okazji czerwonego grzanego wina rozkleiłam się i wygadałam się mojej babci. Babulka sędziwa, wstała i gdzieś poszła, łupiąc kulą o podłogę. Wróciła ze słoikiem z jakimś suszonym czymś. Wyjaśniła jak to pić i kiedy i dodatkowo po każdej "robocie" poduszka pod tyłek i leżeć na wznak. 3 miesiące później byłam w ciąży. Babcia wiedziała jako pierwsza. Zapytałam co to było? Bo to jakiś może przełom w leczeniu takich przypadków... Babcia na mnie popatrzyła i mówi, że wymieszała zwykła herbatę ze wszystkimi herbatkami ziołowymi, jakie miała w szafce. Poduszka, jak stwierdziła, ułatwiała "robotę", ale nie wie, czy coś dała... Patrzę na nią, oczy mam jak 5 zł, a ona, że to wszystko było w mojej głowie i że to jest efekt placebo i słyszała o tym w TV. Synek ma na imię Aleksander, po ojcu babci. ;) Taka historia, o.\nPracuję w biurze wraz z kilkunastoma osobami. Jest normalny dzień, jak to w korpo. Góra papierów i milion telefonów. Nie byłoby nic w tym dziwnego, gdyby nie pewna dziewoja. Od roku pracuje u nas typowa blondynka. Ma już na koncie kilka dziwnych akcji, ale dzisiejsza przebija wszystko. Siedząc przy swoim biurku, mam zaszczyt widzieć jej monitor i w sumie wszystko co pisze. Dostała dzisiaj za zadanie napisać życzenia świąteczne na stronę - nic prostszego! Ale nie dla niej. Patrzę, co ona robi: napisała tekst, wrzuciła jakąś grafikę i jedyne co jej zostało, to marginesy. Jako że nasza strona ma określone wymogi i czcionkę, blondi stara się do niej zastosować. I tu nadchodzi czas na kulminację wyznania. Dziewoja marginesy wyznacza... od linijki. Normalnie przykłada 30-centymetrową linijkę do monitora i sprawdza ile cm ma margines i jak to na blondi przystało, przesuwa całe linijki spacją. Poplułam się z wrażenia. :D\nKilka ładnych lat temu, jeszcze jako nastolatka, zostałam zaproszona na randkę przez chłopaka ze szkoły. Poszliśmy do kawiarni, ja wzięłam kawę i jakąś bezę, a on ciasto z truskawkami. W pewnym momencie nadział jedną z truskawek na widelec i podstawił mi ją pod nos. Za Chiny nie zorientowałam się o co mu chodzi i zamiast ją zjeść, powiedziałam "no widzę przecież, że to truskawka, nie musisz tak tego do mnie przysuwać". Chłopak się speszył, ja nie wiedziałam o co chodzi. Doszło to do mnie dopiero dziś wieczorem, kiedy opowiedziałam o tym mojej koleżance, a ona uświadomiła mi moją tępotę. PS Drugiej randki nie było.\nAdmin | 2018-12-23, 18:11:30\njulka832 | 2018-12-24, 01:34:13


Emmanuelle Seigner na Smooth festival Złote Przeboje Bydgoszcz 2010 - INFOMUZA.PL\n13 maja 2010 13:23\nInfomuza Wiadomości muzyczne Emmanuelle Seigner na Smooth festival Złote Przeboje Bydgoszcz 2010\nJedno z najelegantszych wydarzeń muzycznych tego roku - Smooth Festival – już za 10 dni na przepięknej Wyspie Młyńskiej w Bydgoszczy.\nZ ogromną przyjemnością informujemy, że wystąpi na nim także zjawiskowa Emmanuelle Seigner. Wspaniała aktorka, modelka i wyśmienita wokalistka natychmiast zgodziła się zaśpiewać dla polskiej publiczności w miejsce Cesarii Evory, której koncert wcześniej potwierdziliśmy. Artystka zmuszona była odwołać wszystkie swoje koncerty z uwagi na niespodziewaną operację serca.\nEmanuelle Seigner – francuska aktorka, modelka i wokalistka zespołu Ultra Orange, prywatnie żona Romana Polańskiego. Znana m.in. z takich filmów jak „Frantic”, „Place Vendôme” „Niczego nie żałuję - Edit Piath”. Dwukrotnie nominowana do nagrody Cezara. Wraz z francuską grupą „Ultra Orange” nagrała album „Ultra Orange & Emmanuelle”. Ich piosenkę „Don’t Kiss Me Goodbye” wykorzystano w popularnym filmie „Motyl i skafander”. W lutym 2010 roku wydała pierwszy solowy album zatytułowany „Dingue”, wyprodukowany przez Tibo Javoy’a. Za miks odpowiedzialny jest Tore Johansson, znany ze współpracy z The Cardigans czy grupą Franz Ferdinand.\nPłyta zdecydowanie bardziej stonowana niż produkcje z Ultra Orange zawiera sensacyjne niespodzianki: duet z Iggy Popem oraz Romanem Polańskim.\nPATRONI MEDIALNI: Gazeta Wyborcza, Gazeta.pl, Polsat


Taryfa ubezpieczeniowa - CUK Ubezpieczenia\nCo to jest taryfa ubezpieczeniowa?\nCo to jest taryfa ubezpieczeniowa? Co obejmuje? Zobacz w Słowniku Ubezpieczeniowym CUK.\nTaryfa ubezpieczeniowa - stawki ubezpieczeniowe stosowane przez konkretne towarzystwo ubezpieczeniowe. Służą one do prawidłowego wyliczenia składek, które musi opłacać ubezpieczony.\nTaryfa ubezpieczeniowa najczęściej obejmuje poziom ryzyka oraz zakres odpowiedzialności. Od tego głównie zależy, ile klient zapłaci składki. Im większe ryzyko i szerszy zakres odpowiedzialności, tym więcej będzie kosztować ubezpieczenie. Zakład bierze także pod uwagę zwyżki oraz zniżki, które są określane procentowo.\nPrzykładowo, na wysokość składki ubezpieczenia OC wpływa dotychczasowa historia osoby zawierającej umowy. Jeśli były problemy z płatnościami lub wystąpiła już szkoda, może być ona wyższa. Tak samo całkowita kwota składki OC uzależniona jest od wieku osoby ubezpieczającej pojazd. Młody kierowca jest bardziej niedoświadczony, dlatego towarzystwo bierze pod uwagę większe ryzyko wystąpienia szkody. Poza tym, zakład decyduje także o wysokości składki za OC po otrzymaniu od właściciela pojazdu o pojemności silnika, marce i modelu auta, województwie, w którym mieszka czy przeznaczeniu pojazdu.\nTaryfa ubezpieczeniowa jest ustalana indywidualnie przez towarzystwo. Oznacza to, że taki sam zakres ochrony OC przekłada się na różną wysokość składki w wielu zakładach. Właśnie dlatego warto porównać je np. korzystając z kalkulatora online. Mimo to, organy nadzoru wprowadziły obowiązek przedstawienia taryfy składek OC. Wyliczenie powinno uwzględniać szkodowość oraz koszty obsługi ubezpieczenia.\nSprawdź powiązane hasła