Pisklęta flaminga i kariamy. To pierwsze takie narodziny w gdańskim zoo - Wiadomości z Trójmiasta WP\nPisklęta flaminga i kariamy. To pierwsze takie narodziny w gdańskim zoo\nW Gdańskim Ogrodzie Zoologicznym wykluły się pisklęta flaminga różowego oraz kariamy czerwononogiej. To pierwsze narodziny obu gatunków w zoo w Gdańsku. Można oglądać już oba pisklęta.\nTo pierwsze narodziny flaminga w gdańskim zooŹródło: Materiały prasowe, fot: Gdański Ogród Zoologiczny\nNajmłodszy członek gdańskiego stada flamingów wykluł się 31 sierpnia. Pierwsze dni spędził w gnieździe, które u czerwonaków ma charakterystyczny kształt kopczyka. Po sześciu dniach opuścił gniazdo i rozpoczął naukę pływania pod bacznym okiem rodziców.\nPierwsze takie pisklęta w Gdańsku\n- W gdańskim ZOO po raz pierwszy w naszej historii doczekaliśmy się piskląt czerwonaka różowego, to dla nas wielka radość i sukces hodowlany - powiedział Michał Targowski, dyrektor Gdańskiego Ogrodu Zoologicznego.\nSukces ten był możliwy dzięki liczebności stada, które w 2016 roku zostało powiększone o 5 samców. Ptaki przyjechały do Gdańska z Ogrodu Zoologicznego w Odense w Danii.\nPisklę kariamy czerwononogiej\nPisklę kariamy pojawiło się na świecie 29 sierpnia i po kliku dniach opuściło gniazdo, obecnie można obserwować jak pod opieką rodziców zwiedza wybieg zewnętrzny.\nKariama czerwononoga, zamieszkuje trawiaste obszary Ameryki Południowej. Potrafi latać, jednak woli chodzić na swoich długich nogach, doskonale również biega. Jej pokarmem najczęściej stają się owady, żaby, drobne gryzonie, a nawet węże. Dietę uzupełnia pokarmem roślinnym takim jak nasiona i owoce.\nKariamy zachwycają wyglądem, uwagę obserwatora przykuwa czerwony dziób, a u jego nasady piękny, ułożony z piór wachlarz oraz wspaniałe długie rzęsy, wyróżniające się na tle niebiesko ubarwionej okolic oczu.\nŹródło: Gdański Ogród Zoologiczny, Materiały prasowe\nKomunikują się za pomocą dźwięków przypominających gulgot lub histeryczny śmiech, które można usłyszeć w Gdańskim Ogrodzie Zoologicznym o poranku bądź wieczorem. Ptaki te składają jaja, które wysiadywane są zarówno przez samicę jak i samca.\nRodzice z Czech\n- Rodzice naszego malucha to: samiec, który do Gdańska przyjechał w 2010 roku z Ostrawy oraz samica, która w 2012 roku "przeprowadziła" się z Pragi do Gdańska. Pisklak jest pierwszym w gdańskim ZOO młodym odchodowanym naturalnie przez rodziców. Wcześniejszymi przychówkami tych ptaków opiekowali się pracownicy ZOO - powiedziała Izabela Krause, zastępca dyrektora ds. hodowlanych ZOO Gdańsk.\nKariamy czerwononogie mają swój wybieg w sąsiedztwie kondorów, flamingi natomiast można obserwować na wyspie zamieszkałej przez ptaki wodne, znajdującej się w pobliżu wolier kariam.


2019-12-13 Abba Jan, uczeń abba PawłaŁ ,,A jak mam sobie poradzić z hieną, abba_ę\nOpowiadano o abba Janie, uczniu abba Pawła, że odznaczał się wielkim posłuszeństwem. A w pobliżu znajdowały się grobowce i mieszkała w nich hiena; starzec zaś zauważył tam odchody zwierzęce i kazał Janowi je przynieść. Jan go zapytał: „A jak mam sobie poradzić z hieną, abba?” Starzec odpowiedział mu żartem: „Jeśli na ciebie wyskoczy, to ją uwiąż i przyprowadź”. Brat więc poszedł tam wieczorem, i rzeczywiście hiena go napadła. On zaś, według słów starca, rzucił się, żeby ją pochwycić, a wtedy hiena zaczęła uciekać. Gonił więc za nią wołając: „Stój, czekaj, mój abba kazał mi cię uwiązać!” Złapał ją wreszcie i wziął na sznur. A tymczasem starzec siedział i czekał na niego, i niepokoił się; aż wreszcie go zobaczył nadchodzącego i prowadzącego hienę na sznurze. Na ten widok zadziwił się; chcąc go jednak upokorzyć, uderzył go i zawołał: „Głuptasie, po co przyprowadziłeś mi tu tego kundla?” I zaraz uwolnił starzec hienę i pozwolił jej odejść.


Komisarz Hester Peirce, SEC - seria wywiadów\nNiedawno miałem przyjemność usiąść i porozmawiać Komisarz SEC Hester Peirce o obecnym krajobrazie zasobów cyfrowych i o tym, jak SEC pracuje nad wytyczeniem jaśniejszej ścieżki dla ludzi w kosmosie. Zapoznaj się z naszą dyskusją poniżej, aby uzyskać cenne informacje i wskazówki dla wszystkich osób zaangażowanych lub zainteresowanych zasobami cyfrowymi, tokenami zabezpieczającymi i cyfrowymi papierami wartościowymi.\nKomisarz Peirce jest czule znana w społeczności kryptowalut jako „Crypto Mom” ze względu na jej progresywną perspektywę i nacisk na rozsądne rozwiązania, które nadal pozwalają na rozwój społeczności. Niedawno opublikowała swoją propozycję Token Safe Harbor (Proposed Securities Act Rule 195), która jest bardzo dobrze przemyślaną propozycją mającą na celu wypełnienie luki między regulacją a decentralizacją.\nPoglądy wyrażone przez komisarza Peirce są jej własnymi poglądami i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Komisji Papierów Wartościowych i Giełd lub jej kolegów Komisarzy.\nRS: Dla kogoś, kto próbuje określić, czy model biznesowy jest narzędziem, czy zabezpieczeniem, jakie trzy najważniejsze elementy należy rozważyć?\nHP: Cóż, myślę, że proponuję, abyś spojrzał na test Howey i zdecydował, gdzie pasujesz, jeśli chodzi o to, czy sprzedajesz token ludziom, którzy mają obietnicę, że jako promotor zrobisz coś, aby ten symbol wzrostu wartości. Jeśli tak to promujesz, to powiedziałbym, że musisz uważnie przestudiować Howey i określić, po której stronie linii się znajdujesz.\nMożesz przeczytać więcej z SEC o teście Howey poniżej:\nTransakcje aktywów cyfrowych: kiedy Howey spotkał Gary’ego (plastik), Przemówienie Williama Hinmana, Dyrektora Pionu Finansów Korporacyjnych\nJak my, Howey, Przemówienie komisarz Hester Peirce\nRamy analizy „umowy inwestycyjnej” aktywów cyfrowych\nRS: Jeśli model biznesowy jest zabezpieczeniem, jakie są pierwsze kroki, jakie firma powinna podjąć w SEC?\nHP: Zdecydowanie zachęcałbym wszystkich, którzy pracują nad czymś, do jak najszybszego przyjścia do SEC i skontaktowania się w szczególności z FinHub, który można znaleźć na stronie internetowej SEC. Możesz spotkać się z nami osobiście lub telefonicznie. Dla osób zainteresowanych informowaniem mnie na bieżąco. Po prostu dowiedz się od naszych pracowników, o jakich sprawach należy pomyśleć, na przykład pierwsze pytanie, które zadałeś, dotyczące miejsca upadku, bezpieczeństwa lub braku bezpieczeństwa. Nie udzielą ci porady prawnej, ale udzielą ci rzeczy, o których naprawdę powinieneś pomyśleć, próbując dowiedzieć się, po której stronie tej linii się znajdujesz, a tym samym, jak możesz wykonać ofertę żetonu.\nOsoby, które chcą umówić się na spotkanie lub porozmawiać z personelem SEC, mogą wypełnić formularz formularz zapytania tutaj, lub skontaktuj się bezpośrednio z biurem komisarza Peirce’a pod adresem [email protected].\nRS: Na stronie internetowej SEC nie ma zbyt wielu wzmianek o STO (Security Token Offerings). Czy uważasz, że inwestorzy są lepiej chronieni dzięki STO niż ICO?\nHP: Patrzę na każdą ofertę indywidualnie, więc naprawdę trudno jest sformułować takie ogólne stwierdzenia. Myślę, że ludzie muszą patrzeć, gdzie sprawy spadają, jeśli jest to zabezpieczenie, dowiedzieć się, czy chcesz to zrobić jako zarejestrowana oferta, czy też chcesz skorzystać ze zwolnienia, i dowiedzieć się, gdzie wypada najlepiej pod względem którego zwolnienie do użytkowania. Trudno mi kategorycznie powiedzieć, że STO są lepsze niż ICO lub odwrotnie, ponownie przyjmujemy podejście oparte na faktach i okolicznościach; widzimy, że każda ofiara jest rozpatrywana indywidualnie.\nRS: Czy inwestorzy powinni być równie ostrożni w przypadku STO, jak w przypadku ICO?\nHP: W tej sytuacji, jak w każdej innej, mówię ludziom, którzy kupują rzeczy, aby zadawali właściwe pytania, jeśli stawiasz na coś dużo pieniędzy, lepiej zadawaj wiele pytań, bez względu na to, czy jest to nowy samochód, czy kupując token, czy kupując akcje czy obligacje, trzeba zadawać pytania. Jeśli nie możesz uzyskać odpowiedzi, którą Twoim zdaniem powinieneś otrzymać, i jeśli nie otrzymujesz odpowiedzi na pytania, które są rozsądnymi pytaniami, prawdopodobnie nie chcesz inwestować. Istnieje kilka podstawowych sygnałów ostrzegawczych, które dotyczą każdego zakupu lub inwestycji, niezależnie od tego, czy jest to zasób cyfrowy, czy tradycyjny papier wartościowy.\nRS: Mniej więcej w tym samym czasie w zeszłym roku powiedziałeś: „być może będziemy w stanie nakreślić jaśniejsze granice, gdy zobaczymy, że więcej projektów blockchain dojrzeje”. Jak myślisz, jak dojrzewały projekty blockchain w ciągu ostatniego roku? Czy to bardziej / mniej dojrzałości, niż się spodziewałeś?\nHP: Myślę, że zdecydowanie doszło do dojrzewania, jest to zachęcające i lubię widzieć, jak ludzie stają się bardziej wymagający. Ludzie zadają więcej pytań niż rok czy dwa lata temu. Myślę, że utrzymywanie projektów na wyższym poziomie jest dobre dla wszystkich. Myślę, że dostrzeglibyśmy więcej terminów zapadalności, gdyby ramy prawne dotyczące papierów wartościowych były jaśniejsze niż jest w rzeczywistości. To trochę problem z kury i jaja, nie można dostrzec tak dużego rozwoju bez jasności regulacyjnej i nie można zobaczyć jasności przepisów, nie wiedząc, do czego zapewniacie jasność. Mam nadzieję, że w nadchodzącym roku zobaczymy więcej zmian, może wiele z tego wydarzy się poza Stanami Zjednoczonymi, ale może nam to pomóc zastanowić się, jak powinny wyglądać ramy regulacyjne.\nRS: Wiem, że Malta wprowadza wiele progresywnych regulacji dotyczących technologii blockchain i zasobów cyfrowych, myślę, że pomaga to kierować ludzi w lepszym kierunku.\nHP: Widzimy inne jurysdykcje, Maltę, Szwajcarię i kilka innych jurysdykcji, które przyjmują podejście przyszłościowe. Myślę, że możemy się nauczyć z tego, co robią. Chciałabym, żebyśmy byli bardziej w czołówce, ale nie jest źle, że myślą o tym inni ludzie i możemy się od nich uczyć – regulatorzy też potrafią crowdsource!\nRS: Dość głośno mówiłeś o tym, jak SEC przyjmuje podejście typu „patrz i zobacz” z ICO i zasobami cyfrowymi. Wiele osób w branży ICO / aktywów cyfrowych życzy sobie, aby SEC szybko regulowała, aby nie musieli działać w szarej strefie. Co byś powiedział tym ludziom?\nHP: Powiedziałbym im, że mam pomysł na bezpieczną przystań. Mam nadzieję, że ludzie mogą się temu przyjrzeć. W Stanach Zjednoczonych jest wiele kwestii, w których brakuje jasności, dotyczy to tylko jednego z nich. Mam nadzieję, że ludzie skontaktują się ze mną i przekażą mi informacje zwrotne na ten temat, a my opracujemy coś, co będzie wykonalne\nCzytelnicy mogą zobaczyć film komisarza Peirce’a Mowa i propozycja Safe Harbor tutaj. Propozycja Safe Harbor wyszczególnia pięć warunków, które zespoły muszą spełnić, aby móc skorzystać z ograniczonego w czasie wyłączenia z przepisów federalnego prawa dotyczącego papierów wartościowych:\n„Po pierwsze, zespół musi przewidzieć, że sieć, w której działa token, osiągnie dojrzałość sieci – zdefiniowaną jako decentralizacja lub funkcjonalność tokena – w ciągu trzech lat od daty pierwszej sprzedaży tokena i podjąć w dobrej wierze i rozsądne wysiłki, aby osiągnąć ten cel . Po drugie, zespół musiałby ujawnić kluczowe informacje na ogólnodostępnej publicznej stronie internetowej. Po trzecie, token musi być oferowany i sprzedawany w celu ułatwienia dostępu do sieci, uczestnictwa w niej lub jej rozwoju. Po czwarte, zespół musiałby podjąć dobrą wiarę i rozsądne wysiłki, aby stworzyć płynność użytkownikom. Wreszcie zespół musiałby złożyć zawiadomienie o zaufaniu ”.\nProjekt „bezpiecznej przystani” jest w toku, a komisarz Peirce z zadowoleniem przyjmuje dodatkowe uwagi.\nRS: W zeszłym miesiącu SEC złożyła propozycję zmiany definicji „akredytowanego inwestora”. Czy możesz nam powiedzieć trochę więcej o tych proponowanych zmianach oraz o tym, jak Twoim zdaniem mogą one przynieść korzyści dla zasobów cyfrowych i branży ICO?\nHP: Zmiany tak naprawdę koncentrują się na kategorii instytucjonalnej, a nie na kategorii indywidualnych akredytowanych inwestorów. Kiedy mówimy o akredytowanych inwestorach, słyszę opinie o tym, jak sfrustrowani są ludzie, że zasadniczo oceniamy złożoność finansową jednym wskaźnikiem, a mianowicie według tego, jak jesteś bogaty. Jest więc wielu ludzi, którzy powiedzieli mi, że chcieliby zobaczyć indywidualną klasę tego, co akredytowany inwestor jest rozszerzony na osoby, które zademonstrowały swoje finansowe wyrafinowanie w inny sposób. Jest otwarta na komentarze i ludzie mogą się nad tym zastanowić, a jeśli ludzie tego nie rozważą, większość proponowanych zmian będzie po stronie podmiotu.\nRS: Czy opinia publiczna może odnieść się do proponowanych zmian akredytowanych inwestorów?\nHP: Możesz po prostu wysłać e-mail, to stosunkowo bezbolesny proces. Pojawia się na stronie internetowej, więc każdy będzie mógł ją zobaczyć. Z pewnością mile widziane są opinie, a szczególnie miło jest słyszeć od osób, które mogły nie wiedzieć, że mogą przesyłać komentarze. Zależy nam, aby nasze propozycje docierały do coraz większej liczby osób.\nWięcej informacji na temat proponowanych zmian w celu zmiany definicji „akredytowanego inwestora”:\nProponowana zasada zmiany definicji „Akredytowanego inwestora”\nKomunikat prasowy – SEC proponuje aktualizację definicji akredytowanego inwestora w celu zwiększenia dostępu do inwestycji\nTermin przesłania opinii na temat proponowanej definicji akredytowanego inwestora upływa 16 marca 2020 r. Informacje zwrotne można przesyłać na adres [email protected], odnotowując numer pliku S7-25-19 w temacie lub na formularz komentarza tutaj, i kliknij „Prześlij komentarze na temat S7-25-19” pod numerem wydania 33-10734.\nRS: Obecnie firmy mogą legalnie zebrać do 1,07 mln USD dzięki finansowaniu społecznościowemu, w dzisiejszym środowisku nie jest to duży kapitał na rozruch dla branż takich jak technologia. Firmy o wartości powyżej 1,07 mln USD nie mają wielu świadomych kosztów możliwości legalnego pozyskiwania kapitału; wymagania, jakie musi spełnić spółka, aby przeprowadzić pierwszą ofertę publiczną, są ogromne i wiążą się z równie olbrzymimi kosztami. Niektórzy ludzie używają ICO / STO / IEO jako pomostu do rozwiązania tej luki. Co o tym myślisz?\nHP: Zgodziłbym się, że crowdfunding nie osiągnął potencjału, jaki mógłby osiągnąć, i to jest coś, co teraz, gdy istnieje już od jakiegoś czasu, musimy się przyjrzeć i zobaczyć, czy musimy dostosować, jak to działa i jakie te dostosowania Powinien być. Jedną z przydatnych rzeczy, które mamy w SEC, jest komitet doradczy ds. Tworzenia kapitału małych firm, który spotyka się okresowo. Jest to grupa osób spoza SEC zaangażowanych w pozyskiwanie kapitału dla małych firm. Dostarczają nam informacji na temat istniejących przepisów i tego, jak należy je zmodyfikować, aby były bardziej funkcjonalne, lub wskazują na potrzebę potencjalnych nowych zwolnień dla osób, które próbują zebrać pieniądze. Dzięki temu forum mieliśmy okazję zastanowić się nad finansowaniem społecznościowym i tym, jak możemy to usprawnić. Myślę, że ludzie próbują wykazać się kreatywnością w myśleniu o tym, jak mogą zebrać pieniądze, więc podejrzewam, że masz rację, niektórzy postrzegają oferty tokenów jako alternatywę dla czegoś takiego jak finansowanie społecznościowe. Jeśli to robią, lepiej poważnie zastanowią się, w jaki sposób przepisy dotyczące papierów wartościowych stosują się do tego, co robią.\nRS: W ciągu ostatnich sześciu miesięcy nastąpił wzrost IEO (Initial Exchange Offerings); Zauważyłem, że SEC wydała plik Alert inwestora dotyczący IEO ostatnio, co jest pomocne dla inwestorów, którzy mogą nie do końca zdawać sobie sprawę z tego, co się dzieje z niektórymi IEO. Wiem, że niektórzy IEO starają się, aby projekty brzmiały bardziej oficjalnie niż w rzeczywistości.\nHP: Tak, ludzie lubią to robić. Jedną z moich stałych mantr jest to, że chcę, aby SEC była bardziej otwarta na umożliwienie ludziom zbierania pieniędzy i inwestowania w projekty. Ale chcę też, żeby ludzie wiedzieli, że jako odpowiednik SEC nie zatwierdza inwestycji. Tak więc, kiedy w coś inwestujesz, to Ty, inwestor, musisz podjąć decyzję, czy jest to w ogóle dobra inwestycja, a konkretnie, czy jest to dobra inwestycja dla Ciebie. Nie zakładaj, że sprawy zostały wstępnie zatwierdzone lub zatwierdzone przez SEC, bez względu na to, jak coś oficjalnego wygląda.\nRS: To świetna rada dla wielu nowych inwestorów, których przyciągnęła ta branża.\nRS: Giełda w Nowym Jorku istniała i działała przez ponad 100 lat, zanim powstała Komisja Papierów Wartościowych i Giełd. Jeśli społeczeństwo było w stanie z powodzeniem handlować akcjami na nieregulowanych giełdach przez tak długi czas, czy uważasz, że jest możliwe, aby ludzie mogli z powodzeniem samoregulować branżę ICO do czasu wprowadzenia odpowiednich regulacji ze strony SEC?\nHP: Istnieje wiele różnych sposobów regulacji. W Stanach Zjednoczonych zdecydowaliśmy się na regulację naszego rynku papierów wartościowych za pomocą kombinacji samoregulacji, regulacji rządowych i regulacji quasi-rządowych. Jedną kwestią, którą poruszyłem w tej przestrzeni, która czasami gubi się w rządowych regulatorach, takich jak ja, jest to, że niektóre regulacje występują naturalnie: rynki regulują się i dyscyplinują. Myślę, że branża papierów wartościowych to branża, w której widzieliśmy, że niektóre wersje samoregulacji mogą być całkiem skuteczne. To powiedziawszy, mamy ramy, które obejmują regulatora rządowego (SEC), w zakresie, w jakim ludzie angażują się w działalność, która wchodzi w zakres naszych kompetencji, jesteśmy regulatorem, który pisze zasady, więc powinna istnieć interakcja między tym, co się w tym dzieje przestrzeń i my. Nie możesz po prostu robić rzeczy podlegających naszej jurysdykcji i mówić „cóż, reguluję się sam, więc to akceptowalna alternatywa”.\nRS: I wraca do ciebie, mówiąc wcześniej, skontaktuj się z SEC, a SEC może pomóc ludziom wskazać, gdzie szukać.\nRS: W ciągu ostatnich kilku lat zauważyłem dość dramatyczną różnicę w krajobrazie zasobów cyfrowych: ludzie sami się regulują, firmy są bardziej profesjonalne, a ludzie zadają lepsze pytania. Wiem, że wiele osób chciałoby regulacji SEC, aby mogli łatwo przestrzegać prawa.\nHP: Ja też to rozumiem. Myślę, że staramy się dotrzeć do miejsca, w którym możemy ułatwić ludziom, którzy starają się postępować właściwie, robić to w sposób zgodny z naszymi zasadami, który również osiąga ich cele, to jest miejsce, którego chcę dostać się do. Nigdy nie będzie to szczególnie proste, ponieważ nasze przepisy dotyczące papierów wartościowych mogą być naprawdę trudne, ale z pewnością możemy to ułatwić niż jest teraz.\nRS: Czy przewidujesz, że przepisy staną się łatwiejsze do przestrzegania w ciągu najbliższego roku lub dwóch??\nHP: Mam nadzieję, że dlatego chcemy przedstawić projekt „bezpiecznej przystani”, aby ludzie zaczęli się nad tym zastanawiać. Jednym z elementów infrastruktury regulacyjnej w USA, który nic nie upraszcza, jest to, że mamy tak wielu różnych regulatorów, którzy są potencjalnie zainteresowani tą przestrzenią. Więc nawet jeśli zrobimy coś w SEC, są inni regulatorzy, którzy również mogą mieć coś do powiedzenia. Istnieje współpraca międzyrządowa, ale myślę, że usłyszymy jeszcze więcej wezwań do jeszcze lepszej i bliższej współpracy.\nRS: Czy jest jeszcze coś, czego nie poruszyliśmy, a czym chciałbyś się podzielić?\nHP: Nie, myślę, że dobrze to opisałeś. Masz rację, skupiając się na pytaniu, na czym polegają sprawy w odniesieniu do naszych przepisów dotyczących papierów wartościowych i jak możemy pracować nad dostosowaniem tych przepisów, tak aby pomagały one wyjaśnić potencjalnym osobom, które są zainteresowane zaangażowaniem się w tę przestrzeń. Kiedy projekt naprawdę stara się zrobić coś legalnego z funduszami i gdy widzą, że robią coś niezgodnego z prawem z funduszami, próbując wytyczyć jasną ścieżkę dla ludzi, którzy starają się zrobić to, co należy, i myślę, że będzie to służyć wszystkim nam dobrze.\nPoniżej znajduje się kilka dodatkowych przydatnych linków:\nMożesz sprawdzić bazę danych SEC, aby zobaczyć, czy firma, w którą myślisz o zainwestowaniu, złożyła zawiadomienia, takie jak Formularz D, Formularz 1-A, Formularz C\nWiadomości z SEC na temat ICO i zasobów cyfrowych w jednym miejscu\nAlerty dla inwestorów\nFinHub, główny punkt kontaktowy dla innowatorów, deweloperów, przedsiębiorców do współpracy z SEC\nSEC w centrum uwagi na ICO – dla inwestorów i specjalistów rynkowych\nKomisarz Hester M. Peirce z Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) przedstawiła Przemówienie z\nW tym tygodniu komisarz SEC, Hester Peirce, przedstawiła nową propozycję nazwaną Token Safe Harbor,\nRecent am avut plăcerea să stau și să vorbesc cu Comisarul SEC, Hester Peirce\nRecentemente, tive o prazer de sentar e conversar com Comissária da SEC Hester Peirce\nFra nå til 2025 kan blockchain-verdenen se frem til minst ett vennlig ansikt som


Books N' Roses: stycznia 2016\nKogo wybrać? Oto jest pytanie, czyli recenzja ''Elity'' Kiera Cass + styczniowe podsumowanie\nWitajcie książkowe potworki!\nPo ''Rywalkach'' musiałam sięgnąć po drugą część serii i z bólem serca przyznaję, że się zawiodłam.\nTa książka całkowicie nie ma sensu, fabuła nadal przyciąga czytelnika, ale z szybkiej akcji stworzył się istny koszmar.\nKsiążkę czyta się bardzo szybko, ale cóż z tego skoro po pierwszym rozdziale miałam dość?!\nI tak jak w recenzji ''Rywalek'' narzekałam na brak wątku romantycznego to tutaj było go aż za dużo! Koszmar!\nGłówna bohaterka jest zagubiona, nie wie kogo wybrać... Aspen czy Maxon? To pytanie przewija się przez całą książkę i tworzy się śliczny trójkącik: Ami, Maxon, Aspen.\nPrzyznam szczerze, że nie lubię trójkącików, ponieważ są strasznie męczące.\nZachowanie Maxona jest karygodne i szczerze mówiąc mam go dość.\nI tak jak Ami nie wie, którego z mężczyzn wybrać, tak i ja nie wiem, czy chcę czytać ''Jedyną''.\nMoja ocena 6/10 i nie mogę Wam polecić tej książki niestety, najlepiej trzymajcie się z dala od ''Elity''.\nNa początku stycznia skończyłam ''Pocałunek Kier'' (recenzja KLIK!), który podbił moje seduszko!\nNastępnie przeczytałam ''I nie było już nikogo'', czyli lekturę szkolną, a na koniec stycznia ''Rywalki'' (recenzja KLIK!) i ''Elitę''.\nJako mol książkowy wypadłam słabo niestety, ale wszystko nadrobię w lutym, obiecuję!\nPosty, które pojawiły się w styczniu:\nCytaty, które uwielbiam #3\nJak pokochać ''Krwawego Wilka'', czyli recenzja ''Pocałunku Kier'' - Lynn Raven\nOkładki, które uwielbiam #2\nJak pokochać księcia, czyli recenzja ''Rywalek'' Kiera Cass\nJak pokochać Belen Martinez Sanchez, czyli recenzja ''Dnia, w którym umarłam''\nPodsumowując: styczeń był dla mnie pełen wrażeń, ale nie wszystkie książki mnie zachwyciły. :/\nDziękuję za każdy komentarz, obserwację, dziękuję za to, że odwiedzacie mojego bloga.\nJESTEŚCIE NAJLEPSI! KOCHAM WAS!\nA ile wy przeczytaliście książek w styczniu? Jakie macie plany na luty?\n''Kobiety to szatany.. skończone dieblice''\n''Niech los zawsze Wam sprzyja''\n''-(...) Nie rozumiem, jak to możliwe, że dalej mnie kochasz.-przyznałam się.\n-Tak po prostu jest. Niebo jest niebieskie, słońce jest jasne, a Aspen na zawsze kocha Americę. Tak już został urządzony ten świat.''\nAutor: Storm Wind o 10:23:00\nDopadła mnie grypa, ale przychodzę do Was z kolejnym LBA, tym razem zostałam nominowana przez autorkę cudownego bloga Books by Geek Girl, za co bardzo dziękuję i zapraszam na jej bloga! :*\nAbsolutnie uwielbiam! Fantastyka zawsze była, jest i będzie u mnie na pierwszym miejscu, według mnie nic tak nie daje szczęścia jak książka z fantastycznym wątkiem! :D\nNie mam jednej ukochanej książki, a do moich ulubionych należą: trylogia ''Igrzyska śmierci'', trylogia ''Dotyk Julii'', seria przygód Harrego Pottera, ''Pocałunek Kier'', ''Dzień, w którym umarłam'' i wiele innych. :)\n3. Najlepszy film jaki widziałeś/ widziałaś w poprzednim roku?\nTroszkę było tych filmów, ale w 2015 szczególnie urzekł mnie ''Trzy metry nad niebem'' <3\n''To nic jesteśmy dla siebie stworzeni. W końcu się spotkamy. Ale jedyne co się zdarza, to że nadchodzi zima.'' <3\nOczywiście! Na trzecie imię będę miała Julia, tak jak Julia Ferrars, a Diletta Mair idealnie pasuje do mojego charakteru! :D\nTestrala albo smoka! Jako, że jestem szalenie zakochana w serii przygód Harrego Pottera to z chęcią przygarnęłabym jakieś magiczne zwierzę! Zgredek najlepszy! <3\nNie czytam komiksów, ale kiedyś wpadło mi w łapki dzieło Marvel'a i byłam zadowolona. :D\nAmerican Horror Story! <3 Dla mnie najlepszy! <3\n8. Jak układasz ksiązki w swojej domowej biblioteczce?\nTrudne pytanie, mój sposób ułożenia książek jest dosyć skomplikowany. Głównie biorę pod uwagę: wydawnictwo, kolor, autora, rok wydania, datę przeczytania i inne. :)\n9. Masz możliwość zamienienia się w jednego z superbohaterów. Kogo byś wybrał/wybrała?\nTo jest dosyć ciężki wybór. Na pewno chciałabym być w skórze Julii Ferrars i poznać kogoś takiego jak Aaron Warner, ale świat magii Harrego Pottera również jest genialny. Jedyne czego bym nie chciała to zostać trybutem, kocham Igrzyska, ale nie wiem czy podołałabym takiej walce o życie.\n10. Kogo chciałbyś/chciałabyś spotkać na swojej drodze: Dumbledora z listem do Hogwartu, czy Gandfalfa, który wysłałby cię na ważną misję?\nJa jako uczennica Hogwartu, jejku jak to cudownie brzmi! :D Nie jestem zbytnio fanką Hobbita, ta książka nigdy mnie nie przyciągała, a film uważam za przeciętny. :/\nZdecydowanie Aaron Warner i Alois Petersen! <3 O takich mężczyznach nigdy się nie zapomina! :*\n1. O jakiej porze dnia lubisz najbardziej czytać? Dlaczego?\n2. Wolisz pisać recenzje, czy wykonywać TAGi?\n3. Czy bierzesz udział w jakiś wyzwaniach książkowych?\n4. Jakie są twoje pasje poza czytelnictwem?\n5. Jaki jest twój ulubiony gatunek książkowy?\n6. Lato, jesień, wiosna czy lato? Którą porę roku najbardziej lubisz?\n7. Ile czytasz książek miesięcznie?\n9. Jaki był najgorsza obejrzana przez ciebie ekranizacja?\n10. Czytasz komiksy?\n11. Jakie masz plany czytelnicze na luty?\nJuż niedługo recenzja ''Elity''.\n''Kobiety to szatany... skończone diablice''\n''Niech los zawsze Wam sprzyja!''\nAutor: Storm Wind o 10:04:00\n''Dzień, w którym umarłam'' to książka, która skradła moje serce, mimo, że czytałam ją dosyć dawno to postanowiłam napisać jej recenzję.\nKsiążka wciągnęła mnie w swój świat już od pierwszych stron, akcja jest wręcz idealna, inna niż w dotychczasowych przeczytanych przeze mnie książkach.\nGłówni bohaterowie fantastyczni, urzekł mnie Alois Petersen, czyli ten przystojny, a za razem tajemniczy chłopak. Komuś mogłoby się wydawać, że książka jest nawiedzona i mało zgodna z życiem normalnych ludzi, ale według mnie ''Dzień, w którym umarłam'' to genialna lektura, opowiadająca o innym życiu, niż to nasze na Ziemi.\nI tak jak w książce zagubiona dziewczyna może odkryć swoje prawdziwe ''ja'', tak czytelniczka może poznać nowy ''czarny charakterek'' i zakochać się bez pamięci!\nMoja ocena: 9/10 i z całego serca gorąco polecam! :*\nA wy czytaliście tę książkę? Co o niej myślicie?\nMacie może w planach?\n'' - Diletta!\n- Co, Alois?\nWtedy nie wytrzymałem i wybuchnąłem śmiechem. Kto by przypuszczał... Kruk zakochany w ptaszynce.\n- Do cholery, kawał z ciebie pieprzonej debilki - szepnąłem, gwałtownie ją do siebie przyciągając. - I niech mnie trafi szlag, ale... taką cię uwielbiam.''\nAutor: Storm Wind o 08:50:00\nDo TAGu zostałam nominowana przez autorów cudownego bloga Ona i on, czyli ich perspektywy, za co bardzo dziękuję! :*\n''Igrzyska śmierci''! Tę książkę przeczytać powinien każdy! <3\nZielona herbata, czyli książka tak nudna, ze przy jej czytaniu zasnęłam.\nZasnęłam podczas czytania ''Wiernej'' niestety, ale ta książka bardzo mnie nudziła.\n''Pocałunek kier'', czyli jedna z moich ulubionych książek! :) Kto nie polubiłby historii uprowadzenia dziewczyny z niezwykłym zakończeniem?\nZdecydowanie ''Dzień, w którym umarłam''! Uwielbiam tę książkę, a tak dużo osób nie wie o jej istnieniu!\nTutaj moja odpowiedz jest prosta: trylogia ''Niezgodna'', nie jestem absolutnie jej fanką i nie wiem dlaczego ludzie porównują ją z ''Igrzyskami śmierci''.\n''Sekret Julii'', początek był dla mnie bardzo męczący, gdyż nie było ani słowa na temat mojego ulubionego bohatera, na szczęście później akcja się rozwija! :D\nGdy byłam mała czytano mi najczęściej rosyjskie bajki, uwielbiałam ''Złotego rumaka''! :*\n''Harry Potter i Kamień Filozoficzny'', uwielbiam tę pozycję, a czytało mi się ją bardzo szybko i przyjemnie! No może odrobinkę za szybko, wolałabym dłużej pozostać w tym magicznym świecie! :)\nZdecydowanie ''Kosogłos''! Uwielbiam Suzanne Collins, a ostatnia część trylogii powaliła mnie na łopatki! :D\nJa najbardziej lubię herbatkę owocową, a wy?\nLubicie czytać pod kocykiem razem z cieplutkim napojem?\nKsiążki bliżej nas\ni każdego, kto ma ochotę wykonać ten TAG! :*\nAutor: Storm Wind o 04:59:00\nO ''Rywalkach'' praktycznie wszędzie można usłyszeć, większość opinii jest pozytywna. Ja jestem troszkę zawiedziona, przyznam szczerze, że nie do końca tego się spodziewałam po tej książce.\nTrzydzieści pięć dziewcząt przybywa do pałacu, ale korona jest tylko jedna! Każda dziewczyna marzy o tym, by zostać Wybraną. Każda poza Americą Singer.\nMiało być romantycznie, bajkowo, magicznie. Klimat bajkowy jest, ale niestety mało bliskości głównych bohaterów.\nAkcja jest bardzo fajna, książkę czyta się bardzo szybko.\nFabuła i pomysł na ''Rywalki'' były wspaniałe, ale według mnie książce ewidentnie czegoś brakowało!\nGdzie się podział nie wiem.\nNie mogę powiedzieć, że książka jest zła, ale według mnie pierwsze sto stron bardzo przypomina ''Igrzyska śmierci'' i czułam się jakbym właśnie sięgnęła po tę lekturę.\nNastępne dwieście stron to przygody głównej bohaterki, a emocje wylewają się ze stron! Byłam pod wrażeniem tego jak zachowanie Ami przypomina moje własne postępowanie, a książę? No cóż, wydaje mi się ideałem.\nMimo, że kocham ''czarne charakterki'' to tym razem w moim serduszku zostanie przystojny książę, Maxon i to na długo!\nA może macie w planach?\n''Niech los zawsze Wam sprzyja"\n''Czasami, aby coś ukryć, najlepiej robić to na oczach wszystkich.''\nAutor: Storm Wind o 06:52:00\nDzisiaj mam dla Was drugą część Okładek, które uwielbiam.\nOd razu powiem, że uwielbiam mnóstwo ślicznych okładek i czasami zamiast czytać to patrzę na okładkę książki!\n''Pocałunek kier'' Lynn Raven\n''Rywalki'' ''Elita'' ''Jedyna'' ''Następczyni'' ''Królowa i faworytka'' Kiera Cass\n''Obsydian'' ''Onyks'' ''Opal (którego jeszcze nie mam) ''Origin'' ''Opposition'' Jennifer L. Armentrout\n''Klątwa tygrysa'' ''Klątwa tygrysa. Wyzwanie'' ''Klątwa tygrysa. Wyprawa'' ''Klątwa tygrysa. Przeznaczenie'' Colleen Houck\n''Zmierzch'' Stephanie Meyer\n''Hopeless'' ''Losing Hope'' Colleen Hoover\n''Alicja w krainie zombie'' Gena Showalter\n''Przebudzona o świcie'' ''Zabrana o zmierzchu'' ''Wybrana o zmroku'' oraz inne części serii ''Wodospady Cienia'' C. C. Hunter\nTo już koniec drugiej części Okładek, które uwielbiam. Koniecznie napiszcie czy post Wam się podobał i jakie wy lubicie okładki!\nAutor: Storm Wind o 09:38:00\nDziś mam dla Was następną część LBA, za nominację dziękuję SilverMoon z bloga Fantastyczn książki <3 !\n1. Czy piszesz swoje opowiadania/ wiersze?\nKiedyś pisałam wiersze, a od niedawna opowiadania, dzięki mojej przyjaciółce, która uważa, że mam ogromny talent pisarski.\n2. Wolisz czytać na świeżym powietrzu czy w domu?\nZdecydowanie na świeżym powietrzu, latem siadam na huśtawce i bujam w chmurach z lekturą, a moje włosy szaleją na wietrze, a zimą na ławce przed domem. Zimno to dla mnie nie problem, kocham je! Oczywiście czytam też w domu, każda chwila z lekturą jest świetna!\n3. Wolisz książki, które są w jednym tomie czy każdą książkę osobno?\nKocham książki w każdej postaci, ale te osobno czyta mi się wygodniej. Grube tomisko ciężko wziąć do torebki.\n4. Co sądzisz o ''fanfikach''?\nZdecydowanie uwielbiam! Mój kolega pisze genialne ''fanfiki'' i czytam je z uśmiechem na ustach!\n5. Czy masz jakiegoś znienawidzonego autora?\nNiestety ale tak, Veronica Roth i zakończenie ''Wiernej'' masakryczne połączenie.\nNie jestem zdecydowanie jej fanką, choć pierwsza część trylogii była fajna.\n''Wierna'' jak ja tego nie lubię!\n6. Co myślisz o zabijaniu przez autora głównego bohatera książki?\nOjej, jak ja tego nie lubię! Masakryczne uczucie, nie tylko świat książkowy się wali, ale też moje życie. Przywiązuję się bardzo do postaci, a tu niespodzianka. To jest okropne!\n7. Wolisz czytać książki w postaci ebooka czy wersji papierowej?\nTak jak już wcześniej wspominałam - kocham książki w każdej postaci, ale ebooków używam tylko z konieczności. Myślę, że wersja papierowa książki jest cudowna, daje wiele możliwości!\nJa robię zawsze tak, a wy?\n8. Masz jakieś dodatki książkowe?\nOczywiście! Mam koszulki z Harrego Pottera i broszkę kosogłosa oraz dużo zakładek!\n9. Jeżeli mogłabyś wybrać świat z książki, w którym chcesz żyć, jaka książka by to była?\nZdecydowanie chciałabym żyć w magicznym świecie Harrego Pottera, to byłoby piękne!\n10. Wolisz czytać zagraniczne książki czy polskie?\nTo jest trudne pytanie, ale muszę przyznać, że zagraniczne książki bardziej do mnie przemawiają, choć nie uważam, że polskie są złe.\n11. Impreza czy domowe zacisze z książką?\nDomowe zacisze z książką! Na imprezę nie zawsze mam chęć, a na książkę codziennie!\nDziękuję za świetne pytania!\noraz każdego, kto ma ochotę odpowiedzieć na moje pytania\n1. Czy masz jakąś znienawidzoną książkę?\n2. Jaki jest twój ulubiony książkowy paring?\n4. Czy poświęciłeś/aś już coś dla bloga?\n5. Wolisz kupić czy wypożyczyć lekturę?\n6. Jak duża jest twoja domowa biblioteczka?\n7. Słodkie ciasto czy gorzka czekolada? Co byś wybrał/ła?\n8. Jaka była pierwsza przeczytana przez ciebie książka (z wyjątkiem lektur szkolnych) ?\n9. Ile książek zamierzasz przeczytać w 2016?\n10. Jaki jest twój ulubiony książkowy gatunek?\n11. Czy wcześniej znałaś mojego bloga (jeszcze przed nominacją) ?\n''Piekło jest puste, wszystkie diabły są tu"\nAutor: Storm Wind o 09:52:00\n''Pocałunek Kier'' to książka, która skradła moje serce.\nMogę nawet powiedzieć, że wreszcie przeczytałam coś na tyle dobrego od nie wiem jak długiego okresu.\nLektura opowiada o przygodach uzdrowicielki Lijanas, która została porwana ze swojego miejsca zamieszkania przez ''Krwawego Wilka''. Morgan to główny bohater książki, nazywany właśnie ''Krwawym Wilkiem''. Jego zadaniem jest dostarczenie Lijanas na dwór Kierów, aby uzdrowić króla.\nUzdrowicielka myśli tylko o ucieczce, lecz na drodze bohaterów stanie wiele niebezpieczeństw, które ich zbliżą.\nOpowieść przestawiona przez Lynn Raven jest niezwykła, pełna akcji, zaskoczyła mnie i to nie raz. Akcja jest tak szybka i wartka, że byłam zaskoczona jak bardzo mnie ta książka wciągnęła.\nJedynym minusem ''Pocałunku Kier'' są troszkę za bardzo rozwlekłe opisy miejsc i sytuacji, ale to tylko na początku książki.\nBohaterowie idealni, mogę spokojnie powiedzieć, że przypominają ludzi żyjących w naszym świecie.\nJAK POKOCHAĆ ''KRWAWEGO WILKA''?\nMorgana nie mogłam nie pokochać, ponieważ ''czarne charakterki'' kocham, a wy?\nKażda postać jest przemyślana, a wątek miłosny świetnie napisany!\nW pewnych momentach odczuwałam, że jestem Lijanas, która do końca nie wie co zrobić, ale idzie zawsze drogą dobra.\nWiem co zrobię! Zdobędę jak najszybciej inne dzieła autorki, a tą książkę polecam i to z czystym sumieniem.\nA wy czytaliście? Macie może w planach? Jakie są wasze odczucia co do tej książki?\nPodzielcie się nimi koniecznie!\n''Niech los zawsze Wam sprzyja''!\nAutor: Storm Wind o 08:06:00\ndziś przychodzę do Was z kolejną częścią Cytatów, które uwielbiam. Tym razem na wesoło - śmieszne i wzruszające dialogi, które spowodowały uśmiech na mojej twarzy!\n- Augustus Waters - domyśliła się.\n- Hm, może...\n- O mój Boże! Widywałam go na imprezach. Co ja bym robiła z tym chłopakiem! To znaczy, nie teraz, skoro wiem, że jesteś nim zainteresowana. Ale, słodki Jezu, jeździłabym na tym jednonogim kucu po całym korralu.\n- Kaitlyn! - przywołałam ją do rozsądku.\n- Przepraszam. Myślisz, że będziesz musiała być na górze?\n- Kaitlyn - powtórzyłam.\n- O czym to mówiłyśmy... Jasne, ty i Augustus Waters. Może jesteś lesbijką?\n- Chyba nie. To znaczy on mi się zdecydowanie podoba.\n- Ma brzydkie dłonie? Czasami piękni ludzie mają paskudne dłonie.\n- Nie, ma fantastyczne dłonie.\n~Gwiazd naszych wina\n- Czego używasz do włosów, że tak ci się układają? - spytała\nRoześmiał się tylko i przeczesał je jeszcze raz.\n- To chyba dlatego, że ich nie myję.\n- Ale nigdy? - skrzywiła się.\n- No, może raz na miesiąc\nCath zmarszczyła nos i potrząsnęła głową.\n- To obrzydliwe.\n- Nieprawda, w międzyczasie je przepłukuję.\n- Nadal obrzydliwe.\n- Ale są idealnie czyste. - Pochylił się ku niej tak, że włosami dotknął jej ramienia. Ten pokój był zdecydowanie zbyt mały. - Powąchaj.\n- No to ja sobie powącham\n- Hej. - Szturchnęłam go delikatnie. To niesamowite, że można się czuć chronionym przez kogoś i jednocześnie być gotowym na wszystko, nawet oddać życie, by chronić jego. - Znam zasady. Mieszkam tu dłużej niż ty. (...)\n- Ledwo co. Mieszkam tu od urodzenia. Ty jesteś przeszczepem. - Znowu go szturcham, tym razem mocniej, a Alex wybucha śmiechem i chwyta mnie za ramię, Zaczynam chichotać. (...) - Dzikus! - piszczę kiedy ze śmiechem łapie mnie i przyciska plecami do koca.\n- Mieszczuch! - odpowiada, przewracając się na mnie, a potem mnie całuje. I wtedy wszystko się rozpływa: upał, feeria kolorów, dryfowanie.\n- Nie jestem humorzasty...\n- Taa, bracie. - Kenji odkłada sztućce. - Jesteś humorzasty. Nic tylko ''zamknij się Kenji'', ''idź spać Kenji'', ''nikt nie ma ochoty oglądać cię nago''. Tysiące ludzi marzy o tym, żeby zobaczyć mnie nago. Mogę to udowodnić.\n- Więc to cię kręci, co?\nKenji śmieje się szczekliwie\n- Jeszcze nigdy nie widziałam go w sportowych ciuchach - staram się żeby mój głos brzmiał normalnie - Ani w szortach.\nKenji unosi brew.\n- Założę się, że widziałaś go bez.\n- Idiota - wycedziła - Brakuje ci nawet podstaw dobrego wychowania.\n- Co ty nie powiesz. Nikt mi tego nie zarzucił... w ciągu ostatnich dwóch minut. (...)\n- Mam nadzieję, że po śmierci się na ciebie nie natknę - burknęła.\nTeatralnym gestem złapałem się za serce, niby do głębi zraniony tymi słowami.\n- Nie! Diletta Mair mnie nienawidzi. Boże nie zniosę tego! - zakrzyknąłem zrozpaczonym głosem - (...)\nRunęła schodami w dół, przeskakując po dwa stopnie i drżącymi rękoma przytrzymując się barierki.\n~Dzień, w którym umarłam\nW końcu zostawił mnie w spokoju.\n- Skończyłeś już? - spytałam obojętnym tonem.\n- Tak - powiedział z lubością.\nPrzymknął oczy. Wyglądał na rozmarzonego.\nTak mnie to rozgniewało, że zebrałam wszystkie siły i zamachnąwszy się potężnie, uderzyłam go w twarz.\nRozległo się głośne chrupnięcie.\n- Auć! Au! - wrzasnęłam (...)\n- Wszystko mi jest, chamie jeden! Złamałeś mi jakąś kość w dłoni!\n- Bella, to ty sama ją sobie złamałaś. A teraz przestań tańczyć i pozwól mi ją zbadać!\n- Mam dziś mecz siatkówki i chciałbym żebyś przyszła. Będzie fajnie.\n- Znowu wylejesz coś na mnie?\n- Tylko jeśli weźmiesz ze sobą jakiś napój. (...)\n- Myślę, że masz problemy - zauważyła.\n- Jakie problemy?\n- Hm, przede wszystkim jesteś zwyrodniałym zabójca kaczek.\nZaśmiał się i spojrzał jej w oczy. Opuściła wzrok na piasek, potem popatrzyła na piasek i znowu na niego.\n- Dlaczego tu przyjechałaś? - wyszeptał.\nNie bardzo wiedziała o co mu chodzi.\n- Sam mnie przywiozłeś.\n- Dlaczego jesteś ze mną?\n- Bo tak mi się podoba.\n- Bo jesteś inteligentna. I interesująca.\nUniosła zapraszająco głowę.\n- Kiedy ostatnim razem nazwałeś mnie interesującą, skończyło się pocałunkiem. (...)\n- Królowa. Jest absolutnie podła. Ale jeśli chcesz wygrać musisz z nią współpracować.\n- Jeśli będziesz trenowała i ciężko pracowała? Może przed dwudziestymi siódmymi urodzinami. Gram w szachy odkąd skończyłam pięć lat. Rozstaw swoje tak, jak ja moje, i będę mogła cię pokonać po raz pierwszy\nTo już koniec trzeciej części Cytatów, które uwielbiam, mam nadzieję, że czytając ten post uśmiechy pojawią się na waszych twarzach!\nNapiszcie koniecznie w komentarzach jak Wam się podobał post!\nJuż niedługo opinia o ''Pocałunku Kier'' i nowy TAG!\nAutor: Storm Wind o 14:11:00\nKogo wybrać? Oto jest pytanie, czyli recenzja ''El...\nJak pokochać Belen Martinez Sanchez, czyli recenzj...\nJak pokochać księcia, czyli recenzja ''Rywalek'' K...\nJak pokochać ''Krwawego Wilka'', czyli recenzja ''...


Nasze dziecko nigdy nie wróciło ze szkoły takie szczęśliwe, jak wczoraj... - CzarnaSowa.pl\nWczoraj pewnie większość z Was świętowała Walentynki. My również, ale nie wczoraj tylko trochę wcześniej i w dodatku razem z dzieciakami 🙂 Tak więc, wczorajszy dzień nie różnił się w zasadzie niczym od każdego innego dnia, poza gestem mojego męża w postaci kwiatów dla mnie i córek, aczkolwiek takie gesty mają miejsce u nas częściej niż tylko od święta. Nasze córki jednak wczorajsze święto przeżywały dość entuzjastycznie. Młodsza, już kilka dni wcześniej przygotowywała laurkę walentynkową dla swojego kolegi, i to z jakim błyskiem w oku. Strasznie kochliwa ta nasza córcia!!!\n„Mamo, mamo, spełniło się moje marzenie!!!” Krzyczała już w drzwiach, wchodząc do domu i wyciągając z plecaka kartkę walentynkową oraz czekoladkę w kształcie serca. Nasze dziecko chyba nigdy nie przyszło takie szczęśliwe ze szkoły, jak wczoraj!!! Podarowała koledze walentynkę, w zamian od Niego dostając równie piękną kartkę, a w jej szkolnej szafce ukryta była czekoladka walentynkowa.\nZrzuciła szkolny plecak, rozebrała kurtkę, usiadła obok mnie z wielkim bananowcem na twarzy i zaczęła opowiadać. „Mamo, On mnie chyba naprawdę kocha, bo wiesz spełniło się moje marzenie, dostałam od Niego walentynkę, bo wiesz On schował mi ją do szafki, bo wiesz….”.\nTo są właśnie te momenty, kiedy potrafisz cieszyć się razem ze swoim dzieckiem.\nBanalny powód do radości, dla Niej jakże ważny.\nTo są właśnie momenty, kiedy potrafisz cieszyć się z tak banalnych, prostych rzeczy, kiedy dostrzegasz jak ważna dla Ciebie jest radość Twojego dziecka.\nGdy tak słuchałam mojej córki, takiej szczęśliwej, pomyślałam sobie, że nim się obejrzę, Ona rzeczywiście i tak na poważnie zakochana, przyjdzie do nas i oznajmi, że chciałaby opuścić już nasze domowe pielesze i uwić swoje własne gniazdko.\nPotrafisz sobie wyobrazić taką sytuację, kiedy patrzysz na swoją małą pociechę, przyklejoną do Twojej nogi? Potrafisz sobie wyobrazić swoją zakichaną codzienność, na którą tak często narzekasz, bez swoich urwisów? Czy to, że będziesz widywać swoje dziecko tylko raz na jakiś czas, bo przecież będzie miało ważniejsze sprawy? Przyznam Ci się, że ja nie bardzo. Póki co, ciężko mi sobie wyobrazić siebie, siedzącą w fotelu i czekającą na odwiedziny córki, która będzie miała już swoje życie. Co ja będę wtedy robić? Przecież teraz każdy ciągle czegoś ode mnie chce, więc komu ja będę potrzebna, tak na co dzień, za kilkanaście lat? Wiem, że to wszystko dzieje się stopniowo, że nasze dzieci nie staną się dorosłe z dnia na dzień, ale na tę chwilę, fakt, że nasze dzieciaki staną się kiedyś samodzielne, dorosłe i niepotrzebujące nas każdego dnia, przeraża mnie!! To chyba jest kolejny powód, żeby jak najlepiej wykorzystać ten czas, kiedy jeszcze są zdane tylko na nas.\nMacie też czasem takie myśli, jak będzie wyglądało Wasze życie, kiedy przestanie być tak gwarno w Waszym domu?\nTak szybko minął ten czas od chwili narodzin naszej córki, więc obawiam się, że stanie u progu dorosłości szybciej niż nam się wydaje. Wiem jedno, jakoś dam radę to zaakceptować i odnaleźć się w nowej sytuacji, byle tylko Ona zawsze będzie tak szczęśliwa jak wczoraj!!!\nTagi: dziecko, mama, nasze córki


Wszystko o dostępności transportu publicznego - materiał z konferencji CATALIST - Moimi Oczami\nJesteś tutaj: Moimi Oczami » Dostępna przestrzeń publiczna » Wszystko o dostępności transportu publicznego – materiał z konferencji CATALIST\nZ różnych względów zamieszczam ten artykuł dopiero po pół roku, ale tekst i temat jest zdecydowanie aktualny.\nMiałem okazję i przyjemność prowadzić tę konferencję i zaplanować jej przebieg w taki sposób, aby teorię przełożyć na praktykę. Swoje niezwykle inspirujące prezentacje wygłosili uznani w środowisku międzynarodowym eksperci ds. dostępności przestrzeni publicznej i transportu: Steven Golden (Transport for London), Eva Rödsta (Vasttraffik Goteborg), Roland Krpata (Wiener Linien GmbH & Co KG), Wolfgang Lagath (VAG transport-corporation Nuremberg) oraz Graham Lightfoot (Mandes Limited, Irlandia). Pośród zaproszonych uczestników znaleźli się przede wszystkim reprezentanci operatorów transportu i przewoźników z Warszawy, Krakowa, Katowic, Poznania, Opola, Gdyni, Częstochowy, Bielska-Białej, Rybnika, Tychów i Chorzowa. Na sali obecni byli również studenci Politechniki Krakowskiej, Tomasz Koźmiński – niewidomy asystent posła Jerzego Fedorowicza, Michał Markiewicz – pracownik naukowy Uniwersytetu Jagiellońskiego i twórca aplikacji transportowej ARIADNA (przeznaczonej dla niewidomych użytkowników) oraz reprezentanci organizacji działających na rzecz osób niepełnosprawnych w Krakowie.\n„Dostępność i bezpieczeństwo w transporcie publicznym osób o ograniczonej mobilności” – relacja z konferencji CATALIST, Kraków 22 marca 2012\nŹródło: „Komunikacja Publiczna” 2 i 3 / 2012\nEksperci z bliska i daleka\nDzień przed konferencją spotkaliśmy się na kolacji z naszymi zagranicznymi gośćmi. Mimoże zupa z cukini była naprawdę smaczna, nie poświęcę tu miejsca na opis kulinarnych specjałów, lecz na krótkie scharakteryzowanie uczestników uczty i podejmowanych na niej tematów.\nSteven Golden przyjechał do nas z Londynu. Jest szefem zespołu odpowiadającego za rozwój I wdrożenie strategii dostępnego transportu w głównym przedsiębiorstwie komunikacyjnym Transport for London. Wcześniej realizował wiele projektów dotyczących eliminowania dyskryminacji w dostępie do usług w transporcie lotniczym. Jest anglikańskim księdzem, służył jako kapelan w armii w latach 90.\nPodczas kolacji opowiadał o przygotowaniach transportu londyńskiego do nadchodzącej masowej, międzynarodowej imprezy sportowej – olimpiady. Rozmawialiśmy również o dostępności, którą Steven zajmuje się już niemal 40 lat. Następująca po standardowych zmaganiach sportowców paraolimpiada jest również bodźcem do wytężonej pracy na tym polu.\nRoland Krpata przybył do Krakowa z Wiednia. Jest planistą I managerem projektów budowy wind I podnośników w przestrzeni publicznej. Jest także managerem odpowiadającym za dostępność wiedeńskiego metra dla osób niepełnosprawnych. Współpracuje z roboczym zespołem austriackiego Instytutu Standardów. W 2008 roku otrzymał nagrodę państwową za swoje badania nad technikami wspierania pasażerów niepełnosprawnych.\nWolfgang Lagath przewodzi departamentowi technologii w przedsiębiorstwie transportowym VAG w Norymberdze, któremu podlegają tramwaje, autobusy I metro. Jest odpowiedzialny za jakość usług oraz za dostępność usług dla osób niepełnosprawnych. Aktywnie uczestniczy w pracy badawczej Stowarzyszenia Transportu i Dróg, gdzie zajmuje się transportem publicznym. W innych stowarzyszeniach zajmuje się informacją pasażerską i zarządzaniem ruchem.\nGraham Lightfoot przyleciał z Irlandii, choć jego działania obejmują nie tylko ten kraj, ale także Wielką Brytanię I Australię. Jest dyrektorem zarządzającym w firmie konsultingowej Mendes Limited. Ma prawie 40-letnie doświadczenie w pracy nad dostępnością transportu. Był zaangażowany w wiele projektów Unii Europejskiej, związanych z tą tematyką. Jest także honorowym członkiem Sekcji Zachodniej Instytutu Logistyki I Transportu w Irlandii.\nEva Rödsta nie uczestniczyła w kolacji, ponieważ przybyła do Krakowa dopiero w dniu konferencji. Jest managerem w dziale informacji Specjalnych Usług Transportowych w Goteborgu. Była także managerem projektów szkoleniowych, kierowanych do pasażerów niepełnosprawnych.\nMimo że kolacja była nieformalnym spotkaniem, większość rozmów dotyczyła naszej pasji, którą jest dostępny transport. W miarę upływu czasu miałem coraz większą świadomość ogromnej przepaści pomiędzy Polską a krajami Europy Zachodniej. Po 40 latach stosowania polityki dostępnego transportu rezultaty i wyniki innych miast europejskich są imponujące i dalece wyprzedzające naszą rodzimą rzeczywistość, w której nie podjęliśmy jeszcze dostatecznie poważnie tematu dostępności. Kiedy moi rozmówcy opowiadali o obecnych wyzwaniach, którym stawiają czoła, mogłem jedynie z uznaniem i zachwytem pokiwać głową i powiedzieć: „My jesteśmy dopiero na początku tej drogi”. Zdanie to okazało się zupełnie nieuprawnione, gdy na drugi dzień wysłuchałem szczegółów prezentacji naszych gości. Muszę przyznać, że, w moim odczuciu, nie stanęliśmy jeszcze jako naród na starcie tej drogi – dopiero jej szukamy i usiłujemy przekonać władze i urzędników, że warto tę drogę odnaleźć i nią podążać.\nMiła atmosfera sprzyjała komentarzom i nasi goście podzielili się z nami swoimi spostrzeżeniami na temat podróży z lotniska do hotelu krakowską komunikacją miejską. Zadawali nam pytania, ponieważ pewne rzeczy były dla nich niezrozumiałe:\n– Dlaczego kierowca, po otrzymaniu pytania o to, kiedy odjeżdża autobus (było to na początkowym przystanku), wskazuje na słupek przystankowy mówiąc: „tam pisze”? Czy tutaj nie wymaga się od kierowców maksymalnej przyjazności dla pasażerów, turystów i osób niepełnosprawnych?\n– Dlaczego w autobusie nie było miejsca do przypięcia wózka inwalidzkiego, skoro normy homologacyjne wymagają od producentów dostarczania pojazdów z tym wyposażeniem?\n– Jak wysiąść we właściwym miejscu, skoro panel informacji wizualnej nie pokazuje nazwy kolejnych przystanków, a informacji dźwiękowej w ogóle nie ma?\nDo wstrząsu cywilizacyjnego przyczyniła się również awaria przystankowego systemu informacji dynamicznej, która miała miejsce akurat tego dnia. Tablice pokazywały napis „Prosimy skorzystać z rozkładów przystankowych” jedynie po polsku. Nasi goście zdziwili się, bo dostrzegli, że nie jest to opis linii.\nPierwszy dzień konferencji rozpoczęło moje wystąpienie, które wygłosiłem jako ekspert Fundacji Instytut Rozwoju Regionalnego i członek Powiatowej Rady Osób Niepełnosprawnych w Krakowie – „Zasady dostępności komunikacji miejskiej dla pasażerów o ograniczonej mobilności”. Przybliżyłem w nim sylwetkę pasażera niepełnosprawnego, opisałem model zależności podmiotów uczestniczących w systemie transportu miejskiego (wynikający z Ustawy o publicznym transporcie zbiorowym) i wymieniłem kluczowe aspekty dostępności przystanków, pojazdów, obsługi i dodatkowych technologii wspierających. Najistotniejsze wytyczne, jakimi powinien się kierować organizator transportu i przewoźnik są następujące:\nDostępność transportu jest potrzebna ogromnej grupie osób – służy nie tylko osobom niepełnosprawnym, ale także turystom i mieszkańcom gminy.\nDostępność dla jednej niepełnosprawności = niedostępność – nie można traktować na przykład niskiej podłogi jako jedynego uznanego elementu dostępności pojazdu.\nInternet i przystanek to także części systemu komunikacyjnego, których nie można pomijać w planowaniu dostępnego transportu.\nDostępny transport to piramida zależności – zamawianie przez gminę dostępnych rozwiązań wpływa na zwiększenie dostępności dostarczanych przez przewoźników i producentów usług i produktów przewozowych.\nDostępność to ludzie – pracownicy i współpasażerowie, których należy edukować w zakresie wspierania niepełnosprawnych podróżnych.\nKonsultacje z osobami niepełnosprawnymi i tworzenie przyjaznych standardów to właściwa ścieżka planowania zrównoważonego rozwoju transportu.\nUniwersalne projektowanie systemu transportowego powinno być nadrzędną zasadą planisty.\nPromocja dostępności powinna towarzyszyć działaniom na rzecz dostępności usług, ponieważ dzięki niej popularyzują się standardy i wiedza o dobrych praktykach.\nDo pobrania prezentacja w PDF: „Zasady dostępności komunikacji miejskiej dla pasażerów o ograniczonej mobilności” – Michał Dębiec\nW prezentacji „Keeping accessibility on the agenda (Mieć dostępność w planach)” Steven Golden przedstawił rezultaty badań użytkowników komunikacji miejskiej w Londynie, z których wynika, że 6 procent londyńczyków ma problemy z mobilnością. Spośród tej grupy 14 procent porusza się na wózku inwalidzkim i tyle samo ma dysfunkcje wzrokowe. Różne dysfunkcje pojawiają się głównie u osób po 65. roku życia (48 procent). Tylko 20 procent niepełnosprawnych mieszkańców Londynu pracuje lub uczy się, 23 procent osób dotkniętych niepełnosprawnością i poszukujących pracy poddało się jeszcze przed rozmową kwalifikacyjną ze względu na niedostatecznie dostępny transport w regionie pracodawcy. Aż 50 procent uczestników badania twierdzi, że widuje znajomych i rodzinę rzadziej niż by tego chcieli, ponieważ transport sprawia im poważne trudności.\nW Londynie dokonano już wielu zmian, a ich lista jest imponująca zarówno pod kątem obszerności, jak i jakości. Trwają ciągłe prace nad poprawą oświetlenia (w całym mieście) oraz nad czyszczeniem ciągów komunikacyjnych ze wszelkich przeszkód. 65 stacji metra jest już wolnych od stopni (w tym 30 przesiadkowych), a do 2015 roku ta liczba powiększy się do 113. Wagony metra wyposażone są w elektryczne platformy wjazdowe dla wózków. Cała flota autobusowa jest nieskopodłogowa (z możliwością przyklęku) i rozkładanymi platformami wjazdowymi. Pojazdy wyposażone są w miejsca przystosowane dla wózków inwalidzkich i informację audiowizualną. Przewozy realizowane przez promy rzeczne również są wolne od stopni. Wszystkie londyńskie taksówki (tzw. „black cabs”) są przystosowane do przewozu osób na wózkach inwalidzkich, a kierowcy przeszkoleni na okoliczność obsługi osób niepełnosprawnych. Świadczone są specjalne przewozy „od drzwi – do drzwi”. W planowaniu podróży pomagają tablice informacji dynamicznej na przystankach i w serwisie internetowym, infolinia i smsy (prezentujące na żądanie najbliższe odjazdy z przystanku). Warto podkreślić, że prowadzone są regularne i kompleksowe szkolenia kierowców i obsługi stacji metra w zakresie pomocy osobom niepełnosprawnym.\nW najbliższej przyszłości dopracowany zostanie Plan Wdrażania Dostępności (Accessibility Implementation Plan). Przy okazji olimpiady i paraolimpiady znoszone będą kolejne bariery w poruszaniu, a regularne badania potrzeb środowiska osób niepełnosprawnych będą kontynuowane, aby nowe rozwiązania nie stanowiły przeszkód w dostępie do przewozów.\nDo pobrania prezentacja w PDF: „Keeping accessibility on the agenda” – Steven Golden\nEva Rödsta w swojej prezentacji „The KOLLA – project – public transport for everybody” (Projekt KOLLA – transport publiczny dla każdego) przedstawiła rezultaty projektu specjalnych usług przewozowych świadczonych w Goteborgu i wykorzystujących elastyczne linie autobusowe. W mieście zamieszkałym przez ponad pół miliona ludzi transport zbiorowy realizowany jest za pomocą autobusów, tramwajów, pociągów i promów. Od 2008 roku wszyscy pasażerowie powyżej 65 roku życia mają bezpłatne przejazdy w godzinach pozaszczytowych. Zaobserwowano, że to posunięcie podwoiło liczbę podróżujących seniorów. W 2010 roku przyjęto Narodowy Plan Działań (National Action Plan) uwzględniający postulaty środowiska osób niepełnosprawnych. Ponieważ specjalny transport dedykowany pasażerom o ograniczonej mobilności był 14 razy droższy od standardowego, przyjęto założenie, że każdy obywatel powinien mieć możliwość podróżowania, gdzie tylko zechce, transportem zbiorowym. Należy znieść maksymalną liczbę barier, które utrudniają podróżowanie.\nProjekt KOLLA objął swoim działaniem szereg zmian w przestrzeni publicznej. Przebudowano przystanki komunikacji miejskiej, wyposażając je w lepsze oświetlenie, ścieżki prowadzące dla niewidomych, kontrastujące oznaczenie skrajni peronów oraz podwyższenia redukujące różnicę w wysokości pomiędzy peronem a podłogą pojazdu. Obniżono również wszystkie krawężniki przy przejściach dla pieszych i zabezpieczono wejścia na jezdnię pasami medialnymi o wypukłej fakturze i kontrastującej barwie.\nTabor wyposażono w elektryczne i oznakowane kontrastująco rampy dla wózków, jednocześnie zastrzegając, że maksymalna waga wózka nie może wynosić więcej niż 250 kilogramó1) (z pasażerem), a rozmiary nie powinny przekraczać 70×120 cm. Kierowca na małym ekraniku może obserwować wjeżdżającego do pojazdu pasażera i w przypadku problemów zaoferować mu swoje wsparcie. Projekt KOLLA zwiększył także liczbę niskopodłogowych tramwajów z 50 procent do 62 procent, a autobusów z 86 procent do 100 procent. Zadbano również o jakość obsługi i satysfakcję pasażerów – kierowcy przeszli kompleksowe szkolenia kontaktów z klientami (z naciskiem na wsparcie osób niepełnosprawnych), a ich praca jest stale nadzorowana. Każdy kierowca przechodzi również coaching, którego głównym punktem są relacje z pasażerami.\nDo pobrania prezentacja w PDF: „The KOLLA – project – public transport for everybody” – Eva Rodsta\nEva Rödsta jest menadżerem w dziale informacji Specjalnych Usług Transportowych w Goteborgu. Była także menadżerem projektów szkoleniowych, kierowanych do pasażerów niepełnosprawnych.\nW prezentacji pt. „Accessibility check of existing solutions by user groups in and outside of stations” (Sprawdzanie dostępności istniejących wewnątrz i na zewnątrz stacji rozwiązań przez grupy użytkowników) Roland Krpata zawarł bardzo wiele ciekawych informacji o transporcie i przestrzeni publicznej w Wiedniu. Grupy testerów podzielono na trzy zespoły odpowiadające ich niepełnosprawności: motorycznej (osoby starsze, słabo poruszające się i na wózkach), wzrokowej (osoby słabowidzące, niewidome) i słuchowej (osoby słabosłyszące, niesłyszące). Wszyscy uczestnicy testów posługiwali się tymi samymi wyznacznikami dostępności, którą badali pod swoim kątem. Klasyfikacja dostępności określana jest czterema kolorami:\nzielony – dostępne i wolne od barier,\njasnozielony – częściowo dostępne i częściowo wolne od barier,\nżółty – dostępne tylko z pomocą innych i pełne barier,\nczerwony – całkowicie niedostępne.\nAudytowi podlegały: rozkłady jazdy, informacja pasażerska i turystyczna, pojazdy, skrzyżowania, przejścia, chodniki i wiele innych elementów przestrzeni. Bariery, które obnażyły badania, należą do najczęściej spotykanych w każdym mieście. Poruszanie się utrudniają wszystkim: źle zlokalizowane stojaki na rowery, auta parkujące na chodniku, nieogrodzone ogródki barowe, słupki, czyste (pozbawione naklejek i koloru) szyby w drzwiach, reklamy i śmietniki na środku ciągu komunikacyjnego. Perony, schody i wejścia do budynków nierzadko są częściowo zablokowane niestarannie umiejscowionymi przedmiotami. Barierą jest też świecąca podłoga odbijająca sufit i niekontrastująca powierzchnia (podłoga, ściany i sufit w tym samym kolorze). Te wszystkie przeszkody uwiecznione zostały na zdjęciach zawartych w prezentacji Rolanda Krpaty. Ekspert zwrócił uwagę na duże znaczenie wind, bez których niekiedy nie da się przemierzyć trasy.\nCzęść barier doczekała się propozycji rozwiązań, które rekomendowane są architektom miejskiej przestrzeni. Przyjęto standard kontrastujących oznaczeń szklanych drzwi, kolorystycznego oznaczania linii metra, utrzymywania właściwej kolejności informacji pasażerskiej (linia U1 na górze, niżej U2, na dole U3). Informacje tekstowe zastępowane są piktogramami o zrozumiałym przekazie. Dzięki temu można wykorzystać większe symbole (małe nie odnoszą pożądanego efektu) i zniwelować bariery językowe. Jako ciekawy przykład przeczenia tej zasadzie prelegent pokazał zdjęcie tablicy, na której poza strzałką w górę, był niezrozumiały symbol (kropka z otaczającymi ją strzałkami skierowanymi ku niej) i opis tekstowy w trzech językach „sortida, exit, salida”. W tym przypadku wystarczyłby piktogram drzwi ze strzałką z ewentualnym międzynarodowym tekstem „exit”.\nPodnoszeniu dostępności towarzyszą naukowe sesje i ankiety, odbywające się często przez Internet. Były to:\n74 specjalne sesje tematyczne (6 prelegentów),\n120 sesji technicznych I naukowych (6 prelegentów),\n10 interaktywnych sesji (każda zawierała 10-15 prezentacji).\nDo pobrania prezentacja w PDF: „Accessibility check of existing solutions by user groups in and outside of stations” – Roland Krpata\nRoland Krpata jest planistą i menadżerem projektów budowy wind i podnośników w przestrzeni publicznej. Jest także menadżerem odpowiadającym za dostępność wiedeńskiego metra dla osób niepełnosprawnych. Współpracuje z roboczym zespołem austriackiego Instytutu Standardów. W 2008 roku otrzymał nagrodę państwową za swoje badania nad technikami wspierania pasażerów niepełnosprawnych.\nWolfgang Lagath rozpoczął swoją prezentację „VAG Nürnberg – Mobilty for All since 1972” (Mobilność dla wszystkich od 1972 roku – osiągnięcia VAG) od pokazu filmu promocyjnego, który w całości poświęcony był udogodnieniom w transporcie dla pasażerów i osób niepełnosprawnych w Norymbergii. Rejon tego niemieckiego miasta jest jednym z ważniejszych centrów ekonomicznych, zamieszkałym przez dwa miliony mieszkańców, podróżujących codziennie metrem, tramwajami i autobusami.\nNa spocie mogliśmy zobaczyć stosowane technologie wspierające bezpieczeństwo i dostępność podróży. Wszystkie nowe składy metra wyposażono w kamery, przekazujące obraz do centrum bezpieczeństwa. Ułatwiono wejście do wagonu, poprzez montaż specjalnych platform wjazdowych, wysuwanych automatycznie na każdym przystanku. Drzwi zabezpieczono mięką gumą przed przytrzaśnięciem ciała. Informacja pasażerska wyświetlana jest dynamicznie na wyraźnych ekranach TFT o dużym kontraście. Dołożono starań, aby strona internetowa była maksymalnie przyjazna i dostępna.\nZałożeniem programu “Mobilność dla każdego” jest to, by dostępność transportu i infrastruktury była nieustannym dążeniem, długofalową polityką zmian i celów (pośrednich i bezpośrednich), prowadzących do maksymalnej wolności i niezależności osób niepełnosprawnych. Dialog ze środowiskiem osób niepełnosprawnych, dzielenie się wiedzą oraz wspólne poszukiwanie rozwiązań od początku programu były jego filarami.\nW latach siedemdziesiątych. VAG rozpoczął swoją drogę do dostępności. Gdy w 1972 roku otwarto metro, zorganizowano pierwsze szkolenie z właściwego wykorzystania schodów ruchomych i wind, w którym uczestniczyli seniorzy, osoby na wózkach i rodzice z wózkami dziecięcymi. Lata osiemdziesiąte. były okresem intensywnych dyskusji i strategicznych decyzji. VAG powołało specjalnego komisarza ds. dostępności, który miał zagwarantować rzetelne zbadanie i spełnianie potrzeb osób niepełnosprawnych. Według pierwszego raportu aż 20 procent mieszkańców Norymbergii miało problem z mobilnością. Ponieważ grupa takich pasażerów nie była jednolita pod kątem odczuwania barier, VAG podjął decyzję o wypracowaniu rozwiązań satysfakcjonujących reprezentantów każdej niepełnosprawności, co legło u podstaw ustanowienia wysokich standardów dostępności dla wszystkich klientów. Lata dziewięćdziesiąte odznaczały się poszukiwaniem przyjaznych rozwiązań na rynku. Ustanowiono standard zakupów taboru niskopodłogowych autobusów z przyklękiem. Uzupełniano standardy o inne rozwiązania na początku pierwszej dekady XXI wieku. Wówczas również rozpoczęły się intensywne prace nad dostosowaniem całej infrastruktury. VAG rozpoczął podnoszenie wszystkich peronów tramwajowych do 20-25 cm wysokości, a autobusowych do 15-18 cm. Wszystkie przystanki zostały wyposażone w ścieżki dla niewidomych i oznaczenia skrajni. W 2003 roku, który był w całej Unii Europjeksiej poświęcony osobom niepełnosprawnym, VAG otrzymał za swoje działania nagrodę od Europjeskiego Forum Niepełnosprawności. Zorganizowano liczne warsztaty i konferencje mające na celu przepływ wiedzy do innych podmiotów świadczących usługi transportowe i popularyzację właściwych postaw przeciwdziałających wykluczeniu społecznemu.\nDuże doświadczenie VAG w zakresie zwiększania dostępności przewozów dla wszystkich pasażerów pozwoliło na sformułowanie wniosków i podpowiedzi dla innych operatorów transportu:\ndialog ze środowiskiem osób niepełnosprawnych jest podstawą sukcesu,\nlobbing w kwestiach dostępności jest niezbędny w procesie jej zwiększania,\nróżnorodność pasażerów wymusza kompromisy,\nrozwój społeczeństwa jest wyzwaniem dla transportu na przyszłość i wymaga koncentracji na etapie planowania,\nczynnik ludzki jest najważniejszym elementem zmiany teorii dostępności w praktykę.\nPomimo wysokich standardów w norymberskim transporcie, Wolfgang Lagath mówi: VAG konsekwentnie będzie kontynuował pracę na rzecz dostępności dla każdego pasażera. Przeszliśmy długą drogę, ale wciąż wiele jest do zrobienia.\nDo pobrania prezentacja w PDF: „VAG Nürnberg – Mobilty for All since 1972” – Wolfgang.Lagath\nWolfgang Lagath przewodzi departamentowi technologii w przedsiębiorstwie transportowym VAG w Norymberdze, któremu podlegają tramwaje, autobusy i metro. Jest odpowiedzialny za jakość oraz dostępność usług dla osób niepełnosprawnych. Aktywnie uczestniczy w pracy badawczej Stowarzyszenia Transportu i Dróg, gdzie zajmuje się transportem publicznym. W innych stowarzyszeniach para się informacją pasażerską i zarządzaniem ruchem.\nCzy mogę się łatwo przemieszczać?\nGraham Lightfoot z firmy Mendes Limited dokonał całościowego podsumowania kwestii dostępnościowych w swojej prezentacji „Can I get there easily? Yes you can!” (Czy mogę się łatwo przemieszczać? Tak, możesz!).\nW transporcie, jak w każdej gałęzi wspólnej przestrzeni konieczne jest kierowanie się w planowaniu filozofią uniwersalnego projektowania. Odnosi się ona do takiego projektowania produktów, usług i otoczenia, aby mogły być one wykorzystywane przez wszystkich ludzi, w maksymalnie szerokim zakresie i bez konieczności adaptacji lub specjalnego oprzyrządowania. Najważniejsze zasady uniwersalnego projektowania, o których możemy przeczytać na stronie Center of Universal Design to:\nPrzykłady uniwersalnego projektowania, które przytoczył Graham Lightfoot w kontekście przestrzeni publicznej, zostały zaprezentowane na zdjęciach przedstawiających:\nUzyskanie informacji jest kluczowe dla każdej podróży, dlatego przynajmniej rozkład jazdy, strona internetowa i komunikaty bezpieczeństwa winny być zawsze dostępne dla każdego. Niepełnosprawny pasażer powinien być powiadamiany przez operatora transportu o możliwym wsparciu. Pożądane byłoby, żeby personel umiał udzielić jasnej i wyczerpującej informacji. Wskazane jest, aby organizator transportu przeprowadzał regularne audyty dostępności informacji.\nInfrastruktura również wymaga uwagi, aby nie stanowiła bariery w podróżowaniu. Perony, ciągi komunikacyjne i wejścia do budynków powinny być wolne od stopni. Przejścia dla pieszych i skrzyżowania powinny być dostępne i bezpieczne. Konieczne jest, aby przestrzeń wewnątrz budynków oraz przejścia podziemne były dobrze oświetlone i właściwie opisane. Poprawianie dostępności infrastruktury przystankowej winno być zawsze kierunkiem wpisanym w strategię systemu transportowego. Niezwykle ważna jest współpraca ze środowiskiem osób niepełnosprawnych, które mogą wskazywać kolejne bariery do eliminacji. Pożądane jest, aby nowo tworzona infrastruktura z założenia była pozbawiona znanych barier, które potrafią wskazać przeszkoleni do tego celu kontrolerzy.\nW przypadku taboru istnieją zalecenia, których wdrożenie podnosi znacznie poziom dostępności i bezpieczeństwa. Standardy dostępności (krajowe i międzynarodowe) powinny być uwzględnione w specyfikacjach przetargowych każdego zakupu taboru. Operatorzy transportu i przewoźnicy powinni poszukiwać dostępnych rozwiązań na całym świecie i obserwować rozwój projektów badawczych w tej dziedzinie. Dobrze byłoby, gdyby cała flota stopniowo stawała się bardziej dostosowane, dzięki okresowym wymianom taboru na wolny od barier i wyposażany w dostępną informację.\nW Polsce wciąż rzadkie są specjalistyczne szkolenia dla personelu obsługującego ruch pasażerski. W Europie Zachodniej są one nieodzownym elementem przygotowywania personelu. Kierowcy, kontrolerzy, inne osoby związane z transportem i stykające się z klientami powinny cyklicznie i obowiązkowo uczestniczyć w zwiększających empatię treningach wspierania osób niepełnosprawnych. Efektywność szkoleń powinna być stale monitorowana.\nDo pobrania prezentacja w PDF: „Can I get there easily? Yes you can!” – Graham Lightfoot\nGraham Lightfoot – jego działania obejmują nie tylko Irlandię, ale także Wielką Brytanię i Australię. Jest dyrektorem zarządzającym w firmie konsultingowej Mendes Limited. Ma prawie 40-letnie doświadczenie w pracy nad dostępnością transportu. Był zaangażowany w wiele projektów Unii Europejskiej, związanych z tą tematyką. Jest także honorowym członkiem Sekcji Zachodniej Instytutu Logistyki i Transportu w Irlandii.\nDrugi dzień konferencji – praktyczne zmagania\nDrugiego dnia konferencji spotkaliśmy się z uczestnikami na warsztatach pogłębiających wiedzę o niepełnosprawności oraz praktycznych ćwiczeniach wspierania w codziennym życiu osób z dysfunkcjami. Ponieważ prowadziłem je wspólnie z innymi trenerami Fundacji Instytut Rozwoju Regionalnego, na początku przedstawiliśmy działania i dokonania naszego zespołu na gruncie zwiększania dostępności przestrzeni publicznej, uczelni wyższych, urzędów, wyborów, stron internetowych oraz transportu. Są to obszary niezwykle ważne dla rehabilitacji zawodowej i społecznej. Zaoferowaliśmy wsparcie merytoryczne przy dostosowywaniu usług oraz szkolenia dla osób, mogących mieć styczność z osobami niepełnosprawnymi (np. kierowców).\nUczestnicy warsztatów usłyszeli informacje wprowadzające na temat różnych dysfunkcji, które powodują niepełnosprawność. Poszczególne części prezentacji odpowiadały głównym rodzajom niepełnosprawności: wzrokowej, słuchowej, związanej z narządem mowy i ruchu.\nfot. Michał Markiewicz\nNiepełnosprawnością wzrokową dotknięte są nie tylko osoby niewidome, ale także osoby słabowidzące – ze względu na niedające się skorygować wady. Przykładami dysfunkcji wzroku są:\njedynie poczucie światła,\nzaburzenie widzenia centralnego,\nzaburzenie widzenia obwodowego (tzw. widzenie tunelowe),\nzaburzenie ostrości widzenia (np. krótkowzroczność, dalekowzroczność),\nKiedy omawiana była niepełnosprawność wzrokowa, uczestnicy zakładali na oczy specjalne symulatory, które w pewnym stopniu oddają charakter prezentowanych schorzeń. W lepszym zrozumieniu wad wzroku pomagały także filmy wizualizujące obraz, postrzegany przez osobę słabowidzącą.\nNajważniejszym punktem tej części prezentacji było przekazanie wiedzy na temat barier, z jakimi zmagają się osoby z niepełnosprawnością wzrokową:\nniedostępność lub ograniczony dostęp do:\ninformacji wizualnych (oznaczeń, kierunkowskazów, gestykulacji, mimiki itp.),\nmateriałów drukowanych (informatorów, formularzy),\ninformacji o zachowaniu w razie zagrożenia (oznaczeń dróg ewakuacyjnych, instrukcji drukowanych),\ntrudności w poruszaniu się w nieznanym miejscu bez wcześniejszych wzkazówek,\ntrudności w samodzielnej obsłudze urządzeń (np. windy bez specjalnego oprzyrządowania),\ntrudności z odnalezieniem drogi, jeśli zmienia się jej bieg.\nNiepełnosprawność narządu słuchu również posiada bardzo wiele odmian. Osoby niesłyszące mogą posługiwać się językiem migowym lub nie. Niedosłyszące wykorzystują całą gamę różnych aparatów słuchowych lub w ogóle nie chcą z nich korzystać.\nNajwiększe bariery w transporcie, z którymi zmagają się osoby z dysfunkcjami słuchu to:\nNiepełnosprawnością ruchową są dotknięte nie tylko osoby na wózkach, lecz także poruszające się o kulach, o lasce, z balkonikiem, mające problem z kończynami: górnymi, dolnymi, górnymi i dolnymi jednocześnie.\nBariery, odczuwane przez tę grupę pasażerów niepełnosprawnych to:\nniedostępność lub utrudniony dostęp do przyciskówi przedmiotów znajdujących się na niewłaściwej wysokości,\nPo teoretycznym opisaniu niepełnosprawności i towarzyszących im barier, rozpoczęliśmy praktyczne ćwiczenia. Wszyscy uczestnicy opuścili salę na czas jej przearanżowania, które zmieniało zapamiętany układ przedmiotów w pomieszczeniu. Połowa uczestników otrzymała opaski na oczy, druga połowa natomiast miała za zadanie bezpieczne przeprowadzenie podopiecznych z zasłoniętymi oczami przez tor przeszkód, stworzony z krzeseł i stołów. To ćwiczenie zwykle wywołuje obawy – niektórzy nie chcą zasłaniać sobie oczu. Tym razem jednak wszyscy wzięli w nim aktywny udział. Po okrążeniu sali osoby w parze zamieniały się rolami i ponownie przechodziły przez tor przeszkód.\nPo zakończeniu ćwiczenia zadaliśmy pytanie o odczucia, które towarzyszyły parom podczas prowadzenia osoby niewidzącej oraz kiedy były prowadzone przez przewodnika.\nWśród spostrzeżeń po wykonaniu ćwiczenia pojawiły się następujące:\nnieumiejętne prowadzenie osoby niewidomej jest powolne i męczące,\nbrak pewności tego jak wygląda sala po przearanżowaniu wywoływała niepokój porównywalny z odwiedzaniem zupełnie obcego miejsca,\ntrudno jest zaufać informacjom przekazywanym przez przewodnika, którego się nie zna,\npróby skoncentrowania się na dźwiękach nie przynosiły istotnych informacji o przestrzeni do przemierzenia.\nPodczas omawainia ćwiczenia uczestnicy dowiedzieli się, jakie błędy popełnili jako przewodnicy osoby niewidomej, co było wyjściem do przekazania wiedzy o właściwych technikach i zasadach postępowania, z których najważniejsze to:\nzapytać osobę niepełnosprawną czy trzeba jej pomóc,\nzapytać osobę niepełnosprawną, w jaki sposób można jej pomóc,\nnigdy nie chwytać osoby niewidomej za ramię, tylko podać swoje ramię,\npodawać ramię ze strony, po której osoba niewidoma ma wolną rękę i nie trzyma w niej białej laski,\nzawsze iść przodem,\nnie pozwalać na składanie laski przez osobę niewidomą, gdy jest prowadzona,\nprzekazywać tylko istotne komunikaty werbalne, czyli stopień w górę lub stopień w dół,\npotraktować wyrazy „uwaga”, „schody”, „krawężnik” jako nieprecyzyjne i niepomagające w orientacji.\nW omawianiu zasad aktywnie uczestniczyli zebrani i wiele uwag było zaproponowanych właśnie przez nich.\nPoprosiliśmy wszystkich o złożenie i rozłożenie pasywnego wózka inwalidzkiego. Tylko jedna osoba miała w tym doświadczenie i sposób był dla niej znany, natomiast pozostali dopiero na warsztatach dowiedzieli się, w jaki sposób składać wózek. Następnie to samo zadanie dotyczyło wózka aktywnego. Również w tym przypadku jeden uczestnik prawidłowo wykonał zadanie.\nPoza sposobami składania wózków inwalidzkich, uczestnicy warsztatów poznali również inne zasady dotyczące poruszania się z osobą na wózku:\npodczas wprowadzania po schodach w dół i w górę osoba asystująca stoi zawsze u góry,\nwózek należy przechylić lekko do tyłu, tak aby balans wagi pozwalał wciągnąć po stopniach nawet ciążką osobę,\njeśli dwie osoby wnoszą wózek – jedna wciąga stojąc u góry, druga asekuruje od dołu, trzymając tylko za stałe i stabilne lementy konstrukcji wózka,\npo wciągnięciu wózek opuszczamy do pionowej pozycji powoli i ostrożnie oraz zaciągamy hamulec.\nW ten sposób doszliśmy do kolejnego punktu programu, jakim była wycieczka techniczna, podczas której przyswojone do tej pory informacje miały zostać użyte w zmaganiach z barierami w prawdziwej sytuacji. Zadaniem grupy było wynotowanie wszystkich barier na trasie do przystanku, podczas podróży i wchodzenia do pojazdu. Uczestnicy mieli zastanowić się nad odpowiedzią na pytania zawarte w rozdanej im ankiecie.\nPodzieliliśmy grupę na dwa zespoły:\n1. Zespół asystujący niepełnosprawności motorycznej – jego zadaniem było właściwe asystowanie osobom na wózkach w drodze na przystanek, we wsiadaniu do podstawionego tramwaju niskopodłogowego oraz odpowiedź na pytania:\nAranżacja przystanku – czy łatwo się po nim poruszać na wózku?\nInformacja pasażerska na przystanku – czy osoba niska lub siedząca na wózku może ją uzskać (tablica, rozkłady przystankowe)?\nWsiadanie i wysiadanie – czy osoba na wózku jest w stanie wsiąść i wysiąść sama?\nInformacja pasażerska w pojeździe – czy jest dostępna dla osoby na wózku?\nPrzyciski alarmowe, komunikacyjne i otwierania drzwi – czy są przyjazne dla osób niskich i siedzących na wózkach?\nWnętrza – wyposażenie przestrzeni dla wózków – czy podróżowanie wózkiem w pojeździe jest bezpieczne i nie powoduje zagrożeń dla wszystkich pasażerów?\nPiktogramy w pojeździe i na zewnątrz – czy spełniają swoją rolę?\nWęzeł przesiadkowy – czy skrzyżowanie i droga do przystanku przesiadkowego są przyjazne dla osoby na wózku?\nZespół asystujący niepełnosprawności sensorycznej (znów przydały się opaski na czy i białe laski) – jego zadaniem było dotarcie na przystanek i wejście do podstawionego tramwaju oraz odpowiedź na pytania:\nAranżacja przystanku – czy łatwo się na nim odnaleźć przy braku widzenia?\nInformacja pasażerska na przystanku – czy można ją uzskać bez wzroku lub przy słabym widzeniu (tablica, rozkłady przystankowe)?\nInformacja pasażerska w pojeździe – czy jest dostępna dla osoby niewidomej i słabowidzącej (zewnątrz pojazdu i wewnątrz)?\nPrzyciski alarmowe, komunikacyjne i otwierania drzwi – czy są przyjazne dla osób niewidomych i słabowidzących i logicznie umieszczone?\nWnętrza – oznaczenie skrajni, kolorystyka wnętrza, funkcjonalność barierek i poręczy – czy te elementy są bezpieczne?\nPiktogramy w pojeździe – czy spełniają swoją rolę?\nWęzeł przesiadkowy – czy skrzyżowanie i droga do przystanku przesiadkowego są przyjazne dla osoby niewidomej i słabowidzącej?\nOba zespoły wsiadły do podstawionego tramwaju i dojechały do przystanku Plac Inwalidów, gdzie miały przejść na powrotny przystanek, na którym zamieniły się niepełnosprawnością. Podstawiony tramwaj zabrał wszystkich z powrotem pod UM przy Placu Wszystkich Świętych. Uczestnicy mieli jeszcze do przebycia drogę z przystanku do sali wykładowej.\nWnioski, które zgłosili po wycieczce technicznej uczestnicy warsztatów:\nNa drodze do przystanków było wiele słupków i przeszkód uytrudniające obu grupom poruszanie się.\nRozkłady jazdy papierowe powieszone są za wysoko i nie są czytelne (czcionka i rozplanowanie przestrzeni na kartce).\nPrzestrzeń przystankowa jest ciasna i niebezpieczna zarówno dla osób na wózku inwalidzkim, jak i dla osób niewidomych.\nStylizowana nazwa przystanku jest nieczytelna nawet dla osób dobrze widzących. Uczestnicy uważali, że lepiej sotoswać jeden standard czcionek w obrębie całej aglomeracji i skonsultować go z osobami niepełnosprawnymi.\nWejście do tramwaju oznaczone jest dużym i czytelnym piktogramem.\nRóżnica poziomu chodnika i podłogi pojazdu sprawia problemy.\nWewnątrz pojazdu nie ma miejsca do przypinania wózka ani przycisków komunikacji z kierowcą.\nStopnie wewnętrzne są zbędne i przeszkadzają, tym niemniej są dobrze oznaczone.\nKolorystyka rurek jest mało kontrastująca, a górne rurki po jednej stronie nie mają odpowiednika po drugiej, co jest bardzo mylące.\nRurki przy drzwiach powodują zagrożenie dla głowy przy wstawaniu z miejsca.\nPiktogramy nad linią okien nie są zauważalne.\nPrzyciski wewnętrzne nie są opisane brajlem, ich umiejscowienie jest mylące.\nDźwiękowe zapowiadanie przystanków ustawione było za cicho i brak zewnętrznego informowania, co nadjechało.\nZewnętrzny przycisk otwierania drzwi powoduje problemy, ponieważ nie wiadomo, czy jest na drzwiach czy po prawej od drzwi, czy po lewej, ale gdy się go już znajdzie jest dobry, bo oświetlony i skokowy (a nie dotykowy co powodowałoby dodatkowe bariery).\nInformacja o przystankach była przekazywana za pośrednictwem monitora – kolorystyka powoduje brak widzenia (jasne tło z czerwoną czcionką). Uczestnicy zauważyli, że lepiej widać pasek wiadomości nadawany białą czcionką na czarnym tle.\nWęzeł przesiadkowy nie miał udźwiękowionej sygnalizacji świetlnej, oznaczeń skrajni peronu i chodnika. Czas zielonego światła nie pozwalał na przejście do końca pasów.\nWjazd do Urzędu Miasta był improwizowany (zbyt stromy podjazd do krawężnika), a do windy prowadziły schody.\nKiedy uczestnicy zgłaszali swoje spostrzeżenia, wyniknła dyskusja o stosowaniu piktogramów do oznaczania miejsc specjalnych. Jeden uczestnik stwierdził, że irytuje go oznaczanie miejsc, bo prawie każde jest specjalne (jest ich za dużo) i niektórzy pasażerowie domagają się tegoż, mimo że obok są inne wolne. Uczestnicy stwierdzili jednak, że takie oznaczenia są potrzebne i powinny być lepiej widoczne (by edukować pasażerów). Potem następiło kilka wypowiedzi na temat ogólnego spadku kultury i możliwości prowadzenia kampanii edukujących dla pasażerów.\nWarsztaty zakończyły się podsumowaniem oraz obiadem, podczas którego nadal dyskutowano o problemach i barierach występujących w komunikacji miejskiej.\nKilka osób zadeklarowało chęć uczestnictwa w tego rodzaju warsztatach, gdyby były organizowane ponownie. Znalazła się również grupa chętna włączyć się w pracę tworzenia standardów dostępnego transportu dla osób o ograniczonej mobilności. Pozostaje nadzieja, że uda się przyjąć te standardy w naszym kraju, a nie jest to płonna nadzieja, ponieważ zaangażowanie uczestników konferencji i warsztatów było duże, a i po spotkaniu zainteresowanie tematem nie osłabło, na co wskazują nadchodzące drogą mailową prośby o konsultacje dla rozwiązań planowanych w różnych polskich miastach.


Wielki Szyszak | tu byłem - kierunkowo.pl\nCzwarty co do wysokości szczyt Sudetów i drugi najwyższy szczyt polskich Karkonoszy, czyli Wielki Szyszak to góra, która jest „wysokościowo” zaraz po Śnieżce, jeżeli chodzi o polską stronę Karkonoszy. Jego szczyt znajduje się na wysokości 1509 m. n. p. m. i tylko o niecałe 100 metrów jest niższy od najbardziej znanej i dużo liczniej odwiedzanej królowej wiatrów, czyli Śnieżki. Góruje nad pięknymi Śnieżnymi Kotłami, sąsiadując z nimi od wschodu.\nNa szczycie Wielkiego Szyszaka znajdują się ruiny pomnika niemieckiego cesarza Wilhelma I, który w 1888 roku wzniesiono tutaj po śmierci cesarza, chcąc należycie upamiętnić pierwszego cesarza zjednoczonych Niemiec. Tereny dzisiejszego Wielkiego Szyszaka były wtedy w posiadaniu hrabiego von Schaffgotscha, który to przystał ochoczo na budowę pomnika a sam ufundował kamienną drogę którą można po dziś dzień dotrzeć na szczyt góry. Budowa obelisku trwała 2 dni. Podstawę wykonano z ułożonych kamieni a na ich szczycie zamontowano dużą listerę „W” na cześć cesarza oraz postawiono posążek orła. Było to pierwszy pomnik Wilhelma I na terenie ówczesnych Niemiec. Obecnie na szczycie pozostały jedynie ruiny pomnika, do czego znacznie przyczynili się Polacy, którzy nie pałali miłością do cesarza, który jako brutalny zaborca nie zaskarbił sobie miłości Polaków.\nNa Wielki Szyszak nie prowadzi żaden szlak turystyczny, jednak dotarcie na niego nie jest trudne. Należy podążać kamienną drogą w stronę widocznego obelisku idąc od strony Śnieżnych Kotłów. Pamiętaj jedynie, że poruszanie się po za wyznaczonymi szlakami jest zakazane na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, dlatego decydując się na dotarcie na szczyt Wielkiego Szyszaka po pierwsze podejmujesz ryzyko otrzymania kary za złamanie Regulaminu parku oraz doceń miejsce w którym jesteś i w żaden sposób nie niszcz przyrody. Pamiętaj, że w Karkonoskim Parku Narodowym nawet niepozorne porosty (dla wielu zielony nalot na kamieniach) są chronione, jak ma to miejsce np. na Łabskim Szczycie.\nkategoria miejsca: góry i szlaki górskie, punkty widokowe\nlokalizacja: na wschód od Śnieżnych Kotłów, w Grzbiecie Śląskim\nWielki Szyszak do szczyt podobny do innych i niewyróżniający się na tle innych wzniesień w Karkonoszach. Jedynym elementem, który jest na nim nietypowy to zniszczony obelisk dawnego pomnika cesarza niemieckiego.\nNa szczycie Wielkiego Szyszaka mamy odrobinę lepszy widok niż z poziomu czerwonego szlaku turystycznego, biegnącego pod jego kopułą szczytową, jednak nie na tyle bardziej powalający bo wejść tu za wszelką ceną. Poza tym Wielki Szyszak nie uraczy nas niczym wyjątkowym, to chyba że dodatkową adrenaliną po zejściu ze szlaku.\nWielki Szyszak znajduje się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, do którego by wejść trzeba opłacić opłatę za wstęp. Koszt biletu jest rozsądny.\nO tłumie nie ma mowy, ponieważ mało kto zapuszcza się na szczyt.\nSzczyt Wielkiego Szyszaka znajduje się poza szlakami turystycznymi i nie prowadzi do niego żadna znakowana trasa.\nDojście na szczyt idąc od czerwonego szlaku zajmuje około 5 minut, te samo powrót. Na szczycie kilka minut jest w zupełności wystarczające.\nNajbliższe parkingi znajdują się w Szklarskiej Porębie (ul. Urocza oraz przy dolnej stacji wyciągu). Parkingi są duże, choć przy ogromie turystów i tak nie wystarczające a dodatkowo płatne. Wielkość opłaty za postój raczej z tych wyższych.\nZgodnie z regulaminem Karkonoskiego Parku Narodowego zabrania się schodzenia z wyznaczonych szlaków turystycznych. Szczyt Wielkiego Szyszaka nie znajduje się na żadnym szlaku, zatem oficjalnie nie jest dostępny dla turystów.\nPodejmując ryzyko zejścia ze szlaku i wejścia na szczyt Wielkiego Szyszaka należy liczyć się z możliwością spotkania patrolu wojsk nadgranicznych lub pracowników Karkonoskiego Parku Narodowego. Takie spotkanie może być wtedy dla Was kosztowne.\nWyjątkiem jest zima, kiedy to ze względów bezpieczeństwa czerwony szlak wiedzie wierzchołkiem Wielkiego Szyszaka, ze względu na zagrożenie lawinowe na jego zboczach. To jedyna okazja do w pełni legalnego zdobycia szczytu.\nrozległa panorama, łącznie z widokiem na Śnieżkę,\nbliskość innych miejsc wartych odwiedzenia, jak np. Śnieżne Kotły\noficjalnie szczyt jest niedostępny dla turystów z racji, że nie prowadzi przez niego żadem szlak turystyczny,\ntagi: karkonosze, szklarska poręba