Wspaniałe eksperymenty dla dzieci. Inżynieria - Christina Schul\n23-05-2022 / Christina Schul / PWN\nPrzy okazji mali konstruktorzy dowiedzą się sporo o inżynierii i jej związkach z koncepcją STEAM. Ten skrót pochodzi od angielskich słów: science (nauka), technology (technologia), engineering (inżynieria) , art (sztuka) i mathematics (matmatyka). Propozycje konstrukcyjne dla dzieci opierają się na różnych elementach tej idei. Inżynierowie mechanicy używają wiedzy przyrodniczej i matematyki podczas projektowania pasów bezpieczeństwa w kolejkach górskich. Projektanci komputerów wykorzystują w codziennej pracy najnowsze technologie i zaawansowaną matematykę. Wznoszenie mostów wymaga znajomości fizyki i wyższej matematyki, a jednocześnie wizji artystycznych, dlatego niektóre budowle są nie tylko funkcjonalne, ale i piękne.\nOpisom ciekawych konstrukcji dziecięcych towarzyszą wypowiedzi prawdziwych inżynierów odnoszące się tematycznie do ich pracy. Dają one wgląd w problemy zawodowe inżynierów i ich ulubione projekty, w merytorycznym powiązaniu z wiedzą przyswojoną przez dzieci.\nUmiejętności konstrukcyjne są ważne nie tylko dla dzieci pragnących w przyszłości zostać inżynierami. Formułowanie pytań, tworzenie w wyobraźni możliwych rozwiązań, kreatywne myślenie i umiejętność rozwiązywania problemów przydadzą się każdemu, niezależnie od wybranego zawodu. Nie zapominajcie jednak, że nasze propozycje to przede wszystkim dobra zabawa!


Bułgaria: kilkaset dochodzeń ws. śmierci dzieci w domach opieki - Prawo\nBułgaria: kilkaset dochodzeń ws. śmierci dzieci w domach opieki\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 01 czerwca 2011 17:58\nBułgarska prokuratura wszczęła 248 dochodzeń w sprawie zgonów w domach opieki dla dzieci niepełnosprawnych w następstwie zaniedbań i stosowania przemocy.\nO śmierci dzieci w niewyjaśnionych okolicznościach w ciągu ostatnich 10 lat poinformował we wstrząsającym raporcie Bułgarski Komitet Helsiński we wrześniu 2010 roku. Według tego dokumentu w większości wypadków dzieci zmarły na skutek zaniedbań ze strony personelu domów opieki.\nI tak: 31 dzieci zmarło z głodu lub systematycznego niedożywienia, 84 na skutek zaniedbań i braku higieny, dwoje - na skutek pobicia. Stwierdzono wówczas, że ponad 100 z 1600 wychowanków tych domów cierpi na systematyczne niedożywienie.\n- Osiem miesięcy po opublikowaniu raportu prokuratura zajęła się sytuacją w domach opieki na poważnie - zapewniła zastępczyni prokuratora generalnego Galina Tonewa. Uściśliła też, że z ogólnej liczby 248 dochodzeń 188 dotyczy śmierci dzieci w niewyjaśnionych okolicznościach, 29 - maltretowania przez personel, 16 - zaniedbań zagrażających życiu, dwa - przymusowego pozbawienia wolności.\nProkurator zwróciła uwagę, że w żadnym z domów "nie ujawniono faktu nieprzestrzegania przepisów". Dodała, że kilka domów zamknięto i prokuratura nie przestaje kontrolować pracy 24 istniejących, w których mieszka 1265 niepełnosprawnych dzieci.\nInnym poważnym problemem jest utrudniony dostęp do tych domów dla przedstawicieli zarówno BKH, jak i mediów. Oczekiwanie na zezwolenie na wejście do placówki trwa tygodniami (wydanie zezwolenia wymaga pisemnej zgody miejscowych władz).\nBUŁGARSKI KOMITET HELSIŃSKIRSS


Św.Wojciech (WLKP TEJ!) - Geocaching Opencaching Polska\nŚw.Wojciech (WLKP TEJ!) - OP65D8\nCzyli krótka opowieść o tym, jak pewien Czech trafił do Wielkopolski i co z tego wynika.\nData utworzenia: 28-04-2013\nOstatnio zmodyfikowano: 30-09-2018\nSkrzynka rekomendowana przez: kawior&jardo, piotrmichal\nKorzystając z licznych źródeł dowiadujemy się, że starosłowiańskie imię Wojciech powstało z dwóch członów: „woj” (wojownik) i „-ciech” (cieszyć się). Z rozlicznych interpretacji najbardziej popularną jest ta mówiąca, że noszący imię jest wojownikiem cieszącym się walką. Ładnie to sobie umyślili Państwo Sławnikowicowie (Slavnikovec), rodzice z niezłymi koneksjami, gdy ok. 956 roku dali swemu szóstemu synowi tak zacne imię. Kto wie ? Może inaczej potoczyłyby się losy Wielkopolski, gdyby dzieciak dostał inne imię, albo opieka zdrowotna i świadomość społeczna w tamtych czasach była na trochę wyższym poziomie ? A tak imć Sławnik, pan na Libicach, miast szukać lekarzy położył chorego syna na ołtarzu, obiecując go Kościołowi w zamian za uzdrowienie. Choroba nie była śmiertelną, a słowo dane … W efekcie koło roku 981 narodził się Wojciech – Adalbert (bo imię swego mentora przybrał na bierzmowaniu), co to go potem Prusowie usiekli.\nCytat z netu: „… Wojciecha wyróżnia energiczność, pracowitość i zaradność. Jest dociekliwy i inteligentny, ma twórczy i analityczny umysł. Dzięki tym cechom ma duże szanse na sukcesy w nauce. …”\nPrzyznać trzeba, że chłopak mocno zabrał się do roboty. Pobierał nauki w najlepszych szkołach, uczył się języków, awansował, udzielał się na różnych polach, poznawał możnych ówczesnego świata.\nCytat z netu: „..To ambitny, pewny siebie mężczyzna o silnej i nieugiętej woli, wytrwale zmierzający do obranego celu. Jest uparty i bezkompromisowy, uważa, że tylko on ma rację. Bywa, że kieruje się intuicją, która raczej go nie zawodzi…”\nNie da się ukryć, intuicja jednak go zawiodła i to nie raz. W miarę rośnięcia w siłę zaczął dokazywać, co nie spodobało się przełożonym. Chcieli go osadzić w swojej małej diecezji, ale tenże smyknął dzięki koneksjom „na misje”. Gdyby nie to, pewnie by żył długo i służył bliźnim radą i pomocą, jak to czynił w Pradze. A tak uparciuch jeden wybrał się na wojenkę z niewiernymi. Dziwnym trafem upodobał sobie nasze obecne polskie ziemie. Bolesław Chrobry proponował mu nawet niezłą robotę, ale ten twierdził że jest sprawa do załatwienia w okolicach Gdańska. Jak tam było, wiemy … Tu rzucił klątwę, tam ochrzcił siłą kilka wiosek, w innym miejscu wyciął święte drzewa, przy okazji posyłając nieposłusznych do lochów lub do piekła. Ale imię zobowiązuje – miał rację. Tak się tym przejął, że wyskoczył na ziemie Prusów, takich dzisiejszych chuliganów z Chwaliszewa. Zmierzał do celu, którym było sprowadzenie łobuzów na dobrą drogę. Ci wybrali jednak manowce, czego efektem było najpierw słuszne spuszczenie Wojciechowi bęcków, a gdy to nie poskutkowało - wyprawili go w zaświaty.\nCytat z netu: „…Jego stosunek do ludzi jest raczej nieufny, nie ulega wpływom, ma naturę introwertyka. Rodzinę zakłada wcześnie, jest kochającym mężem i ojcem. Umie wyciągać wnioski z cudzych błędów. Zazwyczaj jest sympatyczny i pogodny. Lubi jasne sytuacje i chadza prostymi drogami, unikając skrótów. Jest pamiętliwy i nigdy nie zapomina doznanych krzywd. Jest prawym człowiekiem cieszącym się szacunkiem otoczenia…”\nGdyby wówczas pismo i czytanie były ważniejszą rzeczą od mówienia „co jest słuszne”, może by sobie Wojciech przemyślał powyższe słowa i wybrał inną ścieżkę kariery ? Tego już się nie dowiemy. Efektem końcowym jego „cieszenia się wojną” było sprowadzenie ciała i pochowanie w Gnieźnie. Co ciekawe, głowa przybyła wcześniej niż reszta, dzięki nieznanemu Pomorzaninowi. Potem Otton III przyklepał decyzje administracyjne i tak Gniezno, a za tym Wielkopolska, nierozerwalnie sprzęgły swe losy ze świętym już Wojciechem.\nIlekroć będziecie w Gnieźnie (a macie blisko z Projektu) wejdźcie do Katedry i podumajcie chwilę przy relikwiach Św.Wojciecha. Przed Wami robiły to tysiące ludzi, królowie, papierze, politycy, wierni i niewierni. Podziwiając kunszt relikwiarza i urodę świątyni (pamiętajcie o Drzwiach Gnieźnieńskich !) pomyślcie, jak łatwo „cieszenie się wojną” rozumiemy dosłownie, a jak rzadko jako przenośnię, jako radość zmagania się o wspólne dobro. Jadąc kiedyś przez Wielkopolskę pamiętajcie o Trzemesznie – tamtejsza Bazylika jest miejscem kultu Św.Wojciecha od wieków.\nPodobno aż 137 miejscowości w Polsce wywodzi swą nazwę od Wojciecha. Na OCPL jest 19 keszy. Ten będzie 20-y. Dołączy do 39 przysłów ludowych i setek facetów w PL, w tym i autora :) O dziwo, nie znam żadnego burka o tym imieniu, ale za to jednego miśka – bardzo zacnego żołnierza (w przeciwieństwie do innego żołnierza …). Jak macie ochotę, to w logach wpisujcie znane Wam „liczby Wojciechowe”.\nWspółrzędne zaprowadzą Was w miejsce jako żywo przypominające (przy niewymuszonej odrobinie wyobraźni) polanę w Świętym Gaju, gdzie złamane zostało życie Wojciecha. Tam szukajcie pamiętając, że gospodarze nie lubią nieproszonych gości i mogą poczęstować strzałą w plecy (czyli po nocy, w sezonie polowań uważamy na stanowiska łowieckie, gęsto rozmieszczone na dojściach do punktu). Kesza szukajcie w świętym … Bardzo ostrożnie "otwierajcie" schowek - trzeba uważać, by nie wyłamać "zamknięcia". Pojemnik daje się spokojnie wyjąć (i potem wsadzić) bez potrzeby nadludzkich wysiłków :)\nPamiętajcie o spisaniu kodu, niezbędnego do znalezienia RONJI . Bez tego kesza wyprawa po Polonię Maior staje się niebezpieczną drogą przez nieznane tereny !\n30.09.2018 - dodanie logo Projektu, bo gdzieś je wcięło.\nWpisy do logu: 89x 0x 0x Wszystkie wpisy Pokazuj usunięcia


Auto Złom Święochłwoice - autoszrot .NET AUTO SKUP SZROT //. Złomowanie samochodów Święochłwoice\nZłomowanie samochodów Święochłwoice\nSkup samochodów Święochłwoice\nKasacja [Szrot] Święochłwoice\nAuto Złom Święochłwoice\nAuto Złom Święochłwoice » Złomowanie samochodów skup aut Święochłwoice - autoszrot . NET\nProfesjonalne auto złomowanie pojazdów. W naszym skupie samochodów na złom sprzedasz każde auto. Najlepsze ceny & kompleksowa obsługa. Auto Złom Święochłwoice zaprasza do sprzedaży aut - kasacja i skup pojazdów\nWitamy w autoszrot.NET , kompleksowym skupie samochodowym w Święochłwoice i okolicach. Skupujemy i złomujemy używane samochody bez względu na marke, model czy stan oraz zapewniamy pełne rozwiązania dla każdej trafiającej do naszgo auto skupu oferty. Niezależnie od tego, czy sprzedajesz używany, niechciany, rozbity lub szukasz złomowania aut, my odkupimy go jeszcze dziś.\nSkup samochodów Święochłwoice to oczywisty wybór, aby szybko sprzedać swój samochód używany bądź powypadkowy na złom za gotówkę. Nie trać czasu na wieczory i weekendy w poszukiwaniu kupca, porozmawiaj teraz z ekspertem od skupu samochodu!\nNasz skup wyróżnia się na rynku samochodów używanych w całym województwie, zapewniając każdemu Klientowi wyjątkową obsługę zarówno przed, jak i po sprzedaży bądź złomowanie używanych pojazdów. Nasze centrum skupu, kasacji i złomownia samochodów na miejscu zapewnia kompleskową obsługę całego procesu zbycia auta. Bez względu od tego, czy masz używany samochód, którego nie potrzebujesz, czy potrzebujesz gotówki - możemy pomóc. Uważamy, że sprzedaż samochodu powinna być prosta, szybka i bezpłatna. Auto Skup Złomowanie to najszybszy, najłatwiejszy i najbezpieczniejszy sposób sprzedaży samochodu w Święochłwoice i okolicach. W Skup aut złomowanie Szrot Święochłwoice mamy jedną misję, aby sprzedaż samochodów była prosta, darmowa i szybka ! Z nami nigdy nie będziesz musiał negocjować ceny za używany samochód na auto złomie.\n√Auto Złom Święochłwoice\n√Złomowanie pojazdów Święochłwoice\nKupujemy samochody sprawne ale również rozbite uszkodzone i na złom (Święochłwoice). Potrzebujesz szybko gotówki za swoje rozbite auto lub szukasz miejsc gdzie łatwo sprzedać auto jeszcze dziś? Znalazłeś idealne miejsce. Dzięki naszej natychmiastowej ofercie naszego szrotu auto złomu możesz łatwo, bezpiecznie, a przede wszystkim - szybko sprzedać każde auto czy to rozbity samochód czy stare auto na złom, to właśnie my pomożemy Ci przejść przez cały proces. Dodatkowo dostajesz najwyższą cenę za swój pojazd i nie musisz spędzać czasu na poszukiwanie kupca ? U nas zrealizujesz sprzedaż samochodu w kilka chwil - niewierzysz ? - Spradź nasz skup sampochodó - interesuje nas każde auto. Zadzwoń do Nas po niezobowiązującą ofertę !\nWybierz już dziś ! autoszrot .NET :: #1 Skup samochodów & Złomowanie pojazdów Święochłwoice. Kompleskowo i profesjonalnie zajmujemy się recyklingiem pojazdów. Nasz auto złom zaprasza do skupu Twojego auta u nasz na auto szrocie ! autoszrot .NET :: #1 - Zadzwoń wyceń i sprzedaj.\nZłomowanie Twojego samochodu Święochłwoice to najszybszy i najłatwiejszy sposób na usunięcie starego lub niechcianego auto złomu. Zapewniamy, że całe nasze złomowanie jest przyjazne dla środowiska i zawsze maksymalizujemy wypłaty najlepszej ceny za wagę starego, które otrzymują nasi klienci + bezpłatne holowanie naszym transportem z miejsca postoju. Aby uzyskać najlepszą cenę za złomowany samochód na naszym szrocie, jedyną najlepszą cenowo opcją z szybką realizacją skupu jest właśnie skup samochodów auto złom Święochłwoice . Nasz proces jest prosty, wystarczy do nas zadzwonić, wysłać SMS-a , zaplanujemy odbiór, a po szybkiej ocenie podamy najwyższą cenę za złomowany samochód - wystawimy wszelkie dokumenty do wyrejestrowania auta - umów sie już teraz na zezłomowanie starego auta. Złomowanie pojazdów Święochłwoice tylko z autoszrot.net\nGwarantujemy najlepszą cenę za samochód złomowanie pojazdów Święochłwoice. Nasza działalność opiera się na zaufaniu naszych lojalnych klientów i reputacji w zakresie uczciwości, która rozciąga się na tych, których jeszcze nie obsługiwaliśmy. Niezależnie od tego, czy zdecydujesz się otrzymać bezpłatną wycenę, czy zadzwonisz do nas po bezpłatną, bezproblemową wycenę pod nasze numery telefonów, zadamy Ci kilka pytań, aby lepiej zrozumieć i wycenić Twój pojazd (marka, model, rok) , a także jego stan. Prześlemy Ci wycenę, a jeśli Twój pojazd nie znajduje się w stanie jazdy, możemy zaplanować termin holowania pojazdu bez żadnych kosztów na auto złom Święochłwoice.\nWybór #1 Klientów wśród lokalnych skupów aut oraz złomowisk - 99% skuteczności oraz najwyższe ceny w okolicy. autoszrot .NET - szerokie spektrum oferty auto złom złomownanie samochodów skup aut Święochłwoice - odkup aut na komis oraz zezłomowanie auta tego samego dnia ! Wystarczy 1. Telefon - Szybka decyzja odkupu !\nZłomowanie & Skup aut Święochłwoice - oferta / autoszrot.NET\nSkup & Złomowanie Święochłwoice\nKasacja aut Szrot Święochłwoice\nPosiadamy niezbęne pozowlenia na skup i złomowanie samochodów. Dojeżdżamy do Klienta bezpłatnie tego samego dnia. Skup aut Święochłwoice to skup który umożliwia sprzedaż aut powypadkowych i do złomowania.\nŚwięochłwoice - tu kupimy.\n© autoszrot . NET :: #1 Skup samochodów & Złomowanie pojazdów Święochłwoice. #1


Niepłodności nie widać | MamaDu.pl\nNiepłodność trudno rozpoznać. Dzisiaj, każdy z nas opowiada o swoim zabieganym życiu, o możliwościach, jakie przed nami stoją, o tym, gdzie chcemy jeszcze pojechać na wakacje. W wielu historiach opowiadanych przez osoby bezdzietne po prostu nie ma miejsca na dzieci, a czasem nawet o pytanie o dzieci. Takim opowieściom warto się przysłuchać szczególnie uważnie, bo być może jest to również historia o staraniu się o dziecko. Nawet, jeśli nie ma w niej dzieci. Nawet, jeśli nie ma w niej lekarzy. Czasem może być tylko sztuczny uśmiech na wieść o ciąży koleżanki, czasem niezrozumiały płacz, czasem pojedyncze wolne dni w pracy przeznaczone na wizytę w klinice. A czasem nagłe przybranie na wadze, może od hormonów. A czasem po prostu milczenie, gdy opowiadasz o swoich dzieciach.\nMa rożne oblicza: dwudziestopięciolatki z endometriozą, sportowca z azoospermią, trzydziestolatki z niedrożnymi jajowodami, trzydziestopięciolatki, która już zrobiła karierę, ale za to jej komórki jajowe już się wyczerpały, czterdziestolatki po pięciu in vitro, pięknej kobiety po trzech poronieniach, mężczyzny, który boi się, że żona go zostawi czy młodej stażem matki, która doskonale pamięta, jak to jest czekać kilka lat na pozytywny wynik testu ciążowego. Każdy z nich wygląda inaczej. Niepłodność ma różne oblicza, więc niełatwo ją rozpoznać.\nNiestety, o to najtrudniej.\nTekst powyższy powstał w ramach kampanii Niepłodności nie widać organizowanej przez Magazyn Chcemy Być Rodzicami #nieplodnosciniewidac Zapraszamy na FP kampanii


Staniemy przed wyborem kogo przyjąć do szpitala? Pytamy specjalistów...\nopublikowano: 13 PAŹDZIERNIKA 2020, 08:54autor: Jolanta Hofer\nTysiąc, dwa tysiące, trzy tysiące, cztery, już prawie pięć zaraz będzie. I na jakiej liczbie się zatrzyma? Strach prognozować, ile będzie w Polsce zakażeń koronawirusem, chociaż Małopolska i tak jest w czołówce, a Kraków już prawie czerwony. Nie ma co dyskutować na temat wiary czy niewiary w COVID-19, bo rzeczywistość jest wyrazista i namacalna. Zapełniają się oddziały intensywnej terapii i zbliża się nieuchronnie przeciążenie systemu. Jest za mało lekarzy i pielęgniarek. Jeśli szpitale się zatkają, to będziemy świadkami scen, których na pewno nie chcemy zobaczyć. Rozmawiamy z dyrektorem Szpitala Uniwersyteckiego Marcinem Jędrychowskim oraz dr Lidią Stopyrą ze szpitala im. Żeromskiego.\nCo nas czeka w Krakowie przy rosnących liczbach zachorowań i niewydolnych szpitalach? Czy już niedługo trzeba będzie wybierać, kogo przyjąć do szpitala? Komu dać respirator, a komu nie? Przed nami dwie rozmowy.\nKrakowski Szpital Uniwersytecki jest duży i nowoczesny, ale jeśli ma leczyć pacjentów z COVID – em, ale także tych wymagających specjalistycznego leczenia, a do tego pełnić rolę szpitala koordynacyjnego, to czy da radę? Te pytania zadaliśmy dyrektorowi Marcinowi Jędrychowskiemu:\nRozmawialiśmy też z dr Lidią Stopyrą, specjalistką chorób zakaźnych i pediatrii, kierującą Oddziałem Chorób Infekcyjnych i Pediatrii Szpitala im. Żeromskiego w Krakowie.\nPanuje przekonanie, że dla dzieci i młodzieży zarażenie się koronawirusem nie jest groźne. Czy faktycznie tak jest i co kiedyś stanie się z ich płucami? A może niech najmłodsi zarażą się jak najszybciej, a starszych odizolujmy? Wtedy moglibyśmy dość szybko nabyć tę pożądaną przez wszystkich odporność stadną?\nTylko, kiedy to ma szansę się stać i czy któryś kraj już ten stan osiągnął? Do tego pojawiają się w środowisku medycznym i naukowym informacje, że u co piątego pacjenta liczba przeciwciał po przechorowaniu szybko spada i odporność zanika. Po pół roku, w najlepszym wypadku po roku, można zachorować po raz drugi.\nDokąd nas koronawirus zaprowadzi? Rozmowę z dr Lidią Stopyrą możecie zobaczyć tutaj:


Zapory i grzybkowe zawory - Biuro Vivailcanto\nTomasz Akinowicz 27 września, 2018 Brak komentarzy\nTrudno znaleźć bardziej powszechny typ zaworów niż zawór grzybkowy. To zdecydowanie najpowszechniejszy typ kontrolowania ciśnienia czynnika roboczego, bez znaczenia, czy jest to zwykła woda w rurociągach, czy dużo bardziej niebezpieczna substancja regulowana przez zakłady petrochemiczne. Zawór grzybkowy zawsze sprawdzi się znakomicie, lecz jakie znaczenie ma jego czynnik zaporowy?\nDlaczego zawór grzybkowy powinien być zaporowy?\nNierzadko jest tak, że zawory regulują przepływ cieczy pod niezwykłym ciśnieniem, przez co muszą być dobrze zabezpieczone, aby sam napór czynnika roboczego na wnętrze rur nie wpłynął na pozycję zaworu. Po to implementuje się elementy mające wpływać na zwiększenie zapory takiego zaworu. Wpływa to korzystnie na samą instalację, a także sprawia, że zawory grzybkowe zaporowe są dużo lepiej zabezpieczone i nie grozi im gwałtowna usterka wynikająca z napierającej cieczy. Tego typu zawory są przede wszystkim wykorzystywane właśnie w instalacjach wodnych, gdzie potężne ciśnienie kontrolowane przez zawory musi być brane pod uwagę jako czynnik mogący spowodować ogromne kłopoty. Zapora ta znajduje się w samej rurze, poniżej zaworu, zatem dla człowieka obsługa i regulacja przepływu cieczy nie stanowi to żadnej przeszkody. Oczywiście nie zawsze jest to wymagane. W zwykłych kranach naściennych, gdzie woda nie wywiera żadnego ciśnienia, nie trzeba ich montować, spotyka się je najczęściej w zakładach instalacji wodnych lub przemyśle wykorzystującym parę wodną.\nHydraulika jest jedną z najtrudniejszych dziedzin szeroko pojętego przemysłu, chociażby dlatego, że jest istotnym elementem codziennego życia, dlatego dobrze wiedzieć, że istnieją sposoby na zwiększanie ludzkiego bezpieczeństwa w tym zakresie, a ciśnienie wody lub pary wodnej da się całkiem sprawnie kontrolować.


Dubrownik - Chorwacja, Słowenia i Czarnogóra - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\njava151 20.07.09, 19:15\nchmiel-2 Re: Dubrownik 20.07.09, 19:25\nJest problem jak wszędzie jedziesz po raz pierwszy? ja co roku\nmusze tam byś naprawdę warto!! zawsze staram się być z samego rana\ngdy jeszcze jest sporo wolnego miejsca ;)\nGość: Konrad Re: Dubrownik IP: *.adsl.inetia.pl 20.07.09, 19:27\nByłem w Dubrowniku na jednodniowej wycieczce dwa lata temu. Niestety z\nparkingiem był gigantyczny problem, ale zaznaczam, że szukałem w ścisłym\ncentrum. Pod murami wszystko było zapełnione tak, że igły nie włożysz. Uparliśmy\nsię i czekaliśmy około 50 minut aż zwolniło się miejsce. Myślę, że błędem był\npóźny przyjazd (około 11:00). Jeżeli przyjedziesz wcześniej to nie powinno być\ntak dużego problemu. Alternatywą był piękny, klimatyzowany parking podziemny\n(całkiem niedaleko murów). Niestety koszt.... około 70 PLN za kilka godzin.\nPodsumowując - jeżeli wybierasz się do Dubrownika samochodem to bądź tam\nwcześnie i nie powinno być źle.\njava151 Re: Dubrownik 20.07.09, 19:43\nPlanuję tam właśnie na jednodniową wycieczkę pojechać, więc będę się w takim\nrazie starał jak najwcześniej być, ale i do przejechania jest trochę. Tak\nwłaśnie czytam że strasznie drogie te parkingi, no ale cóż nie ma wyjścia.\nGość: Konrad Re: Dubrownik IP: *.adsl.inetia.pl 20.07.09, 19:53\nJeżeli będziesz w okolicy (np. bazę masz w Makarskiej) to Dubrownik jest\nobowiązkowym punktem. Miasto jest fantastyczne. Same mury to 2 godziny chodzenia\na po zejściu do miasta - bajka. Nie będziesz żałował. Tylko darować sobie\nimprezę poprzedniego dnia i wstać wcześnie rano. Pozdrawiam.\nGość: lew Re: Dubrownik IP: *.provident.pl 21.07.09, 09:37\npodziemny parking niedaleko murów - na pewno nie 70 zł. My\nzapłaciliśmy w tym roku 40 kun za 5 godzin\nGość: BB Re: Dubrownik IP: *.stat.gov.pl 22.07.09, 08:54\nJa byłam w Dubrowniku w tym roku, jechałam od strony Bośni i\npojechaliśmy tak jak kierunki wskazywały, wjechaliśmy na pierwszy\nparking z brzegu - super, jak u nas przy marketach, kilkupoziomowy i\nchłodny - koszt to 6 kun za godzinę\nTo nie jest drogo.\nPotem oznaczoną alejką parkową zeszliśmy na starówkę.\nluzerka Re: Dubrownik 20.07.09, 20:25\nwidzę, że np. z Makarskiej lepiej autobusem podjechać do Dubrovnika.\nMam zatem pytanie, jak daleko jest dworzec autobusowy od Starego\nMiasta? i jak tam dojść lub dojechać...\namira_1977 Re: Dubrownik 21.07.09, 10:19\nTe strony są bardzo pomocne. Ja już sobie ustaliłam trasę, godziny\nodjazdów itp. ;)\namira_1977 Re: Dubrownik 21.07.09, 10:21\ntrase do dworca znajdziesz tutaj ;)\nbratek13 Re: Dubrownik 20.07.09, 23:48\nByłam w Dubrowniku w ub sobotę.Wcale nie jest źle z parkingiem-wjechalismy ok 12 na parking podziemny-koszt 8 kun za godzine-miejsca były -a dojście do starego miasta jakies 10 minut spacerem z dziećmi-luz.W ub roku był kłopot z wjazdem do centrum-od strony Makarskiej-wjeżdżalismy z drugiej strony-od punktu widokowego i zaparkowalismy tez jakies 10 minut od starego miasta bezpłatnie.jednak-ja jestem zwolennikiem parkingu-mam pewność przynajmniej że mnie w razie draki nie wywiozą lawetą;-)a Dubrownik POLECAM...piękny.\nGość: meg88 Re: Dubrownik IP: *.ssp.dialog.net.pl 21.07.09, 07:51\nPodzielam opinie wszystkich opisujących wyjazd do Dubrownika i zaparkowanie tam. Przyjazd do Dubrownika we wxczesnych godzinach rannych tj.ok 7,oo-8,oo- góra 9,oo ( tu już moga być problemy,\nSa parkometry i nie tak wcale drogie... ok 7 lub 8 kun godzina,\nTyle co wjechaliśmy do miasta ( pod mury) znależliśmy wolne miejsce a po drodze chyba jeszcz 1 lub dwa. Do Dubronika polecam pojechać w sobotę lub w niedzielę. Ja byłam już dwa razy w Dubrowniku i zawsze w sobote już byliśmy o godzinie 8,oo bez problemu.\nGość: martynka Re: Dubrownik IP: *.111.211.183.static.crowley.pl 21.07.09, 10:11\nbyliśmy w Dubrowniku 3 tygodnie temu. Parkowaliśmy dwa razy około 15 i 16 zawsze\nna tym samym parkingu podziemnym. Nie było żadnych problemów ze znalezieniem\nmiejsca. Koszt to 6 kun za godzinę(pierwsze 3 godziny) kolejne godziny po 3\nkuny. Do starego miasta na piechote idzie sie jakieś 10 minut. Wszystko jest\nładnie opisane idzie się fajną trasą miedzy domami i parkiem.\nGość: darek.59.pl Re: Dubrownik IP: *.85-237-161.tkchopin.pl 21.07.09, 12:05\nW którym miejscu mniej więcej jest ten parking?\nGość: l Re: Dubrownik IP: *.provident.pl 21.07.09, 12:16\nkierujesz się drogowskazami na OLD TOWN. Nie sposób przegapić :)\nbratek13 Re: Dubrownik 21.07.09, 17:23\ntak tak!!!!to my na tym samym parkingu byliśmy:-)nie kojarzyłam ceny dokładnie. i my równiez nie przyjechalismy rano-byliśmy chyba koło 12-nie było żadnych problemów z parkowaniem\nGość: Darek Re: Dubrownik IP: *.internetdsl.tpnet.pl 21.07.09, 11:50\nNiedawna wypowiedź tubylca :\nGość: gapa Re: Dubrownik IP: 89.108.209.* 21.07.09, 12:12\nPrzed kilkoma laty, był dość spory parking, na takim wzniesieniu\npo północnej stronie Starego Miasta.Całkiem bliziutko ze wspaniałym\nwidokiem.Ponoć do dziś nic się nie zmieniło i nadal tam jest.\nLepiej wytłumaczyć nie potrafię.Trzeba szukać i być wczesnie rano.\nChoćby po to,że pózniej jest niemiłosiernie gorąco.Mury są okropnie nagrzane od\nsłońca i nie da się długo wytrzymać.\nGość: edi Re: Dubrownik IP: 188.33.95.* 21.07.09, 21:54\nNie dawno wróciliśmy z okolic Dubrownika i byliśmy tam ze 3 razy.\nParking koło murów kosztuje 5 kun za godz. Rano jak będziesz po 8-\n8.30 powinieneś coś znaleźc bez większego problemu tylko zdarzają\nsię przypadki wciągnięcia przez parkometry kasy a parkingowi\nrozkładaja ręce i mówią ze to u nich normalne i nie ma się do kogo\nzgłosic. Do parkometrów najlepiej miec monety, banknoty też\nprzyjmują ale najlepiej miec nowe bo jak są trochę zniszczone\nto "wypluwają" i nie przyjnują. Płaci się z góry jak przyjedziesz w\nzależnosci ile godz. chcesz stac na tyle wykupujesz karte.\nGość: ida Re: Dubrownik IP: *.cable.smsnet.pl 22.07.09, 01:28\nTeż polecam podziemmny parking zaraz z drogi, którą się wjeżdża do\nDubrownika, skręt w prawo - 6 kuna za godzinę. Bez problemów.\nForum państw Trójmorza w Dubrowniku.


Janina Paradowska ma swój skwer w Krakowie – telewizja.krakow.pl\nJanina Paradowska ma swój skwer w Krakowie\n2 września 2021 wyświetlenia: 58 Aktualności, Kultura, Najważniejsze\nJanina Paradowska – jedna z najbardziej znanych polskich dziennikarek, publicystka i komentatorka polityczna tygodnika „Polityka” oraz radia TOK FM, została patronką skweru przy ul. Łobzowskiej. W czwartek, 2 września, odbyła się uroczystość nadania jej imienia skwerowi znajdującemu się niedaleko miejsca, w którym mieszkała.\nW wydarzeniu udział wzięli prezydent Krakowa Jacek Majchrowski, przewodniczący Rady Miasta Krakowa Dominik Jaśkowiec, redaktor naczelny tygodnika „Polityka” Jerzy Baczyński oraz rodzina dziennikarki.\n– Janina Paradowska – dziennikarka, publicystka, komentatorka polityczna, w sercu aktorka ale przede wszystkim kobieta. I jak trafnie zauważył Jerzy Baczyński, redaktor naczelny tygodnika „Polityka”, była „sumieniem polskiego dziennikarstwa i także chyba sumieniem polskiej polityki” – powiedział prezydent Krakowa Jacek Majchrowski podczas uroczystości.\nPodkreślił, że Janina Paradowska była wyjątkową osobą, z jej zdaniem liczyli się przedstawiciele wszystkich obozów politycznych za wyczucie, trafność politycznych podsumowań i przewidywań oraz uczciwość. – Pozostanie na zawsze w naszej pamięci, ale także i tu, symbolicznie, na tym skwerze jej imienia, w jej Krakowie – dodał prezydent.\n– O takich ludziach trzeba pamiętać – tu ukłony dla Fundacji im. Janiny Paradowskiej i Jerzego Zimowskiego – i trzeba głośno o nich mówić, dlatego z tego miejsca chciałem podziękować za inicjatywę nadania imienia skwerowi Janiny Paradowskiej panu Kazimierzowi Chrzanowskiemu oraz wszystkim osobom zaangażowanym w ten projekt – zakończył prezydent Krakowa.\nJanina Paradowska urodziła się 2 maja 1942 r. w Krakowie. Była mocno związana z naszym miastem. Mieszkała na ulicy Garbarskiej, z tym miejscem pozostała związana przez długie lata. W domu rodzinnym bywali aktorzy krakowskich scen, powstawały scenariusze spektakli Piwnicy Pod Baranami. W tej atmosferze kiełkowały jej marzenia o karierze aktorskiej, które miały się spełnić wiele lat później, gdy redaktor Paradowska była już nazywana Pierwszą Damą Polskiego Dziennikarstwa.\nJanina Paradowska skończyła polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Podczas studiów i bezpośrednio po nich pracowała w Klubie Pod Jaszczurami.\nJej pierwszą redakcją był „Kurier Polski”. W 1980 r. związała się z NSZZ Solidarność i została przewodniczącą struktur Związku w wydawnictwie „Epoka”. Następnie była kierownikiem działu politycznego w „Życiu Warszawy”. Relacjonowała także obrady Okrągłego Stołu. Od 1991 r. została publicystką tygodnika „Polityka”, z którym była związana przez następne 26 lat.\nBardzo ważnym polem działalności dziennikarskiej Janiny Paradowskiej były radio i telewizja. W latach 1993-1994 prowadziła w TVP program „Godzina szczerości”. Od 1993 r. związała się jako publicystka z radiem TOK FM, z którym współpracowała do końca życia. W 2007 r. zaczęła prowadzić autorski program w „Superstacji” – „Puszka Paradowskiej” oraz „Rozmowę dnia”. Zainicjowała znaczące dla życia społeczno-politycznego projekty – Salon „Polityki” i coroczny Ranking Posłów na łamach „Polityki”.\nDziennikarski kunszt, bezkompromisowość, wyczucie, niezwykła trafność politycznych diagnoz oraz uczciwość zyskały jej reputację i pozycję osoby, ze zdaniem której liczyli się przedstawiciele wszystkich znaczących obozów politycznych.\nByła laureatką licznych nagród: Nagrody im. Adolfa Bocheńskiego, Nagrody Wieczystej Fundacji im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich, Nagrody im. Andrzeja Urbańczyka. Posiadała Złotą Akredytacją do Sejmu jako najlepsza dziennikarka prasy ogólnopolskiej. Wyróżniona także doroczną nagrodą Grand Press oraz Nagrodą Kisiela.\nZ nagrodą Grand Press wiąże się wspomniane marzenie o aktorstwie. Kapituła Nagrody, wiedząc o niespełnionej pasji Laureatki, stworzyła jej możliwość zagrania roli pani Frencham w farsie Raya Cooneya i Johna Chapmana „Nie teraz kochanie” na deskach teatru Kwadrat w Warszawie.\nKształciła studentów na Uniwersytecie Jagiellońskim i w Collegium Civitas.\nByła autorką wywiadu rzeki z prof. Mikołajem Kozakiewiczem „Byłem marszałkiem kontraktowego” oraz książki „A chciałam być aktorką…”.\nRealizując swoją wielką pasję czytelniczą była przewodniczącą kapituły Nagrody Wielkiego Kalibru na najlepszą polską powieść kryminalną lub sensacyjną. Do dziś, kapituła oraz Fundacja „Świat ma Sens” przyznaje Nagrodę Specjalną im. Janiny Paradowskiej.\nFundacja im. Janiny Paradowskiej i jej męża Jerzego Zimowskiego przyznaje corocznie specjalną nagrodę osobom, które w swoim życiu publicznym kierują się przyzwoitością, odpowiedzialnością, odwagą obywatelską, a także wrażliwością na losy innych i wiernością swoim przekonaniom. Są to wartości, które dla Janiny Paradowskiej były podstawowym drogowskazem i fundamentem jej dziennikarstwa.\nJanina Paradowska zmarła 29 czerwca 2016 r. w Warszawie. Została pochowana 2 lipca 2016 r. na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.


Claude Callot (1623 – 21 VIII 1687) Konrad Morawski\nDekoracja sufitu Biblioteki Króla w pałacu wilanowskim z alegoriami Teologii i Filozofii, mal. Claude Callot, 2. poł. XVII w., Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, fot. A. Indyk\nDla malarza w nowożytnej Europie możliwość samodzielnej pracy w charakterze nadwornego artysty była bez wątpienia pożądanym zajęciem, a za szczyt kariery uważano niejednokrotnie aktywność przy zleceniach władcy. Wiązało się to nie tylko z prestiżem pracy dla koronowanej głowy i pewną stabilnością zatrudnienia, ale również z wpływem, jaki twórczość danego artysty mogła mieć na kulturę artystyczną państwa. Artyści, którym udało się pracować dla książąt, królów i papieży, to często główne punkty odniesienia w historii sztuki, którym badacze poświęcają wiele uwagi. Może zatem dziwić fakt, że o artyście, który w literaturze konsekwentnie określany jest mianem nadwornego malarza trzech polskich królów – Jana Kazimierza, Michała Korybuta i Jana III – w gruncie rzeczy wiadomo bardzo niewiele.\nClaude Callot urodził się w 1623 roku najprawdopodobniej w Nancy w Lotaryngii – graniczącym ówcześnie z Francją księstwie Świętego Cesarstwa Rzymskiego – w rodzinie związanej z tamtejszym dworem. Wiedza o nim byłaby dzisiaj zdecydowanie uboższa, gdyby nie badania nad życiem i twórczością Jacquesa Callota, sławnego rysownika i rytownika. Zbieżność nazwisk obu artystów nie jest przypadkowa – Claude był synem Jeana Callota, starszego brata znanego rytownika. Nie są znane informacje, które wskazywałyby na wpływ Jacquesa na artystyczną drogę Claude’a, nie ulega jednak wątpliwości, że mieszkający w Nancy ojciec i stryj przyszłego malarza utrzymywali ze sobą dość bliskie kontakty, skoro Jacques został ojcem chrzestnym jednego z bratanków. Claude dorastał zatem w domu związanym ze sztuką – jego ojciec piastujący urząd herolda Lotaryngii sporadycznie parał się również malarstwem.\nNaukowe zainteresowanie Callotem po połowie XIX wieku zapoczątkowało przede wszystkim poświęcone mu epitafium znajdujące się do końca wieku w kościele pod wezwaniem świętego Wincentego we Wrocławiu. Dzięki inskrypcji umieszczonej na skromnym monumencie postać „pierwszego malarza trzech polskich królów” (Trium Poloniae regum primus pictor), jak głosi napis, trafiła do polskiej i niemieckiej historiografii. Pod koniec XIX wieku epitafium (a na pewno jego część składająca się z drewnianej ramy i niewielkich rozmiarów alegorycznego obrazu) trafiło do Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie. Pozyskane przez ówczesnego dyrektora placówki, profesora Mariana Sokołowskiego, dzięki życzliwości proboszcza wrocławskiej świątyni oraz pomocy lokalnych historyków, miało być, jak się zdaje, pamiątką po bliżej nieznanym malarzu nadwornym polskich władców. Obraz stanowi ciekawy ikonograficznie dowód na pozycję społeczną, jaką zajmował (lub chciał zajmować) siedemnastowieczny nadworny malarz. Niewielkie płótno przypisywane Johnowi Crudenowi, wieloletniemu współpracownikowi Callota, przedstawia alegoryczne postacie niosące popiersie malarza w stronę wiecznej światłości. Po lewej ukazano w zielonej sukni Sztukę, popiersie malarza pomaga jej nieść i wieńczy laurem personifikacja idei (rozumianej w sposób platoński) z płomieniem na głowie oraz Obrazem Natury na rękach. Korowód prowadzi Wiara Katolicka. Alegoryczne postaci ewidentnie zostały zaczerpnięte z popularnego traktatu symbolograficznego – Iconologii Cesare Ripy – a samo przedstawienie ma charakter niemal uświęcenia działalności artystycznej.\nEpitafium Claude'a Callot’a, mal. John Cruden (atryb.), po 1687, Muzeum Narodowe w Krakowie - Muzeum Książąt Czartoryskich, fot. Pracownia Digitalizacji MNK\nUzupełnienie i korektę danych biograficznych zawartych w epitafium przyniósł odnaleziony i opublikowany w 1867 roku przez śląskiego historyka Alwina Schultza testament malarza. Znajdujący się ówcześnie w miejskim archiwum we Wrocławiu dokument jasno wskazywał sekwencję wydarzeń w końcowych miesiącach życia Callota. Artysta spisał swoją ostatnią wolę w grudniu 1686 roku, a zmarł 21 sierpnia 1687, co zanotowano kilka dni później w dokumencie powstałym w związku z otwarciem testamentu. Odkrycie to potwierdziło, że data śmierci Callota umieszczona na epitafium (1689) jest najprawdopodobniej efektem błędnego odnowienia inskrypcji napisanej na pomniku farbą. Występujące w testamencie nazwiska siostrzenic malarza pozwoliły zaś potwierdzić, że Claude Callot faktycznie był bratankiem Jacquesa Callota.\nW 1860 roku Édouard Meaume w pierwszym tomie poświęconej Jacquesowi Callotowi pracy Recherches sur la vie et les ouvrages de Jacques Callot suite au Peintre-graveur français umieścił drzewo genealogiczne rodziny Callotów, w którym przy imieniu Claude’a Callot pojawiła się informacja o wyjeździe tegoż do Rzymu w 1640 roku. Wiadomość o pobycie Callota w Wiecznym Mieście można uznać za prawdopodobną w oparciu o analizę formalną jego malarstwa, jednak sam fakt, jak również data powtarzane przez kolejne 160 lat nie zostały nigdy poparte odpowiednim przekazem źródłowym.\nPodobnie przypuszczenie jakoby Claude Callot miał przebywać w Rzeczypospolitej już w latach pięćdziesiątych XVII wieku nie zostało nigdy uzasadnione. Pewne jest za to, że malarz musiał pracować w Polsce przynajmniej od pierwszej połowy 1667 roku, skoro w rachunkach królowej Ludwiki Marii Gonzagi odnotowano w 1668 roku, a więc już po jej śmierci, wypłatę 450 liwrów za nieokreślone obrazy do warszawskiego kościoła sióstr wizytek. Królowa musiała zatem zamówić u Callota obrazy przed swoją śmiercią 10 maja 1667 roku. O pracy dla króla Jana Kazimierza świadczy zaś informacja zawarta w inwentarzu pośmiertnym władcy sporządzonym na potrzeby aukcji przeprowadzonej w Paryżu w 1673 roku, na której sprzedawano majątek byłego monarchy, przebywającego we Francji po abdykacji w roku 1668. Pod pozycją 97 zapisano: „[...] św. Józef z małym Chrystusem na ręku, Bogiem-Ojcem w glorii małych aniołów, oryginał Calota [sic!], w złoconej ramie”.\nW oparciu o powyższe informacje oraz porównanie z innymi domniemanymi dziełami Callota, związano z nim obraz umieszczony w jednym z bocznych ołtarzy kościoła sióstr wizytek w Warszawie, przedstawiający świętego Józefa z Dzieciątkiem. Być może jest to jeden z obrazów wspomnianych w rachunkach królowej Ludwiki Marii, możliwe również, że stanowi autorską kopię dzieła, które zostało sprzedane we Francji po śmierci Jana Kazimierza. Obraz oryginalnie był dużo mniejszy, a powiększono go prawdopodobnie w XVIII wieku w celu dopasowania do nowego ołtarza – św. Józef pierwotnie był przedstawiony do połowy ud, po bokach dodano kilkunastocentymetrowe pasy. Przedstawienie zdecydowanie nawiązuje do wielokrotnie powtarzanego, również w grafice, wizerunku św. Józefa z Dzieciątkiem pędzla Guida Reniego. Silny światłocień, realistyczne potraktowanie wiekowego, spracowanego świętego i reliefowe wydobycie postaci z tła może zawdzięczać wiele sposobowi malowania Reniego w późnym okresie życia. Ideowo i kompozycyjnie warszawskie przedstawienie wydaje się bliskie Józefowi z kaplicy pod wezwaniem tego świętego w rzymskim kościele Sant'Andrea delle Fratte. Płótno Francesca Cozzy, chociaż odmienne fakturowo i pozbawione realistycznego zacięcia, łączy z dziełem Callota kompozycja i widoczna w przedstawionej relacji Chrystusa i św. Józefa wzajemna troska i czułość. Dwa niezwykle podobne obrazy znajdują się w warszawskich świątyniach franciszkanów i dawnej karmelitów. Oba wydają się jednak słabsze artystycznie, dlatego przypisywane są raczej działalności bliżej nieokreślonego warsztatu, który mógłby prowadzić Callot.\nZ podobnego czasu co płótno z kościoła wizytek pochodzić musiał powiązany z Callotem na przełomie XIX i XX wieku obraz z ołtarza głównego w kościele w Bychawie na Lubelszczyźnie. Niezachowane dzisiaj dzieło przedstawiające chrzest Chrystusa miało być sygnowane „Calloth 1670”, jednak już w 1937 roku obraz był tak zniszczony, że nie odnaleziono na nim nigdzie sygnatury. Na archiwalnej fotografii widać jedynie płótno w opłakanym stanie, ze sceną chrztu w Jordanie ujętą w dość typowy sposób. Fizjonomia postaci wskazuje jednak wyraźnie na związki z zachowanymi obrazami współcześnie łączonymi z lotaryńskim malarzem.\n„Chrzest Chrystusa” z kościoła w Bychawie, mal. Claude Callot, fot. archiwalna, Archiwum Polskiej Akademii Nauk, Zbiór III-2 "Materiały Zygmunta Batowskiego", sygn. 34, k. 81\nNajpewniej również z lat siedemdziesiątych XVII wieku pochodzi obraz przedstawiający Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny znajdujący się w Kaplicy Wazów przy katedrze na Wawelu. Dzieło to potwierdzałoby związki Callota z królem Janem Kazimierzem – fundatorem kaplicy. Chociaż budowla została ukończona już po śmierci władcy, nie można wykluczyć, że zdobiący ją obraz wykonano jeszcze na jego zlecenie. Dzieło mogło również powstać z inicjatywy biskupa Andrzeja Trzebickiego, który kierował dokończeniem królewskiej fundacji. Obraz da się jednak datować dość precyzyjnie – musiał powstać przed 1676 rokiem, skoro w tym czasie dokonano konsekracji ołtarza, co oznacza jego gotowość do sprawowania kultu (wedle ówczesnych warunków odnosiło się to również do ozdobienia obrazem). Wielopostaciowa kompozycja ponownie stanowi pewne nawiązanie do dzieł Guida Reniego, między innymi do obrazu o tym samym temacie z kościoła Sant'Ambrogio w Genui. Wskazać można pewne cechy charakterystyczne twórczości domniemanego autora wymienionych dzieł: operowanie ograniczoną paletą barw, w której dominowały brązy i szarości łączone z wyrazistymi, ale powtarzalnymi plamami barwnymi (zwykle w szatach postaci); posługiwanie się dość intensywnym światłocieniem budującym formę przedstawionych postaci; wreszcie rodzaj charakterystycznego sfumato – rozmycia w niektórych miejscach granicy między cieniem a światłem. Na podstawie tej bardzo niewielkiej liczby przykładów można również zauważyć zamiłowanie Callota do wnikliwej analizy w przedstawianiach starego ciała – wizerunki św. Józefa w Warszawie i św. Piotra w krakowskim obrazie łączy realistyczne oddanie fizjonomii mężczyzn.\nNieznane są dzieła Callota, które powstać mogły na zlecenie lub w kręgu króla Michała Korybuta. Sprawa ma się zupełnie odmiennie w stosunku do Jana III i to właśnie praca Callota dla tego władcy budziła największe zainteresowanie badaczy, z jednej strony być może ze względu na istniejące przekazy źródłowe, z drugiej w związku z wysokim poziomem inicjatyw artystycznych Sobieskiego.\nBudowa pałacu w Wilanowie stała się centrum działalności Jana III na polu artystycznym dosłownie i w przenośni. Wybudowany tam pod koniec lat siedemdziesiątych XVII wieku dwór od około 1680 roku sukcesywnie przekształcany był w letnią rezydencję królewską, a prace budowlane i dekoratorskie trwające w zasadzie nieprzerwanie do śmierci króla w 1696 roku skutkowały powstaniem specyficznego ośrodka artystycznego tworzącego na potrzeby Wilanowa i innych fundacji Jana III. Znane jest zamiłowanie króla do sztuki, należy jednak zaznaczyć, że ważnym czynnikiem w działalności Sobieskiego była świadomość jej propagandowych możliwości. Jednocześnie Jan III cenił sobie ideę rozwoju naukowego i gospodarczego i starał się wprowadzać nowoczesne rozwiązania do zarządzanych przez siebie dóbr. Być może władcy przyświecały jednocześnie przesłanki ekonomiczne, propagandowe i mecenasowskie, kiedy w 1677 roku wysłał do Italii dwóch malarzy – Jerzego Siemiginowskiego i Jana Reisnera – by w artystycznym centrum świata kształcili się w swoim fachu. Nowo wykształcone kadry miały służyć później w realizacji królewskich inicjatyw. Dowodem na systemowe, wieloaspektowe podejście Jana III do zarządzania majątkami ma być dzieło Jakuba Kazimierza Haura Ziemiańska Generalna Oekonomika z 1679 roku (było to drugie, rozszerzone wydanie pracy z 1675 roku), które stanowi rodzaj poradnika, jak właściwie zarządzać dobrami. W dziele tym odnaleźć można bardzo interesujący fragment dotyczący sztuki:\n„W Wilanowie pod Warszawą z fundaciey i z pobożności osobliwej Najjaśniejszego Pana szczęśliwe nam panującego [Jana III], znajdują się teraz takie pomienione szkoły [akademie], potrzebne, wygodne i chwalebne, skąd dopiero tego kunsztu malarskiego, wynikają w Polszcze arkana, co to są sztylągi, proporcye, perspektywy, lanczawty, i dymensye figur różnych, i sztuka przedniej inwencyi; dawno tego potrzebowała Polska dla chwały Bożej i dla ułatwienia kosztu i trudności, z cudzych krajów zaciągając coraz takich obrazów, jako też i mistrzów w podobnej potrzebie [...]”.\nZ tych słów niektórzy badacze wyciągnęli wniosek o istnieniu w Wilanowie akademii malarstwa kształcącej artystów, a za jej głównego mistrza został uznany Claude Callot. Trudno ocenić, czy faktycznie tego rodzaju szkoła w Wilanowie istniała i czy miała sformalizowany charakter, a tym bardziej – jaką rolę mógł pełnić w niej Callot. Pozostaje jednak faktem, że Lotaryńczyk pracował przy tworzeniu dekoracji pałacu, na co istnieją dowody w źródłach.\n22 sierpnia 1681 roku Augustyn Wincenty Locci, zarządca budowy i najprawdopodobniej również architekt pałacu w Wilanowie, pisał do króla Jana III: „Calot posiła WKM Abris Plafonu na pokazanie, o którego odesłanie prosi [...]”. W liście z 19 września tego roku pojawia się zaś passus: „Calot ieszcze ras posiła WKM poprawiony Abris nim skończy gruntować Paweł płótno […]”. Z obu zdań wynika jasno, że Callot przygotował projekt (abrys) plafonu i prosił o jego akceptację, prawdopodobnie otrzymał jakieś uwagi, więc kilka tygodni później przekazał królowi poprawiony projekt. Plafon, o którym mowa w listach, przez lata utożsamiano ze zdobiącym Gabinet Zwierciadlany obrazem przedstawiającym Jutrzenkę. Współcześnie jednak za autora tego dzieła powszechnie uważa się stypendystę królewskiego Jana Reisnera. Pewnym wyjaśnieniem, o dekorację sufitu którego pomieszczenia mogło chodzić, wydaje się list Locciego z 1 października 1681: „Calot teras kończy copio obrazu na Portierze y ma w tych dniach skończyć, y zaras począć Effigies Eruditorum et Sapientium do Biblioteki”. Wymienione „effigies eruditiorum et sapientium”, czyli wizerunki mędrców i uczonych, wiązane są z zachowaną dekoracją Biblioteki Króla. Możliwe zatem, że projekt dotyczył właśnie tego pomieszczenia i jednego z dwóch okrągłych plafonów, tak bliskich stylistycznie obrazom z kościoła Wizytek i katedry na Wawelu.\nNa malarską dekorację sufitu biblioteki składają się dwa duże tonda z przedstawieniami alegorycznymi określanymi w literaturze jako Teologia oraz Filozofia (przede wszystkim w oparciu o terminy jakimi posłużył się Locci w jednym z listów do króla), a także szesnaście podwójnych portretów starożytnych i nowożytnych uczonych, polityków i artystów. Dwa główne plafony są dość typowymi przedstawieniami uosobionych w postaciach kobiecych najważniejszych ówcześnie (by nie napisać wszystkich) dziedzin ludzkiej wiedzy. Ich pierwotnym, później wielokrotnie powtarzanym i przetwarzanym wzorem ideowym są okrągłe wizerunki teologii, filozofii, prawa i poezji pędzla Rafaela w Stanza della Segnatura w pałacu watykańskim. Podobne przedstawienia odnaleźć można w wielu europejskich bibliotekach, między innymi w Escorialu (mal. Pellegrino Tibaldi), w Palazzo Zuccari w Rzymie (mal. Federico Zuccari), czy w klasztorze na Strahowie w Pradze. Oba wilanowskie plafony stanowią z jednej strony wizualne zobrazowanie wszystkich dziedzin wiedzy, z drugiej – ukazują ich odmienne pochodzenie.\nPlafon znajdujący się w północnej części pomieszczenia (po stronie wejścia do Antykamery Króla) przedstawia Teologię. Alegoryczna postać zwraca się w stronę Boskiej Opatrzności, jednocześnie wskazując na księgę, w której zapisano pierwsze słowa Ewangelii według świętego Jana: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga”. Tak ujęta relacja wskazuje jasno na pochodzenie wszechrzeczy, podobnie jak początkowe słowa Biblii wypisane na karcie pod stopą Teologii oraz hebrajskie słowo oznaczające początek umieszczone na jednym z ukazanych tomów. Uzyskaną w oparciu o boskie objawienie wiedzę przekazują święte teksty przedstawione między innymi pod postaciami ksiąg Starego Testamentu – Izajasza, Ezechiela i Daniela. Księgi te oraz imiona trzech Ojców Kościoła zapisane w woluminie trzymanym przez jedno z puttów wskazują na reprezentowane przez nie obszary i aspekty wiedzy teologicznej – naukę o Słowie Bożym, łasce niezbędnej dla poznania oraz naukę o przymiotach Boga. Znajdujące się po lewej stronie głównej postaci koło jest typowym hieroglificznym symbolem teologii – tak jak koło dotyka tylko niewielkim fragmentem ziemi, tak teologia jest w większości zakryta człowiekowi. Ponownie z Iconologii Cesare Ripy zaczerpnięta jest sama postać Teologii spoglądająca w niebo, siedząca na globie z gwiazdami.\nTeologia, mal. Claude Callot, 2. poł. XVII w., Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, fot. Z. Reszka\nDrugi plafon uważany jest za alegorię filozofii. Porównując przedstawienie z opisami zawartymi we wspomnianej Iconologii, należałoby jednak uznać, że jest to przedstawienie kosmografii – nowożytnej nauki zajmującej się opisem świata – do którego włączono jedynie pewne odwołania do alegorii filozofii. Na Kosmografię wskazują szaty postaci, błękitna i brązowa (jak radzi Ripa), liczne przyrządy matematyczne takie jak cyrkiel, sfera armilarna czy kwadrant. Nieodłącznym atrybutem Kosmografii są również dwa globy: ziemski oraz niebieski z pasem zodiakalnym, ten drugi w wilanowskim obrazie stanowi niejako tło całej kompozycji. Z symbolicznego przedstawienia Filozofii zaczerpnięto zaś odsłoniętą pierś wskazującą na czystość tej dziedziny nauki oraz melancholijną pozę i wyraz twarzy zgodne z opisem z Iconologii. Kosmografia pogrążona jest w studiowaniu ziemskiego globu, a więc materialnych aspektów ludzkiej egzystencji. Warto zaznaczyć, że Callot prawdopodobnie nie jest twórcą ideowego wydźwięku dekoracji, ale projektantem rozwiązań kompozycyjnych i ikonograficznych opartych o znany traktat symbolograficzny. Za program malowideł odpowiadał uczony jezuita i bibliotekarz królewski Adam Adamandy Kochański.\nFilozofia, mal. Claude Callot, 2. poł. XVII w., Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, fot. Z. Reszka\nWydaje się, że początkowo poza obrazami Callota sufit Biblioteki Króla zdobiły drewniane płaskorzeźby, ale chyba niezbyt udane, skoro trzeba je było poprawiać (list Locciego do króla z 21 listopada 1681), a w 1686 roku zdecydowano się na ich zastąpienie dekoracją stiukową. W liście z 7 września 1686 Locci pisze, że „Sztukatorowie Conterfecti wprawiają do Bibljoteki do Filozofii, ale że nie wszystkie są gotowe […]”. Pięcioletnia przerwa pomiędzy pierwszą a drugą wzmianką o portretach mędrców w bibliotece i informacja, że nie wszystkie były gotowe, każe przypuszczać, że są to dzieła warsztatu Callota, szczególnie, że reprezentują różny poziom i sposób malowania, a w grudniu 1686 roku malarz z całą pewnością był już we Wrocławiu. W listach Locciego występują również inni malarze pracujący w Wilanowie – Paweł i Apelles, a źródła wymieniają liczne grono nieokreślonych pomocników pracujących z Siemiginowskim i Reisnerem. Możliwe zatem, że część malarskich dekoracji Biblioteki Króla są dziełami bazującymi na pierwotnej koncepcji wypracowanej przez Callota.\nRównież Callotowi przypisywany jest nieistniejący dzisiaj plafon przedstawiający Belizariusza – bizantyńskiego dowódcę wojskowego – przeznaczony do zamku w Żółkwi. Listy Locciego do Jana III zawierają jednak tylko informację o jego tworzeniu w Wilanowie, ale nie podają nazwiska malarza. Callot opuścił Wilanów prawdopodobnie w 1686 roku i udał się do Wrocławia, gdzie w następnym roku zmarł. Powody opuszczenia Rzeczypospolitej nie są znane, ale można domniemywać, że ograniczone zostały zlecenia ze strony króla, skoro Locci w grudniu 1686 roku pisał do Sobieskiego, że nie ma zajęcia, które mógłby zlecić innemu malarzowi pracującemu w pałacu.\nNa podstawie tego niezbyt precyzyjnego katalogu dzieł Callotowi przypisywane są kolejne obrazy. W 1975 roku Wanda Drecka powiązała z nim przechowywany w Muzeum Narodowym w Warszawie portret Heleny Tekli z Ossolińskich Lubomirskiej. Obraz przedstawia dostojną kobietę w żałobie trzymającą rękę na urnie z napisem „spento e il lume, non l'ardore” (zgasło światło, nie żar), stanowiącym parafrazę wersu z poematu Adone (Adonis, 1623) sławnego Giambattisty Mariniego. Żałoba sportretowanej może być związana ze śmiercią męża, Aleksandra Michała Lubomirskiego, a tym samym obraz należy datować na po 1677 roku. Dzieło jest bardzo dobrze malowane, a niemal monochromatyczna paleta barw pogłębia nastrojowy charakter przedstawienia. Na uwagę zwraca sposób ukazania twarzy, który przypomina fizjonomie niektórych uczonych w dekoracji wilanowskiej biblioteki.\nPortret Heleny Tekli z Ossolińskich Lubomirskiej, mal. Claude Callot (?), 1677-81, Muzeum Narodowe w Warszawie, fot. Piotr Ligier\nZ warsztatem Callota powiązano również monumentalny obraz przedstawiający świętego Marcina na tle bitwy pod Chocimiem znajdujący się w kościele parafialnym w Bejscach (najprawdopodobniej pochodzący ze Lwowa, przeniesiony w obecne miejsce w XIX wieku). Obraz do niedawna przypisywany Martinowi Altomontemu, po konserwacji ujawnił cechy charakterystyczne dla dzieł wiązanych z Callotem: kolorystyka (szaroście, cynober i ultramaryna), manieryczność gestów, niektóre typy fizjonomiczne, sposób malowania szat, a także szczegółowość włosów i detali stroju. W obrazie widoczne są inspiracje twórczością północnoeuropejskich mistrzów takich jak Peter Paul Rubens czy Anton van Dyck, oparte najprawdopodobniej o graficzne powtórzenia ich dzieł. Jeśli uznać Callota lub jego warsztat za twórców obrazu z Bejsc, to również znajdujący się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie obraz ze zbiorów Tarnowskich przedstawiający Jana III na tle bitwy pod Chocimiem musi być jego autorstwa.\nCałkowicie zrozumiałe poszukiwanie dzieł artysty określonego mianem pierwszego malarza trzech królów skutkowało również kilkoma nietrafionymi atrybucjami. Poza wspomnianym powiązaniem z Callotem plafonu Jutrzenki, widziano w nim również autora portretu Marii Kazimiery z dziećmi (obecnie dzieło przypisane Jerzemu Eleuterowi Szymonowiczowi-Siemiginowskiemu), wskazywano na możliwy współudział artysty w tworzeniu wszystkich plafonów w pałacu wilanowskim (obecnie wiadomo, że cykl czterech pór roku jest dziełem Siemiginowskiego). W zbiorach monachijskiej Alte Pinakothek zachowała się kopia portretu Marii Kazimiery z dziećmi wiązana niekiedy – jak się wydaje nesłusznie – z Callotem. W 1912 roku Edmond Bruwaert, na marginesie rozważań o Jacquesie Callocie, wymienił kilka dzieł, których autorem miałby być Claude, między innymi dwie sceny rodzajowe w Muzeum Narodowym w Warszawie (obecnie uznawane za prace Alessandra Magnasco), znajdujący się w bazylice w Studziannie obraz przedstawiający Świętą Rodzinę (powtarzający rycinę Jacquesa Callota), a także szkic ukazujący męczeństwo świętego Sebastiana znajdujący się w zbiorach Luwru (obecnie wiązany z Jacquesem Callotem).\nTwórczość Claude’a Callota w dalszym ciągu okryta jest tajemnicą, a przypisywane mu zachowane dzieła sztuki stanowią prawdopodobnie jedynie ułamek zrealizowanych przez niego malowideł, skoro pracował w Rzeczpospolitej prawie dwadzieścia lat. Wzmianki źródłowe informują o kilku obrazach, które są obecnie nieznane (albo nie zostały zidentyfikowane jako dzieła Callota). Ze źródeł siedemnastowiecznych wiadomo na przykład, że w 1682 roku Callot namalował dwa portrety króla Jana III, które zostały podarowane Carlo Barberiniemu – kardynałowi protektorowi Rzeczypospolitej. Prawie półtora wieku później, bo w 1826 roku Henryk Lubomirski przekazał Muzeum Książąt Lubomirskich wchodzącemu w skład Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich we Lwowie 31 obrazów, wśród których znajdował się obraz olejny „Widok Eskuryalu Kalota [sic!]”. W 1837 roku na wystawie malarstwa we Lwowie obok dzieła Altomontego wystawiano obraz Callota.\nWobec niewielkiego materiału porównawczego trudno jest określić faktyczną pozycję Callota w środowisku artystycznym Rzeczypospolitej. Związki z inicjatywami artystycznymi Jana Kazimierza i Jana III są uchwytne, jednak nie można wykluczyć, że umieszczone na epitafium określenie Lotaryńczyka jako pierwszego malarza trzech polskich królów może być pewnego rodzaju egzageracją. Zatrudnienie Callota w Wilanowie niekoniecznie świadczy o uznaniu, jakim cieszył się malarz, ale może być związane z brakiem alternatywy – obracający się wśród elit politycznych Callot był oczywistym wyborem w momencie, w którym królewscy stypendyści cały czas przebywali w Rzymie. Twórczość Callota wydaje się głęboko osadzona w tradycji malarstwa północnowłoskiego początków XVII wieku. Jeśli faktycznie malarz trafił do Rzymu w roku 1640, to zetknął się ze sztuką mocno jeszcze zakorzenioną w twórczości artystów kręgu Accademii degli Incamminati – Carraccich, Domenichina, Guida Reniego czy Guercina, a tym samym szczytowego okresu w rzymskim malarstwie barokowym. Callot reprezentował typowy dla malarstwa nowożytnego sposób pracy polegający na komponowaniu obrazów w oparciu o wzory graficzne, czego dowodzą zachowane dzieła oraz wzmianka w testamencie mówiąca o tym, że posiada ryciny. Taki sposób działania w ówczesnych warunkach wcale nie był źle oceniany (a wręcz przeciwnie), wygląda jednak na to, że Callot, w przeciwieństwie do Jerzego Siemiginowskiego nie był obdarzony inwencją wystarczającą do tworzenia własnych kompozycji. Callot niewątpliwie był malarzem sprawnym, możliwe jednak, że wobec powrotu z Wiecznego Miasta królewskich stypendystów znających najnowszy, modny styl klasycyzującego malarstwa spod znaku Carla Marattiego, twórczość Lotaryńczyka, w której dominowały zgaszone kolory, komplikujące kompozycję sfumato i przywiązanie do realizmu, w latach osiemdziesiątych XVII wieku wydawała się już nieco staromodna.\nWieczorem 20 sierpnia 1566 roku rozsierdzony tłum kilkudziesięciu osób uzbrojonych w pałki, siekiery i młoty wpadł do katedry Najświętszej Maryi …\nPośród wielu obrazów zdobiących pałac w Wilanowie podziwiać można niezwykły portret Elżbiety Sieniawskiej (il. 1). Właścicielka dawnej rezydencji króla Jana …\nOdnowa kultury antycznej przebiegająca na dobre od XV wieku w Italii, a w ślad za nią w kolejnym stuleciu w …\nmalarstwoPałac w Wilanowiebiografiakościół PP. Wizytek\nCallot ClaudeCallot JacquesRipa CesareJan III SobieskiJan KazimierzWiśniowiecki Michał KorybutJerzy Eleuter Szymonowicz Siemiginowski\nJakub Kazimierz HaurOekonomika ziemiańska generalnaJan Reisner


New Era - Czapka 11588490, czapka - Butyk.pl\nczapka New Era - Czapka 11588490\nNumer produktu: 2872314\nOpis produktu: czapka New Era - Czapka 11588490\nCzapka z daszkiem typu baseball z kolekcji New Era. Model wykonany z gładkiego materiału ze wstawkami. - Zakrzywiony daszek. - Regulowany obwód. Skład: Materiał 1: 100 % Bawełna, Materiał 2: 100 % Poliester, ID produktu: 4911-CAM0EL Kod producenta: 11588490


Miętowa Dolina, Baligród – aktualne ceny na rok 2021\nMiętowa Dolina (Dom wakacyjny), Baligród (Polska) – oferty\nUdostępnij stronę obiektu Miętowa Dolina\nDom wakacyjny Miętowa Dolina\nRoztoki Dolne 16, 38-606 Baligród, Polska – Doskonała lokalizacja – pokaż mapę\nOcena dodana przez Gości po powrocie z obiektu Miętowa Dolina.\nSkorzystaj z doskonałej ceny w obiekcie Miętowa Dolina – ocenionym na 10 przez Gości, którzy niedawno się tam zatrzymali\nObiekt Miętowa Dolina położony jest w miejscowości Baligród i oferuje prywatny basen, taras oraz widok na ogród. Ten obiekt zapewnia bezpłatne WiFi i oddalony jest o 35 km od miejscowości Sanok. Na terenie obiektu dostępny jest też prywatny parking.\nW domu wakacyjnym zapewniono 4 sypialnie, 2 łazienki, pościel, ręczniki, jadalnię oraz kuchnię z pełnym wyposażeniem. Do dyspozycji Gości jest także telewizor z płaskim ekranem z dostępem do kanałów satelitarnych oraz balkon z widokiem na rzekę.\nMiejscowość Solina jest oddalona o 27 km od obiektu, a miejscowość Polańczyk – o 23 km. Najbliższe lotnisko, Lotnisko Rzeszów-Jasionka, znajduje się 86 km od obiektu Miętowa Dolina.\nObiekt Miętowa Dolina obsługuje Gości Booking.com od 3 WRZ 2014.\nKiedy chcesz się zatrzymać w obiekcie Miętowa Dolina?\nUdogodnienia w obiekcie Miętowa Dolina\nZasady pobytu Obiekt Miętowa Dolina przyjmuje życzenia specjalne – możesz je dodać w kolejnym kroku rezerwacji!\nCzęsto zadawane pytania na temat obiektu Miętowa Dolina\nCzy w obiekcie Miętowa Dolina dostępny jest balkon?\nTak, w niektórych opcjach zakwaterowania znajduje się balkon. Więcej informacji na temat udogodnień w obiekcie Miętowa Dolina znajdziesz na tej stronie.\nCzy obiekt Miętowa Dolina udostępnia prywatny basen swoim gościom?\nTak, w obiekcie znajduje się prywatny basen. Więcej informacji na temat udogodnień w obiekcie Miętowa Dolina znajdziesz na tej stronie.\nJak daleko obiekt Miętowa Dolina znajduje się od centrum miasta Baligród?\nMiętowa Dolina znajduje się 3 km od centrum miasta Baligród.\nCzy mogę zaparkować samochód na terenie obiektu Miętowa Dolina?\nGoście zatrzymujący się w obiekcie Miętowa Dolina mają do wyboru następujące opcje:\nJakie są godziny zameldowania i wymeldowania w obiekcie Miętowa Dolina?\nZameldowanie w obiekcie Miętowa Dolina rozpoczyna się o 16:00, a wymeldować się można do 11:00.\nCzy obiekt Miętowa Dolina jest często rezerwowany przez rodziny?\nTak, obiekt Miętowa Dolina jest często rezerwowany przez rodziny.\nCzy w obiekcie Miętowa Dolina jest basen?\nIle sypialni znajduje się w obiekcie Miętowa Dolina?\nObiekt Miętowa Dolina udostępnia jedną opcję zakwaterowania. Jest to:\nIlu gości może zatrzymać się w obiekcie Miętowa Dolina?\nObiekt Miętowa Dolina udostępnia jedną opcję zakwaterowania. Pomieści ona:\nCzy w obiekcie Miętowa Dolina dostępny jest taras?\nTak, w niektórych opcjach zakwaterowania znajduje się taras. Więcej informacji na temat udogodnień w obiekcie Miętowa Dolina znajdziesz na tej stronie.\nIle kosztuje pobyt w obiekcie Miętowa Dolina?\nCeny w obiekcie Miętowa Dolina mogą się różnić w zależności od terminu, zasad działalności hotelu itp. Sprawdź ceny, wpisując daty pobytu.\nCzy Miętowa Dolina zapewnia jakieś atrakcje?\nMiętowa Dolina oferuje następujące atrakcje i usługi (mogą obowiązywać opłaty):\nLotnisko Rzeszów-Jasionka (RZE) 86,2 km


Jak lubisz spędzać czas wolny? Być może lubisz być aktywny czy bardziej zapatrujesz się na zupełny odpoczynek? - Schronisko Rownica\nby adminPosted on 22 czerwca 2022 22 czerwca 2022\nDla każdego coś innego, przecież każdy z nas ma odmienne podejście i wymagania. Istotne, by działać w zgodzie z samym sobą. Jak chcemy spędzić czas i gdzie, to tak rzeczywiście zależy tylko od nas.\nJeżeli zainteresował Cię opisywany tekst, sprawdź link (http://horyzont.net.pl/) znajdujące pod tym linkiem, są w tamtym miejscu inne wiadomości, które Cię zainteresują.\nWiadomo jednocześnie, że jak posiadamy rodzinę to musimy to zaplanować, nie możemy narzucać pozostałym swojej wizji. Niemniej, niekiedy dzieje się tak, że nadajemy na tych samych falach, a dzieci powinny się dostosować do naszego spędzania czasu. Jeśli więc pragniemy przyzwyczaić swoje dzieci, iż wyjazd na wakacje to przede wszystkim aktywność, zabierajmy je na wędrówki po plaży czy po górach, to najlepiej uzmysławia, jakie korzyści dla zdrowia i samopoczucia przynosi taka rozrywka .\nA jakie te wspólne wędrówki mogą być ożywcze, to także niezwykle ważne. Z drugiej strony można położyć się plackiem na plaży, a przerwy, które będziemy czynić będą służyły wypełnianiu naszych żołądków jedzeniem i piciem. To także pewien sposób spędzania czasu, ale czy lepszy? Wybór w rzeczywistości należy do nas. Jeśli chcemy aktywności jedźmy przede wszystkim w góry, do wyboru jest sporo interesujących miejsc. Bardzo ciekawie się prezentują pensjonaty w Bieszczadach czy noclegi sprawdź polecane noclegi jezioro wigry Bieszczady . W górach można nieźle poprawić swoją kondycję. Nad morze warto pojechać, gdy chcemy odpocząć. Nie oznacza to jednocześnie, że mamy całe dnie leżeć na plaży.\nCzy to jednośladem po wybrzeżu czy na nogach po plaży, wyprawy po wybrzeżu należą do najprzyjemniejszych. Można iść na bosaka, woda będzie dotykać nasze stopy, ciepły wiatr będzie wiać od morza, to bardzo przyjemne. Jednocześnie, nie trzeba robić wielu kilometrów, choćby zwykły spacer to już coś, co polepszy nasze zdrowie i lepsze samopoczucie.\nPosted in NoclegiTagged wędrówki, wycieczki, wymagania, wypady, zdrowie\nPrev Jak facet powinien o siebie zadbać? Zobacz nasze podpowiedzi\nNext Uniwersalne damskie obuwie na niejedną okazję


Zwykle wszystko co pozostaje po statkach, które zatonęły w starożytności to resztki drewna. W ciągu stuleci spędzonych pod burzliwymi falami mórz i oceanów, dewastuje się każda organiczna substancja. Inaczej jest w przypadku lodowych głębin, ponieważ czasami stają się one grobowcem, który chroni niektóre momenty i liczące setki, a nawet tysiące lat artefakty.\n1. Ładunek „Mentora”\nO te artefakty nadal toczą się spory pomiędzy Grecją a Wielką Brytanią. W 1801 roku Brytyjczyk – lord Elgin, wypełnił 16 pudeł marmurowymi dziełami sztuki, które wywiózł z Partenonu. W następnym roku brytyjski statek „Mentor” wyruszył do Londynu, przewożąc na pokładzie zagrabiony (albo przejęty zgodnie z prawem, w zależności od punktu widzenia różnych stron i samego lorda Elgina) majątek. W okolicach wyspy Kitera statek trafił na burzę i zatonął.\nWkrótce po tym, z dna morskiego udało się podnieść pudła i dzisiaj ich zawartość spoczywam w Muzeum Brytyjskim w Londynie. 17 rzeźb i 56 paneli ściennych, które kiedyś ozdabiały Partenon, są obiektem zaciętych roszczeń Grecji i Wielkiej Brytanii.\nCałkiem niedawno archeolodzy odnaleźli miejsce, w którym zatonął dwustuletni statek, sprawdzili także czy nie pozostało więcej artefaktów na pokładzie „Mentora”. Chociaż poszukiwano marmurowych przedmiotów z Partenonu, natknięto się na inne starocie, które lord Elgin chciał wywieźć z Grecji. Głównie były to kamienne naczynia i uchwyty starożytnych rodyjskich amfor, datowanych na III wiek p.n.e.\n2. Coś podobnego do sera\nPodczas szykowania się do walki w roku 1676 królewski okręt „Kronan”, zatonął przez przypadek. Szwedzki statek za mocno się przechylił na zakręcie, więc morska woda poprzez baterie broni na burcie, dostała się do środka i zalała ładownię. Po ponownym podniesieniu zatopionego statku w roku 1980, na powierzchnię Morza Bałtyckiego wydobyto ponad 20 000 tysięcy artefaktów. W 2016 roku Szwedzcy naukowcy odnaleźli na dnie morskim czarną puszkę. W jej środku znajdowała się lepka śmierdząca substancja, podobna do na wpół rozłożonego sera. Dopóki nie zostaną przeprowadzone badania, naukowcy nie będą w stanie stwierdzić, co takiego znajduje się w puszce. Wstępnie zakładają, że jest to granulowany niebieski ser roquefort.\nArcheolodzy poszukiwali zaginionej floty pirackiego kapitana Henriego Morgana, kiedy znaleźli „Encarnacion”. Choć ten statek nie przewoził cennego ładunku na pokładzie oraz nie był dobrze znany, stał się bardzo rzadkim znaleziskiem. Mimo tego, że został znaleziony na głębokości 10 metrów, nadal zachowało się w mim ponad sto pudeł z klingami mieczów, podkowami i gwoździami, a także ołowiane pieczęcie, w które w tamtych czasach były zaopatrzone nietrwałe towary. Podkowy były przeznaczone do olbrzymich karawan mułów, które dostarczały srebro i złoto z głębi Ameryki Południowej do Przesmyku Panamskiego.\n4. Arabski Dau\nPrawie 20 lat temu nurkowie, polujący na strzykwy, między wyspami indonezyjskimi Bangka i Belitung, zauważyli ceramiczne naczynie, leżące w rafie koralowej. Okazało się ono największym podwodnym odkryciem archeologicznym Południowo-Wschodniej Azji. Obok odnalazł się na wpół zniszczony arabski dau (żaglowiec z jednym masztem), datowany na IX wiek. Na pokładzie przewoził bogaty ładunek z ponad 60 000 ręcznie robionych dzieł z Chin. Setki kałamarzy, naczyń i kubków herbacianych Changsha z czasów chińskiej dynastii Tang, są bardzo podobne do współczesnych artykułów, produkowanych masowo na eksport. Niektóre ze skarbów Changsha zachowały się w znakomitym stanie, czego nigdy wcześniej nie spotykano śród znalezisk w takim wieku. Naczynia były ozdobione scenkami z motywami buddyzmu i islamu.\n5. Historia San Jose\nW odległych czasach morza przemierzało wiele statków z niewolnikami, jednak dawniej nie było technicznych możliwości, odnalezienia zatopionych żaglowców. Nareszcie w roku 2010 został namierzony pierwszy statek handlarzy. W kwietniu 1794 roku w portugalskim archiwum, odnotowano odpłynięcie statku „San Jose” z Lizbony. Na jego pokładzie znajdowało się 1500 bloków żelaznego balastu. Miał duże znaczenie, gdyż był wykorzystywany dla zrównoważenia „żywego” ładunku.\nDatowany na 22 grudnia 1794 roku, dokument z Mozambiku opisał sprzedaż czarnoskórych niewolników handlarzom z „San Jose”, nie pozostawiając żadnych wątpliwości, co do przeznaczenia statku. Wreszcie, 27 grudnia „San-Jose” rozbił się o rafy, koło przylądka Dobrej Nadziei. Z 400 kobiet i mężczyzn przeżyła około połowa. Tożsamość zatopionego statku została ustalona, kiedy nurkowie znaleźli kajdanki i żelazny balast.\nChoć w historii ludzkość powstały miliony, jak nie miliardy różnych obrazów, to spośród nich są takie, których nie można kupić za żadne pieniądze – są bezcenne. Na czarnym rynku to zapewne najdroższe obrazy ...\nDo porannej kawy jak co tydzień podajemy fakty i ciekawostki ze świata o których mogliście nie wiedzieć. Miłego dnia! 1. Kościół katolicki w przeszłości postawił przed sądem zmarłego już Papieża! 2. Litera ...


„Poznajemy Ojcowiznę Norwida” - relacja z rajdu | marki.net.pl\n„Poznajemy Ojcowiznę Norwida” - relacja z rajdu\nPierwszy rajd rowerowy za nami. W iście hiszpańskiej temperaturze w gronie sześciu śmiałków, którzy odpowiedzieli na propozycję Agnieszki, pod wodzą „wujka” Wiesia, po upływie „studenckiego kwadransa” wyruszyliśmy w drogę (godz. 8.15). Po kilku minutach jadąc ulicą Główną przecięliśmy drogę nr 631. Dalej przemieszczaliśmy się ulicą Dworkową, wzdłuż granicy rezerwatu przyrody „Horowe Bagno”. Po wyjeździe z lasu ulicą Księdza Teodora Zagańczyka dotarliśmy do bazyliki parafii Św. Trójcy w Kobyłce, którą minęliśmy kierując się na Mironowe Górki. W pobliskim lesie przystanęliśmy przy obelisku upamiętniającym bohaterów Insurekcji Kościuszkowskiej, by uczcić ich pamięć. Leśny pomnik wystawiony w miejscu bitwy został ufundowany przez mieszkańców Kobyłki 17 kwietnia 2009 roku. Więcej o znaczeniu tej bitwy możecie przeczytać tutaj.\nBył to również czas na regenerację sił i uzupełnienie płynów. Po krótkim wypoczynku ruszyliśmy w dalszą drogę. Szybko przemknęliśmy przez Helenów, po prawej stronie minęliśmy kościół p.w. Św. Faustyny Kowalskiej, wkrótce mijaliśmy ogromne zbiorniki przeznaczone do magazynowania paliw w Emilianowie. Asfaltem i częściowo lasem, poprzez Stary Kraszew, rozlewiska rzeki Rządzy dotarliśmy do Woli Rasztowskiej. Musieliśmy się bardzo opanowywać, by jazdy nie skończyć w przydrożnym rowie w wyniku podziwiania pięknej mazowieckiej przyrody. Co pokazujemy na załączonych fotografiach. Do Dębinek został nam kozi skok, który wykonaliśmy sprawnie, przejeżdżając przez Kozły.\nXVII wieczny dworek w Dębinkach - obecnie mieszczący Dom Dziecka - to pierwsze miejsce na trasie naszego rajdu związane z Cyprianem Norwidem. Tutaj, po śmierci matki spędzał wiele czasu we wczesnym dzieciństwie. Latem 1839 roku spędzając wakacje w majątku swego opiekuna Ksawerego Dybowskiego przeżył młodzieńczą miłość do swej kuzynki Brygidy. W 1840 roku Norwid akwarelą namalował „Dwór w Dębinkach”?.\nWiele o klasycystycznym dworku opowiedziała nam Pani Mariola, wychowawca w Domu Dziecka. Pierwszym właścicielem dworu był Jan Baptysta Renard, który otrzymał wieś Dębinki za wierną służbę królowi Augustowi II. O fakcie tym świadczy tablica z czarnego marmuru, wmurowana nad kominkiem, w sieni pałacu. Pomimo upływu czasu i dewastacji w okresie powojennym pałac zachował swój urok. Nam jego wnętrza skojarzyły się - i słusznie - z pałacem Briggsów w Markach, zdobienia zostały wykonane w tym samym stylu. W pomieszczeniach zachowała się sztukateria na plafonach z drugiej połowy XIX wieku. Dwór położony jest w pięknym klasycystycznym parku, z zachowanymi do dziś okazami starodrzewu. Znakiem rozpoznawczym jest piękny owalny klomb na podjeździe dworu. Piękną kartę w historii dwór w Dębinkach zapisał w czasie drugiej wojny światowej, dając schronienie partyzanom, żołnierzom AK i powstańcom warszawskim. Czas nie ubłagalnie mijał, a przed nami jeszcze sporo kilometrów. Podziękowaliśmy Pani Marioli i wróciliśmy na norwidowski szlak.\nPo drodze niesamowite pejzaże, pachnące świeżo zżętym zbożem, wokół leniwie przechadzające się bociany. Nic dziwnego, że ta ziemia dała nam wieszcza narodowego.\nDworek w Głuchach, gdzie urodził się Cyprian Kamil Norwid zobaczyliśmy z za zamkniętej drewnianej bramy. Widzieliśmy jedynie jego zarysy. W ruch poszły aparaty, zoomowanie i ... może coś więcej w domu zobaczymy. Agnieszka - inicjatorka rajdu, dusza przedsięwzięcia - opowiedziała nam historię miejsca i po krótce przypomniała życiorys poety. Stan modrzewiowego dworku z naszej odległości nie wyglądał imponująco, obecnie jest on własnością prywatną, nie jest udostępniany do zwiedzania, nad czym ubolewają miejscowi, prężnie działający w lokalnych stowarzyszeniach.\nEfektem działania jednego z nich „Bractwa Zabrodzkiego” jest odrestaurowywany, unikatowy na skalę krajową, młyn motorowy z 1928 roku we wsi Niegów. Dzięki samozaparciu małej grupy osób młyn odzyskuje swój blask. Został oczyszczony z zalegających warstw ziemi i nieczystości. Wiele czasu poświęca młynowi prezes stowarzyszenia Pan Józef Kućmierowski. Z radością i dumą opowiadał nam o młynie, pokazywał zachowane urządzenia i mechanizmy. Jak twierdził, niebawem niektóre z nich zostaną ponownie uruchomione. Dzięki staraniom stowarzyszenia młyn został wpisany do rejestru zabytków. Nas zadziwiły doskonale zachowane elementy drewniane mechanizmów, mebli, wreszcie konstrukcji nośnych. O młynie nie ma sensu więcej pisać, zachęcam Was byście go zobaczyli osobiście, a zachętą niech będą zamieszczone zdjęcia. Z pewnością wrócimy tutaj 7 i 8 września tego roku, kiedy to młyn będzie miejscem Europejskich Dni Dziedzictwa Kulturowego oraz X Międzynarodowych Warsztatów Archeologii Przemysłowej. „Bractwo Zabrodzkie” dąży do utworzenia w młynie pierwszego na Mazowszu muzeum młynarstwa i piekarnictwa. Każdy z nas może w tym dziele pomóc, czy to poprzez prace wolontaryjne w młynie, czy poprzez wsparcie finansowe przedsięwzięcia. My wnieśliśmy na górną kondygnację młyna drewniane szafki, które wzbogacą tymczasowe wyposażenie biura prezesa.\nZ młyna, zmęczeni, trochę głodni, jednak zadowoleni, ruszyliśmy - mijając niegowski cmentarz i podziwiając, dostojnie położony po drugiej stronie drogi S 8 kościół Świętej Trójcy - udając się na upragnione miejsce dłuższego postoju (wszak to półmetek rajdu). Szybko przemknęliśmy przez Zabrodzie - i tu znowu wszędobylskie bociany (niesamowity widok dla nas podwarszawskich mieszczuchów, gniazda mają usytuowane przy głównej drodze, nieopodal szkoły) - na działkę Agnieszki. Tutaj kolejne zaskoczenie, czekał na nas suto zastawiony stół, na którym królował chłodnik wileński. Jedliśmy z wilczym apetytem, wszak organizatorka postarała się o prowiant dla kilkudziesięcioosobowej grupy. Oj ciężko było wsiąść na rower po tym kulinarnym raju.\nJest po godzinie drugiej, a przed nami droga do domu. Ruszamy, znowu pod wiatr, który wirował w tym upale niesamowicie. Jednak to dzięki niemu mogliśmy lepiej znieść ponad trzydziestostopniowy upał. Wracamy, „wujek” Wiesiek, który kilkakrotnie z Agnieszką przemierzył trasę, prowadzi nas jej najlepszym wariantem. Jak twierdzi na rowerze może spać. Trafiliśmy na dobrego przewodnika, który jak trzeba to i rower potrafi szybko naprawić. Jedziemy z szybkością 22, w porywach do 26 km na godzinę. Zatrzymujemy się coraz częściej, dają o sobie znać trudy podróży.\nW Woli Rasztowskiej uzupełniamy kalorie, delektując się miejscowymi goframi i włoskimi lodami. Spotykam znajomego, który nie dowierzał, że przyjechałem tutaj rowerem.\nRuszamy dalej, ciekawi jesteśmy jak jutro będziemy funkcjonować, czy w ogóle będziemy mogli chodzić (z tego grona wyłączeni są: „wujek” Wiesiu, Agnieszka i Szymon, którym takie dystanse nie są obce). Obawy były bezpodstawne, w niedzielny poranek mógłbym powtórzyć tę samą trasę, sam się dziwie, ale tak było.\nNasz pierwszy rajd, który wytyczony był po norwidowskiej ziemi zakończyliśmy o godzinie 18.00 w miejscu startu. Przemierzyliśmy ponad 84 km, co do liczby kilometrów zdania są podzielone, przyjęliśmy najmniejszą wartość, którą wskazywał licznik roweru „wujka” Wieśka.\nMy z naszej wyprawy jesteśmy zadowoleni, nie będzie to wydarzenie incydentalne. W zanadrzu mamy do przemierzenia inne ciekawe trasy, nie tylko na naszym Mazowszu.\nZapraszamy Was do wspólnego „rowerowania” po polskich drogach i dróżkach.\nJeszcze raz dziękuję za wspaniale przeżytą sobotę: Agnieszce, Bożenie, Wiesiowi, Szymonowi i Marcinowi.\nZapraszamy do obejrzenia całej galerii zdjęć tutaj.\nAntoni Widomski 7 sierpnia 2013 09:15\nCzytałem z przyjemnością, uważam że znakomicie opisujesz wycieczkę. Lubie też czytać opisy tras pielgrzymkowych. Dobra robota. Pozdrawiam\nArek Terlecki 7 sierpnia 2013 23:49\nProszę dla wiadomości mieszkańców podać również liczbę uczestników tego rajdu.\nMarek Kroczek 8 sierpnia 2013 10:16\nWszyscy uczestnicy rajdu wymienieni są w zdaniu kończącym relację, widać ich również na ostatnim zdjęciu /z wyjątkiem Szymona, autora zdjęcia/.\nPozdrawiam i zapraszam do wspólnych wycieczek rowerowych.\nRadek Dec 8 sierpnia 2013 11:31\nPanie Marku piękna inicjatywa. Mam nadzieję, że w przyszłym roku będę mógł uczestniczyć w rajdzie z całą rodziną.\nMarek Kroczek 8 sierpnia 2013 13:06\nDziękuję. Jednak inicjatorów rajdu jest kilku, przede wszystkim Agnieszka i Wiesław.\nNa kolejny zapraszamy wkrótce. Chcemy by tego typu wycieczki rowerowe na stale wpisały się w marecką rzeczywistość.\nPozdrawiam, Marek Kroczekj