Jesienne nowości kosmetyczne - insi.pl\nStrona główna Uroda Jesienne nowości kosmetyczne\nRedukcja zmarszczek szyi, zniwelowanie rozszerzonych naczynek, błyskawiczne nawilżenie i zmatowienie skóry. Znamy kosmetyki, które sprostają tym wymaganiom. A może marzysz o rozpieszczeniu skóry balsamem o zapachu pomarańczowej pralinki? Badź chcesz wypróbować bezwacikowy tonik z ziołowych naparów? Oto najciekawsze premiery kosmetyczne początku jesieni. \nRedukcja zmarszczek szyi, zniwelowanie rozszerzonych naczynek, błyskawiczne nawilżenie i zmatowienie skóry. Znamy kosmetyki, które sprostają tym wymaganiom. A może marzysz o rozpieszczeniu skóry balsamem o zapachu pomarańczowej pralinki? Badź chcesz wypróbować bezwacikowy tonik z ziołowych naparów? Oto najciekawsze premiery kosmetyczne początku jesieni.\nLIFTING I WYSMUKLENIE PROFILU TWARZY\nInstitute Solutions Y-Lifting – błyskawiczne odmłodzenie\nKosmetyki pielęgnacyjne polecane kobietom po 45-50 roku życia. W tym czasie największym wyzwaniem w odmładzaniu skóry staje się poprawa konturu twarzy i uniesienie opadających tkanek. Institute Solutions Y-Lifting to nowa gama kosmetyków liftingujących, której celem jest wysmuklenie profilu twarzy, redukcja drugiego podbródka i zmarszczek na szyi.\nW preparatach zastosowano synergię trzech aktywnych składników poprawiających jakość i gęstość skóry oraz odmładzających owal:\nEkstrakt z czerwonej algi: gwarantuje natychmiastowy efekt liftingu poprzez tworzenie na powierzchni skóry mikrosiateczki napinającej skórę i wygładzającej zmarszczki. Jest bogaty w aminokwasy, minerały i witaminy, dzięki czemu wzmacnia i odżywia skórę.\nTechnologia Lift Structure: zwiększa gęstość i spoistość skóry, pobudzając produkcję włókien kolagenowych i poprawiając ich ułożenie. Wygładza nawet głębokie zmarszczki i długofalowo zwiększa napięcie i ujędrnienie skóry.\nKompleks lipolityczny: redukuje nadmiar tkanki tłuszczowej w obrębie podbródka (efekt lipolizy). To połączenie kofeiny (przyspiesza proces spalania tłuszczu), L-karnityny (pobudza energię komórkową i procesy naprawcze) i eskuliny (organiczny związek chemiczny naturalnie występujący w kasztanowcu, który wzmacnia naczynia krwionośne, łagodzi stany zapalne, działa przeciwobrzękowo.\nW skład linii Y-Lifting wchodzą:\n1. Oval Modeling Uplift Day Cream SPF 20\nModelująco-Liftingujący krem na dzień\nKrem zapewnia natychmiastowy efekt liftingu skóry, jednocześnie pobudzając w niej procesy głębokiej przebudowy. Efekt? Odmłodzenia owalu i rysów twarzy.\ncena: 245 zł / 50 ml\n2. Perfect Remodeling Repair Night Cream\nRemodelująco-Naprawczy krem na noc\nZagęszcza i ujędrnia skórę. Składniki kremu uruchamiają syntezę białek macierzy międzykomórkowej, co wpływa na zmniejszenie zmarszczek.\ncena: 255 zł / 50 ml\n3. Resculpting Lift Eye Serum\nLiftingujące Serum w Kremie pod oczy\nBłyskawicznie wygładza i napina skórę wokół oczu, zmniejszając widoczność linii wokół oczu. Redukuje cienie i objawy zmęczenia. Pozostawia przyjemne uczucie nawilżenia i ukojenia.\ncena: 145 zł /15 ml\n4. Y-SHAPE Contouring Serum Face, Chin & Neck\nSerum Modelujące twarz, policzki i szyję\nUnosi kontur twarzy, modelując tkanki w tzw. strefie Y (policzki, broda i szyja), w wyniku czego następuje widoczna redukcja pionowych i poziomych zmarszczek. Redukuje drugi podbródek, dzięki czemu profil twarzy ulega wysmukleniu.\nW trakcie aplikacji serum rekomendowany jest masaż strefy Y:\nkrok 1: Nałóż serum ruchem wygładzającym ku górze, zaczynając od środka szyi w kierunku podbródka, następnie od środka szyi w kierunku policzków.\nkrok 2: Obiema dłońmi delikatnie oszczyp skórę od środka brody wzdłuż linii żuchwy.\nkrok 3: Naprzemiennymi ruchami, od prawej do lewej oraz od lewej do prawej, wygładź skórę pod brodą oraz wzdłuż linii żuchwy.\ncena: 229 zł / 30 ml\nBALSAM DO CIAŁA JAK PRALINKA\nOdżywczy balsam do ciała z ekstraktem z kokosa i masłem kakaowym\nBalsam do ciała aż w 99 procentach naturalny! Ekstrakt z kokosa dogłębnie odżywia i przywraca optymalny poziom nawilżenia skóry ciała. Masło kakaowe łagodzi podrażnienia, zmniejsza uczucie suchości, działa ujędrniająco, zapewniając długotrwałe uczucie komfortu i miękkości. Ekstrakt z chia zabezpiecza skórę przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych. Balsam ma niezwykle optymistyczny zapach, który pozytywnie nastraja\n– z wyczuwalnymi nutami olejku eterycznego ze słodkiej pomarańczy i czekolady.\nPreparat jest odpowiedni do każdego rodzaju skóry, zwłaszcza suchej, szorstkiej i wrażliwej.\nEKSPRESOWE ŻELOWE BOOSTERY\nNowa kategoria kosmetyku – połączenie silnie działających skondensowanych składników z lekkością szybko przyswajanego żelu. Żelowe boostery na bazie peptydów wchłaniają się natychmiast po nałożeniu, dostarczając skórze cenne składniki aktywne i witaminy bez obciążania i uczucia lepkości.\nMIYA Cosmetics mySKINbooster\nNawilżający żel-booster z peptydami\nJuż po jednej aplikacji preparatu możemy liczyć na ekspresowe nawilżenie, rozświetlenie, wygładzenie i ukojenie skóry. Znikną ślady zmęczenia, a cera zyska promienność. Przy regularnym stosowaniu jej kondycja wyraźnie się poprawi – zostanie ujędrniona i uelastyczniona, a widoczność zmarszczek i naczynek wyraźnie się zmniejszy. Twarz i dekolt będą młodziej wyglądać. W skład żelu, który ma delikatny różany zapach, wchodzą między innymi: peptydy, betaina, hydrolat z róży damasceńskiej, ekstrakt z peonii, witamina B3, prowitamina B5, ekstrakt z nasion bawełny oraz alantoina.\nOdpowiedni do pielęgnacji każdego rodzaju skóry (w tym wrażliwej, delikatnej, skłonnej do podrażnień oraz naczynkowej) i w każdym wieku. Do stosowania na skórę twarzy, okolice oczu, dekolt.\ncena: 44,90 zł / 50 ml\nMatujący żel-booster z peptydami\nEkspresowo dostarcza substancji intensywnie nawilżających, by zmniejszyć tendencję do błyszczenia się skóry. Nawilża od razu po aplikacji, regulując produkcję sebum. Wyraźnie koi i wygładza. Poprawia wygląd skóry, ponieważ poprawia jej napięcie, jednocześnie matując. Przy regularnym stosowaniu preparatu zmniejsza się tendencja do przetłuszczania, a efekt matowienia utrzymuje się dłużej. Dodatkowo skóra ujędrnia się, a zmarszczki stają się mniej widoczne. Matujący żel zawiera między innymi: peptydy, sok z aloesu, wodę kokosową, betainę, witaminę B3, prowitaminę B5, alantolinę. Odpowiedni do pielęgnacji każdego rodzaju skóry (w tym wrażliwej, delikatnej, skłonnej do podrażnień oraz naczynkowej) i w każdym wieku. Do stosowania na skórę twarzy, okolice oczu, dekolt.\nEkspresowe żele – boostery nawilżający i matujący to uniwersalne kosmetyki, które mogą być stosowane jako:\n* żel pielęgnacyjny zamiast kremu,\n* booster nawilżający pod krem,\n* żel pod oczy redukujący ślady zmęczenia i rozświetlający spojrzenie (aby wzmocnić efekt kojący, może być przechowywany w lodówce),\n* baza pod makijaż,\n* 5-minutowa maseczka wygładzająca (grubszą warstwę pozostawiamy do wchłonięcia lub usuwamy chusteczką).\nFIOŁKOWY ECO TONIK\nRoślinnie aktywny tonik-esencja bezwacikowy na ładną cerę\nTo wyjątkowy tonik w całości oparty na naparach, który można stosować bez użycia wacika! Nawilża, koi i rewitalizuje, a także zapobiega niedoskonałościom. Jego skład został opracowany we współpracy z ekspertem ziołolecznictwa. Aktywną bazą toniku-esencji jest 100 proc. świeży napar z fiołka trójbarwnego i dziewanny. Autorska fitoterapeutyczna mieszanka wspomaga detoks skóry, dzięki czemu staje się ona nieskazitelnie gładka. Wspomaga regenerację naskórka i redukcję stanów zapalnych. Kwas hialuronowy 4D zawarty w kosmetyku dogłębnie nawilża, ponieważ dociera do powierzchni skóry, naskórka i skóry właściwej. Dlatego po stosowaniu fiołkowego toniku jest przyjemnie miękka i odświeżona.\n1-2 krople toniku należy rozprowadzić palcami na skórze twarzy i szyi (nie przecieka przez palce) i pozostawić do wchłonięcia. Zaleca się stosowanie codziennie rano i wieczorem jako aktywne przygotowanie i wzmocnienie pielęgnacji. Nie używaj wacika! Bądź ECO!\ncena: 29,00 zł / 150 ml\nW nowej fiołkowej linii marki Uzdrovisco rekomendowanej dla skóry skłonnej do niedoskonałości, ale również wrażliwej, znajdziemy jeszcze trzy ciekawe roślinnie aktywne kosmetyki: piankę do mycia twarzy, peeling 2 w 1 oraz serum.\nHESPERYDYNA KONTRA NACZYNKA\nRozszerzone naczynka Intensive Care\nseria kosmetyków pielęgnacyjnych\nUnikalnym składnikiem nowej linii marki AVA jest hesperydyna, która wzmacnia i uszczelnia naczynka, redukuje „pajączki”, a także rozjaśnia cienie pod oczami. Kosmetyki te do skutecznej walki z rozszerzonymi naczynkami zostały wyposażone również w kompleks pięciu ekstraktów roślinnych:\n* kasztanowiec (wzmacnia),\n* ruszczyk (poprawia mikrokorążenie),\n* lukrecja (redukuje rumień i podrażnienia),\n* wąkrotka (zwiększa elastyczność naczynek i zapobiega ich pękaniu),\n* nagietek (przyspiesza regenerację, nawilża skórę, działa przeciwzmarszczkowo).\nDodatkowo skórę regeneruje ekstrakt z bzu, a kompleks probiotyczny stymuluje produkcję ceramidów. Po stosowaniu preparatów tej linii skóra pozostaje gładka i matowa dzięki składnikowi o nazwie Enantia chlorantha.\nW skład linii Rozszerzone naczynka Intensive Care wchodzą:\n1. Wzmacniający krem na dzień – SPF 15\nZawiera hesperydynę, która zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych i ich kruchość. Dzięki stosowaniu preparatu naczynka stają się jaśniejsze i mniej widoczne. Dodatkowo przyspiesza regeneracja skóry, dzięki czemu proces i tworzenia się zmarszczek zostaje ograniczony.\ncena: 37,90 zł / 50 ml\n2. Naprawczy krem- serum na noc\nHesperydyna nie tylko zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych, ale także zwęża pory i wygładza naskórek. Krem odbudowuje warstwę lipidową oraz stymuluje produkcję ceramidów w skórze, która nadaje jej gładki, młody wygląd.\n3. Koncentrat rozjaśniający skórę pod oczami\nZawiera fitokompleks, w którego skład wchodzą: ekstrakt z kory kasztanowca, szyszek cyprysa oraz kwiatów lipy. Kosmetyk uszczelnia naczynka krwionośne, działa ściągająco i kojąco. Składniki aktywne – hesperydyna i haloxylTM redukują cienie i worki pod oczami. Poprawiają napięcie skóry i wygładzają. Koncentrat spłyca też zmarszczki mimiczne.\ncena: 33,90 zł / 15 ml\n4. Micelarny płyn do demakijażu skóry naczynkowej, wrażliwej i skłonnej do podrażnień.\nSkutecznie oczyszcza skórę z makijażu, zanieczyszczeń i nadmiaru sebum. Ekstrakt z aloesu nawilża i łagodzi skórę, a nowoczesny kompleks roślinny wspomaga redukcję rozszerzonych naczynek. Po zastosowaniu płynu skóra jest czysta i odświeżona, a podrażnienia złagodzone.\ncena: 24,90 zł / 250 ml\nPrevious Post\tNocny patrol - kosmetyki regenerujące


Pierwsze ogrzewanie i wilgoć przy suficie - Podstawa domu - Forum budowlane - BudujemyDom.pl\n6 grudnia 2020 w Podstawa domu\nZaczęliśmy ogrzewać dom, piec gazowy, ogrzewanie podlogówką. Dom parterowy, strop ocieplony PUR 25 cm, ocieplenie zewnętrzne grafit 15 cm. Poddasze nieużytkowe, nie ocieplone.\nTynki gipsowe były robione na przełomie czerwca - lipca 2020, ocieplenie i elewacja - koniec sierpnia piec założony w grudniu 2020.\nNa drugi dzień jak weszliśmy to między ścianą (tynkiem) a sufitem z karton gipsu pojawiła się wilgoć. Otworzyliśmy okna i zaczęliśmy wietrzyć.\nCzy jest to normalne zjawisko, tynki jeszcze nie doschły od wakacji ? Zaznaczam że wilgoć zbiera się tylko na wysokości sciana-sufit.\nProsiłbym o pomoc w rozwiązaniu wątpliwości, chciałem zacząć gruntować i malować i niewiem kiedy mogę zacząć.\nSufit na stelażu, czy klejony na placki?\nJak wyglądało z grubsza suszenie tynków?\nŚcianka kolankowa jaką ma wysokość - jeśli jest...\n24 minuty temu, SJASK93 napisał:\nwilgoć zbiera się tylko na wysokości sciana-sufit.\nNa wszystkich ścianach (również tych wewnętrznych/działowych) czy tylko zewnętrznych/obrysowych?\nSufit na stelażach krzyżowych, na ocieplenie PUR dana folia paroizolacyjna isover i do stelaży przykrecony karton gips, brak ścianki kolankowej.\nTylko na ścianach zewnętrznych obrysowych, na dzialowkach jest ok.\nPo wietrzeniu wilgoć zanikla, chociaż rano pewnie znowu wyjdzie bo okna na noc zamknięte.\nSuszenie wyglądało tak, że rozszczelnione okna były, ale później tak od pazdziernika do teraz praktycznie nie otwieralismy okien\nCzyli strop ocieplony jest od spodu? - docieplić strop od poddasza, szczególnie wokół wieńca... tam jest potężny mostek, ba, MOST termiczny... wygląda na to, że niedoizolowany jest wieniec (???) jest zimny i para wodna znalazła sobie stosunkowo zimne miejsce na kondensację\nNad drzwiami - tymi na zdjęciu - masz rolety zewnętrzne?\n25 minut temu, SJASK93 napisał:\nPo wietrzeniu wilgoć zanikla\nWentylacja pewnie grawitacyjna, brak nawietrzników w oknach, brak cyrkulacji powietrza - usprawnić wentylację...\nStrop jest ocieplony od spodu dokładnie.\nHmm... dziwne, bo tam też sporo poszło tej piany PUR, w jaki sposób można go teraz docieplic?\nRolet zewnętrznych nie ma.\n3 minuty temu, SJASK93 napisał:\nStrop jest ocieplony od spodu dokładnie\nMożliwe, ale ściana na styku ze stropem jest wyraźnie zimniejsza! i stąd kondensacja pary właśnie tutaj...\nSkuteczniejsze byłoby ocieplenie po drugiej stronie przegrody, czyli podłogę poddasza...\nPrzypuszczałem, że to zimne nadproże, to wynik niedocieplenia kasety\nPodbitka już założona/przybita? nie da się zajrzeć, jak docieplona jest ściana pod okapem?\nTam coś jest nie tak...\nCzy mógłbyś pokazać fragment przekroju budynku z widocznym połączeniem ściany zewnętrznej, stropu i więźby dachu...\nEdytowano 7 grudnia 2020 przez PeZet (zobacz historię edycji)\nJeżeli PeZet ma rację, to faktycznie kiepsko. Możliwe, że przy grzaniu i podnoszeniu temperatury w pomieszczeniu wilgoć zostanie wyparta na zewnątrz i odprowadzona szczelinami na poddaszu lub przez folię wysokoparoprzepuszczalną. Proponuję wynająć na tydzień osuszacz i diagnozować przy okazji problem.\njeśli strop jest żelbetowy i ocieplono go od spodu to faktycznie powstał potężny mostek termiczny na wysokości wieńca. I to na zimnym wieńcu to potężne wykraplanie się pary wodnej. Ktoś – projektant lub wykonawca – popełnił tu poważny błąd. Izolację trzeba ułożyć na stropie, tak aby łączyła się z izolacją ścian. Ostatecznie można też ocieplić dach.\nNie ma co panikować - normalna wilgoć technologiczna zwłaszcza w okresie późno-jesiennym. Grzać i wietrzyć, a ewentualne modernizacje rozważać po 2 sezonach grzewczych.\nEdytowano 7 grudnia 2020 przez Budujemy Dom - budownictwo i instalacje (zobacz historię edycji)\nDzięki za rzetelne podpowiedzi, dziś już wszystko było ok, grzanie i wietrzenie będę praktykował, możliwe, że jak hydraulik włączył piec to pomieszczenia praktycznie od października nie były wietrzone i się wszystko skumulowało. Dla bezpieczeństwa przejechałem papierem 150.\nStrop jest na konstrukcji drewnianej. Nie ma żadnego betonu.\nTo ma być grzane, grzane i jeszcze raz grzane + wentylacja, wentylacja i jeszcze raz wentylacja. Tak sobie przemyślałem to na spokojnie i podpisuję się ostatecznie pod wypowiedzią Eksperta Cezarego, która upewniła mnie w moich domniemaniach. Nie ma co wietrzyć - zamów osuszacz dodatkowo z jakiejś wypożyczalni i zobaczysz, ile razy bedziesz z wiadrem wody ganiał na trawnik Można się zdziwić.\nDnia 6.12.2020 o 22:36, SJASK93 napisał:\nOcieplanie od wewnątrz stropu (a i ścian) stosuje sie tylko w ostateczności, gdy brak inne możliwości - i wtedy trzeba zapewnić dobre wentylowanie przestrzeni między ociepleniem a ściana, albo zastosować inne sposoby przeciwdziałające wykraplaniu się pary na przegrodzie.\nOcieplony powinien byc ostatni strop - 30 -40 cm wełny min lub podobnej izolacji.


Prowadzony przez wykwalifikowaną fryzjerkę-stylistkę oferuje;\nstrzyżenie damsko - męskie, miła obsługa, doradztwo w zakresie kompleksowego oraz indywidualnego doboru fryzury\nCzynny w godzinach;\nSob 8 - 15\nPracuje w zawodzie 7 lat, inspiracje do tworzenia udanej fryzury czerpię z rozmowy z klientem, w tym tkwi mój klucz do sukcesu.\nUsługi wykonuje wykorzystując kosmetyki renomowanych firm. Szczególnie cenię sobie produkty firmy "KADUS". Należą one do bardzo delikatnych, możemy spokojnie stosować je nawet przy włosach typu blond.\nStrzyrzenie i modelowanie to tak naprawdę dwie usługi, które muszą być starannie dobrane do urody i rodzaju włosów klienta/ki. Odpowiednio dobrane strzyżenie to podstawa dobrego modelowania i samopoczucia klienta.\nTo seria preparatów tonujących, schodzące już po 6 - 8 umyciach głowy. Nie zawierają wody utleniającej i amoniaku. Sztuczne barwniki "malują" włos tylko od zewnątrz. Tego typu środki powinny stosować blondynki mające włosy o zszarzałym odcieniu lub spłowiałe na słońcu. Im jaśniejszy jest kolor wyjściowy tym intensywniejszy i trwalszy będzie rezultat.\nW uproszczeniu polega na nałożeniu farby na włosy, zanim to zrobię zwracam szczególną uwagę na stopień siwizny, kolor u nasady i na końcówkach włosa. Przy wyborze jednego koloru ważne jest aby współgrał on z cerą, kolorem oczu czy charakterem.\nFarbowanie jest zabiegiem wymagającym odświeżenia raz w miesiącu. Najlepiej o kolorze podobnym do odcienia naszych naturalnych włosów - odrost będzie mniej widoczny a włosy będą wyglądały na zdrowe i pełne blasku.\nOsobom które nie mają siwych włosów ale boją się farbowania polecam płukankę balsamiczną Ferwidol Brilant z firmy "Kadus", dodatkowo odżywia ona włos.\nNajbardziej popularne to pasemka koloru blond, aby pogłębić ich naturalny wygląd zawsze po farbowaniu nakładam farwidol brilant.\nPłukanka balsamiczna ma za zadanie odżywić włos i dłużej utrzymać kolor na włosach.\nBaza + pasemka\nBaza + refleksy\nTą techniką możemy podkreślić każde strzyżenie, bardziej lub mniej odważne, kolory muszą współgrać ze sobą.\nZalecana dla osób z siwymi włosami.\nCzęsto jest mylony ze zwykłymi dwu kolorowymi pasemkami. Baleyage podkreśla kolor oczu i zakrywa niedoskonałości. Polecam go osobom ze stu procentową siwizną. Umiejętnie dobrane kolory ukryją naturę do tego stopnia że tylko Ty będziesz wiedziała o tym że włosy są farbowane. Jest to czysta gra kolorów o różnych odcieniach, przeznaczona dla osób które lubią naturę.\nWykonujemy trwałą, podnoszącą (od skóry głowy) przy użyciu produktów firmy "Goldwel".\nkoki, upięcia okazjonalne, ślubne, to coś co bardzo lubię robić.\nilość odsłon: 2250


Nowe gdyńskie place zabaw dla dzieci i młodzieży - Gdynia\nTo nie jedyne nowe place zabaw realizowane w tym roku w Gdyni. We współpracy z radami dzielnic, Zarząd Dróg i Zieleni, który administruje łącznie 54 obiektami tego typu, wybuduje lub zmodernizuje jeszcze 7 innych placów:\nChoć Witomino to część Gdyni, a nie Poznania, jeden ze skwerów tej dzielnicy zmieni się wkrótce nie do poznania. Trwa budowa dwóch nowych placów zabaw u zbiegu ulic Uczniowskiej i Nauczycielskiej. Ucieszą się nie tylko uczniowie i nauczyciele, ale wszyscy okoliczni mieszkańcy.\nNa skwerze w pobliżu Szkoły Podstawowej nr 35 już trwają prace, w efekcie których powstaną dwa ogrodzone place zabaw o łącznej powierzchni ok. 700 m² oraz teren zieleni przeznaczony do wypoczynku (ok. 180 m²). Wyposażenie placów dobrano tak, by dobrze bawiły się na nich dzieci w różnym wieku - od kilkuletnich maluchów po nastolatki.\nNajmłodsi będą harcować w piaskownicy, na bujakach czy przeznaczonych specjalnie dla maluchów huśtawkach z siedziskami w kształcie kosza. Jednym z głównych elementów placu dla starszych dzieci będzie huśtawka typu „bocianie gniazdo", która umożliwia zabawę integracyjną dzieci o różnym stopniu niepełnosprawności. Nie zabraknie też słupowej karuzeli, zestawu linowego i kolejnych huśtawek.\nRodzice na zabawy swoich pociech będą spoglądać z wygodnych ławek, a kto będzie chciał przyjechać na skwer rowerem, zostawi go przy specjalnie zamontowanym, bezpiecznym stojaku. Wzdłuż głównej alejki rozdzielającej oba place i na klombie w centralnym punkcie skweru, pojawią się kwiaty i zieleń miejska.\nCałkowity koszt zagospodarowania skweru nie przekroczy 350 tys. zł. Pierwszych amatorów dobrej zabawy na placach zobaczymy jeszcze przed wakacjami.\nTo nie jedyne nowe place zabaw realizowane w tym roku w Gdyni. To nie jedyne nowe place zabaw realizowane w tym roku w Gdyni. We współpracy z radami dzielnic, Zarząd Dróg i Zieleni, który administruje łącznie 54 obiektami tego typu, wybuduje lub zmodernizuje jeszcze 7 innych placów:\n- w Parku Kilońskim w Chyloni,\n- przy ul. Batalionów Chłopskich na Wzgórzu Św. Maksymiliana,\n- przy ul. Tucholskiej na Oksywiu,\n- na skwerze ks. Mowińskiego na Witominie,\n- przy ul. Strażackiej na Witominie,\n- przy ul. Kurpiowskiej w Małym Kacku,\n- przy ul. Wójta Radtkego w Śródmieściu.\nDzieciaki - zbierajcie już siły na dobrą zabawę!


Grafik komputerowy portfolio Gizałki projektowanie graficzne projektant grafiki Gizałki\nW naszej firmie za proces powstawanie projektów reklamowych odpowiedzialny jest grafik komputerowy Gizałki. Grafików komputerowych w Gizałki można spotkać zwykle w agencjach marketingowych i drukarniach, ale coraz częściej tworzy również portale internetowe. To właśnie graficy wykonują najważniejszą pracę.\nNajlepszy grafik komputerowy Gizałki\nProfesjonalny grafik komputerowy Gizałki ma ręce pełne pracy – to właśnie on zajmuje się tworzeniem okładek książek, stron internetowych, wizytówek oraz plakatów. To tylko część z zakresu jego obowiązków. Grafik komputerowy potrzebny jest wszędzie tam, gdzie wykonywane są działania związane z powstawaniem grafiki lub obrazów. Grafik komputerowy Gizałki wykorzystuje programy graficzne. Grafik komputerowy wybiera programy w taki sposób, aby móc sprostać wszystkim oczekiwaniom klientów. Wybór w tym zakresie jest naprawdę bogaty. Umiejętności, jakimi powinien cechować się profesjonalny grafik komputerowy Gizałki sprowadzają się w dużej mierze do projektowania grafiki wektorowej oraz do możliwości wprowadzania ciekawego formatowania tekstu na projekcie. To również od grafika uzależniony jest wygląda naszej strony i rozmieszczenia na niej zdjęć, czy poszczególnych jej elementów. Klienci zawsze mają prawo do podjęcia ostatecznej decyzji i to właśnie oni akceptują pomysł grafika, lub go odrzucają.\nGrafik komputerowy Gizałki – realizacja wszystkich projektów graficznych\nSpecjaliści od grafiki komputerowej Gizałki\nJaki zakres usług obejmuje oferta naszej firmy? Zajmujemy się projektowaniem grafiki stron WWW. Zakres naszej działalności jest szeroki – stworzymy logo, plakat, wizytówkę i wszelkiego rodzaju poligrafie. Działamy z myślą o satysfakcji i pełnym zadowoleniu naszych klientów, dlatego bardzo ważne jest dla nas to, abyśmy mogli zawsze udzielać im fachowego wsparcia. Tworzone strony opieramy o wygodny system CMS dzięki czemu w szybki sposób będą Państwo mogli opanować podstawy zarządzania witryną. System CMS pozwoli Wam na znaczącą oszczędność – sami będziecie mogli dodawać zdjęcia czy tekst. Pracujemy zarówno dla klientów indywidualnych, jak i biznesowych oferując im jednorazową oraz długofalową współpracę z zakresu tworzenia grafiki Gizałki. Nasze doświadczenie nauczyło nas interpretować potrzeby klientów, dzięki czemu możemy świadczyć najwyższej jakości usługi. Grafik komputerowy Gizałki to specjalista, który ma dużą bazę zrealizowanych projektów i zadowolonych klientów. Z obszernym portfolio naszej firmy można zapoznać się na stronie internetowej. Wszystkie nasze projekty są unikalne, kreatywne i oryginalne. Tworzymy projekty z pasją, zaangażowaniem, motywacją i chęcią dalszego rozwijania się, aby każdy mógł być w pełni zadowolony z naszej pracy.\nZajmujemy się tworzeniem stron internetowych oraz pełnych projektów graficznych a także ich późniejszym kodowaniem – usługi te realizujemy na najwyższym poziomie. Tworzymy również szablony na aukcję internetową z odpowiednią grafiką i kodem szablonu. Dla naszych specjalistów grafika reklamowa Gizałki może być interpretowana w dowolny sposób i stosowana na przykład w tworzeniu bannerów. Nie obce jest nam również projektowanie grafiki reklamowej pokroju plakatów, folderów czy ulotek. Nasi specjaliści stworzą dla Was ciekawy projekt nadruku na wizytówkach, papierze firmowym i innych materiałach. Prowadzimy bardzo jasną politykę firmy – najpierw słuchamy Państwa oczekiwań, wskazówek i opinii a następnie nasz grafik komputerowy Gizałki dostosowuje do nich najlepsze rozwiązania, które są wdrażane po uzyskaniu Państwa aprobaty. Tworząc grafikę, zawsze mamy na uwadze Państwa korzyści, takie jak dotarcie do nowych klientów, wzbudzenie zaufania w oczach odbiorców czy zbudowanie profesjonalnego wizerunku. Kontaktujemy się z Państwem telefonicznie lub mailowo na każdym etapie realizacji zlecenia, aby móc być pewnym, że jesteście Państwo całkowicie zadowoleni z przebiegu współpracy.\nGrafika stron internetowych Gizałki\nGrafika promująca Gizałki\nWykwalifikowany grafik komputerowy Gizałki\nPoradzimy sobie ze stworzeniem grafiki użytkowej, projektem przeznaczonym do druku a nawet logo. Grafik komputerowy Gizałki wykona dla Ciebie pełną identyfikację wizualną, stworzymy stronę, a przy tym możesz być pewny, że zrobimy to wykorzystując w pełni nasze doświadczenie oraz zdobyte wykształcenie.


Agnieszka Woźniak-Starak co ćwiczy i jaką dietę stosuje | Party.pl\nAgnieszka Woźniak-Starak od roku regularnie ćwiczy i jak widać po okładce najnowszego numeru Be Active są tego efekty. Dziennikarka wzięła udział w instruktarzu z mężem Ewy Chodakowskiej dla pisma jak uzyskać idealnie płaski brzuch w 4 tygodnie. Zdradziła w wywiadzie jakich ćwiczeń nie znosi, jaką trzyma dietę, żeby mieć taką sylwetkę! Zatem jakich ćwiczeń nie lubi Agnieszka Woźniak-Starak?\nNienawidzę pompek! Ale uczę się je robić. Kiedyś jedna z moich trenerek powiedziała, że te ćwiczenia, których najbardziej się nie lubi, a najlepsze i przede wszystkim to je powinno się robić. Może więc jestem skazana na te pompki? Cały trening trwa około godziny. Ja pracuję nad rzeźbą, ale oczywiście chodzi mi o to, żebym była silniejsza, sprawniejsza i zdrowsza - powiedziała Agnieszka w Be Active.\nAgnieszka zdradziła, że z powodu kłopotów z kręgosłupem musiała zrezygnować z dynamicznej formy jogi.\nJakie sorty lubi Agnieszka?\nZdecydowanie najbardziej lubię się ślizgać. Zimą po śniegu, latem po wodzie, oczywiście na desce. Kocham wodę i góry. Każdy sport, który można uprawiać w pięknym otoczeniu sprawia mi mnóstwo radości. W zeszłym roku nie udało mi się nigdzie pojechać na snowboard, więc tym razem zamierzam to dobie odbić i już nie mogę się doczekać - mówi Agnieszka Woźniak-Starak.\nCo je Agnieszka Woźniak-Starak?\nBardzo lubię moje poranne rytuały związane z treningami. Wstaję piję kawę i robię sobie pyszny koktail z tego co akurat nam ochotę. Jego podstawą zazwyczaj jest ananas, mleko sojowe, mielone siemię lniane i inne dodatki. Prawie zawsze wpada tam pęczek pietruszki. Przelewam koktail do różowego termosu, zabieram go do samochodu. I nie zapominam po treningu zjeść coś białkowego. Staram się eliminować z moje diety pszenicę. Stawiam na kaszę, od czasu do czasu ryż. Jem dużo warzyw, owoców, i ryb - mówi o swojej diecie dziennikarka w Be Active.\nA jak chcesz zobaczyć jak ćwiczy Agnieszka Woźniak-Starak na płaski brzuch. Zobacz nasza galerię, cały instruktarz w najnowszym numerze pisma Ewy Chodakowskiej.\nZobacz także: Agnieszka Woźniak-Starak pokazała filmik z sylwestra. Zobacz, jak słodko zwraca się do swojego męża... WIDEO\nPOLECAMY: Ruszyły zdjęcia do 3. edycji "Azja Express"! Kto wystąpi? Czy uczestników wybierała Agnieszka Woźniak-Starak!?\nPodoba Ci się figura Agnieszki Woźniak-Starak?\ntak, jest świetna! nie, jest szczupła, ale nic więcej. Szału nie ma ;)\nAgnieszka Woźniak-Starak przeszła na dietę! Na pewno jej potrzebuje? ZDJĘCIA


eBook Słowo we współczesnych dyskursach pdf w TaniaKsiazka.pl\neBook Słowo we współczesnych dyskursach pdf\nNasza cena: 22,77 zł 26,40 zł Taniej o: 14%\nW dzisiejszym świecie wiedza o sposobach budowania i funkcjonowania dyskursów, ich rodzajach i bogactwie, jest niezbędna nie tylko naukowcom, ale przede wszystkim uczestnikom tych dyskursów. Publikacja rejestruje stan współczesnych dyskursów w ich szerokim spektrum, począwszy od medialnych, poprzez naukowe, edukacyjne, prawno-administracyjne, aż po filozoficzne. Niezmiernie interesująco wypadają badania, które zostały opublikowane w niniejszym tomie. Dotyczą one roli słowa we współczesnych dyskursach: narodowych i mniejszościowych, korporacyjnych i instytucjonalnych, zróżnicowanych tematycznie i lokalizacyjnie, genologicznie i stylistycznie, ideologicznie i aksjologicznie. Czytelnik znajdzie w książce odpowiedzi na wiele istotnych pytań, m.in.: jaki wpływ ma słowo na relacje społeczne i sferę publiczną; jak typ dyskursu, jego umiejscowienie w przestrzeni komunikacyjnej oraz tematyka oddziałują na słowo; w jakim stopniu "użyteczność dyskursowa" słowa, jego skuteczność i funkcjonalność zależą od jego jakości i poprawności; jak kształtują się relacje między słowem, obrazem a dźwiękiem w wybranych dyskursach? Zawarte w tomie wartościowe poznawczo analizy z pewnością przyciągną uwagę nie tylko językoznawców.\nAutorzy: Ewa Szkudlarek-Śmiechowicz, Barbara Kudra, Kataryzna Jachimowska\nISBN wersji papierowej: 9788379691074\n18,24 zł 22,80 zł Do koszyka dodaj do schowka\neBook Dyskursy kofeiny we współczesnych komunikatach reklamowych pdf\nFragment monografii: Swoista sprzeczność, która objawia się w porównaniu marketingowych dyskursów dwóch produktów, może stanowić przyczynek do refleksji nad wewnętrzną sprzecznością współczesnej kultury: z jednej strony afirmującej egoistyczne podejście wobec otoczenia oraz bezkompromisowe...\neBook Instalacje elektryczne we współczesnych domach jednorodzinnych pdf mobi epub\nMonografia Nie-miejsca. Teorie spacjalne we współczesnych praktykach interpretacyjnychma na celu prezentację analiz prowadzonych na polu metodologii badań przede wszystkim literaturoznawczych, ale nie tylko, ujmowanych w perspektywie komparatystycznej, inspirowanej ustaleniami historii i geografii...\neBook Wsparcie pokoju we współczesnych stosunkach międzynarodowych pdf\nStan prawny na 1.01.2009 r. Niniejsza publikacja stanowi efekt badań nad instrumentami wspierającymi pokój międzynarodowy. Zawiera analizę trzech metod, które pozytywnie wpływają na zachowanie pokojowych stosunków pomiędzy państwami na arenie międzynarodowej. W pierwszej części pracy zawarto...\neBook Audyt finansowy we współczesnych systemach społecznych epub\neBook Rola sołtysów we współczesnych społecznościach wiejskich pdf\nAutorka podejmuje problematykę roli sołtysów i sołtysek we współczesnych środowiskach wiejskich. Książka zawiera analizę mechanizmów obejmowania tej funkcji, działań i sieci współpracy sołtysów i sołtysek oraz oczekiwań społecznych wysuwanych wobec nich przez innych aktorów lokalnych. Kim są...\nTaniej o: 3,63 zł (14%)


Karmelowa jesień - Aleksandra Tyl - ebook + książka - Legimi online\nMariannę obudził krzyk. Przedzierał się do świadomości, próbując pokonać pulsujący w skroniach ból. Od kilku dni zasypiała wspomagana tabletkami i nie budziła się wcześniej niż przed południem.\nDopiero po kilku minutach, kiedy – czując podenerwowanie – wsłuchiwała się w hałas za oknem, zrozumiała, że krzyk, który z takim impetem wdarł się do jej głowy, nie jest niczym złym. To tylko krzyczące i śmiejące się dzieci, które biegały dookoła studni na Rynku, korzystając z ostatnich dni wakacji. Marianna, nie patrząc na zegarek wskazujący już pierwszą, z powrotem przyłożyła głowę do poduszki i zamknęła oczy. Chciała zasnąć. Pragnęła spać najdłużej, jak się da. A najlepiej nigdy się nie obudzić.\nPukanie nie ustawało. Marianna niechętnie zwlekła się z łóżka i zeszła na dół.\n– Alicja? – spytała słabym głosem i otworzyła drzwi, wpuszczając koleżankę do środka.\n– Mój Boże, dlaczego nie zadzwoniłaś? – Alicja przytuliła Mariannę.\nDziewczyna spojrzała nieprzytomnie i wzruszyła ramionami. Była blada. Podkrążone oczy podkreślały smutek towarzyszący jej już od tygodnia. Miała na sobie ciemny dres, który najwyraźniej służył jej też za piżamę.\n– Jadłaś coś? Przywiozłam pierogi, odgrzeję ci.\n– Wiem. Ale musisz jeść. Chodź. – Alicja pociągnęła Mariannę za sobą do kuchni. Nie przeraził jej widok piętrzących się w zlewie kubków po herbacie. Zmartwiło ją natomiast, że oprócz kubków nie było tam innych naczyń, które świadczyłyby o tym, że Marianna cokolwiek jadła. Lodówka, do której Alicja mimochodem zajrzała, także była niemal pusta.\n– Gdzie masz patelnię i olej? – spytała, usadziwszy Mariannę na krześle niczym lalkę.\n– Nie jestem głodna – powtórzyła matowym głosem Marianna. – Chce mi się spać.\n– Dobrze. Pójdziesz spać, ale najpierw zjesz. Chociaż odrobinę. Mam ruskie i z mięsem. Które wolisz?\nMarianna nie odpowiedziała. Alicja, niezrażona, przetrząsała szafki w poszukiwaniu potrzebnych jej rzeczy. Już po chwili na patelni skwierczały kupione jeszcze w Warszawie pierogi.\n– Mmmm, pychota. – Alicja wzięła głęboki oddech nosem, upajając się aromatem. – Naprawdę, zasmakują ci.\n– Niepotrzebnie przyjeżdżałaś – powiedziała cicho Marianna. – Za chwilę początek roku szkolnego, powinnaś zająć się Matyldą, a nie mną… Daję sobie radę.\n– Kochana, przyjechałabym wcześniej. Bardzo żałuję, że nie było mnie na pogrzebie… Ale nie wiedziałam. Dlaczego nie zadzwoniłaś?\n– Przepraszam, nie pomyślałam… A Konrad ci nie przekazał?\n– Nie rozmawialiśmy – wyjaśniła krótko. Nie chciała teraz rozwijać tematu Konrada, uznała, że to nie najlepszy czas, by o tym mówić. – Odkąd wyjechałam z Polanki, tyle się zdarzyło… – szybko zmieniła temat. – Postanowiłam otworzyć galerię.\n– Naprawdę? – Marianna lekko się ożywiła. – To wspaniale.\n– To na razie tylko pomysł – uściśliła Alicja. – Nie mam jeszcze pieniędzy, ale wierzę, że jak przygotuję konkretny plan, to i one się znajdą. Na razie szukam lokalu, orientuję się w cenach, odświeżam znajomości na tym rynku, rozglądam się za nazwiskami, robię biznesplan. Kiedy będę już wszystko miała, to spotkam się z sąsiadem, który specjalizuje się w pozyskiwaniu funduszy europejskich…\nMarianna z aprobatą pokiwała głową.\n– Proszę bardzo. – Alicja zdjęła pierogi z patelni i postawiła talerz przed Marianną. – Nie odejdziesz od stołu, dopóki nie zjesz choć kilku. – Pogroziła palcem.\nMarianna posłusznie zanurzyła widelec w pierogu i podniosła go do ust. W tym czasie Alicja wrzuciła na patelnię kolejną porcję, tym razem dla siebie. Wyjechała z Warszawy skoro świt, próbując się dzień wcześniej bezskutecznie dodzwonić do Marianny. Zaniepokojona, postanowiła przejechać trasę bez zbędnego zatrzymywania się na jedzenie czy kawę. Teraz poczuła się naprawdę głodna.\n– Smacznego – powiedziała, kiedy jej pierogi były już gotowe, i usiadła z talerzem naprzeciw Marianny.\n– Smacznego – odpowiedziała Marianna, siląc się na uśmiech. Nie wyszedł jej. Była zbyt słaba. Alicja zauważyła jednak, że w miarę jedzenia apetyt Marianny rośnie, a jej blada dotychczas twarz zaczyna nabierać zdrowego odcienia.\nJadły w milczeniu. Po skończonym posiłku Alicja przygotowała herbatę i pozmywała naczynia. Przez chwilę krzątała się, wycierając szklanki i ustawiając je w szafce nad zlewem, a następnie otworzyła na oścież okno i wpuściła do kuchni przyjemny strumień chłodnego powietrza.\n– Przepraszam, nie mam nawet babeczek, żeby cię poczęstować – westchnęła Marianna smutno.\n– Żartujesz? Nie oczekuję, że będziesz mnie podejmować. Przyjechałam, ponieważ się martwiłam. Wczoraj zadzwoniła do mnie ciocia Józefina – sama dowiedziała się od sąsiadki. Też żałuje, że nie była na pogrzebie. Nie wiedziała. Była wtedy we Wrocławiu z panią Teresą. Prosiła, żeby przekazać ci kondolencje. Sama chciała to zrobić, przyszła tu wczoraj, pukała, ale nie otworzyłaś.\n– Pewnie nie słyszałam…\n– Marianna… Jak to się właściwie stało? Przecież kiedy wyjeżdżałam z Polanki, twoja babcia czuła się całkiem nieźle…\n– Nie wiem. Naprawdę. Zadaję sobie to pytanie od tylu dni, że już nawet nie mam siły o tym myśleć.\n– Wylew. Już drugi, ale tym razem śmiertelny. Najgorsze, że czuję się winna. – Mariannie zaszkliły się oczy, a broda zaczęła drżeć.\n– Ale dlaczego?! – Alicja doskoczyła do koleżanki i przytuliła ją, żeby powstrzymać wybuch płaczu. – Dlaczego czujesz się winna? Przecież dobrze opiekowałaś się babcią, nie możesz mieć sobie nic do zarzucenia! To była starsza, schorowana osoba. Nie miałaś na to wpływu.\n– Miałam. – Marianna zaczęła łkać, a po chwili łkanie zamieniło się w spazmatyczny szloch.\nAlicja pobiegła po chusteczki, ale ponieważ nigdzie nie mogła ich znaleźć, przyniosła rolkę papieru toaletowego, urwała kilka listków i podała Mariannie.\n– Dziękuję – wyszlochała Marianna, starając się opanować płacz. Jej ciałem wstrząsały dreszcze.\n– Jednak zamknę okno – zadecydowała Alicja.\n– Nie mogę sobie darować… – Marianna po dłuższej chwili potarła oczy i głęboko westchnęła.\n– Że jej powiedziałam!\n– Powiedziałaś, że prawdopodobnie ma siostrę? Przecież miałaś zrobić to dopiero wtedy, kiedy wszystko będzie już pewne.\n– Tak planowałam. Ale wiesz, jacy są ludzie. Kiedy w lokalnej telewizji został wyświetlony reportaż…\n– Była w nim mowa o twojej babci? – Alicja się zdziwiła. Doskonale pamiętała, co się działo, brała w tym udział. W czasie wakacji, które spędzała w Polance, miejscowy komendant odkrył tajemnicę opuszczonego domu w Polance oraz rodziny zamieszkującej go przed wojną. Nie było stuprocentowej pewności, że babcia Marianny jest córką właścicieli, ale wiele na to wskazywało.\n– Nie podali nazwiska, ale pojawiła się sugestia… No i nakręcili też mnie, jak wychodzę z posterunku. To wystarczyło, żeby wieś zaczęła snuć domysły…\n– Nie chciałam, żeby babcia dowiedziała się od ludzi. Dlatego powiedziałam jej o tym, co odkrył komendant. Zasugerowałam, że być może babcia ma rodzinę. Wspomniałam oczywiście, że to wymaga dalszych badań i niewykluczone, że sprawa okaże się pomyłką, ale jednak…\n– Rozumiem, że ta wiadomość była dla niej szokiem.\n– Przyjęła ją całkiem dobrze. Nawet się ucieszyła, że istnieją możliwości, żeby to sprawdzić, sama była ciekawa. Wręcz podekscytowana. A mimo to wieczorem nastąpił wylew.\n– Może z nadmiaru emocji.\n– No właśnie… – Marianna ukryła twarz w dłoniach. – Żałuję, że jej powiedziałam.\n– Ale przecież prędzej czy później musiałabyś to zrobić.\n– Wcale nie. Nic bym nie musiała. Przecież miałam zrobić badania DNA. Gdyby nic nie wykazały, nie byłoby tematu.\n– A gdyby wykazały?\n– Wtedy sprawa byłaby jasna. A tak? Wprawiłam babcię w stan niepewności. Być może myślała o tym… Może wspominała dzieciństwo, próbowała coś odtworzyć… Nie mam pojęcia. Żałuję, że tak się stało.\n– Nie możesz robić sobie wyrzutów.\nMarianna znów potarła oczy. Łzy leciały mimowolnie.\n– Chciałabym cofnąć czas – wyszeptała. – Chciałabym zasnąć i obudzić się znów tego dnia, kiedy rodzice szykowali uroczysty obiad z okazji mojej matury, a babcia piekła dla mnie szarlotkę. Zapach unosił się w całym domu. Jęczałam wtedy, że nie mam koleżanek, z którymi mogłabym wyjść na imprezę. Cieszyłam się, że niebawem jadę na studia i zaczynam nowe życie… Dziś już bym nie jęczała. I nie wyjeżdżałabym. Co mi z tego przyszło?\n– Kochana, ale nie mogłaś przewidzieć, co się wydarzy.\n– Chcę zasnąć i już nigdy się nie obudzić.\n– Wiem. – Alicja wstała i energicznie klasnęła w dłonie. – Pakuj się. Pośpisz sobie u mnie.\nMarianna spojrzała na przyjaciółkę nieprzytomnym wzrokiem.\n– Zabieram cię do Warszawy.\n– Nie zostawię cię samej. Posiedziałabym tu, ale jutro muszę oddać Dorocie samochód. Poza tym niebawem przyjeżdża Matylda, za chwilę zaczyna się szkoła. Dlatego pomieszkasz u mnie. Dopóki się nie wyśpisz.\n– Dziękuję, Alicja. To miło z twojej strony, ale naprawdę nie mam ochoty nigdzie jechać. Muszę pójść na cmentarz, uprzątnąć kwiaty, pewnie już zwiędły od pogrzebu.\n– Tym zajmie się ciocia Józefina – zadecydowała Alicja.\n– Nie przyjmuję odmowy. Sama cię spakuję. Gdzie szafa?\nAlicja, nie czekając na odpowiedź, wyszła z kuchni i żwawym krokiem poszła na górę. Sypialnia Marianny znajdowała się na wprost schodów. Alicja przez chwilę stała zachwycona wyglądem tego pokoju. Był tak uroczo romantyczny, że przyszło jej na myśl, iż nie powstydziłaby się go sama Ania z Zielonego Wzgórza. Dębowe meble przyjemnie kontrastowały z delikatną tapetą, której wzór stanowiły maleńkie różyczki. Na ścianach wisiały rodzinne fotografie w kremowych ramkach, a na półkach oprócz książek stały drobne bibeloty przywiezione z zagranicznych podróży. Było dziewczęco, ale nie infantylnie. Uporządkowana przestrzeń zachęcała do tego, żeby posiedzieć w tym pokoju dłużej. I tylko bałagan na podłodze przy łóżku wskazywał, że w życiu Marianny zapanował chaos. Z ozdobnych pudełek została wyrzucona zawartość, którą stanowiły albumy, zdjęcia i dokumenty.\nAlicja przykucnęła i zaczęła porządkować rzeczy, wkładając je z powrotem do pudełek.\n– Nie chowaj tego – usłyszała nagle za sobą głos Marianny. – To moje życie. Całe noce spędzam na przeglądaniu tych papierów i zdjęć.\n– Co chcesz w nich znaleźć? – spytała Alicja spokojnie.\n– Przeszłość. Chcę, żeby było jak dawniej. Zobacz, tu na przykład jest bilet do cyrku. – Marianna z czułością podniosła pognieciony kwit. – Kiedy go trzymam i zamykam oczy, wydaje mi się, że słyszę śmiech klauna, ryk lwa i tatę, który szepce mi do ucha, że to tylko cyrk i żebym się nie bała. Czuję zapach waty cukrowej… – Z oczu Marianny pociekły łzy.\n– Cenna pamiątka. – Alicja uśmiechnęła się i delikatnie wyjęła bilet z rąk Marianny. Schowała go do pudełka.\n– Nie chowaj tego – płaczliwym głosem poprosiła Marianna, siadając na podłodze. Brakowało jej sił, żeby zaprotestować głośniej. – To całe moje życie – powtórzyła cicho.\n– Nie, Marianna, to nie jest twoje życie. – Alicja pogłaskała koleżankę po plecach. – To są twoje wspomnienia. Część życia. Cegły, z których jest ono zbudowane.\n– Nic nie rozumiesz – westchnęła Marianna. – Te cegły runęły, nie ma już nic. Moi rodzice nie żyją, babcia nie żyje. Nie ma już nic.\n– Mylisz się. Cegły nie runęły, to tylko w twojej głowie świat rozpadł się na kawałki. Te cegły są mocniejsze, niż myślisz, i to właśnie dzięki nim będziesz mogła budować dalej. Tylko musisz odpocząć. Dlatego schowamy pamiątki do pudełek, wrócisz do nich za jakiś czas. Na razie spakujemy kilka rzeczy i w drogę. Masz torbę podróżną?\n– Pod łóżkiem. – Marianna się poddała.\nAlicja odłożyła pudełka i wysunęła spod łóżka staromodną walizę z brązowej skóry. Następnie wstała, podeszła do trzydrzwiowej szafy i otworzyła ją. Na chwilę zastygła w bezruchu, wpatrując się jak zaczarowana w równiutkie rzędy wiszących na wieszakach sukienek.\n– O rany, ale kolekcja! – krzyknęła spontanicznie.\n– Niektóre jeszcze po mamie… – westchnęła cicho Marianna.\n– Piękne – przyznała Alicja i delikatnie przesunęła dłonią po miękkich materiałach. – Które spakować?\n– Wszystko jedno. – Marianna wzruszyła ramionami.\nMimo podłego nastroju Marianna przed wyjściem przebrała się w sukienkę, a dres wrzuciła do kosza na pranie.\nZ samochodowego radia płynęła spokojna muzyka. Alicja, prowadząc auto, wolała słuchać czegoś bardziej dynamicznego, jednak teraz, z uwagi na Mariannę, wyszukała stację nadającą klasykę.\nMarianna usiłowała drzemać, ale sen miała płytki i niespokojny. Budziła się i szeroko otwierała oczy, jakby wytrącona z koszmaru próbowała przypomnieć sobie, gdzie się znajduje. W końcu odpuściła sen i z głową opartą o szybę patrzyła przed siebie niewidzącym wzrokiem.\nAlicja milczała. Nie chciała zagadywać Marianny na siłę. Nie była w stanie sobie nawet wyobrazić tego, co czuje przyjaciółka, jednak domyślała się, że pogrążony w rozpaczy człowiek woli sam podjąć rozmowę, gdy jest na nią gotów.\nPo dwóch godzinach drogi Alicja zatrzymała się na stacji benzynowej, żeby zatankować i napić się kawy. O dziwo Marianna także poprosiła o kubek czarnej americano. Alicja pomyślała, że może Mariannie wrócił apetyt, i zaproponowała coś do jedzenia, ale przyjaciółka stanowczo odmówiła. Skusiła się tylko na małego wafelka.\nDobre i to – pomyślała Alicja. Szybko przeliczyła liczbę kalorii, których tego dnia Marianna zdołała dostarczyć organizmowi. Cztery pierogi i wafelek. I kawa. Niecały tysiąc, jak na diecie. Jeśli nic się nie zmieni w najbliższych dniach, trzeba będzie zasięgnąć porady lekarza.\nMarianna nie zwracała uwagi na obserwującą ją Alicję. Nie widziała, że koleżanka pilnuje każdego kęsa, modląc się w duchu, żeby batonik został zjedzony do końca. Dlatego też nie odnotowała tego, że Alicja odetchnęła z ulgą, kiedy w koszu wylądował pusty papierek.\nDalsza podróż była mniej monotonna, ponieważ Marianna, pobudzona kawą, nagle zaczęła mówić. Jakby naszła ją niespodziewana ochota, by wyrzucić z siebie to wszystko, co ją od wielu dni męczyło. Alicja próbowała ją pocieszać, ale zauważywszy, że Marianna nie pragnie pociechy, lecz wsparcia, umilkła i tylko wyrozumiale kiwała głową.\nMarianna mówiła o rodzinie. Usiłowała zrozumieć, dlaczego takie nieszczęście właśnie ją spotkało i dlaczego w tak krótkim czasie przez jej życie przetoczyło się tyle okropnych zdarzeń. Potem, kiedy wyrzuciła z siebie największe żale, zaczęła wspominać minione czasy. Opowiadała o mamie, która była niczym kolorowy ptak – nosiła barwne ubrania i dbała o to, by świat wokół niej miał tylko jasne barwy. O tacie, wiecznie zapracowanym, pragnącym rozwijać kulinarne interesy, ale jednocześnie rodzinnym i ciepłym. Marianna nigdy nie odczuła, że rodzice nie poświęcają jej tyle uwagi, ile w danej chwili potrzebowała. Byli na każde wezwanie, wspierając jej pomysły i umożliwiając ich realizację. I choć nie była rozpieszczona, to nie miała też poczucia, że jej życie wygląda inaczej niż rówieśników. Opowieści o tym, że kogoś nie stać nie tylko na zagraniczne studia, ale nawet krajowe, były dla niej abstrakcyjne. W jej świecie pieniądze nie grały roli, ponieważ nigdy ich nie brakowało i nie było potrzeby, aby o nich myśleć.\nRozmawiając z Alicją, Marianna pociągała nosem. Wspomnienia o rodzicach były jeszcze zbyt bolesne, żeby pozwolić na powstrzymanie emocji.\n– Nie wiem, jak będę teraz żyła – powiedziała, połykając łzy.\n– Dasz radę, po prostu potrzebujesz czasu. – Alicja nie miała wątpliwości. – Miałaś cudowną rodzinę, dali ci wszystko, o czym może marzyć dziecko. To olbrzymia wartość, naprawdę. Za jakiś czas nabierzesz dystansu do tego, co się stało. Nie mówię, że przestaniesz tęsknić, ale przynajmniej oswoisz się z tą tęsknotą i będziesz mogła stanąć na nogi. Posiedzisz u mnie trochę, odpoczniesz, wyśpisz się. A kiedy poczujesz się lepiej, wrócisz do Polanki i podejmiesz decyzję, co dalej.\n– Jedna rzecz nie daje mi spokoju… – powiedziała nagle Marianna i zamilkła.\nAlicja spojrzała na koleżankę pytająco.\n– Jakiś czas temu znalazłam w dokumentach taty wyciągi bankowe – kontynuowała Marianna po chwili. – To konto walutowe. W euro. Od sierpnia ubiegłego roku, co miesiąc, aż do śmierci rodziców, z tego konta dokonywano przelewu do Hiszpanii. Zawsze ta sama kwota, trzysta euro.\n– Spłata jakiegoś zobowiązania?\n– Nic mi o tym nie wiadomo. Nie słyszałam, żeby kupował tam coś na kredyt.\n– A rodzice mówili ci o wszystkim?\n– Prawdopodobnie nie. Ale po ich śmierci, kiedy obejmowałam spadek, razem z prawnikiem przeglądaliśmy wszystkie dokumenty. Ojciec dbał o porządek, nie było żadnych niespodzianek. A dwa miesiące później, opróżniając szuflady w jego gabinecie, w domu, znalazłam teczkę z tymi wyciągami.\n– Ciekawe – zamyśliła się Alicja.\n– Wujek też o niczym nie wie. To znaczy wie, że tata jeździł do Hiszpanii, do Włoch, do Francji, bo przecież zamierzał otworzyć restaurację, która miałaby podobną klasę jak lokal Victora. Chciał pozyskać najlepszych dostawców, żeby przy restauracji znajdował się sklep z produktami najwyższej jakości. Zamierzał sprowadzać szynki, sery, oliwę, wina…\n– No to masz odpowiedź. Prawdopodobnie jakiś kontrahent…\n– Tyle że przelewy nie szły z konta firmowego, ale z prywatnego. W dodatku też na czyjeś konto prywatne.\n– Było nazwisko i adres. Niejaka Rosa Rosso, w Sewilli.\n– Kobieta? – wyrwało się spontanicznie Alicji. Zamilkła, zmieszana, że niechcący poddała Mariannie jednoznaczną sugestię.\n– Kobieta. I wiem, o czym pomyślałaś – powiedziała Marianna. – Ale tata nie miał kochanki, to nie to.\nAlicja powstrzymała się od pytania, skąd Marianna mogłaby o tym wiedzieć.\n– Jestem pewna – podkreśliła z mocą Marianna, jakby czytała w myślach przyjaciółki. – Znam swojego tatę – dodała stanowczo.\n– Rozumiem. Przepraszam, że tak zareagowałam, ale samo się nasuwa… To może właścicielka jakiejś firmy, winnicy, gaju oliwnego… Próbowałaś się z nią skontaktować?\n– Próbowałam znaleźć do niej numer telefonu, ale się nie udało.\n– Pojadę tam – powiedziała nagle Marianna.\n– Ale gdzie? Do Sewilli? – zadumała się Alicja. – No pewnie, możesz, tylko po co? Teraz to i tak już nic nie da.\n– Męczy mnie to. Tata był bardzo uporządkowany, takie przelewy pod stołem to do niego niepodobne. Może był szantażowany?\n– Nie sądzę. Myślę, że dogadał się z tą kobietą biznesowo, ale z jakichś powodów nieformalnie. I tyle. Dlatego używał prywatnego konta.\n– Tym bardziej powinnam dowiedzieć się, o co chodzi, i zadbać o jego sprawy. Przez kilka miesięcy przelał do Hiszpanii sporą kwotę.\n– Dobrze. Jeśli chcesz, to możemy razem pojechać do Sewilli, jeszcze tam nie byłam. Może w przyszłe wakacje?\n– Teraz pojadę.\n– Kiedy „teraz”?\n– Już. Znajdę lot, zarezerwuję hotel i polecę. Jej adres mam w notesiku. Numer konta też spisałam. Nic więcej nie trzeba. Na co mam czekać?\n– Marianna, to nie jest dobry pomysł, nie czujesz się jeszcze zbyt dobrze. Sewilla nie ucieknie.\n– Chcę tam jechać. Im szybciej, tym lepiej. Nie będę w stanie uporządkować życia po powrocie do Polanki, jeśli będą się ciągnąć jakieś tajemnice. To mnie męczy, odkąd odkryłam przelewy. Wcześniej nie miałam okazji, żeby tam lecieć, bo babcia… A teraz… Cóż innego mam do roboty? Jeśli będę u ciebie, to zalegnę i nie wstanę. Nigdy się nie podniosę – załkała. – Chcę tam jechać. Porozmawiam z panią Rosso i wrócę. Może ona czeka na kolejne przelewy? Może nawet nie wie, że tata nie żyje.\n– To powinna do niego zadzwonić.\n– Może dzwoniła. Jego prywatny telefon jest przecież nieaktywny.\n– Naprawdę zamierzasz jechać tam sama? Nie boisz się? – Alicja próbowała zasiać wątpliwości.\n– Nie masz tam znajomych, nie znasz języka. Będzie ci raźniej, jeśli pojedziemy razem, za rok.\n– Nie mam znajomych – zgodziła się Marianna. – Ale hiszpański znam doskonale.\n– Myślałam, że studiowałaś w Londynie – zdziwiła się Alicja.\n– Studiowałam. Ale byłam też przez rok w Madrycie na wymianie studenckiej w ramach uczelnianego programu. Zresztą hiszpańskiego uczyłam się od dziecka, rodzice nalegali.\n– Nie wiedziałam. Co nie zmienia faktu, że ja na twoim miejscu trochę bym się obawiała.\n– Nie ma czego. – Marianna, zaabsorbowana swoim pomysłem, wyjęła telefon i uruchomiła dane komórkowe. Wyszukała połączenia lotnicze i zaczęła utyskiwać na wysokie ceny.\n– No widzisz, nie opłaca się – podjęła Alicja. – Hotele też są drogie. Jeśli zaplanujemy wcześniej i skorzystamy z biura podróży, na pewno będzie taniej.\n– Mam pieniądze. – Marianna się nie zraziła. – Ale zgoda, nie ma co przepłacać. Na bilecie nie oszczędzę, jednak zamiast rezerwować hotel, rozejrzę się za mieszkaniem.\n– Na kilka dni raczej nikt ci nie wynajmie.\n– Dlaczego? Jest mnóstwo ofert dla turystów. Poszukam.\n– Okej. Zrobisz, jak uważasz. Ale najpierw muszę cię podkarmić. Jak nabierzesz sił, to może zmienisz zdanie i odechce ci się dalekich podróży.\nCzajnik zaczął gwizdać w tej samej chwili, w której zadzwonił telefon. Józefina stanęła w rozkroku między kuchnią a salonem, nie wiedząc, do czego najpierw podbiec. Po kilku sekundach, podczas których świdrowało w jej głowie od uporczywego hałasu, postanowiła w pierwszej kolejności zdjąć z kuchenki czajnik. Telefon przestał dzwonić.\nNasypała herbaty do szklanki i zalała wodą. Nie zdążyła jednak posłodzić i zamieszać, ponieważ znów rozległ się dźwięk telefonu.\n– Aloooo? – powiedziała, przeciągając głoski, jak to miała w zwyczaju podczas przywitania.\n– Cześć, ciociu. Z tej strony Alicja. Nie przeszkadzam?\n– A w czym masz, dziecko, przeszkadzać?\n– Telefonuję w imieniu Marianny. Z wielką prośbą.\n– Udało ci się z nią skontaktować? – Ucieszyła się Józefina. – Tak się martwiłam. Ludzie mówili, że na pogrzebie ledwie trzymała się na nogach.\n– To prawda, ciociu, nie najlepiej z nią. Dlatego przywiozłam ją do Warszawy.\n– Byłaś w Polance? Nie zajrzałaś do mnie?\n– Nie miałam czasu, przepraszam. Poza tym Marianna nie nadawała się na wizyty.\n– Biedna dziewczyna. Masz rację, że ją wzięłaś, może u ciebie odżyje.\n– Aktualnie nie ma jej u mnie… Uciekła.\n– Jezus Maria! – krzyknęła Józefina. – Jak to uciekła? Może jej się co z głową stało? Tyle przeżyć…\n– Nie, nie – uspokoiła szybko Alicja. – Źle się wyraziłam, poleciała do Hiszpanii.\n– Boże w niebiesiech! Ale po co?\n– Chce załatwić jakąś sprawę. Chodzi o interesy jej taty. Za dużo by opowiadać.\n– Lepiej się już poczuła?\n– Nie wiem, ciociu. Miała dużą huśtawkę nastrojów. Płakała, a w samochodzie naszła ją myśl o wyjeździe. Rano znowu płakała, a potem przypomniała sobie, że chce lecieć. Wczoraj pół dnia spędziła przed komputerem, wyszukując w internecie bilety lotnicze i noclegi. No i poleciała. Martwię się, ale co mam zrobić, jest dorosła. Pożyczyłam jej starego laptopa, będziemy w kontakcie przez Skype’a. Telefon też ma.\n– To dzwoń do niej, dziecko, i sprawdzaj, czy wszystko w porządku.\n– Oczywiście, trzymam rękę na pulsie. Ale mam prośbę. Właściwie to od Marianny. Chodzi o grób jej babci. Wieńce pewnie już uschły…\n– Ach, nie ma problemu. Zresztą wybierałam się właśnie do Stasiulka, to i do Dworzakowej wpadnę. Posprzątam, zapalę nowe świeczki, kwiaty świeże ustawię.\n– Dziękuję, wiedziałam, że można na ciebie liczyć.\nJózefina odłożyła słuchawkę. Była zaniepokojona zachowaniem Marianny.\n– Byle co złego się nie stało – szepnęła do siebie.\nZapomniawszy o herbacie, chwyciła przygotowane wcześniej kwiaty i ruszyła do sklepu Wojtaszka po znicze.\nDzień był pochmurny, ale ciepły. Sklepowa krzątała się na zewnątrz, zamiatając. Jej znudzona mina sugerowała, że tego dnia niewiele się działo.\n– Dzień dobry, pani Koperska – ożywiła się na widok Józefiny. – Mięsko mam dzisiaj świeże. Żeberka takie piękne przyjechały, że aż ślinka cieknie. Sama chyba wieczorem upiekę.\n– Po znicze przyszłam.\n– Oj, to będzie problem – zmartwiła się Wojtaszkowa. – Ale może są jakieś na zapleczu. Poszukam. – Odstawiła miotłę i weszła do środka. Józefina podążyła za nią. Zaciekawiona, podeszła do lady chłodniczej obejrzeć żeberka. Rzeczywiście wyglądały dobrze.\n– Mam ostatnie sześć sztuk. – Sklepowa wniosła zgrzewkę ze zniczami i ustawiła na ladzie. Józefina podniosła ją, żeby ocenić ciężar.\n– Wezmę wszystkie – zdecydowała. – Tylko potrzebuję torebki.\n– Tak, tak, już pakuję – powiedziała Wojtaszkowa, nie patrząc na Józefinę. Jej wzrok pobiegł w kierunku wejścia, a na twarzy pojawił się uśmiech. – Witamy pana komendanta! – krzyknęła rozanielona. Józefina się odwróciła.\nKomendant Grzelak wyszczuplał. Było to widać głównie na twarzy, ponieważ brzuch, jak dawniej, wylewał się ze spodni. Wszedł energicznym krokiem i z błyskiem w oku poprosił o dużą butelkę wody gazowanej.\n– Kolejka jest – poinformowała Józefina.\n– Pan komendant w dobrym humorze – zauważyła sklepowa. – A to dobrze się składa, bo chciałam prosić o autograf.\nGrzelak uśmiechnął się półgębkiem i zawadiacko mrugnął.\n– Przecież już dawałem. Chałupę tapetujesz moimi podpisami? – spytał, ale wyjął długopis z wewnętrznej kieszeni marynarki.\n– Dla chrześniaka chciałam – wyjaśniła Wojtaszkowa. – Chłopak czytał o tobie artykuł, zapalił się, że to przecież nasz Grzelak, z Polanki, taki sławny.\n– Rzeczywiście, wielka rzecz, Gieniuś – przyznała Józefina, patrząc na niego z uśmiechem. – Wszyscy jesteśmy z ciebie dumni.\nKomendant odwrócił wzrok, udając zmieszanego nadmiarem komplementów. Jednak w duchu pragnął, żeby kobiety nie przestawały się nad nim rozpływać. Sprawa Czarnej Marii, którą udało mu się tego lata rozwikłać, była najważniejszą w jego karierze, i wiedział, że druga taka może się nieprędko trafić. Łasy pochwał i słów uznania napawał się więc każdą chwilą, gdy znów stał w świetle reflektorów.\n– To pewnie awans ci się szykuje, co? – dopytywała sklepowa. – Z Wrocławia już dzwonili?\nGrzelak przełknął ślinę. Nie dzwonili. Czekał na ten telefon jak na wybawienie. O niczym innym nie marzył, jak o tym, żeby wreszcie wyrwać się ze wsi i zaznać wielkiego świata, wielkich spraw, skomplikowanych dochodzeń. I premii, na którą tak bardzo czekała małżonka.\n– Żeby tylko z Wrocławia! – Nonszalancko machnął ręką. – Z samej Warszawy się dobijają. Tam to dopiero trudnych spraw. Nie dają sobie chłopcy rady, płaczą mi w słuchawkę. No, ale co mam zrobić, Polanki przecież nie opuszczę. To mój dom – podkreślił z mocą.\n– No widzi pani, pani Koperska. Nie dość, że bohater, to jeszcze patriota – powiedziała wzruszona Wojtaszkowa. – Takich nam potrzeba! Danusia pewnie dumna.\n– Ano dumna – przyznał Grzelak.\n– Nie dziwota. Mąż na schwał! I dobrze, Gieniuś, że do Warszawy się nie wybierasz, bo przecież co my byśmy bez ciebie zrobili. Ośrodek będą wskrzeszać, zaczną zjeżdżać się obcy, kto wie, jacy to ludzie. Pewnie młodzież rozbrykana – westchnęła. – Awantury, burdy, już się boję, żeby tylko mojej Małgosi nie zbałamucili.\n– Jaki ośrodek? – spytał Grzelak. O niczym nie wiedział. W ostatnich tygodniach był tak bardzo zajęty sobą, że nie interesował się tym, co dzieje się we wsi.\n– No ten nad jeziorem. Kilku chłopa się zgadało i na przyszły rok chcą ruszyć. Nie słyszałeś? Pani Koperska, to co, dać te żeberka? – sklepowa zwróciła się do Józefiny.\n– Poproszę. Tylko wybierz takie najlepsze, tłuste.\n– Coś mi się obiło o uszy – skłamał Grzelak. – Ale kto by tam wierzył plotkom.\n– To nie plotki – zapewniła Wojtaszkowa. – Nawet mój stary był na zebraniu. Chcemy tam kiosk otworzyć. Zawsze to dodatkowy grosz wpadnie, Małgosia tu będzie siedziała, a ja tam.\nGrzelak się zamyślił. Jego nikt o zebraniu nie informował. Czyżby cała wieś coś knuła?\nZaniepokoił się, serce natychmiast przyspieszyło.\n– A kto konkretnie będzie ten ośrodek otwierał?\n– Bończak rzucił pomysł, kilku innych podchwyciło, szukają następnych do inwestowania. Gorzej, że ten las obok ośrodka właśnie jest grodzony. To im trochę psuje, bo przecież jak to wygląda? Piękny ośrodek, jezioro, a do lasu nie da się wejść, bo siatka.\n– Kto grodzi? – zdenerwował się Grzelak. Józefina też zmarszczyła czoło, zdziwiona.\n– Ta strojnisia, co z Wrocławia przyjechała. Takie może być? – pokazała Józefinie porządny kawał wieprzowego żebra.\n– Ta z pieskiem? Kaja?\n– To żaden pies – prychnęła Wojtaszkowa. – Zwykła zabawka. Obok psa toto pewnie nie stało.\n– A po co grodzi? – spytał Grzelak. Serce biło mu coraz mocniej.\n– Nie wiem. Chyba hodowlę świń otwiera. U sołtysa ponoć dopytywała, kto w Polance ma świnie. Może będzie skupować i do lasu wozić, żeby się rozmnażały…\n– Miastowym w głowach się poprzewracało – westchnęła Józefina. – Ta Kaja to ponoć w ogóle dziwna, Alicja jej nie lubiła.\n– A kto ją lubi? – Wojtaszkowa wywróciła oczami. – Do mnie jak przyjeżdża, żeby coś kupić, to aż mnie wykręca od środka, gdy ją widzę. – Wzdrygnęła się ostentacyjnie. – Babsko jedne, ciągle ma o coś pretensje. Ostatnio krzywiła się na mleko, że nie mam zero procent. A ja się pytam, co to za mleko, zero procent? To woda jest, a nie mleko. Paniusia się znalazła.\n– O właśnie, mleko jeszcze wezmę – przypomniało się Józefinie. – I tych ciasteczek – wskazała brodą wafelki. – Dwadzieścia deko, nie więcej.\n– Po co jej świnie? – Grzelak wymamrotał pod nosem. W głowie układał puzzle. Ogrodzenie lasu go nie zdziwiło, doskonale wiedział, że jakiś czas temu okoliczne ziemie i lasy wyprzedawano za grosze. Jeśli Kaja kupiła las, to ma prawo go ogrodzić. Ale hodować w nim świnie to już co najmniej dziwne. Prawdopodobnie są zasłoną dymną, która ma ukryć jakiś większy przekręt. Kaja przyjechała w czerwcu i od tamtej pory nie wykonywała ruchów, które mogłyby świadczyć o niecnych zamiarach. Tymczasem okazuje się, że w głowie miała jakiś plan, skoro teraz zaczęła go realizować. Tylko co to za plan?\nGrzelak zaczął bębnić palcami w stół. Miał ochotę natychmiast pobiec do lasu, żeby się rozejrzeć. Wiedział, że to duża szansa na podtrzymanie zainteresowania swoją osobą. Sprawa Czarnej Marii za chwilę przycichnie i znów dopadną go rutyna, szare dni i smutna rzeczywistość. Znów Danusia zacznie jęczeć i marudzić. Gdyby trafiło się kolejne dochodzenie, jakaś wyjątkowo brudna sprawa, może telefon z Wrocławia wreszcie by zadzwonił.\n– Małą wodę jednak. – Nie czekając, aż Józefina zapłaci za zakupy, rzucił na ladę dwa złote. Z lodówki wyjął półlitrową butelkę i wyszedł bez pożegnania.\n– Obraził się? – zaniepokoiła się Józefina.\n– Pewnie zły, że chlewu u siebie nie ma. Kto wie, ile panna będzie płaciła za świnie. Kasa przejdzie mu koło nosa.\nDochodziła jedenasta, kiedy Marianna wylądowała w Sewilli. Lot nie był uciążliwy, ale konieczność przesiadki w Pradze uniemożliwiła głębszy sen. Teraz czuła się zmęczona. Miała nadzieję, że bez problemów uda jej się trafić do mieszkania wynajętego przez internet i szybko będzie mogła odespać zarwaną noc.\nNiemrawo podążyła do sali odbioru bagażu, modląc się w duchu, żeby nie trzeba było zbyt długo czekać. Modlitwa okazała się skuteczna, i kiedy tylko Marianna zauważyła swoją walizkę na taśmie, chwyciła ją i energicznym krokiem skierowała się w stronę wyjścia z lotniska. Na szczęście od razu udało jej się złapać taksówkę. Kiedy usadowiła się na tylnym siedzeniu, zmęczenie ponownie dało o sobie znać, a powieki stawały się coraz cięższe.\n– Pani z daleka? – zagaił taksówkarz.\n– Tak. Nie. Z Polski – odparła Marianna po hiszpańsku. Nie miała ochoty na pogawędkę. Podała mężczyźnie kartkę z zapisanym adresem i oparła głowę o zagłówek.\n– Turystycznie? Pierwszy raz? – Taksówkarz odpalił silnik i ruszył, nie zwróciwszy uwagi na to, że dziewczyna przymknęła oczy.\n– Uhm – przytaknęła.\n– Teraz, we wrześniu, jest spokojniej. Można pozwiedzać. Najgorzej to, wie pani, w wakacje. Kolejki do katedry są takie, że… – Taksówkarz gestem rąk usiłował zobrazować długość kolejki, ale Marianna na niego nie patrzyła. – No i teraz pogoda lepsza – ciągnął – nie ma już upałów, a jest przyjemnie ciepło. Nic, tylko się relaksować.\nMężczyzna dopiero teraz zerknął w lusterko i zauważył, że dziewczyna już prawie drzemie i nie jest zainteresowana rozmową. Nie zastanawiając się długo, skręcił w lewo, zamiast jechać prosto, dzięki czemu trasa wydłużyła się o kilka ładnych kilometrów. Nieznająca miasta turystka, do tego śpiąca i niezainteresowana trasą, była łakomym kąskiem. Kilka dodatkowych euro drogą nie chodzi, szczególnie poza sezonem.\nObudził ją, kiedy dotarli na miejsce. Uśmiechnął się przymilnie i wytłumaczył, dokąd ma iść.\n– Tu musi pani wysiąść. Dalej zagrodzone. Pod samo wejście niestety samochodem nie dojadę – uściślił. – Sześćdziesiąt osiem euro się należy. Dobrze, że nie było korków – powiedział szybko, po czym wysiadł z samochodu i wyjął z bagażnika walizkę.\nMarianna nie skomentowała absurdalnie wysokiego rachunku. Wyjęła z portfela siedemdziesiąt euro i podziękowała taksówkarzowi. Przeczuwała, że przejazd z lotniska powinien kosztować mniej, ale nie miała ani siły, ani tym bardziej ochoty, żeby się wykłócać.\nDźwigając walizkę, przeklinała w myślach fakt, że nie ma ona kółek. O ile prościej byłoby ją ciągnąć.\nDotarła na plac, gdzie mieściła się kamienica, w której wynajęła lokum. Odstawiła walizkę i rozejrzała się, szukając wzrokiem odpowiedniego numeru. Plac pełen był restauracji, barów, sklepów z pamiątkami. Mieściły się tu nawet apteka i jubiler. I właśnie tuż obok jubilera Marianna dostrzegła wyrazisty napis „Carme”. Widać było, że odpadła ostatnia litera, a na ścianie budynku odznaczyło się jaśniejsze „n”. „Carmen”.\nZe zdjęć zamieszczonych w sieci zapamiętała właśnie ten napis, bardzo charakterystyczny, tuż obok było wejście do kamienicy.\nPodźwignęła brązową walizę i minąwszy ustawionych w rzędzie dorożkarzy, którzy cierpliwie czekali na spragnionych przejażdżki turystów, udała się w stronę baru Carmen.\nPod wejściem do lokalu zgromadziło się kilka starszych kobiet, siedziały na metalowych krzesełkach i głośno o czymś rozprawiały.\n– ¡Buenos días! – przywitała się Marianna. – Busco el número dieciséis.\nNatychmiast wszystkie kobiety się odwróciły. Ta, która wyglądała na najstarszą, uśmiechnęła się i podniosła z krzesła, po czym podała Mariannie ciepłą dłoń.\n– Es aquí. Bienvenidos. Soy Teresa Gonzales.\nPo krótkim przestawieniu się i wymianie uprzejmości kobieta poprowadziła Mariannę do wejścia. Była zadowolona, że dziewczyna tak dobrze mówi po hiszpańsku.\nWeszły na drugie piętro. Teresa sięgnęła po klucz przymocowany do szlufki spódnicy i otworzyła drzwi do mieszkania po lewej. Gestem zaprosiła Mariannę do środka.\n– Proszę bardzo. Do pani dyspozycji są jeden pokój, kuchnia i łazienka. Zgodnie z ogłoszeniem – przypomniała. – Ten drugi pokój zamknęłyśmy, niestety nie na klucz, bo nie ma zamka. Tam zostały zgromadzone niektóre meble na czas… emmm – zająknęła się – nieobecności koleżanki… znaczy się właścicielki mieszkania. Proszę tam nie zaglądać, nie byłaby zadowolona, że ktoś szpera w jej rzeczach.\n– Bez obawy. – Marianna uśmiechnęła się słabo. W ogłoszeniu nie było mowy o drugim pokoju. Nie przeszkadzało jej to, że mieszkanie jest większe, jednak uwagę Teresy o szperaniu w rzeczach właścicielki odebrała jako niegrzeczną. – Długo tu nie zabawię.\n– Och, proszę mieszkać, ile się pani podoba! – wykrzyknęła Teresa. – Przy dłuższym pobycie możemy nawet negocjować cenę. – Uśmiechnęła się przymilnie. – Dla nas to cała przyjemność gościć taką młodą damę.\n– A kiedy wraca właścicielka mieszkania?\n– Nieprędko. Proszę się nią nie przejmować. Wyjechała. No i już. Ale oczywiście mamy wszelkie upoważnienia, żeby mieszkanie wynająć – wytłumaczyła szybko. – A może jest pani głodna? – zmieniła temat. – Zapraszamy na dół do Carmen. Mamy pyszną paellę. Veronica jest świetną kucharką.\n– Dziękuję. Na razie chciałabym odpocząć.\n– No tak, tak. Po podróży to trzeba. Koniecznie. – Teresa kiwnęła głową i wycofała się, zamykając za sobą drzwi.\nKiedy Marianna została sama, odczuła tak wielkie zmęczenie, że nawet nie zsunąwszy butów, opadła na łóżko i natychmiast zasnęła.\nKiedy się obudziła, było już po siedemnastej. Przetarła oczy dłonią i zdjęła nieświeże ubranie. Za oknem wciąż świeciło słońce.\nPokój, który wynajęła, był spory, jednak zagracony. Mimo że – jak wspominała Teresa – meble właścicielki mieszkania zostały zgromadzone w drugim pomieszczeniu, to i tutaj nie brakowało sprzętów. Nie licząc łóżka, fotela i pufy, które obleczone miękkimi materiałami niewątpliwie zbierały kurz, stały tu jeszcze potężna toaletka, małe biurko, trzydrzwiowa szafa oraz komoda. Marianna otworzyła jedną z szuflad. Była pusta i czysta, co zachęcało do rozłożenia w niej swoich rzeczy. Szafa też okazała się gotowa na przyjęcie ubrań nowego lokatora. Wprawdzie wydobywał się z niej specyficzny zapaszek, sugerujący, że wcześniej wisiało tu sporo zatęchłych wręcz ubrań, jednak Marianny, przyzwyczajonej do zapachu szafy swojej babci, ten zapach nie odstraszał, a wręcz przywoływał dobre wspomnienia. Saszetki z lawendą, kulki na mole i kurz na starych futrach tworzyły sentymentalną mieszankę aromatów.\nMarianna podeszła do okna i uchyliła je, wpuszczając do mieszkania falę parnego powietrza.\n– Sewilla – mruknęła bezgłośnie.\nNiestety, okno nie wychodziło na plac, przy którym znajdował się bar Carmen, bo mieszkanie umiejscowione było po drugiej stronie budynku. Marianna patrzyła na sąsiednią kamienicę, położoną tak blisko, że gdyby chciała, mogłaby wyczuć zapach unoszący się z kuchni sąsiadki.\nOdskoczyła od okna, przypomniawszy sobie, że przecież jest w samej bieliźnie. Przeszła do łazienki. Było to skromnie urządzone, pomalowane na niebiesko małe pomieszczenie z niewielką wanną i niskim sedesem wciśniętym między ścianę a szafkę, na której piętrzyło się kilka ręczników. Marianna z zadowoleniem odnotowała fakt, że na półce nad umywalką stoją butelka szamponu i pojemnik z mydłem w płynie. Jeden z ręczników rozłożyła na podłodze i napuściła wody do wanny. Szybka kąpiel skutecznie ją rozbudziła.\nOtulona ręcznikiem wróciła do pokoju i przykucnęła przy walizce. Przez chwilę mocowała się z zapięciem. W myślach wybierała odpowiednią sukienkę na wieczór. Planowała zejść na dół, do Carmen, mając nadzieję, że oprócz paelli, za którą nie przepadała, mają w ofercie także inne dania. Dopiero teraz, na myśl o jedzeniu, poczuła głód.\n– O cholera! – zaklęła, kiedy w końcu udało jej się otworzyć zamek.\nRozległo się delikatne pukanie do drzwi. Piotr Pawlicki, ze słuchawką przy uchu, podszedł otworzyć.\n– Room service. – Uśmiechnięta pokojówka wręczyła mu wieczorne menu.\n– Thank you. I don’t need it now – odpowiedział, oddając jej kartę. – Zejdę na dół, jak będę chciał – dopowiedział po polsku.\n– Co ty tam gadasz? – zaskrzeczało w słuchawce.\n– Nic, mamo. W hotelu już jestem. Nie zdążyłem się nawet rozebrać, od razu coś chcą. Serwis do pokoju. Wiesz, że to drożej, jak się tak zamawia.\n– Ździercy. Nic nie zamawiaj do pokoju, bo jeszcze coś tam dopiszą, nawet nie będziesz wiedział. No, ale o czym to my. A! – przypomniała sobie. – To mówisz, ile osób było dzisiaj na wykładzie?\n– Mamo, nieważne ile. Ważne, że ci, którzy przyszli, słuchali z zainteresowaniem. A poza tym mówiłem ci już, nie ma co gadać przez telefon, bo to drogo wyjdzie.\n– To przecież ja dzwonię – powiedziała cierpko. – Ty mnie tu nie oszukuj. Nie chcesz z matką gadać?\n– Ależ chcę. Już trzeci raz dzisiaj rozmawiamy, a ty płacisz tylko za swoje, ja muszę dopłacić różnicę. To naprawdę drogo. Poza tym jestem zmęczony po całym dniu, chcę się już położyć.\n– No tak, rzeczywiście. Ojej, trzeba tak było od razu. A jadłeś coś?\n– Jadłem na uczelni.\n– No dobrze, dobrze. To tylko wysikaj się przed spaniem.\n– Mamo…! Bez przesady, chyba jestem dorosły.\n– No jesteś, jesteś, ale wiesz, to naprawdę ważne, bo przeczytałam ostatnio, że mocz wstrzymywa…\nNagle połączenie zostało przerwane. Piotr domyślił się, że matka przeszła do kuchni, gdzie zasięg był zazwyczaj słabszy. Westchnął, wiedząc, że za chwilę wróci do salonu i ponownie zadzwoni. Nie mylił się. Już po kilku sekundach telefon ponownie zawibrował.\n– Wysikam się przed spaniem – zadeklarował do słuchawki w nadziei, że matka, zadowolona, iż znów się z nią zgodził, nie będzie kontynuowała tematu.\n– Halo…? – Po drugiej stronie rozległ się delikatny kobiecy głos.\nPiotr odrzucił telefon na łóżko – niczym rozgrzany węgiel.\n– Halo? – Ledwie słyszalny teraz głos ponowił nawoływanie.\nPiotr otrząsnął się i ponownie przytknął telefon do ucha.\n– Tak? – spytał, starając się, by jego głos brzmiał obco. Miał nadzieję, że to żadna z jego polskich studentek. Dopiero miałaby używanie.\n– Czy rozmawiam z profesorem Pawlickim? – Kobieta bez wątpienia była Polką i bez wątpienia pytała o niego.\n– Nie – odpowiedział zdecydowanie. – A o co chodzi?\n– Hmmm… – zawahała się. – Znalazłam ten numer na zawieszce przy walizce. Wynika z niej, że należy do profesora Piotra Pawlickiego. Jestem w Sewilli. Na lotnisku doszło do pomyłki. Pan profesor ma prawdopodobnie moje rzeczy…\nPiotr rzucił okiem na stojącą przy wejściu brązową, wciąż zamkniętą walizę i upewnił się, że w jej wyglądzie nie ma nic, co mogłoby świadczyć o zamianie.\n– To pomyłka – oświadczył. – Znaczy się, pani się pomyliła. Do widzenia – powiedział wyższym niż zazwyczaj głosem i rozłączył się.\nPo chwili telefon znów zadzwonił, a numer, który się wyświetlił, świadczył o tym, że kobieta ponownie próbuje nawiązać połączenie. Piotr przycisnął telefon poduszką i podszedł do walizki. Wyglądała normalnie. Ale nie było zawieszki, którą zawsze przyczepiał, w obawie, że bagaż zaginie gdzieś na lotnisku… Czyżby? – pomyślał i pociągnął za pasek. Kiedy otworzył torbę, zaklął:\n– Kurka żeż wodna jedna!\nDoskoczył do łóżka i wygrzebał spod poduszki komórkę. Nie zdążył jednak oddzwonić na wyświetlony numer, ponieważ ledwie podniósł telefon, ten znów zawibrował. Tym razem wyświetliła się matka.\n– A z kim gadałeś? – spytała bez wstępów. – Nie mogłam się dodzwonić.\n– No cholercia, mamuś, no, pomylili bagaże, nie mam swoich rzeczy – wyjęczał płaczliwym tonem.\n– Ale jak to?! Okradli cię?\n– Nie okradli, nastąpiła pomyłka, cholercia, teraz trzeba będzie to odkręcić. Ta kobieta dzwoniła.\n– Ta złodziejka?\n– Nie złodziejka, mamuś, nie mogę rozmawiać. Muszę do niej oddzwonić.\n– Coś mi tu kręcisz. Najpierw mówisz, że dzwoniła, teraz, że ty musisz zadzwonić. Przypadkiem nie dolali ci czego, synku, do napoju? Czytałam ostatnio, że…\n– Nic mi nie dolali. Na lotnisku zaszła pomyłka. Jakaś kobieta ma moją walizkę, a ja jej.\n– Piotruś! Ale to niemożliwe! Nikt nie ma takiej drugiej walizki. To jeszcze po świętej pamięci wujku Alojzym! Co ty, nie poznałeś swojej walizki?\n– Taka sama, jak mamusię kocham! Taka sama.\n– Prawdę mówisz? – spytała podejrzliwym tonem.\n– Prawdę. Cholercia. Nie mogę rozmawiać, muszę oddzwonić do tej kobiety.\n– Piotruś, to znak!\n– Jaki znak znowu?\n– Nikt nie ma takiej drugiej walizki. Jeśli znalazła się jakaś kobieta… Piotruś! A ja miałam sen!\n– Mamo, nie mogę rozmawiać. – Piotr był u kresu wytrzymałości. Bał się, że jeszcze chwila, a jego walizka wyląduje w biurze rzeczy zaginionych na lotnisku, skąd będzie ją trudniej wyciągnąć, a przynajmniej nie tak szybko, jak mógłby to zrobić teraz.\n– Śniły mi się kurczaczki.\n– Kurczaczki – powtórzył bezwiednie Piotr.\n– Takie maleństwa żółciutkie, kwilące. Piotruś, to znak, ja ci to mówię! Och, toby dopiero było, jakbym została wreszcie babcią. To na pewno piękna młoda dama. I twoja bratnia dusza, skoro ma taką samą walizkę! Będzie ślub! – wykrzyknęła podekscytowana. – Się muszę napić – wyszeptała ledwie słyszalnie i znów połączenie zostało przerwane.\nPiotr, zadowolony, że matka się rozłączyła, wyprostował się, odchrząknął i nacisnął przycisk wybierania numeru.\n– Halo? – Usłyszał ponownie ten sam delikatny głos co poprzednio.\n– Dzień dobry. Z tej strony profesor Piotr Pawlicki. Ktoś do mnie dzwonił z tego numeru…\n– Dzień dobry! – Kobieta wyraźnie się ucieszyła. – Tak, dzwoniłam do pana, ale miałam problem z połączeniem.\n– Czasem się tak zdarza. Z kim mam przyjemność?\n– Marianna Olech – przedstawiła się Marianna i wytłumaczyła pokrótce, o co chodzi z walizką.\n– Przepraszam, jeszcze nie zaglądałem do swojej. Prosto z lotniska pojechałem na uczelnię, gdzie miałem wykład… Chwileczkę… – Odczekał kilka sekund. – Rzeczywiście! Nastąpiła pomyłka. Jak możemy się spotkać?\nPlany wzięły w łeb. Marianna ubrana w sukienkę, w której przyjechała, kończyła jeść mało smaczne tosty z szynką. Miała nadzieję, że jeszcze tego popołudnia uda jej się pojechać pod widniejący na wyciągu z banku adres i porozmawiać z osobą, do której ojciec wysyłał pieniądze. Ale dochodziła już dziewiętnasta, za chwilę w Carmen miał się pojawić profesor z walizką. Marianna wyliczyła, że zanim zdoła załatwić sprawę pomyłki, odświeżyć się i przebrać, minie kolejna godzina, jeśli nie dłużej, a zatem spotkanie z tajemniczą Rosą musi przełożyć na kolejny dzień. Nie lubiła sytuacji, które wybijają z rytmu. Być może w innych okolicznościach potrafiłaby się cieszyć pogodą i klimatem panującym na placu, gdy usadowiła się przy jednym ze stolików Carmen ustawionych na świeżym powietrzu. Być może umiałaby docenić muzykę sączącą się z wnętrza baru i podstarzałe tancerki flamenco, które właśnie szykowały się do wieczornego występu. Teraz jednak jej duszę ogarnęła ogromna tęsknota za babcią, podsycona zapachem wynajętego mieszkania. Nawet myśli dotyczące Rosy, choć starała się nimi zaprzątać głowę, nie były aż tak zajmujące, żeby w pełni się im oddać. Ot, pragnęła, oczywiście, wyjaśnić zagadkę wysyłanych przez ojca pieniędzy, by zaspokoić swoją ciekawość i zamknąć dręczący ją temat, ale wiedziała, że to kwestia jednej rozmowy z adresatką przelewów. Potem trzeba będzie wrócić do Polski, do Polanki, i postanowić, co zrobić dalej ze swoim życiem…\nOdstawiła na bok talerzyk z niedojedzonym tostem. Rozejrzała się po placu, który o tej porze tętnił życiem. Turyści napływający od strony katedry zajmowali miejsca w kolorowych, nastrojowo oświetlonych kawiarenkach i restauracjach. Było gwarno i wesoło. W Carmen nie bawiło jednak wielu gości. Zaledwie kilka osób zwabionych dźwiękami flamenco i wypisaną na przenośnej tablicy obietnicą występu tancerek, który miał się zacząć o dziewiętnastej.\nMarianna zauważyła, że pokaz będą dawać te same kobiety, z którymi rozmawiała rano. Wyglądało na to, że w dzień pracowały jako kelnerki, by wieczorem przeobrazić się w tancerki. Teraz, ubrane w falbaniaste suknie, zabawiały garstkę klientów rozmową, jednak już za chwilę miały dać występ, a Marianna bardzo chciała to zobaczyć. Miała nadzieję, że profesor Pawlicki spóźni się, dzięki czemu wymiana walizek nastąpi już po tanecznym show.\nStał za rogiem, dyskretnie obserwując Mariannę. Od razu ją rozpoznał, bo przez telefon dokładnie wytłumaczyła, w co będzie ubrana. Nie spodziewał się, że jest tak ładna. I choć z daleka nie było dokładnie widać, to mógł ocenić zarówno sylwetkę, jak i ogóle wrażenie. A to okazało się dla niego onieśmielające. Nie miał doświadczenia w zagadywaniu kobiet. Studentki traktował oficjalnie i z dużą rezerwą, pragnąc stworzyć wizerunek srogiego i niedostępnego profesora. Jednak w tym przypadku było inaczej. Matka sugerowała, że to znak i że dziewczyna jest mu pisana. Może więc była to najwyższa pora, aby pomyśleć o prawdziwym związku. Nie to, żeby wcześniej o tym nie myślał, bo raz czy dwa przeszło mu przez głowę, że żona umocniłaby jego pozycję. Już dawno zauważył, że na uczelni o wiele lepiej odbierani są naukowcy, którzy mają rodziny, w przeciwieństwie do kawalerów, na których patrzy się jak na egzaltowanych samotników. Do tej pory jednak nie miał okazji, by kogoś poznać, koncentrował się na pracy i karierze. Jak widać, na każdego jednak przyjdzie pora i los sam podsyła szanse, a jeśli trzeba, podmienia walizki.\nPiotr Pawlicki przełknął ślinę. W głowie kłębiły mu się myśli, z których usiłował wybrać najlepszy scenariusz podrywu. Zupełnie nie wiedział, jak się do tego zabrać. Czy grać inteligenta, czy może stworzyć wrażenie luzaka. W końcu uznał, że najlepsza będzie wersja optymalna. Czyli skrócić dystans, ale nie za bardzo. W końcu to dopiero pierwsze spotkanie. Najpierw trzeba zainteresować dziewczynę swoją osobą, zaszczepić w niej chęć dalszego poznania, zaprosić na wykład, żeby olśnić erudycją, a potem jakieś kino – choć z tym w Sewilli może być trudno, bo filmy lecą po hiszpańsku, a tego języka Piotr nie znał.\nWziął kilka głębszych oddechów dla dodania sobie otuchy, wyprostował się i poszedł do stolika, przy którym siedziała Marianna.\n– Dobry wieczór – powiedział, starając się, by jego głos brzmiał męsko. – Pani Marianna?\n– Och, dobry wieczór! – Marianna uniosła wzrok. – Pan profesor Pawlicki?\n– Witam panią. Można?\n– Oczywiście, proszę usiąść. Może ma pan ochotę na kawę? Zaraz rozpocznie się pokaz flamenco. Miałby pan ochotę obejrzeć?\n– Chętnie. – Pawlicki usiadł na krześle naprzeciwko Marianny. – Ale może bez tego „pana”. Proponuję, żebyśmy przeszli na ty. Wystarczy do mnie mówić „profesorze Piotrze”. – Uśmiechnął się. Pierwsze koty za płoty. Skracanie dystansu wcale nie jest trudne, przebiegło mu przez myśl.\n– Oczywiście… – Mariannę zdumiała ta przedziwna forma, ale nie dała tego po sobie poznać. – Profesorze Piotrze, Marianna jestem.\n– Cóż to za niezwykły przypadek z tymi walizkami.\n– Rzeczywiście. Dobrze, że przywiesił pan, znaczy się, dobrze, że zawiesiłeś na swojej informację z numerem telefonu. Ja nigdy tego nie robię, ale teraz zacznę. A właściwie gdzie moja walizka?\nPawlicki rozejrzał się i nagle zbladł. Wstał. Dotarło do niego, że zostawił ją za rogiem budynku, gdzie spędził ponad dziesięć minut, pochłonięty myślami i obserwowaniem Marianny.\n– Przepraszam na chwilkę – powiedział i już go nie było.\nW duchu modlił się, żeby walizka wciąż stała tam, gdzie ją zostawił.\n– Kurka żeż wodna jedna – klął do siebie, biegnąc wzdłuż kawiarnianego ogródka. Jak na złość zadzwonił jego telefon. Odebrał w biegu, bo wiedział, że matka nie odpuści.\nDrukarka wypluwała kolejne kartki. Alicja wyjmowała je i układała w stos. Na koniec spięła spinaczem i włożyła do koszulki.\n– No, no. – Dorota gwizdnęła z uznaniem. – To twój biznesplan? Taki gruby?\n– Czterdzieści stron – wyjaśniła Alicja. – Janusz mówił, że największe szanse na dotację mają projekty innowacyjne, dlatego musiałam dość szczegółowo rozpisać swój pomysł.\n– Naprawdę jestem z ciebie dumna, że się do tego zabrałaś. Trzymam kciuki. Zresztą jestem przekonana, że to będzie najbardziej oblegana galeria w mieście.\n– Och, bardzo bym chciała! Żebym tylko miała pieniądze, aby ją uruchomić. I oczywiście czas, by się zaangażować. Naprawdę liczę na to, że Matylda nie będzie już tak chorować i nie będę musiała zostawać z nią w domu.\n– No właśnie, Matylda. Nawet nie przyszła się ze mną przywitać. Po wakacjach z Bartkiem wydoroślała czy co, że nagle zamyka się w swoim pokoju?\n– Nie. Po prostu jest na mnie obrażona. – Alicja westchnęła.\n– Bo spodziewała się, że przywiozę kotki z Polanki. Bartek chciał kilka przygarnąć, a jednego zostawimy dla Matyldy. Ale wiesz, tak byłam zaaferowana Marianną, że nawet do cioci nie zajrzałam, nie mówiąc o kotach.\n– Ja mogę po nie pojechać. Weekend mam wolny, zrobię sobie wycieczkę.\n– Byłoby wspaniale – ucieszyła się Alicja.\n– Och, czego się nie robi dla ukochanej chrześnicy. Zresztą odwiedzę ciocię. Szkoda, że nie ma też Marianny, żałuję, że się z nią nie zobaczyłam. A swoją drogą, dlaczego pozwoliłaś jej wyjechać do Sewilli? Przecież sama mówiłaś, że wyglądała jak wrak człowieka.\n– Odradzałam jej, ale się uparła! Ale może i dobrze, że pojechała. Może potrzebuje zająć czymś myśli. Bądź co bądź została teraz sama. Zamiast się zadręczać, zacznie szukać tej Rosy i będzie miała głowę zaprzątniętą czymś innym niż tęsknota za babcią i za rodzicami.\n– Co racja, to racja… – przyznała Dorota. – Ale… No wiesz, nie pomyślałaś czasem, że to jednak podejrzane?\n– No, że jej tata wysyłał pieniądze jakiejś kobiecie. Może była jego kochanką?\n– Oczywiście, że pomyślałam. To było pierwsze, co przyszło mi do głowy. Zresztą zasugerowałam Mariannie, że sprawy mogą właśnie tak wyglądać. Zupełnie niechcący, wiesz… Ale zdecydowanie odrzuciła taką myśl. Powiedziała, że jej rodzice naprawdę się kochali, a jej ojciec nie zaliczał się do facetów, którym w głowie były zdrady i romanse.\n– Zazwyczaj tak sobie to wszyscy tłumaczą – zauważyła zgryźliwie Dorota.\n– No właśnie. Ale Marianna naprawdę jest przekonana. Zbudowała sobie jego pomnik w głowie i się tego trzyma. Zresztą wyjaśniła mi, że ojciec planował otworzyć restaurację. Miał już tyle kawiarni i cukierni, że naszła go ochota na coś innego. Dlatego zaprzyjaźnił się z Victorem Legrandem. To tamten zasugerował, żeby ojciec Marianny kupował najlepsze produkty. I to dlatego w ostatnim czasie tak dużo podróżował po świecie. Szukał ponoć najlepszych szynek, najlepszych serów i win. W Andaluzji, z tego, co mówiła Marianna, poszukiwał oliwy, takiej gorzkiej, tłoczonej z granatowych oliwek.\n– Przecież takich nie ma – zauważyła trzeźwo Dorota.\n– Właśnie podobno są. To znaczy to są takie przejściowe pomiędzy zielonymi, czyli niedojrzałymi, a czarnymi. Kiedy oliwki zbierze się w odpowiednim czasie, mają barwę nie do końca czarną, raczej taką właśnie granatową. I oliwa ma specyficzny smak. To jedna z najdroższych.\n– No proszę, nawet nie wiedziałam.\n– Ja też. Marianna mi to wszystko wyłuszczyła. Uważa, że jej ojciec dogadał się w Sewilli z jakąś rodzinną wytwórnią oliwy i przesyłał pieniądze na poczet dostaw.\n– Ale tych dostaw nie było?\n– No właśnie tego nie potrafiła ustalić. Jej wujek, który był wspólnikiem ojca i nadal nadzoruje cukiernie, powiedział, że restauracja była oddzielnym przedsięwzięciem ojca Marianny i że on się do tego nie mieszał. Wiedział jedynie, że jej tata nie tylko chciał sprowadzać produkty do restauracji, ale też ponoć wchodził w jakieś biznesy z lokalnymi dostawcami z Włoch, Francji, Hiszpanii. Coś na zasadzie udziałów. Po jego śmierci Marianna otrzymała od adwokata spis tych wszystkich kontrahentów, ale Rosy wśród nich nie było. Dlatego podejrzewa, że być może ta współpraca dopiero kiełkowała…\n– Ciekawe… Może Marianna rzeczywiście odkryje, że ma udziały w jakiejś winnicy albo oliwnym gaju. Może będzie chciała tam zamieszkać…\n– Myślę, że bardziej zależy jej, żeby wyjaśnić tę sprawę i zamknąć. Męczyło ją to, bo to jedyna zagadka, która wypłynęła po śmierci rodziców. Poza tym, jak mówiłam, sądzę, że chwyciła się jej niczym tonący brzytwy. Byle tylko zająć czymś głowę.\nDorota wyjęła z torebki telefon i spojrzała na wyświetlacz, sprawdzając, czy nie nadeszły jakieś wiadomości.\n– A co tam u niej? Rozmawiałaś z nią? – spytała po chwili.\n– Krótko. Jeszcze nic nie wie. Pobyt zaczął się jej niefortunnie, bo zgubiła walizkę. To znaczy doszło do pomyłki na lotnisku. Ponoć trafiła na jakiegoś oszołoma, profesorka… Ale na szczęście odzyskała już rzeczy.\n– Profesorka mówisz? – Dorota przygryzła wargi.\n– Nieogarnięty jakiś – uściśliła Alicja i wyłączyła komputer.\n– Ja też mam profesorka…\n– Że co? – Alicja spojrzała na siostrę, mrużąc oczy.\n– Nie tak do końca profesor. Raczej nauczyciel. Znaczy się, nawet też nie…\n– O moim nauczycielu angielskiego – wyrzuciła z siebie w końcu Dorota. – Zakochałam się. Chyba. W panu profesorze od angielskiego. – Mrugnęła porozumiewawczo.


Lewy Kamil (@Levgi) — 311 answers, 1850 likes | ASKfm\nAbout Lewy Kamil:\nSkillet everyday ^^\nhttp://ask.fm/MattyaDawid Zapraszam do kolegi! :D\nLewy Kamil photo gallery:\nO jaki xd\nCo drugi dzień na brzuch i codziennie cardio. :)\n#OBS Co najbardziej cenisz w ludziach ? :) Miłegooo ;***\nHmm, trudne pytanie. Jednak będzie to chyba szczerość. Wolę porozmawiać z kimś szczerze niż powiedzieć coś komuś i dowiedzieć się tego co powiedziałem od innej osoby w znacznie innej formie ;)\nMasz jakieś uzależnienia? :D\nAle teraz dieta i trening, więc się odzwyczajam powoli ;d\nPozdro szeset ;d\nMasz znajomych, których znasz tylko przez internet czy nie przepadasz za takimi znajomościami?;3 Ja np mam ;p\nTak mam kilku takich znajomych. Czy nie przepadam? Trochę trudno powiedzieć, jak ogarnięci i dobrze się z nimi gada to czemu nie? Według mnie są spoczko, na pyknięcie rundki zawsze znajdą czas xD\njaka jest twoja ulubiona piosenka ? ;D\nTo trochę zróżnicowane ale trzymaj:\nTa playlista: http://www.youtube.com/watch?v=tqtaKkvCFaQ&list=PLhd1HyMTk3f5yqcPXjLo8qroWJiMMFBSk&index=5\nI kawałki jak te:\nNa co najbardziej nie lubisz wydawać pieniędzy? :)\nNa zbędne rzeczy, których wcale nie potrzebuję w danej chwili. Za to na słodycze czytaj Crunchipsy Kebabowe pieniążek się zawsze znajdzie. Mam nawyk kalkulowania wydatków, zanim coś kupię dokładnie przeliczam ile wydam i ile mi zostanie, nie wiem czemu. ;)\nHmm, nierówność musi mieć dwie strony. Przypuśćmy, że jest po lewej stronie jest X. W takim razie x<3, czyli x należy do zbioru liczb mniejszych od 3 lecz nie może wynosić 3. x należy (-∞, 3). Boże, czemu jestem na mat-fizie. T_T\n#Obs. Jest rzecz, która jest dla Ciebie niewybaczalna ? :/ Miłegoo wieczorku ;)\nNiewybaczalna? To raczej zależy od mentalności danej osoby - "wybaczyciela"? Hmm, według mnie nie ma takiej rzeczy, której komuś nie można by było komuś wybaczyć, z wyjątkiem zabicia bliskiej nam osoby w celu zabawy, napadu czy cuś. Nie biorę pod uwagę wypadku, bo tutaj przykładowo w przypadku samochodu mogła wystąpić jakaś nieoczekiwana usterka, która zaważyła nad jej losem.\nTak szczerze to chyba nie mam swojej ulubionej pory roku. Każda kolejna wnosi ze sobą coś nowego, fajniejszego niż ta poprzednia, niekoniecznie pozostawiając te stare. Taka zima, niby zimno, niby śnieg ale mimo wszystko wszyscy się cieszą na jej widok. No z wyjątkiem kierowców, których tu pominiemy. Lubię upalne słońce w lato, spadające liście jesienią, śnieg zimą i jego "rozmarzanie" na wiosnę. :)\nLajkowy Challenge: Odpowiedz na to pytanie i nie odpowiadaj na inne, dopóki nie będzie tu 50 like :D\nDawaj w lola\nNie dzisiaj ale możesz podać nick, to kiedyś tam pykniemy ;d\nCo sądzisz o tej "modzie" na cięcie się?\nEmm, to nie jest moim zdaniem moda tylko obraz "głupoty"?\nMasz ts'a? :D\nSkoro już lecimy z karami itd.. xD\n♥ Cześć ;3 Jak masz chwilkę to zapraszam na mojego Aska ;) Może ci się spodoba =) Zostaw kilka Like Codziennie wysyłam kilka pytanek do obs. Nie masz ochoty na pytanka ode mnie? Napisz mi to ^^ Zapraszam ;***\nZ chęcią odwiedzę nowe horyzonty :D\nDodaj zdjęcie dla mnie ^ _ ^\nCzęsto zmieniasz zdanie?\nRaczej staram się tego unikać ;)\nWpadnij do mnie na profilek =D Najaktywniejszą osobę wypromuje, promowanie będzie trwało cały tydzień :D\nMasz jakiś życiowy cel, czy żyjesz na całkowitym spontanie ?\nCel, hmm, zdać dobrze maturę, dostać się na dobre studia, znaleźć pracę, w tym czasie rodzina i te sprawy, typowe :D\nJak tam humor :)? Zostawisz u mnie parę like? Postaram się odwdzięczyć jak będę mógł, napisz mi w pytaniu ile dałeś/dałaś like to dam Ci tyle samo :)!\nWcale nie boskyy!\nTaki sobie, zostawić zostawię ;D\nAsk Lewy Kamil a question now\nAsk @Levgi About @Levgi Photo @Levgi\nLewy Kamil Lewy Kamil


Wika | O firmie\nFirma WIKA została założona w roku 1990 przez Jerzego i Wandę Awramienko. Zlokalizowana została w Gliwicach-Łabędach, gdzie utworzone zostało pierwsze biuro handlowe oraz magazyn.\nOd roku 1994 firma rozpoczęła import łożysk z Czech, Słowacji oraz Rosji, który w krótkim okresie stał się głównym przedmiotem działalności firmy. W latach 1994 – 1998 powstały trzy nowe biura handlowe wraz z magazynami. Jako pierwszy założony został w roku 1994 oddział w Opolu, następnie w roku 1996 w Krakowie i w roku 1998 oddział w Czernikowie koło Torunia. W roku 2005 nawiązana została bezpośrednią współpracę z czołowym producentem łożysk na świecie – firmą SKF, czego zwieńczeniem było podpisanie umowy autoryzowanego dystrybutora.\nRok 2019 to otwarcie nowoczesnej siedziby firmy z zintegrowanym magazynem, znajdujące się w Gliwicach przy ul. Starogliwickiej 91 F.\nW chwili obecnej WIKA to zespół przedstawicieli handlowych, wysoko wykwalifikowanych pracowników, zapewniających profesjonalną i szybką obsługę klientów w każdym zakątku Polski. Nasi klienci obsługiwani są kompetentnie i niezawodnie. Posiadamy na stanie pełen asortyment najwyższej jakości łożysk kulkowych, walcowych, stożkowych i baryłkowych. Oferta firmy obejmuje również oprawy łożyskowe, uszczelnienia, akcesoria łożyskowe, narzędzia do obsługi łożysk, smary oraz produkty przeniesienia napędu.\nW pełni profesjonalna kadra jest w stanie zapewnić naszym klientom fachowe wsparcie w rozwiązywaniu ich problemów. Sprzedaż prowadzona jest do wszystkich gałęzi przemysłu, a w szczególności do przemysłu wydobywczego, hutnictwa, energetyki, przemysłu maszynowego oraz chemicznego. Misją naszej firmy jest ugruntowanie pozycji solidnego partnera na rynku dostawców łożysk i akcesoriów do łożysk oraz produktów przenoszenia napędu. Od momentu rozpoczęcia działalności naszym celem jest dążenie do jak najlepszego spełnienia oczekiwań i wymagań naszych Klientów poprzez oferowanie najlepszych towarów o wysokiej jakości za przystępną cenę. Dlatego systematycznie podnosimy jakość i konkurencyjność oferty. Aby jeszcze skuteczniej zamierzenie to realizować opracowaliśmy, wdrożyliśmy i będziemy doskonalić system zarządzania jakością oparty na wymaganiach międzynarodowej normy ISO 9001:2000.\nFirma WIKA Łożyska od 1990 roku prowadzi działalność w zakresie kompleksowego zaopatrzenia przedsiębiorstw w łożyska toczne oraz akcesoria do łożysk tocznych i produktów przenoszenia napędu, wraz z dostawą do odbiorcy.\nMisją Naszej firmy jest ugruntowanie pozycji solidnego partnera na rynku dostawców łożysk i akcesoriów do łożysk oraz produktów przenoszenia napędu. Od momentu rozpoczęcia działalności naszym celem jest dążenie do jak najlepszego spełnienia oczekiwań i wymagań naszych Klientów poprzez oferowanie najlepszych towarów o wysokiej jakości za przystępną cenę. Pracę rozpoczynamy od jak najpełniejszego rozpoznania potrzeb, a kończymy na najlepszym ich zrealizowaniu, zgodnie z wymaganiami wdrożonego systemu zarządzania oraz aktualnymi przepisami prawa.\n„WYSOKA JAKOŚĆ, SOLIDNOŚĆ KUPIECKA, STABILNA WSPÓŁPRACA”\nWyznaczyliśmy sobie następujące obszary, jako podstawę do ustanawiania celów:\nSystematyczne zwiększanie asortymentu oferowanych produktów, aby spełnić oczekiwania Klientów,\nDążenie do takiego organizowania realizowania usługi, aby zminimalizować wszelkie niezgodności w kompletowaniu dostawy i dostarczeniu towarów do Klienta,\nSystematyczne podnoszenie kompetencji pracowników,\nWspółpraca ze sprawdzonymi i zaufanymi Dostawcami oferującymi towary najwyższej jakości,\nRealizowanie komplementarnych dostaw dostosowanych do potrzeb i możliwości finansowych Klienta.\nNaszą dewizą jest traktowanie Klientów i Dostawców z sympatią, szacunkiem i zaufaniem, przy zachowaniu pełnej wymagalności we wzajemnych zobowiązaniach. Ciągłe doskonalenie systemu zarządzania, do którego się zobowiązujemy, jest dla nas sposobem na systematyczny rozwój firmy. Właściciele zapewniają, że Polityka Jakości jest wprowadzona, rozumiana\ni utrzymywana w całej firmie.\nGliwice, 2009-02-06 Zarząd firmy\nJako autoryzowany dystrybutor czołowych producentów łożysk, pasów i narzędzi gwarantujemy dostawę produktów najwyższej jakości oraz fachowe doradztwo. Mamy świadomość, że aby klient mógł w pełni korzystać z zalet oferowanych przez nas produktów, wymagana jest wiedza, którą systematycznie przekazujemy naszym klientom w trakcie szkoleń. Szkolenia takie organizujemy na terenie zakładu klienta, często przy współudziale przedstawicieli producentów łożysk, pasów czy też innych produktów. Jesteśmy świadomi, że sukces i stabilna pozycja w naszej branży nie byłyby możliwe do osiągnięcia, gdyby nie profesjonalizm naszych pracowników i ścisła współpraca z Państwem.


Zdrowo i na temat...: Grillowany bakłażan podany z ziołowym risotto ze świeżą miętą i pomidorowym sosem, a la dolmades.\nGrillowany bakłażan podany z ziołowym risotto ze świeżą miętą i pomidorowym sosem, a la dolmades.\nPo wakacjach pokochałam risotto w każdej postaci i żałuję że nie wpadłam na to wcześniej, by makarony zastąpić ryżem. Lubicie włoskie pasty, a nie możecie lub nie chcecie spożywać glutenowych produktów - zamieńcie w swoich ulubionych przepisach makaron na ryż - sprawdza się w każdym przypadku. Mi nawet smakuje lepiej, a przy okazji nadaje się świetnie do faszerowania warzyw lub liści. Dzisiaj podaję przepis na moje ulubione risotto ziołowe z dużą ilością świeżej mięty jak w greckich dolmades.\nryż - mój ulubiony jaśminowy\nsól (polecam różową)\noliwa z oliwek virgine ok. 50 ml\ndużo świeżej posiekanej mięty\ndużo świeżej posiekanej kolendry\n2 duże łyżki zielonego pesto\nłyżka śmietankowego sera koziego\noliwa z oliwek (najlepsza do bakłażana z suszonych pomidorów)\npassata pomidorowa/koncentrat + woda\nświeże lub suszone zioła: bazylia, oregano, pieprz kolorowy\ndo posypania tarty ser typu parmezan\nRyż najbardziej lubię gotowany w podwójnej ilości wody bez soli - mogę go wykorzystać również do słodkich deserów. Kiedy się ugotuje mieszam jeszcze ciepły ze wszystkimi składnikami, w tym przeciśniętym przez praskę czosnkiem i posiekanymi drobno ziołami. Takie risotto smakuje również świetnie w zestawieniu z grillowaną cukinią.\nBakłażana na ok. 30 min przed grillowaniem myjemy, kroimy w plastry i oprószamy mocno solą, pozostawiamy, by puścił gorzki sok, który pod koniec odsączamy i osuszamy ręcznikiem papierowym. Następnie przyprawiamy i polewamy obficie oliwą. Znów pozostawiamy na chwilę, by aromaty się przegryzły. Układamy na rozgrzanym grillu i smażymy z obydwu stron.\nSos robimy w mieszając wszystkie składniki i zagotowując lub pozostawiamy surowy w postaci salsy, można wtedy dodać krojonego pomidora.\nPolecam na każdą okazję!\nAutor: Kamila o 04:03\nEtykiety: bakłażan, dania po 2 roku, grillowanie, ryż, wegetariańskie dania\nMagdalena Kuchaja 20 września 2014 06:47\nrewelacyjna przystawka :)\nPizza bezglutenowa - cienka, ale ładnie wyrośnięta...\nRyż na "mleku" z powidłem śliwkowo-daktylowym.\nZupa pomidorowa z lanymi kluseczkami - ulubiona.\nBezglutenowe ciasto ze śliwkami, z olejem. Bardzo ...\nPikantne risotto z cukinią i patisonem, w sosie po...\nKompot z antonówek z mietą.\nGrillowany bakłażan podany z ziołowym risotto ze ś...\nNajprostsze naleśniki z wody i gryki, czyli bezglu...