DRURY INN & SUITES SAN ANTONIO NORTHWEST MEDICAL CENTER (Teksas) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Drury Inn & Suites San Antonio Northwest Medical Center\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Drury Inn & Suites San Antonio Northwest Medical Center\nAtrakcje w pobliżu obiektu Drury Inn & Suites San Antonio Northwest Medical Center\nDrury Inn & Suites San Antonio Northwest Medical Center opinie\nNr 67 wśród 366 hoteli w lokalizacji San Antonio\n355recenzji10pytań z odpowiedziami0wskazówek dotyczących pokoi\nUżytkownik InsaneRN napisał recenzję cze 2019\nTexas Gulf Coast, Teksas2 przesłane treści\nPrzyznaję, że często zatrzymujemy się w hotelach Drury, po prostu KOCHAM ich udogodnienia. Ich śniadanie jest fantastyczne, a wieczorny posiłek również, zwłaszcza, że jest wliczony w cenę pobytu. Niedawno zmodernizowali również pokoje, teraz mają gniazda ładowania USB przez cały pokój! Personel jest również wspaniały! Polecam spróbować! ! FYI wieczorem dostaniesz również darmowe drinki mieszane!…\nUżytkownik Voyager48316113681 napisał recenzję maj 2019\nMieliśmy absolutnie wspaniały czas w hotelu. Kiedy jeden z naszych pokoi nie był dostępny; hotel podniósł standard do apartamentu. To był piękny pokój z dodatkową przestrzenią. Nasz czas w hotelu był wart swojej ceny. Uczestniczyliśmy w ukończeniu przez naszą córkę UTSA!\nUżytkownik meke1999 napisał recenzję maj 2019\nCamden, Arkansas59 przesłanych treści21 podziękowań\nZabraliśmy grupę 35 osób do San Antonio na koniec naszej podróży rocznej. Zameldowanie było proste. W recepcji znajdowały się wszystkie klucze przygotowane dla nas w indywidualnych kopertach z nazwiskiem każdej osoby. Mieli gorące śniadanie i recepcję menedżerów wieczorem, która miała jedzenie i napoje. Zdecydowanie polecam pobyt w tym Drury Inn.…\nUżytkownik Allen napisał recenzję kwi 2019\nZapata, Teksas10 przesłanych treści1 podziękowanie\nDzień roboczy w S.A.\nDrury był świetny. Zameldowanie było sprawne i szybkie. Pokoje były czyste i wszystko działało dobrze. Wieczorny towarzyski był zabawny i relaksujący z wysokiej jakości jedzeniem i napojami. Poranne śniadanie było gorące i obfite. Zawsze będę starał się tu zostać następnym razem w S.A.…\nUżytkownik Sunshine28060939739 napisał recenzję kwi 2019\nŚwietny personel. W trakcie renowacji jest tylko wadą\nPersonel zawsze sprawi, że poczujesz się jak w domu. śniadanie i kolacja z pobytem. centrum fitness ma nowy sprzęt. Basen i wanna z hydromasażem w drzwiach. Bezpieczny parking z tyłu. Przebywał tam 100 razy w ciągu ostatniego półtora roku. Wróci za dwa tygodnie.\n124 USD - 177 USD (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)\ndrury inn & suites san antonio northwest medical hotel san antonio, drury inn and suites san antonio northwest medical center, drury san antonio, drury inn san antonio, drury inn hotel san antonio northwest, drury inn and suite northwest san antonio


Jaśniejsza strona ogrodu - sauny - http://dom.zozbatory.com.pl/\nJaśniejsza strona ogrodu - sauny czyli wyposażenie do sauny arz. Poprzez szerokie spektrum prozdrowotnego działania stanowi nieocenioną pomoc w terapii rożnego rodzaju schorzeń. Oczywiście, oprócz walorów zdrowotnych o popularności sauny decyduje również aspek\nCzy lepiej dostać dotację na fotowoltaikę w dzień czy w nocy?Ogrzewanie podczerwieniąOgrodowe historie - jacuzzi na świeżym powietrzOgród z jacuzzi- czy warto?Lubisz dostać dotację na fotowoltaikę? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Lubisz używać fotowoltaikę? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Słońce to czysta energia. Wykorzystaj jąOgrzewana woda w balii kąpielowejOgrzewanie na podczerwieńGdy prąd drożeje - sprawdzamy czy warto inwestować w fotowoltaikęDobry klimat w domu i w pracyProducent sany drewnianejJacuzzi ogrodowe - u kogo się sprawdzi?Bramy i furtki- co i jak?Czego jeszcze nie wiesz o klimatyzacjiObniż ceny prądu - włącz panele słoneczneDlaczego warto dostać dotację na fotowoltaikę?U kogo sprawdzi się jacuzzi w ogrodzieSauna w ogrodzie? Super sprawaO wykorzystywaniu energii słonecznej - w twoim domuPostaw na relaks w ogrodowym wydaniuDobre strony jacuzzi w domuZimowa kąpiel w baniJaki wybrać płot, bramę lub furtkę?Energia ze słońca!Bruk i wykończenie wokół budynkuEnergia ze słońca!Czego jeszcze nie wiesz o ogrodzeniachCzy ktoś może mi pomóc dostać dotację na fotowoltaikę?O kostce brukowej, ogrodzie i elewacji


Wielka rola - Dwójka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 22.07.2016 09:16\nObraz "Pokój w Arles" pędzla Vincenta van Gogha (zdj. ilustracyjne)Foto: wikimedia/domena publiczna\nSZARLOTA: Tak się chce pogawędzić, a nie ma z kim... Nikogo nie ma.\nPrzylepiłem twarz do szyby. Bardzo długo zaglądałem.\nTadeusz Kantor „Klasa szkolna”\nBardzo bym chciał już kończyć.\n96-letni Józef Czapski, 25 grudnia 1992, 18 dni przed śmiercią.\nPierwszy był ogromny, nieludzki wręcz, o wiele większy niż chciał tego Antoni Czechow. Jego szerokość, wysokość i głębia – to szerokość, wysokość i głębia kameralnej sceny Starego Teatru. Pustka dobrze się czuje w rozległych przestrzeniach, rośnie jakby. I lubi ciszę powietrza nie niepokojonego, a takie – nietknięte - ono było, bo kto i po co miałby tutaj przychodzić? Stary lokaj Firs, by okna czasem, o ile dzień przyjazny, otworzyć i zamknąć po godzinie, może dwóch? Lub by dla nikogo poprzestawiać lata temu opuszczone krzesła? Lecz na co się zda świeże powietrze - nikomu? I jakie wrażenie na nikim zrobić może ten pozorujący życie domostwa całego niemy teatrzyk krzeseł wędrujących od ściany do ściany? Rzecz w sumie zabawna: regularne wietrzenie dla nikogo i dla pustej widowni seanse przemeblowań – to zdarzenia prawdopodobne. Firs jest już przecież tak omszały, że jego biedną głowę wypełnia kula falujących palimpsestów, migotliwy motek nicujących się czasów, twarzy przeszłych i teraźniejszych, gestów zapamiętanych i tych jeszcze ciepłych, strzępów zdań przez kogoś kiedyś ułożonych i słów sprzed chwili. Może więc wyraźnie jak dłoń własną widzi Firs tych, których nie ma, którzy wyjechali? Może zupełnie naturalnie gada z cieniami? Zostawmy to. Jedno pewne: w roku 1975 scenograf Jerzy Juk-Kowarski wyjął pokój z „Wiśniowego sadu” Czechowa, zwielokrotnił jego rozmiary i przeniósł na deski Starego Teatru, do „Wiśniowego sadu” Jerzego Jarockiego. Jak to się zaczynało? Wchodził na scenę Łopachin z Duniaszą? Mówili o ślamazarnym pociągu? A kilka taktów dalej zjawiał się gość wielki, największy, Lubow Raniewska, która opuściła te przestrzenie lata temu, zjawiała się i mówiła: „Dziecinny! Mój miły, cudowny pokoju... Sypiałam tu, kiedy byłam malutka... Teraz także jestem jak dziecko...”? Tak, lecz wszystko to później trochę. Na samym początku można było tylko czekać. Siedzieć tu, po naszej stronie, przez wielkie okno sceny zaglądać do pokoju, patrzeć na podłogę z surowych desek i puste krzesła pod gigantycznymi ścianami kiedyś jasnymi, dziś jak ze zmierzchu, siedzieć tak nieruchomo można było, patrzeć i czekać. Aż otworzą się drzwi i wróci ktoś.\nPuste krzesła w gigantycznym pokoju. Puste ławki w pokoju drugim, niewielkim, o wiele mniejszym niż jego oryginał w rzeczywistości, choć pokój prawdziwy zapewne nie był zbyt duży. „Rok 1971 lub 72. – wspomina Tadeusz Kantor. – Nad morzem. W małej mieścinie. Prawie wieś. Jedna ulica. Małe biedne parterowe domki. I jeden chyba najbiedniejszy: szkoła. Było lato i wakacje. Szkoła była pusta i opuszczona. Miała tylko jedną klasę. Można ją było oglądać przez zakurzone szyby dwu małych nędznych okien”. I przylepił twarz do szarego szkła. Patrzył. Długo, bardzo długo patrzył. Wyzna, że zobaczył wtedy swoją pamięć, zmąconą i jak popiół. Siebie małego w pokoju podobnym do tego za szarym szkłem, o ścianach z odpadającym tynkiem i krzyżem nad kruszejącą tablicą, siebie z palcami w plamach atramentu, w ławce marnej jak te, siebie pod ledwo żywą żarówką pochylonego nad elementarzem o rogach mokrych od śliny. W 1975 powtórzy te ławki w „Umarłej klasie”. Usadzi w nich widma i każe im odegrać stary ich sztubacki cyrk szkolny. Każe widmom wrócić i powtórzyć rytuały, które kwitły aż do dnia, gdy trzeba było opuścić ławki. Jedno z widm trzymać będzie w rękach przed swą twarzą z kurzu – okno. I będzie się z tamtej strony wykrzywiać potwornie, język pokazywać, kłuć minami. W 1983 Kantor przeniesie tamten nadmorski pokój do pudła, do skrzyni z szarych, spiętych zawiasami płyt. I jest. Trwa widok niczym pestka wszystkiego, co stało się dalej, od „Umarłej klasy” do „Dziś są moje urodziny”. Ten przeniesiony znad morza, pomniejszony pokój szkolny można zobaczyć w nowej Cricotece. Domek dla dużych lalek? Dla manekinów raczej. Na zewnątrz, na szarych ścianach – pożółkłe gazety wieszczące wybuch I wojny, uwieczniające chwilę końca starego świata. Obok gazet – okna, ledwo trzymające się kupy okienka. Wszystko, co można, to patrzeć, z tej strony patrzeć. Na martwą czarną tablicę, niczym niedokończony obraz znieruchomiałą na sztalugach. Na opuszczone ławki z otworami po kałamarzach. Na patrzącego przed siebie manekina, echo chłopczyka, co tu kiedyś siedział. Na krzyż oparty o ławkę tuż obok chłopczyka. Można zaglądać i czekać. Całkiem tak, jak kiedy stoi się w drzwiach pokoju trzeciego, ostatniego.\nTrzeci jest na drugim piętrze Pawilonu Józefa Czapskiego, białego domostwa w ogrodach Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego przy ul. Piłsudskiego w Krakowie. Na piętrze tym, i na pierwszym, i na trzecim – zamarły cudowny teatr fotograficznych i dźwiękowych śladów po babilońsko zapętlonym życiu twórcy... Czego właściwie? Jak długo trzeba by wymieniać elementy góry, którą zostawił Czapski? Rzecz jasna – są i jego obrazy, jego rysunki, jego listy, kilka z 278 olśniewających kajetów jego dziennika, pisanego, rysowanego, malowanego i wyklejanego różnościami przez pół wieku, i jego ręcznym pismem znaczone książki jego i tomy uwielbiane przezeń. Lecz pestka białego domostwa to ten pokój na drugim piętrze, przeniesienie doskonałe, idealna kalka celi Czapskiego na pierwszym piętrze domu „Kultury” w Maisons-Laffitte przy Avenue Poissy, celi, której okna wychodziły na dwie strony świata. Niepojętym przeoczeniem losu było, że nie na cztery. Tu jest bliźniaczo – dwa okna na dwie strony. Między nimi a drzwiami – wszystko. W drzwiach tych można tylko stać i patrzeć, bo nie sposób wejść i dotykać. Mrowisko resztek. Coś niby dalekie echo mrowiska rzeczy w szufladach Leopolda Blooma, wędrowca z nielubianego przez Czapskiego „Ulissesa” Jamesa Joyce’a. Gigantyczny stół wprost z Hotelu Lambert, niedokończony obraz na sztalugach, obrazki skończone, krzaczki pędzli w kubkach, wazon z żółtymi kwiatkami, trzy stoliki pokryte papierami, gazetami i flamastrami, biała szafka i czarna skrzynia a na niej telefon starej daty, skryta w futerale maszyna do pisania, opisane szare koperty z tubkami farb, miseczki do wody, krzesło z wyplatanym siedziskiem i dwa pluszowe fotele, dzbanki, fotografie, na ścianach półki z książkami, także nad łóżkiem, w którym co świt zapisywał kawałki świata i kawałki siebie, opierając kajet na kolanach podciągniętych nóg długich nieprawdopodobnie. Także te pytania, zadane samemu sobie w środę 16 maja roku 1979. „Więc co? Już nie strzępy wierszy, coraz to nieściśle sobie powtarzane, ale słowa wyrwane są mi bliższe niż Miłosz, niż Zbyszek Herbert (...)? Co to wszystko znaczy? Naraz wracają mi teksty, nie teksty, słowa, ta garść, garsteczka. To mi zostało z pierwszych lat Polski, to i nic więcej?”. Na sztalugach z niedokończonym obrazem – wisi słomkowy kapelusz Czapskiego i jego laska. Obok karafki, od lat zupełnie suchej, patera z cytrynami, o których ktoś zapomniał i są teraz jak matowe jajka z rdzy.\nTrzy pokoje zatem. Tak czy inaczej, w pamięci tylko lub realnie – istnieją.\nOpuszczone krzesła w gigantycznej pustce dziecinnego pokoju Lubow Raniewskiej, która kiedyś wyjechała daleko. Może nie aż tak daleko? Wypada czekać. Manekin chłopczyka w opustoszałych ławkach szkolnych, w pokoju, co do niego chyba nikt nie wróci. A może jednak? Warto zaglądać przez okno, wciąż od nowa. W pokoju Czapskiego, na wzruszającym spłachetku – wszystkiego kilkanaście metrów kwadratowych – ot, garsteczka śladów, garsteczka pamiętliwych resztek. Trzeba stać w drzwiach. Nieruchomo, cicho, jak najdłużej.\nZobacz więcej na temat: Antoni Czechow Józef Czapski\nSpojrzenie woźnicy z brązu\nOstatnia aktualizacja: 28.07.2016 22:04\nDobrze wiedział, że istnieją opowieści, w spotkaniu z którymi jest się zbyt małym, by móc mówić. Wtedy trzeba po prostu odejść. Niespiesznie, bez słowa, z lekko opuszczoną głową. Jak on od spojrzenia brązowego, jednorękiego woźnicy w Delfach.\nFoto: Corey Burger/flickr/CC BY-SA 2.0\nCo zatem jest głównym tematem książki? Odpowiedź jest bardzo prosta. Oto główny temat: Bloom i los.\nVladimir Nabokov o „Ulissesie” Jamesa Joyce’a\n„Jeśli można zobaczyć...”, przypomniała mu się naraz ta jego myśl bardzo odległa. „Jeśli można zobaczyć przepaść, to widzę właśnie przepaść”. Stare słowa, słowa z początku, wróciły, gdy na koniec słuchał oceanu. Lata temu, na początku, czytał ocean ten, teraz łowił jego szum. Już tylko na to starczało sił. Słuchał i jak ojciec w jego bardzo dalekim wierszu – „smakował uśmiech w wargach wąskich”. Bo cóż to był za prezent dźwiękowy! Bajońskie pudełko! Taśmy z nagranymi w oryginale opowieściami Williama Szekspira! Tkwiła wśród nich „Burza”? A „Hamlet”? To falowanie powietrza, falowanie akurat wtedy - w czerwcu roku 1998, w ostatnim jego czerwcu, ostatnim lipcu, po którym już nie było sierpnia, może miesiąc, dwa miesiące przed ostatnim czerwcem, nieważne! To z głośników sunące nieogarnione falowanie słów akurat wtedy, gdy mógł już tylko słuchać i czekać, patrząc czasem na gałęzie za oknem, leżąc na wznak, lub unosząc się trochę na łokciu, lecz nieczęsto, jedynie w chwilach naprawdę dobrych, coraz rzadszych. Szumiał „Hamlet”? Musiał szumieć.\nWiele czasu wcześniej Zbigniew Herbert pisał o nim. Był rok 1952. Zabawne: Herbert miał wtedy lat 28 - z grubsza tyle, co dzisiejsi wstępujący reżyserzy teatralni. „Hamlet na granicy milczenia”, taki tytuł nosi ta opowieść – debiutancki Herberta esej, który jest w istocie seansem oskórowywania „Hamleta”, zdzierania zeń warstwa po warstwie narosłych interpretacyjnych truizmów, banałów obiegowych i poręcznych, wygodnych półprawd lub przedszkolnych bredni, suchego papieru uaktualnień i nowoczesności, w końcu łatwizny kilku odwiecznych wytrychów, jak „hamletyzowanie” lub „flegmatyczność księcia wiecznie galaretowatego”. Dziś najlepiej jest esej ten czytać w tomie „Mistrz z Delft”, gdyż dwie strony za szekspirowskim esejem – Herberta „Diariusz grecki”, mała lekcja sztuki bycia blisko starych opowieści. „Jak pachnie marmur?”. O to Herbert pyta siebie w Sunion. Nie o Ideę rzeźby lub budowli, nie o Przesłanie, Pouczenie, Filozofię. I nie interpretuje, nie nagina, nie szuka analogii do współczesności. On przykleja nos do białego kamienia, wtyka go w kolumnę i czeka aż nos złowi idącą z wnętrza, z sedna sunącą smugę, w której jest to, co najistotniejsze. „Marmur odarty ze skóry, marmur uszkodzony, musi mieć jakiś zapach”. Tak, lecz na razie – w nosie nic. Pocieszenie więc: „Przyjdę tu kiedyś w porze deszczu, kiedy kamienie się pocą, i wtedy odkryję zapach marmuru”. Wobec pałacu w Knossos jest podobnie cierpliwy. Nie ufa hubie analiz, co nią obrosły kamienie. Łazi więc, uporczywie się włóczy, bez planu błądzi po pałacu, idzie „przez sale, portyki, dziedzińce, studnie światła, tarasy”, tam i sam, w kółko, wciąż od nowa. I czeka. „Jest to mój sposób na to, aby poruszyć architekturę, aby zaczęła drgać, aby zaczęła krążyć”. Warto było. Pałac „zaczyna krążyć, prawie tańczyć”. Zaczyna cierpliwemu w nagrodę snuć swą niemą opowieść, bogatą i bardzo, bardzo teatralną. Tak, pałac mówił do Herberta, nie odwrotnie. Nigdy nie powinno być odwrotnie. „To nie my patrzymy na dzieła sztuki”, notuje sobie Herbert w Delfach, by nigdy nie zapomnieć, notuje obchodząc ostrożnie arcydzieło z brązu – woźnicę Kritiosa. „To nie my patrzymy na dzieła sztuki, ale dzieła sztuki patrzą na nas”.\nW 1952 roku, mając lat 28, Herbert czytał „Hamleta”, powoli obchodził słowa i czekał, aż od nieogarnionego szumu oceanu odpadną piski, jęki i inne jazgoty - dźwięki, które nie są szumem oceanu. Tak sama z siebie czyściła się przestrzeń, tak czyścił się czas i postać Księcia. Wyznał Herbert: „Mogę długo z twarzą w dłoniach powtarzać Elsinor, Elsinor, Elsinor, ale z głębi mojej wyobraźni nie wysuwa się na powierzchnię zamkniętych oczu żaden obraz”. Dodam: żaden obraz konkretny, żaden punkt świata w czasie żadnym. Więc? Gdzie Hamlet wpierw podnosi głowę, a później ginie? I kiedy? Jako że w słowie „Lear” i w słowie „Watykan” występuje samogłoska „a”, pewien wciąż młody, duchem zwłaszcza, reżyser rozgrywa swego „Króla Leara” - w Watykanie właśnie. Fakt, iż w słowie „Elsinor” tkwi „o”, nie wystarcza Herbertowi do umieszczenia Elsinoru w Polsce, Norwegii, Holandii, Japonii, Mongolii, Rosji lub na Polinezji, słowem – gdziekolwiek, choć przecież w słowie „gdziekolwiek” literka „o” sterczy jak byk. Herbert wybrał czekanie. I zobaczył – „przepaść, właśnie przepaść”. Zobaczył: „obłoki, morze i wiatr”, jeszcze „trochę mgły i kamieni” – te „kruche ramy, w których zamyka się świat pełen niedopowiedzianej widzialności”. Pojął, że Elsinor to „bezimienna przestrzeń, płaski stół, na który los rzuca kości”. Płaski stół, to znaczy – płaska scena teatru.\nNie inaczej z Księciem. Nic mu Herbert nie wmawiał, nic nie dopowiadał, nie doczepiał, nie krasił niczym. Czekał, aż opadną zeń wszystkie banalne acz poręczne „hamletyzowania”, „chwiejności nie do usunięcia”, „słabeuszostwa”, „łajzowatości”, „bladości” oraz inne „dygoty”. Cierpliwie czekał, aż z Hamleta zsunie się Heniek doraźny, chwilowy, klecony przez reżyserów ku uciesze konkretnego miejsca w czasie konkretnym. Czekał, aż Książę odzyska „krew, żółć i wielkość”, i zacznie w nagrodę snuć cierpliwemu swą opowieść prawdziwą. Jaki jest jej temat? Bardzo prosty: Hamlet i los. Nic więcej. Nic mniej. Książę i jego bezlitosne dorastanie do losu, do roli mściciela, której nie dane mu było udźwignąć, ale którą podjął. Wpierw podniósł głowę, gdyż czuł, że nie może nie podnieść głowy. A później wybrał rapier. Nie chciał inaczej. Nie sam mózg laboranta o uschłej skórze, nie sam aptekarski intelekt bez nóg i rąk, nie. Hamlet pełny, Hamlet od stóp do głów - nie chciał inaczej. „Myśli całym swoim życiem i całą swoją osobą”, zapisze sobie Herbert, by nie zapomnieć. W Sunion dotknął nosem kamień, wetknął go w szczelinę kolumny, by złowić zapach marmuru – istotę starych kształtów, bez złowienia której mówienie o starych kształtach jest kręceniem korbą spłowiałej katarynki. W 1952, gdy czytał „Hamleta”, ułożył zdanie o łowach podobnych, porównywalnie nieuchronnych, zdanie, które - niczym reszta słów tamtego debiutanckiego eseju o Księciu prawdziwym - wróci doń w roku 1998, kiedy niewiele dni przed własną lipcową śmiercią słuchał będzie „Hamleta” z taśm, patrząc na zielone gałęzie za oknem. „Palce dotykające czaszki Jorika są początkiem refleksji”.\nRzecz jasna – mógł frazy tej nie napisać. Mógł nie skomponować „Hamleta na granicy milczenia”, jak nie skomponował żadnego eseju o doskonałej rzeźbie z brązu w Delfach. „Woźnica Kritiosa patrzył na mnie chłodno, bez aprobaty, i znalazł mnie po prostu nieinteresującym”. Nie obruszył się Herbert. Wiedział, że należy się z tym pogodzić. Nie protestować, nie krzyczeć, nie planować odwetu, lecz przyjąć. Dobrze wiedział, że istnieją opowieści, w spotkaniu z którymi jest się zbyt małym, by móc mówić. Wtedy trzeba po prostu odejść. Niespiesznie, bez słowa, z lekko opuszczoną głową. Jak on od spojrzenia brązowego, jednorękiego woźnicy w Delfach.\nZobacz więcej na temat: TEATR Paweł Głowacki Zbigniew Herbert\nKłopotliwa fajka Alberta Einsteina\nOstatnia aktualizacja: 03.08.2016 16:30\nNie pojechałem do Gdańska. Może pojadę... Czytam "Morze i Zwierciadło", wędruję labiryntem odpowiedzi Audena, łowię dźwięki, próbuję się nie zgubić. Słyszę intonację człowieka, który usłyszał intonację Szekspira. Nie, jednak nie pojadę do Gdańska\nCaspar David Friedrich "Dwaj mężczyźni kontemplujący księżyc"Foto: wikimedia, domena publiczna\nKtoś dorysował w Gdańsku Williamowi Szekspirowi język. Na plakacie anonsującym 20 Międzynarodowy Festiwal Szekspirowski – autor "Burzy" wystawia go teraz, dzień po dniu pokazuje teatromanom. Ot, łysiejący uczniak elżbietański, trochę dożarty...\nCóż można zdziałać na dużej przerwie, pomiędzy lekcją matematyki, kiedy się dostało pałę, gdyż nie wiedziało się, ile jest dwa plus dwa, a lekcją polskiego, na której z powodu napisania na tablicy słowa "gruszka" w wersji "grószka" - niechybnie kolejną tego dnia pałę się otrzyma? Gdy jesteś człowieczkiem, powiedzmy, dziesięcioletnim - na co możesz się zdobyć przez te dwadzieścia minut wolności oddzielającej upokarzające pały, cierpkie chwile dowodzące, że nic, ciemnoto, nie umiesz, nic nawet jeśli o zbiór prawd banalnych chodzi? Zwyczajnie – język pokazujesz, wystawiasz go w takiej lub innej formie. Czy dalej obowiązują dziś w szkołach przerwy akurat długie, czy istnieją pały klasyczne? W istocie to bez znaczenia. Grunt, że ciemnota trzyma się dzielnie i w chwilach wolności trwa proceder kompensowania upokorzeń. Za moich czasów wiele się działo na dużych przerwach, wiele się robiło, by dać odpór pałom. Czy to było szarpanie piskliwych koleżanek, tych cholernych celerek, za warkocze, sypanie pinezek na profesorskie stołki, czy też osmalanie sufitów toalety dymem płonących zapałek, przyklejanych do sufitu śliną – zawsze szło o styl bombastycznego przytupu. O coś z gatunku ostrego plakatu, znaku, w którym zawsze skraplać się powinien zasadniczy nerw anonsowanej imprezy - filmu, teatralnego przedstawienia, festiwalu, koncertu, wystawy wreszcie.\nNie powiem – lżej było nam po tych seansach dowodzących niezależności naszego myślenia o wyrokach niesprawiedliwych ciał pedagogicznych, błogo na sercach się robiło po tych seansach dzielności, kiedy ciemnota się dojmująco rewanżowała i tym samym cudownie przepoczwarzała w jasność. Tak, lecz najlżej było po tajnych seansach plastycznych. Otóż – dorysowywaliśmy! Flamastrem, ołówkiem, długopisem lub po prostu palcem utytłanym ziemią z doniczki – brawurowo pstrzyliśmy sławetne facjaty. Jeszcze nie śniło się nikomu o internecie – a my już z wiszących na ścianach klasy portretów wielkich postaci tworzyliśmy memy. Konopnicka zyskała wąsy i hiszpańską bródkę; w główce fajki, co ją geniusz Einstein w zębach trzymał – pionowo sterczał penis monstrualny; Kopernikowi dodał ktoś kobiece piersi jak donice, gołe rzecz jasna – po jednej na każde ucho, albowiem były to awangardowe nauszniki. Pomagało, cudownie pomagało! Dorysowywanie przynosiło ulgę wielką. Jeśli w dymku, co się z głowy Newtona unosił, stało jak byk, że dwa plus dwa to pięć, w dymku przy skroni Mickiewicza zaś dało się przeczytać: „grószka”, znaczyło to przecież, że duchy te prześwietne były za życia i dalej są na naszym poziomie, a odkrycie takie nie mogło nie poprawić samopoczucia naszego, złego po pale i jeszcze gorszego przed nieuchronną pałą kolejną. Wprawdzie nie wiedzieliśmy, ludziki metr pięć w kapeluszu, że pstrzenia nasze brawurowe to gesty artystycznych rewolucjonistów, estetyczna bezkompromisowość, znak tkwiących w nas najszerszych, gdyż nowoczesnych horyzontów – lecz pomagało. Nie ma to jak dzięki paru machnięciom ołówkiem stać się na resztę dnia Einsteinem! Tak, pomagało. Niestety - dziś w Gdańsku nic nie pomaga pewnemu dostojnemu teatromanowi. Nie umie, biedak, dorysowywać, nie potrafi pstrzyć klasyków kreskami własnej jaźni – z grubsza na tym polega jego nadbałtycka tragedia.\n"Zaczyna się!!! – zawołał po jednym z dzieł Festiwalu Szekspirowskiego – Zaczyna się!!! Oto cośmy widzieli – niech ich szlag trafi!!!". Cóż go poraziło aż tak? Wyreżyserowany przez Romeo Castellucciego seans "Giulio Cesare e l’ars retorica" – "Juliusz Cezar. Fragmenty". Bacznie oglądam zdjęcia, pilnie studiuję recenzję, nie mam powodów, by nie wierzyć.\nBiała sala operacyjna. Podczas recytowania monologu aktor wprowadza sobie przez nos do przełyku profesjonalną sondę endoskopową, w związku z czym trudno zrozumieć, co mówi, za to wyraźnie widać wyświetlane na białej ścianie wnętrze jego szyi, mordującej się potwornie z literami Szekspira. Cezar nie mówi ni słowa, za to – co wyraźnie widać na fotografii – jednemu z podwładnych daje do całowania tudzież ssania sztuczną kobiecą pierś, którą wysupłał spod krwistoczerwonych szat. Cały w bieli aktor wprowadza na scenę czarnego konia. Jak rzetelnie donosi recenzentka, której nic nie umknęło, koń jest "doskonale żywy". Fakt ten cieszy szalenie. W teatrze bowiem nie ma nic bardziej kłopotliwego niż koń żywy niedoskonale, na przykład żywy tylko z tyłu. A już z końmi, co mają doskonale żywą tylko prawą przednią kończynę, całą resztę zaś sparaliżowaną po fatalnym skoku z mostu na główkę do rzeki zbyt płytkiej, od dawien dawna jest w teatrze skaranie boskie. Rzeczony aktor w bieli pędzlem maczanym w wiadrze białej farby maluje na doskonale żywym czarnym koniu słowa Mane Tekel Fares – Policzone Zważone Podzielone. Wprawdzie, co widać na fotografii, wyszło mu coś jakby Mene Tekel Peres, no ale trudno, następnym razem wyjdzie lepiej. Tak upstrzony koń zwiastuje śmierć Cezara, ponieważ wymalowane na nim słowa zapowiadały upadek Babilonu. Natomiast nie bardzo wiadomo, co zwiastuje czarna czeluść, która tkwi w gardle aktora recytującego mowę pogrzebową Marka Aureliusza. Jeśli dobrze pojmuję recenzentkę, aktor grający Marka Aureliusza jest człowiekiem po zabiegu laryngektomii, czyli usuniętą ma krtań, struny głosowe oraz nagłośnię... Niby co można do tego dodać?\nDorysował Szekspirowi Castellucci, uzupełnił go, dopisał mu, dopowiedział, co Szekspir przemilczał jakoby. W przerwie na wolność - upstrzył "Juliusza Cezara" czterema niepoczytalnie zapętlonymi kreskami: dziurą w gardle, gumowym cyckiem, dyndającą u aktorskiego nosa sondą endoskopową oraz czarnym, doskonale żywym koniem, ubabranym białymi literami z Biblii. Jak długo stał Castellucci naprzeciwko Szekspira? Jak długo lub jak krótko siedział nad otwartym "Juliuszem Cezarem", że nie dostrzegł, nie usłyszał przepaści, co się rozwarła pomiędzy jego czterema kreskami a kreskami fraz "Juliusza Cezara"? W pytaniu tym nie chodzi o niewspółmierność genialności - Szekspira i Castellucciego, w każdym razie nie tylko o to. W końcu – któż zdoła być jak Stratfordczyk? Chodzi o zupełną niewspółmierność smaków, podniebień, tonów. Do dziury w gardle, pomalowanego konia i gumowego cycka jako takich – zupełnie nic nie mam. Sonda endoskopowa jako znak sceniczny – sama w sobie, w innej opowieści, może być znakiem cudownie lekkim i lotnym. W "Juliuszu Cezarze" jest żałosna, jest ciałem obcym, całkiem jak tamte portretom w szkolnej klasie dorysowane przez nas na wiwat penisy, wąsy, piersi oraz hiszpańskie bródki.\nStanie przed starymi obrazami, stanie przed starymi opowieściami, symfoniami i rzeźbami. Stanie z pochyloną głową nad Kanionem Kolorado. Nie mam pewności, czy tutaj chodzi rzeczywiście o czas, o cierpliwość, lecz niech będzie, że o czas i cierpliwość. I może jeszcze o tę prostą świadomość, że jeśli już musi się coś dopowiedzieć, dorysować, dopisać, doczepić – to trzeba starać się to czynić blisko, jak najbliżej poziomu, smaku, intonacji opowieści, którą się uzupełnia, na którą się odpowiada swymi kreskami – jak najbliżej lub wcale. Jak długo Wystan Hugh Auden stał z pochyloną głową przed "Burzą" Williama Szekspira, by móc przez dwa lata napisać zaledwie 54 stronice "Morza i Zwierciadła", tę odpowiedź na "Burzę", ten mimo swej kruchości nieogarniony poemat wierszem i prozą, w podtytule zwany "Komentarzem"? Raz jeszcze zapytam. Aby się na kanwie starych opowieści nie wygłupiać nowocześnie - rzeczywiście wystarczy mieć dużo czasu na czekanie, aż opuści człeka chętka do robienia sztubackich wiców? Naprawdę wystarczy tylko dorosnąć? Lecz co to znaczy: dorosnąć? Ile lat ma Romeo Castellucci? A reszta reżyserów Festiwalu Szekspirowskiego?\n"Starcom zamiera dech w piersi,/ Gdy na pełnej napięcia linie/ Nonszalancka para tańczy walca,/ Jakby wcale nie było śmierci,/ Jakby stopa nie znała potknięcia". Kiedy układał ten początek "Morza i Zwierciadła", Auden miał lat 35. Odstawiam na bok sensy poematu – on zdaje się nie mieć dna. Odstawiam też spacery po kładkach łączących oryginał Szekspira z odpowiedzią Audena. Niech starczy, że mówią w odpowiedzi tej: Prospero, Antonio, Ferdynand, Stefano, Gonzalo, Adrian i Francisco, Alonzo, Kapitan i Bosman, Sebastian, Trinkulo, Miranda i wreszcie, w kolosalnym finale Kaliban prozą hipnotycznie finezyjną, frazami, których pięter nie powstydziłby się Marcel Proust. Odstawiam to, zostaję przy sednie.\nProust i Szekspir? A cóż jeden z drugim ma wspólnego? Formę. Najściślej mówiąc – najwyższą klasę formy, na jaką stać człowieka piszącego. W przedmowie do "Morza i Zwierciadła" Stanisław Barańczak układa zdania, w których jest wszystko.\n"Taki komentarz – komentarz właśnie do Szekspira, i to właśnie do jego "Burzy" (...) - musi jednak spełniać jeden warunek: powinien być - po prostu – świetnie napisany. Jeśli "Burzę" uznać za wzór doskonałości – jedyny dialog, jaki można z nią nawiązać, musi się rozgrywać w jej języku i na jej artystycznym poziomie".\nNieogarniony wersowo-stroficzny labirynt "Morza i Zwierciadła", to niespieszne nicowanie się dantejskich tercyn, finezyjnego sonetu, vilanelli, wersów średniowiecznej ballady francuskiej, sestyny i przaśnych rytmów odwiecznych pieśni marynarskich. I najmniejszych szans na bałagan, cudactwa, toporne karkołomności. Ta, jak ją nazwał Barańczak, "orgia sylab, strof i rytmów" jest - krystaliczna.\nNie pojechałem do Gdańska. Może pojadę... Czytam "Morze i Zwierciadło", wędruję labiryntem odpowiedzi Audena, łowię dźwięki, próbuję się nie zgubić. Słyszę intonację człowieka, który usłyszał intonację Szekspira. Nie, jednak nie pojadę do Gdańska.\nOstatnia aktualizacja: 11.08.2016 17:35\nGdy da się ogólnie i patetycznie skandować, lecz ze śrubką w środku skandowania jakąkolwiek, to chyba tylko głupek by się mordował z cyzelowaniem estetyki śrubki! Wkręci się pierwszą z brzegu – i jakoś ujdzie! I tak nikt nie zauważy!\nFragment jednego z kolaży Romana Siwulaka Foto: za zgodą artysty\nTrzeba podejść bliżej. Ta wklejona w kolaż Romana Siwulaka „Światło de La Toura” dziewczynka w lichej sukience koloru zakurzonej wiewiórki, z daleka jest tylko siedzącym na ciemnej plamce skrawkiem rdzy, jednym z mrowia innych skrawków - barw, kresek, konturów, kółek, kropek i liter – wzajem nicujących się wokół na kartonie o wymiarach 35 x 50 cm. Więc teraz pięć kroków w przód albo trzy, może sześć – tyle, by między okiem a kolażem zmieściło się nosów nie więcej niż cztery - i rdzawy skrawek staje się nagle dziewczynką w prostej rdzawej sukience, siedzącą na czarnym pudełku. Teraz zyskał skrawek jasną, spokojną twarz i długie proste włosy poza ramiona, wyrosły mu dziecięce nogi, ręce i wzruszająco kruche dłonie, w których trzyma wielką zapaloną świecę. I teraz też przypomina się naraz to dalekie popołudnie, kiedy na jeden piekielny kwadrans pępkiem świata stał się detal ze zbioru detali najmniejszych - guzik przy chałacie Cadyka. Tak, guzik.\nDziś już bez znaczenia, jak się wtedy wcisnąłem na próbę seansu Tadeusza Kantora „Gdzie są niegdysiejsze śniegi”, ani jakim cudem znalazłem wolny zydel w kącie, grunt, że byłem, grunt, że przeżyłem. Pojawił się... Stanisław Barańczak, nazwał gdzieś Williama Szekspira smakowicie Człowiekiem ze Stratfordu. Otóż, pojawił się Człowiek z Wielopola, w progu stanął i zachwycił się konstrukcją głębokiej przestrzeni. Świetnie więc spisali się przed jego przyjściem aktorzy i techniczni, on był w siódmym niebie i pozostałby tam do końca, ale – podszedł bliżej. Cztery nosy od aktora grającego Cadyka zamarł, do jednego tylko guzika przy czarnym jego chałacie wzrok przykleił i – piekło się rozpętało. Na pstryknięcie - przestała mieć znaczenie doskonałość całej reszty scenicznego krajobrazu, doskonałość do zera się zdewaluowała, gdyż guzik był źle przyszyty. Nić głupia! W głupim kolorze! I krzywy ten krzyżyk między dziurkami! Trzeba krawcowej dać krawca, bo szyć, głupia, nie umie! A wy?! Chcecie mnie wykończyć! Wiem o tym, skur... jedne! Wiem o tym, ale ja się nie dam!... Resztę można sobie wyobrazić bez trudu.\nNie pamiętam, czy był tamtego popołudnia na scenie Siwulak, artysta malarz. Istotne, że w Cricot 2 debiutował niespodziewanie we wznawianej „Kurce Wodnej”, ściślej – same tylko jego nogi debiutowały, w słynnej hiszpańskiej machinie tortur zastępując nogi innego artysty – a później, już cały, był Siwulak cząstką wszystkich najpotężniejszych scenicznych snów Kantora. Był skrawkiem „Umarłej klasy”, „Wielopola, Wielopola”, „Niech sczezną artyści”, „Nigdy tu już nie powrócę” i „Dziś są moje urodziny”. A gdy urwały się Kantora sny? Co było dalej? Zaczął Siwulak śnic sny własne? Jak długo to trwało? Trwa wciąż? Jedno jest pewne. Przez cały rok 2015 i na początku 2016 konstruował kolaże cyklu, któremu dał tytuł „Teatr na papierze”. Wyszło 31 kartonów, 31 krajobrazów, widoków, kadrów, z których każdy jest niczym nagle znieruchomiały pląs tysiąca detali przeróżnych – od uschłego źdźbła trawy, kawałka aluminium, sklejonych ziaren piasku, pozłotka, resztek tektury i gród niejasnego pochodzenia, po strzępy rękopisów, zdjęcia wydarte z ksiąg martwych jak te w „Umarłej klasie”, niepełne grafiki, rysunki, kreski i w końcu farby we wszystkich odcieniach, jakby szybko, od niechcenia rzucane na kartony, lecz to pozór jedynie. Nie są to projekty, plastyczne partytury przedstawień, które kiedyś być może zyskają sceniczne życie. Nie. To są gotowe, skończone ślady opowieści zdumiewająco migotliwych, co je sobie Siwulak snuł pod powiekami, a raczej - które mu się same z siebie snuły detalicznie, niepokojąco detalicznie. Nic do nich nie da się dodać. Nie sposób ująć cokolwiek. Pozostaną, jakie są.\nZ daleka – są te kolaże nagle zatrzymanym pulsowaniem barw i kształtów, których liczba na każdym widoku z osobna zdaje się być liczbą piasku. Ale trzeba podejść bliżej. Należy stanąć cztery nosy od widoku i, jak uczył Paul Klee, czule skubać wzrokiem jego powierzchnię przypominającą mrowisko różności. Ta z rdzawego skrawka powstała dziewczynka w sukience koloru zakurzonej wiewiórki, trzymająca w kruchych dłoniach ogromną zapaloną świecę... Kolażowi temu – w spisie 31 widoków „Teatru na papierze” ma on numer 14 – kolażowi, którego sednem jest rdzawa dziewczynka, nie dla tandetnej malowniczości Siwulak dał tytuł, jaki dał. Na olejnym obrazie Georgesa de La Toura „Święty Sebastian opatrywany przez świętą Irenę” widnieje podobna postać ze światłem w ręce. Lecz nie to jest najistotniejsze. Jak wiele stronic napisano o hipnotycznej mocy detali tej de La Toura znieruchomiałej opowieści sprzed ponad 450 lat? O finezji strzały w ciele świętego Sebastiana, o kropli jego krwi, o małym blasku na zbroi, liściu na drzewie, plamce światła na paznokciu świętej Ireny, obezwładniająco precyzyjnej arabesce płomienia i knota, wreszcie o delikatnej kresce wąsa przy kątach warg świętego Sebastiana, kresce majaczącej w półcieniu na pierwszym planie. Jak wiele razy sugerowano, że bez tych doskonałych drobin, które proszą oglądające je oko o bliskość, zamarła de La Toura opowieść „Święty Sebastian opatrywany przez świętą Irenę”, malowana w roku 1649, byłaby tylko jednym z miliona tanich świętoszkowatych „makatek” olejnych? Rok 1649... A dziś?\n„W sumie, generalnie – może być...”, „Tu by trzeba poprawić, i tam jeszcze, ale bez przesady, jakoś ujdzie...”, „Eeee, niech tak zostanie, nie bądźmy małostkowi...”, „Jest kilka niedociągnięć, nie ma co kryć, lecz najważniejsze, że się to w miarę trzyma kupy, a skoro się trzyma, to nie bądźmy upierdliwi...”, „Jakoś...”, „Z grubsza...”, „Poniekąd...”, „Tak jakby...”, „Z daleka patrząc...”. I jeszcze, jak mawiał poeta: „Z daleka wyglądam/ ogólnie ogólnie”. Przywołuję te zaklęcia, co usprawiedliwiają toporność w sztuce, czyli obojętność wobec detalu, przywołuję, gdyż zbliża się nowy sezon teatralny. „Nie czas żałować róż, gdy płoną lasy!” Przypominam tę świętą frazę wyznawców sztuki Kubłowatych Idei i estetyki Liny Okrętowej, gdyż nadchodzi nowy sezon teatralny, a z nim potworny lęk. Ten sam, co zawsze o tej porze roku niemiły strach przed gigantycznymi konstrukcjami taszczącymi ogólne teorie tego i tylko tego, co gigantycznie fundamentalne, lecz w których każda śrubka, kreska, szczelina, plamka, każdy kolor, każdy mały kształt, paproch, gest, każda litera, słowem wszystko, co detaliczne, czyli najistotniejsze – znów będzie bez znaczenia, czyli bez smaku, bez finezyjnej mocy, bez urody. Bo gdy da się ogólnie i patetycznie skandować, lecz ze śrubką w środku skandowania jakąkolwiek, to chyba tylko głupek by się mordował z cyzelowaniem estetyki śrubki! Wkręci się pierwszą z brzegu – i jakoś ujdzie! I tak nikt nie zauważy!\nPrzywołałem zaklęcia kapłanów ogólności, by nie zapomnieć, co nas czeka od września. Otwarcie wystawy 31 kolaży Siwulaka, 31 śladów jego detalicznych teatralnych snów – też we wrześniu, w Galerii Raven na krakowskim Kazimierzu. 31 razy trzeba będzie do cudzej opowieści podejść blisko, jak najbliżej. Na dobrą odległość nosów co najwyżej czterech.


Koktajle z awokado - awokado ma wysoką zawartość magnezu, co zmniejsza ryzyko nadmiaru tłuszczu z brzucha - Stomatologia\nKoktajle z awokado – awokado ma wysoką zawartość magnezu, co zmniejsza ryzyko nadmiaru tłuszczu z brzucha\nAWOKADO BANANA BERRY SMOOTHIE\nMożesz wrzucić prawie wszystko do koktajlu, aby poprawić jego smak, takie jak miód, tofu, dżem, dowolna kombinacja owoców, masła orzechowego, soków itp., Ale pamiętaj, że wpływa to na wartości odżywcze.\nPół dojrzałe awokado\n1 do 1 1/2 mrożonych bananów\n4 do 5 mrożonych lub świeżych truskawek\nWstrzyknąć beztłuszczowe mleko sojowe lub inne mleko orzechowe\nŚciśnij ziele angielskie\nCokolwiek zauważysz … orzechy, owoce, przyprawy itp. Włóż wszystkie składniki do blendera i mieszaj, aż uzyskasz pożądaną konsystencję.\nWolę gładki, ale niektórzy lubią napój do żucia. Bardzo, bardzo smaczne! Podawane: 1.\nUmieść awokado w blenderze.\nDodaj 2 łyżeczki skondensowanego mleka lub trochę więcej, w zależności od tego, jak lubisz. Następnie dodaj lody i mieszaj wszystko razem, aż będzie pół-kremowa konsystencja.\nGRUSZKA AWOKADO SMOOTHIE\n1 duża gruszka, posiekana\nWymieszaj i posyp posiekanymi orzechami pekan.\nAwokado jest bogate w magnez, który zmniejsza ryzyko nadmiernego otłuszczenia brzucha, wysokiego ciśnienia krwi, wysokiego poziomu cholesterolu i wysokiego poziomu cukru we krwi – objawów zespołu metabolicznego.\nAwokado zapewnia 11 gramów błonnika.\n1/4 awokado = 4 gramy\nBadania przeprowadzone przez Smell n Taste Treatment Research Foundation w Chicago pokazują, że wdychanie słodkich zapachów, takich jak aromat opuncji, aktywuje centrum nasycenia mózgu i zmniejsza spożycie kalorii do tego stopnia, że traci się 5 funtów miesięcznie.\nProdukty do szybkiego odchudzania


Arkadiusz Milik i Agata Sieramska relaksują się na rajskich wakacjach (ZDJĘCIA) - Pudelek\n| 16.07.2021 20:00\nArkadiusz Milik i Agata Sieramska wybrali się na wakacje (Instagram)\nArkadiusz Milik w ostatnim czasie regularnie zwraca uwagę portali plotkarskich, a wszystko to za sprawą zawirowań w jego życiu uczuciowym. Na początku roku zakończył się trwający przeszło dekadę związek piłkarza z Jessiką Ziółek. Kilka miesięcy później los postawił na drodze Milika nową ukochaną. Aktualnie zawodnik Olimpique Marsylia związany jest z Agatą Sieramską, szerzej znaną jako Agatycze.\nChoć Arkadiusz Milik i jego nowa partnerka oficjalnie wciąż nie potwierdzili łączącego ich uczucia, ostatnio zakochani coraz częściej pokazują się razem na mieście. Niedawno fotoreporterzy uwiecznili moment, w którym uczynny piłkarz odwiózł ukochaną do SPA.\nPrzypomnijmy: Kulejący Arkadiusz Milik odwozi ukochaną Agatycze do SPA. Taki chłopak to skarb? (ZDJĘCIA)\nWygląda na to, że Milik i Sieramska postanowili w końcu nieco odsapnąć od zainteresowania mediów i wspólnie wyprawili się na wczasy. Od kilku dni Agatycze starannie relacjonuje rajski urlop w sieci, udostępniając na Instagramie kolejne wakacyjne fotografie.\nHej prosto z wakacji (...) - napisała pod jednym ze zdjęć influencerka, przy okazji reklamując markę strojów do ćwiczeń.\nPozdro dla Ciebie i Arka - skomentowała fotografię jedna z internautek.\nZobacz również: Internauci chwalą gust Arkadiusza Milika pod zdjęciem jego ukochanej w bikini: "Gratuluję dziewczyny. JEST PRZEPIĘKNA"\nSieramska zaprezentowała także obserwatorom, jak pracuje nad wakacyjną opalenizną czy wyprawia się na poranny trening. Influencerka nie mogła także odmówić sobie pamiątkowego zdjęcia na tle lokalnej architektury.\nPiękna baba w pięknym miejscu; Piękne ujęcie; Arek jest dobrym fotografem - komplementowali blondynkę internauci.\nKilka wakacyjnych ujęć pojawiło się również na instagramowym profilu Arkadiusza Milika. Piłkarz postanowił pokazać fanom, że nawet na urlopie starannie dba o formę i starannie zrelacjonował w sieci, jak w pocie czoła trenuje na siłowni w plenerze.\nZarówno piłkarz, jak i jego ukochana nie zdradzili jednak światu, gdzie dokładnie zafundowali sobie wspólny wypoczynek.\nZobaczcie, jak Arkadiusz Milik i Agata Sieramska relaksują się na wczasach.\nZobacz również: Roześmiani Arkadiusz Milik i Agata Sieramska pod osłoną nocy przechadzają się po Warszawie (ZDJĘCIA)\n"Najlepsz" są sytuacje jak facet jest z Tobą 10 lat nic z tego nie wynika, a potem poznaje nową i w kilka miesięcy dziecko i ślub i nagle jakimś cudem zmienia co do tego zdanie. Dobrze, że Jessica jeszcze młoda, to do końca życia nie zmarnował. Ale jak ktoś zostaje tak z ręką w nocniku w wieku 35 lat, to jest mniej ciekawie.\nMax rok i będzie ciąża, Agata od dawna polowała na takiego bo sama ciężko jest w stanie sklecić zdanie i zrobić trening\nDziewczyna ma pecha, bo Milik i tak nie trafi :D\nArkowi pasuje to ze zostawiła swoją pseudo miłość rapera dla bogatszego xD?\nTaco i Iga się rozstali pół roku temu O tym napiszcie\nDyskusja o cyckach ? Wiem, jakie miała przedtem.\nMonika nie le...\nLecieli razem z KTW do JMK na pokładzie WizzAira.\nAgatycze? Serio? WTF?\nNapiszcie o Jessi ona ma nowego fajnego faceta !!! Piękna parka z nich\nSkubnie trochę kasy poodooczywa na Rajski h wakacjach i się rozstana. Boże jaka ona chuda można się na kościach poodzierac.\nKochani !!! .Wierzcie mi, naprawdę warto odżałować te parę groszy i wylecieć na urlop do ciepłego klimatu. To nie to co nasz bury Bałtyk. My z moim Henrykiem już trzeci tydzień na Malediwach i będzie szkoda stąd za tydzień wracać do kraju. Jedzenie tutaj smaczne i jemy tylko tutti frutti a nie ze smażalni na ubiegłorocznym oleju. Pocieszam się że szybko tutaj znów wrócimy . . . P.S. Tutaj na Malediwach są inne niż u nas gniazdka i trzeba zabrać ze sobą tzw. przejściówkę bo inaczej suszarki nie włączycie. Pozdrawiamy Was cieplutko!!!\nmilik weź się do roboty a nie za lanse\nOd czego on odpoczywa wczasie EURO2020 nic ciekawego nie pokazali ile to pograli\nNormalna kobieta nie wrzuca co rusz fotek na insta.Co tu jest ważne i co tak naprawdę się liczy?Pustaki.\nVilla w której wypoczywają to Principote w Mykonos.\nMilik może nosić koszulki Adidasa majac współprace z Nike?\nNowa panienka ma zrobione u chirurga cycki.


POMOC dla MAGDY | zrzutka.pl\nkoniec za 12 dni ID: n2dkfy\nZebrano 49 147 zł\nzwracam się do Was - ludzi dobrego serca, o pomoc w uzbieraniu środków, które pomogą Magdzie w powrocie do zdrowia i normalnego życia.\n02.02.2019r. w Rzejowicach (powiat radomszczański) Magda razem ze swoim chłopakiem, a moim bratem Krzyśkiem, uległa wypadkowi samochodowemu. Aby uniknąć zderzenia czołowego z autem wykonującym z naprzeciwka manewr wyprzedzania, zjechali na pobocze i uderzyli w drzewo. Skutki tego wypadku dla Madzi okazały się tragiczne. Akcja ratunkowa wymagała pomocy Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Obecnie jest utrzymywana w śpiączce farmakologicznej i czekają ją liczne operacje w strefie twarzo-szczękowej.\nSprawca wypadku oraz jedyni świadkowie tego zdarzenia zbiegli z miejsca wypadku, bez udzielenia jakiejkolwiek pomocy!\nMagda to niezwykle piękna kobieta, ale również przemiła, wrażliwa i dobra osoba. Jest matką dwojga dzieci, które tak jak cała jej rodzina i najbliżsi, z utęsknieniem i w ogromnym cierpieniu czekają na jej powrót do zdrowia, do sił, do nich...\nLiczy się każda złotówka, dlatego bardzo Was proszę o jakąkolwiek pomoc.\nDziękuję po stokroć!!!\nzwracam się do Was - ludzi dobrego serca, o pomoc w uzbieraniu środków, które pomogą Magdzie w powrocie do zdrowia i normalnego życia. 02.02.2019r. w Rzejowicach (powiat radomszczański) Magda razem ze swoim chłopakiem, a moim bratem Krzyśkiem, uległa wypadkowi samochodowemu. Aby uniknąć zderzenia czołowego z autem wykonującym z naprzeciwka manewr wyprzedzania, zjechali na pobocze i uderzyli w drzewo. Skutki tego wypadku dla Madzi okazały się tragiczne. Akcja ratunkowa wymagała pomocy Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Obecnie jest utrzymywana w śpiączce farmakologicznej i czekają ją liczne operacje w strefie twarzo-szczękowej. Sprawca wypadku oraz jedyni świadkowie tego zdarzenia zbiegli z miejsca wypadku, bez udzielenia jakiejkolwiek pomocy! Magda to niezwykle piękna kobieta, ale również przemiła, wrażliwa i dobra osoba. Jest matką dwojga dzieci, które tak jak cała jej rodzina i najbliżsi, z utęsknieniem i w ogromnym cierpieniu czekają na jej powrót do zdrowia, do sił, do nich... Liczy się każda złotówka, dlatego bardzo Was proszę o jakąkolwiek pomoc. Dziękuję po stokroć!!!\nŻyczę dużo zdrówka!!! Koleżanka Aliny :)\nNiech wszystko się uda.... Dużo zdrowia!!!!\nSzybkiego powrotu do zdrowia dla Magdy\nKasia i Marcin Mrożek\nMadzia trzymaj się ????\nNie znam Pani, ale wierzę, że dobro wraca i warto pomagać.\nŻyczę Pani dużo zdrowia, a rodzinie i najbliższym wiary, i nadziei.\nDziękuję w imieniu Madzi,jej rodziny i najbliższych ❤\nOliwier i Nikodem\nDla cioci Madzi Leluś i Nikuś\nAnnika & Severin\nAll the best from Berlin!!!\nDziękuję wam serdecznie ❤????\nPowodzenia w powrocie do zdrowia.\nŻyczymy Madziu szybkiego powrotu do zdròwka????????????????\nOd Stanisława i Ewy Kowalczyków dla Magdy\nTrzymam kciuki za Magde oraz jej bliskich. Powodzenia!\nMa być dobrze nie inaczej\nDużo zdrówka ☹\nDużo zdrówka i wszystko będzie dobrze, trzymam kciuki ✊❤\nDla cioci ❤\nWracajta do zdrowia! Pozdrawiam!\n❤ dziękuję Mężulku ❤\nMadziu jesteś wspaniałą matką.Walcz dla dzieci,trzymamy kciuki.Dużo zdrowia Ci zyczymy.\nMnóstwa siły życzę. Będzie dobrze!!!\nDziękuję z całego serca za każdą wpłatę w imieniu swoim jak i Mojej Kochanej Madzi ❤❤❤\nSzybkiego powrotu do zdrowia❤❤❤\nSzybkiego powrotu do zdrowia, wierzę, że będzie dobrze.\nWierzę, że wszystko dobrze się skończy !!! Trzymam kciuki !!!\nZofia i Kazimierz Stefanek\nKoło Gospodyń Wiejskich "Szlachcianki" z Krzywanic\nOSP KSRG Przedbórz\nMarlena Tomasz Ciągadlak\nAgnieszka Tomasz Wrona\nJulia i Mariusz\nElżbieta i Roman Farkowscy\nAndrzej Beata Zacz vel Jacz\nMirosława i Rafał Wróbel\nSylwia i Gabriel\nGrażyna i Krzysztof B.\nAnna i Tadeusz Kowalscy\nKamila i Grzesiek\nAneta i Damian Koszur\nBarbara i Wincenty Wróblewscy\nAnna i Tomasz Jarońscy\nEwelina, Piotr Jamka\nHalina i Karol Kubiccy\nPietrzyk Z. i M.\nBeata i Mariusz Siwczyk\nJustyna i Wojciech Marszałek\nBarbara i Tadeusz Marszałek\nAndrzej i Bernadeta\nWanda i Stanisław Stępień\nMonika Rzepka Turniak\nElżbieta i Krzysztof Kędzierscy\nJustyna Sobczyk Sereda\nIZA I LUCA PANTESIO


Jak zyskać niższe koszty zakupu ubrań? - NajCiuchy.pl\nJak zyskać niższe koszty zakupu ubrań?\nObniżanie kosztów zakupu ubrań to na pewno jedno z najważniejszych zadań każdego człowieka. Wszyscy chcą mieć znakomitą garderobę pod względem jakościowym, do tego wygodną, atrakcyjną cenowo. Sukienki damskie sklep internetowy sprzedaje bardzo często w kompletach. Im więcej produktów kupisz, tym mniej zapłacisz. Takie wyjście wzmacnia po prostu aspekt promocji.\nWykorzystuj wszystkie nowoczesne możliwości zyskania niskiej ceny\nSukienki damskie sklep internetowy umieszcza w różnych ciekawych opcjach za pośrednictwem stron w mediach społecznościowych. Czasami za zwykły komentarz pod firmowym tematem można otrzymać spory rabat. Warto zatem dodawać takie jednostki gospodarczej do ulubionych zakładek. Koszule męskie sklep internetowy rozdziela tematycznie, a ceny kształtują się zgodnie ze stylem budowania wizerunku człowieka. Najdroższe są oczywiście ekskluzywne produkty.\nTanie nie musi wcale oznaczać dobrego\nKoszule męskie sklep internetowy ściąga też z różnych państw. W internecie handluje się także odzieżą używaną, znakomicie wytypowaną, dlatego masz okazję po kilku godzinach zmagań dotrzeć do ciekawych produktów. To oczywiście tylko niewielka ilość sposobów na obniżenie kosztów transakcji.\nKażda kobieta ma ogromny problem z ubiorem, szczególnie wyjeżdżając na zagraniczne wakacje swojego życia. Ten okres jest coraz popularniejszy…\nPraktycznie o modzie na bransoletki\nMając trochę pieniędzy i pragnąć udoskonalić styl ubioru skierujesz się na pewno w kierunku dodatków. Przykłady to…\nJak działa bielizna X-bionic?\nBielizna termoaktywna jest niesamowicie przydatna podczas treningów na świeżym powietrzu –zwłaszcza, gdy na dworze królują…


Festina F20404-2 Swarovski - zegarek.net\nF20404-2 Zegarek Festina Swarovski - damski\nPowiadom mnie o Festina F20404-2\nZegarek Festina F20404-2 to biżuteryjna i wyjątkowa propozycja dla wszystkich kobiet, które cenią sobie wyszukane dodatki. Połączenie unikatowego designu z funkcjonalnością tworzy kompozycję, w której zakocha się każda kobieta. Jeśli szukasz idealnej ozdoby, która podkreśli Twoją osobowość i styl to ten model został stworzony właśnie dla Ciebie!\nZegarek został wyposażony w elastyczny pasek ze skóry naturalnej w głębokim, granatowym odcieniu. Został on przytwierdzony do srebrnej koperty, dzięki ciekawym mocowaniom. Jednak tym co najbardziej przyciąga uwagę jest hipnotyzująca tarcza czasomierza. Podobnie jak pasek zyskała ona granatowy odcień oraz została bogato wysadzona kryształkami Swarovskiego w swojej środkowej części. Dodatkowo również w miejscu indeksów umieszczono subtelne zdobienia. Całość przywodzi na myśl rozgwieżdżone niebo i prezentuje się niezwykle efektownie.\nDzięki niewielkim rozmiarom granatowy zegarek damski Festina jest niezwykle wygodny w noszeniu. Elastyczny pasek wraz z cienką kopertą doskonale układają się na kobiecym nadgarstku. Dodatkowo został on wykonany z największą starannością oraz przy wykorzystaniu najlepszych materiałów, dzięki czemu jest wytrzymały i posłuży swojej właścicielce przez długie lata. O precyzyjny pomiar czasu dba tutaj wysokiej jakości mechanizm.\nZegarek damski Festina z kryształkami na tarczy to świetny dodatek do eleganckich stylizacji. Założony do klasycznej małej czarnej, biurowego uniformu, czy wieczorowej kreacji będzie prezentował się zjawiskowo i pozwoli poczuć się wyjątkowo!\nOpinie o zegarku Festina F20404-2 Swarovski\nZegarek spełnia wszystkie oczekiwania. Zdjęcia nie oddają w pełni jego uroku - w realu zdecydowanie ładniejszy. Zgrabny, lekki. Polecam.\nFestina F20404-2 381.00zł


Jak bardzo punkt widzenia (na e-edukację) zależy od miejsca siedzenia | Obserwatorium Edukacji\nJak bardzo punkt widzenia (na e-edukację) zależy od miejsca siedzenia\nFoto: Robert Robaszewski / Agencja Gazeta [www.wyborcza.pl]\nProponujemy dziś „serial z różnych źródeł” na temat zdalnej pracy nauczycieli z uczniami, prowadzonej podczas przerwy w pracy szkół, spowodowanej stanem zagrożenia epidemicznego.\nNa początek – co w tej sprawie proponuje MEN:\n[…] Każdego dnia, na stronie tvp.vod.pl w godzinach 9.00-13.00 w sekcji „eSzkoła” uczniowie i nauczyciele będą mogli znaleźć wartościowe materiały dotyczące wybranego zagadnienia. Na początek Telewizja Polska proponuje wirtualne zwiedzanie Muzeum Powstania Warszawskiego.\nW czwartek, 19 marca br. podczas wirtualnych zajęć w Muzeum Powstania Warszawskiego dzieci i młodzież będą mogli m.in. porównać zdjęcia okolic Dworca PKP Śródmieście wykonane w czasie Powstania Warszawskiego z fotografiami zrobionymi tuż po wojnie, poznać historię Szpitala Ujazdowskiego, który odegrał ważną rolę podczas Powstania, czy poznać sylwetkę Eugeniusza Lokajskiego – słynnego fotografa powstańczej Warszawy. Ważnym elementem lekcji on-line będą spotkania z ekspertami i wolontariuszami muzeum, a także ze świadkami historii, m.in. Anną Trzeciakowską. […]\nEpodreczniki.pl, podręcznik internetowy „Włącz Polskę”, portale edukacyjne Instytutu Pamięci Narodowej czy Biblioteka Cyfrowa Ośrodka Rozwoju Edukacji to strony, które mogą być wykorzystywane do zdalnej pracy z uczniami w okresie zawieszenia zajęć dydaktyczno-wychowawczych. Więcej informacji na stronie internetowej MEN.\nA teraz ten sam problem, ale z innego punktu widzenia – portalu Prawo.pl:\nPromowana podczas przerwy w szkołach zdalna praca z uczniami to na razie wolna amerykanka, bo nie ma póki co zasad, które określałyby, ile zadań ma otrzymywać uczeń dziennie, jak je oceniać i czy potem oceny te wpłyną choćby na promocję do następnej klasy. Wszystko zależy od dyrektora, choć MEN obiecuje wydać rozporządzenie w tej sprawie. […]\n–Moja córka nie dostaje ze szkoły zupełnie nic – denerwuje się Bogusław Śliwerski, profesor pedagogiki, mieszkaniec Łodzi. – Ja sobie dam radę, w końcu jestem światłym człowiekiem, ale co z resztą dzieci? Nasze kuratorium organizuje e-korepetycje dla maturzystów i uczniów klas ósmych. Pozostałe roczniki są zostawione same sobie. Większość dzieci ze szkół wiejskich jest odcięta od edukacji. A fala zachorowań dopiero przed nami, więc opóźnienia edukacyjne się skumulują. Ale tak właśnie kończy się scentralizowane, ręczne zarządzanie szkołą. Widać, że w społeczeństwie globalnym e-lerningiem w ten sposób rządzić się nie da. Teraz powinien być błyskawicznie działający sztab kryzysowy do e-edukacji. Tymczasem co robi MEN? Publikuje na swoich stronach adresy i linki, gdzie można znaleźć jakieś materiały. Żenuje mnie to – podsumowuje profesor. […]\nW dalszej części tego tekstu możemy zapoznać się z poglądami takich osób „z pierwszej linii frontu”, jak: Lidia Więckowska – dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 391 w Warszawie, Marta Florkiewicz-Borkowska – Nauczycielka Roku 2017 z Pielgrzymowic i Ewa Radanowicz – dyrektorka szkoły w Radowie Małym\nCały tekst „Trudne wdrażanie e-edukacji podczas koronawirusowego kryzysu” – TUTAJ\nSkoro w przytaczanym fragmencie tekstu z portalu Prawo.pl padło już nazwisko prof. Śliwerskiego – zobaczmy co o e-edukacji w czasie gdy szkoły są i nadal będą nieczynne napisał on na swoim blogu PEDAGOG, Przytaczamy tylko fragmenty posta „Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego”, zamieszczonego tam w środę 18 marca:\n[…] Minister proponuje, by uczniowie sami sięgali (…) do arkuszy maturalnych czy egzaminacyjnych, które były w poprzednich latach, dlatego między nimi podajemy także stronę Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, gdzie dostępne są wszystkie arkusze wraz z rozwiązaniami. Moim zdaniem jest to bardzo dobra forma powtórzenia materiału przed kolejnymi egzaminami.\nTo po co w ogóle jest szkoła, nauczyciele, urzędnicy resortu edukacji, kuratorzy oświaty itd.? Równie dobrze i bez pandemii uczniowie mogliby sobie sami zaglądać na strony CKE i rozwiązywać testy maturalne czy inne. Tylko kto ich nauczy, kto skoryguje ich niewiedzę, błądzenie, wyrówna ich braki? Sami? Czy na płatnych korepetycjach online? […]\nJest też w tym wywiadzie polityczna propaganda, bo takie zapewne ma minister wytyczne. Ma chwalić rząd i jego wyjątkowa sprawność na tle rządów innych państw. I tak nikt tego nie sprawdzi i nie porówna, bo nie ma takich narzędzi. No więc wygłosił: „Na razie widać, że udaje nam się to zrobić. Decyzje rządu wyprzedzają większość decyzji rządów europejskich. Kilka dni temu miałem okazję rozmawiać z ministrami edukacji z całej Unii Europejskiej. Zaledwie 1/3 z nich podjęła podobne decyzje jak polski rząd – niektóre dopiero po decyzji naszego rządu, inne dopiero się nad tym zastanawiają, a niektóre z tych rządów w ogóle uważają, że tego typu decyzje są niepotrzebne. To może się skończyć dla wielu osób tragicznie.\nNa szczęście u nas jest inaczej.”\nNiechby szef resortu powiedział coś krytycznego na temat katastrofalnego stanu nieprzygotowania szkolnictwa publicznego do edukacji zdalnej, to natychmiast wyleciałby z PiS. A tak ma szansę na jesienną premię. […]\nCały post „Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego” – TUTAJ


Wywiad z Ole Gunnarem Solskjaerem przed meczem z Realem Sociedad: chcemy wejść w to spotkanie dobrze i je wygrać | ManUtd.pl - Serwis kibiców klubu Manchester United\nWywiad z Ole Gunnarem Solskjaerem przed meczem z Realem Sociedad: chcemy wejść w to spotkanie dobrze i je wygrać\nOle Gunnar Solskjaer mówi, że znakomite zwycięstwo jego zespołu 4:0 nad Realem Sociedad w Turynie w zeszłym tygodniu pozostanie w szatni, kiedy Manchester United będzie gościł Hiszpanów na Old Trafford w czwartkowy wieczór.\n“Czerwone Diabły” mają cztery bramki przewagi nad Realem Sociedad. Jednak Ole nie przyjmuje niczego za pewnik, a także podkreśla, że każdy mecz jest okazją dla graczy do ubiegania się o miejsce w drużynie w nadchodzących spotkaniach.\nPodczas wywiadu przed meczem ze Stewartem Gardnerem z klubowych mediów menedżer omawia również możliwe zmiany w swoim zespole, prawdopodobne włączenie Ethana Galbraitha, podejście do spotkania gości oraz pięciolecie debiutu Marcusa Rashforda w Manchesterze United…\nWywiad z Ole Gunnarem Solskjaerem przed meczem z Realem Sociedad dla MUTV – treść oryginalna\nEdinson Cavani, Scott McTominay i Donny van der Beek nie pojawili się w kadrze w weekend – jak przebiega ich rekonwalescencja?\n– Nadal nie będzie ich w kadrze. Nie dołączyli do treningu, więc nie będą gotowi, nie.\nA jak przebiega powrót do zdrowia Paula Pogby?\n– Był na boisku treningowym i zaczął przyspieszać regenerację, ale to jeszcze za wcześnie, aby włączyć go z powrotem do kadry.\nCzy są jakieś nowe problemy wśród piłkarzy po weekendzie?\n– Nie. Będzie to mniej więcej ten sam skład. To jest pozytywne – przeszliśmy przez niedzielny mecz zdobywając trzy punkty i bez większych problemów kadrowych.\nLudzie będą naturalnie patrzeć na czwartkowy mecz i stwierdzą, że będzie to okazja do odpoczynku i rotacji – jak ty to widzisz?\n– Przede wszystkim jest to test, ponieważ wiemy, że mamy wspaniałą drużynę. Wiemy, że zagraliśmy naprawdę dobrze na wyjeździe we Włoszech, więc traktujemy ten mecz jako mecz, który chcemy wygrać. Oczywiście będzie kilka zmian z powodu nieustępliwego harmonogramu spotkań. Nie sądzę, żeby ktokolwiek był tym zaskoczony, ale musimy rozegrać dobry mecz i dalej budować tempo, a każdy mecz to szansa na to, by zostać w pierwszej drużynie na następny tydzień.\nWidzieliśmy Amada i Sholę Shoretire, którzy byli włączeni do kadry na poprzednie spotkania – czy to będzie dla nich kolejna okazja do gry?\n– Są w kadrze, więc oczywiście istnieje możliwość, że pojawią się na boisku. To zależy od przebiegu gry. Oczywiście już zdecydowaliśmy, kto wystąpi w pierwszym składzie, ale nie powiem ci tego! [Uśmiecha się] Ale możesz mieć nadzieję, że prawdopodobnie zobaczysz jednego lub dwóch z nich.\nInni młodzi gracze, tacy jak Ethan Galbraith i Hannibal Mejbri – czy są blisko dołączenia do pierwszego składu?\n– Będzie z nami Galbraith. Niestety Hannibal doznał kontuzji ramienia w meczu rezerw, więc nie będzie go przez kilka tygodni. Właśnie wchodził do składu i trenował z nami, ale to jest piłka nożna. Na pewno wróci silniejszy i wie, że nie jest daleko od pierwszej drużyny.\nCzy dziwnie się gra takie spotkania, ponieważ macie cztery bramki zapasu – czy musicie się dodatkowo motywować na takie mecze?\n– Nie sądzę, aby gracze wyszli na murawę, mając w głowie wynik poprzedniego spotkania. Przeanalizowaliśmy mecz i wiemy, że poszło nam dobrze. Były pewne dobre błędy i jestem prawie pewien, że nasi gracze chcieliby być częścią wyjściowej jedenastki na to spotkanie Oczywiście, w głębi duszy wiemy, że mamy cztery bramki przewagi, ale w tym tygodniu Real Sociedad pokonał Alaves 4:0, więc są zespołem, który umie strzelać gole.\nPatrząc na to, co pisano w Hiszpanii na temat ich starcia z nami, wydaje się, że będą skoncentrowani na tym, by pokazać niedowiarkom, że się mylili…\n– Każdy zawodowy piłkarz po prostu musi upewnić się, że daje z siebie wszystko w każdym meczu i tego właśnie oczekuję od mojego zespołu. Kiedy zaczynamy, chcemy wejść w to spotkanie dobrze i je wygrać.\nBędzie to wyjątkowe wydarzenie dla Adnana Januzaja, który wróci na Old Trafford. Nie jestem pewien, czy ma coś do udowodnienia, ale z pewnością będzie chciał zrobić wrażenie na tym stadionie…\n– Tak, oczywiście nie ma fanów, ale przybędzie na Old Trafford, czyli w miejsce, w którym powinien i mógł grać i będzie starał się zagrać najlepiej, jak potrafi. Każdy i tak daje z siebie wszystko i zawsze jest kolejny mecz, w którym możesz pokazać na co cię stać.\n25 lutego minie dokładnie pięć lat od debiutu Marcusa Rashforda. Od tamtej pory grał dla Manchesteru United ponad 250 razy i zrobił wiele dobrego. Przypuszczam, że jego przykład pokazuje, jaka przyszłość może czekać na młodego gracza…\n– Wiesz, wszystko jest możliwe. Kiedy dołączasz do tego klubu, niezależnie od tego, czy masz 6, 7, 10 czy 14 lat, jest to miejsce, w którym spełniają się marzenia. Marcus przez pięć lat był naprawdę wspaniały, a przed nami jeszcze więcej. Jest jeszcze młody i nadal będzie się poprawiał, a my musimy upewnić się, że będzie więcej takich jak on.\nPoprzedni artykułCzy widziałeś kiedykolwiek te gole strzelone przez Marcusa Rashforda?\nNastępny artykułCzy Hannibal Mejbri nadal jest w planach Ole Gunnara Solskjaera?


Analitycy: Amazon może wejść do Polski do końca 2021. Allegro odpowie inwestycjami - E-commerce\nAutor: dlahandlu.pl 25 listopada 2020 10:08\nAnalitycy spodziewają się, że w 2020 roku udział Allegro w rynku e-commerce wyniesie 40 proc. Fot. Shutterstock\nKluczowym elementem ryzyka dla Allegro jest konkurencja. W scenariuszu bazowym zakładamy wejście Amazona do Polski do końca przyszłego roku. Odpowiedzią Allegro będzie lojalizacja bazy kupujących poprzez program SMART!, co spowoduje spadek marży EBITDA i szerokie inwestycje we własną logistykę – oceniają analitycy BM mBanku.\nW raporcie z 18 listopada analitycy wydali zalecenie „sprzedaj” akcje Allegro. Ich zdaniem, walory spółki są zbyt drogie. - Wysokie premie do hegemonów światowego e-commerce czyli Amazona i Alibaby są nieuzasadnione - tłumaczą analitycy.\nIch zdaniem, kluczowym elementem ryzyka dla Allegro jest konkurencja. - W scenariuszu bazowym zakładamy wejście Amazona do Polski do końca przyszłego roku. Odpowiedzią Allegro będzie lojalizacja bazy kupujących poprzez program SMART!, co spowoduje spadek marży EBITDA (z 51,6% w 2019 r. do 40,0% w 2023 r.) i szerokie inwestycje we własną logistykę. To główna różnica naszego postrzegania spółki vs. konsensus rynkowy – czytamy w raporcie.\nAmazon oficjalnie potwierdza: Staruje polska wersja, sprzedawcy mogą się już rejestrować!\n- Amazon posiada 9 centrum logistycznych w Polsce i jest prawie gotowe do obsługi rynku – dodaja analitycy. Ich zdaniem, oferta Amazona dla kupujących (Amazon Prime, wachlarz produktów, dostawa tego samego/następnego dnia), jak i sprzedawców (usługi fulfillment, dostęp do rynków globalnych) jest bogata i spotka się z dużym popytem.\n- W celu obrony udziału w rynku przed Amazon, Allegro będzie zmuszone do zaproponowania większego wachlarza opcji bezpłatnej dostawy, co spowoduje wzrost kosztów logistyki oraz wzmożoną aktywność w sieci (także poprzez większe zakupy ruchu) – oceniają analitycy.\nWażnym kontrahentem Allegro jest InPost, który jest obecnie w trakcie sprzedaży. Allegro ma prawo pierwokupu. - Rezygnując z zakupu InPostu Allegro poniesie ryzyko zmiany warunków handlowych przez nowego właściciela. Lepszą sytuacją dla Allegro byłby naszym zdaniem zakup znacznego pakietu i sprzedaż pozostałej części w IPO, co budzi ryzyko wydatków w przyszłości – czytamy w raporcie BM mBanku.\nAnalitycy spodziewają się, że w 2020 roku udział Allegro w rynku e-commerce wyniesie 40 proc., a średni roczny wskaźnik wzrostu rynku e-commerce w Polsce w latach 2019-23 wyniesie 22,9 proc.\nAllegro RSS Amazon RSS Allegro Smart RSS e-commerce RSS Marketplace RSS InPost RSS\nfacet 2020-11-25 13:58:06\nIm więcej konkurencji tym lepiej dla nas, klientów.


„Ja obywatel Rzeczypospolitej Polskiej świadom podejmowanych obowiązków policjanta...\nW Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie odbyło się ślubowanie nowo przyjętych policjantów garnizonu małopolskiego. W czasie uroczystości nagrodzono także najbardziej zasłużonych policjantów. W wydarzeniu uczestniczył wojewoda małopolski Piotr Ćwik. Nowi policjanci po kilkumiesięcznym szkoleniu zasilą szeregi małopolskiej Policji.\n- Życzę, by praca, którą będziecie wykonywać, dawała Wam dużo satysfakcji z pomocy innym obywatelom. Dziękuję, że wybraliście taką drogę i chcecie dbać o bezpieczeństwo oraz porządek w naszym województwie. Jesteście przyszłością małopolskiej Policji – powiedział wojewoda małopolski Piotr Ćwik.\nGratulacje nowym funkcjonariuszom złożył także komendant wojewódzki Policji nadinspektor dr Krzysztof Pobuta. Życzył młodym policjantom powodzenia w służbie.\nPrócz życzeń związanych ze służbą, wojewoda wraz z komendantem Policji złożyli wszystkim funkcjonariuszom oraz ich rodzinom życzenia z okazji zbliżających się Świąt Wielkanocnych.


1963.05.12 - Kraków - Bp Karol Wojtyła, Przemówienie wygłoszone podczas uroczystości odsłonięcia tablicy pamiątkowej ku czci ojca Rafała Kalinowskiego i brata Alberta Chmielowskiego - Życie Zakonne\nHome DokumentyPolskie dokumenty o życiu konsekrowanymEpiskopat PolskiEpiskopat Polski - BiskupiHomilie i przemówienia biskupów 1963.05.12 – Kraków – Bp Karol Wojtyła, Przemówienie wygłoszone podczas uroczystości odsłonięcia tablicy pamiątkowej ku czci ojca Rafała Kalinowskiego i brata Alberta Chmielowskiego\n1963.05.12 – Kraków – Bp Karol Wojtyła, Przemówienie wygłoszone podczas uroczystości odsłonięcia tablicy pamiątkowej ku czci ojca Rafała Kalinowskiego i brata Alberta Chmielowskiego\nRedakcja 12 maja 1963\n12 maja 1963\nMoi drodzy, gromadzi nas tu dzisiaj niezwykła uroczystość. Przed chwilą odsłoniłem tablicę marmurową z następującym napisem – czytam ten napis: “W stulecie Powstania Styczniowego jego bohaterskim uczestnikom, Sługom Bożym, ojcu Rafałowi, karmelicie bosemu, Józefowi Kalinowskiemu, bratu Albertowi, ojcu ubogich, Adamowi Chmielowskiemu, złączonym węzłem przyjaźni w walce o wolność Ojczyzny, heroicznej służbie Bogu i bliźniemu – Duchowieństwo i Wierni Archidiecezji Krakowskiej”.\nTaki tekst jest umieszczony na odsłoniętej przed chwilą tablicy. Chociaż niewiele słów zawiera napis, to przecież wyraża bardzo wielką historyczną rzecz, cofa nas przede wszystkim do dwóch postaci dobrze nam znanych. Dobrze jest nam znana postać o. Rafała Kalinowskiego, widzimy na podobiznach tę postać szczupłą, wysoką, skupioną – takim był o. Rafał wtedy, gdy jego życie ziemskie zbliżało się ku końcowi.\nZnamy też dobrze, może nawet jeszcze lepiej, bo przecież o. Rafał spędził życie w ukryciu klasztornym, a brat Albert wśród ludzi, na bruku krakowskim – znamy więc także dobrze może nawet lepiej jeszcze, postać brata Alberta, tę twarz energiczną, zamyśloną, okoloną siwą brodą, postać szeroką, wspierającą się na kuli – to właśnie pozostałość z powstania styczniowego. Znamy dobrze obie te postacie. Obaj sławni stąd, że za swoją heroiczną służbę Bogu i bliźniemu zmarli w opinii świętości.\nMoże więc w dniu dzisiejszym, kiedy odsłaniamy tę tablicę ze znamiennym napisem, warto będzie zobaczyć ich nieco inaczej, nie tak, jak widzimy ich przy końcu życia, ale tak, jak wyglądali w r. 1863, w momencie wybuchu powstania styczniowego, gdy decydowali się wziąć w nim udział.\nOjciec Rafał – Józef Kalinowski – takie było jego nazwisko i imię rodowe – liczył wówczas 28 lat. Był mężczyzną w sile wieku, a w każdym razie u progu tego okresu życia, który nazywa się siłą wieku. Z wykształcenia inżynier, po wysokich studiach, profesor akademii inżynierskiej i oficer: kapitan w wojsku carskim. Taka była jego sytuacja w chwili, kiedy rozpoczynało się powstanie styczniowe.\nAdam Chmielowski – takie bowiem było imię i nazwisko rodowe brata Alberta – Adam Chmielowski, o 11 lat młodszy od Józefa Kalinowskiego, urodzony w r. 1846 – podczas gdy tamten w roku 1835 – w chwili wybuchu powstania miał zaledwie 17 lat. Był wówczas studentem w Szkole Rolniczej w Puławach. Zupełnie inne były jego kwalifikacje. Nie miał jeszcze tej dojrzałości życiowej. Był młody i zapalony. W oddziałach powstańczych stawił się jako szeregowiec, podczas gdy Józef Kalinowski, przyszedł do powstania jako wysoko kwalifikowany wojskowy inżynier. Dlatego też inna była ich rola w powstaniu. Józef Kalinowski po wstąpieniu do organizacji powstańczej objął w tej organizacji wysokie stanowisko: był ministrem wojny w rządzie powstańczym na Litwie, a potem, po aresztowaniu szefa tego rządu, sam kierował rządem powstańczym, aż do chwili swego aresztowania w Wilnie.\nNatomiast Adam Chmielowski, siedemnastoletni student, przede wszystkim brał udział bezpośredni w walkach powstańczych, w szeregu bitew, pod różnymi dowódcami. W jednej z tych bitew, pod Mełchowem, ciężko ranny w nogę, musiał przejść amputację. Po bitwie, w stodole, żywcem odcięto mu nogę, (a on sam przy tym prymitywnym zabiegu trzymał świecę). Miał wówczas 17 lat.\nJeżeli w dniu dzisiejszym łączymy obie te postacie, to dlatego, że połączyło je właśnie powstanie styczniowe – 1863 rok i 1963 rok: stulecie powstania. W tej chwili musimy przypomnieć te postacie, które tak bohatersko przeszły przez powstanie 1863 roku i potem znalazły obie: Kalinowski i Chmielowski, dalszą wspólną drogę – drogę do świętości, poprzez służbę Bogu i bliźnim. Zjednoczyły ich naprzód powstanie, a potem jednoczyła ich ta służba. Zjednoczyły ich naprzód drogi powstańcze, bohaterskie drogi powstańcze, a potem jednoczyła ich droga Ewangelii, którą zdecydowali się iść bez żadnych kompromisów. Ta droga po powstaniu wiązała ich coraz to głębszą przyjaźnią, spotykali się na niej, spotykali się zwłaszcza tu w Krakowie, na naszej ziemi i dlatego też my tu, w Krakowie przede wszystkim, uważamy to za nasz obowiązek, ażeby w stulecie powstania styczniowego przypomnieć o nich z czcią.\nDalsza droga Józefa Kalinowskiego, po zakończeniu powstania prowadziła naprzód przez aresztowanie, wyrok śmierci – zasłużona kara dla ministra konspiracyjnego rządu – wyrok śmierci zmieniono potem na więzienie. Wileński Murawiew – znamy dobrze to nazwisko z podręczników historii – nie chciał tworzyć męczenników. I dlatego zesłano Józefa Kalinowskiego na Syberię. Po ośmiu latach wrócił stamtąd do Paryża i mając już przeszło 40 lat, zapukał do furty zakonu karmelitów bosych. Stąd właśnie tu, w kościele karmelitów bosych, czcimy go dzisiaj.\nDroga życiowa brata Alberta była podobna, choć inna. Po zakończeniu powstania jako kaleka, ale młody jeszcze człowiek, niespełna 20-letni, uzdolniony artystycznie, studiował za granicą malarstwo. Obracał się w kręgu najwybitniejszych ówczesnych malarzy polskich, ale również nurtowało go od wewnątrz powołanie, wyższe powołanie. Idąc za tym powołaniem, w wieku około 40 lat, wstąpił naprzód do nowicjatu jezuitów, potem opuścił zakon jezuitów i zaczął na drodze tercjarstwa franciszkańskiego szukać spełnienia swego powołania. W ten sposób powstała Ogrzewalnia, znana w Krakowie – nie wolno o niej zapomnieć – największy, jeden z największych w ciągu dziejów naszego miasta pomnik miłości bliźniego! W te sposób powstało Zgromadzenie Braci Albertynów i Sióstr Albertynek, poświęcających się na wzór brata Alberta całkowicie służbie ubogich i upośledzonych. Taka była dalsza, po powstaniu, droga obu owych mężów.\nAle jeżeli my w dniu dzisiejszym ich obu, Sługi Boże, czcimy w szczególny sposób, to czynimy to najwyraźniej w związku z powstaniem styczniowym. Przypominamy dzisiaj Kościołowi, że ci dwaj kandydaci na ołtarze, ci Słudzy Boży, świątobliwi mężowie, byli polskimi powstańcami w 1863 roku. Przypominamy, uwydatniamy to, bo jesteśmy najgłębiej przekonani, że ich udział w powstaniu pozostaje w ścisłym związku z ich drogą do Boga. Wprawdzie, kiedy wstępowali obaj w szeregi powstańcze, różna była dojrzałość duchowa jednego i drugiego. Józef Kalinowski przychodził do powstania nie tylko jako wysoko kwalifikowany inżynier i oficer, ale przychodził także jako mąż wewnętrznie głęboko wyrobiony. Wspomniałem, że już wtedy otaczała go sława świętości. Idąc do powstania, miał on jasne rozeznanie sytuacji: jako oficer i inżynier wiedział, że powstanie po ludzku biorąc, w kategoriach militarnych, politycznych, nie ma żadnych szans. A równocześnie wszystko robił, ażeby wziąć w nim udział. W tym celu już wcześniej, kiedy jeszcze tylko zanosiło się na powstanie, Józef Kalinowski starał się o zwolnienie z wojska carskiego i otrzymał to zwolnienie w sam czas. Kiedy szedł do powstania, możemy to stwierdzić na podstawie jego notatek, miał pełną świadomość, że tutaj chodzi o poświęcenie siebie dla dobra ogółu, dla dobrej sprawy. Z tą myślą podejmował swoją decyzję.\nAdam Chmielowski szedł do powstania z całym młodzieńczym zapałem. Jego dojrzałość wewnętrzna nie mogła się wówczas równać dojrzałości Józefa Kalinowskiego, ale na drogach powstańczych, w tych wszystkich bitwach, w których brał udział, zaczęła się kształtować ta właśnie dojrzałość, która stopniowo przeobraziła żołnierza i artystę w sługę ubogich i świętego, która przeobraziła Adama Chmielowskiego w brata Alberta. Bardzo dziwnie prowadził ich Bóg. Każdego inną drogą. Bo Bóg każdego człowieka prowadzi inną drogą i każdego świętego prowadzi inną drogą do świętości. A jednak trudno nie dostrzec, że było w tym przyjściu do powstania, w tym poświęceniu siebie bez reszty i ze strony Kalinowskiego i ze strony Chmielowskiego owo danie siebie: danie własnej duszy dla dobra sprawy, dla dobra wyższego niż moje własne “ja”.\nI w tym właśnie zawierał się jakiś etap, który my dzisiaj chcemy ukazać, chcemy uwydatnić wobec Kościoła. Etap na drodze świętości. Równocześnie pozwala nam ta dzisiejsza uroczystość wspomnieć z głęboką czcią wielkie, choć tragiczne, wydarzenie sprzed stulecia. Wielkie, choć tragiczne: kosztowało wiele ofiar na polach bitew, jeszcze więcej ofiar w kaźniach Syberii – ale było potrzebne. I owi dwaj mężowie świadczą o tym, że było potrzebne. Wszyscy, którzy wówczas w 1863 roku zrywali się do walki z potworną przemocą, z nieporównaną przemocą, ci wszyscy zdawali sobie sprawę z tego, co im grozi. I dlatego czyny ich mają wewnętrzną wielkość: są nacechowane najgłębszą szlachetnością, wskazują na jakąś moc ducha ludzkiego i równocześnie są zdolne tę moc w innych rodzić.\nI dlatego my nie możemy wobec wydarzenia sprzed stulecia, wobec powstania styczniowego, przejść mimo. Zwłaszcza jeżeli zatrzymują naszą uwagę przy nim takie dwie wspaniałe postacie, jak ojciec Rafał i brat Albert. Musimy im wyrazić wdzięczność za tę szlachetność ducha, za tę moc wewnętrzną, na którą się zdobyli, którą tchnęli w innych, która po stuleciu jeszcze promieniuje.\nA równocześnie wyrażając tę wdzięczność, musimy zdać sobie sprawę z tego, gdzie tkwiły najgłębsze źródła owej mocy. Musimy zdać sobie sprawę z tego, że najgłębsze źródło owej mocy tkwiło w Ewangelii, tkwiło w Chrystusie. To jest dla nas ważne dziś, kiedy coraz to gruntowniej przygotowujemy się do Tysiąclecia Chrztu Polski, to jest dla nas ważne. O tej mocy mówi św. Jan w Ewangelii pisząc: “Dał im moc, ażeby się stali synami Bożymi”. A synowie Boży – okazuje się, że – byli zdolni do wszystkich największych czynów ludzkich. Synowie Boży: ojciec Rafał, brat Albert – okazali się zdolni do wszystkich, największych czynów ludzkich, do czynów na miarę historii.\nDlatego my, wspominając w obliczu Tysiąclecia Chrztu Polski całą przeszłość chrześcijaństwa, musimy na nich zwrócić uwagę. To są postacie niedawne, zaledwie sprzed stulecia, a wśród nas są na pewno jeszcze tacy, którzy widzieli na własne oczy jednego i drugiego z nich.\nI dlatego my, przygotowujemy się do Tysiąclecia Chrztu Polski, wspominamy ich z czcią. To jest powód, dla którego dzisiaj tu się gromadzimy. Ta cześć, pragniemy bardzo, ażeby mogła być uwieńczona wyrokiem Kościoła, i dlatego czcząc ludzi, o których świętości jesteśmy przekonani, prosimy równocześnie Boga, ażeby te swoje Sługi Boże wyniósł na ołtarze i pozwolił nam nazywać błogosławionymi, a potem świętymi. Prosimy Boga o to za całość ich życia, za całość tego jednego i drugiego świątobliwego, wspaniałego, heroicznego życia. Ale w dniu dzisiejszym prosimy Boga o to dla ojca Rafała i dla brata Alberta w szczególny sposób, z uwagi na ten ich heroiczny krok, jakim był udział w powstaniu styczniowym. Prosimy Boga o to, ażeby na ołtarze wyszli.\nI tą naszą prośbą zakończymy też uroczystość dzisiejszą. Naprzód odmówię przy waszym współudziale modlitwę o wyniesienie na ołtarze Sługi Bożego ojca Rafała Kalinowskiego i Sługi Bożego brata Alberta Chmielowskiego, a potem zwrócimy się ze śpiewem Litanii do Matki Bożej, która jest Królową Polski, ażeby Ona tę wielką – jak łatwo nam zrozumieć, zaprawdę wielką i zaprawdę potrzebną dla nas sprawę – popierała swoim wstawiennictwem u Boga.\nOdmawiam modlitwę: “Módlmy się Boże, racz wsławić Sługi Twoje, ojca Rafała i brata Alberta, aby blask ich świętości stwierdzony przez Kościół, opromienił nową chwałą Tysiąclecie Chrześcijaństwa w Polsce, przez Chrystusa Pana naszego, Amen.”\nTygodnik Powszechny, 18 sierpnia 1963\n1963.04.06 – Rzym – Dekret ogłaszający Świętego Wincentego Pallottiego głównym patronem Papieskiego Związku Misyjnego Kleru


Toledo Club Polska • Zobacz wątek - Zmiana auta - co kupić za 30 tys. zł?\nZmiana auta - co kupić za 30 tys. zł?\nprzez marek_igor » 8 września 2016, o 20:07\nSaab strasznie plastikowy w środku, aż za bardzo zalatuje Oplem. Jak dla mnie to Alfa 159 Legacy, C5\nprzez spec » 11 września 2016, o 12:52\nOglądałem kilka samochodów. Insignia to bardzo fajne autko ale jednak sporawe. Jest ciężkie przez co w dieslu szału nie robi jeśli chodzi o spalanie. Przyzwyczaiłem się do 4,5l na 100km na trasie w moim dziadku Patrzyłem też na Astre J bo środek ma prawie taki sam ale 30k to jednak za mało na takie auto.\nMondeo mk4, Laguna III i C5 to ciekawe propozycje. Musze jeszcze o nich poczytać.\nPatrzyłem jeszcze na golfa 5 w kombi, Jette A5 i Kie Ceed. Zwłaszcza Kia ma dobre opinie z jej 1.6 dieslem.\nPowiem Wam, że niezła zagwozdka.\nSeat Exeo to był mój faworyt odkąd mam Toledo ale warto rozglądnąć się za konkurencją.\nRe: Zmiana auta - co kupić za 30 tys. zł?\nprzez kornat » 11 września 2016, o 19:47\nspec napisał(a): Seat Exeo to był mój faworyt odkąd mam Toledo ale warto rozglądnąć się za konkurencją.\nNo to może Alfa Romeo 159 lub Saab 9-3? Może by się udało wyrwać BMW E90.\nprzez haszczu » 11 września 2016, o 22:12\nZnajomy kupił właśnie e91 2.0 diesla w dobrej kasie bo z akcyzami itd wyszła 27k. A nie dawno jego szwagier sprzedał identyczną z 3.0 w okolicach właśnie 30k\nprzez vwir » 12 września 2016, o 08:25\nspec napisał(a): Przyzwyczaiłem się do 4,5l na 100km na trasie w moim dziadku\nObawiam się, że musisz się odzwyczaić No chyba, że kupisz malutkie autko, coś w stylu renault clio (które nawiasem mówiąc ma więcej miejsca w środku niż toledo II). Z podanych aut to chyba Kia Ceed będzie najmniej paliła, ale o 4,5l/100km to możesz zapomnieć. Dołóż przynajmniej z litr.\nE90 to bardzo fajne auto. Miałem w rodzinie i nie można mu niczego zarzucić. No może poza tym, że nie ma koła zapasowego, ale to już standard w dzisiejszych czasach. Fajnie jest trafić wersję z navi, bo bez niej deska rozdzielcza wygląda bardzo ubogo (wielka połać plastiku). Spalanie w 2.0D 163KM na poziomie 6,5-7,0 (dużo zależy od nogi kierowcy).\nprzez Bartek26 » 12 września 2016, o 20:46\njeżeli spalanie jest wyznacznikiem to szukałbym vaga z silnikiem 1.6 tdi , miałem okazje latać octavią 3 , golfem 6 i leonem 2 z tym silnikiem i rzeczywiście jak ktoś ma łeb na karku i ogarnia jazdę dieslem można się zakręcić wokół naprawdę dobrego spalania , nie są to może demony mocy ale ostatni spod świateł też nie będziesz .\nOsobiście bym się skłaniał ku Leonowi bo ma fajną bryłę i na dobrej feldze wygląda dla mnie bdb . W 30tyś powinieneś coś już znaleźć.\nprzez wojtekm » 13 września 2016, o 20:28\nAaa i ja jeszcze polecam jak najbardziej fiata bravo II. Do 30k powinieneś znaleźć 1.9 jtd 150 KM, a może i nawet 2.0 jtdm 165 KM. Naprawdę fajne autko i przede wszystkim ładne\nprzez spec » 16 listopada 2016, o 13:53\nPooglądałem trochę samochody i dalej nic nie wiem. Odpadł Saab 93 po lifcie. Wpadł mi w oko za to jeszcze jedne model - Volvo V50. Ktoś miał z nim styczność? Nie oglądałem jeszcze żadnego egzemplarza ale opinie są dość pozytywne.\nprzez vwir » 16 listopada 2016, o 15:18\nMiałem ochotę kupić S60 dopóki nie obejrzałem z bliska. Po 'marce premium' spodziewałem się wysokiej jakości materiałów. A tymczasem ich jakość i podatność na zużycie (szczególnie w środku auta) pozostawiała duuużo do życzenia. Obejrzyj jakiś osobiście - może to tylko ja mam jakieś wygórowanie wymagania.\nprzez HQ-Automotive » 25 listopada 2016, o 13:19\nWiesz, może to też kwestia "zużycia" auta i faktycznego przebiegu, ja odnośnie materiałów jakie zastosowano akurat w S60 nie mam zastrzeżeń, nie ma tutaj skrzypiących plastików jak chociażby w Saabie 9-3, ale to tylko moje odczucie, po prostu tutaj nie przepłacasz za markę a faktycznie cena to wyznacznik dobrej jakości, tak samo jak w C5 III gen.


Bezdomny spalił się w altanie – ws-24.pl\nBezdomny spalił się w altanie\nDo tragedii doszło na Podgórzu. Przy ogrodzie niedaleko ul. Niepodległości całkowicie spaliła się altanka. Niestety to nie wszystkie złe wieści. W środku był 48-letni mężczyzna, który zginął na miejscu. Przyczyną pożaru było prawdopodobnie zaprószenie.\nGdy na miejsce zdarzenia przyjechali strażacy nie wiedzieli jeszcze, że w palącej się altance ktoś przebywa. Z obiektu właściwie nic nie zostało, bo domek całkowicie spłonął, ale najgorsze czekało w pogorzelisku. Tam strażacy odkryli zwęglone zwłoki mężczyzny. Po badaniach okazało się, że to 48-latek, który jak ustalono nocował w altance. Bezdomny nie miał szans – spłonął żywcem. Prawdopodobną przyczyną pożaru było zaprószenie ognia.


IFA 2019: Branża foodtech coraz bardziej innowacyjna. Stworzono inteligentny, najcichszy blender na świecie rozpoznający miksowaną zawartość - Wszystkie newsy - Newseria Innowacje\nIFA 2019: Branża foodtech coraz bardziej innowacyjna. Stworzono inteligentny, najcichszy blender na świecie rozpoznający miksowaną zawartość\n2019-09-13 | 06:00\nTagi: inteligentny blender, rynek innowacyjnych urządzeń kuchennych, foodtech, Millo\nMówi: Ruslanas Trakselis\nBranża foodtech, czyli innowacyjnych rozwiązań na rynku spożywczym, należy do najbardziej innowacyjnych na świecie. Powstają rozwiązania, które pozwalają dokładnie i w ciągu chwili ocenić świeżość produktu, jego skład i wartości odżywcze, a inteligentne etykiety ostrzegają przed upływem ważności. Rozwija się też rynek urządzeń kuchennych – można już znaleźć piekarnik z rozszerzoną rzeczywistością, urządzenia na kapsułki do zrobienia drinka czy supercichy i inteligentny blender. Millo błyskawicznie przygotuje smoothie, łączy się ze smartfonem lub tabletem, przy tym jest kilkukrotnie cichszy niż zwykły blender.\n– Zaprojektowaliśmy zupełnie nowy rodzaj blendera – inteligentny blender. Opatentowaliśmy technologię sprzężenia magnetycznego, którą zastosowaliśmy w silniku bezszczotkowym. Technologia ta pozwoliła nam na stworzenie produktu w zupełnie innym stylu, również dlatego że nie mamy tu żadnych połączeń mechanicznych. Zasadniczo jest to najcichszy blender na świecie. Urządzenie jest w stanie także rozpoznać, co dzieje się w środku pojemnika w czasie rzeczywistym – mówi agencji Newseria Innowacje Ruslanas Trakselis, założyciel Millo Appliances.\nWykorzystanie najnowszych technologii na rynku urządzeń kuchennych jest coraz powszechniejsze. Dla chętnych są wielozadaniowe roboty, które gotują na parze, jednocześnie siekając warzywa i mieszając potrawę. Pokazują przy tym na inteligentnym wyświetlaczu wartości odżywcze produktu czy propozycje jego podania. Inteligentne piekarniki z rozszerzoną rzeczywistością wyświetlają, jak wygląda produkt i podpowiadają przy tym przepisy na pasujące potrawy. Na rynku są już specjalne blaty do produkcji piwa, a maszyna na kapsułki w kilka chwil zrobi wyszukanego drinka.\nMillo to z kolei inteligentny blender, który pozwala ustawić preferencje rodzinne, pokazuje też informacje o wartościach odżywczych. Zaawansowany bezszczotkowy silnik magnetyczny wytwarza 3 razy mniej hałasu, a na jednym naładowaniu akumulatora można zrobić ok. 10 koktajli.\n– To nowy wymiar tworzenia przepisów na smoothie – nie chodzi już tylko o to, co włożysz do środka, ale w jaki sposób zostanie to zblendowane. Można stworzyć przepis w jednej części świata, aby na drugim końcu świata uzyskać dokładnie to samo smoothie – tłumaczy Ruslanas Trakselis.\nBlender Millo łączy się ze smartfonem lub tabletem, pozwala zminimalizować czas spędzany na miksowaniu. Podłączenie Millo do telefonu umożliwia zdalne sterowanie i personalizację ustawień, blender zapamiętuje ulubione przepisy czy szybkość mieszania. Powierzchnia jest wrażliwa na dotyk – wystarczy lekko dotknąć w dowolnym miejscu, aby aktywować i kontrolować urządzenie. Dzięki technologii Air Drive pokrywka blendera blokuje się za pomocą magnesów. Te same magnesy są następnie wykorzystywane do zasilania silnika (prędkość do 16 tys. obr/min). Nożyki z magnetycznym mechanizmem potrzebują mniej energii, są przy tym bardzo wytrzymałe.\n– Przeprowadziliśmy testy skuteczności blendowania. Zmrożone kawałki marchewki nie stanowiły żadnego problemu dla blendera. Marchew, lód, orzechy, warzywa korzeniowe, wszystko można zblendować – przekonuje twórca.\nMillo można połączyć ze specjalnie zaprojektowaną dla niego aplikacją, która śledzi np. liczbę koktajli, ich średnią zawartość białka, ale także popularnymi aplikacjami zdrowotnymi i fitness, takimi jak MyFitnessPal i Apple Health. Urządzenie daje także możliwość skonfigurowania różnych profili użytkowników.\n– Mimo że urządzenie służy do blendowania, nie jest ono postrzegane jako blender czy urządzenie kuchenne, ale raczej jako gadżet. Stworzyliśmy to urządzenie z myślą o wszystkich, którzy dbają o dietę lub chcą szybko przyrządzić zdrowy posiłek – mówi Ruslanas Trakselis.\nProdukcja inteligentnego blendera ma ruszyć w I kw. 2020 roku. Na rynku będzie można go kupić za 449 euro. Według analityków Research and Markets globalny rynek food tech ma osiągnąć wartość 250 mld dol. w 2022 r.


Tajemnicza modyfikacja monumentu Georgia Guidestones « Wolne Media\nTajemnicza modyfikacja monumentu Georgia Guidestones\nOpublikowano: 11.10.2014 | Kategorie: Polityka, Społeczeństwo, Wiadomości ze świata\nDo tajemniczego monumentu Georgia Guidestones znajdującego się w hrabstwie Elbert, w amerykańskim stanie Georgia dostawiono pewien element, na którym widnieją dwie liczby: “20” i “14”.\nGeorgia Guidestones jest to monument wybudowany w 1980 roku przez osobę posługującą się pseudonimem R.C. Christian. Na posągu napisano w 8 językach: angielskim, hiszpańskim, suahili, hindi, hebrajskim, arabskim, chińskim i rosyjskim 10 wskazówek dla przyszłych pokoleń. Jedna ze wskazówek budzi wśród zwolenników teorii spiskowych szczególny niepokój. Jest to wskazówka numer jeden.\nWskazówki z monumentu:\n2. Kieruj mądrze reprodukcją – poprawiając kondycję i różnorodność.\n4. Kieruj pasją-wiarą-tradycją i wszystkimi rzeczami powściągliwym rozumem.\n10. Nie bądź rakiem na ziemi – pozostaw miejsce dla natury, pozostaw miejsce dla natury.\nJak się okazuje niedawno do pomnika dostawiono pewien blok skalny, na którym wyryto dwie liczby “20” i “14”. Większość osób zainteresowanych tematem zinterpretowała je jako rok 2014. Co ciekawe, miejsce w którym wstawiono ten blok skalny było wcześniej puste, czyli można przypuszczać, że zostało specjalnie uszykowane na moment dostawienia do pomnika tej skalnej formacji.\nZważywszy na charakter wiadomości wykutej w kamieniu, dodanie bloku “20-14” wzbudziło niepokój, iż coś złowrogiego ma się wydarzyć w tym roku, aby wypełnić niemożliwe do realizacji wskazówki obniżenia populacji świata poniżej 500 milionów.\nTAGI: Depopulacja, NWO - Nowy Porządek Świata, Teorie spiskowe, USA - Stany Zjednoczone\nwiara milosc nadzieja 11.10.2014 09:50\ntemat zastępczy dla ludzi, odwracanie uwagi od prawdziwych sprawców ku marionetkom, które w odpowiednim czasie zostaną zniszczone albo odsunięte od pozornej władzy a ci którzy ich będą odsuwać będą zbijać popularność. http://biblia.webd.pl/forum/viewtopic.php?t=6754\nPola 12.10.2014 12:53\nOczywiście, że to temat zastępczy a wskazówki monumentu wskazują, że został on postawiony przez ludzi NWO.\nbartolomeo 12.10.2014 17:14\nMówcie co chcecie ale ja pod wszystkimi tymi wskazówkami bym się podpisał.


31 marca 2021 31 marca 2021 Redakcja\tBrak komentarzy\tGarbage, Muzyka, track\nBand Gaebage zapowiada swój siódmy album studyjny „No Gods No Masters"! Premiera zapowiadana jest na\n„The Men Who Rule the World" jest aktem oskarżenia, wezwaniem do broni oraz bezkompromisowym sprzeciwem wobec\npogłębiającej się, kapitalistycznej krótkowzroczności. Utwór walczy także z rasizmem, seksizmem i mizoginią. Jest również esencją\nnadchodzącego albumu i wyrażeniem intencji Garbage, który wciąż wierzy w niezachwianą, antysystemową moc sprzeciwu.\nWideo do nowego utworu przygotował Javi Mi Amor – reżyser, animator oraz malarz pochodzący z Chile.\n„No Gods No Masters” został wyprodukowany przez wieloletniego współpracownika Garbage – Billy’ego Busha. Prace nad tym albumem rozpoczęły się już latem roku 2018. Materiał został skomponowany w ciągu dwóch tygodni jamowania i eksperymentowania w domu należącym do krewnych Steve’a Markera – gitarzysty i współzałożyciela Garbage. Demo nagrane podczas tej sesji zostało opracowane ponownie dopiero po dwóch latach. Tak właśnie powstał nowy krążek.\n„The Man Who Rule The World" dostępny TUTAJ\n← KAS skutecznie walczy z podróbkami w internecie- kolejny zatrzymany towar\nEliminacje mistrzostw świata 2022: przegrywamy z Anglią na Wembley →\n6 lipca 2021 Redakcja\t0\n31 lipca 2019 Redakcja\t0


Recenzja First Austria szatkownica FA 5112-2\nFirst Austria szatkownica FA 5112-2\nSzatkownica First Austria FA 5112–2 ułatwi przygotowanie wszelkiego rodzaju sałatek i dodatków do posiłków. Do urządzenia dołączono 4 wkładki umożliwiające m.in. cięcie w plastry oraz siekanie na grubych i drobnych oczkach.... Zobacz pełny opis produktu >>>\nZ nami wybierz tanie Szatkownice. produkt First Austria szatkownica FA 5112-2 e-Shop mall.pl Kup w cenie 129 zł. Przetestuj produkt First Austria szatkownica FA 5112-2 jest zwykle sprzedawany po cenie 129 zł. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\n- rzetelny dostawca i producent First Austria\n- kod EAN i ID towarów 583616\nZ wysokiej jakości e-sklepu mall.pl możesz wygodnie zamówić First Austria szatkownica FA 5112-2.\nProdukt został oceniony przez klientów 3. Ogólnie rzecz biorąc, została przyznana 81 recenzje.\nCeneo opinie i Recenzje First Austria szatkownica FA 5112-2\nMożesz również znaleźć produkt wyraźnie na portaluFirst Austria szatkownica FA 5112-2 porównaj i filtruj. Możesz wybrać miejsce zbioru. Porównaj ceny z wielu sklepów, takich jak mall.pl s dopravou - Info v obchodu. .\nSpójrz na opinie odwiedzających, co jest produktem rzetelnego producenta First Austria vlastní.