Polecane oferty pracy w mieście Frombork\nrozwiń\tWłaściciel Centrum Korepetycji EDUN Korepetycje Poszukujemy osób, które łącząc pasję edukatorską, zacięcie przedsiębiorcze oraz ponadprzeciętne zyski chcą zostać dyrektorem i właścicielem Swojego własnego centrum korepetycyjnego. W szczególności...\t 2019-06-23 Bielawa, Bogatynia, Bystrzyca Kłodzka, (więcej w ofercie)\nrozwiń\tWłaściciel Centrum Korepetycji EDUN Korepetycje Poszukujemy osób, które łącząc pasję edukatorską, zacięcie przedsiębiorcze oraz ponadprzeciętne zyski chcą zostać dyrektorem i właścicielem Swojego własnego centrum korepetycyjnego. W szczególności...\t 2019-06-23 Biała Podlaska, Biłgoraj, Chełm, Dęblin, (więcej w ofercie)\nrozwiń\tWłaściciel Centrum Korepetycji EDUN Korepetycje Poszukujemy osób, które łącząc pasję edukatorską, zacięcie przedsiębiorcze oraz ponadprzeciętne zyski chcą zostać dyrektorem i właścicielem Swojego własnego centrum korepetycyjnego. W szczególności...\t 2019-06-23 Gorzów Wielkopolski, Gubin, Krosno Odrzańskie, (więcej w ofercie)\nrozwiń\tWłaściciel Centrum Korepetycji EDUN Korepetycje Poszukujemy osób, które łącząc pasję edukatorską, zacięcie przedsiębiorcze oraz ponadprzeciętne zyski chcą zostać dyrektorem i właścicielem Swojego własnego centrum korepetycyjnego. W szczególności...\t 2019-06-23 Chodzież, Gniezno, Gostyń, Kalisz, Koło, (więcej w ofercie)\nrozwiń\tWłaściciel Centrum Korepetycji EDUN Korepetycje Poszukujemy osób, które łącząc pasję edukatorską, zacięcie przedsiębiorcze oraz ponadprzeciętne zyski chcą zostać dyrektorem i właścicielem Swojego własnego centrum korepetycyjnego. W szczególności...\t 2019-06-23 Białogard, Choszczno, Darłowo, Goleniów, (więcej w ofercie)\nrozwiń\tWłaściciel Centrum Korepetycji EDUN Korepetycje Poszukujemy osób, które łącząc pasję edukatorską, zacięcie przedsiębiorcze oraz ponadprzeciętne zyski chcą zostać dyrektorem i właścicielem Swojego własnego centrum korepetycyjnego. W szczególności...\t 2019-06-23 Bytów, Chojnice, Człuchów, Gdańsk, Gdynia, (więcej w ofercie)\nrozwiń\tWłaściciel Centrum Korepetycji EDUN Korepetycje Poszukujemy osób, które łącząc pasję edukatorską, zacięcie przedsiębiorcze oraz ponadprzeciętne zyski chcą zostać dyrektorem i właścicielem Swojego własnego centrum korepetycyjnego. W szczególności...\t 2019-06-23 Ciechanów, Garwolin, Gostynin, Grodzisk (więcej w ofercie)\nrozwiń\tWłaściciel Centrum Korepetycji EDUN Korepetycje Poszukujemy osób, które łącząc pasję edukatorską, zacięcie przedsiębiorcze oraz ponadprzeciętne zyski chcą zostać dyrektorem i właścicielem Swojego własnego centrum korepetycyjnego. W szczególności...\t 2019-06-23 Aleksandrów Łódzki, Bełchatów, Konstantynów (więcej w ofercie)\nrozwiń\tWłaściciel Centrum Korepetycji EDUN Korepetycje Poszukujemy osób, które łącząc pasję edukatorską, zacięcie przedsiębiorcze oraz ponadprzeciętne zyski chcą zostać dyrektorem i właścicielem Swojego własnego centrum korepetycyjnego. W szczególności...\t 2019-06-23 Dębica, Jarosław, Jasło, Krosno, Lesko, (więcej w ofercie)\nrozwiń\tWłaściciel Centrum Korepetycji EDUN Korepetycje Poszukujemy osób, które łącząc pasję edukatorską, zacięcie przedsiębiorcze oraz ponadprzeciętne zyski chcą zostać dyrektorem i właścicielem Swojego własnego centrum korepetycyjnego. W szczególności...\t 2019-06-23 Barczewo, Bartoszyce, Braniewo, Dobre Miasto, (więcej w ofercie)


Ostrołęka. Donizje 2019. Podsumowanie Konkursu Literackiego im. Dionizego Maliszewskiego i koncert Adama Wołosza. 26.07.2019 | Tygodnik Ostrołęcki\nOstrołęka. Donizje 2019. Podsumowanie Konkursu Literackiego im. Dionizego Maliszewskiego i koncert Adama Wołosza. 26.07.2019\nPiotr Ossowski 19 lipca 2019, 11:22\nDionizje to coroczna impreza literacka w Ostrołęce poświęcona pamięci Dionizego Maliszewskiego. Punktem kulminacyjnym jest podsumowanie Konkursu Literackiego im. Dionizego Maliszewskiego.\nNie inaczej będzie także w tym roku. Dionizje potrwają w dniach 26-28.07.2019. Przez trzy dni trwały będą warsztaty i konfrontacje poetyckiego. 26.07.2019 organizatorzy zapraszają wszystkich do Miejskiej Biblioteki Publicznej przy ul. Głowackiego na „Wieczór dionizyjski”.\nW programie: podsumowanie konkursu literackiego oraz koncert „Czas, czas … goni nas” z piosenkami Adama Wołosza. Wystąpią: Adam Wołosz, Tadeusz Kowalewski i solistki Studia Piosenki przy Klubie Oczko.\nWyniki XXVII Ostrołęckiego Konkursu Literackiego im. Dionizego Maliszewskiego „I chcę tej ziemi być wierny...”\nJury w składzie: Marcin Orliński (poeta i krytyk literacki – przewodniczący jury), Karol Samsel (poeta i krytyk literacki), Agnieszka Zaorska (pracownica Miejskiej Biblioteki Publicznej w Ostrołęce) dokonało oceny wierszy nadesłanych na XXVII Ostrołęcki Konkurs Literacki im. Dionizego Maliszewskiego, w którym wzięło udział 59 uczestników.\nDecyzją jury nominacje do nagród głównych otrzymują:\nŁukasz Barys z Pabianic\nEwa Frączek z Warszawy\nAntonina M. Tosiek z Poznania\nWyróżnienia I stopnia otrzymują:\nKarol Graczyk z Torunia\nDamian Nowak z Tarnowskich Gór\nŁukasz Kuźmierczak z Koluszek\nArkadiusz Kwaczek z Warszawy\nNatalia Modzelewska z Ostrołęki\nWyróżnienia II stopnia otrzymują:\nMarek Kucak z Piekar Śląskich\nMariusz S. Kusion z Krakowa\nSonia Pohl z Raciborza\nWyróżnienie specjalne za wiersz związany z Ostrołęką:\nKlaudia Chudowolska z Warszawy\nDIONIZY MALISZEWSKI (1931 – 1988) to wybitny poeta „tej ziemi”; tu się urodził, tu mieszkał, tu pracował, tu tworzył do końca swych dni. Praca literacka stanowiła bardzo ważny rozdział w jego życiu. Dwa wydarzenia inspirowały Maliszewskiego jako poetę: to okres wojny i okupacji, to Oświęcim, który zabrał ojca oraz kultura ludowa regionu kurpiowskiego. „To są dwie fascynacje, które nadal inspirują moją skromną twórczość poetycką – mawiał poeta. Ta skromna twórczość poetycka to 9 tomików poezji oraz kilkaset wierszy drukowanych w licznych czasopismach, almanachach i antologiach. Pozostawił w rękopisach wiele wierszy, antologię poezji o Ostrołęce i Narwi, autobiograficzną powieść pt. Przed wyrokiem (zawierającą wspomnienia z lat młodzieńczych). Jako poeta wszedł do historii polskiej literatury współczesnej.\nBył znanym i cenionym działaczem kultury i propagatorem kultury kurpiowskiej, inicjatorem i organizatorem wielu imprez kulturalnych. Pełnił wiele funkcji społecznych w licznych organizacjach. Działał aktywnie m.in. w Mazowieckim Towarzystwie Kultury (członek Sekcji Literackiej), Towarzystwie Przyjaciół Ostrołęki, Towarzystwie Kultury Teatralnej.\nBył inicjatorem ostrołęckiego życia literackiego. W latach sześćdziesiątych założył przy Domu Kultury OZCP Koło Prób Literackich, które stało się zalążkiem Grupy a następnie Klubu Literackiego Narew. Współorganizował spotkania literackie, konkursy recytatorskie dla młodzieży, konkursy poetyckie oraz Kurpiowskie Dni Literatury. Na uwagę zasługuje jego działalność edytorska. Był inicjatorem i głównym redaktorem almanachów ostrołęckich poetów i większości tomików, wydanych nakładem Klubu Literackiego Narew. Był autorem kilkudziesięciu publikacji, szkiców i recenzji, które ukazały się na łamach prasy krajowej i regionalnej. Tematyka tych artykułów dotyczy głównie kultury i spraw społecznych naszego regionu.\nBył członkiem Związku Literatów Polskich od lutego 1979 roku.\nZmarł 22 sierpnia 1988 r. w Warszawie. Pochowany na ostrołęckim cmentarzu parafialnym.


Grzybica - objawy, rodzaje, sposoby leczenia - HelloZdrowie\nHelloZdrowie › Zdrowie › Grzybica – objawy, rodzaje, sposoby leczenia\nNiemal co druga osoba jest nosicielem drożdżaka Candida albicans, który występuje w przewodzie pokarmowym. W zasadzie niegroźny „przybysz” na skutek upośledzenia odporności lub zaburzeń flory jelitowej może stać się pasożytem i wywoływać u swojego gospodarza chorobę. Grzybami chorobotwórczymi (np. dermatofitami) zarazić można się nie tylko poprzez bezpośredni kontakt z chorym, ale także poprzez przedmioty codziennego użytku (ręczniki, obuwie).\nZe względu na miejsce występowania wyróżniamy grzybicę wewnętrzną, np. oskrzeli i płuc, oraz mikozy zewnętrzne: grzybicę stóp, paznokci, pochwy lub skóry.\nRozwój grzybicy może mieć różne przyczyny. Do najczęstszych zalicza się: nadużywanie leków, stres, błędy żywieniowe, choroby upośledzające układ odpornościowy oraz zaniedbania w zakresie higieny.\nNajpowszechniejsze objawy to: zaburzenia trawienia, biegunki, wymioty, gazy, wzdęcia, ogólne osłabienie, kłopoty ze snem, wzmożona potliwość, wahania nastroju, ciągłe przeziębienia, drażliwość i wszelkie stany zapalne. Choroba jest szczególnie niebezpieczna dla kobiet w ciąży, które mogą przekazać drożdżaka dziecku.\nKurację przeciwgrzybiczną należy przeprowadzić „od wewnątrz” organizmu. Zaleczanie objawów kremem, maścią i płukankami pomoże jedynie na chwilę. By całkowicie wyeliminować pasożyta z organizmu, należy stosować odpowiednie przeciwgrzybiczne leki doustne. Leczeniu powinna towarzyszyć specjalna dieta: bez cukru, alkoholu i białej mąki. Warto bezwzględnie ograniczyć produkty przetworzone, dosładzane i wzbogacane konserwantami. Zaleca się także naturalną witaminę C i cynk, które poprawia pracę układu immunologicznego.\nPodstawą zapobiegania grzybicy jest higiena osobista: regularne mycie całego ciała za pomocą mydła lub innych detergentów, noszenie czystych ubrań i ostrożność w publicznych toaletach i na basenie.


Toyah: Posłuchaj, to do Ciebie: Kto będzie musiał wypić mocz, który nawarzył Janusz Palikot?\nKto będzie musiał wypić mocz, który nawarzył Janusz Palikot?\nWczorajszy dzień minął mi z jednej strony na dyskusji pod moim wpisem na temat Palikota i jego strzykawki, a z drugiej - choć to już jednym uchem i okiem - na śledzeniu reakcji medialnych na temat moczu premiera Tuska. Może się to niektórym wydać mocno naciągane, ale faktem jest, że najpierw miałem już w głowie cały mój tekst o Palikocie, a dopiero podczas jego przycinania do publikacji, dowiedziałem się, że specjaliści od tuskowego wizerunku przedstawili ludowi jego portret fizjologiczny.\nWyszło zgodnie z przewidywaniami. Mianowicie Tusk jest zdrowy bardzo, tyle że je za dużo jajek, sera, kartofli, białego pieczywa, masła i klusek. Wprawdzie TVN24 twierdzi, że to jest tylko kwestia masełka, ale ja, jako cholesterolowiec z doświadczeniem wiem, że, jeśli Donald pragnie dłużej się z chłopakami po trawie ganiać, to na maśle się nie skończy.\nJednak, ja nie o tym. Pewnie moi czytelnicy zauważyli, że wpadłem w nastrój kpiarski. Wpadłem w ten nastrój jednak zupełnie niechcąco i gdyby jeszcze wczoraj ktoś mi powiedział, że zdrowie premiera i jego cholesterol, nie mówiąć już o jego moczu, w ogóle mnie jakoś zainspirują, nie uwierzyłbym. Dla mnie Tusk może być chory, może być zdrowy, noże być łamagą, może być kolosem, może być giętki i śmigły, ale też niezdarny i wiecznie zadyszany - mój dzień absolutnie z tego powodu ani nie cierpi, ani się raduje.\nNie myślałem o zdrowiu Tuska i przez cały dzień jedyne, co zaprzątało moją uwagę, to ta absolutnie wyjątkowo podła zagrywka platformowatego piaru, mająca na celu stworzenie w oczach społeczeństwa wizerunku prezydenta Kaczyńskiego siedzącego od rana do wieczora na ubikacji, bez śladu świadomości odnośnie tego, co się dzieje wokoło.\nNatomiast stało się tak, że dzień mijał, a zarówno w samym Internecie, jak i w telewizorze, obok niesłychanie ważnej informacji dotyczącej tego, że Donald Tusk jest zdrów i cały, coraz częściej zaczęły się pojawiać różnego rodzaju kpiny. I to, co ciekawe, kpiny nie z tego, że prezydent Kaczyński nie chce się dać przebadać, ale właśnie z tego, że przebadać się dał premier Tusk.\nZ czego się śmieją ludzie, politycy, dziennikarze? Z wszystkiego. Z tego, że Tusk jest zdrowy na ciele, ale nie wiadomo, jak z umysłem; że kogo obchodzi kolor moczu Tuska; że Sławek Nowak głupkowato się wykręca, że nie chodziło o piar, podczas, gdy każde dziecko wie, że właśnie chodziło; że może skoro Tusk ma tak duży cholseterol, to może nie nadaje się na premiera; że może zamiast się troszczyć o swoje zdrowie, Premier zacznie się troszczyć o stan gospodarki; że trzeba będzie Tuskowi ograniczyć masło, itd., itp. Ogólnie rzecz biorąc, same drobne, często kompletnie niemądre złośliwości, ale na tyle ich dużo, żeby móc stwierdzić, że wczorajszy czwartek upłynął Polakom na wesołej zabawie.\nA zapowiadało się zgoła inaczej. W Internecie miał się pojawić komunikat o zdrowiu Premiera. Minister Nowak miał wygłosić słowo do mediów o tym, że każdy odpowiedzialny przywódca powinien dbać o zdrowie i się regularnie badać. Przedstawiciele opinii publicznej i mediów mieli stanąć na baczność, głośno zakrzyknąć "Brawo!!!", a następnie wyciągnąć swój oskarżycielski palec w kierunku Pałacu Prezydenckiego i zawołać: "Ty ciamajdo!"\nPowiem szczerze, że tego, co się stało, zupełnie się nie spodziewałem. To znaczy liczyłem na to, że prędzej czy później, ale raczej bardziej później, niż prędzej, sprawiedliwości stanie się zadość i ci wszyscy barbarzyńscy, którzy pędzili do Prezydenta z gotowym wezwaniem do laboratorium, zostaną jakoś ukarani. Kiedyś.\nKara jednak nastąpiła od razu i to w wydaniu absolutnie perfekcyjnym. Donald Tusk został pobity własną bronią. Te wszystkie żarty i szyderstwa miały wczoraj i dziś i przez najbliższe tygodnie lecieć w stronę prezydenta Lecha Kaczyńskiego. To z jego moczu, z jego nerek, z jego jelit, z jego mózgu, z jego cholesterolu, z jego nadciśnienia, z jego wątroby i z jego płuc mieli się do rozpuku zaśmiewać satyrycy ze Szkła Kontaktowego i moi antypisowscy koledzy i koleżanki z sieci. To pod jego adresem miały być ciskane te wszystkie żarty na temat tego, że jego zdrowie nie jest kwestią wagi państwowej, więc te wyniki badań, jak musi, to niech pokazuje swojemu esbeckiemu zięciowi, i tak dalej, w tym stylu.\nTymczasem Prezydent, jak dotychczas wychodzi z tego wyjątkowego zamachu na jego osobę bez najmniejszego uszczerbku. Jedynie Sławomir Nowak w kółko powtarza, że trzeba się badać, trzeba się badać, trzeba się badać... Poza nim okazuje się, że zdrowie Lecha Kaczyńskiego nie obchodzi już zupełnie nikogo. Nawet TVN24 szybciutko puścił sondaż sugerujący, żeby dać spokój.\nFajnie. Teraz tylko poczekajmy aż Palikot z Komorowskim wezmą się za łby w sprawie tych setek ustaw, które trzeba będzie wyrzucić na śmietnik, no i przyjdzie wreszcie ten dzień, gdy poseł Palikot demonstracyjnie zostanie posłem niezrzeszonym i zacznie harcować już tylko wokół swoich byłych kolegów.\nEtykiety: donald tusk, janusz palikot, lech kaczyński


Stawiec – Na Szlaku\nWieś w gminie Milicz, położona w Dolinie Baryczy. W średniowieczu własność kościoła parafialnego w Miliczu, w 1360 r. nabył ją książę oleśnicki. Przez długie lata niezasiedlona, rozwinęła się ponownie w XV/XVI w. Na wschód od wsi stara cegielnia z pocz. XIX w.


Zabójstwo w Zawadzie. "Oskarżony nie działał w afekcie" | Nowa Trybuna Opolska\nMirela Mazurkiewicz 22.11.2019\nProces trwa przed Sądem Okręgowym w Opolu. Na piątkowej rozprawie (22 listopada) odtworzono nagranie z wizji lokalnej z grudnia 2018 roku.\nW jej trakcie Marek M. pokazał w jaki sposób zabił ofiarę, a następnie jak ukrył ciało. Nie przyznał się wtedy, że oprócz strzału w skroń, były jeszcze trzy uderzenia młotkiem ciesielskim w głowę. Dziś twierdził, że nie pamiętał tego.\nZamordowany Maciej Z. miał taśmę izolacyjną owiniętą wokół nadgarstka. Oskarżony nie mógł sobie przypomnieć, skąd ona się wzięła. - Chyba ja ją założyłem, ale nie wiem, po co - mówił 38-latek.\nMarek M. twierdzi, że działał w obronie własnej. Mężczyzna od którego pożyczył pieniądze miał przystawić mu broń do głowy i grozić, że zabije jego oraz jego 7-letniego syna.\nBiegła z zakresu psychologii uznała, że oskarżony nie działał w afekcie.\nKonsekwentne zacieranie śladów, logiczne rozumowanie przyczynowo-skutkowe wykluczają koncepcję afektu fizjologicznego - wyjaśniała biegła. - Kolejne działania, czyli wycieranie krwi, założenie ofierze worka na głowę, schowanie ciała, oskarżony podejmował, gdy emocje opadły. Gdyby działał w afekcie, po opadnięciu emocji nastąpiłaby faza krytycyzmu, w trakcie której mógł wezwać pogotowie czy policję.\nBiegła zwróciła też uwagę, że Marek M. ma silną potrzebę kontrolowania sytuacji.\n- Mówił, że gdyby drugi raz taka sytuacja miała miejsce, to nigdy nie dopuściłby, żeby ktoś mu groził, czyli żeby przejął kontrolę nad sytuacją. O potrzebie kontroli świadczy też ukrycie ciała na posesji. Nie da się lepiej kontrolować sytuacji, niż wtedy, gdy zwłoki były na jego terenie.\nBiegli uznali też, że każda z ran tłuczonych głowy mogła doprowadzić do śmierci ofiary.\nGdyby natomiast pomoc została udzielona natychmiast, była szansa na uratowanie życia mężczyzny - mówiła lekarka medycyny sądowej.\nDo zabójstwa doszło 9 grudnia 2019 roku w podopolskiej Zawadzie. 38-letni Marek M. prowadził tam biznes. Miał problemy finansowe, a mieszkający pod Opolem Maciej Z. pożyczał mu pieniądze na procent.\nFeralnego dnia, jak twierdzi oskarżony, pożyczkodawca zmuszał go, by podpisał dokument in blanco. Maciej Z. miał był nerwowy i zachowywać się, jakby był pod wpływem narkotyków (po śmierci w jego krwi stwierdzono obecność amfetaminy i leków uspokajających - red.). To wtedy Maciej Z. miał przystawić przedsiębiorcy broń do głowy i grozić, że zabije jego i jego syna.\nMarek M. twierdzi, że działał instynktownie. Uderzył 48-leteniego Macieja Z. pięścią w twarz i przytrzymał broń. Później uderzył trzy raz młotkiem ciesielskim w głowę. Oskarżony mówił, że strzelił, gdy ofiara próbowała się podnieść, a on przestraszył się, że Maciej Z. zrobi mu krzywdę. Po wszystkim poczekał, aż się ściemni, wyłączył lampy i przeciągnął zwłoki do dołu, który był wykopany na terenie firmy.\nBroni, z której miał paść strzał śledczym nie udało się odnaleźć.\nMarek M., który przyznał się po czasie do winy, zgodził się nawet na to, by plakaty informujące o poszukiwaniach, rozwiesić na terenie jego firmy. Nikt wtedy jeszcze nie wiedział, że to tam znajdują się zwłoki.\nZa zabójstwo mężczyźnie grozi od 8 lat więzienia do dożywocia.\nKryminalne Opole. Policja podsumowała 2018 rok\nZabójstwo w Zawadzie. Motyw mógł być finansowy\nMorderstwo w Zawadzie. Policja zatrzymała podejrzanego\nZabójstwo pod Opolem. Ciało mężczyzny zakopane na podwórku\nprzemo_opole 23.11.2019 14:21:52\n22 listopada, 17:51, Kama:\nJa z kolei patrzę na zdjęcia i oczom nie wierzę. Ten obok podejrzanego to policjant czy jakiś przebieraniec? Coś przeoczyłam w ostatnich czasach i teraz w policji można mieć brody do pasa i dziwaczne fryzury ? Jak ci policjanci w ogóle siedzą, rozparci jak na herbatce u znajomych. Porażka...\nCałości dopełnia protokolantka w bluzce w ciapki. Ja wiem, że oni ponoć mało zarabiają, ale jakiś dress code mógłby obowiąywać.\nUbiór adekwatny do sytuacji można kupić niedrogo, a stan jak na zdjęciu trwa od lat.\nNo ok, jest poprawa - nie chodzą już w legginsach :)))\nGość 22.11.2019 23:18:43\n500 zł odsetek na dzień z 20000 tys to tani nie był ? Pachnie mi lichwą która w Polsce jest karalna . Kto sieje wiatr ten zbiera burzę .\nGość 22.11.2019 22:28:00\nA kto przyjeżdża do kogoś z bronią , na kawę nie przyjechał i czystych intencji nie miał ?!\nGość 22.11.2019 22:18:01\n22 listopada, 20:57, Tomi:\nSądzą faceta za morderstwo które dopiero popełni? można to na żywo zobaczyć ? Data zbrodni 9 grudnia 2019\nTo właśnie rzetelność NTO ! Szkoda słów . Najlepszą informacją gazety to że przyjęto 25 osób do policji !\nTomi 22.11.2019 20:57:25\nGość 22.11.2019 19:20:30\n22 listopada, 18:12, BOSTON:\nnajlepsi z tego wszystkiego są Ci biegli opowiadają co sobie w danej chwili wymyślą.ILU BIEGŁYCH TYLE OPINI\nOpinii odnośnie czego konkretnie?\nBOSTON 22.11.2019 18:12:52\nGość 22.11.2019 17:23:16\nw obronie własnej trzy razy młotkiem i zastrzelił kto mu uwierzy , a młotek to tak pod rękę się wtoczył\nGość 22.11.2019 14:59:11\nło matko, kto to pisał???\nGość 22.11.2019 14:58:47\nw tekscie poprawcie....tragedia nie wydarzyła sie 9 grudnia 2019.......\nCiekawe zjawiska 22.11.2019 14:46:09\n"Proces trwa przed Sądem Okręgowym w Opolu. Na piątkowej rozprawie (22 listopada) odtworzono nagranie z wizji lokalnej z grudnia 2019 roku. "\nA to ciekawe zjawisko musiało być, odtworzyli nagranie z przyszłości....grudnia jeszcze w tym roku nie było ;)


Inwestycje | Najlepsze artykuły polskiego internetu Warning: Parameter 1 to wp_default_scripts() expected to be a reference, value given in /usr/home/pablog/domains/seo.pablog.eu/public_html/wp-includes/plugin.php on line 571 Warning: Parameter 1 to wp_default_styles() expected to be a reference, value given in /usr/home/pablog/domains/seo.pablog.eu/public_html/wp-includes/plugin.php on line 571\nGdy twoja inwestycja ma trwać jedynie kilka tygodni, po czym zamierzasz sprzedać jednostki uczestnictwa w funduszu, by np. kupić samochód, wówczas powinieneś się raczej zdecydować na inwestycję o niewielkim stopniu ryzyku, jaką są na przykład fundusze rynku pieniężnego. Dają one zyski nieco wyższe niż lokaty bankowe, a ryzyko poniesienia straty jest znikome. Jednak jeśli na rynku kapitałowym króluje hossa, warto rozważyć zakup jednostek funduszu inwestującego w akcje, na pewno będzie się to wiązało z wyższym ryzykiem poniesienia strat, ale i zyski mogą bybyć zdecydowanie większe.\nJeśli zamierzasz oszczędzać w funduszach inwestycyjnych przez okres kilku lat, najlepszym wyborem będzie zakup jednostek funduszu akcyjnego. Należy się przy tym uzbroić w cierpliwość nie sprzedawać jednostek funduszu w razie chwilowych spadków na giełdzie. Doświadczenie wskazuje, że w długim okresie zyski funduszy inwestujących w akcje są najwyższe.\nDla inwestycji o średnim okresie czasowym dobrym rozwiązaniem będą fundusze obligacji lub mieszane, które część kapitału lokują w akcjach, a część w mniej ryzykownych aktywach, takich jak obligacje skarbowe. Gdy zależy Ci na tym, by nie stracić nic z inwestowanego kapitału warto rozważyć zakup funduszy strukturyzowanych, które dla danego okresu inwestycji gwarantują zwrot zainwestowanej kwoty, a dodatkowo w sprzyjających okolicznościach umożliwiają osiągnięcie przyzwoitego zysku.\nAktywne zarządzanie środkami zgromadzonymi w funduszach inwestycyjnych wiąże się z koniecznością odprowadzania podatku od dochodów z inwestycji kapitałowych, podatku Belki, przy każdej sprzedaży (umarzaniu) jednostek uczestnictwa. Wybierając fundusz warto więc sprawdzić na tzw. fundusze parasolowe, w których płacenie podatku następuje tylko raz, przy wycofywaniu pieniędzy z inwestycji, natomiast przy przenoszeniu pieniędzy z jednego funduszu do drugiego w ramach „parasola” nie płaci się tego podatku, ani prowizji.\nKiedy już zdecydujesz, która kategoria funduszy jest dla Ciebie najlepsza, musisz wybrać konkretny fundusz inwestycyjny. Pomocne przy tym będzie porównanie dotychczasowych historii wyceny jednostek uczestnictwa. Oczywiście nie daje to stuprocentowej pewności co do zysków w przyszłości, ale pozwala wyrobić sobie pogląd na temat efektywności działań danego funduszu.


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: gravel - Ocean\n- Opowiadanie: gravel - Ocean\nkobieta, 22 lata, Kraków | 08.08.15, g. 23:21 | znaki: 24765\nSame złe wspomnienia związane z tym tekstem. Chociaż nie, nie same – pozdrowienia dla Flobbins, która bardzo dzielnie betowała.\nPrzeczytali: Finkla, Drewian, Deirdriu, regulatorzy, funthesystem\nMówią, że nie ma takiej rzeczy, której ocean by nie widział.\nNiczym go nie zaskoczysz.\nNa pewno nie było dla niego nowością powolne objęcie ramionami trupa, którego zrzucono ze szczytu klifu. Ocean musiał widzieć to tysiące razy – morderstwo.\nPatrzyłyśmy, jak zwłoki mojego ojca znikają w ciemnych odmętach daleko w dole.\n– Nikomu nie możemy o tym powiedzieć – przypomniała mi matka. Nie musiała. Miałam tylko dwanaście lat, ale nie byłam głupia.\nPod wieloma względami byłam nawet mądrzejsza od niej. To ja pierwsza powiedziałam głośno: musimy się go pozbyć. Kiedy chodziło o mojego ojca, matka była ślepa. Trzymała się go kurczowo jak rozbitek skały pośrodku oceanu. Bała się jego gniewu, ale jeszcze bardziej bała się odejść.\nStałyśmy jeszcze chwilę na szczycie klifu, a wiatr targał nasze włosy, szarpał ubrania. Czułam słony posmak na wargach i przejmujące zimno.\n– Chodźmy do domu – powiedziałam, ciągnąc mamę za rękaw kurtki.\nPokiwała głową, trochę nieprzytomna. Wróciłyśmy do domu okrężną drogą, omijając wioskę. Zmierzchało, widziałam tylko nieliczne światła. Tutejsi wcześnie chodzą spać i wstają przed świtem.\nTo była długa droga do domu. Najdłuższa. Byłam wtedy jeszcze dzieckiem – odwracałam się parokrotnie, niemal pewna, że ciężka dłoń ojca sięga z dna oceanu i chwyta za tył kurtki, przytrzymując mnie w miejscu.\n– Nie zatrzymuj się – powiedziała mama, gdy przystanęłam po raz kolejny.\nNie zatrzymywałam się więcej.\nSzłam wzdłuż brzegu klifu, pogrążona w myślach. Daleko na ciemniejącym horyzoncie gromadziły się chmury, ciemnoszare, niemal czarne, skłębione. Groźne. Takie chmury zwiastują burzę.\nOcean był dziś niespokojny.\nDorastałam w tej przeklętej, zapomnianej nawet przez diabła wiosce na wyspie leżącej na oceanie zbyt wielkim, by objąć go rozumem. Tu zwykło się o nim mówić jak o żywym stworzeniu.\n„Dziś jest niespokojny”.\n„Kto wie, czy dziś nie podejdzie aż pod Schody”.\n„Nasz ocean coś się dzisiaj złości”.\nAle to nie był i nigdy nie będzie nasz ocean.\nSpojrzałam na ciemne, wzburzone wody daleko w dole. Postąpiłam krok naprzód. Tak łatwo jest ze sobą skończyć, gdy przepaść otwiera się pod twoimi stopami i aż zaprasza niespokojnym śpiewem wody, by skoczyć.\nMewa zakwiliła nad moją głową. Cofnęłam się.\nMoże kiedyś. Nie dziś. Poczekaj na mnie jeszcze chwilę, oceanie.\nTego dnia mijało osiem lat od zniknięcia mojego ojca. Pewnego dnia wyszedł z domu i nigdy nie wrócił. Nikt go więcej nie widział. Nie było nikogo, kto mógłby powiedzieć zrozpaczonej żonie i dwunastoletniej córeczce, co się stało.\n– Biedna rodzina – mówili w wiosce. – To było takie zgrane małżeństwo.\nGówno prawda. Ale opowiadajmy dalej tę bajeczkę. Nikomu nie możemy powiedzieć, co się naprawdę stało. Tylko ocean wie.\nWróciłam do domu ze spaceru zmoknięta i głodna. Powitał mnie zapach mocnej herbaty. Mama robiła w kuchni obiad. Wyglądała na zmęczoną. Choć nie rozmawiałyśmy nigdy o zniknięciu ojca, wiedziałam, że pamięta o rocznicy równie dobrze jak ja.\n– Wiesz, że nie powinnaś sama wychodzić – powiedziała, gdy weszłam do kuchni. Z pozoru spokojnie, ale umiem wyczuć wyrzut w jej głosie. – Gdzie byłaś?\n– Daleko. – Nie miałam ochoty na jej pytania. Niech nie docieka. Przeszłam przez kuchnię, mimochodem biorąc tylko jabłko z koszyka na lodówce.\n– Zawsze jesteś daleko – usłyszałam zanim wyszłam.\nNie czuję się bardzo źle z tym, co zrobiłam osiem lat temu. Pewne rzeczy trzeba zrobić, a gdybym nie była wówczas dość silna, by podjąć decyzję za matkę, pewnie do dziś co wieczór liczyłybyśmy siniaki przed pójściem spać.\nWłaściwie to czuję się całkiem nieźle ze świadomością, że dzięki mnie odzyskałyśmy trochę godności. Nie wszystko – nic nie wymaże z naszej pamięci długich lat strachu i poniżenia – ale chociaż część.\nMatka o tym nie wie, ale co roku cicho, po swojemu, czczę rocznicę śmierci ojca. Mój mały triumf.\nW tym roku kupiłam butelkę wina i gdy mama zasnęła, wykradłam się przez okno – znowu unikając pytań, które musiałyby paść, gdyby mnie przyłapała – i poszłam w stronę wybrzeża.\nNa zachodniej ścianie najwyższego klifu znajdują się stare Schody, wyrzeźbione bezpośrednio w skale, pewnie starsze niż cała wioska. Parę lat temu, gdy jakieś dziecko spadło z nich i złamało rękę, założono obok metalową barierkę, ale ja jej nie potrzebowałam, by bezpiecznie zejść. Zbiegałam tędy tysiące razy wcześniej, znałam na pamięć każdy stopień.\nZeszłam na plażę, wąski pasek białego piasku dzielący mnie od czarnej masy oceanu. Uspokoił się. Wyginał teraz grzbiet jak wielki czarny kot, domagający się, by go pogłaskać.\nRozłożyłam kurtkę na piasku i usiadłam.\nBurza nie zniknęła. Zaczaiła się gdzieś z boku. Słyszałam jej cichy pomruk.\nTamtej nocy z oceanu wyszła postać, która kiedyś była człowiekiem. Kiedyś była moim ojcem.\nGdy zobaczyłam jak wyłania się z wody, w pierwszej chwili pomyślałam: to sen. Ale nie spałam. Widziałam po prostu, jak wraca. Dokładnie, co do dnia, osiem lat po swojej śmierci.\nRozpoznałam go od razu i bałam się. Nawet jeśli jakiś głos rozsądku nakazywał mi uciekać, to nie posłuchałam.\nWidywałam go już wcześniej – bardzo często, tak właściwie. Bywały okresy, gdy śnił mi się każdej nocy. Wypełzał z oceanu, obły i blady, przypominał gargantuiczną ośmiornicę, sięgał ku mnie długimi ramionami, a ja krzyczałam i budziłam się, zlana potem i przerażona. Ale nigdy dotąd nie był tak realny.\nUspokój się, powiedziałam sobie. To tylko kolejna zjawa.\nAle on już siadał koło mnie na mokrym piasku. Czułam jego zapach – pachniał oceanem.\nRobiłam w życiu różne rzeczy, wielu nie wspominam dobrze, ale do najgorszych należy siedzenie nocą na plaży z martwym ojcem, którego pomogłam zamordować, a który właśnie wyszedł z oceanu.\n– I co, będziesz tak siedział i nic nie mówił? – zapytałam agresywnie. Serce nadal biło mi jak oszalałe, ale to nie był już ten paraliżujący strach, który czułam, gdy podchodził. Całkiem możliwe, że ta zjawa, to coś, nawet nie było prawdziwe.\nCałkiem możliwe, że tylko go sobie zmyśliłam.\n– Ostatnich osiem lat spędziłem na dnie oceanu – odezwał się zachrypniętym głosem. – Pozwól mi nacieszyć się powietrzem.\n– Nie powinieneś był wracać.\nPrzez parę miesięcy, kiedy miałam około trzynastu lat, byłam przekonana, że świat wkrótce się skończy, a mnie czeka coś strasznego. Niebezpieczeństwo czaiło się wszędzie.\nTrochę było to związane z moją chorobą – a trochę z tym, że niecały rok wcześniej pomogłam zabić własnego ojca i choć nie cierpiałam przez wyrzuty sumienia, to jednak w jakiś sposób myśli o tym wciąż mnie prześladowały.\nObjawiało się to różnymi atakami paniki. Dla przykładu: straszliwie bałam się pralek. Gdy raz czy dwa mamie zdarzyło się wyjść na chwilę z domu, zostawiając mnie samą z włączoną pralką huczącą w łazience, nie byłam w stanie nawet wyjść z pokoju. Byłam pewna, że urządzenie pracuje cały czas szybciej i szybciej, a w końcu wybuchnie i zmiecie cały dom, ba! całą wioskę z powierzchni ziemi.\nNie schylałam się nigdy po drobne leżące na ulicy. Jakimś magicznym zmysłem wyczuwałam, że są tylko pułapką zastawioną przez seryjnego mordercę, który czeka w pobliżu i skoczy na mnie, gdy tylko schylę się po monetę.\nAle najbardziej bałam się, że pewnego dnia tata wypełznie z oceanu, obklejony ślimakami i obrośnięty wodorostami, i porwie mnie ze sobą w głębiny.\nByłam więc przez długi czas przerażonym gówniarzem, słyszącym głosy zapowiadające koniec świata, wierzącym w zemstę zza grobu. Nic dziwnego, że oddaliłyśmy się od siebie z mamą i nigdy potem nie udało nam się odzyskać dawnego kontaktu.\nByła mną zmęczona, a ja byłam zmęczona nią.\n– Mamo, ja to widzę! – krzyczałam pewnego dnia zza zamkniętych drzwi pokoju. Podparłam klamkę krzesłem, bo mama próbowała wejść do środka i zmusić mnie do wzięcia lekarstwa. – Wszystko to jest takie realne, jak mam w to nie wierzyć? Widzę nawet tatę – klamka przestała się ruszać; mama zamarła za drzwiami – jak wychodzi z wody. Nie jest żywy, ale nie jest też martwy. Wciąga mnie do oceanu i już nigdy więcej nie wypływam na powierzchnię. To nie są sny.\n– To tylko twoja cholerna głowa – odpowiedziała mama. Starała się być cierpliwa, naprawdę, ale chyba trochę ją to wszystko przerastało. – Wpuść mnie!\nW końcu ją wpuściłam, zapłakana i przerażona. Wtedy wydawało mi się, że nie ma już dla mnie ratunku i powinnam się rzucić z klifu. Raz nawet, jakiś rok później, próbowałam to zrobić. Stanęłam na krawędzi, w miejscu, gdzie ziemia urywała się gwałtownie tuż pod moimi stopami, i długo patrzyłam w dół. Ale nie mogłam się zmusić do zrobienia tego jednego kroku naprzód.\nWszystko mi się przypomniało, gdy siedziałam tamtej nocy na plaży z moim martwym tatą, który jak gdyby nigdy nic poczęstował się winem i patrzył na ocean. Nadal niczego nie wytłumaczył.\n– Przyszedłeś, żeby mnie zabrać ze sobą? – zapytałam ochrypłym głosem.\n– Nie – odparł. Nawet na mnie nie spojrzał. Ani razu.\n– Wypuszczono mnie.\nDopiero teraz skierował na mnie wzrok. Miał ciemne, bezdenne oczy. Pamiętałam jego oczy bardzo dobrze. Nigdy nie lubiłam, gdy na mnie patrzył, zawsze miałam wrażenie, że wystarczy mu dostrzec jeden krzywy ruch moich ust, bym się naraziła.\nAle teraz, co dziwne, nie bałam się, że mnie uderzy. Sama nie wiem, czego się bałam. Chyba najbardziej tego, że… To wszystko okaże się tylko przywidzeniem. Gdyby tak było, znaczyłoby to, że przekroczyłam pewną granicę.\nJest taki punkt w mojej głowie, miejsce, z którego już nie wrócę. Pewnego dnia po prostu się rozsypię. Do widzenia.\n– Ocean – odezwał się ojciec cichym głosem. Poczułam się nagle jak małe dziecko, któremu tatuś opowiada bajkę na dobranoc. – Ocean mnie wypuścił. Ma słabość do grzeszników. Lubi dawać im drugą szansę.\nWpatrywałam się w niego z otwartymi ustami.\n– Zamordowałyście mnie osiem, co do dnia, lat temu – powiedział. – Byłem pijany i nie mogłem się bronić. Ale pomyślałem: czekały na to. Od dawna czekały tylko na okazję. I gdy ta okazja nadeszła, natychmiast z niej skorzystały.\nBył pijany i nie mógł się bronić. Chociaż pewnie zdołałby obezwładnić mamę, gdyby dostatecznie szybko zdał sobie sprawę, co się dzieje.\nAle, smutna prawda, ciężka żeliwna patelnia w rękach zdesperowanej kobiety staje się straszną bronią i człowiek bez odpowiedniej koordynacji ruchowej nie zdoła się przed nią ochronić.\nWtoczył się do kuchni i z miejsca zaczął krzyczeć. Siedziałam wtedy w drzwiach swojego pokoju, patrzyłam jak się kłócą i wrzeszczą na siebie. Mama płakała.\nA potem tata ją uderzył.\nCoś we mnie pękło. Rzuciłam się w jego kierunku, zaczęłam okładać go pięściami gdzie popadnie. Odwrócił się, podnosząc rękę, jakby chciał mnie uderzyć. Wtedy mama zamachnęła się patelnią i z suchym trzaskiem uderzyła go w skroń. Upadł na ziemię u moich stóp.\nResztę znacie. Wrzuciłyśmy zwłoki do oceanu. Nigdy więcej o tym nie rozmawiałyśmy. Policja uznała, że ojciec musiał po pijaku spaść z klifu i się utopić, parę osób potwierdziło, że późno wyszedł z pubu i był wstawiony, a wybrał ścieżkę wiodącą wzdłuż urwiska. Prosta sprawa. Na tym historia tego morderstwa się kończyła i przez długie lata pozostała skończona.\nPrzynajmniej ja tak sądziłam. Ale tata wrócił, żeby opowiedzieć ciąg dalszy.\nOdzyskał świadomość w momencie, gdy objęły go zimne ramiona oceanu. Nie, nie ożył. Nadal był martwy – był świadomością w martwym ciele, miotanym przez fale. A ocean go przyjął, tak jak przyjmuje wszystko.\n– Ocean ma słabość do grzeszników – powiedział tata. – Daje im drugą szansę. A bestialsko zamordowany grzesznik…\n– Nie przesadzaj – przerwałam mu. – Wcale nie zamordowałyśmy cię bestialsko.\nPokazał mi szeroką białą bliznę na czole.\n– To była spora rana.\n– Tak, pamiętam krew.\nZadrżałam, wiał przenikliwy wiatr. Przed świtem przygna nad wioskę deszczowe chmury; będzie ulewa.\n– Myślę, że to dobry sposób na odejście – odezwałam się – i nie powinieneś narzekać aż tak bardzo. Przecież byłeś rybakiem. Kochałeś ocean.\nPatrzyłam na fale, podpełzające prawie do naszych stóp, muskające czubki naszych butów – moich trampek i ciężkich butów taty – i uciekające w popłochu, jak kocięta bawiące się sznurówkami.\n– Ty umierasz, prawda? – zapytał nagle tata.\n– Widzę, jak patrzysz na ocean. Jakbyś prosiła: zabierz mnie.\n– Po prostu uważam, że to dobry sposób na odejście. – Wzruszyłam ramionami. – Oddać się oceanowi. On przyjmuje wszystko.\nW pubie w wiosce najważniejszymi klientami zawsze byli – i pewnie pozostaną – starzy rybacy. Nie mieli już sił, by wypływać co dzień na połów, teraz ograniczali się do zarzucania wędki na mieliźnie i siedzenia bez ruchu w swoich małych łódkach, często kilka godzin cięgiem.\nGdy czasem chodzę na spacery widzę ich ze szczytu urwiska – małe łódeczki i zgarbione sylwetki rybaków w grubych szarych polarach.\nNie było ich już wielu, ale wciąż wszyscy darzyli takich weteranów oceanu szacunkiem. Stawiano im kolejki w pubie, słuchano, co mają do powiedzenia. Ja też nieraz słuchałam.\nGdy byłam młodsza, najbardziej lubiłam historie starego Paddy’ego.\nStary Paddy miał twarz pomarszczoną jak orzech, wysmaganą przez wiatr, ręce wykręcone przez reumatyzm i oczy zielone jak ocean w słoneczny dzień. Zawsze był trochę stuknięty, traktowaliśmy go jak pomniejszą atrakcję turystyczną – opowiadał ładne „bajeczki”, jak sam je określał. Tymi bajeczkami można było straszyć dzieci, i wiele matek właśnie tak robiło.\nNajbardziej zapadła mi w pamięć ta o Luku Davy’ego Jonesa.\nJako dzieci naprawdę wierzyliśmy w te opowieści. Całymi dniami bawiliśmy się w piratów, tworzyliśmy załogę martwych szubrawców Davy’ego Jonesa smarując sobie twarze błotem i zbrojąc się w szpady z patyków, i marzyliśmy o prawdziwych przygodach na rozległym oceanie.\nA w ciepłe, lipcowe noce, leżałam przy otwartym oknie nie mogąc spać, zdjęta strachem, że może szum oceanu zwiastuje przybycie Davy’ego Jonesa, który porwie nas ze sobą, abyśmy dołączyli do jego załogi potępieńców, grzeszników, którzy zmarli na oceanie.\nZ tego co wiem, żadnego innego dziecka oprócz mnie nie prześladowało takie przeświadczenie; nikt inny nie miał takich koszmarów. Owszem, czasami stary Paddy napędzał nam strachu i potem sami się nakręcaliśmy, ale mnie dręczyły prawdziwe koszmary. Były stanowczo zbyt realistyczne jak na mój gust. Budziłam się z krzykiem.\nChyba od zawsze bałam się oceanu i tego, co może z niego wyjść.\nSiedziałam ze skrzyżowanymi nogami na łóżku, z kubkiem stygnącej kawy w dłoni, otoczona wianuszkiem starych zdjęć. Kawa o czwartej nad ranem była zapewne poronionym pomysłem, ale chciałam zachować trzeźwy umysł tak długo, jak to możliwe.\nParę lat temu maniakalnie fotografowałam śnięte ryby, wyplute przez ocean. Potrafiłam przez cały dzień – w gumiakach i kurtce przeciwdeszczowej – włóczyć się po plaży, szukać znajomego błysku jasnych łusek w przyćmionym słońcu. Czasami trafiałam na skarby – ośmiornice, kalmary, porwane przez wicher parasole czy fragmenty pościeli lub ubrań, zdmuchnięte ze sznurków. Raz ocean wyrzucił na plażę małego wieloryba. Obfotografowałam go dokładnie, zanim poszłam do wioski powiedzieć o swoim znalezisku, komu trzeba.\nMama oczywiście nie była zachwycona moją przejściową pasją – tak jak wcześniej nie była zachwycona fazą na teorie spiskowe, ciągłe wieszczenie katastrof i przepowiadanie końca świata. Byłam trudnym dzieciakiem, a ona sobie nie radziła. Sprawy psychologii nieco ją przerastały. Nie rozumiała mnie. Bała się. Musiała pewnie codziennie zadawać sobie pytania, czym sobie na to zasłużyła. Obecnie mało ze sobą rozmawiamy. Opracowałyśmy, metodą prób i błędów, dość skuteczny system unikania zbędnych kontaktów. Jakoś nam się udaje.\nPrzypomniałam sobie o pudle pełnym zdjęć, gdy tylko wróciłam do domu. Siedziałam z ojcem na plaży prawie do trzeciej, a gdy w końcu znalazłam się w swoim pokoju, zrzuciłam mokre ubranie i usiadłam na łóżku, okazało się, że jestem zbyt pobudzona by zasnąć.\nPudło trzymałam na szafie, choć mama wielokrotnie prosiła, żebym spaliła te zdjęcia.\n– Brzydzą mnie – mówiła, z wyraźną niechęcią przeglądając fotografie.\nObiecałam jej, że to zrobię.\nAle byłam do nich w dziwny sposób przywiązana; i jakoś tak wyszło, że trzymałam na szafie pudło pełne zdjęć martwych ryb.\nSiedziałam na łóżku i zastanawiałam się, czy ta stara obsesja nie łączyła się w jakiś sposób z poprzednim strachem przed powrotem martwego ojca.\nGdy zaczęło robić się ciemno i poczułam w końcu dotkliwy chłód wiatru, ojciec wstał i podał mi rękę. Chwyciłam ją po chwili wahania, a on pomógł mi się podnieść.\n– Powinnaś już iść – powiedział szorstko. Nie patrzył mi w oczy.\nJa jednak stałam nieruchomo, nie odrywając wzroku od jego twarzy. W końcu musiał na mnie spojrzeć.\n– Czyli nie przyszedłeś po mnie? – zapytałam. Nadal nie do końca w to wierzyłam, sądziłam, że tacy jak on zawsze chcą zemsty.\n– Nie. Wypuszczono mnie tylko na chwilę. Chcę te parę dni wykorzystać.\n– Rozumiem. To… baw się dobrze?\nSkinął głową, poklepał mnie po ramieniu i ruszył przed siebie plażą. Szedł szybko, a noc była ciemna, więc niemal od razu straciłam go z oczu. Domyśliłam się, że chce minąć wioskę, przez którą musiałby przejść, gdyby wybrał drogę po Schodach.\nStałam przez chwilę z rękami w kieszeniach kurtki, zastanawiając się, co teraz zrobi, co ja zrobię, co w ogóle zrobić z tą świadomością, że ojciec gdzieś tam jest i właściwie w każdej chwili może się zjawić na progu domu i jednak zdecydować, że chce się odegrać za morderstwo.\nBędziesz po prostu ostrożna, powiedziałam sobie w myślach. Oczy szeroko otwarte. To już nie jest irracjonalny strach przed pralką. Ojciec był miły, ale to ożywiony trup złego człowieka; więc uważaj na siebie.\n– Miałyśmy umowę! – powiedziała z rozpaczą mama. – Obiecałaś, że nie będziesz sama wychodzić na spacery, zwłaszcza na klify. To niebezpieczne, zwłaszcza przy twoich…\n– Przy moich? – zapytałam.\nSiedziałam przy stole, a mama stała nade mną, z rękami wspartymi na biodrach, z twarzą szarą jak jej stary fartuszek i podkrążonymi oczami. Był wczesny ranek, dopiero co wyszłam z pokoju. Po nieprzespanej nocy nie miałam ochoty na kłótnie.\nMama nie dokończyła.\n– To niebezpieczne – powtórzyła tylko z uporem. – Nie chcę, żeby coś ci się stało. Gdybyś wpadła na pomysł, by nagle skoczyć do oceanu…\n– Przestań mówić – rzuciłam łagodnie. Zamilkła.\nNie byłam na nią zła.\nCiężkie, prawie czarne chmury gromadziły się coraz gęściej i niżej nad spienionymi wodami oceanu. Siedziałam w wysokiej trawie na szczycie klifu, obracałam między palcami urwane źdźbło. Daleko, daleko na horyzoncie majaczył zarys lądu. Wyraźniej widać go w pogodne dni. Wydawał się bardzo odległy, szczególnie teraz, za zasłoną deszczu.\nNa naszej wyspie jesteśmy trochę odcięci od świata. Żyjemy na samej jego krawędzi; gdy byłam dzieckiem, wydawało mi się, że za nami nie ma już nic, tylko ocean, nieskończony i wszechpotężny.\nBył bardziej realny niż Bóg. Równie wielki i nie do ogarnięcia umysłem, a jednocześnie bliższy i widoczny. To na nas spadał jego gniew. Gdy był łagodny, wszyscy to wyczuwaliśmy i od razu poprawiał nam się humor.\nPrzestał robić na mnie aż tak piorunujące wrażenie, gdy zaczęłam chodzić na terapię. Co tydzień płynęłam na stały ląd, do małego rybackiego miasteczka, które przycupnęło na brzegu oceanu. Było niewielkie, ale i tak większe od naszej wioski. Czułam się w nim dziwnie; brakowało mi poczucia pustki dokoła, do którego człowiek się przyzwyczaja, żyjąc na wyspie.\nProwadził tam praktykę miły doktor. Miał brodę i brzydkie okulary, ale nie onieśmielał mnie, w przeciwieństwie do większości ludzi. Pytał, czy mam pomysł, skąd mogą brać się lęki. Czasami chciałam opowiedzieć o tym, co zrobiłyśmy z mamą, bo to właściwie tłumaczyło wszystko, ale rozumiałam doskonale, że nie mogę mu niczego wyjawić.\nZamiast tego pewnego dnia powiedziałam doktorowi o zagubieniu, jakie odczuwam na lądzie, i poczuciu bezpieczeństwa, gdy jestem otoczona przez ocean. Kazał mówić sobie o takich sprawach. Pokiwał głową i odparł:\n– Oswajasz ocean.\nNie wiedziałam, o co mu chodzi. Nie chciałam oswoić oceanu. Oceanu nie wolno, nie da się oswoić.\nZanim tata odszedł, zadałam mu jeszcze jedno głupie pytanie.\n– Widziałeś kogoś? – zapytałam. Sama nie wiedziałam, o co mi dokładnie chodzi, a może bałam się precyzować.\n– Umarłeś, tak? Dokonał się nad tobą jakiś sąd, który zdecydował, że zamiast do nieba trafisz do Luku Davy’ego Jonesa? Widziałeś jakieś tajemnicze światło? Słyszałeś głosy?\nPatrzył beznamiętnie w wodę.\n– Nie – odparł w końcu, powoli, jakby był zmęczony. – Nie było żadnego sądu, ani żadnego boga. Był tylko ocean. On jest świadomy. Jest najbliższą bogom istotą, jaką mamy okazję spotkać.\nTe słowa skłoniły mnie później do dalszych rozmyślań. Minęło parę dni, w czasie których układałam sobie w głowie wszystko, czego się dowiedziałam. Nawet jak jest się chorym, niełatwo dopasować wizytę martwego ojca do schematu dotychczasowego życia.\nOdwiedziłam nawet kościół w poszukiwaniu odpowiedzi. Był pusty, towarzyszyło mi tylko echo i wszechobecny zapach soli.\nJuż od dzieciństwa wątpiłam. Bóg wydawał mi się postacią dość nieprawdopodobną i nie mogłam zrozumieć, czemu wszechpotężna, wszechwiedząca istota miałaby ochotę na obserwowanie poczynań ludzi.\n– Nie ma nic lepszego do roboty? – zapytałam kiedyś mamę po wieczornym paciorku. – Po co nas stworzył? Nudziło mu się?\nMama pokręciła głową; nigdy nie należała do osób bardzo wierzących. Na dodatek wówczas ojciec wciąż z nami mieszkał – miała na głowie ważniejsze sprawy niż religijne rozważania małego dziecka.\nWychowywałam się więc patrząc sceptycznie na cały koncept wiary i Boga – pod nosem zaś miałam ocean, wielki, wszechpotężny, równie tajemniczy.\n– On żyje – mawiał stary Paddy, którego bajek wprost uwielbialiśmy słuchać.\nMówi się, że są na niebie i ziemi rzeczy, o których nie śniło się filozofom. Do tej pory sądziłam, że większość z tych nieprawdopodobnych rzeczy to jedynie wytwory mojego zmęczonego umysłu, ale odkąd ojciec wrócił, zmieniłam zdanie.\nMoże rzeczywiście pewne rzeczy wykraczają poza nasze rozumienie.\nParę dni po spotkaniu na plaży nie mogłam spać. Było już późno w nocy, okno w moim pokoju było uchylone – nie mogę spać, jeśli jest mi duszno. Leżałam nieruchomo na wznak i wsłuchiwałam się w szum oceanu. Ocean nie kołysze do snu – ocean mruczy i szemrze, jakby mówił. Wyobrażałam sobie tłum ludzi stojących przed domem, trzymających się za dłonie, szepczących coś w niezrozumiałym języku.\nIm dłużej leżałam, tym wyraźniejsze stawały się głosy. Wkrótce miałam wrażenie, że nie szepczą, lecz mówią pełnymi głosami.\nNie minęła długa chwila, a zaczęli krzyczeć.\nWstałam i podeszłam do okna, ostrożnie uchyliłam zasłonę.\nRzeczywiście tam byli.\nTłum niewyraźnych, szarych postaci otaczał dom. Trzymali się za ręce. Nucili coś monotonnymi głosami, ale nie rozumiałam słów. Ponad ich głowami zobaczyłam statek, chyboczący się na niespokojnych wodach oceanu. Na tle granatowego nieba żagle i maszty były smoliście czarne.\nNigdy wcześniej nie widziałam podobnego statku, chyba że na filmach. Takich okrętów już się nie robi. Ale ja go znałam. Stary Paddy opowiadał mi o nim stanowczo zbyt wiele razy.\nWyszłam z domu, choć każdy zdrowy na umyśle człowiek na pewno by mi to odradził. Ja jednak czułam, że nie spotka mnie nic złego. Szereg szarych postaci rozstąpił się, by mnie przepuścić. Ruszyłam na plażę, ale nie spieszyłam się – noc była ciepła, niebo pełne gwiazd. Nocne niebo jest niemal równie przerażające jak ocean, zwykle więc, idąc nocą na spacer, nie podnoszę głowy, wpatruję się cały czas w ziemię. Tego dnia też tylko raz zerknęłam na przestrzeń pełną gwiazd.\nStarałam się rozkoszować spacerem, lekkim wiatrem, chłodem powietrza, jednak czułam nadal jakiś podskórny niepokój. Miałam wrażenie, że dostałam nagle gorączki.\nStraciłam statek z oczu, gdy znalazłam się na plaży, przycumowany został po przeciwnej stronie klifu. Byłam tylko ja, gwiazdy i ocean sięgający łagodnymi falami do moich stóp. Stanęłam na samym brzegu, tam gdzie język oceanu ledwie mógł mnie musnąć.\nPrędzej go wyczułam, niż usłyszałam. Poruszał się jak na ducha przystało – bezszelestnie.\n– Jest dziś bardzo spokojny, prawda? – odezwał się ojciec, stając tuż za mną.\nRzeczywiście był bardzo spokojny; pomyślałam, jaką ulgą musiałoby być zanurzenie się w jego czarnych, chłodnych wodach. Pod powierzchnią w ciemnej ciszy oceanicznej głębi czekał na mnie spokój i wyzwolenie. Może cały czas myślałam o tym w zły sposób? Wpatrywałam się jak urzeczona w senny ruch fal.\n– Ocean cię przyjmie – wyszeptał ojciec wprost do mojego ucha. Jego głos był chropawy i obcy.\nMiałam ściśnięte gardło; nie odpowiedziałam mu. Pokiwałam tylko głową, zrobiłam parę kroków naprzód, wchodząc po kolana do wody, i zanurzyłam dłoń.\nRęka aż do łokcia zniknęła w oceanie. A on ją przyjął.\nmężczyzna | 08.08.15, g. 23:31\nTroszkę zatrolluję, choć po uwagach do uwag do poprzedniego, pewnego tekstu obiecałem sobie, że nie będę strzępił jęzora.\nStałyśmy jeszcze chwilę na szczycie klifu, a wiatr targał naszymi włosami, szarpał ubrania, jakby chciał nas zepchnąć.. .\nOdepchnąć, nie zepchnąć, tak raczej wieją wiatry nad oceanami ;)\nkobieta, 22 lata, Kraków | 08.08.15, g. 23:44\nCorcoranie, nie znam się na wiatrach, więc się nie będę kłócić, wierzę Ci na słowo :) Dzięki.\nmężczyzna | 08.08.15, g. 23:56\nTrochę “Piratów z Karaibów”, trochę “Solaris”, trochę standardowych opowiastek o rodzince pato. Miks dosyć osobliwy, ale generalnie OK.\nmężczyzna | 09.08.15, g. 00:01\nSkończyło się jeszcze lepiej, czyli jak zwykle: źle, albo jeszcze gorzej ;)\nkobieta, 22 lata, Kraków | 09.08.15, g. 00:07\nWicked G, zapewniam, że składniki miksu są całkowicie przypadkowe :) Nie inspirowałam się “Piratami…”, choć skojarzenie faktycznie może się pojawić. A “Solaris” nie czytałam :(\nCorcoranie, cóż… Tak to już bywa :D\nmężczyzna | 09.08.15, g. 00:14\nW “Solaris” był motyw świadomego oceanu. Skojarzenie przyznam odrobinę naciągnięte, ale jednak się pojawiło. Czasami z takich przypadkowych miksów wychodzą fajniejsze rzeczy niż z zamierzonych :D\nkobieta, Łódź | 09.08.15, g. 00:19\nKolejny, mroczny tekst Gravel. Mnie raczej skojarzył się ze “Zbrodnią i karą”.\nNo, nie przepadam za takimi paskudnymi światami, więc opowiadanie nie ujęło. Ale mną się nie przejmuj.\nA co do kierunku wiatru… To nie jest tak, że bryza za dnia dmucha w jedną stronę, a w nocy w drugą? I jeśli wyspa jest mała, to wiatr nie będzie przelatywał przez nią całą, nie przejmując się drobnymi turbulencjami?\nmężczyzna | 09.08.15, g. 00:19\nO ja Cię bardzo przepraszam, Wicked, ale zdaję się, że podejrzenia odnośnie inteligencji oceanu nie zostały potwierdzone.\nkobieta, 31 lat, Toruń | 09.08.15, g. 00:20\nKlimat jest – jak zawsze u Ciebie.\nWciągnęło mnie i przeczytałam z przyjemnością. Podoba mi się motyw balansowania na granicy psychozy. To bardzo urealnia fantastykę i tym samym przeraża.\nZłapałam kilka powtórzeń:\nMiałam tylko dwanaście lat, ale nie byłam głupia.\nPod wieloma względami byłam nawet mądrzejsza od niej. To ja pierwsza powiedziałam głośno: musimy się go pozbyć. Kiedy chodziło o mojego ojca, matka była głupia.\nW tym roku kupiłam butelkę wina i gdy mama zasnęła, wykradłam się przez okno – znowu unikając pytań, które musiałyby paść, gdyby mnie przyłapała – i poszłam w stronę klifu.\nNa zachodniej ścianie najwyższego klifu znajdują się stare Schody,\nNa tym historia tego morderstwa się kończyła i przez długie lata pozostała skończona.\nPrzez pewien czas przeszkadzało mi wielokrotne powtarzanie przez narratorkę tego samego – początkowo niemal w każdym fragmencie oddzielonym gwiazdkami pojawia się informacja o zabiciu ojca, co wydało mi się zbyt nachalne i raczej niepotrzebne, bo czytelnik już dawno wie o co chodzi.\nZabrakło mi też czegoś w tym martwym ojcu. Wydał mi się zbyt… no nie wiem, życzliwy? Mało straszny? Zdziwiło mnie tez, że w momencie, kiedy wypełzł z morza, narratorka zaczęła nazywać go tatą, jakby nagle stał jej się bliski, pomimo wszystkich lęków, których za jego sprawą doznawała. Ale może tak właśnie miało być?\nZ technikaliów to jeszcze zgrzytnęło mi słówko “schizy” oraz “faza” – w zasadzie jakośtam się wpisują w tematykę tekstu, ale w moim odczuciu zabrzmiały zbyt kolokwialnie, bo całość utrzymujesz jednak w znacznie bardziej literackiej konwencji.\nkobieta, 22 lata, Kraków | 09.08.15, g. 00:42\nFinklo, dzięki za zajrzenie :) Co do wiatru, to się nie wypowiadam, bo się nie znam ni w ząb.\nWerweno, dzięki :)\nPowtórki oczywiście poprawię, dziękuję za wyłapanie. Ale to było zamierzone:\nTak samo jak zbliżenie się narratorki do ojca po jego wyjściu z oceanu.\nmężczyzna | 09.08.15, g. 00:46\nOK, w takim razie Ocean, który być może jest świadomy :)\nkobieta | 09.08.15, g. 01:11\nPrzeczytałam z zainteresowaniem. Nieco drażniła mnie ilość pojedynczych, jakby porwanych scen – troszkę tak, jakbym oglądała album ze zdjęciami a nie czytała płynącą historię.\nPodoba mi się niejednoznaczność postaci i sytuacji. Trudno w sumie powiedzieć kto jest to ofiarą a kto winnym.\nNajbardziej jednak podoba mi się to, że na końcu ocean przyjmuje każdego. Bez problemu bowiem mogę sobie wyobrazić dodatkową scenę: matka, w czarnej, rozwiewanej wiatrem sukni, idzie w ślady męża i córki.\nkobieta, 22 lata, Kraków | 09.08.15, g. 01:27\nDzięki, Drewian, cieszę się, że opowiadanie Cię zainteresowało :) Ta dodatkowa scena rzeczywiście w klimacie (czarna, rozwiewana wiatrem suknia, me gusta).\nmężczyzna, 39 lat, Wrocław | 09.08.15, g. 11:08\nNo dobra, może “piękny” to nienajlepsze słowo, ale nic innego nie przychodzi mi do głowy. Ciężki, mroczny, niepokojący, niesamowity, smutny, mokry od słonej beznadziei i ociekający martwotą… Znaczy piękny. Podoba mi się wszechobecność oceanu – wokół wyspy, w życiu bohaterów, w ich myślach. W ogóle, nawet odsuwając na bok wrażenie samoświadomości i “życia” oceanu, to masz tu mnóstwo bardzo fajnych, niezwykle trafnych spostrzeżeń, odnośnie sposobu postrzegania morza przez związanych z nim ludzi. Ot, choćby:\nLeżałam nieruchomo na wznak i wsłuchiwałam się w szum oceanu. Ocean nie kołysze do snu – ocean mruczy i szemrze, jakby mówił. Wyobrażałam sobie tłum ludzi stojących przed domem, trzymających się za dłonie, szepczących coś cicho w niezrozumiałym języku.\nCiekawym, wyjątkowa wyobraźnia, czy doświadczenie? ;-)\nAle przede wszystkim, opowiadanie jest strszne. Nie dlatego, że bałem się postaci martwego taty, czy załogi potępieńców Davy’ego Jonesa. Tylko nie mogłem oprzeć sie wrażeniu, iż nie ma tu grama fantastyki. Tylko chora dziewczyna, coraz bardziej gubiąca się w koszmarnych wizjach, ześlizgująca w dół czarnego wiru obłędu, bez żadnej nadziei, czy choćby szansy jakąkolwiek walkę. Z “realnym”, wylazłym z morza, martwym tatą, a i całą zgrają marynistycznych zombie można walczyć, uciekać, ratować się, czy choćby próbować. Niestety urojonym potworom najczęściej nie można nawet rzucić wyzwania.\nA co do wiatrów, to skoro klif był na zachodnim brzegu a wyspa (wnosząc z opisów pogody i imion postaci) znajdowała się w strefie cyrkulacji północnoatlantyckiej, to na krawędzi klifu niemal zawsze będzie wiało od morza, ciągiem wznoszącym, “odpychajac” od krawędzi. Tyle, że klify powodują też kompletnie randomalne zawirowania, tym silniejsze im większa prędkość wiatru. Każdy lotniarz powie, że startowanie z krawędzi klifu to dużo trudniejsza sprawa, niż się wydaje. Zatem wiatr z powodzeniem mógł próbować zepchnąć kobiety do morza.\n(ha, właśnie zobaczyłem, że wycięłaś te słowa o spychaniu :-)\nA, no i jeszcze jedno – najpierw myślałem, że one zepchnęły pijanego ojca do morza podczas jakiegoś spaceru po klifie, powrotu z knajpy, czy coś w tym stylu, a potem dowiaduję się, iż matka przygrzmociła mu w kuchni patelnią. I zatargały potem zwłoki na klif? Nie twierdzę, że niemożliwe, ale jawi mi się to jakąś tytaniczną pracą…\nPozdrawiam i gratuluję kolejnego udanego tekstu!\nkobieta, Szczecin | 09.08.15, g. 11:41\nŚwietna atmosfera – mroczna i zimna. Czytając Twoje opowiadanie widziałam całą masę morskich kolorów – ciemną zieleń, szarości, błękity. Myślę, że takimi kolorami opisałabym Twoje opowiadanie. Spodobała mi się taka pocztówkowa konstrukcja, bez liniowego toczenia się akcji. Wydaje mi się, że świetnie pasuje do treści.\nJak u Werweny, nie pasowały mi kolokwializmy jak “schiza”. Psuje to fragment – ataki paniki by wystarczyły.\nI nie mogę się powstrzymać – opisałaś ośmiornico podobną istotę wychodzącą z oceanu. Czyżby Wielki Przedwieczny, sam Cthulhu, wychodził i chciał porwać główną bohaterkę? Udało się mu. To skojarzeni dla mnie jest na plus :)\nmężczyzna, Białystok | 09.08.15, g. 12:31\nPrzykro mi, Gravel, ale już dwa spośród tagów zapaliły czerwone lampki – i, niestety, sprawdziło się. Widocznie za słaby i za prosty ten mój chłopski móżdżek, dwóch odejść od normy nie przyswaja…\nkobieta, Łódź | 09.08.15, g. 21:10\nOpowiadanie znużyło mnie. I jakkolwiek sam ocean niewątpliwie jest fantastyczny, to w Twoim Oceanie fantastyki nie dostrzegłam. Nieźle opisany mroczny klimat współgra z zachowaniem dziewczyny i choć początkowo spodziewałam się, że poza wspominanym morderstwem coś jeszcze się wydarzy, to kolejne fragmenty po wielokroć mówiące o tym, co już zostało napisane, zobojętniły mnie na tyle, że zaczęłam wyglądać końca opowieści.\nChoroba bohaterki i nawiedzające ją omamy, nie zastąpiły mi fantastyki. :-(\n…a wiatr targał naszymi włosami, szarpał ubrania. – …a wiatr targał nasze włosy, szarpał ubrania.\n…zrzuciłam mokre ubrania i usiadłam na łóżku… – To, co mamy na sobie, to ubranie. Ubrania wiszą w szafie, leżą na półkach.\nNawet jak jest się chorym, nie łatwo dopasować wizytę martwego ojca… – Nawet jak jest się chorym, niełatwo dopasować wizytę martwego ojca…\n…szepczących coś cicho w niezrozumiałym języku. – Masło maślane. Szept jest cichy z definicji.\nkobieta, 22 lata, Kraków | 10.08.15, g. 12:33\nThargone, dzięki wielkie, cieszę się, że Ci się podobało :) Zdecydowałam się usunąć ten fragment o spychaniu do oceanu, tak jest bezpieczniej. Oceanu w życiu na oczy nie widziałam, chyba że na filmach, kompletnie się nie znam.\nAha, no i nikt nie mówił, że pozbywanie się zwłok będzie proste ;)\nDeirdriu, dzięki :) Tak jak w przypadku przywołanych wcześniej “Piratów z Karaibów” i “Solaris”, Lovecraftem się nie inspirowałam, ale faktycznie – Cthulhu mógłby sobie w tym opku spokojnie znaleźć miejsce :D\nAdamie, to nie wina Twojego móżdżka, bo na pewno za słaby ani za prosty nie jest ;) Dziękuję za zajrzenie :)\nRegulatorzy, dzięki za zajrzenie i wyłapanie błędów :)\nkobieta, 23 lata, Wrocław | 22.08.15, g. 10:51\nBardzo podobała mi się rola oceanu w całym opowiadaniu i ukazanie go jako żywej istoty – nie nowość, ale dało się to poczuć. Historia bohaterki i jej matki też ładnie przedstawiona, przygnębiająca, ale bez przesadnego dramatyzowania. Tylko jedna rzecz – na początku zrozumiałam, że to było zaplanowane zabójstwo ("To ja pierwsza powiedziałam głośno: musimy się go pozbyć."), a potem wyglądało, że raczej pod wpływem chwili ("Coś we mnie pękło."). Ale może się czepiam :) Ogólnie mi się podobało, lubię tematy morskopodobne, psychozopodobne też. I napisane bardzo klimatycznie.\nkobieta, 22 lata, Kraków | 22.08.15, g. 12:38\nDzięki Teyami :) Kurczę, zamotałam z planowanym zabójstwem. Chodziło mi o to, że bohaterka jako pierwsza podjęła kroki w celu pozbycia się ojca. Dramatyczny skrót myślowy :)\nmężczyzna | 18.02.17, g. 20:11\nMoże wyjdę na hipstera, ale opowiadanie strasznie mi się spodobało. Jest tak Gaimanowskie, że gdyby je wcisnąć gdzieś w “Rzeczach ulotnych”, chyba nie zorientowałbym się, że ktoś inny je napisał. Ojciec, który wyszedł z oceanu, skojarzył mi się bardzo mocno z żoną Cienia z “Amerykańskich bogów”. Klimat pasuje, tajemnicze miejsce pasuje, dziwna bohaterka pasuje, wszystko – podobnie jak u Gaimana :)\nNie ma co więcej pisać – naprawdę wszystko mi się spodobało. (Jedynie w paru miejscach można by coś poprawić stylistycznie). Ale od konceptu oceanu przez niedopowiedzianą przypadłość narratorki po takie szczegóły jak zdjęcia martwych ryb – wszystko jest świetne.\nJeśli nie masz nic przeciwko, kliknę bibliotekę, jak tylko będzie to w mojej mocy (pośredniej lub bezpośredniej), a następnie udam się do “Wykopaliska” w HP. No chyba że nie chcesz, by taki “staroć” wyciągać na światło dzienne, i wolisz, by dalej kurzył się na Twoim profilu w oczekiwaniu na kogoś, kto zaryzykuje zajrzeć do opowiadania, które (z niezrozumiałych dla mnie powodów) nie ma ani jednego klika do biblioteki. Póki co, zostawiam szósteczkę.\nkobieta, 22 lata, Kraków | 18.02.17, g. 21:30\nNo cóż, na taki komentarz pozostaje mi tylko rzec: dziękuję. Szczególnie cieszy, że opko wydało Ci się gaimanowskie, to dla mnie naprawdę wielki komplement. Nawet, jeśli przesadzony ;)\nA klikać oczywiście możesz, to Twoje niezbywalne czytelnicze prawo.\nmężczyzna | 18.02.17, g. 21:33\nNo to jeszcze dwa dni. Kiedyś już miałem falstart i Cień na mnie nakrzyczał :(\nGaimanem mogło też zalecieć przez skojarzenie z “Oceanem na krańcu drogi”. Zdjęcia martwych ryb też są takie bardzo gaimanowskie. I ogólnie taki postmodernizm tu przebłyskuje.\nmężczyzna | 18.02.17, g. 22:21\nmężczyzna | 18.02.17, g. 22:26\nWłaściwie to Ty zawsze krzyczysz na koniec komentarza :D\nkobieta, Łódź | 18.02.17, g. 22:30\nPragniesz pokoju – szykuj się do wojny. ;-)\nmężczyzna | 19.02.17, g. 00:58\nWojna? Niemcy? Nareszcie! Janie, moja strzelba! Peace!\nmężczyzna | 12.03.17, g. 21:02\nKlikam obiema rękami ;)


„Co z tym szczęściem? Psychologia pozytywna w praktyce” - Iwona Kucharewicz - Bejbikowo\n„Co z tym szczęściem? Psychologia pozytywna w praktyce” – Iwona Kucharewicz\nKażdy z nas nieraz zastanawia się czy szczęście jest tymczasowe czy jednak można zatrzymać je na dłużej. Jak o nie dbać i tym samym nie przyciągać w swoją stronę złych rzeczy?\nOptymizmu też można się nauczyć. Dużo lepiej wierzyć w dobrą przyszłość niż zastanawiać się nad tym kiedy znowu życie rzuci kłody pod nogi.\nNie bój się być szczęśliwym! Poradnik „Co z tym szczęściem” napisany przez Iwonę Kucharewicz idealnie uczy podejścia, dzięki któremu zaczynasz kochać życie. Patrzysz pozytywnie i co najważniejsze – uczysz się jak to robić. Dostajesz lekcję na temat tego jak akceptować wszystko to, czego nie można zmienić.\nKsiążka napisana jest w rewelacyjnej formie. Zawiera historie ludzi, które są inspirujące i pokazują sposoby na to, jak dążyć do dobrego samopoczucia i jak naprawiać nastawienie do tego, co nas otacza. Ponad to zostało ukazane jak znaleźć równowagę pomiędzy rzeczywistością, a własnymi pragnieniami. Lektora wskazuje również na różnicę jaką można dostrzec między pozytywnym myśleniem a pozytywną psychologią.\nKsiążka robi dobre wrażenie, bo zawiera cały pakiet rad, które mogą zostać przez nas potraktowane indywidualne. Napisana w fajnym klimacie, przyjemnie się ją czyta. Ukazuje, że czerpać siłę powinniśmy z konkretnych cech charakteru. Stale się doskonalić i nie poddawać. Szczęścia nie da sie dokładnie zdefiniować, jednak jest ono czymś o co musimy walczyć. Każdy jest kowalem własnego losu, dlatego to w naszych rękach jest to, ile uda nam się osiągnąć.\nSzczęśliwa mama jako klucz do szczęścia dziecka\nPrevPomysły na biznes dla młodej mamy.\nNextJak wybrać nianię idealną?


» Poznaj zalety\n» Kto powinien korzystać?\n» Baseny do kąpieli\n» Kupno lub wynajem\nsystemy chłodzące iCoolsport\ndla ośrodków wypoczynkowych\nJesteśmy wiodącym międzynarodowym dostawcą systemów chłodzących do basenów i kąpieli lodowych, działającym w ponad 50 krajach na całym świecie.\nZapewniamy sprzęt niezbędny zawodnikom takich dyscyplin, jak piłka nożna, wyścigi samochodowe, kolarstwo, biegi, pływanie, triathlon, narciarstwo, żeglarstwo, boks, zapasy, tenis, baseball i wiele innych.\nZ naszych basenów chłodzących korzystają najlepsi sportowcy z całego świata. iCoolSport.pl jest obecny na największych imprezach sportowych - z kąpieli chłodzących iCoolSport.pl korzystali m.in. uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich w Londynie (2012), a także uczestnicy Tour de France.\nPodczas wysiłku ciało wytwarza energię\nEfektem ubocznym tego procesu jest pojawienie się w organizmie szkodliwych substancji.\nPojawia się ból i zmęczenie\nTo sygnał informujący o osiągnięciu maksymalnego poziomu wytrzymałości.\nPo zakończonym wysiłku organizm się oczyszcza\nTen naturalny proces bazuje na normalnym przepływie krwi i może trwać bardzo długo.\nKąpiel chłodząca wzmaga przepływ krwi\nKrew odpływa z tkanek powierzchniowych i kieruje się do najważniejszych organów wewnętrznych.\nCiało regeneruje się dużo szybciej\nDzięki odpowiednio dobranej kąpieli chłodzącej tempo regeneracji po wysiłku znacznie przyspiesza.\nKąpiel chłodząca to:\nbrak opuchlizn i reakcji zapalnych\nwyższa sprawność fizyczna\nodczuwasz dyskomfort po wysiłku…\nchcesz podnieść swoją wytrzymałość…\nstawiasz na efektywny relaks…\norganizujesz wydarzenie sportowe…\nprowadzisz ośrodek sportowy…\n...wybierz baseny chłodzące iCoolSport!\nkup / wypożycz\nNasze baseny oferujemy w trzech opcjach. W razie zainteresowania prosimy o kontakt\nTrenujesz sport zawodowo? Prowadzisz klub lub ośrodek sportowy?\nWybierz i kup baseny chłodzące iCoolSport.pl.\nOrganizujesz zgrupowanie sportowe lub inne wydarzenie dla zawodników?\nWypożycz baseny chłodzące iCoolSport.pl\nJesteś organizatorem maratonu czy innej imprezy sportowej?\nZaoferuj zawodnikom Strefę Regeneracji! Zapewniamy sprzęt do kąpieli, namiot, ręczniki, transport oraz napoje dla uczestników!\nUltramaraton Powstańca 1944 Wieliszew\nMP w lekkiej atletyce Bydgoszcz 2016\nFit'n Activ Olsztyn\n26. Mistrzostwa Polski w triathlonie\nW & W s.c.\ntel: +48 795 496 369\nNajmniejsza jednostka chłodząca.\nPrzenośna jednostka chłodząca.\nPrzenośna, kompaktowa jednostka chłodząca.\nJednostka chłodząca i grzejąca w jednym.\nTwin Powerful Performance\nJednostka chłodząca o dużej mocy.\nCompact TWIN XP-Extra Power Performance\nKompaktowa jednostka chłodząca o dużej mocy.\nTurbo Cool 2 XP\nNajlepszy system chłodzący do dużych basenów i SPA.\nBaseny do kąpieli\nStandardowy basen dmuchany dla 1 osoby\nBasen dla 1 osoby (zanurzenie do pasa)\nBasen okrągły dla 4 osób\nBasen dla 2 osób (zanurzenie do pasa)\nBasen okrągły dla 4-6 osób\nSystem Big Spa\nBasen 7 - osobowy\nBasen 10 - osobowy\n'beczka 4 osobowa'\n'beczka 2 osobowa'\nInnowacyjna jednostka chłodząca. Waży mniej niż 20 kg!\n- dostosowana do europejskich standardów (220 V)\n- długość 42,5 cm\nJednostka idealna do basenów iSprint.\nWysokowydajna, nowoczesna jednostka chłodząca w dobrej cenie. Najnowszy model z 2014 r.\n- szeroki zakres temperatur (do 5 C)\nJednostka idealna do basenów ISprint, IBody.\n- moc chłodzenia 3200 W\nJednostka idealna do basenów iSprint, iSprint Twin, iBody oraz basenów na zamówienie.\nJednostka chłodząca i grzejąca w jednym. Zaprojektowana na potrzeby terapii kontrastowej.\nUrządzenie posiada mechanizm chłodzący i podgrzewający. To pierwszy na świecie system umożliwiający terapię kontrastową za pomocą naprzemiennych chłodnych i ciepłych kąpieli.\n- zakres temperatur od 5 do 45 stopni\n- moc chłodzenia 5000W\nJednostka idealna do basenów iSprint oraz iBody (nawet dwa jednocześnie przy użyciu złącza rozgałęziającego), basenów iSquad oraz basenów na zamówienie.\nJednostka chłodząca o dużej mocy. Odpowiednia dla 2 basenów jednoosobowych lub jednego kilkuosobowego.\n- możliwość obsługi 2 basenów jednocześnie\n- moc chłodzenia 5000 W\nIdealna do basenów iSprint oraz iBody (nawet dwa jednocześnie przy użyciu złącza rozgałęziającego) lub iSquad oraz basenów na zamówienie.\nKompaktowa jednostka chłodząca o dużej mocy. Odpowiednia dla 2 basenów jednoosobowych lub jednego kilkuosobowego.\n- duża moc 7000 W\nJednostka idealna do basenów iSprint oraz iBody (nawet dwa jednocześnie przy użyciu złącza rozgałęziającego), basenów iSquad, iTeam oraz basenów na zamówienie.\n- moc chłodzenia 12 000W\n- moc grzania 13 000W\n- pobór mocy - średni 2000 W, max 3500W, po uzyskaniu zadanej temp. 1200W\n- zasilanie 230 V 20 Amp\nwróć do listy urządzeń chłodzących\nPierwszy model w naszej ofercie, cieszący się popularnością od 10 lat. Rozpoznawalny na całym świecie dzięki charakterystycznemu kształtowi i wygodzie transportowania. Waży jedynie 10,5 kg.\nBasen posiada podwójnie spojone szwy w miejscach narażonych na szczególny nacisk, wbudowany materac zapewniający komfort i izolujący od podłoża oraz wygodnie umiejscowione zaworki umożliwiające łatwe sterowanie ilością wody. W zestawie znajduje się torba na kółkach do transportu, wysokociśnieniowa pompka nożna oraz zestaw naprawczy.\nwewnątrz zewnątrz pojemność\nBasen dla 1 osoby\nDmuchany basen jednoosobowy, umożliwiający zanurzenie dolnej połowy ciała. Zapewnia szybką i efektywną regenerację mięśni nóg. Idealny dla kolarzy, biegaczy i triathlonistów. Lekki i łatwo rozkładalny.\nBasen składa się z 4 osobnych komór powietrznych oraz dmuchanego dna dla większego komfortu. W zestawie znajduje się torba na kółkach do transportu, wysokociśnieniowa pompka nożna oraz zestaw naprawczy.\ndługość 150cm 180cm 170 - 240 litrów\nwysokość 43cm 45cm\nszerokość 45cm 85cm\nOkrągły basen mieszczący do 4 osób. Umożliwia zanurzenie całego ciała. Zapewnia szybką i efektywną regenerację mięśni. Idealny dla osób uprawiających sporty drużynowe i poszukujących kompleksowych rozwiązań. Lekki i łatwo rozkładalny.\nBasen składa się z 5 osobnych komór powietrznych oraz dmuchanego dna dla większego komfortu. W zestawie znajduje się torba na kółkach do transportu, wysokociśnieniowa pompka nożna oraz zestaw naprawczy.\nśrednica 110cm 150cm 520 litrów\nwysokość 63cm 65cm\nBasen dla 2 osób\nDmuchany basen dwuosobowy, umożliwiający zanurzenie dolnej połowy ciała. Zapewnia szybką i efektywną regenerację mięśni nóg. Idealny dla kolarzy, biegaczy i triathlonistów. Lekki i łatwo rozkładalny.\ndługość 153cm 230 litrów\nBasen okrągły dla 4-6\nOkrągły basen mieszczący do 6 osób. Umożliwia zanurzenie całego ciała. Zapewnia szybką i efektywną regenerację mięśni. Idealny dla osób uprawiających sporty drużynowe i poszukujących kompleksowych rozwiązań. Lekki i łatwo rozkładalny.\nśrednica 150cm 190cm 890 litrów\n- kształt opracowany przy współpracy z Australijskim Instytutem Sportu\n- zanurzenie do ramion\n- wbudowane 12 dysz spa oraz 2 niezależne pompy\n- wykonany najwyżej jakości żywicy, włókna szklanego i żelkotu\n- łatwa instalacja, basen dostarczany jest wraz z samonośną ramą ze stali nierdzewnej oraz wszelkimi mechnizmami wodno-kanalizacyjnymi.\n-waga bez wody 245 kg\nW połączeniu z Turbo XP 2 stanowi najwyższej jakości SPA w ekonomicznej\n'beczka 4 osobowa' Możliwość terapi kontrastowej.\n- system blokad umożliwia szybki montaż\n- możliwość usuwania lub dodowania “beczek” w zależności od potrzeby\n- powierzchnia antypoślizgowa na schodkach i wewnątrz wanien\n- gwintowany zawór 25 mm u podstawy pozwala na łatwe opróżnienie wanien\n- wraz z urządzeniem możliwość chłodzenia i grzania w jednym czasie dzięki zastosowaniu dwóch niezależne pompy\n'beczka' - 2 osobowa\n- powierzchnia antypoślizgowa na schodkach i wewnątrz wanny\n- gwintowany zawór 25 mm u podstawy pozwala na łatwe opróżnienie wanny\n- uchwyty po obu stronach ułatwiają transport\nwróć do listy basenów do kąpieli\nCOPYRIGHT BY ICOOLSPORT.PL


funkcje wątroby - Ostropest-Plamisty.com\nWątroba spełnia ponad 200 funkcji w organizmie a i tak większość z ludzi uważa, że odpowiada tylko za metabolizm alkoholu. Tak jednak nie jest. Dzieje się tak zapewne dlatego, że choroba alkoholowa wątroby jest bardzo rozpowszechnionym schorzeniem. Postaram się jednak napisać jaka jest rola wątroby w organizmie i za co Czytaj dalej…\nNie każdy wie jaką ważną rolę spełnia wątroba w naszym organizmie. Zazwyczaj zastanawiamy się nad jej rolą dopiero w sytuacji, kiedy zaczyna nam coś dolegać. Rola wątroby wbrew pozorom jest olbrzymia. Warto wiedzieć, że wchłonięte cukry proste, aminokwasy i kwasy tłuszczowe dostają się żyłą wrotną do wątroby. Dlatego wątroba jest Czytaj dalej…


Tragiczny wieczór na lubuskich drogach – Radio Zachód 103 i 106 FM\nDo śmiertelnego wypadku doszło na drodze krajowej nr 31. Około godziny 20.00 na odcinku Owczary – Pamięcin koło Górzycy zderzyły się 3 samochody: dwa osobowe i ciężarówka. Zginął kierowca osobowej Mazdy 23 – letni mieszkaniec Słubic – poinformował Radio Zachód Marcin Waliszewski z zespołu prasowego lubuskiej policji.\nPodróżująca z nim pasażerka trafiła do szpitala. Pozostali uczestnicy wypadku nie odnieśli większych obrażen. Na miejscu pracują służby. Droga będzie zablokowana do godziny 1.00. Policja i straż pożarna zorganizowały objazdy drogami wojewódzkimi 139 i 137 przez Górzycę, Kowalów i Kunowice.\n[audio:http://www.zachod.pl/wp-content/uploads/2010/09/MARCIN-WALISZEWSKI-Z-LUBUSKIEJ-POLICJI.mp3|titles=MARCIN WALISZEWSKI Z LUBUSKIEJ POLICJI]\nJedna osoba została ranna w wypadku, do którego doszło późnym popołudniem na drodze krajowej nr 27 z Zielonej Góry do Żar. Przed godziną 17.00 zderzyły się tu cztery samochody – poinformowała rzeczniczka zielonogórskiej policji Małgorzata Stanisławska.\nDo wypadku doszło za miejscowością Piaski, między Zieloną Górą, a Nowogrodem Bobrzańskim. Jak ustaliła wstępnie policja, osobowa mazda uderzyła w auto terenowe, uszkodzone zostały także dwa inne samochody.\nPrzyczyną obu wypadków było prawdopodobnie niedostosowanie prędkości do niekorzystnych warunków jazdy. W naszym regionie przez cały dzień pada deszcz i na drogach jest ślisko. Apelujemy więc o zdjęcie nogi z gazu.


Wparcie dla Lokalnych Grup Działania z Opolszczyzny - Polskie Regiony\nPrzedstawiciele wszystkich 10 Lokalnych Grup Działania działających w ramach PROW 2014 – 2020 w województwie opolskim otrzymali aneksy do umów na dodatkowe 6 milionów euro. Jak mówią, już niebawem ogłoszą pierwsze konkursy na wydanie tych pieniędzy.\nNa projekty realizowane na obszarach wiejskich Lokalne Grupy Działania z regionu otrzymały dodatkowe 5 milionów 904 tysiące euro. Co ważne, minimum 35% z tej kwoty, czyli blisko 2,1 mln euro, jest przeznaczone na dofinansowanie projektów dotyczących podejmowania działalności gospodarczej na obszarach wiejskich. Jak podkreśla członek zarządu województwa, Antoni Konopka, te dodatkowe pieniądze uzupełniają pulę dla Lokalnych Grup Działania do 33 milionów euro.\n– Dzięki do tej pory wydanym przez LGD pieniądzom, na wsiach województwa opolskiego powstało już m.in. ponad 400 nowych miejsc pracy, tworzone są nowe firmy, poprawia się infrastruktura na wsi – wymienia wicemarszałek. – Widzimy, jako zarząd województwa, ogromny dorobek Lokalnych Grup Działania i będziemy ten obszar aktywności nadal wspierać – zapewnia.\nDodatkowe kwoty dla Lokalnych Grup Dzialania


The Complete Birth of the Cool nowe winylowe wydanie już w maju | jazzarium\nO tym albumie napisano chyba wszystko i to nie raz i wiadomo że dla ukonstytuowani się stylu cool miał on fundamentalne znacznie. Co prawda nie miał nigdy charakteru przyczynkarskiego, nie był także zapowiedzią nowej metody uprawiania jazzu, ani rzeczywistym momentem narodzin stylu, a raczej rodzajem gwiazdorskiego i denialnego resume działań podejmowanych przez innych twórców, nie mniej kiedy myślimy cool jazz to zapewne myślimy Birth of the Cool.\nOkazja do wydania kompletu nagrań „Birth Of The Cool” jest poważna. W tym roku mamy 70 urodziny nagrania. W składzie zespołu m.in. Gerry Mulligan, Lee Konitz, Max Roach, John Lewis, Gil Evans, i 22 letni Miles Davis, a płyta zawiera wszystkie studyjne i koncertowe nagrania zespołu, który istniał krótko i nigdy właściwie nie miał charakteru workinbandu.\nNagrania oczywiście zremasterowano na nowo zatroszczono się o książkę z archiwalnymi zdjęciami oraz esej pióra historyka jazzu i regularnego autora Jazz Timesa Ashleya Khana. I jak to jest z kolejnymi reedycjami davisowskich kamieni mailowych, także i ta z pewnością znajdzie całkiem spore grono odbiorców. Płyta pokaże się na rynku 17 maja, a teraz można ją zamwiać w przedsprzedaży.


Fidelitas (Benton City, Waszyngton) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Fidelitas\nAtrakcje w pobliżu obiektu Fidelitas\nFidelitas opinie, Benton City\nNr 8 wśród 19 atrakcji w lokalizacji Benton City\nDoskonałe czerwone Wina Góry\nZatrzymaliśmy się w Fidelitas w drodze z Leavenworth do Walla Walla do przerwy w podróży. Byliśmy bardzo cieszymy się, że to zrobiliśmy. Chelsea był bardzo dużą wiedzę na temat wina i czerwone wina były wspaniałe i w przystępnej cenie. W rzeczywistości, były tak dobre, że...dwie pary w naszej grupie dołączyliśmy do klub wina! Widoki z pokoju po prostu degustacji zwiększyło doświadczenie.Więcej\nNaprawdę dobre w smaku!\nUprzejma obsługa z dyskusji na temat wina. Byli przyjaźni, pouczające i zachęcająco. Wina były super! Kolejny minimalistyczny wystrój z winnicy i krajobraz. Jak jest typowe dla degustacji wina w pobliskich winnic, 10 dolarów za smak.\nPrzyjechaliśmy tu na pary wieczór. Jest to zdecydowanie jeden z najpiękniejszych degustacji pokoi, w których byłem. Piękne widoki! Wspaniały wystrój wnętrza; dużo drewna i beczki wina. Wino jest bardzo dobre! Szczególnie podobał mi się taksówki, byli tak gładkie! Wyszliśmy z 3 butelek. Mają też sala...degustacji dniową wycieczkę po Woodinville że mamy zamiar wypróbować. Absolutnie boga.Więcej\nPiękna sala degustacji, profesjonalna obsługa, dobre wina\nUwielbiam to miejsce. W sala degustacji jest piękny i słoneczny wypełnione, z pięknym patio. Personel był przyjazny, a wino było dobre. Zakupiliśmy butelkę kabiny do domu. Chciałbym aby usiąść na zewnątrz i spędzić słoneczne popołudnie tutaj!\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Fidelitas.


Robert Kwiatkowski: “Zapewniam, że nie zawiodę” | Tylko Toruń\nW piątek odbyła się konferencja prasowa posła elekta Roberta Kwiatkowskiego. Kandydat Lewicy w wyborach zdobył prawie 14 tys. głosów i w najbliższej kadencji zasiądzie w sejmowych ławach. Obecny był także przewodniczący toruńskiego SLD, Krzysztof Podgórski.\nNa konferencji doszło do podsumowania kampanii i wyniku wyborczego Lewicy.\n– Jako Lewica jesteśmy usatysfakcjonowani naszym wynikiem. W skali kraju mamy 49 posłów. W naszym okręgu 2, w województwie łącznie 4. SLD to jedyna partia, która znalazła się poza sejmem i do niego wróciła, więc to tym większa satysfakcja – mówił Podgórski.\nSwoje podziękowania dla wyborców przekazał Kwiatkowski.\n– Chciałem podziękować 14 tysiącom wyborców, którzy zdecydowali się oddać na mnie głos. Zapewniam, że nie zawiodę. Będę się starał realizować ten program i te postulaty, które w trakcie kampanii zgłaszałem – zapewniał. – Średnia głosów oddanych na Lewicę w okręgu wyborczym numer 5, po 4 latach nieobecności, jest, przynajmniej dla mnie, imponująca. Prawie 15% głosów, to dobry początek.\nPodkreślił także, jakie inicjatywy będzie chciał realizować w ciągu najbliższych 4 lat. Mają to być sprawy m. in. infrastrukturalne, dostępności usług publicznych, czy miejsc pracy w sektorze przemysłowym.\n– Kurz bitewny opadł, ale sytuacja się nie zmieniła. Są poważne braki infrastrukturalne, będę się starał jakoś ten stan rzeczy zmienić. Mam na myśli zarówno sprawy związane z infrastrukturą drogową, jak i kolejową. Kolejny blok spraw, to sprawy związane z dostępem do usług publicznych – wymieniał Kwiatkowski. – To jest znak wyróżniający Lewicę. Staramy się o to, by każdy z obywateli miał zapewniony dostęp do bezpłatnej, wysokiej jakości służby zdrowia, edukacji, wymiaru sprawiedliwości.\nPogratulował także wyniku Joannie Scheuring-Wielgus, która zdobyła drugi z mandatów dla Lewicy w naszym okręgu.\n– Miałem okazję pogratulować pani Scheuring-Wielgus tego wyniku, był rzeczywiście znakomity. Dobrze zaplanowaliśmy tę listę i cieszymy się dwoma mandatami – podsumował Kwiatkowski.\nTagged konferencja kwiatkowski lewica podsumowanie robert SLD wybory wyniki


Format: 14.00x21.50 cm\nStephen Hawking został uznany za jeden z największych umysłów naszych czasów, a jego heroiczne zmagania z chorobą, odkąd w wieku dwudziestu jeden lat zdiagnozowano u niego stwardnienie zanikowe boczne, stanowią trwałe źródło inspiracji dla nas wszystkich. Zasłynął zarówno z przełomowych dokonań w dziedzinie fizyki teoretycznej, jak i z nadzwyczajnej umiejętności objaśniania skomplikowanych pojęć w sposób przystępny dla każdego. Uwielbiano go również za szelmowskie poczucie humoru. Bezpośrednio przed śmiercią pracował nad swym ostatnim dziełem ? zestawieniem odpowiedzi na ?wielkie? pytania, które tak często stawiał, wykraczając poza granice ściśle akademickich badań.\nW swojej ostatniej książce Hawking przedstawia poglądy dotyczące najpoważniejszych zagrożeń, przed jakimi stoi ludzkość, oraz tego, jaka przyszłość zarysowuje się przed ziemskim globem. Każdą część rozpoczyna wprowadzenie pióra wybitnego intelektualisty, który nakreśla swoją własną ocenę wkładu profesora Hawkinga do gmachu naszej wiedzy. Książka zawiera również przedmowę laureata Oscara Eddiego Redmayne?a, który grał postać Hawkinga w filmie Teoria wszystkiego oraz posłowie napisane przez córkę Hawkinga, Lucy Hawking, a ponadto prywatne zdjęcia i inne materiały archiwalne.\nBeata Igielska, 28 listopad 2018


Miesięcznik Twórczość » Wszystkie drogi prowadzą do Auditorium Wszystkie drogi prowadzą do Auditorium – Miesięcznik Twórczość\nWszystkie drogi prowadzą do Auditorium\nAuditorium (Parco della Musica), kompleks fantastycznych sal koncertowych, wychwalanych przez krytyków muzycznych i artystów, jest w Rzymie obiektem nieustannych żartów. I nie tylko dlatego, że nieładnie się starzeje: rdza przeżera metalowe elewacje, chodniki nierówne, fotele w salach ledwo trzymają się podłóg. Nie o to chodzi. Tym akurat nikt za bardzo się nie przejmuje. Wszystko się niszczy, wszystko można też naprawić, odrestaurować. Z tego powodu rzymianie nie histeryzują, albowiem lamentować musieliby od dekad.\nRzecz w tym, że kiedy Auditorium otwierano, a było to w roku 2002, władze miasta były tak dumne, że w całym Rzymie i w okolicach poustawiały znaki informujące jak do Auditorium dojechać, nawet z najbardziej odległych zakątków Wiecznego Miasta. Do dzisiaj w okolicach Lunghezzy, skąd do Auditorium około dwudziestu kilometrów, widnieją drogowskazy z nazwą sal koncertowych zaprojektowanych przez samego Renza Piano.\nRzymianie się śmieją, że wszystkie drogi prowadzą do Auditorium. Jesteś w okolicach Koloseum, musisz wiedzieć, jak do Auditorium dojechać. Jesteś na Zatybrzu, to samo.\nPrzed ubiegłorocznym marcem, kiedy we Włoszech zarządzono pierwszy lockdown, co weekend waliły tu tłumy na świetne koncerty albo pokazy filmów z krajów tak egzotycznych, jak Islandia czy Finlandia.\nZanim zamknięto wszystkie restauracje czy kawiarnie, zjeżdżali tutaj ludzie z całego miasta, żeby posiedzieć w sympatycznych barach, do których zaglądali również aktorzy i reżyserzy.\nPo zakończonych koncertach, grupy wielbicieli zawsze czatowały na artystów. Pamiętam jęk zawodu melomanów, kiedy ktoś z Auditorium ogłosił, że Krystian Zimerman, który skończył przed chwilą koncert, nie wyjdzie na dziedziniec, albowiem pojechał już do hotelu. Autografów nie będzie.\nZimerman koncertował w Auditorium wielokrotnie. I zawsze dawał wielki show. Nie tylko bowiem grał, ale także opowiadał o tym, co gra. Zawsze dostawał aplauz na stojąco.\nTo tutaj minąłem kiedyś Orhana Pamuka, nie wiedząc, że za chwilę będzie miał spotkanie ze studentami. Tutaj widziałem ostatni koncert Ennia Morricone, który w ostatnich latach życia orkiestrą dyrygował tylko w Auditorium. Ubrany w szarą marynarkę, pod którą zawsze miał czarny golf, wyglądał jak postać z filmów Felliniego. Poważny, dostojny, wyrozumiały nawet w stosunku do tych widzów, którzy podczas koncertów robili zdjęcia z fleszami, nagrywali go, klaskali w trakcie utworów.\nMorricone zdawał się przebywać wtedy w innym świecie. Niemniej jednak największymi przebojami dyrygował jakby od niechcenia. Większym skupieniem wykazywał się podczas prezentacji swoich nie-kinowych oryginalnych kompozycji. Ale wtedy z kolei publiczność była na muzyce mniej skoncentrowana i w największej sali Auditorium rozbrzmiewał niewielki gwar, tłumiony co chwilę sykami, złorzeczeniami i przekleństwami tych, dla których ważna była każda nuta mistrza. Tak więc koncerty Morricone były wydarzeniami nie tylko artystycznymi, ale także społecznymi.\nMorricone zmarł w lipcu zeszłego roku. Burmistrzyni Rzymu prawie od razu ogłosiła, że Auditorium będzie nosiło jego imię. I chociaż nie każda decyzja Virginii Ragii w Wiecznym Mieście się podoba, ta przypadła mieszkańcom do gustu. Zaakceptowali ją od razu.\nAlessandro Gassman, znakomity aktor, syn słynnego Vittoria (który grywał między innymi w filmach Roberta Altmana, Krzysztofa Zanussiego i Barry’ego Levinsona), napisał na swoim blogu, że muzyka Morricone była wielka dlatego, że zawsze płynęła prosto z serca i nerwów: „Niektóre z jego dzieł pozostaną już na zawsze, będą się z czasem rozwijać…Tym, którzy tworzą muzykę dzisiaj, proponuję posłuchać wszystkich utworów Morricone, od lat sześćdziesiątych do dziś: znajdą tam ewolucję, ciągłe poszukiwania i nieubłagane crescendo jakości, które może dać tylko praca”.\nMorricone pracował do ostatnich chwil swojego życia. Nie żałował niczego, co skomponował. W sumie nic dziwnego. Jak mówił w wywiadzie-rzece, który przeprowadził z nim jego wielki przyjaciel i znakomity reżyser Giuseppe Tornatore, żałował tylko jednej rzeczy, a mianowicie tego, że nie zrobił muzyki do Mechanicznej pomarańczy Stanleya Kubricka.\nJuż był po rozmowach z twórcą Lśnienia. Już były domówione wszystkie detale związane z honorarium. Kubrick zgodził się nawet na to, żeby Morricone nagrywał ścieżkę dźwiękową w Rzymie, zastrzegając jednocześnie, że do Italii nie przyjedzie, albowiem boi się latać samolotami.\nA potem wydarzyło się coś zupełnie niespodziewanego. Otóż Kubrick zadzwonił jeszcze do Sergia Leone, z którym Ennio pracował właśnie nad jakimś projektem, i zapytał o jakiś szczegół. Leone był bardzo zdziwiony, kiedy dowiedział się, że Morricone będzie komponował dla Kubricka. Miał mu powiedzieć, że Ennio miksuje w tym momencie muzykę do jego filmu i jest bardzo zajęty. Nie będzie miał dla niego czasu.\nZnamy finał tej opowieści. Kubrick z usług Włocha nigdy nie skorzystał. Nie zadzwonił do niego nawet, żeby odwołać poprzednie ustalenia. A on sam opowiedział o tej sprawie po raz pierwszy Tornatore we wspomnianej książce. Z Sergiem Leone nigdy na ten temat nie rozmawiał. Zastanawiał się tylko, dlaczego padły takie słowa, dlaczego twórca Dawno temu w Ameryce powiedział, że kompozytor jest zajęty, przecież ze spokojem połączyłby te zadania…\nDyskrecja była jego znakiem firmowym. Tak jak i praca. I talent. No i wyobraźnia muzyczna.


Montaż drzwi - Warszawa, Sulejówek - Profix-Budownictwo\nWiele osób, zapytanych o najważniejszą wartość w swoim życiu, na pierwszym miejscu wymienia bezpieczeństwo. Aby chronić dobytek, mir domowy oraz prywatność domy wyposażane są w wytrzymałe i solidne drzwi. Niezależnie od tego, czy chodzić będzie o zewnętrzne antywłamaniowe skrzydła czy o te eleganckie i stylowe wewnątrz domu, ich poprawne funkcjonowanie w dużej mierze zależeć będzie od poprawnego osadzenia. Prawidłowy montaż drzwi to jedna z usług świadczonych przez naszą firmę.\nWłamanie i utrata mienia to tylko część konsekwencji, które wynikać mogą z niedokładnego zamontowania stolarki. Błędy w tym zakresie przyczyniają się do powstawania mostków termicznych, które powodują straty ciepła i skutkują wyższymi rachunkami za ogrzewanie. Przez szczeliny mogą dostawać się też do wewnątrz zanieczyszczenia oraz niechciani goście tacy jak owady. Aby mieć pewność, że drzwi będą pełnić swoją funkcję w sposób prawidłowy, ich montaż lepiej będzie powierzyć profesjonalnej ekipie.\nFachowcy zatrudnieni w naszej firmie posiadają wieloletnie doświadczenie w różnego rodzaju pracach budowlanych. Z łatwością osadzą oni w Państwa domach różnego rodzaju stolarkę, zarówno wewnętrzną jak i zewnętrzną. W ramach usługi zawarte jest zamontowanie ościeżnicy oraz usunięcie starej, jeśli dokonywana jest wymiana skrzydła, wypełnienie przestrzeni pomiędzy ramą a ścianą, a także uzbrojenie stosownymi okuciami, oraz umieszczenie takich elementów jak wizjery oraz zawiasy. Wszystkie prace poprzedzamy szczegółowym pomiarem, który pozwala upewnić się, że wszystko zostało przygotowane właściwie.\nChociaż montaż drzwi może wydawać się czynnością łatwą, w rzeczywistości, działając na własną rękę, można popełnić wiele błędów, które mogą przyczyniać się do wypaczenia skrzydła. Korzystając z pomocy naszej firmy, zyskują Państwo gwarancję poprawnej i sprawnie wykonanej usługi. Bezpieczeństwo domowników i mienia to kwestia, której nie należy lekceważyć, dlatego warto skorzystać z pomocy doświadczonych i zaufanych fachowców.


Większość właścicieli psów nie wierzy, że czas z psem płynie tak szybko. Kiedy zauważamy, że nasz czworonóg to już stateczny psi senior zastanawiamy się, jak to się stało? Przecież tak niedawno przynieśliśmy do domu małą, bezbronną kulkę. Jednak życie psa jest znacznie krótsze od naszego, więc musimy być przygotowani na to, że to my odprowadzimy swojego psa do końca jego ziemskiej wędrówki. Nie można jednak popadać w panikę – stary pies wcale nie musi być schorowany i słaby. Po kilkunastu latach nasz pupil będzie po prostu potrzebował więcej snu, stanie się spokojniejszy i mniej aktywny, ale ciągle tak samo wierny i kochający jak zawsze. Pamiętajmy, by szczególnie w tym ostatnim czasie poświęcać mu dużo uwagi i dawać wiele miłości. Przyjaciel, który był przy nas przez tyle lat zasługuje w końcu na to, by przy końcu swojej drogi jeszcze silniej dowiedzieć się, jaki był ważny i jak wiele dla nas znaczy. Takie spokojne odchodzenie w otoczeniu miłości i akceptacji to największa zapłata za lata przywiązania i wierności. Ja kiedyś miałam psa rasy maltańczyk ale niestety odszedł na zawsze.\nzoolubni 16:08:28 26/09/2014 [Powrót] Komentuj


Sprzęt – Napieraj.pl\nOrganizacja UTMB postanowiła stworzyć program QUARTZ, aby chronić zdrowie uczestników i przyczynić się do tego, by sport był "czystszy". QUARTZ EVENT PROGRAM nie został powołany ani nie ma kompetencji do zastąpienia przepisów antydopingowych, ale ma na celu wz...\nJeśli zdarzy się inaczej - będziecie mogli nam dokuczać. Ale jesteśmy gotowi na uszczypliwości. Nawet fajnie by było się mylić. Pokiwać głową z kwaśną miną i przyznać do błędu. Ale póki co przejedziemy się po projekcie SL:PDX nowego producenta butów trailowych...\nLiczba chorych na koronawirus w Polsce rośnie w bardzo szybkim tempie. W wielu miastach pojawiają się ograniczenia. Czy biegacze powinni szczególnie uważać? Mimo wszystko warto pomyśleć o maseczce na twarz i zachowaniu odstępu. Wirus SARS-Cov-2 rozprzestrze...


Sukces pływaków ze Szkoły Podstawowej nr 3 - Urząd Miejski w Lęborku\nSukces pływaków ze Szkoły Podstawowej nr 3\nPowody do satysfakcji mieli uczniowie Szkoły Podstawowej nr 3 w Lęborku i ich nauczyciel trener, Dariusz Gromulski.\nW finale Wojewódzkich Igrzysk Młodzieży Szkolnej, które odbyły się w Pruszczu Gdańskim 27 lutego, zajęli drugie miejsca, zdobywając puchary w klasyfikacji zespołowej w kategorii dziewcząt i chłopców. Pierwsze miejsce zajęła Szkoła Podstawowa nr 2 z Gdańska.\nW wyścigu sztafetowym dziewcząt 8 × 25 m stylem dowolnym uczennice SP nr 3 Lębork płynące w składzie: Wiktoria Dawidowska, Ewa Przybylska, Hanna Walkusz, Natalia Lewandowska, Weronika Klejna, Nikola Pszczólińska, Olimpia Gromulska i Natalia Złoch - zajęły II miejsce zdobywając srebrne medale.\nW konkurencjach indywidualnych medale zdobyły:\nI miejsce Hanna Walkusz na 25 m stylem grzbietowym,\nI miejsce Natalia Lewandowska na 25 m stylem klasycznym.\nI miejsce Olimpia Gromulska na 25 m stylem motylkowym,\nI miejsce Weronika Klejna na 25 m stylem klasycznym,\nI miejsce Natalia Złoch na 25 m stylem dowolnym,\nIII miejsce Nikola Pszczólińska na 25 m stylem grzbietowym,\nWśród chłopców sztafeta 8 × 25 m stylem dowolnym płynąca w składzie: Kordian Okroj, Szymon Hallmann, Julian Skrzyński, Jan Dombrowski, Maksymilian Młyński, Konrad Rybarczyk, Cezary Chomiczewski, Marceli Bergmann zajęła II miejsce zdobywając srebrne medale.\nIII miejsce Julian Skrzyński na 25 m stylem grzbietowym.\nI miejsce Cezary Chomiczewski na 25 m stylem motylkowym,\nII miejsce Marceli Bergmann na 25 m stylem klasycznym,\nII miejsce Konrad Rybarczyk na 25 m stylem grzbietowym,\nII miejsce Maksymilian Młyński na 25 m stylem dowolnym,\nGratulujemy wszystkim zawodniczkom i zawodnikom.


Wiadomości24 » Kultura » Imprezy » Hiszpańska Wyspa Kobiet w Zabrzu\n#23637 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2013-11-30 13:47\nW piątkowy, listopadowy wieczór w zabrzańskiej restauracji Zielony Ogród rozbrzmiewały gorące rytmy Hiszpanii. Goście tłumnie przybyli na IV odsłonę Wyspy Kobiet, która tym razem miała szczególny charakter.\nA była to Wyspa wyjątkowa dlatego, że oprócz wspaniałej zabawy goście wzięli udział w akcji mającej szczytny cel - pomoc dla pacjentów Górnośląskiego Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach Ligocie – oddziału (dziecięcego) hematologii.\nAby mogli zapomnieć o swojej chorobie, mali pacjenci mają organizowane różnego rodzaju warsztaty manualne (malowanie, prace ręczne, rysowanie). Niestety, szpital nie zawsze może zapewnić dzieciom potrzebne na ten cel przybory. Do zorganizowania akcji takiej pomocy przyczynił się Marcin Habasiński, którego syn jest pacjentem tejże placówki\nKażdy z gości przyniósł dla dzieci prezenty: kredki, wycinanki, farbki, zabawki i mnóstwo książek. Profesjonalnie wykonane kartki świąteczne, obrazy namalowane przez podopiecznych szpitala wzbudzały zachwyt wśród gości. Każda kupiona rzecz zasiliła „skarbonkę” na zakup wspomnianych wcześniej przyborów i artykułów dla dzieci.\nJeśli chodzi o samą zabawę, było iście hiszpańsko. Również goście byli na tę okoliczność wystylizowani. Gościem specjalnym była artystka z samego St. Petersburga - Jaśmin. Artystka wiele lat występowała w Hiszpanii, dlatego klimaty tego kraju nie są jej obce.\nDo zabawy zachęcała para taneczna Daria Fryziel i Krzysztof Błaszczyk z Forum Tanecznego w Zabrzu. Nie zabrało również na Wyspie tego, co panie lubią zawsze… czyli pokazu bielizny, garderoby nocnej oraz najnowszych modeli płaszczy. Każda pani (i nie tylko pani) otrzymała zaproszenie do Studia Urody Viva w Zabrzu. Dzięki sponsorom niektórym poszczęściło się tak bardzo, że wygrali cenne nagrody, w tym nawet etolę z futra.\nNa koniec był jeszcze konkurs na najlepszy strój hiszpański, a potem już goście z żalem żegnali się z hiszpańską Wyspą, gdyż zabawa była naprawdę udana, nie wspominając już o szczytnym celu, który jej towarzyszył. Niebawem wszystkie prezenty „pojadą” do podopiecznych szpitala klinicznego w Katowicach. Niech na ich ustach uśmiech zagości w tych trudnych chwilach i może niespodzianki spowodują, że choć na moment zapomną o chorobie.\nNa koniec chciałam serdecznie podziękować sponsorom oraz tym wszystkim, którzy włączyli się w akcję charytatywną:\nOlga i Ireneusz Balas – Sklep NINA (bielizna, garderoba nocna), Iza Święs – Furelle Fashion (płaszcze), Bartosz Kamiński – Cukiernia Sowa (pyszne ciasta), MOSiR - Zabrze (nocleg dla specjalnego gościa), Magda Wloka – Kwiaciarnia Pasja (kwiaty), Dariusz Korczyński – Pieroth Polska - wina hiszpańskie), Dominik Chilimończyk – Chill Moon (didżej) oraz właścicielom Rezydencji „Zielony Ogród” w Zabrzu za pomoc w zorganizowaniu wydarzenia.\nPoza samym spotkaniem na Wyspie Kobiet, akcje zbierania książek zostały zorganizowane także przez: Zespół Szkół Technicznych nr 2 Aleksandra Zdaniewicz – Chorzów, Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 2 Agnieszka Lach, Danuta Jeziorowska, Jolanta Czeczota Akademicki Zespół Szkół Ogólnokształcących i Liceum Ogólnokształcące im. J. Słowackiego – Ruda Śląska, Iwona Zbróg, Izabela Gorajczyk, Tomasz Kuras, Grażyna Strączek - Rodzinny Dom Dziecka w Bielszowicach, Aleksandra Poloczek - Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji, Jadwiga Ostraszewska, Roman Pawliszak –Polski Związek Filatelistów – Zarząd Oddziału w Rudzie Śląskiej, Antoni Urbanek –Rudzkie Stowarzyszenie Rodzin Abstynenckich Zdrowie Życie oraz Barbara i Adam Podgórscy – Rudzkie Towarzystwo Przyjaciół Drzew OPP.\nWydarzenie było objęte patronatem medialnym przez: Radio Plus Śląsk, Telewizję Silesia, Głos Zabrza, portal Nasze Zabrze.com.pl, Nasze Miasto oraz Stowarzyszenie Polskich Mediów.\nTagi: Hiszpania wyspa kobiet jaśmin Zabrze pacjenci 1 wyspa kobiet zabrze 2 mail wyspakobiet.net zabrze kwiaciarnia pasja\nPopieram Basiu i przyłączam się do gratulacji :)\nWspaniały wieczór. Organizatorce też należą się brawa.


Czy kupić dzbanek do kawy z pokrywką 1,2 na prezent? Poznaj nasze opinie\nSpodobał Ci się dzbanek do kawy z pokrywką 1,24 litra hotel line marki Berghoff, to zobacz najniższą cenę poniższego produktu.\ndzbanek do kawy z pokrywką 1,24 litra hotel line marki Berghoff\nPorcelana cechuje się jasną linią i współczesnym wzornictwem. Jest nieprzeciętna do codziennego użycia.\nNie gromadzi ani kadmu ani ołowiu i stworzona jest z materiałów o najwyższej jakości, adekwatnych do codziennego wykorzystania i niepodatnych na zarysowania nożem i widelcem, nadaje się do zmywarek, kuchenek mikrofalowych i piecyków, wytworne wzornictwo.\nnawet częste stosowanie nie przyczynia się do utraty efektownego wyglądu,Każdy zaopatrzony jest w logo producenta BergHOFF, które jest wyznacznikiem jakości i produktywności.