Starward Industries. Inwestorzy wierzą w Lema - Technologie - parkiet.com\nPublikacja: 23.12.2019 09:51\nStudio Starward Industries, które pracuje nad grą opartą na powieści znanego pisarza, sprzedało w ofercie publicznej wszystkie akcje. Zapisy zostały zredukowane o ponad 22 proc.\nKrakowski deweloper oferował inwestorom 73 005 akcji serii H po 41 zł za sztukę, stanowiących 4 proc. w obecnym kapitale. Papiery znalazły 72 nabywców, którzy złożyli zapisy na łączną kwotę 3,85 mln zł. Stopa redukcji wyniosła 22,19 proc.. Do spółki finalnie trafiło 2,99 mln zł. – To idealne zwieńczenie bardzo pracowitego roku. Inwestorzy uwierzyli zarówno w potencjał drzemiący w twórczości Stanisława Lema, jak i nasze kompetencje jako studia deweloperskiego. To wielka odpowiedzialność. Teraz krótki odpoczynek i zabieramy się do pracy ze zdwojoną siłą, żeby udowodnić rynkowi, że inwestycja w nasze akcje była dobrą decyzją – mówi, cytowany w komunikacie, Marek Markuszewski, prezes Starward Industries.\nW trakcie oferty 12 inwestorów objęło pakiety większe niż 2000 sztuk. Największy przydział nie przekroczył 5000 sztuk. 15 inwestorów objęło najmniejsze pakiety, które po redukcji wyniosły 194 sztuki. Średni przydział akcji w zakończonej emisji to 1014 akcji. Inwestorzy serii H to 71 osób fizycznych oraz jedna osoba prawna.\nKrakowska spółka zamierza zadebiutować na rynku NewConnect w drugim kwartale 2020 r. Obecnie jest w trakcie produkcji swojego pierwszego autorskiego projektu - gry fabularnej opartej na jednej z najbardziej znanych powieści autorstwa Stanisława Lema. Na jakiej konkretnie – tego na razie spółka nie ujawnia. Zanim doszło do emisji, spółka zapewniła sobie finansowanie na poziomie 6,2 mln zł. Teraz ma już zebraną wystarczająco dużą kwotę, aby ukończyć grę i wydać ją oraz przeprowadzić dużą kampanię marketingową.\nW kończącej się ofercie publicznej znalazły się tylko nowe akcje. Wszystkie pozostałe serie objęte są lockupem począwszy od pierwszego notowania spółki na NewConnect lub od daty premiery gry w przypadku akcji pracowniczych.\nPolscy producenci gier stawiają na literackie hity\nStarward Industries. Akcje w ofercie sprzedawane po 41 złotych


Żywność liofilizowana Travellunch - Sklep Górski Taternik\nŻywność liofilizowana Travellunch Żywność liofilizowana Travellunch Dodaj recenzję: Producent: Travellunch\nhot pot z wołowina i warzywami\nkasza kuskus wegetariańska bezlaktozy\npasta siciliana z oliwkami\npuree ziemniaczane z szynką\nrisotto z warzywami wegetariańskie bezglutenu\nspaghetti bolognese z wołowiną\nspaghetti napoli w sosie pomidorowym\nmakron w sosie paprykowym\npikantna wołowina z ryżem i warzywami\npasta w sosie serowym\nPełnowartościowy, zbilansowany pod względem składników odżywczych, smaczny i sycący posiłek gotowy w 10 minut po zalaniu wrzątkiem praktycznej saszetki\nTeraz możesz cieszyć się dobrym, gorącym jedzeniem wszędzie tam gdzie brakuje czasu i możliwości na długotrwałe gotowanie. Dzięki technologii liofilizacji Travellunch to normalne, złożone w z wielu składników dania, z których usunięto wodę.\nWystarczy otworzyć szczelną saszetkę i zalać ją wrzątkiem - po 10 minutach możesz najeść się do syta, a taka możliwość jest nieoceniona zarówno na ekstremalnych wyprawach górskich czy ekspedycjach, jak i na jednodniowych rowerowych wypadach.\nMimo braku konserwantów Travellunch jest bardzo trwały, a niska waga i objętość czynią go idealnym wyborem, gdy zależy Ci na minimalizacji wagi ekwipunku.\nW gamie produktów Travellunch znajdziesz posiłki odpowiednie na śniadanie, obiad, deser i kolację. Nie zabrakło także posiłków dla wegetarian oraz porcji dla dwóch osób.\nCechy- szybki, pełnowartościowy posiłek - nie wymaga dodatkowych naczyń - wystarczy wypełnić saszetkę wrzątkiem- niska waga - trwałość bez konserwantów - dostępne porcje śniadaniowe, obiadowe, desery, kolacje oraz posiłki dla wegetarian- opakowania również dla dwóch osób\nPorcja pojedyncza: 125g\nPorcja podwójna: 250g\tKategorie


Ksiądz u progu Auschwitz | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Dodatek » Ksiądz u progu Auschwitz\nKs. Manfred Deselaers, Anna Goc\nKs. Manfred Deselaers, wiceprezes Fundacji Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu: Ludzie pytają mnie, co znalazłem w biografii Rudolfa Hössa, komendanta obozu. Odpowiadam, że człowieka, którego sumienie było zamknięte na głos Boga.\nANNA GOC: Zajmuje się Ksiądz pojednaniem. Czyli czym?\nKS. MANFRED DESELAERS: Mówienie o pojednaniu jest trudne, bo za każdym razem trzeba najpierw odpowiedzieć na pytanie: „Co i z jakiego powodu dzieli?”. Można np. spytać: „Dlaczego ja mam się z panią pojednać?”.\nJa jestem Polką, Ksiądz jest Niemcem. Spotykamy się w Auschwitz.\nTak, ale ja pani nic złego nie zrobiłem. Nie mogę też przepraszać za to, że jestem Niemcem. Pani nie może mi przebaczyć w imieniu ofiar. Pojednać mogą się ci, którzy się dziś spotykają i których teraz coś dzieli.\nCo nas może dziś dzielić?\nPamięć i związane z tym podejrzenie: że Niemcy są wciąż tacy, jacy byli ci w obozach, a Polacy – także przez wzgląd na doświadczenia wojenne – są inni. Czyli to, co pamięć może z nami dziś zrobić.\nA z Księdzem co robi?\nDla mnie pamięć jest obowiązkiem. Ale przypomina też o cierpieniu, które trudno pojąć. Jest jak rana na naszej relacji. O pojednaniu możemy mówić, gdy mimo tej rany udaje nam się dziś żyć razem.\nDlatego ponad dwadzieścia lat temu zamieszkał Ksiądz w Oświęcimiu?\nTak, choć nie żyję przeszłością, tylko ludźmi, których dziś tu spotykam: młodzieżą przyjeżdżającą do naszego Centrum Dialogu i Modlitwy, odwiedzającymi nas byłymi więźniami... Razem próbujemy budować przyszłość i uczyć odpowiedzialności w czasach, kiedy wyzwania są już inne.\nTe wyzwania różnią się przecież od tych, które stawiali sobie działacze na rzecz pojednania tuż po II wojnie światowej.\nJestem Niemcem i wiem, że od strony niemieckiej zbliżenie się do tematu własnej winy było trudnym procesem. Nikt nie chce mówić o zbrodniach, których dokonał. Niewielkim grupom, które zaczynały ten proces, udało się dzięki temu, że reakcje na ich działania były pozytywne. Widząc, iż Niemcy zauważają ich cierpienie, Żydzi i Polacy odpowiedzieli wdzięcznością. To z kolei zrodziło wdzięczność po stronie niemieckiej, która zrozumiała, że Polacy i Żydzi ich jeszcze szanują. Tak pojawiła się możliwość nawiązania dobrych relacji, zaufania.\nJak zbliżyć się do własnej winy?\nWydaje mi się, że musi dojść – choć nie zawsze dosłownie – do momentu, gdy sprawcy płaczą nad losem ofiar. Nie wiem, jak inaczej można przyjąć czyjeś cierpienie do własnego serca. Jak inaczej można żałować.\nO czyje łzy dzisiaj chodzi?\nNastępnych pokoleń. Zaczynając od tych, którzy, jako pionierzy pojednania po stronie niemieckiej, mieli odwagę spotkać się z pokoleniem takich ludzi jak Władysław Bartoszewski czy Mieczysław Pszon. Spotkać nie tylko na poziomie politycznych zapewnień, że Auschwitz już nigdy nie może się powtórzyć, ale twarzą w twarz, aby współodczuwać cudze cierpienie i uświadomić sobie winę swojej strony. Ja przeżyłem to jako 18-latek, kiedy tuż po maturze po raz pierwszy tu przyjechałem.\nZnał Ksiądz historię tego miejsca?\nWłaściwie nie. Maturę zdawałem w 1974 r., wtedy w niemieckich szkołach jeszcze o tym rzadko mówiono. Nie wiedziałem, co tu zobaczę. W programie wolontariatu w Izraelu, do którego się zapisałem, był przyjazd do Auschwitz. Podczas tygodnia, który tu spędziliśmy, przeżyłem szok.\nJak Niemcy, którzy przyjeżdżają dziś, reagują na to, co się tu wydarzyło?\nPo pierwsze, znają tę historię, uczą się o niej w szkole. Wydaje się więc, że pamięć o tym, co się tu działo, nie znika, jest raczej coraz bardziej obecna. Dlatego zderzenie młodych ludzi z tym miejscem jest już nieco inne. Ale zawsze pozostaje zderzeniem, mocnym przeżyciem. I choć wszyscy mówią, iż „ludzie ludziom zgotowali ten los”, wiadomo, że za to odpowiadają Niemcy, i że w tym kontekście niemieckość odgrywa rolę. Młodzi Niemcy czasami dopiero tu uświadamiają sobie głębiej, iż to się z nimi, poprzez ich narodowość, łączy.\nJak Ksiądz przeżył swoją niewiedzę podczas pierwszej wizyty w obozie?\nNie potrafiłem sobie wyobrazić, że Niemcy mogli to zrobić. Ci, których znałem, nie byliby do tego zdolni. Tak to wtedy czułem. Kolejnym mocnym przeżyciem były spotkania w Izraelu. Pamiętam, jak po trzech miesiącach naszego pobytu nauczycielka hebrajskiego, która była Żydówką mieszkającą przed wojną w Niemczech, zaprosiła mnie i moich znajomych, także Niemców, na kawę. Powiedziała nam, że na początku nie chciała mieć nas w swojej klasie. W Niemczech straciła wszystko: rodzinę, dom, przyjaciół. Uciekła, by tu zacząć nowe życie. I z Niemcami nie chciała mieć już nigdy więcej nic wspólnego. Ale widząc nas zrozumiała, że nie jesteśmy winni, podobnie jak język, którym się posługujemy. To było nasze pojednanie.\nPoczuł Ksiądz wtedy, że niemieckość może ciążyć?\nNigdy mi nie ciążyła. Może miałem szczęście, że rzadko spotykałem się ze złymi reakcjami dotyczącymi mojego pochodzenia. Z drugiej strony wiem, iż to, co się tu wydarzyło, będzie zawsze związane z moim narodem. Rozumiałem tę nauczycielkę. Podobnie jak tych wszystkich ludzi, których dziś spotykam w Auschwitz, a którzy czują głęboko ból ran przeszłości albo walczą z poczuciem winy. Przyszedł do mnie kiedyś młody Niemiec, płacząc po rozmowie z byłym więźniem. Tłumaczył mi, że przecież on tego nie zrobił, i że nie chce być uważany za syna esesmana. Innym razem młodzież niemiecka opowiadała mi, iż ludzie, których spotykają podróżując po Europie, krzyczą do nich „Heil Hitler!”. Mówię im: nie dziwcie się. Jaki np. Grecy mogą mieć obraz Niemca? Pamiętają opowieści dziadków i przekazy medialne czy kultury z tamtych czasów. Teraz naszym zadaniem jest zrobić wszystko, by – poprzez nowe doświadczenia – ten obraz w ich głowach się zmienił. Sam przyjechałem do Polski, by więcej rozumieć, budować mosty, działać na rzecz pojednania. Teraz czuję ogromną wdzięczność, że mogę tutaj to robić. Ale na początku się bałem, jaka będzie reakcja na moje pojawienie się.\nCzego się Ksiądz bał?\nŻe zapytają: „Czego on tu chce?”.\nTego, że będą mnie uważali za wroga. Ale tak nigdy nie było. Teraz myślę: „Dopóki mogę być pomocny, chcę zostać”.\nAuschwitz to jedno, ale są inne miejsca – jak Podlasie, gdzie choć nie funkcjonowały obozy, pojednanie też jest potrzebne.\nKilka tygodni temu byłem na Ukrainie, w Odessie, na konferencji zatytułowanej „Pamięć i pojednanie”. Mówili mi, że Auschwitz działał według ustalonego porządku, że to była fabryka śmierci, a na Ukrainie było inaczej. Niemcy szli przez wieś i wyciągali Żydów z domów, prowadzili na skraj wsi i rozstrzeliwali. Później, z pomocą mieszkańców, zakopywali. Ślad po nich i po ich zbrodniach znikał. Ale pamięć zostawała. Pamiętali starsi i dzieci – choć zazwyczaj nie uczestniczyli w tych zbrodniach bezpośrednio, to działy się one u nich, na ich oczach. Tak wyglądała cała Ukraina.\nJak tam mówić o pojednaniu?\nW jakimś sensie tak jak podczas tej konferencji. Byłem pod wielkim wrażeniem: wiadomo, w jakiej sytuacji jest Ukraina – w przerwie między naszymi wystąpieniami byliśmy świadkami pogrzebu żołnierza, a pierwszej nocy obok naszego hotelu wybuchła podłożona bomba. Wojna się toczy, a oni organizują konferencję o pojednaniu, na którą zapraszają też Rosjan. I choć temat żydowski był tam mocno obecny, Ukraińcy mierzą się z wieloma swoimi problemami. Wyzwolili się z tradycji sowieckiej, a teraz muszą od podstaw walczyć o swoją tożsamość. Są tam kwestie polsko-ukraińskie, ukraińsko-rosyjskie, chrześcijańsko-żydowskie, a w każdej z nich także niemiecka. Sami z leczeniem sobie nie poradzą. Jak w każdym innym miejscu, muszą się w pojednanie zaangażować wszystkie strony.\nTrzeba zmierzyć się z jednym z trudniejszych pytań dotyczących pojednania. Wiemy, że Auschwitz się wydarzył. Podobnie jak pogromy, do których dochodziło poza murami obozów. Skąd więc mamy mieć pewność, że skoro raz się coś takiego wydarzyło, to już się nie powtórzy? Możemy zrobić wszystko, aby było to jak najmniej prawdopodobne: zbudować zaufanie na poziomie struktur politycznych. Ale zaufać innym ludziom „po ludzku” jest trudniej. Dlatego tak ważny jest moment płaczu, o którym mówiłem. Bo jeśli płaczemy nad tym samym, spotykamy się na ruinach naszego świata, to jest szansa, że będziemy chcieli wspólnie zbudować nowy świat. Tego, o czym mówię, wciąż jest za mało.\nZ kim pani pierwszy raz przyjechała do Auschwitz?\nZ moją szkolną klasą.\nA więc z Polakami. Dużo mówimy o pojednaniu, o Żydach, Niemcach. Ale tu rzadko spotykamy się, dzielimy przeżyciami, słuchamy siebie nawzajem. Dla mnie to jest największe wyzwanie. Tym bardziej że pytanie, jak ufać innym ludziom i się nie bać, jest wciąż aktualne.\nLęk przed tym, że koszmar Auschwitz może się kiedyś, w innej formie, powtórzyć, dotyka także Księdza?\nWydaje mi się, iż ten lęk najgłębiej siedzi w Żydach. Oni przed wojną nie sądzili, że coś takiego będzie możliwe. Później też nie mogli uwierzyć, iż to się dzieje naprawdę. Dziś wiemy już, że Auschwitz jest ludzką możliwością. I dlatego musimy zwalczać wszystkie dzisiejsze ludzkie pokusy do traktowania innych ludzi w podobny sposób, jak kiedyś Niemcy traktowali Żydów lub Polaków, jako gorszych od nas podludzi. Choćby uchodźców. Lecz aby zwalczać takie pokusy, musimy umieć je najpierw dostrzegać.\nDlatego badał Ksiądz w swojej pracy doktorskiej biografię Rudolfa Hössa, komendanta Auschwitz?\nLudzie często pytają mnie, co znalazłem w jego biografii. Zawsze odpowiadam, że człowieka. Podczas pisania towarzyszyło mi pytanie: „Dlaczego robił takie rzeczy?”. Próbowałem odkryć i zrozumieć moment, w którym poszedł w złym kierunku. Czułem, że jestem odpowiedzialny za znalezienie tej odpowiedzi.\nA brzmi ona?\nKluczowe okazało się jedno z pytań, które padło podczas jego procesu. Sędzia spytał Hössa, czy nie miał wyrzutów sumienia. Odpowiedział on, że najpierw nie miał, bo była wojna, ale później, kiedy zobaczył wśród ofiar kobiety i dzieci, wyrzuty się pojawiły. Jednak zamknął swoje serce na głos sumienia. Tak zdradził Boga, zastępując Go idolem – Hitlerem. To go zgubiło.\nPrzed tym Höss przestrzegał też swojego syna, tuż przed swoją egzekucją.\nRadził mu, aby był krytyczny wobec głosów innych i słuchał swojego serca. Ale i to nie jest takie proste. Himmler też mówił o sercu – sercu Niemca, o miłości do swojego narodu. Z tego przekonania zrodził się Auschwitz, gdzie w pierwszej kolejności zabijano relacje z ludźmi, którzy byli uważani za gorszych, i relacje między nimi. Dlatego dla mnie jako Niemca leczenie po Auschwitz jest leczeniem relacji, ich ponownym nawiązywaniem.\nA dla Księdza jako duchownego?\nMówienie, że miłość po Auschwitz jest możliwa. I że Bóg kochał każdą ofiarę, choć nie było tego widać.\nWielu przestało potem wierzyć w Boga.\nJa bym nie wytrzymał tu bez modlitwy. To dzięki niej zło nie ma w Auschwitz ostatniego słowa.\nPytania o to, gdzie był Bóg w Auschwitz, są trudniejsze od pytań o to, co stało się tu z człowiekiem?\nOne się łączą. Dlatego w mojej pracy doktorskiej pytałem, gdzie był Bóg u Rudolfa Hössa.\nZnalazł go Ksiądz?\nHöss miał sumienie, wpisany w sercu boski głos. Jak każdy inny człowiek, został stworzony przez Boga z miłości i powołany do odpowiedzi na tę miłość miłością. A że Bóg się z niej nigdy nie wycofuje, więc także w trakcie tamtej wojny Bóg kochał komendanta obozu w Auschwitz. Ale też od początku do końca wymagał od niego odpowiedzi na tę miłość. Tyle że jej od Hössa nie otrzymał. On wrócił do Boga dopiero tuż przed śmiercią i się wyspowiadał. ©℗\nKs. MANFRED DESELAERS (ur. 1955 w Düsseldorfie ) – ksiądz katolicki, wiceprezes Krakowskiej Fundacji Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu.\nTuż po maturze i jednym semestrze prawa w Bonn zdecydował się na wyjazd do Izraela jako wolontariusz niemieckiej organizacji Akcja Znaku Pokuty/Służby na Rzecz Pokoju. Wcześniej spędził tydzień w Oświęcimiu, zwiedzając były niemiecki obóz koncentracyjny Auschwitz. „Od tamtego czasu temat ten nie schodzi mi z myśli” – napisał we wstępie do swojej pracy doktorskiej „Bóg a zło w świetle biografii i wypowiedzi Rudolfa Hössa, komendanta Auschwitz”, którą obronił ponad 20 lat po pierwszej wizycie w Polsce na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.\nWcześniej studiował teologię w Tybindze i Chicago. W 1983 r. przyjął święcenia kapłańskie w katedrze w Akwizgranie. Jako wikariusz pracował także w zarządzie Towarzystwa Współpracy Chrześcijańsko-Żydowskiej.\nDo Polski wrócił w 1989 r. Od 1990 r. mieszka w parafii Wniebowzięcia NMP w Oświęcimiu. Z pozwoleniem ks. bp. Heinricha Mussinghoffa z Akwizgranu i w porozumieniu z ks. kard. Stanisławem Dziwiszem działa na rzecz porozumienia polsko-niemieckiego i chrześcijańsko-żydowskiego w Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu. Jest także członkiem Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej (od 2006 r.). W 2000 r. został uhonorowany przez Polską Radę Chrześcijan i Żydów tytułem Człowieka Pojednania, pięć lat później otrzymał Kawalerski Order Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, a także nagrodę im. księdza Józefa Tischnera. W kolejnych latach został odznaczony Krzyżem Zasługi I Klasy Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec i nagrodą im. ks. Stanisława Musiała.


Dziecko - Kobieca Reaktywacja\nMężczyźni coraz pełniej angażują się w przygotowanie swoje i partnerki do prokreacji. To zasługa upowszechniania wiedzy o wspólnej odpowiedzialności pary za ewentualne problemy z płodnością. Dziś specjaliści mówią o 6 żelaznych zasadach, które nie powinny być lekceważone przez mężczyzn, ani przez kobiety marzące o dziecku.\nZdrowe i bezpieczne żywienie ma znaczenie\nNawyki żywieniowe z dzieciństwa zaprocentują w przyszłości Pierwsze lata życia dziecka to czas poznawania nowych smaków. Niektóre od razu przypadają maluchom do gustu, a do niektórych bardziej wyrazistych muszą się przyzwyczaić. Popularna ostatnio wspólne gotowanie z najmłodszymi to okazja do odkrywania coraz to nowych potraw i połączeń smakowych, ale czy wszystkie produkty z dorosłego stołu są odpowiednie i bezpieczne dla najmłodszych dzieci? W pierwszych latach życia dziecka to nie smak potraw jest najważniejszy, a jakość i bezpieczeństwo produktów, z których je przygotowujemy. Jak zatem prawidłowo komponować menu malucha, by mieć pewność, że dostaje to, co najlepsze? Co za dużo, to niezdrowo Kształtowanie nawyków żywieniowych dziecka odbywa się już od poczęcia. Będąc w ciąży i karmiąc piersią mama dba o prawidłową dietę swoją i dziecka, równie ważnym momentem jest rozszerzanie jego diety i dbanie o bezpieczeństwo wrażliwego organizmu dziecka. Jego niedojrzały organizm jest szczególnie wrażliwy zarówno na nadmiar, jak i na niedobór składników pokarmowych w diecie. Dieta dziecka powinna być prawidłowo zbilansowana pod względem energii i składników odżywczych, takich jak białka, tłuszcz, witaminy i minerały. Nadmiar niektórych składników pokarmowych może prowadzić do otyłości. Według danych WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) ilość spożywanych codziennie pustych kalorii rośnie, a nadwaga jest jednym z najpowszechniejszych problemów zdrowotnych młodych Europejczyków. Na początku XX wieku ludzie spożywali mniej niż 5 kg cukru rocznie, obecnie w Europie jego spożycie wzrosło ponad kilkukrotnie, do 40-60 kg rocznie na osobę . Efekty większego spożycia cukru widać również w Polsce. W latach 2002-2010 częstość występowania nadwagi wśród polskich nastolatków się podwoiła. Co prawda obserwujemy powolne cofanie się tego trendu, ale nadal potrzebne są programy edukacyjne podwyższające świadomość z zakresu kształtowania prawidłowych nawyków żywieniowych już od pierwszych lat życia dziecka. Prawidłowo zaprogramowany metabolizm dziecka wspiera jego zdrowie w wieku dorosłym, a pozytywne zwyczaje żywieniowe ukształtowane w dzieciństwie pomogą dokonywać prawidłowych wyborów żywieniowych w dorosłym życiu. Witamin i minerałów wciąż za mało Równie niekorzystny jak nadmiar niektórych składników, jest ich niedobór. Jeśli organizmowi brakuje witamin czy składników mineralnych, może powodować to poważne konsekwencje zdrowotne. Mimo, że każdy z nas wie, jak ważne w diecie są witaminy i minerały, wciąż jemy za mało warzyw i owoców. Jak wynika z badań przeprowadzonych przez Instytut Matki i Dziecka we współpracy z Fundacją NUTRICIA – 100% dzieci w Polsce spożywa niewystarczającą ilość warzyw . Ta tendencja niestety utrzymuje się. Badania europejskiego oddziału WHO wykazały, że jedynie 30% chłopców i 37% dziewczynek w wieku 13-15 lat zjada przynajmniej jedną porcję owoców dziennie! Jesienią i zimą szczególnie warto zadbać o odpowiednią ilość warzyw i owoców w diecie dziecka, pamiętając, że pozytywne nawyki z dzieciństwa maja dużą szansę utrzymać się w przyszłości. Tylko skąd wiedzieć jaka porcja będzie właściwa dla malucha, który ma szczególne potrzeby żywieniowe? Porcja zdrowia Przy układaniu jadłospisu dziecka pomocny będzie modelowy talerzyk żywieniowy pokazujący poszczególne grupy produktów, wyrażone w dziennych ilościach porcji w jadłospisie dziecka. Taki talerzyk możesz znaleźć na edukacyjnej platformie 1000dni.pl. Pamiętajmy, że to rodzic wybiera co dziecko zje, ale to dziecko decyduje ile zje danej potrawy. Podstawową zasadą w żywieniu dziecka od 1. do 3. roku życia jest stosowanie odpowiednich dziennych porcji do wszystkich produktów spożywczych. Będzie to 5 porcji warzyw dziennie, 4 porcje owoców dziennie, a także 1-2 porcja tłuszczów, 4-5 produktów białkowych, 5 porcji produktów zbożowych dziennie, woda – w ilości 1300 ml na dobę. Porcją warzyw dla dziecka w wieku 13-36 miesięcy będzie na przykład jeden mały pomidor, pół papryki, szklanka gotowanego kalafiora czy szklanka gotowanej cukinii. Składniki pod lupą Posiłki podawane maluchom powinny być regularne, różnorodne i pełnowartościowe. Podawaj dziecku tylko najwyższej jakości produkty spożywcze, których jakości, składu i pochodzenia jesteś pewna. Dziecko to nie mały dorosły i jego organizm jest szczególnie wrażliwy na czynniki zewnętrzne, takie jak zawarte w żywności toksyny czy zanieczyszczenia. Warto więc wybierać dla malucha produkty, które są skierowane specjalnie dla tej wyjątkowej grupy konsumentów. Mamy wtedy mamy pewność, że podajemy dziecku żywność, która przeszła surową kontrolę norm bezpieczeństwa. Normy jakości i bezpieczeństwa wobec surowców używanych w posiłkach dla niemowląt i małych dzieci są nawet kilka tysięcy razy bardziej restrykcyjne niż w przypadku surowców ogólnodostępnych. Liczy się regularność Bardzo ważna w żywieniu niemowląt i dzieci jest regularność. 5 posiłków w ciągu dnia to idealna ilość dla małego dziecka. Będą to każdorazowo 3 posiłki główne (śniadanie, obiad, kolacja) i 2 uzupełniające (drugie śniadanie i podwieczorek). Konsekwencją nieprawidłowej diety i niewłaściwych nawyków żywieniowych, m.in. zbyt dużej ilości posiłków w ciągu dnia, są nadwaga i otyłość u coraz młodszych dzieci. Równie alarmującą sytuację obserwujemy wśród dzieci w wieku szkolnym. Badanie przeprowadzane w ramach międzynarodowego projektu przez Instytut Matki i Dziecka pokazuje, że w 2010 roku aż 18,3% dzieci w wieku 11-12 lat miało nadwagę, a 3,4% cierpiało na otyłość. Wśród siedemnastolatków i osiemnastolatków odsetek młodzieży z nadwagą i otyłością wynosił odpowiednio 10,9% oraz 2,5% . Wniosek jest prosty – młodsze roczniki nastolatków mają większe problemy z otyłością, niż starsze. Warto więc już dziś zadbać o dietę malucha, Twoje starania zaprocentują nie tylko prawidłową masą ciała, ale także zdrowiem dziecka w przyszłości.


Automatyczny Zestaw do Spalania Biomasy AZSB 30 GZ z głowicą żeliwną 30kW - sklep Kotly.com.pl\nKotły c.o. Kotły na drewno i zrębki AZSB (Kocioł+Podajnik) Automatyczny Zestaw do Spalania Biomasy AZSB 30 GZ z głowicą żeliwną 30kW\nAutomatyczny Zestaw do Spalania Biomasy AZSB 30 GZ z głowicą żeliwną 30kW\nRuszt awaryjny Bez rusztu awaryjnego Z rusztem awaryjnym (+210.00 PLN)\nSystem odpopielania Bez systemu Z systemem (+2745.00 PLN)\nZasobnik paliwa: Kosz zasypowy 0,6 m3 Kosz zasypowy 1 m3 (+1373.00 PLN) Kosz zasypowy 2 m3 (+3546.00 PLN)\n909.40 zł / mies.\nZestaw AZSB składa się z kotła o mocy 30 kW oraz zestawu podającego APSB SMOK z głowicą żeliwną.\nAZSB przystosowany jest do spalania rozdrobnionych paliw odnawialnych drewnopochodnych i roślinnych (zrębki, trociny, kora, brykiet, pellet) o wilgotności do 25% przy zastosowaniu głowicy żeliwnej. Jako paliwo zastępcze dla głowic żeliwnych przez krótki okres czasu może być stosowany węgiel groszek.\nPaliwo ze zbiornika jest transportowane do głowicy przy pomocy wału ślimakowego współpracującego z mieszadłami (koła zębate). Paliwo jest podawane na palenisko głowicy gdzie w bardzo wysokiej temperaturze przy pomocy powietrza podawanego z dmuchawy następuje proces spalania. Świeże paliwo doprowadzane przez wał ślimakowy wypycha resztki popiołu do popielnika kotła. Płomień podgrzewający kocioł jest automatycznie kontrolowany przez głowicę wg nastaw na głównej skrzynce sterowniczej. Kocioł jest wymiennikiem pracującym w systemie spalania górnego i wykonany jest z gatunkowych blach stalowych.\nPrzekrój czopucha 200x150 mm\nWymiary komory paleniska (szer/gł/wys) 400x300x550 mm\nPojemność zasypowa kosza 66 dm³\nMin. przekrój komina 3.24 dm²


Nowy Seat Leon - WP Moto\ncenaopinieseatseat leonauto kompaktowe\nNa początku 2018 roku w salonach Seata będzie sprzedawany Seat Leon po faceliftingu. Karoserie aut sprzed i po modernizacji, są niemal nie do odróżnienia, ale jak się okazało, zmian jest całkiem sporo.\nWięcej nowości znajdziemy wewnątrz auta. W nowym Leonie dostępny jest system bezkluczykowego dostępu z przyciskiem uruchomiającym silnik. Sześciocalowy wyświetlacz zastąpiono ośmiocalowym z nowym systemem operacyjnym zapożyczonym z Seata Ateca. Oprócz tego z kabiny zniknęła dźwignia hamulca ręcznego na rzecz przycisku sterującego hamulcem postojowym. Dodatkowo w aucie ze skrzynią DSG (teraz siedmiobiegową), otrzymujemy system Auto Hold (zapobiega cofaniu się auta w czasie ruszania pod górkę).\nListę wyposażenia dodatkowego wzbogacono o możliwość indukcyjnego ładowania telefonu i szereg systemów wspomagających kierowcę, jak np. asystenta jazdy w korku, system wykrywający pieszych, aktywny tempomat, kamerę potrafiącą odczytywać znaki drogowe, system utrzymujący auto w pasie ruchu i automatyczny przełącznik świateł drogowych na mijania. Najbardziej interesującym dodatkiem jest funkcja, która po wykryciu braku reakcji kierowcy na systemy dźwiękowe potrafi gwałtownie przyhamować, żeby obudzić kierowcę, a jeśli to nie zadziała, to samochód automatycznie się zatrzyma.


dumanko | Twój nowy blog - strona 3\n1 kwietnia 2009 Julia 6 komentarzy\nNo coo…Śpiący jestem..\n25 marca 2009 Julia 4 komentarzy\nCzuję się lekko wyszolona ( to dziwne słowo jest typowe dla Wielkopolski, mój mąż mnie go nauczył i oznacza ono tyle co „lekko nie halo”)..A wszystko przez usg…Rany, jak bardzo punkt widzenia zależy od punktu siedzenia! Myślałam, że po tylu usg , które robiłam, moje mnie tak nie ruszy…A tu nie ma mocnych..Mogłam gapić się w ekran bez końca.A nasz rybka beztrosko sobie ziewała, zasłaniała buźkę w geście:”no co….” i wdzięcznie odwracała się do nas pleckami i pupą;) Grunt, że zdrowy ten nasz potomek wzdłuż i wszerz, nic nie podpada.\nZaliczam ostatni tydzień w pracy. Potem przerwa na jakieś 10 miesięcy…Aż trudno mi to ogarnąć. Ale nawet już mi się chce mieć wolne od papierkowej roboty…Ginekologia bez operacji i dyżurów robi się nieco nudnawa:)\nC…normalnie całe C!\n12 marca 2009 Julia 8 komentarzy\nJej, czy ja pisałam, że uwielbiam być w ciąży?\nMusiałam kupić sobie nowy stanik….w rozmiarze C!!!!Pierwszy raz w życiu! Co za radość…Wszystkie właścicielki miseczek A/B na pewno mnie zrozumieją:) Nawet Dzidź zapukał poruszony samozadowoleniem matki:)\n3 marca 2009 Julia 7 komentarzy\nDzidź się zdemaskował- chłopisko nam rośnie, ma już masę całej kostki masła;)))\n1 marca 2009 Julia 1 komentarz\nBilans na koniec 4 miesiąca- wciąż dobre dwie pary spodni, zadyszka po przejściu do sklepu, 2 kg kochanego ciała więcej , uważne czytanie składu pokarmów, króre mam zamiar zjeść, spokój i dystans do rzeczy i bzdur, które przestały być ważne, zawzięcie do kursu z angielskiego i pisania doktoratu-żeby uczciwie wykorzystać wolny czas, którego od daaawna tyle nie miałam:)\nDzidź cichutko puka już do ścian mojego brzucha…Ni to łaskocze, ni ruchy perystaltyczne jelit przypomina…Takie tkliwe jakieś jest..Wczoraj zawzięcie trenowałam jazdę naszym nowym autkiem- Dzidź wyraźnie się wtedy ożywiał…Jakby facetem był…:) Jutro usg-sprawdzimy!\n20 lutego 2009 Julia 10 komentarzy\nDawno nie zaglądałam i nie pisałam..Nie bez przyczyny. Wobec ustąpienia dolegliwości nudnościowych przyplątały się nowe, zwane syndromem śniętej królewny. Objawia się to mniej więcej tym, że jeśli by mnie ktoś po południu popchnął, to ja upadnę i tak zasnę. A jak mnie nikt nie popchnie- to jeszce zdążę doczłapać do łóżka i odlatuję na 2 godziny. Miśku przerażony, bo mu łóżko do popołudniowych drzemek blokuję;))Poza tym rośniemy sobie. Kończy się właśnie 16 tydzień, więc jeszcze ze spokojem, ale różnica jak dla mnie dość mocno odczuwalna.\nPowrót do pracy za wszelką cenę nie był chyba trafionym pomysłem. Albo się pracuje na 100%, albo lepiej siedzieć w domu. Tak na pół gwizdka tylko innych ludzi drażni i nerwowe sytuacje się przez to rodzą..Marzec muszę jeszcze zaliczyć w pracy ze względu na zajęcia ze sudentami, ale potem chyba strzałka na zwolnienie..Nic na siłę.\nJeszcze nie znamy płci. Mi się jakoś tak chłopiec czuje, ale nie mówię tego glośno przy Miśku, bo mu się troszkę dziewuszka marzy..Tak coś po nim widzę. Coś w tym śmiesznego jest, że prawie każdy facet chce się chwalić, że ma syna, ale jak ma córcię- to ta dopiero jest jego oczkiem w głowie…Niemal we wszystkich rodzinkach z chlopcami i dziewczynkami mi się to sprawdziło..Ja tak sobie myślę, że co się odwlecze, to może i nie uciecze…:)\n30 stycznia 2009 Julia Brak komentarzy\n1. Znowu wśród zielonych ścian i szarości betonowego miasta..\n2. Wracam do pracy robiąc uniki przed szalejącą grypą.\n3. Misiek znowu na podwójnym dyżurze:(\n4. Wieczorami przenoszę się do smutnych australijskich historii dzięki „Niewidzialnym” Mateusza Marczewskiego- polecam:)\n5. Muli…Nudzi….Tu się na razie nic nie zmienia:/\n21 stycznia 2009 Julia 2 komentarzy\nWobec znudzenia zielonymi ścianami w betonowym mieście zamieniłam je na boazerie u rodziców. Miało to sens zwłaszcza podczas potrójnych dyżurów Miśka, kiedy plątałam siępo kawalerce jak jakieś zwierzątko bez dostępu do świata. Teraz więc opływam w luksus córci u rodziców- obiadek gotowy, rano herbatka z tatą, po obiedzie scrable z mamąi jakoś leci do przodu:) Jutro Misiek ma do nas dojechać- więc już w ogóle rewelacja. Co prawda takie lenistwo też na swój sposób wykańcza i pewnie w lutym z dziką chęcią w oczach ruszę do pracy, ale póki co-używam. Normalnie ogólniakowe czasy mi się przypominają..taki tu spokój.\nPowolutku zaczynam rozglądać się za jakimiś skaładowymi garderoby, bo ze swojej jakoś wyrastam. Nie przez dziedzię bezpośrednio, tylko przez nudności. Otóż jak coś przegryzam- robi mi się lepiej. Tym sposobem w pasie przybywa i spódnice już są ciasnawe, a ze spodni jedna para już tylko wygodna. A że nie chcę wyglądać w ciąży, jakbym 3/4 czasu spędziła z głową w lodówce, powrót do pracy może okazać się podwójnym dobrodziejstwem:)))\ntrochę o Dzidziu:)\n13 stycznia 2009 Julia 4 komentarzy\nMiśku ma trzeci dyżur pod rząd, mi choinki za oknem dalej latają i zwolnienie lekarskie przedłużyło się do końca stycznia. Wszystko wreszcie jest dobrze(poza nieodłącznymi nudnościami), ale mam chuchać na zimne i siedzieć w domu. Jakoś mnie to nawet specjalnie nie zmartwiło, bo poranne wstawanie z łóżka staje się ostatnio ścieżką przez pięć drzemek w budziku:) Po południu też czasami zasypiam prawie na stojąco- widać ten typ tak ma:)\nDzidź ma już wyraźną główkę, pokaźny brzuszek, rączki i nóżki- w dodatku z paluszkami, nawet liczyłam je sobie wczoraj:) Tyle razy oglądałam taki obraz w usg, że myślałam, że nie ruszy mnie on jakoś specjalnie. Ale oglądać tego małego szkraba u siebie to stan absolutnej euforii pomieszanej ze stanem hipnozy- nie mogłam oderwać oczu..Żałuję, że Miśka nie było ze mną. Następnym razem popatrzymy razem.\n6 stycznia 2009 Julia 3 komentarzy\nChoinkowo mam za oknem- jakiś kretyn wymyślił,że można bardzo łatwo pozbyć się choinki poświątecznej- wyrzucił ją za okno…Czyli pod moje okno. Takie to zalety mieszkania na parterze mrówkowca. Jestem pewna, że to tylko początek serii- rok temu stnęło chyba na jakichś czterech latających choinkach.\nBetonowe miasto dziś zmrożone- jak cała Polska długa i szeroka. Nie wychodzę z domu- jak od dawna zresztą. Żal mi tylko Miśka- dzisiaj ma pogotowie- jak go po nocy do katarku wezwą, to na tym mrozie sam zachoruje. Już w grudniu tak miał.\nJa leżę. To jest wersja oficjalna. Dzisiaj sobie trochę poodkurzałam – taki sobie hit rozrywki domowej zrobiłam. Od jakichś czterech dni wreszcie jest dobrze- bez plamień, krwawień, dziwnych bóli podbrzusza. Oby tak dalej:) Mdłości na dobre zakolegowały się z moim układem pokarmowym i nie chcą go jakoś opuścić, ale w niektóre dni jakby tracą na sile- też oby tak dalej;)\nU rodziców pożarłam zapasy ogórków kiszonych i z zapasem sześciu słoików zupy ogórkowej wróciłam do betonowego miasta…Od przyszłego tygodnia powrót do pracy. Zbieram siły.\nprawie 3 m-ce\nPaździernik 2006 (17)\nOgórkowa i Korni\nwik i staś\n© 2017 dumanko Design by SRS Solutions


10 grudnia 2012 10 grudnia 2012 / Apple, Eastman Kodak, Google, Kodak\nWedług informacji podanych przez serwis Bloomberg dotychczas konkurujące ze sobą firmy Apple i Google postanowiły połączyć siły w związku z brakiem możliwości zaoferowania kwoty powyżej 500 mln dolarów, na jaką zostały wstępnie wycenione patenty Eastman Kodak. Apple i Google już wcześniej przygotowywały się do zebrania puli z innymi partnerami, ale nie udało im się osiągnąć wymaganego pułapu.\nDo partnerów Apple należą Microsoft i Intellectual Ventures Management, z kolei wśród firm skupionych wokół Google są RPX i azjatyccy producenci telefonów z systemem Android. Właśnie te firmy pod przywództwem Apple i Google będą najprawdopodobniej dzieliły patentowy tort Kodaka.\nWszystkie zainteresowane strony odmówiły komentarza w sprawie.


Wyrzucą Polskę z Eurowizji? - Kraj - rp.pl\nAktualizacja: 13.01.2016, 08:06\nWyrzucą Polskę z Eurowizji?\nNajwiększy sukces polskiego wykonawcy na tym konkursie to drugie miejsce Edyty Górniak w 1994 roku\nEuropejska Unia Nadawców (EBU), zaniepokojona kierunkiem zmian w mediach publicznych w Polsce, nie wyklucza usunięcia naszego kraju z konkursu Eurowizja.\nEBU jest organizacją zrzeszającą europejskie media publiczne, organizuje również Konkurs Piosenki Eurowizji.\nPrezydent Europejskiej Unii Nadawców, Jean-Paul Philippot, powiedział w wywiadzie dla "Financial Times", że jeśli Polska złamie statut EBU, może zostać wykluczona z grona państw-członków tej organizacji - informują Wirtualnemedia.pl.\nJak przyznał Philippot, EBU jest zaniepokojona sytuacją polskich mediów publicznych i monitoruje postępowanie Warszawy wobec nich. W grudniu ubiegłego roku dyrektor generalna EBU, Ingrid Deltenre, napisała list do prezydenta Andrzeja Dudy, w którym wyraziła zaniepokojenie planowaną ustawą medialną, która podporządkowywała publiczne media rządowi. Deltenre apelowała w liście do Dudy, by nie podpisywał tej kontrowersyjnej ustawy.\nKonkurs Piosenki Eurowizji został zapisany w księdze rekordów Guinnessa jako najdłużej transmitowany coroczny konkurs muzyczny. Polska uczestniczy w nim od 1994 roku. Jak dotąd, największy sukces polskiego wykonawcy na tym konkursie to drugie miejsce Edyty Górniak w 1994 roku.\nW październiku ubiegłego roku uczestnictwo w zbliżającej się edycji konkursu potwierdził zarząd TVP. Obecny prezes Jacek Kurski nie jest fanem Eurowizji, więc nie wiadomo, jak władze polskiej telewizji ustosunkują się do uwag EBU.\nEduta Górniak na konkursie Eurowizji w 1994 roku\nLis zwolniona. Holecka wraca do "Wiadomości"


Smerfy i Wioska Dziewczyn #2 - Zdrada Jaskierki - Thierry Culliford, Luc Parthoens (4869800) - Lubimyczytać.pl\nDrugi tom cyklu Smerfy i wioska dziewczyn, który nawiązuje do wydarzeń przedstawionych w najnowszym filmie o bohaterach z Zaczarowanego Lasu. Smerfy powoli przyzwyczajają się do faktu, że w ich sąsiedztwie mieszkają dziewczyny. Najsilniejsza z nich, Burza, co roku zwycięża w zawodach urządzanych przez swoje koleżanki, ale tym razem do współzawodnictwa staje najsprawniejszy z chłopców – Osiłek....\nDrugi tom cyklu Smerfy i wioska dziewczyn, który nawiązuje do wydarzeń przedstawionych w najnowszym filmie o bohaterach z Zaczarowanego Lasu. Smerfy powoli przyzwyczajają się do faktu, że w ich sąsiedztwie mieszkają dziewczyny. Najsilniejsza z nich, Burza, co roku zwycięża w zawodach urządzanych przez swoje koleżanki, ale tym razem do współzawodnictwa staje najsprawniejszy z chłopców – Osiłek. I wtedy wydarza się coś niepokojącego, co zmusza chłopców i dziewczyny do trudnej wyprawy w nieznane. U celu drogi staną oko w oko z niebezpiecznymi przeciwnikami. Czy uda im się pokonać wroga i przywrócić spokój w Zaczarowanym Lesie? Smerfy wymyślił belgijski scenarzysta i grafik Pierre Culliford (1928–1992), używający pseudonimu Peyo. Jego komiksy zostały zaadaptowane na potrzeby filmów o przygodach niebieskich skrzatów. Obecnie autorami nowych opowieści o Smerfach są następcy Peyo, w tym jego syn Thierry.\nźródło opisu: https://www.gildia.pl/komiksy/378086-smerfy-i-wios...(?)\nźródło okładki: https://assets.gildia.pl/system/thumbs/000/377/119...»\nZaczarowany Las znów jest zagrożony, ale kiedy zaczyna się akcja tego albumu, nic jeszcze na to nie wskazuje. Oto bowiem Smerfy-dziewczyny, jak co roku urządzają zawody. Zawsze wygrywa je najsilniejsza z nich, Burza, jednak tym razem wszystko stoi pod znakiem zapytania. Dlaczego? Bo do zabawy dołączają Smerfy, które zdążyły się już przyzwyczaić do istnienia koleżanek, a Osiłek może być dużym...\nCałość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2018/11/smerfy-i-wioska-dziewczyn-2-zdrada.html\nAnnaSikorska | 2018-12-10\nSmerfy przede wszystkim kojarzą nam się z małymi niebieskimi ludzikami płci męskiej z małymi wyjątkami na Smerfetkę i Sasetkę. Znane kilku pokoleniom komiksowe postaci stworzył belgijski rysownik Pierre Culliford znany jako Peyo. Smerfy szybko stały się bohaterami filmów oraz serialu animowanego, a popularność postaci sprawiła, że po śmierci artysty jego syn, Thierry Culliford, przy współpracy z artystami tworzy kolejne historie. To właśnie wielkie zainteresowanie sprawia, że co jakiś czas do miłośników małych niebieskich istot trafiają nie tylko gadżety, ale i nowe odsłony przygód. Nie brakuje też wznowień starszych. Tym razem do moich rąk trafił album będący efektem pracy syna twórcy Smerfów, Luca Parthoens, Alaina Maury i Paola Maddaleniego. Od wcześniejszych kontynuacji odróżniają go bohaterzy. Tym razem trafiamy do wioski dziewczyn. Znane nam Smerfy też tam są oczywiście, ale z wizytą, w czasie której mają okazję zmierzyć się z gospodyniami w różnego typu zawodach, które...\nSmerfy przede wszystkim kojarzą nam się z małymi niebieskimi ludzikami płci męskiej z małymi wyjątkami na Smerfetkę i Sasetkę. Znane kilku pokoleniom komiksowe postaci stworzył belgijski rysownik Pierre Culliford znany jako Peyo. Smerfy szybko stały się bohaterami filmów oraz serialu animowanego, a popularność postaci sprawiła, że po śmierci artysty jego syn, Thierry Culliford, przy współpracy z artystami tworzy kolejne historie. To właśnie wielkie zainteresowanie sprawia, że co jakiś czas do miłośników małych niebieskich istot trafiają nie tylko gadżety, ale i nowe odsłony przygód. Nie brakuje też wznowień starszych. Tym razem do moich rąk trafił album będący efektem pracy syna twórcy Smerfów, Luca Parthoens, Alaina Maury i Paola Maddaleniego. Od wcześniejszych kontynuacji odróżniają go bohaterzy. Tym razem trafiamy do wioski dziewczyn. Znane nam Smerfy też tam są oczywiście, ale z wizytą, w czasie której mają okazję zmierzyć się z gospodyniami w różnego typu zawodach, które organizowane są każdego roku. Ku zaskoczeniu przybyszów mieszkanki osady są niezwykle sprawne. Każdego roku zawody wygrywała bardzo sprawna Burza. Tym razem kroku dotrzymuje jej Osiłek. Jednak sprawdzanie, kto jest sprawniejszy i sprytniejszy nie jest tematem przewodnim. W czasie trudnych starć uczestnicy zauważają, że woda z wodospadów coraz słabiej płynie. Sprawę oczywiście trzeba zbadać. W celu rozwiązania zagadki wyrusza ekspedycja.\n„Zdrada Jaskierki” to przede wszystkim opowieść o przyjaźni, rozwiązywaniu problemów bez krzywdzenia nawet złośliwych i groźnych zwierząt, które nie zawahałyby się, aby skrzywdzić innych, sile tkwiącej w tłumie i uprzedzeniach. Dowiemy się, że wioska dziewczyn działa równie sprawnie jak ta chłopaków i posiada podobne struktury. Mnie interesuje jedna ważna rzecz, której w tym albumie nie pokazano: czy w dziewczęcej społeczności też są dwa męskie Smerfy?\nCałość prezentuje się interesująco i dostarcza znakomitą rozrywkę dzieciom oraz miłośnikom Smerfów. Kontynuatorzy doskonale radzą sobie ze stylem, jaki stworzył Peyo, a do tego skutecznie rozwijają i tworzą nowe wątki, wprowadzają troszkę odświeżenia, poruszają ważne, aktualne tematy. Dlatego wśród nowych albumów nie zabraknie wątków z hazardem, technologiami, skąpstwem, czy płciowości obarczonej sporymi uprzedzeniami kulturowymi i wieloma innymi tematami, przez co tworzą zupełnie inne Smerfy, ale zachowują sposób pisania poprzednika raz jego kreskę i kolorystykę, dzięki czemu nowe albumy doskonale wpisują się w to, co znamy. Dzięki identyczności rysunków miłośnicy pierwotnych Smerfów będą czuli satysfakcję z czytania. Wizyta w wiosce dziewczyn na pewno będzie pouczającym doświadczeniem młodych czytelników.\nNorthman | 2019-01-11\nSmerfy się zmieniają, ale to w dalszym ciągu bardzo fajne opowieści o przyjaźni, zasadach, a także o tym co dobre i słuszne. Czasami jestem ciekaw, co by powiedział na zmiany w całym smerfowym uniwersum sam Peyo, ale jego syn Thierry wraz z pomocą innych rysowników radzi sobie całkiem nieźle. A zmiany są nieuniknione... Zwłaszcza w czasach, kiedy czytelnika i widza...\nOleanderek | 2019-03-03\nmajonezik | 2018-12-03\nIsil | 2018-11-24\nmiraga_ | 2018-12-16\nEdyta | 2018-12-01


POLIGON: Delicje z Bolęcina\nDelicje z Bolęcina\nUpieczcie ciasto! Koniecznie drożdżowe, ale nie takie pierwsze lepsze, byle jakie. Upieczcie buchtę bolęcińską!\nBuchta, drożdżówka, ciasto drożdżowe to ciasto znane nam wszystkim. Pod nazwą buchta kryją się różne przepisy (znalazłam nawet buchtę w kuchni bałkańskiej), ale buchta bolęcińska jest produktem regionalnym z powiatu chrzanowskiego (woj. małopolskie). Od 2015 roku jest wpisana na listę produktów tradycyjnych. Warto przypomnieć, że na owej liście znajdują się również hulajdy i parzybroda mirowska.\nCzym jest buchta? To drożdżowe ciasto z kruchą i słodką posypką (kruszonką), które pieczono z tego, co każda porządna gospodyni miała w domu, czyli z mleka, mąki, jajek i cukru. Ważne jest to, aby temperatura wszystkich produktów była taka sama.\nMoja babcia z Płazy piekła buchtę na niedzielę. W niedzielny ranek jadło się ją popijając kawą zbożową z mlekiem i smakowała wybornie!\nPrzepis przekazywany z pokolenia na pokolenie nie uległ zmianom. Podstawą buchty jest zaczyn z mleka, cukru, drożdży i mąki. Po wyrośnięciu dodawano pozostałe składniki i wszystko mieszano. Na końcu dodawano tłuszcz. Ciasto było wyrabiane do czasu, aż odchodziło od rąk. Na chwilę jeszcze odstawiano je do wyrośnięcia, aby na sam koniec posypać kruszonką i włożyć do pieca.\nProste, prawda? Upieczcie je! Nie będziecie żałować. Cmokanie z zachwytu po konsumpcji każdej kolejnej kromki ciasta murowane, a zachwyt współbiesiadników - gwarantowany.\nBUCHTA DROŻDŻOWA Z KRUSZONKĄ\n3 żółtka jaj + 1 białko do posmarowania ciasta\n10 dag stopionego, ostudzonego masła\n1. ZACZYN: drożdże skruszyć, dodać cukier, mąkę i ciepłe mleko. Dokładnie wymieszać i zostawić do wyrośnięcia.\n2. CIASTO: żółtka utrzeć z cukrem i dodać do przesianej mąki. Dodać wyrośnięty zaczyn i tyle ciepłego mleka, aby ciasto miało elastyczną konsystencję. Powoli mieszać składniki. Wyrabiać ciasto przez ok. 15 minut, aż będzie gładkie i nie będzie się kleiło do dłoni. Dodać stopione masło. Przykryć ściereczką i odstawić do wyrośnięcia (na około 1,5 godziny). Gdy ciasto podwoi objętość, włożyć je do foremki wysmarowanej tłuszczem. Powierzchnię ciasta posmarować roztrzepanym białkiem.\nKRUSZONKA: drobno posiekane masło rozetrzeć dokładnie z mąką i cukrem, aż powstaną drobne grudki, następnie zwilżoną dłonią połączyć je w gładkie ciasto, rozdrobnić w dłoniach sypiąc na wierzch placka.\nCiasto odstawić do wyrośnięcia na około 20 minut, następnie wstawić je do rozgrzanego do 180 stopni C piekarnika i piec przez około 35 minut.


Strony: 1 ... 39 40 41  43 44 45 ... 238 Do dołu\nAutor Wątek: Scream Comics (Przeczytany 568887 razy)\n« Odpowiedź #615 dnia: Styczeń 03, 2016, 07:44:18 pm »\nCytat: NuoLab w Styczeń 03, 2016, 04:35:40 pm\nBardzo lubię styl rysowania Manary ale te jego dwie najnowsze pozycje w zapowiedziach to soft porno. Mówię pas, taki ze mnie purytanin.\nNie takie znowu soft. A przynajmniej "Klik".\n« Odpowiedź #616 dnia: Styczeń 03, 2016, 07:49:22 pm »\n@Death: udało ci się z tymi Pasażerami\nJa tam wezmę i zobaczę, co to. Klik rzeczywiście softem ciężko nazwać.\nCzyżby 2016 rokiem Manary? Bo coś czuję, że jak się sprzeda, to Taurus i Scream pójdą szerszym frontem.\n« Odpowiedź #617 dnia: Styczeń 03, 2016, 08:10:23 pm »\nCytat: rzem w Styczeń 03, 2016, 07:49:22 pm\nJestem za. Pewnie nie ja jeden czekam na integral Borgi.\n« Odpowiedź #618 dnia: Styczeń 03, 2016, 08:55:08 pm »\nJeden plusik dla Gulliveriany w stosunku do Klików: nie wyeksploatowywuje tak strasznie tematu jak cztery Kliki: z każdym tomem słabsze! Ja dobrze wspominam Gulliverianę, fajnie się przy niej bawiłem, rysunki świetne! Aha właśnie, i kolejny plusik: będzie, w przeciwieństwie do Klika, kolorowa!\n« Odpowiedź #619 dnia: Styczeń 03, 2016, 09:11:55 pm »\nZa to Klik z tomu na tom zyskuje pod względem jakości obrazków. Manara robi niesamowite postępy. A co do kolorów, Amerykanie sobie pokolorowali Klika, podobnie jak mangę Akira (sic!).\n« Odpowiedź #620 dnia: Styczeń 03, 2016, 10:23:49 pm »\nCytat: Death w Styczeń 03, 2016, 07:21:02 pm\nJak ktoś kubi gołe dziewczyny Manary,\nManara rysuje cały czas jedną\n« Odpowiedź #621 dnia: Styczeń 03, 2016, 10:53:55 pm »\nCytat: Dembol_ w Styczeń 03, 2016, 07:44:18 pm\nBiorąc pod uwagę scenę z psem - to już porno\n« Odpowiedź #622 dnia: Styczeń 03, 2016, 11:08:57 pm »\nCzyli jak ktoś miał wersję bez psa, to nie miał porno?\n« Odpowiedź #623 dnia: Styczeń 04, 2016, 08:25:40 am »\nCytat: Shinue w Styczeń 03, 2016, 09:11:55 pm\nAmerykanie sobie pokolorowali Klika, podobnie jak mangę Akira (sic!).\nco masz do kolorowego Akiry, fajnie wygląda.\n« Odpowiedź #624 dnia: Styczeń 04, 2016, 03:31:04 pm »\nLubię kolorowe komiksy. Manara wypada in plus, ale są pewne świętości, któtych moim zdaniem nie powinno się kolorować. Jak Amerykanie lubię kolory to niech sobie Statuę Wolności pomalują. Też będzie "fajnie" wyglądać\n« Odpowiedź #625 dnia: Styczeń 04, 2016, 04:07:14 pm »\nCytat: Shinue w Styczeń 04, 2016, 03:31:04 pm\nSzkoda tylko, że Otomo sam wybrał sobie kolorystę, walczył o to żeby był nim Steve Oliff. Więc już nie przesadzajmy z tą świętością, gdy Otomo był zwolennikiem tego wydania (pozwolił nawet pokolorować na nowo te strony, które sam pierwotnie stworzył w kolorze).\nDruga rzecz, żadna ze współczesnych anglojęzycznych edycji nie reprodukuje tych kolorów z linii Epic, tylko czerń, biel i te strony, które Otomo kolorował sam.\n« Odpowiedź #626 dnia: Styczeń 06, 2016, 01:13:00 pm »\nNa FB wydawnictwo poinformowało,że cały czas pracuje na Klubem i musi dograć jeszcze kilka szczegółów technicznych.\nA na sam luty zaplanowali pięć premier:\nDiosamante, Malcolm Max, trzeci tom Sanktuarium , pierwszy tom Bunkra oraz drugi dual Juana Solo (tomy 3 i 4 oryginalnego wydania).\n« Odpowiedź #627 dnia: Styczeń 06, 2016, 01:29:27 pm »\nSporo tego. W lutym trzeba będzie dokonać zdecydowanej selekcji tytułów do zakupu. Sporo pozycji już wybrałem (Kompletny szok przyszłości, Black hole, Skalp, Blueberry, Szklane miecze), kilka do zastanowienia. Tu SC z kolejną kuszącą oferta się prezentuje\nSanktuarium uzupełnię. Diosamante także biorę.\nBunkier opada. Nie mam chęci czekać do piątego tomu. Malcolm Max odłożony na bliżej nieokreśloną przyszłość.\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 06, 2016, 01:33:15 pm wysłana przez Archelon »\n« Odpowiedź #628 dnia: Styczeń 07, 2016, 09:42:36 pm »\nPrzeczytałem wczoraj "Leo Roa". Całkiem przyjemne czytadło z ładnymi rysunkami. Powiększony format w przypadku tej pozycji zdecydowanie na plus. Pod względem scenariusza tak sobie, w sumie niezbyt skomplikowane opowiastki, dodatkowo w drugim albumie za dużo chaosu i poczucie zaburzenia odpowiedniego rytmu opowieści. Do tego momentami drętwe dialogi (choć to już może być wina tłumaczenia). Mimo wszystko szkoda, że nie powstały kolejne części, szczególnie, że zakończenie 2 albumu sugeruje, że pewnie były takie plany. Dla mnie naciągane, ze względu na rysunki, 7/10. Jednak zakup polecam, szczególnie w przypadku jakiejś promocji.\n« Odpowiedź #629 dnia: Styczeń 12, 2016, 04:15:58 pm »\nKolejny Jodo od Scream Comics... Sang Royal.\nStrony: 1 ... 39 40 41  43 44 45 ... 238 Do góry


Kraków - Blog Violetty Wróblewskiej\n/ Podróże / Polska / Kraków\nKraków to miasto położone w południowej Polsce nad Wisłą. Dawna stolica Polski i miasto koronacyjne oraz nekropolia królów Polski. Tereny zielone zajmują 9 proc. powierzchni miasta. W ich skład wchodzą między innymi: parki, rezerwaty przyrody i pomniki przyrody. Na szczególną uwagę zasługuje park miejski – Planty, otaczający Stare Miasto, o długości 4 km. Część obszaru miasta usytuowana jest w zasięgu korytarza ekologicznego rzeki Wisły. Na terenie Krakowa znajdują się 2 uzdrowiska (w obu są parki): Mateczny-Zdrój i w Swoszowicach.\n„Żyjemy w epoce emocji. Nie kierujemy się już wiarą, nie kierujemy się już rozumem. Kierujemy się emocjami” – Fulton John Sheen.\n„Wszystko, co łączy ludzi, jest dobrem i pięknem; wszystko, co ich rozdziela, jest złem i brzydotą” – Lew Tołstoj.\n„Inwestujcie w duszę ludzką. Kto wie, może traficie na prawdziwy diament” – Mary McLeod Bethune.\n„Ofiarować, oznacza dawać drugiemu to, co wolałoby się zatrzymać dla siebie” – Selma Lagerlof.\n„Jeśli człowiek nie może przebaczyć bratu, nie kocha go” – Lew Tołstoj.


Okolica Hotelu**** King Salomon\nDzielnica Kazimierz to jeden z najciekawszych i najbardziej różnorodnych rejonów Krakowa. Łączy w sobie bogatą historię kultury judaistycznej, ale jest także miejscem, które szczególnie wieczorami staje się centrum życia towarzyskiego.\nZnajduje się na narożnej posesji przy ulicach Miodowej i Podbrzezie. Budynek powstał w latach 1860 – 1862, jest eklektyczny; neorenesansowy z elementami w stylu mauretańskim.\ngodz. otwarcia: 10:00 – 18:00\nwejście: 5/10 zł\nGłównym celem Centrum jest budowanie żydowskiej społeczności w Krakowie. JCC Krakow skupia osoby pochodzenia żydowskiego oraz ludzi zainteresowanych kulturą, religią i tradycją żydowska. W Centrum prowadzone są różnorodne zajęcia, kursy, warsztaty i nauka języków obcych\nWystawa stała "Kraków – czas okupacji 1939–1945" jest opowieścią o Krakowie i losach jego polskich i żydowskich mieszkańców w czasie II wojny światowej, ale też o Niemcach – okupantach, którzy pojawili się tutaj 6 IX 1939.


19 września 1944. "Czerniaków walczy zaciekle" - Do Rzeczy\nKraj19 września 1944. "Czerniaków walczy zaciekle"\nKraj: 19 września 1944. "Czerniaków walczy zaciekle"\nDodano 19 września 2018, 12:46 5\n"Oddziały AK na Czerniakowie stawiają nadal zażarty opór niemieckiemu naciskowi. Sytuacja nie ulega pogorszeniu" – podają autorzy "Biuletynu Informacyjnego" z 19 września 1944 roku. Tego dnia ppłk Jan Mazurkiewicz „Radosław” rozpoczyna ewakuację swoich oddziałów kanałami na Mokotów.\nWe wtorek 19 września oddziały powstańcze odpierają silne niemieckie natarcie wzdłuż Wilanowskiej i Zagórnej ku Czerniakowskiej. Polakom udaje się utrzymać część wybrzeża Wisły na odcinku od ul. Zagórnej do portu „Syrena” i kilka domów przy ul. Wilanowskiej.\nPo południu na Powiśle północne przeprawiają się żołnierze I i II batalionu 8. pułku piechoty. Opanowują Wybrzeże Kościuszkowskie w rejonie mostu średnicowego. Rozpoczynają natarcie i docierając do ulicy Solec. Silne boczne przeciwnatarcie niemieckie decyduje o niepowodzeniu desantu.\nNa Żoliborzu, na wysokości Marymontu, przeprawia się przez Wisłę kolejna grupa żołnierzy 6. pułku piechoty. Podobnie jednak jak poprzednicy, nie są w stanie przedrzeć się w głąb dzielnicy pod ogniem niemieckim i nie mają szans na kontakt z oddziałami AK.\nWieczorem ppłk Jan Mazurkiewicz „Radosław” rozpoczyna ewakuację swoich oddziałów kanałami na Mokotów.\nhistoria kraj powstanie warszawskie niemcy ii wojna światowa\nPusty Śmiech IP 19 września 2018, 21:21\n"Czerniaków walczy zaciekle" bo im więcej trupów, tym bardziej przecież będą #Respect_Us\nrutiop IP 19 września 2018, 16:37\n..ciag dalszy glupoty i obledu...\naaaaaaaaaaaaaaa IP 19 września 2018, 14:06\nW tłumieniu powstania na Czerniakowie brał udział Ukraiński Legion Samoobrony\nobst1 IP 19 września 2018, 13:43\npowstanie warszawskie spowodowało likwidację polskiej inteligencji, co zrobiło miejsce dla czosnkowych\nszkoda IP 19 września 2018, 13:41\nprzodkowie nasi przelewali krew za Polske, a kolejne rzady oddaja powoli ten kraj imigrantom, zydom, ukraincom....


Pantery Gresta vs Karnowski/Otlewski – StalexLiga\nPantery 3 vs 5 Karnowski/Otlewski\nPantery Gresta/Espack/Sadowska – Karnowski Recykling & Stolarnia Otlewski 3:5 (1:1)\nPantery: Ziółkowski 1, Topór 1, Dobrowolski 1\nKarnowski: Bocian 2, Piór 2, Adamczyk 1\nKarnowski: Gwizdała 2\nPantery: Tarkowski 1\nKarnowski: Gwizdała 1\nPierwsza połowa spotkania pokazała, że mecz będzie bardzo wyrównany i po golach Adamczyka dla Karnowskiego i Topora dla Panter zakończyła się wynikiem 1:1. Dopiero w drugiej połowie doczekaliśmy się większej ilości akcji. Wszystko zaczęło się od czerwonej kartki dla Tarkowskiego Kacpra za faul na wychodzącego sam na sam z bramkarzem, zawodnika drużyny z Bukowca. Grająca w przewadze ekipa Karnowskiego wykorzystała ten fakt i Dawid Bocian strzelił bramkę na 1:2. Do wyrównania, po pięknym strzale z rzutu wolnego, doprowadził Mateusz Ziółkowski, by po chwili po golu Dobrowolskiego na 2:3 Pantery wyszły na prowadzenie. Drużyna z Bukowca doprowadziła do wyrównania za sprawą Kacpra Pióra (3:3), jednak chwilę później została osłabiona przez Macieja Gwizdałę, który otrzymał drugą żółtą kartkę i w konsekwencji czerwoną. Grająca w przewadze drużyna Panter nie tylko nie zdołała wyjść na prowadzenie, ale straciła bramkę. Na 3:4 strzelił Dawid Bocian, a wynik spotkania podwyższył Kacper Piór i do końca meczu rezultat ten nie uległ zmianie. Drużyna Karnowski/Otlewski pokonała Pantery i po trzech kolejkach jest na pierwszym miejscu w tabeli 3 ligi.\n19 stycznia 2020 12:15 III Liga 2019/20\nPantery 1 2 3\nKarnowski/Otlewski 1 4 5\n5 Piątkowski Marek\n8 Zieliński Dominik\n10 Ziółkowski Mateusz\n13 Gackowski Adrian\n15 Topór Mikołaj\n20 Dobrowolski Karol\n3 2 1 16 5\n3 Gwizdała Maciej\n4 Kęsik Kacper\n13 Rządkowski Jakub\n17 Adamczyk Szymon\n5 4 2 1 9 3 1


Sluggy War-Insect by ~BlackFoxAsakura on deviantART\nShop Similar PrintsThis Print Not AvailableDownload ImageJPG, 1663×2328\nMore from ~BlackFoxAsakura View Gallery\nMake:HP Model:HP psc1500 Shop For This Camera\nSluggy War-Insectby ~BlackFoxAsakura\nCartoons & Comics / Traditional Media / Cartoons / Drawings©2012-2013 ~BlackFoxAsakura\nThis one more War-Insect inspired by one of "Generator Rex" EVO.Kolejny War-Insect inspirowany jednym EVO z serialu "Generator Rex".Pic and War-Insect belongs to me.Don't steal or You will be slower than him/Nie kraść albo będziecie wolniejsi od niego. Add a Comment:\nHobbyist General Artist Stoję w kolejce do przytulenia go . Może jak dam mu ciastko to mnie nie zje? Ewentualnie kotleta... Ciężar�wkę kotlet�w...Podobają mi się Twoje prace wykonywane oł�wkiem ^^\nDzięki.Kurde, co Wy wszystkie z tym przytulaniem? Przecież on taki pokryty śluzem jest nie m�wiąc już o tym, że to prawdziwy potw�r.\nHobbyist Traditional Artist Aż się chce przytulić do tych słodkich macek! Reply ~BlackFoxAsakura\nSam nie wiem. Ja bym do War-Insect�w bym nie podchodził.\nHobbyist Traditional Artist Oj tam, oj tam Reply ~BlackFoxAsakura\nNo tak... Szkoda, że ten pasek z ćwiekami na jednym z r�żk�w z okiem nie wyszedł wyraźnie - a lubię taki stuff dawać War-Insectom, to lepsze niż cyber punk.\nHobbyist Traditional Artist Oj tam, jak na rysunek oł�wkiem wyszedł bardzo dobrze Reply ~BlackFoxAsakura\nTrochę może więcej takich prac powrzucam tutaj.\nHobbyist Traditional Artist Byłoby fajnie, naprawdę dobrze rysujesz Reply ~BlackFoxAsakura


WESOŁYCH ŚWIĄT! - - Donwinka i obiektyw - bloog.pl\nWESOŁYCH ŚWIĄT! sobota, 22 grudnia 2012 15:32\nSkocz do komentarzyW noc wigilijną, w blasku świecmelodia kolęd płynie w mrok.Niech Wam przyniesie radości moci wiele szczęścia w Nowy Rok...Podziel się\nTagi: KOKARDKA, CHOINKAWięcej na ten temat\nPytamy.pl Wesołych Świąt dla wszystkich użytkowników...\nPytamy.pl Dużo przytyjecie podczas Świąt?\nFajny blog,ładne zdjęcia!Zapraszam serdecznie do mnie :)\nWysłałam do do ciebie ponieważ każdy powinien mieć chociaż odrobinę szczęścia."\nŚwiąt Wielkanocnych autor Annika\nO rany, wchodząc do Ciebie, ostatnio mam zawsze problemy, a dzisiaj porno się u Ciebie włączyło i wirusem "Encyklopedia" mnie zainfekowało. Czyszczę teraz cały komputer... Mam nadzieję, że to wystarczy. No nic pozdrawiam i szybciutko uciekam, żeby coś gorszego się nie stało. Pa! Halszka\nWszystkiego dobrego w Nowych Roku.\nZdrowia! Szczęścia! Pomyślności!\nZAPRASZAM DO MNIE ! : )\nRadości i szczęścia życzę Ci Donwinko na każdą okoliczność życia, a szczególnie na ten piękny czas Świąt, które mają swoją moc, urok i czar. A w Nowym Roku 2013 życzę Ci przede wszystkim zdrowia... i samej pozytywnej energii. Pozdrawiam serdecznie oraz dziękuję za Twoją pamięć i życzenia!Halszka\nŚwiąt Bożego Narodzenia I Wszystkiego Najlepszego\nw Nowym Roku autor Annika\nWspaniałych Świat Bożego Narodzenia i pomyślności w Nowym Roku:)\ni bardzo dziękuję za życzenia\nBardzo Wam dziękuję, dziękujemy za wizytę i życzenia:)\nI wzajemnie życzę, życzymy tylko zdrowia i spełnienia marzeń. Wszystko inne nie ważne!\nPrzecież zamarzyć sobie można wszystko. A wykonać więcej niż nam się wydaje.\nwww.warsawman.blogspot.com\t1 starsze komentarze »\npiątek, 21 lipca 2017Licznik odwiedzin: 370 389 Kalendarz\nOdwiedziny: 370389Wpisyliczba: 522komentarze: 5737Galerieliczba zdjęć: 394komentarze: 263Punkty konkursowe: 9790Bloog istnieje od: 3473 dniKliknij


Szkorbut - przyczyny, objawy, skutki :: MediWeb.pl\nSzkorbut - przyczyny\nSzkorbut - skutki\nSzkorbut (zwany też glińcem) to choroba, która obecnie występuje stosunkowo rzadko. Główną przyczyną szkorbutu jest niedobór kwasu askorbinowego, czyli witaminy C w organizmie. Witamina C musi być dostarczana w pożywieniu, ponieważ nie jest syntetyzowana w organizmie człowieka. Na szkorbut narażone są szczególnie małe dzieci oraz niemowlęta. Choroba może dotknąć także osoby z zaburzeniami żywienia lub chorujące na zaburzenia dotyczące wchłaniania witaminy C. Szkorbut może wywoływać poważne oraz dalekosiężne skutki zdrowotne, dlatego warto zapoznać się z jego profilaktyką oraz metodami leczenia.\nGłówną przyczyną występowania szkorbutu jest niedobór kwasu askorbinowego w dostarczanym do organizmu pożywieniu. Niedostateczna ilość witaminy C dostarczana jest zazwyczaj w przypadku, gdy zamiast karmienia piersią, kobiety wybierają karmienie pokarmem sztucznym. Może on nie zawierać wystarczających ilości witaminy C do odpowiedniego rozwoju dziecka. Właśnie dlatego na chorobę tę narażone są szczególnie niemowlęta. Niedostarczanie odpowiedniej ilości składników odżywczych również może wywołać niedobór witaminy C. Szkorbut obecnie najczęściej występuje w państwach ubogich i słabo rozwiniętych, gdzie występuje największa skala głodu.\nSzkorbut to choroba, którą może sygnalizować wiele różnych symptomów. Niedobór witaminy C, który jest główną przyczyną choroby, powoduje zaburzenia w syntezie kolagenu. W związku z tym choroba wpływa przede wszystkim na tkankę łączną i wywołuje zaburzenia w gojeniu się ran oraz funkcjonowaniu tkanki kostnej. Do głównych objawów tej choroby należą:\nogólne osłabienie organizmu, ospałość i anemia,\nchoroby dziąseł (np. krwawienie, zapalenie dziąseł), chwianie się oraz wypadanie zębów ,\nbóle stawów i kości, bóle mięśniowe i patologiczne złamania kości,\nzmiany skórne w postaci wybroczyn, wysypki,\nsuchość oczu, nadwrażliwość oczu na światło, wylewy podspojówkowe,\nzaburzenia w pracy płuc oraz serca, duszności,\nopóźniony wzrost mięśni i kości u niemowląt.\nPierwszymi, najczęściej spotykanymi objawami szkorbutu, są zazwyczaj: ogólne osłabienie organizmu pacjenta, zmniejszenie wydolności fizycznej oraz anemia czy apatia (ospałość). Obserwowana jest też zwiększona podatność na infekcje. Z czasem symptomy tej choroby mogą się zaostrzać. Wówczas pojawiają się bóle: mięśni, kości, stawów, choroby w jamie ustnej czy też zmiany na skórze. Chorobie towarzyszyć mogą również zaburzenia neurologiczne, a nawet stany depresyjne.\nNieleczony szkorbut w zaawansowanym stadium może prowadzić nawet do wystąpienia zaburzeń neurologicznych. U pacjenta mogą pojawić się też problemy na podłożu psychologicznym, jak stany depresyjne. W wyjątkowo zaawansowanych stanach mogą wystąpić gorączka, drgawki, neuropatia. Niedobór witaminy C, występujący przez długi okres, może prowadzić też do podwyższonego ciśnienia tętniczego krwi oraz powstawania zmian miażdżycowych czy nowotworowych.\nSzkorbut to obecnie rzadko występująca choroba. Najczęściej spotykana jest ona u dzieci. Zapobiegnięciu wystąpienia choroby służy dostarczanie odpowiednich ilości witaminy C od najmłodszych lat. Witaminę C, czyli kwas askorbinowy, możemy znaleźć m.in. w owocach cytrusowych, natce pietruszki, rokitniku, owocach dzikiej róży, kapuście, pomidorach czy też brokułach. W dostarczaniu witaminy C do organizmu dziecka może pomóc też podawanie mu specjalnych suplementów diety. Przykładem mogą być tu witaminowe żelki lub musujący granulat VisolVit Junior, przeznaczone dla dzieci już od 3. roku życia. Poza witaminą C, każdy z tych suplementów zawiera w sobie kompozycję niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania witamin, wspomagających organizm szczególnie w okresie jesienno-zimowym oraz w czasie intensywnego umysłowego lub fizycznego wysiłku .Ta niezbędna dawka witaminy C, dostarczana w przyjemnej dla dziecka w formie, ochroni każdą pociechę przed niedoborem kwasu askorbinowego, będącego przyczyną szkorbutu.\nChcesz zagwarantować swojemu dziecku odpowiednią dawkę witaminy C? Wejdź na https://visolvit.pl/produkty/.\nTagi: antyoksydanty, beta karoten, witamina C, witamina E, selen, luteina, dieta\nCzy sekret nieustającej młodości może być ukryty w płodach rolnych...\nTagi: ziołolecznictwo, wirus, witamina C\nTagi: witamina C, witamina E, witaminy i minerały, awitaminoza, składniki mineralne, owoce, warzywa, ryby, żelazo, tłuszcze, witamina B, witamina C, witamina D, witamina E, witamina PP\nWiek, płeć, stan fizjologiczny organizmu oraz warunki społeczno-bytowe, takie jak chociażby miejsce zamieszkania, to czynniki mające wpływ na jakość żywienia Polaków.\nChoroby tętnic obwodowych a niedobór witaminy C\nTagi: miażdżyca, witaminy i minerały, miażdżyca, witamina C, choroby naczyń\nTagi: otyłość, witamina C, witamina E, genetyka, witaminy i minerały, antyoksydanty, tlen, witamina A, uroda, żelazo, fast food, kalorie, cukrzyca\nZimowa strategia dla... skóry\nTagi: skóra i pielęgnacja, skóra, zmarszczki, choroby naczyń, teleangiektazje, witamina C, witamina E, antybiotyki\nZimą twoja skóra narażona jest na niebywałe przeprawy ze słońcem, wiatrem, mrozem i suchym powietrzem - naucz się jak temu zaradzić!\nTagi: nowotwór, rak, witamina C\nWitamina C może obniżać ciśnienie\nTagi: ciśnienie tętnicze krwi, witamina C\nTagi: grypa, warzywa, owoce, przemiana materii, odporność, przeziębienie, witamina C, flawonoidy, cynk\nAby nie poddać się przeziębieniom, powinniśmy dbać o swój układ odpornościowy, a w razie potrzeby wspomagać jego działanie z zewnątrz.\nTagi: cukrzyca, owoce, warzywa, witamina C


Co powinien zawierać projekt ogrodu - Ogród - Otoczenie budynku - PoradyBudowlane.com.pl\ndata aktualizacji: 23-02-2016, 12:51\nPodstawą każdego projektu są oczekiwania osób, które będą korzystały z projektowanego elementu. W projekcie ogrodu należy uwzględnić:\nilość osób korzystających z ogrodu oraz ich aktywność i wiek. Warto również wziąć pod uwagę ewentualne zwierzęta domowe.\nsposób użytkowania, zwłaszcza jeśli ogrodem będziemy się opiekować sami. Musimy wówczas dobrać wymagania roślin do naszych możliwości czasowych, również podczas urlopu. Rośliny powinny być wybierane także pod kątem naszego zamiłowania do zajmowania się tego typu pracami.\nwygląd, czyli estetyka przestrzeni ogrodowej. Zasadniczą rolę odegrają główne założenia wybranego stylu oraz nasze potrzeby wygospodarowania różnych stref. Całość musi się dobrze komponować również z elewacją domu i otoczeniem. Czasami projekt ogrodu obejmuje dodatkowo ogrodzenie posesji.\nzałożenia finansowe - każdy projekt wykonuje się pod konkretny budżet, który możemy przeznaczyć na realizację. Istnieje również możliwość rozłożenia realizacji na kilka etapów, co pozwoli na zgromadzenia brakujących środków.\nProjekt ogrodu warto zlecić specjalistom, którzy w założeniach kompozycyjnych przewidzą przyszły wygląd roślin, pomogą dobrać gatunki odpowiednie dla typu gleby oraz warunków mikroklimatu panujących na danym obszarze, ale co najważniejsze zadbają również o kwestie techniczne. Architekt krajobrazu może również zaprojektować altany, oranżerie oraz miejsca przechowywania narzędzi. Projektem nie możemy nazywać tylko koncepcji przestrzenno-wizualnej.\nJak niskie pH wpływa na glebę\nJakie gniazda i łączniki stosuje się w poszczególnych częściach domu\nJakie są osłony zewnętrzne na okna


Spódniczka 38 ćwieki w Spódnice - Szafa.pl\nSpódniczka 38 ćwieki\nSprzedam lub wymienię świetną spodniczke marki F&F Z Ćwiekami . Stan idealny. Zapraszam do zakupu. Przy kupnie kilku ciuszków ceny obnizam :)\nJedyna i niepowtarzalna. Nigdzie takiej drugiej nie kupisz!!!!\nszerokość ok 39\ndługośc całkowita ok 61\nTagi: #spódnica mini, #SPÓDNICA 38, #tania spódnica,


CES 2013 – najciekawsze rzeczy jakie na razie pokazano… | HD-Opinie.pl\nAsus wierzy w Google TV – nowy set-top-boks z Google TV nie byłby niczym szczególnym, gdyby nie innowacyjny interfejs jaki zaprojektowali Tajwańczycy. Trzeba przyznać, że robi wrażenie. Qube, kostka, przypomina nieco Boxee – inny, sieciowy player, który miał przynieść kokosy firmie D-Link. Jak pamiętamy, nie przyniósł, jednak w tym wypadku poza ciekawą formą jest też jeszcze ciekawsza treść. Całość opiera się na intrygującej… kostce, wyświetlanej na ekranie HDTV, stanowiącym główny element interfejsu urządzenia. Bardzo prosta, wręcz ascetyczna forma, współgra ze sterowaniem gestami za pomocą odpowiedniego pilota, względnie aplikacji mobilnej, uruchomionej na dowolnym smartfonie. Odejście od tego, co oferuje natywnie odnośnie wyglądu oraz sposobu sterowania telewizyjna platforma Google jest dość zaskakujące. Dlaczego? Ano dlatego, że Qube ma być „Nexusem”, a więc oficjalnym, referencyjnym urządzeniem Google TV, namaszczonym przez internetowego giganta. Giganta, któremu własne projekty (sprzętu) na razie zupełnie nie wychodzą vide Nexus Q, okrągłe coś, które miało grać muzykę, ale nie zdążyło nawet pojawić się na rynku, uśmiercone wcześniej przez producenta. Tym razem ma być inaczej. Oby tylko Asus/Google nie przesadzili z ceną… W standardzie 50GB miejsca na różności w chmurze, no i zapowiadane „zupełnie nowe” podejście do kwestii prezentowania kontentu w ramach usług sieciowych. Tematyka IPTV w ogóle rozpala umysły (głównie dziennikarzy) na tegorocznym CES. Niektórzy, mocno na wyrost, wieszczą koniec kablówek, wierząc że magiczna moc Intela (który zapowiedział mocne wejście na rynku telewizyjnym) wywróci obecny porządek do góry nogami. Patrząc na specyfikę, na prawa, licencje, śmiem wątpić, chyba że w bieżącym roku zobaczymy jednoczesny atak na obecny zacementowany układ dokonany przez wspomnianego Intela, Microsoft, Google oraz Apple. W takiej sytuacji (zasada kumulacji ) wszystko się może zdarzyć, także przewrót kopernikański na rynku telewizyjnym…\nProject Shield – NVIDIA tak widzi mobilne granie. Tegra 4 (nowy SoC, który zadebiutuje niebawem), prawie typowy pad oraz przyrośnięty do niego ekranik dotykowy. Zdaniem NV to gotowy przepis na sukces na niezwykle szybko rozwijającym się rynku mobilnym. Oczywiście żeby to miało sens (pytanie czy w ogóle ma?) całość działa na najpopularniejszej platformie – Androidzie, jest w pełni kompatybilna z googleo’wym ekosystemem, tzn. można pobierać gry z Google Play i grać do woli. Oczywistą przewagą ma być wygodne sterowanie, fizyczne a nie dotykowo-wirtualne przyciski i manipulatory. Fakt, to jeden z głównych powodów, dla których jest jeszcze miejsce dla dedykowanych grom, mobilnych systemów – kieszonkowych konsol, ale mimo wszystko mam duże wątpliwości co do tego projektu (choć dostrzegam problem w kwestii wygodnego sterowania dotyczący gier na tablety oraz smartfony). Trudno tu mówić o innowacyjności (Nintendo?). Piszemy o Shield, bo może jednak pomysł chwyci i NVIDIA stworzy… całkiem nowy rynek w ramach segmentu handheldów. Pamiętając poprzedników (Nokia z N-Gage) może to być jednak bardzo trudne do zrealizowania. W przypadku NVIDII chodzi jednak w sumie o coś „pół-stacjonarnego”, sprzęt współpracujący z telewizorem oraz komputerem (wyposażonym, oczywiście, w najnowszego GeForce), łączący się z chmurą (usługa streamingowa Grind). Niby przenośne, ale do domowego użytku. Tym samym tropem poszło Nintendo w nowym WiiU – tam też kontroler – tablet nie jest tabletem…\nTelewizor w ramie. Ale jaki telewizor! Ogromny, 85 calowy LCD Samsunga z matrycą 4K to nie tylko wielki, spektakularny obraz. To także całkiem sprytna forma. Niewielkie ramki, dają poczucie oglądania gigantycznego obrazu… rozpiętego na sztaludze. Rama, na której zamontowano ekran prezentuje się wg. mnie bardzo ciekawie. Telewizor wyposażono w super system głośnikowy o mocy 120W w konfiguracji 2.2 – dwa przetworniki stereo wspomagane przez dwa subwoofery. Interesująca koncepcja, może po raz pierwszy będzie można napisać, że telewizor Samsunga potrafi reprodukować dźwięk na przyzwoitym poziomie? Do tego same nowinki, jakie Koreańczycy planują w tym roku wprowadzić do swoich odbiorników: nowy Smart Hub, nowy inteligentny system podpowiedzi S-Recommendation, sterowanie głosem wreszcie 1.35Ghz, czterordzeniowy procesor A15 (Krait). Niewątpliwie bardzo mocna jednostka obliczeniowa przyda się w przypadku takiego produktu. UN85S9 trafi na rynek w marcu.\nWspomniany przez nas wcześniej, 56 calowy OLED o rozdzielczości 4K będzie niewątpliwie główną atrakcją stoiska Sony. Japończycy w ten sposób podbijają stawkę, pokazując Koreańczykom że nie liczy się kto pierwszy (zresztą umownie, bo na razie odbiorników Samsunga oraz LG i tak nie kupimy), tylko kto mądrzej, rozsądniej wprowadzi innowacyjną technologię na rynek. Przewagą telewizora Sony jest jego gotowość na przyjęcie tego, co będzie stanowiło najbliższą i dalszą przyszłość branży AV – przejście z rozdz. 1080p na wyższą (choć na razie nie wiadomo precyzyjnie, jaką i kiedy). Pokaz zrobił na dziennikarzach gigantyczne wrażenie – chyba większe niż wcześniejsze demonstracje konkurencji. Tutaj poza niezwykle ostrym, żywym obrazem (kolory) z fantastyczną czernią dało się wyczuć coś jeszcze – naturalność przekazu, kinowy feeling, coś czego brakowało w przypadku telewizorów LG oraz Samsunga. Poza tym fullHD jednak nie gwarantował takiego poziomu szczegółowości co zaprezentowany przez Sony ekran. Przyszłość? Być może, choć niektórzy czarno widzą popularyzację OLEDów, stawiając na obecne na rynku technologie (nie przeczę, dokonał się wręcz gigantyczny postęp w poprawie obrazu LCD-ków, ale nadal w paru aspektach trzeba pogodzić się z dużymi kompromisami… nigdy nie uda się osiągnąć takiego kontrastu, jaki oferują alternatywne technologie, poza tym – co ważne – większość TV nadal da się oglądać wyłącznie siedząc w centrum, na wprost ekranu).\nPowyżej pisałem o NV Shield. To nie jedyna próba stworzenia tabletowo-konsolowej hybrydy. Z tym że w przypadku NVIDII chodzi raczej o kieszonkowy sprzęt, nie mający za wiele wspólnego z klasycznym tabletem, dwa inne – zaprezentowane na CES – produkty: Archosa oraz Razera to urządzenia będące w praktyce tabletami z dodatkiem fizycznych przycisków oraz manipulatorów. Pytanie, czy znajdą się klienci na tego typu sprzęt. Generalnie coraz mniej osób zainteresowanych jest kupnem dedykowanych urządzeń do grania, szczególnie widać to w przypadku segmentu mobilnego – Nintendo oraz Sony mogą coś na ten temat (gorzkiego) powiedzieć. Stąd trudno wyrokować, czy te …przenośne konsole z Androidem oraz Windowsem, mają jakiekolwiek szanse. O sprzęcie Archosa wspominaliśmy już wcześniej. Odnośnie Razera mówimy o czymś bardziej ambitnym – chodzi o tablet wyposażony w bardzo mocną konfigurację na Intelu. Dwa modele: Razer Edge oraz Razer Edge Pro to w praktyce pecety w „tableciej” skórze. Takie Surface PRO tylko do grania. Model podstawowy otrzymał procesor Core i5, układ graficzny Nvidia GT 640M GPU, 4GB RAMu oraz 64GB SSD (widzę „mały” problem, w sytuacji gdy sam system pochłonie połowę pojemności dysku, obecne gry to nierzadko 10-20GB, a trzeba przecież jeszcze nieco wolnego miejsca zostawić). Pro oparto na Core i7, takiej samej grafice GT 640M, 8GB RAMu oraz do wyboru 128 lub 256GB SSD. Podstawowy Edge będzie kosztował $1000; model Pro od $1500 w górę. Czy znajdą się zapaleńcy, gotowi przeznaczyć kwotę wystarczającą do zakupu trzech tabletów, względnie supermocnego (znacznie mocniejszego) laptopa lub desktopa z przeznaczeniem do grania? Śmiem wątpić. Oczywiście tutaj mamy, przynajmniej formalnie, do czynienia z ultramobilnym handheldem, z przenośną konsolą… tyle, że Razer mówiąc o 8-10h działania na baterii nie chce powiedzieć jak długo ta konsola będzie działała gdy odpalimy jakąkolwiek grę 3D. Strzelam – 2~3 godziny. 1500 dolarów. No ale widać, wszyscy chcą zarobić na mobilnym graniu. Stream, OnLive, nowe usługi przeznaczone na rynek elektronicznej rozrywki rozpalają wyobraźnię producentów hardware. Sprzęt będzie dostępny od pierwszego kwartału 2013 roku.\nPanasonic odsłonił karty – nowe plazmy serii 60 to najnowsza generacja, która trafi do sklepów w ciągu najbliższych 2-3 miesięcy. Plazmy mają być, co oczywiste, jeszcze lepsze od zeszłorocznych modeli, co ciekawe Panasonic poza topową serią VT60 wprowadzi na rynek jeszcze wyższą, można rzecz high-endową, serię ZT60. Największe zmiany mają dotyczyć dwóch kwestii – poprawy kontrastu (poziom legendarnego Kuro wreszcie pobity?) oraz energooszczędności. Plazmy mają zużywać jeszcze mniej energii, a przy tym oferować znakomite parametry obrazu. Panasonic stawia na współpracę z handheldami Apple, wprowadzając nową funkcjonalność (Swipe & Share), która bardzo przypomina to, co oferuje samo Apple. Chodzi o usługę pozwalającą na bezprzewodowy transfer filmów oraz zdjęć z iPoda, iPhone oraz iPada. Innymi słowy jest to dokładnie to co oferuje Apple w ramach swojego combo Apple TV / Air Play. W tym wypadku nie trzeba będzie dokupować przystawki Apple, by móc cieszyć się bezprzewodowym transferem obrazu i dźwięku z jabłkowych handheldów. Poza podstawowym modelem, wszystkie telewizory będą mogły wyświetlać obraz 3D.\nPoza tym, pokazano tablet IPS o przekątnej 20 cali, wyświetlający obraz 4K. To urządzenie widziałem już podczas zeszłorocznej IFA. Robiło spore wrażenie, nie powiem, choć zastanawiam się czy nie jest to przerost formy nad treścią. W pewnych, specyficznych zadaniach może się to sprawdzi (grafika), w sumie chyba sensowniejszym rozwiązaniem byłby monitor, ewentualnie monitor z zamontowaną w środku baterią (przenośny), współpracujący z komputerem (lub handheldem). Sercem prototypu jest jw. wyświetlacz IPS Alpha LCD o rozdz. 3840 x 2560 px (230 ppi), proporcjach 15:10, pracujący pod Windows 8 Pro. Tablet wyposażono w procesor Intel Core i5 3427U vPro 1.80 GHz, GPU GeForce, 4GB RAM (max.16GB), SSD 128GB. Problem w tym, że to urządzenie popracuje zaledwie 2h na baterii, co w praktyce całkowicie dyskwalifikuje go jako tablet (dlatego pisałem: monitor, względnie all-in-one), do tego waży 2.4 kilograma.\nOkazało się, że nie tylko Sony może pochwalić się wielkim OLEDem wyświetlającym obraz > 1080p. Panasonic także ma taki prototyp, TV pracuje w rozdzielczości 3840 x 2160 z natywnym kontrastem 3mln do jednego. Waga odbiornika to zaledwie 12.4kg.\nSamsung przygotowuje "dużą rzecz" na CES 2013


Ogólnie nia mam do czego się przyczepić. Bank...\n...jest rzetelny i wiarogodny. Cieszę się ze mają tyle różnych ofert na dobrych warunkach.\n, w dniu 28.04.2019Ocena:\nSukces banku jest oparty na rozwoju. Przede...\n...wszystkim myślą o kientach, i ulepszają swoje warunki, akurat dlatego powiązałam swój biznes z tym bankiem.\n, w dniu 24.04.2019Ocena:\nBank który cały czas się rozwija i dba o...\n, w dniu 23.04.2019Ocena:\nDaję wielkiego kciuka, bo miła Pani z obsługi...\n...klienta w 5 min rozwiązała mój problem :)


Optymalizacja konwersji Twojej witryny - podstawy - Porady\nArtykuł poradnikowy 16-12-2021, 06:19\nTwoja strona przyciąga sporo użytkowników, ale nadal nie udaje Ci się osiągnąć dobrych wyników, np. w zakresie sprzedaży? Tylko niewielki procent osób, które odwiedzają Twoją witrynę, dokonuje zakupu? Oznacza to, że musisz przeprowadzić optymalizację konwersji. Optymalizacja konwersji – dlaczego jest to takie istotne i co zrobić, aby współczynnik konwersji poszybował w górę?\nOptymalizacja konwersji – dlaczego to konieczność?\nOptymalizacja współczynnika konwersji zwyczajnie się opłaca! Poprawienie konwersji o zaledwie 1 czy 2% to dwa razy większa sprzedaż lub dwukrotnie większe szanse na osiągnięcie założonych celów. Do tego dochodzi optymalizacja kosztów – im lepiej przygotujesz swoją witrynę, ułatwisz użytkownikowi kontakt ze stroną, wyeliminujesz błędy i usprawnisz ścieżkę zakupową, tym mniej będziesz musiał wydawać – zarówno na naprawienie błędów, jak i chociażby na reklamę.\nChcesz zoptymalizować konwersję? Sprawdź swoją stronę\nWiesz już, jak istotna jest optymalizacja konwersji. Aby zoptymalizować współczynnik konwersji, najpierw musisz jasno określić, jaki cel chcesz osiągnąć. Konwersja może oznaczać zapis do newslettera, pobranie e-booka, zostawienie opinii, wypełnienie formularza, zakup itd. Oblicz aktualny poziom konwersji, aby dowiedzieć się, od jakiego pułapu zaczynasz.\nNastępnie przeprowadź audyt swojej strony i przeanalizuj poszczególne zagadnienia: doświadczenia użytkownika w kontakcie z witryną, łatwość poruszania się na stronie, czas jej ładowania, liczbę wejść. To tylko parę przykładów, a lista to check jest znacznie dłuższa.\nPo co Ci takie informacje? Jeżeli poprawnie zinterpretujesz dane, uda Ci się określić problem. Dowiesz się, na jakim etapie kontaktu użytkownika z witryną pojawiają się trudności, czyli tym samym – jakie czynniki mogą obniżać współczynnik konwersji. Analiza witryny pozwoli Ci opracować strategię.\nPersony jako jedno z narzędzi w optymalizacji konwersji\nJeżeli chcesz stworzyć dobrą strategię optymalizacji, na pewno musisz poznać swojego klienta. Zastanów się, do kogo mówisz, a dowiesz się, jak mówić i co oferować. Opracuj persony, czyli typy klientów, do których kierujesz swoją ofertę. Weź pod uwagę m.in. dane demograficzne, ale także zainteresowania, potrzeby, wartości, ambicje itd. Wyobraź sobie, kim jest Twój odbiorca oraz jak myśli. Możliwe, że dzięki tej metodzie uda Ci się dowiedzieć, czego oczekuje użytkownik od Twojej witryny, czego szuka oraz na czym mu zależy. Wciel się w personę i zadaj sobie konkretne pytania dotyczące witryny, np.:\nGdzie znajdę informację o zasadach zwrotu towaru?\nJaka forma płatności jest dla mnie najwygodniejsza?\nJak dobrać właściwy rozmiar oraz wybrać najlepszy model?\nNa stronie nie ma produktu, którego szukam – co mam zrobić?\nTo bardzo uproszczony schemat, jednak udowadnia, że witryna powinna być optymalizowana przede wszystkim z myślą o odbiorcy. Jeżeli potrzebujesz doskonalszych metod, możesz przeprowadzać badania z udziałem klientów czy organizować grupy focusowe. Mniej kosztowne na pewno są ankiety i formularze, w których klienci będą mogli zostawiać swoje opinie. Ogromnym wsparciem na pewno jest też dział obsługi klienta, który może zbierać feedback na bieżąco.\nOptymalizacja współczynnika konwersji – kiedy efekty?\nWiele osób, które decydują się na optymalizowanie konwersji, chcą widzieć efekty swoich działań od razu. Trzeba jednak uzbroić się w cierpliwość. Po pierwsze, wszelkie zmiany należy wprowadzać stopniowo. To znacznie lepsza metoda niż zmienianie wielu elementów w tym samym czasie – w takiej sytuacji trudno będzie określić, co działa najlepiej. Po drugie, niekiedy trzeba poczekać, aż zmiany na stronie się zaindeksują. To kiedy będzie można zobaczyć rezultaty, zależy tak naprawdę od wielu bardzo różnych czynników.\nMiej na uwadze, że działania z zakresu optymalizacji konwersji są różne dla różnego rodzaju witryn. Nie należy kierować się jednym, uniwersalnym schematem, bo nie przyniesie to satysfakcjonujących rezultatów. Najlepsze wyniki daje zindywidualizowany plan, dopasowany do potrzeb danej marki. Da Ci to prawdziwą przewagę nad konkurencją!\noptymalizacja konwersji nols AWP Amin12


Uprawa orzeszków ziemnych w Senegalu | Daleko niedaleko\nPrzy każdym kroku słychać chrupnięcie, gdy wysiadam z autobusu na promie z Bandżulu do Barry, by czas przeprawy przez rzekę Gambia spędzić na świeżym powietrzu na górnym pokładzie. Cała metalowa podłoga pokryta jest skorupkami orzeszków ziemnych, łupanych przez pasażerów promu. Łamliwa łupinka pęka pod naciskiem palców, które wyjmują ze środka dwa ziarenka. Trafiają one prosto do ust, podczas gdy połamana skorupka ląduje na metalowej posadzce. Jestem zaskoczona tym, jak popularne są tu fistaszki. Nie spodziewam się, że w sąsiednim Senegalu będę je spotykała na każdym kroku.\nOrzacha podziemna jest gatunkiem rośliny z rodziny bobowatych, która pochodzi z Ameryki Południowej. W dzisiejszych czasach w zasadzie nie występuje w stanie dzikim. W Senegalu i sąsiednich krajach zaczęto ją uprawiać na początku dziewiętnastego wieku. Pod rządami gubernatora Louisa Faidherbe duże plantacje założono w latach sześćdziesiątych owego stulecia między innymi wzdłuż rzeki Senegal nieopodal Saint-Louis. Do połowy dwudziestego wieku uprawy rozwinęły się tak bardzo, że orzeszki ziemne stały się podstawą senegalskiej gospodarki.\nPodróżując po Senegalu spotykam fistaszki w każdej postaci: w łupinkach i bez nich, surowe, prażone, gotowane, solone i na słodko. Sprzedawane są na każdym rogu ulicy, targu i stacji benzynowej. Torebka rozłupanych świeżych orzeszków arachidowych kosztuje zaledwie sto franków CFA, czyli około sześćdziesiąt groszy. Można też kupić duże paczki za pięćset franków CFA. Zjada się je bez wyrzutów sumienia, bo niesolone i nie prażone na oleju orzeszki ziemne są bardzo zdrową i sycąca przekąską.\nPodczas zwiedzania wyspy Gorée zatrzymujemy się na obiad w lokalnej knajpce, gdzie zamawiamy maffe. Danie to, znane także pod nazwą domodah, opiera się przede wszystkim na paście z orzeszków arachidowych. Połączenie z ryżem i kawałkami wołowiny jest proste, ale smakuje wyśmienicie. W Senegalu i okolicach orzeszki ziemne spożywa się w dużych ilościach i dodaje do wielu potraw.\nJednakże spożycie wewnętrzne stanowi tylko ułamek Senegalskiej produkcji orzeszków. Duża część jest przerabiana na olej arachidowy i eksportowana. Za granicę wysyła się także nieprzetworzone orzeszki. Złote lata orzeszkowe przypadły na szóstą i siódmą dekadę dwudziestego wieku, kiedy dobra koniunktura i wysokie ceny na rynkach światowych wsparły rozwój gospodarki państwa, które dopiero co odzyskało niepodległość. W tamtym czasie Senegal odpowiadał bowiem aż za jedna trzecią światowego eksportu orzeszków ziemnych.\nNiestety, wszystko co dobre z czasem się kończy i tak też stało się z orzeszkową passą. W latach osiemdziesiątych ceny spadły, a Senegal boleśnie odczuł uzależnienie gospodarki od jednego rodzaju uprawy. Dołożyła się do tego susza, wskutek której zbiory zmniejszyły się znacząco. Produkcja spadła o połowę – z miliona ton rocznie w połowie lat siedemdziesiątych do pół miliona dziesięć lat później. Początek dwudziestego pierwszego wieku przyniósł ponowną poprawę warunków i obecnie senegalska produkcja przekracza osiemset pięćdziesiąt tysięcy ton rocznie.\nW dzisiejszych czasach około czterdziestu procent gruntów uprawnych w Senegalu, czyli dwa miliony hektarów, zajęte są przez plantacje orzeszków arachidowych, a ich produkcja daje zatrudnienie milionowi osób. Głównym regionem upraw jest obecnie tak zwany orzeszkowy trójkąt na wschód od Dakaru, wyznaczony przez miasta Diourbel, Touba i Kaolack. Przejeżdżając przez te okolice z okien autobusu często widzę wysuszone połacie ziemi, na których rośnie orzacha podziemna.\nW listopadzie zbiory trwają w najlepsze. Rozpoczynają się w październiku, wraz z końcem pory deszczowej i trwają do stycznia. Najpierw wyrywa się z ziemi całe rośliny z korzeniami i zostawia do wyschnięcia. Następnie zbiera się je w stosy i młóci drewnianymi kijami, by oddzielić orzeszki od reszty rośliny. Zza okien autobusu niejednokrotnie obserwuję całe rodziny zajęte pracą na polu.\nW drodze z Touby do delty Saloum zatrzymujemy się przy jednym z pól, by z bliska podejrzeć pracę przy orzeszkach ziemnych. Trzech mężczyzn pokazuje nam, jak należy się zamachnąć, by zagarnąć odpowiednią ilość roślin i jak uderzyć, by oddzielić orzeszki od łodyg i liści. Wygląda to bardzo prosto, jednak kiedy biorę kije do ręki i próbuję naśladować ich ruchy, zupełnie mi to nie wychodzi. Cóż, trening czyni mistrza. Dobrze przynajmniej, że panowie podchodzą do moich nieporadnych prób z dużą dozą humoru i mogą pośmiać się z niezdarności turystki.\nChoć roślinki zostały już dawno wyrwane z ziemi i wysuszone, nadal możemy przyjrzeć się ich budowie. Orzacha podziemna jest niewielką, nieco rozłożystą rośliną osiągającą mniej więcej pół metra wysokości. Ma żółte kwiaty, po których przekwitnięciu szypułka wydłuża się i kieruje ku ziemi, wpychając strąk pod jej powierzchnię. Owoc dojrzewa zatem w ziemi, na głębokości około pięciu centymetrów, stąd nazwa orzech ziemny.\nChoć smaczne, pożywne i ważne dla senegalskiej gospodarki, fistaszki, a raczej ich uprawa, ma też swoje ciemne strony. Największym problemem jest dewastacja środowiska naturalnego. Orzacha pochłania mnóstwo składników odżywczych z gleby, a poprzez to, że usuwa się dokładnie całą roślinę, nie może się ona rozłożyć i zwrócić ich części do ziemi. Liście, łodygi i inne fragmenty roślin pozostałe po oddzieleniu orzeszków wykorzystuje się jako paszę dla zwierząt, zamiast przerabiać je na nawóz. Pozostaje wyschnięta, pylista gleba podatna na erozję przez wiatr i deszcz. Przyglądając się pracy przy oddzielaniu orzeszków stąpamy właśnie po takim suchym, jałowym kawałku ziemi.\nTraktowana w ten sposób ziemia szybko się wyjaławia, a kolejne plantacje muszą powstawać na nowych terenach kosztem stepu, buszu i innych naturalnych ekosystemów, których połacie szybko kurczą się usuwane przez plantatorów za zgodą władz. Zmniejsza się także areał pastwisk do wypasu bydła, co często rodzi konflikty o ziemię pomiędzy plantatorami orzeszków a pasterzami. Z kolei porzucone tereny, ogołocone z roślinności, regenerują się bardzo długo.\nTrudno jednak wyobrazić sobie, by Senegal zrezygnował z uprawiania orzachy podziemnej. Produkcja orzeszków arachidowych w ostatnich latach wzrasta, napędzana przez rosnący popyt ze strony Chin. Odnoszę jednak wrażenie, że przed Senegalem jeszcze daleka droga do zrównoważonych upraw.\nWbrew pozorom nie wszędzie w Senegalu orzeszki ziemne są tanie. Nie opłaca się kupować przetworzonych, prażonych, solonych oraz zapakowanych jako pamiątki orzeszków w supermarketach. Za duży pojemnik takich orzeszków zapłaci się około 2500 franków CFA.\nTańsze i o wiele smaczniejsze są wysuszone, ale nie solone i nie prażone orzeszki sprzedawane w torebkach na ulicy. Mała torebka kosztuje 100 franków CFA, a duża – 500 franków CFA.\nTrzeba też uważać na granicy z Gambią, gdyż pełno tam agresywnych naciągaczy, próbujących sprzedać orzeszki ziemne, jak i orzechy nerkowca, po zawyżonych cenach.\nZatrzymując się przy drodze, by podejrzeć pracę przy zbiorach orzeszków, wypada zaproponować niewielki napiwek. Jeśli chcemy fotografować ludzi, należy także wcześniej spytać się o zgodę.\nKto z Was lubi orzeszki ziemne? Próbowaliście je w jakiejś innej formie niż tylko prażone i solone? A może używacie ich w kuchni?\nNastępny artykuł Garść informacji praktycznych o Jukatanie\nPoprzedni artykuł Wokół masywu Lovćen\nWłaśnie o mały włos nie wylądowaliśmy w Senegalu. Chętnie poczytam, bo kierunek na liście!\nA czemu jednak nie wylądowaliście? :) Senegal jest bardzo ciekawy!\n25 stycznia 2018 o 22:00\nJesteśmy na Zanzibarze ☺ ciekawa wyspa ☺\n25 stycznia 2018 o 22:31\nZanzibar mój ukochany\nO rany, dziś oglądałam dokument o topniejących lodowcach, jak to człowiek właśnie kolejne terytoria naturalne wypala na farmy, i to wszystko jak jedno wielkie koło działa, powodujące zmiany klimatyczne… przerażające, więc już na każdy fragment tekstu, że coś jest wypalane pod kolejne uprawy od razu mnie zasmuca :-((\nA co do orzeszków – los mi nie sprzyja w smakowaniu ich, mam nietolerancję ;-)) Ale myślę, że znajdzie się tu wielu fanów masła orzechowego chociażby! :-))\nw ogóle tak sobie teraz pomyślałam, bo właśnie jeszcze obczajałam skąd są gumki :-D i teraz widzę jeszcze herbatę – kurde, taką kulinarno-produktową mapę świata fajnie by było zrobić i jechać właśnie szlakiem wielu znanych surowców (choć pewnie żadne to odkrycie hehe)\nDokładnie o tym samym pomyślałam, jak publikowałam ten wpis! Mam już orzeszki z Senegalu, herbatę ze Sri Lanki, kauczuk z Tajlandii, przyprawy (głównie goździki) i algi z Zanzibaru, kilka winnic… Ciekawią mnie takie tematy bardzo! :)\nJestem uzależniona od masła orzechowego ;) Także tak – orzechy rządzą.\n25 stycznia 2018 o 19:24\nUwielbiam!!! Mogłabym je jeść łyżkami prosto ze słoika :D\nDaleko niedaleko Mam tak samo :D\n25 stycznia 2018 o 19:36\n60 groszy za torebkę świeżych orzechów, to jest najlepsze w podróżach :)\n25 stycznia 2018 o 19:53\nOj tak! W ogóle próbowanie owoców czy ogólnie roślin w miejscu, gdzie rosną – są z reguły nie tylko tanie ale i najsmaczniejsze :)\nIdę do kuchni poszukać orzeszków… pochrupię do lektury :p\n25 stycznia 2018 o 20:01\nNie miałam pojęcia w jaki sposób uprawia się orzeszki ziemne! Szkoda, że przy takich masowych uprawach wciąż liczy się tylko zysk, a kwestie ekologiczne schodzą na dalszy plan :(\nCzy tylko mężczyźni zajmują się uprawą, czy widziałaś też kobiety?\n8 lutego 2018 o 17:42\nWidziałam też kobiety. I dzieci. Całe rodziny pracowały na niektórych polach przy oddzielaniu orzeszków od łodyg.\n26 stycznia 2018 o 06:54\nDzięki za info. Do pełnej automatyzacji to jeszcze trochę brakuje. Nasuwa się pytanie: dlaczego nie używa się odchodów jako nawozu, żeby zamknąć cykl przemiany materii organicznej?\nnie jestem ekspertem, ale wydaje mi się, że te kozy i kurczaki raczej chodzą wolno, więc nie zbiera się ich odchodów, by je potem wykorzystać…\n26 stycznia 2018 o 22:51\nNa co dzień człowiek się nie zastanawia, skąd i jak biorą się produkty ze sklepowych półek. ;) Temat nie z mojej bajki, ale przyznam, że ciekawie ujęty. :)\nOooh, pamiętam te orzeszki jeszcze z Gambii, ale nigdy nie udało nam się zobaczyć ich plantacji. Nie podejrzewałabym, że uprawa fistaszków ma tak negatywny wpływ na środowisko! :O\nJa też byłam zaskoczona, a jednak…!\nNie wiedziałam, że orzeszki ziemne rosną w taki sposób. Człowiek cały czas uczy się czegoś nowego :) Pozdrawiam!\nDlatego staram się pisac o takich ciekawostkach :)\n16 lutego 2018 o 23:12\nDobrze, że wczoraj kupiłam masło orzechowe :D\n1 marca 2018 o 20:59\nPomimo, że jestem fanką masła orzechowego to takich szczegółów o orzeszkach nie znałam :D Dzięki za ten post, bardzo interesujący ;)\nBardzo ciekawy wpis, rzadko kto się zastanawia skąd się biorą orzeszki ziemne :P Mega ciekawe, pozdrawiam!\n6 marca 2018 o 19:39\n19 marca 2018 o 16:27\n3 kwietnia 2018 o 01:13\nJeśli ktoś lubi masło orzechowe to polecam taką poranną zapiekankę do kawy = chleb z masłem orzechowym na to plasterek sera mozzarella, albo gouda i na to starta czekolada. Ok… nie jest to z pewnością lekkie śniadanie, ale w połączeniu z jakimś pełnoziarnistym zdrowym ciemnym chlebem da energii na wiele godzin.\nDzięki! Przyznam, ze to bardzo dziwne połączenie… Już pomijam orzeszki, ale mozarella z czekoladą… trzeba będzie wypróbować :)\n10 kwietnia 2018 o 16:54\nCiekawy wpis :) rano przy gryczanych naleśnikach z masłem orzechowym i bananami zastanawialiśmy się jak wygląda uprawa orzeszków :) szkoda, że roślina tak wyjaławia ziemię :(\n23 kwietnia 2018 o 18:54\nNiestety… chociaż pewnie jakby ją uprawiano w płodozmianie z czymś to byłoby trochę lepiej :)\n27 kwietnia 2018 o 22:45\nmasz racje, może kiedyś o tym pomyślą


Dżuma w Breslau. Trudne początki Mocka (recenzja) - Książki - POLTERGEIST\n» Recenzje » Dżuma w Breslau\nTrudne początki Mocka\nEberharda Mocka miłośnikom powieści spod znaku Christie i Doyle'a przedstawiać nie trzeba. Inteligentny i pewny siebie policjant kryminalny to chyba najbardziej znana postać polskiego kryminału - warto zatem cofnąć się do powieści traktującej o jego początkach w służbie prawu.\nHistoria rozpoczyna się w 1923 roku, kiedy to Mock jest ledwie nadwachmistrzem w tzw. “obyczajówce”, a awans do policji kryminalnej póki co pozostaje tylko w sferze jego marzeń. Niższa pozycja wcale jednak nie oznacza, że rzadziej korzysta z usług pań w jednym z lokalnych domów uciech, gdzie kolejną relaksacyjną sesję przerywa mu posłaniec z wezwaniem właśnie od policji kryminalnej. Okazuje się, że Mock uznawany za znawcę “takich kobiet”, ma za zadanie pomóc podczas identyfikacji zwłok, a także wyrazić swoją opinię na temat okoliczności, w których doszło do zamordowania dwóch prostytutek. Na miejscu spotyka także radcę kryminalnego Heinricha Mühlhausa, człowieka zdegustowanego zachowaniem Mocka, jego upodobaniem do mocnych trunków i płatnych kobiet, które ten darzy szczególną sympatią. Akcja powieści sprawi, iż chcąc nie chcąc będą zmuszeni zetknąć się ze sobą kilkukrotnie.\nIntryga początkowo nie prezentuje się zbyt okazale, sprawia wrażenie sztampowej i powtarzalnej, w końcu morderstwa dokonane na prostytutkach to nie pierwszyzna w kryminałach. Na szczęście po kilkudziesięciu stronach mamy okazję obserwować wydarzenie, które jasno da nam do zrozumienia, że sama zbrodnia to tylko część dużej, o wiele bardziej skomplikowanej afery. Po niemrawym wstępie historia zaczyna pochłaniać czytelnika, ale przez długi czas pozostaje chaotyczna - można wręcz odnieść wrażenie, że autor kluczy wokół głównego wątku, nie zbliżając się do jego rozwiązania. Sceny z udziałem protagonisty są jak najbardziej ciekawe, ale miejscami wydaje się, że poszczególne zdarzenia nie mają ze sobą zbyt wiele wspólnego a mają jedynie na celu ukazanie Mocka w trudnych i nietypowych dla późniejszej szychy sytuacjach. Wrażenie to potęguje fakt, iż Krajewski w żaden sposób nie oszczędza swego bohatera przedstawiając zdarzenia, które ukształtowały twardy i nieustępliwy charakter Mocka, zwłaszcza, że w powieści odnajdziemy także kilka retrospekcji z jego młodości i wzmianek o relacji jaka łączyła go z ojcem, dzięki czemu postać krnąbrnego nadwachmistrza staje się bardziej ludzka i bliższa czytelnikowi.\nDziałania głównego bohatera można nazwać bezkompromisowymi, bowiem nie waha się przed złamaniem czyjegoś nosa, “lekkim” szantażem czy wykorzystaniem któregoś ze swych informatorów, aby tylko posunąć śledztwo do przodu. To hardy mężczyzna, działający szybko i nierzadko skutecznie, któremu ciężko zaskarbić sobie sympatię przełożonych ze względu na swą krnąbrność. Może za to liczyć na pomoc znajomych z innych powieści - recydywistów Wirtha i Zupitza oraz Kurta Smolorza, którzy nie pojawiają się na długo, ale bez ich wsparcia rozwiązanie zagadki mogłoby przerosnąć bohatera lub sprawiałoby wrażenie sztucznego. Wyraźnie widać, że Krajewski ukazuje nam wcześniejsze lata i początki kariery Mocka, brakuje np. spotkań protagonisty z wyższymi sferami, kontaktów z arystokracją i wysoko postawionymi ludźmi, które w przyszłości będzie posiadał, jak również ich grzeszków, o których w późniejszym okresie doskonale wiedział i zręcznie z tej wiedzy korzystał.\nNiestety niektóre postacie poboczne wypadają już jednak znacznie gorzej, są po prostu bezpłciowe i jedynie odgrywają wyznaczone im role znikając z naszej pamięci wraz z przewróceniem kolejnej strony. Są także persony drugoplanowe, nawiasem mówiąc występujące doprawdy epizodycznie, nakreślone całkiem interesująco, jak brutalny osobnik, którego Mock spotyka w areszcie lub człowiek aspirujący do pewnego, niecodziennego zgromadzenia, ale mówienie o nich zdradziłoby szczegóły fabuły. W Dżumie w Breslau rola kobiet została zepchnięta na margines, poza zamordowanymi prostytutkami, przedstawicielki płci pięknej pojawiają się dosłownie w kilku momentach i nie odgrywają doniosłych ról. Przepełniony mężczyznami świat aż się prosi o “kobiecą rękę”, niestety w tej powieści Krajewskiego kobiety bywają traktowane głównie w sposób instrumentalny.\nPoza osobą głównego bohatera ważną rolę ponownie odegra samo Breslau, miasto, które z czystym sumieniem można określić mianem zepsutego. Rozwiązłość, domy uciech, orgie podczas balów, hedonizm i żądze, które są bez skrupułów zaspokajane. A to wszystko otoczone biedą ludzi mieszkających na ulicy lub będących na skraju nędzy oraz przestępców i alfonsów wydzielających między siebie strefy wpływów. Marek Krajewski buduje obraz Breslau jako moralnie upadłego miasta, pełnego niebezpieczeństw i zgorszenia, przykładając dużą wagę do szczegółów, jak choćby miejsca bądź ulice odwiedzane przez Mocka, czy też wzmianki o zwiększającej się inflacji, która miała miejsce w tamtych latach. Klimat to ważny element kryminałów, i warto zaznaczyć, że w temacie jego tworzenia, Krajewski radzi sobie naprawdę dobrze.\nPomimo początkowego letargu, akcja nabiera tempa, a chaos zostaje stopniowo rozwiewany, przedstawiając świetnie wykreowanego Mocka będącego jeszcze nisko w policyjnej hierarchii. Obserwowanie jego zmagań, niekiedy zmagań z własnym charakterem, przyćmiewa wady, którymi jest niezbyt oryginalny, wyjściowy punkt fabuły oraz zajmujące trochę czasu krążenie wokół głównej zagadki. Po ukończeniu lektury trudno oprzeć się wrażeniu, że cała intryga została dogłębnie przemyślana. Do tego Krajewskiemu w kolejnej już powieści udało się utrzymać nie tylko zainteresowanie czytelnika przeżyciami głównego bohatera, ale również ponownie zaprezentować ciekawy, grzeszny i nieprzyjazny wizerunek powojennego Breslau.\nTytuł: Dżuma w Breslau\nTagi: Dżuma w Breslau | Eberhard Mock | Marek Krajewski\nPopielski i Mock – wyjątkowo skuteczny, polsko-niemiecki tandem\nNoir po polsku