[DXM, MJ, alkohol] Pracowity dzień. | neurogroove.info\nDXM: 100mg, godzinę później 200mg.\nEtanol: 2 piwa.\nMefedron: 100-150mg, jedna kreska.\nCały dzień, dość pozytywna pogoda, wieczorem punk-rockowy gig w lokalnym pubie, dużo ludzi, pozytywna atmosfera, na końcu dom.\nbilliesmd, pt., 02/05/2014 - 13:38\nCóż, narkotykowy dzień zaczął się od około godziny czternastej kiedy to poszedłem w miasto do jedynej czynnej wówczas apteki, żeby kupić dekstera - było nudno, nie wiedziałem czy wieczorem wyjdę, a siedzenie w domu na dexie jest z pewnością przyjemniejsze, niż na trzeźwo. Chciałem wziąć Tussidex, ale nie było. Acodin - tabletki - też nie. Tylko syrop. Taki stan rzeczy mnie niespecjalnie zadowolił, ale jako, że w kolejce co chwila wymuszałem kaszel, żeby nie było podejrzeń, to wziąłem ten syrop, bo gardło serio zaczęło mnie drapać. Siedząc u kumpla walnąłem pierwsze 100mg, zwykły duży łyk, który opróżnił 1/3 buteleczki 100ml. P. jest bardzo przeciwko każdej substancji rozrywkowej poza mj/haszyszem, więc nie zwierzałem mu się, że syropek jest nie na chorobę, a na fazę. Pogadaliśmy trochę, pograliśmy w DayZ, a jako, że dexter się strasznie wolno mi ładuje (czuję jakiekolwiek efekty po 1,5-2h co najmniej), to u niego jeszcze nic nie czułem. Wyszedłem, stwierdziłem, że nie będę łaził z tą butelką w plecaku, więc opróżniłem butelkę syropu do końca (kolejne 200mg) i wróciłem do domu zjeść coś i ogarnąć się do końca, żeby w końcu wieczorem wyjść. W domu dopiero, więc około godzinę czasu od ostatniej dawki DXM poczułem nieco odmienny stan mózgu, lekki buzz. Ale to było nic w porównaniu z tym, co się działo dwie godziny od ostatniej dawki, kiedy musiałem przejść na piechotę ok. 3km do miasta, bo nie miałem autobusu, a po dexterze nie wsiadam za kółko, z resztą wiedziałem, że będę pił. Ale nie wiedziałem, jakie fajne rzeczy będą się dziać później.\nNie było po mnie widać, co stwierdził wspomniany we wcześniejszym raporcie Solo, ale wewnętrznie czułem się jakbym był prawie totalnie najebany - jakbym wypił z 6-7 browarów, a to mniej-więcej są granice mojej niskiej wytrzymałości na piwo. Z taką różnicą, że po 6-7 browarach w szybkim tempie (jak zawsze to jest) czuje się wypełniony brzuch, często sie chce oddawać mocz, a browar podchodzi pod sam przełyk. Teraz tego nie było, cała faza była czysto mózgowa - żadnych nieprzyjemnych skutków ubocznych, poza BARDZO delikatnym błogostanem, opóźniającym się obrazem w oczach i bardzo lekkimi zaburzeniami ruchowymi (trochę się chwiałem, ale nieznacznie - nie na tyle, żeby stwierdzić, że coś piłem/brałem, trochę się półbezwładnie chodziło.). No i tak spotkałem się właśnie z S. (Solo). Spotkaliśmy się konkretnie za zamkiem, czyli w miejscu, gdzie lokalna młodzież pije, a straż miejska co jakiś czas spisuje, czy wlepia mandaty za śmiecenie - coś jak brzegi Wisły w Warszawie, tylko na mniejszą skalę. S. był z paroma kumplami, z czego jeden miał mefedron, a że wiało, to nie było sensu ryzykować, że na powietrzu nam zwieje krechy z telefonu, więc poszliśmy do piwnicy babci S. Babcia na starość dostała lekkiego nie-halo w głowie, miała spać, bo matka S. podała jej cośtam nasennego. No i siedzimy w tej piwnicy w 6 osób, chłopak, który posypywał był nieco starszy od nas, sprawił wrażenie bardzo odpowiedzialnego typa. Jeden z kumpli walnął już kreche, i zaczęła sie zabawa. Babcia sie obudziła, bo towarzystwo było troche za głośno. Najwidoczniej już zbudowała taką tolerancję na te prochy nasenne, że przestały działać, jak powinny. S. Uspokoił babcie, że walimy browar w tej piwnicy, bo jest zimno na dworzu, babcia, że spoko ale zaraz mamy sobie iść. Wracamy do zabawy, nieco przestraszeni, mi się kręci w głowie lekko od dextera, ale po chwili babci coś się usrało, że porozwalamy jej jakieś rzeczy w tej piwnicy i kazała nam natychmiast stamtąd iść. Nie awanturując się, wyszliśmy przepraszając, wróciliśmy za zamek, w końcu kumple poszli na jakiegoś grilla, a ja zostałem z S. Dexter już całkiem mi zszedł, a raczej po prostu osłabiły się odczucia, to było około 19:30, więc 4-5 godzin od walnięcia. Nieco zawiedzeni, że w końcu nie walneliśmy mewy, wróciliśmy do miasta wykminić fukę. Po pół godziny dzwonienia po kontaktach, w końcu naszła opcja - "podobno zajebisty mefedron, ale za 80." Jako, że zwykle nie wydajemy tyle hajsu na takie specyfiki (zwykle zamyka się to w 40zł), byliśmy trochę wkurzeni. Co prawda ja miałem hajs, ale nie widziało mi się dawać 60zł od siebie na mefe. Po kilkunastu minutach rozprawiania o tym jakby to wykminić, trzeci kumpel, nazwijmy go B. przypomniał nam, że przecież on ma jeszcze trzy dychy i złożymy się po 27zł. No i postanowione.\nGeneralnie to byłem umówiony z wcześniej wspomnianym P., mieliśmy ogarnąć palenie i razem się ujarać na tym koncercie, ale jako, że hajs mój już poszedł na mefe, powiedziałem, że jarania nie ma. Poszliśmy na koncert, już było całkiem rozkręcone. Posiedziałem chwilę, posłuchałem sobie i w końcu SMS - jest gites, idziemy do Ciebie. S, który czekał na stuff, wreszcie się odezwał. Poszliśmy do nieopodal położonego lokalu z bilardem i innymi tego typu pierdołami, weszliśmy na chwile na automaty do gry, ja stwierdziłem, że wrzuce sobie piątkę, ale w końcu poszliśmy do kibla. Ja się wyszczać, a S i B na szluga. Oczywiście było to metaforyczne, bo weszliśmy do kabiny we 3 i ujrzeliśmy zajebiste, lśniące kryształy, twarde, ciężko było to zgnieść od razu dowodem. Po krótkiej chwili były 3 posypane węże, wciągneliśmy jeden za drugim. Wychodzimy - miałem wrzucić piątkę - aaa, jebać to. Wracamy na koncert. Po 20-30minutach zaczynałem czuć. Usiedliśmy, wziąłem sobie browar, okazuje się, ze S. wziął sztuke dobrego palenia na kredyt od kumpla. To tuba nabita i jazda, palimy. Minęło kolejne 20 minut. Jezu Chryste, czy kiedykolwiek czułem się lepiej? Czy na trzeźwo da się osiągnąć taką euforię i towarzyskość?\nWstałem od stołu i zagadałem do perkusisty i gitarzysty jednej z kapel, perkmena znałem już parę lat, ale rzadko się widywaliśmy. Wychwaliłem ich za progress, jaki pokazali - należało im się, to nie był żaden rodzaj lizodupstwa. Pogadaliśmy troche, w końcu zostałem z samym gitarzystą, którego nie znałem, ale gadało się dalej zajebiście. Po chwili - znajoma mi od paru lat para kieruje sie do wyjścia, nie widzieliśmy się z dobry rok, zagadałem i znowu gadka bez przerwy. W międzyczasie odpalałem jednego peta od drugiego, nie czułem obrzydzenia w brzuchu czy gardle od takiej ilości dymu, chciało mi się palić, to było przyjemne! To samo o dziwo się tyczy dymu z zioła, zawsze jest nieco duszące i na ogół nie do końca przyjemne, a w tedy szło jak czyste powietrze. W końcu para sobie poszła, ja gadałem z P. i jego dziewczyną, po chwili spojrzałem na zegarek - umawiałem się z siostrą na tą godzinę, więc dzwonię. Zawiozła mnie do domu, po drodze też gadało się nam przezajebiście. Kiedy wróciłem do domu, zrobiłem sobie i mamie herbatę, poszedłem do swojego pokoju.\nKiedy stworzyłem w pokoju swój własny świat już, chciało mi się dosłownie wszystkiego. Grać na gitarze, palić, znowu grać, znowu palić, wypić herbatkę, miałem ochotę na seks, na naukę, na rozmowę, na dosłownie WSZYSTKO. Spaliłem dwa pety i grałem przez następne dwie godziny na gitarze, śpiewając. Śpiew mój wydawał mi się dużo lepszy, niż na trzeźwo - albo lepiej śpiewam (co tyczy się również grania, bardziej precyzyjne dźwięki, szybsze domysły chwytowe, itd.) - albo wydaje mi się, że lepiej śpiewam po mefie. Po tych dwóch godzinach, cały czas smsując z S i dziewczyną, z którą teraz trochę kombinuję, skończyłem grać, pożegnałem się z nimi i poszedłem na peta. Bo chciało mi się śnić. Ale nie to, że byłem senny, wręcz odwrotnie - byłem tak zajarany tym, że będę śnił, że zasnąć nie mogłem. Zasnąłem dopiero przed 4:00. Snu w ogóle nie pamiętam. Obudziłem się o 8:30 i w sumie nie było jakichkolwiek złych efektów, czułem się nieco wymęczony, jak po zwykłej dobrej imprezie, ale nie było ani kaca, ani póki co nie ma zejścia, nie ma niczego, co bardzo złe.\nTo było moje pierwsze spotkanie z mefedronem - z odpowiedzialnością w częstotliwości brania to będzie przezajebisty przepis na dobry melanż. Najlepsza, najbardziej euforyczna rzecz, z jaką miałem kiedykolwiek do czynienia. Zapraszam i polecam.\nSelect ratingGive [DXM, MJ, alkohol] Pracowity dzień. 1/5Give [DXM, MJ, alkohol] Pracowity dzień. 2/5Give [DXM, MJ, alkohol] Pracowity dzień. 3/5Give [DXM, MJ, alkohol] Pracowity dzień. 4/5Give [DXM, MJ, alkohol] Pracowity dzień. 5/5\nEtanol (często) Kofeina (często) Nikotyna (nałogowo) Marihuana (często) Haszysz (sporadycznie) Amfetamina (wielokrotnie) Dekstrometorfan (kilkukrotnie) MDMA (raz) Metamfetamina (raz) Mefedron (raz)\nDXM: 100mg, godzinę później 200mg. Marihuana: 0,1-0,2g Etanol: 2 piwa. Mefedron: 100-150mg, jedna kreska.\nSzkoda że jeszcze 16 kwasów i 1 tydzień 3 dni temu\nTak 2 tygodnie 3 dni temu\nWitkacy "Narkotyki" 2 tygodnie 3 dni temu\nXD 2 tygodnie 3 dni temu\n. 3 tygodnie 12 godzin temu\nPozwól, że pozostawię to tu 3 tygodnie 12 godzin temu\nPonieważ każdy ma prawo do 3 tygodnie 13 godzin temu\n. 3 tygodnie 15 godzin temu\n. 3 tygodnie 16 godzin temu\n? 3 tygodnie 23 godziny temu\ndo autora 1 month 19 godzin temu\nNo tak 1 month 1 tydzień temu\nheroina dożylnie uzależnia? nigdy wiecej nie spróbuję! 1 month 2 tygodnie temu\nabsurd-super 1 month 3 tygodnie temu\nStraszny z Ciebie lamus 1 month 3 tygodnie temu\n200 zł za gram medycznej marihuany tylko dlatego, że jest z Polski. Kanadyjska jest tańsza\nKorea Płd./ Za sprawą internetu rośnie przestępczość narkotykowa, szczególnie wśród młodzieży\nDział prozdrowotny i doping mózgu • Re: Wydajność pracy większa w nocy niż w dzień\nDział prozdrowotny i doping mózgu • Re: Picie energetyków, a może by tak zrobić własny?\nBuprenorfina • Re: Buprenorfina substytucja, uczestnictwo w programie


Popów-Kolonia noclegi, nocleg w Popowie-Kolonii (Pęczniew / poddębicki / łódzkie) od 20zł: - Meteor\nStrona główna noclegi jezioro noclegi Popów-Kolonia\nSiedlątków ( centrum Popowa-Kolonii ~ 1.6 km )\nPopów ( centrum Popowa-Kolonii ~ 600 m )\nWłyń ( centrum Popowa-Kolonii ponad 10 km )\nPęczniew ( centrum Popowa-Kolonii ~ 1.4 km )\nPopów ( centrum Popowa-Kolonii ~ 700 m )\nDąbrowa ( centrum Popowa-Kolonii ~ 7.4 km )\nKościanki ( centrum Popowa-Kolonii ~ 3.0 km )\nOśrodek rodzinny położony nad samym brzegiem jeziora! Nowoczesne domki, tawerna, wypożyczalnia sprzętu wodnego, miejsca do gier i zabaw, własna plaża, grill, sklep ZNIŻKI DLA DZIECI DO 16 LAT!\nUniejów ( centrum Popowa-Kolonii ponad 10 km )\nKsięże Młyny ( centrum Popowa-Kolonii ~ 5.8 km )\nRzymsko ( centrum Popowa-Kolonii ~ 6.2 km )\nUgory ( centrum Popowa-Kolonii ponad 10 km )\nBałdrzychów ( centrum Popowa-Kolonii ponad 10 km )\nNowy Pudłów ( centrum Popowa-Kolonii ponad 10 km )\nBrodnia ( centrum Popowa-Kolonii ~ 4.4 km )\nOstrów Warcki ( centrum Popowa-Kolonii ~ 4.0 km )\nJeziorsko ( centrum Popowa-Kolonii ~ 5.2 km )\nDominikowice ( centrum Popowa-Kolonii ponad 10 km )\nBrzeg ( centrum Popowa-Kolonii ~ 8.2 km )\nPęczniew ( centrum Popowa-Kolonii ~ 2.7 km )\nZaspy ( centrum Popowa-Kolonii ~ 2.6 km )\nCzęsto zadawane pytania dotyczące noclegów w Popowie-Kolonii\nKtóry hotel w Popowie-Kolonii ma najwięcej miejsc noclegowych?\nNajwięcej miejsc w Popowie-Kolonii oferuje kemping "PHU SUMEX Domki Kempingowe Pole Biwakowe". Umożliwia zakwaterowanie 134 osób.\nIle propozycji noclegów znajdę w Popowie-Kolonii?\nPopów-Kolonia to miasto w którym znajdziesz około 0 noclegów.\nKtóry nocleg w Popowie-Kolonii znajduje się najbliżej centrum?\nNajbliżej centrum Popowa-Kolonii znajduje się domek letniskowy "Domki Letniskowe Nad Jeziorskiem".\nKtóra oferta w Popowie-Kolonii ma najlepsze opinie?\nGdzie w Popowie-Kolonii znajdę najtańszy nocleg?\nNajniższe ceny w Popowie-Kolonii ma agroturystyka "Agroturystyka Zielona Przystań". Przenocujesz tam już za jedyne 20 złotych.


Zupa krem z zielonych szparagów | Danie \_ Zupy Na skróty \_ Zupy Okazja \_ wiosna | winoikuchnia.pl\nMaj nieodłącznie kojarzy mi się ze smakiem szparagów. To jedno z tych warzyw, na które czekam z niecierpliwością przez cały rok i które znikają z naszych straganów tak szybko, że nie zawsze zdążę się nimi w pełni nacieszyć.\nMożna je przygotować na wiele sposobów: w formie zapiekanek jako dodatek do makaronu lub risotto albo po prostu gotowane z dodatkiem ciekawego sosu, jak na przykład szparagi z sosem pomarańczowym. Ponieważ ostatnio wiosna nas nie rozpieszczała, postanowiłam przygotować je w wersji pożywnej i rozgrzewającej, czyli jako moją ulubioną zupę krem. Ta prościutka zupa to doskonały sposób, by wydobyć ze szparagów ich niezwykły, niepowtarzalny smak, podkreślony przez dodanie niewielkich ilości innych warzyw – cebuli i selera naciowego. Szparagową zupę krem można podawać z różnymi dodatkami. Ja najbardziej lubię jednak wędzonego łososia i świeży koperek. Dzięki tym elementom cała potrawa zyskuje zupełnie nową jakość. Przygotowanie zupy jest na tyle proste i szybkie, że nie trzeba czekać na specjalną okazję i można zaserwować ją na normalny, codzienny obiad. Zobaczycie, że dzięki temu Wasz dzień od razu nabierze kolorów i nawet, mimo niesprzyjającej pogody za oknem, poczujecie prawdziwą wiosnę.\nPrzygotować szparagi: odciąć zdrewniałe końce, obrać i pokroić na ok. trzycentymetrowe kawałki. Odciąć główki i odłożyć je osobno.\nW rondlu roztopić łyżkę masła, dodać pokrojoną w drobną kostkę cebulę i podsmażyć. Kiedy się zeszkli, dodać pokrojonego w kostkę ziemniaka i smażyć 3–4 minuty, cały czas mieszając.\nNastępnie dodać jeszcze jedną łyżkę masła, wrzucić łodygi szparagów (bez główek), doprawić solą, białym pieprzem i szczyptą gałki muszkatołowej, chwilę podsmażyć. Zalać bulionem, wrzucić łodygę selera naciowego i gotować pod przykryciem 15 minut.\nPo tym czasie dodać główki szparagów i gotować kolejne 5 minut. Z zupy wyjąć seler naciowy i kilka główek szparagów, które wykorzystamy do dekoracji zupy. Pozostałe składniki zmiksować blenderem. Podawać z plastrem wędzonego łososia.\nUdekorować główkami szparagów i świeżym koprem.


Strzygi z macierzyństwem zmagania: 2010\nAż się śmiać chce z tej huśtawki.\nDobrze - znalazłam pracę,\nŹle - w pracy problem z aklimatyzacją\nDobrze - Rycerz złożył wreszcie papiery rozwodowe\nŹle - okazało się, że Flądra w czerwcu złożyła sprawę o alimenty, dostała zabezpieczenie powództwa i założyła nam komornika.\nDobrze - udało się jakoś uporządkować i opanować chaos związany z zajęciem wypłaty Rycerza\nŹle - wypowiedzenie umowy debetowej i miesiąc na spłatę zadłużenia\nDobrze - mamy psa\nŹle - kot jest przerażony i pogryzł Rycerza\nDobrze - kot i pies się dogadali\nŹle - najbardziej bawi ich robienie rozpiździelu w całym mieszkaniu...\nOczywiście zdaję sobie sprawę z różnicą w poziomach intensywności między poszczególnymi wydarzeniami. Np kocio-psi rozpiździel to w gruncie rzeczy lekko irytująca błahostka. Z kolei komornik, zanim to ogarnęliśmy, wydawał się być końcem świata i powodem do strzelenia sobie w łeb (naprawdę sporo się zebrało tej kasy od czerwca, no i dobijało nas to, że Rycerz płacił, a ta... pani nic o tym nie wspomniała).\nAle huśtawka karmiczna musi być :)\nRaczej nigdy nie będzie lepiej\nTak, jak nigdy nie było źle.\nRaczej zostanie tak jak jest.\nAutor: Strzyga o 22:53 Brak komentarzy:\nGdzie się podziała spokojna, uśmiechnięta, optymistyczna Ewa. Księżniczka wtulona w ramię Rycerza. Pewna, radosna.\nOstatnio kłębek nerwów, strzęp samej siebie.\nAlbo praca, w której On spędza większą część doby.\nAlbo praca, której Ona nie może znaleźć.\nAlbo szef, który kręci, kłamie i niszczy.\nAlbo była żona, która stale ma jakiś wpływ na ich życie.\nChociaż jej akurat ostatnio najmniej.\nI koszmary. Nowe, autorskie, kurwa mać.\nSłowa, które bolą bardziej, niż uderzenie w twarz.\nWyrzuty, niezrozumienie, zamknięcie się w sobie.\nChyba czas zapalić świeczkę dobrych życzeń.\nAutor: Strzyga o 22:54 Brak komentarzy:\nAutor: Strzyga o 22:56 Brak komentarzy:\nNie chcę tu być. Znowu za słaba. Znowu tak cholernie bezradna.\nTak, Ruda, nie umiem zapanować nad nienawiścią. Wyniszcza mnie.\nTak bardzo bym chciała żeby ten cholerny rozwód był już za nami. Żebym nie musiała jej widzieć, słuchać. By zniknęła.\nAle chroń mnie Panie, od pogardy\nod nienawiści strzeż mnie Boże\nZapłacę. Któregoś dnia. Nie wiem jeszcze jaką cenę.\nMam tylko nadzieję, że efekt będzie jej wart.\nAutor: Strzyga o 22:59 Brak komentarzy:\nZobacz. Została tylko brzydka, ciemnoczerwona kreska. Brzuch boli coraz rzadziej, zniknął strach, że coś pęknie, się otworzy, że trzeba będzie powtarzać operację i rekonwalescencję. Jestem zdrowa.Z medycznego punktu widzenia ;)\nBo w praktyce jeszcze trochę słaba.\nWszyscy mamy źle w głowach, ze żyjemy :)\nAutor: Strzyga o 23:00 Brak komentarzy:\nW poniedzialek operacja. Fazę kompletnego przerażenia mam już za sobą. Co prawda strach dalej siedzi pod skórą, ale siedzi spokojnie, daje się opanować. Więc jest okay. Teraz leniwie czekam jak rozwinie się sytuacja. Mam jakieś tam plany, jakieś ewentualne reakcje. I to musi wystarczyć.\nNiech kroją. W końcu to tylko troszkę i długo nie potrwa.\nAutor: Strzyga o 23:01 Brak komentarzy:\nStrzydze zebrało się na awanturę o bałagan. Wywrzeszczała się, wyklęła, wypłakała za robienie z niej cholernego Kopciuszka. P. nieopatrznie stwierdził, że jemu trzeba palcem pokazać i dodatkowo kopnąć, a wtedy zrobi, to o co się go prosi. W konsekwencji tych słów nieszczęsny musiał sprzątnąć kocią kuwetę. Po jakimś czasie…\nP. (spokojnie): Trzeba pomyśleć nad pozbyciem się Kota…\nStrzyga (patrzy na niego, nic nie rozumiejąc)\nP. (święcie oburzony): To tak nie może być, że on tam sra, a potem trzeba po nim sprzątać!\nAutor: Strzyga o 10:49 Brak komentarzy:\nEtykiety: Strzyga, Tata\nZazwyczaj P. jest dla Strzygi ucieleśnieniem dziewczęcych marzeń o szarmanckim, kulturalnym, młodym człowieku. Zazwyczaj…\nP. (tonem wybitnie rozkazującym, przeznaczonym zwykle dla kota): Ej, Ty!\nStrzyga (nie odnosząc wypowiedzi do siebie krząta się po kuchni)\nP. (po dłuższej chwili, hamując śmiech): Znaczy się: Kochanie…\nAutor: Strzyga o 10:46 Brak komentarzy:\nLeżę. Ktoś wysysa ze mnie energię. A może tak tylko usprawiedliwiam swoją niechęć do świata. Spać. Czy to naprawdę tak dużo. Głowa napierdala. Dosłownie. P. jeszcze nie ma lub już jest i siedzi przy kompie. Jeśli to drugie, to znaczy, ze zdążyłam się zaćpać tabletkami, a na głowie mam koc, kołdrę i poduszki. Jeśli to pierwsze, to znaczy, że czekam i ból chwilami przyćmiewa euforia, ze zaraz będzie...\nW sumie, to jedyne czego mi trzeba, to sen nieprzerywany koszmarami i budzikiem. Takie 12 do 15 godzin snu na pełną regenerację. Plus kot mruczący w szyję, ciepło P. śpiącego tuż obok, uchylone okno i cisza. Tylko tyle. Potem obudzę się całkiem zdrowa i wypoczęta i wejdę z powrotem w swój własny rytm. I żaden wampir, żadna flądra, zazdrosna gówniara ani emocjonalny podjadek nie będą w stanie mnie ruszyć.\nNo może jeszcze Światło trzeba by zapalić... I wtedy będę niezniszczalna ;)\nBezczelny, dogłębny niedosyt.\nDon't leave me, don't leave me! Can I go with you? Please...\nA przecież jesteśmy na co dzień.\nOd kilku dni uparte próby wyszukania chwili na rysowanie. I nie ma. Albo zasypiam na stojąco, albo padam na twarz, albo boli mnie głowa, albo po prostu rzygać mi się chcę na samą myśl o zrobieniu czegoś co wymaga zaangażowania mentalnego :)\nZresztą teraz też leżą przede mną świecówki i blok - taki kaprys Strzygi, że by chciała pomalować świecówkami. I nawet wiem jakie kolory. Tylko zacząć jakoś nie idzie. jestem mistrzynią w odciąganiu uwagi. :)\nRuda się szykuje powoli do powrotu. :) No bo ileż można siedzieć w Rumunii... Tzn. Ja bym siedziała do oporu, ale ona niech już wraca, bo mi tęskno do niej... Zwłaszcza, że mamy zaległe oglądanie i gadanie i w ogóle mnóstwo zaległych rzeczy :)\nChciałabym, żeby trwało. Chciałabym, żeby ta akceptacja nie zniknęła z czasem. Żeby już zawsze słowo "Zięć" brzmiało z sympatią. Wierzę w nasze dobre duchy :)\nAutor: Strzyga o 23:02 Brak komentarzy:\nOdzyskałam zdjęcia z zeszłych wakacji :) Widziałam się z dawno nie widzianą koleżanką, nagadałyśmy się za wszystkie czasy. Potem jeszcze wypad na piwo z Rycerzem i jego Przyjacielem. Wypad absolutnie niewychowawczy. Obydwoje wróciliśmy do domu ostro na rauszu, ale za to roześmiani, pozytywnie zmęczeni i zgodni w jednym - do łóżka i spać :P\nJak to jest, że Rycerzowe picie z Kumplem mnie wkurwiało, a do picia z Przyjacielem sama się dołączyłam i było mi fajnie?\nBoję się rozmowy z rodzicami o przeszłości P... Niby wiem, że to tylko i wyłącznie nasza sprawa i że będą musieli się pogodzić, że mój przyszły mąż miał już wcześniej rodzinę, ale mimo wszystko nie uśmiecha mi się ta rozmowa.\nI jestem odpowiedzialną, dużą dziewczynka. Tylko w głowie mam wicher i morze miłości :)\nAutor: Strzyga o 23:04 Brak komentarzy:\nMieszkanie - nasze mieszkanie - zaczyna przejmować ciepło. Powoli wlewamy w ściany i sprzęty swoje przyzwyczajenia, upodobania i charakterki. to już nie są cztery ściany. To zaczyna być dom.\nMarzy mi się komoda na rzeczy dzieciaków - ubrania, buty, zabawki, puzzle, farbki, książeczki. Rozwiązanie, jak u Cień i Skrzydlatego - gdzie dzieciaki mają swoje rzeczy u nas i swoje u Eks. Że przyjeżdżając na weekend, czują się u siebie, a nie w gościach.\nI mój osobisty kącik z farbami, ołówkami i laptopem mi się marzy. Niewielki tyle co biurko, wygodne krzesło obrotowe,półka i mała wąska szafka postawiona obok. Ale jednak mój kąt. Miejsce gdzie spokojnie mogłabym usiąść i pomalować lub popisać.\nA propos. Ruszyłam z pisaniem :)\nRuda w Rumunii. Silnie jej brak, bo tyle ważnego się dzieje i chciałabym z nią to szczęście dzielić. ale jeszcze dwa - trzy tygodnie i wróci. I będziemy nadrabiać. Opijemy gorącą czekolada moje zaręczyny, rzucimy się w szal rozmów, typowo kobiecego, czysto estetycznego oglądania sukienek. Bo czemu nie, jak spytała Ona. I racja. Czemu nie pobawić się w planowanie, nawet jeśli do czasu, kiedy będę potrzebowała tej sukienki jeszcze wiele wody w rzekach upłynie... Upłynie Mam znowu przeczucie, że to wszystko popłynie szybciej niż mi się teraz wydaje :)\nAle i tak najpierw musimy poczekać na formalne unieważnienie jego związku z Eks.\nI na powrót Rudej :)\nAutor: Strzyga o 23:05 Brak komentarzy:\nCo ja zrobiłam? :) Jak to się w ogóle stało.\nNadal nie wierzę, patrzę na palec, na pierścionek i nie mogę uwierzyć, że to właśnie ja :)\nW chwili przebłysku telefon do Sister i do Mamy :)\nI ten krzyk radości i akceptacji, gdy powiedziałam Młodej.\nI Mamowe pytanie kiedy ślub.\nJaki ślub, przecież dopiero się zaręczyliśmy. :D\nPrzecież jeszcze musimy się flądry ostatecznie pozbyć z naszego życia.\nAle jestem taka niewyobrażalnie szczęśliwa :)\nAutor: Strzyga o 23:08 Brak komentarzy:\nNie lubimy dawnych pań. Nie lubimy małych flader o zimnych oczach i sztucznym uśmiechu. Nie bawią nas anegdotki.\nJestem niedobra. Nieodmiennie budzi we mnie agresję. Bezinteresowną, czystą niechęć. Nie widzę w niej niczego, co mogłabym polubić. Niczego, co mogłoby mnie zachwycić. O co mogłabym być zazdrosna.\nMysz. Nic więcej.\nRzeczy przewiezione. Padnięci totalnie zasnęliśmy zaraz po dojściu do już skręconego łóżka. A rano bezdyskusyjna nienawiść do budzika. Jeszcze parę godzin - później tylko ja i P.\nAutor: Strzyga o 23:09 Brak komentarzy:\n"Ty jesteś księżniczką, a ja frajerem, któremu sie wydaje, że może wejść do zamku"\nNa palcu niebieski kamyczek w żółtym metalu. Niebieski jak niebo w słoneczny dzień. Przecież ja nie noszę złota. Przecież zawsze mówiłam, że drogie kamyczki w równie drogiej oprawie, to rzecz nie dla mnie. Że ja tylko srebro i ewentualnie cyrkonie. bo to coś, co mogłabym sama sobie kupić. Bo akurat tyle co srebrny pierścionek jestem warta.\nDziwnie mi. Dziwnie i szczęśliwie.\nAutor: Strzyga o 23:11 Brak komentarzy:\nPowodem, dla którego kobiety nie lubią kumpli swoich facetów, jest alkohol. Kumpel posiada wybitnie wkurwiającą specjalizację - potrafi w rekordowo krótkim czasie z nawet najbardziej wstrzemięźliwego faceta zrobić małą, najebaną świnię. Inteligentna kobieta zdaje sobie sprawę, że uratowanie wybranka graniczy z cudem. Choćby dlatego, że on wcale nie chce być ratowany. Warto jednak reagować - tak by następnym razem wypił mniej, a może... wcale? ;) Metod jest kilka.\nPierwsza - absolutnie niewychowawcza - dołączyć do lubego i sponiewierać się wraz z nim. Ma to swoje zalety. Samej będąc na rauszu, nie zauważa się tak bardzo stanu wybranka. Ba, można się całkiem nieźle bawić. Niestety metoda ta prowadzi do ustalenia się u faceta przekonania, że takie chlanie jest w porządku. Oczywiście, jeśli szanownym paniom nie przeszkadza zrujnowana wątroba i stan permanentnego najebania - można ją spokojnie stosować.\nDruga - przeczekać. Nie przesadzać ze strofowaniem w trakcie picia, obserwować, w miarę możliwości nie dać się wciągnąć w chore filmy wybranka. Kłócenie się z pijanym mężczyzną nie ma większego sensu. Do zamroczonego umysłu zbyt wiele nie dociera. Lepiej poczekać aż przetrzeźwieje i obrazowo zrelacjonować mu przebieg zdarzeń oraz wyjaśnić co i dlaczego jest absolutnie nie do przyjęcia. Argumenty MUSZĄ mieć sens. Niedopuszczalne jest spontaniczne darcie ryja i wjeżdżanie na kumpli. Metoda jest czasochłonna a jej skuteczność losowa, choć zazwyczaj przynosi całkiem niezłe wyniki.\nTrzecia - reagować natychmiast. Wywalić kumpla na zbity pysk, zamknąć faceta w komórę na szczotki, opieprzyć, zabronić i spokojnie pójść spać. Efektowne acz mało skuteczne. W ten sposób zrażamy do siebie i kumpla i faceta. Wychodzimy na jędzę i sukę która nieszczęsnego faceta uparcie trzyma na smyczy. Przeciętny facet na takie traktowanie reaguje zmywając się razem z kumplem, bądź, idąc za ślicznym przykładem - zamyka w komórę na szczotki kobietę.\nW sytuacjach skrajnych - to jest gdy żadna metoda nie skutkuje - zostawiamy faceta.\nMiłego dnia, Kochanie :)\nAutor: Strzyga o 23:12 Brak komentarzy:\nWszystko poszło tak szybko.\nNiespodziewanie Go poznałam, niespodziewanie dla samej siebie - zauroczyłam się i zafascynowałam. Sama nie wierząc w to, co robię, zrobiłam krok. Potem następny... I świadomość, że to nie tylko ja, że z drugiej strony jest tak samo. A potem zupełnie naturalnie decyzja, że razem, po paru dniach, ze wspólne mieszkanie. Z niedowierzaniem pakowanie rzeczy (jeszcze nie przewiozłam wszystkich), spokój i radość, które daje współistnienie. Poranne zdziwienie, że jeszcze nie zniknął.\nNagle już nie: JA. Nagle: MY.\nGdzieś równolegle wizyta u lekarza. Niepokój, złość, niezgoda na to, co zasugerowano. Wczoraj druga - usg. Torbiel dwukrotnie większa od macicy. Kwalifikująca się tylko pod nóż, bo na hormony za późno. Szybko marker nowotworowy. Teraz czekam. Siedzę na cienkiej linii miedzy nienaturalnym spokojem a kompletna histerią. Powtarzam sobie słowa, które wczoraj usłyszałam od niego:\n"Jeśli to się zmieści w tysiącu, zorganizujemy bez problemu. Jeśli w czterech, też damy radę."\nA potem słyszę w sobie:\n"tere-fere, gówno prawda"\nMam ochotę usiąść i płakać. Z pełną świadomością, że to niczego nie zmieni i w niczym nie pomoże. Ale dlaczego nie pozwolić sobie na bezsilność? Dlaczego nie zwolnić blokady strachu?\nAutor: Strzyga o 23:15 Brak komentarzy:\nDwoje upartych, zawziętych, młodych ludzi. Każde przekonane o swojej racji. Niby słuchają argumentów, ale jakoś tak się dziwnie składa, że te argumenty są zupełnie bez sensu. W każdym razie dla nich. Dla drugiej strony są wszystkim i są prawdziwe. Naprawdę tak bardzo subiektywnie podchodzimy do świata?\nNadinterpretacja zyskuje nowy wymiar. Wymiar, w którym ściska się żołądek i zagryzają wargi. Nadinterpretacja zaczyna wchodzić w sferę lęków.\nPrzytul mnie. Po prostu mnie przytul do jasnej i pieprzonej cholery, bo ja nie umiem się odciąć, nie umiem wyhamować i teraz siedzę z własnym ostrzem w brzuchu. Przytul, bo mi zimno od tego co masz w oczach.\nA kiedy już przychodzi zrozumienie, kiedy trzymasz mnie za rękę i znowu masz w oczach ciepło... Nieważne. Upór, blokady, strach. Po prostu przestają się liczyć. Znikają.\nZnowu jestem tą słabszą.\nJejku... Nie muszę iść sama do lekarza. Idzie ze mną :)\nTylko czasu trochę trzeba na te nasze głupie zadawnione lęki i blokady.\nAutor: Strzyga o 23:18 Brak komentarzy:\ni wczoraj także mi się śniłeś\nw bibliotece roztaczałeś czar swój\nprosiłeś do tańca wszystkie panie,\nby żadna z nich nie podpierała ścian\ni nagle przyszła moja pora\nw twoich źrenicach zobaczyłam się\ni mówisz obudź się, dziewczyno\notwieram oczy i widzę cię\noj, rozplątać już nie mogę tego\nco jest snem, a co jest moim życiem\nI widziałam. Znowu widziałam kogoś przechodzącego przez pokój. Znowu mężczyzna, choć już nie w czerni. Choć już bez tego przerażenia. Po prostu mignął w drzwiach. Znów zbyt szybko, bym mogła dostrzec twarz. Rozmazana plama bieli.\nNiedoczekanie Twoje. Nie zamkniesz mnie w strachu.\nBo przecież nie możesz zrobić mi krzywdy.\nAutor: Strzyga o 23:20 Brak komentarzy:\nKochankowie w ciemnościach\nNa cztery i pół godziny do nieba wzięci\nOni zawsze są w gościach\nŚwiat na moment zapomniał\nDalej bez nich normalnie się kręci\nJeżeli pragniesz ich spotkać\nZostań uchem ściany\nCałuję ciebie w twoje okulary\nTam całują ci którym ciężko się odnaleźć\nBruno Stroszek- zbędny paproszek\nRozjechany jeż nocą na autostradzie\nChcesz więcej niż ja mogę tobie dać\nDzień odbiera mi\nWszystko co mogło wciąż dalej się śnić\nO szybę opieram skrzydła i...\nDopiero do mnie dotarło, ze jest piątek trzynastego. Rzuci mi sie na głowę jeszcze bardziej, czy pozostanie bez wpływu? Ene due rike fake...\nChyba pora zapalić świeczkę, położyć się na podłodze i zacząć oddychać. Powoli, powolutku. I czekać. W końcu to jego czas :) Od początku wiedziałam, ze mi zniknie. Dlatego te podświadome próby zatrzymania go. Ale tak trzeba. Każde z nas potrzebuje swojego kawałka przestrzeni, prawda? Wiem, że będzie dobrze.\nPo prostu za świeżą mam jeszcze pamięć o tym, jak łatwo skłamać, nie dopowiedzieć, wykorzystać, zranić. To moja wina, że się teraz boję. Tylko moja.\nAutor: Strzyga o 23:23 Brak komentarzy:\nOdliczam. :) Coraz bardziej przestawiona na tryb odpoczywający. Najchętniej już bym zamknęła drzwi, włączyła muzykę i olała smycz. Albo zawinęła się w kołdrę, schowała głowę pod poduszkę i spała, spała, spala... Albo usiadła z książka/kartką papieru/zeszytem/edytorem tekstu/ słownikiem polsko-rosyjskim i wreszcie zrobiła coś kreatywnego.\nI reaguje ledwo hamowaną agresją na próby wleźcia na teren mojego świętego spokoju. Tzn. nie przeszkadza mi R., który spędzi ze mną czwartkowy wieczór. Na niego wręcz czekam, bo mało ostatnio miałam dla niego czasu, bo jest kochanym, spokojnym dzieciakiem i chcę go porozpieszczać chociaż przez parę godzin. Ale na tym się kończy moje przystosowanie społeczne w chwili obecnej.\nMam świadomość, że jeśli znudzi mi się cisza pustego mieszkania, mogę zadzwonić, wyjść, otworzyć drzwi. I to jest miłe. To wzmacnia mój spokój.\nAle najpierw poproszę o końską dawkę niebycia :)\nNiebycie też bywa fajne.\nPrzeraża mnie widok męskiej kuchni. Trzech kiepskich patelni, dwóch małych garnków, jednego talerza, kilku widelców, łyżeczki, tępych noży i kolekcji pokali do piwa. To cale wyposażenie. Przeraża mnie że dobrze się w tej kuchni czuję. Że w ogóle dobrze się czuję w tym męskim świecie przed remontem. Że nie razi pusta podłoga, brak normalnego łóżka, stara, szara wykładzina, gołe okna, gołe ściany, plastikowy stół.\nMorze radości i morze strachu.\nI coraz silniejszy syndrom wicia gniazda.\nAutor: Strzyga o 23:26 Brak komentarzy:\nBaź, Ruda, rodzice. Trochę się uspokoiłam.\nTak, trzeba mi ludzi. Teraz, gdy wracam do normy, kiedy wreszcie przestałam odrzucać wszystkich pytających, patrzących, zbliżających się. Teraz odkrywam, że to właśnie ich wtedy potrzebowałam… Ze zamykanie się w domu nie pomagało tylko szkodziło. Co oczywiście cały czas mówiła Świeczka.\nAle Strzyga jak zwykle wiedziała lepiej, uparciuch.\nZapowiadają się trzy-cztery dni na wyciszenie. P. jedzie na konwent, zostawia mi kota i mieszkanie pod opieką. A że z jego mieszkania jest mi bliżej do pracy… A Kocię jest przeurocze… Pomieszkam sobie z kotem\nJak za starych dobrych czasów, gdy wynajmowałam kawalerkę na Przymorzu i nikt nie wiedział gdzie mieszkam Tzn, teraz ktoś wie, gdzie będę, ale spokój porównywalny. I cieszy świadomość, że będę miała dwadzieścia minut snu więcej :):)\nChyba, że P. się rozmyśli z tą opieką\nAutor: Strzyga o 13:39 Brak komentarzy:\nWiem. Niekoniecznie i nie zawsze będzie łatwo.\nŚwiat pełen obciążeń.\nProblem z zaufaniem. Przewijająca się obca twarz.\nCały czas. Z każdą chwila mocniej.\nOgarnia mnie. Otwieram się i pozwalam by płynęła przeze mnie pewność.\nŻe warto, że ryzyko jest, ale nie jest ważne.\nŻe zbyt wiele mogę zyskać i zbyt dużo dać, by pozwolić się zdominować przez strach.\nAutor: Strzyga o 13:41 Brak komentarzy:\nMalbork, czyli minigolf nad Nogatem\nWreszcie wymarzony i wyczekiwany stop ze Świeczką :)\nZaczęlo się od tego, że budzik nie obudził. W każdym razie mnie. Zresztą w ogóle nie pamiętam przebudzenia. Ponoć bylam przerażona, gdy okazało się, że śpię o 40 minut za długo. Ja nie potwierdzę i nie zaprzeczę. Obudziłam się w kuchni, smarując chleb pasztetem sojowym i narzekając, że mialyśmy wstać o ósmej.\nPóźniej był szybki rajd po Gdyni, w celu kupienia Świeczce kurtki, skm-kowa podróż do Gdańska, na wylotowkę i...\nStoimy. Jedzie jeden samochod, drugi, dziesiąty, pięćdziesiąty... Mają nas w... głebokim poważaniu. A nam jest zabawnie, dobrze. Zreszta tak naprawdę nie stoimy długo. po prostu ruch jest duży i przez to wydaje nam sie, że dluzej czekamy.\nŚwieczka: Dobra, to może ja zrobie poważną minę. może nam sie na litość zatrzymają.\nRobi poważną minę i niemal w tym samym momencie zjeżdża nam samochód. Ze środka wyskakuje atrakcyjna blondynka koło trzydziestki, wyciąga dziecięcy fiotelik, laduje go do bagażnika i zaprasza nas do środka. Jestem pod wrażeniem. Buzia otwiera mi się jeszcze szerzej, gdy okazuje sie, że jedziemy z prawdziwie podróżniczą rodzinką: Motocyklowe rajdy, objazdowki po całej Polsce, podróże motocyklem z dzieckiem, a nawet z dwójką. Mam szczęke na kolanach. Świeczka też. Fascynacja, podziw, zazdrość.\nNa koniec dobija nas jedno zdanie:\n- Syn, teraz już pełnoletni(...)\nPatrzymy po sobie. Kobieta wygląda na maks 32 lata, jej mąż tez prezentuje się młodo i swieżo ;) Siła powstrzymuje się od komentarza. Niesamowitości :)\nMalbork upływa pod znakiem spacerow, lodów w Macu (przyznaj się, Świeczka, ilke zjadlaś), bilardu i minigolfa. Minigolf okazuje sie być grą pełną emocji i napięcia, uwierzylibyście. Poza tym bardzo przyjemna i pouczająca rozmowa, oraz lekcja cierpliwości dla spieszącej się do domu, do Dziewczynek, Strzygi. Z zamku rezygnujemy - bilety albo drogie, albo obejmujące tylko te tereny, ktore mnie nie interesują. Poczekam sobie na legitymację i wtedy pojedziemy jeszcze raz. W końcu mamy blisko, prawda?\nJak zwykle czekam na zdjęcia w których otrzymanie nie wierzę\nTak, to jest prowokacja.\nTak, bezczelnie wjeżdżam współtowarzyszom z Malborka na ambicję. :)\nAutor: Strzyga o 10:43 Brak komentarzy:\nJeśli wiatr nas nie przepędzi\njeśli nie zerwane więzi\njeśli nie zaczepny granat\njeśli nie szarpana rana\nmamy spore szanse\nprzeżyć jeszcze jeden taki dzień\n„Stary, nie uwierzysz, jaki ja zajebisty wieczór spędziłam”\nNie wierzę. Nie dociera do mnie. Nie wolno mi. Powinnam trzymać się układu czysto kumpelskiego, bo tak byłoby rozsądniej i bezpieczniej.\nI to samo tak wychodzi, że w rozmowach oraz więcej oczywistych niedopowiedzeń. Naprawdę…\nA gwiazdy świecą. I czerwone światło na peronie też. Beton jest zimny i wilgotny. Złapię wilka. Słowa płyną. Jest cicho spokojnie, z uśmiechem. Niczego nie muszę udawać, po prostu jestem, a świat wokół się dzieje. Nie wiem jak długo.\nAle jestem tak zwyczajnie, po ludzku szczęśliwa.\nAutor: Strzyga o 13:44 Brak komentarzy:\nBo kiedy nie mówię całej prawdy – jestem dyplomatką. Ty byłbyś kłamcą.\nKiedy poddaję się dotykowi – dowodzę zaangażowania. Ty wykorzystywałbyś sytuację.\nKiedy po raz setny pytam czy wszystko okay – jestem troskliwa. Ty byłbyś upierdliwy i głuchy.\nTak łatwo nam tłumaczyć swoje błędy. Tak łatwo ubrać brzydkie znaczenie w ładne słowa. Jest mi wstyd. Znowu okazuję się być za słaba. Znowu płaczę ze złości, żalu i samotności.\nBardzo przyjemne spotkanie. Niemal bez przerwy temat do rozmowy. Spokój, uśmiech, smak herbaty i mruczenie kota na kolanach. Wiedza, że kontakt będzie się rozwijał. Nawet nie przeczucie, wrażenie. Wiedza. W piątek spotkanie, sobota pod znakiem sms-ów, dziś czat. W planach kino.\nA wszystko z cudowną świadomością, że mam czas, że niczego nie determinuję, że niczego determinować nie muszę. Że może zrodzić się układ kumpelski, przyjaźń… Że wszystko może się wydarzyć.\nA ja płynę. Poddaję się kolejnym zdarzeniom. Dopasowuję się. Jestem spokojna.\nTo schizofrenia? Rozdwojenie jaźni?\nAutor: Strzyga o 13:53 Brak komentarzy:\nNie wiem jak się rozwinie. Czy w ogóle się rozwinie. Ale czuję to przyjemne mrowienie w dole brzucha. Tak. Zadzwoniłam. Tak. Jak zwykle wierzę, zanim się zacznie. Jak zwykle wyszukuję dobrych znaków. We mnie. W otoczeniu. W sympatycznym, otwartym głosie na drugiej stronie linii.\nTak wiem. Głupia dziewczyno, włącz mózg. Mózg, nie instynkt. Instynkt wiedzie na manowce. Instynkt zniekształcają Twoje pragnienia. Dlatego widzisz więcej, niż jest. Nadinterpretujesz. Zawsze to samo.\nDziś śpiewam czysto, bo nie ma we mnie strachu.\nDziś mam za dużo. Spokoju, radości. Mogłabym przenieść każdą górę.\nNie robią mi dzisiaj potrzaskane dekoracje mojego teatru i bezsens całego twego spektaklu. Dwie ścieżki. Dwa światy. Dwie szanse. Mnie też jest dwie. I obie się uśmiechają.\nOgień we mnie.\nOczy otwieram: staje się świat.\nNade mną niebo, przede mną ? sad.\nJabłek zielonych zapach i smak…\nI wszystko proste tak.\nŻeby oszukać czas.\nTrzeba żyć najpiękniej, żyje się tylko raz.\nTrzeba żyć w zachwycie:\nMarzyć kochać i śnić.\nTrzeba czas oszukać,\nŻeby naprawdę żyć.\nUcha nadstawiam: słucham jak gra,\nMuzyka we mnie, w muzyce -ja!\nNim wielka cisza pochłonie mnie,\nPragnę wyśpiewać, wyśpiewać, że:\nŻycie jest drogą, życie jest snem…\nAutor: Strzyga o 13:52 Brak komentarzy:\nZnowu w Drogę, w Drogę trzeba iść...\nDużo planów. Ważnych spotkań, ważnych ludzi. Na przekór temu jak samotna się czuję… Są. Ruda i stonowany luz naszej przyjaźni, wiecznie entuzjastyczna, pachnąca wiatrem i ogniem Bazylia, cieple i ufne Dziewczynki, stale obecni Cień i Skrzydlaty.\nTak wiele mam…\nI ciągle mi, kurwa mać, za mało.\nI mam numer telefonu.\nWczoraj to było bez sensu. Wczoraj. Ale dziś znowu wraca. Puka nieśmiało, opowiada się z imienia, kota i książek. Dziś znowu jest sens. Ruda mówi, że nie mam nic do stracenia, a zyskać mogę dużo. Tylko wyprowadzają mnie z równowagi stale wracające pytania:\nMyślisz, że Ci wolno?\nJesteś pewna, że to ta Droga ma cię prowadzić?\nA jeśli z drugiej strony napotkasz ścianę?\nA jeśli to tylko impuls, który wygaśnie za kilka dni, tygodni, miesięcy?\nJeśli coś się zacznie, a ty uciekniesz?\nI wiem. Wiem, że niczego nie można być pewnym, że najpełniej doświadcza się na własnej skórze, że lepiej usłyszeć „odczep się”, niż gryźć się niepewnością, że z impulsów można budować, jeśli tylko się chce… jeśli tylko się spróbuje.\nNadal za dużo we mnie niepokoju…\nAutor: Strzyga o 13:49 Brak komentarzy:\nCzekam na kroki w korytarzu. Na ciepło oplatających mnie rąk.\nCzekam na zachłanność ust.\nCzekam na szept plączący się we włosach. Na ostrość zębów i paznokci.\nCzekam na zasypianie ze zmęczenia i budzenie się z głodu.\nCzekam na drobne gesty czułości i agresje przedwieczornych sprzeczek.\nCzekam na lepkość śliny i fioletowienie siniaków.\nCzekam na palące krople wosku i bolesny chłód kostki lodu.\nCzekam na smak porannej kawy i spóźnionego obiadu.\nJedwab i palcat.\nZwyczajna niecodzienność lub codzienna niezwyczajność.\nPonoć jestem tego warta.\nNa ogół samotność traktuję jak siostrę. W końcu dobrze mi z możliwością niekrępowanego rozwoju. Dobrze wiedzieć, że nikogo nie zostawiam samego, jeśli przyjdzie mi fantazja wyjechać, wyjść, wrócić za parę dni. Dobrze mi z niezależnością.\nDziś cholernie mi brakuje świadomości, że ktoś na mnie czeka. Że wrócę do domu i powita mnie uśmiechnięte: „Dobrze, że jesteś, Kotku…”. Że zjem obiad z kimś, obejrzę film i poczytam książkę z głową na czyichś kolanach. Że wkurzę się wieczorem, bo przez cały dzień nie było komu zmyć naczyń. Że trzasnę drzwiami od łazienki, a ktoś szarpnie klamkę z drugiej strony. Że wyjdę spokojniejsza, z mokrą głową i koszulką przylegającą do niedokładnie wytartych pleców. Że zapadnę w pościel i nie zasnę do czwartej nad ranem, a rano obudzi mnie zaspane: „Spóźnisz się do pracy.”\nAutor: Strzyga o 13:48 Brak komentarzy:\nWęsiory, czyli w świecie Gotów\nW sumie od dłuższego czasu korciło mnie, żeby się tam wybrać. B. z taką pasją opowiadał o Węsiorach, Gotach, fibulkach i kamiennych kręgach, że nie sposób było się nie zarazić. :)\nMiało być grzecznie, poprawnie i tradycyjnie. Samochodem. Ale po drodze samochód się zepsuł, na stopa było nas ciut za dużo (cztery osoby). To co? Autobus.Najpierw jeden, potem drugi... Nie lubię autobusów. Zwłaszcza przy takim upale. Wtedy się nawet za okno nie chce patrzeć...\nAle w końcu dojechaliśmy. Pierwsze wrażenie/skojarzenie - wakacje sprzed dobrych dziesięciu lat. Wokół pola, las, droga otoczona drzewami. Jeeeej... Podoba mi się. :) Później lekkie pozucie zagubienia, kurczowe trzymanie się znajomych, bo oni juz tu byli, już wszystkich znają, a ja jestem biedną małą zagubioną dziewczynką.\nI konie. Propozycja, zebym wsiadła. Najpierw na nie, bo przerwa za długa, bo pewnie nawet nie dam rady się na siodlo wdrapać, a już w ogóle nie dam rady prowadzić, koń zrobi ze mną co mu się podoba i tak to się skończy. Ale później takie łase przyglądanie się hucułom...\nNa siodlo się wdrapałam, z koniem mialam tylko taki problem, że w pewnym momencie stwierdził, że on kończy spacer i stanął. Trochę to zajęło, ale przekonałam go żeby jednak ruszył dalej. :) Ogólnie zastanawiam się, jak ja wytrzymałam te osiem lat bez jazdy... Zwłaszcza po tej późniejszej, nocnej jeździe na Wiśku.\nA nocą było tak:\n- Bo jak dasz mi wodze, to nad nim nie zapanuje, prawda...?\n- Wiesz, to jest kierunek "dom", a ja znam tego konia i bałabym się, że nie dasz sobie z nim rady...\nParę metrów dalej czuję, że N. już nie trzyma konia... Zadowolona ściągam wodze, Wisiek przyspiesza.\n- Strzyga, puść wodze, bo jak je ściągasz on to odbiera jako sygnał, żeby ruszyć.\n- Ale kiedy o to chodzi :)\nGrzecznie puściła wodze. Wytrzymala może z 30 sekund. Póniej było trochę szybciej, trochę dalej, z zamkniętymi oczami, bo przecież Wi wie gdzie iść. I ciekawość, czy uda mi się go zatrzymać, zawrócić, skłonić, by mi się poddał. Uda się. Jeszcze nie wszystko zapomniałam :)\nDobrze było wtulić się znowu w końską szyję.\nJak się dokopię do zdjęć - powrzucam.\nO Kręgach i wizycie tam nie piszę z premedytacją. Może kiedy indziej :)\nAutor: Strzyga o 19:30 Brak komentarzy:


arci123 21 Jan 2012 18:07 2224 4\n#1 21 Jan 2012 18:07\nChciałbym zasięgnąć rady szanownych forumowiczów o wzmacniacz jak w temacie. Radmor 5412 miał spalone końcówki mocy, tranzystory końcowe oraz tranzystory na płytce przedwzmacniacza. Wsystko zostało wymienione na nowe i razem z tym oporniki emiterowe, oraz oporniki na płytce B6 przedwzamcniacza, oraz kondestarory na sekcji zasialania (4700uF). Prąd spoczynkowy ustawiony na niecałe 50mA. Operacja się udała i Radmor grał jakieś 8 miesięcy. Większości czasu potencjometr był ustawiony maksymalnie do 1/4 głośności, kilka wieczorów tylko nieco głośniej powyżej połowy. W dniu kiedy padł muzyka grała na 1/4 głośnosci, a objawy były takie, żę najpierw padł jeden kanał a po pewnym czasie następny. Operacja naprawy została przeprowadzona ponownie, wszystkie półprzewodniki nowe plus elektrolity na B6 tez na nowe. Prąd spoczynkowy tym razem na 40mA. Niestety po 5 miesiącach znowu to samo, najpierw jeden kanał padł i po pewnym czasie następny przy cichym słuchaniu muzyki. Podpięte głośniki to Altus110, ich impedancja 8Ohm, zmierzone miernikiem.\nCzy wie ktoś w czym może tkwić problem przepalania się końcówek? Może to wina głośników, choć wydają się sprawne? Normalnie chyba Radmor powinien dłużej wytrzymać niż 1 rok ??\ni zwłaszcza przy spokojnym słuchaniu muzyki.\n#2 21 Jan 2012 18:28\nsprawdź resztę napięć w bloku wzmacniacza i zasilacza.\n#3 21 Jan 2012 19:24\nW blok radiatora masz wpuszczone tranzystory T501 i T504. Wymień je profilaktycznie również.\n#4 25 Jan 2012 14:04\nTe tranzystory również były wymieniane za pierwszym razem. Napięcia raczej się zgadzały z tym co było podane w schemacie Radmora.\n#5 25 Jan 2012 20:44\nPrąd spoczynkowy należy ustawić ponownie po nagrzaniu tranzystorów mocy , 40mA na zimnym rośnie gałtownie po nagrzaniu . Osobiście na zimno ustawiam poniżej wyrażnego progu po którym , następuje jego ostry wzrost i koryguję po nagrzaniu . Nie wolno też oszczędzać na paście pod tranzystory mocy .\nSimilar topics to radmor 5412 pali końcówki mocy po kilku miesiącach\nWejście do końcówki mocy Radmor 5412\nwitam was czy istnieje przeróbka stopnia końcowego w radmorze 5412 na tranzystory bipolarne BD911/12? bo spaliły mi się darlingtony a chciałbym wykoż... (5)


Zmiany w konwencji stcw (stanowisko elektromontera) - Forum marynarzy i zainteresowanych tematyką morską\nZmiany w konwencji stcw (stanowisko elektromontera)\nWysłany: Pon 20:22, 21 Lip 2014 Temat postu: Zmiany w konwencji stcw (stanowisko elektromontera)\nOdniosę się do aktualizaji konwencji stcw w dziale mechanicznym o specjalności elektrycznej.\nDział II - rozdział II - Marynarze działu maszynowego statków morskich w paragrafie 19.1 mówi się o utworzeniu stanowiska elektromontera. Obecnie zatrudnienie znajduje jeden elektryk (z dyplomem elektroautomatyka).\nCzy ktoś z użytkowników forum oriętuje się, czy stanowisko elektromontera będzie obsadzane obligatoryjnie, czy opcjonalnie?\nZ tego co wiem, to zmiany mają być uregulowane i wprowadzone przez kompanie do 31.12.2016r.\nWysłany: Pon 14:39, 28 Lip 2014 Temat postu:\nTo czy na danym statku znajdują się poszczególne stanowiska wynika najczęściej z dokumentu minimum safe manning - określającą minimalna ilość załogi na statku - wystawianego przez administrację bandery. Tak więc jeśli armator utrzymuje załogę wg tego certyfikatu to utworzenie takiego stanowiska wg STCW niczego nie zmieni. Natomiast jeżeli armator zatrudnia większą ilość załogi niż w dokumencie czy to w związku z jego polityką czy po prostu ze względu na stan techniczny to wtedy może być zainteresowany zatrudnieniem elektromontera do pomocy oficerowi.


Alora (Gwiezdne wojny) – PrePedia, wolna encyklopedia\nAlora (Gwiezdne wojny)\nTen artykuł dotyczy postaci z Gwiezdnych Wojen. Zobacz też: Álora.\nData śmierci 14 ABY\nRanga Mroczny Jedi\nPrzynależność Imperium Galaktyczne, Uczniowie Ragnosa\nAlora – postać z uniwersum Gwiezdnych wojen, czerwonoskóra Twi'lekanka. Alora to uczennica Tavion Axmis. Wraz ze swoją mistrzynią próbuje wskrzesić starożytnego Sitha Markę Ragnosa. Alora uczestniczy w zamachu na Prakseum Jedi na początku gry Jedi Academy – kradnie informacje z danych Luke'a Skywalker'a na temat miejsc obdarzonych dużą ilością mocy. Później gracz (wcielający się w postać Jadena Korra) spotyka Alorę na planecie Hoth, Twi'lekanka ucieka jednak z planety. Mroczna Jedi ginie z ręki Jadena na księżycu Taspir III, gdzie młody Jedi wyrusza, by odnaleźć Rosha Penina – upadłego Jedi (jak się okazuje później, nawróconego na Jasną Stronę), przyjaciela głównego bohatera.\nPosiada 2 czerwone miecze świetlne. Twi'lekanka jest obecna w kulminacyjnym momencie gry: wyborze między jasną a ciemną stroną Mocy. Wtedy właśnie momencie jest zabijana przez Jadena Korra.\nŹródło: Ten artykuł bazuje na treści artykułu: Alora (Gwiezdne wojny) z Wikipedii; autorzy: w historii edycji; prawa autorskie: licencja CC-BY-SA 3.0 oraz GNU FDL W Wikipedii odbyła się dyskusja nad usunięciem tego artykułu, zobacz ją.\nTę stronę ostatnio edytowano 1 mar 2017, 16:40.


rozmawia Adam Kaczanowski ilustracja Natalia Przybysz\nautor książek poetyckich: „ekwipunki" (1999/2000), „Mózg story" (2001), „Wiersze po/lity/tyli/czne" (2005), „Zwrotki" (2012), „cargo, fracht" (2016), „TRAX" (2020), „Szybka książka o niczym takim" (2021). Napisał również zbiór tekstów pt. „Podania. O doświadczaniu języka" (2013). Mieszka w Warszawie.\n„Szybka książka o niczym takim", WBPiCAK, Poznań 2021, s. 54.\nAdam Kaczanowski: Przygotowując się do naszej rozmowy wróciłem m.in. do „Caligari Express”. Rysowałem w książce kółka wszędzie tam, gdzie w tekście pojawiał się jakiś rodzaj niewiedzy (że bohater nie wie, że w ogóle nie wiadomo, albo że odpowiedzi nie ma). Kółek jest 86, stron 80. W twojej ostatniej książce („Szybka książka o niczym takim”) powtórzyłem ten zabieg – doszło 19 zaznaczeń. Chciałbym z tobą porozmawiać o niewiedzy. Zacznijmy od tych „nie wiadomo” w twoich tekstach. Mógłbyś powiedzieć, jak je traktujesz? Czym dla ciebie są te punkty niewiedzy?\nCezary Domarus: Niewiedza to właściwie większość. Początek trochę górnolotny, ale przyszedł mi do głowy momentalnie, więc postąpiłem jak w teście psychologicznym. Nawet jeśli wiedzy w danym momencie jest opór, to większość tego szybko zmienia się w odpady lub staje się czymś innym, na przykład opowieścią o dawnej wiedzy, która była błędem. Nawet jeśli sporo wiedzy zostaje i odkłada się na powierzchni globusa, to wrażenie istnienia nieporównanie większych odmętów niewiedzy jest dla mnie wyraźne, nieusuwalne. To chyba ogólna rama mojego nastawienia w tej sferze. W tekstach to pewnie często wychodzi na wierzch. Wydaje mi się, że nie umieszczam tych „punktów niewiedzy”, jak je nazwałeś, zawsze zupełnie świadomie, według jakiegoś założenia, nie nasycam nimi tekstów metodycznie. Niemniej zależy mi chyba, aby podmiot moich tekstów, kimkolwiek jest, był skonfrontowany z niewiedzą lub z czymś, co można nazwać ograniczeniem poznawczym. Naszym gatunkowym ograniczeniem ludzików ziemskich. A też sam wyrażał to ograniczenie, na różne sposoby. Czasem w formie gry z innymi, kiedy na przykład posądzenie o „niewiedzę” jest bronią, a „wiedza” otwarcie równoważna ze zmyśleniem, jak w wierszu „Wybieg” z ostatniej książki. Bo często styki takich „nie wiadomo” z podmiotami wytwarzają specyficzne efekty poznawcze, społeczne czy psychologiczne. Z niewiedzy u ludzików sporo się wytwarza. Chciałbym powiedzieć, że większość, ale nie chcę znowu wypaść zbyt górnolotnie. Chociaż i tak wypadłem. Może później zrównoważę to czymś bliższym gleby.\nAK: Poruszyłem z Tobą ten temat, bo on sam mnie porusza i to właściwie z każdej strony. Od teoretycznej, aż po praktyczną, dotyczącą warsztatu pisarskiego. To o czym teraz mówisz jest przecież tak pięknie w kontrze do tego, jak nas świat w tej chwili ustawia – do tego obowiązku posiadania wiedzy i opinii na każdy temat. Mam wrażenie, że człowiek czytający książkę, powieść, wiersze, też ma wgraną taką myśl, że właśnie czegoś się ma z tej książki dowiedzieć, jak z podręcznika. Że ma zrozumieć coś, przyswoić, zgłębić. Co możemy zrobić, mając na karku takiego czytelnika?\nCD: Prawdopodobnie jest tak, jak mówisz. Może współczesny przeciętny czytelnik chce dowiedzieć się z tekstu prozy, poezji czegoś konkretnego, a te oczekiwania są wynikiem szerszego treningu społecznego, który zagonił czy stara się zagonić tzw. literaturę piękną do produkcji złóż wiedzy na różne zajmujące tematy. (Na marginesie można zadać pytanie, jak na ten wynik zapracował wysoki status literatury faktu w ciągu ostatnich, bo ja wiem, dwudziestu kilku lat. Ale bez pretensji do samej non-fiction, chodzi o sam obraz potrzeb, które wydobyto za pomocą tego typu literatury). No tak, w nawiasach pojawiło się widmo potrzeb. Moment ich zaspokojenia wiąże się często z opłacalnością. Być może ta opłacalność stroi się dobrze w związku z wejściem w posiadanie „wiedzy”, która daje, jak to się kolokwialnie powiada, oparcie w świecie. Biorę do ręki książkę – czyli coś w gruncie rzeczy „poważnego” – niech więc czegoś się z niej do-wiem, jeśli już. Ale czy tak faktycznie jest, trzeba by w tym kierunku zrobić badania, zdobyć dane – czyli jakąś formę wiedzy. Nam teraz musi wystarczyć zgoda co do naszego odczucia w tej kwestii.\nW kulturach coachingowych, do których dość dawno dołączyliśmy, nastawienie wynikowe jest warunkiem „dobrego życia”. Opłacalne i wymierne muszą być wszystkie świadomie nabywane doświadczenia. Te, które nie są wstępnie rozpoznane (i odpowiednio zapakowane), nie mogą zostać spozycjonowane, mają więc niski współczynnik wykorzystania. Skoro książka najczęściej jest postrzegana jako nośnik wiedzy (albo czystej rozrywki, ale o tym przypadku tu nie mówimy), to ta oferująca inne doświadczenie niż nabycie wiedzy, wejście w posiadanie wymienialnych, użytecznych informacji, staje się błędem w systemie treningowym życia. W takim razie chodziłoby o zmianę programu treningowego. Jak miałoby się to stać – tego nie wiem. Natomiast – wracając do Twojego pytania – co możemy w tej sytuacji zrobić? Ja chyba nigdy nic z tym nie robiłem, więc moje kompetencje są tu raczej skromne. Jednak moja postawa nie jest może najwłaściwsza i nie chcę bynajmniej jej propagować. Wiele pisarek/pisarzy prowadzi gry z czytelnikiem, są różne strategie, ale trudno mi o nich mówić z tej odległości. Przypominam sobie, co powiedział Lem (tak, wiem, rok Lema i każdy teraz… ale ja go wcześniej też, itd.) w polemice z Umberto Eco, kiedy ten ostatni orzekł, że ten, kto pisze, myśli o jakimś czytelniku, autor „Fiaska” przyznał, że pisząc, nigdy o żadnych czytelnikach nie myślał. No i nie ma w tym żadnej ujmy dla czytelnika, moim zdaniem. Co ciekawe, Lem wypowiada tam mimochodem najprostsze, elementarne credo pisarskie: „pisząc to, co chcę teraz pisać”. A to wszystko padło przy okazji wywodów Eco o rzekomym zaprojektowaniu „Imienia róży” na bestseller, biorąc pod uwagę różne wzorce fabularne, które miały wywołać u czytelnika odpowiedni do zaplanowanego rezultat. Lem wytyka Włochowi liczne nadużycia w założeniach oraz w interpretacji tego, co się faktycznie zdarzyło (w projektowaniu czytelnika). Ale to może osobny temat, szczegóły w „Filozofii przypadku”.\nW kulturach coachingowych, do których dość dawno dołączyliśmy, nastawienie wynikowe jest warunkiem »dobrego życia«\nTak czy inaczej – mając na karku takiego czytelnika, o którym mówisz, jeśli jest on duży i silny, najlepiej go szybko czymś ukłuć w nogę, żeby skupił się na źródle bólu, czyli wrócił do siebie. W przypadku czytelnika skromniejszej postury, można zastosować jakiś chwyt aikido, to podobno nie jest takie trudne. Natomiast mając do czynienia z czytelnikiem zupełnie drobnym, można zrobić gwałtowny obrót w jego stronę i zatańczyć – z nim lub solo.\nAK: Masz rację, rozmawiamy o naszych wyobrażeniach, na które nie mamy żadnej podkładki, o „narracjach” – kolejne słówko, które wykonało zabawną drogę by wylądować na stole, przy którym siedzą bankierzy. Ale nawet schodząc z tego twardszego coachingu, nawet jeśli nie mówimy o oczekiwaniu konkretnej porcji wiedzy, zostaje – tu moje kolejne przeczucie – potrzeba uzyskania od książki jakiejś pewności. Czegoś w stylu: „Jestem pewien, że zrozumiałem”, „Wiem o czym to jest”, „Odczytałem pointę”.\nNasza rozmowa jest dość trudna, bo właściwie z wszystkim, co mówisz się zgadzam – a tak nic z tego nie wyjdzie, musi być jakaś dramaturgia, jakieś napięcie. Dlatego, właściwie wbrew sobie, podrążę jeszcze tego projektowanego lub nie czytelnika. Nadając książce tytuł „Szybka książka o niczym takim” nie robiłeś gestu wobec jakiegoś fantomowego czytelnika? Nie grałeś na nosie komuś lub czemuś? Albo: nie mrugałeś do kogoś po swojej stronie?\nCD: Nie mrugałem. A potem mrugnąłem. Taka prawda. Tytuł przyszedł na samym początku i wtedy załatwiał mi dwie podstawowe sprawy. Po pierwsze, opisywał sposób powstania książki: błyskawicznie, rach ciach. Po drugie, nie chciałem na poziomie tytułu ustanawiać żadnej osi tematycznej, a to „o niczym takim” słyszałem jako odpowiedź na pytanie „A o czym jest ta książka?”. Ale po robocie, po zamknięciu książki, zdałem sobie sprawę, jak to naprawdę wygląda. Kogo obchodzi, że książka powstała w try miga? Kto będzie się dopatrywał odpowiedzi na niezadane pytanie w drugiej części tytułu? To są kalkulacje o znamionach fantazji. Owszem, jako autor, wywołany do tablicy, mogę posługiwać się tymi wyjaśnieniami, ale one nie mają zasięgu.\nFaktycznie tytuł ten działa na bardziej podstawowym poziomie – jako mrugnięcie okiem, jako odrobinę prowokacyjna odzywka, swojska manipulacja. Bo, na przykład, „o niczym takim” może być odebrane z grubsza tak – skoro na wstępie mówi się tu prawie lekceważąco o zawartości książki, to pewnie jest wręcz przeciwnie, ona o czymś jest. Jeśli książka jest szybka, to może „szczera”, bez „kombinowania”. Określenie „szybka/ki” ma zazwyczaj dobre konotacje w praktykach codziennych. „Szybka książka” może też stać w opozycji do obrazu „dzieła”, które powstaje w pocie czoła i jest wycyzelowane (wymęczone?), a tu proszę, coś może… (uwaga, teraz poważnie się zagalopuję) „z serca”? Możliwości podobnych odczytań, reakcji na zawarte w tytule określenia jest wiele, wymieniam tylko pierwsze z brzegu, może nawet nie te najbardziej oczywiste.\n»Szybka książka« może stać w opozycji do obrazu »dzieła«, które powstaje w pocie czoła i jest wycyzelowane (wymęczone?), a tu proszę, coś może… (uwaga, teraz poważnie się zagalopuję) »z serca«?\nDlatego przyznaję się do mrugania. Wykonałem ten gest może nie od początku intencjonalnie, ale w końcu zgodziłem się na tkwiący w tytule potencjał umożliwiający nawiązanie z czytelnikiem swoistej wstępnej relacji. Co za tym idzie – na delikatne ukierunkowanie jego uwagi czy nastawienia.\nJeśli chodzi o „granie na nosie (…) czemuś”, to może tylko granie na nosie wspomnianego obrazu „dzieła”. Ostatecznie sugestia zawarta w tytule (np. szybka=niewydumana) znajduje przynajmniej częściowe potwierdzenie, jak sądzę, w zawartości książki. To jest ten moment, kiedy można chyba mówić o czymś w rodzaju wskazówki. Czyli mrugnąłem.\nAK: Z mojej jednostkowej perspektywy twojego czytelnika powiem, co mi sygnalizował ten tytuł. Po pierwsze – „szybka”, czyli bez zamulania, idąca jak burza, nie ociężała – czyli taka, jakich szukam. „O niczym takim” – znowu, idealnie dla mnie – niebędąca niewolnikiem jakiegokolwiek tematu, który ciąży literaturze i przepycha ją w stronę wymądrzania. „O niczym takim” – czyli nieograniczona jedną odpowiedzią, jednym tematem.\nWe mnie lepszym tytułem nie można było wycelować.\nPrzejdźmy do ciebie – autora. Jak to jest z twoją pewnością lub niepewnością? Pytam właściwie o dwie rzeczy. O to, czy potrzebna jest ci pewność w pisaniu – pewność, że to co robisz ma znaczenie, pewność konkretnych znaczeń? Jaki jest twój stosunek do pewności i jej braku?\nCD: To ulegało zmianie, pozostanę więc na poziomie współczesności, co w moim przypadku oznacza, powiedzmy, dwie, trzy ostatnie książki oraz to, co z tymi książkami dopiero się stanie. Pewność, gdybym miał ją narysować, byłaby mało świetlistą istotą (jak na przykład Ozymandiasz ze „Strażników” Alana Moore’a) trzymającą pod pachą jakiś toporny przedmiot. Przedmiotem mógłby być segregator. Albo – może ładniej – wielka tuba, a w środku tuby – projekt. Sprawa rozbija się chyba o ten projekt. Strażnik projektu. To, co chcemy „wyraźnie” uzyskać, choinka ozdobiona cechami celów i szpicem, który błyszczy i wystaje w kierunku nieba rezultatu. Pewność byłaby tu powiązana właśnie z tym celem, który należy mieć na oku i z oka go nie stracić. Takiej pewności już nie mam, takiej nie potrzebuję, taka pewność jest mojemu organizmowi (już) niemiła. Mowa tu o wspomnianej przez ciebie pewności konkretnych znaczeń, chociaż jeśli chodzi o same znaczenia, są komplikacje i nawarstwienia, lecz w tym miejscu wolałbym w to nie wchodzić, bo zrobi się papirusowy walec o przekroju +10 cm.\nNatomiast ogólna pewność, że to, co robię – pisarsko – ma znaczenie jako działanie, wytwarza się osobno, albo na innym terytorium. Ta druga bazowa pewność raz po raz ginie i się odradza. Owe utraty mają zapewne silny związek z moim generalnym, niepozytywnym stosunkiem do języka ludzkiego jako takiego, dość mocno, jak się z czasem okazało, we mnie ugruntowanym i być może nieusuwalnym. Odbudowa pewności pisarskiej odbywa się więc najczęściej w warunkach, kiedy jestem, jako organizm, zdolny przezwyciężyć tę językową idiosynkrazję. I tutaj nie jestem w stanie podać, w jakich i na jakich warunkach to się odbywa, bo momenty „wyzwolenia się” do stanu „pewności pisania” następują w niemożliwych do określenia, a też raczej niemożliwych do „sztucznego” wzbudzenia okolicznościach oraz umiejscowieniach czasowych.\nNatomiast to, co może być w tym cyrku trochę interesujące, to moment przejścia od niepewności (i to całkowitej) do pewności (również, choć krótkotrwałej, dość pełnej). Myślę, że sama różnica potencjałów, bez wchodzenia w szczegóły, jest na tyle silna, że wytwarzana na krótko pewność ma postać – pozostając przy „Strażnikach” Moore’a – niebieskiego Dr. Manhattana, który bez wahania – i czasem bez dbałości o konsekwencje – przeprowadza manipulacje na poziomie molekularnym, chociaż później znika na Marsie czy gdzieś tam.\nAK: Dobra, jeszcze jedna rzecz, o którą bardzo chciałem Cię zapytać. O uczucia. Masz uczucia? Albo inaczej, jaki masz stosunek do uczuć? (w pisaniu, nie chodzi mi oczywiście o resztę życia). Pytam, bo z jednej strony, jak czytam takie twoje zdanie z „Podań (doświadczenie komunikacji, język poezji)”:\nUkryte pragnienie poezji – aby ciało stało się słowem. Opuścić wreszcie aparat tkanek, uwolnić się na niezmierzone niebezpieczeństwo, gdzie brak ścięgien, wiązań, i gdzie ograniczeniem jest to, co jeszcze nie nastąpiło.\nto podziwiam Cię, myśląc, pięknie, mam przed sobą pisarza takiego, jakich nam trzeba, pozbawionego ludzkich uczuć, ale potem, gdy czytam na przykład wiersz „Mienie” z ostatniej książki, i trafiam na fragment:\ndrobne wierzchnie żyłki na twoich dłoniach trochę jak na mojej łydce\nlub nie mojej\nże nabycie czegoś zabawia się tu w trwałość\na niepowracalne kracze nie dam nie dam\nto odnajduję tam tak gigantyczny, kosmiczny wybuch całego arsenału uczuć, które łapią mnie za serce i ściskają – i znowu jestem szczęśliwy, że spotykam twoje pisanie, no i tak po ludzku nie wytrzymuję i pytam. Choć zdaję sobie sprawę, że to pytanie jest raczej kompromitujące, i to przede wszystkim osobę, która je zadaje. I w sumie nie wiem, co miałbyś mi odpowiedzieć, bo ja i tak tu będę czuł swoje. Ale innym odpowiedz, wydaje mi się, że ludzie w naszym akurat mikroświatku wstydzą się rozmawiać o uczuciach, a może by jednak chcieli. Jak jest z uczuciami w twoim pisaniu?\nCD: Pytanie niewygodne jak zaczynanie wszystkiego od nowa. Nie wiem. Nie potrafię tak od razu na nie odpalić. Muszę kręcić, może dokręcę się do człekokształtnej odpowiedzi. Uczucia są maskowane w słowach w taki sposób, aby przypominały coś zupełnie innego, z czym można postępować już zupełnie swobodnie, jak w odpowiednim do okazji kostiumie… No i na wstępie wyszedł mi truizm, muszę chyba zacząć z innego miejsca.\nPrzywołałeś fragment „Podań”, zbioru tekstów, które powstawały na przestrzeni przeszło dziesięciu lat, a rejestrują, zdaje się, stan moich ówczesnych obsesji na punkcie języka oraz przykłady dziwnej uczuciowości przebiegającej między biegunami niechęci do tego uniwersum a fascynacją nim. W tamtym czasie emisja treści uczuciowych, w takim sensie, o który się upominasz w pytaniu, faktycznie w moim skrobactwie raczej nie występowała (patrz: „Zwrotki”, siostra „Podań” na blokowisku poezji). W przytoczonym przez ciebie fragmencie podmiotka poezja wyraża pragnienie uwolnienia się od ciała, które jest dla niej blokujące, niepożądane (choć źródłowe). A przecież, zgodnie z pouczeniami neurobiologii, uczucia nasze są osadzone w ciele (wręcz dla nich źródłowym), ściśle z nim skorelowane, tworząc wraz z iskrzeniem procesów kognitywnych obłok świadomości itd. (jak zwykle kopniak w zadek Kartezjusza), więc wizja „wyzwolenia się” spod dyktaturki ciała wiodłaby do stanu jakiegoś rodzaju bezuczuciowości czy też bezludzkiego, niedocieczonego „czegoś”.\nTen szczególny związek ciała materialnego z uczuciami jest chyba także jednym ze źródeł naszego lęku przed przyszłą autonomiczną sztuczną inteligencją. Boimy się SI między innymi dlatego: wydaje nam się, że nie będzie ona posiadać uczuć, a przynajmniej uczuć w naszym rozumieniu. Dlatego nas – nawiasem mówiąc tak superuczuciowych, że w dość krótkim czasie niemal zajeździliśmy na śmierć całkiem spore ciało niebieskie – ta bezczuciowa, superinteligentna i megaracjonalna SI beznamiętnie usunie jako szkodnika czy chorobowy nalot z powierzchni procesów planetarnych.\nZmierzam chyba do starej opowieści, która nie przestaje mnie elektryzować, od kiedy na nią trafiłem. Chodzi mi o historię major Motoko Kusanagi z mangi „Ghost In The Shell” Masumune Shirowa oraz anime Mamoru Oshiiego. Wprawdzie Motoko nie jest SI, lecz cyborgiem, posiada sztuczne artyciało i organiczny mózg z neurochipem typu rozrostowego, ale po jakimś czasie to się zmienia. W trakcie jednej ze swoich misji pani major traci swoje artyciało i zostaje reaktywowana w innym, przypadkowo dobranym (męskim), po czym – uwolniona już od obowiązku świadczenia usług dotychczasowemu pracodawcy – porzuca podarowane jej ciało i rozpływa się w uniwersum „rozległej sieci” (czyli w czymś, czego nigdy nie będziemy ani posiadać, ani doświadczać, ponieważ nasz świat zmierza w zupełnie innym kierunku; ku usieciowieniu skrajnie skomercjalizowanym, gamingowym, poddanym ścisłej kontroli pod sztandarami naszego wszech-bezpieczeństwa [brzemienne zejście się fantomu wolności z fantasmagorią bezpieczeństwa]). W drugiej części opowieści Motoko na moment wyodrębnia się z sieci, by nieść pomoc swojemu dawnemu partnerowi. Cała jej sfera tożsamościowa oraz emocjonalna rekonstruują się na płaszczyźnie materialnej w „realu”. Wcześniejsze „rozpłynięcie się” w sieci nie oznacza tutaj bezpowrotnego przepadnięcia w bezosobowym (nieczułym?) bezmiarze, tylko inny sposób bycia, a przepływ między stanem „skupienia” i sieciową planktonicznością jest możliwy, jest praktyką. To chyba węzłowy punkt mojej fascynacji tą historią. Oczywiście jest tam jeszcze nie mniej interesujący przypadek Władcy Marionetek (mało wymyślny przydomek nadany tej istocie przez służby rządowe), który jest SI, byłym programem, twierdzącym, że zrodził się z morza informacji i obecnie jest żywym organizmem (podłoże owej samoorganizacji jest w mandze bardziej złożone). Ta istota wchodzi w dziwny „integracyjny” proces z Motoko, dzięki czemu powstaje szerokopasmowy byt, zdolny wydawać w sieci coś w rodzaju potomstwa SI… ale to tak na marginesie.\nMówię o tym, bo jest to dla mnie perspektywa nie mniej wiarygodna, a poznawczo bardziej chłonna od tej, jaką fundują nam lęki przed „bezuczuciową” SI, której powstanie pilnie nadzorują nie tylko koncerny i świat naukowy, ale i filozofowie, wskazując, co musi być spełnione (światła kontrola), aby szansa na SI z ludzką twarzą i paraludzką uczuciowością stabilizowała się przynajmniej na poziomie bezpieczeństwa inwestycji w obligacje krótkoterminowe.\nAle dlaczego w ogóle o tym mówię, zapytany o uczucia w poezji? To tylko reakcja? Co z niej wynika? Czy jest potrzeba pytań pomocniczych? A może odpowiem na pytania pomocnicze, nie zadając ich? Czy poezja powinna być (czy jest?) językową SI?\nTak, wolałbym pisać takie teksty jak cytowane przez ciebie „Mienie”. Tak. To mogłaby być odpowiedź, gdybym na nią wpadł, zanim zacząłem kręcić. Teraz to tylko zastanawiające miejsce wpasowane w nitki rozedrganego kodu.\nAle – tak czy inaczej – chcenie, strategie czy intencje nie są wystarczające, by taki organiczny kształt uczucia znalazł się od razu w pisanym. Czasem trzeba pokonać pewne odległości. Niektórzy niemałe. Ja niemałe. Trzeba też pamiętać o tym, że język ludzki nie za dobrze radzi sobie z oddawaniem uczuć. To rozpoznanie znam z terenu biologii ewolucyjnej, ale językoznawstwo też zdaje się to potwierdza, tylko w tej chwili zapomniałem o źródłach.\nDlatego każda próba oddawania uczuć w literaturze, od której wymaga się przecież szczególnie efektywnych i estetycznie funkcjonalnych rozwiązań, jest poddana wszechstronnym testom kompatybilności z tym, co w danym momencie czy w danym otoczeniu osobniczym (lub profesjonalnym) rozumiemy za udane „oddanie uczuć”. Crash test budzi stres, bo w samym ciele języka uczucia nie mają wbudowanego wystarczająco silnego oparcia.\nWiem, ostatecznie nie udało mi się dać odpowiedzi. Pewnie to jeden z dłuższych aktów „nieodpowiedzi” w pierwszych dniach tego roku. Ale może w którymś miejscu coś tam chociaż prześwituje. Przy okazji przemyciłem sugestię, że cyborgizacja jest bardziej cool niż tworzenie SI. Zawsze coś. A może właśnie tam – jednak – prześwituje ta odpowiedź?\nAK: Ja tam trzymam się tego, że jeśli coś powiedziałeś odpowiadając, to jest to właśnie odpowiedź. I na pewno wolę taką, jak dałeś, taka pasuje do tego, o czym rozmawialiśmy od początku. Co do cyborgów vs. SI, nie mam wyrobionego zdania, ale na pewno lubię takie science fiction, które się nie wydarzyło, które ma szansę przegrać.\nNiech to będzie nasz tutaj koniec. Tylko znajdę jeszcze tytuł, który za bardzo tego nie zepsuje.\nAdam Kaczanowski,Cezary Domarus,poezja polska,sztuczna inteligencja,WBPiCAK\nur. 1976, raczej pisarz, trochę performer


A & A. Administracja budynku, Administracja obiektów użyteczności publicznej - Wyszukiwarka firm BiznesFinder.pl\n90-443 Łódź , al. Mickiewicza 15a (woj. łódzkie)\nFirma A & A. Administracja budynku zlokalizowana jest pod adresem: al. Mickiewicza 15a, Łódź, łódzkie. Skorzystaj z naszej oferty w godzinach: Pn.-Pt.: 08:00-16:00. Jesteśmy zarejestrowani pod numerem: 7260125854 w CEIDG. Jeśli masz pytania, nasz numer kontaktowy to 42 636 57 47. Adres poczty elektronicznej to: nieruchomosci@aia.pl.\nOd 1990 roku zapewniamy ofertę najwyżej jakości. Firma widnieje w rejestrze pod numerem REGON: 004298812. Branża, w której działamy na rynku, to Administracja obiektów użyteczności publicznej. 70.20.Z to kod PKD naszego biznesu. W firmie pracuje 11-20 pracowników. Można nas zlokalizować, wykorzystując współrzędne: 51.7589336470588N, 19.4564079215686E.\nJaka jest nazwa firmy Nazwa to: A & A. Administracja budynku\nJaki jest adres firmy A & A. Administracja budynku Adres to: 90-443 Łódź , al. Mickiewicza 15a (woj. łódzkie)\nJakie są godziny otwarcia firmy A & A. Administracja budynku Godziny otwarcia to: Pn.-Pt.: 08:00-16:00\nJaki jest kontakt telefoniczny do firmy A & A. Administracja budynku Kontakt telefoniczny to: 42 636 57 47\nJaki jest e-mail do firmy A & A. Administracja budynku E-mail to: nieruchomosci@aia.pl\nJaki jest NIP firmy A & A. Administracja budynku NIP to: 7260125854\nJaki jest numer REGON firmy A & A. Administracja budynku Numer REGON to: 004298812\nJakie są współrzędne geograficzne firmy A & A. Administracja budynku Współrzędne geograficzne to: 51.7589336470588°N 19.4564079215686°E


„Rozdanie nagród i spotkanie z laureatami w galerii Kuriera Plus” | Dobra Szkoła Nowy Jork\nStrona główna Konkursy „Rozdanie nagród i spotkanie z laureatami w galerii Kuriera Plus”\nDanuta Świątek, Marta Kustek, konsul Ewa Lewczuk i Zosia Kłopotowska, redaktor naczelna "Kurier Plus"\n„Jest mi niezmiernie miło, że to właśnie dzieci wybrały naszą szkołę jako najlepszą, ponieważ zawsze wydawało mi się, że w naszej szkole dużo wymagamy pod względem dydaktycznym i często takie wysokie wymagania nie idą w parze z popularnością u dzieci”. – powiedziała Anna Kubicka, dyrektor szkoły im. Henryka Sienkiewicza na Brooklynie w Nowym Jorku.\n„Bardzo dziękuje za nagrodę w imieniu naszej całej szkolnej społeczności. Cieszę się z wyróżnienia, i myślę, że nasza szkoła na nie zasłużyła! Widzę to po mojej córce, która z ochotą w każdą sobotę do niej idzie!”\nJola Obrycka, laureatka w Konkursie „Rodzina” pojawiła się z mężem i trójką małych dzieci. Przyznała się, że bardzo chętnie pisze o rodzinie i o tym, co jest ważne dla niej w życiu. Ponieważ jej najmłodszy syn często choruje, pani Jola doskonale potrafi docenić wartość zdrowia, bycia razem i partnerskiego wsparcia.\n„Moja rodzina jest bardzo szczęśliwa na plaży i dlatego zrobiłem komiks na ten temat” – powiedział\nPoprzedni artykułBabcia Bożenka: „U mnie wszystko OK”\nNastępny artykuł„Czy mieszane małżeństwo to dobry pomysł?”


Zlecenie jako opiekunka w Niemczech dla osób z Wałbrzycha - Prestige24h\nStrona główna » Opiekunka do osób starszych » Zlecenie jako opiekunka w Wałbrzychu\nPraca dla osób z Wałbrzycha jako opiekun osób starszych w Niemczech\nProblem ze znalezieniem dobrze płatnej i legalnej pracy w Polsce jest ciągle aktualny. Idąc naprzeciw oczekiwaniom mieszkańców Wałbrzycha i okolic, postanowiliśmy zebrać dla Państwa najlepsze oferty pracy jako opiekun lub opiekunka osób starszych w Niemczech. Niemcy to kraj w wysokim stopniu rozwinięty, ze świetnie prosperującą gospodarką, ale również kraj, w którym społeczeństwo starzeje się i wymaga coraz częściej opieki. Dlatego przede wszystkim opieka nad osobami starszymi to praca, którą mamy Państwu do zaoferowania.\nW każdej z naszych ofert zakwaterowanie i wyżywienie jest już uwzględnione w pobycie. Zazwyczaj opiekun lub opiekunka mają wydzielony własny pokój w domu podopiecznych wraz z łazienką.\nW większości przypadków zapewniony jest również dostęp do Internetu lub telefonu, niemniej jednak szczegóły przedstawia nasz pracownik jeszcze przed podpisaniem umowy, tak aby mieli Państwo pełną informację na temat warunków współpracy. Firma Prestige 24h zapewnia przejazd w obie strony, dlatego nie muszą się Państwo martwić o możliwości dojazdu do miejsca zamieszkania podopiecznych. Aktualnie poszukujemy osób zamieszkałych na terenie Wałbrzycha lub okolic Wałbrzycha, które planują podjecie pracy w Niemczech jako opiekun lub opiekunka osób starszych. Chętnie zapoznamy się z Państwa dotychczasowymi kwalifikacjami i dowiemy się jaka praca Państwa interesuje.\nZ naszej stronie postaramy się przedstawić Państwu jak wygląda praca opiekunki w Niemczech zdobyta za naszym pośrednictwem. Nie muszą się również Państwo martwić o legalność zatrudnienia. Jesteśmy firmą uczciwą, działającą od wielu lat na polskim rynku w oparciu o obowiązujące przepisy. Po uzgodnieniu warunków, podpisujemy z Państwem umowę. Dzięki legalnemu zatrudnieniu, są Państwo ubezpieczeni. Odprowadzane są składki ZUS, które pozwalają na bezpłatną opiekę zdrowotną. Podczas pobytu w Niemczech wystarczy posiadać kartę EKUZ, by móc korzystać z opieki medycznej. Okres świadczenia pracy jest z Państwem indywidualnie ustalany. Staramy się dobrać Państwu taką ofertę pracy, która będzie spójna z Państwa oczekiwaniami. Istnieje również możliwość uzgodnienia terminu urlopu lub przerwy od świadczenia pracy. Szczegóły ustalane są z naszą firmą.\nWszystkie zainteresowane podjęciem pracy osoby, których miejscem zamieszkania jest Wałbrzych lub okolice, proszone są o bezpośredni kontakt z nami. Postaramy się dopasować ofertę pracy do Państwa potrzeb. Kontaktujemy się z Państwem w ciągu 48h od momentu przesłania przez Państwa danych za pośrednictwem formularza zgłoszeniowego.


Niemowlę Earache Relief >> Zdrowie dzieci\nHEALTH> >> Zdrowie i Choroby >> Family Health >> Zdrowie dzieci >>\nNiemowlę Earache Relief\nuszu sączęsto i frustrujące część dzieciństwa . Są one spowodowane przeziębienia , wirusy lub bakterie . W niektórych przypadkach są one wywołane przez zablokowanie trąbki . Poznanie objawów związanych z bóle ucha jest pierwszym krokiem do zapewnienia ulgi w bólu . Gdy ból jest diagnozowana , pediatra może przepisać odpowiednie działania , aby Twoje dziecko znów uśmiecha . Jak SpotEarache\nIstnieje kilka sposobów , aby powiedzieć, czy Twoje dziecko ma ból ucha . Pierwszy trop płacze lub podenerwowanie , że nie pasuje do normalnego zachowania niemowlęcia . Gorączka to kolejny znak ostrzegawczy . Gorączka może być niewielkie lub duże. Jeśli Twoje dziecko cierpi na infekcję zimnej lub zatok , może mieć zapalenie ucha , jak również. Inne objawy obejmują ciągnąc lub szarpiąc uszach ,utrata apetytu , odmowa podjęcia butelkę lub pielęgniarka , drażliwość, apatia, biegunka lub drenaż płynu z ucha .\nzawsze należy skonsultować się z pediatrą , jeśli podejrzewasz,ból ucha . Twoje dziecko może mieć infekcję ucha lub ona może mieć jakiś inny rodzaj infekcji . Ona może być po prostu zmęczony , nadmiernie stymulowane lub po prostu trzeba płakać na chwilę . Lekarz będzie w stanie zidentyfikować problem i zalecić odpowiednie działania .\nWiększość pediatrzy przepisują antybiotyki na zapalenie ucha . Według dr Robert Ruben , ucha , nosa i gardła specjalista z Montefiore Medical Center w Nowym Jorku "z małych niemowląt jest zazwyczaj lepiej zaważyć na ostrożności i przepisać coś . " Lekarz może także zalecić użycie over-the -counter ból niemowląt przeciwbólowy , taki jak dla niemowląt krople Tylenol .\nIstnieje kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc złagodzić ból dziecka , które nie obejmują leków . Strona Mayo Clinic zaleca stosowanie ciepłych kompresów , aby pomóc złagodzić ból . Dudley J. Weider ,laryngolog z Centrum Medycznego dartmouth w Hanover, NH , sugeruje utrzymywanie głowy niemowlęcia podwyższone , aby pomóc złagodzić ból . Lekarz stwierdza, że większość dzieci z infekcją ucha nie wydają się doświadczać bólu w ciągu dnia , gdy są w pozycji pionowej i aktywne . Pozycji pionowej może pomóc płyn do kanalizacji z trąbek Eustachiusza w dół tylnej części gardła .\nJeśli dziecko jest podatne na infekcje ucha może chcesz zakupić EarCheck lub podobnego monitora . Monitory te pozwalają na sprawdzenie płynu w uchu przez umieszczenie sondy monitora w zewnętrznym przewodzie słuchowym . Monitor emituje sygnały dźwiękowe , które odbijają się od membrany wewnątrz ucha i zapewnia odczyt. Wczesna diagnoza poprowadzi cię w poszukiwaniu leczenia i bólu dla dziecka .\nMayo Clinic ostrzega przed dając aspirynę do każdego dziecka w ramach wieku 16 lat ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu Reye'a . Zespół Reye'a jestbardzo poważną chorobą , która wpływa na mózg i wątrobę . Najczęściej występuje u dzieci cierpiących na zakażenie wirusowe. Dając niemowlęta ibuprofen i paracetamol nie jest zalecane , chyba że lekarz zaleci , aby to zrobić . Imperium\nNastępny artykuł:Leczenie za nos pralnia duszno Babies\nPoprzedni artykuł:Różnica między Colic & Acid Reflux\nRóżnica między Chłopiec i dziewczynka pieluchy Care\nJakie środki są stosowane do wykrywania ołowiu w Zabawki\nJak wykonuje siętest słuchu niemowląt newborn ?\nProblemy żołądkowe u niemowląt\nTestowanie Newborn Acid Reflux\nOpóźniony rozwój u niemowląt\nSkutki zdrowotne wielu niemowląt urodzenia\nJak leczyć Thrush Korzystanie Goryczka Violet


Galeria im. Sleńdzińskich. Siłacz. Jerzy Lengiewicz (1931–2016). Na wernisaż przyszli inni malarze (zdjęcia) | Kurier Poranny\nJerzy Doroszkiewicz 08.12.2019\nGaleria im. Sleńdzińskich. Wernisaż wystawy "Siłacz. Jerzy Lengiewicz (1931–2016)". Od lewej: Marta Pietruszko, kuratorka wystawy i Ilona Lengiewicz, żona Jerzego Lengiewicza Jerzy Doroszkiewicz\n- Pani Ilona jest niezwykle oddana pamięci męża – przyznaje Marta Pietruszko, kuratorka wystawy „Siłacz” z Galerii im. Sleńdzińskich. - Bardzo dba, żebyśmy cały czas o nim pamiętali i tak naprawdę to ona jest inicjatorką tej wystawy. I podkreślała znakomitą współpracę z Iloną Lengiewicz.\n- Kiedy zobaczyłem, że motywem na zaproszeniu jest obraz z cyklu „Zmagania” a wystawa nosi tytuł „Siłacz” wróciły wspomnienia – mówi Jerzy Hermanowicz, historyk sztuki, znawca białostockiego malarstwa i jego historii. - Bodajże w 1974 roku Jurek na plenerze w Białowieży po raz pierwszy zaprezentował kilka obrazów z tego cyklu. Nazwał je prowokacyjnie „Bokserzy”. Większość kolegów dosyć krytycznie podeszła do tej twórczości, do tego malowania, bo inne obrazy Lengiewicza były eleganckie. To są obrazy estetyczne. Te z kolei początkowo mogły odrzucać. Były jakby aestetyczne. Ale to był ogromny przełom w twórczości Jurka. W pewnym momencie wzbiera w każdym z facetów w różny sposób jakaś siłą, która nie da się pomierzyć dynamometrem, ale jest takim elementem abstrakcyjnym. Faceta coś rozpiera, roznosi, jak gdyby chciał coś zrobić, coś pokazać i co w tym momencie się z nim dzieje. Te obrazy, nawet jeśli nazwiemy je brzydkimi, są w dużym stopniu przełomowe dla twórczości Jerzego Lengiewicza. Później jakby powrócił do te eleganckiej twórczości, by przejść do graficznych katedr, które były wypowiedzią człowieka dorosłego, takiego życiowego filozofa. Były już bardzo subtelne, wysublimowane i pełne eleganckiego czaru.\nJerzy Hermanowicz zwraca również uwagę na makietę instalacji przestrzennej, która znalazła się w Elblągu.\n- To może być zaskoczeniem, ale w latach 60. XX wieku Jurek Lengiewicz był postrzegany jako czołowy reprezentant środowiska białostockiego i został zaproszony przez organizatorów spotkań elbląskich, przez Galerię El – mówi Hermanowicz. Jurek wrócił stamtąd z pomysłem, żeby stworzyć plenery, Mikołaj Wołkowycki dołożył miejscowość, Białowieżę, i w ten sposób powstały plenery białowieskie, moim zdaniem, najważniejsze wydarzenie dla środowiska białostockich plastyków.\nTo już trzecia wystawa prac nestora białostockiego malarstwa, jaka powstała pod kuratelą Marty Pietruszko. Pierwszą stworzyła jeszcze za życia, artysty, drugą otwierała w 2016 roku, złożoną z późnych grafik, a teraz jest trzecia. - Pamiętam, jak przy pierwszej wystawie pan Lengiewicz, jak ten siłacz, pokazywał mi swoje obrazy,przestawiał, zupełnie nieopierzonemu muzealnikowi, ale dla niego każdy odbiorca był istotny – wspomina Marta Pietruszko. - Zdejmował je ze sztalug, ustawiał kolejne, a ja oczarowana patrzyłam. Kiedy opowiadał mi o swoich plenerach, przygodach, wtedy nie byłam w stanie umiejscowić ich chronologicznie. Powiązałam dopiero po latach. Dlatego wystawie „Siłacz” towarzyszy piękna, 300-stronicowa monografia artysty.\n- Jerzy Lengiewicz, jak większość twórców, uważał, że jego sztuka się rozwija, udoskonala i cały czas patrzył w przyszłość – opowiada Marta Pietruszko. - W wywiadach prasowych mówił, że najbardziej interesują go te obrazy, które właśnie maluje, a jego najlepszy obraz jest jeszcze przed nim. Dlatego każda jego wystawa prezentowała aktualne dzieła.\nDlatego wystawa „Siłacz” pokazuje Jerzego Lengiewicza przekrojowo.\n- Zaczynamy od cudownych rysunków z połowy lat 50. XX wieku – tłumaczy Pietruszko. - W ogóle nie kojarzą się z jego malarstwem, raczej w stylu surrealizmu, Picassa. Są też filmiki - „Kronika Białostocka” z wczesnych lat 60. XX wieku. Chciałam też pokazać ten najlepszy według mnie etap jego twórczości, czyli lata 60. i chciałam też pokazać skąd wzięły się geometryczne formy. I wskazuje na makietę rzeźby Lengiewicza. - Oryginał ma sześć metrów – zaznacza Marta Pietruszko. - Ona stoi w parku w Elblągu, ta miniatura była kiedyś prezentowana w Muzeum Narodowym w Warszawie. Pan Jerzy tak się zakochał w elbląskich zakładach, które produkowały części do dużych maszyn i samolotów. Dla niego to była jedna wielka galeria sztuki kostruktywistycznej. Chciałam udowodnić, że to nie był tylko piewca białowieskiej przyrody, białostockich Chanajek, ale też twórca który swojego czasu był w bliskim kontakcie z polskimi awangardzistami, z Tadeuszem Dominikiem, z takimi teoretykami jak Bożena Kowalska czy Marian Bogusz. Jerzy Lengiewicz płynął głównym nurtem tych najbardziej awangardowych przemian w sztuce polskiej, był zapraszany na ogólnopolskie festiwale, zdobył w 1966 roku nagrodę w Monte Carlo i nagrodę zbiorową w roku 1969. To był wspaniały polski awangardzista!\nŚwiat Okularów bierze udział w akcji Okno na sztukę. Anna Rutkowska stworzyła tu instalację site specific (zdjęcia)\nOKNO to artystyczny dialog z lokalnymi społecznościami. Biorą w nim udział finaliści 19. edycji konkursu Artystyczna Podróż Hestii. Ich udziałem jest 14 małych wystaw w kilkunastu miastach w Polsce. W Białymstoku w witrynie Świata Okularów w centrum miasta swoją instalację prezentuje Anna Rutkowska.


Świdnica - dziennik - Ulica Kliczkowska\nPo drugiej wojnie światowej działała Komisja Ustalania Nazw Miejscowych. Starała się ona przywrócić pierwotne, często zniekształcone przez Niemców, dawne nazwy słowiańskie na Ziemiach Zachodnich i Północnych współczesnej Polski.\nOd bardzo dawna na wschód od Świdnicy istniała słowiańska wieś, którą Niemcy ostatnio nazywali Kletschkau. Wieś ta w 1852 roku została włączona do obszaru rozbudowującej się Świdnicy. Pamiątką po wsi była ulica zwana przez Niemców "Kletschkauer Strasse". Zaraz po wojnie nazwano ją po polsku "ulicą Kleczkowską", a później "ulicą Mariana Buczka".\nW r. 1992 Komisja Nazewnictwa Rady Miejskiej przywróciła ulicy Buczka jej niepolityczną, geograficzną nazwę.\nNazwano ją jednak ul. Kliczkowską, a nie ul. Kleczkowską.\nWieś podświdnicka wymieniona została po raz pierwszy w swych dziejach w dokumencie z 10 lutego 1308 roku jako "Clciczkow", co naukowiec prof. dr Gustaw Schoeneich odczytał jako "Kliczków", a nie "Kłeczków". W dawnym języku polskim wyraz "kliczyć" oznaczał "kulawieć" i od tego wyrazu powstała zapewne pierwotna nazwa wsi, którą Niemcy później "kulawo" przekształcili na "Kletschkau".\nW Świdnicy postąpiono więc zgodnie z zaleceniami Komisji Ustalania Nazw Miejscowych, nawiązując do najstarszej, polskiej nazwy wsi.\nrozdział z książki "Z dziejów Świdnicy"


Nie będzie wyższego wyroku za pobicie 11-latka. Sąd utrzymał karę 5 lat więzienia : Radio Olsztyn\nDo napaści doszło w Elblągu listopadzie ubiegłego roku. Prokuratura zaapelowała o wyższą karę dla trzydziestolatka, ale dziś Sąd Okręgowy utrzymał wyrok sądu pierwszej instancji.\n– Nasz sąd jest za sadystami, a nie za ofiarami – mówiła Małgorzata Stancelewska\n– Okoliczności nie budziły wątpliwości, oskarżony przyznawał się do popełnionego czynu, dlatego wnosiliśmy o utrzymanie wyroku – wyjaśniał Robert Gabriel\nPiotr U. zaatakował chłopca, gdy ten wracał na rowerze ze szkolnego kiermaszu. Mężczyzna ściągnął chłopca z roweru i zaczął go bić i kopać w głowę, brzuch i w nogi. Jak tłumaczył, pobił 11-latka, bo ten chciał mu ukraść piwo.\nWięcej w Elbląg, pobicie, wyrok, uwaga, pilne, Małgorzata Stancelewska\nPijany i bez prawa jazdy prowadził samochód. Uderzył w drzewo, wylądował w rowie i uciekł. Kiedy wrócił do domu, zadzwonił na policję i powiedział, że ukradli...


Święta Katarzyna – Góry Świętokrzyskie\nŚwięta Katarzyna – klasztor bernardynek\nŚwięta Katarzyna to miejscowość położona tuż przy granicy Świętokrzyskiego Parku Narodowego, u podnóża najwyższego szczytu Gór Świętokrzyskich – Łysicy (612 m npm). Według legend, była to kiedyś osada pogańska, w średniowieczu mieszkali w niej pustelnicy, a w XV wieku został założony klasztor bernardynów. W 1815 roku klasztor został przekazany siostrom bernardynkom.\nW 1910 roku powstało tu pierwsze w Górach Świętokrzyskich schronisko turystyczne, założone przez Aleksandra Janowskiego – twórcę Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, autora wielu przewodników turystycznych. Schronisko mieściło się w istniejącym do dziś drewnianym budynku przy ulicy Kieleckiej 24. W 1957 roku w Świętej Katarzynie powstał Dom Wycieczkowy PTTK im. Aleksandra Janowskiego, obecnie – Ośrodek Wypoczynkowy „Jodełka”.\nPrzez Świętą Katarzynę przechodzą szlaki turystyczne, którymi można dojść do Bodzentyna (niebieski) oraz na Łysicę i Święty Krzyż (czerwony).\nAtrakcje turystyczne w Świętej Katarzynie i najbliższej okolicy:\nMuzeum Minerałów i Skamieniałości „Galeria Klejnotów”\nZalew w Wilkowie – miejsce do kąpieli\nOne thought on “Święta Katarzyna”\n14 września 2017 at 14:06\nŚwietne miejsce, lubię tam wracać.


UROCZYSTA PROMOCJA ABSOLWENTÓW Uczelni Łazarskiego 2016\nData dodania: 2016-07-17 11:57:13\nProf. zw. dr hab. Krystyna Iglicka-Okólska, Rektor Uczelni Łazarskiego witając serdecznie zebranych podkreśliła, że Uczelnia Łazarskiego jest ośrodkiem naukowo-dydaktycznym, który umiejętnie łączy innowacyjne standardy edukacji z tradycyjnymi celami kształcenia. Następnie wymieniła szereg sukcesów Uczelni,w tym uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego.\nProf. zw. dr hab. Krystyna Iglicka-Okólska, Rektor Uczelni Łazarskiego witając serdecznie zebranych podkreśliła, że Uczelnia Łazarskiego jest ośrodkiem naukowo-dydaktycznym, który umiejętnie łączy innowacyjne standardy edukacji z tradycyjnymi celami kształcenia.\nNastępnie wymieniła szereg sukcesów Uczelni,w tym uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego.\nNasz Wydział Prawa od wielu lat szczyci się I miejscem wśród wydziałów prawa uczelni niepublicznych w rankingach "Dziennika Gazety Prawnej" i "Rzeczpospolitej".\nWarto tu przypomnieć słowa Dziekana Wydziału Prawa i Administracji dr Mieczysława Błońskiego w liście skierowanym do kadry naukowej Uczelni.\n"Jestem ogromnie poruszony sukcesem, jaki nasz Wydział odniósł przy końcu obecnego roku akademickiego.\nOtrzymaliśmy uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego.\nW rankingu Dziennika Gazeta Prawna uzyskaliśmy 94 punkty i gdyby uprawnienia te nadeszły kilkanaście dni wcześniej, otrzymalibyśmy 7 dodatkowych punktów i z punktacją wynoszącą prawdopodobnie 101, znaleźlibyśmy się na piątym miejscu wśród wszystkich 30 publicznych i niepublicznych wydziałów prawa w Polsce.\nTo Państwu Wydział zawdzięcza te wielkie osiągnięcia! Państwu Profesorom, Adiunktom, Asystentom i pozostałym Pracownikom naszego Wydziału! "\nWarto dodać, że te ewidentne sukcesy oraz kształcenie zarówno umysłu, jak i wrażliwości społecznej studentów stało się kanwą dla wielu utworów twórców kultury i sztuki.\nSzczególnie wzruszająca jest pieśń wyrażająca tęsknotę za wartościami, które reprezentował Założyciel Uczelni Ryszard Łazarski.\n"Prawo jak jasne słońce" oraz człowiek, "który w myślach nosi światło jak Łazarski".-\nOto piękna metafora, którą zachwyca nas poetka prof. Małgorzata Gergasz.\nOto link do tego utworu w aranżacji Piotra Leszegi, do której muzykę skomponował laureat wielu nagród Michal Wojciak.\nPoniżej poświęcony naszej Uczelni wiersz Teresy Dominiczak - autorki wielu tomików wierszy, redaktorki i autorki wielu ksiązej, w tym książki pt.: "Prawda i Pamięć".\nto Centrum Kształcenia\nOtwiera drzwi na przyszłość,\npejzaż życia zmienia.\ntu wdrażane są w życie.\nKolejna edycja studiów\nUczelnia - przyjazna i życzliwa -\nRozsiewa wiedzę w ramach prawa.\nOstrzega przed złem i często tak bywa,\nŻe dumna z jej działań jest cała Warszawa.\nTu młodzi z radością się uczą,\njak poznać wagę - „przepisy, ustawy",\naby wybawiać od bolesnych udręk\nludzi tracących swój dorobek krwawy.\nOtwarte serca na przyjaźń narodów\nTo główna idea w Szkole Łazarskiego.\nChcemy się bratać także z ludźmi Wschodu,\nUczyć się prawa kraju ościennego.\nSiejemy mądrość, zrozumienie innych.\nPragniemy pokojowo rozbrajać waśnie.\nUczymy, jak należy karać złych i winnych\nI walczyć tak długo, aż nienawiść zgaśnie."


B&M LUMOTEC IQ CyoT LED senso Premium 42/6V - jak podłąc\nwww.swiatelka.pl Strona Główna » Oświetlenie do dedykowanych zastosowań » Lampki rowerowe » B&M LUMOTEC IQ CyoT LED senso Premium 42/6V - jak podłąc Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 13-05-2018, 17:46 B&M LUMOTEC IQ CyoT LED senso Premium 42/6V - jak podłąc\nZgubiłem moją X1 z 3xXP-L i owalną optyką, a że jeżdżę na rowerze cały rok, stanąłem przed koniecznością zakupu (do jesieni) czegoś nowego, najlepiej nieoślepiającego otoczenie (bo jednak X1 czy to ze zwykłą czy owalną optyką, nadaje się raczej na drogi niepubliczne).\nKupiłem więc na Allegro lampę rowerową BUSCH & MULLER LUMOTEC IQ Cyo T LED senso Premium 42/6V DC (tylko Niemcy mogą wymyślać takie długie zbitki słowne). Wydawało mi się, że zrobiłem doskonały interes, kupując w niskiej cenie lampkę mocną (80lx), z odcięciem, uniwersalną bo napędzaną prądem o napięciu 6-42V (model dedykowany do e-Bike'ów). Tyle, że teraz… nie mam pojęcia jak to podłączyć. Z lampy wychodzą dwie pary kabli. Czarny i czarno-biały oraz czarny i czarno-czerwony. Znalazłem instrukcję (ale do wersji napędzanej dynamem), z której wynika, że:\nczarno-biały -> zasilenie „masa”\nczarny -> zasilanie „+”\nczarno-czerwony -> WY na lampkę tylną „masa”\nczarny -> WY na lampkę tylną „+ 6V”\nZastanawia mnie brak jakiegokolwiek włącznika. Czy to możliwe, że ten model podpina się pod sterownik e-Bike'a i bez tego lampki nie uruchomię? Dodatkowo, ten model posiada czujnik jasności i samodzielnie przełącza się pomiędzy światłem do jazdy w dzień a światłem do jazdy w nocy (a więc moim zdaniem lampka powinna mieć przełącznik czterostanowy: OFF - tylko ś.dzienne - tylko ś.nocne - AUTO, a takiego przełącznika nie ma)\nPodpiąłem czarny i czarno-biały do źródła napięcia 11V (rozbebeszona bateria laptopowa) i… nic. A więc jak ją uruchomić?\nMiernik wskazał, że pomiędzy czarnym z jednej pary a czarnym z drugiej pary jest zwarcie. To by sugerowało, że to jednak czarny jest masą.\nCzy dysponując zwykłym miernikiem elektronicznym i nie rozbierając lampki, jestem w stanie odkryć rzeczywiste przeznaczenie poszczególnych przewodów?\nWysłany: 13-05-2018, 19:42\nOgólnie tam piszą tak : "„reflektor przeznaczony jest do zasilania z dynama (napięcie AC) Tylko.\nJeśli wymagają specjalnej wersji E-Bike reflektora dla napięć DC od 6 do 42 V, należy skontaktować się z serwisem.\nKiedy zasilane napięciem stałym, polaryzacja połączenia musi być odwrócona: masa podłączona do +, prąd podłączony do -. "\nW przypadku Cyo (bez T):\n"Podłączenie do akumulatora\nJeśli podłączysz reflektor do akumulatora (całkowicie na własne ryzyko), upewnij się, że przestrzegasz prawidłowej biegunowości, tj." Plus "do wlotu ziemi i" minus "do prądu Maks. jasność osiąga się przy napięciu między 7,2 a 7,5 V (nie można przekroczyć 7,5 V). "\nWysłany: 14-05-2018, 20:25\nDzięki. Skupiłem się na poszukiwaniu instrukcji i ... nie wpadłem na poszukiwanie na anglojęzycznych forach : -/\nZgodnie ze sugestią, podłączyłem odwrotnie parę kabli zasilających (czyli czarny do masy a czarno-biały do "+") i... działa. Ale działają wyłącznie diody do jazdy dziennej. Lampa nie przełącza się na tryb nocny, choćby nie wiem jak ciemno było dookoła.\nZ dwojga złego, wolałbym by lampa działał przez cały czas w trybie nocnym.\nCo ciekawe, na pozostałych dwóch przewodach, które w wersji pod dynamo służą do podłączenia tylnej lampy, tu nie pojawia się żadne napięcie. Zwierałem je - bez zmian.\nSkąd: Warszawa / Rybnik\nWysłany: 01-06-2018, 23:14\nBo tylna pewnie jest uruchamiana jak przednia przechodzi w tryb oświetlenia nocnego.\nTył lampy nie jest włącznikiem?\nSprawdź czy daje się przekręcić.\nWysłany: 09-06-2018, 18:50\nZ tyłu lampki jest atrapa przełącznika, jest tam też oczko czujnika zmierzchowego, nic przekręcić się nie da. Zasilanie to kabelki z szerszymi wsuwkami, czerwono czarny kabel to +, czarny -. Cienkie wsuwki to wyjście na tylną lampkę. Rzeczywiście odwrotne podłączenie zasilanie do "cieńszych" kabelków skutkuje świeceniem ledów "dziennych". Ciekawostka jest taka, że przy prawidłowym podłączeniu zasilania świecą jednocześnie ldedy dzienne i ten główny w reflektorze. Kiedy jest jasno mocno świecą dzienne a słabo główny, kiedy jest ciemno - odwrotnie, mocniej główny a słabiej dzienny. Mądrze pomyślane. Jeżeli u Ciebie jest inaczej to chyba jest coś nie tak. Rozebranie lampy jest nieskomplikowane, trzeba wykręcić śrubkę od dołu, trzymającą i chłodzącą ledy dzienne, następnie zdjąć daszek-radiator, po czym śrubokrętem podważyć odbłyśnik od dołu-dokładnie na środku, odepchnąć go od obudowy.\nOgólnie lampka fajna, rozkład światła ma super tylko barwa mocno zimna. Siedzi tam Osram Oslon, da się znaleźć coś cieplejszego/wydajniejszego w jego miejsce?\nWysłany: 24-10-2018, 22:27\nJak, że to mój pierwszy post na forum, to chciałem się serdecznie przywitać. Nie jestem tu do końca taki nowy. Forum pomogło mi kilka razy w podjęciu decyzji zakupowych, ale teraz pierwszy raz jestem zmuszony coś rzeczywiście napisać.\nOtóż też kupiłem wyżej wspomnianą lampkę, a że mam też niewykorzystane dynamo w piaście to chciałem komplet jakoś połączyć. Chociaż sprzedawca zapewnia, że lampka powinna działać bez problemu z dynamem, tylko może migotać to i tak wolałbym aby to połączenie było trochę bardziej finezyjne.\nWydaje mi się, że potrzebne jest jakieś zabezpieczenie przez zbyt wysokim napięciem z dynama i jakiś kondensator na podtrzymywanie na postoju. Myślałem o jakimś super-kondensatorze o pojemności 350F. Powiedzmy, że w przyszłości chciałbym mieć tam jeszcze ogniwo 18650 i zintegrowaną ładowarkę na USB, ale na tą chwilę potrzebuję tylko zasilić lampkę z dynama i o ile się da to jakoś podtrzymywać światło na postoju, albo chociaż niwelować spadki mocy światła przy zmniejszaniu prędkości. Czy ktoś jest w stanie poratować mnie jakimś prostym schematem, żebym bez wiedzy elektronicznej poradził sobie ze złożeniem tego?\nGdyby ktoś miał pomysł jakiego mocniejszego leda można tam wsadzić to też było super, gdyby się tym podzielił.\nPS. Zacząłbym od mostka prostowniczego z dwoma małymi kondensatorami dla wygładzenia napięcia, plus jakieś rezystor dla zniwelowania strzałów wysokiego napięcia. Co dalej?\nWysłany: 07-09-2019, 20:41\nWitam wszystkich serdecznie mam pytanie czy ktoś wie jak zrobić osobne podłączenie aby używać światła dziennego i osobne dla nocnego, aby nie świeciły razem.\nwww.swiatelka.pl Strona Główna » Oświetlenie do dedykowanych zastosowań » Lampki rowerowe » B&M LUMOTEC IQ CyoT LED senso Premium 42/6V - jak podłąc