19.03.2020Niższe stopy procentowe. Jakie będą skutki?\nWe wtorek Rada Polityki Pieniężnej podjęła decyzję o obniżeniu stóp procentowych o 0,5 pkt proc. Uchwała w tej sprawie weszła już w życie. Obniżenie stóp ma pomóc w walce z negatywnymi skutkami pandemii koronawirusa. Eksperci oceniają jednak, że skutki takiej polityki pieniężnej nie trafią do przedsiębiorców w taki sposób, jak jest to oczekiwane.\n18.03.2020Niższe stopy procentowe. Jakie będą skutki?\n05.03.2020Stopy procentowe wciąż bez korekty\nStopy procentowe pozostaną na dotychczasowym poziomie przez co najmniej jeden kolejny miesiąc – postanowiła na zakończonym w środę dwudniowym posiedzeniu Rada Polityki Pieniężnej. Rada spodziewa się w kolejnych miesiącach osłabienia dynamiki PKB Polski, ale jednocześnie wskazuje, że obecna wysokość stóp jest optymalna pod kątem utrzymania gospodarki na ścieżce zrównoważonego wzrostu. Stopa referencyjna wynosi obecnie nadal 1,50 proc. w skali roku.\n09.01.2020Stopy procentowe pozostają na dotychczasowym poziomie\nStopy procentowe pozostaną na dotychczasowym poziomie co najmniej przez jeden kolejny miesiąc – postanowiła na zakończonym w środę dwudniowym posiedzeniu Rada Polityki Pieniężnej. Rada przewiduje, że po przejściowym wzroście w I kwartale 2020 r. inflacja będzie kształtować się w pobliżu celu inflacyjnego (przedział 1,5-3,5 proc. w skali roku).\n04.07.2019Stopy procentowe nadal bez korekty\nStopy procentowe pozostaną na dotychczasowym poziomie przez kolejny miesiąc – postanowiła na zakończonym w środę dwudniowym posiedzeniu Rada Polityki Pieniężnej. Obecna wysokość stóp uznawana jest za odpowiednią i sprzyjającą utrzymaniu polskiej gospodarki na tzw. ścieżce zrównoważonego rozwoju. Stopa referencyjna nadal wynosi 1,50 proc. w skali roku.\n06.06.2019RPP utrzymała stopy procentowe na dotychczasowym poziomie\nStopy procentowe pozostaną bez zmian przez następny miesiąc – postanowiła na zakończonym w środę dwudniowym posiedzeniu Rada Polityki Pieniężnej. Rada ocenia, że perspektywy koniunktury krajowej pozostają korzystne, a poziom inflacji powinien być zbliżony do celu inflacyjnego. Stopa referencyjna wciąż wynosi 1,50 proc. w skali roku.\nSygnalizowane przez Główny Urząd Statystyczny przyspieszenie inflacji może doprowadzić do korekty wysokości stóp procentowych przez Radę Polityki Pieniężnej. Ewentualne zmiany mogą być przeprowadzone w II połowie 2019 r. Stopa referencyjna wynosi aktualnie 1,50 proc., a stopy pozostają bez zmian już od marca 2015 r.\nWysokość stóp procentowych pozostanie na dotychczasowym poziomie przez kolejny miesiąc – postanowiła na zakończonym w środę dwudniowym posiedzeniu Rada Polityki Pieniężnej. Jak ocenia RPP, obecny poziom stóp sprzyja utrzymaniu gospodarki na ścieżce zrównoważonego rozwoju. Stopa referencyjna wynosi aktualnie nadal 1,50 proc.\n04.04.2019Stopy procentowe nadal bez zmian. Korekta mało prawdopodobna\nStopy procentowe zostaną utrzymane na dotychczasowym poziomie przez kolejny miesiąc – postanowiła na zakończonym w środę dwudniowym posiedzeniu Rada Polityki Pieniężnej. Najprawdopodobniej także w kolejnych miesiącach wysokość stóp nie będzie korygowana. Stopa referencyjna wynosi obecnie 1,50 proc. w skali roku.\n07.02.2019Stopy procentowe nadal bez zmian\nRada Polityki Pieniężnej postanowiła utrzymać stopy procentowe na niezmienionym poziomie przez kolejny miesiąc. Po zakończonym w środę dwudniowym posiedzeniu wskazano, że obecny poziom stóp sprzyja utrzymaniu polskiej gospodarki na ścieżce zrównoważonego rozwoju. Korekta wysokości stóp w kolejnych miesiącach wydaje się wciąż mało prawdopodobna.\nStopy procentowe pozostaną bez zmian przez kolejny miesiąc – postanowiono podczas zakończonego w środę posiedzenia Rady Polityki Pieniężnej. Jak wskazuje RPP, aktualny poziom stóp sprzyja utrzymaniu polskiej gospodarki na ścieżce zrównoważonego wzrostu. Ewentualne korekty wysokości stóp w kolejnych miesiącach są więc wciąż mało prawdopodobne.\nAktualny poziom stóp procentowych sprzyja utrzymaniu polskiej gospodarki na ścieżce zrównoważonego wzrostu – wynika z informacji przedstawionej w środę przez Radę Polityki Pieniężnej po zakończeniu dwudniowego posiedzenia. Stopa referencyjna wynosi w efekcie wciąż 1,50 proc.\n07.09.2017RPP pozostawia stopy procentowe bez zmian\n08.06.2017Stopy procentowe nadal bez zmian\nCo najmniej przez jeden kolejny miesiąc stopy procentowe pozostaną na dotychczasowym poziomie – postanowiła na zakończonym w środę posiedzeniu Rada Polityki Pieniężnej. W opublikowanym komunikacie wskazano, że korekta stóp jest nadal mało prawdopodobna. Stopa referencyjna wynosi aktualnie 1,50 proc.\n06.04.2017Stopy procentowe nadal bez korekty\n12.01.2017Stopy procentowe kolejny miesiąc bez zmian\nStopy procentowe pozostaną na niezmienionym poziomie co najmniej przez kolejny miesiąc – zadecydowała Rada Polityki Pieniężnej na zakończonym w środę dwudniowym posiedzeniu. Stopa referencyjna wynosi więc nadal 1,50 proc. w skali roku. Rada wskazuje, że obecny poziom stóp sprzyja utrzymaniu polskiej gospodarki na tzw. ścieżce zrównoważonego wzrostu.\n06.10.2016Stopy procentowe nadal na niezmienionym poziomie\nStopy procentowe pozostaną na dotychczasowym poziomie co najmniej przez kolejny miesiąc – zdecydowała na zakończonym w środę dwudniowym posiedzeniu Rada Polityki Pieniężnej. Rada zakłada, że następne miesiące przyniosą zmniejszenie skali deflacji i stabilny wzrost polskiego PKB. Ewentualna korekta wysokości stóp procentowych jest mało prawdopodobna.\n14.03.2016Stopy procentowe bez zmian – RPP przewiduje wysoki wzrost PKB\nStopy procentowe pozostaną bez zmian przez kolejny miesiąc – zadecydowała na zakończonym w piątek dwudniowym posiedzeniu Rada Polityki Pieniężnej. Jak twierdzą członkowie Rady, obecny poziom stóp sprzyja utrzymaniu gospodarki na tzw. ścieżce zrównoważonego rozwoju, a perspektywy wzrostu gospodarczego są coraz lepsze.\n15.01.2016Stopy procentowe kolejny miesiąc bez zmian\nStopy procentowe pozostaną na dotychczasowym poziomie przez kolejny miesiąc – zdecydowała na zakończonym w czwartek posiedzeniu Rada Polityki Pieniężnej. Członkowie Rady wskazują, że pełna ocena perspektywy rozwoju dynamiki cen i wzrostu gospodarczego będzie możliwa po publikacji marcowej projekcji.


zostaje ci tylko ³opatologiahehe (2010/07/01 08:16)\nMusisz mieæ dop³yw rzeczny w postaci rzeki rowu albo strumyka.Wykopanie stawu jest drogie bardzo u geodety za plan bierze ze 400z³ mo¿e trochê wiêcej papierki z gminy wydanie pozwolenia na przekszta³cenie ziemi ³±kowej uprawnej czy pastewnej na wodn± zale¿y na czym kopiesz staw.Najlepiej utworzyæ trochê sztucznych kryjówek dla ryb w postaci pieñków powrzucaæ do wody w sensowne miejsca obsypaæ kamieniami brzeg dobry pomys³ z zabezpieczeniem brzegów ¶rednicy 80 cm kijami i wbiæ jak najg³êbiej ¿eby brzegi siê nie osuwa³y.Jak masz nieograniczony bud¿et wybuduj wiatrach napêdzany powietrznie dobrowadzi tlen do wody.Rybki bêd± du¿e dobrze bêd± ros³y czysta woda bez zanieczyszczeñ typu azot nawozowy albo odchody zwierz±t.To jest staw z prawdziwego zdarzenia robisz cennik reklamy szyld np"£owisko u Jarka" Bierzesz kasê i koszty czê¶ciowo siê zwróc±.Zarybianie itd poczytasz w necie jaki ³añcuch pokarmowy jakimi rybami zarybiæ.M±drze a nie na hop-siup i na prawdê to niez³y interes w dzisiejszych czasach. (2010/07/01 11:03)\nWitam temat troche stary ale mam nadzieje jeszcze aktualny , kolego wiec tak bo trzeba zaczac od paru podstawowych pytan:-napisales 1000m2 ale jak gleboko bo ktos powiedzial 1.2m mam chodowle karpia i glebokosc 1.2m to jakies nieporozumienie szczególnie zim± -gdzie ma byc umiejscowiony stawek tzn.czy gdzies daleko od domostw czy w ich pobli¿u -jaki teren podmokly czy nie-jaka gleba ciezka,lekka-co z urobkiem czy ma byc wywieziony ,czy jest miejsce na jego rozplanowanie -czy sa jakies przeszkody drzewa,s³upy itp.To tak ogolnikowo na pocz±tek co do kopania hm kwestie prawne to chyba ju¿ wiesz co biega po lesie:) generalnie s± pewne kruczki prawne i jezeli staw ma byc bezodplywowy to nie jest zle natomiast jezeli chcia³by¶ go z odplywem to mysle ze 1000m2 nie jest warte zachodu bo zdobycie operatu wodno-prawnego (pozytywnego) na pewno przerosnie twoje granice cierpliwo¶ci ze tak powiem , do tego jezeli to bedzie staw zarybiony wplyw na srodowisko obliczenie zrzutu ¶cieków itp. itd. generalnie szczena spada.Co do ceny jak± podales 10,12tys za kopanie hm powiem tak cena do zaakceptowanie b±dz tez nie zalezy od terenu ja takie stawy kopie czasami za 6tys a czasami i za 16tys zalezy od tego co napisalem wyzej w razie pytan pisz na andy2321@wp.pl sluze pomoca .POZDRAWIAM FORUMOWICZOW (2011/03/03 09:10)\nBudowa oczka wcale nie jest taka prosta jak niektórym siê wydaje, nie wystarczy tylko wykopaæ dziurê, po³o¿yæ foliê i zalaæ j± wod±. Takie oczko by nie wytrzyma³o pierwszej zimy a co dopiero wielu lat. Przed zaczêciem robienia profesjonalnego oczka wodnego nale¿y wybraæ jakiej one ma byæ wielko¶ci, czy ma byæ okr±g³e czy pod³u¿ne oraz jego g³êboko¶æ i d³ugo¶æ z szeroko¶ci±. Gdy okre¶limy ju¿ parametry jego misy nale¿y przyst±piæ do normalnego kopania w ziemi. Nale¿y pamiêtaæ ¿e taki wykop nie mo¿e mieæ pionowych ¶cian, och kont musi tworzyæ minimum 110 stopni w rozwarciu, czyli ¶cianki musz± byæ spadziste. Dlaczego jest to konieczne, otó¿ jest to niezbêdne na okres zimowy kiedy nie wypompowujemy wody z oczka wodnego, lud zamarzaj±c powiêksza swoj± powierzchniê przez co w oczkach o stromych zboczach by on wysadzi³ foliê. Przepisy o g³êboko¶ci oczka Warto dodaæ do ca³o¶ci kilka przepisów prawa wzglêdem oczek wodnych. Je¶li nasze oczko bêdzie na terenie nie ogrodzonym gdzie ma dostêp ka¿dy do jego tafli wody nie mo¿e ono wynosiæ wiêkszej g³êboko¶ci ni¿ 70 cm z uwagi na mo¿liwo¶æ wpadniêcia tam dziecka. Je¶li nasz teren jest ogrodzony mo¿emy kopaæ praktycznie do Chin. Dno oczka Mamy ju¿ wykopan± misê oczka o pochy³ych zboczach, teraz nale¿y zaj±æ siê jej dnem, nie mo¿na na go³e dno k³a¶æ od razu foli na ca³o¶æ gdy¿ ona nie wytrzyma z powodu nawet ma³ych kamyków które pod naporem wody przedziurawi± j±, a tym bardziej z tego powodu i¿ korzenie drzew i chwastów z czasem podobnie zadzia³aj± jak kamienie. Na dno oczka wodnego przed za³o¿eniem foli trzeba po³o¿yæ co¶ zmiêkczaj±cego i usztywniaj±cego, najlepszym do tego materia³em jest po prostu stary dywan dociêty idealnie na kszta³t dna oczka. Odpowiednia folia do oczka Gdy mamy ju¿ odpowiednio przygotowane dno, nale¿y kupiæ foliê (dopiero teraz a nie przed kopaniem bo nie wiadomo jak wyjdzie w praktyce z wielko¶ci± oczka przez ziemiê i to co jest w niej). Foliê jak± kupujemy nie mo¿e byæ zwyk³a tradycyjna jak do stosowania na namiotach. Folia do oczek musi byæ czarna i charakteryzuj±ca siê du¿± sztywno¶ci± jak i grubo¶ci±. Kolor foli chroni j± przed promieniami s³oneczni ich nie przepuszczaj±c. S± to specjalne folie przeznaczone tylko do oczek i stosowania podwodnego. Nie s± one bardzo drogie, a ich wielko¶æ jest kupowana na ka¿dy rozmiar gdy¿ s± ciête z szpul – sklepy ogrodnicze itp. Przy kupnie foli nale¿y tak¿e znaæ oczywi¶cie wielko¶æ boków i dna naszej sadzawki i dodaæ j± ³±cznie do wymiaru + 45 cm dodatkowo na obci±¿enia. Czyli obliczamy to nastêpuj±co suma boków + ¶rednica dna + 45 cm. Zak³adanie foli, foliê normalnie umieszczamy w misie oczka tak aby jak najbardziej do niego przylega³a, pozosta³± czê¶æ jaka wystaje z misy czyli minimum 40 cm przykrywamy na krawêdzi oczka piachem a nastêpnie uk³adamy wokó³ oczka du¿e kamienie które s± obci±¿nikami foli. Ro¶liny w oczku i rybki W ten sposób mamy ju¿ surowy stan oczka wodnego w którym mo¿emy zasadziæ tatarak i inne ro¶liny wodne takie jak lilie. Do oczka mo¿na wpuszczaæ rybki ale tylko tradycyjne stawowe nie natomiast akwariowe – chodzi tu o ich wytrzyma³o¶æ. Do oczek w wielko¶ci nie przekraczaj±cej 2 metrów kwadratowych i 70 cm nie wpuszcza siê innych ryb jak kara¶ lub lin z uwagi na to ¿e inne nie prze¿yj±. Powy¿ej tych rozmiarów o co najmniej metr wielko¶ci ¶rednicy i kolejne 40 cm g³êboko¶ci mo¿na wpuszczaæ pozosta³e rybki tradycyjne. Aby rybki siê rozmna¿a³y w naszym oczku i wyrobi³a siê trofizacja jak w stawach nale¿y posiadaæ oczko minimalne o rozmiarach 3 metry ¶rednicy i 1 metr g³êboko¶ci. Nale¿y pamiêtaæ ¿e gdy mamy rybki w oczku nie nale¿y stosowaæ czy¶cików do wody i odglaniaczy, jak i barwników wodnych. Wody tak¿e nie nale¿y wymieniaæ czê¶ciej ni¿ raz do roku. Je¶li wymieniamy wodê nale¿y pamiêtaæ o systematycznym karmieniu rybek gdy¿ nie maj± one naturalnego pokarmu. Je¶li na takiej wielko¶ci oczka woda nie jest nigdy wymieniana, to rybki nale¿y karmiæ przez minimum 4 lata po tym czasie wytwarza siê warstwa mu³owa w wodzie z tamtejszymi ¿yj±tkami. Ilo¶æ rybek w oczku 2 na 1 m g³êboko¶ci nie powinna przekraczaæ 15 sztuk. Jak zbudowaæ oczko wodne Czyli ma³y staw na dzia³ce czy przy domu (2011/03/07 15:44)\ninkwizytor witam ...moim marzeniem te¿ by³o mieæ swój staw ....znalaz³em staw kopany jeszcze przed wojn± za dziedzica ,kupi³em go za ¶mieszne pieni±dze...dzia³ka mia³a powierzchniê oko³o 12000m2=1,2ha. koparki czy¶ci³y go ³±cznie przez oko³o 300godzin ..w rezultacie powierzchnia tafli wody ma 8700m2 g³êboko¶æ ¶rednia ponad 2m...s± miejsca 3m ale równie¿ oko³o 200m2 ma od 20cm do 100cm.to ¿eby rybki mia³y gdzie p³yn±æ na tar³o ...a ju¿ rosn± tam ro¶linki czyli trzcina ,osty wodne itd. do stawu dop³ywa rów melioracyjny a do tego od spodu wybijaj± wody gruntowe ,oczywi¶cie woda wyp³ywa z drugiej strony wiêc niema problemu z natlenieniem...zreszt± woda na du¿ej powierzchni ³atwiej siê natlenia poniewa¿ s± wiêksze fale ,co równie¿ ma wp³yw.... firma któr± znalaz³em ...wywi±za³a siê z umowy bardzo rzetelnie,bez jaki¶ g³upich zaliczek itd.......jak czytam ,¿e kolega wyda³ na wykopanie stawu 20m na 50m 100tys z³otych i staw kopa³o 9 firm to szkoda mi go serdecznie .....nie wiem czy uda mi sie tu wstawiæ zdjêcia ale mogê przes³aæ mailem .no c ó¿ napisze ,¿e wszystko razem kosztowa³o nieca³e 40tys z³. a na ¶rodku mam wyspe oko³o 100m2 kopa³em go we wrze¶niu 2009r ale jest juz spora rybka przed kopaniem podzieli³em staw na 2 czê¶æ i jak jedna by³a ju¿ wykopana woda z drugiej pozosta³a przepuszczona i rybki te¿ przesz³y no i ¿yj± . a najlepiej umówiæ siê od ca³o¶ci wtedy niema problemu ..pilnowaæ nie pilnowaæ ile czasu kopie ..wystarczy sprawdzaæ jak g³êboko.....A w przeliczeniu godzina wysz³a oko³o110z³,ale przerzucone by³o oko³o20000m3 ziemi a to juz wychodzi po 1,5z³ za m3 taniej siê nie da...Inne firmy chcia³y oko³o 50-60 tys...z³odziejstwo. Pozdrawiam serdecznie ...i powodzenia w realizowaniu marzeñ. (2011/03/15 02:04)\ninkwizytor (2011/03/17 01:01)\nfirma z prawdziwego zdarzenia skasuje ciebie z jakie¶ 10 z³ a metr sze¶cienny ziemi. wiêc przy takiej powierzhcni bardziej op³acalne jest zakup koparki i po wykopaniu j± sprzedaæ. Pierdo³y pleciesz. U nas firmy robi± wykopy za ziemie. Kolega ma firme i tak robi. Natomiast koszt wynajmu koparki kszta³tuje sie w granicach kilkuset zetów w zaleznosci od typu koparki, terenu, dojazdu itp. Czyli, ¿e jest drogi a za ziemiê sie op³aca. (2012/06/08 23:54)\nWitam temat troche stary ale mam nadzieje jeszcze aktualny , kolego wiec tak bo trzeba zaczac od paru podstawowych pytan:-napisales 1000m2 ale jak gleboko bo ktos powiedzial 1.2m mam chodowle karpia i glebokosc 1.2m to jakies nieporozumienie szczególnie zim± -gdzie ma byc umiejscowiony stawek tzn.czy gdzies daleko od domostw czy w ich pobli¿u -jaki teren podmokly czy nie-jaka gleba ciezka,lekka-co z urobkiem czy ma byc wywieziony ,czy jest miejsce na jego rozplanowanie -czy sa jakies przeszkody drzewa,s³upy itp.To tak ogolnikowo na pocz±tek co do kopania hm kwestie prawne to chyba ju¿ wiesz co biega po lesie:) generalnie s± pewne kruczki prawne i jezeli staw ma byc bezodplywowy to nie jest zle natomiast jezeli chcia³by¶ go z odplywem to mysle ze 1000m2 nie jest warte zachodu bo zdobycie operatu wodno-prawnego (pozytywnego) na pewno przerosnie twoje granice cierpliwo¶ci ze tak powiem , do tego jezeli to bedzie staw zarybiony wplyw na srodowisko obliczenie zrzutu ¶cieków itp. itd. generalnie szczena spada.Co do ceny jak± podales 10,12tys za kopanie hm powiem tak cena do zaakceptowanie b±dz tez nie zalezy od terenu ja takie stawy kopie czasami za 6tys a czasami i za 16tys zalezy od tego co napisalem wyzej w razie pytan pisz na andy2321@wp.pl sluze pomoca .POZDRAWIAM FORUMOWICZOWNareszcie ktos rozs±dny i powa¿ny . Pozdrawiam. (2012/06/09 00:00)


Dual 1019: serwis silnika - Audio Autonomy\nZabieramy się za serce naszego gramofonu, czyli za silnik napędzający talerz. Trzeba sprawdzić czy w środku nie ma śladów rdzy i czy łożyska są w dobrym stanie.\nPrzed rozbiórką silnika, obracał się on dosyć cicho, ale jednak po przyłożeniu do niego ucha, słychać delikatny szum i jakieś odgłosy ocierania. Naszym celem jest pozbycie się tego dźwięku i zapewnienie optymalnych warunków dla stabilnej pracy silnika.\nŻeby dostać się do łożysk, musimy rozebrać cały silnik. W tym celu odkręcamy śruby trzymające dwie połówki obudowy i zsuwamy je z silnika. Ważne jest w tym momencie zaznaczenie wzajemnej orientacji dwóch dekielków. Tak żebyśmy nie mieli później problemu z właściwym złożeniem. Metalowa obudowa "siedzi" dosyć ciasno, więc bez użycia narzędzi raczej nie uda nam się jej zdjąć. Niektórzy używają w tym celu gumowego młotka. My sięgneliśmy po szczypce uniwersalne z wydłużonymi końcówkami i delikatnie rozsuneliśmy nimi obudowę. Po rozebraniu silnik prezentuje się w natstępujący sposób:\nNie wygląda to najgorzej. Na wirniku mamy tylko małe ślady rdzy, a poza tym w środku jest czysto. Za to łożyska są całkowicie pozbawione smarowania. Nic dziwnego więc, że słychać było delikatny szum podczas pracy silnika. Z lewej strony widzimy dolną pokrywę silnika, w której zamontowane jest łożysko, na którym opiera się nasz wirnik. Rozwiercamy lub wybijamy trzy nity, które trzymają obudowę łożyska i delikatnie wyciągamy wszystkie elementy składowe. Tutaj czeka na nas kolejna miła niespodzianka - poza tym, że łożysko jest suche, to jest ono w świetnym stanie. Nawet dwie podkładki, (z gąbki i z filcu) nie wydają się być zniszczone.\nWszystko zalewamy izopropanolem i dokładnie czyścimy z pozostałości po starym oleju.\nSkładając łożysko warto jest obrócić "do góry nogami" podkładkę, po której obraca się oś wirnika (widoczna na samym dole powyższego zdjęcia). W podkładce jest już wytarty punkt styku z osią wirnika. Żeby zmniejszyć powierzchnię styku osi i podkładki, obracamy podkładkę "nową" stroną do góry. Voilà! Łożysko mamy zregenerowane! Dalej przychodzi kolej na wirnik, który zostaje tylko wyczyszczony ze śladów rdzy.\nGdy wszystko mamy już wyczyszczone, zabieramy się za składanie. Nity od dolnego łożyska zastępujemy śrubkami M3 (trzeba w tym celu delikatnie rozwiercić otwory w obudowie). Skręcone łożysko zalewamy olejem silnikowym 5W30. Zalałem je jedynie nowym olejem. Silnik przed samym złożeniem wygląda tak:\nEfekt rozbiórki silnika i jego gruntownego wyczyszczenia i nasmarowania jest słyszalny gołym uchem. Silnik chodzi jak nowy - obraca się bez oporów, a z jego środka nie wydobywają się żadne dźwięki. Czyli nasz cel został osiągnięty. Ważne jest żeby na końcu pamiętać o wyczyszczeniu i odtłuszczeniu rolki napędzającej kółko idlerowe. Zależy nam przecież na tym, żeby chodzący sprawnie silnik nie ślizgał się po gumowym kółku.


NOWOCZESNE PRYWATNE DOMY OPIEKI / WIELKOPOLSKA , DOLNY ŚLĄSK, LUBUSKIE, OPOLSKIE | Portal dla seniorów i 60+ Słowo Seniora\nForum › Kategoria: Opieka w Polsce › NOWOCZESNE PRYWATNE DOMY OPIEKI / WIELKOPOLSKA , DOLNY ŚLĄSK, LUBUSKIE, OPOLSKIE\nJustyna zapytał 5 lat temu\nSzukasz nowoczesnego, prywatnego domu opieki dla mamy, taty, babci, dziadka czy znajomej? Nie wiesz gdzie są wolne miejsca i czy przyjmują osoby chore na Alzheimera, Parkinsona? Nie jesteś pewien czy placówka posiada wpis do rejestru wojewody? Nie masz czasu na szukanie odpowiedniej placówki? Firma Justyna DOM ma obecnie siedem placówek partnerskich na terenie dwóch województw -Dolny Śląsk i Wielkopolska. Profil placówek : opiekuńczy, rehabilitacyjny i pielęgnacyjny Nasze Domy Opieki to nowoczesne placówki z rehabilitacją, terapią zajęciową, z możliwością samodzielnego urządzania pokoi, czy też uprawy ogródka na terenie placówki. W swojej ofercie mamy placówki nowo powstałe o bardzo wysokim standardzie, ale też takie które istnieją na rynku od blisko 10 lat. Są to placówki zajmujące się specjalistyczną opieką długoterminową, krótkoterminową oraz dzienną (dotyczy osób po przebytym leczeniu szpitalnym oraz wymagających opieki pod nieobecność rodziny). Ceny w placówkach kształtują się w granicach od 2900 do 5000 zł za miesiąc przy pobycie długoterminowym. Za usługę pośrednictwa firma nie pobiera żadnych opłat. W chwili obecnej posiadamy wolne miejsca w pięciu placówkach. Znajdziesz nas również w Klubach Seniora. Nie masz czasu na szukanie dobrego domu opieki? Zapraszamy więc do kontaktu. Tel. 693 465 703- Firma JUSTYNA DOM, Wrocław ul. Marca Polo 19/1, e-mail: justyna.dom.opieka@gmail.com\nTagi dotyczące pytania: Justyna DOM\nJanina odpowiedział 5 lat temu\nJeszcze raz dziękuję za informację i pomoc przy wyborze placówki dla mojej mamy. Będę polecać Państwa firmę w przyszłości. Pozdrawiam\nFirma Justyna DOM oprócz domów opieki w swojej ofercie posiada również nowoczesne, prywatne domy seniora dla osób bardziej samodzielnych, jak i również apartamenty senioralne z tarasem, basenem, restauracja i SPA. Zainteresowanych seniorów zapraszamy do kontaktu poprzez naszą stronę internetową http://www.opieka-justynadom.pl\n20.04.2017 r. DNI OTWARTE NOWO POWSTAŁEGO DOMU SENIORA – 30*km*OD WROCŁAWIA\nSerdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych Seniorów*do obejrzenia nowej placówki opiekuńczo-rehabilitacyjnej zlokalizowanej 30 km od Wrocławia w kierunku Trzebnicy. Osoby z Wrocławia i okolic mogą skorzystać z bezpłatnego transportu w dwie strony. Wyjazd z Wrocław Nadodrze 20.04.2017 r. godz. 11:00. Rezerwacje miejsc przyjmujemy pod numerem telefonu 693 465 703 do dnia 19.04.\newelina59 odpowiedział 4 lata temu\nTeż polecam SeniorPlus http://seniorplus.com.pl/ – okolice Śląska, maja dobre warunki\nWszystkie te placówki powinny być dobrze wyposażone w sprzęt konieczny dla osób starszych, specjalne meble, pomoce terapeutyczne, sprzęt rehabilitacyjny. Polecam produkty https://seniorplus.edu.pl/\nWystarczy tu kliknąć > https://seniorplus.edu.pl/\nKrysia odpowiedział 2 lata temu\nBardzo dużo się dzieje w naszym Wrocławiu ja jestem zachwycona – mam srebrną kartę i chodzę na szkołę liderów 😉 Wroclawskie Centrum Seniora\nDom Seniora "Grześ" odpowiedział 1 rok temu\nDom Seniora „Grześ” w Karpaczu jest placówką opiekuńczo – pielęgnacyjną, działającą na podstawie zezwolenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 listopada 2012 roku nr PS.KNPS1.9423.21.2012.\nZapewniamy krótką i długoterminową całodobową opiekę w życzliwej i rodzinnej atmosferze. Nasze wieloletnie doświadczenie i kompetencje przekładają się na troskę, empatię, zrozumienie i szacunek, którymi obdarzamy Pensjonariuszy Domu Seniora „Grześ”.\nZachęcamy do odwiedzenia naszej strony internetowej, a także naszej strony na Facebooku.


Obraz na płótnie Fire extinguisher - odkryj oryginalne dekoracje do domu\nCiekawy kolorowy 1-częściowy obraz na ścianę Fire extinguisher z kategorii Obraz na płótnie będzie idealnie pasował do dowolnego wnętrza. Aby Obraz na płótnie Fire extinguisher uzyskał zachwycający efekt 3D proponujemy wybrać krosno maxx (4 cm grubości) lub galeryjne (2,8 cm). Więcej informacji znajdziesz w sekcji: "Wybierz krosno". Motywami przewodnimi nowoczesnego obrazu "Fire extinguisher" są: [product_tags].\nWarto wybrać technikę Premium Print. Metoda ta doda obrazowi "Fire extinguisher" zachwycający połysk i oryginalną strukturę dzięki werniksowi strukturalnemu. Obraz na płótnie Fire extinguisher na włoskim, artystycznym płótnie to sztuka tworzona na specjalne zamówienie. Obraz na płótnie "Fire extinguisher" to dekoracja, która idealnie sprawdzi się w salonie, jadalni lub sypialni. Dzięki obrazowi "Fire extinguisher" sztuka może zagościć w Twoim domu jeszcze dziś! Szukasz ciekawego prezentu na ? Warto dodać osobistą dedykację, która zostanie umieszczona z tyłu obrazu "Fire extinguisher". Pamiątka na lata gwarantowana! Jeżeli nie możesz się zdecydować na dany wzór lub produkt, zachęcamy do zakupu karty podarunkowej. Dzięki niej z pewnością trafisz w gusta bliskiej Ci osoby.\nNr F108883448 Autor: © resimone75\nwięcej Tagi: #wydruk na płótnie, #zdjęcia na płótnie, #obrazy, #aluminium, #arm, #attack, #boat, #burn, #chemical, #coupling, #covered, #danger, #department, #dripped, #emergency, #equipment, #extinguish, #extinguisher, #faucet, #fire, #fire hose, #firefighter, #fireman, #fitting, #hazard, #heavy, #hose, #illustration, #industrial, #isolated, #line, #metal, #object, #outside, #path, #pipe, #plug, #pressure, #prevention, #protect, #protection, #red, #rescue, #rubber, #safe, #safety, #sea, #security, #sidewalk, #signs, zwiń


O nas - Przedszkole SOWA | Żłobek i Przedszkola Ostrów Wielkopolski\nO żłobku Żłobek – dokumenty do pobrania\nO przedszkolu Zajęcia dodatkowe Kalendarz wydarzeń Przedszkole-dokumenty do pobrania\nDwujęzyczne Dzieci DWUJĘZYCZNE DZIECI-CERTYFIKAT\nPrzywitanie Koncepcja kształcenia O szkole GRONO PEDAGOGICZNE REKRUTACJA 2022/2023 Szkoła dokumenty do pobrania\n„Przygotowanie otoczenia i przygotowanie nauczyciela to praktyczny fundament naszego wychowania. Postawa nauczyciela musi zawsze wynikać z miłości. Dziecku zawsze należne jest pierwsze miejsce.”\nW 2011 roku powstały „Sowy i Sówki” dla dzieci w wieku żłobkowym i przedszkolnym. Tworząc te placówki kierowaliśmy się miłością do dzieci, którym poświęciliśmy większość naszego życia. Wnikliwa obserwacja dzieci, bezpośrednia praca z nimi oraz analiza ich aktywności i chęci poznawania świata budowały nasze doświadczenie wykorzystane do zorganizowania tego miejsca.\nW 2015 roku do tego przedsięwzięcia dołączyliśmy Szkołę Podstawową dla klas I-III „Mądra Sowa”, co było konsekwencją naszego pomysłu na kontynuację edukacji dziecka na jej pierwszym etapie wczesnoszkolnym w małym, przyjaznym środowisku, zgodnie z mottem „Z małej szkoły w wielki świat”. Począwszy od roku szkolnego 2020/2021 szkoła przyjmuje uczniów klas I-VIII.\nW działaniach wychowawczo-dydaktycznych oraz opiekuńczych w „Sowach i Sówkach”staramy się wszechstronnie wpływać na rozwój naszych dzieci tak, aby z czasem ujawniły się ich zdolności. Są jednak pewne punkty naszych działań, które chcemy uwypuklić, gdyż wpływają one na wszechstronny rozwój dziecka. Pragniemy, aby dzieci zdobywały wiedzę i umiejętności poprzez doświadczenie, eksperymentowanie i bezpośrednie działanie w myśl metody Marii Montessori „…nie dając więcej oczom i uszom niż rękom…”. Realizując program wychowania w przedszkolu i pracując z wybranym podręcznikiem, nauczycielki przygotowują wiele pomocy, akcesorii, przynoszą różne przedmioty codziennego użytku i okazy z otaczającego nas środowiska przyrodniczego. Dzieci mogą je dotknąć, powąchać, posmakować, użyć.\nWażnym elementem w naszej pracy dydaktycznej są działania artystyczne, zarówno muzyczne jak i plastyczne. Staramy się, aby nasze Przedszkole było „rozśpiewanym przedszkolem”. Dużo śpiewamy, tańczymy, bawimy się przy muzyce i muzykujemy. Są też dodatkowe zajęcia taneczne i baletowe przy muzyce klasycznej. W pracach plastycznych staramy się wyzwalać kreatywność dzieci, stosując różnorodny materiał, tworząc „cudeńka”. Wspaniale sprawdzają się również zabawy z językiem angielskim już od najmłodszych lat. Wszystkie osoby mające kontakt z naszymi dziećmi, to wspaniali pedagodzy, dla których pasją jest codzienna praca i dążenie do doskonałości w kontaktach z najmłodszymi.\nW „Mądrej Sowie” dbamy o wysoki poziom nauczania oraz zapewniamy odpowiednią atmosferę sprzyjającą dobrej pracy. Małe klasy pozwalają na indywidualne podejście do ucznia. Pomieszczenia wyposażone między innymi w sprzęt multimedialny pozwalają na ciekawe zajęcia. Kompetentne grono pedagogiczne jest otwarte na uwagi, pomysły i problemy uczniów oraz Rodziców. Proponujemy rozszerzoną naukę języka angielskiego, zajęcia z wychowania fizycznego w specjalistycznej hali sportowej, zajęcia na basenie oraz dodatkowe koła zainteresowań: matematyczne, historyczne, czytelnicze, szachowe. Częste wyjścia poza teren szkoły – tematyczne wycieczki w ramach pracy dydaktyczno-wychowawczej, współpraca z biblioteką miejską oraz muzeum naszego miasta, bliski kontakt z kulturą i sztuką rozszerzają horyzonty naszych dzieci. Nasi uczniowi biorą udział w licznych konkursach międzyszkolnych i często zajmują czołowe miejsca.\nOferujemy pomoc psychologa i logopedy. Współpracujemy z Poradnią Psychologiczną-Pedagogiczną. Dla dzieci mających trudności w nauce organizujemy zajęcia korekcyjno-kompensacyjne. Zanim dzieci trafią do dużej szkoły, do większej klasy, nauczą się u nas samodzielności, nabiorą pewności siebie i łatwiej im będzie funkcjonować w nowym środowisku. Dużym atutem jest nasza świetlica czynna po zajęciach szkolnych, a także w dni wolne od zajęć dydaktycznych w tym w ferie zimowe i wakacje letnie. Dzieci, które wymagają szczególnego podejścia, uwagi i troski, które są wrażliwsze, na pewno odnajdą się w naszej szkole, bo to mała, Mądra szkoła przygotowująca do wejścia w Wielki świat.\nWybierając nasze placówki, szybko utwierdzicie się Państwo w przekonaniu, iż jest to odpowiednie miejsce dla Waszego dziecka. Miejsce, w którym atmosfera sprawia, że dzieci są przede wszystkim szczęśliwe. Pamiętajmy jednak, że „Czas jest nieskończenie długi, a każdy dzień jest naczyniem, do którego można bardzo dużo nalać, jeśli naprawdę chce się je wypełnić.”\nVioletta i Jarosław Orczykowscy\nul. Kasprzaka 4\n(+48) 62 592 53 17 (sekretariat)\n(+48}790 397 300 (sekretariat)\n(+48) 604 594 216\n(+48) 606 987 434\n© 2022 Przedszkole SOWA | Żłobek i Przedszkola Ostrów Wielkopolski. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Zmiencie klase obcy\n/ Zmiencie klase obcy\nKlasy obcy jest za dobra ponieważ ludzie chodze tylko i calyczas tepaja do bazy a podczas tepania mam spadek do 10 fps a mam komputer i7 gtx1050 i mam 300-400 normalnie. Powinno być 50% szans tepniecia do przeciwnika bazy i do swojej bazy.\nRE: Zmiencie klase obcy\nNie Zgadzam się , dzięki tej klasie ludzie bes kupionych boskich maja większa szanse na zdobycie sprzętu\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30-November-2018 21:39:14 przez SoSexY.)\nMoim zdaniem miejsce tepania powinno być o przynajmniej 20 kratek od miejsca w którym można budować w bazie. Przykładem jest mapa wzgórze, miejsce kolo portalu. Nie da się uciec kompletnie, jakbym był na kompie dałbym screeny. Zbierze się 3 typów w skórzanym secie przy tym portalu i w full diax secie nie ma szans bo oni się tam respią, a można to miejsce zabudować kompletnie. Dodatkowo klasa kosztuje 12k, komedia..\nMoim zdaniem klasa obcy jest dobrze zbalansowana, tylko powinna być lepiej dopracowana, ponieważ czasami znika perła ,albo w ogóle nie teleportuje, do tego kosztuje 12k.\nJak dla mnie nie powinna być usunięta, tylko lepiej dopracowana.\nLiczba postów: 9,732\nTemat komedia jedni chcą osłabienia drudzy ulepszenia, nic zmieniane nie będzie klasa działa tak jak było założone od samego początku - wprowadza pełny balans.


Kasia Witkowska, Autor w serwisie dotykamchmur.pl\nPasje 15 lutego 2021\nW nocy z 15 na 16 lutego 1941 roku dokonano pierwszego zrzutu cichociemnych\nKim byli cichociemni?\nCichociemni Spadochroniarze Armii Krajowej to elitarna, wszechstronnie wyszkolona grupa. Stanowili ją przeszkoleni w Wielkiej Brytanii oraz we Włoszech żołnierze Polskich Sił Zbrojnych, którzy ochotniczo zgłosili się do służby specjalnej w konspiracyjnej Armii Krajowej; przerzucani byli do okupowanej przez Niemców i Sowietów Polski w latach 1941-1944.\nNie byli zwartą formacją ani oddziałem wojskowym, nie mieli własnego sztandaru, barw, patrona, ani też własnej tradycji. Byli natomiast wysokiej klasy specjalistami w zakresie dywersji, wywiadu i łączności, a także oficerami przygotowanymi do pracy sztabowej i w terenie.\nW październiku 1940 roku rozpoczął się pierwszy polski kurs spadochronowy w brytyjskim ośrodku Central Landing School w Ringway. Podstawowe szkolenie desantowe ukończyło 12 polskich oficerów. Szkolenie spadochronowe nie było, jak by się mogło zdawać, wyjątkowo zaawansowane. Właściwie chodziło o podstawy, żeby kandydaci na cichociemnych i kurierów nie pozabijali się skacząc. Oswajano ich z lotami na dużej wysokości. Uczono budowy spadochronu, zachowania w samolocie, kolejności skakania, techniki lotu i lądowania.\nRównocześnie cały czas problemem było pozyskanie odpowiedniego samolotu, który mógłby dokonać zrzutu skoczków spadochronowych. W końcu udało się go zdobyć od Brytyjczyków. Francuzi twierdzili, że nie mają odpowiedniej maszyny. Rzeczywiście nie mieli czy uważali, że nie warto pomagać Polakom? Trudno powiedzieć. Na szczęście mjr Jan Jaźwiński miał znajomości w powołanej decyzją Winstona Churchilla SOE (Special Operations Executive – brytyjskiej tajnej agencji rządowej, której zadaniem było m.in. prowadzenie dywersji, koordynacja działań politycznych i propagandowych, wspomaganie ruchu oporu w okupowanych państwach Europy w czasie II wojny światowej), dzięki czemu namówił Brytyjczyków do współpracy. Skusił ich możliwością wykorzystania danych wywiadowczych, jakie mogliby dla nich zdobywać Polacy, którzy skoczyliby do kraju.\nPierwszy skok – noc z 15 na 16 lutego 1941 roku\nOperacja lotnicza „Adolphus” przeprowadzona została w nocy z 15 na 16 lutego 1941 r. 15 lutego o godzinie 18.20 z lotniska w Wielkiej Brytanii wystartował dwusilnikowy samolot typu Armstrong Whitworth Whitley MK I oznaczony jako Z-6473 z 419 Eskadry RAF. Załogą dowodził kpt. Francis Keast. Trzeba przyznać, że Brytyjczycy „wypożyczyli” nam świetnych, wyszkolonych ludzi. Kpt. Keast pilotował samoloty najwyższych dostojników brytyjskich. Niestety był to jego ostatni szczęśliwy lot. Dwa dni później nad Belgią jego samolot został zestrzelony przez niemiecką artylerię i Keast trafił do niewoli.\nPierwszymi skoczkami spadochronowymi, zrzuconymi na tereny okupowanej Polski, byli rotmistrz Józef „Żbik” Zabielski, major Stanisław „Kostka” Krzymowski oraz kurier Czesław „Włodek” Raczkowski. Warto wspomnieć, że ci trzej Polacy byli pierwszymi w historii spadochroniarzami zrzuconymi na tereny okupowane. Nigdy wcześniej nikt na świecie nie przeprowadził podobnej operacji.\nZrzut miał się odbyć na placówkę odbiorczą położoną w okolicach Włoszczowy. Niestety, przez błąd w nawigacji skoczkowie wylądowali w dzikiej placówce niedaleko wsi Dębowiec, już na terenie III Rzeszy. Samolot powrócił do Wielkiej Brytanii po 11 godzinach i 45 minutach lotu i po wylądowaniu miał zaledwie 50 litrów paliwa, co starczyłoby na 15 minut lotu. Pomimo błędnego miejsca zrzutu mjr Stanisław Krzymowski oraz rtm. Zabielski dotarli do Warszawy. Nieco później zameldował się także Czesław Raczkowski.\nPoza skoczkami w samolocie znajdowały się także ważące 600 kilogramów zasobniki. Były w nich radiostacje, sprzęt świetlno-sygnalizacyjny, broń i materiały wybuchowe. To wszystko miało trafić do arsenału Związku Walki Zbrojnej. Niestety utracono wszystkie zasobniki. Strata wyposażenia była tym bardziej bolesna, że odnaleziony przez Niemców sprzęt uświadomił im, że na terenie okupowanej Polski prowadzone są alianckie operacje desantowe.\nPodczas wojny wszystkie informacje dotyczące cichociemnych były ściśle tajne. Cichociemni mieli też zakaz kontaktu z rodziną po przylocie do Polski.\nCichociemni w liczbach\nDo służby w okupowanej Polsce zgłosiło się ochotniczo 2413 kandydatów. Po intensywnym szkoleniu wybrano 579 żołnierzy, którzy złożyli przysięgę cichociemnych oraz przysięgę na rotę AK. Spośród nich do kraju wysłano jedynie 316 skoczków, później już zwanych cichociemnymi (a w kraju ptaszkami, zrzutkami).\nKolejnych 17 polskich spadochroniarzy, agentów SOE od czerwca 1942 r. do kwietnia 1945 r. zrzucono (niektórych dwukrotnie) poza Polskę, na teren okupowanej Europy: do Francji, Grecji, Płn. Włoch, Jugosławii oraz Albanii. Zgodnie z zapisami Konwencji Genewskich nie mogli nosić mundurów oraz w przypadku aresztowania nie byli traktowani przez Niemców jako jeńcy wojenni.\nZ 316 cichociemnych, w czasie wojny zginęło 102, w tym 9 podczas lotu lub skoku, a 8 zażyło truciznę po aresztowaniu. W Powstaniu Warszawskim wzięło udział 95 cichociemnych, spośród nich 18 zginęło, a co najmniej 20 było rannych. Kolejnych 9 zginęło podczas śledztw lub z wyroków sowieckich oraz polskich sądów komunistycznych pod koniec wojny oraz w latach powojennych.\nOrderem Virtuti Militari odznaczono 221 cichociemnych, Krzyżem Walecznych zostali odznaczeni 595 razy.\n8 stycznia 2021 r. setne urodziny obchodził ostatni żyjący cichociemny mjr Aleksander „Upłaz” Tarnawski.\nCichociemni byli prekursorami polskich sił specjalnych, ich tradycje kontynuuje Jednostka Wojskowa GROM im. Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej.\nMoje (sentymentalne) związki z cichociemnymi\nCichociemni to moi bohaterowie. Od początku mojej przygody ze spadochroniarstwem fascynowali mnie i inspirowali. Często zadawałam sobie pytania:\n-kim byli ci niezwykli, wszechstronni i odważni ludzie?\n-czy gdybym była na ich miejscu, wystarczyłoby mi odwagi?\n-czy spadochroniarze jeszcze kiedyś będą brali udział w działaniach wojennych?\nKiedy myślę o bohaterach wojennych, ludziach, dzięki którym żyję dziś w wolnej Polsce, to moje myśli biegną naturalnie ku cichociemnym. Oczywiście spadochroniarstwo jest dla mnie tym łącznikiem. Dla mnie pasja, radość i źródło satysfakcji, a dla nich – element walki o wolną ojczyznę.\nKiedyś, podczas wernisażu wystawy o cichociemnych w Muzeum Powstania Warszawskiego, miałam okazję poznać osobiście ostatniego żyjącego cichociemnego – majora Aleksandra „Upłaza” Tarnawskiego. Spodziewałam się zobaczyć wielkiego bohatera, tymczasem poznałam niezwykle skromnego i radosnego starszego pana. Zadziwionego, skąd to zamieszanie wokół jego osoby, głęboko przekonanego, że nie zrobił niczego niezwykłego. On był szarmancki i wesoły, a ja urzeczona.\nJeśli tylko mam okazję to odwiedzam zrzutowiska i uczestniczę w obchodach rocznicy pierwszego zrzutu cichociemnych do kraju. A Was zachęcam do czytania o nich, bo to naprawdę byli absolutnie wyjątkowi ludzie. Pamiętajmy.\nPomnik w Dębowcu\nSkok w 75. rocznicę pierwszego zrzutu cichociemnych w Dębowcu\n“Cichociemni” – prace dzieci ze szkoły podstawowej w Dębowcu – miejscu pierwszego zrzutu cichociemnych\nPasje 3 grudnia 2020\nOd kilkunastu lat jestem skoczkiem spadochronowym, obecnie już instruktorem i zawsze wydawało mi się, że bardzo trudno jest opowiadać o spadochroniarstwie ludziom, którzy nigdy nie skakali. O tym, co czuję i co przeżywam skacząc, o tym, co mi to daje i po co właściwie ciągle wyskakuję ze sprawnego samolotu.\nAle potem przyszedł w moim życiu czas na jaskinie. Opowiedzieć o jaskiniach, to jest dopiero wyzwanie! Jest ciemno, zimno, mokro, do domu daleko… A jednak trudno porzucić ten podziemny świat i nie do końca jest jasne, dlaczego?\nBywają takie momenty, że czuję się niedorzecznie. Na przykład, kiedy jechałam z przyjaciółką na etap zimowy kursu speleo. Nie wiem co kupują „normalne” kobiety jadąc gdzieś razem na kilka dni, ale my kupiłyśmy kilka par rękawic roboczych, kilka par kuchennych oraz dwie pary kaloszy. Mało spałam, mało jadłam, sporo marzłam. Po powrocie do domu wyglądałam jak ofiara przemocy domowej, z błotem we włosach, niemiłosiernie posiniaczonymi kończynami oraz z szerokim uśmiechem na twarzy.\nByłam całkowicie oczarowana tym podziemnym światem i wróciłam z myślą, że jaskinia to taki mały kosmos w samym środku Tatr, serce góry. Niemniej bardzo trudno było mi wytłumaczyć najbliższym, czym ja się tak zachwycam i po co włażę do tych jaskiń.\nNo właśnie, po co? Co odpowiadacie znajomym i rodzinie, kiedy Was pytają, dlaczego chodzicie po jaskiniach? Próbujecie tłumaczyć, czy wręcz przeciwnie?\nOto moja osobista lista 10 ulubionych powodów, czyli dekalog przyjemności:\nUwielbiam chłód, ciemność, ograniczoną ilość bodźców, brak łączności. Lubię panujący w jaskini spokój. Jestem daleko od wszelkich trosk dnia codziennego, całkowicie od nich wolna. Czas płynie zupełnie inaczej niż na powierzchni. I cisza. Najcichsza jaką znam. W jaskini czuję, że docieram w głąb swojej duszy.\nChodzenie po jaskini jest jak pobyt na innej planecie. Nieprzyjaznej, nieprzystępnej, niezamieszkałej. Niby jestem blisko dobrze znanego nam świata, a jednak znajduję się w kompletnie innej rzeczywistości. Lubię sobie wyobrażać, że jestem w środku góry, po której chodzą w tej chwili dziesiątki ludzi, nie mając pojęcia, co kryje się w jej wnętrzu.\nJaskinia jest trochę jak wielki plac zabaw dla dużych dzieci. Tu nie ma ograniczeń, chwyty bywają wszędzie dookoła nas, nad nami i pod nami. Można się czołgać, pełzać, wspinać, nurkować, zjeżdżać na linie i na tyłku, możliwości jest naprawdę mnóstwo i dają dużo radości.\nNie wiem jak Wy, ale ja zawsze starałam się być grzeczną i czystą dziewczynką. Chyba nie nabrudziłam się w życiu wystarczająco i dlatego tak bardzo lubię bezkarne czołganie się w błocie i chodzenie po wielkich podziemnych kałużach. Nie przeszkadzają mi włosy zlepione jaskiniowym błotem i brudne paznokcie. Jem kanapki bez mycia rąk. Jestem jak dziecko – brudna i szczęśliwa.\nLiny, karabinki, rolki, crolle i małpy. Nasza córka od zawsze lubiła się bawić górskim sprzętem. Jako dwulatka kazała sobie wieszać linę na drążku w drzwiach, zakładała kask i próbowała się wspinać. Gdy miała 4 lata, zakładała w domu uprząż i wpinała karabinki w szczebelki schodów, następnie siebie w te karabinki. Obawiam się, że może z tego nie wyrosnąć. Ja wprawdzie w dzieciństwie nie bawiłam się takimi rzeczami, ale za to teraz nadrabiam i „bawię się” nimi z przyjemnością, chyba nie mniejszą niż ona.\nNajciszej, najspokojniej, najciemniej\nNie znam takich miejsc na ziemi, w których byłoby ciszej, spokojniej, czy ciemniej. Słychać spadające pojedyncze krople wody i krew przepływającą w żyłach. Kiedy zgasimy światło, nie widać absolutnie nic. Choćbyśmy nie wiadomo jak długo próbowali przyzwyczaić wzrok do ciemności, nie zobaczymy nawet jednego zagubionego fotonu, niesamowite wrażenie. Jestem pewna, że po dłuższym czasie można by od tego zwariować.\nLubię być samodzielna oraz lubię działać w zespole i jaskinie mi to dają. Mam tylko to, co ze sobą wzięłam, umiem tyle, ile się nauczyłam, muszę zaufać partnerowi i swojej wiedzy. Nie mam kogo się poradzić. Jeśli coś pójdzie nie tak, mamy tylko siebie i nie należy się spodziewać pomocy przed ustaloną wcześniej godziną alarmową.\nKażdy na nas ma swoje demony. Nie przepadam za zaciskami, nie lubię tkwić w ciasnym miejscu czekając w kolejce na przejście, nie lubię przepinki przy wychodzeniu ze studni. A jeśli już o studni i demonach mowa, to zwykle, kiedy jestem już na samej górze, tuż przed przepinką, nawiedza mnie natrętna myśl, że to by było strasznie nie fair, gdyby ta lina właśnie teraz się urwała.\nTo może brzmieć niedorzecznie, ale każdy kto medytuje, wie, że medytacja nie musi być równoznaczna z wielogodzinnym nieruchomym siedzeniem w pozycji kwiatu lotosu i mruczeniem pod nosem „om mani padme hum”. Medytacja to kontakt ze sobą, ze swoją duszą, ciałem i umysłem. Tu i teraz. W jaskini naprawdę dość łatwo znaleźć kontakt ze swoim tu i teraz.\nNie ma piękniejszego światła, niż to, które daje ogień. Jest przyjemne dla oka, ciepłe i miękkie, rozchodzi się kuliście świetlistą łuną i lekko migocze. Jestem fanatyczną miłośniczką zapachu karbidu. Dla mnie jaskinie pachną błotem, metalem i karbidem. [Od pewnego czasu, ze względów ekologicznych, nie wolno używać karbidu w jaskiniach tatrzańskich].\nZa co jeszcze można kochać jaskinie? Na pewno za możliwość eksploracji. Myśl, że jest się pierwszym człowiekiem, który postawił stopę w odkrytym właśnie miejscu, musi być niezwykle emocjonująca. Można zostawić po sobie wieczny ślad i nadać temu miejscu wymyśloną przez siebie nazwę.\nSzczególnie ważny, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, w których promuje się jednostki, jest też element wspólnoty. Wspólnych marzeń, wspólnego działania, wzajemnej pomocy i zaufania. Coraz mniej widzę aktywności, które ludzi łączą i integrują, a działalność jaskiniowa jest jedną z nich. Warto, abyśmy o tę wspólnotę dbali i ją szanowali, nie pozwalając środowisku i społeczeństwu się dzielić, bo tylko jedność buduje.\nTo jest mój tekst, który ukazał się w “Wiercicy” – biuletynie Speleoklubu Warszawskiego rok temu – niestety tak się zbierałam, żeby Wam go tu podrzucić, że zrobił się z tego kawał czasu. Swojej aktualności jednak nie stracił. A obiecywałam go Wam TUTAJ.\nJeśli ktoś z Was myśli o zostaniu grotołazem to TUTAJ znajdzie niezbędne informacje.\nRówno rok temu, 25 października 2019, miałam ogromny zaszczyt i przyjemność uczestniczyć w projekcie PUNYA organizowanym przez Polską Stratosferę. Jego celem był najwyższy na świecie skok spadochronowy w tandemie i ustanowienie rekordu Guinnessa. Celem rekordu zaś było zwrócenie uwagi na poprawę jakości życia chorych na nowotwory. Co ma to wspólnego z kobietami, ich rolą i feminizmem? Też myślałam, że nic, a jednak…\n(Nie)potrzebny feminizm w górach\nJeszcze kilka lat temu myślałam, że feminizm, przynajmniej w Polsce, jest już niepotrzebny i się kończy. Mieszkałam w stolicy, pracowałam w środowisku, w którym płeć nie miała znaczenia. Żyłam trochę jak w kolorowej bańce mydlanej. Jedyne środowisko, w którym odczuwałam, że bycie kobietą coś mi utrudnia, to nazwijmy to szeroko środowisko górsko/zakopiańskie.\nDopiero, kiedy zaczęłam pojawiać się w Tatrach odczułam, że nie ma równości pomiędzy kobietami i mężczyznami. Bardzo trudno jest mi o tym pisać i jeszcze trudniej dokładnie zdefiniować, co tak naprawdę było nie tak. Nikt mnie nie obrażał, nikt nie był wprost nieprzyjemny, ale odczuwałam pewną niechęć, dystans, czułam się czasem przezroczysta. Mężczyźni witając się podawali sobie ręce i zdarzało się, że omijali mnie, nie mówiąc nawet “część” czy “dzień dobry”.\nKiedyś któryś z górali przywitał się ze mną mówiąc z uśmiechem “pani pozwoli, że się przywitam i przedstawię – tak nie po góralsku”. Uśmialiśmy się oboje serdecznie. Był to jeden z wyjątków potwierdzających regułę. To oczywiście żaden dramat i włosów z głowy nie rwałam z tego powodu, że nie wszyscy obcy mi mężczyźni się witają, ale zaczęłam się bacznie przyglądać zjawisku…\nLotnictwo i spadochroniarstwo\nZostawmy na razie góry. Lotnictwo i spadochroniarstwo. Zaczęłam skakać ze spadochronem w wieku 24 lat, jestem dość kontaktowa, raczej uśmiechnięta, więc szybko weszłam w środowisko, znalazłam wśród skoczków wielu przyjaciół. Absolutnie w żaden sposób bycie kobietą nie utrudniało mi skakania, wręcz przeciwnie – wtedy kobiet w naszej sekcji było stosunkowo niewiele i może właśnie dzięki temu mężczyźni pomagali mi, uczyli i wspierali.\nTak było przez wiele lat, czułam się w tym środowisku doskonale. Sytuacja zaczęła się lekko zmieniać, kiedy zostałam instruktorem. Wtedy, gdy okazało się, że mam już pewne kompetencje i… własne obserwacje, wnioski oraz, niestety, także własne zdanie.\nSą mężczyźni, którzy wspierają\nDotarło do mnie, że dopóki byłam mało doświadczonym skoczkiem przychylność i opiekuńczość odczuwałam z wielu stron. Wtedy byłam pewnie uroczą kobietką, która budziła instynkty opiekuńcze, której można było łatwo zaimponować. Kiedy zaś moje kompetencje rosły, zaczęłam z czasem odczuwać takie dziwne “coś”. Nie była to jawna niechęć, ale czułam np. nieufność ze strony niektórych instruktorów, czułam, że nie wszyscy traktują mnie na równi z innymi instruktorami – mężczyznami. Pragnę podkreślić, że dotyczyło to pojedynczych osób tylko. Mam w swoim otoczeniu mężczyzn, którzy BARDZO mnie wspierali i nadal wspierają, ale paradoksalnie ich wsparcie ukazało mi ten kontrast w postawach pozostałych.\nChętnie ci pogratuluje – ale najlepiej ciąży\nPrzypomniała mi się sytuacja, gdy kilka lat temu, na mojej ukochanej strefie spadochronowej, powiedziałam wszystkim znajomym, że jestem w ciąży. Pamiętam, jak jeden ze skoczków serdecznie mnie przytulił i szczerze, z serca pogratulował, powiedział, że cieszy się ze mną itd. Było to szalenie miłe. Minęło kilka lat, zostałam jedną z kilku kobiet w Polsce, które aktualnie szkolą skoczków spadochronowych metodą AFF. Jak myślicie, czy ten sam skoczek podszedł i pogratulował?\nNie zrozumcie mnie źle, nie oczekuję pochwał i gratulacji na każdym kroku, nie potrzebuję błyszczeć w świetle chwały i reflektorów. Po prostu się zastanawiam. Nie nad sobą. Zastanawiam się nad nami wszystkimi. Nad stosunkiem do kobiet i ich kompetencji. I to nie tylko mężczyzn do kobiet, ale i samych kobiet do… kobiet.\nDlaczego tak się wszyscy rwą z gratulacjami, gdy jesteśmy w ciąży (umówmy się, że na ogół nie jest to jakiś szczególny wyczyn – zajść w ciążę), a tak mało gratulacji i pochwał słyszymy, gdy coś nam się uda, gdy coś osiągniemy, własną pracą, wytrwałością, determinacją?\nJeśli młoda i ładna to raczej nie jest dyrektorką\nA teraz dygresja. Jedna z moich znajomych, znakomita analityk finansów, kiedy przyszła na ważne spotkanie biznesowe usłyszała od jednego z uczestników prośbę o podanie kawy. Podobno warto było zobaczyć jego minę, gdy okazała się prowadzącą całe spotkanie, a on wziął ją po prostu za sekretarkę, zapewne dlatego, że miła i ładna. Kiedyś serdecznie bym się z tego uśmiała, ale teraz… coraz mniej mi jest do śmiechu.\nMimo iż jest mnóstwo wspaniałych facetów, którzy nas wspierają i kibicują, to nadal są też tacy, którzy uważają, że nasze miejsce jest tylko w domu, przy garach i dzieciach. I wygląda na to, że zrobią wiele, by nas tam zapędzić i przytrzymać wbrew naszej woli.\nZ baby pilota nie będzie\nCzęść z Was z pewnością wie, że marzy mi się zostanie pilotem. Znam wielu wspaniałych pilotów, kobiety i mężczyzn, ale poznałam niestety też takich, którzy bez skrępowania, głośno i publicznie mówią, że “z baby to pilota nie będzie”, “baby się nie nadają do latania”. Że co do cholery?!\nPowoli zaczyna do mnie docierać, że złe, nierówne traktowanie kobiet dotyczy wielu dziedzin. Mam do czynienia z takimi, w których dominują bardzo silni mężczyźni, często autorytarni, z silnymi osobowościami. Większość z nich podziwiam i z przyjemnością z nimi współpracuję, wiele dobrego się od nich uczę, ale… coraz częściej dostrzegam pozostałych i moje przerażenie rośnie.\nNie równość a sprawiedliwość i uczciwość\nŻebyśmy się dobrze zrozumieli – nie uważam, że kobiety są równe mężczyznom pod wszystkimi względami. Nie uważam, że do wszystkiego nadają się w takim samym stopniu. Doskonale zdaję sobie sprawę z wielu różnic i ograniczeń, szanuję je i rozumiem, ale… nie zgadzam się na niesprawiedliwość.\nNie musimy być tacy sami\nZapewne są kobiety, które nie nadają się na pilotów, ale są też przecież tacy mężczyźni! Nie znam się kompletnie na budowie silnika samochodowego, ale nie jest to powód, żebym nie poznała i nie nauczyła się budowy silnika samolotowego. Czy jest mi trudniej, jako humanistce niż miłośnikom motoryzacji? Pewnie tak, ale za to mam inne cechy bardzo przydatne pilotom – nigdy nie tracę zimnej krwi i nawet w najbardziej stresującej sytuacji myślę trzeźwo.\nFakt, że jesteśmy kobietami nie oznacza koniecznie, że jesteśmy słabe, płochliwe i niedecyzyjne. To, że jesteśmy inne, nie oznacza do licha, że gorsze. I naprawdę bardzo trudno jest mi to pisać, ale ja się czasami naprawdę tak czuję. Jakbym ze względu na płeć była ułomna, nie traktuje się mnie poważnie, bo jestem kobietą. Albo inaczej – mam poczucie, że gdybym była mężczyzną traktowano by mnie poważniej. Rzadko, ale jednak. I to wszystko dzieje się w latach 20-tych, XXI wieku! Jeśli ja odbieram takie sygnały, to znaczy zapewne, że nas – tak samo czujących – jest dużo, dużo więcej!\nFeminizm a rekord Guinnessa\nJaki związek ma to wszystko, co opisałam, ze wspomnianym rekordem Guinnessa? Kiedy Arkadiusz Maya Majewski organizował zespół, który miał pracować przy projekcie PUNYA, poprosił mnie, abym mu pomogła i wystąpiła w roli jego zastępcy. Sprawy potoczyły się w taki sposób, że Maya z kierownika projektu stał się jego uczestnikiem – tandem pilotem, który wraz z Jimem Wiggintonem miał wykonać najwyższy na świecie skok tandemowy. Siłą rzeczy ja z zastępcy stałam się naziemnym kierownikiem planowanego skoku. Jak myślicie, czy wszystkim mężczyznom się spodobało, że kobieta będzie teraz miała tu coś do powiedzenia…?\nfot. Polska Startosfera\nNie umiejętności i doświadczenie, a płeć czynią z ciebie dobrego kandydata\nMam poczucie, graniczące z pewnością, że gdyby szefem załogi naziemnej został którykolwiek mężczyzna, z mniejszym doświadczeniem i z mniejszymi kompetencjami to spotkałby się z o wiele większą akceptacją. Mi dano odczuć, że nie wszystkim moja rola w tym projekcie się podoba, choć nikt nie zdecydował się otwarcie zgłosić Mai zastrzeżeń.\nCo by było, gdyby zabrakło dziś feministek?\nPiszę Wam o tym wszystkim dlatego, że niedawny wyrok Trybunału (nie)Konstytucyjnego zakazujący aborcji w przypadku nieodwracalnych wad płodu i/lub zagrożenia życia matki, uderza bezpośrednio w podstawowe prawa kobiet. Ja naprawdę myślałam, że feminizm jest nam już niepotrzebny, że 100 lat temu, kiedy kobiety walczyły o prawa wyborcze, wtedy – tak, ale dziś?\nDziś niestety dochodzę do wniosku, że w wielu obszarach życia nadal jest konieczny. Że nadal musimy krzyczeć, walczyć i dopominać się na ulicach o podstawowe prawa decydowania o swoim zdrowiu i życiu, o zdrowiu i życiu naszych dzieci. Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę musiała głośno upominać się o tak podstawowe rzeczy. Jestem tym zażenowana. Jest mi wstyd i nie wiem, co odpowiadać córce, gdy pyta, dlaczego to ciągle kobiety muszą o coś walczyć?\nDrogie Kobiety i Drodzy Mężczyźni – wspierajmy się, nie oceniajmy, nie próbujmy decydować za innych. Nie oczekujmy heroizmu. Nie bądźmy czyimś sumieniem. Każdy ma przecież swoje.\nZachwyty 8 czerwca 2020\n„Ekspedycja. Historia mojej miłości”, czyli o przypadkach, przeznaczeniu i wspaniałej literaturze.\nIm bardziej myślę, mówię i piszę, że w życiu nie ma przypadków, tym bardziej życie utwierdza mnie w przekonaniu, że mam rację. Opowiem Wam dziś pewną historię zaskakujących znajomości, splotu wydarzeń i niezwykłej książki.\nRok temu, ku swojemu własnemu zaskoczeniu, znalazłam się na konferencji dla blogerów „Influencer Live” w Poznaniu. Konferencja wzbudziła we mnie mnóstwo ambiwalentnych uczuć. Czułam się tam samotna i totalnie nie na miejscu, niczym przybysz z kosmosu, pisałam o tym zresztą TUTAJ. Niemniej jednak udało mi się poznać kilka bardzo ciekawych osób. To zadziwiające, bo z większością z nich nadal mam kontakt. I to miły.\nAngel o “Ekspedycji”\nJedną z tych osób jest Angel Kubrick, która prowadzi bardzo ciekawy profil na Instagramie, o książkach. Czyta jak wściekła i bardzo fajnie te książki recenzuje. Kto mnie zna, ten wie, że książki kocham miłością wielką, ale wybredna jestem piekielnie. No więc przeglądając jej zdjęcia na Instagramie trafiłam na książkową okładkę z balonem! W dodatku zdjęcie przewróconego kosza balonu i stojących przy nim ludzi wglądało na bardzo stare. Uwielbiam balony, podobnie jak stare zdjęcia i książki. Szwedzka autorka Bea Uusma, tytuł „Ekspedycja. Historia mojej miłości”, przełożyła Justyna Czechowska.\nWyprawa polarna balonem w 1897 roku\nNa stronie wydawnictwa Marginesy czytamy:\n“Jest 11 lipca 1897 roku. Trzej członkowie wyprawy polarnej ze Sztokholmu: Salomon August Andrée, Knut Frænkel i najmłodszy – dwudziestoczteroletni, Nils Strindberg, odlatują wypełnionym wodorem balonem o nazwie „Orzeł” w stronę bieguna północnego. Trzydzieści trzy lata później zupełnym przypadkiem inna wyprawa natrafia na resztki ich ostatniego obozowiska na lodowcowej wyspie. W dziennikach można przeczytać, że po kilku dniach w balonie musieli awaryjnie lądować pośrodku wielkiej kry i przez kolejne miesiące próbowali wrócić na stały ląd.\nNa początku każdy z nich miał ciągnąć sanie o wadze 200 kilogramów, ale ostatecznie przepakowali je i zostawili dużą część wyposażenia. Ale po co ciągnęli ze sobą do końca kilka tomów encyklopedii, spinacze, krawaty, szalik z różowego jedwabiu, obrus? Zapisują: „Tu każdy dzień mija jak inny. Ciągniemy sanie, jemy i śpimy”. Żaden z członków wyprawy nie wiedział, jak utrzymać się przy życiu w warunkach arktycznych.\nPrzez niemal sto lat badacze Arktyki, dziennikarze i lekarze próbowali rozwiązać zagadkę: co tak naprawdę wydarzyło się na wyspie? Co spowodowało śmierć trzech członków ekspedycji? Mieli przecież dużo pożywienia, ciepłe ubrania, skrzynie z amunicją i broń. Wszystko to znaleziono obok ich ciał w obozowisku. A także inne pamiątki, które mogły powiedzieć coś więcej o uczestnikach: medalik ze zdjęciem i puklem włosów narzeczonej Strindberga, Anny Charlier, rolki filmowe ze zdjęciami wykonanymi podczas wyprawy.”\nZatapiałam się stopniowo w tę opowieść. Im tam było zimniej i sytuacja stawał się bardziej beznadziejna, tym ja szczelniej owijałam się kocem, parzyłam sobie kolejny duży kubek pachnącej herbaty i wraz z autorką śledziłam losy tych niezwykłych podróżników. Ludzie uwielbiają tajemnice. Fascynuje nas to, co nieznane, nieodkryte, schowane przed naszymi wścibskimi oczami. Fascynują nas też tragedie. Zapewne gdyby ta wyprawa skończyła się szczęśliwie, nigdy byśmy o niej nie usłyszeli.\nLotnictwo i Literatura\nNiczym psychofanka polecałam „Ekspedycję” każdemu, o kim tylko pomyślałam, że ma duszę odkrywcy. Na tej liście znaleźli się więc: doskonała dziennikarka, pilot balonu wraz z małżonką oraz nowopoznana polarniczka. I teraz uwaga. Kilka dni temu Tomek wpadł do domu z nowiną. Od progu już mówi: „posłuchaj, nie uwierzysz, wyobraź sobie, że R. (branża lotnicza) jest współorganizatorem festiwalu literackiego!”. Przyznam, że zrobiła na mnie wrażenie ta informacja. Choć faktycznie trudno mi było w pierwszym momencie powiązać R., którego postrzegam jako super specjalistę, ale totalnie technicznego, z czymś tak nietechnicznym, ulotnym i delikatnym jak literatura.\nKilka dni później nadarzyła się okazja, aby osobiście zapytać R. o ten festiwal, bo temat przyznaję bardzo mnie zaintrygował. Oboje trochę skrępowani, bo znaliśmy się właściwie tylko z widzenia, zaczęliśmy rozmawiać. Literatura to grząski grunt, można nieopatrznie wdepnąć w coś, co pozostawi po sobie smrodek. Łatwo kogoś niechcący urazić, można nie znaleźć żadnego wspólnego gatunku albo tytułu, w końcu istnieje też ryzyko totalnego rozminięcia się w gustach. Wtedy, po takiej rozmowie, człowiek czuje się jak po wyjątkowo nieudanej randce. Wspominałam wszakże, że słowo pięknie pisane to materia delikatna, jak misternej roboty najsubtelniejsza koronka.\nZastanawiasz się co ma wspólnego książka, o balonowej ekspedycji na biegun północny sprzed ponad 120 lat, z lotnictwem i festiwalem literackim? Odpowiedź, jak w dobrym kryminale, już się skrada. Nasza z R. rozmowa o książkach była takim obwąchiwaniem się, sprawdzaniem, czy aby na pewno mamy jakiś wspólny literacki mianownik i czy w ogóle rozumiemy się choćby trochę. R. pytał co czytam, ja starałam się ogólnikami opowiedzieć, nakreślić, wytłumaczyć się, dlaczego to a nie tamto. Mój Tomek się śmiał, że w ogóle nie powiedziałam R. co czytam, ale ja już tyle razy trafiałam tytułami jak przysłowiową kulą w płot, że starałam się tytułów unikać. Ostatecznie książki, które czytam nie bywają bestsellerami, ich autorzy nie są milionerami, a z okładek kolorowych czasopism nie spoglądają na nas ich twarze, z psem, kotem lub partnerem.\nNie padły zatem żadne nazwiska, poza tymi, o których wcześniej w kontekście festiwalu wspomniał mi już Tomek. I teraz nadchodzi część najlepsza.\nTrzy dni później, niedziela popołudniu, lotnisko Chrcynno, gdzie skaczę ze spadochronem. Właśnie skończyłam słuchać wykładu na temat nawigacji lotniczej i widzę znajomą twarz.\nR. z rodziną był w pobliżu przejazdem, więc postanowił do nas zajrzeć. Przedstawia mi swoją partnerkę J. Zaczynamy rozmawiać, o polonistycznych studiach na UW, o książkach, wydawnictwach, o błędach w książkach, które mnie bardzo rażą. Od słowa do słowa J. mówi, że… tłumaczy książki. Ze szwedzkiego.\nPierwsza myśl jaka mi przyszła do głowy, po tym jak mój mózg skleił słowa tłumaczyć + książki + szwedzki to była „Ekspedycja”! Powiedziałam to na głos. Moi rozmówcy uśmiechnęli się szeroko, po czym J. powiedziała „tak, to ja tłumaczyłam tę książkę”. I teraz niech mi ktoś powie – jakie jest prawdopodobieństwo, że w miejscu, które skoczkowie spadochronowi nazywają żartobliwie pastwiskiem pod Nasielskiem, poznasz tłumaczkę jednej z najlepszych książek, jakie w życiu czytałaś?!\nI jak tu wierzyć w przypadki? Dodam jeszcze, że książka była wydana w 2017 roku, a w moje ręce trafiła raptem 3 miesiące temu. Mogłyśmy się więc bezgłośnie minąć, nigdy nie poznać. Wiele bym straciła.\nSpotykamy w życiu mnóstwo ludzi, często nie mając pojęcia o tym, że mogą nieść ze sobą fascynujące historie, że mogą być dla nas inspiracją i motywacją. Warto przyglądać się drugiemu człowiekowi, bo prawie każdy ma w sobie coś, co warto dostrzec. Trzeba tylko być otwartym, rozmawiać i przede wszystkim słuchać.\nSporo mam wniosków po tym zamknięciu covidowym, wielu stałych elementów życia mi brakowało, za wieloma bardzo tęskniłam. Jednak najbardziej brakowało mi ludzi.\nR. i J. obiecali nam wspólne spotkanie w długi letni wieczór, już się na nie cieszę, mam do obojga sporo pytań!\nAch Życie 11 kwietnia 2020\nInna Wielkanoc, czyli COVID-19 wprasza się na Święta\nŚwięta Wielkanocne 2020, dla zdecydowanej większości z nas, będą zupełnie inne niż wszystkie poprzednie. Niektórzy spędzali Wielkanoc w gronie najbliższej często wielopokoleniowej rodziny, inni zwykle wyjeżdżali w góry, na Mazury lub w dalekie zagraniczne podróże. W tym roku będzie inaczej, prawdopodobnie u wszystkich, raczej bez wyjątków. Co byśmy nie robili, sprzątając, gotując i dekorując domy, odczujemy samotność. Bojkotowanie Świąt też specjalnie na to nie pomoże.\nCi z nas, którzy spędzali Święta z dziećmi, z małżonkami, partnerami, rodzicami a niekiedy i z dziadkami, prawdopodobnie spędzą je tym razem w dużo węższym gronie. W trosce o życie i zdrowie seniorów, zdecydują się na rozłąkę. I prawdopodobnie okaże się, że to szykowanie, gotowanie, pieczenie, sprzątanie, mycie okien i robienie pisanek straci nieco ze swego uroku i sensu, gdy nie ma przy nas tych, z którymi zwykliśmy spędzać te i każde inne Święta.\nJeśli, mimo wewnętrznego oporu, myłam co roku przed Świętami okna, to niezupełnie tylko dla siebie i satysfakcji z czystego (przez krótką chwilę) domu. Robiłam to także po to, żeby sprawić przyjemność mojej Mamie, która lubi czyste okna i chce wierzyć, że wychowała mnie na jako taką panią domu. Robiłam to też z myślą o Teściowej, w oczach której chciałam zawsze uchodzić za nieco lepszą gospodynię, niż wskazuje na to nasza codzienność.\nświęta z przedwojenną porcelaną\nBardzo lubiłam spędzać Święta z moją rodziną. Uśmiechniętą Mamą, głośnym Bratem, serdeczną Bratową i ich małym synkiem, z pomocną Teściową i z eleganckim Teściem w śnieżnobiałej koszuli z pięknymi spinkami przy mankietach. Polerowałam podarowane mi przez niego srebrne dzbanki, dzbanuszki i cukiernicę. Prasowałam stuletni ręcznie haftowany w liliowe kwiatki obrus. Wyciągałam ukochaną ćmielowską porcelanę (fason “bolero” ze zdobieniem w różyczki), pochodzącą z okresu międzywojennego. Pamiątkę po przyszywanej Prababci, której nie miałam szansy poznać, ale po której mam wrażenie, że dostałam w spadku nie tylko porcelanę, ale także umiłowanie pięknych starych przedmiotów.\nUbierałam odświętnie dzieciaki, córce plotłam warkocze, wiązałam kokardę z tyłu kwiecistej sukienki. Sama też zakładałam sukienkę, szpilki i malowałam się w pośpiechu, bo zazwyczaj byłam w niedoczasie. Mama zwykle bardzo chciała pomóc, a ja bardzo chciałam być samodzielna, więc nie przeczę – czasem iskrzyło, ale zawsze było dobrze, rodzinnie, głośno i wesoło.\nfot. Remigiusz Witkowski\nwielakanoc tysiące kilometrów od domu\nTylko jedne Święta Wielkanocne spędziliśmy inaczej. Kiedy rok po katastrofalnym trzęsieniu ziemi w Nepalu wybraliśmy się tam z pomocą. Trzęsienie ziemi, które w ciągu jednej minuty zabrało życie prawie 10 000 ludzi. Wyobraźcie to sobie teraz. Kraj mniejszy o połowę od Polski i liczba zmarłych jednego dnia osób trzy razy większa niż w całych Chinach zabrał koronawirus COVID-19 (do tej pory). Jak dodamy do tego PKB, które w Nepalu wynosi ok. 2 dolary dziennie na osobę (dla porównania w Polsce wynosi 92 dolary), to mamy mniej więcej obraz ich tragicznej sytuacji.\nAle wracając do tematu Wielkanocy, chciałam Wam właściwie powiedzieć, że inne Święta nie muszą być złe. Samotność, taka która nie jest wieczna, też nie jest zła. Każdy, z kim miałam okazję rozmawiać o Nepalu, na pewno nieraz usłyszał ode mnie, że trekkingi w Himalajach bardzo zmieniły zarówno mnie, jak i moje podejście do świata, życia, wiary i przedmiotów. Nauczyły mnie doceniać nie tylko wszystko to, co posiadamy, ale przede wszystkim to, z czego posiadania już dawno przestaliśmy sobie zdawać sprawę.\nDoceniam swój dom, samochód i kanapę. Ale przed pierwszą podrożą po Himalajach nie doceniałam luksusu jakim jest ciepła woda, ogrzewanie, prąd w gniazdku, światło czy umywalka z bieżącą wodą. Przyszłoby Wam do głowy, że umywalka to luksus? I nie chodzi tu o posiadanie takiego przedmiotu, tylko o fakt, że możesz umyć swój kubek lub uprać rzeczy stojąc wygodnie wyprostowanym… A podłoga, kuchenka, meble – jak często cieszysz się i doceniasz, że to masz?\nz okazji świąt – latające t-rexy\nJak wyglądała nasza Wielkanoc w Manang na szlaku wokół Annapurny? W Wielką Sobotę wieczorem padał śnieg. Staliśmy przed naszym „hotelikiem” próbując zadzwonić do domu z telefonu satelitarnego. Okienko czasowe na połączenie było krótkie. Byliśmy w głębokiej dolinie i czas, kiedy przelatujący satelita nas „widział”, pomiędzy jedną a drugą górą, wynosił kilka minut. Kiedy rodzice odebrali telefon, nasza trzyletnia córeczka stwierdziłą, że nie ma teraz czasu, bo jest zajęta. Wpadłam w rozpacz, bardzo chciałam ją usłyszeć, ale ona akurat nie chciała przerywać zabawy. W końcu babci udało się namówić ją na rozmowę – życzyła nam ładnego słoneczka i fruwających T-rexów. Nie pytajcie, dlaczego T-rexów i dlaczego fruwających, nigdy się tego nie dowiedzieliśmy. Ale do dziś się uśmiechamy na to wspomnienie.\n6 szklanek wrzątku i masło od naka – samicy jaka\nWieczorem poprosiliśmy kucharza o ugotowanie nam na rano 20 jajek na twardo i podanie równocześnie z nimi 6 szklanek z wrzątkiem. Oraz masła. Nie było łatwo im wytłumaczyć, po co nam to wszystko. Zresztą i tak nie uwierzyli. Następnego ranka też nie mogli uwierzyć, kiedy zobaczyli, że farbujemy jajka i piszemy po nich długopisami. No cóż, „westmeni”, jak często określa się turystów, miewają przecież różne dziwne pomysły i zwyczaje (kiedyś Wam opowiem o ty, co myślą na temat naszego papieru toaletowego :D).\nPisanki wielkanocne w Manang w Himalajach Nepalu, marzec 2016\nnajlepsza konserwa na świecie\nFarbki do jajek przywiozłam specjalnie na tę okazję z Polski, podobnie jak dżem truskawkowy naszej roboty i bakalie. Nasza przyjaciółka Tamara podczas śniadania Wielkanocnego wyjęła dwie puszki mięsnej konserwy! Były okrzyki i wiwaty! Nie macie pojęcia jak ta konserwa smakowała! Traktowaliśmy ją niemal jak relikwię, podając sobie z rąk do rąk, z namaszczeniem, każdemu po plasterku, rozkoszując się smakiem. Prawdopodobnie nie była to jakaś nadzwyczaj pyszna konserwa, ale chleb smakuje inaczej, gdy jest się bardzo, bardzo głodnym, prawda? To był smak z Polski. Z domu, który znajdował się wiele tysięcy kilometrów stąd.\nczekoladki belgijskie na śniadanie\nBelgowie, którzy w tym czasie również przebywali w tym „hoteliku” i których zaprosiliśmy do wspólnego wielkanocnego śniadania, poczęstowali nas wyśmienitymi belgijskimi pralinkami. Jednak ich smak, który normalnie by może zachwycał, nie umywał się do smaku mielonki z puszki! Udało nam się zdobyć kilka gałązek bazi, mieliśmy przywiezionego z domu wielkanocnego kurczaczka, dżem, mielonkę, kilka czekoladek i te kolorowe jajka. Byliśmy w gronie przyjaciół, ale bez rodziny, w ukochanych Himalajach, ale daleko od domu. Było i bardzo dobrze i trochę przykro.\njedyna dziwna wielkanoc\nŚwięta wielkanocne w 2020 roku będą inne, dla nas wszystkich, chyba bez wyjątku. Niestety decyzja o tym nie należała do nas. Wiecie, co zrobię? Będę się cieszyć smakiem sałatki jarzynowej, choć wolałabym śledzie pod pierzynką mojej Mamy. Wypoleruję srebra, choć Teść ich nie zobaczy i wyjmę tę porcelanę, choć Rodzice nie wypiją w tym roku z niej herbaty. Mam zamiar cieszyć takimi Świętami, jakie są nam dane. I z całą pewnością będę się cieszyć na kolejne! Wyobraźcie sobie, jak to całe szaleństwo się już skończy, jakie to będą te kolejne Święta. Najbliższe i każde następne, podczas których będziemy wszyscy razem, całą rodziną, wspominać tę jedną jedyną dziwną Wielkanoc, ona już wtedy będzie daleko w tyle za nami, odległa jak zły sen.\nTego też nauczyły mnie Himalaje. Każdy najtrudniejszy nawet dzień i każda, choćby najdłuższa droga, kiedyś się kończą. A my z każdym takim doświadczeniem stajemy się bardziej pokorni, ale także silniejsi i odporniejsi. I tego Wam serdecznie życzę, nie tylko z okazji Świąt.\nZ koszyczkiem nad Narwią\nPierwszą lekcję biologii o wirusach pamiętam doskonale do dziś. Ogromne wrażenie zrobiło na mnie zdanie, którym nauczycielka zaczęła zajęcia: „Jest na świecie taka grupa organizmów, które zagrażają naszemu życiu, organizmy te są niewidzialne i jesteśmy wobec nich praktycznie bezbronni.” Na początku nie mogłam w to uwierzyć. Najbardziej fascynowało mnie, że z punktu widzenia biologii nie są właściwie organizmami, a zawierają RNA lub DNA, mogą mutować, uodporniać się na leczenie i tak naprawdę nie mamy możliwości ich okiełznać. Mogą wywoływać epidemie. Wtedy zdecydowałam, że będę zdawać maturę z biologii. Dziś tamta lekcja jest moją codziennością a ja, wraz z tysiącami ludzi na świcie, zastanawiam się, jak zmieni się nasze życie po zarazie?\nDziś, kiedy to piszę jesteśmy już w trakcie globalnej zarazy spowodowanej koronawirusem wywołującym chorobę nazwaną COVID 19.\nOd czwartku 12 marca 2020, kiedy zamknięto szkoły, wszystko zaczęło zwalniać. Na początku powoli i z niedowierzaniem przyjmowaliśmy informacje o odwoływanych imprezach masowych, potem kameralnych spotkaniach, w końcu – wszystkich. Zamknięto granice, lotniska, kina, centra handlowe. Na koniec zamknięto nas. W domach, ale jednak, zamknięto.\nCo musieliśmy poświęcić?\nIle planów nie wypaliło? Z ilu rzeczy musieliście zrezygnować? U mnie na razie nie najgorzej. Choć… nie minął jeszcze miesiąc, a przepadł mi:\n– koncert Lao Che, pierwszy na który mieliśmy iść razem z dziećmi, bilety kupiłam chyba jeszcze w listopadzie;\n– kilkudniowy babski wypad do Szkocji. Zamki, tajemnice, miejsca związane z Harrym Potterem i Outlanderem. Miałyśmy popijać szkocką whisky w edynburskich pubach;\n– zaplanowany na początek maja lot do Londynu na komunię mojej uroczej Chrześnicy Lily;\n– kurs PPL(A) na pilota samolotowego.\nNic takiego niby, a przykro mi z każdego tego powodu jak sto diabłów.\nPodobno introwertycy miło spędzają czas podczas tej izolacji a ekstrawertycy dostają szajby. Jestem ekstrawertyczką… Nasz dom zawsze był pełen ludzi, mamy wspaniałych przyjaciół, z którymi często się spotykaliśmy. Wszystko to musi zaczekać. Ile? No tego niestety nie wiadomo. Na początku te dwa tygodnie wydawały się dłużyzną, choć szukałam w tym pozytywów. Teraz wiadomo już, że może będą to jeszcze dwa miesiące? A może dłużej?\nżycie zahamowało z piskiem opon\nNikt z nas nie lubi ograniczeń, jedni łatwiej akceptują ingerowanie w ich wolność, inni trudniej, ale z całą pewnością nikt tego nie lubi. Nastał bardzo ciekawy socjologicznie czas. Narzekaliśmy na życie w pędzie, czuliśmy się czasem jak chomiki w kołowrotkach, pędzący nie wiadomo po co, nie wiadomo za czym. Niektórzy zdążyli trochę wyhamować swoje tempo życia jeszcze przed epidemią, inni zostali do tego zmuszeni teraz. Życie milionów ludzi na całym świecie wyhamowało z piskiem opon, z dnia na dzień.\nJedno jest pewne. Nic już nie będzie takie samo jak przedtem. Co konkretnie to dla nas oznacza i jakie będą konsekwencje tej globalnej zarazy? Oto moje typy:\nMamy szansę ustalić na nowo nasze priorytety. Macie czasem wrażenie, że jako społeczeństwo pogubiliśmy się w biegu ku posiadaniu? Że nasze priorytety przypominają rozsypane klocki? Relacje z bliskimi tuż obok nowej pary butów, zdrowe jedzenie przykryte nadgodzinami, pasje przesłonięte przez wakacje all inclusive.\nNo to trzeba będzie teraz z tych klocków ponownie ustawić wieżę. Czy fundamentem będzie zdrowie i bezpieczeństwo naszych bliskich? Czy przypomnimy sobie, że w ogromnej większości przypadków nasza praca nie ratuje niczyjego życia? I czy okaże się, że możemy przeżyć weekend, dwa lub osiem bez galerii handlowych?\nLampki w Swayambhunath, tzw. Świątyni Małp w Dolinie Kathmandu, Nepal\nStaram się doceniać swoje życie każdego dnia. Wszystko, co mam. Rodzinę, przyjaciół, dom, drzewa za oknem. W obliczu zagrożenia śmiercią, utratą bliskich i zdrowia, wszystkie problemy, które miałam jeszcze miesiąc temu wydają mi się śmieszne. Czujecie podobnie? Naprawdę muszą nas spotykać kataklizmy i nieszczęścia, abyśmy odkryli, że mamy dobre życie? My, Polacy, żyjemy relatywnie w bezpiecznym miejscu i dobrych czasach. Nie dotykają nas wojny, trzęsienia ziemi. Mamy pracę, domy, jedzenie i poczucie bezpieczeństwa, które za tym idzie. Że inni mają lepiej? Niektórzy na pewno. A zastanawiacie się czasem, ilu ludzi ma znacznie gorzej niż my? Nie? To zapraszam na wycieczkę, np. do bliskiego memu sercu Nepalu. Pisałam o tym TUTAJ.\nKilka tygodni w domu. Radość, spokój czy strach?\nSzczerze? Trochę się ucieszyłam na wieść o pierwszych dwóch tygodniach w domu. Miałam czas zacząć pisać dla Was (i dla siebie) ten tekst, czytałam książki, oglądałam z dzieciakami filmy, chodziliśmy na spacery, rozmawialiśmy o tym, co w życiu ważne. Tak było przez pierwszy tydzień. Potem humor zaczął mi siadać. Próbowałam pracować, ale każde kolejne zadanie, w zaistniałej sytuacji, wydawało mi się coraz bardziej bezsensowne. Mam taki problem, że nie umiem robić czegoś, w czym nie widzę sensu. W życiu zawodowym czasem bardzo mi to przeszkadzało, bo zwykle nie potrafiłam w porę zamknąć dzioba i nie kłapnąć ozorem, że nowy pomysł szefa jest beznadziejny. No więc w czasie zarazy zaczęłam mieć wrażenie, że moja praca jest kompletnie nie na miejscu i nie ma wykazuje żadnego sensu. Nie jestem lekarzem, nie jestem policjantem, nie jestem ekspedientką. Ich praca ma teraz ogromny sens. Moja – niekoniecznie.\nw domu nie zawsze jest bezpiecznie\nJednak mimo wszystko część mnie cieszyła się, że jestem w swoim domu, z rodziną którą kocham, z kotami, które zdążyliśmy kilka tygodni temu adoptować. Jestem jednak pewna, że dla niektórych te tygodnie to jest i będzie tortura. Nie wszyscy czujemy się w domu dobrze, nie wszyscy jesteśmy w nim bezpieczni. Myślę o rodzinach, w których jest alkohol i przemoc, myślę o maltretowanych kobietach i dzieciach, które teraz jeszcze bardziej nie mają dokąd uciec. Boję się o nich, ale równocześnie mam nadzieję, że może ten czas będzie dla takich kobiet impulsem do zmiany, do ucieczki, do walki o siebie i dzieci. Może zaraza stanie się dla nich szansą na lepsze życie? Bardzo im tego życzę.\npozory mylą, czyli nadchodzi czas próby\nSą jeszcze domy, w których tylko z pozoru jest wszystko dobrze, ale domownicy tak naprawdę od dawna żyją osobno, w innych światach. Co się z nimi stanie, gdy te inne światy się zamknęły i teraz są w czterech ścianach skazani na swoją ciągłą obecność? To z pewnością będzie czas próby. Nie wszystkie związki i rodziny wyjdą z niego zwycięsko.\nczy samotni mają lepiej?\nSą też ludzie, którzy mieszkają sami. Czasem z wyboru, czasem z konieczności. Przez te kilka tygodni będą znacznie bardziej samotni niż zwykle? Czy wręcz przeciwnie? Może zniosą izolację dużo lepiej niż ich bardziej stadni znajomi? A potem? Może zechcą coś zmienić w swoim życiu? Może nieco bardziej otworzą się na świat i innych ludzi? Kto wie?\nMoże się okazać, że wysiadywanie dupogodzin w wielkich korporacjach nie jest tak naprawdę konieczne. Może się okazać, że bywamy bardziej efektywni, gdy pracujemy wtedy, kiedy chcemy i niekoniecznie jest to poniedziałek – piątek od 9.00 do 17.00. Miałam szczęście mieć w życiu takich szefów, którzy wierzyli, że będąc w domu mogę pracować równie skutecznie, jak będąc pod ich czujnym okiem. Mi dało to nieco wolności wyboru, a im niczego nie odebrało. Nie dotyczy to oczywiście każdej pracy, ale wierzcie mi, że mnóstwo rzeczy można robić właśnie zdalnie. Być może ten czas izolacji pozwoli nam to odkryć? Tego akurat jestem pewna.\nbalkon zamiast mordoru\nMoże się okazać, że całe zastępy ludzi, które zwykle przed 9.00 rano zmierzały szarą wezbraną falą ku bramom Mordoru na Domaniewskiej (jak pieszczotliwie nazywamy zagłębie korporacyjne na warszawskim Mokotowie) mogą spokojnie zostać w domach. Przy swoich kuchennych stołach, na kanapach, na balkonach mogą wykonywać te same zadania z równie wysoką skutecznością, co w betonowo-szklanych molochach.\nI tu dochodzę do tego, co w czasie izolacji boli mnie najbardziej. Tęsknię. Za ludźmi. Najbardziej ze wszystkiego denerwuje mnie to, że tęsknię za ludźmi.\nZa rodzicami, nawet za bratem ;), za przyjaciółmi, znajomymi, sąsiadami, współpracownikami. Jestem zwierzęciem stadnym, prowadziliśmy zawsze dom otwarty. Nie było do tej pory takich tygodni, żebyśmy się z nikim nie spotykali. Dzieciaki stale dopytywały, kto dziś do nas przyjedzie?\nOd kilku tygodni odpowiedź brzmi – nikt…\nA kiedy ktoś przyjedzie? – nie wiadomo…\nCzorteny, dolina Kali Gandaki, Nepal\nserce się kraja\nSerce mi się kraja, gdy Lila mówi, że chce do „baby Halyny” albo do babci Basi. Że chce zobaczyć się z Nikosiem, Marysią, że chce wrócić do swojej szkoły… Wiem co czuje, bo ja czuję to samo. W akcie desperacji zorganizowałam wirtualne spotkanie z bliskimi skoczkami spadochronowymi. Czułam się trochę jak kretynka szczerząc zęby do ekranu i unosząc kufelek z piwem do kamery, ale wiecie co? Dobrze mi to zrobiło, fajnie było zobaczyć te mordki, choćby tylko tak.\nJakie mam wnioski? Jak sobie radzę? Różne i różnie.\nDom wysprzątany, ogród ogarnięty, ja nieco smutna, troszkę sfrustrowana i ociupinkę wkurwiona…\nTęsknię za swoim życiem, podobnie pewnie jak i Wy, ale równocześnie staram się doceniać każdą jego chwilę, każdą sekundę. Cieszę się tym co mam, co przeżywam. Swój kalendarz, który prowadzę w formie bullet journal (opowiem Wam o nim następnym razem), zmieniłam w pamiętnik dobrych momentów, w skarbnicę pozytywnych myśli i inspirujących treści. Z tym wszystkim łatwiej będzie mi przetrwać trudny czas, a potem będzie też do czego wracać, gdy życie znów zacznie się kiedyś niebezpiecznie rozpędzać…\nOfiary z kwiatów i ryżu w hinduskiej świątyni, Kathmandu, Nepal.\nI jeszcze krótka dygresja na koniec. Niedługo przed zarazą, kiedy wydawało mi się, że mam trudny zawodowo czas, mnóstwo rzeczy na głowie i sporo stresu, pewien bliski mi człowiek na pocieszenie przytoczył słowa amerykańskich żołnierzy z Navy Seals:\nZatem jak padłam, to powstaję. Poprawiam koronę i idę dalej. Choćby tylko z kanapy do kuchni i z powrotem.\nPasje 31 grudnia 2019\nAch Życie 21 grudnia 2019\nAch Życie 8 listopada 2019\nMuszę się wam przyznać, że cierpię ostatnio na kryzys, któremu na imię rosnąca niechęć do życia online. Zastanawiam się nawet, czy pisanie bloga nie jest w moim przypadku objawem lekkiej schizofrenii.\nNie ulega wątpliwości, że generalnie spędzamy w sieci za dużo czasu. Oczywiście Internet jest skarbnicą wiedzy, może być źródłem inspiracji i przyjemności, ale czy na pewno nasz cenny czas pochłaniają treści mądre, wartościowe i dla nas dobre? Jak mawia Radomska – mam wątpliwość…\nwybieraj starannie, co obserwujesz\nA tak naprawdę to nie mam wątpliwości. Mimo iż bardzo się staram ograniczać, to i tak przeglądanie głupot zajmuje mi codziennie sporo czasu. Jako użytkowniczka facebooka, bardzo długo broniłam się przed zainstalowaniem Instagrama. Wiedziałam, że to złodziej czasu, bo jednego już miałam. Odkryciem było więc dla mnie, kiedy przyjaciółka wytłumaczyła mi, że na Instagramie właściwie nie obserwuje znajomych, tylko profile wybranych artystów, satyryków, fotografów, wspinaczy i… agencji kosmicznej. Tych obserwowanych profili ma niewiele, wybrała je bardzo starannie. Dzięki temu ogląda niewiele i tylko te treści, które ją czegoś uczą, inspirują lub po prostu cieszą oko.\nPodobne podejście do Instagrama ma chyba Ola Budzyńska (Pani Swojego Czasu). Czytałam kiedyś jej świetny post o tym, jak kobiety ją krytykują – że nie ma super figury, że niby taka fit a tu wisi, tu się marszczy i nijak jej ciało się ma do popularnych instagramowych trenerek. Na co Budzyńska, z rozbrajającą szczerością, że ma to w dupie. Namawia nas do ruchu dla zdrowia i dobrego samopoczucia, a nie po to, żebyśmy miały figury modelek. Wysnuła też wniosek, że jeśli my całymi dniami oglądamy piękne zdjęcia, pięknych kobiet, w pięknych sceneriach, do tego pięknie obrobione przez photoshopa, to sorry, nic dziwnego, że rzeczywistość nam się nie podoba.\nJest tylko jedno „ale” – przecież to my decydujemy, co oglądamy i kogo obserwujemy!\nto ty decydujesz – Nikt inny\nI to jest sedno sprawy. Pisałam Wam TUTAJ, że jesteśmy wypadkową pięciu osób, z którymi spędzamy najwięcej czasu. Warto, żeby to były osoby, które nas wspierają, motywują lub inspirują. Tak samo jest z Instagramem i Internetem w ogóle. Tak jest właściwie ze wszystkim. To Ty decydujesz, co oglądasz, czego słuchasz. Nie daj sobie odebrać możliwości decydowania i samodzielnego myślenia, nie dawaj sobą manipulować.\nINDIAŃSKA PRZYPOWIEŚĆ O DOKONYWANIU WYBORÓW\nJest pewna piękna indiańska przypowieść, o dokonywaniu wyborów:\nWalczą dwa wilki. Jeden reprezentuje strach, złość, zazdrość, smutek, żal, chciwość, arogancję, użalanie się nad sobą, poczucie winy, urazę, kłamstwa, fałszywą dumę i poczucie wyższości.\nTaka sama walka odbywa się w każdym z ludzi.\nŻyjemy w trudnych czasach, kiedy z każdej strony ktoś mówi nam, co mamy myśleć, robić, co nosić, kogo lubić, o czym marzyć. Staliśmy się szarą sterowalną masą, przestajemy samodzielnie myśleć, pogubiliśmy się. Nasz konsumpcjonizm osiągnął szczyt, z którego, mam nadzieję, będzie się już tylko staczał. Mam wrażenie, że coraz trudniej jest mi trafiać w sieci na treści, które niczego nie sprzedają, a niosą ze sobą coś wartościowego. Chyba stąd ten mój internetowy kryzys.\nco można robić offline?\nPrzez ten czas, kiedy niczego prawie nie publikowałam i skrycie cieszyłam się niechęcią do życia online, skupiłam się bardziej na życiu offline i w ramach tego:\nWyrwałam się na dwa dni w góry, w okolice Śnieżnika, żeby pobyć trochę z przyjaciółmi i podtrzymać tradycję corocznych spotkań fanów, nieistniejącego już dziś, czasopisma himalaisty Alka Lwowa, pt. Góry i Alpinizm. Nazwa z biegiem lat przekształciła się w Grubi i Aktywni i pod tym szyldem oni spotykają się od dwudziestu pięciu lat, a ja z nimi już od dziewięciu. Raz do roku, zawsze w ostatni weekend września, za każdym razem w innym schronisku i na innym szczycie, robimy sobie grupowe zdjęcie w pamiątkowych koszulkach. Kiedy oglądamy slajdy z poprzednich zlotów, widzimy coraz więcej osób, których już z nami nie ma… Dlatego jeszcze bardziej cieszymy się życiem, tym realnym, prawdziwym i wyciskamy je jak cytrynę.\nZdecydowanie zaniżamy tam średnią wieku, dlatego czujemy się niejako w obowiązku trochę narozrabiać i zgodnie z nową tradycją zarządzamy tańce. Ze wzruszeniem dyskretnie przyglądam się paniom, które, nieco zawstydzone i poważne, dają się poprosić Tomkowi do tańca. My z dziewczynami, w tym czasie, wywijamy na parkiecie z panami w wieku naszych ojców i dziadków. I jest super.\nkrople deszczu w lesie w masywie Śnieżnika\n2. zapasy na zimę\nPożyczyłam od pewnej dobrej duszyczki Thermomix i między innymi z jego pomocą produkuję zdrowsze alternatywy sklepowych produktów oraz zapasy na zimę – buliony, likiery, przyprawy, dżemy, kompoty, skoki i nalewki. Zrobiłam też pierwsze w swoim życiu ciasto drożdżowe! Najlepsze ciasto zawsze robiła moja Babcia Pola, ale Jej już nie a ciasto samo się nie zrobi. Gotować nigdy nie lubiłam i to już się pewnie nie zmieni, ale karmienie rodziny sprawia mi pewną przyjemność. Zwłaszcza jesienią, kiedy za oknem ziąb i deszcz, wierzę, że domowy rosół z kolendrą rozgrzewa nie tylko żołądki.\nna zboczach Śnieżnika\n3. porządki i wyrzucanie\nRobię porządki, wyrzucam i oddaję różne rzeczy. W szafach robi się luźniej. Kiedy udaje mi się uporządkować jakąś przestrzeń, czuję jak energia i moje myśli przepływają swobodniej. Co kilka miesięcy robię przegląd garderoby dzieci. Rzeczy zniszczone wyrzucamy, dobre oddajemy znajomym lub wrzucamy do kontenerów. Część z nich zabieram do Nepalu i rozdaję dzieciom na szlakach wysoko w górach, gdzie dostępność ubrań jest bardzo utrudniona.\n4. Weekend offline bez dzieci\nZafundowaliśmy sobie weekend bez dzieci. Kocham je nad życie, ale kocham też czas, który spędzamy tylko we dwoje. Od maja do października właściwie nie mamy wolnych weekendów, więc taki wyrwany wspólny czas smakuje podwójnie. Impreza do rana (dawno tego nie robiliśmy), potem leżenie w łóżku do południa, książka, dobry obiad i kawa u teściów. Baterie naładowane.\njesienne róże w Międzyrzeczu\n5. Rekord guinnessa\nW ostatnim czasie był jeszcze spadochronowy rekord Guinnessa, w którego organizacji miałam zaszczyt i przyjemność uczestniczyć, ale to już materiał na kolejną opowieść.\nPunya Project organizowany przez Polską Stratosferę fot. Tomasz Witkowski\nA Wy, organizujecie sobie czas offline? Co wtedy lubicie robić? A jeśli jeszcze nie próbowaliście, to może… spróbujemy razem?


maskologia.pl - Katalog Stron Dziennika Internautów\nSpecjalizujemy się w sprzedaży stacjonarnej oraz wysyłkowej maseczek, preparatów biobójczych, przyłbic ochronnych. Wszystkie oferowane przez nas produkty są dobrej jakości - oferujemy m.in. maski wyposażone w filtry wymienne, węglowe - rozwiązanie to pozwala zachować odpowiednią higienę. W naszej ofercie znajdziecie różne rodzaje masek, w tym również charakterystycznych masek sportowych oraz filtrów wymiennych. Oferujemy również preparaty do dezynfekcji rąk, powierzchni, przedmiotów - zarówno oparte na alkoholu etylowym, jak również aktywnym chlorze. Wszystkie nasze produkty dostępne są zarówno w naszym sklepie zlokalizowanym w centrum Warszawy, jak również w ofercie wysyłkowej. Wysyłki realizujemy od ręki. Wszystkie produkty objęte są gwarancją.\nmaskologia.pl


Izrael ogranicza sprzedaż narzędzi hakerskich. Pegasus już nie dla Polski? - CyberDefence24\nPoczątkowo na liście państw, którym izraelskie firmy mogły sprzedawać swoje produkty znajdowały się 102 kraje. Teraz liczbę tą znacznie uszczuplono do 37 państw – donoszą lokalne media.\nPolska i Węgry poza listą\nW najnowszym wykazie, do którego dotarła gazeta Calcalist, znajdują się europejskie państwa oraz członkowie koalicji wywiadowczej Five Eyes: Australia, Austria, Belgia, Bułgaria, Kanada, Chorwacja, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Islandia, Indie, Irlandia, Włochy, Japonia, Łotwa, Liechtenstein, Litwa, Luksemburg, Malta, Nowe Zelandia, Norwegia, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Korea Południowa, Hiszpania, Szwecja, Szwajcaria, Holandia, Wielka Brytania i USA.\nCo warto podkreślić, na najnowszej liście brakuje również Węgier i Polski.\nZ wykazu usunięto autokratyczne reżimy, którym wcześniej izraelskie firmy często dostarczały swoje narzędzia do inwigilacji. Mowa tu o np. Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratach Arabskich czy Maroku i Meksyku, czyli klientach NSO Group.\nJak wskazuje Calcalist, rząd jak na razie nie wydał żadnego oficjalnego oświadczenia w sprawie aktualizacji listy. Niewiadomo również, dlaczego została tak bardzo zawężona. Izraelskie media sugerują, że do takiego kroku rząd zmusili sojusznicy.\nPrzypomnijmy, że sytuacja ma miejsce po tajnym spotkaniu przedstawicieli Francji i Izraela w związku z przedyskutowaniem zarzutów o wykorzystanie Pegasusa (którego producentem jest NSO Group) do inwigilacji Emmanuela Macrona.\nCo więcej, Stany Zjednoczone nałożyły sankcje na czterech dostawców systemów nadzoru, w tym Candiru i właśnie NSO Group (trafiły na tzw. czarną listę Departamentu Handlu USA).\nJak informowaliśmy na łamach CyberDefence24.pl, ostatnia z wymienionych firm w szczególnie dotkliwy sposób odczuwa podjęte wobec niej działania. Grozi jej bankructwo, ponieważ stała się „persona non-grata” w branży cyberbroni.\nPonadto, amerykański gigant Apple pozwał NSO Group w związku z naruszeniami bezpieczeństwa i prywatności użytkowników iPhone’ów. To nie pierwszy pozew za Pegasusa przeciwko spółce - w 2019 roku NSO zostało pozwane przez Facebooka za wykorzystanie do ataków tym systemem, komunikatora WhatsApp.\npiątek, 26 listopada 2021, 16:08\n"Z wykazu usunięto autokratyczne reżimy". Na innych jak najbardziej "słusznych" portalach nie "krępują się " i piszą ,że Izrael zalicza do nich Polskę i Węgry .,a na Defence...hehe..\npiątek, 26 listopada 2021, 15:53\nDlaczego na liście nie ma Francji, skoro to Apple, a nie ANSSI znalazł buga na smartphoneach dziennikarzy z France24, jakie to ważne? Nie chcą sprzedawać Polsce? A dlaczego "kolumbijska" policja znalazła Pegasusa na haciendzie Otoniela, nie w jego smartphonie, na haciendzie?\npiątek, 26 listopada 2021, 14:42\nAle nikt nie zwraca uwagi na to, ze w Polsce instalowanie oprogramowania szpiegujacego na smartfonach , czy komputerach jest przekroczeniem uprawnien przez sluzby. W zadnej ustawie nie ma zapisow, ktore by na to zezwalaly. W Niemczech wladza sobie to zalegalizowala i powstaly tzw. rzadowe trojany opracowane przez firme z Monachium.\npiątek, 26 listopada 2021, 18:57\nJestem za tym aby służby Mojego kraju mogły wykonywać pracę do której są POWOŁANE. Nie obchodzą mnie moralne dyrdymały LEGALNIE czy NIE. Mają być SKUTECZNE do ''OSTATECZNEGO'' Bólu. Państwo i Naród is first.\npiątek, 26 listopada 2021, 10:03\nPachnie mi to akcją przejęcia aktywów. Ogranicza się rynek i zyski spółki, by mógł ją kupić wybrany podmiot. Takie narzędzia to może mieć duży Miś, a nie Izrael.\npiątek, 26 listopada 2021, 09:39\nTrudno. Trzeba będzie prosić łotewski wywiad o pomoć


Iwan Kabakow – Wikipedia, wolna encyklopedia\nIwan Dmitrijewicz Kabakow (ros. Иван Дмитриевич Кабаков, ur. 25 listopada 1891 we wsi Kniaże-Pawłowo w guberni niżnonowogrodzkiej, zm. 3 października 1937 w Moskwie) – radziecki polityk, członek KC WKP(b) (1925-1937).\nSkończył 6 klas szkoły cerkiewnej, 1908-1917 pracował w fabryce w Niżnym Nowogrodzie. Od 1912 członek SDPRR(b), po rewolucji lutowej członek rady delegatów robotniczych, 1918 przewodniczący Komitetu Powiatowego RKP(b) w Siemionowie i przewodniczący powiatowego komitetu wykonawczego, od lipca 1918 zastępca przewodniczącego komitetu wykonawczego guberni niżnonowogrodzkiej. Od października 1918 w Armii Czerwonej, uczestnik obrony Woroneża, przewodniczący komitetu wykonawczego rady miejskiej w Woroneżu. Od kwietnia do sierpnia 1919 kierownik miejskiego wydziału finansowego w Niżnym Nowogrodzie, od sierpnia do października 1919 kierownik wydziału agitacji gubernialnego komitetu RKP(b) w Niżnym Nowogrodzie, następnie instruktor gubernialnego komitetu RKP(b) w Woroneżu. Od stycznia 1920 do lipca 1921 ponownie przewodniczący komitetu wykonawczego w Woroneżu, od lipca 1921 do grudnia 1922 przewodniczący komisji przeglądu, weryfikacji i oczyszczania szeregów partii Baszkirskiej ASRR. Od grudnia 1922 do lutego 1924 sekretarz odpowiedzialny gubernialnego komitetu RKP(b) w Jarosławiu, od lutego do czerwca 1924 kierownik Wydziału Organizacyjnego Gubernialnego Komitetu RKP(b) w Tule, od czerwca 1924 do kwietnia 1928 sekretarz odpowiedzialny gubernialnego komitetu RKP(b)/WKP(b) w Tule, od 31 maja 1924 do 18 grudnia 1925 zastępca członka, a od 31 grudnia 1925 do 19 maja 1937 członek KC WKP(b). Od kwietnia 1928 do kwietnia 1929 przewodniczący komitetu wykonawczego Uralskiej Rady Obwodowej, od stycznia 1929 do 22 stycznia 1934 I sekretarz Uralskiego Komitetu Obwodowego WKP(b), a od 22 stycznia 1934 do 22 maja 1937 I sekretarz Komitetu Obwodowego WKP(b) w Swierdłowsku. 20 grudnia 1935 odznaczony Orderem Lenina. 24 kwietnia 1937 aresztowany, następnie rozstrzelany. 1956 pośmiertnie zrehabilitowany na XX Zjeździe KPZR.\nOstatnio edytowano 23 lut 2019 o 23:17


ATUT strona siedem\nWyniki 121 - 140 spośród 1054 Więcej >>\nW kolejnym, dwunastym tomie serii czytelnik znajdzie teksty m.in. Adama Gołębiowskiego Zum Gebrauch von Kopulasätzen in deutschen und polnischen wissenschaftlichen Texten, Marceliny Kałasznik ?Echter Promi, verwöhnter Star? ? zu Kollokationen...\nWrocławskie krasnale, w przeciwieństwie do pozostałych niziołków, nie ukrywają się przed człowiekiem. Za dnia chętnie pozują do zdjęć, w nocy zaś można nawet z nimi porozmawiać. Autor niniejszej książeczki złożył im propozycję...\nMentor w literaturze, kulturze i edukacji ? czy dziś potrzebny? (część I)\nMentor in Literature, Culture and Education ? Do we Need One Today (Part I)\nW zeszycie teksty m.in.: Aleksandry Oszczędy, Ryszarda Waksmunda, Doroty...\nOpracowanie przedstawia efekt prekursorskich badań nad renesansowymi nagrobkami figuralnymi na obszarze historycznego Górnego Śląska, będącymi ważnym świadectwem kultury pogrzebowej tego europejskiego regionu i dokumentującymi zarazem...\nKsiążka jest efektem współpracy środowisk naukowych Wrocławia, Zielonej Góry i kilku uczelni niemieckich. Zamieszczone w niej szkice literaturoznawców, językoznawców, historyków, historyków sztuki i muzykologów poświęcone są...\nPrezentowana monografia poświęcona krzyżom kamiennym, tym pomnikom przeszłości, które zdają się nieść ze sobą nieprzenikonione tajemnice dramatycznych wydarzeń sprzed stuleci, łączy cechy pracy naukowej i popularyzatorskiej. Dlatego...\nFelietony zawarte w niniejszej książce były drukowane w ciągu ostatnich dwóch lat na łamach ?ABC?, lokalnej gazety wydawanej w Lesznie. Krótkie, czasami bardzo krótkie teksty, mówią nam o tęsknocie za światem lepiej urządzonym,...\nNiemal od początku ludzkości, wraz z tworzeniem pierwszych form życia zbiorowego, cześć, godność i honor stanowiły jedne z najważniejszych wartości w życiu społecznym, zarówno w wymiarze jednostkowym, jak i wspólnotowym. Od wieków w...\nPublikacja nawiązuje do interesującej, ważnej we współczesnym dyskursie naukowym koncepcji imaginariów społecznych w ujęciu Charlesa Taylora. W zamyśle redaktorów prezentowanego tomu oraz autorów poszczególnych artykułów książka...\nJehuda Amichaj (1924?2000), poeta izraelski, przez polityków obwołany narodowym, chciał być pamiętany jako poeta miłości. Autor trzynastu tomów wierszy. Tłumaczony na ponad czterdzieści języków. Najczęściej cytowany poeta w Izraelu....\nW antologii zebrano utwory dwóch najmłodszych pokoleń poetów, co więcej ? wyłącznie te powstałe w XXI wieku. Daje to czytelnikowi możliwość...\nWybór z niepublikowanych notatek Marianny Bocian (1942?2003) zawierających krótkie zdania, sentencje, paradoksy, myśli związane z nurtującymi poetkę fundamentalnymi problemami filozoficznymi, kosmologicznymi, moralnymi, estetycznymi....\nKsiążka o próbach ulepszania ludzkości w burzliwym wieku XVIII. Dokumentuje ona realizację oświeceniowych reform, których pomysłodawcy dążyli do trudnego do osiągnięcia ideału. W idealistycznych refleksjach na temat przyszłości...\nTematem przewodnim numeru jest ZMYSŁY.\nW numerze m.in. Agnieszka Iwanicka o Peggy Guggenheim, Marta Kasprzyk o starości i pożądaniu w kinie współczesnym, Agata Montewska o rytualnej nagości w kinie Larsa von Triera.\nKsiążka poświęcona Janoschowi, barwnej postaci kultury literackiej krajów języka niemieckiego, najsłynniejszemu obywatelowi dawnego i dzisiejszego Zabrza. Monografia stara się zweryfikować prawdziwość antonimicznych ocen Janoscha...\nMonografia jest zbiorem studiów przedstawiających wybrane zagadnienia kreowania tzw. stolic kultury poprzez pryzmat zagadnień architektoniczno-urbanistycznych, ujmujących badane tematy syntetycznie bądź problemowo. Opracowanie ma charakter...