Strona Główna Piątek, Maj 25, 2018\nCZĘŚĆ I: Książka kucharska\nKsiążka kucharska (C)\nWitamy ponownie w Karencie. Skoro czytasz niniejszy tekst, oznacza to, że najwyraźniej poznałeś historię sir Gregoriusa Duneidana i przewrotu letheritziańskiego. To doskonała wiadomość, ponieważ oznacza to, iż nie trzeba będzie zbyt wiele tłumaczyć, bowiem bez większych problemów połapiesz się w fabule. Jeśli jednak nie wiesz, o co chodzi, Ministerstwo Uwagi, Lamentu i Troski o Umysły Młodzieży (w skrócie: MULTUM) ostrzega: POD ŻADNYM POZOREM NIE CZYTAJ TEJ KSIĄŻKI!!!\nSkoro jednak nadal tu jesteś, najwyraźniej jesteś osobnikiem wybitnie niepokornym, o własnym, z góry ustalonym zdaniu i osobą samostanowiącą. I to jest dobra wiadomość. Ale, ale… Karenta graniczy z innym mocarstwem, Venagetą, oraz Kantardem, państewkiem o dużych złożach srebra. Jak pewnie się domyślacie, Karenta i Venageta od dawna walczą o ten skrawek ziemi, by zyskać prawo do kopalni srebra, niezbędnego magom do rzucania zaklęć i całego tego bałaganu. Konflikt kantardzki od wielu lat funduje rodzinom przynajmniej pięć lat horroru, gdy młodzieńcy zostają pozbawieni złudzeń, odbębniając swoją piątkę w najgorszych warunkach wojennych, jakie można sobie wyobrazić. Nie dziwmy się zatem, że ci nieliczni, którzy wracają, stają się zgorzkniałymi cynikami. A to i tak najmniejszy problem. Tysiące rodzin co roku dostaje na wątpliwą pociechę medal za odwagę na polu bitwy chłopaka, który był takim dobrym synem. I to jest zła wiadomość. Jeśli chcesz jednak usłyszeć naszą historię, musimy na własne życzenie wyruszyć w podróż po tej krainie. Uważaj – jeszcze możesz się wycofać. Nie? W takim razie na dodatek jesteś osobnikiem pozbawionym instynktu samozachowawczego – jak jeden z głównych bohaterów tej powieści. Zła wiadomość? Odpowiedź leży pomiędzy tak i nie. Dość gadania, chcesz usłyszeć ciąg dalszy historii Grega i reszty. No, to lecimy.\nJesteśmy w Karencie, dokładnie – w jej stolicy, TunFaire, znanej powszechnie jako Miasto. A jeszcze dokładniej – od strony wschodniej, za jej murami obronnymi i poza fosą, nie tyle głęboką, co śmierdzącą, której podstawowymi składnikami są zgniłe rośliny, błoto i równie zgnili, co zimni topielcy. Właściwie nikt nie jest takim idiotą, by atakować Miasto. Wszyscy w promieniu setek kilometrów wiedzą, że nikt normalny nie połasiłby się na to miejsce, niemniej fosa jest. Moim zdaniem, utrzymywanie tych kilku wartowników przy bramach jest zupełnie niepotrzebną stratą funduszy – zapach robi swoje i odstrasza nieprzyjaciela. No, bądźmy szczerzy – wszystkich innych też. Jeśli jednak przetrwa się przejście po moście zwodzonym lub przepłynięcie łódką z portu na południu Miasta, robi się całkiem przyjemnie. Rozciąga się tam łączka pełna landrynkowej urody kwiatków kończąca się strumyczkiem Streamme - jednym z dopływów Fae – wypływającym z głębokiego, acz dla odmiany przyjemnie pachnącego lasu. Rozciąga się on aż do pól u bram Letheritzii. Właśnie na skraju lasu Gregorius i Melissa urządzili sobie piknik. Rok temu pokrzyżowali Chandaravie plan zawładnięcia Letheritzią i zamierzali świętować.\n- Widzisz? – Melissa uśmiechnęła się triumfalnie do przyjaciela. – Nasza rocznica zniszczenia amuletu! No i odkrycie, że będziesz następcą Sadraksa.\nRycerz odwzajemnił uśmiech. Tak, tylko z prawdziwym przyjacielem można milczeć we dwoje i doskonale się rozumieć.\n- Szkoda tylko, że Garrett nie przyszedł – westchnął. Przyjaciółka przewróciła oczami.\n- Przecież powiedział nam, że nie przepuści okazji poczęstowania się ciasteczkami twojej babci – przypomniała. – Wiesz, ma teraz trochę roboty, ten ojciec chrzestny Stephena Russella – synka Basso i Jeniviere - spadł na niego jak grom z jasnego nieba. Nie ma pojęcia o dzieciach i musi się dokształcić w bibliotece.\n- Swoją drogą, ładne wybrali imiona: Stephen Russell Boxman – skomentował rozpogodzony już rycerz. – Wiesz co, zagrajmy w szachy, zanim przyjdzie. Ułożę nam planszę.\nMelissa zaczęła pakować smakołyki – po co mają przyciągać mrówki, które naszprycowane przypadkiem czarami szamanów pogańskich były wyjątkowo żarłoczne. Gdy po chwili spojrzała na rycerza, okazało się, że spał jak dziecko z nosem na planszy. Uśmiechnęła się do własnych myśli i wstała, by rozprostować nogi. Garrett ma rację – babcia Grega ma rękę do ciast. I do pokera. Taki typ damy do tańca i różańca, miła bardzo. Popatrzyła na zachód, gdzie na tle ostatnich czerwonych tonów – przebrzmiałych promieni słońca – rysowały się zabudowania TunFaire, rodzinnego Miasta. Zatopiona we własnych myślach, cicho skierowała się w stronę śpiącego…\n- PRZYGOTUJ SIĘ, BESTIO, NA WYMIAR CIERPIENIA, O KTÓRYCH CI SIĘ NIE ŚNIŁO! Powróć w krainę cienia na chwałę Budowniczego!\n- Hę? – Melissa zdumiona odwróciła głowę. W samą porę, ponieważ właśnie w jej stronę leciał potężny drewniany drąg wyglądający jak zaostrzony kołek z osiki monstrualnych rozmiarów. Zrobiła szybki unik, a drąg wbił się w ziemię w miejscu, gdzie przed sekundą stała. Natychmiast, niemalże w locie wydobyła go z ziemi i obróciła ostrym końcem w kierunku ciemnej ściany lasu. Z krzaków rozległa się kwiecista wiązanka. Nim zdążyła cokolwiek powiedzieć, z gąszczu wyskoczył olbrzym, sądząc po gabarytach i pokiereszowanym obliczu. Miał na sobie nabijany ćwiekami skórzany pancerz i spodnie podróżne do kompletu. Na plecach wisiała mu ogromniasta kusza, wielki miecz dwuręczny i dziwaczna, także nabijana maczuga. Oprócz tego był obwieszony najdziwniejszymi torbami, pochwami na broń białą, sakwami i nie wiadomo czym jeszcze, dość rzec, że mógłby obdarować niejedną zbrojownię. Wyglądał niczym średniowieczny Rambo, choć z drugiej strony ten ostatni nie wyglądał aż tak odpychająco. Długie, brudnopłowe włosy okalały poznaczoną wieloma bliznami, oprószoną kilkudniowym zarostem gębę. Tak, gębę, bo inaczej tego oblicza określić się po prostu nie da. Ogólnie przypominał makabryczny sen i nie możemy opisywać go dokładnie, bo opiekunowie zabroniliby wam to dziełko czytać. Obok zza krzewu jałowca wylazła, kiwając okrągłymi bokami, niewzruszona tłuściutka szkapina, tym komiczniejsza, że jej nogi były chude i pałąkowate. Wyglądali jak ilustracja Hieronima Boscha. Melissa stanęła w obronnej pozycji, a do jej uszu doleciała kolejna wiącha. Facet wyciągnął zza pazuchy butelkę zawierającą chyba wodę święconą.\n- Giń, krwiopijco, siło nieczysta! Naczynie grzechu, odejdź w krainę umarłych i przestań niepokoić żywych!\n- CO?! Naczynie grzechu?! – Melissa wyglądała na mocno rozeźloną. Oto była z przyjacielem na pięknym pikniku, w koszyku obok leżały najsmaczniejsze wiktuały, jakie możecie sobie wyobrazić, właśnie mieli obejrzeć gwiazdy, które powoli zaczynały się pojawiać, gdy nagle pojawił się ten oberwaniec, najwyrażniej mocno w czubie. Nowo przybyły darł się jak nabuzowany jakimś specyfikiem szemranego pochodzenia. I do tego zbudził Gregoriusa… Tego nie mogła mu darować.\nRycerz otworzył orzechowe oczka, po czym zauważywszy, że jakiś zbir przeklina w stronę przyjaciółki, dobył miecza i skoczył na równe nogi.\n- Nie waż się tknąć mej pani, zboczeńcze! Wyzywam cię na pojedynek w obronie jej dobrego imienia!\n- Greg, pojedynkować się można tylko z kimś posiadającym honor, inaczej – z dżentelmenem – kąśliwie zauważyła Melissa. – Dlatego tego przyjemniaczka można najwyżej sprać. Zostaw go, widzisz, że nienormalny.\n- Uważaj, co gadasz, krwiopijco! – wrzeszczał facet, wyciągając w stronę dziewczyny miecz. Wywijał nim w powietrzu, ale bez wdzięku i finezji właściwiej choćby Gregoriusowi, celującemu we władaniu bronią białą, nie tylko łukiem. Melissa przewróciła oczami, po czym szybkim ruchem przeskoczyła kolesia i gdy rycerz wykonał kilka pięknych „sztychów” swoim mieczykiem, trzepnęła go mocno przez głowę drągiem. Człowiek wybełkotał kolejną kwiecistą wiązankę przekleństw, których z pewnością tu nie przytoczymy (możecie spędzić twórczo czas stania w kolejce po zakupy, wymyślając jej treść, choć tego typu spędzania wolnego czasu nie doradzamy), po czym zwalił się na ziemię. – Nie ma jak duet! – stwierdził radośnie rycerz, po czym szarmancko podał Strażniczce serwetkę. Wytarła ręce z obrzydzeniem patrząc na rozciągniętego mężczyznę.\n- Tak, ale kto to u licha może być…? Wygląda na zawodowego zabijakę, ale jest zbyt dobrze uzbrojony na podrzędnego zbira – kręciła głową ze zdziwieniem.\nRycerz obszukał nieprzytomnego. Poza kilkunastoma sztukami lewych pieniędzy, kilkoma wiankami czosnku, flaszką taniego bimbru i małymi, tandetnymi amulecikami, zapewne kupionymi od przydrożnego przekupnia, znalazł tylko wypisaną koślawymi literami kartkę. Głosiła ona, że podróżny, który napadł rycerza i Strażniczkę, nazywa się Geralt i jest jakimś wiedźminem. Była to umowa z jakimiś wieśniakami z okolic Scarborough, miasteczka czy wręcz wioski za łańcuchem Carnfae na zachodzie Karenty, obok Dzikiego Pogranicza, że pozbędzie się wampirów z okolic Miasta i ogólnie z gór.\n- Kto to wiedźmin? – spytał.\n- To istota pomiędzy kimś a czymś – z naciskiem odpowiedziała dziewczyna. – Sam widzisz ich kulturę. Wygłupiają się z czarami i rytuałami, na przykład Próba Trawki – domyśl się, jak to wygląda – ale z faktyczną magią niewiele ma to wspólnego. Ponoć mają jakąś twierdzę o niezbyt wdzięcznej nazwie Kary Mormon. Nawet magowie z Niewidocznego Uniwersytetu są lepsi. Takie kółko wzajemnej adoracji.\nGregorius uśmiechnął się.\n- Zajmują się ćpaniem różnych podejrzanych specyfików i wyżynaniem nieprzyjaznych ludziom istot za pieniądze. Paskudna robota – skrzywiła się. – Swoją drogą to dziwne, nigdy nie zapuszczali się na te tereny. Wolą przebywać w okolicach, gdzie ludność wciąż jest ciemna i wierzy, że jeśli nie pozostawi przy progu garnka z darami, przyjdzie strzyga i ich zadusi. Nigdy z własnej woli nie zadawaj się z takim. A ten tu – trąciła z wyraźnym niesmakiem rozciągniętego przyjemniaczka – jest jednym z najbardziej znanych zabójców strzyg, wampirów, wilkołaków i innych istot magicznych. Macho i męski szowinista, fuj – wzdrygnęła się.\n- Hmm… Zgłaszamy napad z bronią na komisariat w Starodalach. Tam są najmniej pijani. A potem do Garretta, może on coś wymyśli.\nOskarżony zbudził się na komisariacie. Obok celi krążył porucznik, ale inny niż ten sierżant, który niesłusznie więził rycerza. Nathaniel Creep, członek Straży Miejskiej mający duże chody u dawnej porucznik Mosley (która awansowała na tymczasowego szeryfa i nie próbowała nawet zrobić czegokolwiek z „Człowiekiem-Cieniem” – po co psuć statystyki kolejną zawaloną robotą), był ewidentnym służbistą. Podchodził już pod pięćdziesiątkę, siwiejące powoli włosy szatyna były uczesane w nienaganny przedziałek. Takież wąsy, duże i sumiaste, jednak nadal wzorowo przycięte zgodnie z modą „na generała” były dokładnie podkręcone. Na piersiach munduru wisiało sporo orderów. Przemierzał korytarz równym, żołnierskim krokiem.\n- Ha! – huknął. - Witamy w TunFaire. Jesteś pan oskarżony o napad z bronią w ręku na tę oto damę i jej szlachetnego towarzysza – wskazał na Melissę i Gregoriusa. „Oskarżony” wypuścił z ust kilka bardzo brzydkich słów, po czym rzucił się w stronę dziewczyny. – Krwiopijca! Odsuńcie się, panuję nad sytuacją! – wrzasnął. Został jednak szybko obezwładniony przez dwóch funkcjonariuszy.\n- Obywatel nie ma prawa w sposób wysoce ordynarny obrażać damy i jej szanownego gościa! – huknął Creep. – Mam nakaz zatrzymania od samej szeryf Mosley!\n- Ale to krwiopijca, psiakrew! – krzyczał Geralt. – Wampirzyca! Gregorius aż zazgrzytał zębami, Melissa otwarła szeroko błękitne oczy, a porucznik krzyknął: - Hamuj się pan! Do oskarżenia napadu dochodzi obelżywe traktowanie damy i jej towarzysza! W dodatku z tego, co mi wiadomo, próbowałeś pan zaatakować tego oto młodzieńca mieczem dwuręcznym, jak też posiadałeś pan kuszę bojową na terenie prawnie należącym do miasta stołecznego TunFaire, a to jest zabronione. Poza tym, oboje państwa na atak nie odpowiedzieli zbrojnie, choć mieliby do tego prawo, lecz próbowali dowiedzieć się, co pan od nich chcesz, a rzeczonego drąga – swoją drogą, należącego do obywatela – użyli w akcie samoobrony.\n- Ale to jest wampirzyca, a ja jestem tu, tego, służbowo! – krzyknął oskarżony.\n- Profesja? – sucho rzucił przesłuchujący porucznik.\n- No, tak… Ale w Karencie wiedźmin nie figuruje na liście zawodów, można więc przyjąć, że jesteś tu pan zatrudniony nielegalnie. Ale to potem – cierpko odparł Creep. Widać było, że przesłuchanie tego akurat zatrzymanego sprawia mu tę mroczną, złośliwą satysfakcję kombatanta, któremu akurat uda się zagiąć kibola. – Zeznania i to już. Pańska wątpliwa godność? – powiedział lekko złośliwie.\nGeralt rzucił brzydkim słowem. – Eee… Geralt z Rivii. Zostałem wynajęty przez mieszkańców gminy Scarborough – odrzekł, pokazując na rozpiętą na ścianie mapę. – Mam tu kontrakt – zaczął grzebać po kieszeniach, lecz przecież został przeszukany.\n– Pańskie rzeczy są u mnie na biurku – oświadczył chłodno Creep.\n- Tam mam kontrakt.\nCreep zmrużył oczy. – Co ty nie powiesz… Pan w ogóle umiesz czytać i pisać? – dodał lekko zdziwiony. – Zresztą pal licho, byle się ciebie pozbyć. Miasto ma dość własnych szumowin, by przyjmować zamorskich. Przejrzę to. Pilnujcie go – rzucił do dwóch strażników, po czym szurnąwszy staroświecko butami i skłoniwszy się Melissie i Gregoriusowi, ruszył do biurka, wygrzebał spomiędzy gratów wiedźmina karteluszek i zaczął lustrować go wzrokiem.\n- Tak, co dalej? – powiedział. Wiedźmin rozpoczął. – Tamtejsza ludność skarży się na wampiry – przyjechałem więc tu i zobaczyłem tą nieludzką istotę pochylającą się nad chłoptasiem. Pewnie uwiodła go – Melissa w tle aż chwyciła z oburzenia ustami powietrze, a rycerz ścisnął ją za rękę. Geralt mówił dalej: - Uwiodła, a teraz chciała wyssać krew. Mieli romantyczny piknik – ciasteczka, owoce, sałatkę, kurczaka… Każdy dałby się złowić. Na szczęście zamiast niewykwalifikowanego amatora byłem ta JA – stwierdził dobitnie.\n- Taak, z pewnością – skomentował kwaśno Creep. – Iii…?\n- Ponieważ na wampiry dobrze działa osinowy kołek, posłużyłem się takowym. Ale ta poczwara…\n- Panie, opamiętaj się pan! Za takie oskarżenia można pójść siedzieć!\n- …chwyciła go i obróciła w moją stronę. Dziwne tylko, że nie próbowała gryźć, tak byłoby skuteczniej, ale może jeszcze nie ma doświadczenia – wzruszył ramionami.\n- Nie jestem wampirem, przyjemniaczku – warknęła Melissa, mocno obrażona.\n- Wyzwę na pojedynek każdego, kto ośmieli się obrazić moją panią i przyjaciółkę! – podniesionym głosem perorował rycerz, groźnie zgrzytając zębami.\n- Szlag, pomyliłem się, każdemu się zdarzy, durniu, a ona jest taka blada – westchnął mężczyzna, po czym powiedział inne, daleko gorsze brzydkie słowo. Widać inaczej nie umiał. – Anemiczka czy co?\n- Człowieku, przestań! Masz pojęcie, z kim rozmawiasz?! To dziedzic JKM Sadraksa z Letheritzii!!! – Creep płonął. – Ta dyskusja nie ma sensu. Zostajesz pan, przygotuję oficjalny akt oskarżenia bez możliwości wyjścia za kaucją. Trzeba płacić za brak kultury! Kusza i reszta zostaną skonfiskowane, po wyjściu zostanie ona wystawiona na licytację, a pieniądze w razie pańskiego wzorowego – powtarzam, wzorowego zachowania w areszcie, na co niewiele wskazuje – otrzymasz pan z powrotem, by móc zapłacić karę pieniężną.\n- Panie poruczniku, proszę nie być zbyt surowym… - wtrąciła się Melissa. Gregorius mierzył wiedźmina spojrzeniem, które mogłoby wypalać nawet wilgotne lasy równikowe.\n- Ależ, droga pani…\n- Droga panno Macunado, to wysoce szlachetne prosić o łaskę nad niedoszłym przeciwnikiem – zakręcił wąsy. – Poza tym, ja też muszę mieć jakąś satysfakcję z pojmania tego buca – mruknął do siebie. Gregorius i Melissa grzecznie udali, że nie słyszeli. Creep najwyraźniej to docenił. – Proszę być spokojną, szanowny pan, młodzieńcze, też. Zajmę się wszystkim.\n- Wiedźmini w TunFaire?\nGarrett kręcił głową ze zdziwieniem.\n- Nigdy nie zapuszczali się poza pogranicze.\n- Czemu? – zapytał rycerz.\n- Obowiązują tu restrykcyjne prawa wobec tym podobnym – wyjaśnił Garrett.\n- I to mówi człowiek, który dostał się do Muzeum Sztuki Wieldstrom, Banku Miejskiego oraz Cragscleft i wyszedł w jednym kawałku – zakpiła Melissa.\n- Przestań – żachnął się. – Ale faktycznie, ostatnio widać pewne zainteresowanie sprawą tajemniczych zniknięć. Ludzie wieszają w mieszkaniach podobizny Budowniczego. Mosiężne i drewniane młotki sprzedawane przez nowicjuszy Młotodzierżców czy czosnek. Po Dokach kręcą się szemrani handlarze i zwykłe zabijaki, szukający roboty. Może coś w tym jest, że w górach organizowane są jakieś nagonki. Ciekawe, po co ten Geralt tu przyjechał? Na Paradę Równości czy jakiś szemrany koncert?\n- Ale przecież nikt nie pozwoliłby mydlić mieszkańcom oczu! – powiedział Gregorius. Garrett westchnął ciężko i popatrzył mu prosto w oczy. Spojrzenie miał smutne, zmęczone.\n- I tu się mylisz, Greg. I tu się mylisz…\n- I co? Słuchaj, gość wziął mnie za jakąś potworę-z-jeziora! – Melissa zmarszczyła nosek. – Zostawiamy to tak? Czy ja naprawdę wyglądam jak wampirzyca? – obróciła się.\n- Greg, ty jesteś z naszej trójki ekspertem od baśni. Mnie nie miał kto, a Melissa miała zbyt mało czasu na bajki na dobranoc – westchnął Garrett, omijając wzrokiem gości. - Hmm… Babcia opowiadała mi tylko parodie znanych baśni i własnego autorstwa historyjki o dzielnych pudelkach zjadających przedstawicieli rasy chihuahua. Nie cierpi ich, od kiedy jej kuzynka powiedziała jej, że Amber jest „starym pieskiem”, po kupnie karłowatego chihuahua. Poza tym, są zwyczajnie niewychowane i brzydkie! – rzekł rycerz. Garrett przewrócił oczami.\n- Dobra, cudownie – burknął sarkastycznie, ściągając chłopaka na ziemię. - A bajka?\n- No, jedna niania opowiadała mi wiele wiejskich bajek i legend z całego kraju. Miałem też książki. Według nich, wampir to potępiona dusza, zła za życia, często morderca lub zdrajca. By przeżyć, potrzebuje krwi, zwykle ludzkiej, jeśli był szczególnie złośliwy. Jest zawsze blady, bardzo piękny lub przystojny, ale w sposób inny niż choćby czarny elf. Można się go pozbyć między innymi osinowym kołkiem bądź inną bronią z drewna, odstrasza go woda święcona i czosnek. Źle reaguje na srebro i promienie słoneczne. Przy krwistej diecie może być nieśmiertelny, najbardziej znane to Drakula, czyli historyczny włodyka Transylwanii, Wlad Palownik, słynny z okrucieństwa i powołany do życia w książce Brama Stokera o tym samym tytule, oraz Elizabeth Bathory, krewna Stefana Batorego, pochodząca z Węgier okrutna władczyni pijąca jakoby krew swych dwórek – wyrecytował. Garrett zagwizdał przeciągle. – Fiu, fiu, niezłe wierzenia. Wiecie, trochę zaczynam się nudzić. Może poszukamy źródła tego szaleństwa? Melissa i Gregorius popatrzyli na uśmiechającego się (!) łagodnie Garretta. Spojrzeli na siebie, po czym Strażniczka stwierdziła: - Wchodzimy w to.\n- Mam dwa miesiące urlopu! – Melissa machała triumfalnie ręką do Gregoriusa i Garretta. – A co z Bractwem Opiekunów? – zapytał rycerz. Garrett machnął ręką ze zniecierpliwieniem. - Poradzą sobie. Najpierw pójdziemy do Morleya – zakomenderował. – „Dom radości” to miejsce, od którego zaczniemy.\n- Kto to jest? – spytał Gregorius. Melissa odpowiedziała: - Morley Dotes jest półkrwi czarnym elfem. To właściciel jarskiej restauracji, wegetarianin z powołania i profesjonalny łamacz gnatów.\n- Niech nie zmyli cię nazwa, „Dom radości Morleya”. Sugeruje coś zupełnie odwrotnego, niż jest – praktycznie rzecz biorąc, to takie sobie przytulisko dla elfowatych, karłów i pośrednich. Nazwa tego przybytku to jeden z najgorszych dowcipów Dotesa – wtrącił Garrett.\n- Acha. To miło – bąknął nieprzekonany rycerz.\n- Leży w tak zwanej Strefie Bezpieczeństwa, czyli na zachodnich obrzeżach Miasta, gdzie można spotkać sporo ras magicznych – uzupełniła dziewczyna.\n- Morley jest najlepszy we wszelkiego rodzaju rozróbach. I - jak sam twierdzi - jest także najlepszy we wszystkim innym, co robi. Są tacy, którzy chcieliby ujrzeć go i Waldo „Saucerheada” Tharpe’a na jednym ringu, ot tak, żeby zobaczyć, co z tego wyniknie. Żaden z nich jednak nie skrzywdzi nawet muchy. Dopóki mu nie zapłacą. A Saucerhead nie jest taki głupi, żeby dać się nasłać na Morleya. Ten również nie jest na tyle próżny, by zawrzeć kontrakt na głowę Saucerheada. Żadnego z nich nie obchodzi także, kto jest lepszy. Na tej podstawie można zatem sądzić to i owo na temat ich profesjonalizmu – dokończył opis Złodziej.\n- Ciekawa postać – stwierdził pogodnie jak zwykle rycerz. Garrett parsknął.\n- Nie spodziewaj się po tym przybytku niczego ekscytującego – zgasił go. – - Żarcie serwują wegetariańskie i bez alkoholu, program rozrywkowy mają tak monotonny i nieprzenikniony, że w zestawieniu z Morleyem życie martwego Loghyra jest wręcz podniecające. Jednakże Dotes i jemu podobni bawią się tam świetnie.\n- …Tak naprawdę żaden z nich nie nazwie drugiego przy świadkach kumplem – dokończyła Melissa i puściła oko.\n„Dom radości Morleya” mieścił się w piętrowym budynku o brązowych ścianach na podmurówce z czarnych kamieni. Garrett pierwszy wsunął się do wnętrza. Widok całkowicie go zaskoczył. Ściany były pomalowane na ciemnozielony kolor. Stoliki miały barwę czekoladową. Z sufitu zwisały rosochate sękate gałęzie. W rogach pomieszczenia stały donice w różnych odcieniach brązu i zieleni, w których rosły rośliny o trudnych do wymówienia nazwach. Jedynym oświetleniem były zawieszone na gałęziach u sufitu lampy w wiklinowych koszyczkach. Na ścianach narysowano coś, co miało chyba imitować bambusy i inne krzewy. Przy barze z wielkiego kamienia siedziały jakieś masywne postaci w skórzanych kamizelach i takichże spodniach, obserwując drącą się w sposób wysoce niekulturalny papugę. W knajpce siedziało kilka czarnych elfów tulących się do drinków z kapusty i mleczy.\n- Witajcie w jamie szalonych jaroszy – skomentował kwaśno Garrett. – Siądźcie sobie gdzieś, pójdę odszukać Morleya.\nRycerz i Strażniczka usiedli przy stoliczku w kącie sali. Garrett przedefilował między stoliczkami, łowiąc niechętne spojrzenia klientów. Tak naprawdę klientela „Domu radości” nigdy nie jest pozytywnie nastawiona do przedstawicieli innych ras niż te, które akurat zajmują sąsiedni stolik. To tylko mała dygresja. Zignorował arsenał morderczych spojrzeń i dotarł do baru. Barman Morleya obrzucił go taksującym spojrzeniem i wyszczerzył spiczaste ząbki czarnego elfa.\n- Masz chyba talent do budzenia w ludziach agresji, co, Garrett?\n- Ha, ha, ha. Bardzo zabawne, Kałuża. Gdzie jest Morley?\n- Na górze. Zajęty.\nZa jego plecami na nowo rozbrzmiał gwar rozmów. Barman był tak przyjacielski, jak to tylko potrafią czarne elfy, co czyniło z Garretta marginalną, acz jako tako tolerowaną niższą formę życia, ot, może coś w rodzaju psa pijącego drinka w tawernie dla ludzi. Bez słowa skierował się na górę, w stronę prywatnego apartamentu gospodarza. Barman otworzył usta, żeby na niego krzyknąć, ale szybko przemyślał sprawę. To mogło wywołać zamieszki. Chwila zastanowienia wystarczyła, by dostać się na pięterko i zapukać do drzwi. Nic. Garrett powtórzył z większą siłą.\n- Jestem zajęty. Nie przeszkadzać.\nGarrett bezceremonialnie wyciągnął parę wytrychów i otworzył zamek. Pokój Morleya także był umeblowany w stylu „Księgi dżungli”. Gospodarz siedział z głową przy wylocie rury akustycznej, której drugi koniec znajdował się w salce na dole, przy barze. Morley był osobnikiem jak na nasze standardy niskiego wzrostu, o oliwkowej karnacji i oliwkowych, niemal czarnych oczach. Czarne, błyszczące włoski kończyły się poniżej uszu. Był ubrany w kremową koszulę, spodnie z kasztanowego płótna i połyskliwy kaftan z szarego jedwabiu z purpurowymi naszyciami. Spodnie wpuszczone były w buty z cholewkami do połowy łydki z kasztanowej skórki. Podobno szczyt mody.\n- Garrett! Nie rozumiem… Co ty robisz w moim lokalu w towarzystwie tej damy przy stoliku z boku?!\n- Wszyscy, którzy widzą ją po raz pierwszy, biorą ją za damę – odparował Garrett. – Co się stało na dole? Była promocja na zgniłozieloną farbę?\n- Promocja… - Morley jęknął. – Dałem po dwadzieścia dwa tokeny za wiaderko!\nWalutą Karenty jest karentyńska marka. Jedna marka to sto asaków, czyli drobnych miedzianych monet. Tokeny to tradycyjne pieniądze elfów, o równowartości – w zależności od aktualnej wartości poszczególnych metali szlachetnych na międzynarodowej giełdzie – pięciu marek.\n- To wystrój odpowiedni dla eleganckiego lokalu – dodał elf.\n- …Czyli tutaj pasuje jak pięść do nosa.\n- Nie wszyscy moi klienci to pan Garrett, wiesz? – warknął elf. – To dżungla, łapiesz? Nie czujesz kojącego dotyku Matki Natury na twoich zesztywniałych od tej potwornej ludzkiej mięsnej diety plecach?\n- Pomyślmy… Niespecjalnie. Poza tym, brakuje ci tu kilku istotnych elementów lasu.\n- To znaczy? – spytał niechętnie.\n- Robactwa. Gnijących szczątków materii organicznej. Drapieżników spożywających swe ofiary – twoi goście się nie liczą, bo karmisz ich zieleniną. W Kantardzie roiło się od insektów i Venagetich, pamiętasz? – Garrett wyszczerzył się.\nMorley stał z założonymi rękami i obrażoną miną. – Jesteś zazdrosny. Sam popatrz: pragnienie śmierci, skłonności samobójcze, brak instynktu samozachowawczego… Wiesz, co jest tego przyczyną, Garrett? Dieta. Właśnie tak. Ciężka od mięsa, ludzka dieta. Potrzebujesz więcej hartu. Nie zaprawiłeś się wystarczająco, bebechy wiążą ci się na supeł. A kiedy one wiążą ci się na supeł, wpadasz w ten niebezpieczny, samoniszczący nastrój.\n- Jeśli mowa o bebechach, to chyba je z kogoś wypruję, jeśli nie dasz mi dojść do słowa – warknął.\n- Daj spokój – Morley zrobił błagalną minę. - Wybiegajmy to.\nGarrett zamrugał, jakby się przesłyszał.\n- Biegać? Dokąd? Dlaczego?!\n- Wyrobić tę nerwową energię. Uwolnić się od fluidów gniewu płynących w naszych żyłach. Pięć kilometrów powinno wystarczyć – ocenił ze znawstwem Dotes.\n- Powiem ci zaraz, dokąd pobiegnę, kiedy tylko załatwię z tobą pewną sprawę. Pobiegnę do mieszkania. A potem będę się ruszał tylko tyle, żeby oddychać.\n- Żartujesz. W takim stanie? Jeśli nie rozciągniesz mięśni, a potem nie ochłodzisz ich dokładnie, obudzisz się tak sztywny, że nie będziesz mógł zrobić kroku!\n- Wiesz co? W takim razie przeleć te pięć kilometrów za mnie.\nDotes usiadł na zielonej pluszowej sofie i założył ręce za głowę. – Czego chcesz? – burknął.\n- Znasz tego gościa? – Garrett pokazał szkic wiedźmina. Morley znał. Złodziej wytłumaczył zwięźle zajście z Geraltem.\n- No, no… I ta panienka…?\n- Tak – Garrett oznajmił chłodno. – Nie mylisz się.\nElf wyszczerzył się, ukazując rząd ostrych ząbków i pokręcił głową. – Skąd ty wytrzasnąłeś taką dziewczynę?! Ty jesteś niereformowalny! Mieć taki uśmiech losu i nic z tym nie zrobić…\n- Hamuj się. Nie oceniaj ludzi według swoich i swoich ziomków standardów – warknął Garrett. – Poznasz ją za chwilę, ale pamiętaj. Nie waż się cokolwiek!\n- Ech, takie już moje szczęście – westchnął teatralnie Morley. – A czego ode mnie chcesz?\n- Oferta pracy w sam raz dla ciebie.\n- Mam nadzieję, że nic głupiego z Saucerheadem Tharpe'em w roli głównej.\n- Nie. Jest robota, w której potrzebuję pewnego wsparcia. Melissa ma urlop i nie chce tego tak zostawić. Ja też mam dość siedzenia tutaj. Proponuję, żebyś się… - długo nie chciało mu przejść przez gardło -… przyłączył.\nMorley siedział oniemiały. – C-co? Chcesz wybrać się w cztery osoby w Carnfae?\nMorley stoczył się do głównej salki i pożeglował za kontuar. Garrett usiadł przy rycerzu i Strażniczce. – Chyba się zgodził – mruknął.\nPo chwili nad parawanem z patyków pojawiły się dwie wielkie, zgniłozielone gęby i jedna nieco mniejsza. Grolle, hybrydy trolla i giganta, rzadziej człowieka, elfa lub krasnoluda (o gustach się nie dyskutuje…). Wyszczerzyły się. Przyjaciele czym prędzej także się wyszczerzyli. Grolle mają powolny umysł i szybkie reakcje.\nWielki, ropuszy pysk otworzył się, dając ujście przerażającemu basowi, który stanowi ich namiastkę mowy. Gregorius nie pojął, o co mu chodziło. Zresztą i tak nie mówił do niego.\n- Cześć, chłopcy – powiedział lekkim tonem Złodziej i pomachał ręką. – Przyjaciele Morleya zawsze są tacy… milutcy i dobrze wychowani.\nTo był naprawdę dobry pomysł, nim cierpliwość grolla wyczerpie się i wejdzie przez mur. Wyglądali identycznie: wielcy, szerocy i teoretycznie paskudni, choć gruchanie wydawało się rycerzowi przyjazne.\n- Jest ich trzech. Milutko – mruknął do Melissy i rycerza.\nOba grolle zauważyły jego zakłopotanie i wyszczerzyły paszcze. Tak właśnie wygląda grollowe poczucie humoru.\n- Zaprosiłbym was do stolika, gdybyście się zmieścili – powiedział Garrett. Dla grolli lepiej być uprzejmym, bez względu na przekonania. Oczywiście, jeśli nie chcesz przemyśleć swojego stosunku do grolli przydepnięty zielonymi, pełnymi odcisków paluchami.\nMniejszy groll wysunął się przed resztę.\n- Ja się chyba zmieszczę, panie Garrett - powiedział. - I chętnie napiję się czegoś. Rycerz wyciągnął rękę, co mały groll grzecznie wykorzystał.\n- Przepraszam, nie miałem wcześniej przyjemności, panowie… Kim jesteście? – spytał uprzejmie. Wielkie grolle zagruchały, a mały odpowiedział grzecznie: - Ja w rzeczywistości mam na imię Dojango, a to są moi bracia, Marsha i Doris.\n- W rzeczywistości jesteśmy trojaczkami. Oczywiście, z innych matek - dodał w odpowiedzi na nie wypowiedziane pytanie rycerza.\nTrojaczki z trzech różnych matek. Fajnie. Nikt nie drążył tematu. Dość problemów z tym, co opowiadają ludzie. Reszta to niepotrzebne przemęczanie mózgu.\n- Chłopcy, co tu robicie? – lekko spytał Garrett.\n- W rzeczywistości przysyła nas kuzynek Morley Dotes.\n- Po co? W rzeczywistości?\n- Do pomocy w drodze przez góry i jeszcze dalej.\n- Cóż, wspaniale – westchnął.\nGłówny sprawca, Morley Dotes, chyłkiem wśliznął się na scenę. – Witam serdecznie w „Domu radości Morleya” – zaczął, po czym skłonił się Melissie i rycerzowi. Jak widać, gdy chciał, umiał być dżentelmenem, a przynajmniej sprawiać takie wrażenie.\n- A więc postanowiłeś wziąć robotę, co? – skomentował kwaśno Garrett.\n- W danej chwili istnieją pewne warunki dotyczące moich kredytodawców, z powodu których lepiej, abym był zatrudniony i to jak najdalej poza miastem.\n- Acha, i myślisz, że zbiorę pod parasol tak zwanych warunków wszystkich twoich kumpli. A jeśli jako pracodawca zapragnę wyznaczyć dno w rezerwie funduszy? – spytał zaczepnie.\n- Wykorzystaj szare komórki, a pobłogosławisz moją dalekowzroczność – stwierdził Dotes. - Pomyśl o mułach.\n- Muły? Co do cholery mają z tym wspólnego jakieś muły?\n- Jedziemy w niebezpieczne tereny. Scarborough leży po sąsiedzku z Dzikim Pograniczem z Venagetą. Nikt nie zaryzykuje wynajęcia lub pożyczenia nam jucznych zwierząt. Będziemy musieli je kupić. Z drugiej strony zarobek Dorisa i Marshy wyniesie mniej więcej tyle, ile zakup stadka dobrych mułów. A one mogą nieść dwa razy tyle i dwa razy dłużej. A poza tym przydają się w walce.\n- To miałoby sens, Garrett – wtrąciła Melissa. Morley rozpromienił się, lecz Garrett natychmiast go zgasił.\n- A co z kolegą Dojango?\n- Tak… - westchnął Morley. - Dojango Roze. Cóż, Garrett, one nie chcą się rozdzielać.\nZdaje się, że ten ostatni zawył.\n- Sprzedaż wiązana?\n- Dojango potrafi walczyć białą bronią, wywąchiwać wodę i znosić drewno na opał. Rozumie Dorisa i Marshę, a jeśli masz go na oku, potrafi nawet ugotować jadalny posiłek, nie zwęglając go zanadto.\n- Staram się nie poślinić na samą myśl.\nGregorius obrzucił spojrzeniem trojaczki z różnych matek. Uśmiechały się przyjaźnie i po grollemu. Chyba myślały, że Morley już Garretta kupił.\n- Trzymaj Dojanga z dala od soczku i wszystko będzie w porządku - dorzucił Dotes.\nWszyscy wiedzą, że mieszańce mają słabe głowy. Uśmiech-wyszczerz Dojango stał się przepraszający.\n- Ile mnie ten cyrk będzie kosztował?\nMorley rzucił bezczelnie taką kwotę, że towarzystwo przy stoliczku aż zamurowało. Garrett udał, że bardzo zainteresował go deseń talerza z szarlotką, dopóki nie zaczęły unosić się w powietrzu pewne apetyczne liczby całkowite. W istocie Morley był tak zgodny, że zaczął się zastanawiać, jak paskudna jest jego sytuacja finansowa.\n- To twoja dieta powoduje ten kozi upór, wiesz o tym, Garrett? To okropne czerwone mięso pełne soków wzburzonych przerażeniem mordowanego zwierzęcia! A ty nigdy nie ćwiczysz, żeby je wypocić!\n- Bazie, Garrett. Bielutkie serduszka tuż przy korzeniach młodej rośliny, posiekane na sałatkę – na twarzy czarnego elfa rozlał się uśmiech zachwytu. - Nie tylko smaczne, ale obdarzone niemal mistyczną zdolnością uwalniania dusz mięsożerców od poczucia winy.\n- Wiesz co, Morley, pewnego razu pracowałem dla profesora z uniwersytetu. Prościej byłoby napisać własny doktorat, ale wiesz, jacy oni są. Facet bez przerwy sypał faktami, czy kto chciał słuchać, czy nie. Raz stwierdził, że istnieje dwieście czterdzieści osiem gatunków jarzyn, owoców, zieleniny i korzeni, które są jadane przez ludzi. Świnie żrą jedynie dwieście czterdzieści sześć spośród nich. Nie tkną ani zielonej papryki, ani serduszek bazi. Oznacza to, że świnie mają więcej rozsądku niż ludzie.\n- Nie ma sensu cię nawracać, co? Jesteś zdecydowany, żeby popełnić samobójstwo w zwolnionym tempie. Czy zatrudnisz chłopaków?\n- Już są zatrudnieni.\n- Kiedy możemy wyruszyć?\n- Spieszy ci się, Morley? Musisz szybko opuścić miasto? To dlatego tak chętnie jedziesz do Scarborough i jeszcze dalej?\nDotes wzruszył ramionami. Ten gest stanowił wystarczającą odpowiedź. Zważywszy talenty i sławę Morleya, musiał mu się dobrać do skóry ktoś naprawdę ważny. W mniemaniu Garretta tłum aż tak grubych ryb w tym mieście zawężał się do jednej osoby.\n- Od kiedy Kolchak gra na wyścigach pająków, Morley?\nNatychmiast przestał się uśmiechać.\n- Jesteś o wiele za sprytny, Garrett, żeby miało ci to wyjść na zdrowie!\n- CO?! Co to ma być?!\nGarrett wyglądał na mocno rozeźlonego. Gregorius i grolle zostali oddelegowani przez Dotesa do zrobienia zakupów. Wypisał adresy jakichś swoich specjalnych znajomych dostawców i nie chciał słyszeć o możliwości nabycia sprawunków gdzie indziej. W efekcie rycerz i grolle zostali przeciągnięci przez całe Miasto, wizytując galerię dziwacznych, groteskowych i – trzeba to przyznać bez bicia – podejrzanie sprytnie wyglądających typków. Gregorius i trojaczki dźwigali torby z zakupami, które polecił zrobić czarny elf. Mieli niewyraźne miny.\n- No, wiesz… Morley kazał kupić – powiedział powoli rycerz.\n- W rzeczywistości, to tylko część – dodał Dojango, uśmiechając się przepraszająco. Marsha i Doris dysktretnie czknęły. Mieszańce naprawdę mają słabe główki, a Gregorius w świętej nieświadomości w drodze na zakupy postawił im kolejkę Bearhuggera, tradycyjnego piwa krasnoludów, piekielnie mocnego. Nawet przyzwyczajony krasnolud po kilku butelkach jest gotowy na zapasy z miśkami.\n- Tak? W rzeczywistości? – Garrett parsknął. – To tanie podróbki. Daliście się nabić w butelkę lendejską. Dobrze, że nie moja kasa na to poszła. Morley jest spłukany tak, jakby właśnie zeżarł tę swoją zieloną farbę.\nZaczął grzebać w jutowych torebkach. – To – trzymał w dłoni małą buteleczkę, rzekomo wody święconej – jest zwykłą wodą z cukrem, stąd charakterystyczny zapach. Robale to roztocza rdzy, wyjątkowo nieprzyjemne stworzenia. Niszczą białe kruki.\n- Białe kruki? Kruki są czarne, panie Garrett, w rzeczywistości – odparł Dojango.\n- Rzadkie książki o okładkach z okuciami z metali – uciął Garrett. – Owszem, mogą wybuchać, ale trzeba je ugodzić strzałą, to bardzo nieetyczne.\n- W rzeczywistości, ciekawe – szepnął niczym nie urażony mały groll.\n- Strzały mają uszkodzone groty. Te gazowe powinny być wykonane z hartowanego szkła. Te tutaj nie mają odpowiedniej grubości szkła chroniącego użytkownika przed przypadkowym uszkodzeniem grotu z gazem. Tym można się samemu uśpić!\n- Jednym słowem, trzeba powtórzyć zakupy? – odważnie zapytał Gregorius. Garrett posłał mu kwaśny uśmiech.\n- W rzeczywistości, tak.\nUsiadł przy drewnianym stoliku, po czym wydobył z szufladki spod blatu pióro. Było ultramarynowe ze złotymi zakończeniami. Piękne.\n- Spiszemy listę sprawunków! – ucieszył się rycerz.\n- Dokładnie. Ale tym razem sam to załatwię, bez szemranych kumpli Dotesa… Czekaj… Strzały żywiołów. Wszystkie typy. Wodne, ogniowe, gazowe i z mchem. Linowe też, trudno je teraz dostać, ale trudno… Z pewnością się przydadzą.\n- …Z mchem…\n- Skończyłeś? Świetnie. Teraz… granaty gazowe. Wygodne, koledzy Marsha, Doris i Dojango z pewnością je docenią.\n- Mikstury lecznicze, olej…\n- Chcesz robić naleśniki? – zapytał łakomym tonem Gregorius. Złodziej przewrócił oczami.\n- Podpalony strzałą ogniową pięknie blokuje pochód nieumarłych, poza tym, ludzie i inne rasy antropomorficzne ślicznie uprawiają na kałużach oleju jazdę figurową. W porządku… Musimy zdobyć… wodę święconą. Zajmę się tym. Słyszałem, że w muzeum mają problemy z uciekającymi eksponatami przemyconymi z Djelibeybi – uśmiechnął się Garrett. – Pomimo dużych reform, tamtejsi ortodoksi nie zgodziliby się na wywóz mumii ich dawnych władców, szczególnie po ostatniej ich ucieczce. Wywieźli je więc nielegalnie, stąd niebezpieczeństwo umarlaków. Dlatego zamówili dużą dostawę wody. Będą musieli zrobić to… jeszcze raz. Dobra… Miny… Nie, tylko gazowe i błyskowe na większe grupy.\n- A czego używa pan i pana bracia, panie Dojango? – spytał rycerz. Grolle zagruchały radośnie.\n- W rzeczywistości, lubimy pałki, jednak bez problemu wyrabiamy je na poczekaniu – uprzejmie odparł Dojango. Gregorius, jako osobnik obdarzony bogatą wyobraźnią, zamrugał, lecz nie odezwał się. – Chętnie weźmiemy kusze, te miny i może… pałasze?\n- Wspaniale. Dalej… Greg, dostaniesz ode mnie porządny miecz, ten, którego używałeś u lordunia, jest już tępy… Łuczek wystarczy trochę zakonserwować i jutro rano powinien być gotowy – powiedział Garrett. – Nie pochwalam wykałaczek, ale tam to niezbędne. Jedziemy w niebezpieczne rejony.\n- Jejku, dziękuję, Garretcie! – rycerz był wniebowzięty.\n- Trojaczki będą miały swoje pałasze… Będzie to trochę kosztować – powiedział. – Widzisz, na nieumarłych zwykła stal nie działa poprawnie… Trzeba będzie zamówić u kowala broń ze stopu platyny i srebra, polerowaną święconą wodą Młotodzierżców, jeśli się uda, o ostrzach z rogu jednorożca.\n- Tak… Nie, nie dzikiego, z lewej hodowli. Pewien kapłan Młotodzierżców ma hopla na punkcie ras magicznych.\n- Ale jednorożce wyginęły w Karencie, prawda? – rycerz otworzył szeroko oczy. Garrett zachichotał.\n- Znasz tę legendę? Jednorożec nie da się złapać nikomu poza dziewicą. Najwyraźniej mamy w kraju deficyt na te ostatnie…\n- W porządku. Mam też coś nowego… - Garrett przytaszczył plecak z ciemnego płótna i delikatnie postawił go na podłodze przy skrzyni stojącej obok kominka. Trojaczki i rycerz grzecznie czekali na niego, wcinając jabłuszka, dar Morleya.\n- Proszę bardzo, eliksir z czarnego lotosu, jedna łyżka rano i wieczorem zwiększa wytrzymałość organizmu na dwadzieścia cztery godziny. Nowość.\n- Ach, Garrett… - Morley wślizgnął się do pokoju, wyskakując z ukrycia, czyli łazienki gospodarza. – Wy, ludzie, dopiero teraz dochodzicie do wiedzy, którą nasi przodkowie znali od ponad dwóch tysięcy lat!\n- Tere-fere. Twoi kumple wcisnęli Gregowi fałszywki! – oburzył się adresat docinka.\n- Ojejku, kolejny przykład, jak bardzo twoja dieta zmienia osobowość – skrzywił się. – Pożądasz krwi!\n- A żebyś wiedział! – odparował bojowo. – Mam ochotę na tak krwisty stek, że na samą myśl zemdlejesz! Jak się tu wtarabaniłeś?\nElf prychnął. – Kolega Gregorius i moi kochani kuzynkowie – klepnął grolle po plecach – są mądrzejsi od ciebie i wiedzą, że owoce to doskonałe źródło witamin. Muszą wzmocnić się przed drogą. Wpuścili mnie – odrzekł, ignorując mordercze spojrzenie Garretta na siebie i rycerza.\n- Dawaj mapę na stół, Morley.\n- Za chwilę przyjdzie Melissa – stwierdził tylko uśmiechnięty rycerz. Morley rozpromienił się. – Cudownie! Zniosę nawet obecność gospodarza.\nPo tych słowach rozległo się pukanie do drzwi. Morley i rycerz jednocześnie rzucili się, by otworzyć, jednak ten ostatni był o ułamek sekundy szybszy.\n- Witajcie, chłopcy! - Melissa obrzuciła towarzystwo uśmiechem. Morley i Gregorius stali z rozanielonymi minami, a grolle zagruchały radośnie. Garrett odsunął jedno z krzesełek, co dziewczyna zgrabnie wykorzystała. – Macie już propozycje trasy? – spytała. Garrett bezceremonialnie wyjął Dotesowi mapę z ręki i rozwinął ją na blacie.\n- My jesteśmy tu, całkiem na południowym brzegu wyspy – pokazał. Towarzystwo nachyliło się. – Na wschodnim brzegu leży Letheritzia – dodał rycerz.\n- Zgadza się – przytaknął Złodziej. – Na północ od niej jest Kantard. Bardziej na północny zachód od Letheritzii mamy granicę z Venagetą. Wzdłuż granicy ciągną się twierdze obronne, dobrze strzeżone. Ważniejsze z nich to od prawej: Minas Darios, Minas Fanlorn, Minas Estel, Minas Tirith i tak dalej. Teren jest rozległym stepem. Na południe od Minas Estel mamy pasmo Carnfae, góra Potmar, gdzie ma źródła Fae. Płynie ona dalej na południe i przecina TunFaire, po drodze gdzieś w połowie są mokradła. Na wschód od Miasta mamy Wschodnią Puszczę aż do pól Letheritzii. Na zachód od Miasta jest Cragscleft…\n- To znaczy? – wtrącił Gregorius.\n- Największe więzienie w kraju prowadzone przez Młotodzierżców – powiedział Garrett.\n- …Do którego on się włamał, oczyścił z błyskotek i uwolnił tyle osób, że do dziś się nie pozbierali – dodała słodziutkim tonem Strażniczka.\n- Nieważne – uciął. – Cragscleft leży w górach, a Scarborough – w dolince w samym środku Carnfae. To jedyna droga, trzeba będzie się przemknąć.\n- Damy radę – powiedział pewnym tonem Morley. – Ze mną i moimi kuzynkami…\n- Fajnie, nie chwal się tak – zgasił go Złodziej. – Przez Carnfae przepływa mała górska rzeka, Setod. Na południowy zachód od Scarborough rozlewa się w jezioro o tej samej nazwie. Dookoła są góry, za nimi – Ocean. Teren skalisty, w okolicach wioski rośnie las.\n- …Złożony z jodeł karentyńskich i jesionów czarnych. Rośnie tam dzika szałwia, świetna do drinków – Morley dodał od siebie trzy grosze.\n- Tam jest ładnie? – spytał rycerz. Melissa kiwnęła głową. – Dzika przyroda, piękno w czystej postaci.\n- Na północ są znowu Carnfae, za nimi – pas bagien i Dzikie Pogranicze, po prostu pustkowie, kilometry stepów i bandy zapuszczających się do nas Venagetich. Tam będzie najtrudniej. Znowu twierdze, najważniejsza to Minas Sengaris, bezpośrednio na zachodnim brzegu – graniczy z Oceanem i broni dostępu do wyspy od strony morskiej i największego portu Venagety, Sengaris. Oraz Minas Anewor, leżąca na południowo-zachodnim brzegu jeziora Anewor. Anewor jest największym zbiornikiem słodkiej wody Venagety. Nad nim powstała ich stolica, Spidinium.\n- Venageta jest potęgą militarną – wyjaśniła Melissa. – Ich gospodarka kręci się wokół wojsk, więzień i kopalni. Spidinium jest jedynym większym miastem, gdzie mają wyższą szkołę. Nie uniwersytet, akademię, a to i tak dzięki Poenarim.\n- W rzeczywistości, Poenari to stary, potężny venagecki ród – dodał Dojango.\n- Historia Spidinium to hobby moich kuzynków – rzekł Dotes. – Wiedząc, jakich pamiątek szukać, można w pewnych miejscach ubić niezły interes.\n- Na zachód od ich stolicy jest trochę lasów, znanych pod nazwą Potępionego Boru. To wyjątkowe, bo Venageta jest w trzech czwartych mieszanką stepów, bagien – na północy - i pustyń. Od stolicy na północ jest długi pas stepów i pustyń bez żywego ducha. Dalej są Bagna Rozpaczy. W samym ich środku leży wyspa Khatar. To w ruinach dawnej stolicy Venagety o tej samej nazwie znajdowano kości Loghyrów – dodał Garrett. – Jadąc na wschód od Khataru, jest Martwy Las i niskie pasmo górskie Dean’na, od opuszczonego miasta Dean’na Morgul, mieszkali tam głównie magowie. W końcu zrobili mocny wybuch – nazwali go bombą atomową - i wylecieli w powietrze. Wybili życie w promieniu siedemdziesięciu kilometrów. Od Dean’na Morgul na południe płynie aż do Potępionego Boru rzeczka, Dean’na. Venageti nie są zbyt kreatywni w wymyślaniu nazw geograficznych. Jej wody są bardzo trujące – wypicie z niej szklanki wody kończy się trzydniowym paraliżem kończyn, wymiotami i zawrotami głowy, by wymienić tylko kilka objawów. Jeszcze dalej w tym samym kierunku leży rzeka Gytha. Rozlewa się w bagna (ze słynnymi Moczarami Modrel na północy i północnym wschodzie)aż do północno-wschodniego brzegu, gdzie jest trochę podmokłych lasów. Tam leży republika Dogeva i miasto Starmin. Szkolą tam magów. Maleńki to kraik, dlatego nikomu – czyli Venagecie - nie chce się go zagarnąć – zachichotał.\n- Wiem, że poniżej jest pustynia – rzekł rycerz.\n- Właśnie. W kleszczach Gythy jest duży ośrodek militarny, Senga’Tmer. Mają tam drugie co do wielkości więzienie na wyspie, Al-Khar. Naokoło same pustynie i stepy.\n- W porządku – powiedziała Melissa. – Pojedziemy tak: okrążymy Cragscleft, jadąc wzdłuż Setod, dotrzemy przez góry do Scarborough. Dalej proponowałabym, jeśli sprawa się nie wyjaśni, udać się do Spidinium.\n- Czemu? – zagruchał w łamanym karentyńskim Marsha. Grolle umiały już jako tako mówić nie tylko po grollemu, co znacznie ułatwiało rozmowę.\n- Bo Poenari są znani z długowieczności – wyjaśniła dziewczyna, uśmiechając się do grolli.\n- A propos, są pomysły, kto jest podejrzany? – spytał rycerz.\n- Makarewicze? – bąknął Morley. Garrett rzucił mu krytyczne spojrzenie. – No co? Sławni są, nawet, ten, jak mu tam… Machulski ruchome obrazki „Kołysankę” nakręcił… Widziałem, prosto ze Świętego Gaju! – pochwalił się. Garrett prychnął.\n- Ruchome obrazki? Morley, ty naprawdę jesteś snobem – orzekł kategorycznie. – To dlatego podajesz tę sałatkę z kukurydzy?\n- Pukane ziarno, mój drogi, pukane ziarno – odparł z wyższością czarny elf. – No, więc jak?\n- Adres? – rzucił rycerz, by zapobiec sprzeczce.\n- Jakaś wioska… Odlotowo, jakieś… Mazury?\n- Za daleko – orzekła Melissa.\n- Bela Lugosi? – rzucił z nadzieją.\n- …Is dead – skomentował bezlitośnie Garrett.\n- Drakula? Elizabeth Bathory? – desperacko zaproponował Morley. To, co się z nim działo w towarzystwie Strażniczki, przechodziło ludzkie pojęcie.\n- Przeżytek – okrutnie stwierdził Garrett. Morley jęknął. – Nie wiem! Daj mi spokój.\n- …Czyli trasa obrana – zakończyli równocześnie Melissa i Gregorius, a grolle zagruchały z aprobatą.\nTowarzystwo po ustaleniu trasy rozeszło się do swoich zajęć. Garrett zamknął się w „pokoju ćwiczeń” z łukiem rycerza, przygotowując go tylko sobie znanymi sposobami do długiej drogi. Melissa omawiała z Gregoriusem kolejne etapy wędrówki i zaczynała pakować rzeczy zakupione przez Złodzieja w zgrabne pakunki. Ten po jakimś czasie przechylił się przez drzwi pokoju.\n- I jeszcze musimy zainwestować w okrycia – oznajmił. Melissa odgarnęła włosy z czoła.\n- Wszystko musi być jak najwyższej jakości – poinformowała przyjaciół. – Pokusiłabym się nawet o zakup kolczug z mithrilu.\n- Mithrilu? – spytał zdziwiony rycerz.\n- Najbardziej wytrzymały materiał na zbroje – wyjaśnił Złodziej.\n- Wykuwane z niego przez czarne elfy zbroje są najbardziej pożądanymi produktami z tego zakresu. Nigdy nie rdzewieją. Są bardzo rzadkie – dodała Strażniczka.\n- …I osiągają zawrotne ceny – dokończył ponuro Garrett. Gregorius skinął głową.\n- To chyba da się załatwić. Widzicie… – zaczął, widząc pytające spojrzenia rozmówców – Mój świętej pamięci dziadunio był pasjonatem tego typu rzeczy. To właśnie on w swoim testamencie nakazał, by wysłać mnie do Akademii i szkolić w sztuce rycerskiej. Pomysł reszty edukacji zawdzięczam mojej kochanej babci – uśmiechnął się. - Gdyby nie jej upór… W Letheritzii posyłanie na wyższe uczelnie jest nieczęsto praktykowane.\n- Bywa – współczująco (!) skomentował Garrett.\n- Dziękuję. Dziadziuś miał wielką kolekcję zbroi, kolczug, hełmów, tarcz, broni białej i dalekosiężnej. Umiał opowiadać o każdym przedmiocie godzinami! To był jego konik. Mówił też coś o mithrilu, ale dopiero teraz skojarzyłem. Sam nigdy tego nie używał, bo w domu rządziła babcia – roześmiał się i potrząsnął pszeniczną grzywką. – Oczywiście, był wspaniałym rycerzem, ale na szczęście żył w czasie pokoju i całe to żelastwo faktycznie nigdy mu się nie przydało. Prawie cały czas wolny poświęcał wędkowaniu ze mną.\n- To bardzo miłe – powiedziała Melissa.\n- Babcia nie pochwalała czegoś takiego. Mówiła, że przy dziecku – czyli przy mnie – nie powinno wisieć tyle „złomu”, jak się wyrażała, bo to niekorzystnie wpływa na psychikę i wywołuje niepotrzebne lęki.\n- I? – spytał Garrett.\n- No i dziadunio musiał wynieść kolekcję do piwnicy. Babunia pozwoliła mu za to chodzić na ryby, co bardzo go ucieszyło. Potem przerzucił się na budowanie kolejek… - Gregorius wzruszył ramionami. – To dało się wytrzymać. Podejrzewam, że babcia nie miałaby nic przeciwko, by przesłać nam co nieco. Mogłoby ją to tylko ucieszyć, ostatnio ma manię wieszania obrazów swoich pudelków na każdej ścianie. Mówi, że powinna przekazać ich wyjątkowość potomnym.\n- Greg, to świetny pomysł. Przecież mithril nie śniedzieje! – radośnie zawołała Melissa i ścisnęła rękę przyjaciela subtelnie napraszającego się pochwał jak pokojowy piesek.\n- Spryciarz – skomentował Garrett i rzucił obojgu krótki uśmiech.\n- Zwariowałeś – to zdanie Garrett kategorycznie wygłosił po propozycji Morleya, by jednak nabyć wierzchowce dla Melissy, rycerza, Garretta, no i oczywiście, genialnego autora pomysłu, Morleya Dotesa.\n- Co znowu ci się nie podoba? – zapytał elf.\n- Konie. Konie mi się nie podobają. Podświadomie mnie nie cierpią – burknął. Morley zachichotał.\n- I ciebie nazywają Mistrzem Złodziei?! – wykrztusił. Garrett posłał mu mordercze spojrzenie.\n- Zrozum… Melissa jest damą, musi mieć wierzchowca. Myślisz, że będzie sama lazła po kamieniach Carnfae?\n- A czemu nie? Poradzi sobie.\n- Na pewno sobie poradzi, to Melissa. Ale to się nie godzi z punktu widzenia obyczajów! – wytknął mu Morley. – Marsha lub Doris bez problemu i z miłą chęcią wezmą ją na barana, ale powiedz… Widziałeś kiedyś kobietę na grollu?!\n- Pomyślmy… - Garrett udał zamyślenie. – Nie bardzo, ale trzeba iść z duchem czasu. Nie widzę przeciwskazań.\n- Nie bądź idiotą – Morley zrobił się purpurowy. Przy jego oliwkowej cerze dało to interesujący efekt. – Z kolei Greg to swój facet, ale jest z królewskiego rodu. Tak się nie robi, tym bardziej, że jest rycerzem.\n- A jak myślisz? Z lasu po porwaniu przez orki wyjechał na białym rumaku z rzędem? Z tego co wiem, niekoniecznie – odgryzł się Złodziej.\n- To była zupełnie inna sytuacja – stwierdził Dotes. – Chodź ze mną chociaż zobaczyć te konie, w porządku?\n- W porządku – westchnął z niechęcią Garrett.\n- Super! – elf wyszczerzył się triumfalnie.\n„My Little Pony. Jewbers i synowie”, stajnia, o której mówił elf, mieściła się na przedmieściach. Był to duży budynek pomalowany na rdzawy kolor, z porządnym kawałkiem wybiegu dla podopiecznych, sztuczną rzeczką i zagajnikiem ze śliw. Właściciel, Dean Jewbers, był pasjonatem: obok padoku leżała malutka oberża o nazwie bliźniaczej dla całego interesu, prowadzona przez jego żonę Hannah. Dekoracje, oczywiście, zgadzały się z zainteresowaniami rodziny. Wszystkie te rewelacje Garrett otrzymał od Morleya, chociaż nie uważał, aby były mu do czegokolwiek potrzebne.\nDotes przyprowadził go na miejsce, po czym przyprowadził gospodarza i szybko się ulotnił. Rozsiadł się na ławie przy jednym ze stolików, zamówił ogórkową i tyle go widzieli. Zachował się w sposób typowy czarnym elfom: zostawił biednego Garretta na polu chwały.\n- Witam szanownego klienta! W czym mogę pomóc? – spytał gospodarz. Na szczęście albo nie rozpoznał rozmówcy, albo był takim profesjonalistą. Ewentualnie, był pod kreską i zależało mu na pieniądzach.\n- Chciałbym zobaczyć pańskie konie – niepewnie odpowiedział półgłosem Garrett. – A cóżby innego w stajni? – dodał w myślach. Jewbers zatarł ręce. – Wspaniale pan trafił! Właśnie mamy wspaniałe zwierzęta. Z pewnością sprostają pańskim oczekiwaniom. Jakiego konia dokładnie pan potrzebuje? Do celów rekreacyjnych, zwierzę do powozu, reprodukcja…?\n- Zdecydowanie do podróży.\n- Doskonale! Zapraszam do środka!\nWeszli do stajni. Panował tu raczej półmrok, pachniało sianem i końską sierścią. W długich boksach stały zwierzęta różnej wielkości i maści.\n- Proszę się rozejrzeć – Jewbers z dumą spoglądał na stajnię i jej lokatorów. - Mogę pomóc w wyborze?\n- Będę wdzięczny.\n- To jest Pustynna Burza, wspaniałe zwierzę. Doskonale będzie nadawać się do wypraw wojennych – powiedział kupiec, podchodząc do boksu z jabłkowitym rumakiem. Koń łypnął na zakapturzoną postać przekrwionym okiem. Garrett uznał spojrzenie za żądzę mordu i delikatnie pokręcił głową. – Dziękuję, nie planuję wypraw wojennych. Jestem pacyfistą – rzekł miękko. Jewbers z zapałem pokiwał głową. – Tak, tak! Te wszystkie wojny, grabieże, okropność! Niech Budowniczy ma nas w swej opiece! Najzupełniej się zgadzam. O, proszę, to jest Ognisty Wiatr – wskazał na gniadosza gryzącego marchew. – Osiąga cwał w dwie minuty!\nGarrett pokręcił głową.\n- Dziękuję, ale to nie jest to, czego szukam.\n- W takim razie na pewno doceni pan zwrotność Barrakudy. Jego matka trzy razy z rzędu wygrała zawody okręgu – powiedział. Złodziej zmierzył wzrokiem siwego ogiera kopiącego drzwiczki boksu. Koń wydawał się wykrzywiać szyderczo do człowieka swoimi wielkimi łopatowatymi zębami. Garrett westchnął.\n- Przykro mi zajmować pański czas, ale ten się nie nadaje.\n- Tornado? Przybiega na trzy gwizdy. Jest jeszcze wyrostkiem, więc sprzedam po okazyjnej cenie – pogłaskał po szyi kasztana. Koń miał swojego pana najzupełniej w nosie, w kółko kręcąc się w stronę boksu ze srokatą klaczą o długiej grzywie.\n- Hmm… Nie bardzo.\n- Widzę, że jest pan znawcą… Zachwyci pana Bucefał. Klepnął bułanka w miejscu, gdzie u każdego zwierzęcia plecy kończą swą zaszczytną nazwę. Bucefał zarżał z wyrzutem i machnął ogonem.\n- Cóż… To, jakby to ująć, z pewnością nietuzinkowe zwierzę, ale… - klient plątał się w zeznaniach. - Raczej nie mój typ.\n- Oczywiście. Pomyślmy… Już wiem! – Jewbers wyglądał, jakby go olśniło. - Proszę za mną!\nDziarskim krokiem skierował się do ostatniego boksu. Tłukł się tu ogromny, kary rumak. Ze swymi wielkimi zębiskami, przekrwionymi oczami i bardziej byczym niż końskim karkiem, nerwowo dłubiący kopytem w piasku wyglądał na naprawdę wredne bydlę. Koń podbiegł do drzwiczek, zmierzył Garretta wzrokiem i posłał mu mordercze spojrzenie. Mężczyzna odwzajemnił się tym samym.\n- A oto perła mojej hodowli – Ferrari – oznajmił triumfalnie Jewbers. – To taki koń, którego pan szuka. Niezwykłe zwierzę. Nadaje się do długich, męczących podróży, szybkiego cwału i na turnieje.\nFerrari zaczął dobijać się do drzwiczek boksu jak oszalały. Po chwili udało mu się wystawić kopyto pod spodem i wyrżnąć Garretta w kostkę. Zaatakowany podskoczył i syknął.\n- Czarny jeździec na karym koniu… - kupiec spróbował jeszcze raz, mierząc wielce wymownym wzrokiem szczupłą sylwetkę klienta. – To bardzo przyciąga kobiety.\n- Właśnie – szepnął Garrett.\nObjął pomieszczenie spojrzeniem. – Nie ma pan czegoś… innego? Mniej drapieżnego ogiera? Proszę mi pokazać najmniejszą, najbardziej rozmarzoną i senną kobyłkę, jaką pan ma. Najlepiej o imieniu w stylu jakiejś Stokrotki czy coś w ten deseń.\nJewbers pokręcił w zamyśleniu głową. Na czole pojawiły się kropelki potu.\n- Bardzo mi przykro, ale specjalizujemy się w koniach-olimpijczykach – wyjąkał.\n- Cóż, w takim razie serdecznie przepraszam, że zająłem panu tyle czasu. Do widzenia – odrzekł z nieskrywaną już ulgą Garrett i czym prędzej wyszedł, bez słowa odrywając najwyraźniej podrywającego jakąś dziewczynę Morleya od baru, do którego ten zdążył chyba się już przesiąść i zostawiając oszołomionego handlarza samego.\n140657 Unikalnych wizyt


EY - HR wave - Say on Pay w Polsce–czy rynek jest przygotowany na nowe obowiązki dotyczące wynagrodzeń władz spółki - EY - Polska\nAutorzy: Małgorzata Fiedorczuk, Manager, People Advisory Services i Bartosz Siwiak, Senior, People Advisory Services\nDo 30 czerwca 2020 r. walne zgromadzenia akcjonariuszy spółek giełdowych mają obowiązek określenia zasad polityki wynagrodzeń członków zarządu i rady nadzorczej. Zgodnie z nowymi regulacjami spółki będą miały obowiązek upublicznienia szczegółowych informacji o wynagrodzeniach zarządów i rad nadzorczych oraz m.in. ich relacji do średniego wynagrodzenia w spółce. Nowe obowiązki mogą stanowić z jednej strony dodatkowe obciążenie dla spółek, ale z drugiej strony mogą stać się też narzędziem do komunikacji z akcjonariuszami. Jak dodatkowe wymogi postrzegają podmioty, które będę musiały je stosować?\nWięcej informacji o wynikach badania w raporcie EY: „Wynagrodzenia zarządów i rad nadzorczych spółek giełdowych. Nowe przepisy, obowiązki i praktyka rynkowa – Say on Pay w Polsce”.


Inebrya Liss-pro, spray wygładzający, 150ml - Hairstore.pl\n» Inebrya Liss-pro, spray wygładzający, 150ml\nSpray wygładzający Inebrya Ice Cream Liss-Pro to kosmetyk, który został stworzony z myślą o kobietach pragnących mieć gładkie i proste włosy. Kosmetyk ten znacznie skraca czas potrzebny na suszenie i prostowanie włosów. Świetnie likwiduje problem puszenia się i elektryzowania. W efekcie włosy pięknie lśnią oraz są zregenerowane, wzmocnione i odbudowane. Co ważne, efekt jedwabistego wygładzenie utrzymuje się aż do 4 dni. Kosmetyk ten podtrzymuje efekt wygładzenia.\nIdealnie gładkie włosy ze sprayem Inebrya Ice Cream Liss-Pro!\nSpryskaj włosy z odpowiedniej odległości.\nOpinie o Inebrya Liss-pro, spray wygładzający, 150ml\nWtorek, 03 Styczeń 2017 (00:31)\nsprzedano mi w sklepie na bazarku jako produkt termoochronny. Mam nadzieje że chroni. Na razie jestem bardzo zadowolona - prostuje włosy, są błyszczące, mieńkie i odporne na wilgoć. Mam średniej grubości włosy, i naturalnie się skręcają\n46,80 zł 34,99 zł\n67,60 zł 50,70 zł


Kongres Czystego Powietrza, czyli jak walczyć ze smogiem - KRDP - Pogodnie każdego dnia\nKongres Czystego Powietrza, czyli jak walczyć ze smogiem\nZredagował(a) Redakcja Ciechanów on 15 marca 2018\nPonad 200 samorządowców – prezydentów, burmistrzów, wójtów, radnych, a także naukowców, przedstawicieli biznesu i organizacji pozarządowych dyskutowało w środę 14 marca w Warszawie o tym, jak walczyć ze smogiem. Zorganizowany przez Zespół Doradców Gospodarczych TOR i Samorząd Województwa Mazowieckiego Kongres Czystego Powietrza to największe takie wydarzenie na Mazowszu. Pierwszy raz w tak szerokim gronie omówiono problem zanieczyszczenia powietrza. Poradzenie sobie z tym problemem wymaga bowiem współpracy wielu różnych środowisk, o czym przekonuje wiceprezes zarządu Zespołu Doradców Gospodarczych TOR, Adrian Furgalski.\nBrak zdecydowanych rozwiązań systemowych, ograniczone środki finansowe, a także wciąż zbyt niska świadomość społeczna – to główne problemy, z jakimi muszą się mierzyć samorządy. Chociaż nie jest to łatwe, samorządy krok po kroku starają się walczyć o czyste powietrze.\nSzacuje się, że aż 50 tys. osób rocznie w Polsce przedwcześnie umiera z powodu zanieczyszczenia powietrza. To ponad 14 razy więcej niż w wypadkach samochodowych. W walce ze smogiem pomagają fundusze unijne. W ogłoszonych do tej pory konkursach na termomodernizacje budynków, instalacje odnawialnych źródeł energii, tworzenie parkingów ‘Parkuj i Jedź’, ścieżki rowerowe czy zakup niskoemisyjnych autobusów przeznaczony został już miliard zł.\nRealna pomoc dla rodziców z Ciechanowa\nRuszyła rewitalizacja kamienicy przy ul. Warszawskiej


Czy wiesz jak działają algorytmy, które personalizują wysyłane treści do odwiedzających Twój sklep internetowy? Po co są testy A/B i jak je prawidłowo przygotowywać? Czy posiadając sklep internetowy możemy podnosić swój marketing do rangi marketingu Amazon czy Zalando? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie w ebooku “eCommerce Email Marketing”, który pochłonął czytelników branży eCommerce i jest do przeczytania zupełnie bezpłatnie tutaj .\nZ najnowszego eBooka, którego możesz przeczytać zupełnie za darmo. Jest on poświęcony tematyce Email Marketingu i Marketingu Automation. Dowiedz się, jak narzędzia typu eCRM pomogą Ci zidentyfikować przyczyny retencji klientów. Jeśli połączysz tę wiedzę z automatycznymi i spersonalizowanymi rekomendacjami, a także możliwością wysyłki komunikatów do niezalogowanych użytkowników, to uczynisz swój eCommerce firmą technologiczną. Od momentu wdrożenia systemu sztuczna inteligencja, taka jak data science czy machine learning będą Twoimi botami sprzedaży, nie będziesz musiał tworzyć ich od zera. Dowiedz się, jak możesz śledzić i archiwizować kompletną ścieżkę zachowania swoich klientów w witrynie sklepowej. Nowoczesna sprzedaż jest skuteczna dzięki automatyzacji. Pozostaje jedynie przyjrzeć się im i wybrać takie, które najlepiej rozwiązują problemy i wyzwania Twojego sklepu.\nDowiedz się jak wdrożyć marketing automation do Twojej firmy\nObraz 1: Wykres przedstawiający wartości sprzedanych produktów w przeliczeniu na jeden email. (dane 09.2016 – 03.2017)\n“Po co mam wysyłać wiadomości do osób, które już dokonały zakupu w moim sklepie albo się zalogowały? One już mnie znają. Ja chcę się skontaktować z nowymi klientami!” Klienci często o to pytają. Grzechem jest uznanie wiedzy o dotychczasowych klientach za bezużyteczną, w ten sposób tracisz aż 90% możliwego przychodu! Utrzymywanie klientów jest znacznie tańsze od pozyskiwania nowych. Oprócz ruchu, najważniejszym wskaźnikiem w sklepie jest współczynnik retencji. Zwiększenie retencji (powracania) klientów o zaledwie 5%, pozwala na zwiększenie rentowności od 25% do 95%. Jak możesz realizować Retention marketing i jak dzięki cookie and email merging rozpoznawać swoich klientów i analizować ich zachowania w sieci, nawet w przypadku, gdy nie zalogują się na stronie? Wszystkiego dowiesz się z ebooka.\nDzięki marketing automation wyślesz zarówno wiadomości transakcyjne jak i newslettery ze spersonalizowaną treścią\nSprawdziliśmy to, że wiadomości transakcyjne mają znacznie lepsze wyniki otwieralności, ponieważ klienci zauważają, że są one odpowiednio spersonalizowane i kierowane specjalnie dla nich. Dla wszystkich klientów edrone średnia otwieralność wiadomości transakcyjnych to 47%, podczas gdy otwieralność newsletterów to średnio 16%. Wiadomości transakcyjne są też trzykrotnie szybciej otwierane, niż newslettery.\nObraz 2: Schemat scenariusza ratowania porzuconych koszyków.\nCzy wiesz co zrobić kiedy klient porzuci koszyk w Twoim sklepie internetowym?\nMożesz go przywrócić. Jak? Masz do wyboru mnóstwo scenariuszy. Możesz ustawić kilka wiadomości, które będą się automatycznie wysyłać do klientów, przypominając im o produktach, które kiedyś dodali do koszyka. Każdy klient dostanie inną, spersonalizowaną wiadomość, chociaż Ty ustawisz wybrany scenariusz tylko raz.\nCzy chciałbyś automatycznie rekomendować produkty klientowi, który zakupi na przykład Smartphone, zakup odpowiednich akcesoriów pasujących do danego modelu?\nJeśli tak, to jest to możliwe. Rekomendacje koszykowe to wiadomości, w których każdy klient otrzyma propozycje produktów, które były najczęściej kupowane w parze z zakupionym produktem przez inne osoby. To bardzo sprytna funkcjonalność systemu! Wysyła on także rekomendacje behawioralne, czyli oferty dopasowane na podstawie zachowania innych klientów.\nObraz 3: Przykład personalizowanej wiadomości z rekomendacjami produktów.\nAle o co w ogóle chodzi z tym marketingiem automation i jak umiejętnie go wykorzystać żeby faktycznie działał?\nDzięki sztucznej inteligencji, machine learning i wykorzystaniu marketingu automation w email marketingu Twoja sprzedaż może wkroczyć w zupełnie nowy wymiar, szczególnie w kontekście ilości zer na końcu. Czego Wam i sobie życzymy:) Dlatego pobierz ebooka, aby czerpać bezcenną wiedzę, zobaczyć case study oparte na faktycznych liczbach i podnieść swój marketing na wyższy poziom.\nBig dataCustomer IntelligenceEmail marketing


Ostrowiec Świętokrzyski: 58-letni kierowca odpowie za jazdę pod wpływem alkoholu - Swietokrzyskie112.pl\nOstrowiec Świętokrzyski: 58-letni kierowca odpowie za jazdę pod wpływem alkoholu\n10 11:16 am\nPolicjanci z Wydziału Ruchu Drogowego ostrowieckiej komendy zatrzymali 58-letniego kierowcę forda, który miał ponad promil alkoholu w organizmie.\n„Wczoraj o godzinie 19.30 dyżurny ostrowieckiej komendy otrzymał informację, że w kierunku Ćmielowa porusza się pojazd marki Ford. Z relacji zgłaszającego wynikało, że kierowca dostawczaka prawdopodobnie jest pijany. Na miejsce natychmiast skierowano policjantów z ostrowieckiej drogówki. Po chwili mundurowi na ul. Zamkowej zatrzymali do kontroli drogowej opisane auto i sprawdzili stan trzeźwości mężczyzny. Okazało się, że 58-latek wsiadł za kierownicę swego pojazdu mając ponad promil alkoholu w organizmie. Senior stracił już swoje prawo jazdy. Teraz o dalszym losie mieszkańca Ćmielowa zadecyduje sąd” – informuje asp. Ewelina Wrzesień z KPP w Ostrowcu Świętokrzyskim.\nPrevious postOstrowiec Świętokrzyski: Pożar więźby i dachu w domu jednorodzinnym [zdjęcia]\nNext postOstrowiec Świętokrzyski: Odpowie za kradzież w sklepie


Fot. Ze zbiorów Joanny Ney\nWraz ze sławnym Chórem Juranda ruszyła w trasę koncertową. 1 czerwca 1939 roku śpiewała w białostockim Teatrze Miejskim piosenki Juliana Tuwima i Mariana Hemara. Do naszego miasta wróciła wraz z córką we wrześniu, kiedy na Warszawę poleciały pierwsze hitlerowskie bomby. Kiedy Sowieci zajęli Białystok, Nora Ney skontaktowała się z najeźdźcami, proponując występy. Tak twierdzi bratanica ówczesnego męża aktorki. I rzeczywiście - wyjechała do Moskwy na początku 1940 roku. Jednak zbyt słabo mówiła po rosyjsku, by stanąć przed kamerą. Czytała za to poezję przed mikrofonami moskiewskiego radia. Kiedy hitlerowcy zaatakowali ZSRR, Sowieci wypuścili z Gułagu męża Nory Ney. Krytyk, a zarazem przedstawiciel amerykańskiej wytwórni MGM na Polskę chciał wyjechać do USA. Aktorka , zakochana wówczas w sowieckim architekcie, w dodatku żonatym, postanowiła wyjechać za nim z córką i przyrodnią siostrą Lidią do północnego Kazachstanu. Do Polski wróciła pod koniec roku 1945.\nZimny prysznic komunizmu\nNora Ney po powrocie do kraju zostawiła córkę w Domu Ocalonych Dzieci w Otwocku, a sama ruszyła na poszukiwania rodziny. W Warszawie po jej mieszkaniu pozostał tylko gruz, w Białymstoku dowiedziała się, że krewni trafili do obozów koncentracyjnych. Nie przeżyły ani siostry Nory, ani ich mężowie, ani dzieci. Kiedy poszukiwania krewnych spełzły na niczym, zabrała córkę z sierocińca i pojechała do Łodzi. Aleksander Ford kręcił już „Zakazane piosenki”. W studiu ktoś miał jej powiedzieć, że dla niej nic się nie znajdzie. Prawdopodobnie filmowcy bali się zaangażować divę sanacyjnego kina. Nora Ney przypuszczała, że w kraju opanowanym przez komunizm nie będzie jej łatwo. Udało się jej wraz z córką i siostrą przedostać do sowieckiej strefy okupacyjnej w Berlinie, a stamtąd do Amerykanów. W czerwcu 1946 roku dzięki pomocy finansowej organizacji pomocowej dla żydowskich imigrantów popłynęła do Ameryki.\nKoniec marzeń o karierze\nPo dotarciu do USA Nora Ney z córką zamieszkały w Nowym Jorku. Nie znała angielskiego, nie znała też jidysz, choć urodziła się w rodzinie żydowskiej. Dlatego drzwi do żydowskich teatrów były przed nią zamknięte. Do studiów Hollywood też. Przedwojenna gwiazda musiała się wziąć do pracy. Zdobyła posadę w fabryce lalek, później była nianią, opiekunką dla osób starszych i pomocą domową. Zdruzgotana swoją sytuacją finansową nawiązała kontakt z mężem, który po wojnie nie wrócił do Polski. Mieszkał w Rzymie, gdzie został producentem filmowym. Współpracował z Amerykanami, dla których produkcja filmów w Europie była znacznie tańsza. Para wzięła rozwód, ale Józef Fryd wspierał byłą żonę i córkę finansowo. Nigdy więcej już się nie ożenił.\nTymczasem znów wolna Nora Ney trzeci raz wyszła za mąż. Tym razem usidliła Eugene’a Brauna. Był z pochodzenia Czechem, wojnę spędził jako lekarz na statku. W Nowym Jorku został psychiatrą. Małżeństwo jednak nie było udane i polsko-czeska para szybko się rozstała.\nPotrzebująca środków do życia dla siebie i córki aktorka została archiwistką w dwóch firmach. Jej córka wspomina, że w jednej z nich zatrudniła jako swoją asystentkę pierwszą w historii korporacji Afroamerykankę. We wspomnieniach córki, Nora Ney jawi się jako osoba tolerancyjna i lubiąca nieść pomoc. Przez chwilę chodziła na zajęcia do niezłego studia tańca, ale nie było ją stać na bardzo drogie lekcje. Tymczasem karierę w filmie rozpoczęła jej córka Joanna. Nie poszła w ślady matki, pracowała przy produkcji filmów. Była współpracownicą sławnego reżysera Stanleya Kubricka. Kubrick poinformował o pobycie dawnej gwiazdy w Ameryce agencje aktorskie. Jednak kiedy Nora Ney dostała propozycję statystowania w futrze z norek, musiała zrezygnować, bo nie miała skąd wypożyczyć drogiego rekwizytu. Za to poznała Leona Friedlanda, rosyjskiego Żyda z Sankt Petersburga, któremu udało się uciec z Rosji jeszcze w 1917 roku. Był wdowcem, a wkrótce został czwartym mężem aktorki. Był już na emeryturze, ale miał trochę oszczędności. Nowożeńcy wyjechali do San Diego w Kalifornii. W tamtych latach położone nad Pacyfikiem miasto było oddalone od życia kulturalnego Nowego Jorku. Nora Ney mogła chodzić na plażę, ewentualnie oglądać amerykańską telewizję. Jej córka Joanna wspomina, że lubiła Władzia Liberace, pianistę polskiego pochodzenia, który grywał na białych fortepianach odziany w wysadzaną diamentami kurtkę. Raz na tydzień wybierała się do kina, ale żeby zobaczyć nowości, które reklamowała jej córka, zatrudniona w dziale reklamy wytwórni 20-th Century Fox, musieli z mężem jechać sporo kilometrów.\nLosami aktorki interesowali się polscy dziennikarze, zresztą ze zmiennym szczęściem. W 1957 roku Antoni Marczyński, twórca książkowego pierwowzoru przedwojennego filmowego przeboju Nory Ney „Kobieta nad przepaścią” w artykule dla „Przekroju” pisał, że aktorka zniknęła gdzieś w Ameryce. Więcej szczęścia miał w 1964 roku Zbigniew K. Rogowski, który spotkał Norę Ney przypadkiem w Nowym Jorku. W korespondencji dla „Przekroju” zachwycał się wyglądem aktorki i jej figurą. Nie sprawdził tylko, że na potrzeby wywiadu odmłodziła się o cztery lata.\nDopiero w 1996 roku, w ramach retrospektywy polskich filmów w Lincoln Center w Nowym Jorku, kinomani mogli obejrzeć „Córkę generała Pankratowa” z udziałem Nory Ney. Podupadła na zdrowiu aktorka nie byłą w stanie przyjechać na pokaz.\nSchorowana, zakończyła życie 21 lutego 2003 roku w amerykańskim hospicjum w Silverado. Córka rozsypała jej prochy w parku.


Łódzki artysta fotograf i pisarz opowiada o kondycji współczesnej literatury, jak pogodzić komercję ze sztuką oraz o tym, jak Łódź traktuje swoich artystów.\nZ czterdziestopięcioletnim Tomaszem Sobierajem, fotografem i pisarzem, spotykam się w kawiarni Boston, znajdującej się w świeżo otwartym Muzeum Sztuki w Łodzi, zlokalizowanym w wielkim kompleksie rozrywkowym Manufaktura.\nMówi szybko, jest uśmiechnięty i bardzo ekspresyjny, a w wypowiedzi wplata cytaty znanych ludzi, pisarzy czy filozofów, którzy go inspirują. Tomasz Sobieraj jest pisarzem, poetą, fotografem – trudno właściwie powiedzieć, kim najbardziej. Do tego potrafi ciekawie opowiadać zarówno o tym, że uwielbia kawę i jaką książkę wydała ostatnio jego żona, oraz o tym, czy woli być Mozartem czy też Salierim. Czasem jedynie przerywa swoje wypowiedzi, wołając „ale proszę o tym nie pisać”!\nTomasz Sobieraj ma dość konserwatywne i konkretne poglądy na fotografię (przekładające się również na to, czym jest według niego sztuka). Według niego w byciu artystą liczy się zarówno talent, jak i praca oraz rozmowa z ludźmi. Innymi słowy, „trzeba być jednocześnie i Mozartem, i Salierim, i Mickiewiczem, i Puszkinem”. Nie trzeba mieć jednak odpowiedniego dyplomu, żeby móc powiedzieć o sobie, że jest się artystą. Wie co mówi – zanim zaczął profesjonalnie parać się sztuką, ukończył geografię na specjalności hydrologia i klimatologia oraz pracował jako urzędnik pisząc do szuflady przede wszystkim po to, by zadziwić siebie i sobie zaimponować. Przy okazji wychodzi na jaw opinia Sobieraja na temat literatury współczesnej oraz obecnie popularnych prądów. Według niego cechuje się ona „brakiem myśli i odwróceniem estetycznym”, a jej warsztatowa nieporadność jest konwencją, znakiem epoki. Dlatego też postanowił upublicznić to, co tworzy: „mam zamiar zostać zwrotnicowym, który nawróci literaturę na właściwe tory, chcę, żeby znów zaczęło się liczyć logiczne myślenie, estetyzm, waga słowa i filozoficzna refleksja.” Nie przeszkadza mu to, że jego sztuka jest hermetyczna i daleko jej do kultury masowej, a ludzie, zamiast przeczytać książkę, wolą zająć się konsumpcją: „promil ludzi czyta, obcuje z literaturą klasyczną. Jakie to ma znaczenie? Ważne, żeby ludzie byli szczęśliwi i było dobrze. Świat rozwijał się, mimo że tylko elity czytały.”\n„Filozoficzna refleksja” i hermetyzm są widoczne w jego najnowszym zbiorze opowiadań zatytułowanym „Dom nadzoru” (Wydawnictwo Adam Marszałek), który ukazał się kilka tygodni temu. Opowiadania te, cytując Zygmunta Hermana, to „nie tylko mistrzowska warsztatowo krytyka współczesności czy prorocza wizja. To przede wszystkim nowa forma w literaturze, czerpiąca swobodnie z różnych gatunków epickich, także tych pogranicznych - eseju, a nawet reportażu, przez co trudna do jednoznacznego zaklasyfikowania i wymagająca głębszej analizy”. Opowiadania te stanowią przedłużenie poglądów na sztukę ich autora, który uważa, że przyszłe pokolenia pamiętają o tych, którzy potrafili sięgać poza ramy wyznaczone przez ich epokę, poza pewne pola konwencji, za przykład podając polskiego poetę Juliusza Słowackiego. Pisanie inaczej jest dla niego dużym atutem i nie chodzi tu nawet o to, że sztuka powinna stanowić coś odrębnego od codziennego życia: „sztuka nie musi uciekać od życia, ale też nie musi nim być. Nie trzeba pisać poezji o kupach, sikaniu czy czkawkach” – stwierdza pewnym tonem sącząc kawę. Jest to również jeden z powodów, dla których następnym projektem Sobieraja jest stworzenie polskiego poematu narodowego, pisanego prozą poetycką, pełnego odniesień publicystycznych i dygresji. Ale co tak naprawdę z tego wyniknie – nie wiadomo.\n"Życie jak sen""Życie jak sen" | zdj.: T. SobierajJednak „wszystko kosztuje, a żyć trzeba”, a z kultury wysokiej nie zawsze da się wyżyć, dlatego też Sobieraj jest realistycznie nastawionym do świata artystą i nie należy do tych, którzy uważają, że artysta powinien żyć jedynie z tego, co stworzył dla siebie, i co mu się podoba. Jak mówi: „żyję z fotografii komercyjnej, nie z poezji czy z esejów. Z czegoś trzeba się utrzymać”. Na szczęście praca nad zleceniami: zdjęciami ślubnymi, do katalogów czy kalendarzy ma to do siebie, że nie jest zbytnio czasochłonna, a Sobieraj, parafrazując łódzkiego poetę Juliana Tuwima, stwierdza, że to dobrze, że może poświęcić 3-4 dni w miesiącu na pracę komercyjną, żeby przez resztę czasu zajmować się tym, co lubi. Na szczęście klienci zazwyczaj podchodzą zdroworozsądkowo do jego portfolio i wizji projektu, w związku z czym „udaje się osiągnąć kompromis, który wszystkich zadowala”.\nSztuka Tomasza Sobieraja jest głęboko inspirowana postindustrialną naturą Łodzi – trudno sobie wyobrazić, żeby niektóre z jego kolekcji zdjęć (jak na przykład „Enklawa”, lub „Kolosalna morda miasta”) czy opowiadań powstały gdzieś indziej. „Łódź jest specyficznym miastem, jestem bardzo zadowolony, że tu mieszkam. To świadomy wybór, lubię tu być”.\nJednak czy Łódź ma wiele do zaoferowania artystom? Sobieraj, zapadając się w głębokiej czarnej skórzanej kanapie, mówi wprost, że nie do końca: „w Łodzi niestety ceni się tych, którzy są z zagranicy, ale może jest to typowa cecha polska. Można wystawiać sobie byle co, o ile się jest z Paryża czy z Nowego Jorku”. Według Sobieraja, łódzkie muzea nie szukają nowych twarzy, uciekają do tego, co znane i bezpieczne, jest tylko kilku artystów łódzkich, których ciągle się promuje. A „otwarcie nowego Muzeum Sztuki zmieni tylko tyle, że jest gdzie się miło napić kawy.”


MTZ 82 co na jego temat powiecie? - Strona 152 - Belarus, MTZ, Jumz - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\ntrzeba zerwać pokrywę i popatrzeć, czy wodziki OK\nDnia 5.09.2021 o 07:11, cabwie napisał:\nAle u mnie jak poszarpiesz wałem to jest luz na parę milimetrów chyba ze tam jest łożysko stożkowe i popuściła się nakrętka\nNo tak to jest stożkowe wiec może jestem uratowany 😊\nNo to się udało popuściła się śruba wymieniłem uszczelniacz założyłem uszczelkę na wał odkręciłem śrubę i jest narazie git 😊\n1 minutę temu, cabwie napisał:\nDokręciłem miało być 😊nakrętkę\n@mani51 @jahooo Gdzie zajrzeć bo ja nie mechanikowaty trochę jestem i poważniejsze naprawy fachowcom oddaje?\nSkoro wyskakuje reduktor to trzeba się dostać do pokrywy z dźwignią od niego i ocenić czy nie ma za dużych luzów.\nzacznij od połączenia dźwigni reduktora z przesówką. Tuż nad pokrywą jest łączenie tuleją i kołkiem. Luz skutkuje niedokładnym przebiciem na przekładni i jego wyskakiwaniem podczas pracy.\nDzwignia regulatora nie utrzymuje stalego polozenia podczas pracy, opuszcza sie na nierownosciach nizej. Ogladalem jak to jest zrobione w belarusie 820, dziala to duzo lepiej i precyzyjniej. Sa tam 2 sprezyny ktore nie wiem po co sluza.\nZalaczylem zdj jak to wyglada u mnie i nie mam zadnych sprezyn.\nPrzegrzebałem tematy i nic nie znalazłem o remoncie zawieszenia osi w mtz82, mam luz na sworzniach i trzeba się szykować do remontu. Czy wystarczy wymienić sworznie i tuleje, czy są tam jakieś podkładki dystansowe ?\nZależy jaki masz luz. Ja u siebie zmieniałem z pchanej osi na oś napędową to dawałem podkładki dystansowe. Ogólnie lekko nie będzie musisz albo zrobić albo gdzieś kupić ściągacz żeby zdemontować sworzeń. Sworzeń ma w środku gwint dużej średnicy chyba 36 ale nie pamiętam dokładnie. Sworzeń nie jest na wylot tylko jest dzielony na dwie części zakładane jedna od przodu druga od tyłu. Raczej bez rozjechania całym wózkiem tego nie zrobisz bo nie wyciągniesz sworznia do tyłu.\nWłaśnie widziałem że w środku sworznia jest gwint, kupię je i sprawdzę jaki on jest, tulei chyba w rusku chyba się nie rozwierca, może jakieś smarowanie się dorobi\nogólnie te tuleje są wymienne ale one są tak twarde że raczej sworzeń się wytarł a nie tujeja. Ja u siebie regenerowałem otwory w moście bo tam miałem wywalone, ale ciężko znaleźć fachowca żeby się tego chciał podjąć.


HOME / Czytelnia / Imprezy / Klasa Nautica 450 na regatach Travemünde Woche\nJesteśmy u progu nowego sezonu na wodzie, a klasa Nautica 450 przygotowała ponownie ciekawy kalendarz wydarzeń. Oprócz nowych lokalizacji takich jak Dąbrowa Górnicza (jezioro Pogoria) wprowadziliśmy także na początku sezonu treningi klasowe, które pomogą szlifować formę i umiejętności wśród załóg. Nową okazją na spróbowanie swoich sił w klasie będzie także czarter łódek, które będą w ograniczonej ilości dostarczane na regaty i treningi.\nNajważniejsze w sezonie pozostaną jednak dwie lipcowe imprezy – Czwarte Mistrzostwa Polski podczas regat Nord CUP w Gdańsku (5-7.7) – Górkach Zachodnich oraz Otwarte Mistrzostwa Niemiec podczas Travemünde Woche (20-22.7).\n"Każdego roku, Travemünde Woche otwiera się na nowe klasy. Chcemy wyznaczać nowe trendy. Dlatego chętnie witamy dwuosobową łódkę Nautica 450 - nowość w programie TW 2013", wyjaśnia Jens Kath, dyrektor sportowy Travemünde Woche.\nTydzień regatowy Travemünde gości ok. 1500 aktywnych żeglarzy i oferuje szereg imprez na brzegu. To sprawia, że  Travemünder Woche, który jest organizowany po raz 124 jest jedną z największych imprez żeglarskich na świecie. To właśnie ze względu na miejsca wyścigów, jak również na program socjalny absolutnego wielkie wydarzenie, którego nie można przegapić. I właśnie dlatego jesteśmy zadowoleni, że Nautica 450 wystartuje w tych regatach.\nRegaty na Zatoce Lubeckiej będą kolejną po regatach w Gdańsku i Berlinie okazją do współzawodniczenia polskich i niemieckich załóg, ponieważ właśnie te trzy imprezy tworzą cykl Euro Cup klasy Nautica 450.\nItalia – klif runął do wody. Razem z trumnami. (403)


„Zamień chemię na energię” - recenzja\n„Zamień chemię na energię” - recenzja\nPonad 50 przepisów na zdrowe, proteinowe przekąski.\nNa półkach księgarskich znaleźć już można kolejną książkę o zdrowym żywieniu autorstwa Julity Bator. Ta miłośniczka zdrowego stylu życia i dodających energii potraw dzieli się ze swoimi czytelnikami przepisami na sycące, energetyczne, smaczne, tanie i korzystne dla naszego organizmu proteinowe przekąski. Zaspokoić one powinny głód na małe co nieco, zadowolić podniebienie oraz wzmocnić siły osoby, która po nie sięgnie, nie zaśmiecając organizmu niepotrzebnymi i szkodliwymi dodatkami.\nWypróbowane przez autorkę przepisy poprzedza szczegółowy spis treści oraz kilkukartkowy wstęp, w którym pani Julita wypowiada się na temat zdrowego odżywiania, zalet potraw proteinowych, treści zawartych w książce. Następnie czytelnik może zajrzeć do krótkiego vademecum wybranych produktów używanych w przepisach, a potem zagłębić się w wykazy składników oraz opisy czynności prowadzących do przygotowania przekąsek zaproponowanych przez Julitę Bator. Na końcu lektury umiejscowiony został wykaz źródeł, którymi przy pisaniu posiłkowała się autorka oraz indeks składników, dzięki któremu szybko zlokalizować można strony z interesującymi nas przepisami. Książkę ubogacają liczne fotografie pozwalające wyobrazić sobie, jak wyglądają pyszności, które stosując się do sugestii autorki, sami możemy wykreować.\nPromowane przez autorkę przekąski przygotować można w większej ilości, na zapas; zabierać do pracy, szkoły, na wycieczkę, piknik, siłownię. Walorem publikacji wydawnictwa Znak jest nie tylko różnorodność zawartych w książce przepisów i piękna szata graficzna, ale także to, że żaden z proponowanych przez panią Julitę zdrowych smakołyków nie zawiera dodatku cukru. Zamiast niego przekąski osładza m.in. miód, syrop klonowy, stewia.\nW „Zamień chemię na energię” przeczytamy, jak przygotować przekąski, które mają szansę zasmakować amatorom słodkich rzeczy tym, którzy lubią słone, wytrawne małe co nieco oraz miłośnikom energetycznych koktajli. Niejednego z czytelników zaskoczy czasem pewnie połączenie produktów, z których Julita Bator proponuje zrobić wspólny użytek. Na własnych kubkach smakowych będzie jednak można się przekonać, czy odpowiadają nam pomysły kulinarne autorki. „Tworząc przepisy do tej książki, starałam się, aby współgrały ze sobą trzy czynniki: skład, smak i konsystencja” – wyznaje na łamach „Zamień chemię na energię” ich twórczyni. Jeśli więc ktoś ma ochotę spróbować oryginalnych, zdrowych proteinowych przekąsek i pobawić się trochę w kuchni, publikacja wydawnictwa Znak powinna dostarczyć mu w tej mierze wystarczająco dużo inspiracji.\nJulita Bator: „Zamień chemię na energię”, wydawnictwo Znak, Kraków, 2018


Obecne propozycję kredytu gotówkowego - Moja Lokata\n« Lokaty, które stwarza… | Strona domowa | Jak zadbać lepiej o p… »\nPosted on poniedziałek, 22 grudzień 2014 at 08:18 by olek\nDecyzja o kredycie gotówkowym na dowolny cel jest jak najbardziej zrozumiała. Kusząca oferta i c do tego nie powinno być żadnych wątpliwości. Dawniej trudno było jeśli chodzi o finanse, wiele się zmieniło do tamtego czasu, zatem nie pozostaję nic innego jak tylko korzystać. Przygotować solidnie, by powyższa usługa kredytowa była w pełni satysfakcjonująca. Nie ulega wątpliwości, że najważniejsze przy finansach jest bezpieczeństwo, dlatego tez instytucję bankowe mają swoje wymagania. Po pierwsze weksle in blanco, po drugie poręczenie osób trzecich, po trzecie bo i takie jest, zaświadczenie o ubezpieczeniu, bo przecież taka ochrona też jest na dzień obecny popularna. Mieszkanie, samochód i wiele innych, nic jak tylko podejść do tego tematu poważnie. Kredyt gotówkowy na dowolny cel nie zwraca uwagi na wiek, dlatego też starsi decydują się na takie rozwiązanie, jest ono wygodne, szybkie w realizacji, gdy odpowiednio poprowadzone nie powinno być kłopotu. Seniorzy muszą zaprezentować ostatni wycinek emerytury lub też renty, ale też i zaświadczenie z ZUS. Teraz to kredyt gotówkowy ma rację bytu, można przeznaczyć go na wszystko, bo przecież nie ma absolutnie żadnych wytycznych. Jeśli osoba jest chętna może wydać dane środki na przyjemności, jak na przykład wycieczkę do ciepłych krajów, lub też bardziej przyziemne sprawy, nabycie sprzętu AGD, wyposażenie kuchni, remont. Istotne, że są możliwości, można zrealizować każdy pomysł. Kredyt na rachunek bieżący, teraz ma wielu zwolenników, zresztą z każdym dniem ta liczba się powiększa. Nic dziwnego, wygodne rozwiązanie, oszczędza się czas, gdyż w tym wypadku wykorzystywane jest konto istniejące. Klient nie musi się nachodzić, poszukiwać, otwierać nowego, wszystko na przysłowiowe wyciągnięcie ręki. Prawda jest taka, że kredyt na rachunek bieżący jest po prostu bardzo wygodny, a skoro wygodny to i też ogromne zainteresowanie, frekwencji nie brakuję. Karta kredytowa też może pochwalić się dosadną liczbą zwolenników. Komfortowa metoda, pieniądze na karcie, w razie nagłych sytuacji ma się dostęp do pieniędzy. Utrzymanie karty to nic, ponieważ jest tu mowa o małych pieniądzach, po prostu każdego jest stać na taki krok. Karta kredytowa jak każdy kredyt gotówkowy ma swoje znaki szczególne, tu chodzi o określony limit. Dobra opcja z tego względu, że jest to nic innego jak tylko zabezpieczenie własnych interesów. Bank nie ryzykuję, że trafi na nierozsądnego kredytobiorcę, który jednego dnia przehula cały kapitał, a osoba zainteresowana, czyli klient się nie zadłuży.


BH1745NUC nowy układ wykrywania kolorów firmy ROHM\nBH1745NUC nowy układ wykrywania kolorów firmy ROHM Gamma\nFirma ROHM Semiconductor ogłosiła swoje zaangażowanie nad wprowadzeniem do oferty nowego czujnika kolorów dla urządzeń wyposażonych w wyświetlacze, takich jak smartfony czy tablety, zdolnego do dokładnego wykrywania temperatury kolorów, jasności i składników RGB światła otoczenia.\nUkład BH1745NUC wykorzystuje oryginalną technologię usuwania podczerwieni oraz metod obliczeniowych dla osiągnięcia najwyższych parametrów odcięcia podczerwieni w branży, ograniczając wpływ promieni podczerwonych ponad 10-krotnie w porównaniu z tradycyjnymi produktami dostępnymi aktualnie na rynku. Takie możliwości pozwalają na stosowanie ciemnych (o niskiej przepuszczalność) okien optycznych - w przeciwieństwie do konwencjonalnych czujników kolorów, które nie mogą zapewnić dokładnego pomiaru ze względu na skutki zakłóceń w podczerwieni, gdy zastosowane są ciemne okna optyczne.\nW ostatnich latach zwiększyła się liczba smartfonów, tabletów i innych urządzeń wyposażonych w wyświetlacze, które posiadają zintegrowane czujniki koloru w celu analizy składników RGB światła otoczenia dla regulacji parametrów obrazu wyświetlanego, lub adaptacyjnego przyciemniania podświetlenia w zależności od aktualnego poziomu jasności otoczenia.\nKonwencjonalne czujniki koloru wymagają przezroczystego okienka optycznego w celu dokładnego wykrywania widzialnego światła. Jednakże rosnąca tendencja projektowania smartfonów i urządzeń przenośnych przyjmuje stosowanie ciemnych okien optycznych, które choć są bardziej stylowe utrudniają precyzyjne wykrywanie kolorów, gdy mniej światła widocznego przedostaje się przez nie i zostaje zmieszane z promieniami podczerwieni.\nW odpowiedzi na zapotrzebowanie rynku, firma ROHM dzięki wieloletniemu doświadczeniu oraz opracowaniu oryginalnej technologii usuwania podczerwieni i własnych metod obliczeniowych, wprowadziła czujnik koloru, który zapewnia niezrównaną wydajność - nawet z ciemnymi oknami optycznymi.\nWięcej informacji no nowym układzie firmy ROHM mogą Państwo uzyskać z załączonej karty katalogowej, lub bezpośrednio na stronie producenta.


O nas – WTZ Kubusie w Wolborzu\nWTZ Kubusie w Wolborzu\nPracownia Haftu i Koronkarstwa\nPracownia Kosmetyczno – Fryzjerska\nPracownia Dekoratorstwa Artystycznego\n2 Parada Talentów 2019\nI turniej w Bingo 2019\nXIX Turniej Gier i Zabaw dla Osób Najmniej Sprawnych 2019\nDzień Dziecka i Pożegnanie Bąkowej Góry 2019\nI Parada Talentów 2018\nSprzątanie grobów 2018\nXVIII Turniej Gier i Zabaw dla osób Najmniej Sprawnych\nXVII Turniej Gier i Zabaw dla Dzieci i Młodzieży Najmniej Sprawnej 2017\nUstroń – Wisła 2017\nPiknik Nato 2017\nBal WTZ Kubusie 2017\nMistrzostwa Ziemi Piotrkowskiej na ergometrze wioślarskim 2016\nKino w Przedborzu\nXVI Turniej Gier i Zabaw dla Dzieci i Młodzieży Najmniej Sprawnej\nWycieczka w Góry Świętokrzyskie 2016\nWycieczka do Biskupina 2016\nWycieczka do Szczawna Zdroju 2016\n70 rocznica mordu żołnierzy KWP 2016\n8lecie Warsztatu Terapii Zajęciowej\nWycieczka – Suwalszczyzna 2015\nXV turniej gier i zabaw dla dzieci i młodzierzy najmniej sprawnej\nZoo Safari w Borysewie 2015\nUroczystość mordu 12 żołnierzy KWP 2015\nFilm na 10-lecie WTZ Kubusie w Wolborzu\nKompozycja muzyczna uczestnika\nInformacja o funkcjonowaniu Warsztatu Terapii Zajęciowej Kubusie w Wolborzu\nWarsztat Terapii Zajęciowej Kubusie w Wolborzu utworzony został 01.11.2007r. przez Stowarzyszenie „ Koło Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym” w Piotrkowie Tryb. przy współudziale Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Piotrkowie Tryb. i działa na podstawie Ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 r. ( Dz. U. nr 123 z dnia 27.08.1997 r.); Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 marca 2004r. w sprawie warsztatów terapii zajęciowej (Dz.U. nr 63 poz. 587), oraz umów zawartych pomiędzy Stowarzyszeniem KPDzN a Powiatem Piotrkowskim.\nWarsztat utworzono dla 36-ciu osób niepełnosprawnych z terenu Powiatu Piotrkowskiego, a obecnie – od 31.12.2014r. Warsztat posiada 70 miejsc dla osób niepełnosprawnych z terenu Powiatu Piotrkowskiego, posiadających ważne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem do uczestnictwa w terapii zajęciowej, które ukończyły obowiązek szkolny i zostały do niego zakwalifikowane. Warsztat, w przypadku braku osób chętnych do udziału w terapii zajęciowej mieszkających na terenie Powiatu Piotrkowskiego może przyjmować uczestników pochodzących z innych powiatów. Warsztat jest placówką pobytu dziennego i czynny jest 5 dni w tygodniu od poniedziałku do piątku w godzinach 7.30 -15.30. Zajęcia dla uczestników nie przekraczają 35 godzin tygodniowo i 7 godzin dziennie. Warsztat prowadzi zajęcia z zachowaniem 1-miesięcznego urlopu wakacyjnego w miesiącu lipcu oraz przerwy świąteczno – noworocznej. Uczestnikami Warsztatu są mieszkańcy następujących gmin: Gmina Czarnocin, Moszczenica i Wolbórz,Gmina Gorzkowice, Ręczno, Rozprza i Łęki Szlacheckie, Gmina Wola Krzysztoporska, Grabica i Sulejów,Gmina Będków, Mniszków i Piotrków Tryb.\nUczestnicy są przywożeni do warsztatu i odwożeni po zajęciach do domów na koszt warsztatu przy wykorzystaniu własnych i wynajętych środków transportu według szczegółowych ustaleń z przewoźnikami. W każdym pojeździe dowożącym i odwożącym uczestników znajduje się instruktor terapii zajęciowej (lub inny pracownik Warsztatu), który opiekuje się uczestnikami i nadzoruje prawidłowość przewozu. Celem działalności warsztatu jest stworzenie osobom niepełnosprawnym niezdolnym do podjęcia pracy możliwości rehabilitacji społecznej i zawodowej, w zakresie pozyskania lub przywracania umiejętności niezbędnych do podjęcia zatrudnienia, a w szczególności:\n– umiejętności wykonywania czynności życia codziennego oraz zaradności osobistej;\n– rozwijanie u uczestników właściwego funkcjonowania w społeczeństwie,\n– przygotowanie uczestników do podjęcia pracy zawodowej.\nDziałalność rehabilitacyjna w Warsztacie Terapii Zajęciowej prowadzona jest w 16 pracowniach o następujących profilach: malarskim, plastycznym, komputerowym, teatralnym, muzycznym, hafciarsko-koronkarskim, krawieckim, stolarskim, gospodarstwa domowego, ogrodniczym, ceramicznym, rękodzieła, florystycznym, majsterkowania, fryzjersko- kosmetycznym i dekoratorstwa artystycznego. Działalność ta, prowadzona jest przez instruktorów w oparciu o indywidualne programy rehabilitacji i terapii, które dostosowane są do ich możliwości i predyspozycji. Uczestnicy pracują w danej pracowni 7 godzin dziennie, wykonując czynności ściśle związane z założeniami danej pracowni, wykorzystując swoje zainteresowania. Podczas pobytu w Warsztacie uczestnicy kształtują nowe lub wzmacniają nabyte już umiejętności. W trakcie realizacji programu rehabilitacji i terapii w warsztacie instruktorzy stosują metody aktywizujące oraz pobudzające zainteresowania podopiecznych. W warsztacie prowadzone są również zajęcia w sali rehabilitacyjnej i w uniwersalnym gabinecie usprawniania leczniczego, które wpływają na ogólne usprawnianie uczestników, poprawiając ich samopoczucie i sprawność ruchową.\nJednostką prowadzącą Warsztat jest Stowarzyszenie Koło Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym w Piotrkowie Tryb, a kieruje nim zatrudniony przez Stowarzyszenie Kierownik, oraz działa tu tworzona również przez Stowarzyszenie Rada Programowa, w skład której wchodzą:\n– kierownik Warsztatu,\n– specjaliści ds. rehabilitacji lub rewalidacji,\n– instruktorzy terapii zajęciowej,\n– instruktor zawodu (w miarę potrzeb).\nRada Programowa warsztatu opracowuje corocznie indywidualne programy rehabilitacji dla każdego uczestnika warsztatu i wskazuje osoby odpowiedzialne za realizację tych programów, dokonuje okresowej – kompleksowej oceny realizacji indywidualnego programu rehabilitacji uczestnika i zajmuje stanowisko w kwestii osiągniętych przez niego postępów w rehabilitacji, uzasadniających podjęcie zatrudnienia i kontynuowanie rehabilitacji zawodowej w warunkach pracy chronionej lub na przystosowanym stanowisku pracy; potrzebę skierowania osoby niepełnosprawnej do ośrodka wsparcia, ze względu na brak postępów w rehabilitacji i złe rokowania co do możliwości osiągnięcia postępów uzasadniających podjęcie zatrudnienia i kontynuowanie rehabilitacji zawodowej w warunkach pracy chronionej lub na rynku pracy po odbyciu dalszej rehabilitacji w warsztacie; przedłużenie uczestnictwa w terapii ze względu na:\n– pozytywne rokowania co do przyszłych postępów w rehabilitacji, umożliwiających podjęcie zatrudnienia i kontynuowanie rehabilitacji zawodowej np. w warunkach pracy chronionej,\n– okresowy brak możliwości podjęcia zatrudnienia,\n– okresowy brak możliwości skierowania osoby niepełnosprawnej do ośrodka wsparcia.\n2 Parada Talentów 21019\nI turniej Bingo 2019\n87375813 2750856598329742 2144492740149248000 n\n87618038 2750856568329745 4845633166213382144 o\n87799452 2750855854996483 8399114293164900352 n\n87974938 2750854914996577 7270076659309477888 n\n87430568 2750855888329813 730155349536931840 n\n87290455 2750855321663203 8137713491084574720 o\n87099114 2750855878329814 7694282139524661248 o\n85250394 2750856108329791 2022186004433076224 o\n#1887 (bez tytułu)\nMistrzostwa Ziemi Piotrkowskiej na ergometrze wioślarskim\nWycieczka do Ustronia – Wisły 2017


XIAOMI Mi 3 2022 Szary Hulajnoga elektryczna - niskie ceny i opinie w Media Expert\nSystem KERS - odzyskiwanie energii\n228,99 zł x 10 rat 0%\nPodnieś jakość swojej jazdy\nHulajnoga elektryczna XIAOMI Mi 3 z mocą wyjściową 300 W może osiągnąć prędkość do maksymalnie 20km/h i może wspiąć się po nachyleniu do 16%. Wystarczy lekko nacisnąć gaz, by pędzić przed siebie. Rama z wysokowytrzymałego stopu aluminium lotniczego serii 6 zniesie wiele upadków, jednocześnie nie zwiększając masy pojazdu - hulajnoga waży zaledwie 13 kg, więc możesz zabrać ją ze sobą wszędzie.\nNa jednym naładowaniu możesz przejechać maksymalnie 30 km i swobodnie wybrać się na odprężającą wycieczkę. System odzyskiwania energii kinetycznej (KERS) odzyskuje energię z hamowania i postoju, którą może przekształcić w energię elektryczną i jeszcze bardziej wydłużyć zasięg hulajnogi XIAOMI Mi 3.\nDo dyspozycji masz aż trzy tryby jazdy, do których zmiany wystarczy dwukrotnie nacisnąć przycisk zasilania. Jeśli się spieszysz, wybierz S, a podczas spaceru po parku naciśnij D, aby jechać wolniej. Na zatłoczonych chodnikach najlepiej sprawdzi się tryb dla pieszych. Bezpieczeństwo trybów prędkości zostało ocenione przez TÜV Rheinland zgodnie z normą EN17128.\nTrójstronna ochrona reflektorowa\nHulajnoga XIAOMI Mi 3 została wyposażona nie tylko w oświetlenie LED, dzięki któremu będzie Cię dobrze widać na drodze. Hulajnoga ma również przednie i dwukierunkowe boczne światła odblaskowe, które zapewnią jeszcze więcej bezpieczeństwa.\nXIAOMI Mi 3 została wyposażona w nowoczesny hamulec tarczowy z dwoma klockami, który zapewnia większą stabilność. Takie rozwiązanie zapewnia skuteczne hamowanie, szybką reakcję, wydłuża żywotność hamulca, a także sprawia, że jazda jest bezpieczniejsza.\nSzybkie składanie w 3 krokach\nInnowacyjny system składania z certyfikatem TÜV Rheinland (EN17128) jest niezwykle intuicyjny i zapewnia wygodne przechowywanie hulajnogi. Wystarczą tylko 3 kroki: podnieś klamrę łączącą, podnieś klamrę ponownie i naciśnij w dół, a następnie złóż domykając klamrę na zderzaku.\nDzięki udoskonalonemu wyświetlaczowi obsługa hulajnogi jest bardziej intuicyjna i jednolita. Obsługiwać ją możesz także dzięki aplikacji Mi Home, która pozwala np. na blokowanie lub odblokowywanie hulajnogi XIAOMI Mi 3, przeglądanie danych jazdy, modyfikowanie spersonalizowanych ustawień, a także aktualizować oprogramowanie.\nW zestawie z hulajnogą elektryczną XIAOMI Mi 3 znajduje się ładowarka oraz instrukcja obsługi w języku polskim i karta gwarancyjna.\n3 tryby jazdy (eco, standard, sport), Bezszczotkowy silnik, Bluetooth, E-ABS, Prędkościomierz, Rozkładana stopka, Światła odblaskowe, System KERS (system odzyskiwania energii kinetycznej podczas hamowania), Szybki układ składania i rozkładania, Zabezpieczenie przeciwzwarciowe\nUrszula 2 czerwca 2022\nPolecam.jest świetna. Nie żałuję że kupiłam.Szybko jeździ i do samochodu się mieści. Super\nPrzemysław 7 czerwca 2022\nBardzo mocna oraz wytrzymała hulajnoga, w dobrych pieniądzach.\nInstrukcja obsługi Hulajnoga elektryczna XIAOMI Mi 3 2022 Szary


Awanse w agencji Colliers - Sylwetki\nDodano: 15 paź 2013 17:27\nMałgorzata Zbróg z Działu Powierzchni Logistycznych i Przemysłowych awansowała na stanowisko Associate Director. Do Colliers International dołączyła w październiku 2009 roku i zajmuje się doradztwem przy wynajmie i sprzedaży nieruchomości. Tylko w ostatnim roku działalności Małgorzata była zaangażowana w 4 największe transakcje na rynku w Polsce i wynajęła ponad 150 000 mkw. powierzchni magazynowej. Małgorzata jest absolwentką Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.\nMałgorzata Zbróg ALERT RSS Katarzyna Tasarek-Skrok ALERT RSS Olga Winiarska ALERT RSS Joanna Bartosiewicz ALERT RSS Colliers International ALERT RSS sylwetki ALERT RSS


Epson EcoTank L120 (Drukarki atramentowe) - Sklep KopsnijGre.pl\nDrukarki atramentowe >\nNOWE • EAN: 8715946532820\n- Najmniejsza drukarka firmy Epson z pojemnikiem na atrament, umożliwiająca ekonomiczne i niezawodne drukowanie w kolorze.\nEpson EcoTank L120 to niedroga w eksploatacji drukarka, przeznaczona dla domu oraz małego biura. Urządzenie charakteryzuje się wysoką rozdzielczością wydruku, realistycznymi kolorami oraz wyraźnym, czarnym tekstem. EcoTank L120 jest intuicyjna i łatwa w użytkowaniu, do tego obsługuje wiele formatów nośników.\nZwiększ wydajność i skróć przestoje dzięki bezproblemowej konfiguracji i niezawodnemu drukowaniu. Specjalnie skonstruowany pojemnik na atrament jest w pełni zintegrowany z drukarką, aby można było niezawodnie drukować w kolorze bez zanieczyszczeń i kłopotów, które często występują przy nieoryginalnych systemach uzupełniania atramentu i pojemnikach z atramentem innych firm.\nOryginalne butelki z atramentem firmy Epson są dobrze oznakowane i zabezpieczone przed kapaniem, co ułatwia uzupełnianie zawartości pojemnika z atramentem. Model L120 ma zbiorniki z atramentem o pojemności 40 ml, co sprawia, że całe urządzenie jest mniejsze i bardziej dopasowane do domowych biur i niewielkich pokoi w akademikach.