Nowa ekipa, stary Froome. Brytyjczyk wciąż wierzy w sukcesy - Kierunek Tokio - weszlo.com\nKierunek Tokio / Kolarstwo szosowe / Nowa ekipa, stary Froome. Brytyjczyk wciąż wierzy w sukcesy\nChris Froome był prawdopodobnie najlepszym kolarzem ostatniej dekady. Ale zakończył ją bardzo źle – w 2019 roku przydarzył mu się poważny wypadek, długo nie mógł wrócić do siebie. W kolejnąwchodzi w barwach nowej drużyny i nadal walcząc o powrót do najlepszej dyspozycji. Sam jednak mówi, że wciąż wierzy w swoje możliwości i chce wygrać Tour de France po raz piąty w karierze. A może też powalczyć na igrzyskach.\nW Teamie Sky – a potem Ineos – był od 2010 roku. Początkowo patrzono na niego głównie jako specjalistę od jazdy na czas, z czasem jednak rozwinął się – podobnie jak Bradley Wiggins – i urósł do roli lidera zespołu. Już w 2011 roku wygrał hiszpańską Vueltę, swój pierwszy wielki tour. Ten sukces powtórzył sześć lat później. Najlepszy był też na Giro d’Italia 2018. Do tego dołożył triumfy w mniejszych imprezach.\nCo jednak najważniejsze – zawładnął Tour de France. W latach 2013-2017 wygrał cztery edycje największego kolarskiego wyścigu świata. Przegrał tylko w 2014 roku, gdy nie dojechał do mety, a żółtą koszulkę zgarnął Vincenzo Nibali. Kolejne trzy lata były już jego, nikt nie mógł mu wówczas zagrozić. Zdetronizował go dopiero kolega z drużyny, Geraint Thomas, w 2018 roku. Chris był wtedy… trzeci. Wciąż na podium.\nW 2019 roku planował odzyskać swoje trofeum i przejść do historii światowego kolarstwa. Nie licząc Lance’a Armstronga, któremu tytuły zabrano, nikt nie wygrywał Wielkiej Pętli więcej niż pięć razy. Tego dokonała z kolei tylko wspaniała czwórka: Miguel Indurain, Bernard Hinault, Jacques Anquetil i być może największy w historii – Eddy Merckx. Froome chciał do nich dołączyć.\nNie dostał jednak takiej szansy. Bo na jego drodze wyrosła ściana. Dosłownie.\nTo był czerwiec 2019 roku, w trakcie wyścigu Criterium du Dauphine. Chris Froome i Wout Poels wybrali się na rekonesans trasy. Mocno wiało. Froome w pewnym momencie zdecydował się założyć kurtkę, a Dave Brailsford, szef ekipy, powiedział mu: „Chris, nie musisz ryzykować”. Brytyjczyk odpowiedział, że wszystko w porządku. I wtedy jeszcze było. Chwilę później – już nie. Tym razem Chris jedną ręką sięgnął po chusteczkę, żeby się wysmarkać. W tym samym momencie silny podmuch wiatru podciął mu koło, przez co Brytyjczyk stracił kontrolę nad rowerem. I przy sporej prędkości uderzył w stojący w pobliżu mur.\n– Wciąż to widzę. To było okropne – mówił Dan Martin, jadący samochodem za Froomem. – Ja i Neil [Stephens, dyrektor drużyny UAE Team Emirates – przyp. red.] dogoniliśmy ich przed szczytem podjazdu. Nie chcieliśmy im przeszkadzać w rekonesansie, więc postanowiliśmy nie wyprzedzać ich auta. Potem to się wydarzyło. Zatrzymaliśmy się, spojrzeliśmy na siebie i przez jakieś dwadzieścia sekund panowała kompletna cisza. Zamarliśmy, trzęsąc się. Stanąłem przy samochodzie, zapytałem, czy mogę pomóc. To mogło skończyć się o wiele gorzej – on mógł nawet zginąć.\nFroome został przetransportowany do szpitala. W czasie drogi był przytomny, ale pod narkozą przeszedł sześciogodzinną operację. Wybudzony po niej napełnił lekarzy optymizmem, był bowiem świadomy tego, co się stało i wykazywał natychmiastowe postępy. Od razu też zaczął pytać o powrót na rower, ale w szpitalu nieco go hamowano. – Teraz czeka go długa rehabilitacja. Przez najbliższe pół roku nie wróci do kolarskiej rywalizacji. Celem jest teraz nie jego powrót na rower, ale rehabilitacja i powrót do pełnej sprawności w przyszłości – mówił szef chirurgów ze szpitala, w którym operowano Brytyjczyka.\nChris z własnego domu oglądał więc rywalizację kolegów na Tour de France. Wygrał kolejny kolarz Team Ineos – Egan Bernal, a drugi był broniący tytułu Thomas. Gdyby nie wypadek, możliwe, że któreś z tych miejsc zająłby Froome. Ale biorąc pod uwagę, że leczył uraz mostka, biodra, łokcia, kręgu szyjnego i złamania żeber oraz kości udowej, to i tak trzeba było być zadowolonym z tego, że – jak wspomniał Dan Martin – żył. – Nie pamiętam tego wypadku. Wiem tylko to, co relacjonowali mi świadkowie zdarzenia – opowiadał sam Chris.\nJak mówił lekarz – kluczem był powrót Froome’a do sprawności, niekoniecznie na rower. Istniało bowiem ryzyko, że Brytyjczyk nie wróci do kolarstwa, choć on nie widział tej możliwości. Uparł się, że pojedzie znów w peletonie. I faktycznie, doszedł do sprawności. Ale choć wypadek wydarzył się ponad półtora roku temu, to Chris wciąż ma problemy.\n– Walka o piąte zwycięstwo w Tour de France po wypadku może wydawać się niemożliwa, ale już wróciłem i jestem na to przygotowany. Biorąc pod uwagę moje osiągnięcia i udaną rekonwalescencję, to taki mam plan. Nie chcę narzucać sobie limitów, myśleć o nich. Stawiam sobie cele, jako zawodowi kolarze robimy to niemal bez przerwy. Zresztą chciałbym też przejechać mistrzostwa świata i wystartować we Vuelcie lub Giro. Mam doświadczenie, ogromną motywację i wolę, by to się udało. Jestem już niemal w tym samym miejscu, w jakim byłbym przy normalnym sezonie – mówił Christopher Froome jeszcze w czasie przerwy spowodowanej pandemią koronawirusa.\nJak pokazał czas: nie wszystko poszło tak, jak tego chciał. W Tour de France w ogóle nie wystartował. Wziął za to udział w hiszpańskiej Vuelcie, gdzie miał być jednym z liderów Teamu Ineos. Nie wyszło. Odpadł tak naprawdę przy pierwszych trudnościach. Potem był już tylko pomocnikiem, jeździł gdzieś z tyłu i przyjeżdżał do mety kolejnych etapów na odleglejszych pozycjach. Zresztą tak samo było w innych wyścigach, w których wziął udział w poprzednim sezonie.\nOn sam tłumaczył niedawno skąd te słabsze rezultaty.\n– Celem numer jeden wciąż jest powrót do stuprocentowej sprawności. Wszystko zależy właśnie od tego. W zeszłym roku myślałem, że jestem tego bliski, ale podczas wyścigów zobaczyłem, w jakim miejscu naprawdę byłem, jakie są moje słabości i nad czym muszę popracować. Pod koniec poprzedniego roku robiłem testy izokinetyczne [siły mięśniowej – przyp. red.] i wyszło, że mam 20-procentowy deficyt mocy w mięśniu czworogłowym prawej nogi. To oznacza, że proces rehabilitacji nie został wypełniony w stu procentach. Skupiamy się na odbudowaniu tej mocy – mówił.\nPowrót na poziom, na jakim jeździł, w takiej sytuacji wydaje się wręcz niemożliwy. Choć Froome nie zamierza odpuszczać. Sam podkreśla, że widzi kolarzy w swoim wieku, którzy jeżdżą świetnie i wierzy w możliwość ponownego wejścia na szczyt. Przy czym, dodajmy, jest świadomy tego, jak trudne będzie to wyzwanie, ale chciałby spróbować zakończyć karierę nie po kontuzji, a na własnych warunkach.\n– Wierzę w to, że Froome jest w stanie wrócić na wysoki poziom – mówi Adam Probosz, komentator i dziennikarz Eurosportu. – Myślę, że gdyby wszystko wskazywało, że będzie inaczej, to dałby sobie spokój. To raczej nie kolarz, który podpisałby kontrakt z nową ekipą po to, żeby sobie tam jeździć ogony i odpadać – tak, jak to było w poprzednim sezonie – na pierwszych górach. Na pewno znakiem zapytania jest jego wiek. Mając tyle lat naprawdę niesamowicie trudno jest wyjść z takiej kontuzji. Byłby to ewenement, jakby mu się udało. On w to bardzo wierzy i ja też wierzę, że jest w stanie jeździć na bardzo wysokim poziomie. Czy wygrać Tour de France? Tu mam wątpliwości, bo jednak Nibali i inni kolarze mówili, że poziom nagle strasznie się podniósł i właściwie codziennie trzeba jechać na sto procent, przez co trudno jest starszym kolarzom nadążyć za młodszymi. Froome ma swoje lata, przyzwyczajony jest do dawniejszego ścigania. Może się okazać, że z tymi młodymi nie będzie w stanie rywalizować.\nTrudniej będzie też o tyle, że w międzyczasie Chris Froome zmienił zespół. Po ponad dekadzie rozstał się z Team Ineos, które ma już nowych liderów, a przeszedł do Israel Start-Up Nation – ekipy z ambicjami, w WorldTourze jeżdżącej od sezonu 2020. Co może mu dać ten zespół?\nCóż, powtórzmy się – na pewno nie tyle, ile Ineos. Brytyjska ekipa to jedna z trzech najlepszych, jakie aktualnie znajdziecie w peletonie. Obok niej są to Jumbo-Visma i UAE Team Emirates. To drużyny jeżdżące w swojej lidze. Reszta? Mocarstwowe plany może mieć Deceuninck-Quick Step, ale na razie specjalizuje się głównie w wygrywaniu wyścigów jednodniowych, etapów dłuższych imprez czy tygodniówek. Robi to, dodajmy, bardzo skutecznie. Wystarczy przywołać tu takie nazwiska jak Remco Evenepoel (aktualnie przechodzący rehabilitację) czy Julian Alaphilippe.\nW Israel Start-Up Nation tak wielkich i utalentowanych postaci brakuje, ale nie znaczy to, że jest to ekipa, której trudno będzie walczyć o cokolwiek. To znaczy – będzie. Ale nie z powodu własnych słabości, a z powodu klasy rywali. Bo przecież izraelski team ma w swoich szeregach między innymi Dana Martina, Michaela Woodsa czy Sepa Vanmarcke. Oczywiście, oddelegowani do roli pomocników Froome’a, nie pomogą mu tak, jak pomagali koledzy w Team Sky, ale Froome powtarza, że widzi podobieństwa pomiędzy swoją byłą ekipą, a nową. I że nie zawsze wygrywa kolarz z najsilniejszego zespołu.\n– Myślę, że koledzy w nowej drużynie mogą doprowadzić Froome’a do sukcesów – mówi Probosz. – Gdyby Froome był w tak genialnej formie na Tour de France jak Tadej Pogacar w ubiegłym roku, to pewnie mógłby walczyć o zwycięstwo nawet z taką drużyną jak Israel. Choć siły tego zespołu są jednak mniejsze, więc trzeba będzie pewnie bardziej liczyć na doświadczenie i charyzmę Froome’a jako lidera. Bo jednak nie ma tak mocnych pomocników, jakich będą mieli Egan Bernal, Primoz Roglic czy wspomniany Pogacar. Te drużyny są znacznie mocniejsze. Choć to też kwestia dyrektorów sportowych, ułożenia drużyny czy formy zawodnika w danym momencie – zobaczymy, jak to będzie wyglądać.\nWątpliwości jest sporo. Rehabilitacja, wspomniana wcześniej, to główna z nich. Choć Froome podkreśla, że izraelska ekipa to dla niego długoterminowy projekt i nie zrezygnuje z niego po roku, więc nawet gdyby w tym sezonie się nie udało, to spróbuje w kolejnym. A że lata lecą? Co z tego? – Wiek to stan umysłu. Czuję się dość młody, późno zacząłem się ścigać. Myślę, że sportowcy dziś dłużej mogą rywalizować na wysokim poziomie. Spójrzcie na Alejandro Valverde, który wciąż walczy z najlepszymi, a ma 40 lat. To przykład na to, że to możliwe. Też chciałbym to wszystkim udowodnić – mówił Froome. Nie można jednak zapominać, że Chris byłby najstarszym zwycięzcą Wielkiej Pętli od czasów Firmina Lambota, który miał 36 lat, gdy triumfował w tym wyścigu w… 1922 roku.\nNa ten moment wydaje się więc, że jeśli Brytyjczyk może w coś celować, to będą to sukcesy albo w mniejszych wyścigach, albo na pojedynczych etapach. W zeszłym sezonie jego nowa ekipa zanotowała dziesięć zwycięstw. Cztery z nich przyszły jednak na mistrzostwach różnych krajów – Izraela, Estonii i Austrii, cztery w mniejszych wyścigach, a dwa na etapach wielkich tourów. To właśnie te ostatnie były największymi osiągnięciami kolarzy debiutującego w stawce zespołu. Z Froomem w składzie mogą liczyć, że uda się osiągnąć więcej.\nMogą też liczyć – a wraz z nimi sam Brytyjczyk – że jeśli Chris zaprezentuje się dobrze, to przyciągnie kolejnych niezłych kolarzy. Ambicji w Izraelu z pewnością bowiem nie brakuje i szefowie ekipy na pewno chcieliby wskoczyć na jeszcze wyższy poziom w 2022 roku. A sam Froome – nawet z niezłymi kolarzami u boku – tego nie zapewni. Tu trzeba innych zawodników, którzy mogliby wspomóc Brytyjczyka, ale też liderować, jak na przykład wspomniani już Dan Martin czy Michael Woods. Trzeba zbierać doświadczenia i korzystać z tych, które już ma Chris. A jeśli przy okazji uda się osiągnąć wielki sukces – tym lepiej dla zespołu.\nFroome jest zresztą nastawiony na to, że faktycznie wiele osiągnie. I podkreśla, że zmiana otoczenia była dla niego kluczowa. – Mam 35 lat. Wracam po poważnej kontuzji. Nie mogłem kontynuować czegoś, co działało na zasadzie kopiuj-wklej. Zmiana drużyny daje mi w tym momencie kariery sporo motywacji, pcha mnie do nowych wyzwań. To nowy projekt. Po dyskusjach z Sylvanem Adamsem [właściciel drużyny – przyp. red.] doszliśmy do wniosku, że nie możemy podpisać rocznego kontraktu. Ten kontrakt jest dla mnie zobowiązaniem do końca kariery – mówił.\nZagadką pozostaje więc głównie to, kiedy tę karierę skończy. I o co jeszcze, oprócz Tour de France – o którym sam mówi, że będzie największym wyzwaniem w jego karierze – spróbuje zawalczyć. Sami w głowie mamy jeden szczególny wyścig.\nW 2019 roku, niedługo po powrocie na rower, Chris Froome wraz z kilkoma kolarzami – między innymi Michałem Kwiatkowskim – udał się na rekonesans olimpijskiej trasy w Tokio. I był nią absolutnie zachwycony. Głównie dlatego, że jak na igrzyska, wymaga ona od kolarzy naprawdę sporo. Liczy sobie 234 kilometry, łącznie jest na niej 4865 metrów wspinaczki, w tym naprawdę trudne podjazdy w okolicach Góry Fuji.\n– Trasa, którą zobaczyłem… Myślę, że jest fantastyczna. Nie mogę się doczekać, aż się nią zajmę, będę analizować jej profil i próbował dowiedzieć się, czego trzeba, by tam wygrać. Nigdy nie wygrałem jednodniowego wyścigu, ale rywalizacja na igrzyskach tuż po Tour de France, to powinien być idealny moment. W teorii warunki wciąż powinny być świetne w tym okresie. To będzie wyścig, w którym wielu odpadnie. Będzie gorąco [Froome woli ścigać się w cieple – przyp. red.]. To fantastyczna wiadomość – mówił Brytyjczyk.\nOczywiście, w porównaniu do Tour de France czy Giro d’Italia ta trasa to naprawdę nic takiego. Jej najwyższy punkt leży na wysokości 1451 metrów. W dodatku największe trudności ulokowane są na środku. Owszem, pod koniec na zawodników czeka siedmiokilometrowy, wymagający i stosunkowo stromy podjazd pod Mikuni Pass. Problem w tym, że całość kończy się podobnie jak w Rio – zjazdem i dość płaskim odcinkiem, wiodącym do mety. A taki układ trasy premiuje jednak innych zawodników. Probosz:\n– Szanse Froome na pewno ma. Nawet nie miałbym nic przeciwko temu, żeby zakończył karierę złotym medalem ze startu wspólnego. Ale na ten wyścig szykuje się tylu mocnych kolarzy, że będzie mu bardzo trudno. Jak to zwykle bywa na igrzyskach, nie jest to wyścig dla typowych górali, a raczej dla kolarzy potrafiących wygrywać wyścigi klasyczne. Trudno będzie mu rywalizować z takimi zawodnikami jak Julian Alaphilippe, Primoz Roglic czy Michał Kwiatkowski, o ile będzie liderem Polski. Tu ważna będzie końcówka – nawet jak przyjedzie mała, wyselekcjonowana grupa, to trzeba będzie z niej zafiniszować. Froome może mieć z tym problem, bo jest jednak kilku kolarzy szybszych od niego. A solowym finiszem… nie sądzę, by ten wyścig dało się tak wygrać. Ta trasa nie jest tak selektywna.\nDo tej pory Froome medale ma dwa – oba w rywalizacji na czas. Oba brązowe. Olimpijskie złoto to coś, co chciałby zdobyć, wielokrotnie o tym wspominał. Gdy stał na podium w Londynie, mógł wysłuchać hymnu Wielkiej Brytanii, bo najlepszym czasowcem został Bradley Wiggins, jego wielki poprzednik, którego potem przerósł. W wyścigu ze startu wspólnego był wtedy 109. – ostatni z tych, którzy dojechali w limicie czasu, wraz z Janisem Tamuridisem z Grecji. W Rio było już lepiej – do mety dotarł na 12. miejscu. W jeździe na czas wyprzedzili go za to Fabian Cancellara i Tom Dimoulin.\nDziś trudno już wierzyć w to, że mógłby powalczyć o kolejny medal w czasówce. W okresie, gdy on leczył kontuzję, wielu kolarzy udowodniło, że tego typu etapy potrafi jeździć doskonale. Froome’owi zostaje więc wyścig ze startu wspólnego, ale tu pojawia się inny problem. Nie wiadomo, czy Chris w ogóle… dostanie się do składu. W międzyczasie wyrosło mu bowiem wielu znakomitych kolegów. Geraint Thomas wygrywał przecież Tour de France, najlepszy na ubiegłorocznym Giro okazał się Tao Geoghegan Hart. Już jest więc dwóch liderów, a kadry olimpijskie są znacznie węższe niż te, które zespoły posyłają na wielkie toury. Resztę miejsc muszą zająć pomocnicy.\n– Szanse Froome’a na igrzyska? Musimy poczekać na to, co wydarzy się w tym sezonie. Cyfry, które kręci się na treningach, to coś innego, niż te w trakcie sezonu. Nawet jak one są okej – a Chris mówi, że brakuje mocy, więc nie są – ale ma się takich kolarzy jak Geraint Thomas czy Theo Geoghegan Hart, to może być trudno. To na pewno są kolarze, którzy mają nad nim przewagę. Wszystko zależy zapewne od tych tegorocznych wyścigów. Gdyby Froome nagle był w czołówce Tour de France, to automatycznie może stać się liderem kadry – mówi Probosz.\nZ pewnością brak Froome’a na igrzyskach byłby przykrym wydarzeniem, ale… w pewnym sensie spodziewanym. Po tak poważnym wypadku, jaki mu się przytrafił, cudem jest to, że wciąż może marzyć o sukcesach. Kto wie – może mimo wszystkich tych problemów, jeden z nich faktycznie przyjdzie w Tokio. Nic nie jest przecież jeszcze przesądzone.\nTagi: chris froome, israel start-up nation, kolarstwo, team ineos, team sky, tour de france


Chłodne dni końca wiosny nie zachęcają do spacerów i innej aktywności na świeżym powietrzu. W zamian za to proponuję Państwu pozostanie przy komputerach i poczytanie, co ciekawego dzieje się w sieci. Dzisiejszy newsletter poświęcimy przede wszystkim doniesieniom z wspólnego terytorium dwóch światów: wyszukiwarek i przeglądarek, czyli nowinkom w tzw. toolbarach.\nPonad rok temu toolbar - czyli pasek narzędziowy zawierający wiele użytecznych funkcji ułatwiających życie internetowym wędrowcom - udostępniła polska firma Netsprint.\nNetSprint Toolbar umożliwił m.in. szybkie przeszukiwanie sieci (bez konieczności otwierania w tym celu strony wyszukiwarki), a także encyklopedii i słowników PWN oraz obszernego zasobu grafik i kilku słowników języków obcych. Zapewnił także możliwość blokowania wyskakujących okien oraz łatwy dostęp do bramki SMS.\nZ tej bogatej oferty mogli skorzystać jedynie użytkownicy przeglądarki Internet Explorer. Jednak przez rok sytuacja na rynku przeglądarek znacznie się zmieniła i ostatnia innowacja opracowana przez firmę NetSprint jest odpowiedzią na ten stan. Sympatycy przeglądarki Firefox, której udział w liczbie polskich użytkowników (cookies) sięgnął właśnie prawie 11 proc., otrzymali tydzień temu swój własny pasek narzędziowy.\nCzy wskutek tego kroku wzrośnie popularności wyszukiwarki NetSprint w polskiej sieci? Polskim wyszukiwarkom coraz trudniej przychodzi rywalizacja z kalifornijską przeciwniczką, Google. Obecnie udział silnika NetSprint w liczbie wizyt dokonywanych z wyszukiwarek na polskich witrynach waha się pomiędzy 14 proc. a 15 proc.\nNową wersję paska narzędziowego udostępniono wczoraj w innej wyszukiwarce - MSN. Informację o tej edycji podało wiele serwisów informacyjnych ze względu na wprowadzoną w niej interesującą nowość. Toolbar umożliwia użytkownikom Internet Explorera tzw. przeglądanie na kartach (w panelach) - otwieranie wielu stron w jednym oknie. Brak tej opcji był wymieniany jako jedna z głównych niedoskonałości MSIE w porównaniach z alternatywnymi przeglądarkami, które oferowały przeglądanie na kartach od dawna.\nWydawało się, że Microsoft wprowadzi tę cechę dopiero w siódmym wydaniu swojej przeglądarki, jednak jak widzimy, użytkownicy MSIE mogą z niej skorzystać wcześniej - muszą jedynie zainstalować MSN Toolbar... Więcej o nowej edycji paska narzędziowego przeczytamy m.in. w serwisie IDG.pl.\nA po opisie nowych opcji, jakie oferują wyszukiwarki, chcielibyśmy wspomnieć o innowacji, którą proponuje Internautom serwis Ranking.pl. Dotychczas co tydzień przesyłaliśmy Państwu bieżące informacje poprzez newsletter, obecnie przedstawiamy możliwość dostępu do aktualności w jeszcze inny sposób - poprzez RSS. W ten sposób udostępniamy najnowsze dane oraz kolejne newslettery. Zapraszamy serdecznie do śledzenia aktualnych informacji na bieżąco!\nZapraszam do zapoznania się z danymi z ostatniego tygodnia (31.V.2005 - 6.VI.2005).\n(cookies) 9 082 914 2 190 163 11 273 813\n(cookies) 9082914 2190163 11273813\n(cookies) 9 087 266 2 190 685 11 278 687\n(cookies) 9087266 2190685 11278687\n(cookies) 8 827 805 2 125 337 10 953 869\n(cookies) 8 830 595 2 125 616 10 956 938\n(cookies) 9 027 310\n(cookies) 2 200 910


100 × 100. ARTYŚCI I WYDARZENIA: 100 RAZY TEATR POLSKI NA STULECIE POLSKI ODRODZONEJ I NIEPODLEGŁEJ (49) | AICT Polska\n8 listopada 2018 szefyorick\nWYSTĘPY TEATRU BERTOLTA BRECHTA(1898-1956) niemiecki poeta, prozaik, dramaturg i inscenizat... More „BERLINER ENSEMBLEteatr założony w Berlinie (1949) przez >Bertolta Brecht... More” W WARSZAWIE, KRAKOWIE I ŁODZI\n„Berliner Ensemble” występował w Polsce w grudniu 1952 roku – w Warszawie (9 i 10 XII 1952), Krakowie i Łodzi. Zaprezentował trzy przedstawienia:\n1. „Mutter Courage”, w reżyserii Bertolta Brechta i Ericha Engla, która była (premiera w Berlinie 11 stycznia 1949) pierwszym przedstawieniem Bertolta Brechta po powrocie z piętnastoletniej emigracji (w ZSRR, w USA i w Szwajcarii), już w teatrze „Berliner Ensemble”, ale jeszcze nie samodzielnym, lecz założonym przy „Deutsches Theater”, kierowanym przez Wolfganga Langhoffa, dawnego współpracownika Brechta z Zurychu przy „Matce Courage” (1941) i „Życiu Galileusza” (1943), w 1954 otrzymał własny budynek (871 miejsc) przy nabrzeżu Am Schiffbauerdamm”;\n2. „Matkę” wg Maksyma Gorkiego w opracowaniu i reżyserii Brechta;\n3. „Rozbity dzban” Henryka Kleista (premiera w 1952) w reżyserii aktorki i reżyserki Therese Giehse.\nWszystkie przedstawienia „Berliner Ensemble” pokazywane w Polsce recenzował m.in. młody utalentowany krytyk teatralny Konstanty Puzyna w „Życiu Literackim” (przedruk w: Konstanty Puzyna „To, co teatralne”, Warszawa 1960, s. 85-93 – „Teatr Brechta, czyli o prostocie”, „Matka”: punkty wyjścia”, „Kleist: niebezpieczeństwa”, „Mutter Courage”: jeszcze prościej”).\nKrytycznie oceniał przedstawienie „Matki” („dzisiejsza realistyczna „Matka” jest jednak tylko reedycją. Pokazuje teatralne punkty wyjścia współczesnego Bertolta Brechta. Co dalej?”, s. 88).\nBez entuzjazmu odniósł się do inscenizacji „Rozbitego dzbana”: „Doskonale logiczna i jednolita w ramach przyjętej konwencji, nie pokazuje jednak ani Kleista, ani ludowości, ani społecznej satyry. Pokazuje mielizny, grożące temu teatrowi, kiedy zawiedzie busola artystycznego taktu i politycznej jednoznaczności każdego scenicznego kroku” (s. 90).\nZ entuzjazmem natomiast pisał o inscenizacji „Mutter Courage”: „wielkie przedstawienie. Można się spierać o szczegóły (…). Można się spierać o drobiazgi aktorskie (…). Można się wreszcie spierać o amorficzność tekstu, brak wyraźnego konfliktu dramatycznego, o zasadę kroniki – echo ekspresjonistycznych „faktomontaży”. Lecz nie o konsekwencje, o jednolitość, o myśl – nie o zasadę teatru. Osiąga tu ona swój dalszy stopień rozwoju: próbuje stworzyć współczesny teatr l u d o w y. Teatr, który socjalistyczną ideologię i bogate treści artystyczne wiązać pragnie z wielką tradycją średniowiecznych i renesansowych widowisk plebejskich. (…) Ma przede wszystkim ów sens wspaniała prostota i surowość form. Sens aluzji tylko – ale jakże ciekawe rzucający światło na zagadnienia tego programowo antymieszczańskiego teatru” (s. 93).\nWnioski potwierdzał plastyczny i szczegółowy opis przedstawienia: „Białe płótno horyzontu, na prawo poszarpany kawałek białej ściany – wielka pusta przestrzeń. Wspaniała półgłośna rozmowa dwóch żołnierzy szwedzkich o wojnie; obaj w wyszarzałych, połatanych mundurach przytupują dyskretnie – mróz. Nad nimi na opuszczonej, porwanej siatce wielkie litery „Schweden”. Płótno horyzontu opada wprost na deski sceny, nie ma nawet fermu – biel nie jest iluzją śniegu, jest tylko atmosferą.\nWydawało się, że „Matka” [Gorkiego] jest prosta; okazuje się, że realistyczna prostota może pójść dalej. Surowość „Matki Courage” ma w sobie coś z wielkiego moralitetu. Znika chór(gr. choros, łac. chorus), zespół osób wypowiadających ... More z „Matki”, znikają projekcyjne tła, znika niedobry pomysł zamknięcia finału fragmentami filmowych kronik politycznych – coraz dalej odchodzi Brecht od swojej ekspresjonistycznej młodości. Zostaje płócienna kurtynka, zostają oschłe napisy na niej wyświetlane, zostają ballady i „songi”, liryczna zasada przedstawienia. Zostaje autentyzm rekwizytu, zniszczone szaro-bezbarwne kostiumy, jednolitość nastroju plastycznego – tym razem symfonia brudnej bieli. Na tle zawsze białego horyzontu operują scenografowie (Teo Otto i Heinrich Kilger) przystawkami w formie bądź rozpostartych płócien, gdy chodzi o obozowisko czy namioty, bądź fragmentów chat, zbitych z surowych desek – oraz ruchomym elementem wozu, wspaniale zmieniającym swój wyraz w każdej odsłonie dzięki jakimś drobnym szczegółom: rozdartej budzie, płowiejącym z wolna literom szyldu. Jest w tym wozie wielka metafora plastyczna: wyraża on i czas, który płynie, i ironię wojny, która miała przynieść majątek Matce Courage, a przynosi jej tylko rosnącą nędzę i wyniszczenie. Naturalistyczne elementy – słoma pod wozem, szmaty, rekwizyt – użyte są tak oszczędnie i celowo, że w wielkiej pustce uzyskują sens zarazem wyakcentowanego realium i mocnego plastycznego kontrastu. (…).\nTradycja Freie Buhne legła na równi z ekspresjonizmem u źródeł brechtowskiego teatru. Ale Brecht jest – na szczęście – antynaturalistą: naturalistycznych akcesoriów używa zupełnie inaczej i dla innych celów niż reżyserzy ze szkoły Brahma. I akurat odwrotnie, niż Gliehse, pojmuje sprawy środowiskowe. Epoka wojny trzydziestoletniej jest historyczną scenerią „Matki Courage”, akcja(łac. actio = działanie) ciąg zdarzeń w utworze dramatyc... More przenosi się z kraju do kraju, ale Brechtowi(1898-1956) niemiecki poeta, prozaik, dramaturg i inscenizat... More wystarcza wyświetlanie dat w komentarzach na kurtynce i opuszczanie na siatce napisów „Polen”, „Bohmen”, „Bayem”. Chodzi mu o współczesność, o epokę, w której tworzy. Wie, że dla artysty – i widza – środowiskowość i historia są zazwyczaj kostiumem współczesności: więc jego Courage to\nw s p ó ł c z e s n a handlara, więc jego kucharz to d z i s i e j s z y plebejusz.\nKucharz i Katrin to zresztą jedne z najlepszych ról spektaklu – obok Weigel oczywiście. Ernst Busch, Siemion z „Matki” [Gorkiego], o znakomitych warunkach głosowych, gra mocno, zwięźle, czysto, świetnie podaje wstrząsający „Salomon-song” pod drzwiami plebanii, balansując na granicy sztucznego, obliczonego na efekt „wzruszenia” żebraka i prawdziwego wzruszenia człowieka, który ma dość wojny, który marzy już o własnym spokojnym kącie. Katrin A. Hurwicz, niezgrabna, niedźwiedziowata, ma bardzo dobre momenty, kiedy ogląda czerwone buty Yvette, których nigdy nie będzie miała, kiedy pobita i poraniona przez żołdaków włazi pod budę wozu, ciężko jak chore zwierzę. Nie jest natomiast najlepsza w jednej z najwspanialszych scen Brechta – w scenie ocalenia miasta Halle; wina to raczej reżyserów (Brecht i Engel), którym ta odsłona trochę się w rękach rozłazi, rozładowując swoją dramatyczną dynamikę. Wybija się wreszcie R. Lutz, zwracająca już uwagę w „Rozbitym dzbanie” ślicznym, zdławionym płaczem, który zawierał i rozpacz, i złość, i urażoną dumę dziewczęcą. W roli Yvette, obozowej prostytutki, Lutz niczego nie przerysowuje, choć tak o to łatwo. Pokazuje trzy aktorskie wcielenia, każde wykończone, każde odmienione: zrezygnowana, gorzko załamana ofiara wojny, żywa, rzutka spryciarka, i wreszcie wdowa po pułkowniku nagle postarzała, blada, chorobliwie rozlana i ociężała, z wielkim złotym krzyżem na czarnej sukni. Cudowną\n„Lied vom Fraternisieren” śpiewa wątłym, cichym głosikiem, opuściwszy bezwładnie ramiona; muzyka (P. Dessau) podchodzi dyskretnie to dalekim rytmem werbla, to paru tonami melodii i cofa się znów, jak zawsze u Brechta taktowna.\nTe pieśni i ballady Brechta – jakaż w nich tragiczna, gorzka wiedza o człowieku, o wojnie, o świecie. W całej sztuce zresztą, w całej koncepcji „Matki Courage”, którą wojna pozbawia kolejno nie tylko dzieci, ale i poczucia sensu walki o byt. Inna rzecz, że morał tego moralitetu czy przypowieści podszyty jest pacyfizmem trochę sentymentalnym; zabrakło tu pisarzowi oddechu na wielką tragedię, która wymagałaby innych dyspozycji intelektualnych głównej bohaterki i wyraźnego starcia antagonistów zamiast epickiej kroniki. Data napisania „Mutter Courage” – 1938 – trochę ten fakt usprawiedliwia. Uczuciowy protest przeciw wojnie był pierwszym odruchem humanisty.\nTaki protest – to Weigel właśnie. Kiedy pada za sceną salwa kładąca trupem pierwszego syna, Helena Weigel podrywa się jak pchnięta nożem, z ustami otwartymi do krzyku, światła na moment gasną; gdy zapalają się znów, Matka siedzi nieruchoma, usta zamknięte – ona sama przeszła teraz przez śmierć. Gdy dorobiła się już pokaźnie, nie chce porzucić obozu, martwi się końcem wojny, żartuje z Kapelanem. Weigel odsłania w tych scenach swoje subtelne poczucie humoru, cichego, wewnętrznego, nieprzebijającego powłoki poważnego gestu i ruchu. Nie jest już matką pokorną, jak w Gorkim, jest matką rzutką, energiczną, szorstką, choć podobna do tamtej – zbieżnościami i aktorskimi, i tekstowymi. Najwspanialsze jej sceny, to chyba pieśń o kapitulacji i moment przyłapania Katrin na próbie ucieczki. Tyleż scenicznego wyrazu posiada tylko ostatnia osłona, gdy samotna Weigel na pustej scenie odkłada do wozu szmaty zbędnej uprzęży pozostałej po zabitej córce. Wprzęgnięta w drugą uprząż, zbierając się w sobie, szarpnięciem rusza ciężki wóz, by podążyć w niekończącą się już drogę – za wojną.\nJakaż wstrząsająca jest teraz Weigel w owej ostatniej pieśni, którą śpiewa, ciągnąc swój ruchomy dobytek. Ostra szorstkość głosu, ekspresyjność melodyczna, czasem jakiś zaskakujący ludowy zaśpiew, jakim wołała w „Matce”: „Gurken, Tee, Tabal!”. Urzekająca kultura poetycka, która sprawia, że brutalność znów staje się najwyższą subtelnością uczuć, a każda fraza brechtowska pada wyrazista, czysta jak szkło. Wydobycie w pieśni – śpiewanej w ruchu, w wysiłku ciągnięcia wozu! – nawet takich finezji wiersza jak aliteracja: werset „ein Dreck sein Frass, sein Rock ein Plunder!” zgrzyta gorzkim szyderstwem, brzmi jak cztery smagnięcia bata. Długo można by mówić o aktorstwie Heleny Weigel, ale nie wiem, czy nie jest to jeszcze znakomitsza – pieśniarka.\nWspaniały finał. Wielkie przedstawienie. (…)”.\nWizyta „Berliner Ensemble” w Polsce okazała się pierwszym triumfem zagranicznym teatru. Powtórzonym w półtora roku później w Paryżu podczas Festiwal de Paris – I. Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Dramatycznych w Paryżu, który w 1957 roku zapoczątkował sezony Teatru Narodów.\nW Polsce stała się żywo dyskutowanym wydarzeniem. Ale przebiegała w specyficznej atmosferze: z jednej strony żywego zainteresowania ze strony środowiska teatralnego podzielonego na entuzjastów i krytyków teatru i twórczości dramatycznej, inscenizatorskiej i teoretycznej Bertolta Brechta, a z drugiej strony – widzów, zżymających się na fakt rozbrzmiewania znienawidzonego języka niemieckiego na polskich scenach, zwłaszcza w zburzonej Warszawie wciąż pełnej śladów zbrodni niemieckich z niedawnych przecież lat wojny, okupacji, czasu systematycznego rabunku i niszczenia miasta po Powstaniu Warszawskim 1944 roku.\nNiepokoje środowiska teatralnego związane z wizytą „Berliner Ensemble” skomentował Leon Schiller:\n„Niektórzy z naszych znawców teatru obawiali się, że gościna zespołu Brechta wywrze na polską sztukę sceniczną wpływ ujemny, że zacznie się małpowanie abrewiatur scenograficznych, nadużywanie efektów antyrealistycznych, dopisywanie prologów, epilogów i intermediów, przegradzanie głównego tekstu dramatu(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More śpiewami, konferansjerką itp. Lękano się także o repertuar, który w Zespole Berlińskim pomimo pewnej celowości – jak na dzisiejszy smak polski – grzeszy nadmiernym eklektyzmem i estetyzmem swoistym.\nGdyby nawet w obawach tych tkwiła doza słuszności, należałoby uważać je za płonne, a to z tej przyczyny, że teatr polski znajduje się na innym etapie rozwoju, że dawno już przezwyciężył błędy formalizmu i naturalizmu (…). Jeśli zaś o nawiązywanie do tradycji sceny ludowej lub poetyckiej chodzi – mamy własne, przekazane nam przez przeszłość, wzory w plebejskich widowiskach XVI/ XVII w., w teatrze politycznym doby Oświecenia i w monumentalnych dramatach romantycznych” („Pamiętnik Teatralny” 1953 z. 3, s. 220-221).\nLeon Schiller, mimo że był uważany za apologetę twórczości Bertolta Brechta, jego teorii teatralnych i teatru, rozwiewał obawy polskiego środowiska teatralnego. Podkreślał siłę i oryginalność polskiego teatru gwarantującą niezależność wobec wpływów czy naśladownictwa. Było to możliwe, ponieważ dysponował większą niż inni przedstawiciele polskiego teatru znajomością twórczości Bertolta Brechta i przedstawień „Berliner Ensemble” Już w okresie Dwudziestolecia Międzywojennego inscenizował dramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More Bertolta Brechta „Operę za trzy grosze” w przekładzie Władysława Broniewskiego (Teatr Polski w Warszawie, 4 maja 1929, scenografia Stanisława Śliwińskiego, muzyka Kurta Weilla, pod kierownictwem muzycznym Grzegorza Fitelberga).\nPo pierwszym osobistym spotkaniu z Bertoltem Brechtem(1898-1956) niemiecki poeta, prozaik, dramaturg i inscenizat... More (a także z Heleną Weigel i Hansem Marchwitzem), które nastąpiło w Warszawie w lutym 1952 roku podczas ich pobytu w Polsce, Leon Schiller w kwietniu tego roku był w Berlinie dla poznania teatru Brechta i innych teatrów niemieckich. Po powrocie zaproponował zaproszenie teatru Brechta do Polski, a pod koniec tegoż 1952 roku witał zespół „Berliner Ensemble” przybyły na występy do Polski – popularnym artykułem w prasie codziennej „Bertolt Brecht i jego zespół Berliński” (m.in. „Słowo Ludu” 1952 nr 298; „Gazeta Poznańska” 1952 nr 298,” Głos Szczeciński” 1952 nr 298) i osobiście w specjalnym przemówieniu wykazującym znajomość twórczości Bertolda Brechta i jego teatru (tekst został zacytowany trzy lata później we wstępie „Od Redakcji” w „Pamiętniku Teatralnym” 1955 z. 1 , s. 35-36).\nW roku następnym już w styczniu 1953 roku planował wydrukowanie – wraz ze swoim wstępem – przekładu artykułu pt. „Mistrz niemieckiego słowa. W 55 rocznicę urodzin laureata nagrody państwowej Bertolta Brechta”, zamieszczonego w „Neues Deutschland” (1953 nr 34 z dnia 10 stycznia pt. „Ein Meister des deutschen Wortes. Zum 55 Geburtstag von Nationalpreistraeger”; ostatecznie wstęp Leona Schillera zacytowano w tekście „Od Redakcji” w „Pamiętniku Teatralnym” 1955 z. 1 , s. 36 – 38, a tekst z „Neues Deuschland” wydrukowano w przekładzie Romana Karsta jako Aneks I do artykułu Leona Schillera w „Pamiętniku Teatralnym” 1953 z. 3, s. 231-233). W tym też roku przebywał w Berlinie w lutym i w marcu w związku z wystawieniem „Halki” Stanisława Moniuszki w operze berlińskiej („Staatsoper”, premiera 18 III 1953). Obejrzał wówczas przedstawienia w 8 teatrach Berlina Wschodniego i ogłosił artykuł „Teatry berlińskie w lutym i w marcu 1953 R. Kartki z raptularza” („Pamiętnik Teatralny” 1953 z. 3, s. 176 – 240). Artykuł zawierał sylwetki ośmiu teatrów berlińskich, a wśród nich obszerną analizę działalności Bertolta Brechta i jego teatru. Nie była pozbawiona akcentów krytycznych i polemicznych, ale Bertolt Brecht przyjął uwagi Leona Schillera wprawdzie z zastrzeżeniami, ale ze zrozumieniem i specjalnym podziękowaniem. W styczniu 1954 roku na wystawę zorganizowaną przez „Berliner Ensemble” na temat zasięgu oddziaływania twórczości Bertolta Brechta, zorganizowaną w związku z otwarciem własnej siedziby teatru Leon Schiller przesłał zdjęcia z przedstawienia „Opery za trzy grosze” w Teatrze Polskim w Warszawie (4 V 1929) i własny komentarz do tego wydarzenia, który opublikowano w „Theaterdienst” pt. „Kampf um die „Dreigroschenoper” (1954 nr 19; przedruk w: „Pamiętnik Teatralny” 1955 z. 1 s. 33).\nZ kolei świadectwem obiekcji widzów wobec wizyty „Berliner Ensemble” w Polsce jest „List z widowni” wydrukowany przez dwutygodnik „Teatr” pt. „List do Heleny Weigel”. Najlepiej oddaje nastroje polskiej widowni w stosunku do wizyty w Polsce niemieckiego teatru:\n„Droga Pani! Tym listem z polskiej widowni teatralnej pragnę podziękować Pani nie tylko za jej wielką sztukę aktorską i wzruszenia artystyczne, jakich doznaliśmy dzięki kreacji Pani i całego „Berliner Ensemble”. Pragnę na tym miejscu wyrazić Pani także podziękę za wyjaśnienie nam pewnej bardzo bolesnej i bardzo polskiej sprawy uczuciowej, niezmiernie trudnej do nazwania właściwym słowem. Pani nas zrozumie. Nabrałam tej pewności, słuchając z zapartym oddechem poezji Bertolta Brechta, płynącej ze sceny odbudowanego z gruzów polskiego Teatru Narodowego w Warszawie. Słuchając Pani nabrałam pewności, że nic, co ludzkie nie jest Pani obce, że Pani najlepiej pojmie ten, na dnie polskich serc przyczajony lęk przed usłyszeniem ze sceny języka niemieckiego, języka, który towarzyszył męczeńskiej śmierci tylu naszych najbliższych i (…) skojarzył się w naszym odczuciu z najczarniejszą chwilą naszego narodowego bytu. (…) kiedy język rozbrzmiewający triumfalnie na jęczącej pod butami hitlerowskich żołdaków ziemi polskiej wydawał się nam nieludzkim szczekaniem hieny (…) są chwile, kiedy nadmiar cierpienia zagłusza głos rozumu, a Pani wie o tym dobrze, gdyby było inaczej, Jej kreacje aktorskie nie mogłyby być tak głęboko wzruszające.\nOgromny, czarny mur niezdrowej nienawiści odgrodził nas od niemieckiej sztuki i kultury; (…).\nWystępy „Berliner Ensemble” przyczyniły się niechybnie do rozwiązania (…) zahamowania w stosunku do niemieckiego teatru i literatury.\nWstrząs artystyczny, jakiego doznała polska widownia teatralna na przedstawieniach „Matki Courage” przyniósł wielu z nas uczucie radosnego wyzwolenia z niewoli upartej podstępnej pamięci. (…)\nZa to, że pomogliście nam usunąć gruzy pradawnych murów nienawiści, stojących niegdyś\nmiędzy obu naszymi narodami, dziękujemy Pani, Heleno Weigel” („Teatr” 1953 nr 2 z 15-31 stycznia, s. 23).\nWizyta „Berliner Ensemble” – poza ożywioną dyskusją na temat teorii teatralnych Bertolta Brechta (efekt obcościpodstawowa kategoria estetyki Bertolta >Brechta (por.: gr... More, teatr narracji epickiej), wpłynęła na pierwsze wydania jego dramatów: w 1953 – „Kaukaskie kredowe koło” (powst. 1947), „Matka Courage i jej dzieci” (powst. 1939), „Pan Puntilla i jego sługa Matti” (powst. 1940); w 1954 – „Karabiny pani Carrar” (powst. 1937); w 1956 – „Dobry człowiek z Seczuanu” (powst. 1940); w 1960 – „Człowiek jak człowiek” (powst. 1927), „Strach i nędza III Rzeszy” (powst. 1938), „Życie Galileusza” (powst. 1939); w 1961 – „Kariera Artura Ui” (powst. 1957).\nA także na pierwsze po II wojnie światowej inscenizacje w Polsce lat pięćdziesiątych jak m.in. „Pan Puntilla i jego sługa Matti” w przekładzie Konrada Krawczykowskiego (28 VIII 1953, Teatr Powszechny m.st. Warszawy, reżyseria Konrada Swinarskiego, scenografia Tomasza Rumińskiego i Annemarie Rost, muzyka Paula Dessau), „Kaukaskie kredowe koło” (31 XII 1954, Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, reżyseria Ireny Babel, scenografia Andrzeja Stopki, wielka rola Anny Lutosławskiej), „Dobry człowiek z Seczuanu” (18 II 1956, Teatr Wojska Polskiego w Warszawie, reżyseria Ludwika Rene, scenografia Jana Kosińskiego, wielkie role Haliny Mikołajskiej – Szen-Te i Szui-Ta oraz Aleksandra Dzwonkowskiego – Nosiwoda), „Szwejk” (17 I 1957, Teatr Dramatyczny w Warszawie, reżyseria Ludwika Rene, scenografia Jana Kosińskiego, maski Jerzego Zaruby, Aleksander Dzwonkowski w roli Szwejka).\nAle „Opera za trzy grosze” (23 X 1958, Teatr Współczesny w Warszawie, reżyseria Konrada Swinarskiego, ucznia Bertolda Brechta, scenografia Zofii Pietrusińskiej, z Kaliną Jędrusik w roli Polly oraz 26 I 1961, Teatr Nowy w Łodzi, opracowanie dramaturgiczne, inscenizacja i reżyseria Jakuba Rotbauma, scenografia Jadwigi Przeradzkiej i Aleksandra Jędrzejewskiego, choreografia(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... More Sylwii Swen), „Matka Courage i jej dzieci” (13 I 1062. W Starym Teatrze w Krakowie, w przekładzie Stanisława Jerzego Leca, w reżyserii Lidii Słomczyńskiej [Zamkow], scenografii Urszuli Gogulskiej, choreografii(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... More Wandy Szczuki, pod kierownictwem muzycznym Franciszka Barfussa oraz 15 II 1962, Teatr Narodowy w Warszawie, reżyseria Zbigniewa Sawana, scenografia Eugeniusza Markowskiego, kierownictwo muzyczne Władysława Kabalewskiego, układ tańca Witolda Borkowskiego), „Życie Galileusza” (9 IV 1962, Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, reżyseria Bronisława Dąbrowskiego, dekoracje Jana Kosińskiego, kostiumy Ladislava Vychodola, muzyka Witolda Krzemieńskiego oraz 15 V 1965, Teatr Nowy w Łodzi, reżyseria Tadeusza Minca. scenografia Henri Poulaina, muzyka Hansa Eislera, choreografia Eugeniusza Kowalczyka) – to już nowa epoka w teatrze polskim.\nEpoka „Czekając na Godota” Samuela Becketta (25 I 1957 w Teatrze Współczesnym w Warszawie w reżyserii Jerzego Kreczmara), „Krzeseł” Eugene Ionesco (25 VIII 1957 w Teatrze Dramatycznym w Warszawie w reżyserii Ludwika Rene, z Haliną Mikołajską i Janem Świderskim), „Wizyty starszej pani” Friedricha Durrenmatta (2 III 1958 w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, także w Teatrze Dramatycznym w Warszawie i także w reżyserii Ludwika Rene), „Wariatki z Chaillot” Jean Giraudoux (6 IX 1958 w Teatrze Kameralnym w Warszawie), „Diabła i Pana Boga” Jean Paul Sartre’a (28 V 1960 w Teatrze Dramatycznym w Warszawie – wielki sukces wielkiego aktora teatru polskiego Gustawa Holoubka w roli Goetza), „Beketa, czyli Honor Boga” Jean Anouilha (3 III 1961 w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach), „Żałoba przystoi Elektrze” Eugene O’Neilla (30 VI 1962 w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie) i innych dramatów dramatopisarzy Zachodu.\nTo także epoka inscenizacji Witolda Gombrowicza (9 IX 1957 – prapremiera „Iwony, księżniczki Burgunda” w Teatrze Dramatycznym w Warszawie) i Stanisława Ignacego Witkiewicza (16 XII 1959 – „W małym dworku” oraz „Wariat i zakonnica” – Teatr Dramatyczny w Warszawie).\nWreszcie epoka debiutów scenicznych wybitnych współczesnych dramatopisarzy polskich: Sławomira Mrożka (27 VI 1958 – „Policjanci”), Tadeusza Różewicza (25 III 1960 – „Kartoteka” w Sali Prób Teatru Dramatycznego w Warszawie), Ireneusza Iredyńskiego (20 XI 1960 – „Męczeństwo z przymiarką” w Teatrze Kameralnym, scenie filialnej Teatru Wybrzeże w Gdańsku), Bohdana Drozdowskiego (25 XI 1961 – „Kondukt” w Teatrze Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze), Jarosława Abramowa-Neverlego (20 I 1962 – „Zasada” w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego(1757-1829), aktor, reżyser, dramatopisarz, trzykrotny dyre... More w Kaliszu), Stanisława Grochowiaka (1 II 1962 – „Szachy” w Sali Prób w Teatrze Powszechnym w Warszawie), Krzysztofa Choińskiego (24 II1962 – „Krucjata” w Teatrze Ateneum w Warszawie)… Aż do ponownej – po 10 latach – wizyty „Berliner Ensemble” w Warszawie i w Poznaniu, z przedstawieniami „Kariery Artura Ui” Bertolta Brechta i „Frau Flinz” Helmuta Baierla (od 30 czerwca 1962).\n– Bertolt Brecht „Wartość mosiądzu”, Warszawa 1975;\n– Występy Teatru Dramatycznego Berliner Ensemble pod dyrekcją Bertolta Brechta, Warszawa 1952, Komitet Współpracy Kulturalnej z Zagranicą. W ramach współpracy z Niemiecką Republiką Demokratyczną:\n1. oprawione razem 3 programy „Berliner Ensemble” w języku niemieckim pod redakcją Palitzsch, Hubalek, Rulicke, Berlin 1952;\n2. tłumaczenie na język polski (program występów w Polsce, tłumaczenie wystawianych sztuk);\n– Wilhelm Szewczyk „Bertolt Brecht i jego teatr”, „Teatr” 1950 nr 7;\n– A. Rogalski „Bertolt Brecht (1898 -1956)”, „Przegląd Zachodni” 1956 nr 9-10;\n– Krzysztof Pleśniarowicz „Przestrzenie deziluzji. Współczesne modele dzieła teatralnego” (1996 – bez miejsca wydania).


Artykuły - Sklep Elkar Bełchatów - Autoryzowany Dealer Bosch, Dremel, Skil, Honda, Stihl\nZmiana systemu rejestracji 3-letniej gwarancji Szanowni Państwo, W dniu 09.12.2016 nastąpiła aktualizacja systemu rejestracji 3-letniej gwarancji. Prosimy o zapoznanie się z najważniejszymi informacjami: - rejestracja gwarancji od powyższego terminu będzie się odbywać pod adresem www.bosch-professional.com/warranty; adres www.bosch-gwarancja.pl zachowa ważność przynajmniej do końca 2017 roku, - logowanie do zaktualizowanego systemu jest możliwe z wykorzystaniem dotychc...\nZarejestruj swoje narzędzie Makita i korzystaj z trzyletniej gwarancji. Warunki przedłużenia gwarancji na elektronarzędzia i narzędzia spalinowe Makita do 3 lat : - aby skorzystać z przedłużonej gwarancji urządzeń, wystarczy dokonać rejestracji zakupionego urządzenia, w ciągu 30 dni od daty zakupu, na stronie www.rejestracja.makita.pl, przy czym gwarancja obowiązuje od daty zakupu. Aby dokonać rejestracji urządzenia, należy najpierw założyć konto użytkownika na stro...\nAtrakcyjna oferta promocyjna dla użytkowników profesjonalnych Szukaj wewnątrz ulotki nowości produktowych oraz specjalnych zestawów promocyjnych w atrakcyjnych cenach. Profesjonaliści Profesjonalistom Ulotka promocji Tylko Bosch - PDF Zapraszamy !!!\nPaczkomaty 24/7 Obsługa Paczkomaty 24/7 Paczkomaty 24/7 to system skrytek pocztowych. Każdy Paczkomat 24/7 składa się z 76 skrytek w 3 rozmiarach, podobnych w obsłudze do bankomatów, w których możliwy jest odbiór przesyłki o dowolnej, dogodnej dla adresata porze, 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Osoba kupująca towary przez Internet – po zamówieniu przesyłki do Paczkomatu 24/7 - otrzyma powiadomienie SMS i e-mail z kodem odbioru. Na panelu Paczkomatu 24/7 należy wpi...\nRegulamin zakupów 1. Sklep internetowy www.sklep.elkar-serwis.pl prowadzony jest przez ELKAR Karina Adamczyk z siedzibą przy ul. Bawełnianej 12A, 97-400 BEŁCHATÓW, wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej: 11837. Jesteśmy zarejestrowani pod numerem NIP: 769-144-94-78, REGON: 592235888. 2. Wszystkie produkty oferowane w sklepie www.sk...\nPolityka prywatności Składając zamówienie w naszym sklepie wyrażasz zgodę na przechowywanie i przetwarzanie danych osobowych. Wszelkie dane gromadzone przez sklep są przetwarzane wyłącznie w celu obsługi zamówień. Nie udostępniamy danych osobom trzecim ani innym instytucjom. Informujemy, że podanie danych osobowych jest całkowicie dobrowolne. W przypadku niepodania danych niezbędnych do realizacji zamówienia, zamówienie nie zostanie zrealizowane. Klient ma prawo do wglądu oraz pełne...\nOŚWIADCZENIE O ODSTĄPIENIU OD UMOWY >pobierz< Art. 27. Konsument, który zawarł umowę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, może w terminie 14 dni odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów, z wyjątkiem kosztów określonych w art. 33, art. 34 ust. 2 i art. 35. Art. 28. Bieg terminu do odstąpienia od umowy rozpoczyna się: 1) dla umowy, w wykonaniu której przedsiębiorca wydaje rzecz, będąc zobowiązany do przeniesienia jej własności – od...\nDostawa: Zamówiony towar dostarczamy za pomocą wyspecjalizowanych firm kurierskich lub za pośrednictwem Poczty Polskiej. W niektórych przypadkach istnieje możliwość odbioru osobistego towarów w siedzibie firmy ELKAR Karina Adamczyk. Zamówienia realizowane są w terminie do 14 dni roboczych od momenty weryfikacji. W przypadku płatności przelewem powyższy termin wydłuża się o czas realizacji przelewu. Kurierzy mają obowiązek dostarczyć przesyłkę do lokalu odbio...


Weselne migdałki w białej czekoladzie - idealne na ten wyjątkowy dzień\nPrzyjęcie weselne, komunijne, chrzciny, a może inna okazja do rodzinnego świętowania?\nNasze czekoladki idealnie nadają się jako składnik słodkiego bufetu na wszelkiego rodzaju uroczystości.\nMigdały w białej czekoladzie z kokosem lub z cynamonem sprawdzą się również jako drobne upominki dla Gości w podziękowaniu za przybycie i wspólne świętowanie. Migdałki w białej czekoladzie są szczególnie popularne jako drobny prezent dla gości weselnych.\nW naszym sklepie kupisz gotowe torebki i saszetki 100g , ale możesz również zamówić czekoladki w luzie i samodzielnie spakować je według własnego uznania we własne opakowania np. nawiązujące do wystroju i dekoracji miejsca wydarzenia.\nMamy też gotowe zestawy prezentowe, które można ofiarować Nowożeńcom na słodki początek nowej drogi życia, rodzicom Państwa Młodych w ramach podziękowania albo jako upominek na wszelkie jubileusze.\nCzekoladki Doti są również świetnym elementem do okazjonalnych koszy upominkowych.\nWiele osób wybiera czekoladki Doti jako poczęstunek na przyjęcia komunijne lub chrzciny.\nElegancki zestaw czekoladek na prezent na Dzień Babci i Dzień Dziadka (7x100g)\nZestaw prezentowy z Rodzinnej Fabryki Czekoladek w minimalistycznym tekturowym kartoniku z okienkiem, zamkniętym ozdobną naklejką. Gotowy upominek na wiele okazji zawiera 7 opakowań z wyjątkowo smakowitymi czekoladkami, każde o masie 100g. Ten zestaw czekoladek to idealny prezent na Dzień Babci i Dzień Dziadka, z okazji Walentynek i Dnia Kobiet!\nOrzechy laskowe w białej czekoladzie stracciatella - słodki błogostan. Biała saszetka z naszymi czekoladkami może być miłym upominkiem na dowolną okazję. Orzeszki stracciatella w białej czekoladzie teraz dostępne również z nakładką LOVE!Dodaj opcję przy zamówieniu.\nMigdały w białej czekoladzie z kokosem - saszetka (1x100g)\nNowa odsłona naszych kultowych białych saszetek! Migdały w białej czekoladzie z dodatkiem kokosa to prawdziwe anielski smak. Nowoczesna saszetka z czekoladkami Doti to przyjemność dla Ciebie i tych, z którymi się nimi dzielisz. Poznaj niebiańsko pyszne kokosowe migdały z Rodzinnej Fabryki Czekoladek Doti.


BLOG ZAMKNIĘTY: This is a fight for our love.\nJak minęły Wam święta? Myślałam, że dodam jakąś notkę przed świętami, ale jakoś nie mogłam się wziąć za grafikę. Mam czasami takie zawieszki, że nie chce mi się w ogóle do niej zabierać. Ostatnio spodobało mi się jednak robienie tekstur. Zastanawiam się czy czasami nie zrezygnować całkowicie z szablonów, bo arkusz CSS strasznie mnie denerwuje. Mam nowego laptopa, więc wreszcie Photoshop mi się ie zawiesza :) Dzisiaj 3 ikonki, sygnatura, 2 paczki tekstur i 2 nagłówki.\nMam nadzieję, że święta minęły Wam spokojne i jesteście zadowoleni. Kolejna notka raczej nie pojawi się przed Nowym Rokiem, więc już teraz życzę Wam, by nadchodzący rok był lepszy do tego :)\nAutor: Bully o 20:02\nEtykiety: ikonki, nagłówki, sygnatury, tekstury\nLimonka 26 grudnia 2013 20:48\nNie, nie rezygnuj z szablonów :C\nBully 26 grudnia 2013 20:59\nAle jak mam się denerwować przy CSS'ie to mi się wszystkiego odechciewa :/\nLimonka 26 grudnia 2013 21:10\nNo nic, zrobisz, jak chcesz, ale ja kocham Twoje szablony ;C.\nBully 27 grudnia 2013 11:36\nChyba po prostu zrobię tak, że jak mnie najdzie to zrobię jakiś szablon, ale nie będą się pojawiały bardzo często ;)\n#Brill 26 grudnia 2013 22:20\nSzablony wychodził ci dobrze, więc nie rezygnuj. Nie wiem jak texturki, bo na razie nie pobieram, bo mam ich sporo XD\nA sygnatura i nagłówki świetne :*\nBully 27 grudnia 2013 11:37\nStwierdziłam, że od czasu do czasu zrobię jakiś szablon, ale nie będą się pojawiały zbyt często ;) Dziękuję :)\nиєνα 28 grudnia 2013 01:11\nZabieram teksturki a szablony robisz świetne!\nмαנℓєиα 28 grudnia 2013 04:54\nPobieram jeszcze sygnaturkę z tej notki i dwie ostatnie z tej Escape this world. Śliczne :>\nPS zmieniłam nick :P\nBully 28 grudnia 2013 12:02\nMam nadzieję, że sygnatury się przydadzą :)\nϟ Ginny ϟ 28 grudnia 2013 22:13\nJak Ty tworzysz te wszystkie szablony i wgl.? Też bym chciała umieć ;c\nJakbyś kiedyś robiła jeszcze na zamówienia to ja będę wtedy chętna :) (jak bd taka możliwość kiedyś to proszę mnie poinformować w komentarzu na: z-zycia-wybranca.blogspot.com albo na harry-potter-wg-gosi.blogspot.com |jeżeli nie sprawia to kłopotu|\newentualnie mogę podać nr GG)\nBully 29 grudnia 2013 12:48\nWątpię, żebym wróciła do tworzenia zamówień. Ostatnio zaczęłam poważnie myśleć nad tworzeniem szablonów i zamówień. Z szablonami jeszcze się waham, bo nie lubię kodów CSS, ale zamówienia właściwie już całkowicie odrzuciłam, więc przykro mi, ale raczej nie wykonam Twojego zamówienia :c\nϟ Ginny ϟ 29 grudnia 2013 17:43\n:c szkoda... no ale trudno się mówi...\nA mg pobrać jakiś szablon np. nr 13 lub 21?\nBully 29 grudnia 2013 18:23\nOczywiście :) Tylko zacznij od przeczytania regulaminu :)\nϟ Ginny ϟ 29 grudnia 2013 20:22\nPrzeczytałam dzisiaj rano :)\nBully 29 grudnia 2013 20:23\nNo to droga wolna ;)\nϟ Ginny ϟ 29 grudnia 2013 21:06\nPobrałam szablon nr 13 (na bloga: harry-potter-wg-gosi.blogspot.com)\nϟ Ginny ϟ 29 grudnia 2013 22:39\nPobiorę jeszcze szablony: nr 7, 17, 21 (jeśli nie bd to sprawiało problemu.. mam wiele blogów o HP, a z zupełnie innym i lepszymmm szablonem | w moim przypadku| lepiej idzie pisanie.. już to sprawdziłam ^-^.) [linki podam jutro, a pobiorę kiedy bd mieć czas... a na razie jest z nim cienko]\nJuż więcej nie będę męczyć ;D\nPS. Kocham Twojego bloga o HP ♥. :)\nϟ Ginny ϟ 30 grudnia 2013 11:35\nnr 7 (na z-zycia-wybranca.blogspot.com)\nnr 17 (na hp-oczami-gosi.blogspot.com)\nnr 21 (na harry-potter-i-slizgoni.blogspot.com)\n+Buttony dodane :)\nBully 30 grudnia 2013 11:38\nϟ Ginny ϟ 30 grudnia 2013 13:30\n:) ostatnie co powiem, musiałam trochę inaczej dodać bo mi do treści nie pasował.\n(tylko nr21) dodałam na hp-meg.blogspot.com\nMaja MrsMonster 2 stycznia 2014 16:15\nPobieram szablon potterowski nr. 16 <33\nWszystkie szablony są przepiękne ;**\nApokalipsa 3 stycznia 2014 16:51\nPobieram szablon numer 38 na blog: http://she-is-notafraid.blogspot.com/\nButton jest. :3\nCathleen 5 stycznia 2014 22:38\nŚwietne szablony :D Pobieram szablon numer 26 na blog: http://falling-to-piecess.blogspot.com/\nbutton jest, zakochałam się w tym szablonie <3\nMaja MrsMonster 6 stycznia 2014 13:22\nPobieram jeszcze jeden szablon nr. 24 z Niną Dobrev <33\nbutton już wstawiony\nBlondiee 10 stycznia 2014 20:11\nbones: pobieram tekstury ;D


① Ceglarnia Książ Wielkopolski - tanie noclegi w Książu Wielkopolskim z rezerwacją online\nWilla Ceglarnia usytuowana jest w Książu Wielkopolskim, 43 km od Poznania. Na miejscu dostępny jest bezpłatny prywatny parking. We wszystkich pomieszczeniach można korzystać z bezpłatnego WiFi.\nGoście mają także do dyspozycji taras słoneczny.\nNa miejscu można zagrać w ping-ponga. Okolica obiektu cieszy się popularnością wśród miłośników kajakarstwa. Odległość od Leszna wynosi 47 km, a od Wrześni - 41 km. Odległość od lotniska Poznań-Ławica wynosi 47 km.\nPrzeglądaj noclegi w Książu Wielkopolskim na mapie\nOferta noclegowa odwiedzana 10 razy w ciągu ostatnich 14 dni (dane aktualizowane raz dziennie) oraz 791 razy od 20.03.2016\nPodobne w Książu Wielkopolskim\nwille w Książu Wielkopolskim (1)


December, 2007 | Doxa\nMiliony wyjebanych konsumentow na wszystkich kontynentach, czyli all real estate is global\nNo Comments on Miliony wyjebanych konsumentow na wszystkich kontynentach, czyli all real estate is global\nRynek nieruchomosci wcale nie jest lokalny, jak utrzymywal ten oszust David Lereah :\nTakie same procesy globalne spowodowaly gwalowny wzrost oparty na spekulacji – w USA, UK, Irlandii, Niemczech, Hiszpanii, Australii i w koncu w Polsce. Dostep do taniego kredytu, chciwosc, glupota i brak wiedzy ekonomicznej doprowadzily do nakrecenia spirali spekulacji. Pokazywalem na blogu zdjecia z protestow na ulicach Hiszpanii, spowodowanych drogimi mieszkaniami, oto kolejny obrazek :\nNajgorsze jest, ze czlowiek pokroju Lereah’a zostal dopuszczony do jakichkolwiek publicznych wypowiedzi, ze ktokolwiek dal mu dyplom doktora ekonomii (Ph.D. in Economics – University of Virginia). Jego ‘kariera’ to pasmo kompromitacji, przykladem niech bedzie jego ksiazka o tym, jak zarabiac na spolkach dot.com. Zostala ona opublikowana rok przed peknieciem banki spekulacyjnej nazwanej potem dot.com bubble.\nPodobno glupcy sa potrzebni do udzielania rad. Trzeba uda sie do takiego Davida, zapytac o rade, a potem postapic dokladnie odwrotnie…\nNo Comments on Klasyczne\nNie zawsze mozna byc calkiem na powaznie. Poniezej krotkie wideo, w sam raz miedzy wiadomosciami o czekajacej nas zagladzie 😉 Bez angielskiego nie ma fanu, sory.\nPost date 12/29/2007\nNo Comments on Wybory w USA\nJedynym rozsadnym kandydatem jest Ron Paul. Niestety, nie zostanie wybrany, poniewaz sheeple nie zdaja sobie sprawy, co sie wokol nich dzieje. Nawet konkrkandydaci nie rozumieja sytuacji, podczas dyskusji reaguja glupawym usmieszkiem, czyli po prostu nie rozumieja.\nPolecam obejrzenie krotkiego filmiku.\nPare filmikow na swieta\nZadnych optymistycznych nie znalazlem a staralem sie, slowo.\nPost date 12/23/2007\nNo Comments on Jak martini\nPo dokladnym zapoznaniu sie z zagadnieniem Peak Oil jestem jak drink Bonda, dobrze wstrzasniety. Wszystko wyglada na to, ze bede mial na tym blogu watpliwa przyjemnosc relacjonowania konca naszej cywilizacji.\nZacytuje moj ulubiony kawalek (autor Matt Savinar):\nNajgorsze jest to, ze ludzie nie zdaja sobie sprawy z tego co ich czeka. Sprobowalem wyjasnic kilku osobom fakt wyczerpywania sie ropy i konsekwencje z tego plynace. Nikt nie zrozumial sedna sprawy. Wszyscy mysla ze bedzie tak jak bylo, ze dzieci skoncza dobre szkoly i wybuduja swoje domki za miastem…\nNo i ‘niespodziewanie’ pojawila sie inflacja w USA\nNo Comments on No i ‘niespodziewanie’ pojawila sie inflacja w USA\nOd dluzszego czasu dowodze, ze inflacja przejedzie po Amerycje niczym walec. No i w koncu zaczyna sie wydawac, jak wysoka jest inflacja w USA. Rzadowi USA nie udaje sie dalej pokazowac poziomu inflacji takim na jaki ma ochote. Nawet wskazniki skonstruowane, aby nie wykazywac inflacji, jednak ja wykazuja.\nZreszta nawet nie trzeba czytac dodatkow ekonomicznych w gazetach, wystarczy wyjsc na ulice w USA, zobaczyc kilka cen i przypomniec sobie ile one wynosily rok czy dwa temu. Oczywiscie o ile sie ma taka unikalna mozliwosc 😉\nJak sie ma housing bubble do oil peak\nNo Comments on Jak sie ma housing bubble do oil peak\nChcialbym poruszyc jeszcze jedna, bardzo istotna kwestie. Jak wiadomo, mamy do czynienia z dwoma niekorzystnymi zjawiskami makroekonomicznymi, dotyczacymi calego swiata :\n1. Postepujace zalamanie gosporarki USA, spowodowane przesunieciem calej produkcji przemyslowej do Azj i nadmiernym zadluzaniem sie spoleczenstwa i narodu w calosci. Namacalnym przejawem tego zalamania sie jest kryzys na rynku nieruchomosci i zalamanie kursu dolara.\n2. Wyczerpywanie sie zasobow ropy naftowej na Ziemii, spowodowane gwaltowym wzrostem zapotrzebowania na paliwa plynne ze strony gospodarek Azji. Ameryka konsumuje na swoim terenie 20 % swiatowych zasobow, do tego trzeba dodac kolejne 20 % zuzywana na wyprodukowanie i dostarczenie dobr konsumpcyjnych na rynek USA. Do tego Azjaci staja sie coraz bogatsi i tez chcieliby zyc amerykanskim stylem zycia. Niestety, zasoby planety na to nie pozwola.\nDo tego, ze mamy do czynienia ze szczytem, z maximum mozliwosci produkcyjnych przekonalismy sie, gdy panstwa produkujace rope oswiadczyly, ze nie sa w stanie wiecej produkowac. Zamowienia przekroczyly moce produkcyjne, ktorych nie ma zadnej mozliwosci aby zwiekszyc. Fizycznie zloze jest w stanie wyprodukowac dana ilosc paliwa i ani kropli wiecej. Ponadto wszystkie zloza na swiecie pracuja z ta maksymalna wydajnosci.\nNa szczescie (?) postepujacy kryzys w USA zmieni sytacje. Paradoksalnie im glebszy bedzie pierwszy kryzys w USA, tym dalej odsunie on drugi. Nadciagajace zalamanie znaczaca zmniejszy swiatowe zapotrzebowanie na rope. Da to nam kilka lat wytchnienia, zanim recesja sie skonczy i zapotrzebowanie znow wzrosnie. Oczywiscie sheeple nadal nie beda wiedzaly w swojej masie o oil peak, ani w zaden sposob zmienialy swoich konsumenckich nawykow. Mysle, ze wszystko co sie da uzyskac, to kupno 5 lat spokoju.\nNo Comments on Sklepowe zadzwienie\nSzczyt zakupowego szalenstwa w USA. Sklepy napakowane klientami, a ochroniarze pakuja szczelnie parkingi. Znalezienie miejsca do zaparkowania trwa dluzej niz dokonanie zakupow.\nSklepy kompletnie wypelnione towarami, 99 % pochodzi z Chin. Ciezko znalesc cokolwiek, co jest wykonane w USA. Ludzie dokonujacy zakupow zdaja sie tego fenomenu zupelnie nie zauwazac. Wiekszosc z nich to emigranci, ktorzy nie pamietaja innej rzeczywistosci.\nKontenery wypelnione towarami plyna z Chin, wracaja z dolarami i obligacjami. Zadluzenie USA rosnie na kazdym szczeblu, zadluzony coraz bardziej jest rzad federalny, poszczegolne stany, powiaty, miasta, firmy i konsumenci. Dziwne jest to, ze fenomenu tego nie dostrzegaja profesjonalni ekonomisci. Do kiedy taki uklad wymiany z Chinami bedzie trwac ? Jak sie zakonczy ? Jak potem bedzie wygladalo zycie w USA ? Kto i jak bedzie splacal te wszystkie dlugi ? Kto bedzie dostarczal towary do sklepow, gdy Chiny przestana akceptowac obligacje i papierowy pieniadz ? Duzo roznych pytan sie nasuwa …


Symbol produktu: SDH224\nPompa filtrująca do basenu + Filtr do pompy + Węże + Sitka, Zestaw XXL\nJest to najważniejszy element wyposażenia basenu. Pozwala na utrzymanie czystej wody. Wszystkie pływające nieczystości są wciągane przez pompę i osadzają się na filtrze. Sam filtr powinien być regularnie czyszczony i wymieniany.\nDodatkowo do zestawu dodajemy węże zaciski oraz sitka na nieczystości, które pozwolą utrzymać odpowiednią czystość wody w basenie.\nKonstrukcja pompy umożliwia szybką wymianę filtra. Wystarczy odkręcić górne wieczko i wyjąć filtr. Po wymienieniu filtra wystarczy zakręcić wieko i pompa jest z powrotem gotowa do działania.\nDo każdej pompy dodajemy filtr GRATIS!\nBez niego użytkowanie pompy traci sens. Dobry filtr pozwala zapewnić krystalicznie czystą wodę. To na nim osadzać się będą wszystkie nieczystości. Kupno dobrego filtra jest zaraz obok dobrej chemii basenowej priorytetem. Nie jest to tylko i wyłącznie inwestycja w czystą wodę, ale i Państwa zdrowie.\nTyp zasilania: 220-240V, 50Hz\nWydajność pompy: 1136L/h (300gal/h)\nTyp filtra: I\nIndeks ochrony: IPX7\nWysokość pompy: 20,5cm\nDługość węży: ~1m\nRozporowych: 244cm / 305cm / 366cm / 457cm\nStelażowych: 244cm / 305cm / 330cm / 366cm / 457cm\nProstokątnych 287cm / 404cm / 412cm\nPompa będzie pasować do basenów o wyżej wymienionych rozmiarach takich marek jak Bestway, INTEX oraz Avenli. Oznacza to, że pasuje do najpopularniejszych marek dostępnych na rynku.\nNależy pamiętać, że nie ma potrzeby kupowania dużej i prądożernej pompy do małych basenów. Duży pobór mocy nie przełoży się na dużo lepsze filtrowanie wody. Pompa powinna zostać dostosowana do rozmiaru basenu. Oferowana przez nas pompa sprawdzi się w basenach o pojemności do aż 16 tysięcy litrów wody! Zapewni ona optymalną wydajność filtrowania wody i pozwoli zaoszczędzić na rachunkach za prąd.


SoftwareStudio / oprogramowanie aspnet / zlecenia wysyłki\nZLECENIA WYSYŁKI - W programie Spedycja.net domyślnie dokumenty Wz stanowią rejestr zleceń do pryzgotowania paczek do spakowania. Rozwiązanie doskonale się spradwza w firmach prowadzących handel na podstawie zamówień internetowych lub zleceń przesyłanych mailem i wykorzystujące firmy kurierskie do dostawy towaru. W systemie handlowym lub magazynowym rejestruje się dokument księgowy wydania z magazynu Wz, który odpowiednio oznaczony stanowi podstawę do przygotowania jednostek logistycznych związanych ze spedycją towaru. W ramach programu jednostką logistyczną jest PACZKA. Klient zamawiajac towar może otryzmać jedną lub więcej paczek.9358104507344\nZlecenia wysyłkiZlecenia wysyłki


pewnością program przerośnie nasze oczekiwania. Dlaczego warto zainwestować w indywidualne programy?Wikipedia o PHPPHP ? interpretowany skryptowy język programowania zaprojektowany do generowania stron internetowych i budowania ap\nStworzyć to nie łatwa rzecz- wymaga dużo pracy, sporego zespołu programistów. Aczkolwiek jak na program indywidualne przystało, warto poczekać i zainwestować trochę więcej, a z pewnością program przerośnie nasze oczekiwania. Dlaczego warto zainwestować w indywidualne programy?\nDobra kawa w praktyceProfesjonaliści od prawaKilka ciekawostekInwerteryCo znaczy poligrafia i nie tylko!Masz samochód? Warto przeczytaćElementy samochodu - gdzie kupić? Jak zadbać?Skuteczne pozycjonowanieA Co Jeśli Mógłbyś uruchomić klimatyzację Już Za 5 Dni?Prawniczym okiemDentysta ZabrzeJak dobrze wybrać ogrodzenieOil, gasoline and other fluids your car needsHouse maintenance services - short articlePosłuchaj uważnieKilka przydatnych informacjiO górskich wspinaczkachDlaczego w 2020 warto naprawić komin?Opis, statystyka i rozmowy. Badania telefoniczne w skrócieWarto wiedzieć więcej: TaxiRenowacja i konserwacja skórJak powstają nowe strony www. Krótko i na tematPoligrafia na szybko i na tematAirport shuttle problem abroadSystem ABS i warsztaty samochodoweCzy można chłodzić co2 po godzinach?Electricians in the fieldImplanty Bytom


Kod produktu: TSL19/S/6\nWygodna i fajna torba na laptopa - elegancka i w fajnej cenie. Polecam\nWarto kupić tą torbę fajnie wykonana w dobrej cenie.\nPolecam ten sklep. Szybkie i sprawne zakupy, szybka dostawa i asortyment w dobrej jakości. Torba super.\nSzybko, łatwo, bezproblemowo, towar zgodny z opisem


Nowoczesny transport lotniczy, kolejowy i morski – Europejski blog\nGdzieś od poprzedniego miesiąca bardzo mocno zastanawia Was ta właśnie kwestia? Należy zwrócić ogólnie rzecz ujmując uwagę na fakt, że są na rynku przedsiębiorstwa, które wykonują usługi właśnie w tym konkretnym aspekcie i tak dalej. Pierwsza ważna sprawa związana z tym tematem jest taka, że fachowcy zapewniają, że będzie realizowana nie tylko i wyłącznie spedycja krajowa, ale także spedycja międzynarodowa kraków itd. Powinno się zwrócić uwagę na fakt, że nowoczesna spedycja międzynarodowa warszawa jest realizowane wyłącznie przez specjalistów z prawdziwego zdarzenia.\nTakie osoby mają po swojej stronie w głównej mierze bardzo dużo wiedzy, a także mnóstwo doświadczenia itd. Profesjonalna spedycja międzynarodowa warszawa jest realizowana bardzo szybko, starannie, precyzyjnie, przy użyciu rozmaitych metod. Do wyboru jest w głównej mierze spedycja międzynarodowa warszawa wykonywana drogą morską, lotniczą, drogową, kolejową i tak dalej. Specjaliści dbają o to, aby początkowo wszystko ze starannością zaplanować. Czasami lepsza jest spedycja międzynarodowa drogą powietrzną, a w pewnych przypadkach drogą drogową i tak dalej. Wszystko jest zwyczajnie planowane od samego startu aż do samej mety. To jedyna droga do tego, ażeby zadanie było po prostu wykonane nie tylko i wyłącznie dokładnie, niemniej jednak też bardzo szybko a także bezpiecznie. Nowoczesna spedycja międzynarodowa warszawa to też rzeczywiście atrakcyjne warunki finansowe, dlatego nie należy obawiać się, że będziecie w jakikolwiek sposób narzekać na tego rodzaju aspekty. Ale warto zauważyć, że warto porównać firmy oferujące usługi w aspekcie spedycyjnym.\nWarto zobaczyć: transport morski do usa.