Filozofia (pojęcia) - Notatki - Podstawy filozofii - Docsity\nFilozofia (pojęcia) - Notatki - Podstawy filozofii, Notatki'z Wprowadzenie Do Filozofii. University of Warsaw\nW notatkach podane zostaję definicje pojęc filozoficznych.\n Podstawowym wymiarem egzystencji ludzkiej jest edukacja. Żeby zorganizować coś porządnie trzeba mieć kompetencje, a żeby mieć kompetencje trzeba mieć wiedzę. To Grecy pierwsi stworzyli szkoły filozoficzne.\nGrupa filozofów greckich, nauczycieli założyła, że świat postrzegamy za pomocą zmysłów. Sofiści\npróbowali odpowiedzieć na pytanie skąd się bierze stan rzeczy, że mnóstwo jest wykluczających się teorii\ndotyczących świata. Przykładem jest teoria kwantów i teoria względności, obie są prawdziwe, a nie da się\nich w żaden sposób połączyć. Pojawiało się pytanie skąd taka sytuacja? Sofiści postarali się odpowiedzieć –\ntwierdzili oni, że poznajemy świat za pomocą zmysłów, ponieważ intelekt dopiero opracowuje dane\nzmysłowości i jakoś na nich operuje, ale podstawowe dane docierają ze zmysłów. Każdy człowiek ma\nindywidualnie nastrojone zmysły, za pomocą których postrzega ten świat. Postrzeganie to jest zależne od\nwłasnej indywidualnej wrażliwości. Twierdzi się w związku z tym, że jaki jest świat naprawdę tego nie wie\nnikt, my widzimy ten świat przez tę strukturę naszych zmysłów, a nie taki jaki jest w rzeczywistości.\nPojawia się problem, gdyż zaczyna się twierdzić, że są obowiązujące prawdy obiekty wne. Sofiści twierdzą,\nże nie są to prawdy obiektywne, ale takie, które powstały na zasadzie umowy – konwencji. Umowę tę\nmożemy w każdej chwili zmienić. Rozwój nauki jest traktowany jako zmiana konwencji, zmiana układu.\nJeśli nie ma obiektywnego kryterium to wg Sofistów należy przyjąć kryterium użyteczności – ta prawda jest\nbardziej sensowna i bardziej warta zabiegu, która jest bardziej użyteczna i daje lepsze rezultaty.\nProtagoras najsłynniejszy Sofista powiedział – miarą wszystkich rzeczy jest człowiek. Jest to zasada\nhomomensury. Człowiek jest miarą prawdziwości, rzeczywistości, tego co jest, czy nie jest. To on decyduje\no tym jaki jest świat, czy obraz. Stanowisko Sofistów prowadzi do przekonania, że każdy ma i musi mieć\nswój system wartości. Każdy decyduje i hierarchii tych wartości i sposobie rozumienia tych wartości.\nPojawia się pytanie, który z systemów wartości jest właściwy? Podejmując działania musimy sobie\nuświadomić, że one zawsze odwołują się do jakiegoś systemu wartości. Sofiści byli skłonni, że trzeba się\numówić i realizować wspólnie do osiągnięcia celu. My jako jedyny byt dysponujemy fenomenem wolności.\nWolność jest możliwością potwierdzenia lub zaprzeczenia.\n Pojawia się na scenie Sokrates, jedna z najbardziej znaczących postaci. Wielkim filozofem był. Początkowo prawdopodobnie był sofistą, ale sprzeciwił się on sofistom w sposób niezwykle mocny, ponieważ zdał sobie\nsprawę, że konsekwencje relatywizmu są skrajnie niebezpieczne. Stanowisko sofistów jest dość racjonalne,\nzgodne z intuicjami. Należy je jednak kwestionować ze względu na konsekwencję. Sokrates zadał sobie\nprawdopodobnie pytanie skąd fenomen Greków – z przyjętych wartości Hellenów i z nauki. Kultura ta\nkwitła w sposób niewyobrażalny. Nie można mówić o żadnym rozwoju kiedy się ma społeczeństwo nie\nZdaniem Sokratesa system relatywistyczny uderza w sposób fundamentalny w istotę narodu i naukę.\nTwierdzi on, że jeżeli istnieją jakieś mniej lub bardziej przybliżone obrazy świata, które każdy będzie\nproponował w różnych miejscach to skutkiem jest to, że jakiegokolwiek by ktoś nie włożył wysiłku, to do\nżadnej prawdy nigdy nie dojdzie i nie ma możliwości jej osiągnięcia. A przecież dotarcie do jakiejś prawdy\njest podstawą motywacji. Relatywizm prowadzi do tego, że wszystko jest prawdziwe, a jeżeli wszystko jest\nprawdziwe to NIC NIE JEST PRAWDZIWE\nDruga kwestia zdaniem Sokratesa, że jeżeli podważy się sens funkcjonowania nauk, to podważy się to co\njest filarem Greckości. W pierwszy momencie jest atrakcyjny taki system, bo każdy ma swoje wartości i ma\ndo nich prawo, ale następstwem jest niestety konflikt wartości. Sokrates powiada, że zaczynają się dziać\nsprawy niebezpieczne, ponieważ zaczyna się wojna wszystkich ze wszystkimi. Sokrates się bał że przy\ncałym otoczeniu Grecji nie będzie wspólnoty to Grecy ulegną zagładzie np. z rąk Persów.\nAteny były na najwyższym poziomie rozwoju. Sokrates zdawał sobie sprawę z tego, że wszystko jest ulotne.\nSokrates wiedział, że to jak będzie funkcjonowało Państwo zależy od tego, jak będą funkcjonowały\njednostki nim kierujące. Pojawia się pytanie, jak z osób wydobyć wiedzę, jakie mają kompetencje. Sokrates\nma pomysł jak wydobyć taką wiedzę – Ironia Sokratejska. Sokrates w ten sposób dowiaduje się, że\nwiększość osób nie wie co mówi, jakieś bzdury, a dodatkowo są przekonani, że oni wiedzą. Najgroźniejsi są\nCi, którzy posiadają wiedzę pozorną. W miejsce wiedzy pojawia się przekonanie, które zastępuje niemoc\nwiedzy. To mieszanka, której wybuch jest dramatyczny. Wg Sokratesa wiedza pozorna to największe\nnieszczęście. Dlatego najmądrzejszy ten, który wie, że nic nie wie.\nSokrates wprowadza metodę analityczną myślenia, która dzisiaj jest czymś oczywistym, ale kiedyś była to\npodstawa – jest to metoda indukcyjna (od szczegółu do ogółu). Indukcja nigdy nie jest pełna. Warunkiem\nmożliwości sensownego działania jest wiedza o podstawowych warunkach tego działania.\n Sofiści coś o nich doczytać i o Sokratesie.\n Platon mówi, że istnieje świat idei, i chcąc zrozumieć nasz świat musimy się odwołać do tamtego świata. Idea w świecie platońskim, to właśnie obiekt typu pewnej własności fizycznej, niezależnej od stanowienia\nprzez człowieka. Od człowieka zależy czy to odkryje, czy też nie. Platon wpadł na pomysł, że ludzie mają\nniewłaściwe wyobrażenie o świecie, i są skłonni uważać, że tylko dotykalny świat jest prawdziwy i jedyny.\nPlaton używa pojęcia idei (po grecku znaczy to widzieć), stara on się nam wyjaśnić, że widzenie obiektów\nwiecznych jest warunkiem zrozumienia i istnienia rzeczywistości. Odpowiada ono za istnienie i rozumienie.\nGrecy zdolność oglądania świata, który nie ogranicza się do wymiaru zmysłowego Grecy uważali za dar\nboży. Platon proponuje metaforę jaskini. Zdaniem Platona, jesteśmy jak kajdaniarze z jaskini. Gdy\nprzyjmujemy, że to co widzimy jest takie jakie jest. Jednak zobaczenie prawdziwego świata to nieskończone\ncierpienie. Platon mówi, że musimy dokonać odwrócenia duszy, przebić się przez świat. Grecy nie uwierzyli\nw świat, bo gdyby uwierzyli w ten świat zaczęli by go opisywać. Grecy w pewnym momencie stwierdzili,\nże jest bardziej fundamentalna rzeczywistość. Wg Platona ludzie żyją wg anamnezy. Umierają, przechodzą\nprzez rzekę zapomnienia Lete, a później w nowym życiu starają się przypomnieć sobie pewne fundamenty.\n Arystoteles spędził 20 lat w akademii Platona i jak powiadają złośliwi, do końca nie wiedział o co chodzi Platonowi. Założył on Likeon. Zaproponował on pewien system badania i analizowania rzeczywistości –\nzadał on sobie pytanie, w jaki sposób poznajemy rzeczywistość, analizujemy ją, myślimy o niej. Kiedy\nfilozofowie kłócili się, jaki jest świat, Arystoteles zapytał w jaki sposób my poznajemy cokolwiek i o\nczymkolwiek możemy pomyśleć. Nasz obraz świata jest skutkiem myślenia o świecie. Chcąc odpowiedzieć\nna pytanie co poznajemy i jaki jest nasz obraz świata, musimy sobie odpowiedzieć na pytanie bardziej\npodstawowe – jak myśl myśli. Często nie jesteśmy w stanie uwolnić się od błędów myślenia,\nfunkcjonowania, badania rzeczywistości. Musimy przeanalizować, w jaki sposób nasz system myślenia\ndziała. Jeżeli nasz sposób myślenia nie jest chaosem, to musimy odpowiedzieć sobie na pytanie, jak\nprzebiega proces myślenia. Arystoteles twierdzi, że prawidłowo myśleć, to myśleć zgodnie ze strukturą\nświata. Twierdzi się, że człowiek jest mikrokosmosem. Struktura naszego myślenia, jeżeli powoduje, że my\nsię doskonale orientujemy w tym świecie, bo nasz sposób jest zgodny ze strukturą rzeczywistości. W innym\nwypadku dokonalibyśmy samodestrukcji. Jeśli chcemy odpowiedzieć sobie na pytanie jak działają nasze\nmyśli to wg Arystotelesa możemy sobie pomóc odwołując się do analizy struktury świata. Arystoteles nie\nwyjaśnia myśli za pomocą myśli. Arystoteles wpada na pomysł, że trzeba sprawdzić czy związek myślenia z\nrzeczywistością się nie ujawnia.\nJaka jest struktura rzeczywistości? Pojawia się pytanie, jak badać świat. Arystoteles stwierdził że świat\nskłada się z nieskończonej ilości jednostkowych indywidualnych stanów rzeczy. Kiedy chcemy zbadać\nświat musimy wiedzieć, jak można poznawać te jednostkowe stany rzeczy. Filozofowie te indywidualizmy\nnazywali bytami, substancjami, dla Arystotelesa był to Zi. Świat składa się z nieskończonej sumy bytów.\nŚwiat staramy się poznać za pomocą myśli. Jeśli poznanie ma być sensowne to myśl musi być zgodna z\nrzeczywistością. Myśl musi rzeczywistość wyrażać. Daną strukturę świata możemy zapisać na poziomie\nmyślenia. Na poziomie myśli zapisanie zasady, że coś jest czymś można zapisać za pomocą wzoru\nlogicznego AA (a lub nie a). Wg Arystotelesa trzeba posługiwać się taką właśnie logiką. Arystoteles stał się wielkim klasyfikatorem i badaczem całego procesu myślenia. Arystoteles stał się filarem\nnaukowości i racjonalności. Zaproponował on pewien sposób rozumienia świata. Jego pierwsza filozofia\njest nazywana metafizyką. Dziś metafizyka wiąże się z ezoteryką. Prawdziwa metafizyka wiąże się z\ngreckim terminem ta meta ta fizyka. Pisma o filozofii znalazły się podczas układania po pismach z fizyki, a\nta meta znaczy – to co następuje. Filozofia ma się zajmować poznaniem świata i zasadami tego poznania.\nPoznać świat, to poznać wszystkie byty. Arystoteles twierdził, że trzeba by zbudować teorię na takim\npoziomie ogólności, aby mogła opisywać każdy z istniejących bytów i badać go. Siła teorii zależy od\nzakresu jej stosowalności. Arystoteles taką teorię zaproponował i nazwał ją filozofią pierwszą. Budowanie\ntakiej teorii jest możliwe, gdyż człowiek dysponuje boską władzą, ma zdolność do abstrakcji. Człowiek, czy\nzwierze to pojęcie abstrakcyjne, więc nikt nigdy nie widział człowieka, tylko pojedyncze jednostki np.\njednego tygrysa, czy Jana Kowalskiego. Możemy intelektualnie w myśli oddzielić coś, czego fizycznie nie\nda się zrobić. Arystoteles buduje teorie na poziomie ogólności.\nArystoteles stwierdził, ze są trzy podstawowe warunki strukturalne, które decydują że coś jest czymś\n* kategorie – przypadłości : Arystoteles wyróżnił dwa rodzaje cech, cechy konieczne i niekonieczne. Cechy konieczne muszą istnieć, cechy niekonieczne mogą być różne.\nArystoteles wymienia 10 koniecznych warunków, które muszą się pojawić, abyśmy mieli do\nczynienia z bytem realnym. Nie można doprowadzić do tego, aby przypadłość nie stała się\nkategorią. Podział robi się po to, żeby eliminować radosną twórczość. Przykładem błędu jest\nrasa aryjska. Przypadłości zostały wzięte za kategorie.\n* forma - materia : różni nas sposób organizacji materii, czyli forma, kształt. Nie może być coś bytem realnie istniejącym, co nie miałoby jakiegoś tworzywa. Ktoś kto bada rzeczywistość\nmusi odpowiedzieć na dwa pytania – z czego to jest zrobione i jaki jest sposób zorganizowania\ntej materii. Dla Greków dusza to zasada organizacji, indywidualności. Jeżeli chce się poznać\nistotę rzeczy, trzeba się odwołać do formy, która go wyraża. Kiedy badamy coś to musimy\nanalizować od strony formy i od strony tworzywa. Nie bada się tylko tworzywa, ale i zasady\njego organizacji. Dynamika każdego bytu wynika z samej struktury tego bytu.\n* akt – możność : możność tkwiąca w materii zostaje przekształcona w określoną formę, postać. Jesteśmy ciągłą różnorodnością możliwości. Przejście z możności do aktu to ruch. Arystoteles\ntwierdzi, że ruch bierze się ze znanej struktury bytu. Zawsze następuje przejście z możności do\naktu. I to przejście jest po prostu dynamiką.\nTo prawo nie wynika z natury, tylko Arystoteles to wymyślił. Jeśli podczas tego rozumowania\nwyniknie tylko jeden błąd logiczny, to znaczy ze nasze rozumowanie jest złe.\nPrzyczyny wiązania z takim stanem rzeczy to przyczyna materialna, formalna,\n System filozofii Epikurejskiej, hedonistycznej 1 Posiada on dwudzielne ukierunkowanie. Pozwala zrozumieć mentalność ludów południowych.\nProponowali oni pewien styl życia, sposób życia i mądrość życia. Kiedyś ktoś kto reprezentował styl\nfilozoficzny reprezentował też również pewien styl życia. Grecy zaczęli pytać o rzeczy fundamentalne.\nGrecy nagle znaleźli się w nowym świecie, w ciągu 10 lat Grecja stała się potęgą. Grecy zaczęli się\nzastanawiać co jest istotne a co nie jest istotne. Jest to podobne do przypadku pojawienia się w wielkiej\nEpikur z Samos stwierdził, że taką istotą ludzkiego życia i sensem tego życia jest szczęście. Grecy\nuważali że można sobie przygotować pewien sposób postępowania w świecie, który pozwoli nam żyć w\ntym świecie sensownie. Grecy twierdzą, że ten sposób życia zawsze zależy od sposobu myślenia. Grecy\npytają filozofów co robić, żeby taki stan osiągnąć. Epikur odwołuje się do propozycji Arystypa z\nSyreny i w tej szkole uczono że wszystkie istoty dążą do przyjemności, a unikają cierpienia i trudności\nktóre by zmniejszały komfort życia. Każdemu wydaje się że jest w stanie kontrolować uzależnienie od\nprzyjemności. Większość nałogów polega na tym, że wierzymy iż panujemy nad przyjemnością. Tak\nnaprawdę to co myślimy że opanowaliśmy panuje nad nami. Trzeba stworzyć granicę która mówi nam,\nkiedy przyjemność staje się zagrożeniem dla nas samych. Jesteśmy źródłem i celem tegoż działania.\nDrugą istotną sprawą jest pytanie z jakich innych przyjemności trzeba zrezygnować, żeby zrealizować\ninne. Istnieje diametralna różnica pomiędzy wyobrażeniem przyjemności a realizacją przyjemności.\nRealizacja przyjemności nie daje gwarancji zadowolenia. Pojawia się pytanie jak panować nad sobą i\nnad otoczeniem żeby nie wprowadzić zamiast przyjemności jakiegoś dramatu. Jak mamy chwilę czasu\nto chcemy się odprężyć, musimy funkcjonować ale nie mamy czasu się nad tym zastanowić.\nZnajdujemy się w sytuacjach, nie panujemy nad nimi a one zaczynają panować nad nami. Epikur\nproponuje, żeby ostrożnie podchodzić do tych spraw. Z tym związane są zazwyczaj potężne emocje,\nktóre mogą nas „wysadzić w powietrze”. Tylko za pomocą intelektu możemy nad wszystkim\nzapanować, żadne inne środki tutaj nie pomogą, tylko rozum. Arystyp ostrzega – to że chcemy żyć\nprzyjemnie to dobrze, ale nie myślmy sobie, że to samo się wydarzy. Takie twierdzenie, że przyjemność\njest istotą życia nazywa się hedonizmem. Arystyp rozumie przyjemność jako pewien stan, który\nchcemy osiągnąć, dotknąć go i zrealizować. To jest taka przyjemność osiągalna. Zycie można\ndefiniować jako sumę takich właśnie przyjemności. Epikur twierdzi, że tak przyjemności nie można\ndefiniować – jego zdaniem przyjemność życia powinna być domeną każdej istoty żywej, każdy ma\nprawo do szczęścia, natomiast wiemy o tym, że osiągana przyjemność nie wszystkim się wydarza.\nEpiku twierdzi, że nie zauważamy samego życia, życie znika, pojawiają się cele, koncepcje,\nwyobrażenia. Posiadamy największy dar, jaki mogliśmy kiedykolwiek w jakikolwiek sposób osiągnąć.\nMożemy doświadczać cokolwiek, wszystko stoi przed nami otworem, ale problem polega na tym, że\nczęsto nie zauważamy że największą wartością jest sama możliwość dysponowania własną egzystencją.\nDla Epikura bazą jest samo życie. Kiedy nic nam nie dolega i nie cierpimy to wg niego już jesteśmy w\nstanie najwyższego szczęścia. Do życia człowiekowi wiele nie potrzeba. Jeżeli cieszymy się z życia i\npotrafimy przypisywać wartość temu co naprawdę można wtedy jesteśmy pozytywni dla całego\notoczenia i inaczej funkcjonujemy w świecie. Szukamy przyjemności i szczęścia tam gdzie wcale nie\njest pewne, lub w ogóle go tam nie ma. Epiku stwierdził, że podstawowym źródłem nieszczęść jest\nniewłaściwe myślenie o życiu. Jeżeli będziesz miał fatalne działanie, możesz być pewien, że wynika\nono z fatalnego myślenia. Złe myślenie o pewnych obszarach może zaburzyć szczęście w życiu:\n1.a Obszar związany z religijnością – Epikur wie, że we wszystkich kręgach kulturowych odniesienie do religii jest i było ważne. W związku z tym pojmowanie boskości ma bezpośredni wpływ na\nsposób życia. W stosunku do bogów można zachowywać się różnie. Można pozytywnie lub\nnegatywnie odnosić się do Boga – negatywny jest gdy traktujemy Boga jako moc, która czyha na\nnasz błąd, żeby nas za niego ukarać. Bogowie zdaniem Epikura są zupełnie inni, są w najwyższym\nstopniu dobrzy i życzliwi, mają być dla człowieka pomocą i wzorcem a nie źródłem przerażenia,\nwalki i konfrontacji. Bogowie mogą człowiekowi pomóc, ale na pewno nie mogą mu zaszkodzić,\npo drugie mają ważniejsze sprawy niż zajmowanie się jednostką. Tak pojmowani bogowie są\npozytywni. Można sobie zabić przyjemność życia niewłaściwym myśleniem o boskości. Drugim\nważnym czynnikiem jest doświadczenie śmierci. To jest naturalny stan, który możemy sobie\nwyobrazić. Mamy fałszywy obraz śmierci, gdyż uważamy że śmierć to coś co jest przed nami – jest\nto bzdura, gdyż śmierć nie jest przed nami, jest w nas. To jest coś co my niesiemy w sobie, jak\nżycie, to druga strona życia. Śmierć jest we mnie i w każdej chwili może się pojawić. Może jednak\nśmierć być traktowana jako warunek docenienia życia, jeśli przyjmę, że w każdej chwili mogę\nodejść zaczynam patrzeć pozytywnie na to co robię. Epikur powiada również, że śmierci nigdy nie\nzaznamy. Jest tak dlatego, że życie jest doznawaniem, a śmierć jest kresem doznawania, więc my\nsię nawet ze śmiercią nie zderzymy. Póki żyjemy śmierci nie ma, a gdy jest śmierć nas już nie ma.\nNajwiększą przyjemnością i istotą życia jest samo życie, trzeba temu życiu dać szansę, ale to\nwynika ze sposobu życia, podejścia do życia.\n Filozofia chrześcijańska – uzupełnić bo było\n Myśl Św Augustyna Aureliusza – jest to znaczący punkt w filozofii średniowiecznej i w chrześcijaństwie. Umiera kiedy pod bramami Hipony pojawiają się Wandalowie. Jest to znakomity retor rzymski, w pewnym\nmomencie swojego życia przechodzi konwersję i staje się chrześcijaninem. Tworzy swoistą filozofię\nChrześcijaństwo źródłowo w filozofii Aureliusza Augustyna – przyjmuje się istnienie absolutu, jest to nowe\npodejście, absolut jest pewną mocą czy siłą która organizuje porządek świata. Ze wschodu przychodzi\nkoncepcja Boga osobowego, co dla greków jest nieprawdopodobne, aby boga traktować jako osobę.\nFenomen osobowego rozumienia boga wg Augustyna – pojęcie osoby wiąże się z dwoma momentami – na\nuznaniu w człowieku tego co jest jego istotą – świadomość i wolność to coś co jest kwalifikacją osobowego\nwymiaru jakiegoś bytu. Bóg powołuje świat do istnienia w akcie wolnej woli. Rzeczą istotniejszą jest\nrozumienie istoty Boga. Boga traktowano jako siłę rozumną, racjonalny rozum, który pilnuje porządku\nświata, jest najwyższą mocą porządkującą i utrzymującą świat. Augustyn proponuje Boga jako istotę\nmiłości. Bóg jest miłością dlatego, że miłość jest centralną kategorią osoby. Osoba to taki byt, który jedynie\nmoże realizować akty określone mianem miłości. Bóg jest miłością bo jest osobą, i może realizować akty\nmiłości. Bóg który jest miłością pojawia się w zupełnie nowym kontekście w stosunku do człowieka.\nPojawia się problem jak rozumieć tę miłość – Augustyn stara nas się przekonać, że miłość to nazwanie\npewnej relacji, do samego siebie, do drugiego i do świata. Jest to relacja międzyosobowa. Bóg dał nam te\nsame przywileje, które sam posiada. Dał nam absolutną wolność, tylko sami możemy sobie ją odebrać i\nnawet śmierć nie jest w stanie jej przełamać. Każdy może wszystkiemu zaprzeczyć i wszystko potwierdzić.\nLudzie oddawali życie i nie zdradzali innych. Można było człowieka zabić, ale nie zawsze można było go\nzłamać. To świadczy o wolności absolutnej. Augustyn pyta czym jest chrześcijaństwo – pojawia się pytanie\nco to znaczy funkcjonować w horyzoncie boga – realizować akty afirmacji od życzliwości przez przyjaźń aż\ndo miłości. Jeżeli zastanawiamy się nad tym, czy mamy coś wspólnego z chrześcijaństwem musimy\nodpowiedzieć sobie na pytanie, czy realizujemy akty afirmacji. Augustyn mówi, że wiara w Boga to są\nmrzonki. Augustyn mówi, że chrześcijaństwo przekracza stan o którym mówią grecy (trzeba wiedzieć czym\njest dobro), ale trzeba dobro również czynić. Zdaniem Augustyna jest to funkcjonowanie w miłości,\nrealizacja aktów miłości i wchodzenie w obszar najbardziej optymalnej miłości. Bóg jest obecny tylko gdy\nspełniamy akty afirmacji. Jeśli miłości w sobie nie masz jesteś niczym. Chrześcijaństwo sprawdza się gdy są\nakty miłości. Można się zawrzeć w zdaniu „Kochaj i rób co chcesz” a warunkiem jest pozytywny sposób\nodniesienia do Siebie, do świata i do drugiego.\nPojawia się jednak problem zła. Wszystkie ideologie zakładające ideologicznego cudownego człowieka,\nspowodowały, że pojawił się największy koszt jakim jest cena życia. Ubóstwienie człowieka spowodowało\nnajwięcej nieszczęść (np. Hitler). Wg Augustyna Bóg Stworzył świat i człowieka i nadał mu godność równą\nsobie dając mu świadomość i wolność. Dając mu absolutną świadomość i wolność trzeba się liczyć z\nkonsekwencjami. Człowiek który wybierałby tylko dobre rzeczy byłby maszyną. Nie było by\nsamoświadomości i wolności. Wolnym i świadomym albo się jest albo się nie jest. Augustyn mówi że zło\njest skutkiem naszego wyboru i naszej świadomości. Zło jest nie wyborem dobra i jaki ten nie wybór rodzi\nsię coś fatalnego. Kiedy człowiek staje się Bogiem rodzi się tragedia i Bogowie pozwalają mu to\nzrealizować. Cena tego jest jednak niewyobrażalna.\n Kartezjusz zastanawiał się co jest powodem zamieszania w filozofii a jednocześnie doskonałym dopasowanie w matematyce. W filozofii każdy wypracowuje sobie własną metodą i skutek tejże metody jest\nrównież indywidualny. Kartezjusz pyta, czy nie dało by się wypracować takiej metody, która w każdym\nsystemie filozofii mogła by pracować. Kartezjusz się zbuntował i chciał dokonać zjednoczenia filozofii.\nKażdy musi się zbuntować po to ażeby zaistnieć. Kartezjusz zaproponował SCEPTYCYZM\nMETODYCZNY. Sceptycyzm starożytny było propagowane przez filozofa Pirona. Sceptycy twierdzili, że\nskutkiem ograniczoności naszych zmysłów i ograniczenia naszego intelektu nie jesteśmy w stanie poznać\nnigdy rzeczywistości. Można to nazwać skończonością człowieka, więc nie jesteśmy w stanie dociec istoty\nrzeczywistości. Należy powstrzymać się od sądów ostatecznych, od wydawania sądów dotyczących\nostatecznej natury rzeczywistości. Nikt nie wie jak jest. Sceptycyzm polegał na tym, że ostateczne\npoznawanie rzeczywistości jest niemożliwe i wykluczone. Należy zawiesić wypowiadanie tez o ostatecznej\nnaturze rzeczywistości. Kartezjusz zaczął od wątpliwości i potraktował jako punkt wyjścia filozofii, który\nmógłby go otworzyć na jakąś sensowną wiedzę. Kartezjusz próbował pomyśleć filozofię jak matematykę.\nKartezjusz będzie szukał twierdzeń podstawowych w filozofii a później z nich wyprowadzić jakieś\ntwierdzenia, które da się wyprowadzić i będzie budował dość zgrabny system myślenia o świecie. Problem\npolega jednak na aksjomatach. Kartezjusz zwrócił uwagę na aksjomaty, czy można zbudować taki system\naksjomatów, na którym można by oprzeć całą filozofię i każdy by był co do niego zgodny. Kartezjusz pyta,\nczy da się sprowadzić filozofię do jakiejś jednej podstawowej tezy, której nie dało by się zakwestionować.\nKartezjusz zaczął się zastanawiać, które z twierdzeń innych systemów filozofii mogło by zostać uznane za\npodstawowe. Trzeba zacząć analizować twierdzenia wyjściowe i sprawdzać czy one się ostaną próbie\nobalenia. Poddaje się to wszelkiego typu operacji krytycznej, próbie zakwestionowania, niejednorodności i\nniespójności. Jeśli nie da się tego obalić, trzeba to przyjąć. Kartezjusz zdał sobie w pewnym momencie\nsprawę, że owa procedura się nie powiedzie. W roku 1620 mówi Kartezjusz, że po pewnej burzliwej\nimprezie nocnej nagle znalazł rozwiązanie. Zrozumiał, że znalazł takie twierdzenie i znalazł ostoję pewności\nw samej procedurze wątpienia, w samym sposobie podejścia. On chciał podważyć różne twierdzenia po to,\nażeby sprawdzić, czy któreś z nich wytrzymałoby atak. Jeśli wytrzyma trzeba go przyjąć. To co on czynił to\npoddawanie twierdzeń w wątpliwość. Jeśli się nie podda, to mamy sygnał, że jest coś ciekawego. Kartezjusz\nzorientował się, że w wątpieniu można znaleźć pewność. Jeśli prowadzi się procedurę wątpienia to trzeba\nzauważyć, że w tym poddawaniu w wątpliwość tylko jedno jest bezwzględnie pewne – jeśli w coś wątpię to\nmusi istnieć myśl, która wątpi. Jeśli więc wątpię, to nie zależnie od tego czy to w co wątpię nie jest\nprawdziwe, to jednego nie poważę – jeśli coś próbuje podważyć to znaczy że nie wiem co to jest, ale JEŚLI\nWĄTPIĘ TO MYŚLĘ. Kartezjusz zorientował się, że jest teza nie do obalenia – nie da się obalić tezy, że\njeśli coś analizuję, to musi istnieć podmiot tegoż wątpienia, czyli myśl. Cogito ergo sum nie jest wyjściem\nfilozofii Kartezjusza, ale dubito ergo cogito – wątpię więc myślę. W samym wątpieniu znajduje się ostoja\npewności. Nie da się wątpić nie odwołując się do kogoś kto wątpi. Kartezjusz zdaje sobie sprawę z tego, że\nco jest prawdą a co fałszem, to nie jest taka prosta sprawa. Pojawia się pytanie, gdzie człowiek jest bardziej\nautentyczny – w którym ze światów. Ten świat, w którym jesteśmy teraz i ten w którym jesteśmy między\n23 a 7:00 jest tym samym światem wykreowanym przez mózg. Jeśli ktoś powie, że podobnie jak tamten\nświat snów, ten też jest w jakiś sposób wyobrażony to trzeba zachować ostrożność, że ten świat nie jest\ntworem naszego intelektu. My widzimy świat jakoś, a przecież są np. termowizjery, wpływ czynników\nhemicznych itp. Kartezjusz zadaje sobie pytanie – czy ten świat nie jest snem. Świat kompletnie się zmienia.\nKartezjusz twierdzi, że jaki jest świat, to my nie wiemy. Musimy zamienić prawdę na wyobrażenie prawdy.\nNie wiemy co się dzieje, czy świat nie jest tylko wytworem naszego mózgu, intelektu. Żyjemy w świecie,\nktóry jest zupełnie inny. Nie widzimy atomów, kwarków, genów itd. ale to jest. Kartezjusz mówi – nie\nmożemy się dać oszołomić przekonaniami, że jaki jest świat to każdy widzi. Prawdziwość nie może być\nkryterium rozstrzygania o jakiejś tezie. Jeśli coś ma być prawdziwe, nie może być od niczego zależne –\nwięc nie zależnie co jest przedmiotem wątpienia – to nie da się podważyć tezy, że wątpiąc myślimy. Jest to\npotężnie rozbudowany system współ twierdzeń. Udało się w wątpieniu metodycznym znaleźć pewność –\npodstawowe twierdzenie filozofii – jedynie dowodowym faktem w istnieniu tego świata jest istnienie\nRelacja między człowiekiem a światem może zachodzić w dwie strony. Człowiek jako podmiot próbuje\nświat zrozumieć. Cała wiedza o świecie pochodzi od samego świata. Sposób rozumienia świata zależy od\nsamego świata i tego co jest pochodne. To jaki jest świat – nie wiadomo do tego stopnia, że możemy nawet\nzwątpić, że świat jest w ogóle. Jaki jest świat nikt nie wie. Jedyne co jest pewne to fakt istnienia myśli o tym\nświecie. Punktem wyjścia filozofii nie jest to co istnieje w świecie, ale sama myśl. Można by to nazwać\nprzewrotem kopernikańskim. Ludziom wydawało się, że świat jest puntem wyjścia filozofii i nauki, a\nokazało się że tym punktem wyjścia jest fakt istnienia myśli. Nauka swoje źródło zaczyna sytuować w\npodmiocie – w człowieku. Punkt ciężkości przesuwa się na podmiot, na myślenie. Jaki jest świat nie wiemy.\nJeżeli jedyną pewną rzeczą jest fakt istnienia myśli, to całej reszty trzeba dowodzić. Jeśli coś nie jest\noczywiste musi być dowiedzione. Kartezjusz zakłada – jedynym pewnym faktem jest fakt istnienia myśli –\ncała reszta jest do dowiedzenia. Człowiek, Bóg, i Kosmos to filary filozofii. Dyskutujemy albo o człowieku\nalbo o Bogu albo o kosmosie, o niczym innym nie da się rozmawiać. Kartezjusz mówi, że ani istnienie\nczłowieka nie jest pewne, ani Boga, ani kosmosu. Aby filozofia miała sens te istnienia muszą być pewne,\nale to dopiero trzeba dowieść. Kartezjusza interesuje to co można powiedzieć.\nTrzeba dowieźć faktu istnienia człowieka. Trzeba stwierdzić, że myśli same w sobie nie poruszają się po\nobszarze świata tylko są zawsze myślami kogoś. Samoistnie nie istnieje. Jeżeli istnieje myśl, to musi istnieć\npodmiot myśli – czyli człowiek, który ową myśl zapoczątkował i tutaj zaczyna się twierdzenie COGITO\nERGO SUM. Sam fakt istnienia myśli wskazuje na podmiot.\nBardziej skomplikowana jest sprawa faktu istnienia Boga. Potrzebny jest akt wiary, bo po co by była wiara\njeśli byłaby pewność. Kartezjusz twierdzi, że Bóg nie istnieje i trzeba dowieźć, że istnieje.\nAlsen z Cantenbury udowodnił istnienie Boga tylko z definicji Boga. Bóg jest doskonały i pełny z definicji,\na gdyby mu brakowało istnienia to nie byłby pełny i doskonały – więc Bóg musi istnieć. Kartezjusz\ntwierdził, że mamy pewną zdolność postrzegania praw wiecznych, nie jesteśmy w stanie opisać rzeczy\njednostkowej w sensie takim jak sobie to wyobrażamy.\n Emanuel Kant – co jest ważniejsze zmysły czy intelekt – Kant uważa że oba jednocześnie. Zmysły i myślenie (podzielone przez Kanta na rozsądek i na rozum). To są dwa podstawowe obszary, które Kant\nchce przeanalizować co poznajemy, czego nie poznajemy i jakie są granice naszego poznania. Próba\nodpowiedzi na pytanie – co właściwie poznajemy i jak wygląda świat? Teoria zmysłów nazywa się estetyką\ntranscendentalną. Teorie rozsądku analityką transcendentalną a rozumu dialektyką transcendentalną.\nTranscendentny to przekraczający rzeczywistość, natomiast transcendentalny znaczy z łaciny przekraczać.\nPrzekraczamy coś co jest poza nami.\nPoznanie człowieka rozpisane jest na zmysłowość i na myślenie. Analizując w jaki sposób podmiot poznaje\nświat będziemy analizowali poszczególne obszary. Pojawia się pytanie co pochodzi od świata i co dociera\ndo naszych zmysłów – są to WRAŻENIA. One pobudzają nasze zmysły we wszystkich możliwych ich\nwymiarach. Pojawia się w konsekwencji poznanie zmysłowe. Pojawia się pytanie u Kanta, czy obraz\nnazwany przez niego wyobrażeniem – często wydaje nam się że coś jest czymś, a później okazuje się, że to\ncoś zupełnie innego. My mamy obraz rzeczywistości a nie samą rzeczywistość. Kant pyta skąd się bierze\nowy obraz. Jest on prostą sumą wrażeń. Docierają do nas miliardy wrażeń a ich suma jest wyrazem całości\nświata. Kant mówi, że docierają do nas wrażenia, których jest miliardy – obraz który widzimy to nie jest\nchaos wrażeń, ale pewna zorganizowana sensowna całość. Przekazanie energii fali świetlnej zmienia\npołożenie cząstki. Widzimy strukturę przez pryzmat mikroskopu. Jeśli poznajemy rzeczywistość, to przez\npryzmat struktury. Odpowiadamy sobie na pytanie jaka jest struktura zmysłów i wrażeń, które do nas\ndocierają. Jeżeli mamy wrażenia to na poziomie zmysłów zmysły coś od siebie narzucają. Jest to pewna\nczysta forma aprioryczna zmysłowości – coś co podmiot narzuca od siebie. A priori to coś niezależnego od\ndoświadczenia. Pojawia się pytanie jak wygląda takie wyobrażenie na poziomie zmysłów. Od siebie\nnarzucamy czas i przestrzeń. Kant jako czas postrzega pamięć (odpowiedzialna za przeszłość), świadomość\n(odpowiedzialna za teraźniejszość) i wyobraźnie (odpowiedzialną za przyszłość). Struktura jaką my\nnarzucamy zależy od czasu – czas jest tworem człowieka. To człowiek czasuje – nakłada za pomocą całego\naparatu naprawczego przez pamięć i wyobraźnię nakłada takie modusy jak przeszłość, teraźniejszość i\nprzyszłość. Ktoś kto nie ma pamięci żyje w innym świecie. Czas jest kategorią czysto podmiotową wg\nKanta. Wg Kanta tylko człowiek czasuje bo poprzez swoją strukturę nakłada czas na rzeczywistość. Dlatego\nwydaje nam się że wszystko jest w czasie i przestrzeni. Tak samo jest z przestrzenią. Nasze zmysły\nwymuszają taki sposób funkcjonowania naszego poznania.\nKant mówi, że na poziomie zmysłów tworzymy sobie nieskończoną ilość obrazów. Poznanie zmysłowe to\ntylko część poznania. Ono staje się postawą do operowania na poziomie INTELEKTU.\nRozsądek to pewna struktura intelektu. Jest to część kombinatoryjna służąca do budowania modeli takich,\nktóre pozwalają nam świat zrozumieć. Rozsądek dotyczy funkcjonowania umysłu na podstawowym\npoziomie – języka i pojęciowego ujmowania świata. Świat postrzegamy za pomocą pojęć, za pomocą\njęzyka. Jeżeli uświadomimy sobie, że nie ma czegoś takiego jak człowiek, koń etc. bo to pojęcia ogólne. My\nposługując się takimi komunikatami mamy prawo spytać się czy to rzeczywiście istnieje. Kant pyta skąd się\nwzięła ogólność pojęć. Kant wpadł na pomysł, że pojęcie ogólne na poziomie rozsądku to suma wyobrażeń,\nktóre pochodzą ze zmysłów. Sumują się one na poziomie myślenia. Kant nie byłby kantem gdyby nie spytał\nczy to prosta suma, czy podmiot czegoś ze swojej struktury nie narzuca. Bo myślenie nie jest lustrem, a\nstrukturą. Struktura wpływa na myślenie. Na swoim poziomie rozsądek narzuca czyste formy aprioryczne\nrozsądku czyli KATEGORIE. Wszystko to co my widzimy to wynik naszego zorganizowania. Narzucamy\npewne kategorie – ilości, jakości przypisujemy np. jasne, ciemne, modalności – bliżej dalej, dokładamy\nkategorie stosunków – coś jest bliżej, dalej. Narzucamy pewne formy organizacji na wyobrażenia. W\nkonsekwencji dostajemy twór obrobiony przez rozsądek – pewną „ogólność pojęcia”. Pojęcia wynikają ze\nstruktury naszego poznania.\nOstatnim poziomem jest poziom ROZUMU. Dysponujemy myśleniem, które jest określoną operacją na\npojęciach i podlega pewnym prawidłowościom. My narzucamy od siebie na te pojęcia pewną logikę, system\npowiązania tych pojęć, nie dowolność. Pomijając przypadki nadzwyczajne wszędzie obowiązuje jakaś\nlogika. Owa logika nie jest dowolna. Logika ta jest logiką człowieka i to my będąc ludźmi narzucamy na nią\ntaką rzeczywistość. Logika naszego myślenia wynika ze struktury naszego intelektu. Myślenie jest\nuwarunkowane strukturą naszego intelektu i człowiek narzuca czyste formy empiryczne rozumu na dane,\nktóre pochodzą z rozsądku. Kant pokazuje jak ten proces myślenia zachodzi. Że człowiek musi mieć\nmaszynerię która tym wszystkim zawiaduje i stanowią ją 3 podstawowe idee aprioryczne – ideę człowieka,\nideę Boga i świata. One są zasadami organizacji myślenia, są tym dzięki czemu owe myślenie przebiega.\nKonsekwencją jest narzucenie form apriorycznych na obiektywne wrażenia pochodzące ze świata.\nWszystko to pochodzi ze sposobu w jaki człowiek istnieje w sensie poznawczym. Świat nie odbija się w\nczłowieku, on jest przefiltrowany przez cały aparat poznania ludzkiego i tak będzie się prezentował, jakim\nbędzie się go poznawać przez pryzmat aparatu.\nW związku z tym nigdy nie będzie można stwierdzić jaki świat jest na prawdę. Zawsze zobaczymy go przez\npryzmat swojego aparatu poznawczego.\nSłynne twierdzenie Kanta – Jak wygląda świat sam w sobie – jest niemożliwy do rozpoznania. Nie można\nzobaczyć czym jest rzecz sama w sobie. Na świat poznawany narzucamy całą strukturę naszego poznania.\nWtedy mamy do czynienia ze światem takim jaki zjawia się w naszej świadomości, po przejściu przez\naparat poznania. Mamy tylko do czynienia ze zjawiskami, nigdy nie ze światem samy w sobie. Bogowie\nwidzą w pełni, my w granicach, które zostały nam dane.\nPodmiot jest warunkiem możliwości doświadczenia świata.\nKant nigdy nie kwestionował świata w sensie obiektywnym, ponieważ wrażenia docierają do nas ze świata.\nTeoria względności w 15 sekund – Newton twierdził, że istnieje pewna siła, która jest pomiędzy dwoma\nciałami. Jeżeli ciała mają jakąś masę to one się przyciągają. Einstein powiedział, że może tutaj w ogóle nic\nsię nie przyciąga. Einstein powiada tak, że nie trzeba żadnej siły – zakrzywienie czasoprzestrzeni powoduje,\nże ciała bardziej się przyciągają. Im większe zakrzywienie czasoprzestrzeni tym bardziej się przyciągają.\n Hegel – szata filozofii współczesnej. Wpływ jej był ogromny na 20 i 19 wiek. Filozofii egzystencjalna Jean Paul de Saint. Jest to zobrazowanie wielu wydarzeń i sytuacji z 20 wieku.\n Hegel budował systemy obejmujące całość rzeczywistości. Hegel wyrastał w nurcie filozofii oświecenia, w której podmiot jest w centrum świata. Nie można odcinać się od tego co było dotychczas, dlatego Hegel\nodwołał się do Kanta. Komentatorzy Hegla zwrócili uwagę na to, że odwoływał on się do filozofii\nstarożytnej i często komentował filozofów z starożytności. Odnosił się od do Hermonidesa który mówił, że\nistnieje szczególny związek pomiędzy myślą człowieka a światem. Można relacje między myślą a światem\nrozpatrywać w dwóch kierunkach – albo byt jest pierwszy w stosunku do myśli albo myśl pierwsza w\nstosunku do bytu. Jedni twierdzą, że po to żeby pomyśleć świat musi istnieć, gdyby nie jego istnienie to nie\nbyło by podmiotu o którym można pomyśleć. Drudzy mówią, że jeżeli świat nie pojawia się w horyzoncie\nmyślenia nie istnieje. Żeby stwierdzić, że świat istnieje trzeba najpierw o nim myśleć i prymat zyskuje\nmyślenie. Hegel zdecydowanie stanie po stronie tych filozofów, którzy twierdzą że oczywisty jest prymat\nmyśli nad bytem.\nKant twierdził, że nie istnieje rzecz sama w sobie. Kant mówił, że świata nigdy nie poznamy, bo bariera\nnaszego poznania jest tak potężna że zawsze narzucamy coś od siebie. W konsekwencji mamy do czynienia\nze zjawiskami czyli fenomenami.\nHegel potrafił pociągnąć pewne tezy do absolutnego końca. Pozostaje tylko podmiot i filozofia musi być\nskupiona na podmiocie i podmiotowym sensie poznawania świata. Nie ma sensu mówić o obiektywnym\nświecie, bo taki nie istnieje. Idąc za Kartezjuszem można stwierdzić że istnieje myśl i rzeczywistość\nmyślana, nie ma świata nie pomyślanego poza myślą istniejącego. Przykładem może Xw. gdzie nikt nie\nwiedział o istnieniu ameryki południowej, ponieważ nie pojawiało się to w horyzoncie myśli. Nie ma takiej\nmożliwości żeby coś zaistniało i w naszej świadomości się nie pojawiło. Nie istnieje rzeczywistość\nobiektywna, istnieje tylko rzeczywistość pomyślana. Wszystko istnieje o ile pojawia się w świadomości.\nIstnieje tylko absolutna myśl, która obejmuje sobą wszystko.\nHegel odwołuje się do pomysłu Arystotelesa myśli samo myślącej – absolut który obejmuje wszystko co\njest, myślą absolutną. W jej obrębie mamy do czynienia z myślą indywidualnego człowieka, który włącza\nsię w proces istnienia myśli jako czegoś absolutnego. Cały świat jest rozwinięciem absolutu dla Hegla,\nktórego definicją jest właśnie myśl i myślenie. Istnieje myśl i tylko rzeczywistość myślana. Hegel twierdzi,\nże myśl to proces rządzący się pewną prawidłowością, a więc natura myśli jest logiczna. Jeżeli nie istnieje\nrzeczywistość niezależna od myśli, więc natura rzeczywistości myślanej musi być logiczna. A więc\nrzeczywistość jest ze swojej istoty logiczna.\nMyśl jest procesem, jeśli myśl jest absolutem to wiązano z nią wieczność i niezmienność. Jednak Hegel z\nabsolutem zwiąże proces, jako coś dynamicznego, coś co się staje. Hegel mówi, że świat jest poznawany\nprzez matematykę bo jest stworzony przez proces matematyczny. W owym procesie wszystko jest\nkonieczne i wszystko jest racjonalne bo myśl jest racjonalna, proces logiczny jest racjonalny, konstrukcja\nświata jest racjonalna.\nMy poznajemy świat za pomocą ogólnym pojęć, gdyż myśli są ogólne, więc i my poznajemy świat nie\nszczegółowo lecz ogólnie. Nie jesteśmy w stanie opisać dokładnej budowy rzeczy (kwarki, atomy itd.), ale\nmożemy opisać jakiś proces. Indywidualnie każdego procesu się nie da.\nNajprościej świat wyraża zasada sprzeczności A lub nie A, czyli jeżeli coś jest czymś, to nie może być\njednocześnie czymś innym. Arystoteles właśnie szukał tej zasady. To jest podstawa naszego działania, my\nstaramy się indywidualizować, nie pomylić czegoś z czymś. Jeżeli jest inaczej jest to tak zwana radosna\nHegel zastanawia się czy Arystoteles ma rację. Nawet rzeczywistość jest pomyślana jako rzeczywistość\nmyślana. I co jest zasadą myślenia, istotą myśli. Prawda jest całością, obejmuje część pewnej sytuacji i coś\nco tej sytuacji jest przeciwne. Hegel mówi, że nie ma takiej kultury, która by powstał i zastygła bez zmian.\nW wyniku konfrontacji z nowymi ideami powstają idee będące synteza starych i nowych, skutkiem ich\nkonfrontacji. W obrębie kręgu kulturowego znów powstają nowe idee, które są jakąś syntezą. Prawda o\nkręgu kulturowym obejmuj sobą i te stare i te nowe. Prawda jest całością jest i A i nie A.\nHegel mówi, że to właśnie prawo spełnia procesualność, a arystotelesowskie prawo jej nie spełnia. Z jego\nprawa możemy wyprowadzić całą logikę i musimy myśleć wg fundamentalnego prawa\nDIALEKTYCZNEGO. Znając to prawo możemy badać obszar myślenia za pomocą analizy. Poprawność\nmyślenia można badać wręcz logicznie. Jeżeli myśl rządzi się prawem dialektycznym to i rzeczywistość\npomyślana mysi się rządzić prawem dialektycznym. Nie tylko myśl jest dialektyczna, ale wszystko co\nznajduje się w horyzoncie tejże myśli.\nHegel jest pewny, że na tym etapie jego odkrycia kończy się filozofii i teraz wszyscy będą się zajmować\nkolejnym odczytywanie tej fizyczności świata. Totalny system staje się podstawą myślenia totalitarnego –\nindywidualność to jest coś co jest konsekwencją ogólności, wszystko ogólne ma prymat nad tym co jest\nindywidualne. Jeśli państwo jest czymś ogólnym to jednostka jest mu podporządkowana i jest tylko\nmanifestacją tej ogólności.\n Filozofowie zbuntowali się przeciwko filozofii Hegla. Nie ważna jest filozofia świata, najważniejszy jest sens egzystencji. Nie ważna jest filozofia świata, najważniejszy jest sens egzystencji.\nEGZYSTENBCJALIZM bardzo trudno sklasyfikować. Zaczęło się to najprawdopodobniej od Pascala.\nPrawdopodobnie dramat człowieka wynika z tego, że człowiek jest bytem skończonym i nie jako w sposób\nnaturalny pojawia się dramat myślenia. Z jednej strony mamy myślenie, z drugiej mamy świat. Natura myśli\ni materii zderzają się w człowieku i owy konflikt jest nieunikniony. Materialność nie może opanować\nsamego myślenia, bo ono przekracza materialność. Filozofowie próbuję wyjaśnić owy stan rzeczy.\nJean Paul Saint był fenomenalnie przygotowany pod względem intelektualnym i świetnie wyedukowany.\nWyszedł od podziału świata Kartezjusza na dwie sfery – świata myśli i świata materii, która ma\nczasoprzestrzenną strukturę, a myśl jest poza czasem i poza przestrzenią. Jean zaakceptował owy podział i\npowiada że całą rzeczywistość świata da się podzielić na ensua i pursua – bytu w sobie i bytu dla siebie.\nChodzi mu o określenie miejsca człowieka w świecie. Byt w sobie to monolityczna masa materii który my\nnapotykamy w swojej egzystencji. Nie decydujemy o postaci świata, on jest jaki jest i nie można nic uczynić\nażeby się zmienił. Ta monolityczna masa wg Saint jest bezsensowna. Nie jesteśmy w stanie przeniknąć\nsensu świata, nie może odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego ten świat jest jaki jest. Świat fizykalny jest\nnieprzenikalny, nie da się uzyskać odpowiedzi dlaczego tak jest. Zastajemy świat w określony\nskonstruowany sposób. Nikt z nas nie decyduje o tym w jakim czasie się pojawi, jakiej będzie płci, w jakim\nmiejscu się pojawi, zostaliśmy wrzuceni w naszą własną cielesność i musimy sobie z tym poradzić.\nZastajemy siebie jako pewien fakt niepodatny na ostateczny sens. Nie wiemy dlaczego tak jest. Jest to\nbezsensowne, ponieważ nie jest podatne na odpowiedź żadną. Absurdem jest że się urodziliśmy i absurdem\njest że umieramy. Bo nikt nie jest w stanie odpowiedzieć dlaczego umieramy i się rodzimy. Nie jesteśmy w\nstanie wpływać na procesy które się w nas dzieją. Jest to sytuacja z którą musimy sobie poradzić. Śmierć to\ntriumf faktyczności, człowiek musi stanąć wobec faktu, musi sobie z nim poradzić ale nie wie dlaczego.\nEgzystencja ludzka jest rzeczywiście absurdalna, jesteśmy wrzuceni w świat ale o tym nie decydujemy, nie\nmamy na to żadnego wpływu. Jesteśmy tego świadomi, że z całą cielesnością własną i świata musimy\nporadzić sobie jako byty świadome. Ludzie są zawieszeni pomiędzy przeszłością a przyszłością i nie wiemy\nJedyne czym dysponujemy to momentem niezwykłej mocy i siły który ujawnia się w akcie\nsamoświadomości. Saint powiada, że jest moment koncentracji, który przysługuje człowiekowi i wynosi go\nponad kosmos. Saint twierdzi, że to jest to co człowieka wyróżnia, daje mu poczucie pewnego sensu i ten\nsens musi być poszukiwany na poziomie świadomości. Sens pojawia się na obszarze świadomości i to\npodmiot może o nim stanowić ale tylko na poziomie myślenia. Człowiek dochodzi do dramatycznego\nmomentu – dramat istnienia wiążący się z pewną świadomością. Saint próbuje znaleźć odpowiedź w jaki\nsposób świadomość się staje. Mówi on że człowiek staje się w procesie nicościowania – przez zaprzeczenie.\nUświadamiamy sobie siebie wtedy, kiedy odróżniamy siebie od czegoś, i w pewnym momencie nie możemy\nsię już do niczego porównać. Człowiek kiedy sobie absolutnie uświadomi siebie, to skutkiem tego jest\nabsolutne osamotnienie, nie można się sprowadzić do niczego prócz siebie samego. Jestem niepowtarzalny.\nNikogo takiego nie było i już nie będzie. Im człowiek jest bardziej świadomy, im jest na wyższym poziomie\nza wszystko płaci. I tutaj płaci się samotnością. Człowiek dochodzi do najwyższego stopnia osamotnienia.\nCzłowiek wg Saint jest pomyłką bytową. Życie jest dramatem w tym sensie że musi nim być bo wynika z\nW obrębie świadomości Saint twierdzi, że podstawowym wymiarem świadomości człowieka jest\nfenomen wolności. Wolność stanowi istotę człowieka, on spełnia się przez fakt bycia bytem wolnym.\nWszystkiemu może zaprzeczyć, albo wszystko może potwierdzić. Człowiek jest wolny w sensie\nabsolutnym. Można go zabić, ale nie zawsze można wymusić, żeby na coś się zgodził lub nie. Można\nczłowieka zabić, ale nie zawsze można go złamać, bo może zniewolić się tylko sam. Jean Paul Saint\npowiada, że jesteśmy na wolność skazani. Musimy sobie uświadomić, że wolność jest na tyle\nfundamentalną cechą, że cokolwiek robimy jest aktem wyboru.\nPodstawą każdego wyboru jest kryterium tegoż właśnie wyboru, świadome bądź nie. Wg niego kryteria\nmożna podzielić na dwa – religijne, polegające na odwołaniu się do pewnego systemu wartości, który\nfunkcjonował w obrębie danej religii. Z tą koncepcją wiązał się pewien system wartości, który wiązał\nnakazy i zakazy. Kryterium to związane z kontekstem religijnym powinno się uznać za kryterium\nfundamentalne. Saint powiada, że gdyby wszyscy wierzyli w bogów, mielibyśmy odpowiedź, do jakich\nkryteriów ludzie odnoszą się w swoich wyborach. Jednak nie wszyscy wierzą w kontekst religijny, do czego\nwięc reszta ma się przywołać. Saint stwierdził, że ludzie budowali systemy myślowe odwołujące się do\njakoś rozumianej istoty społeczeństwa. Saint nazwał to kryterium humanistycznym. Ten sposób rozumienia\nczłowieka generuje system wartości z tym rozumieniem związany. To w jaki sposób będziemy działać,\nbędzie zależeć jak np. rozumiemy boga. Jeżeli ktoś uznał, że prawdziwym człowiekiem jest np. blondyn\naryjski to cała reszta nie spełniała tych warunków.\nWg Saint człowiek jest projektem, procesem, ciągle się staje. Słynne powiedzenie egzystencjalistów –\negzystencja wyprzedza esencję. Życie jako egzystencja wyprzedza istotę tego życia. Jest to pewne\nostrzeżenie, przed tymi, którzy zbyt mocno mogli by uwierzyć że tak istotę da się zamknąć w jakiś system.\nSaint wyklucza zamknięcia człowieka w jakiejś istocie, a podstawą człowieka jest wolność. Istotą i motorem\negzystencji jest wolność. Istota bycia człowiek ma polegać na chronieniu wolności, człowiek powinien być\npasterzem wolności. Wszelkie zło wg Saint bierze się z nie akceptacji wolności, z przedłożenia swojej\nwolności nad wolność innych. Saint mówił, że granicą jednej wolności jest wolność drugiego. Człowiek\nrealizując wolność nie może wejść w zderzenie z inną wolnością, i to zależy jak rozumiemy naszą własna\nwolność i wolność drugiego. Podstawowa idea człowieczeństwa jest niezbywalna.\nFilozofia (pojęcia) - Notatki - Podstawy filozofii\n<iframe src="https://www.docsity.com/pl/docs/embed-player/c3e3a7d945cb36fc2558bb351797de1b/" width="383px" height="550px"></iframe>


25 paź 2019, 4:44\nA ja wciągnąłem się ostatnio w e-sport i to nie jako zawodnik, ale kibic. Lubię oglądać transmisje takich zawodów, szczególnie w CS:GO i muszę przyznać że są one niezwykle wciągające. Np. niedawno można było zobaczyć turniejV4 Future Sports Festival, w którym mierzyły się ekipy z Grupy Wyszechradzki...\n10 paź 2019, 16:08\nWszystkim wypowiadającym się tak pozytywnie o zakładach zalecam przeczytanie artykułu na temat uzależnień od hazardu. Wiele osób traktuje zakłady bukmacherskie jako rozrywkę, ale ta "rozrywka" może się źle skończyć. Trzeba bardzo uważać aby zachować kontrolę nad grą, a wpaść w uzależnienie...\n20 wrz 2019, 11:41\njarosllaw pisze: Jak panele to drewniane mało ścierające się\nKażde panele po jakimś czasie się ścierają mimo dobrej pielęgnacji. Lepiej zrobić parkiet na podłodze w domu. Wiadomo, że drogi, ale będzie ładnie wyglądać przez wiele lat.\n19 wrz 2019, 21:59\nA poza tym mając dzieci tym bardziej jest ważne oparcie. Dzieciaki uwielbiają na nich siadać, a bez oparcia spadną i to ze sporej wysokości.\n19 wrz 2019, 12:09\nHokery przy wyspie kuchennej są fajne, bo można szybko usiąść i zjeść coś w pobliżu kuchni. A jeśli jest jakaś impreza to można zrobić barek w tym miejscu.\nJa na takim poddaszu doradzałbym zwyczajny grzejnik. Najtaniej i najlepiej. Nie trzeba zbytnio kombinować, a grzejnik jeden bądź dwa spokojnie dadzą radę.\n17 wrz 2019, 20:40\nJa bym położył gładź, wtedy wyrównana wszytskie ubytki po tapecie a sama farba tego nie zrobi.\n17 wrz 2019, 17:18\nTemat: Siatki na drzewa - sposób na nieznośne ptactwo\nAkurat takich nie stosowałam, ale jeśli miałabym polecać, to te siatki na wiśnie moim zdaniem są najlepsze. Są bardzo mocne i doskonale chronią drzewa owocowe przed ptakami. Mam w ogrodzie oczko wodne i także ich używam jesienią do ochrony przed spadającymi liśćmi. To bardzo praktyczne rozwiązanie....\nMoim zdaniem też ma to sens. Mam zamontowany alarm i daje mi to większe poczucie bezpieczeństwa. Chociaż mój na początku szwankował i sam się włączał, ale elektryk to naprawił i do dziś wszytsko gra. A tej konkretnej firmy od alarmów niestety nie znam.\nDobrze kupić kilka ramek i umieścić w nich zdjęcia rodziny i zawiesić w salonie. Daje uczucie ciepła i rodzinnej atmosfery w domu\nCzerń I cytryna to dosyć ostre połączenie. Cytryna i biel już bardziej pasuje. Ja w kuchni postawiłem na czerwień, biel i delikatny brąz.\n16 wrz 2019, 20:12\nDla mnie najwazniejsze jest to, żeby została zachowana ta właśnie spójność z wnętrzem i żeby włącznik był minimalistyczny i bardzo delikatnie podświetlany.\n15 wrz 2019, 21:05\nTemat: Lampa dla dziecka na biurko\nMyśle, że jeśli ma to być lampka na biurko LED to warto wybierać produkty z wbudowanym źródłem światła. Mają one znacznie więcej funkcji i możliwościi. Dostępne są także takie z klipsem do umocowania na krawędzi biurka. Może to byłoby jakieś rozwiązanie? Otóż to, to jest mądre rozwiązanie. Można do...\n15 wrz 2019, 18:09\nA nie możecie po prostu skontaktować się z profesjonalną firmą zajmującą się zdejmowaniem azbestu? Powiedz mężowi, że wiele kosztuje cię takie jego działanie i już. Napiszę Ci tak: moja żona też panikuje w takich kwestiach i dla świętego spokoju eternit u jej rodziców zdejmowała firma Eco-Pol, mi n...


Stare zdjęcia Stawiszyn-Łaziska - gmina Bieżuń - archiwum historycznych fotografii\nHistoria, stare zdjęcia archiwalne, historyczne fotografie - Stawiszyn-Łaziska\nHistory, old, archival photos, historical photos - Stawiszyn-Łaziska\nPoznaj historię zapisaną na starych zdjęciach - Stawiszyn-Łaziska - gmina Bieżuń\nWiekowe fotografie odchodzące w niepamięć są skarbem regionalnym nieodległej nas historii miejsc. Unaoczniają jakie różnice pojawiły się na przestrzeni lat. Uruchamiając cyfrowe archiwum pragniemy nie jedynie odkryć fotograficzną historię lecz również pozyskać chętnych użytkowników do dzielenia się prywatnymi zbiorami.\nStrefy, naród widoki, miejsca pracy, incydenty...\nDokładamy największych starań żeby zamieścić obrazy dotyczące wszystkich wymienionych punktów w taki sposób aby można było zobaczyć historię miejscowości. Cieszą nas mocno zdjęcia będące dowodem na zapomniane historie, fakty, zurbanizowane obszary. Interesujące są oraz galerie ze starych fabryk oraz przedstawiające życie codzienne.\nStawiszyn-Łaziska - Zrekonstruowane dawne fotografie poddane koloryzacji\nChcemy również aby zdjęcie opublikowane na naszym portalu zostało przefiltrowane aby przedstawić kolorową wersję. Takie porównanie pozwala na lepsze ukazanie zmian a także ułatwia porównania. Będziemy również publikować wzmianki takie jak czas wykonania fotografii oraz opis lokalizacji, okoliczności na opublikowanym materiale.\nZałożenie witryny i umieszczanie na nim starych zdjęć to wspaniałe rozwiązanie na ocalenie ich przed skutkami działania czasu. Udostępniając swoje zdjęcia pomagasz wspólnie budować niepowtarzalną bazę cyfrowych zasobów. Poprzez ogólnopolską stronę internetową zdjęcia mają szansę dotrzeć do wszystkich użytkowników portalu co może mieć wpływ edukacyjny.\nGłodowo Śliwa Trzedniaki Siennica-Pietrasze Ochoża Brzezinki Brzeźno Bąbliniec Ostrowo Lepno


"Waitergate" - długie ramię Kremla - Talbot - NEon24.pl\nPOLITYKA - POLSKA 07.08.2019 17:10 5 komentarzy\nCzy polski skandal był testem na mannipulowanie wyborami w USA?\nWysocy rangą polscy politycy skorzystali z bocznych drzwi, aby dostać się do części VIP eleganckiej warszawskiej restauracji Sowa & Przyjaciele. Odseparowani od innych mecenasów, ministrowie rządowi i prawodawcy mogli swobodnie wypowiadać się, delektując się kontynentalną kuchnią i winem na koszt podatników.\nAle prywatność była iluzją, a jadalnia pułapką.\nPrzez około rok kelnerzy potajemnie rejestrowali urzędników państwowych w Sowie i Przyjaciele"\n-oraz w innej restauracji Amber Room. Kiedy czasopismo opublikowało transkrypcje niektórych nagrań, wywołało skandal nazwany „Waitergate”, który pomógł obalić rząd proeuropejski.\nPodejrzenia, że Rosja i nacjonalistyczna partia polityczna, która wygrała wybory w Polsce w 2015 r., Stały za nielegalnym podsłuchiwaniem, utrzymywały się nawet po tym, jak polski multimilioner został skazany za mistrza. W związku ze zbliżającymi się jesienią wyborami do kraju polski dziennikarz i uwięziony potentat dostarczyli świeżego paliwa na potrzeby twierdzeń, że Waitergate było wstępem do rosyjskiej ingerencji w wybory prezydenckie w USA w 2016 r.\nGrzegorz Rzeczkowski, szanowany reporter śledczy dla magazynu „Polityka”, twierdzi w nowej książce, że rosyjskie służby wywiadowcze dokonywały robaków restauracyjnych w imieniu Kremla. Przedstawia także dowody, aby twierdzić, że polskie dane wywiadowcze spiskowały w celu wykorzystania nagrań w celu doprowadzenia do władzy prawicowej partii Prawo i Sprawiedliwość (PIS).\nW książce zatytułowanej „W obcym alfabecie: Jak ludzie Kremla i PIS bawili się podsłuchem” Rzeczkowski utrzymuje, że podobnie jak w przypadku wyborów w USA ten specjalny doradca Robert Mueller nazwał „zamiataniem i systematycznością” - rosyjskim celem Waitergate miało osłabić Zachód.\n„Miało to otworzyć drogę do władzy dla antyzachodnich, antyliberalnych, antydemokratycznych opozycji tamtych czasów” - powiedział Rzeczkowski polskiej komisji parlamentarnej w zeszłym miesiącu. „Rosja odniosła pełny, spektakularny sukces”.\nPubliczna dyskusjawywodziła się się z nacisków ustawodawcy opozycji, aby wywrzeć presję na rząd, aby rzucił światło na rzekome rosyjskie powiązania. Następnie gazeta poinformowała, że polska służba kontrwywiadu bada, czy zagraniczna agencja szpiegowska odegrała jakąś rolę.\nRosyjskie MSZ odrzuciło roszczenia o udział Kremla.\n„Polityczny establishment Polski i społeczność medialna od lat pracują nad wydaniem wielu mistyfikacji na temat„ rosyjskich machinacji ”- powiedział minister. „Nie widzimy potrzeby komentowania takich absurdalnych zarzutów”.\nOstrożność, że Rosja próbuje zdestabilizować demokrację w Europie Środkowej, przeniknęła politykę w Polsce i sąsiednich narodach, odkąd po dziesięcioleciach zakończyły komunizm pod kontrolą Moskwy. Wiele z nich dołączyło do NATO i UE, a więcej złożyło wnioski.\nKiedy pięć lat temu wybuchł skandal podsłuchowy, polski premier Donald Tusk natychmiast wskazał na Rosję. Ta uwaga nadałaby Rzeczkowskiemu tytuł książki: „Nie wiem, w którym alfabecie napisano ten scenariusz, ale wiem dokładnie, kto może być beneficjentem”.\nTusk został przewodniczącym Rady Europejskiej kilka miesięcy po wybuchu skandalu, praca polegająca na nadzorowaniu wspólnego programu przywódców krajowych UE. Niedawno powiedział, że teraz jest bardziej przekonany o „rosyjskim śladzie w całej tej sprawie”.\nAresztowanie potentata węglowego w Hiszpanii i niedawna ekstradycja do Polski spotęgowały intrygę. Polscy prokuratorzy oskarżyli 43-letniego Marka Falentę o nagrywanie polityków w celu ukarania rządu za próby zablokowania importu rosyjskiego węgla. Uciekł przed rozpoczęciem 2 i pół roku więzienia.\nPo schwytaniu Falenta zagroził , że ujawni członków Prawa i Sprawiedliwości za rzekome zwerbowanie go na fabułę nagrania, jeśli nie otrzyma ułaskawienia przez prezydenta, zgodnie z listami wyciekłymi do polskich gazet. Powiedział prezydentowi, premierowi i potężnemu przywódcy partii rządzącej, że oczekuje lepszego traktowania w zamian za pomoc.\nUrzędnicy państwowi nazwali te listy aktem desperacji z niewiarygodnego źródła. Odmówili odpowiedzi na prośby The Associated Press o komentarz w sprawie zarzutów rosyjskiej odpowiedzialności za Waitergate.\nDziesiątki polityków odbyło setki godzin rozmów nielegalnie zarejestrowanych w dwóch restauracjach między czerwcem 2013 r. A czerwcem 2014 r. Rząd polski, kierowany wówczas przez centralną partię Platformy Obywatelskiej Tuska, ogłosił walkę z importem węgla z Rosji i był zdecydowanym zwolennikiem kurs zachodni, o który działali agitatorzy na Ukrainie.\nWyciekły nagrania okazały się głęboko zawstydzające dla rządu Tuska i napięte więzi z USA. Obejmowały one ministra spraw zagranicznych, który skarżył się, że sojusz Polski ze Stanami Zjednoczonymi „nic nie był wart” i postawił Polskę, mówiąc metaforycznie, na pozycji uprawiania seksu oralnego.\nMinister Radek Sikorski zrezygnował wraz z trzema innymi na cztery miesiące przed wyborami w 2015 r.\nSikorski zauważył w niedzielę, że jeszcze w 2014 r. W Polsce nie było żołnierzy amerykańskich, ponieważ są teraz, i powiedział: „Wątpię w skuteczność sojuszu”. Mówi jednak, że transkrypcja została zmanipulowana przez magazyn Wprost, aby zasugerować, że zwołał sojusz „Bzdury” - kiedy użył tego słowa, aby opisać ograniczony udział USA w jednym ćwiczeniu NATO.\nJako poseł do Parlamentu Europejskiego Sikorski krytykuje amerykańskich urzędników za to, że nie potraktowali Waitergate jako ostrzeżenia.\n„Byliśmy laboratorium tego, co wydarzyło się w Stanach Zjednoczonych, a Stany Zjednoczone były zbyt aroganckie, aby ich słuchać” - powiedział Sikorski, który twierdzi, że rosyjska grupa hakerska Fancy Bear wysłała mu jeden z e-maili, które zagroziłyby kampanii prezydenckiej demokracji Hillary Clinton w 2016 roku „Widzieliśmy, jak to nadchodzi. Został pomyślnie przetestowany w Polsce. ”\nPod rządami konserwatywnego rządu Prawa i Sprawiedliwości, który doszedł do władzy w 2015 r., Rosyjski import węgla podwoił się. Objawy demokratycznego odstępstwa, takie jak wkraczanie rządu w niezależność polskiego systemu sądowego, spowodowały napięcia z UE. Warszawa prawie przestała być orędownikiem Ukrainy.\nNajważniejsze w teorii Rzeczkowskiego jest były menedżer Sowy & Przyjaciele, który czekał na urzędników w pokoju VIP. Nazywany jedynie Łukaszem N. ze względu na polskie prawo dotyczące prywatności, wcześniej zarządzał inną warszawską restauracją, Lemongrass, po drugiej stronie ulicy od ambasady USA.\nWedług Rzeczkowskiego, Lemongrass został założony przez dyrektora polskiego oddziału rosyjskiego giganta energetycznego Lukoila z pieniędzmi z rosyjskiej przestępczości zorganizowanej. Mówi, że źródła kontrwywiadu powiedziały mu, że restauracja była frontem do szpiegowania Amerykanów, a kiedy pojawiła się historia, dwóch Rosjan kupiło to miejsce.\nDwóch innych biznesmenów związanych z Kremlem otworzyło Sowę i Przyjaciele w 2012 roku we współpracy z szefem kuchni Robertem Sową, twierdzi dziennikarz. Kierownik, Łukasz N., wysłał SMS-y do polskich polityków, zapraszając ich do spróbowania współczesnych europejskich potraw Sowy.\nRzeczkowski twierdzi, że inne domniemane powiązania między Sową i Przyjaciółmi a Rosjanami w przestępczości zorganizowanej sugerują, że Falenta, skazany polski potentat, nie zorganizował Waitergate, ale miał rolę pomocniczą.\nPolskie media podały w ubiegłym roku, że Falenta ma dług w wysokości wielu milionów dolarów wobec rosyjskiej spółki węglowej KTK. Wiodący policjant śledczy w sprawie nagrań otrzymał najwyższą pracę w zakresie bezpieczeństwa w KTK - po dochodzeniu policyjnym na początku procesu nie znaleziono dowodów na zaangażowanie Rosji.\nTomasz Piaątek i inny dziennikarz, który bada powiązania między polskimi postaciami politycznymi a Rosją, mówi, że dowody Rzeczkowskiego są przytłaczające, ale uważa, że strach i zaprzeczenie powstrzymują prawdę o Waitergate przed zwróceniem uwagi, na jaką zasługuje.\n„To powód do dumy dla Polaków, którzy twierdzą, że uwolniliśmy się od rosyjskiej dominacji” - powiedział Piątek. „Przyznanie, że Rosjanie wciąż tu są i że nadal jesteśmy przez nich kontrolowani, jest trudne”.\nMonika Scisłowska w Warszawie i Nataliya Vasilyeva w Moskwie przyczyniły się do tego raportu.\nfalenta rosja associated press\nNagrania w knajpach dokonały służby specjalne, polskie na zlecenia USA, albo Mossad. Nagrania zrobiono wysokiej jakości sprzętem w dwóch różnych lokalach. Te lokale były kontrolowane przez BOR pod kątem podsłuchów, a kelnerzy na pewno byli pod kontrolą BOR. Falenta jest za chudy w uszach, na taką operację.\njazmig 07.08.2019 22:14:44\nZbrodnia ZSRR, o której nikt nie pamięta: Wysadzenie zapory Dnieprzańskiej Elektrowni Wodnej w 1941 spowodowało śmierć 120 tysięcy ludzi\nHusky 07.08.2019 22:25:54\nGdzie tam jak nic winien Putin .Salute :)))))\nRepsol 07.08.2019 22:53:10\nUgryż się w ogon . Piszemy o czymś innym . Salut :)))\nRepsol 07.08.2019 22:54:42\nO wiele dłuższe ramię USSaela\nOscar 08.08.2019 07:52:42


QNAP TS-112, dysk sieciowy NAS • www.monitoring.bydgoszcz.pl\nQNAP TS-112 dysk sieciowy NAS, 1xHDD, 1xGIGALAN, 3xUSB, Q-RAID 1, 1x eSATA\nProdukt wycofany ze sprzedaży. Zastąpony modelem QNAP TS-112P.\nDysk sieciowy QNAP TS-112 to ekonomiczny jednodyskowy serwer plików wyposażony w procesor 1,2GHz oraz 256 MB pamięci RAM. Jest najlepszym rozwiązniem do gromadzenia i udostępniania danych w sieci lokalnej oraz w internecie dla małych / średnich firm oraz użytkowników indywidualnych, w tym także poprzez protokół iSCSI. Urządzenie wspiera Microsoft Active Directory i linuxowy system plików NFS.\nIdealne rozwiązanie dla firm (jako kompletny system backupu i serwer plików i baz danych MySQL) oraz użytkowników indywidualnych (serwer www, ftp, multimedia, pobieranie plików). Na serwerze tym można bez problemu uruchomić aplikacje webowe. Dodatkowo urządzenie jest bardzo energooszczędne - pobór mocy to tylko 7W podczas pracy.\nMożliwości dysku sieciowego QNAP TS-112\n1 x 3.5" SATA I/II\nLED Indicators USB, Status, HDD ,eSATA, LAN ,Power\nQNAP TS-112 - video:


Prezent świąteczny dla na...\n2018-11-13 09:36:03 | Aasa Polska\nPrawdziwą sztuką jest, by wpadając w choinkowo-prezentowy wir zachować́ zdrowy rozsądek. Czy to w ogóle jest możliwe? W końcu święta są tylko raz w roku! Choć tak wyjątkowe, to paradoksalnie wymówka, jaka im towarzyszy – wciąż taka sama. Jednak czy rzeczywiście święta nie mogą obejść się bez pozbywania się pieniędzy w ekstremalnie szybkim tempie?\nMogą̨! Zacznij przygotowania do świąt dużo wcześniej niż̇ właściciele marketów. Pomyśl, czy Twoim najbliższym zależy na świątecznym wydaniu upominków, jakie dostaną? Idziemy o zakład, że nawet nie zwrócą̨ uwagi na opakowanie – wręcz przeciwnie – rozerwą̨ je na części chwilę od otrzymania podarunku. Jak łatwo się domyślić́, za specjalne opakowanie płaci się specjalną cenę̨. Jeśli więc od dawna masz pomysł na prezent dla bliskiej osoby, postaraj się zrealizować́ swój plan wcześniej. Tym sposobem rozłożysz wydatki na dłuższy czas i zaoszczędzisz trochę̨ pieniędzy oraz uchronisz się od przedświątecznej zakupowej gorączki.\nW tym roku zaskocz bliskich kreatywnością ;-) Następna para „śmiesznych” skarpet z bałwankiem, „twarzowa” czapka, czy „trafiona” książka w tym roku również̇ trafiłaby do szuflady. Po co więc wydawać́ fortunę̨ na prezenty, zapakowane w piękne, świąteczne pudła?\nTo najlepszy czas na rozpoczęcie świadomych zakupów. Koniec ze sweterkami w choinki – witajcie przemyślane podarunki, które będą̨ służyć́ przez lata.\nKto lepiej zna Twoich najbliższych od Ciebie? No właśnie, nikt! Dlaczego więc jeszcze zastanawiasz się nad kupnem sweterka? Pokaż swoim przyjaciołom, że znasz ich potrzeby – z pewnością̨ to docenią. Niech przemyślany prezent pozwala wracać́ myślami do wspólnie spędzonych świąt w rodzinnym gronie. To piękna pamiątka, a za razem przydatny przedmiot. Teraz masz czas, aby się nad nim zastanowić!\nCzy grudniowy szał dotyczy tylko prezentów i sezonowych bibelotów? Jak wskazują̨ liczne statystyki, duża część wydatków w okresie świątecznym to również̇ jedzenie. Okazuje się, że podczas świąt, na naszych stołach królują̨ tzw. produkty premium. Dlaczego? Czy droższe odpowiedniki smakują̨ nam bardziej, niż̇ te, które kupujemy na co dzień́? Nie dajmy się oszołomić reklamom, które próbują̨ nam wmówić́, że świąteczna dekoracja na margarynie czyni ją luksusową margaryną – to wciąż̇ tylko margaryna!\nOczywiście, przy okazji świąt zasługujemy na odrobinę wykwintności, która uczyni ten czas wyjątkowym. Jednak niech nie będzie to przewodnią myślą̨ świąt, bo przecież̇ nie o to w tym wszystkim chodzi!\nNawet jeśli jesteś́ rozsądnym konsumentem, który zna świąteczne techniki marketingowe, którymi posługują̨ się producenci, Tobie też może zdarzyć́ się chwila słabości. Masz świadomość́, że przecudowny, pachnący świętami pakunek przewiązany najpiękniejszą wstążką jaką kiedykolwiek widziałeś́, to tylko okładka, dla kolejnego zbieracza kurzu – tandetnej kuli śnieżnej. W dodatku sezonowego zbieracza – który przez większość́ roku zalega w najciemniejszym kartonie, by na tę specjalną okazję odrodzić́ się na nowo, niczym bohater.\nNie przejmuj się! Każdy z nas ma czasem takie chwile, kiedy znajduje promocje, która wydaje się być́ żyłą złota. Przecież̇ taka okazja może już się nie powtórzyć́. Skoro przygotowujesz niespodzianki najbliższym, dlaczego nie pomyślisz o sobie? Zasługujesz na to, ale...\nDamy radę! Nie pożyczaj pieniędzy od rodziny – to zwykle nie kończy się dobrze. Po co tłumaczyć się bliskim z brakujących środków, kiedy można udać się do sprawdzonej instytucji z jasno określonymi zasadami? Na pierwszy rzut oka, firm udzielających pożyczek jest wiele, jednak komu warto zaufać? To już kwestia indywidualnego podejścia. Zachęcamy do zapoznania się z ofertą Aasa Polska S.A. i skorzystania z kalkulatora rat, który podaje dokładne informacje na temat wysokości i rozłożenia kosztów. Wierzymy, że uda się Wam podjąć́ właściwą̨ decyzję i pozwoli na spędzenie świąt w miłej i spokojnej atmosferze, wśród najbliższych.


Taki jesienny dzień to niemal cudo! Witamy więc w cudowny dzionek. | ZnadRudy.pl\nHome » Aktualności » Taki jesienny dzień to niemal cudo! Witamy więc w cudowny dzionek.\nTaki jesienny dzień to niemal cudo! Witamy więc w cudowny dzionek.\nPatrząc za poranne okno z całą pewnością przechodzi nam ochota na to, by wyjść z domu i tam być cały dzionek. Piękny słoneczny jesienny dzionek. Jest bardzo ciepło ale wieje bardzo silny południowo-wschodni wiatr. A w związku z tym niebo jest krystalicznie czyste. Powietrze – również.\nNie ma się więc co dziwić, że nasze samopoczucie znajduje się na krzywej wznoszącej. I bardzo dobrze, bowiem trzeba żyć i realizować nasze codzienne obowiązki – te w pracy, ale również obowiązki domowe. Z pocieszeniem przychodzą nam meteorolodzy, którzy mówią, że do 18 października pogoda będzie podobna do tej z dnia dzisiejszego. Czyli reasumując – piękne i pogodne będą dni bieżącego weekendu, cały następny tydzień z kolejnym weekendem. Możemy więc na ten okres szykować nasze plany związane z wykonywaniem wielu domowych czynności, w tym głównie tych realizowanych na dworze. I pamiętajmy o pracach przygotowawczych na grobach naszych najbliższych.\nPotem jednak – w ostatnie dekadzie października pogoda może się pogorszyć, ale ostatecznie jest jeszcze za wcześnie by przesądzać dzisiaj jej charakter. Może jednak nie być tak pięknie jak to mamy dzisiaj.\nSerdecznie witamy naszych czytelników w sobotę 12 października br. w 19 dniu kalendarzowej jesieni. Dzisiejszy dzień jest 285 dniem roku, do jego końca pozostało więc dokładnie 80 dni.\nPrzeżywamy 19 dzień tegorocznej kalendarzowej jesieni, w trakcie którego nadal aktualne pozostaje nasze hasło nowoczesnego i higienicznego trybu życia – ,,Gimnastykuj się codziennie, bo to zdrowo i przyjemnie”. My jak co dnia, zaliczyliśmy już poranną sesję biegowo-gimnastyczną. Mamy nadzieję, że każdego dnia znajdziemy na tyle wolnego czasu, aby chociażby pół godzinki przeznaczyć dla naszego zdrowia. Róbmy to nawet pod osłoną porannej i wieczornej ciemności. Pamiętajmy, że według specjalistów od zdrowia bieganie poranne i wieczorne wpływa na wydłużenie życia tych osób o kilka lat ( 5-6 lat ). Nic dodać, nic ująć! Ze względu na dobre samopoczucie w trakcie dnia, dobrze jest ćwiczyć i biegać we wczesnych godzinach rannych, kiedy powietrze jest jeszcze rześkie. Ale czas i formę naszych ćwiczeń każdy powinien dobrać indywidualnie stosownie do naszych możliwości i potrzeb.\nWarunki pogodowe: Temperatura nad ranem o godz. 5.00 w rejonie rzeki Rudki wynosiła około +11oC. W trakcie dnia podniesie się do około +20oC, w tej chwili wynosi około +23oC. Temperatura odczuwalna może wynosić +25oC. Od samego rana dzień jest bardzo słoneczny ale wieje mocny wiatr. Ciśnienie atmosferyczne będzie w granicach 746 – 745 mmHg, wiatr osiągnie siłę 4 – 18 m/s, zaś wilgotność będzie utrzymywać się w granicach 72 – 58%.\nBrzask w obecnych dniach ma miejsce około godz.: 06.30, zaś zmierzch około godz.: 18.33.\nUkład dnia i nocy: Słońce wzejdzie dzisiaj o godz. 7.03 zajdzie natomiast o godz. 18.02 w wyniku czego długość dnia wyniesie dokładnie 10 godzin i 59 minut. Noc będzie więc miała 13 godzin i 1 minutę. Dzisiejszy dzień jest więc dłuższy od najkrótszego dnia w roku dokładnie o 2 godziny i 54 minuty. Widać więc, że noc jest już dłuższa od dnia o 1 godzinę i 52 minuty. Księżyc znajduje się w fazie – pełnia.\nNajdłuższy dzień w Rudach w 2018 roku to 20 czerwca, trwa on 16 godzin, 23 minuty, 34 sekundy. Najkrótszy dzień roku dla Rud to 21 grudnia, trwa 8 godzin, 3 minut, 18 sekund. 12 października jest krótszy od najdłuższego dnia o 5 godzin i 25 minut, 34 sekundy i dłuższy od najkrótszego o 2 godziny, 54 minut i 11 sekund.\nImieniny w dniu dzisiejszym obchodzą: Edwin, Eustachy, Maksymilian, Maksymiliana, Serafin i Witold. Wszystkim dzisiejszym solenizantom imieninowym i urodzinowym składamy moc najserdeczniejszych życzeń dobrego zdrowia i wszelkiej pomyślności oraz radości z życia. Przesyłamy również solenizantom nasz redakcyjny bukiet jesiennych kwiatów.\nStało się tak jak zapowiadaliśmy. Nastała ładna i piękna jesień. Korzystajmy więc z uroków bieżących dni. A każdy kolejny dzień jest już znacząco krótki, na tyle że po powrocie z pracy popołudniu pozostaje nam niewiele czasu by cokolwiek zrobić jeszcze na dworze. Pamiętajmy, że na niezbyt odległym horyzoncie mamy Święto Zmarłych i całe multum obowiązków związanych z tym świętem. Na ten przedświąteczny i świąteczny okres życzymy Państwu dobrej pogody, dużo słoneczka i ciepła. A wtedy te święta będą bardzo radosne.\nPoprzedni: Ruch na moście został uruchomiony jednym pasem ruchu, prace na obiekcie i wokół niego jednak jeszcze ,,co nieco” potrwają.\nNastępny: Ilu Polaków chce emigrować za pracą?\nLast 365 Days Visits: 242 128


Kylie Jenner wygląda jak Pamela Anderson w młodości? | Kozaczek\nCelebrytka nie przestaje chwalić się ciałem, którego nie wypracowała na siłowni.\nKylie Jenner Pamela Anderson\nKylie Jenner (23 l.) regularnie pokazuje na Instagramie, jak wygląda jej bajeczne życie milionerki. Celebrytka ma wszystko, o czym tylko zamarzy. Od kiedy na świat przyszła jej córka Stormi, sylwetka młodej matki bardzo się zmieniła. Tym razem Jennerka z dumą pokazała wyretuszowane w Photoshopie ciało. Wygląda jak Pamela Anderson za czasów młodości?\nKylie Jenner jak Pamela Anderson\nKylie Jenner uwielbia eksperymentować ze swoim wizerunkiem i cały czas zaskakuje fanów zmianami w wyglądzie. Celebrytka zmienia włosy częściej niż torebki. Kylie nie kryje, że nosi peruki, ale ma za sobą kilkanaście koloryzacji, które osłabiły jej włosy.\nCelebrytka właśnie opublikowała serię zdjęć, na których pozuje w czerwonym bikini na tle luksusowej posiadłości w Holmby Hills. Milionerka jest w posiadaniu kilku rezydencji w najdroższych dzielnicach Los Angeles. Niedawno przeprowadziła się do domu za 36,5 miliona dolarów!\nCelebrytka słynie z licznych operacji plastycznych, do których nie zamierza się przyznawać. Niechętnie opowiedziała o powiększaniu ust, lecz na początku wypierała się ingerencji chirurga i przekonywała, że jest całkowicie naturalna.\nInternauci w komentarzach napisali, że Kylie Jenner jest współczesną Pamelą Anderson, aktorka podobne bikini nosiła w latach 90. kiedy cieszyła się największą sławą.\nModa na całą rodzinę Kardashian-Jenner nie słabnie, a każda z sióstr prowadzi dochodowy biznes. Prym wśród rodzeństwa z pewnością wiedzie młodziutka Kylie wraz z siostrą, Kim Kardashian.\nWygląda lepiej niż Pamela w latach 90.?\nKylie Jenner wróciła do Travisa Scotta? To zdjęcie tłumaczy wszystko!\nKylie Jenner, fot.Forum/The Mega Agency.\nKylie Jenner w kusej mini przyłapana przez paparazzi – tak naprawdę wygląda jej sylwetka (ZDJĘCIA)


Zadania parlamentów narodowych w świetle Traktatu z Lizbony\n« Rozwiązania pakietu nicejskiego\nNowe wyzwania przed parlamentami narodowymi »\n10 czerwca, 2015 | Author: admin\nTraktat z Lizbony zawiera szereg istotnych propozycji wzmacniających rolę parlamentów narodowych w sprawach Unii Europejskiej:\n– z 6 do 8 tygodni wydłuża okres na dostarczenie przez parlamenty narodowe uzasadnionej opinii w sprawie projektu aktu prawnego w procesie monitorowania przestrzegania zasady pomocniczości\n– wprowadza zmiany w procedowaniu Komisji Europejskiej, która w przypadku podjęcia decyzji o utrzymaniu aktu prawnego, pomimo zakwestionowania przez wymaganą liczbę parlamentów narodowych, będzie musiała przedstawić opinię uzasadniającą zgodność aktu z zasadą pomocniczości. Opinia ta, wraz z opiniami parlamentów narodowych, będzie brana pod uwagę w procesie legislacyjnym\n– przyjmuje mechanizm kontroli przestrzegania zasady pomocniczości, zgodnie z Protokołem nr 2 w sprawie stosowania zasady pomocniczości i proporcjonalności\n– przyznaje parlamentom narodowym prawo pośredniego wnoszenia do Trybunału Sprawiedliwości UE skarg na nieważność aktu prawnego z traktatami, z uwagi na naruszenie zasady pomocniczości\n– wprowadza do nowego Tytułu II (Postanowienia o zasadach demokratycznych) nowy artykuł 12 TUE, poświęcony roli parlamentów narodowych, w którym normuje wszystkie traktatowe prerogatywy parlamentów narodowych.\nZadania parlamentów narodowych w świetle Traktatu z Lizbony część 2\nW Traktacie z Lizbony przyznaje się znaczące kompetencje parlamentom narodowym. Już teraz zresztą, na zasadzie treningu, niektóre z tych przepisów są stosowane w praktyce. Do najważniejszych należy zaliczyć kontrolę stosowania zasady pomocniczości i proporcjonalności. To parlamenty narodowe będą badały, czy proponowane rozwiązania legislacyjne nie pozostawiają zbyt wiele kompetencji instytucjom unijnym.\nRodzą się też zasadnicze pytania, na które trzeba odpowiedzieć jeszcze przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony:\n– Czy jesteśmy dobrze przygotowani do nowych możliwości, które daje nam Traktat z Lizbony? Czy potrafimy efektywnie i szybko opiniować najważniejsze propozycje Komisji Europejskiej? Zauważa się często wielki pośpiech w procedowaniu – czasem nawet omijane są procedury opiniowania przez parlamenty narodowe.\n– Jaka jest dotychczasowa skuteczność naszych opinii wysyłanych do Komisji Europejskiej i czy są one w ogóle brane pod uwagę?\n– Czy w Polsce wystarczające jest zaplecze eksperckie – tak w Sejmie, jak i w Senacie? A może należałoby powołać tzw. wielką komisję sejmowo-senacką (co wymaga zmiany Konstytucji)?\n– Jak powinno wyglądać efektywniejsze współdziałanie pomiędzy rządem, parlamentem (komisje spraw unijnych, a także komisje branżowe), eurodeputowanymi (dziś niektórzy z nich uczestniczą w posiedzeniu komisji, ale tylko na czas złożenia podpisu na liście obecności), Komisją Europejską i Parlamentem Europejskim?\nZe wszystkich kompetencji przekazywanych do parlamentów narodowych najistotniejsze jest sprawdzanie przestrzegania zasady pomocniczości i proporcjonalności.\nNie ulega wątpliwości, że nasze pięcioletnie doświadczenie, jeśli chodzi o funkcjonowanie w Unii Europejskiej, powinno zostać lepiej spożytkowane w zakresie korzystania z możliwości, które nam da Traktat z Lizbony. Kilka uwag natury politologicznej w związku z wynikami wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2009 roku1


Flaszka z Ribera del Duero – Jacobus\nMamy okazję jako pierwsi w Polsce napisać coś o najnowszym projekcie znanego winiarza z Ribera del Duero. Winiarz to Don Miguel Comenge. Projekt nosi tytuł Jacobus. Rocznik 2012. Wyprodukowano tylko 1000 butelek. Jedna trafiła w nasze ręce. Była Wielkanoc. Otworzyliśmy okazałą flaszkę. Wypiliśmy wszystko. Została pusta butelka. To dość prozaiczny scenariusz, ale treść butelki nie była zwyczajna…\nMożna rozpisywać się o eksperymencie Don Comenge. Skoncentrujemy się na zasadniczych sprawach. Wino nie zawiera siarczanów, czyli jest naturalne. To jest możliwe, jeżeli twórczo wykorzysta się osad fermentacyjny. Trzeba trzymać w beczce wino 30 miesięcy z tym osadem, który co jakichś czas trzeba delikatnie poruszyć. Osad ma podobno właściwości balsamiczne i konserwujące. Dlatego nie trzeba dodawać do wina konserwantów. Ale to nie wyłączny wpływ osadu na wino, na jego jakość. Osad wpływa stymulująco na wrażenie owocowości i soczystości wina. To już ociera się o magię, ale przy tym projekcie pracowali empiryści, oprócz Don Comenge – naukowcy-inżynierowie z Politechniki w Madrycie.\nNa osadzie robiono już białe wina, ale tym razem temu sposobowi starzenia poddano wino czerwone. Czy mamy do czynienia z prawdziwym New Age przetwarzania soku z czerwonych gron w wino? Czy zwykły osad może mieć taki przemożny wpływ na wino? Pijąc Jacobus mieliśmy wrażenie, że tak się właśnie dzieje. Osad zmiękczył wino, ale i 5% dodanego merlot także.\nNa okazałej butelce Jacobus znaleźliśmy tekst, który w istocie jest specyficznym wierszem, winiarską liryką pełną metafor. Postanowiliśmy rozszyfrować ten winiarski liryk. To taki zgrabny poemacik napisany na boku gustownej etykiety. Niby zwyczajnie, a jednak… Odniesiemy się do wybranych fraz.\nAutor poemaciku twierdzi, że Jacobus to „symbol drogi”. Co ma na myśli? Czy wino może mieć coś wspólnego z drogą? Jeżeli drogę rozumiemy, jako przejście, to z pewnością Jacobus jest przejściem, a może nawet powrotem do naturalności, czystości. Wszak konserwanty zanieczyszczają wino; taka jest cena ochrony wina przed niepożądanym wpływem czasu. Drogę, jako symbol, możemy interpretować również jako czyn – intencjonalne działanie, nakierowane na zdefiniowany cel.\nSławny Antonio Morata stwierdził, że Jacobus posiada złożoną osobowość, głębokie taniny i nieśmiertelne owoce. Pisaliśmy wcześniej o drodze, czynie i celu. Uzyskanie złożonej osobowości może być celem drogi. Czy może zaistnieć „osobowość” wina? Może, jeżeli owoce uzyskają „nieśmiertelność”. To sugeruje Morata. Takie cechy i właściwości uzyskuje się również w poezji i baśniach.\nJacobus upodmiotawia się, jeżeli uznamy przekroczyliśmy granice sensualnej empirii i przeszliśmy na stronę metafory i „symbolu drogi”. Pijąc Jacobus nie jest to trudne. Już po pierwszym łyczku jesteśmy w onirycznym wymiarze.\nNa etykiecie czytamy, że Jacobus jest „istotą ziemi”. Ewidentnie autor nie ma na myśli ziemi jako gruntu i gleby. Chodzi mu o planetę, o szerszy egzystencjalny kontekst. Czy nie ma w tym przesady? Stosowanie hiperboli mieści się w konwencji liryki, a nawet jest jej częstym narzędziem. Dlaczego wino Jacobus może być istotą Ziemi? Tutaj chodzi o bliskość natury, maksymalnie bliskie sąsiedztwo z naturalną czystością, która kanalizuje się w intensywnej prostocie soczystości owoców winorośli. Genialność i wielkość mieszka w prostocie.\nÓw owoc jest przecież końcem cyklu wegetacji, a zarazem jest zaraniem nowego wegetatywnego okresu. Tworzenie wina jest ludzką interwencją pomiędzy tymi sąsiadującymi cyklami. Ta interwencja staje się jakby dygresją, której wytworem jest wino – butelka Jacobus nr 381. Nie każde wino może stać się „istotą Ziemi”. Trzeba napić się Jacobus aby wiedzieć, jakie wino może awansować do roli partycypacji w „istocie Ziemi”.\nZastanowiło nas zdanie informujące, że Jacobus może być „marzeniem podróżnika”. Owszem, takie wino chciałoby się pić w podróży, w wielu innych okolicznościach także. Jednakże aby zrozumieć tą metaforę trzeba zastanowić się nad tym, co jest podstawowym założeniem każdego prawdziwego podróżnika. Odpowiedź jest w rdzeniu słowotwórczym „podróżnik”, a jest nim droga (przynajmniej po polsku). Pisaliśmy o tym wcześniej.\nDrogę, należy rozumieć jako przechodzenie, partycypowanie podróżnika w rzeczywistości poprzez ciągłe mijanie kolejnych miejsc w czasie. To różni właśnie podróżnika od turysty. Ten drugi przyjeżdża do danego miejsca i konsumuje. Barbarzyńsko zasysa, wciąga wszystko co wolicjonalnie uważa, że warte jest konsumpcji. Po czym trawi swoje wrażenia o miejscach i wydarzeniach, a na końcu wydala i zapomina.\nRóżnica pomiędzy turystą a podróżnikiem jest podobna do relacji profanum do sacrum.\nPodróżnik mija miejsca, to odbywa się w czasie. Jego marzeniem jest krótkotrwały akt miłosny realizowany w niepowtarzalnej czasoprzestrzeni. Podróż jest ciągiem takich krótkotrwałych aktów. A podróżnik realizuje się właśnie w nienasyceniu i ciągłym przeżywaniu miłosnych aktów poznania i partycypacji. Przypomina to działanie Syzyfa; różnica jest taka, że działanie podróżnika jest pozbawione rozczarowania i cierpienia. Każdy niuchnięcie, każdy łyk Jacobus jest emanacją, twórczą substytucją podróży i dlatego jest „marzeniem podróżnika”.\nWspomnieliśmy o wąchaniu Jacobusa, trzeba stwierdzić, że czynność ta sprawia szczerą satysfakcję. Czuje się gęsty, soczysty owoc, esencje Tempranillo. Aromat nie jest nachalny, potrafi jednocześnie łechtać. Jest w tym aromacie coś naglącego, ponieważ chce się już wina skosztować. Rozsądek jednak wyklucza barbarzyński pośpiech. Wąchamy więc dalej, zatracamy się w tym wąchaniu, w owocowości aromatu, aż zaczynamy czuć … wrześniowe żniwa w Ribera del Duero, ustępujący upał wieczorem i satysfakcję żniwiarzy.\nCzytamy dalej etykietę Jacobus i ów transparentny winiarski poemacik. Autor sugeruje, że poprzez picie wina Jacobus można doświadczyć i zrozumieć „czystość upływu czasu”. Mocne. Zagadnieniem czasu zajmowało się wielu filozofów. Starożytni Grecy wyjaśniali czas jako nieskończony, bez początku i końca, związany z najdoskonalszym ruchem – ruchem po okręgu.\nZatem, „czystość upływu czasu” wynikać może z ruchu po elipsach i krągłościach beczki. Wino Jacobus spędziło sporo czasu w beczce, prawie 30 miesięcy. To sporo czasu aby wino przejęło logikę okrężnego ruchu czasu w beczce i dzięki temu oddawało szczodrze wrażenie „czystości upływu czasu” każdemu pijącemu wino Jacobus. Uwzględniwszy gęstą, oleistą soczystość owocu w winie, degustujący doświadcza cudownego zjawiska synergii. Wrażenia, dodając się, nie tworzą prostej sumy, stają się ich multiplikacją.\nMożna doświadczać „czystości upływu czasu” wedle św. Augustyna. On objaśniał czasowość inaczej niż Grecy. Wedle niego czas stworzył Bóg. Upływający czas doświadczamy poprzez upływające chwile, które przepływają tak szybko, że nie sposób przypisać im żadnego trwania. W tym beztrwaniu kolejnych chwil może zasadzać się pojęcie czystości upływu czasu.\nMając w ustach wino Jacobus odczuwamy ciągłą zmianę, płynność zmiany i tym samym wrażeń. Poszczególne wrażenia smaku wina w następujących po sobie chwilach odmierzają upływ czas w sposób doskonały. Chwile nie trwają, ale czujemy jednak namiętność każdej. Zatem trwanie chwili może nastąpić wyłącznie poprzez czynnik namiętności. Okazuje się, że możemy odczuwać czas poprzez namiętne chwile, a sama namiętność jest ponadczasowa.\nOd pierwszego do końcowego wrażenia wina jest kilka minut, bo wino Jacobus jest bardzo długie. Podczas okresu długości wina doświadczamy „czystości upływu czasu”. To autor wiersza na etykiecie miał na myśli. Nie jest to takie proste, ale warto się nad tym zastanowić i poczuć.\nNa etykiecie możemy przeczytać stwierdzenia z kontekstem teologicznym. Jak inaczej interpretować umiejętność „zachowania duszy wina”? Tę umiejętność podobno posiadł Jacobus. To całkiem możliwe. Teologiczni puryści uznaliby takie pisanie za obrazoburstwo, ale my nie jesteśmy takimi dogmatykami.\nNależy dopuścić możliwość istnienia duszy rzeczy, jako platońskich idei. O „rzeczach samych w sobie” (Dinge an sich) pisał wielki Immanuel Kant. To byty transcendentne, w zasadzie niepoznawalne. To może być właśnie „dusza wina”, która zachowała się, wedle poety z etykiety wina Jacobus. Zachowała się jako „czysta istota rzeczy”. Aby ją lepiej pojąć należy zastosować redukcję fenomenologiczną. W tym celu trzeba przeczytać koniecznie Edmunda Husserla. On wyjaśni jak odejść od ciasnego przekonania o realnym istnieniu świata i poznającego podmiotu. Nasza świadomość stanie się wówczas czysta, będzie traktować świat wyłącznie jako fenomeny, zjawiska. Wtedy możemy dotknąć „duszy wina”, zrozumieć dlaczego zachowała się w winie Jacobus.\nWedług wspomnianego wcześniej Antonio Moraty, Jacobus może pokazać swoje najlepsze oblicze w najbliższych latach. Czyli, jeszcze wyraźniejsze doświadczanie „duszy wina” Jacobus dzięki zwiększonej intensyfikacji wrażeń pijących. Piliśmy Jacobus podczas Wielkanocy i trudno nam sobie wyobrazić, że można doznać jeszcze większej intensyfikacji jego duszy. Ale skoro Morata tak utrzymuje, to należy mu wierzyć.\nAutor winiarskiego wiersza z etykiety Jacobus pisze jeszcze o: unikalności, wykwintności, tożsamości. Ma rację. Nie będziemy tego szerzej komentować. Skoncentrowaliśmy się na najbardziej nośnych metaforach. Ocierają się one o: poezję, ontologie, egzystencjalizm, teologię. Te stwierdzenia poddaliśmy wiwisekcji i interpretacji. Chcieliśmy być chociaż w połowie tak konstruktywni, jak autor tego zgrabnego wierszyka na etykiecie.\nWino Jacobus daje nie tylko początek nowego paradygmatu fermentacji, ale także opisywania wina na etykietach. Jak ma się tekst z etykiety Jacobus do wyeksploatowanego ględzenia, że wino jest: dobre do wołowiny, czy kurczaka po tajsku? Czy wobec takich mocnych fraz można dopisywać, że wino Jacobus czuć wiśniami i porzeczką? To tak jakby pisać we wprowadzeniu do symfonii Beethovena, że kompozytor napisał ją piórem pochodzącym z gęsi spod Lipska, na papierze nutowym wykonanym z sosnowej tarcicy. Wino Jacobus jest całościowym bytem i zyganie do niego takimi określeniami jest obrazoburstwem.\nOwszem, pisanie poematów na etykietach win z dyskontu także jest nieporozumieniem. Tam należy zachęcać do konsumpcji wina zamiast kompotu i korporacyjnego piwa, o wódce nie wspominając nawet.\nWino Jacobus będziemy pamiętać długo. Wiemy, że na temat tego wina sporo pisał szwagier z Don Alberto we wzajemnej korespondencji. Szwagier w części ją ujawnił. Oni zeszli na niski poziom szczegółowości. Analizowali autochtoniczne rodziny drożdży, na jakich podobno przebiegała fermentacja wina Jacobus. Comenge z dużym pietyzmem dobiera szczepy drożdży do poszczególnych win, utrzymuje ścisły kontakt z ośrodkami badawczymi z Madrytu. Ich wyroby są poprzedzane prawdziwymi introdukcjami badawczymi. Tylko w taki sposób można katalizować i uprawdopodobnić tchnienie w wino boskiego czynnika – schoner Gotterfunken. Iskra Bogów obiera za siedlisko tylko wina doskonale przygotowane. Jacobus to wspaniała hacjenda.\nJacobus powstaje z dużym rozmachem. W 2012 wytworzono tylko 1000 butelek. My piliśmy numer 381! Ten tytuł ma także konotacje historyczne, memoriałowe i symboliczne. Tytuł Jacobus nawiązuje do imienia twórcy winnicy – Don Jacobo. Nazwa stanowi również pewną aluzję do przebiegającego nieopodal winnicy szlaku pielgrzymowania do Santiago de Compostela znanego jako Camino de Santiago, chodzi o poszukiwanie wewnętrznej, duchowej równowagi podczas ziemskiej wędrówki człowieka.\nWszystko w winie Jacobus ma empiryczne i uduchowione źródło. W tym winie nie ma przypadku.\nTe wszystkie imponderabilia poznaliśmy dzięki płodnej korespondencji szwagra i Don Alberto i własnym badaniom podczas Wielkanocnej degustacji. Wino Jacobus przyniósł szwagier, wieczorową porą. Do dzisiaj każdy, kto brał udział w degustacji ma jeszcze jego aromat w nozdrzach i smak w ustach, a w sercu namiętne wspomnienie.\nJeżeli ktoś chce nabyć to wino, to może to uczynić pisząc list na pergaminie do właściciela sklepu ViniTeranio, można ostatecznie wysłać maila. Trzeba się spieszyć, bo podobno zostały jeszcze dwie butelki. Wino nie jest tanie (602zł), ale www.viniteranio.pl stosuje ceny takie jak w sklepie firmowym Comenge nie tylko na Jacobus, ale na wszystkie marki rodziny Comenge i wyroby innych producentów. Ave!


ceperskie - Co to jest ceperskie? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest ceperskie?\nCzym jest ceperskie? Co znaczy ceperskie?\nWyraz ceperskie jest odmianą słowa ceperski.\nZobacz synonimy słowa ceperskie\nZobacz podział na sylaby słowa ceperskie\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa ceperskie\nZobacz anagramy i słowa z liter ceperskie\nTłumaczenie wyrazu ceperskie:\nZapis słowa ceperskie w języku migowym\nZapis słowa ceperskie w alfabecie Morse'a\nZapis słowa ceperskie w alfabecie Braille'a\nZapis słowa ceperskie w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nCharlie Echo Papa Echo Romeo Sierra Kilo India Echo\nZapis słowa ceperskie od tyłu\nPopularność wyrazu ceperskie\ncewnikowiec , całkowitoliczbowy , Clarke , chomer , Chodkowo-Biernaty , cuć , Cezarówka Górna , cieniuteńki , Czartowiec-Kolonia , Chmiele-Pogorzele , Ciechlowice , clownada , Cyrkiel , częstotliwościowy , Cierocki , Czarny Bocian , chemigraficzny , Człopy , Columbia , czeluściowy ,


Apartamanty Przy Królikarni Warszawa Wielicka\nJoanna Kin Lewis - Członek Zarządu Wielicka 40,42\nMarcin Zygierewicz - Członek Zarządu Wielicka 40,42\nJozo Knezevic - Prezes Zarządu ul. Wielicka 40, Członek Zarządu Wielicka 42\nJohan Puotila - Prezes Zarządu ul. Wielicka 42, Członek Zarządu Wielicka 40\n+48 693 835 455\nStałe dyżury Zarządu*\nw poniedziałki od 17:00 do 19:00\nw środy od 8:00 do 10:00\n*Poza wyznaczonymi godzinami członkowie Zarządu dostępni są w innych godzinach oraz zawsze pod numerem telefonu podanym powyżej. W celu umówienia się poza godzinami dyżurów prosimy o kontakt telefoniczny.\nUważamy, że Zarząd Wspólnot powinien:\nPanować nad budżetem wspólnot i prowadzić oszczędną gospodarkę ekonomiczną\nZarządzać otwarcie i przejrzyście w odpowiednim czasie dostarczając właścicielom prawdziwych informacji o gospodarowaniu wspólnotami i o decyzjach Zarządu\nZnać i kontrolować strukturę kosztów Wspólnot\nPlanować i nadawać pierwszeństwo pracom remontowym, które muszą być wykonane dla bezpieczeństwa i wygody mieszkańców\nDziałać w najlepszym interesie mieszkańców, starannie unikać konfliktu interesów i otwarcie informować mieszkańców, jeśli takie konflikty będą miały miejsce\nTraktować i obsługiwać wszystkich mieszkańców równo i z respektem; bez względu na ich narodowość, pochodzenie etniczne, płeć, religię i inne poglądy\nZarządy w naszych czterech Wspólnotach Mieszkaniowych zostały wybrane uchwałami właścicieli\nw dniu 2 listopada 2008r. Sposób zarządzania posiada formę aktu notarialnego i jest oparty na Ustawie o Własności Lokali oraz Statucie Wspólnot, których artykuły uściślają nasze postępowanie.\nZgodnie z tą ustawą mamy nie tylko prawo, ale i obowiązek zarządzania nieruchomością wspólną, podejmując wszystkie decyzje dotyczące funkcjonowania tej nieruchomości, z wyjątkiem decyzji przekraczających zakres zwykłego zarządu, które to decyzje wymagają zgody większości właścicieli wyrażonej w uchwale.\nJako Zarząd jesteśmy jedynym reprezentantem Wspólnoty Mieszkaniowej, zarówno na zewnątrz, jak i w stosunkach między Wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali.\n(Przez nieruchomość wspólną uznaje się grunt oraz te części i urządzenia budynku, które służą do wspólnego użytku właścicieli lokali, a decyzjami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu są w szczególności: przyjęcie rocznego planu gospodarczego, ustalenie wysokości opłat na pokrycie kosztów zarządzania i wynagrodzenia zarządu, zmiany przeznaczenia nieruchomości wspólnej, udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę oraz zmianę udziałów nieruchomości wspólnej, wytoczenie powództwa o usunięcie właściciela ze Wspólnoty Mieszkaniowej i sprzedaż jego lokalu na drodze licytacji i in.)\nZgodnie z uchwałą o sposobie wyboru zarządu, każda z naszych czterech Wspólnot wybiera prezesa zarządu, natomiast członkami zarządu zostają ustanowieni prezesi z pozostałych trzech Wspólnot.\nDzięki temu spełniony jest wymóg ustawy, bo każda wspólnota ma swój zarząd, a jednocześnie zarządy wszystkich czterech Wspólnot składają się z tych samych osób.\nPodstawowym naszym obowiązkiem jest wykonanie uchwał właścicieli i dbanie o prawidłowe funkcjonowanie całej naszej wspólnej nieruchomości. Zarząd w imieniu Wspólnoty angażuje pracowników administracji i jest odpowiedzialny za ich właściwą pracę oraz zawiera umowy z firmami obsługującymi cały kompleks.\nNaszym ustawowym obowiązkiem jest przygotowanie corocznego, walnego zebrania właścicieli\nPodstawowym dokumentem, który musimy na to zebranie przygotować jest plan gospodarczy na najbliższy rok. Na podstawie uchwalonego na zebraniu planu gospodarczego ustalane są stawki miesięcznych opłat zaliczkowych, których wysokość przewiduje pokrycie zaplanowanych wydatków. Ustalone opłaty pobierane są od wszystkich właścicieli, gdyż są niezbędne do utrzymania nieruchomości wspólnej. Wysokość opłat jest proporcjonalna do ilości udziałów, które w nieruchomości wspólnej posiada właściciel.\nNa nas, jako zarządzie, ciąży też obowiązek informacyjny; powinniśmy powiadamiać właścicieli o wszystkich, ważnych dla nich sprawach i odpowiadać na ich pytania, reklamacje i skargi, dotyczące nieruchomości wspólnej i zarządzania nieruchomością.\nBardzo istotną sprawą jest skład każdego nowo wybranego zarządu. Osoba wchodząca w skład zarządu musi posiadać kwalifikacje potrzebne do wykonywania pracy oraz czas potrzebny na wykonywanie swoich obowiązków oraz osobiście interesować się jakością i komfortem zamieszkiwania na naszym osiedlu oraz wysokością kosztów, jakie z tego tytułu będziemy ponosić.


FelietonyCzy coś się stanie w BanTUSKstanie?\nFelietony: Czy coś się stanie w BanTUSKstanie?\nDodano 23 czerwca 2014, 13:16 0\nW BanTUSKstanie jest czymś całkowicie normalnym, ba, godnym szacunku, że szef niezależnego od rządu banku centralnego, ramię w ramię z ministrem w tym rządzie – rzecz oczywista wyłącznie z powodu łączącej ich troski o dobro ojczyzny – knują, jak utrącić w drodze do władzy największą partię opozycyjną. Jest też czymś zupełnie na miejscu, zasługującym na pochwałę, że nie wykluczają oni dodrukowania w tym celu fury pieniędzy i planują usunięcie z posady ministra finansów, który mógłby zechcieć im w tym szlachetnym dziele przeszkodzić. Po czym minister ten szybko żegna się z urzędem.\nW BanTUSKstanie jest ciepło przyjmowane, że prezes banku centralnego stara się przehandlować swe wsparcie dla utrzymania partii rządzącej przy władzy za cenę poprawienia pozycji banku, a przy okazji jego własnej. Jest też dobrze widziane, że próbuje on osłabić „pieprzoną Radę Polityki Pieniężnej” i ordynarnie kpi z jej członków.\nMinister spraw wewnętrznych BanTUSKstanu może bezkarnie opowiadać o szykowaniu „przyzwoitych narzędzi”, które posłużą do „naszych gier” z „tłustymi misiami”, czyli służb specjalnych i skarbowych do „gier” – cokolwiek to oznacza – z liczącymi się przedsiębiorcami. A w sprawie jednego z takich „tłustych misiów” zaleca bez ogródek: „To może trzeba mu powiedzieć, jak można go bardziej okraść”.\nW BanTUSKstanie nie razi, że szef Biura Ochrony Rządu, za czasów którego zginęli prezydent i 95 innych osób, jest awansowany i odznaczany, a kolejny szef tej służby, któremu ktoś nagrał rozmowy oficjeli osłanianych przez jego podwładnych, też – jak gdyby nigdy nic – zatrzymuje swe stanowisko.\nW BanTUSKstanie specjalnie nie dziwi, że podejrzewana o pranie brudnych pieniędzy żona byłej głowy BanTUSKstanu nie jest niepokojona nawet przesłuchaniem, ale za to ludzie, którzy odważyli się spróbować kulisy tego procederu odsłonić, już zawsze będą na celowniku.\nW BanTUSKstanie z pełnym zrozumieniem spotyka się wejście służb specjalnych do redakcji tygodnika, który ujawnił kompromitujące władzę nagrania.\nW BanTUSKstanie wysoko się ceni, że jego premier swoją metodę polityczną uczynił ze składania wyborcom obietnic, których nie wypełnia. Polityczne oszustwo zostało tu podniesione do rangi cnoty. Tak to już jest w BanTUSKstanie – ukochanej ojczyźnie ok. 4 mln BanTUSKstańczyków. Bez ich stałego i bezwarunkowego poparcia BanTUSKstanu dawno by nie było. Zresztą, nie wiadomo, czy on w ogóle istnieje, jeśli nawet jego minister uważa, że BanTUSKstan – w odróżnieniu od normalnego państwa – „istnieje teoretycznie, praktycznie nie istnieje”. •