မန်းကိုကို ~ Mahn Ko Ko: လျှံကျခဲ့တဲ့ စကားတစ်ချို့\nပြောမှာတွေက ကိုယ့်ဘာသာတော့ မှန်မယ်လို့ယူဆတဲ့ အမြင်လေးတစ်ချို့ပါပဲ ။ သို့သော် ခေတ်\nကာလက သိပ်မကောင်းလေတော့ စေတနာနဲ့ပြောတာ တုတ်နဲ့ထိုးသလို ဖြစ်လိုဖြစ် ၊ အနာပေါ်\nဆားနဲ့ပက်သလို ထင်လိုထင်ရ ၊ မလုံတဲ့ကြားထဲ ထန်းလက်တွေဈေးကောင်းအောင် လျှပ်စီးတွေ\nလက်ပြလိုပြသလို ဖြစ်ကောင်းတော့ ဖြစ်နေမလားပဲ ။ အထွေထူးတော့လည်း မဟုတ်လှပါဘူး ၊\nFacebook ထဲက ကြုံသလို ရေးဖြစ်တာလေးတွေကို ပြန်စုစည်းပြီး အနည်းကျဉ်း ပြင်ဆင်တင်ပြ\nထားတာပါ ။ အချို့အမြင်တွေဟာ ကာလရှည်ကြာ ရင့်သန်လာရတာကြောင့် ဖတ်သူအတွက်တော့\nအရင်းမရှိ အဖျားမရှိနဲ့ အစွန်းထွက်လိုထွက်လည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ် ။ လက်သင့်ရာ\nစားတော်ခေါ်ထားသလို မုန့်လက်သုတ်တွေကို စုချတည်ပေးလိုက်ပါတယ် ၊ ခန္တီတရားကိုသာ\n(၁) ကရင်ပြည်နယ် ဘားအံမြို့တော်\nလွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကျော်လောက်က အပေါ်ကခေါင်းစဉ်နဲ့ Facebook စာမျက်နှာတစ်ခုပေါ်လာလို့\nကြည့်မိရာက မြို့အခြေနေပြောပြတဲ့ ပို့်စ်တစ်ခုအောက်မှာ ရေးဖြစ်ခဲ့တဲ့ မှတ်ချက်တစ်ခုပါ ။\n∆ ဒီနေ့ပဲ ဒီစာမျက်နှာလေးကိုတွေ့ပြီး ကိုယ့်မြို့ရဲ့ ပုံရိပ်လေးတွေ ပြန်မြင်ရတော့\nဝမ်းသာမိတယ် ။ မရောက်ဖြစ်တာ ကြာပြီမို့လည်း သတိရမိတယ် ။ စိတ်လည်း\nဒါပေမယ့် ဒီမှာ ပေးထားတဲ့ မှတ်ချက်တွေကိုတွေ့တော့ စိတ်အတော် နောက်\nသွားတယ် ။ ငါတို့ ဖါးအံမြို့ဟာ အပြင်ပန်း အသွင်မှာ လှနေပေမယ့် ၊ လူအ\nတော်များများရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ မဲမှောင်နေပါကလားလို့ ဝင်လာတယ် ။\nငယ်စဉ်ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး ကိုယ့်ရဲ့ ဟိန္ဒူ ၊ မွတ်ဆလင် ၊ တရုတ်တွေ အပါ\nအဝင် လူမျိုးပေါင်းစုံ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိခဲ့ပြီး ၊ ခင်ခင်မင်မင်နဲ့ အတန်းတွေ အ\nသက်ရွယ်တွေကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ် ။ သူတို့တတွေ အများစုဟာလည်း\nအားလုံးနဲ့ တည့်အောင် နေကြတယ် ။ လူနည်းစု ဖြစ်လို့လည်းတစ်ကြောင်း\nသည်းခံကြတယ် ၊ သူတို့အနေထား သူတို့နားလည်ပြီး ထိန်းသိမ်းကြတယ် ။\nသူတို့ဟာ ဒီမြို့မှာ ကြီးပြင်းလာကြသလို ၊ အရွယ်ရောက်တော့လည်း ဝန်ထမ်း\nလုပ်ဖို့ အခွင့်လမ်း မရှိကြတာ များတာကြောင့် ကိုယ့်ခြေပေါ်ကိုယ် ကြိုးစားရပ်\nတည်ကြတယ် ။ သူတစ်ပါးကို အာဏာနဲ့လည်း ဒုက္ခမပေး မညှဉ်းပန်းခဲ့ကြဘူး ။\nဒီမြို့ဟာ သူတို့ရဲ့ ဘဝပဲ ။\nဆေးရုံမှာ ကြည့်မလား ၊ သူတို့ကြောင့် ဒဏ်ရာရပြီး ဆေးကုနေရသူ ဘယ်နှစ်\nယောက် ရှိသလဲ ။\nရဲစခန်းမှာ ကြည့်မလား ၊ ရာဇဝတ်မှုနဲ့ အချုပ်ခံနေကြရတာ ဘာလူမျိုး ဘာဘာ\nရုံးကနားနဲ့ ဂိတ်တွေမှာ ကြည့်မလား ၊ ခြိမ်းခြောက် ဟိန်းဟောက်ပြီး သူတစ်ပါး\nမျက်ရည်နဲ့ ရင်းနှီးထားတဲ့ ငွေကြေးတွေကို ညှစ်ယူနေတာဟာလည်း သူတို့ မ\nတစ်ခုတော့ ရှိတယ် ။\nဘယ်လူမျိုး ၊ ဘယ်ဘာသာ ၊ ဘယ်လို နောက်ခံမျိုးရှိရှိ ၊ ခြောက်ပြစ် ကင်းစင်\nတော့ မရှိနိုင်ဘူး ။ သူ့အချိုးကျတော့ ရှိနေမှာပဲ ။\nဖါးအံသူ ဖါးအံသား တစ်ယောက်အနေနဲ့ မွတ်ဆလင်တွေ ၊ ဟိန္ဒူအပါဝင် အ\n- ဂုဏ် တက်မလာနိုင်ဘူး ၊\n- စီးပွား ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး ၊\n- ပညာ ပိုတတ်မလာနိုင်ဘူး ၊\n- ဗဟုသုတလည်း ပိုကြွယ်မလာနိုင်ပါဘူး ။\nဆင်ခြင်သတိ ထားကြပါလို့ တရားတော်တွေ ၊ လူသား ကျင့်ဝတ်တွေနဲ့အညီ\nဖါးအံမြို့နဲ့တကွ နေထိုင်သူတွေအားလုံး ၊ ဆက်စပ် ပတ်သက်နေတဲ့ အရာနဲ့\nသက်ရှိတွေအားလုံး အေးချမ်းတိုးတက်စေဖို့ ဆန္ဒပြုလိုက်ပါတယ် ။ ။ ။\n၀၉ ၊ ၀၅ ၊ ၂၀၁၃\nတစ်လက်စထဲ အမြင်တစ်ခုကို ပြောပြချင်တယ် ။\nဆိုကြပါစို့ ၊ မြန်မာပြည်မှာ ၄% ရှိတယ်ဆိုတဲ့ မွတ်ဆလင်တွေရဲ့ စီးပွားတွေ ပျက်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ\nဝင်တွေလက်ထဲ ရောက်လာပြီ ဆိုရင် ဘယ်လောက် အကျိုးခံစားကြရမလဲ ။ ၄% ရဲ့ ဥစ္စာဓနကို\n၈၀% လောက်သောလူတွေက ခွဲယူကြရင်တောင် ဆင့်ပါးစပ်နှမ်းပက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား ။\nသင်္ခန်းစာယူချင်ရင် ဆင်တူယိုးမှား တစ်ခုရှိပါတယ် ။ ၁၉၆၂ နောက်ပိုင်း တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်း\nအတာနဲ့ ဓါးပြတိုက် အဲလေ ပြည်သူပိုင်သိမ်းခဲ့တာကို ကြည့်ပါ ။ ဘယ်သူတွေ ဘယ်လောက် နစ်\nနာခဲ့သလဲ အသာထားလို့ ၊ အဲဒီ သိမ်းဆည်းလို့ရခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ် အခွံကလေးများတောင် အကျိုး\nကျေးဇူးတွေ ကျန်နေခဲ့သလား ၊ မြင်နေရသေးလား ။\nအချို့က ဒါကို ၊ စနစ်တို့ စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့တာတို့ကို လက်ညှိုးထိုးကောင်းထိုးမယ် ။\nအဲဒါမျိုးကိုတော့ စစ်အာဏာရှင် လိုလားသူလေးအချို့ ရေးတာတွေကို သွားသတိရတယ် ။ "အ\nခုပြောင်းနေပြီလေ ၊ အရင်အဖွဲ့နဲ့ အခုအဖွဲ့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူးလေ" စသည်ဖြင့်ပေါ့ ။\nဒါကို ကျနော့်အနေနဲ့ ဇဝေဇဝါ မဖြစ်ပါဘူး ။ "မသာ" နဲ့ "အသုဘ"ကို ခွဲခြားဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့\nပဲ မြင်ပါတယ် ။\n(၂) မမြင် မယုံ ၊ မကြုံ မသိ\nအောက်က မှတ်ချက်ကိုတော့ မနှစ်ကတည်းက ပေးဖြစ်ခဲ့တာပါ ။\nနာမည်မဖေါ်ရဲသူ တစ်ယောက်ကနေ ကချင်တွေ ကမ္ဘာအနှံ့ ဆန္ဒပြကြတာကို ဝေဖန်တိုက်ခိုက်\nထားလို့ ရေးဖြစ်ပါတယ် ။ ‘ကဗျာဆန်ဆန် လုပ်မနေနဲ့လို့’ ပြန်ပက်ခဲ့တဲ့ အဲဒီသူဟာ မကြာခင်က\nတော့ ကဗျာတွေ စာတွေကို အနုပညာတွေကို လေးစားတန်ဖိုးထားပါကြောင်း တွေလုပ်နေလို့ မျက်\nစေ့တောင် လည်ရမလိုပါပဲ ။\n∆ မိန်းမတစ်ယောက်ကို အဆမတန်အားသာတဲ့ ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်က\nစောင်နဲ့အုပ်ပြီး လမ်းဘေးမှာ မုဒိမ်းကျင့်နေတယ် ။\nအဲဒီမိန်းမက တွန်းထိုးကန်ကျောက်ရုန်းကန်သလို ရှိသမျှအားနဲ့လည်း အော်ဟစ်\nဖို့ ကြိုးစားတယ် ။\n~ ဘေးကမြင်သူတွေထဲ အချို့က - ‘မမြင်ရတဲ့စောင်အောက်မှာ မုဒိမ်းကျင့်နေတယ်\nဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး’ တဲ့ ၊\n~ နောက်တစ်ယောက်က - ‘သံဝါသပြုတယ်ဆိုတာ အင်မတန်ကောင်းတဲ့အလုပ်ပါ ၊\nလုပ်သာလုပ်ပါ’ တဲ့ ၊\n~ အသံကြားမိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကလည်း - ‘ဒီကောင်မ တော်တော်အာပြဲတာပဲ ၊\nဖြစ်တာကနည်းနည်း အော်တာကများများ ၊ တော်တော်ယုတ်နိမ့်တဲ့ဟာပဲ’ တဲ့ ၊\n~ ဒီထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကတော့ - ‘အော် .. သူ့ခမျာ သနားပါတယ်’ ဆိုပြီး သူ့\nလမ်းသူ ဆက်သွားနေသတဲ့ ၊\n~ တစ်ယောက်ကျပြန်တော့ - မသိသလို ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း ၊ ‘အင်း .. ငါ့ကို မ\nလုပ်ရင် တော်ပါပြီကွာ ၊ ယောက်ျားအချင်းချင်း အဲဒီလိုအလုပ်ခံရမှာ ကျောတော့\nအချမ်းသား’ လို့ တွေးနေသတဲ့ ၊\n~ ဒီအထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကတစ်ခါ - ‘ဟေ့ ဟေ့ သူ့ဘာသာသူ လွှတ်အောင်\nရုန်းပါစေ .. ဘယ်သူမှ ဝင်မရှုပ်နဲ့နော်’ .. တဲ့ ၊\nကျနော်တို့ရဲ့ လူမှုအသိုင်းဝိုင်းမှာ ဘာတွေများ မှားနေပြီလဲ ။\n~ လောကမှာ ကိုယ့်အမြင် အမြီးမောက်တည့်ပေမယ့် ဒါကို လှောင်ပြောင်ခံရရင်\nတော့ မချိမခံသာတာ သဘာဝ ၊\n~ အချို့လူတွေရဲ့ ဝင်္ကဝုတ္တိအလင်္ကာ ၊ ဥပမာအလင်္ကာတွေကို မခံစားတတ်တာ\nလည်း အပြစ်တော့မဟုတ် ၊\n~ အသက်သာကြီးပြီး လူတိုင်းနားလည်လောက်မယ့် ရှင်းလင်းတဲ့ ဆက်သွယ်ရှင်း\nပြချက်တွေ မလုပ်တတ်သူ ကိုယ်သာ အပြစ်ရှိပါတယ် ။\nအမှန်တော့ ရေးလိုက်တဲ့ စာလုံးတွေဟာ နည်းနည်းပြင်းပြီး အချို့လူနဲ့ အဖွဲ့စည်းတွေကိုလည်း\nသွယ်ဝိုက်စွပ်စွဲရာ ရောက်နေတာသိပေမယ့် ၊ သည်းမခံနိုင်တော့လို့ ရေးဖြစ်သွားတာပါ ။\nတကယ်တန်းမှာ ပြည်မမြို့ပေါ်မှာ ပါးအရိုက်ခံရတာကို တာဝတံသာ ရောက်လုနီးနီး အမှုကြီးတွေ\nဖြစ် အရေးတကြီး ဝိုင်းပြီးအုံခဲကြပေမယ့် ၊ နယ်ဒေသတွေ တိုင်းရင်းသားတွေရှိရာမှာ ပုံဖေါ်ပြလို့ မ\nဖြစ်နိုင်လောက်တဲ့ ရိုင်းစိုင်း ဆိုးရွား ယုတ်မာ လူစိတ်မဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေအတွက်တော့ ၊ ဝတ်ကြေတန်း\nကြေ အလေးထား ပြောဆိုသူတွေတောင် သိပ်ရှိလှတာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကူညီဖေးမမယ့်သူတွေနဲ့\nမျှော်လင့်ချက်တွေဟာလည်း ကင်းမဲ့နေသလောက်ပါပဲ ။ မကြာခင်ကမှ လူသိများတဲ့ (ဦးသန်းရွှေ\nဦးမောင်အေးတို့ကို အနီးကပ် ပြုစုခွင့် ကြုံခဲ့ဖူးပြီး သူတို့စိတ်ထားတွေကို သိသူပါလို့ဆိုတဲ့) Facebook\nပေါ်က အေးချမ်းမွန် စာမျက်နှာပိုင်ရှင်ကလည်း တိုင်းရင်းသားတွေအတွက် ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မ\nရှိဘူးဆိုတာ အတည်ပြုပေးခဲ့ပါသေးတယ် ။\nသည်တော့ ရွေးစရာလမ်းမရှိတဲ့ တိုင်းရင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ တကယ်ဖြစ်နေတဲ့ တိုက်ရိုက်\nမတရား အကျင့်ခံရတာကိုသာမက ၊ လူထုကို အာဏာသုံးအနိုင်ကျင့်တာနဲ့ နယ်မြေသယံဇာတတွေ\nကို အလွဲသုံးစားလုပ် အနိုင်ကျင့်တာတွေ အားလုံးကို အပေါ်ကလို ခြုံငုံပြီး ၊ အတိုင်းတာ ဘောင်တစ်\nခုအတွင်းက အကန့်အသတ်နဲ့ သွယ်ဝိုက်ညွှန်းပြောတာဟာ တရားမယ်လို့ ယူဆပါတယ် ။\nတစ်ခါ လက်ရှိ ဟိန်းဟိန်းထကြွနေတဲ့ ဘာသာရေး လှုံ့ဆော်မှုတွေကိုလည်း တွဲဖက်တွေးမိပါသေး\nတယ် ။ ဘာသာတူသူတွေ စည်းလုံးညီညွတ် လက်တွဲကြဖို့ တိုက်တွန်းနေကြရာမှာ ကရင်သီချင်းပါ\nအလွှတ်မပေးပဲ အသုံးချ ဝါဒဖြန့်ဖို့ ကရိယာအဖြစ် ဖြတ်ညှပ်ကပ်ထားတာ သတိထားမိတယ် ။ အထူး\nသဖြင့် မွန် ၊ ရှမ်း ၊ ကရင်နဲ့ ရခိုင်တွေကို ဦးတည်ဟန်လည်း တူပါတယ် ။\nဒါကို လက်ခံတဲ့ ကရင်တွေလည်း ရှိနိုင်ပါတယ် ။ ကျနော့်အနေနဲ့လည်း တားပိုင်ခွင့် မရှိပါ ။\nသို့သော် သေချာတာက ကရင်ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ မုဒိမ်းအကျင့်ခံရကာနီးမှာ ‘ကျမ ဗုဒ္ဓဘာသာပါ’\nလို့ အသနားခံလို့ မရခဲ့ပါ ။ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရတဲ့အခါလည်း အထောက်ကူ မရပါ ။ ရွာမီးရှို့ လူတွေ\nသေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရတဲ့ အချိန်တွေတုန်းကလည်း ခုနပြောခဲ့တဲ့ စည်းလုံးညီညွှတ် လက်တွဲဖို့ ပြောခဲ့\nသူတွေ ဘယ်နားနေမှန်းကို မသိရပါ ။ ဒီတော့ ကျနော်တို့တစ်တွေ အဲသည်စကားတွေကို ယုံမိမယ်\nဆိုရင် ၊ ‘တစ်ချိန်မှာ ဟောင်းလောင်းကြီး ကျန်ရစ်ရပြန်ဦးမှာပဲ’လို့ တစ်ထစ်ချ ပြောလို့ရနိုင်ပါတယ် ။\nဒီကြားထဲ ဆက်စပ်ပြီးလည်း ၊ မှတ်မှတ်ရရ မနှစ်က မြောက်ပိုင်းကျောင်းသားတွေ သေဆုံးခဲ့ရတာ\nနဲ့ပတ်သက်ပြီး “ဒါးခုတ်ရာ လက်ဝင်မလျှိုပါနဲ့”လို့ တင်စားရေးထားတာကို ၊ ခံစားမှုကိုအရင်းတည်\nဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးထဲက အသေးထပ်စိပ်ပြီး “ဘယ်အယောက်ကိုခုတ်တဲ့ ဒါးချက်လဲ” ဆိုပြီး ခနဲ့တာ\nကျနော့်အနေနဲ့ အပေါ်က ကချင်အပါဝင် တိုင်းရင်းသားတွေ ကိစ္စမှာလည်း ၊ ကိုယ်အပြောခံရသ\nလို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းနဲ့ ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်တွေရေးပြီး လူတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို ဆွပေးလို့ရတာ သိပါ\nတယ် ။ ကိုယ့်သိက္ခာကို တစ်ဆင့်လျှော့ပြီး အသေးစိတ် တစ်ခုချင်းစီကို ပုံဖေါ်လို့လည်း တတ်ပါ\nတယ် ။ ဒါပေမယ့် ဒီလုပ်ရပ်မျိုးတွေဟာ ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ မြင်ကွင်းနဲ့ သုံးသပ်နိုင်မှုအသိတွေကို လက်\nလွှတ်ဆုံးရှူံးခံပြီးမှ ရလာမယ့် ရလာဒ်ပါ ။ အဲဒါမျိုးတွေကိုတော့ လွယ်လွယ်နဲ့ လုပ်ဖြစ်မယ် မထင်ပါ\nဘူး ။ စိတ်ဓါတ် ပျက်ယွင်းနေမိတဲ့ အခါမျိုးတွေက လွဲရင်ပေါ့လေ ။\n၁၈ ၊ ၀၅ ၊ ၂၀၁၃\n(၃) သူ့အလုပ်သူလုပ် ကိုယ့်ဘဝကိုယ်နားလည်\nFacebook ပေါ်က RFA ရဲ့ "နေအိမ်ဖျက်ခံရသူတွေ သမ္မတကို ကြိုဆိုခွင့်မရ" ဆိုတဲ့ သတင်း\nအောက်မှာတွေ့တဲ့ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မျက်စိထဲကို ဝင်လာတဲ့ မှတ်ချက်တချို့ကို နမူနာယူ\nပြီး မြင်တာလေးနဲ့ တွဲစပ်ကြည့်မိတာလေးပါ ။\n(က) Ko Htwe - ဒါကလုပ်သင့်တဲ့အ၇ာဘဲ လူတိုင်းကကောယုံ၇လို့လား သူ့နေ\n၇ာကိုယ်နေကြည့် ဘယ်လိုစီမံမလဲ ….\n* ရေးထားတာကိုကြည့်ရင် ၊ လူတိုင်းကို သံသယအကြည့်နဲ့ မြင်တတ်တဲ့ စစ်တပ်\nအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အမြင်ကို လှစ်ဟပြနေတယ် (သို့မဟုတ်) စနစ်ဟောင်းရဲ့ အမွေ\nတွေကို ဆက်ခံထားတဲ့ အမြင်တစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ ပြောနိုင်တယ် ။ (သူ့ profile\nကြည့်လိုက်တော့မှ တပ်ထွက်တစ်ဦး ဖြစ်နေတာတွေ့တော့ .. အော် .. ဖြစ်တတ်\nတဲ့ သဘာဝကိုတွေးကြည့်တာ တိုက်ဆိုင်သားပဲလို့ စိတ်ထဲဝင်မိတယ်) ။\n(ခ) Kyaw Lwin - ရမ်းမပြောကြနဲ့ဗျ ဒီကြိုဘို့လာတဲ့အယောက်၂၀က လုပ်စား\nတွေ ကျူးပြီးရောင်းစားနေတဲ့ကောင်တွေ ….\n* ဒါကျတော့ အလွယ်တကူ ရိုက်ထည့်လိုက်တဲ့ စွပ်စွဲစကားမျိုးပဲ ။ ဟုတ်နေမယ်\nဆိုရင်တောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယုံကြည်ရမလဲဆိုတာ အကြောင်းရင်း ရှာလို့မရ\nဘူး ။ profile ကလည်း မဖေါ်ရဲသူ ဖြစ်နေပြန်တော့ ၊ အဆင်းမှာ ဘီးတပ်ပေး\nတယ်လို့ ထင်မြင်ရမယ့်ဖက်ကို အလေးသာနေပြန်တယ် ။\n(ဂ) အမုန်း တစ်ဖက်ကမ်း - ဟာဂျီမ စုကြည် မွတ်သမ္မတ ဖြစ်လာရင် မွတ်‌တွေ\nရှိ‌နေအုံးမှာပဲ။ မွတ်‌တွေရှိတာထက် စစ်သား‌တွေ ရှိတာက ပို‌ကောင်းအုံးမယ် ….\n* ဒီမှတ်ချက်ကတော့ ပြောစရာတောင် လိုမယ်မထင် ။ ဒေါ်စုကိုပုတ်ခတ်ရင်း\nစစ်ဖက်ကို အလေးခိုးပေးဖို့ ပေါပေါလောလော မှတ်ချက်တစ်ခု ဖြည့်ပေးလိုက်ပုံ\nပါ ။ account ကိုကြည့်တော့ opposite eye သတင်းတွေ share လုပ်ထားလေ\nတော့ ၊ အင်း .. သဘောပေါက်ပါတယ် လို့ ပြောရလိမ့်မယ် ။\n(ဃ) NyiToe Nyein - အဲဒါကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ပါတွေပါ ကြိုလို့ရပါတယ်ဗျာ သ\nတင်းက မှားနေတယ် ….\n* ဒီမှတ်ချက် ရေးသူကိုကြည့်တော့ - နေတာကရန်ကုန် ပြောတာက မန္တလေး\nအကြောင်း ၊ အတိအကျလည်းမရေး ဘာသက်သေမှလည်း မပါ ၊ profile ကြည့်\nတော့ ဒေါ်စုပုံသုံးပြီး activities ကြည့်တော့ ဒေါ်စုကို အောက်လမ်းနည်းနဲ့ တိုက်\nခိုက်ထားတာတွေ ။ ဒီလောက်ဆို ပြောစရာမလိုအောင် လုံလောက်နေပါပြီ ။\nဒီတော့ “ဖတ်တဲ့လူတွေရဲ့ အမြင်ကို လမ်းကြောင်းပေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ မှတ်ချက်\nတွေ” လို့ပြောတာ လွန်မလား ။\nဒီဖြစ်စဉ်မှာ ကြည့်တဲ့အခါ - သတင်းတစ်ခု တက်လာတိုင်း ၊ လက်ရှိအစိုးရအပါဝင် အာဏာ\nအခွင့်အခွင့်ထူးခံ အရိုးစွဲအဖွဲ့အစည်းတွေကို ထိခိုက်စေမယ့် သတင်းတွေဆိုရင် ၊ ဖတ်မိတဲ့လူ\nတွေ စိတ်ထဲမယ် ပေါ့သွားအောင် လမ်းလွဲသွားအောင် မဟုတ်ဘူးလို့ သံသယဝင်သွားအောင်\nသာမက ၊ နောက်ဆုံး သတင်းကြီးက မှားနေပါတယ်လို့ မပြောရုံတမယ် လမ်းကြောင်းပေးဖို့ ကြိုး\nစားထားတာ တွေ့ရပါမယ် ။ အများစုကလည်း ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မသိရ ။\nမြန်မာပြည်မှာ သိန်းနဲ့ချီတဲ့ စစ်တပ်နဲ့ ပတ်သက်ရာ ပတ်သက်ကြောင်းတွေအပြင် အာဏာပိုင်\nတွေနဲ့ အကျိုးတူစိတ်တူတွေလည်း မနည်းတာမို့ ၊ ဘုကလန့်ပြောလိုသူ အမြင်မတူသူတွေ ရှိနိုင်\nသလို ၊ ပြောခဲ့တဲ့ အစုအဖွဲ့တွေကို ကာကွယ်ဖို့ရာသာမက အန္တရယ်ပေး ခြိမ်းခြောက်လာနိုင်\nတယ်လို့ ယူဆရတာတွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပိတ်ဆို့လမ်းလွှဲ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ရာ ကြိုးစားနေတဲ့\nအဖွဲ့နဲ့ တစ်သီးပုဂ္ဂလတွေလည်း ရှိနေကြမှာ သေချာပါတယ် ။\nအဲဒီအထဲမယ် အပေါ်က နမူနာတွေထဲမှာ တစ်ချို့ပါသလို ၊ ကျနော့် c-box မှာ အချွန်နဲ့မ အ\nဆင်းဘီးတပ်ဖို့ မျှော့သွေးလာစမ်းသူမျိုးတွေလည်း ပါပါတယ် ။ သူတို့ဟာ များသောအားဖြင့် ကွန်\nယက်နဲ့ အလုပ်လုပ်တတ်သလို ၊ အတိုင်အဖေါက်ညီညီနဲ့ ဝိုင်းတွန်းတတ်ကြပါတယ် ။ အဖွဲ့စည်း\nနောက်ခံကြောင့် စုဆောင်းထားတဲ့ သတင်းအချက်လက်တွေကလည်း သူတို့လှုပ်ရှားမှုကို ဆပွား\nထိရောက်စေပါတယ် ။ ဒါ့ပြင် လူမှုအသိုင်းဝိုင်းထဲမှာ မြုပ်နှံတည်ရှိနေတာကြောင့် ရန်သူလို့ သတ်\nမှတ်ပြီး တိုက်ဖျက်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ပါ ။\nကျနော်တို့တွေ ဘာလုပ်လို့ ရနိုင်မလဲ ။\nဘာမှတော့ လုပ်လို့မရပါ ၊ သို့သော် ကိုယ်ဘာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသလဲဆိုတာ သိရင် ၊ လမ်း\nကြောင်းချပေးတဲ့အတိုင်း မလိုက်လျှောက်သင့်မှန်း နားလည်ရင် ၊ ကိုယ့်မှာ ရွေးချယ်လျှောက်လှမ်း\nရမယ့် ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာ လက်ခံရင် - - - စာတစ်ကြောင်းထဲနဲ့ စာရင်းချုပ်\nလို့ ရပါတယ် ။\n“သူ့တို့အလုပ် သူတို့လုပ်လိမ့်မယ် ၊ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်နားလည်ပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်”\nပဲ ဖြစ်ပါတယ် ။ စိတ်မခိုင်ရင် သရဲဖမ်းစားတတ်တာကြောင့် အချင်းချင်း ယိုင်းပင်းချင်စိတ် ရှိကြ\nရင်လည်း မှားတော့မှားမယ် မထင် ။\n(၄) မှန်ရှေ့ပြောတော့ ခက်တတ်တယ်\nမပြောဖြစ်ခဲ့တာလေးတစ်ခု ပြောချင်တယ် ။\n'ပြည်ထောင်စု တပ်မတော်' ဆိုတဲ့ အသုံးနှုန်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ ။\nမြန်မာပြည်မှာ တိုင်းရင်းသား အားလုံးပါတဲ့ ပြည်ထောင်စုတပ်မတော်ဖြစ်တဲ့ လက်ရှိတပ်မတော်\nသာလျှင် တစ်ခုတည်းသော စစ်တပ်အဖြစ် ရှိနေရမယ်ဆိုတဲ့ လူတစ်ချို့ရဲ့ အဆိုပြုချက် (သို့မဟုတ်)\nဆင်ခြေစကားနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ ။\nထိုင်းနိုင်ငံတွင်းမှာ နေခဲ့စဉ်တုန်းက အိမ်ရှေ့အိမ်မှာ KNU စစ်ပြန်ကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ် ။\nဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီးမှ အနားယူခဲ့တာပါ ။\nထူးတာကတော့ ကရင်လို အနည်းကျဉ်း နားလည်ပေမယ့် ၊ တစ်လုံးမှ မပြောပဲ ၊ ဗမာစကား ပီပီ\nသသကိုပဲ ပြောလေ့ရှိတဲ့ ဗမာစစ်စစ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ် ။ သူ့လိုလူတွေ ၊ တစ်နည်းအားဖြင့်\nဗမာ မွန် ရှမ်း ပအိုးဝ် ရခိုင် စသည်ဖြင့် တစ်ယောက်မကတဲ့ အရေအတွက်တွေ KNU ထဲမှာ ရှိပါ\nတယ် ။ တပ်မတော်လို့ နာမည်ခံထားတဲ့ ပြည်မစစ်တပ်မှာ တိုင်းရင်းသား စစ်သားတွေ အနည်းအ\nကျဉ်း ရှိနေသလိုမျိုးပေါ့ ။\nကဲ .. ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ ။\nကရင့်ပြည်ထောင်စုတပ်မတော် တစ်ခုတည်းသာလျှင် မြန်မာပြည် (သို့မဟုတ်) ကရင်ပြည်မှာ\nမန်းကိုကို KNU အဖွဲ့ဝင်လို့ မျက်စိမှိတ် မစွပ်စွဲနဲ့အုံးနော် ။\nအပေါ်ကကိစ္စမျိုးကို ၊ မသိပဲ အတင်းငြင်းနေမိကြမှာစိုးလို့ စေတနာနဲ့ ပြောပြတာ ။\nတစ်လက်စထဲ အချွန်လေးနဲ့ ဆက်ကော်ပါရစေ ။\nမွန် = ယူ\nရှမ်း = သိုင့်\nကုလား = ခိုလာ\nဗမာ = ပယောင်\nပအိုဝ့် = တွန်သူ့\nကရင် = ဖလုံဆိုဖိုး (မျိုးစုအားလုံးအပါဝင်) - စသည်ဖြင့် ခေါ်ကြတယ် ။\nဘာရယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး ၊ အချို့ မြန်မာပြည်မှာ ကိုယ့်လူမျိုးကို ကိုယ်ခေါ်စေချင်သလို (ကိုယ့်\nနာမည် ကိုယ်ပေးထားတဲ့အတိုင်း) မခေါ်ချင်တဲ့လူတွေ ၊ ဒီနိုင်ငံမှာ ဒီလူမျိုး ဟိုလိုလူမျိုးတွေ မရှိပါ\nဘူးဆိုတဲ့သူတွေ အတော်များလို့ စိတ်ထဲ အတွေးဝင်မိတာပါ ။\nပြီးမှ ငါ့လူမျိုးနာမည်ကို ငါတို့ခေါ်စေချင်သလို ခေါ်ပေးပါလို့ပြောပြီး စိတ်မဆိုးကြေး ။\n(၅) ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ခဲ့တဲ့ ခေတ်သစ် အဆွေးဇာတ်လမ်း\nမဝေးလှသော အနာဂါတ်ကာလ ၊ (နောက်ထပ် ကွမ်းတစ်ယာညက်ခန့်) ။\nဘိုးဘွားပိုင် ခြံဝိုင်းကြီးထဲ လမ်းလျှောက်ရင်း စိတ်ထဲမရှင်းတာလေးကြောင့် ခေါင်းကို မရဲတရဲ\nမော့ပြီး အကိုကြီး အဖအရာဖြစ်နေတဲ့ ကိုမောင်မောင့်ကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်တယ် ။\nဖိုးခွား ။ ။ အကိုကြီး ….. ။\nမောင်၂ ။ ။ ဟေ ညီလေး ၊ ပြောလေ .. အားမနာနဲ့နော် .. သိလား ။\nဖိုးခွား ။ ။ ဟုတ် … အကိုကြီး … ။\nကျနော် မရှင်းတာက … အရင် အကိုကြီးကော ကျနော့်ကိုပါ …\nစွာလန်ကြဲမ အဲလိဇဘက်က … ဂုတ်ခွစီးထားခဲ့တယ်နော် … ။\nမောင်၂ ။ ။ ဟုတ်တာပေါ့ ညီလေးရ ၊ ဒါကြောင့် တို့တွေ အဲ့ကောင်မကို\nအခွင့်သာတုန်းက အတူတူ ခါချခဲ့ကြတာပေါ့ … ။\nဖိုးခွား ။ ။ ဟုတ် .. ၊ ဒါနဲ့ အဲ့ အဲလိဇဘက်ကြီး ဆင်းသွားကတည်းက\nအကို ကျနော့်ပုခုံးပေါ် တက်ခွစီးနေတာ တစ်ခါမှ မဆင်းတော့\nဘူးနော် … ။\nမောင်၂ ။ ။ ဒီမှာ ညီလေး .. ၊ ဘေးခြံကို ကြည့်လိုက်စမ်း .. ၊ ဘာတွေ့လဲ .. ။\nဖိုးခွား ။ ။ ဟုတ် … ၊ ခြံပြင် တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ပဒေသာပင်တွေ တွေ့ပါ\nတယ် အကိုကြီး … ။\nမောင်၂ ။ ။ ဟေ့ကောင် ဂန်းမသား ၊ ငါပြောနေတာ ဘေးခြံက ဘာဘူနဲ့\nကျန်ကျောင်းတို့ကို ပြောတာကွ ။\nဖိုးခွား ။ ။ ဟုတ် .. ဟုတ် … ။\nမောင်၂ ။ ။ အဲ့ကောင်တွေက မင်းပုခုံးပေါ် ခွစီးဖို့ ကြံနေတာကွ ။\nသူတို့ အဲ့လိုမလုပ်နိုင်အောင် ငါက စေတနာနဲ့ မင့်ပုခုံးပေါ်မယ်\nနေရာ တက်ယူပေးထားတာကွ ၊ မှတ်ထား ။\nဖိုးခွား ။ ။ ဟုတ် .. ဟုတ် .. ၊ ကျေးဇူး .. အကိုကြီး … ကျေးဇူး ….. ။\nရယ်သောသူ သေးထွက်တတ်၏ ။\n၂၂ ၊ ၀၅ ၊ ၂၀၁၃\n** အပေါ်က နောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းလေးကိုဖတ်ပြီး အစာကြေညက်ရန် ခက်ခဲနေသူများအတွက်\nဖေ့စ်ဘွတ်က အပိုဆောင်း မှတ်ချက်လေးတစ်ခုကို ကူးထည့်လာပေးလိုက်ပါတယ် ။\nMahn Koko - ပုံပမာနဲ့ နောက်ပြောင်လိုက်တာပါ ၊\nလက်တွေ့ဘဝနဲ့ တစ်ထပ်ထဲလို့ မဆိုလိုသလို ၊\nတိုက်ဆိုင်မှုတွေအတွက်လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ ။\nနောက်ပြီး စိတ်ထဲလည်း နက်နက်ရှိူင်းရှိူင်း မထားကြပါနဲ့ ၊\nစာရေးတဲ့လူက ယဉ်ယဉ်လေး ရူးနေတာကြာပြီ :-)\nPosted by မန်းကိုကို at 5/22/2013\nစံပယ်ဖြူ (Jasmine White) May 18, 2013 at 11:11 PM\nဖတ်သွားပါတယ်ကိုမန်း။ ကရင်နဲ့ မွတ်ဆလင်တွေ တည့်ကြတယ်။ မိတ်တွေကောင်းတွေလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။\nအဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်ကြတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကရင်မွတ်ဆလင် ကပြားတွေကိုတော့ မမြင်လိုဖူး။\nငါ၊ သူတစ်ပါး၊ ယောက်ျား၊ မိန်းမ ဆိုတာ တကယ်မရှိဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် အရိယာမဖြစ်သေးတော့ ဥက္ခာပြုရတာ ခက်သား..\nမန်းကိုကို May 19, 2013 at 3:29 PM\nညီမရဲ့အမြင်ကို နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ် ။ ဒါဟာလည်း သဘာဝဖြစ်ပြီး အသိုင်းဝိုင်းတိုင်းမှာ ရှိကြတာပါပဲ ။ နည်းတာများတာလောက်သာ ကွာကြတာပါ ။\nဒီစာစုအပါဝင် ရှေ့မှာ တောက်လျှောက် ပြောလာခဲ့တာတွေဟာ သဘာဝကို လွန်ဆန်ဖို့ ၊ အတင်းပူးကပ် ချစ်ခင်ခိုင်းဖို့ ၊ သာမန်အဆင့်ကိုကျော်ပြီး အတိုင်းထက်အလွန် ဆက်ဆံရေးမျိုးတွေ တည်ဆောက်ခိုင်းနေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး ။ မချစ်ရင်တောင် မမုန်းကြဖို့ ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် အတ္တ မာနတွေကိုလျှော့ဖို့ ၊ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး ရှာဖွေနားလည်မှု ပေးနိုင်ကြပြီး အေးအတူပူအမျှ ဆက်နေသွားနိုင်ကြဖို့ ၊ အသိနဲ့ သတိကပ်ကြဖို့တွေကို သတိမမေ့အောင် မျှဝေပေးရုံပါ ။\nဒီတော့ ကိုယ်တိုင်လည်း အရင်လိုပဲ ပုံမှန်ဆက်ဆံမှုတွေကို လူတိုင်းနဲ့ လုပ်သွားမှာပါ ။ ရွဲ့ပြီးဖြစ်စေ ၊ တမူထူးပြီးဖြစ်စေ ကုလားတန်းမှာ သွားမနေမှာ မဟုတ်သလို ၊ မွတ်ဆလင်ဘာသာဝင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုဦးမှ ဆိုတာမျိုးလည်း မတွေးမိပါဘူး ။ ကိုယ့်နဲ့ လူမှုဘဝ နီးစပ်သူတွေရဲ့ အသိုင်းဝိုင်းမှာပဲ ကိုယ့်ပုံမှန် စရိုက်သဘာဝအတိုင်း ဆက်ကျင်လည်ဖြစ်မှာပါ ။\nသို့သော် တစ်ဖက်မှာလည်း ဖြစ်ပြီးသားတွေ ၊ ဥပမာ ကရင်နဲ့ မွတ်ဆလင်ဖြစ်စေ ကုလားဖြစ်စေ ကပ္ပလီဖြစ်စေ မျက်နှာဖြူဖြစ်စေ ဗမာဖြစ်စေ ဘယ်လိုလူမျိုးဘာသာနဲ့စပ်စပ် မွေးဖွားလာတဲ့ သွေးစပ်သူလေးတွေကိုလည်း ခွဲခြားဆက်ဆံဖို့ စိတ်ထဲထားလို့ မရပါဘူး ။ သူတို့ကိုလည်း စိတ်ဒဏ်ရာတွေ ထပ်ပိုးမပေးချင်ဘူး ။ ဒါက ကိုယ်ပိုင် သဘောထားပါ ၊ ဘယ်သူအပေါ်မှ တွန်းအားပေးလို့ ရမှာလည်း မဟုတ်ပါ ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးစာကို အသာထားလို့ ၊ မြန်မာပြည်ထဲတင် ကိုယ်စိတ်ဒုက္ခတွေ အတော်ကြီးကို လုံလုံလောက်လောက် ဖြစ်ခဲ့ကြုံခဲ့ကြရပြီးပါပြီ ။ ကိုယ့်ကြောင့်တော့ ထပ်မနစ်စေချင်သလို ၊ လက်လှမ်းမီသလောက်တွေကိုလည်း ကိုယ့်သဘောထားကိုပြောပြပြီး ဆင်ခြင်နိုင်အောင် လက်ဆင့်ကမ်းနေတာပါ ။ ရွေးချယ်မှုအပိုင်းကတော့ ကိုယ်စီကိုယ်ပိုင်ပါ ။\nဒီလိုပြောတာဟာ ကိုယ့်နဲ့ သဘောမတူသူတွေကို စိတ်ဆိုးလို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး ။ သို့သော် သူတစ်ပါး နစ်နာစေလိုတဲ့ စိတ်စေတနာရှိသူ ၊ လက်တွေ့အကောင်ထည် ဖေါ်သူတွေကိုတော့ ယုတ်လတ်မြတ်မရွေး စိတ်ထားနိမ့်ပါးသူတွေအနေနဲ့ ကြည့်မြင်မိဖို့ များပါလိမ့်မယ် ။\ntint May 20, 2013 at 8:20 AM\nကပြားကိုဘာလို့ဖိုးဘီယားရှိတာလဲဗျ\nတောင်ပြုံး မင်းကြီးမင်းလေးဆိုတာ ဗမာနဲ့ကုလားကပြားလေ ၊\nနောက် အင်းဝထောင်တဲ့သတိုးမင်းဖျား နဲ့မင်းရဲကျော်စွာ ဆိုတာ ရှမ်းဗမာကပြား\nဒို့ ဗမာအစည်းအရုံးရဲ့ ဖေါင်းဒါးမင်းဘား သခင်ဘသောင်းကရော ဗမာစစ်စစ်ကြီးလား ၊\nရွှေကျင်မှာ ကျခဲ့တဲ့ဗိုလ်စောအောင် ( ရဲဘော် ၃ကျိပ်က ရှမ်းဗမာကပြား\nနောက် ဗမာခွဲစိတ်ဆရာဝန်တွေရဲ့ ဖခင်ကြီး ဦးကြည်ပေါက တရုပ်ဗမာကပြား ၊\nအဲ အခုနောက်ပိုင်းဗမာပြည်ပြန် မျက်စေ့တွေံ အခမဲ့ ကုပေးနေတဲ့ ဆ၇ာတယောက်ဟာလဲ မွတ်ဆလင်ဗမာကပြားဘဲ ။ နောက်ဆုံးတော့ ဗမာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ကုလားဘဲဖြစ်ဖြစ် အဖြူဘဲ ဖြစ်ဖြစ်လေ မိန်းမဆိုတာ အိုပင်းမားကက်ဘဲ ၊ သူများနဲ့မယူစေချင်ရင် ကိုယ်နဲ့ရအောင် ဆွယ်ပေါ့ဗျာ\nအဲဆောဒီး ကျန်ခဲ့လို့ဟိုးတလောက ရွှေတိဂုံပေါ်မှာ ၀ိုင်းကြီးပါတ်ပါတ် ဒူဝေေ၀ ကွမ်းသီးလေးလုံး ၁လုံးရေထဲငုတ် ဆိုဆော့သွားတဲ့သားငယ်လေးခေါ် ကိုထိန်လင်းခေါ် ကင်ဆိုတာကြီးကရော ဗမာစစ်စစ်ကြီးလား\nစံပယ်ဖြူ (Jasmine White) May 25, 2013 at 10:32 AM\nကပြားကိုတွေကို ကြောက်စိတ်၊မုန်းတဲ့စိတ်မရှိ ပါဘူးဆရာ။ လူမျိုးခြားနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုကြလို့ ကရင်ကပြာေးတွေ မရှိစေချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ပြလိုက်တာပါ။ စောင့်လေမျိုးနွယ်ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်မဟုတ်လား။ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်နဲ့ အမျိုးအနွယ်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လူမျိုးစုတိုင်းမှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။\nပြောခဲ့သလို ကျွန်မလည်း အရိယာမဟုတ်သေးတဲ့ ပုထုဇဉ်မို့ လူမျိုးစွဲကို မဖြုတ်ချင်မိဘူး။\nဒါပေမဲ့ မြန်မာပြည် ငြိမ်းချမ်းသာယာရေးကို လိုလားသူ၊ ငြိမ်းချမ်းရေးကို အထောက်အကူပေးသူမှန်ရင် ဘယ်လူမျိူး၊ ဘယ်ဘာသာဝင်ကိုမဆို လေးစား ချစ်ခင်ပါတယ်။\ntint May 30, 2013 at 4:21 PM\nပထမ တပိုင်းက ဘုရားဟော သင်္ဂါလသုတ်လာ စောင့်လေမျိုးနွယ်ဆိုတဲ့စကား\nုဒုတိယပိုင်းကျတော့ သွေးနှော အိမ်ထောင်ပြုတဲ့ကိစ္စပေါ် ရှုထောင့် အမျိုးမျိုးက မြင်နိုင်ပုံပါ\nစောင့်လေမျိုးနွယ်ဆိုတာ မစပါယ်ယူဆသလို မိမိ လူမျိုးချင်းသာ အိမ်ထောင်ပြုရမယ်လို့ကျွန်တော် သဘောမပေါက်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော် စကားထပ်ခံရမှာ ကျွန်တော်ဟာ ထေရ၀ါဒဗုဒ္ဓဘာသာတယောက်အနေနဲ့ဘုရားရှင်ဟောတာကို တလုံးမကျန် မှန်တယ်လို့ယုံကြည်ပါတယ် ။\nသို့ သော် စောင့်လေမျိုးနွယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်နားလည်ပုံက\nငါမိဘဟာ သမာအာဇီဝနဲ့အသက်မွေးခဲ့တယ် ၊ ငါလဲ ဒီလို စောင့်ထိန်းမယ် ၊ ငါ့မိဘဟာ ဒါန သီလ များစွာပြုခဲ့တယ် ၊ ငါလဲ ဒီလို စောင့်မယ် ၊ ငါ့မိဘဟာ အမှန်တရားကို မြတ်နိုးတယ် ငါလဲ စောင့်မယ်လို့ခံယူမိပါတယ် ။ ၀တ္ထုသာဓကကတော့ ၀ိသာခါကျောင်းအမ ၇နှစ်သမီးနဲ့သောတာပန်ဟာ ဘာသာခြား နဲ့လက်ဆက်ခဲ့ရသေးတာ ထောက်ပါလေ ။\nဒီတော့ ဘုရားရှင်ကိုဘေးဖယ်ထားလိုက်ရအောင် ။\nကျွန်တော်တို့ဘာသာရေးကို ခဏလေးဘေးဖယ်ပြီး လူမှုရေးနဲ့သမိုင်းကို ကြည့်ရအောင်\nလူ့ အဖွဲ့ အစည်းထဲမှာ သွေးနှောတာကို လက်မခံတဲ့( မကြိုက်တဲ့) လူ့ အဖွဲ့ အစည်း ၃ခု ကို နမူနာတွေ့ ရပါတယ်\nတရုပ်ပြည်မန်ချူးခေတ် ၊ ရုရှား ရိုမန်နော့ နဲ့ဟစ်တလာ ရဲ့ တတိယ ရိုက်ခ်ျပါ ။ ခု သူတို့ ဘယ်လိုဆိုတာ အထူးပြောစရာမရှိပါ\nသွေးနှော သွားပြီး မူလ လူမျိုးဆိုတာ ပျောက်သလောက်ဖြစ်နေ ဖြစ်ခဲ့တဲ့လူအဖွဲ့ အစည်း ၂ခု ရှိပါတယ်\nမူလ ကဲ့တွေ နောက်တိုးဆက်ဆွန်တွေ နဲ့နောက်ဆုံးပေါ် နော်မန်တွေရောသွားခဲ့တဲ့အင်္ဂလန်ကျွန်းနဲ့ပထမ ဗိုလ်ကျလာတဲ့အင်္ဂလိပ်န်ွဘွား အဖြူတွေ နဲ့နောင်အခါ ကျွန်ဘ၀က လွတ်လာတဲ့အာဖရိက နွယ်ဘွားတွေ နောက်ပိုင်း ဖွင့်ပေးလို့ကမ္ဘာ့ လူမျိုးစုံ စုနေတဲ့ အမေရိကန် တို့ ပါ ။ အဲလိုကြည့်ရင် နောက်တိုးလူတွေပေါ် ဘယ်လို သဘောထားသင့်တယ်ဆိုတာ အတွေးတခုတော့ ရကောင်းပါရဲ့ \nဆေးပညာအမြင်နဲ့ ကျတော့ မိမိ လူမျိုးစုအတွင်းသွေးနီးရာ သွေးနှော ခြင်းဟာ ဂျင်နတစ်စတော့ကို အားပျော့နေတယ်လို့ ယူပါကြောင်း\nနောက်ဆုံးအချက်လေးတခုကတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာ အမြင်နဲ့ပြောရရင်တော့ သူ့ ဟာသူ အိမ်ထောင်ကျချင်တဲ့ကျမှာဘဲဗျ\nချမ်းသာတာ ဆင်းရဲတာ အမျိုးနိမ့်တာ မြတ်တာ ပညာတတ်တာ မတတ်တာ သာသနာတော်မှာ ယုံကြည်တာ မယုံကြည်တာ သာသနာတော်မှာ ထွန်ူးပေါက် မထွန်းပေါက်တာတွေဟာ သတ်သတ်စီ တခြားစီဗျ ။ သူ့ အထုံ ပါရမီ ၊ သူ့ အားထုတ်မှု တွေ ပေါ်သာတည်နေပါခဗျာ ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်ကောင်းတယောက်အနေနဲ့ က မိမိ သရဏဂုဏ်မပျက်ဘို့ မိမိ သီလ မပျက်ဘို့ ကို ရှေ့ တန်းတင်သင့်လို့မြင်မိပါတယ်\nသားသမီးတိုင်းဟာ မိဘရဲ့မွေခံထိုက်စေ ဖြစ်ဘို့ မလွယ်ဘူးဗျ ။ ခုန ၀ိသာခါကျောင်းအမတောင် သူ့ သမီးတွေထဲ သူဆင်တဲ့မဟလတ္တာ တန်ဆာကို မွေခံထိုက်သူ မပါဆိုကိုးဗျ\nမိဘကို လွန်သော သားသမီးကောင်းများ ဖြစ်နိုင်ပါစေလို့ ဘဲ ဆုတောင်းပေးမိပါဗျာ\ntint May 31, 2013 at 4:12 AM\ntint May 20, 2013 at 1:51 PM\nsorry ဗျ ကိုမန်း ကျန်ပြန်ပြီ\nအရင်ရွှေတိဂုံခြေရင်းမှာ ဂုဏ်ပြုခံနေရာမှာ ဂူလေး ၃လုံးတန်းထားတာ ဦးတင်ထွဋ္ဋ် ဗိုလ်စ်ိန်မှန်နဲ့ဗိုလ်မှူးခင် ၃ယောက်ထဲက ဗိုလ်မှူးခင်ဆိုတာ အဲခေတ် လေတပ်ရဲ့ထိပ်သီး ၊ ဘိုကပြားကြီးဗျ ။\nကာယဗလဦးရှိန်ကစခဲ့ပြီး ခြေလျင် ဦးအုန်းခင် (မိုးကြိုး ) က ဆက်သယ်ဆောင်လာတဲ့ခြေလျင်ကို ခြေလျင်နဲ့ တောင်တက်အဖွဲ့ ချုပ်ဆို ဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ဟင်နရီစမိုက်ခေါ် ဗိုလ်မှူးကြီးလှအောင်ကရော ဘာလူမျိုးလဲ\nမန်းကိုကို May 20, 2013 at 2:26 PM\nတစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ဦးမလို့ :-)\ntint May 20, 2013 at 4:41 PM\nလက်တန်းချရေးတော့ စာတွေက ကဘောက်တိ ကဘောက်ချာဘဲ\nတဘက်အာဂူးမင့်က ပြောချင်တာက ကပြားဆိုတာလဲ လူဘဲလို့ ပြောချင်တာ တဘက်ကလဲ ကပြားပြူးပြူပြာပြာဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူးလို့ ပြန်ထောက်ချင်တာလေ\nျဗမာပြည်မှာ အကြီးဆုံး ကွန်မြူနစ်ဆို သိန်းဖေမြင့်တဲ့ \nလူတန်းစားမခွဲခြား ဘာညာ ကွိကွိ ထိပ်ကအော်ခဲ့တဲ့သူပေါ့\nအဲ အိမ်ကခွေးမ လင်လိုချင်ချိန်ကျတော့ ဘေးအိမ်ကခွေးဝဲစားနဲ့ရမှာစိုးလို့လင်မယား ၂ယောက်ကင်းစောင့်အိပ်ဆိုဘဲ\nအခုလဲ အဲလိုဖြစ်နေတာ သဘောပေါက်ပါ့ခဗျာ\nအင်္ဂလန်မှာ နာမည်ကြီး အဖေနဲ့အမေနဲ့မွေးတဲ့ မြင်းမတွေ ဆို Stud book register ရှိရသဗျ ။ အဲမြင်းမလေး လင်လိုချင်ချိန်ကျလာရင် မိမိ သဘောတူတဲ့အမျိုးကောင်းသား မြင်းကြီး နဲ့( ရှေးကတော့ တကယ်စပ်ပေးတပေါ့ဗျာ ခုခေတ်တော့ ဆေးထိုးအပ်နဲ့ပေါ့ ) တွေ့ ပေးသတဲ့ဗျ ။ ကိုယ့်အမျိုးထိန်းချင်သူများ ကိုယ့်အမျိုး စတပ်ဘွတ်လေးဆောင်ထားသင့်ပါခညာ\nမန်းကိုကို May 21, 2013 at 2:46 AM\nဆရာရေ ၊ တစ်ရေးသာနိုးလာတယ် အကြံက မပေါ်သေးဘူးခင်ဗျ ။\nမအိပ်ခင်ကလည်း စီဘောက်မှာ ငချွန်တစ်ယောက်နဲ့ နပန်းလုံးရသေးတာကိုး ။\nဆက်မပြောခင် ပထမဆုံး အားနာကြောင်း ပြောဦးမှ ပြည့်စုံလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ် ။\nအမှန်အတိုင်းက ခုကျနော် ရေးနေတာတွေဟာ ၊ ပြောချိန်နည်းနည်း တန်လာပြီလို့ ယူဆလို့သာ ပြောရတယ် ၊ ပြောချင်လှတယ် မဟုတ်သလို ဆရာတင့်တို့လို လူတွေကိုလည်း မျက်နှာတော့ အနာသားဗျ ။ ဝါးလုံးနဲ့ရမ်းနေရင်းနဲ့မှ ‘သူငယ်ချင်းရေ ငါရမ်းနေတာ မင်းအနောက်ကလူတွေကို ရည်ရွယ်တာ ၊ မင်းကတော့ ကြည့်ရှောင်ပါကွာ’လို့ ပြောနေရသလိုဖြစ်တာ သိပ်တော့ စိတ်သက်သာလှတယ် မဟုတ်ပါဘူး ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ပိုနေမြဲ ကျားနေမြဲ အခြေနေမှာ တစ်ဆင့်ချင်း ပြောဆိုဆွေးနွေးပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ အပြောင်းအလဲမျိုးကို မြန်မာပြည်မှာ ကြုံစေချင်ပါတယ် ။\nဆရာပြောတာကို စကောက်ရရင် - ဖိုးဘီးယားကတော့ ရှိတတ်ကြတာ သဘာဝပါ ဆရာရယ် ၊ ဆရာဝန်ကို မိကျောင်းမင်း ရေကင်းပြမိသလို ဖြစ်နေအုံးတော့မယ် ။ မြန်မာပြည် လူမှုအသိုင်းဝိုင်းကို တည်ဆောက်လာခဲ့တဲ့ ပညာရေးနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တွေက ဒီလိုပဲ လမ်းကြောင်းပေးခဲ့တာပဲလေ ။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း လူတိုင်းကို အသိမှတ်ပြု လေးစားဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့် ၊ ဂေးတွေကနေ အီစီကလီပုံစံမျိုးလာလုပ်ရင် အူယားသလိုလို သွေးနားထင်ဆောင့်ချင်သလိုလို ကျောချမ်းသလိုလိုတွေ ဖြစ်တတ်သေးတာပဲလေ ။\nနောက်ပြီး လူမျိုးအလိုက်လည်း ယေဘုယျအမြင်လေးတွေလည်း ရှိတတ်သေးတာပါပဲ ။ ဥပမာဆို ၊ ရွာမှာ စပါးကြိတ်စက်မှာလုပ်တုန်းက ဟိန္ဒူကုလားမနှစ်ယောက် စပါးလာကြိတ်တာ ၊ ကြိတ်ခဈေး ဆစ်လို့မရတာနဲ့ နောက်စက်တစ်လုံးဆီသွားပြီးမှ ဈေးမကိုက်လို့ ကိုယ့်ဆီပြန်လာတာမျိုး ကြုံဖူးတယ် ။ ဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ လောက်က ။ မကြာခင် နှစ်တွေတုန်းကတော့ သြစတြေးလျမှာ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းက အိန္ဒိယ သူငယ်ချင်းမ ကတော့ - ဟုတ်တယ် ငါတို့ အင်ဒီးယန်းတွေဟာ ဈေးလေးတော့ နည်းနည်းဆစ်လိုက်ရမှ ၊ အဲဒါ ငါတို့ဝါသနာလို့ တည့်တည့် ဝန်ခံပါတယ် ။ ဒီတော့ ကြုံတွေ့ရသူရဲ့အမြင် ဘယ်လိုဖြစ်သွားနိုင်လဲ ခန့်မှန်းကြည့်လို့ ရမှာပါ ။ သို့သော် ကိုယ့်အရွယ်အမြင်နဲ့ ဒါဟာ လူတိုင်းမဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုတော့ နားလည်ပေးရတာပေါ့ဗျာ ။\nနောက် ဆရာစာရင်းလုပ်ပြတဲ့ ဆရာသမားတွေကို အတော်များများ မသိလှပါဘူးဗျာ ။ သို့သော် ဒီလို စာရင်းထုတ်ပြတဲ့ ဆရာတင့်ကို ဘင်္ဂါလီလော်ဘီလို့ စွတ်ပြီးကင်ပွန်းတပ်ကြမယ့် လူတွေပေါ်လာနိုင်တာတော့ မျှော်လင့်ထားပါတယ် :-)\nဆရာတင့်တော့ မပြောတတ်ဘူးဗျ ၊ ကပြားဆိုတော့ ကိုယ်လည်း ကမပြားတပြား ဖြစ်နေပြန်ရော ။ ဗမာသွေးတောင် အနည်းကျဉ်း ပါရင်ပါနိုင်တယ် ။ အမေ့ကို မေးလို့ရပေမယ့် ပျင်းလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းပဲ ကြာလှပြီလေ ။ ဒါအပါဝင် ကိုယ့်ကို နောက်ကြောင်းပြန် ထိုးဆွမယ့်သူတွေကြောင့်လည်း အရာရာမှာ မတင်မကျစကားတွေ သုံးသုံးနေမိတာလည်း ဖြစ်မယ်ထင်တယ် ။ ပြီးတော့ မျိုးချစ်ကြီးများရဲ့ အမျိုးစစ်မှ အမျိုးချစ်မည်တို့ ၊ အမျိုး ဘာသာ သာသနာဆိုတဲ့စကားတွေ စလာရင် စိတ်က စ“လေ”လာရော ။ ဒီလိုကိစ္စတွေကပဲ ကျနော့်ဘဝနဲ့ အတွေးအမြင်တွေကို လမ်းကြောင်းတွေ ချပေးခဲ့တာလို့လည်း ပြောလို့ရမှာပါ ။\nအမှန်တိုင်းပြောရင် ၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက “မျိုးမစစ်”ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ကြားရတဲ့ အခါမျိုးတွေမှာ စိတ်ထဲမယ် မလုံတော့ဘူး ၊ အဲသည်ပြောတဲ့သူတွေနဲ့ ကပ်မနေချင်တော့ဘူး ။ တစ်ဖက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်တော့လဲ - လူပဲ ။ အသွေးအသား ခံစားချက်နဲ့ ၊ နောက်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဒုက္ခပေးနေတာ မဟုတ် ။ ဒီမှာတင် ဘာသာရေးနဲ့နွယ်ပြီး သွန်သင်မှုတွေက မပြတ်မသား ၊ သင်ခဲ့ရတဲ့ သမိုင်းတွေဟာလည်း အစစ်အမှန်တွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ နားလည်လာတော့ - အရာရာဟာ ဘာမှ မရေရာမသေချာပဲ အမှန်တရားဆိုတာ ဝေဝါးနေသလို စိတ်ထဲဝင်လာတယ် ။ တစ်ခုရှိတာက ဆုံးဖြတ်ချက် ရဲရဲချပြီး ကိုယ့်ကို လွှမ်းမိုးပတ်သက်နေသူတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား မတုံ့ပြန်ချင်တာကလည်း အကြောင်းတစ်ချက် ပါပါလိမ့်မယ် ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ လူသားဝါဒီလည်း မကျ ၊ လစ်ဘရယ်လည်း ဘောင်မဝင် ၊ ဘာသာမဲ့လည်း မဟုတ် ၊ ရှေးရိုးစွဲထက်လည်း ရှေ့ရောက်ပြီး pragmatist ယောင်ယောင်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ တည်နေရာကို မီးထွန်းရှာနေသူတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့တယ် ဆိုပါစို့ ။\nကျနော့်ရဲ့ ဘဝကွက်ကြားအတိုချုပ်ကတော့ ဒါပါပဲ ဆရာရယ် ။\nခုလောက်ဆို သပ္တုရိသ သူတော်ကောင်း အလောင်းအလျာအချို့အတွက် ကျနော့်ကို ချေးထုပ်တွေနဲ့ပစ်ဖို့ ကျည်ကပ်တချို့တော့ ရသွားကြလောက်ပါပြီ :-)\ntint May 30, 2013 at 4:33 PM\nစာထဲ ရမ်းတာကတော့ ရမ်းသာရမ်း\nကျွန်တော်ဖြစ်စချင်တာပေါ့နော် တချိန်က ဦးကျော်ငြိမ်းနဲ့ဦးသိန်းဖေမြင့်လို ပါလီမန်ထဲ အသေဆော်ကြ ငြင်းကြ ဆက်ရှင်ပြီးတာနဲ့လည်ပင်းဖက်ပြီးနေတာမျိုး ဗမာတိုင်းရင်းသားတွေ အကုန် ဖြစ်စေချင်ပါတယ်\nထစ်ကနဲရှိ ပါးစပ်ချင်း ဖြစ်ရုံနဲ့ မပြီးဘဲ သေနတ်ကြီးတွေပါပါလာတာကိုဘဲ စိတ်ပျက်တာပါဗျာ\nသူ့ ယောက်ဖဗိုလ်ရန်အောင် ခေါင်းဆောင်တဲ့ကွန်မြူနစ်တပ်ကျည်နဲ့ ကျရတဲ့ဗိုလ်ညိုဝင်းမောင်\nသူ့ ရဲဘော် ဗိုလ်ဇေယျက သေဒါဏ်အပေးခံရတဲ့ဗိုလ်ရန်အောင် ၊\nသူ ထူထောင်ခဲ့တဲ့တပ်ရဲ့ ကျည်နဲ့ကျခဲ့ရတဲ့ ဗိုလ်ဇေယျ\nအင်းစိန်မှာ စနိုက်ပါထိခဲ့တဲ့ဗိုလ်လှသောင်း\nပြည်တွင်းစစ်ရဲ့သားကောင် စောဘဦးကြီး\nထားဝယ်ကလိန်အောင်ချောင်းဘေးမှာကျခဲ့ရတဲ့အမည်မသိ ကရင်ခေါင်းဆောင်\nအမ်းဘွတ်ရ်ှမိခဲ့တဲ့ထားဝယ်ကြီးဗိုလ်ဒိုဘာ (ဘီအိုင်အေကစလို့ပါခဲ့စစ်သားဟောင်းကြီး )\nမွန်အမျိုးသား ဆရာဝန် မွန်ထော်သက်ညွန့် \nခုတလောမှာ သွေးမြေကျခဲ့ပစ္စည်းဆုံးပါးခဲ့ရတဲ့ရခိုင် မိတ္ထီလာ ကစလို့ခု လားရှိုးထိ ပြည်သူတွေ အကုန်နှမြောတယ်ဗျာ\nလက်တော့ မပါပါစေနဲ့တော့ တော်လောက်ပါပြီ\nဆုံးပါးခဲ့ရတဲ့အသက်တွေ ကုန်ခဲ့ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေ တော်ကြပါတော့ဗျာ\ntint May 30, 2013 at 4:56 PM\nကိုမန်းဘလော့ထဲ လာဖတ်မိကြတဲ့ဗမာမျိုးချစ်တွေလဲ တခုတောင်းပန်ပရစေဗျာ\nခင်ဗျားတို့ ကပြောမယ် ငါတို့ က ကုလားချတာ ကွ မင်းဘာဝင်နာနေလဲ ဘာညာ\nခုထိ ကျွန်တော် မိတ္ထီလာနဲ့အဆက်မရသေးဘူး ဒါပေ့\nမိတ္ထီလာ ဈေး ( နာရီစင်ကြီးနားမှာ ) ကျွန်တော်သိတဲ့ဗမာမိသားစုဆိုင်လေးရှိတယ်\nအဖေလုပ်သူက စလို့ဟိုး ၇နှစ်ကလေးမလေးထိ မိသားစု တခုလုံး ပခုံးနဲ့ထမ်း ရင်းပြီး စုဆောင်းထားရတဲ့ ရှိစုမဲ့စုလေးက အဲံဆိုင်ထဲမှာ\nလွန်ခဲ့တဲ့အနှစ် အစိတ်က ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်မျက်စိနဲ့မြင်ခဲ့တာ ကလေးမက အသက် ရှိလှ ၁၈နှစ် ပေါင် ၈၀ပေါင်တရာလေးတဲ့ ဆာလဖျူရသ်အက်ဆစ်ပုံးတွေ ကိုယ်တိုင်မရွှေ့ပုလင်းနဲ့ ခွဲရောင်း အဲလို စုရတဲ့ပစ္စည်းဗျ ။ လူလေးက ဖြူဖြူသွယ်သွယ်လေး သူ့ လက်ဖ၀ါးတွေ သွားကြည့် နဂိုရ်က လက်ချောင်းသွယ်သွယ် လက်ဖ၀ါးရှည်ရှည်းလေးက အသားမာထနေတယ်\nအဲလို ရှာရတဲ့စုရတဲ့ ဟာ ခု ကျွန်တော် ဓါတ်ပုံတွေထဲ တွေ့ တာ သူ့ ဆိုင်နေရာလေး မီးလောင်ပြင်\nကဲ ကိုရွှေဗမာတို့၊ အဲဒါ ဗမာစစ်စစ်မိသားစုဗျ ၊ အဖေအမေ ၁၀၀% ဗမာ ။အဲ သူ့ ရတဲ့ငနာမျိုး ပုံဆိုးပန်းဆိုးကလဲ ဗမာမျိုးစစ်စစ် ( ကတောက် )\nမန်းကိုကို May 30, 2013 at 11:09 PM\nဆရာတင့်လည်း စိတ်အတော်နောက်သွားပြီ ထင်ပါတယ် ။\nအားလည်းနာသလို ဆရာ့လိုလူတွေကိုလည်း စိတ်မကွက်ဖို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ် ။\nကျနော် ရေးသမျှတွေဟာလည်း ဟိုယိမ်းသည်ယိမ်း ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ၊ အမုန်းစိတ်ကို အခြေမခံရေးတာ မဟုတ်ဖူးဆိုတာတော့ ပြောရဲပါတယ် ။\nအရင်တစ်ခါ ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ - ကျနော်သာ မြန်မာတစ်ပြည်လုံးအကြောင်းကို အနှစ်ချုပ် လိုရင်းကို ရေးချလိုက်ရင် စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာတောင် ပြည့်မယ်မထင်ပါ ။ သို့သော် တည့်တည့်ပြောသော်လည်း နားမလည် လက်မခံသူတွေက လက်တွေ့ကော လေလှိုင်းမှာပါ ငှားငှားစွင့်ဖားဖားဝင့်ပြီး တိုးမပေါက်လောက်အောင် များပြားလေတော့ ၊ ဥာဏ်မီသလောက် ကျင့်ဝတ်ဘောင် အတိုင်းတာ တစ်ခုအတွင်းကနေ ၊ အမျိုးမျိုး လှည့်ပတ်လှော်နေရတာပါလို့ အတိုချုပ် ဝန်ခံရမှာပါ ။\nတခြားသူတွေကို မပြောတတ်ပေမယ့် ၊ ဒီကနေ့အထိ ကျနော့်ဘဝမှာ အိမ်တစ်ဆောင် မြေတစ်ကွက် ပိုင်ဆိုင်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သေးပါဘူး ။ ဒီတော့ လူတိုင်းရဲ့ ဆုံးရှူံးမှုကို စာနာပါတယ် ။ ဒါဟာ ကျနော့်စိတ်ကို တည်ဆောက်ထားတဲ့ အချက်ပေါင်းအများကြီးထဲက အခြေခံ အချက်တစ်ချက်ပါ ။\nဆရာတင့် အချက်လက်တွေနဲ့ ပြောသွားတာတွေက ကောင်းလည်းကောင်းသလို ၊ သိချင် မေးချင်တာတချို့လည်း ရှိပါတယ် ။ စာပြန်ဖို့ စိတ်ကူးဝင်ရုံနဲ့ ပို့စ်တစ်ခုစာလောက် ရှင်းပြချင်တာတွေ အတွေးတွေ ဝင်လာတာကြောင့် နောက်မှ ထပ်ရေးပါဦးမယ် ဆရာရေ ။ လတ်တလော ရှေ့တစ်ပတ်အတွင်း major assignment ၃ခု ပြီးရမှာမို့ ဒီလောက်ပဲ တော်ထားပါဦးမယ် ။\nလျှံကျခဲ့တဲ့ စကားတချို့ (၂) (ဝါ) ဒီမိုကရေစီ အက်ကြေ...


ညိုထက်ညိ – ‘ရွှေပြည်စိုး’ ရှာပုံတော် | MoeMaKa Burmese News & Media\nညိုထက်ညိ – ‘ရွှေပြည်စိုး’ ရှာပုံတော်\nNews Watch Weekly စောင့်ကြည့် သတင်းဂျာနယ် အတွဲ ၁၁ အမှတ် ၂၂ ၊ ၂၀.၉.၂၀၁၆\n(မိုးမခ) စက်တင်ဘာ ၂၆၊ ၂၀၁၆\n‘မြ နဲ့ မောင် နဲ့ ခုမှတွေ့တာ’ ဟူသော စကားလုံးတွေကို တွေ့လိုက်လျှင်ပင် စာဖတ်သူတို့ လေဘာတီမမြရင် သီဆိုခဲ့သော တေးရေး နန်းတော်ရှေ့ ဆရာတင်၏ နာမည်ကျော် လက်ရာမွန် ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်း ကို ကြားယောင်မိကြမည် ဖြစ်ပါသည်။\n‘မြ နဲ့ မောင် နဲ့ ခုမှတွေ့တာ’ တဲ့…\nထိုသီချင်းကို နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်နီးပါး ကျွန်တော် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ရပါသည်။\n‘ရွှေပြည်စိုး’ ကို ကျွန်တော် စတင်နားထောင်ဖူးတာ ကျွန်တော် ဆယ်နှစ်သားလောက်မှာ ဖြစ်ပါသည်။ အချိန်မှာ ၁၉၈၆ ခုနှစ်ခန့်ဖြစ်၍ ထိုစဉ်က မြန်မာ့ရုပ်မြင်သံကြားတွင် ခေတ်ဟောင်းသီချင်းများ ရံဖန်ရံခါလာလေ့ရှိရာ သီဆိုသူများကို ယခုမမှတ်မိတော့သော်လည်း ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းကို ထိုအချိန်မှ စတင်နားဆင်ဖူးခဲ့ပါသည်။ ထို့ပြင် ထိုအချိန်က စတုတ္ထတန်းတွင် နန်းတော်ရှေ့ဆရာတင်အကြောင်း မြန်မာစာတွင်သင်ရလေရာ ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းရေးသူအဖြစ်ပါ ကျွန်တော်ပူးတွဲ၍ မှတ်သားမိခဲ့ပါသည်။ ထိုအချိန်က ‘ရွှေဘိုသနပ်ခါး’ သီချင်းကိုလည်း ရုပ်မြင်သံကြားတွင်ကြည့်ရ၍ ထိုသီချင်းမှာလည်း နန်းတော်ရှေ့ဆရာတင်ပင် ရေးခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် နန်းတော်ရှေ့ဆရာတင်အား ထိုသီချင်းနှစ်ပုဒ်နှင့်ပင် ကျွန်တော် မှတ်မှတ်ထင်ထင် ရှိခဲ့ပါသည်။\nထို့ပြင် ကျွန်တော့်ဖခင်ဖြစ်သူမှာလည်း ရှေးခေတ်ဟောင်းသီချင်းများကို ကြိုက်နှစ်သက်သူဖြစ်သည့်အပြင် သီချင်း ဆိုတာလည်း ဝါသနာပါသူဖြစ်သောကြောင့် ဖခင်ထံမှ ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းကိုလည်းကောင်း၊ နောက်ထပ် ကျွန်တော်အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်သောသီချင်းတပုဒ် ဖြစ်သည့် နန်းတော်ရှေ့ ဆရာတင် ပင်ရေးသော ‘လက်ရည်တပြင်တည်း’ သီချင်းကိုလည်းကောင်း၊ ကျွန်တော့်အားသီဆိုပြတာ နားထောင်ခဲ့ရ ပါသည်။ ထိုအချိန် မှစ၍ ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းမှာ ဖခင်ဆိုပြသော အခြားသီချင်းများဖြစ်သည့် ‘ချစ်မိုးကြီး’ အစရှိသည့် သီချင်းများ နှင့်အတူ ကျွန်တော့်အသည်းစွဲ သီချင်းတပုဒ် ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။\nသို့သော် ထိုသို့ ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းကို ကျွန်တော် ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း သီချင်းစာသား အတိအကျ ကိုမူ တခါမျှမဖတ်ဖူးခဲ့ပါ။ ဖတ်ရန်လည်း တခါမှအခွင့်အရေးမကြုံခဲ့ပါ။ ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းမှာ ခေတ်ဟောင်း သီချင်းဖြစ်၍ ကျွန်တော်အရွယ်ရောက်လာသော အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်အရွယ်တွင် သီချင်းစာသားကို ဖတ်ရှုခွင့် ရရန်အပထား၊ သီချင်းကိုပြန်လည်နားထောင်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။\nသို့သော် ကံအားလျော်စွာ ၉၀ အလယ်ပိုင်းနှင့် နှောင်းပိုင်းခုနှစ်များတွင် မြန်မာသံ ပြန်ဆိုတေးများ ပြန်လည် ခေတ်စားလာပါသည်။ နီနီဝင်းရွှေ၊ ပိုးအိစံ၊ စိုးစန္ဒာထွန်း အစရှိသော မြန်မာသံသက်သက် သီဆိုကြသည့် အဆိုတော်များ ပေါ်ထွက်လာပါသည်။ ယခင်က လူကြိုက်များထင်ရှားခဲ့သော မြန်မာသံ ဂန္ထဝင်သီချင်းများ ကိုလည်း အသစ်ပြန်လည်သီဆိုကြတာ ပြန်ကြားလာရပါသည်။ ထိုအထဲတွင် ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းလည်း ပါပါ သည်။ ထိုအချိန်တွင် ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းကို ကျွန်တော် ပြန်လည်နားဆင်ခွင့် ရသော်လည်း သီချင်းစာသား များကိုမူ ဖတ်ရှုခွင့်မကြုံခဲ့ဘဲ ကျွန်တော် နားဆင်ရသမျှသာ သိခဲ့ရပါသည်။\nထိုသို့သောအနေအထားဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်လည်း လူငယ်ဘဝမှ လူလတ်ပိုင်း သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပါပြီ။ ထိုအချိန် လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်ခန့်ကမှ တနေ့တွင် အမှတ်မထင် Youtube တွင် ‘ရွှေပြည်စိုး’ ဟူသောအမည်နှင့်ရှာကြည့်မိရာမှ ကျွန်တော်ငယ်စဉ်ဘဝကတည်းက စွဲလမ်းနှစ်ခြိုက်ခဲ့ရသော ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းဗီစီဒီနှစ်ပုဒ်အား တွေ့ရပါတော့သည်။\nကျွန်တော်တွေ့သော ‘ရွှေပြည်စိုး’ ဗီစီဒီနှစ်ပုဒ်အနက် တပုဒ်မှာ ပိုးအိစံသီဆိုပြီး သရုပ်ဆောင် ပပဝင်းခင်က အက ဖြင့် သရုပ်ဆောင်ထားသောအပုဒ်ဖြစ်၍ နောက်တပုဒ်မှာ မာမာအေးသီဆိုထားသောအပုဒ် ဖြစ်ပါသည်။ ပိုးအိစံသီဆိုသောအပုဒ်တွင် စာသားပါ၍ မာမာအေးသီဆိုသောအပုဒ်တွင်မူ စာသားဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ။ ထိုအခါတွင်မှ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော် စာသားနှင့်တကွ တစ်သက်လုံး နားထောင်ချင်ခဲ့သော ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းကို ဝမ်းသာအားရကြည့်ရှုနားဆင် မိပါတော့သည်။\nပိုးအိစံသီချင်းတွင် စာသားပါ၍ ပိုးအိစံသီချင်းကို ဦးစွာနားဆင်မိပါသည်။ သီချင်းစာသားများမှာ ကျွန်တော် နဂိုကတည်းကကြားဖူးခဲ့ပြီဖြစ်သောစာသားများဖြစ်ပြီး မြောက်မြားလှစွာသော မြန်မာဗီစီဒီများ၏ ထုံးစံအတိုင်း နှစ်နေရာတွင် စာလုံးပေါင်း မှားရေးထားတာ တွေ့ရပါသည်။ ပထမတနေရာမှာ ‘ရင်ရင် ကုန်ကုန်ပြောမယ်’ ဟူသောနေရာဖြစ်၍ ‘ရင်ရင်’ နေရာ ၌ ‘ယဉ်ယဉ်’ ဟု ပေါင်းထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အမှန်မှာ ‘ရင်ရင်’ ဟူသည် လေဘာတီ မမြရင်ကိုဆိုလိုသော်လည်း ဗီစီဒီထဲ သီချင်းစာသား ရေးသူ ဗဟုသုတနုံ့နဲ့ခြင်းကြောင့်သော်လည်း ကောင်း သီချင်းအဓိပ္ပာယ်ကို သေချာကျနစွာမသိ၍သော်လည်းကောင်း ‘ရင်ရင်’ အစား ‘ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာခြင်း’ ဟူသောစကားလုံးမှ ‘ယဉ်’ ထင်ပြီး ‘ယဉ်ယဉ်’ ဟု ရေးလိုက်ဟန်တူပါသည်။ အမှန်မှာ တေးရေးသူ နန်းတော် ရှေ့ဆရာတင်က သီဆိုသူ မမြရင်၏အမည်ကို ထည့်သွင်းစပ်ဆိုထားခြင်းဖြစ်၍ ‘ရင်ရင်’ ဖြစ်ပါသည်။ သီချင်းမှာလည်း လေဘာတီ မမြရင်တို့၏ရွာကလေးအကြောင်းနှင့် ရွာကို ပြန်ချင်သည့်အကြောင်း လွမ်းမော စဖွယ် စပ်ဆိုထားသောသီချင်း ဖြစ်ပါသည်။\nနောက်တနေရာမှာ သီချင်း အဆုံးနားမှ ‘ခရာသံစုံ ကျူးကျော်ညံဟုန်’ ဟူသော နေရာ၌ ‘ခရာသံစုံ ကျူးကျော် ဉာဏ်ဟုန်’ ဟု ‘ညံ’ နေရာတွင် ‘ဉာဏ်’ ဟု မှားယွင်းရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အမှန် ထိုစာသားမှာ မြဝတီ မင်းကြီးဦးစ ရေးသားသော ‘လေပြေဆော်သွင်းမြူး’ ယိုးဒယားမြင်းတက်မှ ဆရာတင် ယူငင်အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်၍ အသံ ‘ညံ’ ခြင်းကိုဆိုလိုကြောင်း မသိသော စာသားရေးသူက ‘ညံ’ နေရာတွင် ‘ဉာဏ်’ ဟု ပြောင်းလဲ ရေးသားလိုက်ဟန် တူပါသည်။ အမှားနှစ်ခုစလုံးမှာ မှားသော်လည်း အသံထွက် တူနေသောကြောင့် အမှန်ကို နဂိုကတည်းက မသိသူပရိသတ်များ အတွက် အမှားကို အမှန်ထင်သွားဖွယ် ဖြစ်နေသည့်အပြင် အဓိပ္ပာယ်အရ လည်း လုံးလုံးလွဲနေသောကြောင့် အရုပ်ဆိုးသော အမှားများဟု ဆိုထိုက်ပါသည်။\nထိုအမှားနှစ်ခုအပြင် ကျွန်တော်အဓိပ္ပာယ်မရှင်းလင်းသော စာသားနှစ်ခုကိုလည်း မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရပါတော့ သည်။ ပထမစာသားမှာ ‘ထမီလေး တိုတိုဝတ်ကာ မြငယ်စဉ်မှာ၊ လူထဲ မဝင်ခင်သေးတော့ ၊ အလှပြင်ဆင်ရှာ’ ဟူသော စာသား ဖြစ်ပါသည်။ ဒုတိယစာသားမှာလည်း ပထမစာသားရှိရာ အပိုဒ်မှပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် စာဖတ်သူများ ရှင်းလင်းစွာသိမြင်နိုင်ရန် ကျွန်တော်အဓိပ္ပာယ်မပေါက်သော စာသားအပြင် ရှေ့ဆက်လာမည့်စာသားများကိုပါ ကျွန်တော် အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြလိုက်ပါသည်။\n‘ထမီလေး တိုတိုဝတ်ကာ မြ ငယ်စဉ်မှာ၊ လူထဲ မဝင်ခင်သေးတော့၊ အလှပြင်ဆင်ရှာ၊ ရင်ရင် ကုန်ကုန်ပြောမယ်၊ တောတသက်မို့ ဘယက် ဒွာဒရာ၊ ရွှံ့တွေ ကပ်စီကပ်စီ ပုတီးလုပ်ကာ သုံးတတ်ပါတယ် အုန်းမှုတ်ခွက်ကို ရှာရှာ၊ ဒေါ်လာပြားက ဆယ့်ငါးပြားလောက် ဆွဲတတ်တာ၊ ကိုကိုများက မြှောက်စားပေမယ့် ဟိုတုန်းကလောက် မပျော်ပါ’ ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။\nဤနေရာတွင် ကျွန်တော် အဓိပ္ပာယ်မပေါက်သည်မှာ ‘အလှပြင်ဆင်ရှာ’ ဟူသော စကားလုံး ဖြစ်ပါသည်။ ‘ရှာ’ ဟူသောစကားလုံးမှာ ကရုဏာသက်စဖွယ် အခြေအနေကို ဖော်ပြသောစကားလုံး ဖြစ်ပါသည်။ ‘အလှပြင်ဆင်ရှာ’ ဟူသောစကားလုံး၏ ရှေ့တွင် ‘လူထဲ မဝင်ခင်သေးတော့’ ဟု တေးရေးသူက ရေးထားပါ သည်။ ‘လူထဲ မဝင်ခင်သေးတော့’ ဟူသော စာသား၏အဓိပ္ပာယ်မှာ ‘ငယ်ရွယ်သေးသောကြောင့်၊ လူလား မမြောက်သေးသောကြောင့်’ ဟူသောအဓိပ္ပာယ် ဖြစ်ပါသည်။ တနည်းအားဖြင့် ‘ငယ်ရွယ်သေးသော အချိန်တွင်၊ လူလားမမြောက်ခင်က’ ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ပေါက်နိုင်ပါသည်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ထမီလေးတိုတိုနှင့် မမြရင် ကလေးကို နားဆင်သူတို့ မြင်ယောင်မိနိုင်ပါသည်။ သို့သော် နောက်မှလိုက်လာသော စာသားဖြစ်သည့် ‘အလှပြင်ဆင်ရှာ’ နှင့်တွဲစပ်ကြည့်သောအခါ အဓိပ္ပာယ်မရှိ ဖြစ်သွားပါသည်။ စာသားအရ ငယ်သေးသော ကြောင့်၊ လူလားမမြောက်သေးသောကြောင့် အလှပြင်ဆင်ရှာသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ထွက်နေရာ ငယ်သေးသော ကြောင့် အလှပြင်ဆင်ရှာသည်ဟူသော စကား၏အလိုအရ ကြီးသောအခါ အလှပြင်ဆင်ရန်မလိုဟု အဓိပ္ပာယ် ထွက်နေသောကြောင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိ ဖြစ်သွားရပါသည်။ ထိုစာသားကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ နားထောင်ကြည့်ပါသည်။ အဓိပ္ပာယ်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပေါက်ပါ။ ထို့အပြင် နောက်မှဆက်လိုက်လာသော စာသားများနှင့်ပါ ဆက်စပ်ကြည့်ပါသည်။ နောက်မှဆက်လိုက်လာသော စာသားများ၏အလိုအရ ‘တောတွင် ဖြစ်သောကြောင့် ဘယက်ဒွာဒရာအနေနှင့် (ရွှေများငွေများ အခြားအဆင်တန်ဆာများ မသုံးနိုင်ဘဲ) ရွှံ့တွေနှင့် ပုတီးလုပ်ကာ သုံးရပါသည်’ ဟု ဆက်လက်ဖော်ပြထားပါသည်။ ထို့ကြောင့် ချို့ချို့ငဲ့ငဲ့ အလှပြင်ဆင်ရသည့် သဘောအနေဖြင့် ‘အလှပြင်ဆင်ရှာ’ ဟု သုံးထားလေသလောဟု ဆက်စပ်စဉ်းစား ကြည့်ပါသည်။ သို့သော် စိတ်နှလုံး ဒုံးဒုံးချလောက်အောင် တိကျပြတ်သားသည့်အနက်ကိုကား ကျွန်တော် ရှာမရဖြစ်နေပါသည်။\nနောက်ထပ် ကျွန်တော်အဓိပ္ပာယ်မပေါက်သော စာသားမှာ ‘တောတသက်မို့ ဘယက် ဒွာဒရာ’ ဟူသော စာသား ဖြစ်ပါသည်။ စာသားတွင် ‘တောတသက်မို့’ ဟုဆိုထားရာမည်သို့အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရမည် မသိ ဖြစ်နေပါသည်။ ‘တောတသက်မို့’ ဟူသည် ‘တောတွင် တသက်လုံးနေထိုင်ခဲ့သောကြောင့်’ ဟု ဆိုလိုသလား စဉ်းစားကြည့်ပါ သည်။ အမှန်စင်စစ် ထိုသို့ပဲ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရတော့မည် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ထိုသို့အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလျှင်လည်း တေးရေးသူက တပိုင်းတစသာ ရေးထားသလိုဖြစ်နေပြီး နားထောင်သူက ဆက်စပ်အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြန်ပါသည်။ ထိုစကားလုံးကိုလည်း ကျွန်တော်ဘဝင်မကျပါ။\nထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ပိုးအိစံသီဆိုထားသော ‘ရွှေပြည်စိုး’ ကို နားထောင်အပြီးတွင် မာမာအေးသီဆိုထားသော ‘ရွှေပြည်စိုး’ ကို ဆက်လက်နားထောင်ပါသည်။ မာမာအေးသီဆိုထားသောအပုဒ်တွင်မူ စာသား ရေးထိုးထား ခြင်းမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်မရှင်းလင်းသောအပိုဒ်ဖြစ်သည့် ‘လူထဲ မဝင်ခင်သေးတော့ အလှပြင်ဆင်ရှာ’ နှင့် ‘တောတသက်မို့ဘယက်ဒွာဒရာ’ ပါသည့်အပိုဒ်ကို ကျွန်တော် ထပ်ခါထပ်ခါ နားထောင်ရပါသည်။ ထိုသို့ နားထောင်ရာတွင် မာမာအေးလည်း ပိုးအိစံသီဆိုထားသော စာသားများအတိုင်းသာ သီဆိုထားသည်ကို တွေ့ရပါသည်။\nထိုအခါတွင် ကျွန်တော်မရှင်းလင်းသောစာသားများအတွက် အဖြေရှာရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ပါ။ ရှေးမြန်မာ သီချင်းများအား ယခုခေတ် ပြန်ဆိုကြရာတွင် ထိုက်သင့်စွာ အလေးဂရုမပြုကြသောကြောင့် မှားယွင်းသီဆို မိခြင်းများ၊ စကားလုံးအကျအပေါက်များ အစရှိသည်တို့ကိုမူ ဆရာမောင်သာနိုး၏ဆောင်းပါးများမှတဆင့် ကျွန်တော် အတော်အတန် သိပြီးဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ယခု ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းစာသားများနှင့်ပတ်သက်၍မူ ကျွန်တော် ဘယ်မှာမှမဖတ်ဖူးသေးပါ။ မှားနေသည်ဆိုလျှင်လည်း မည်သို့မှားနေကြောင်းနှင့် မည်သည်က အမှန်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်တော်တွေးဆ၍ မရနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်မရှင်းလင်းသော ထိုစာသားနှစ်ပါဒ နှင့်ပတ်သက်၍ တအုံနွေးနွေးအဆင့်ဖြင့်သာ ကျွန်တော်ကျေနပ်ခဲ့ရပါသည်။\nသို့သော် ကျွန်တော် ထိုသို့ ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းစာသားများကို စတင်သိရှိခွင့်ရပြီး ခြောက်လခန့်အကြာတွင်ပင် မိုးပေါ်ကကျလာသကဲ့သို့ မဇ္ဈိမဝက်ဆိုက်တွင် မန္တလေးမှ စာရေးဆရာ ဆူးငှက်၏ဆောင်းပါးတပုဒ် ပါလာပါ သည်။ ဆောင်းပါး၏အမည်မှာ ‘တယောလိုလို အတောလိုလို’ ဖြစ်ပြီး ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းစာသားအကြောင်း ပြည့်စုံကျနစွာတင်ပြထားသောဆောင်းပါး ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော့်မှာ ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲကျသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဆောင်းပါးအား သေချာဖတ်ရှုပါသည်။ ထိုအခါမှ ကျွန်တော် ဒွိဟဖြစ်နေခဲ့သောစာသားများ၏ အမှန်စာသားကို ကျွန်တော်သိရှိရပြီး ကျွန်တော့်သံသယများမှာ ရှင်းရှင်းကြီး အလိမ်ပြေသွားပါတော့သည်။\nဤနေရာတွင် ထိုဆောင်းပါးမှလိုအပ်သောအပိုင်းကို အနှစ်ချုပ်၍ တင်ပြပေးပါမည်။ ဆောင်းပါးမှာ ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းအကြောင်းရေးသားထားသောဆောင်းပါးဖြစ်၍ ၁၉၉၃ ခုနှစ်တွင် ဆရာဆူးငှက်လူထုကြီးပွားရေး စာအုပ်တိုက်၏ အယ်ဒီတာစားပွဲသို့ ရောက်သွားပါကြောင်း၊ ထိုအချိန်တွင် လူထုဒေါ်အမာ၏ နာမည်ကျော် ‘ပြည်သူချစ်သော အနုပညာသည်များ’ ကို ပြန်လည်ထုတ်ဝေရန်စီစဉ်နေသောအချိန်ဖြစ်ပါကြောင်း၊ ထိုအခါ လူထုဒေါ်အမာက စာအုပ်ပြန်ထုတ်မည်ဆိုလျှင် ပြင်စရာဖြည့်စွက်စရာများ ရှိပါကြောင်းနှင့် ‘ပြည်သူချစ်သော အနုပညာသည်များ’ ကို ယခင်ထုတ်ဝေခဲ့စဉ်က စာဖတ်ပရိသတ် အရွယ်သုံးပါး ကျားမ မရွေး ဆရာတော် သံဃာတော်များထံမှ ပါမကျန် လူထုတိုက်သို့ ပေးစာများလက်ခံရရှိခဲ့ပါကြောင်း၊ ထိုစာများကို စနစ်တကျ သံသေတ္တာထဲတွင် သိုလှောင်သိမ်းဆည်းထားပါကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ထိုစာများကိုပြန်လည်ဖတ်ရှု၍ မှတ်စု ထုတ်ထားစေလိုကြောင်း ဆရာဆူးငှက်ကိုပြောခဲ့ပါသည်ဟု ဖော်ပြထားပါသည်။ ထိုအခါ သံသေတ္တာထဲရှိ စာများထဲမှလွန်ခဲ့သော (၁၉၉၃ ခုနှစ်မှ နောက်ပြန်ရေတွက်လျှင်) နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကျော်က ရေးသားထားခဲ့ သော ဝါကျင့်ကျင့် စာရွက်ကလေးတရွက်ကို ဆရာဆူးငှက် တွေ့ရပါတော့သည်။ စာရွက်ကလေးမှာ ‘ပြည်သူချစ်သော အနုပညာသည်များ’ ကို ပထမအကြိမ်ထုတ်ဝေစဉ်က ဦးပဉ္စင်းငယ်လေးတပါး လူထုတိုက်သို့ ရေးလိုက်သောစာနှင့်အတူ ပူးတွဲပါရှိခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဦးပဉ္စင်းကလေး၏စာအရ သူငယ်စဉ်က သူနေထိုင်သော ရွာသို့ လေဘာတီမမြရင် လာရောက်ဖျော်ဖြေရာတွင် ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းကို ကြိုက်လွန်းသောကြောင့် လေဘာတီမမြရင်ထံမှ စာသားမေးကာ ကိုယ်တိုင်ကူးရေးလိုက်ပြီး ထိုကူးရေးလိုက်သော စာရွက်ကလေးကို ပူးတွဲပေးပို့လိုက်ပါကြောင်း ရေးသားထားပါသည်။ စာရွက်ကလေးတွင်ပါသောစာသားမှာ မူရင်းသီဆိုသူ လေဘာတီမမြရင်ကိုယ်တိုင် ချပေးသောစာသားများဖြစ်သောကြောင့် ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းစာသားနှင့် ပတ်သက် ၍ အလွန်ခိုင်မာသောအထောက်အထား ဖြစ်ပါသည်။ စာရွက်ကလေးမှာ ပျက်စီးလုမတတ်ရှိနေပြီဖြစ်၍ ဖတ်၍ ရတုန်းအချိန်တွင် စာရွက်တွင်ပါသော သီချင်းစာသားများကို ဆရာဆူးငှက် ကူးယူလိုက်ပါသည်။ ထိုစာသားများကိုဖတ်ရှုရသောအခါတွင်မှ ကျွန်တော်ဒွိဟဖြစ်ခဲ့သော စာသားများ၏စာသားအမှန်ကို ကျွန်တော် သိရှိရပါတော့သည်။\nပထမဦးစွာ ‘လူထဲ မဝင်ခင်သေးတော့ အလှပြင်ဆင်ရှာ’ ဟူသော စာသားနှင့် ပတ်သက်၍ ဖော်ပြပါမည်။ ထိုစာသားမှာ မှားနေပြီး ဦးပဉ္စင်းလေး ရေးကူးထားသောစာသားအရ စာသားအမှန်မှာ ‘လူထဲ မဝင်ခင် သေးတော့ အလှပြင်ဆင်ချာ’ ဖြစ်နေကြောင်း ကျွန်တော်တွေ့ရပါတော့သည်။ အတိအကျဆိုရလျှင်မူ ‘အလှပြင်ဆင်ချာ’ မဟုတ်ဘဲ ‘အလှအပြင်အဆင် ချာ’ ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော်နားလည်မိပါသည်။ ငယ်ရွယ်သေးသောကြောင့်၊ လူလားမမြောက်သေးသောကြောင့် ရေရေလည်လည် အလှမပြင်တတ်သေးဘဲ အလှအပြင်အဆင်ညံ့ဖျင်းသေးသည့်သဘောကို ‘အလှ အပြင်အဆင် ချာ’ ဟု ဆရာတင်က ရေးဖွဲ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ‘ရှာ’ မဟုတ်ဘဲ ‘ချာ’ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က သီချင်းစာသားများကို အတိအကျ မှတ်တမ်း တင်မထားခဲ့ရာ နောက်ပိုင်းသီဆိုသူများက ယခင်သီဆိုခဲ့သော မမြရင်၏အသံကို ဝိုးတိုးဝါးတား နားထောင်ပြီး အသုံးနည်းသော ‘ချာ’ အစား အသုံးများသော ‘ရှာ’ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုယူဆကာ မှားယွင်းသီဆိုကြခြင်း ဖြစ် ကြောင်း ကျွန်တော်တဆက်တည်း သဘောပေါက်လိုက်မိပါသည်။\nဒုတိယအနေဖြင့် ကျွန်တော်ဒွိဟဖြစ်နေသော ‘တောတသက်မို့ ဘယက်ဒွာဒရာ’ ဟူသောစာသား၏ စာသားအမှန် ကို ကျွန်တော်တင်ပြပါမည်။ ဦးပဉ္စင်းလေး၏ရေးမှတ်ထားချက် အရ ‘တောတသက်မို့ ဘယက်ဒွာဒရာ’ မဟုတ်ဘဲ ‘တောသက်သက်မို့ ဘယက်ဒွာဒရာ’ ဖြစ်ပါသည်။ ‘သက်သက်’ ဟူသော စကားလုံး၏အဓိပ္ပာယ်မှာ အထူးရှင်းနေစရာမလိုဘဲ ‘လုံးလုံးလျားလျား’ ဟု အနက်ထွက်လေရာ တောလုံးလုံး ဖြစ်နေသောကြောင့်၊ တောသက်သက်ဖြစ်သောကြောင့် ဘယက်ဒွာဒရာအနေဖြင့် အခြား အဆင်တန်ဆာများ ကိုမဝတ်ဆင်နိုင်ဘဲ ရွှံ့ဖြင့်ပုတီးလုပ်ကာ သုံးစွဲရပါသည်ဟု ဆရာတင်ရေးဖွဲ့ထားသော အနက်အဓိပ္ပာယ်မှန်ကို ထိုအခါမှ ကျွန်တော်ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ နားလည်သဘောပေါက်မိပါတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် ‘တောတသက်မို့’ နှင့် ‘တောသက်သက်မို့’ မှာ အဓိပ္ပာယ်ကွဲပြားသော်လည်း မမြရင်သီဆိုသည်ကို နားထောင်ပြီး စာသားကို လိုက်ရေးရသူ၊ လိုက်ဆိုရသူများက ‘တောသက်သက်မို့’ ဟု မမြရင် သီဆိုထားသည်ကို လွယ်လင့် တကူ ‘တောတသက်မို့’ ဟုယူဆပြီး မှားယွင်းကောက်ယူ သီဆိုမိသည်အထိ ဖြစ်သွားကြခြင်း ဖြစ်ပါတော့သည်။\nထိုသို့ ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်း၏စာသားအပြည့်အစုံ အတိအကျကို ကျွန်တော်သိရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန် အထိ ထိုစာသားအမှန်အတိုင်းသီဆိုထားသော ‘ရွှေပြည်စိုး’ ကိုကား ကျွန်တော်နားမထောင်ခဲ့ ရပါ။ ထိုသို့ အနေအထားဖြင့် သုံးနှစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် လွန်ခဲ့သောအပတ်ကမှ အင်တာနက်ပေါ်တွင် ကျွန်တော် ယခင်က တခါမှသွားရောက်မကြည့်မိခဲ့သော ဝက်ဆိုက်တခုသို့ ရောက်ရှိသွားပါသည်။ ထိုဝက်ဆိုက်မှာ www.soundcloud.com ဖြစ်၍ ထိုဝက်ဆိုက်တွင် မြန်မာသီချင်းများတင်ထားကြောင်း ကျွန်တော် သိရှိနေပါ သည်။ ထိုအခါမှ ကျွန်တော် ထိုဝက်ဆိုက်၏သီချင်းရှာရန်နေရာတွင် ‘ရွှေပြည်စိုး’ ဟု ဖြည့်စွက်ပြီး ရှာဖွေမိပါ သည်။ ထိုအခါမှ လေဘာတီမမြရင် ကိုယ်တိုင်သီဆိုထားသော ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းအား ကျွန်တော် နားထောင် ရပါတော့သည်။\nထိုသို့နားထောင်သော်လည်း လေဘာတီမမြရင်သီဆိုထားသည်မှာ ကျွန်တော်သိနေပြီဖြစ်သော အမှန်စာသား များဖြင့် ဟုတ်မဟုတ် ကျွန်တော်နားထောင်ရုံဖြင့် ခွဲခြားရန်မတတ်နိုင်ဖြစ်နေပါသည်။ ထိုသီချင်းကို ကျွန်တော့် ကွန်ပြူတာထဲသို့ကူးယူရန် ကျွန်တော်ကြိုးစားသော်လည်း ကူးယူ၍မရ ဖြစ်နေပါသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကံအားလျော်စွာ အခြားဝက်ဆိုက်တခုမှ ထိုသီချင်းကိုပင် ဗီဒီယိုဖိုင်အနေဖြင့် ကျွန်တော် ထပ်တွေ့ပါတော့သည်။ ထို ဗီဒီယိုဖိုင်မှာ လေဘာတီမမြရင်၏ နှစ်တစ်ရာပြည့် (၂၀၀၄ တွင်ပြည့်သည်) အတွက် ဂုဏ်ပြုထားသော ဗီဒီယို ဖိုင်ဖြစ်၍ မမြရင်သီဆိုသော ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းနှင့်တကွ မမြရင်၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိအကျဉ်းကိုပါ မမြရင်၏ ဓာတ်ပုံကလေးများဖြင့် ဖော်ပြထားသော ဗီဒီယိုဖိုင် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုဗီဒီယိုဖိုင်ကိုမူ ကွန်ပြူတာထဲသို့ အလွယ် တကူ ကူးယူ၍ ရသောကြောင့် ကျွန်တော် ကူးယူလိုက်ပြီး ပြန်လည် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါသည်။\nပထမတခါ နားထောင်ကြည့်ပါသည်။ ကျွန်တော် နားမရှင်းပါ။ ထိုအခါမှ သီချင်းကို slow လုပ်၍ နားထောင် ကြည့်ရန် ကျွန်တော်သတိရပြီး ပထမဦးစွာ သီချင်းမြန်နှုန်းကို နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလျှော့ချပြီး 0.8 တွင် ထား၍ နားထောင်ကြည့်ပါသည်။ သိပ် မရှင်းသေးပါ။ ထိုအခါ 0.6 အထိလျှော့ချ၍ ထပ်နားထောင်ကြည့်လိုက်ပါသည်။\nဤအခါတွင်မူ ကျွန်တော် မလွဲတော့ပါ။ ဗီဒီယိုဖိုင်ကို ကျွန်တော် ကြည့်ရှုနေသော Gom player မှတဆင့် ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်တိုင်တိုင် စောင့်စားခဲ့ရသည့် မမြရင်၏ အသံကလေးသည် မျှော်လင့်ကြီးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေသော ကျွန်တော့် နားစည်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပါသည်။\n‘မြ နဲ့ မောင် နဲ့ ခုမှတွေ့တာ’ တဲ့ …\n‘လူထဲ မဝင်ခင်သေးတော့ အလှ အပြင်အဆင် ချာ’ တဲ့ ….\n‘ရင်ရင် ကုန်ကုန်ပြောမယ် တောသက်သက်မို့ ဘယက်ဒွာဒရာ’ တဲ့ ….\nမမြရင်၏ ‘ချာ’ ဟူသော အသံကလေး ကိုလည်းကောင်း၊ ‘သက်သက်’ ဟူသောအသံကလေးကိုလည်းကောင်း၊ ကျွန်တော်ပီသရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရပါသည်။\nပြည့်စုံအောင် ထပ်မံဖြည့်စွက်ရလျှင် ‘အုန်းမှုတ်ခွက် ကို ရှာရှာ’ မဟုတ်ဘဲ ‘အုန်းမှုတ်ပဲ့ ကို ရှာရှာ’ သာ ဖြစ်ပါ သည်။ ‘အုန်းမှုတ်ခွက်’ မဟုတ် ‘အုန်းမှုတ်ပဲ့’ ဖြစ်ရာ ထို စကားလုံး နှစ်လုံးမှာလည်း အဓိပ္ပာယ်ကွဲပြားလှပါသည်။\nကျွန်တော်ကြည်ညိုလေးစားရပါသော နန်းရှေ့တင်ဟု ‘ရွှေပြည်စိုး’ သီချင်းကလေးထဲတွင် သူ့နာမည်သူ ထည့် သွင်းစပ်ဆိုခဲ့သည့် နန်းတော်ရှေ့ဆရာတင် တယောက်တော့ တမလွန်မှ ဝမ်းမြောက်နေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်မိပါသည် ။ ။\nဆူးငှက် ၏ ဆောင်းပါး ဖတ်ရှုရန် ။ ။ https://www.facebook.com/SueHnget/posts/723248751019748:0\nလေဘာတီမမြရင်သီဆိုထားသော ‘ရွှေပြည်စိုး’ ဗီဒီယိုဖိုင်ကို ကြည့်ရှုနားဆင်ရန် ။ ။\nhttp://nwaymoresaung.blogspot.com/2012/11/blog-post_10.htmlအသံသီးသန့် နားဆင်ရန် ။ ။ https://soundcloud.com/la-yake-cho/sets/x6gm29yzidkd\nညိုထက်ညို – နံနက် ငါးနာရီ (0)\nOne Response to ညိုထက်ညိ – ‘ရွှေပြည်စိုး’ ရှာပုံတော်\nCatwoman on September 26, 2016 at 8:41 am\nYou have too much free time on your hand


နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းသံလေးတွေကို နေရာအနှံ့ ကြားနေရပြန်ပါပြီ။\nကျနော် အခု ဒီစာကို ရေးနေတဲ့ အချိန်ကနေ ရေတွက်ရင်တော့ နောက်ထပ် ၂၈ နာရီခွဲ ကြာရင် ၂၀၀၉ ခုနှစ်ကို ရောက်ပါတော့မယ်။\nကျနော့်တဦးတည်းရဲ့ ခံစားချက်သက်သက် အရ ပြောရရင်တော့ ၂၀၀၈ ဆိုတာကြီးကို ခပ်မြန်မြန်ပဲ လွန်မြောက်စေချင်နေပါပြီ။ ၂၀၀၈ ခုနှစ်ဟာ ကံကောင်းခြင်း နည်းပါးလှတဲ့နှစ်၊ ကံဆိုးမှု ပရပွကို သယ်လာတဲ့နှစ်လို့ကို ခံစားရတယ်။\nဒီနှစ်ထဲမှာပဲ နာဂစ်မုန်တိုင်းလို ကပ်ဆိုးဒဏ်ကိုလဲ ခံစားရ၊ ဒီနှစ်ထဲမှာပါ ပြည်သူချစ်တဲ့ အနုပညာရှင်တွေ များစွာကြွေလွင့်ခဲ့ရ။ ဒီကြားထဲ မတရားမှုတွေ အားလုံးကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ဥပဒေမူကြမ်းကိုလဲ အတင်းကာရော အသက်သွင်းခဲ့ကြတာလဲ ဒီနှစ်ထဲမှာပဲ။ မိစ္ဆာတွေ သိက္ခာတင်ခဲ့ကြတဲ့ နှစ် လို့တောင် တင်စားလိုက်ချင်ရဲ့။\nအစွဲအလမ်း ကြီးတယ်ပဲ ဆိုချင်ဆိုကြပါတော့…၊ ကံဆိုးတဲ့နှစ် ၂၀၀၈ ကို လွန်မြောက်ပြီး ပန်းတိုင်ရွယ်ကိုး ၂၀၀၉ ကိုသာ အမြန်ရောက်ချင်ပါပြီ။\nကျနော့် မိတ်ဆွေများ အားလုံး မင်္ဂလာနှစ်သစ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ။\nPosted by ကလိုစေးထူး at 9:46 PM 25 comments\nအနားကပ်ပြီး ကားဟွန်းတီးလိုက်သံကြောင့် ဘောက်ဆတ်ဘောက်ဆတ်နှင့် လမ်းလျှောက်နေသော ကျွဲကော်ကိုင်းမျက်မှန်နှင့် အူကြောင်ကြောင်ပုံစံလူ လန့်သွားသည်။ အနားမှာရပ်လာတဲ့ ကားထဲမှာက ၀ဖိုင့်သော ခန္ဒာကိုယ်ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးတယောက်က ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းမျက်နှာကြီးကို အဆီတွေအစ်နေအောင် ပြုံးပြပြီး…\n`ကိုကိုချစ်၊ လန့်သွားတယ်ဆိုရင် ဆောရီးနော်။ အံ့သြသွားအောင် လုပ်လိုက်တာ၊ လာ၊ ကားပေါ်တက်´\nကိုကိုချစ်လို့ အခေါ်ခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ချွဲပျစ်ချိုအီနေသော စကားသံကို မအီမလည်မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။ ပြီးမှ…\n`အာ၊ ရပါတယ်၊ ကျနော် ဒီကနေပဲ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်တော့မယ်´\n`အာ၊ မရဘူး၊ မရဘူး၊ မတက်ဘူးလား၊ မတက်ရင် ဆင်းလာပြီးခေါ်ပြီနော်၊ ဆင်းလာပြီနော်´\nစောစောက အသံထက် နှစ်ဆလောက် ပိုချွဲသောအသံနဲ့ တဆက်တည်း ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာမည့်ဟန် တကဲကဲဖြစ်နေတဲ့ မရွှေဝတုတ်ကြောင့် ကိုကိုချစ်ခမျာ `အဲ၊ တက်မယ်၊ တက်မယ်´ ဟု ကမန်းကတန်း ပြန်ပြောရင်း ကားပေါ်ကို ပုဆိုးစွန်တောင်ဆွဲပြီး ၀ရုန်းသုန်းကားဖြင့် အမြန်တက်ရတော့သည်။\nဘာစာမှ မရေးဖြစ်တဲ့ တညနေတွင် ကွန်ပျူတာထဲက မြန်မာဟာသကားတကားကို ကြည့်ရင်း တ၀ါးဝါး တဟားဟားဖြင့် သဘောကျနေမိ၏။ တခါတလေကျတော့ လူပန်း၊စိတ်နွမ်းနေတဲ့ အချိန်မှာ ဒီလိုဟာသကားလေးတွေက ခဏတဖြုတ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် လူကို လန်းစေတာတော့ အသေအချာပင်…။\nကြည့်မိတဲ့ကားကလဲ ဟာသမှ တကယ့်ဟာသ။ ကျော်ရဲအောင် နဲ့ ပွင့် တို့ သရုပ်ဆောင်နေသည်ကလဲ ရယ်ချင်စရာ။ သူကိုယ်တိုင်ကလဲ မြန်မာကားကိုမှ နှစ်သက်သူကလဲ ဖြစ်လေတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဇာတ်ကားလေးကို ကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောနေရသည်မှာ အရသာ ရှိလိုက်ပါဘိ။\nအခန်းတခုလုံးလဲ သူ့ရယ်သံတွေကသာ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ထိုအခိုက်…\nအိမ်တံခါးကို တယောက်ယောက်က အဆက်မပြတ်လာခေါက်နေသံကြောင့် ရယ်လက်စကို အရှိန်ခဏသတ်ပြီး တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်တော့ တံခါးဝမှာ ဟိုဘက် တိုက်ခန်းက အမိုးရဲ့ သားမက် ကော်လာဖိုးရပ်နေ၏။ သူ့ကို မြင်တော့…\n`အကို၊ ကျနော် ဒီညတည ဒီမှာပဲ အိပ်ချင်လို့´\n`သြော်၊ အိပ်လေ၊ ရပါတယ်´\nပြောလဲပြော၊ အခန်းထဲလဲ ၀င်လာသော ထိုလူက စောစောက သူ့အင်္ကျီကြားထဲမှာ ထိုးထည့်ထားတဲ့ လက်ကို အပြင်ထုတ်လိုက်တော့ လားလား…၊ လက်ထဲမှာလဲ နည်းတဲ့ အရက်ပုလင်းကြီး မဟုတ်။ အခန်းထဲရောက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့မှာ ဗြုန်းဆို ထိုင်ချလိုက်ပြီး…\n`ကျနော် စိတ်ညစ်တယ်ဗျာ၊ ကျနော့်ကို သူတို့ ၀ိုင်းအနိုင်ကျင့်ကြတယ်၊ အီးဟီးဟီးဟီး´\nစောစောက တံခါးဝမှာတုန်းက အကောင်းလိုလိုနဲ့ သူ့အခန်းထဲ ရောက်လာမှ ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့် ငိုချလိုက်သော ကော်လာဖိုးကို ကြည့်ရင်း သူလဲ ဘာပြောလို့ပြောရမှန်း မသိ…\n`အီးဟီးဟီးဟီး၊ အမေရိကားရောက်မှ မပျော်ဘူးဗျာ၊ အီးဟီးဟီး´\nအဲဒါမှ အခက်၊ စောစောကတင် ဟာသကားကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာက ဟာသကားအရှိန်ကြောင့် ဘယ်လိုမှ မျက်နှာပိုးသေနိုင်မှာမဟုတ်။ ဒါပေမယ့်…\n`ကဲပါဗျာ၊ ဒီလိုပေါ့၊ တခါတလေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်၊ ငိုမနေပါနဲ့ဗျာ´\nကွန်ပျူတာမှာ ဖွင့်ထားလက်စ ဟာသကားကလဲ မပိတ်ရသေး…။ ဟိုလူ့ကို အားပေးစကားတချက် ပြောပြီး ဇာတ်ကားကို ဆက်ကြည့်မိပြန်သည်။\nဒီတခါတော့ ကျော်ရဲအောင်တယောက် အချဉ်အစပ်စာတွေကို ကြိုက်တဲ့ ကောင်မလေးအကြိုက်အတိုင်း လိုက်စားမိရာမှ အိမ်သာနဲ့ နပန်းလုံးနေရတဲ့အခန်း။ အိမ်သာထဲကို ၀င်သွားလိုက်၊ မျက်နှာကြီးရှုံ့မဲ့ပြီး ပြန်ထွက်လာလိုက်၊ တခါပြန်ဝင်သွားလိုက်…။\n`တကယ်ကို အကိုရာ၊ ကျနော်က အခုအချိန်မှာ အလုပ်ရှာနေတုန်းမို့သာ ယောက္ခမအိမ်မှာ ခဏနေရတာပါ။ ဒါကို အနိုင်ကျင့်တယ်ဗျာ၊ အီးးးဟီးးး´\nဇာတ်ကားကို ကြည့်ပြီး ရယ်မယ်မှမကြံသေး ဟိုလူက ထငိုပြန်တော့ မျက်နှာပိုးကို အတင်း ဘရိတ်အုပ်သတ်ရပြန်သည်။ ဟိုလူက ပြောလဲပြော၊ လက်ထဲက အရက်ပုလင်းကိုလဲ ခွက်ထဲကို ငှဲ့နေပြန်သည်။ သူက မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြင့်…\n`ဒီမယ်အကို၊ ကျနော် ဒီလောက်က အေးဆေးပါဗျ၊ ဟောဒီမှာကြည့်´\nငှဲ့ထားတဲ့ အရက်တွေကို ဂလုဂလုနဲ့ တရှိန်ထိုး မော့ချပြပြန်သည်။ ပြီးတော့ `စိတ်ညစ်တယ်ဗျာ၊ အီးဟီးဟီး´ ဆို ထပ်ငိုပြန်သည်။\n`ကဲ၊ မငိုပါနဲ့တော့ဗျာ၊ နော်၊ ဒီမှာစောင်နဲ့ ခေါင်းအုံး၊ အိပ်ရင်လဲ အိပ်တော့လေ´\nအရက်ငို ငိုတတ်သူကို သူလဲ ဘယ်လိုမှ မချော့တတ်။ ကျော်ရဲအောင်ရဲ့ ကိုးရို့ကားယားပုံစံကို ကွန်ပျူတာမှာ ထပ်ကြည့်မိပြန်တော့ `ခွီး´ ခနဲ ထပ်ရယ်မိပြန်သည်။\n`အကို၊ ကျနော်က ရယ်စရာ ဖြစ်နေလို့လားဟင်´\n`ဗျာ၊ အာ…၊ မဟုတ်ပါဘူး´\n`အကိုက ကျနော်ဝင်လာကတည်းက မျက်နှာက စပ်ဖြီးဖြီးကြီး´\n`အဟီး… … ဒါကတော့၊ ကျနော်က ခင်ဗျားမလာခင်က ဟာသကားကြည့်ပြီး ရယ်နေတာဗျ၊ အဲဒီအချိန်မှာ ခင်ဗျားက ရောက်လာပြီး ဗြုန်းဆို ငိုချလိုက်တော့ ကျနော်လဲ ဘာလုပ်ရမှန်းကို မသိတော့ဘူး၊ မျက်နှာလဲ ဘယ်လိုဖြစ်နေမှန်းကို မသိတော့ပါဘူးဗျာ´\nဟိုလူ ခဏတော့ ငြိမ်သွားသည်။ ခဏကြာတော့… … …\n`အဟီးဟီးဟီး၊ ရှက်လိုက်တာဗျာ၊ ရယ်စရာကြီးနော်´\n`ဟီးဟီး၊ ကျနော်ရယ်တာ ဟာသကားကိုပါ´\n`မဟုတ်ဘူး၊ ကျနော်က ပိုရယ်စရာ ဖြစ်နေတာနေမှာ´\n`ကျနော့်မျက်နှာကြီးကလဲ ရယ်စရာဖြစ်နေမှာပါ၊ အဟားဟားဟား´\nကွန်ပျူတာက ဟာသကားနဲ့ အပြင်က ဟာသသမားနှစ်ယောက်ရဲ့ အသံတွေကြောင့် တခန်းလုံး ရယ်သံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။\nအဲဒီနောက်တော့ ငါးမိနစ်မျှပင် မကြာလိုက်ပါ။ ကော်လာဖိုးတယောက် အောက်ပါပုံအတိုင်း ခေါင်းစိုက်လျက် လောကကြီးကို တခဏမျှ နှုတ်ဆက်သွားလေတော့သည်။\nPosted by ကလိုစေးထူး at 11:43 PM 11 comments\nPosted by ကလိုစေးထူး at 11:00 AM 12 comments\nPosted by ကလိုစေးထူး at 11:40 PM 12 comments\n`ကဲ...၊ မကျေနပ်ရင် တစ်ကစ တဲ့။ တပ်စု (၁) ကကောင်တွေ ထိပ်ဆုံးကနေ ထွက်စမ်း´\nတပ်စု(၁) တပ်သားသစ် တပ်စုမှူး၏ `တပ်စု၊ သတိ၊ ဘယ်လှည့်´ ဟူသော အမိန့်သံများ ထွက်လာသလို တပ်သားသစ်အားလုံး၏ စစ်ဖိနပ်သံများ တဖြောင်းဖြောင်း ထွက်လာသည်။ အားလုံးသော တပ်သားသစ်သင်တန်းသားများ၏ မျက်နှာတွေကတော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မအီမသာဖြစ်ခြင်းတို့ ရောယှက်နေလေ၏။\nယင်းနောက်တွင်တော့ တပ်စု(၁)မှ တပ်သားသစ်များ အတန်းလိုက်ဖြင့် အိမ်သာ ရှိရာဘက်သို့ တယောက်ခြင်း... ... ...။\n`တယောက်ကို နည်းနည်းစီပဲနော်၊ နောက်လူတွေအတွက် ချန်ထား´ ဟူသော သင်တန်းအရာခံဗိုလ် ရဲ့ ခပ်မာမာအသံက သူတို့နောက်ကျောမှ ကပ်လိုက်လာသေးသည်။\nတေဇ တပ်သားသစ် တပ်ခွဲမှာ တပ်စုက လေးစု၊ တပ်သားသစ်ပေါင်း ၂၅၀ စာအတွက် အိမ်သာက စုစုပေါင်းမှ ၈ လုံးသာ ရှိ၏။ နေဇာတို့ ရောက်ခါစမှာတုန်းက အဲဒီအိမ်သာတွေ အားလုံး တလုံးမှ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း မရှိ...။ နောက်ပိုင်း ဖက်ထိပ်တာဝန်တွေ ခွဲကြပြီး အိမ်သာသန့်ရှင်းရေးတွေ လုပ်လိုက်တော့မှ သေသေသပ်သပ် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်ရသည်။\nဒါပေမယ့် လူ အယောက် ၂၅၀ စာအတွက် အိမ်သာ ၈ လုံးဆိုတာက လောက်ငသော အရေအတွက် မဟုတ်။ ရောက်ခါစမှာတုန်းက ဒါကို သတိမထားမိတော့ နေဇာ အတော်ဒုက္ခရောက်ရသည်။ မနက်မိုးလင်းချိန်ဆိုရင် အိမ်သာရှေ့မှာ သွားရပ်စောင့်ရတဲ့ ဒုက္ခက မသေးလှ။ တန်းစီချိန်ကလဲ နီး၊ ဝေဒနာကလဲ မလွယ်နိုင် ဖြစ်တဲ့အခါမျိုးဆို အတော်ဆိုးလှသည်။ နောက်တော့ ညအိပ်ခါနီး အလေးသွားထားသည့် အကျင့်ကို မွေးယူရ၏။ ဒါတောင် မနက်စောစောမှာ အပေါ့အလွန်သွားချင်တဲ့အခါမျိုးဆို ဒုက္ခရောက်ရသေးသည်။\nမနေ့ကတော့ သင်တန်း တပ်ခွဲ အရာခံဗိုလ် ဆရာကြီး သောင်းအေးက သင်တန်းသား အားလုံးကို စကားပြောရင်း အိမ်သာ ကိစ္စကို ထည့်ပြော၏။\n`မင်းတို့ ကောင်တွေနော်၊ အိမ်သာတွေသုံးတာ စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့သုံး၊ အီးပါသေးပေါက်ကို အိမ်သာမှာပဲ လုပ်ကြ၊ အိမ်သာဘေးမှာ အပေါ့အလေး သွားတဲ့ကောင်တော့ နာမယ်သာမှတ်၊ အေး...၊ တယောက်ယောက် အပေါ့အလေး သွားထားတာကို တွေ့လို့ ဘယ်သူမှန်း မသိရင်တော့ တပ်ခွဲတခွဲလုံး အဲဒီ အီးပုံကို လက်ညှိုးနဲ့ ကလော်ရမယ်´\nတိုက်ဆိုင်တာပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် တပ်သားသစ်တွေထဲက တယောက်ယောက်ကများ တကယ်ပဲ စည်းကမ်းမဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ်... ... ....။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိပေမယ့် ဒီနေ့မနက် စောစောမှာတော့ နေဇာတို့ တပ်သားသစ် သင်တန်းသားအားလုံးအတွက် သတင်းဆိုးက စောင့်နေလေပြီ။\nသင်တန်းအရာခံဗိုလ်ရဲ့ မျက်နှာ ခပ်ထန်ထန်က တပ်ခွဲ တခုလုံးကို ဖြန့်ကျက်စီးမိုးလို့... ... ...။\n`ငါညက ပြောတယ်၊ အခု အိမ်သာ နှစ်လုံးကြားမှာ စည်းမရှိကမ်းမရှိ အီးပါထားတယ်၊ ကဲ...၊ မင်းတို့က ငါ့ကို စမ်းတာဆိုတော့လဲ ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်ပေါ့ကွာ၊ ညက ပြောထားတဲ့အတိုင်းပေါ့´\nလက်ညှိုးတွေကို မြေကြီးပေါ်မှာ ပွတ်သပ်ပစ်ရင်း မျက်နှာရှုံ့မဲ့စွာ ထွက်လာသူက ထွက်လာ၊ ပျို့အန်သော အသံတွေထွက်သူက ထွက်နဲ့...။ နောက်မှာ တန်းစီစောင့်နေသော သူတွေကလဲ မျက်နှာတွေက မသာမယာ။ စိုးရွံ့ဟန်တွေကလဲ သူတို့မျက်နှာတွေပေါ်မှာ အထင်းသား...။\n`နည်းနည်းပဲ ကလော်နော်၊ အနောက်က ယောက်ဖအတွက် ချန်ထား´ ဆိုတဲ့ သင်တန်းဆရာတွေရဲ့ အသံကလဲ အဆက်မပြတ်။\nတပ်စု(၁) မှ လူကုန်လို့ တပ်စု(၂) အလှည့်ကို ရောက်နေလေပြီ။\nဆယ်ယောက် သာသာလောက် အရောက်မှာတော့... ... ...။\n`ဟာ...၊ ဟေ့ကောင်၊ ဘာလုပ်တာလဲ၊ ဟေ့ကောင်´ ဆိုသော အသံနှင့် အတူ အိမ်သာနားမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲတွေ ဖြစ်သွားသည်။ `မင်းက သူရဲကောင်းလားကွ´ ဆိုတဲ့ အသံနှင့်အတူ ထိုးကြိတ်သံတချို့၊ `အားးး၊ အီးး´ ဟူသော ညည်းညူသံတွေပါ ထွက်ပေါ်လာ၏။\nသင်တန်းအရာခံဗိုလ်ရဲ့ စကားသံအဆုံးမှာ စောစောက အထိုးအကြိတ်ခံခဲ့ရဟန် တူတဲ့ တပ်သားသစ်က သတိအနေအထားကို တုန်ချိချိဖြင့် ကြိုးစားပြီး ဆွဲနေစဉ်မှာပင်...\n`မင်းက လက်ခုပ်အပြည့်နဲ့ အားလုံးကြုံးပစ်ရအောင်၊ လူစွမ်းကောင်းလားကွ´\n`ဒါစစ်တပ်ကွ၊ တယောက်မကောင်း အများဆိုတာ မင်းနားလည်လား´\nဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ၊ ခံတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားဟန် ထို တပ်သားသစ်က ပထမတော့ ပေတေပြီး ခံနေသေးသော်လည်း နောက်တော့ မြေပေါ်ကို ပုံခနဲ လဲကျသွားသည်။ ဒါတောင် သင်တန်း အရာခံဗိုလ်က ဒေါသမပြေသေးဟန်ဖြင့် နှစ်ချက်လောက် ဆင့်ကန်လိုက်သေးသည်။ ပြီးမှ...\n`အဲဒီကောင် ဒီနေ့ နေ့လည်စာ မစားစေနဲ့´\nသင်တန်းနားချိန် ညဘက်ရောက်တော့ တပ်သားသစ်တွေ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်က တပ်စု(၂)က တပ်သားသစ် ရဲနိုင် အကြောင်းပင် ဖြစ်၏။\nသူ့နောက်က လူတွေ မစင်ပုံကို လက်ညှိုးနဲ့ ထပ်ပြီး နည်းနည်းခြင်းစီ မကလော်ရလေအောင် သူ့လက်ခုပ်နဲ့ အတင်းကြုံးပြီး အထုခံအရိုက်ခံကာ အနားက သဲမှုန့်တွေကိုပါ အတင်းဖြန်းပစ်ခဲ့တဲ့ ရဲနိုင်ရဲ့ လုပ်ရပ်ဟာ မှန်သလား မှားသလား ဆိုတာတော့ နေဇာ မဝေခွဲနိုင်ပေမယ့် ဒီအပြစ်ပေးနည်းဟာလဲ မှန်သလား မှားသလားဆိုတာ မဆုံးဖြတ်တတ်ခဲ့ပါ။\nဒီနည်းလမ်းနဲ့ အပြစ်ပေးတဲ့လူက မှန်သလား၊ ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဖြင့် ကိုယ့်သူငယ်ချင်းတွေ အစား အသားအနာခံသွားသည့် ရဲနိုင်က မှန်သလားဆိုတာ တွေးရင်း တည ကုန်လွန်ခဲ့ပြန်လေပြီ။\nPosted by ကလိုစေးထူး at 11:20 PM 15 comments\nပြဿနာက မနေ့ညနေက စသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။\nအဲဒီ ပြဿနာ စမိကတည်းက သူ ဟိုဟိုဒီဒီတွေးနေတာလဲ တညလုံး။ အခုလည်း မိုးစင်စင်လင်းလို့ အလုပ်ထဲတောင် ရောက်နေပြီ။ ဒီပြဿနာရဲ့ အတွေးစတွေက အခုထိတိုင်အောင် မဆုံးသေး...။\nအင်း...၊ အစကတည်းက သေသေချာချာ မကြည့်မိခဲ့ရင် အကောင်းသား... ... ...။\nKathy ဆိုတဲ့ အဘွားကြီးက သူ့ရှေ့ကနေ ဖြတ်သွားတော့ အားရပါးရပြုံးပြပြီး လှမ်းနှုတ်ဆက်သွားသည်။ ဒီအဘွားကြီး အရွယ်က ၅၅ နဲ့ ၆၀ ကြားမှာ ရှိလေမလားတော့ မပြောတတ်၊ ဒါပေမယ့် ရှိသင့်တဲ့ နုပျိုမှုထက် အိုမင်းရင့်ရော် လွန်းနေသလားဟု သူ့စိတ်ထဲ ထင်မိသည်။ အဘွားကြီခမျာ ဒူးခေါင်းကလည်း ခွဲထားသေးတော့ တုတ်ကောက်ကလေး တဒေါက်ဒေါက် ထောက်ပြီး တရွေ့ရွေ့ သွားနေရရှာသည်။ အလုပ်ရှင်နဲ့ ဆွေမျိုးနီးစပ်တော်လေသူမို့ သူ့ကို ပစ္စည်းအမှတ်တံဆိပ် ကပ်သည့်နေရာမှာသာ ခိုင်းထား၏။\nခဏကြာတော့ ပစ္စည်းအော်ဒါ အမှတ်ကို သေချာအောင် သိဖို့အတွက် Kathy ရှိတဲ့ စားပွဲကို တခေါက်ရောက်ရပြန်သည်။ `ဟိုင်း´ ဆိုပြီး အဘွားကြီးက နောက်တခါ ပြန်နှုတ်ဆက်သည်။ ဒီတခေါက်တော့ အဘွားကြီးရဲ့ မျက်နှာကို သူ သေသေချာချာ သတိထားကြည့်မိသည်။ အလိုလေးလေး...၊ သူ့ဆီမှာမှ အများကြီးပါလား။ နောင်တချိန်ကျရင် ငါလဲပဲ သူ့လို... ... ...။\nTroy ဆိုတဲ့ လူက တခါတလေကျရင် သူ့သားကလေးကို အလုပ်ထဲကို ခေါ်ခေါ်လာတတ်သည်။ သူက အလုပ်ထဲမှာ ရှယ်ယာတချို့တ၀က်ပါ ထည့်ဝင်ထားသူမို့ နောင်တချိန် သူ့သားကလေး အရွယ်ရောက်လာရင် ဒီအလုပ်ကိုပဲ ဆက်ပြီး လုပ်သွားစေချင်ဟန် ရှိလေမလားတော့ မပြောတတ်... ...။ သူ့သားကလေးက အခုမှ အသက် ၁၃ နှစ်သာ ရှိသေး၊ Troy ကတော့ အလုပ်ထဲကို ခေါ်လာတဲ့ အခါမျိုးမှာဆို ဒီနေရာက ဒီလိုလုပ်ရတာ၊ ဒီမှာကြည့် အဖေလုပ်တာကို ထိုင်ကြည့်စမ်း ဆိုပြီး သင်နေတော့တာ...။\nဒီနေ့လဲ သူ့သားကို အလုပ်ထဲ ခေါ်လာပြန်ပြီ။ ခါတိုင်းလိုပဲ Troy က ဘယ်ပစ္စည်းက ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်လိုဆက်စပ် သုံးရတာ၊ ဒါတွေကတော့ ဘယ်နိုင်ငံကနေ အော်ဒါမှာထားတာနဲ့ ရှင်းတ၀က် သင်တ၀က်ပြောပြနေ၏။ အတန်ငယ်ကြာတော့ `Troy, Line one please´ ဆိုတဲ့ ဖုန်းလာသံကြောင့် ကောင်လေးကို ထားခဲ့ပြီး Troy ထွက်သွားသည်။\nTroy ထွက်သွားတော့ ကောင်လေးကလဲ Troy လုပ်လက်စ အလုပ်တွေကို ဆက်လုပ်ရင်း သူ့ရှေ့စားပွဲမှာ ထိုင်နေ၏။ `ဘယ်လိုလဲ၊ ပျော်ရဲ့လားကွ´ လို့ လှမ်းနှုတ်ဆက်တော့ ကောင်လေးက သူ့ကို တချက်မော့ကြည့်ပြီး `စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပါတယ်´ လို့ ပြန်ဖြေသည်။ ဒီမှာတင် ကောင်လေးမျက်နှာကို စေ့စေ့စပ်စပ် သတိထားကြည့်မိပြန်သည်။\nသြော်...၊ သူ့မှာကျတော့ ဘာမှကို မရှိပါလား။ ရှင်းလို့၊ လင်းလို့၊ ကြည်လင်လို့... ... ...။\nGeorge က နေ့စဉ်လိုလို နေ့လည် ၂ နာရီဝန်းကျင်လောက်မှာ အလုပ်ထဲ ရောက်လာလေ့ရှိသည်။ သူတို့ကုမ္ပဏီနဲ့ အလုပ်ခြင်း ဆက်စပ်မှု ရှိနေတော့ တခါတလေမှာ သူ့ဆီကနေ အလုပ်လာယူတဲ့အခါလည်း ရှိ၊ တခါတလေလဲ George က အလုပ်တွေ သယ်လာတာလဲ ရှိသည်။ ဒီနေ့ကတော့ George မနေ့က လာအပ်ထားခဲ့တဲ့ အလုပ်တခုကို သူက အချိန်မီ အပြီး လုပ်ပေးလိုက်နိုင်လို့ ကျေးဇူးတွေ တင်နေခြင်းပင်...။ George ကြည့်ရတာကတော့ သူနဲ့ အသက်တူ ရွယ်တူခန့်လောက်ပင်။ အလွန်ဆုံးရှိလှ ၃၅ ပေါ့လို့ ခန့်မှန်းမိသည်။\nလက်သီးဆုပ်ခြင်း ထိခတ်ပြီး နှုတ်ဆက်ကြရင်းနဲ့ George မျက်နှာကိုလဲ သတိထားကြည့်မိပြန်သည်။\nအင်း...၊ သူ့ဆီမှာကျတော့ ငါနဲ့မှ အတူတူပါလား ... ... ...။\nမညှပ်ဖြစ်တာ ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ ဆံပင်က နားသယ်ကို ဖုံးလုလု ဖြစ်လာတဲ့အပြင် ဂုပ်ကပါ ယားကျိကျိဖြစ်လာတာကြောင့် အလုပ်ကနေ ပြန်တာနဲ့ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ကို တခါတည်း တန်းသွားပြီး ညှပ်ပစ်လိုက်သည်။\nအိမ်ကိုရောက်တော့ ညနေ ငါးနာရီထိုးလုလု...။\nပင်ပန်းလာခဲ့သမျှကို စိမ်ပြေနပြေ ရေစိမ်ချိုးပစ်လိုက်ပြီး မနေ့ကလိုပင် ကိုယ်ပေါ်က ရေစက်တွေကို သုတ်စင်ရင်း မှန်ရှေ့မှာ ရပ်လို့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် သေသေချာချာ ကြည့်မိလိုက်ပြန်သည်။\nတွေ့ပြန်ပါပြီ။ နဖူးပေါ်မှာ ထင်းခနဲ ဖြစ်ပြုလာပြီ ဖြစ်တဲ့ အရေးအကြောင်း သုံးလေးခု...။\nဒါပေမယ့် အခုတကြိမ် ပြန်တွေ့တဲ့ အချိန်မှာတော့ မနေ့ကလို `ငါ့နဖူးက ဒီအရေးအကြောင်းတွေ အရင်က မရှိသေးပါဘူး´ ဆိုပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကတော့ မရှိတော့ပါ။ မျက်စိထဲမှာလဲ Troy ရဲ့ သားကလေးရယ်၊ George ရယ်၊ Kathy ရယ်ကို ပြန်မြင်ယောင်နေမိသည်။\nမှန်ထဲက လူကို သေချာစူးစိုက်ကြည့်ပြီး အားရပါးရ ပြုံးပြလိုက်၏။\nမှန်ချပ်ထဲမှာ လူတယောက် နဖူးတင်မက ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာပါ အရေးအကြောင်းပေါင်းများစွာဖြင့် သူ့ကို ကြည်ကြည်စင်စင်ကြီး ပြန်ပြုံးပြနေလေတော့သည်။\nPosted by ကလိုစေးထူး at 9:53 PM 16 comments\nတပ်ကြပ်ကြီး ၀င်းနိုင်က လေသံခပ်ပြတ်ပြတ်ဖြင့် ပြောပြီး သူ့ရှေ့မှ တပ်စု(၃) သင်တန်းသားများကို ဝေ့ခနဲ တချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့တလက်မ နောက်ပြောင် ဆံပင်ပုံစံများဖြင့် နေဇာအပါအ၀င် တပ်သားသစ်များ အားလုံး ဆရာကြီးဝင်းနိုင်ရဲ့ စကားကို နားစွင့်နေကြ၏။\nစစ်ရေးပြကွင်း၏ နေရောင် ကျဲကျဲ မနက်ခင်းတွင် နေဇာတို့ တပ်စု(၃)နှင့်အတူ အခြားသော တပ်စုမှ တပ်သားသစ် သင်တန်းသား အားလုံးသည်လည်း `တိတ်နှိပ်သုံး.... တိတ်နှိပ်သုံး၊ တိတ်´ ဟူသော စစ်ရေးပြအသံများ ဆူညံစွာဖြင့် စစ်ရေးပြသင်ခန်းစာများကို သင်ယူနေကြလေသည်။ စစ်ဝတ်စုံ အိုဂျီယူနီဖောင်းတွေ ကိုယ်စီဖြင့် တပ်သားသစ် သင်တန်းသားများအားလုံး နည်းပြ တပ်စုတပ်ကြပ်ကြီးများ၏ စစ်မိန့်သံများ အောက်တွင် ချွေးအရွှဲသား... ... ...။ တချက်တချက် မိုးမွှန်အောင် ပေါ်လာတတ်သော သင်တန်းနည်းပြ ဆရာတွေရဲ့ ဆဲသံဆိုသံများကလဲ စစ်ရေးပြနံနက်ခင်းတွင် မထူးဆန်းတော့လှစွာဖြင့်ပင် ဆူညံနေပါသေးသည်။\nနေဇာတယောက် တပ်သားသစ် လေ့ကျင့်ရေး သင်တန်းကျောင်းကို ရောက်ခဲ့သည်မှာ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့် ရှိခဲ့ပါပြီ။\nအမှတ်(...) တိုင်းဗဟို လေ့ကျင့်ရေး သင်တန်းကျောင်းမှာ နေဇာတို့ သင်တန်းတက်ရသည့် တပ်သားသစ် သင်တန်း တပ်ခွဲအမည်က `တေဇ တပ်ခွဲ´။\nနှစ်ပတ်ဆိုသော အချိန်တို အတွင်းမှာပင် နေဇာ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကတော့ အတော်ကြီးကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ သေသေသပ်သပ် ဆံပင်ပုံစံ အစား ရှေ့တလက်မ နောက်ပြောင် ဘဲမြီးဆံပင်ပုံစံ၊ ခပ်လတ်လတ် အသားရောင်အစား နေလောင်တဲ့ အသားရောင် ညိုညစ်ညစ်၊ စိုစိုပြည်ပြည် ရုပ်သွင်နေရာမှာ အမြဲလိုလို ဆာလောင်နေတဲ့ ရုပ်သွင်ဟန်တွေက အစားထိုးပစ်လိုက်လေပြီ။ ဟိုအရင်က ကြည်လင်နေခဲ့တဲ့ မျက်လုံးအစုံတွေကတော့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မျက်လုံးသေတွေ ဖြစ်လို့နေလေပြီ။\nစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကရော... ... ...။\nအိမ်ပြန်ချင်သော စိတ် နေရာမှာ ပေါက်တဲ့နဖူး မထူးတော့ပြီ ဆိုတဲ့ စိတ်ကို အစားထိုးလို့ လက်ရှိအခြေအနေကို နေဇာတယောက် လက်မခံချင်ဘဲ လက်ခံလိုက်ရပါပြီ။ လက်မခံချင်လို့လဲ မဖြစ်...၊ `ထွက်ပြေးရဲတဲ့ကောင် ပြေးစမ်း၊ မင်းတို့ကိုတင် မကဘူး၊ မင်းတို့ကို လက်ခံထားတဲ့ မင်းတို့ မိဘတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေကိုပါ ထောင်နှစ်နှစ် အချိန်မရွေး ချလို့ရတယ်၊ စစ်ပြေးမှုကို ဘာမှတ်နေလဲ´ ဆိုတဲ့ စကားတွေကို စုဆောင်းရေးမှာရော၊ သင်တန်းကျောင်းမှာပါ နားရည်လျှံကျအောင် ကြားနေရလေတော့ ငါထွက်ပြေးရင်လဲ ငါ့မိဘတွေပါ ဒုက္ခရောက်ရတော့မယ် ဆိုတဲ့ အတွေးက စိတ်ထဲကနေ မထွက်...။\n`မင်းတို့အောက်မှာ ရှိတာ၊ မင်းတို့ထက်နိမ့်တာ ဆိုလို့ မြေကြီးပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဒီတော့ မင်းတို့အားလုံး လက်ရှိ ကိုယ်ရောက်နေတဲ့ ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် နားလည်ပြီး ဒီသင်တန်းကို ပြီးဆုံးအောင်မြင်တဲ့အထိ တက်ကြပါ၊ စည်းကမ်းဖောက်ရင် ဖောက်သလို စစ်စည်းကမ်းတွေနဲ့ အညီ အရေးယူရလိမ့်မယ်´ ဆိုသော တိုင်းဗဟို သင်တန်းကျောင်း တပ်မှူးရဲ့ သင်တန်းအဖွင့် မိန့်ခွန်း အမှာစကားကလဲ တပ်သားသစ် တယောက်ဖြစ်တဲ့ နေဇာ့အတွက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိမ်ငယ်စိတ်တွေသာ မွေးဖွားပေးလိုက်၏။ တပ်မှူးပြောသွားသည့် စကားတွေက စစ်သားလောင်း တယောက်အတွက်တော့ စိတ်အားတက်ကြွဖွယ် ဖြစ်ရမည့် အစား ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကသာ ပိုပြီးများနေသည်ဟု နေဇာ့စိတ်ထဲ ထင်မိသည်။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် နေဇာကတော့ တပ်သားသစ် သင်တန်းသားတယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါပြီ။\n`တေဇ´ တပ်ခွဲမှာ တက်ရောက်ရမည့် တပ်သားသစ် အားလုံးပေါင်း ၂၅၀ ကို တပ်စုလေးစု ခွဲပြီး နေရာချထားသည်။ ၆၂ ယောက်စီ ရှိသော တပ်စုက နှစ်စု၊ ၆၃ ယောက်စီ ရှိသော တပ်စုက နှစ်စုဖြင့် တပ်စု (၁)(၂)(၃)(၄)တွင် နေဇာတက်ရမည့် တပ်စုက တပ်စု(၃)...။ နေဇာက သင်တန်းသား အမှတ် ၁၈၅။\nရက်သတ္တပတ် ၁၆ ပတ် တက်ရမည့် သင်တန်းကာလမှာ ပထမလေးပတ်က စစ်ရေးပြသင်ခန်းစာ ဖြစ်တာကြောင့် အခုလို မနက်စောစောပိုင်းတွေကတော့ နေဇာတို့ သင်တန်းသားတွေအတွက် စစ်ရေးပြလေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲမှာ ချွေးဒီးဒီးကျအောင် သင်တန်းတက်ကြရသည်။ ညနေစောင်းရင်တော့ ဖက်ထိပ်*ပေါ့။\nဖားခုန် လို့ခေါ်တဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်စေ့မှာ အသာယှက်ပြီး ခုန်ဆွခုန်ဆွ သွားရတဲ့ ဒဏ်ပေးနည်းကိုလဲ အသားကျခဲ့ပြီ။ ချစ်လှစွာသော အမေနဲ့ နှမများကိုလဲ သင်တန်းကျောင်းဆရာတွေရဲ့ ပါးစပ်ဖျားက မယားအဖြစ် လေးလတာအတွက် မူပိုင်ဆဲဆိုခွင့်အဖြစ်သတ်မှတ်လို့ အဆဲအဆိုတွေကို နားရည်ဝစလဲ ပြုခဲ့ပြီ။ မေမေက တမြတ်တနိုးဖြင့် မွှေးမွှေးကြူခဲ့ဖူးရတဲ့ ပါးနှစ်ဖက်မှာလဲ အပြစ်ရှိသော မရှိသော နားမလည် ဘယ်ပြန်ညာပြန် အရိုက်ခံရဖူးခဲ့ပြီ။ ထွက်ပြေးမှာ စိုးလို့ဆိုပြီး ညဘက်တွေမှာ အပေါ့အပါးသွားလိုလျှင် သင်တန်းဆောင်ကနေ အိမ်သာတွေ ရှိရာကို အ၀တ်ဗလာ ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် သွားရတာကိုလဲ အထူးအဆန်းမဟုတ်တော့သလို သဘောထားတတ်လာခဲ့ပြီ။\n`ကျနော်တို့ ထမင်းမ၀ပါဘူး´ လို့ တပ်သားသစ်တယောက်က သတင်းထပို့မိလို့ နောက်တနေ့မှာ ရနေကြ ထမင်းစကေးထက် ပိုနည်းသွားတဲ့အခါမှာ `ဘာသတင်းပို့စရာ ရှိလဲ´ ဆိုတဲ့ သင်တန်းဆရာတွေရဲ့ အမေးစကားကို သင်တန်းသားအားလုံးက `မရှိပါဘူး´ လို့ ပြန်ပြောတာက ရန်ပိုအေးမယ်မှန်း နားလည်တတ်ကြခဲ့ပြီ။\nသင်တန်းဆရာတယောက်ရဲ့ ခပ်ပြတ်ပြတ် စကားတခုကိုတော့ နေဇာ သဘောကျမိသေးသည်။ ဘာတဲ့...။\n`အေး...၊ မင်းတို့ တပ်သားသစ် သင်တန်းသားတွေအတွက် သင်တန်းမှာရော မင်းတို့တွေ စစ်ထဲမှာ နေသွားသမျှ ကာလပတ်လုံးမှာ အကောင်းဆုံး နေသင့်တဲ့နည်းကို ငါပြောလိုက်မယ်...၊ ခေါ်ရင်လာ၊ ခိုင်းရင်လုပ်၊ ခံမပြောနဲ့၊ အဲဒါပဲ´\nတပ်စုတပ်ကြပ်ကြီး ၀င်းနိုင်က တပ်စု(၃) သင်တန်းသားတွေကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး မေးခွန်းတခုကို မေးလိုက်၏။\n`မင်းတို့ထဲမှာ Second Round တွေပါသလား´\nSecond Round တဲ့...။ ဘာများပါလိမ့်လို့ နေဇာ စဉ်းစားနေဆဲမှာပင် ဆရာကြီး ၀င်းနိုင်က...\n`Second Round ဆိုတာ စစ်တပ်ထဲကနေ ထွက်ပြေးပြီး နောက်တခေါက် ပြန်ဝင်လာကြတဲ့ကောင်တွေကို ပြောတာ၊ အေး...၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကိုယ်သိရင် အခု ငါမေးနေတဲ့ အချိန်မှာ ဖြေထားနော်´\nတပ်သားသစ် သင်တန်းသားထဲမှ တယောက်စ နှစ်ယောက်စများ ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်သွားလေမလားဟု ဆရာကြီးဝင်းနိုင်က စူးစမ်းအကြည့်ဖြင့် လိုက်ကြည့်နေသေးသည်။ ပြီးမှ...\n`အေး...၊ ငါအခု မေးတယ်ဆိုတာက အခုနေ၀န်ခံထားရင် မင်းတို့ကို အရေးယူမလို့မဟုတ်ဘူး၊ Second Round ဆိုတာက စစ်သင်တန်း တက်ဖူးပြီးသားလူတွေ ဆိုတော့ အဲဒီလူတွေကို သင်တန်းသား တပ်စုမှူး၊ အဆောင်မှူးနေရာမှာ ထားမလို့၊ တပ်စုမှူးနဲ့ အဆောင်မှူးဆိုတာ သင်တန်းသားတွေကို အုပ်ချုပ်ရမယ်၊ ဖက်ထိပ်မလုပ်ရဘူး၊ ဒီတော့ ငါမေးနေတုန်း ၀န်ခံရင် မင်းတို့အတွက် ပိုကောင်းမယ်၊ နောက်မှ ငါတို့ဘာသာ စုံစမ်းလို့ သိရရင်တော့ မင်းတို့ မသက်သာဘူးနော်´\nပြောလက်စ စကားကို ရပ်ပြီး တပ်စုတခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။\n`ကဲ...၊ ပြောကြလေ၊ မင်းတို့ထဲမှာ ဘယ်သူ Second Round ပါသလဲ´\nတပ်သားသစ်များထဲမှာ နှစ်ယောက်က လက်ထောင်လိုက်ကြ၏။ ဆရာကြီးဝင်းနိုင်က အောင်နိုင်သူ တယောက်ရဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့...\n`သြော...၊ မင်းမင်းဦးနဲ့ အောင်ဝင်း၊ ငါထင်တော့ ထင်သားပဲ၊ ပြောစမ်း ဘယ်တပ်ကနေ ပြေးလာတာလဲ´\nနေဇာကတော့ အအံ့သြကြီး အံ့သြနေတော့သည်။ ဘယ့်နှယ်...၊ ဒီလို နေရာကိုများ ထွက်ချည်ဝင်ချည် လုပ်နေတဲ့ အဲဒီလို လူတွေ ရှိနေသေးတယ် ဆိုပါလား။ ဟိုနှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နံပါတ် အဟောင်းတွေနဲ့ သူတို့ပြေးလာခဲ့ကြတဲ့ တပ်ရင်းအမည်တွေကို ဆရာကြီး ၀င်းနိုင်ကို ပြောပြနေကြ၏။ မင်းမင်းဦးကတော့ ဒုတပ်ကြပ်အဆင့်ရောက်မှ ထွက်ပြေးလာတာတဲ့...၊ စစ်တပ်ကနေ ထွက်ပြေးပြီ စစ်တပ်ထဲကိုပင် နောက်တခေါက် ပြန်ဝင်ဖို့ စိတ်ကူးကို ဒီလူတွေ ဘယ်လိုများ ရပါလိမ့်လို့ တွေးမိပြီး နေဇာ အံ့သြလို့ မဆုံး...။\nဒီထက်မက အံ့သြရတာက အဲဒီလို စစ်စည်းကမ်း ဖောက်ဖျက်နှင့်ပြီးသား လူတွေက သင်တန်းသား တပ်စုမှူး၊ အဆောင်မှူးနေရာလို ခေါင်းဆောင်မှု နေရာတွေမှာ နေရာရဦးမယ် ဆိုတာကိုပင်...။ သင်တန်းသား အသစ်တွေထဲက ပညာအရည်အချင်း ရှိသူတွေကို နေရာပေးရမည့်အစား ဒီလိုလူတွေကို နေရာပေးသည့် သင်တန်းဆရာတွေရဲ့ စိတ်ကူးကို နားမလည်နိုင်ပေ။\nဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ... ... ...။\nSecond Round တွေဖြစ်တဲ့ မင်းမင်းဦးက သင်တန်းသား တပ်စုမှူး၊ အောင်ဝင်းက အဆောင်မှူးအဖြစ် ဆရာကြီးဝင်းနိုင်က သတ်မှတ်ပေးလိုက်ပါပြီ။\nရှေ့ကို ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်ဦးမည်တော့ မသိ...။\n(ဖက်ထိပ် ဆိုသည်မှာ မြန်မာစစ်တပ်များထဲတွင် ဘမ်းစကားတခုနှယ် အလွန်အသုံးတွင်ကျယ်သော စကားလုံးဖြစ်သည်။ ပြင်သစ်ဘာသာစကားမှ ဆင်းသက်လာပြီး Fatigue ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာလုပ်ရသော အလုပ်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဟု သိရှိရပါသည်။)\nPosted by ကလိုစေးထူး at 10:46 PM 12 comments\nလောကမှာ လူတွေဟာ ပုံသဏ္ဌာန် မျိုးစုံနဲ့ လမ်းလျှောက်တတ်ကြပါသတဲ့။ တခါတလေကျရင်တော့ လူတွေက စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ လေညှင်းခံရင်းနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဈေးဆိုင်တန်းထဲမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် လှည့်လည် လျှောက်တတ်ကြပါသတဲ့။\nအဲဒီလို အစပျိုးလိုက်တော့ ကလိုစေးထူးတယောက် လမ်းလျှောက်တာကိုပဲ စာဖွဲ့ဦးတော့မယ်လို့ ထင်စရာ ဖြစ်တော့မယ်။ အမှန်တကယ်ကတော့ စာသင်ခန်းထဲမှာ သင်လာရတာတွေကို ပြန်ပြီး ဖောက်သည်ချချင်တဲ့ သဘောပါ။\nကျနော် ကျောင်းပြန်တက်နေတယ် ဆိုတာက အင်္ဂလိပ်စာ တိုးတက်ဖို့ အဓိကထားသင်ကြားနေတဲ့ အတန်းမှာ သင်ယူရတာမို့ သင်ရတာတွေကလဲ စကားလုံးတွေရယ်၊ အသံထွက်မှန်ကန်စေဖို့ရယ်၊ သဒ္ဒါရယ်ကိုပဲ သင်ကြတာများပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သင်တဲ့နေရာမှာ ဆောင်းပါးတခုခု၊ ဒါမှမဟုတ်လဲ အချက်အလက် တခုခုကို အခြေခံပြီး စိတ်ဝင်စားစဖွယ် သင်တာမို့ မှတ်မိလွယ်၊ သင်လွယ် တတ်လွယ်ပါတယ်။\nမနေ့ကတော့ အင်္ဂလိပ်စကားလုံး အသစ်တွေ တိုးတက်စေဖို့ သင်တဲ့အနေနဲ့ `လမ်းလျှောက်ခြင်း´ ကို အခြေခံတဲ့ စကားလုံးတွေ အကြောင်းကို သင်ခဲ့ရတယ်။\nကျနော်နဲ့ ဘ၀တူ မောင်ကျည်ပွေ့၊ မကျည်ပွေ့များနဲ့တကွ အင်္ဂလိပ်စာကို လေ့လာလိုသူတွေ အတွက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖတ်ရင်းနဲ့ပဲ စကားလုံး အသစ်တချို့ တိုးပြီး သိရအောင် ရည်ရွယ်ပြီး သင်ခဲ့ရတာတွေကို ဖောက်သည်ချပါရစေ။\nကဲ...၊ အထက်က အစပျိုးခဲ့တာကို ပြန်ဆက်ကြည့်မယ်။\nကျနော့် အတွက်ကတော့ လမ်းလျှောက်တယ် ဆိုတာကို Walk ဆိုတာလောက်ပဲ သိခဲ့တာက များပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ့်တကယ်တမ်းမှာ လူတွေဟာ မတူညီကွဲပြားတဲ့ ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ လမ်းလျှောက်ကြတဲ့အခါမှာ သုံးနှုံးတဲ့ စကားလုံးတွေဟာလဲ ကွဲပြားသွားပါသတဲ့။\nဦးတည်ရာ တခုခု မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နေတာမျိုးနဲ့ တူတဲ့ အစုထဲမှာတော့ wander, stroll, saunter, roam, amble, ramble အစရှိတဲ့ စကားလုံးတွေ ပါဝင်ပါတယ်။ ဥပမာ...၊ လေညှင်းခံလမ်းလျှောက်တာ၊ Mall ထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ငေးတာတွေ၊ ပြီးတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အခန်းထဲမှာ ဟိုဘက်ထိပ် ဒီဘက်ထိပ် လျှောက်နေတာမျိုးတွေ အတွက် အဲဒီစကားလုံးတွေကို သုံးပါတယ်တဲ့။\nစစ်သားတွေ ချီတက် လမ်းလျှောက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘင်ခရာအဖွဲ့လိုမျိုး အစုအဖွဲ့တွေ လမ်းလျှောက်ကြတာမျိုးကိုတော့ march, pace ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို သုံးနိုင်ပါတယ်။\nလမ်းလျှောက်တာပေမယ့်လဲ တယောက်ယောက် မသိရအောင် တိတ်တိတ်လေး ခြေဖျားထောက်ပြီး သူ့အနားကို ချဉ်းကပ်ပြီး လျှောက်သွားတာမျိုးကျတော့ tiptoe တဲ့။\nစစ်သားလမ်းလျှောက်တာခြင်း အတူတူ တောတွင်းက ရွှံ့နွံတွေထဲမှာ ခြေထောက်တွေကို လေးလံလွန်းလှစွာ တလှမ်းခြင်း လှမ်းနေရတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ်လဲ နှင်းတွေ အရမ်းကျနေတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ နှင်းတွေထဲ ခြေထောက်တွေ မြုပ်သွားအောင် စွပ်ခနဲ စွပ်ခနဲ ခပ်လေးလေးကြီး လျှောက်နေရတာမျိုး ဆိုရင်တော့ plod, trudge အစရှိတဲ့ စကားလုံးတွေကို သုံးရပါသတဲ့။\nတခါတလေကျရင် ကျနော်တို့ လမ်းလျှောက်ပုံတွေဟာ ပုံမကျပန်းမကျ ဖြစ်နေတာတွေ၊ ဒါမှမဟုတ်လဲ ခြေထောက်မှာ ဒဏ်ရာတခုခုရနေတာကြောင့် လမ်းလျှောက်တာက မူမမှန်တဲ့ လမ်းလျှောက်ဟန်တွေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ တချို့ကျတော့လဲ သိပ်ဝလွန်းတဲ့ အခါကျတော့ လမ်းလျှောက်တဲ့အခါမှာ သာမန်လူတွေလို မူမှန်မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဘဲသွားသွားသလို ဖြစ်နေတတ်တယ်။ အဲဒီလို လမ်းလျှောက်တာမျိုးတွေကိုတော့ waddle,toddle, stagger, falter, stumble, hobble, limp ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို သုံးနိုင်ပါတယ်။ တခုခြင်းစီရဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေကိုတော့ သီးခြားလေ့လာနိုင်ပါတယ်။\nသူခိုးတွေ အိမ်တအိမ်အိမ်ထဲကို တခုခု ၀င်ခိုးတော့မယ်ဆိုရင် လျှောက်တဲ့ လမ်းလျှောက်နည်းမျိုးကိုတော့ sneak, steal အစရှိသဖြင့် သုံးပါတယ်။ ပြိုင်ပွဲ တခုခုမှာ ဆုရလို့ ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ လျှောက်တဲ့ လမ်းလျှောက်နည်းမျိုးကိုကျတော့ strut, swagger လို့ သုံးပါသတဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်နဲ့ လမ်းလျှောက်တဲ့ လျှောက်နည်းကိုကျတော့ stride ...တဲ့။ သတင်းဆိုးတခုခုကို ကြားလို့၊ ဒါမှမဟုတ်လဲ တခုခုကြောင့် ၀မ်းနည်းစွာနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ လျှောက်တဲ့ လမ်းလျှောက်နည်းကိုကျတော့ shuffle, slouch လို့ သုံးပြန်တယ်။\nတခါတလေမှာ ရေဒီယိုကနေပြီး Traffic is inching. ဒါမှမဟုတ်လဲ creeping အစသဖြင့် ပြောတာမျိုးကို ကြားဖူးကြပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါကတော့ တရွေ့ရွေ့သွားတာကို ဆိုလိုပါတယ်တဲ့။ လူတွေ အများကြီးရှိတဲ့ ခန်းမတခု၊ ဒါမှမဟုတ်လဲ ပွဲတော်တခုခုမှာ ကိုယ်သွားလိုရာနေရာကို တလက်မခြင်း တရွေ့ရွေ့သွားရတဲ့ လမ်းလျှောက်နည်းတွေကို ပြောချင်ရင်တော့ inch, creep, edge.\nအဲဒီလို တရွေ့ရွေ့သွားနေရတာရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ အမြန်လမ်းလျှောက်နေရာမျိုး ဖြစ်နေပြီ ဆိုရင်တော့ hasten, hurry အစရှိတဲ့ စကားလုံးတွေကို သုံးပါတယ်တဲ့။ အလုပ်ကို ငါးမိနစ်အတွင်း ရောက်အောင် သွားရဖို့ လမ်းလျှောက်ရတာမျိုး၊ ရထားနောက်ကျမှာစိုးလို့ အပြေးတပိုင်း လျှောက်တာမျိုးကို ဆိုလိုတာမျိုး ထင်ပါတယ်။\nကျနော် အပေါ်မှာ ရေးခဲ့တာတွေဟာ သိပြီးသား စကားလုံးတွေလဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါမယ်။ ဒါပေမယ့် မသိရသေးသူတွေအတွက်တော့ တလုံးဖြစ်စေ၊ နှစ်လုံးဖြစ်စေ တိုးပြီး သိသွားတယ်ဆိုရင် ဒီပို့စ်ရေးရကျိုး နပ်ပါပြီ။ လိုအပ်ချက်များ ရှိနေသေးရင်လဲ ဖြည့်စွက် ထောက်ပြနိုင်ပါတယ်။ နောက်နေ့တွေမှာလဲ သင်ခန်းစာတွေထဲက စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာတွေကို ရေးပါဦးမယ်။\nဒီပို့စ်ကို ဘယ်လို ခေါင်းစဉ်တပ်ရင် ကောင်းမလဲလို့ စဉ်းစားလိုက်တော့ စာသင်ခန်းတခုနဲ့ တူနေတဲ့ ပို့စ်မို့လို့ `ဘလော့ဂ်စာသင်ခန်း´ လို့ပဲ ပေးလိုက်တော့မယ်လို့ စဉ်းစားပေမယ့် ကျနော်က သင်တာမှ မဟုတ်တာ၊ ဒီတော့ ကျနော်လဲ စာကျက်သလိုဖြစ်၊ သင်ထားတာတွေကိုလဲ ပြန်ပြီး ဖောက်သည်ချတာမျိုးဆိုတော့ `ဘလော့ဂ်စာကျက်ခန်း´ ဆိုတာက ပိုကောင်းမယ်ထင်ပါရဲ့...။\nPosted by ကလိုစေးထူး at 11:08 PM 16 comments\nLabels: ဘလော့ဂ် စာကျက်ခန်း\nကျနော် မြန်မာပြည်မှာ နေခဲ့ရစဉ်တုန်းက ကျနော်တို့နေတဲ့ လမ်းထဲက အိမ်တအိမ်အကြောင်းကို ဒီနေ့တနေ့လုံး တွေးနေမိတယ်။ အိမ်တအိမ် ဆိုတာထက် အဲဒီ အိမ်မှာနေတဲ့ လူတယောက်ကို ပိုအမှတ်ရနေမိတာပါ။ အဲဒီလူအကြောင်းကို သတိရမိတော့ ဒီစာကို ရေးဖို့ စိတ်ကူး ရမိတယ်။\nသူ့နာမည်ကိုတော့ စိုးကြီးလို့ပဲ လွယ်လွယ်ခေါ်ကြပါစို့။\nစိုးကြီးတို့အိမ်က မိသားစုဝင် အတော်အတန်များတဲ့ မိသားစုပေါ့။ စိုးကြီးတို့ မောင်နှမက ငါးယောက်၊ မိဘတွေရယ် ပြီးတော့ စိုးကြီးအဖေရဲ့ အကိုကြီး ဘကြီး ဦးမောင်မြင့်ရယ် ဆိုတော့ အားလုံးပေါင်း ၈ ယောက်။ စိုးကြီးက မောင်နှမတွေထဲမှာ အကြီးဆုံး။\nစိုးကြီးက ခြောက်တန်းလောက်ကတည်းက ကျောင်းမနေတော့ဘူး။ အိမ်ရဲ့ စီးပွားရေးကလဲ သိပ်အခြေမခိုင်လှတာမို့ မိဘလုပ်သူတွေကလဲ စိုးကြီး ခြောက်တန်းနဲ့ ကျောင်းထွက်တာကို သိပ်ပြီးတော့ အလေးမထားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှောက်သီးလေး၊ သံပုရာသီးလေး သွားပိုးလိုက် ပြန်ရောင်းလိုက်နဲ့ အသက်ဆက်နေကြရတဲ့ မိသားစု စားဝတ်နေရေးကို စိုးကြီးက ကျောင်းထွက်ပြီး ကူခဲ့တာလို့တော့ မထင်လိုက်လေနဲ့။ ကျောင်းသာ မနေတော့တာ၊ အရပ်ထဲမှာ ဟေးလားဝါးလားနဲ့ သူ့ထက် အသက်ကြီးတဲ့ ခပ်ပေပေ လူပျိုကာလသားတွေနဲ့ တတွဲတွဲ လုပ်နေတာ အဲဒီ အရွယ်ကတည်းကိုကပဲ။\nခပ်တိုတိုပြောရရင်တော့ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ စိုးကြီးတယောက် အသက် ၂၀ သာသာလောက် အရွယ်လဲ ရောက်လာရော မိဘတွေက ဘယ်လိုမှ ပြောမရဆိုမရတော့ဘူး။ ပထမ အဆင့် ဆေးလိပ်သောက်တတ်လာတယ်၊ ကွမ်းလေး တမြမြလုပ်တတ်လာတယ်။ နောက်တော့ ထန်းရည်လေး တမြမြ၊ အရက်ကလေး တမြမြနဲ့ ပိုပြီး အဆင့်တက်လာတော့တာပဲ။ ပိုဆိုးတာက စိုးကြီးငွေရှာတတ်လာတဲ့အခါမှာ အိမ်မှာ တော်ရုံနဲ့ ဘယ်သူပြောတာမှ လက်မခံတော့တဲ့ အကျင့်ပါလာတယ်။ သူ့ထက်အငယ် မောင်နှမတွေစကားကို မပြောနဲ့ မိဘတွေကိုတောင် `အမေတို့က ဘာနားလည်လို့လဲ´ ဆိုပြီး ကလန်ကဆန်က ပြန်လုပ်သေးတာ။\nတခါတလေဆိုရင် စိုးကြီးတို့အိမ်မှာ စိုးကြီး အရက်တွေမူးလာတဲ့အချိန်ဆို ကြားရတာ အတော်စိတ်ညစ်စရာကောင်းတယ်။ ညီတွေ ညီမတွေကို ပြဿနာရှာလား ရှာရဲ့။ အဖေလုပ်သူက `စိုးကြီး၊ မင်းမူးရင်လဲ အိပ်တော့ကွာ´ လို့ ပြောရင် `မအိပ်ဘူးဗျာ´ ဆိုပြီး ပြန်အော်ဟစ်လား၊ အော်ဟစ်ရဲ့။ အမေလုပ်သူ ပြောတဲ့စကားကိုတော့ စိုးကြီးက အရေးကိုမလုပ်တာ။\nစိုးကြီး မမူးတဲ့အချိန်မှာ သူနဲ့ခင်ရာမင်ရာတချို့က စိုးကြီးကို ပြောဖူးတယ်။ `စိုးကြီးရယ်၊ မင်းဆိုးတာကြီးက တော်တော်လွန်တယ်ဟ၊ မင်းဆိုးသမျှကို ခံနေရတဲ့ မင်းအဖေအမေနဲ့ မောင်နှမတွေခမျာ တော်တော်သနားဖို့ ကောင်းတယ်´ လို့ တမျိုး၊ `မင်းတော့ မိဘကိုပါ ပြန်ပြီး ကဏ္ဍကောစလုပ်တာ ကံကြီးတော့ ထိုက်ဦးမယ်´ ဆိုပြီ တဖုံ နားချဖြောင်းဖြကြပေမယ့် ပြောနေတဲ့အချိန်မှာသာ မထုံတက်တေးလုပ်ပြီး အသာငြိမ်နားထောင်နေတာ။ ညနေရောက်လို့ မူးလဲလာရော အဲဒီလို သူ့ကို နားချတဲ့လူတွေကို မူးမူးနဲ့ ကလော်ဆဲတော့တာပဲ။ ကြာတော့ လူတွေက စိုးကြီးကို ဖြောင်းဖြနားချဖို့ကို လက်ရှောင်ကြတော့တာပဲ။ စိုးကြီးကတော့ သူ့ဟာနဲ့သူတော့ ဟုတ်နေတာပေါ့။ ခက်တာက အဲဒီလောက် ဆိုးဝါးတဲ့ စိုးကြီးနဲ့မှ ပုလင်းတူဗူးဆို့ ပေါင်းသင်းကြတဲ့ လူတချို့ကြောင့်လဲ စိုးကြီး ပိုဆိုးနေတာပါ။\nဒီလိုနဲ့ပဲ စိုးကြီးဟေ့ ဆိုရင် လူတွေက မပတ်သက်ချင်တော့ဘူး။ စိုးကြီး ဆိုးထားတဲ့ အရှိန်နဲ့ သူ့အိမ်က လူတွေလဲ အရပ်ထဲမှာ ဘယ်သွားသွား မျက်နှာငယ်ရတယ်။ စိုးကြီးကို ဘယ်သူမှ ပြောမရဆိုမရတော့ဘူး ဆိုပြီး သူ့မိဘကစလို့ အရပ်ထဲက အဆုံး အားလုံး လက်မြှောက်ရမလို ဖြစ်နေချိန်မှာပဲ... ... ...။\nအဲဒီနေ့က စိုးကြီးတို့ အိမ်ဘက်က ဆူဆူညံညံအသံတွေ ကြားရတော့ ပထမတော့ ခါတိုင်းလိုပဲ စိုးကြီး မူးပြီး ရစ်နေတာ မှတ်လို့ ဘာသိဘာသာပဲ နေမိတယ်။ ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသံတွေက ပိုကျယ်လာသလို ကျယ်နေတဲ့ အသံကလဲ ခါတိုင်းနဲ့ မတူတော့ ကျနော်တို့ တအိမ်သားလုံး စိုးကြီးတို့ အိမ်ဘက်က အခြေအနေကို နားစွင့်မိကြတယ်။\n`မင်းက ငါ့ကို ဘာထင်နေလဲ၊ မင်းလိုကောင်ကတော့ ဟောဒီလို ထိုးတယ်ကွ၊ လာလေကွာ´\nအသံတွေကို သေသေချာချာ နားထောင်ကြည့်တော့ လားလား၊ စိုးကြီးရဲ့ ဘကြီး ဦးမောင်မြင့်ရဲ့ ဒေါသတကြီး အသံပါလား။ ဒေါသ ဘယ်လောက်ကြီးနေတယ် မသိဘူး၊ သူ့ကို ၀င်ဆွဲကြလွဲကြတဲ့ အသံတွေ ဘာမှကို မကြားရဘူး။ တခုခုနဲ့ ရိုက်နေတာလား၊ လက်သီးနဲ့ ထိုးနေတာလား မသိရပေမယ့် စိုးကြီးဆီကနေ တအားအားနဲ့ ညည်းညူနေတဲ့ အသံပဲ ကြားရတယ်။\n`မင်းက မပြောဘဲ အသာကြည့်နေတာကို အကောင်းထင်နေတာလားကွ။ မင်းကိုယ်မင်း ဘာထင်နေလဲ၊ ကိုယ့်အိမ် တအိမ်သားလုံးကိုရော မိဘကိုပါ စော်ကားနေတဲ့ကောင် မင်းကို သတ်ပြီး ငါထောင်ထဲ ၀င်ရချင်ဝင်ရပစေ၊ ဒီညတော့ မင်းနဲ့ငါနဲ့ ပွဲကြီးပွဲကောင်းပဲ´\nတကယ်တော့ ဦးမောင်မြင့်ဆိုတာ စိုးကြီးတို့ တအိမ်လုံးမှာ အအေးဆုံးလူ။ သူ့ကိုတွေ့လိုက်ရင် ကွမ်းလေးတမြုံ့မြုံ့နဲ့ အရပ်ထဲမှာလဲ သူ့နဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်တဲ့လူ မရှိလှဘူး။ ဒီလို လူအေးကြီးက အခုလောက် ဒေါသတကြီးနဲ့ အကြမ်းပတမ်းကိုင်နေတာ အံ့သြစရာတော့ ကောင်းတယ်။\nတော်တော်လေး ကြာတော့မှ ရိုက်တဲ့လူပဲ မောသွားလား၊ အရိုက်ခံရတဲ့လူကပဲ မေ့သွားတာလားတော့ မသိဘူး။ စိုးကြီးတို့ အိမ်ဘက်က အသံတွေ တိတ်သွားတယ်။\nအဲဒီညနောက်ပိုင်းမှာတော့ စိုးကြီးတယောက် အချိုးတွေ လုံးဝ ပြောင်းသွားတယ်။ မပြောင်းလို့လဲ မဖြစ်ဘူး၊ ကလန်ကဆန်လုပ်တာနဲ့ တကယ်ကို ဆော်ပလော်တီးတဲ့ သူ့ဘကြီးရဲ့ လက်သံပြောင်တာကလဲ လန့်လောက်စရာဆိုတော့ ပြောင်းရတာ။ အိမ်ကိုမူးပြီးပြန်လာရင် အရင်လို တအိမ်သားလုံးကို မရစ်ရဲတော့ဘူး။ အသာလေး အိပ်ရာထဲဝင်ခွေတယ်။ ဒါတောင်မှ နောက်ပိုင်းကျတော့ `ဟေ့ကောင်၊ မင်းအရက်သောက်လာရင် အိမ်ကို ပြန်မလာနဲ့´ လို့ ဘကြီး ဦးမောင်မြင့်က ထပ်အမိန့်ထုတ်လိုက်တာ အိမ်ကို မူးပြီးတောင် ပြန်မလာရဲတော့ဘူး။\nပြောရရင်တော့ ဒီလောက် ဆိုးတဲ့ စိုးကြီးကို သူ့မိဘတွေက စလို့ အရပ်ထဲကလူတွေ အဆုံး အေးအေးဆေးဆေး ပြောပြ၊ ဖြောင်းဖြတုန်း လက်မခံတဲ့ စိုးကြီးကို လက်သံထပြောင်ပစ်လိုက်တဲ့ ဘကြီးဦးမောင်မြင့်ဟာ မိုက်ဂုဏ်ကိုချိုးပစ်လိုက်တာလို့ ပြောရမလားဘဲ။\nတကယ်ဆိုရင် အကြမ်းပတမ်းကိုင်တယ်ဆိုတာက ကောင်းတဲ့အမျိုးမှ မဟုတ်တာပဲ။ ကိုယ့်သွေးကိုယ့်သားကို ပြန်ပြီး ရိုက်ရပုတ်ရတာကို ဘကြီးဦးမောင်မြင့်လဲ လုပ်ချင်မယ်တော့ မထင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုမှ မလုပ်ရင် စိုးကြီးဆိုတဲ့ကောင်က ကိုယ့်မိဘပါ ကိုယ်ပြန်စော်ကားနေတော့ ၀င်ပြီး ပွဲကြမ်းပစ်လိုက်ပုံပေါ်တယ်။ တကယ်လို့များ ဦးမောင်မြင့်လဲ စိုးကြီးရဲ့ တခြားသော မိသားစုဝင်တွေလို စိုးကြီးကို လေပြည်အေးလေးနဲ့ တရားချဖို့ ကြိုးစားနေရင် ဘာဆက်ဖြစ်မယ်တော့ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုလို ကိုယ့်ကို တကယ်နိုင်တဲ့လူလဲ ရှိလာရော စိုးကြီး အချိုးပြောင်းသွားတာတော့ အမှန်ပဲ။\nစိုးကြီးလို ခပ်ဆိုးဆိုးကောင်ဆိုတာ တခါတလေတော့လဲ ကြိမ်လုံးဒဏ် ခပ်စပ်စပ်၊ ဒါမှမဟုတ်လဲ နားရင်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ရိုက်သင့်ရင် ရိုက်ရမလားလို့ တွေးကြည့်မိတာပဲ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် `ငါက ဘယ်သူ့ကြောက်နေရမှာလဲ´ ဆိုပြီး လုပ်ချင်ရာကို လုပ်နေတော့မှာလေ။\nPosted by ကလိုစေးထူး at 11:19 PM6comments\n`ဘူးစင်ကင်းကောင်း၊ အကြောင်းထူး မရှိ´\n`အိမ်သာ...၊ ကင်းကောင်း၊ အကြောင်းထူး မရှိ´\n`အိပ်ဆောင်တစ် ကင်းကောင်း၊ အကြောင်းထူး မရှိ´\nညရဲ့ အမှောင်ထဲမှာ တချက်တချက် ပျံ့လွင့်လာသော အော်သံတချို့က အချုပ်ဆောင်ထဲက နေဇာ့ကို အိပ်စက်ခြင်းငှာ မစွမ်းသာအောင် လှန့်နေကြလေသည်။ နေဇာ့ဘေး ဘယ်ညာမှာတော့ ခပ်ကျဉ်းကျဉ်း အချုပ်ခန်းထဲမှာ ခြင်ထောင် မရှိ၊ စောင်မရှိ ဒီအတိုင်း ခွေခွေလေး အိပ်နေကြသူတွေက မစီမရီ ဖြစ်လို့နေ၏။ တချို့များကျတော့လဲ ဟောက်သံလေးများပင် ထွက်လို့...။\nလူပေါင်းများစွာရဲ့ အနံ့အသက်တွေနဲ့ လှောင်အိုက်လှတဲ့ အချုပ်ဆောင်ထဲမှာ ဘယ်တုန်းကတည်းက အခိုင်အမာ နေရာရနေကြမှန်း မသိသည့် ကြမ်းပိုးကောင်တွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကလဲ ဘယ်လိုမှ အိပ်မရအောင် နှောက်ယှက်နေသေးသည်။\nနောက်ဆုံးတော့ ဘယ်လိုမှ အိပ်မရသည့်အတူတူ ငူငူကြီး ထထိုင်လို့ နေဇာတယောက် အချုပ်သံတိုင်ပြတင်းမှ တဆင့် အမှောင်ထုထဲကို ငေးလို့ ... ... ...။\n`သားရယ်၊ မေမေတို့အိမ် အခြေအနေလဲ သားသိရဲ့သားနဲ့၊ ပြီးတော့ ဖေဖေ့ဆီကလဲ ငွေမပို့လာတာ နှစ်လလောက် ရှိနေပြီလေ´\nမေမေက ဘယ်လိုပင် ဖြောင်းဖြပေမယ့် နေဇာတယောက် သုန်မှုံသော မျက်နှာထားက မပျောက်။\n`မေမေပဲ သားကို ၀ယ်ပေးမယ်ပြောထားတာပဲဟာ´\n`ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ် သားရယ်၊ ဒါပေမယ့်... ... ...´\n`တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ မေမေညာတယ်´\nဆူဆူအောင့်အောင့် ပြောရင်း အိမ်ထဲကနေ အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာတော့ မေမေ အနောက်မှာ မျက်နှာမသာမယာဖြင့် ကျန်ခဲ့သည်။\nမေမေ့ကို Casio နာရီလေး တလုံးဝယ်ပေးဖို့ နေဇာ ပူစာခဲ့တာ တော်တော်ကြာပါပြီ။ အတန်းထဲမှာ သူငယ်ချင်းတချို့က အဲဒီနာရီလေးတွေ ပတ်လာတာတွေ့ရင် သူလဲ လိုချင်မိသည်။ အဲဒီနာရီက ရေစိမ်လဲ ခံသတဲ့။ အကြမ်းပတမ်းလဲ ခံသတဲ့။ မေမေ့ကို ပူစာတော့ မေမေက `၀ယ်ပေးပါမယ် သားရယ်´ ဆိုပြီး နေ့ရွှေ့၊ ညရွှေ့။ အခုလဲ ဖေဖေ့ဆီက ပိုက်ဆံ မပို့လာသေးလို့တဲ့။ စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ လက်ဖက်ရည် ဆိုင်ဘက်ကို ထွက်လာလိုက်သည်။\nနာမည်စာရင်းတွေကို ရေးမှတ်နေသော တပ်ကြပ် သံချောင်းက လက်ကလေးပိုက်ပြီး အနားမှာ ရို့ရို့ကလေး ရပ်လို့ လေသံထစ်ထစ် အအ ဖြစ်နေသော နေဇာ့ကို ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။\n`အေး၊ ဘာလဲ ပြော´\n`ကျ...ကျနော် အိမ်ပြန်ချင်တယ်၊ စစ်ထဲ မ၀င်ချင်ဘူးဆရာ´\n`ဟို...၊ ကျနော်... စာမေးပွဲလဲ ဖြေရဦးမယ် ဆရာ´\nဆရာသံချောင်းက ဒီလိုစကားတွေကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ကြားဖူးထားလို့ နားရည်ဝနေဟန်၊ ဘာမှ မဖြစ်လေဟန်နဲ့...\n`အေး...၊ ပြန်ရမှာပေါ့ကွာ၊ ဟေ့...၊ မိုးအောင်...၊ ဆရာမိုးအောင် ဘယ်ရောက်နေလဲ´\n`ဗျာ...၊ လာပြီ ဆရာ´\n`အေး၊ ဒီကောင့်ကို အချုပ်ထဲ သွားထည့်ထားလိုက်ကွာ´\n`မလုပ်ပါနဲ့ ဆရာ၊ ကျနော် အိမ်ပြန်ချင်လို့ပါ၊ စာမေးပွဲလဲ ဖြေရမှာမို့လို့ပါ´\nငိုသံတ၀က်နဲ့ ပြောရင်း ဆရာမိုးအောင် ဆွဲခေါ်ရာနောက် ပါသွားတဲ့ နေဇာ့ကို ကြည့်ပြီး ဆရာသံချောင်း ပါးစပ်က ရေရွတ်လိုက်သေးသည်။\n`ဘယ်လိုကောင်တွေလဲ မသိပါဘူး၊ နာရီမ၀ယ်ပေးတာနဲ့ စစ်ထဲ ရောက်လာရတာနဲ့၊ အိမ်ပြန်ချင်ရတာနဲ့၊ စာမေးပွဲ ဖြေချင်ရတာနဲ့၊ စုဆောင်းရေးကို အလှူအိမ်များ ထင်နေလား မသိဘူး´\n`အေး၊ ရှိပါတယ် ခင်ဗျဆိုတဲ့ကောင် လာစမ်းကွာ´\nအချုပ်ခန်းတံခါးဝကနေ တယောက်ခြင်းကို နာမည်ခေါ်ပြီး အပြင်ထွက်ခိုင်းနေသော စစ်သားက နေဇာ့ကို ခပ်ဆတ်ဆတ် ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ အနားရောက်တော့ ဘာမပြောညာမပြောဖြင့် ပါးကို ဖြောင်းခနဲနေအောင် ရိုက်လိုက်၏။ နာကျင်မှု၊ အံ့သြမှုဖြင့် အလန့်တကြား ပြန်ကြည့်သော နေဇာ့ကို...\n`ဒါစစ်တပ်၊ မင့်အမေလင် အိမ်မဟုတ်ဘူး၊ စာသင်ခန်းလဲ မဟုတ်ဘူး၊ စစ်တပ်ထဲမှာ နာမည်ခေါ်ရင် ရှိ လို့ တလုံးပဲထူးရတယ်။ နောက်တခါ ရှိပါတယ် ခင်ဗျ ဆိုရင် ဒီထက်နာမယ်´\n`ပြောစမ်း၊ ဟုတ်... လို့´\n`အေး၊ နောက်နေ့ပဲ သင်တန်းကျောင်းကို သွားရတော့မယ်၊ စစ်သားလုပ်မယ့်ကောင်က ခေါ်လိုက်ရင် စစ်သားနဲ့ တူအောင်ထူး၊ အခြောက်လိုလို ဂန်ဒူးလိုလို လာမလုပ်နဲ့´\n`ဘယ်လိုကောင်တွေမှန်းကို မသိဘူး၊ သွား...ပြန်ဝင် အချုပ်ခန်းထဲကို၊ မနက်ဖြန် မင်း သင်တန်းကျောင်းပါတယ်´\n`ဖိုကြီး၊ ကင်းကောင်း၊ အကြောင်းထူး မရှိ´\n`အိမ်ဆောင်နှစ်၊ ကင်းကောင်း၊ အကြောင်းထူး မရှိ´\nကင်းသမားတွေရဲ့ ကင်းသတင်းပို့သံတွေကတော့ ငါးမိနစ်ခြား တခါဆိုသလို နေဇာ့ဆီ ပျံ့လွင့်လာနေဆဲပင်။ နာရီဝယ်မပေးတဲ့ မေမေ့ကို စိတ်ဆိုးပြီး အိမ်ကထွက်လာမိတာကို အခုမှ နောင်တရနေလို့လဲ မထူးတော့ချေပြီ။ မနက်ဖြန် စစ်သင်တန်းတက်ရတော့မည်တဲ့။ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာတွေ ကြုံရဦးမည်တော့ မသိ။\nဘာမှမမြင်ရတဲ့ အမှောင်ထဲကနေ ကင်းသတင်းပို့သည့် ခပ်ထန်ထန် အသံတွေက ပျံ့လွင့်နေဆဲ။\n(ကျနော့် ဘလော့ဂ်မှာ `နဂျယ်ကောင်´ ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်လေးနဲ့ အတူ သရုပ်ဖော်ဝတ္ထုတိုလေးတွေ ရေးခဲ့သလိုပဲ `နေဇာ´ ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင် တကောင်ကို မွေးဖွားပြီး ဇာတ်လမ်းတွဲတွေကို ရသဟန်နဲ့ ဖန်တီးကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးရမိပါတယ်။ ၀တ္ထုရှည် ရေးဟန်ကို တခါမှ မရေးဖူးခဲ့တာကြောင့် ဇာတ်လမ်းတွဲဟန်နဲ့ပဲ တခန်းစီ၊ တပိုဒ်စီ တင်ဆက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ `နေဇာ ဇာတ်လမ်းတွဲများ´ ပေါ့။ ဖတ်ရှုအားပေးကြပြီး ဝေဖန်နိုင်ကြပါတယ်။)\nPosted by ကလိုစေးထူး at 1:21 AM6comments\n`ဒီအခန်းဟာ Level5အခန်းပါလား ခင်ဗျာ´\nအတန်းထဲက ဆရာမက `Yes´ လို့ ပြုံးပြုံးကြီး ဖြေပြီးတာနဲ့ ကျနော့်နာမည်ကို မေးပြီး ကျနော့်ရဲ့ ဖိုင်လ်တွဲကို ခပ်မြန်မြန်ပဲ စစ်ဆေးလို့ အတန်းသားတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါတယ်။ နောက်တော့ စာသင်ခန်းထဲမှာ ဆရာနဲ့တပည့် အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးပြောဆိုကြသံတွေနဲ့ ဆူညံလို့၊ ပျော်ရွှင်လို့၊ ကျနော်ကလဲ အဲဒီ အသံတွေထဲ စီးမျောပျော်ဝင်လို့...။\n`ဟဲလို၊ Capital One bank ကပါ၊ ဘာများကူညီပေးရမလဲ´\nခပ်မြန်မြန်ပြောသွားတဲ့ တဘက်က အင်္ဂလိပ်စကားကို အတော်လေး အာရုံစိုက် နားထောင်ပြီးတော့... `ကျနော့် ခရက်ဒစ်ကဒ်ကို အတည်ပြုချင်လို့ပါ´ လို့ ပြန်ပြောရတယ်။ ဟိုဘက်က ပုဂ္ဂိုလ်မလေးက ကျနော့်နာမည်၊ အသက်၊ လိပ်စာကို မေးတယ်။ ဒီအထိလဲ အိုကေနေတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ Social Security နံပါတ်ရဲ့ နောက်ဆုံး လေးလုံးကိုလဲ မေးတယ်။ ဒါလဲ အဆင်ချောနေတုန်းပါပဲ။ ကဒ်နံပါတ်တွေ ပြောပြပြီးလို့ `အိုကေ၊ ကျမရှင့်ကို ဒီကဒ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ရှင်းပြစရာတွေ ရှိပါတယ်´ ဆိုတဲ့နေရာကနေ စလို့ ကျနော် ဒုက္ခရောက်တော့တာပဲ။\nစက်သေနတ်ပစ်သလို တရစပ်ပြောနေတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားကို `ရှင့်ရဲ့ ခရက်ဒစ်ကဒ်ကို ဒေါ်လာ ငါးရာကနေ စတင် အသုံးပြုခွင့် ရှိပါတယ်´ ဆိုတာလောက်ပဲ ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်တယ်။ ကျန်တာတွေကို သူက ဆက်တိုက်ပြောလိုက်၊ ကျနော့်ကို `နားလည်ပါသလား´ လို့ မေးရင် `စကားကို ဖြည်းဖြည်းပြောပြီး နောက်တခေါက်လောက်´ လို့ ပြန်ပြောလိုက်နဲ့ အချိန်တွေက မကြာသင့်ဘဲ ကြာနေတော့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်တော့တာနဲ့ `ကျနော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျနော် ခင်ဗျားပြောနေသလောက်ကို အားလုံး နားမလည်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် အဲဒီ ကဒ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေနဲ့ အချက်အလက်တွေကို စာတိုက်ကတဆင့် ထပ်ပို့ပေးပါ´ လို့ ပြန်ပြောမှပဲ ကိစ္စပြတ်တော့တယ်။\n`ဟဲလို၊ Time Warner Cable ကလား´\n`ဟုတ်ပါတယ်။ ကျနော် ဘာကူညီရမလဲ´\n`ခင်ဗျားတို့ဆီကနေ ကျနော် ကေဘယ်လ်အင်တာနက်လိုင်း ယူထားတာ အခု ကွန်နက်ရှင် မရဘူးဖြစ်နေလို့ပါ´\nထုံးစံအတိုင်း နာမည်မေး၊ လိပ်စာမေး၊ ဖုန်းနံပါတ်မေးနဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ ဟိုတခါကလို စက်သေနတ်ပစ်သံနဲ့ တူတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားတွေ ဖုန်းထဲကနေ တဆင့် နားထဲကို ခုန်ပေါက်ဝင်လာပြန်တယ်။ `ဖြည်းဖြည်းပြောပေးပါ ခင်ဗျာ´ လို့ ပြန်ပြန်ပြောရတာလဲ ခဏခဏ။ `အိုကေ၊ ခင်ဗျား အခု ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်ပါ၊ ရောက်ပြီလား၊ စက်ကို Re-start လုပ်ပါ၊ ပြီးရင် ပြန်ပြောပါ´ အဲဒီအထိတော့ ဟုတ်နေသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်း သူထပ်ခိုင်းတာတွေက ဘာမှန်း နားမလည်တော့ပြန်ဘူး။ နောက်ဆုံး...`ဆောရီးပါဗျာ။ ကျနော် ခင်ဗျားပြောတာကို နားမလည်ပါဘူး´ လို့ ထပ်ပြောတော့ `အိုကေ၊ ကျနော် ကြိုးစားကြည့်ပေးပါမယ်´ လို့ ပြောပြီး ဖုန်းကို ဂွပ်ခနဲနေအောင် ချသွားတယ်။ တော်တော်လေး ကြာတော့မှ လူတယောက် တံခါးလာခေါက်ပြီး ကျနော့်စက်ရှေ့မှာ ထိုင်လို့ ဖုန်းကို ဖွင့်ပြီး ဟိုဘက်ကလူနဲ့ အပြန်အလှန်တွေ ပြောရင်း ပြင်ဆင်လိုက်တာ ဆယ်မိနစ်တောင် မကြာလိုက်ဘူး၊ ကွန်နက်ရှင် ပြန်ရပါလေရော...။\nတကယ်တော့ အပေါ်မှာ ပြောတဲ့ အဖြစ်လိုမျိုးတွေ ကျနော့်လို နောက်ထပ် လူ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ကြုံဖူးကြသလဲတော့ မပြောတတ်ပါဘူး။ ကျနော်ကတော့ ဖုန်းထဲမှာ အင်္ဂလိပ်လို ပြောရပြီ ဆိုတာနဲ့ ပြဿနာ ကောင်းကောင်းတွေ့လေ့ရှိတယ်။ ဒီနိုင်ငံကို ရောက်ခါစက အိမ်ဖုန်း စရခါစဆို ပိုဆိုးသေးတယ်။ တရက်တလေဆို နာရီဝက်တခါလောက်ကို ကြော်ငြာဖုန်းတွေ ၀င်လာတတ်တယ်။ ကိုင်မိရင် ကျနော့်နာမည်ကို မေးပြီး သူတို့ကတော့ ဘယ်သတင်းစာတိုက်ကပါ၊ ဘာကုမ္ပဏီပါနဲ့ ပြောပြီး ကရားရေလွှတ် တတွတ်တွတ် ပြောတော့တာပဲ။ ပထမတော့ ဘာမှန်းမသိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ ဖုန်းခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူပြောနေတာတွေကို နားထောင်နေသေးတယ်။ တခါတလေများဆို ဟိုဘက်က ပြောနေတဲ့ ကိုယ်တော်ချောက ကျနော် ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်နေတာကိုတောင် `ခင်ဗျားနားထောင်နေရဲ့လား´ လို့ မေးသေးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ `ဆောရီးပါပဲ၊ ကျနော် ခင်ဗျားပြောတာတွေကို နားမလည်ပါဘူး´ လို့ ပြောရတော့တယ်။ ရောက်နှင့်နေတဲ့ သူငယ်ချင်း တယောက်ကို နောက်ပိုင်းကျတော့မှ မေးစမ်းပြီး ဖုန်းကုမ္ပဏီမှာ ကြော်ငြာဖုန်းတွေကို Block အလုပ်ခိုင်းရတယ်။\nရယ်စရာ အလွဲတခုကတော့ ရောက်ခါစ မြန်မာမိတ်ဆွေ တယောက်ဆိုရင် အဲဒီလို ကြော်ငြာဖုန်းတွေလာရင် နားမလည်ပေမယ့်လဲ ဟိုဘက်က ပြောနေတာကို အကြောင်သားနဲ့ Yes, Yes ဆိုပြီး ပြန်ပြောတာ နောက်နေ့တွေကျတော့ အိမ်ရှေ့မှာ မဂ္ဂဇင်းတွေ၊ သတင်းစာတွေကို တံခါးဝမှာ တယောက်ယောက်က လာပို့ထားသတဲ့။ လကုန်တော့မှ ငွေတောင်းလွှာရောက်လာတော့ လန့်ပြီး နားလည်တဲ့သူကို ပြန်မေးရသတဲ့။\nဒီတော့ အပေါ်မှာ ကျနော် ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ အလွဲတချို့တွေဟာ ဘာကို ပြနေသလဲဆိုတော့ ကျနော် တတ်ထားတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာနဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားဟာ တကယ့်တကယ်တမ်းမှာ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာကို တွေ့လာရတယ်။ အပြင်မှာ စကားပြောတာနဲ့ ဖုန်းထဲမှာ စကားပြောတာဆို အတော်ကြီးကို ကွာပါတယ်။ အပြင်မှာကတော့ International Language လို့ ပြောင်နောက်ခေါ်ကြတဲ့ လက်ဟန်ခြေဟန်တွေပါ သုံးလို့ ကိုယ်ပြောတတ်သလို ပြောပြီး အဆင်ပြေနိုင်ပေမယ့် ဖုန်းထဲမှာကျတော့ ဂွအကျကြီး ကျတော့တာပါ။\nဒီလိုနဲ့ပဲ ကျောင်းတော်ဆီ ခြေဦးပြန်လှည့်ရတော့တာပါပဲ။\nTesting Exam ကို ဖြေပြီးတော့ ထွက်လာတဲ့ ရလဒ်က Level5ပါတဲ့။ အားလုံးပေါင်း Level6အထိ ရှိတာဆိုတော့ ဒီလောက် အဆင့်ကနေ သင်ရတာကိုက မဆိုးဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်အားပေးရတယ်။\n`Level5နဲ့ Level6အဆင့် ကျောင်းသားတွေ တက်လို့ရနိုင်တဲ့ ကောလိပ်ကျောင်းတွေ ရှိပါတယ်၊ ကြိုးစားပါ၊ အဆင်ပြေပါစေ´ လို့တော့ စာမေးပွဲ ရလဒ်ကို ပြောပြတဲ့ ဆရာမက မှာလိုက်ပါရဲ့...။\n`ကဲ...၊ ဒီနေ့ အတန်းချိန်ကတော့ ဒီလောက်ပါပဲ၊ ကြာသပတေးနေ့ ညနေ ခြောက်နာရီမှာ ပြန်ဆုံကြပါစို့´\nအရယ်အရွှမ်းကလေးတွေနဲ့ စာသင်တတ်တဲ့ ထိပ်ပြောင်ပြောင် ဆရာရဲ့ စကားအဆုံးမှာ အတန်းထဲက ကျောင်းသူ ကျောင်းသားတွေ စုရုံးရုံးနဲ့ ပြန်ဖို့ ပြင်ကြဆင်ကြ။\nသြော်...၊ ငယ်ငယ်တုန်းက သင်ခဲ့ဖူးတာကိုတောင် မှတ်မိသေး။ ဘာတဲ့...၊ ကျည်ပွေ့အတက်ပေါက် တာဆိုလား။ အခုတော့ အဲဒီ ပုံပြင်ထဲက အတိုင်းဆို ကျနော်သည်လဲ မောင်ကျည်ပွေ့ပေါ့။ ဘလော့ဂ်ရေးဖော် ကိုကျည်ပွေ့ကိုတောင် သတိရမိသေးတော့...။\nကျောင်းဝင် အပြင်ကို ထွက်လိုက်တော့ အပြင်မှာ အေးလို့...၊ ခဲလို့။ နှင်းဖတ်တွေ ဖွဲလို့ သည်းလို့။ ကျောင်းကို ပြန်ငဲ့ကြည့်လိုက်တော့ လျှပ်စစ်မီးအပြင် ပညာအလင်းပါ စွက်ထားတဲ့ ကျောင်းက လင်းလို့ ထိန်လို့...။\nPosted by ကလိုစေးထူး at 9:24 PM 12 comments\nကျနော် တနင်္ဂနွေနေ့ညနေမှာ ခရီးကနေ ပြန်ရောက်ပါတယ်။ ရောက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့နေရာက အသွားအပြန် ၃၆ နာရီကြာအောင် ကားမောင်းရတဲ့ အကွာအဝေး ဖြစ်ရတဲ့အထဲ အပြန်လမ်းခရီးမှာ လမ်းတောက်လျှောက် ဆိုးဝါးနေတဲ့ ရာသီဥတုကြောင့် ကံသီလို့သာ အိမ်ကို ဘေးမသီရန်မခ ပြန်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ခရီးသွား အတွေ့အကြုံလေးတွေကိုတော့ နောက်များမှပဲ စာရေးဖြစ်ပါဦးမယ် ထင်ပါတယ်။\nလွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အတန်ကြာက ကျနော် `ခါဂျီး...၊ ခါဂွေး...၊ ဂါးနီ´ ဆိုတဲ့ ပို့စ်လေး တပုဒ် ရေးဖြစ်ပါတယ်။ ရေးတုန်းကတော့ တွေ့ခဲ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ အလွဲလေး တခုကို စာလာဖတ်သူတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလဲ ပြုံးစေရအောင် ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် သက်သက်နဲ့ ရေးခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီ စာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကျနော့်ရဲ့ တာဝန်ရှိမှုအတွက် တစုံတရာ ပြန်ရေးမှ ဖြစ်တော့မယ်လို့ ယူဆတဲ့အတွက် အခု ပို့စ်ကို ရေးပါတယ်။\nအဲဒီ ပို့စ်ကို ကျနော် ရေးခဲ့တဲ့နေရာမှာ ကျနော် ထည့်သွင်း မရေးဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတချို့ ရှိပါတယ်။ ဘာကြောင့် ထည့်မရေးသလဲ ဆိုတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးစေချင်တာကို အသားပေးလိုတာက တချက်နဲ့ အသေးစိတ်ကြီးတွေလဲ ထည့်ရေးနေစရာ မလိုပါဘူးလေလို့ သာမန်သဘော တွေးခဲ့တာကြောင့်ပါ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဒါတွေကို ထည့်ရေးဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။\nအဲဒီ ကရင်အကိုကြီးအတွက် ကျနော်က စကားပြန်အဖြစ် မကူညီခင်မှာ သူကိုယ်တိုင် အနေနဲ့လဲ မြန်မာဘာသာပြန်ထားတဲ့ စီဒီအခွေကို နားထောင်ထားတဲ့ အပြင် သူတတ်သမျှ မှတ်သမျှလေးနဲ့ ရုံးမှာသွားသွားဖြေနေတာ သုံးကြိမ်ရှိပါပြီ။ သူနားထောင်နေတဲ့ ဘာသာပြန် စီဒီခွေက တခြားပြည်နယ်ကို အခြေခံထားတာရယ် သူ့ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ အားနည်းချက်တွေရယ်ကြောင့် သုံးကြိမ်စလုံး ကျပြီးမှ ကျနော့်ဆီမှာ အကူအညီလာတောင်းတဲ့အတွက် လုပ်ပေးဖြစ်တာပါ။\nကျနော် လက်ရှိနေတဲ့ ပြည်နယ်မှာ ယာဉ်မောင်းသင် လိုင်စင်ရဖို့အတွက် တနှစ်မှာ ငါးကြိမ်အထိသာ ကြိုးစားခွင့် ရှိပါတယ်။ ငါးကြိမ်တိုင်အောင် ကျခဲ့ရင် နောက်နှစ်အထိ ထပ်စောင့်ရပါတယ်။ တနှစ်မှာ ခြောက်လလောက်က အေးနေတဲ့ ဒီပြည်နယ်မှာ အရမ်းအေးတဲ့ လတွေမှာဆို အပြင်မှာ ဆယ်မိနစ်လောက် နေဖို့ကိုတောင် မလွယ်တာမို့ ကားမရှိသူတွေအတွက် အလုပ်သွား အလုပ်ပြန်က အင်မတန် ဒုက္ခရောက်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီ ကရင်အကိုကြီးရဲ့ အခက်အခဲကို မကြည့်ရက်တဲ့ စိတ်တခုတည်းနဲ့ ဒီလိုနည်းနဲ့ ကူညီဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။\nအဲဒီ စာမေးပွဲကို သွားမဖြေခင်မှာလဲ ကျနော့် အိမ်မှာ သူ့ကို အဓိကကျတဲ့ ယာဉ်စည်းကမ်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေ၊ ကားလမ်းတွေပေါ်က အမှတ်အသားတွေ အကြောင်းကို ရှင်းပြခဲ့ပါသေးတယ်။ အဲဒါတွေ လုပ်ပြီးမှ သွားဖြေစေခဲ့တာပါ။\nသွားဖြေစေခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့် သူ မအောင် အောင်အောင် ကျနော်က Cheating လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ဘာပဲပြောပြော ဒါဟာ ကောင်းတဲ့ ရှုထောင့်တခု မဟုတ်တာကို ကျနော် နားလည်လက်ခံပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျနော့်ကို အဲဒီ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အကြံဉာဏ်ပေးပြီး စေတနာ ရှေ့ထား ဝေဖန်ထောက်ပြပေးကြတဲ့ မိတ်ဆွေများကို အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nသို့သော် သေချာတာ တခုကတော့ ကျနော် အဲဒီ ပို့စ်ကို ရေးခဲ့တာဟာ `ငါတော့ ဘယ်လိုလူလည်ကျလိုက်တာကွ´ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ယူချင်စိတ်နဲ့ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအတွက် ကျနော့်ကိုယ် ကျနော် လိပ်ပြာသန့်စွာ ပြောရဲပါတယ်။ ကျနော်တို့ အလွဲကလေးတွေ ကြုံခဲ့တယ်၊ ဒါလေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးရအောင် ဆိုတဲ့ စိတ်တခုတည်းသာ ထားခဲ့ပါတယ်။ ပို့စ်ရဲ့ label ကိုတောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လို့ပဲ ပေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကူညီပေးခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့် လုံးဝဥဿုံ ပြီးပြည့်စုံသော ဖြစ်သင့်မှုတွေ မဖြစ်ခဲ့တာကိုတော့ ၀န်ခံပါတယ်။ အဲဒါတွေဟာလဲ ဘယ်လို လူလည်ကျလိုက်မှပဲ၊ ဘယ်လိုတော့ အလွဲသုံးစား လုပ်ရင် ရတာပဲဟာဆိုတာ သက်သက်ကိုသာ အခြေခံတွေးခဲ့တာ မဟုတ်ရပါဘူး။\n`ဒါဖြင့် မင်းအခုလို လုပ်ပေးလိုက်တဲ့ ကရင်အကိုကြီးက လမ်းပေါ်မှာ ကားတိုက်လို့ ပြဿနာ တက်တော့ မြန်မာလူမျိုး သိက္ခာမကျဘူးလား´ လို့ မေးစရာ ရှိပါတယ်။ သူ့ကို လမ်းစည်းကမ်း၊ ယာဉ်စည်းကမ်းတွေကို သေချာရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။ နောက်လဲ ကားမောင်းသင်ပေးတဲ့အခါ ရှင်းပြရမှာတွေ ရှိပါတယ်။ ဒီတော့ ကားတိုက်မှု မဖြစ်အောင် တနည်းအားဖြင့် သူ့အနေနဲ့ လမ်းစည်းကမ်းကို နကန်းတလုံးမှ နားမလည်ဘဲ ကားတက်မောင်းလို့ ကားတိုက်မှု ဖြစ်ရတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး မဖြစ်အောင် ကျနော် ဆက်လက် တာဝန်ယူထားပါတယ်လို့ ပြောပြချင်ပါတယ်။\nနောက်တခုက အဲဒီ ပို့စ်ထဲက ဇာတ်လိုက်ကျော် ကရင်အကိုကြီးကို အခုဆိုရင် အားတဲ့ရက်တွေမှာ ကျနော် ကိုယ်တိုင်ပဲ ကားမောင်း သင်ပေးနေပါတယ်။ အမေရိကားမှာ ကားမောင်းသင်တန်းကြေးဟာ အလွန်တရာ ဈေးကြီးတဲ့အတွက် သူ လက်ရှိရနေတဲ့ လုပ်ခနဲ့ စာရင် မတန်တဆကြီး ပေးနေရမှာ စိုးတာလဲ ပါတာပါ။\nအမေရိကားမှာ လူတယောက်ကို ကားမောင်းသင်ပေးခွင့် ရှိဖို့အတွက် (ကျနော့် အခုလက်ရှိနေတဲ့ ပြည်နယ်ရဲ့ ယာဉ်မောင်းလက်စွဲ စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားချက်အရ) အနည်းဆုံး ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်သက်တမ်း ၂ နှစ်နဲ့ အသက် ၂၁ နှစ် အထက် ရှိရပါမယ်။ နောက်တခုက ကျနော် သင်ပေးမှာက ကျနော့်ကားနဲ့ပါ။ ကျနော့်ကားမှာ ကျနော့် တယောက်ထဲရဲ့ အမည်သာလျှင် ကားအာမခံထားတာကြောင့် တကယ်လို့များ အမောင်းသင်နေတုန်း တခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျနော်တက်မယ့် ပြဿနာတွေက အများကြီးပါ။\nစာတပုဒ်ကို စာရေးသူက ဘယ်လိုရေးလိုက်သည် ဖြစ်စေ စာဖတ်သူတွေအနေနဲ့ မိမိမြင်တဲ့ ရှုထောင့်ကနေ လွတ်လပ်စွာ ထင်မြင်ပိုင်ခွင့် ရှိတဲ့အတွက် ကျနော်ရေးတာကို ဖတ်ပြီး `ဒီကောင်လုပ်တာနဲ့ ငါတို့ လူမျိုး သိက္ခာကျတော့မှာပဲ´ လို့ ထင်စရာတွေ ဖြစ်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီအပေါ်မှာတော့ ကျနော် ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်ယူပြီး စာဖတ်သူတွေကို တောင်းပန်ပါတယ်။\nကူညီနည်း ပုံစံမကျတဲ့အတွက် ကျနော် မှားတာကို ၀န်ခံဖို့ အသင့်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျနော် မှားတဲ့ အဲဒီ အမှားဟာ ဆရာဝန်တယောက်က ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချဖို့အတွက် ကူညီပေးတဲ့ အမှားမျိုးနဲ့ လုံးဝဆက်စပ်မှု မရှိသလို သဘောသဘာဝခြင်းလဲ တခြားစီလို့ ထင်ပါတယ်။ လူတယောက် အေးခဲနေတဲ့ ရာသီဥတုဒဏ်ကို ဖြတ်ကျော်ရမယ့် ၀ဋ်ဒုက္ခကို ကျနော် ကားမရှိခင်တုန်းက အခြေအနေနဲ့ ကိုယ်ချင်းစာပြီး လုပ်ခဲ့တာတခုပဲ ရှိပါတယ်။ ဒါကို ကျနော့်အနေနဲ့ ၀င့်ကြွားလိုတဲ့ စိတ် လုံးဝ မရှိပါဘူး။\nရေးခဲ့တာလဲ အတန်ငယ်တော့ ရှည်လျားပါပြီ။ နောက်ဆုံး အနေနဲ့ကတော့ ကျနော် အခုပို့စ်ကို ရေးတာဟာ အခြေအနေတခုကို အရင်ထက်စာရင် ပိုနားလည်လာဖို့သက်သက်သာ ရည်ရွယ်ပါတယ်။\nနားလည်လက်ခံနိုင်ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အပြုသဘော အကြံပေး ဆွေးနွေးထောက်ပြသွားကြသူ မိတ်ဆွေ မောင်နှမ၊ အကိုအမများ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nPosted by ကလိုစေးထူး at 10:33 PM9comments\nအခုရက်ပိုင်းမှာ ကျနော် ခရီးသွားဖို့ ရှိလို့ နောက်ထပ် လေးငါးရက်အတွင်းတော့ ပို့စ်အသစ်တွေ မတင်နိုင်သေးပါဘူး။ ပြန်လာတဲ့အခါကျမှ ဘလော့ဂ်ကို ဆက်ရေးဖြစ်မှာမို့ ကျနော့်ကို ခွင့်ယူခွင့်ပြုပါဦးလို့ စာလာဖတ်တဲ့ မိတ်ဆွေများကို ပန်ကြားပါတယ်။ လာမယ့် တနင်္လာနေ့လောက်ဆိုရင်တော့ ဘလော့ဂ်ကို ပြန်ရေးဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အဆင်ပြေ ပျော်ရွှင်ကြပါစေ။\nPosted by ကလိုစေးထူး at 12:12 PM7comments\nPosted by ကလိုစေးထူး at 9:59 PM 20 comments


♪ Angel Shaper: အလုပ်ထဲမှာဗျာ..... ၁\nHappy Friendship Days!\nလေးစားပါတယ်။ ဒီလို စိတ်ဓါတ်မျိုးရှိတာ ချီကျူးပါတယ်။\nဟုတ်တယ် တကယ်တော့ သိပ်ကြောက်ပြနေရင် မကောင်းဘူး...။ ကိုယ်မှန်တယ် ထင်ရင် ပြန်ပြောရဲတဲ့ သတ္တိတော့ ရှိဖို့လိုတယ်..။း))\nသိပ်ကောင်းတယ်။ အခုလို ပြန်ပြောရဲတာ။ ပြန်မပြောချင်လို့ နေနေရင် အတယ်ထင်ပြီး ပိုနိုင်ချင်ကြတယ်နော်။ ကိုယ်မှန်ရင်တော့ တခွန်းချင်းစီ ပြန်ရှင်းနိုင် ပြန်ယှဉ်ပြီး ပြောနေရတယ်။ စားစရာမရှိလို့ အလုပ်လာလုပ်တယ်များ မှတ်နေသလား မသိဘူးနော်။ Dim ကြိုးစားထား။ ရေတမာနဲ့ ဒီတခါတော့ တည့်သွားပြီပေါ့။ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်ရှိတာ ချီးကျူးတယ်။\nကောင်းပါတယ်.. ဖြစ်သင့်ပါတယ်.. ပြောသင့်ပါတယ်..\nဒါပေမယ့် ..တစ်ခုတော့ ပြောချင်ပါတယ်..\nသည်းခံ သင့်မသင့် ကိုတော့ .. ကိုယ်ဖာသာကိုယ် ဆုံးဖြတ်လို့ရပါတယ်..\nနိုင်ငံခြားထွက်တဲ့လူတိုင်းကတော့ ကလေးတွေ မဟုတ်ကြဘူးလေ..\nကိုယ်ပိုင်အသိ.. ကိုယ်ပိုင်ဦးနှောက် ရှိကြပါတယ်..\nနင့် မကျေနပ်မှုတွေကို သေချာဖတ်သွားတယ်\nသူငယ်ချင်း သည်းခံသင့်တာတော့ သည်းခံပေါ့\nပလိန်းကြီးလာ စော်ကားလို့ ကတော့ တွယ်သာ\nဆိုရင်တော့ sorryပါပဲ သူဋ္ဌေးမကလို့\n“မကျေနပ်ရင် ရော့ခြေမစုပ်”လို့ပဲ ပြောချင်ပါတယ် ကိုဆိုရင်သူဋ္ဌေးသမီးမွေးနေ့မှာသူဋ္ဌေးနဲ့ထထိုးမယ်လုပ်လို့ ညတွင်းချင်းအလုပ်တန်းပြုတ်တာ အိမ်လည်းရောက်ရော ဝီစကီလေးမော့ ကာရာအိုကေလေးနဲ့ကြော့လို့\nစာရင်းထဲတောင်မရှိဘူးသူတို့ပေးတဲ့လစာကို တော်ပြီကွာ အိမ်ပြန်ပြီးလူမိုက်ပဲလုပ်တော့မယ် ဟေးးးး\nနောက်နောင်မှာလဲ ဒီလိုပဲ စွာကြတာပေါ့နော်...\nမှန်တယ်ထင်ရင် လုပ်သာလုပ် စွာသာစွာ\nဗလ အားကိုးနဲ့ဆိုတော့ မိုက်လို့ကောင်းတာပေါ့နော်...\nဒါပေမယ့် ကစ်ဘောက်ဆင်သင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ အိမ်လာလည်ရမှာတောင် လန့်နေတယ်...\nဒီလိုမဟုတ်မခံ ပြန်ပြောတတ်လို့ ရိုင်းတယ်အပြောခံရတယ်...ဟုတ်တယ် ရိုင်းချင်ရိုင်းတယ်အပြောခံချင်ခံရမယ် .....လူ့ဂွစာအထင်ခံချင်ခံရမယ်..အမှန်တရားအတွက်\nငါတို့တွေ မကောက်ကျစ် မယုတ်မာဘူး...အသားလွတ် ရိုင်းပြနေတာမဟုတ်ဘူး..ငါတို့ကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်မနစ်နာစေခဲ့ဘူး...ငါတို့ နှလုံးသားကို ငါတို့ ရဲရဲကြီး စစ်တမ်းအကောက်ခံရဲတယ်...သို့သော်\nအစစအရာရာ အဆင်ပြေပါစေ...သူငယ်ချင်း ရေ..\nညီမရေ.. ဖတ်ပြီး မောသွားပါတယ်။\nသည်းခံသင့်တာခံ အမှန်အတွက်လည်း သတ္တိရှိ အန္တရာယ်တွေကိုလည်း ရှောင်ရင်း အလုပ်မှာ အောင်မြင်ပျော်ရွှင်ပါစေလို့\nအထင်သေးလောက်အောင်ဖြစ်နေတဲ့လူတွေအုပ်ချုပ် ထားတဲ့ နိင်ငံကလာမှန်းသိလို့ရောကြောင့် ဒီလိုတွေ ဆက်ဆံနေကြတာပဲ။\nအရမ်းကောင်းတယ်။ အတူတူပဲ။ မင်းအလုပ်ပြုတ်မှာ၊ ပြန်ပို့မှာ မကြောက်ဘူးလားတဲ့။ ငါလုပ်နိုင်တာ အကောင်းဆုံးငါလုပ်နေတယ်လို့၊ နောက်\nခြံတွေဝင်းတွေ၊ တိုက်တွေနဲ့ နေနိုင်တာ၊ အကြွေးသိပ်မရှိတာ (လုံးဝ မရှိတာ)၊\nစတိုးဆိုင်ဖွင့်ထားတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် စင်္ကာပူရီးရန်း တွေ မျက်နှာ ဇီးရွက်လောက်ပဲရှိတော့တယ်။\nဘာလူမျိုးဖြစ်ဖြစ် အဲ့လိုဖြစ်မှာပါ။ မြန်မာနိုင်ငံ အဲ့လောက် ကောင်းတာ သူတို့ မသိကြဘူး။\nဗဲရီး ဂွတ်။ အားရလိုက်တာ။း) (အခြေအနေနဲ့ အချိန်အခါ တော့ ကြည့်ပေါ့နော့်၊ သူတို့ အရမ်းတင်းနေရင် လျှော့ထားလိုက်၊ သူတို့ ဒေါသလျော့သွားရင်တော့ ကိုယ့်အလှည့်ပဲ)\nအမရေ ပြန်သာပြောဗျ အမှန်တော့ ဒီကောင်တွေက နှိမ်ချင်တဲ့သဘောနဲ့ ကိုယ့်ကိုဖြဲတာဗျ အထူးသဖြင့် မူစလင်တွေ အရမ်းမိုက်ရိုင်းတယ်.. လူလိုမသိတဲ့ကောင်တွေဗျ ။ ဒါပေမဲ့ သတိတော့ထား ဒီကောင်တွေ စိတ်ဓာတ်က အရမ်းအောက်တန်းကျတာဗျ...။ သူတို့အကြောင်း သိချင်ရင်တော့ ကျနော့်ဘလော့မှာ လင့်တွေ ပေးထားတယ် လာသာဖတ်ကြည့်ပေတော့ဗျို့။ မူစလင်ပန်း ဆိုတဲ့စာရဲ့ ကွန်မန့်ထဲမှာလဲ ရေးထားတယ်။ စီဘောက်မှာလဲ ရေးထားတယ်ဗျ...။ ဖြစ်နိုင်ရင် အဲဒီမှာ ရှိတဲ့ လူတွေ ကိုဖတ်စေချင်တယ်ဗျာ...။\n30 August 2009 at 03:25\nနိုင်ငံရပ်ခြား တိုင်းတစ်ပါးမှာ ကိုက ရဲရဲရင့်ရင့်ရှိရမယ်\nမဟုတ်တာကို ငုံ့ခံစရာလဲ မလိုဘူး\nကို့နိုင်ငံမှာ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်း နည်းပါးလွန်းလို့သာ တိုင်းတစ်ပါးမှာ အလုပ်လာလုပ်ရတာ ပညာလာရှာရတာ စိတ်ဓာတ်ကိုမြှင့်တင်ထား သူငယ်ချင်း\nကို့အမှားမဟုတ်ဘဲ သူဌေးဖြစ်ဖြစ် ခွေးဖြစ်ဖြစ် လာပြောရင် ချက်ကျလက်ကျသာ ပြန်ဝေဖန်လိုက် သူတို့ နောက် နိုင်ထက်စီးနင်းမလုပ်ရဲဘူး\nဖြူစင် သတ္တိရှိတာကို သဘောကျတယ်\nဟေ့ တို့တွေ အပြင်မှာများ တွေ့ဖြစ်ရင် တပွဲတလမ်းလောက် စမ်းထိုးကြည့်ရအောင်လေ နော့် ဟိဟိ\nငါ့အစ်မလို့ မပြောရဘူး စပ်စပ်ထိမခံ ပါလား ဟဟဟ ကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ပြန်ပြောနိုင်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား ကိုယ်မှ မမှားတာနော့်\nမေ့သမီးကြီးအိန်ဂျယ်ရေ fighting ကွ ဟဟဟဟ အဂျားအဂျား ကြိုးစားထား ဟိဟိ ကိုရီးယားကားထဲကလို ပြောသွားတာ အဟက် ဘိုင်\nအင်း အဆုံးသတ်ကို ကြည့်ရရင်တော့ စိတ်ဓါတ်ကိုတော့ လေးစားသွားပါတယ် ... ဒါတွေအားလုံးရဲ့  တရားခံကို ပြန်ကြည့်ရင်တော့ အုပ်ချုပ်သူလူတန်းစားတွေပါပဲ ... ပြည်သူတွေ ဒီဘ၀ရောက်အောင် ဖန်တီးခဲ့တာ သူတို့လေ .... အဓိက တရားခံက စစ်တပ်ပဲဗျ ... အုပ်ချုပ်မှုယန္တယားကြီး တခုလုံး ပျက်စီးနေမှတော့ တိုင်းပြည်လဲ မွဲပြာ ကျပြီး လူငယ်တွေ နိုင်ငံတကာမှာ မျက်နှာငယ်နဲ့ အလုပ်သွားလုပ်နေရတာကိုး .... အင်းနောက်ထပ်လဲ မရေးခြင်တော့ပါဘူး...\nစိတ်လျှော့ .. စိတ်လျှော့။ =P\nမှန်တယ်ထင်ရင် ပြန်ပြောရဲတာကို ချီးကျုးတယ်။ စာကိုဖတ်ရင်း သူငယ်ချင်းအတွက်တောင် ခံပြင်းသွားတယ်.\nကိုယ့်နိုင်ငံကို သိပ်ချစ်တတ်ပါတယ် မျိုးချစ်မြန်မာတစ် ယောက် အနေနဲ့ ကိုယ့်နိုင်ငံကို လက်မထောင်ပြလိုက် ချင်တာပါ ဒါပေမယ့်လေ ဘယ်သူတွေ ဘယ်လိုပဲမြင်မြင် သမီးပျိုကတော့ “ဒါမြန်မာဟေ့“လို့ မဟစ်ကြွေးနိုင်သေးတဲ့ အခြေအနေဖြစ်နေတော့ ကိုယ့် နိုင်ငံကို အားမရဖြစ်မိသလို အားလည်းငယ်မိတယ် သယံဇာတတွေပေါကြွယ်လှတဲ့နိုင်ငံဖြစ်ပါလျှက်နဲ့ လူတွေ အထင်သေးတဲ့နိုင်ငံအဖြစ်ရပ်တည်နေရတာ မိုက်ရိုင်းလိုက်လေခြင်း\nမဟုတ်ရင် မခံနဲ့ ကွ\nကိုယ်မှန်နေရင် ကြောက်နဲ့။\nရရင်ရ မရရင်ချ ..ဟဲဟဲ .\n(ကိုယ်တော့ ရှေ့ ဆုံးက ပြန်ပြေးပြီ)\nဒေါသရှေ့ ထား မှားတတ်သည် ဆိုတာလေးတော့ မမေ့စေချင်ဘူး ကွယ် ( လေပြေ ပြန်ထိုး ပါသည် )။\nညီမလေးရေ.... ဖတ်ရင်နဲ့ ခံပြင်းလိုက်တာ....\nပြောချင်တာကို သွေးအေးအေးနဲ့သာပြော... သွေးမဆူမိစေနဲ့........ အပြုံး မပျက်စေနဲ့နော်....\nဘဝတူခြင်းတွေ... အမြဲ အားပေးနေပါတယ်....\nရိုးရိုးသားသားနဲ့ သာ အလုပ်ကို ကြိုးစားပါ၊ အမှား မပါအောင်လဲ ကြိုးစားလုပ်ပါ။ အပြောမခံရအောင်လဲ နေပါ။ လာပြောရင်လဲ မခံပါနဲ့ ။ အထိခိုက်မခံပါနဲ့ ။ အနှိမ်မခံပါနဲ့ ။ အလုပ်လုပ်တာ သခင်လိုပဲလုပ်ပါ။ ကျွန်လို မလုပ်ပါနဲ့ ။\nကိုယ်လဲ လူ၊ သူလဲလူပါ။ လူဟာလူပဲ ဘာမှမကွာပါဘူး။\nလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အချင်းချင်းတောင် ပညာပြ၊ အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့ သူတွေ ကြားရ၊ တွေ့ ရပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ လုံးဝ အကျင့်မခံသလို၊ ကျွန်မလဲ မလုပ်တတ်ပါဘူး။\nဘယ်နိုင်ငံခြားသားမှ ဇွတ်မှိတ် အထင်မကြီးသင့်သလို၊ ခေါင်းငုံ့ ခံပေးစရာလဲ မလိုဘူးလို့ ကျွန်မမြင်ပါတယ်။\nလူလူချင်းဟာ လူစိတ်မွေးပြီး Respect ပေးသင့်တယ် လို့ ပဲ ထင်ပါတယ်။ ဒီလောက်ပဲလေ။\nဘာကိုမှ မကြောက်ပဲ၊ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်ကြစေချင်ပါတယ်။\noh! great girl.\nI am really proud to know you\nYayyy!!! Bravo! ;D\nပြည်ပမှာ တ၀မ်းတခါး ရှာဖွေ စားသောက်ရတဲ့ ဒုက္ခကို ကြုံဖူးတဲ့သူတွေမှပဲ သိနိုင်တာပါ...\nကိုယ့်ယုံကြည်မှုအပေါ်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်ရဲတဲ့ စိတ်ဓါတ်ကို လေးစားပါတယ် ငါ့ညီမရေ့...\nမကြီးရေ တွယ်သာတွယ် အားပေးတယ်။ အခုဒီပို့စ်လေးကို ဖတ်မှပဲ ပါးလုံးနဲ့တောင် တူသလိုပဲ။ သမိးလည်း ဒီမှာ တကယ်ကိုအတိုက်အခံပဲ။ မဟုတ်ရင်မခံနဲ့အမ ချသာချ အားပေးတယ်။ အချက်အလက်နဲ့သာတွယ်။ သမီးကတော့ တခုခုဆို အချက်အလက်နဲ့ ပြန်ချတာပဲ။ အားပေးတယ်။ ဟုတ်တယ်လေ လူလူချင်းကို ဘာကျွန်မှခံစရာမလိုဘူး။ အလုပ်ဟူသမျှ ဂုဏ်ရှိစွပဲ။ ချသာချ။ အဟိမြှောက်ပေးတာမဟုတ်ဘူးနော်။ အဲ့လိုကတော့ တကယ်ဘလိုင်းကြီးကိုနော်။\nအဲ့လို ပြောရဲဆိုရဲတဲ့ သတ္တိမျိုးရှိအောင် အခုတည်းက ကျင့်ထားရမယ်နော် ... ဒါမှ အလုပ်ဝင်ရင် အဆင်ပြေမှာ... ကျေးဇူးပဲ အစ်မ\nအနည်းနဲ့ အများ ခါးသီးရတာချည်းပဲ....\nအိမ်ကိုအမြဲလာပြီး ဆုတောင်းပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင် ဝမ်းသာမိပါတယ်...\n9 September 2009 at 05:09\nမဟုတ်မခံ စိတ်နဲ့ သည်းခံပါကွယ်..း)


မန္တလေးဂေဇက်နဲ.တာဝန်ရှိသူမျးကိုအထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ် | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » News » မန္တလေးဂေဇက်နဲ.တာဝန်ရှိသူမျးကိုအထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်\n- Kyaw SoeAg\nPosted by Kyaw SoeAg on May 8, 2012 in News | 19 comments\nကျွန်တော် ပြီးခဲ.တဲ.(၃.၅.၁၂)ရက်နေ.လောက် က ရခိုင်ပြည်နယ်သံတွဲမြို.က မီးဘေးသင်.ဈေးသည် ၊ ကျွန်တော်.ရဲ.နစ်နာမှု တွေကို post ရေးပြီးတင်ပြခဲ.ပါတယ်၊ဆိုင်ခန်းမီးလောင်ခံရတဲ.အပြင် ၊ဈေးကော်မတီ ရဲ.မသမာမှု ကြောင်. လုပ်ငန်းနဲ.မသက်ဆိုင် တဲ.နေရာမှာ ဆိုင်ခန်းနေရာချထားခံရလို.ပါ\nPostတင်ပြီး ၂ရက် လောက်အကြာမှာ ပဲ သံတွဲ စည်ပင်သာယာရေးအဖွဲ.မှ အမှုဆောင်အရာရှိ နဲ. ဈေးကော်မတီ အပါအ၀င်တာဝန်ရှိသူများ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြီး ၊ ကျွန်တော် .အား စစ်ဆေးခဲ.ပါတယ်၊ကျွန်တော်ရဲ.နစ်နာမှုတွေကို သေချာစုံစမ်းမေးမြန်းပြီး အခု ဆိုင်ခန်းနေရာ အသစ်ကိုပြောင်းလဲ ချထားပေးခဲ.ပါတယ်\nအခုချထားပေးတဲ.ဆိုင်ခန်း က သားငါး တန်းမှာ ပဲဖြစ်လို. ကျွန်တော်. ရေခဲရောင်းတဲ. လုပ်ငန်းနဲ. ပတ်သက်ပြီး အဆင်ပြေပါတယ်၊\nအခုလို ကျွန်တော် ကိစ္စ အဆင်ပြေ ရတာ ဟာ မန္တလေးဂေဇက် ကတဆင်.တင်ပြမိလို.ပါ ၊ ပြီးတော. တာဝန်ရှိ လူကြီးများ ကလည်း အောက်ကတင်ပြလာတဲ.နစ်နာမှု တွေကို အလေး ထား ဆောင်ရွက်ပေးလို.ပါ၊\nဒီကိစ္စ နဲ. ပါတ်သက်ပြီး မန္တလေးဂေဇက်မှ Admin များကို ၄င်း၊ သံတွဲခရိုင် စည်ပင်သာယာရေးမှ အမှု ဆောင်အရာရှိ နဲ.တကွ ၊ ဈေးကော်မတီ တာဝန် ရှိသူများကို၎င်း၊ အခြားသောကျေးဇူးတင်ထိုက်သူများကို၎င်း အထူးပဲကျေးဇူးတင် လျှက်ရှိပါတယ် ခင်များ\nဦးသိန်းထွန်း (ရေခဲ အရောင်းဆိုင်)\n၁၂/မဂတ( နိုင်) ၀၁၂၅၇၂\nဆိုင်အမှတ် ၁၀/၄၃ ( ယခု အသစ်နေရာ ချထားပေးသော သံတွဲယာယီဈေးမှ ဆိုင်ခန်းလိပ်စာ)\nAbout Kyaw SoeAg\nKyaw SoeAg has written2post in this Website..\nView all posts by Kyaw SoeAg →\nသည်စာအရဆိုရင် ကျုတို့ မန်းဂေဇက်ဟာ ပြည်သူကို အကျိုးပြု နိုင်တဲ့ လွှတ်တော် အမတ် ဖြစ်ပြီပေါ့ဗျာ။ ဘရာကြော်ပါ အိုင်ခူး။\nအမှန်တော့ ဒီ ဆိုဒ်မှာ ရေးတာ ဖတ်သွားပြီး အဆင်ပြေအောင် ပြန်လုပ်ပေးတာ..\nဒီဆိုဒ်က သဂျီးက အဲလောက် ပါဝါ မကြီးဘူး.. မျက်မှန် သေးသေးလေးတပ်တာမိုလို့.. ;)\nအားလပ်တဲ့အခါ ကိုယ့်အတွေ့ အကြုံလေးတွေကို\nစာစီပီး ဂေဇက်မှာဝေမျှဘို့ တိုက်တွန်းပါတယ်..\nအဆင်ပြေသွားတဲ့ အတွက် ၀မ်းသာတယ်ဗျို့ \nသဂျီးဆို ပုဆိုးခါးတောင်းကျိုက်ြုပီး ထတောင် ကနေပြီ..\nဟုတ်တယ် ဗျ၊ ပို့ တင် ပြီး အခု လို ထိ ရောက် မှု ရှိ သွား တဲ့ အကြောင်း ပြန် ရေး ပေး တာ ကို သဘော ကျ အားပေးပါ တယ်။\nကြာပါပြီ တနှစ် နီးပါး လောက် က အကြောင်း ပြန်ပြော ပြချင် တယ်။\nမြေနီကုန်း လန်းဆုံ ပဒုမ္မာ ကွင်း ဘက် ပန်းခြံ ထောင့် ပလက်ဖောင်းကို ခွ ပြီး ကြော်ညာ ဘုတ် ထောင် ဖို့ ဖောင်ဒေးရှင်း ချနေ တုံး မန်းဂေဇက် မှာ ပို့ ရေးတင်လာတာ တွေ့ တယ်။ ဘယ်သူရေးတင်တယ် ဆိုတာ တော့ မ မှတ်မိတော့ ဘူး။\nlaypai လည်း ဟုတ်တဲ့ အကြောင်း ခွ ကျော် လျောက်ခဲ့ ရ ကြောင်း အဲဒီ ပို့ မှာ မှတ်ချက် ရေးခဲ့ တယ်။\nနောက် သုံး ရက် လောက် မှာ အဲ ဒီ ကို ပြန်ရောက် တော့ ပလက်ဖောင်း ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ခွ ဆောက်ထားတဲ့ ကြော်ညာဘုတ် ဖောင်ဒေးရှင်း မရှိ တော့ ဘူး။\nအဲဒီတုံး က တိုက်ဆိုင် တာလား မသိဘူး လို့ သံသယ ရှိ ခဲ့ ပေ မဲ့ ခု ပို့ နဲ့ အတူ အဲ ဒီ သံသယ ပြေ ပျောက် သွားပါ ကြောင်း ၀န်ခံ ရင်း မန်းဂေဇက် ဧ။် ထိရောက်မှု အား သိစေအပ်ပါသည်။\nဒီလို သိရတာ ၀မ်းသာတယ်\nသံတွဲရောက်ရင်တော့ ရေခဲလာဝယ်ပြီး အားပေးမယ်နော်…. လုံးသာ၊ ဂျိပ်တော့ရွာလေးတော့ သတိရမိပါတယ်။\nကောင်းလေစွ … ကောင်းလေစွ\nကောင်းလေစွ … ကောင်းလေစွ … ဒီလိုဖြစ်သင့်နေတာကြာပါပြီ\nခုလိုပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ ….\nအများအကျိုးပြုဆိုဒ်ဖြစ်တဲ့ဂေဇက်အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ရတာ ဂုဏ်ယူပါ၏။ နောင်ကိုလဲ ဂေဇက်ကြီး ဒီထက်မက အကျိုးပြုနိုင်ပါစေ။ ဂေဇက်ကြီးသက်တော်ရာကျော်ရှည်ပါစေလို့လဲဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။\nရင်ထဲမှာ အေးချမ်းသွားတယ် ရေခဲရေ…\nဒီလိုဆိုတော့လဲ မဆိုးရှာပါဘူး …\nပျက်အစဉ် ပြင်ခဏ ဆိုတာမျိုးထင်ပါ့…။