စစ်ဒဏ်ခံရသူများ လူ့အခွင့်အရေး ဘယ်သူမှ အရေးတယူ မလုပ် | ဧရာဝတီ\nနန်းသီရိလွင်| February 16, 2013 | Hits:24,147\n| | ကချင်ပြည် ငြိမ်းချမ်းရေး လမ်းလျှောက်သူများ မန္တလေးသို့ေ ရာက်ရှိလာစဉ် ကြိုဆိုကြသည့် ကချင်တိုင်းရင်းသားများ (ဓာတ်ပုံ – တေဇလှိုင် / ဧရာဝတီ)\n“စစ် စဖြစ်ကတည်းက ဒေသခံ ပြည်သူလူထုက စစ်တပ်ရော၊ ကေအိုင်အိုရော ၂ ဘက်စလုံးရဲ့ လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှု တွေကို ခံခဲ့ရတယ်။ တပ်သားသစ် အစုဆောင်းခံရတာ၊ ရွာကို မီးတိုက်သွားတာတွေကို ကျနော်တို့ ပြည်နယ်အစိုးရနဲ့ လူ့အခွင့် အရေး ကော်မရှင်ကို တောက်လျှောက် တိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ခုချိန်ထိ ဘာတစ်ခုမှ အရေးယူလာတာ မရှိဘူး” ဟု ဗန်းမော်မြို့ ဒေသခံ တဦးက ဧရာဝတီကို ပြောသည်။\n၂၀၁၂ ဒီဇင်ဘာလက မိုးမောက်မြို့နယ် ကျောက်စခန်းကျေးရွာသို့ အစိုးရ တပ်မတော်စစ်ကြောင်း ၀င်ရောက်လာသည့် အတွက် ရွာလူထုက ခေတ္တရှောင်ပေးစဉ် တပ်မတော်သားများက ကျေးရွာသားများ၏ ငွေကြေး၊ ပရိဘောဂ အသုံးအဆောင် များနှင့် မွေးမြူထားသော တိရိစ္ဆာန်များကို ယူငင်သွားပြီး နေအိမ်များကိုလည်း ဖျက်စီးခဲ့သည့် အတွက် ဒီဇင်ဘာလ ၇ ရက်နေ့ ရက်စွဲဖြင့် ကချင်ပြည်နယ် အစိုးရအဖွဲ့၊ လူ့အခွင့်အရေး ကော်မရှင်နှင့် သက်ဆိုင်ရာ လွတ်တော် အမတ်များထံသို့ ပေးပို့ တိုင်ကြားခဲ့ သော်လည်း အရေးယူမှု တစုံတရာ မရှိကြောင်း သိရသည်။\nထို့အတူ ဒီဇင်ဘာလ ၁၀ ရက်နေ့ကလည်း ဗန်းမော်ခရိုင် မန်စီမြို့နယ်ရှိ ဒေသခံ ၇၀ ခန့်ကို KIA က တပ်သားသစ် စုဆောင်းခဲ့သည့် ကိစ္စကို ရပ်မိရပ်ဖများက တိုင်ကြားစာ ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း အရေးယူမှု တစုံတရာ မရရှိဘဲ KIA ၏ ခေါ်ယူ သတိပေးခြင်းသာ ခံခဲ့ရကြောင်း မန်စီဒေသခံ တဦးက ဆိုသည်။\n“ပြည်နယ် အစိုးရဘက်က ဘယ်လို ပြောသလဲ ဆိုတော့ ငြိမ်းချမ်းရေး တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာ တဘက်အဖွဲ့ အစည်းကို အပြစ်တင်တဲ့ အလုပ်မျိုး မလုပ်ချင်ဘူးလို့ ဆိုတယ်။ အဲဒီတော့ ကျနော်တို့ အနေနဲ့ သည်းခံနေကြဖို့ နားတောင်ချ လိုက်သေးတယ်။ ဒေသခံ ပြည်သူလူထုက ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးလို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်” ဟု ၎င်းက ဆိုသည်။\nထို့ပြင် ဗန်းမော်မြို့နယ် ကုန်းတိမ်ကျေးရွာ ဒေသခံ တဦးက “ကျနော်တို့ ရွာကို တအိမ်ထောင် ဆန်တတင်းနှုန်း ပေးဖို့ တောင်းထား ပါတယ်။ ရွာက အိမ်ခြေ ၁၀၀ ကျော်ဆိုတော့ ဆန်တင်း ၁၀၀ ကျော်ကို သူတို့ စခန်းကို သွားပို့ရမှာ။ ဒါပေမယ့် အဲလို သွားပို့လို့ အစိုးရ စစ်ကြောင်းနဲ့ တိုးရင် ကျနော်တို့ကို တပ်မတော် က သူပုန်ကို ထောက်ပံ့တဲ့သူဆိုပြီး ဒုက္ခပေးမှာ အသေအချာပဲ။ ဒါကြောင့် ကျနော်တို့ ငွေပေးဖို့ပဲ စဉ်းစားထား ပါတယ်” ဟု ဧရာဝတီကို ပြောသည်။\nဖေဖော်ဝါရီလ ၈ ရက်နေ့က ကုန်းတိမ်ကျေးရွာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ၁ အိမ်ထောင် ဆန် ၁ တင်းနှုန်း ကောက်ခံပြီး၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၀ ရက်နေ့တွင်ပေးပို့ပေးရန် KIA မလိဘာ တိုက်နယ်မှူးက အကြောင်းကြားခဲ့ကြောင်း သိရသည်။\n“ဆန် ၁ တင်းကို ငွေ တသောင်းတထောင် ကျတယ်။ ပေးနိုင်တဲ့သူရှိတယ်။ မပေးနိုင်တဲ့ မတတ်နိုင်တဲ့သူလည်း ရှိတယ်။ မတတ်နိုင်သူ တွေအတွက် တတ်နိုင်သူက ပေးပေးရမယ်လို့ ဆိုတယ်။ ကျနော်တို့မှာ အစိုးရ ၂ ရပ်ရှိပါတယ်။ ကေအိုင်အေ အစိုးရနဲ့ မြန်မာအစိုးရ ကျနော်တို့ကို ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်ပေမဲ့ ကျနော်တို့က အများကြီး လုပ်ပေးနေရပါတယ်” ဟု ကုန်းတိမ် ကျေးရွာ ဒေသခံများက ဆိုသည်။\nဗန်းမော်ခရိုင်၊ မန်စီ မြို့နယ်တွင်လည်း ၁ နှစ်စာအတွက် တအိမ်ထောင်လျှင် မြန်မာငွေကျပ် သုံးသောင်း KIA ကို အခွန်ဆောင် နေရပြီး သစ်လုပ်ငန်း လုပ်သူ ဒေသခံများကို တနိုင် တပိုင် သစ်သယ်ယူသည့် ဆိုင်ကယ် တစီးလျှင် ငါးထောင်ကျပ် ကောက်ယူနေကြောင်း သိရသည်။\nမန်စီဒေသခံ တစ်ဦးက “စစ်တပ်ကလည်း တောင်းတာပဲ။ စစ်တပ်က တအိမ်ထောင် ဘယ်လောက် ဆိုပြီး မတောင်းတာ တခုပဲ။ သစ်လုပ်ငန်း လုပ်တဲ့သူ၊ သစ်သယ်တဲ့ ကားတွေကို ဂိတ်ကြေး၊ ဘာကြေး၊ ညာကြေး ယူနီဖောင်းနဲ့ သေနတ်လွယ်ပြီး တောင်းနေတယ်။ လုံခြုံရေး ကျတော့ ဘယ်ဘက်ကမှ ကောင်းကောင်း လုပ်မပေးနိုင်ဘူး” ဟု ပြောသည်။\nမန်စီဒေသသည် KIA တပ်မဟာ ၁၊ တပ်ရင်း ၁၂ နှင့် တပ်ရင်း ၁၇ တို့ စခန်းချရာ ဒေသဖြစ်ပြီး၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၅ ရက်နေ့တွင် တရုတ်နိုင်ငံ ရွှေလီမြို့၌ ပြည်ထောင်စု ငြိမ်းချမ်းရေး ဖော်ဆောင်ရေး လုပ်ငန်းကော်မတီနှင့် KIA တို့ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက် ဗန်းမော်ဒေသ တ၀ိုက်တွင် တိုက်ပွဲများ စဲသွားသော်လည်း ဖေဖော်ဝါရီ ၈ ရက်နေ့က မန်စီမြို့နယ် လူဝင်မှု ကြီးကြပ်ရေးရုံးကို KIA က ၀င်ရောက်ခဲ့သေးကြောင်း သိရသည်။\n“ပေးနိုင်တာ မပေးနိုင်တာတော့ မသိဘူး။ မပေး မနေရပဲ။ မနှစ်က တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပြီးပြီးချင်းမှာ ဒီလိုပဲ ၁ အိမ်ထောင် ဆန် ၁ တင်း\nတောင်းဖူးတယ်။ ကျနော်တို့က ၁ တင်းတော့ မလုပ်ပါနဲ့ ဆိုပြီး မနည်းတောင်းပန်လို့ ၁ အိမ်ကို ဆန် ၂ ပြည်ပဲ ပေးခဲ့ရတယ်။ ခုတော့ ဘယ်လိုမှ ဈေးဆစ်လို့ မရတော့ဘဲ ပေးရတော့မယ်။ ရွာက အိမ်ခြေနဲ့ဆို ဆယ့်ကိုးသိန်းနဲ့ နှစ်သောင်းလောက် ပေးရမယ်” ဟု ကုန်းတိမ်ကျေးရွာ ဒေသခံ တစ်ဦးက ဆိုသည်။\nKIA နှင့် မြန်မာအစိုးရ တပ်မတော် တိုက်ပွဲများကြောင့် ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားသည့် ကျေးရွာစာရင်းသာ ကောက်ယူထားနိုင်ပြီး ဒေသခံ ရှမ်း၊ ကချင်၊ လီဆူး စသည့် တိုင်းရင်းသား တသိန်းခန့်သည် နေရပ်စွန့်ခွာ ထွက်ပြေးနေရပြီး စစ်ဘေးရှောင် စခန်းများတွင် နေထိုင်နေရကြောင်း သိရသည်။\nစစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ ဒေသများရှိ ပြည်သူလူထုသည် လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုများကို ခံစားနေရသော်လည်း လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းများ ဖြစ်၍ အကြောက်တရားကိုပါ ထပ်ဆင့်ခံစားရပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာမှု အားနည်းနေကြောင်း ဗန်းမော်မြို့နယ် ရှမ်းအမျိုးသား ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ပါတီ မှ တာဝန်ရှိသူ တစ်ဦးက ဆိုသည်။\nComment\tYou may use these HTML tags and attributes:   <acronym title="">
      <q cite="">   theingi tun February 16, 2013 - 1:39 pm\tတစ်ပူပေါ်နှစ်ပူဆင့်တဲ့အတွေ့အကြုံမျိုးကိုတပ်မတော်ကရောKIAကပါမပေးသင့်ပါဘူး။တိုင်းရင်းသားတွေကိုအများကြီးစာနာဖို့ကောင်းပါတယ်။\nReply\tamt February 16, 2013 - 10:12 pm\tThat’ right !!\nReply\tJa bu February 16, 2013 - 8:33 pm\tဘယ်အချိန်ကျမှ ဆက်ကြေးကောက်တဲ့ကိစ၊ လမ်းပေါ်သေနတ်လွယ်ပြီး ပိုက်ဆံကောက်တဲ့ကိစတွေ ပပျောက်သွားမှာလည်းမသိဘူး။\nကေအိုင်အေတစ်ဖွဲ့ထဲနေရင် သူတို့တစ်ဖွဲ့ထဲကိုဘဲပေးရတယ်ကိစမရှိဘူး။ ဗမာဘက်ကတော့ ဌာနဆိုင်ရာ တွေများတော့ ပေးရတာလည်းများတယ်။\nReply\tSwe htwe February 17, 2013 - 12:12 am\tThis is true. People living in border areas all know about that. How shameful and terrible !!!\nReply\tsoe yuu nge February 17, 2013 - 3:54 am\tdaw su dont care the refugee .. she just care the crony … she is same side with junta… she likes power too like thein sein Reply\tShwe Yoe February 17, 2013 - 1:33 pm\tNo one will take action. Believe me. Why? The government sent soldiers there to commit crimes against humanities. So, the victims will bring their ordeals to their graves. However, the criminals will be reborn as pigs in their next lives and will eat poops. Because they cannot escape the consequences of their wrongdoings. Sequence always results consequence.\nReply\tkyaw sein February 19, 2013 - 7:55 am\tIF no one take action, there is no pure leader for burma country ….. all are just for selves…. Selfish… so painful for Bogyoke Aung san …..\nReply\tkyu yoe February 19, 2013 - 7:49 am\thi\nI agree with soe yu nge … We feel so hurt cos Amay Su also on the same side with junta … No hope for poor hopeless Burmese people….. IS it our fate .. wake up all burmese people and face the unfairness of burmese government… IF not it will be worse and worse ….\nReply\tတခြားဖတ်စရာများ ဗုံးခွဲ တရားခံများ မမိ၍ မူဆယ် ဒေသခံများ လုံခြုံရေး စိုးရိမ်


ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနဲ့ စိတ်အားထက်သန်ပုံ လုပ်ဆောင်နေပုံ တော်တော်တူတယ့် ဒေါက်တာဆာဆာ – Shwe Myanmar\nဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနဲ့ စိတ်အားထက်သန်ပုံ လုပ်ဆောင်နေပုံ တော်တော်တူတယ့် ဒေါက်တာဆာဆာ\nဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနဲ့ စိတ်အားထက်သန်ပုံ လုပ်ဆောင်နေပုံ တော်တော်တူတယ့် ဒေါက်တာဆာဆာ (စကားပြော ပြတ်သားတာ ရိုးသားတာ အလုပ်ကြိုးစားတာနဲ့ တမျိုးသားလုံးအတွက်ဆိုတဲ့ တိုင်းပြည်ချစ်စိတ်က ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းအလားပဲ) ဒေါက်တာဆာဆာ နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း စိတ်အား ထက်သန်ပုံနဲ့ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ Patterns လေးတွေ\nနည်းနည်းလေး ကနေတော်တော်လေးကို ဆင်နေတာတွေကို တွေ့လာရတယ်။ ဒေါက်တာဆာဆာ့ဆီမှာ သူများခိုင်းလို့ လုပ်တယ် ဆိုတာမျိုးထက် .. မြန်မာပြည်သူ ပြည်သား သူ့စကားထဲ .. ၅၄ သန်းသော မြန်မာပြည်သူ ပြည်သားတွေ ဆိုတဲ့ . တိုင်းပြည်ချစ်စိတ်ဟာ ခဏခဏတွေ့နေတဲ့ အဖြစ် နဲ့ ပြည်သူချစ်စိတ်\nတမျိုးသားလုံးအတွက်ဆိုတဲ့ဟာက ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း။သူဟာ ချင်းလူမျိုးပေမယ့် သူ့တိုင်းရင်းသားအတွက် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဖူး။ တနိုင်ငံလုံး စစ်အာဏာရှင်လက်အောက်ကနေ လွတ်မြှောက်အောင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းလို စိတ်နဲ့ လုပ်နေတာ။ ယနေ့ မအလတို့ သူတို့ တဦးတယောက် ကောင်းစားရေးမျိုး\nလူနည်းစုကောင်းစားရေးမျိုး မဟုတ်ဖူး။ နောက် သူဟာ တပ်မတော်ကို အကုန်သိမ်းကြုံးမပြောဘူး။ ကျွန်တော်တို့သာ စိတ်နာလို့ စစ်တပ်ဆိုပြီး အကုန်ထည့်ကြမ်းပေမယ့် သူဟာ စစ်သားထဲ လူကောင်း ပြည်သူ့ဖက်နေတဲ့ စိတ်ရှိသူ – ကျန်တာတွေကို အာဏာရှင် အစေပါးတွေ သူတို့ကောင်းစားရေးအတွက်အခြား\nစစ်ဗိုလ်စစ်သားတွေ ရဲတွေကိုပါ အသုံးချတယ်ဆိုတဲ့ ခွဲခြားပြောနေတာတွေဟာ သူ့မှာ လူသားဆန်တဲ့ စေတနာတွေ အများကြီးတွေ့နေရတယ်။ နောက်ပြီး ကိုလိုနီဘဝမှ တိုင်းပြည်လွတ်မြှောက်ရေးအတွက် ရုပ်ဖျက်ထွက် ရပါတယ်ဆိုတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသမိုင်းလိုမျိုး .. မနေ့က CNN Interview မှာ ..\nစစ်အာဏာသိမ်းတဲ့နေ့မှာ သူဟာ တက်စီဆရာပုံဖမ်းပြီး နေပြည်တော်က အမတ်တွေထားတဲ့ Compound လိုနေရာကနေ တကိုယ်တော်စွန့်စားပြီး ၃ ရက်လောက် နယ်စပ်ထိ အဆင့်ဆင့်ဖြတ်ကျော် ထွက်တဲ့ သတ္တိနဲ့ .. လက်ရှိနိုင်ငံတကာကို မြန်မာပြည် စစ်ကျွန်ဘဝကနေ လွတ်မြှောက်အောင် လုပ်ပြနေတဲ့\nပုံဟာ ၂၁ ရာစု ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းလို့ တင်စားပြောရင် မမှားဘူး။ တိုင်းရင်းသားမို့ စကားပြော ပြတ်သားတာ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းအလားပဲ။ စကားကို တိတိ ကျကျ အပိုအလို မရှိပဲပြောတယ်။အလုပ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း သီချင်းထဲကလို .. ငါတို့လူမျိုး အကျိုးရှိဖို့ ဆိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒပြင်းပြမှုဟာ\nအတိုင်းသားပေါ်နေတယ်။ သူ Zoom Meeting မျိုးစုံ နေ့စဉ်လုပ်နေတာ .. သူ့စကားထဲ တခါတလေ ၁ဝ ကြိမ်လောက်လုပ်နေတယ်ဆိုတာ တော်ရုံ မဟုတ်ဖူး။ ကျွန်တော်တို့ ယနေ့ လုပ်ငန်းတွေမှာ Zoom Meeting တခုလုပ်ရင်ကို Mental exhaustion – စိတ်ပင်ပန်းကြတာ လူတိုင်းအသိပါ။\nသို့ပေမယ့် သူဟာ အစွမ်းထက်တယ်။ သူခေါ်ပြီး ဆွေးနွေးရင် ရှိသမျှ အကုန်တက်ရတယ်။ အသက် ၄ဝ နော် .. သို့ပေမယ့် သူလုပ်နေတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ဟာ အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ ၁ဝ ကျော်သက် အသက် ၂ဝ ဝန်းကျင်ဆန်ဆန် စိတ်နဲ့ ချနေတာ။ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်ပြောချင်တာက သူ့ကို ဗိုလ်ချုပ်နဲ့နှိုင်းလို့\nတချို့က ဘာလဲဟလို့ မြင်လိမ့်မယ်။ သို့ပေမယ့် သူ့လုပ်ရပ်တိုင်းဟာ တချို့ပြောပုံဆိုပုံတွေ ဖြစ်ရပ်တူညီမှုလေးတွေဟာ Similarities – တူညီမှုလေးတွေ ရှိတယ်။ အင်္ဂလိပ် ကိုလိုနီအောက်က တမျိုးသားလုံး လွတ်မြှောက်ဖို့ နဲ့ မအလ ရဲ့ စစ်အာဏာရှင်အောက်က လွတ်မြှောက်ဖို့ တူနေတာတွေ ..\nတိုင်းပြည်တခုလုံးက လူတွေအတွက် စေတနာပါတာတွေ .. ရှိသမျှ တိုင်းရင်းသားတွေ လက်နက်ကိုင်တွေနဲ့ တိုင်းပြည်စစ်ကျွန်ဘဝက လွတ်မြှောက်အောင်ဖက်ဒရယ်စနစ်သွားဖို့ လုပ်နေတာတွေဟာ အရမ်းကို လျှင်မြန်လွန်းတယ်။ သူဟာ တိုင်းပြည်အတွက်ဆို ဘယ်သူ့ကို အောက်ကျို့ရ ကျို့ရ လိုက်ဆွေးနွေးပါမယ်ဆိုပြီး လုပ်နေတဲ့သူ။\nစုံစုံ တရုတ်နဲ့ရုရှားတို့ စာနာစိတ်မထားတဲ့ နိုင်ငံတွေကိုတောင်မြန်မာပြည် စစ်အာဏာရှင် စနစ်က လွတ်မြှောက်ရင် မင်းတို့နဲ့ ဘိုင်ဘိုင်ဆိုပြီး ရာဇသံပေးထားတဲ့သူ။ နည်းနည်းနောနော Confidence မဟုတ်ဖူး။ ၅၄ သန်းသော မြန်မာပြည်သူ ပြည်သားတွေ .. ၅၄ သန်းသော မြန်မာပြည်သူ ပြည်သားတွေဆိုတဲ့ ..\nတိုင်းပြည်ကိုချစ်တဲ့ စိတ်ဟာ ..တကယ့်ကို လေးစားထိုက်တဲ့သူပါပဲ။ သို့ပေမယ့် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းလို အဖြစ်မျိုးနဲ့ ဘဝနိဂုံးမချုပ်စေချင်ဘူး။ ယုတ်မာတဲ့ကောင်တွေက သူတို့ကို ဆန့်ကျင်လျှင် သတ်ဖို့ ယုတ်မာကြမှာပဲ။ အဲဒါကို စိုးရိမ်မိတယ်။ သူဟာ တကယ့် တိုင်းပြည်ရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာ။ သူလို လူမျိုး ၂ ယောက်မရှိဘူး။\nတဖွဲ့ပြီးတဖွဲ့ တောက်လျှောက်လိုက်စည်းရုံးရှာတယ်။အားလုံးကလည်း သူ့ကို လေးစားကြတယ်။ စစ်ဖက် ရဲဖက်ကဝန်ထမ်းတွေ .. စစ်အာဏာရှင်အောက် လုပ်ချင်တဲ့သူတွေ နဲ့ ယနေ့ CDM မလုပ်သေးသူတွေ . ဒီစာကို ဖတ်နေခဲ့လျှင် စစ်အာဏာရှင်ကို အကျိုးပြုမလား . ၅၄ သန်းသော မြန်မာပြည်သူ ပြည်သားတွေဖက်က ရပ်တည်မလားဆိုတဲ့ ၂ မျိုးထဲက ၁ မျိုးကို ရွေးပါ။\nခင်ဗျားတို့ အားလုံးရဲ့ စိတ်စေတနာဟာ ၅၄ သန်းသော မြန်မာပြည်သူ ပြည်သားတွေဖက်က ရပ်တည်မယ်ဆို ကျွန်တော်တို့ တသက်လုံး ကျေးဇူးတင်ပေးနေလိမ့်မယ်။ သံအမတ်ကြီး ဦးကျော်မိုးထွန်းကိုသာ ကြည့်ပါလေ။ ငါတို့က သာမာန် .. ငါတို့ကို ဘယ်သူက အသိမှတ်ပြုမှာလဲ မပြောပါနဲ့ဒီခေတ်ကြီး မှာ တဦးတယောက်ချင်းစီရဲ့ ဂုဏ်သတင်းဟာ ကမ္ဘာထိ ပြန့်ပါတယ်။ ပြည်သူ့ဖက်ကသာ ရပ်တည်ပေးကြပါ။\nPrevious PostPrevious မြန်မာဘီယာကို မုံရွာတွင် ခြေဆေးကမ်ပိန်းစတင်\nNext PostNext မနက်ဈေးဆိုင်သိမ်းပြီး အိမ်ပြန်တဲ့ အမျိုးသမီးကို FACEBOOK တွင် SHARE ထားသော ပို့စ်များကြည့်ပြီး တ ရား စွဲ


ကျနော်…… အများကြီးဝမ်းသာပါတယ် အိုကြီးစံ။\nဂျပန်ဖိုးဖိုးကြီး……..ခုနက မသိလိုက်ဘူး ခေါ်မှာပေါ့။\nကျနော် …………….သတင်းလာယူတာပါ. နောက်ပြီး အမေစုကို လေးစားချစ်မြတ်နိုးလို့ ပါ။\nကျနော်……………27 နှစ်နီးပါး ရှိပါပြီ။\nဂျပန်ဖိုးဖိုးကြီး……အခုလိုမျိုး စုကြည်စံအားကန်တော့တာ အတိုင်းမသိဝမ်းသာတယ်ကွာ။\nကျနော်…………. ကျနော် အမြတ်နိုးဆုံး အမေထဲကအမေဖြစ်လို့ ပါ အိုကြီးစံ။\nကျနော်………. .အော် .မှတ်ထားပါ့မယ် အိုကြီးစံ။\nဂျပန်ဖိုးဖိုးကြီး… .ခင်များကို ရှေ့ ကရဲတွေတောင် အံ့ ကြနေကြတယ်။\nကျနော် ……… ဘာဖြစ်လို့ ပါလဲ အိုကြီးစံ။\nဂျပန်ဖိုးဖိုးကြီး… ပင်နီအင်္ကျီနဲ့ မို့ လို့ ပေါ့။ဒီမှာ လဲ နောက်ကိုလာလည်ပါ။\nကျနော် ……….အခုလိုဖိတ်ခေါ်တာ အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်.။ကျနော်တို့ ဆီလည်း အချိန်မရွေး လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ အိုကြီး စံ။အထူးဘဲလက်ခံစကားပြောတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.။ ကျနော့်ကို ပြန်ခွင့်ပြုပါ။\nဟု နှုတ်ဆက်ရင်း ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျနော်သိခဲ့တဲ့အသိက အမေစုကျေးဇူး မေတ္တာတရားဘယ်လောက်ကြီးမားတယ်ဆိုတာကိုသာ မာန်ကျနော့်လို လူကို အမေစုရဲ့ထွက်ခွါသွားပြီး လက်ခံစကားပြောပေးတဲ့ အတွက် အမေဘယ်လောက် အလုပ်တွေလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျိုတိုမှာသက်သေပြတဲ့နမူနာတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်.။ အမှန်တော့ကျနော် ကျိုတိုကိုလာတာ သတင်းလာယူတာ ဗွီဒီ.ယိုမှတ်တမ်းလာယူတာ ဖြစ်ပါတယ်.။\nမှတ်ချက်…..။ ။ ဖိုးဖိုးကြီး နံမည်အား မသိသောကြောင့်. ခွင့်ပြုပါ။\n8888 Silver Jubilee - Welcome Event with Burmese Community LA (7th July 2013)\nhealth conditon of Maung Wuntha\nဂျူနီယာဝင်း - ခံစားမိတဲ့ အနုပညာ\nလင်းနွေးအိမ် - မုိုင်တုိုင်နှစ်ဆယ့်ငါး သတ္တုသစ်ကျူးရင့်သံ\nဇန်န၀ါရီ ၆ - မိုးမခရေဒီယို ဆစ်ဒနီ


အိ သ န်တာ လ ငျး - Owl Myanmar News\nအိ သ န်တာ လ ငျး\nကမြအမညျကအိသန်တာ လငျး ပါ။အသကျက ၂၀ရှိပွီ။အိမျထောငျနဲ့ဆိုပမေဲ့ ထနျနတေဲ့စျောလေးပါ။ ကိုမငျးမျော ခရီးထှကျသှားတာနဲ့ ကမြပိုလှတျလပျလာတယျ။ဦးမောငျကိုဖုနျးဆကျချေါလိုကျ တယျ။ဦးမောငျရောကျမလာခငျ အဝတျဗလာခြှတျပွီး ရေးခြိုးခနျးထဲရခြေိုးလိုကျတယျ။ဆပျ ပွာမွုပျတှနေဲ့ကမြနို့တှကေိုပှတျသပျနတေုနျး ဦးမောငျရောကျလာတယျ။ဦးမောငျနဲ့ကမြ ကို မငျးမျောကှယျရာဖောကျပွနျနကွေတာလေ။အခုလို ခြိနျးပွီးဖောကျပွနျရမယျဆိုတော့ အို။ ဆပျပွာမွုပျနဲ့အမှေးဆီတှကေ ကမြစောကျဖုတျကို သနျ့စငျပေးနတေယျ။ဦးမောငျ ဧညျ့ခနျးထဲ ထိုငျစောငျ့နလေောကျပွီ။တဘတျနဲ့ရစေိုသုတျရငျး ရခြေိုးခနျးထဲက ထှကျလာလိုကျတယျ။ဦး မောငျက ကမြခန်ဓာကိုယျကို တဝကွီးကွညျ့နတေော့ ရှကျလို့ဖငျတှနျ့သှားတယျ။ဦးမောငျ အဝတျ တှခြှေတျပဈလိုကျတယျ။ကမြ လကျထဲက တဘတျကိုခလြိုကျပွီး ဦးမောငျဆီလြှောကျလာ တယျ။ဦးမောငျရဲ့လီးတနျမဲကွီး မတျထောငျလာတယျ။ကမြလကျနဲ့ဦးမောငျလီးကို ဆုပျကိုငျ လိုကျပွီး ဂှငျးထုပေးလိုကျတယျ။ပွီးတော့ ဒူးထောကျလိုကျပွီး လီးတနျမဲကွီးကို စုပျပဈလိုကျ တယျ။”အိုး ကောငျးလိုကျတာရှငျ” နာရီဝကျလောကျ လြှာနဲ့ယကျလိုကျ တပွှတျပွှတျဆှဲစုပျလိုကျ လုပျပေးဖွဈတယျ။ပွီးတော့ ဦးမောငျကို ဆိုဖာပျေါထိုငျခိုငျးပွီး ကမြစောကျဖုတျဝကို လီး တပွေီ့းဆောငျ့လိုကျတယျ။\n”ဘလှတျ ဘှတျ” ”အ အား ဦးမောငျရယျ သိပျခဈြတာပဲရှငျ” ကမြ တကျညှောငျ့လိုကျတိုငျး လီးကွီးနဲ့စောကျဖုတျခတျသံ တဘှတျဘှတျညံနတေော့သညျ။ ဦးမောငျက ကမြခါးကိုလကျနဲ့ထိနျးကိုငျရငျး တဖုနျးဖုနျးဆောငျ့လိုးရာ လိုးသံတှကေယျြကယျြ\nလာပွီး ကမြစောကျဖုတျမှာ ပွဲအာလာတော့သညျ။ တဖွညျးဖွညျး နှငျ့ လိုးခကျြတှကေ သိပျကို ပွငျးထနျလာသညျ။ ကမြ စောကျဖုတျကလညျး အပြိုရညျသာ ပကျြဖူးတာ စောကျဖုတျကလေးက မို့မို့မောကျမောကျဖောငျးဖောငျးလေး အမှေးကလညျး သိပျမထူ ပါးပါးလြားလြားလေးဆိုတော့ သိပျကိုလိုးကောငျးတဲ့ စောကျဖုတျအမြိုးအစားပေါ့။ဦးမောငျတဈယောကျ စောကျဖုတျနုနုလေးကို လိုးနရေတာ ကပျြကပျြထုပျထုပျနဲ့မို့ လီးရညျထှကျခငျြလာသညျ။ ဒါပမေယျ့လညျး ဒီလိုစောကျဖုတျအဖိုးတနျလေးကို လိုးရတာ တဈခြီတညျးနှငျ့တော့ မပွီးခငျြသေး။ ကမြ စောကျခေါငျးထဲကို ဝငျနသေညျ့ လီးကို အသာလြှော့ပွီး စိတျကို ပွနျထိနျးထားရသညျ။ သုကျထှကျသှားလို့ မဖွဈသေး။ ကွီးမားသညျ့ လီးတဈခြောငျးလုံး အဝငျအထှကျ နှငျ့မို့ တဈခါမှ မခံစားဖူးသညျအလိုးခံရသညျ့ ဝဒေနာအရသာကို ခံစားနမေိတော့သညျ။\nစောကျဖုတျထဲဝငျလာသညျ့ လီးတဈခြောငျးလုံးက စောကျဖုတျနံရံတဈလြှောကျပှတျတိုကျ လြှောဝငျသှားတာကို ကြောရိုးတဈလြှောကျလုံး စိမျ့သှားသညျ့ ကောငျးလှနျးသညျ့ခံစားမှုဖွဈပျေါစသေညျ။စောကျဖုတျတဈခုလုံး စကားလုံးမဲ့လောကျအောငျ ထူးကဲကငျေးမှနျသညျ့ ကငျြစိမျ့သညျကို မရဖူးခဲ့။ ကမြက အရငျကတညျးက စောကျဖုတျယားတတျတဲ့ မိနျးမ ဆိုတော့ အလိုးခံရတာ ဖီးသိပျမလာ။ အားရပါးရ လိုးတာမြိုးကို ခံစားခငျြတာ။ ဦးမောငျက ပေါငျနှဈဘကျကို သိမျးကြုံးမပွီး စောကျဖုတျထဲ ဖွဲလိုးနရောကနေ နို့သီးတှကေို လကျနှဈဘကျနှငျ့ ဆုပျပွီး အတငျးနယျတော့သညျ။ ပွီးမှ ကမြရဲ့ နီရဲ နသေညျ့ နှုတျခမျးပါးလေးကိုအားရပါးရ စုပျနမျးရငျး..ြ “အား..သမီးရယျ သိပျကောငျးတာပဲ ဦးမောငျတော့လေ..အိခြောကို အရမျးဆျောခငျြနပွေီ အခဈြလေးရာ” “အား..အို အိုး ဦးမောငျရယျ နာတယျ နညျးနညျးလြှော့ပါဦး” ပွောသာ ပွောနရေတာ အရငျကတညျးက ကုနျးခငျြနတောဆိုတော့ မူမူလေးပွောမိသညျ။ အဲဒီလို ပွောတာလေးကိုက ဦးမောငျကို လီးတောငျစခေဲ့တာ။ အရငျကဆို ဦးမောငျ နားကပျပွီး တငျပါးလေးနဲ့ ပှတျသလို ၊ နို့လေးနဲ့ မထိခလုတျထိခလုတျလုပျသလို လုပျတာမြိုး ကမြဘကျက စလုပျခဲ့တာ။ တဈယောကျတညျး လကျနဲ့ ပလကျလှနျ ပှတျခဲ့ရတဲ့ နတှေ့ကေ မနညျးဘူးလေ။ဦးမောငျနဲ့ေ တှ့တော့ ဦးမောငျကို စိတျဝငျစားပွီး ပေးခငျြနတော။ဦးမောငျနဲ့မြား လိုးလိုကျရရငျ ဆိုတာမြိုး ကမြ တဈယောကျတညျး စိတျကူးယဉျနကွေ။\nတငျးလှနျးသညျ့ ဂြောတှေ နဲ့မို့ ဦးမောငျကလညျး ဖွုတျဖို့ကွံ ၊ ကမြကလညျး ဖငျခံဖို့တှေး ဆိုတာမြိုး ဖငျကောငျးနဲ့ လီးကောငျးက သှားတှကွေ့တာ။ သမီး အရမျး..ခဈြတယျအား…” ကမြ စောကျဖုတျထဲကို ဦးမောငျက ဆီးစပျခငျြး ထိသညျ အထိ လိးကိုသှငျးလိုးရငျး ပွောတော့… “တကယျလား ဦး ..သမီးကို မလှညျ့စားနဲ့နျော….” လိုးခံသံလေးနှငျ့မို့ ဖီးလာစရာကောငျးသညျ့ အသံလေးက လီးတောငျခငျြစရာ. သမီး..ဖငျလိုးမယျ…” “အို…ဦး…ဟငျ့…” ကမြကိုယျလေး တဈပတျလိမျ့သှားတယျ။ ဖောငျးကားပွီး တငျးရငျးနတေဲ့ အိုး ။ ကမြရဲ့ ဖငျ တငျသားလေး နှဈလုံးက ဝငျးကခနဲ့ လငျးခနဲ့။အလငျြအမွနျပဲ ဖငျနှဈလုံးကို ဆှဲဖွဲကာ မှောကျလြှကျဖွဈနတေဲ့ ကမြ ဖငျပျေါတကျခှကာ ၊ စအိုနရောကို လီးဒဈကို ထညျ့လိုကျတယျ။ လီးက မဝငျ။ “အိခြောဖငျကုနျးမှ ဦးမောငျလိုးလို့ရမှာ ဖငျကုနျးပွီး လိုးခံနျော” ခွထေောကျက ကွမျးပွငျပျေါမှာ အခုမှ ဖငျက ပွဲပွီး ပိုကားသှားတယျ။ ဖငျကုနျးမှ ပိုလိုးခငျြစရာကောငျးနတေော့တယျ။ဦးမောငျလီးက ကမြ စအိုထဲကို တနျးတနျးမတျမတျဝငျသှားတယျ။ ”ဘှတျ…ဘှပျ…ဗွဈ”\n”အား..ဖငျနာလိုကျရှငျ။အီး အိုး သပေါပွီ” ဖငျအိုးကွီးကို ပယျပယျနယျနယျကိုငျပွီး လကျကုနျဗွငျးလရော ကမြ သုတျရညျမြားပငျ ထှကျ\nသှားလတေော့သညျ။ ခရမျးသီးထကျစာရငျ ဦးလီးက အရသာပိုရှိတယျလို့ ပွောမှာလား…… သှားပါ…သူ့ဟာကွီးကဖွငျ့ ခရမျးသီးထကျတောငျ ကွီးသေး… ကမြ ဖငျအိုး စအိုခေါငျးထဲက ဦးမောငျလီးကွီးလြှောခနဲ ပွနျထှကျလာတယျ။ ပွီးတော့ ဦးမောငျက အသငျ့ပါလာတဲ့အိတျထဲကနေ ဆေးရညျဘူးနဲ့ဆေးထိုးအပျထုတျလိုကျ တယျ။ ”ဒါက လီးကွီးပွီးရှညျတဲ့ဆေးလေ။သုတျလညျးထိနျးနိုငျတယျ” ဆေးထိုးပွီး သိပျမကွာခငျ ဦးမောငျလီးမဲမဲကောကျကောကျကွီးက ပိုထှားကြိုငျးလာတယျ။ ဦးမောငျက ကမြပေါငျကွား၌ ရပျလိုကျသညျ..။ မိုးပျေါထိုးတကျတော့မယောကျ မတျထောငျနသေော လီးကွီးက အဖြားငိုကျသှားပွီး…ဒဈပွဲကွီးက ကမြပါးစပျဝ၌ တကေ့ပျလာသညျ..။\nကမြ လီးကိုစုံကိုငျဖွဲခပြွီးပွီဆိုမှ လြှာနီနီလေး ထိပျဖြားဖွငျ့ ကလိလိုကျကာ..ဒဈတဝိုကျကို လြှောကျယကျပဈလိုကျသညျ..။ ပွီးတော့မှ လီးကွီးကို ပါးစပျလေး အစှမျးကုနျ ဟပွီး ငုံခဲကာ စုပျသှငျးလိုကျသညျ..။ အမလေးလေး….ကောငျးလိုကျတာ ခလေးရယျ ဦးမောငျရဲ့တငျပါးကွီးမြား ဆနျ့ငငျဆနျ့ငငျ ဖွဈရငျးပွောသညျ..။ ပါးစပျထဲရှိ ဒဈကွီးကို ကမြက လြှာလေးဖွငျ့မနားတမျး ယကျပေး ကလိပေးရငျး ရှနေ့ောကျ လှုပျရှားပကော တံတှေးမြာ စိုစှတျကုနျသညျအထိ စုပျပေးလိုကျသညျ..။ဦးမောငျက အရှိနျတကျလာပွီး ကမြနောကျစလေ့ေးကို ခြုပျကိုငျကာ ပါးစပျထဲသို့ ဆောငျ့လိုးခလြိုကျသညျ..။ ကမြမှာ အသကျရှူမြား မှားတော့မလိုဖွဈသှားရသညျ..။ ပွီးမှ ပါးစပျမှ ပွှတျခနဲ ဆှဲခြှတျပွီး သုတျရမြေားကို နို့လေးနှဈလုံးပျေါသို့ ပှပျခနဲ ဖောကျခနဲ ပနျးခပြဈလိုကျသညျ..။ ပူနှေးသော သုတျရမြေားက နို့တှပေျေါတှငျ ပူခနဲ ပူခနဲ ကရြောကျလာလရော ကမြမွတျနိုးနှဈသကျစှာဖွငျ့ ပှတျသပျလိမျးကြံနမေိပွနျသညျ..။ တသငျးသငျးလှိုငျနသေော သုတျရညျရနံ့မြားက ကမြတို့နှဈဦးကို လှမျးခွုံထားလသေညျ..။ အိခြော…ခွထေောကျနှဈခြောငျးကို\nဦးမောငျပုခုံးပျေါတငျ….. ခွထေောကျနှဈခြောငျးကို ပုခုံးပျေါ ထမျးတငျလိုကျရာ ကမြ၏ လုံးတဈတငျးမာနသေော စောကျဖုတျလေးနှငျ့ မဟူရာရောငျလီးကွီးတို့မှာ မကျြနှာခငျြးဆိုငျမိနကွေပွီး တဆတျဆတျတုနျနကွေပသေညျ..။ ကမြ ခုံပျေါတှငျ ပကျလကျကလေးဖွဈသှားရသညျ..။ ခွနှေဈခြောငျးက ခုံအောကျမှ မတျတတျရပျနသေော ဦးမောငျ ပုခုံးပျေါရောကျနရော လီးနှငျ့ စောကျဖုတျတို့မှာ တဈလကျမပငျ မကှာတော့ပေ…။ သူ့လီးကွီးကို ကိုငျပွီး စောကျပတျအကှဲကွောငျးလေးအတိုငျး အထကျအောကျ ပှတျသပျဆှဲခပြေးပွီး အရမြေား စိုရှဲသှားမှ… “လိုးမယျနျော…“ “အငျး….အငျး…….“ နှုတျခမျးနှဈလှာကို ပူးကပျပွီး ပါးစပျအတှငျးသို့စုသှငျးကာ အငျး အငျး ဟုပွောရငျး ဝငျလာမညျ့လီးကွီးကို အသငျ့စောငျ့ကွိုရနျ မကျြစမှေိ့တျထားမိသညျ..။ ဒဈပွုတျကွီးက စောကျဖုတျလေးအောကျဖကျနားမှ ကျောဝငျသှားလပွေီ…။ “ပွှတျ……“ “အေ့……အမေ့…..“ ကမြ အသံလေးနဲနဲ ကယျြသှားသညျထငျ၏..။ လနျ့ပွီး အျောလိုကျမိသညျ..။ “ဗွဈ…ထဈ..ထဈ…ဗွဈ…..“ “အားရိုးရိုး…..ကွပျလိုကျတာရှငျ….“ “ဗွဈ….ဗွဈ…ဖလှတျ…..“ “အား…….ကှဲပွီ….ဦး….“ ” ဘှတျ ဘှတျ ဘှပျ ” ”အငျ့ အ အား အာ အား ” ကမြ ကုနျးထရငျး အျောသညျ..။ “ဗွဈ….ဒုတျ……“ “အမလေး…..သပေါပွီ….” ကုနျးထလိုကျမှ လီးကွီးက ပိုဝငျသှားပွီး စောကျဖုတျအောကျနှုတျခမျးလေးမှာလဲ စပါးလုံးနှဈထောကျစာခနျ့ ကှဲသှားပွီး..စပျဖငျြးဖငျြး ဖွဈသှားလသေညျ..။\nထိုစဉျတိုငျ လီးကွီးက တဝကျမကြိုးသေး…။ “တျောပွီ….တျောပွီ…ပွနျခြှတျတော့…လီးကို အခုပွနျခြှတျပေး…..ဟငျ့ ဟငျ့……..“ ကမြ နာကငျြလှနျး၍ ကွိတျပွီးအျောသညျ..။ မကျြရမြေားလညျး ကဆြငျးလာသညျ..။ မကျြနှာလေးက ငိုမဲ့မဲ့ သနားစဖှယျလေးပငျ…။ “အဟီး…..ဟီး..နာတယျ ဦးရဲ့…နာတယျ မခံနိုငျတော့ဘူး…..အဟူး…ဟူး…..အီး…အ….ဟငျ့….ဟငျ့..“ ခလေးလေးပမာ ကမြ ငိုပါလပွေီ…။ ဦးမောငျကကလညျး အရှိနျတကျနပွေီဖွဈရာ စောကျခေါငျးလေးထဲသို့ ကနျြလီးကွီး တဝကျကို ဖိသှငျးခလြိုကျလတေော့သညျ..။ဟငျ့….အှနျ့….“ ကမြ ပါးစပျလေးဖောငျးသှားပွီး အသကျအောငျ့ထားသညျ..။ ဗိုကျထဲသို့တိုငျ ဝငျသှားပွီလားဟု ထငျမှားစရာ ရှညျလြားလှနျးလှသညျ့လီး……။ လီးကွီးက အဆုံးဝငျသှားမှ ငွိမျသကျသှားသညျ..။ အသကျမှနျအောငျ ရှူနရေရှာသညျ။ဦးမောငျက စောကျခေါငျးထဲတှငျ တစိမျ့စိမျ့ တရှရှလေး လှုပျရှားနသေော စောကျဖုတျအတှငျးသားမြား၏ ကလူကြီစယျ ပှတျသပျမှုကို ငွိမျပွီး ခံစားရငျး ကမြရဲ့ဟငျးရသေောကျပနျကနျလုံးနီးပါးမြှ နို့အုံကဈြကဈြတှကေို လုံးခွေ ပှတျသပျကာ နို့သီးခေါငျးလေးမြားကို ခွပေေးနလေိုကျသညျ..။ “အငျး….ဟငျး ဟငျး….ကြှတျ ကြှတျ….အား..ဟား…“ ကမြ ဖငျလေးကို လူးလှနျ့ပွီး လီးကွီးကို စောကျဖုတျနှုတျခမျးသားလေးမြားဖွငျ့ ဖွဈညှဈကာ ခါးလေးကော့ကော့ပေးလိုကျလသေညျ..။ ဖိကပျထားလကျြသား ဆတျ..ပွီးဆောငျ့လိုကျသော အရသာကား ခံကောငျးလှနျးလှပါကလား…။ အောကျနှုတျခမျးလေးမြားကို ကိုငျပွီး ထပျခါထပျခါ ကော့ဆောငျ့ပဈလိုကျကာ အီဆိမျ့ခြိုအေးသော ကာမအရသာကို အပွညျ့အဝကွီး ခံစားလိုကျရလတေော့သညျ..။\n“ထှကျ…..ထှကျကုနျပွီ…..ဟငျ့ ဟငျ့…..“ ကမြ နောကျတဈခြီ ပွီးပွနျလပွေီ…။ဦးမောငျက သူ့လီးကွီးကို ငုတျကွီးဆှဲထုတျသလို ဖွေးဖွေးခငျြး ရှညျလြားစှာ တအိအိ ဆှဲထုတျပွီးမှ ကမြအား လေးဘကျကုနျးစပွေနျသညျ..။ “ဟငျ…..အ..ဦးမောငျ….ဖငျကို ထပျလိုးမလို့လား…..“ “မဟုတျပါဘူး ….စောကျဖုတျလေးကိုပဲ လိုးမှာပါ….“ “ဟာ….ဝငျပါ့မလား…..နောကျပွနျကွီး…..“ “ခါးခှကျထား….အေး.တငျပါးလေး ဖွဲကားထား…..“ ပွူးထှကျလာသော စောကျဖုတျလေးက အဝေးမှ လမျးမီးရောငျဖွငျ့ တဖိတျဖိတျ လှပလို့နသေညျ..။ လိုးရကျစရာ မရှိအောငျ လှပသော သမီးလေး ကမြအား ပုံစံတဈမြိုးဖွငျ့ လိုးပွနျပါတော့သညျ…။ “ပွှတျ…ပွှတျ….ဗွဈ…..ဗွဈ…………“ “အငျ့..အငျ့….အသံတှကေလဲ ကယျြလိုကျတာ ဦးမောငျရာ…..ရှကျစရာကွီး……“ “အရတှေေ ထှကျကုနျလို့ပါ….အိခြောရဲ့……..“ “အိ…အီး ကောငျးလိုကျတာနျော…..ဟငျး…ဟငျး….ကြှတျ….“ “ပွှတျ ပွှတျ…..ပွဈ …ပွဈ…..အငျ့ အငျ့…..အ…..အ………“ ဖငျလေးကို လမှေးအုံကွီးက ဖိကပျပှတျတိုကျရငျး ဂှေးဥကွီးကပါ စောကျဖုတျ အထကျပိုငျးကို အောကျမှ လှဲရိုကျနသေညျမို့ မခံစားဖူးသော အလိုးခံခွငျးအရသာကို ခံစားနရေသညျ..။\nအ..အား…ဖွေးဖွေး…..ဆောငျ့ပါ…ရှငျ….ကြှတျ….ကြှတျ…..ပွှတျ…ပွဈ….ပွဈ….ဖတျ ….ဖတျ….ပွှတျ……… ”အို..အိုး အူးးးးး” ”ကောငျမ မထနိုငျအောငျ လိုးပေးမယျ” အဈ…အီး…..ကောငျးလာပွနျပွီ……..အိုး…ဒုက်ခပဲ ထှကျအုနျးမယျ…. ကမြ စိတျမရှညျသလိုပွောရငျး နောကျသို့ ပွနျပွီး တှနျးတှနျးပွီး ဆောငျ့ဆောငျ့နလေိုကျရာ လီးကွီးမှာလဲ သံခြောငျး သံတုတျကွီးပမာ ပို၍ ပို၍ တငျးပွောငျ မာကြောသှားပွီး စောကျခေါငျးထဲသို့ သုတျရမြေား ပနျးထညျ့လိုကျလသေညျ..။ ကမြကလဲ စောကျခေါငျးထဲမှ စောကျရလေေးမြား ဒလဟော လှတျခလြိုကျလရော လီးနှငျ့ စောကျဖုတျတို့ သာမက ဖငျမြား ဆီးခုံမြားပါ ပကြေံကုနျလသေညျ..။ အား..ဟား……ကောငျးလိုကျတာ .. ဦးမောငျက လီးကွီးကို မခြှတျပဲ ကမြကြောပွငျလေးကို ကုနျးနမျးရငျး တှဲလဲလေးကနြသေော နို့တှကေို အောကျမှ လြှိုပွီး နှိုကျကာ သုံးလေးခကျြမြှ ဖိကပျဆောငျ့ခလြိုကျရာ တငျပါးဖွူဖွူလေးမြား ကြောကျကြောတုံးလေးမြားပမာ တုံခနဲ တုံခနဲ ခါရမျးသှားလသေညျ..။ ကမြလဲ နုံးခြိပြော့ခှပွေီး မှေးနလေသေညျ..။ လီးကွီးကို မခြှတျပဲ စိမျထားရငျး ဦးမောငျက တိုးတိုးပွော၏…။\nပုဇှနျထုပျကှေးကလေး လိုးရအောငျ ….ဟာ…မတျောသေးဘူးလား လို့…တဈပေါငျကြျောတို့….စကောဝိုငျးတို့….ဇရကျညှောငျ့တို့…သငျပအေုံးမယျလေ…ဘယျနှယျ့လဲ..ဦးလိုးပေးတာ ကောငျးရဲ့လား……အို….ဘာတှမေေးနတောလဲ….မသိဘူး….ဟဲဟဲ…အိခြောက ရှကျနတေုနျးပဲ ကိုး….. ကမြမကျြနှာလေး ဆှဲလှညျ့ပွီး နှုတျခမျးလေးကို တအားစုပျယူလိုကျရငျး လီးကွီးကို ဖိဆောငျ့ခလြိုကျရာ ဟငျးခနဲ မွညျပွီး မကျြတောငျလေးမြား မှေးကသြှားရရှာတော့တယျ။ ဖွူဝငျးသော အသားလေးမြားဖွငျ့ နို့လေးမြားက ပျေါလှငျထငျရှားနသေညျ..။ စှငျ့ကားသော ဖငျအိုးကွီးမှာလဲ လှတျလပျစှာ ပျေါနသေညျ..။ ဦးမောငျက အောကျမှ ပကျလကျအနအေထား..၊ ဦးမောငျပုဆိုးက ခါးသို့ လိပျတကျနေ၍ ကွီးမားနီရဲသော ဒဈပွဲပွဲကွီးက ကမြဖငျကွီးဘေးမှ ကပျလကျြသားကွီး ထောငျနသေညျ..။ ဦးမောငျလကျမြားက ကမြနို့တှကေို ပှတျသပျနသေညျ..။ဦးမောငျ့လီးကွီးကို ငုံ့ကွညျ့ပွီး ဖငျလေးကွှကာ ကမြစောကျဖုတျလေးထဲသို့ တသှေ့ငျးကာ ထိုငျခလြိုကျသညျ..။ ဗွဈ…ဗွဈ…ပွှတျ………\nအ….အား…….ရှီး…..ကငျြသှားတာပဲ…သူ့ဟာကွီးက သံခြောငျးကွီး ကနြတောပဲ…ဟှနျး….. ကမြက ဦးမောငျနဖူးကို လကျသီးဆုပျလေးဖွငျ့ လှမျးထုကာ ရယျသညျ…။ဦးမောငျက ကနြေပျစှာ ပွုံးရငျး…။ ဦးမောငျရဲ့ ပေါငျနှဈလုံးပျေါ၌ ဖိထိုငျခလြိုကျတိုငျး ပွားပွားသှားသညျ..။ သားအိမျဝ သှားထိလားမှ မသိတာ….ဖွေးဖွေးဆောငျ့ ပေါ့… တျောပွီ..ညောငျးတယျကှာ….ဦးမောငျလုပျတော့….ပုဇှနျထုပျကှေး လုပျရအောငျနျော…..သူ…တျောတျော အတတျဆနျးခငျြတယျ…. အဲဒါက အဆုံးလဲ မဝငျပဲနဲ့….ဝငျအောငျ လုပျရငျ ဝငျပါတယျ…. ကှေးထားသော ကမြပေါငျတံလေး နှဈလုံးကွားမှ တငျးမာပွောငျလကျနသေော ပနျးနုရောငျ စောကျဖုတျလေးက ပွူးပွီး ထှကျနသေညျ..။ ဦးမောငျဒဈပွဲကွီးက စောကျဖုတျအကှဲလေးကို ဒရှတျတိုကျ ပှတျဆှဲနရော စောကျဖုတျလေး ဟစိဟစိဖွငျ့ ကမြခံခငျြလာတယျ။ မဲနကျကောကျကှေးသော လီးမှေးမြားက ကမြဖငျလေးကို ကွိပျကွိပျပွီး ဖိပှတျနရော တငျပါးလေးကို နောကျသို့ ထိုးထိုး ကော့ပဈနရှောသညျ..။ လုပျတော့ ကှာ…. ဦးမောငျကလဲ ဘာမှနျးလဲ မသိဘူး…..ခံခငျြလာပွီလား….ဟငျ….အငျး ပေါ့…လို့ တဈခါထဲ ..လိုးမဲ့ အရေး….. ကမြ မကျြနှာလေး လိမျလှညျ့ပွီး ပွနျပွောသညျ..။ သူ့လီးဒဈပွုတျကွီးကို ကိုငျပွီး နှဲ့ဆိုးစောကျဖုတျအဝသို့ တပွေီ့းမှ ကျော၍ လိုးသှငျးလိုကျသညျ..။ အငျး..အငျး…\nအားလားလား…ကြှတျ ကြှတျ……….. ကမြ မကျြတောငျကော့ကွီးမြား မှေးစငျးကသြှားပွီး နှုတျခမျးနှဈမှာကို စကေ့ပျပွီး အံလေးကွိပျ၍ ရှုံ့မဲ့ပွီး ငွီးသညျ…။ ဦးမောငျ့လီးတုတျတုတျကွီးက စောကျဖုတျလေးထဲသို့ ပွညျ့ကွပျပွှတျသိပျစှာ ဝငျနရော စောကျဖုတျလေးမှာ ပငျကိုယျပုံစံ ရှညျရှညျလေး မဟုတျတော့ပဲ.. ဝလုံးလေးသဏ်ဍာနျ ဝိုငျးစကျပွညျ့တငျးသှားပွီး စောကျဖုတျနှုတျခမျးသားလေးမြားပါ ပြောကျကှယျပွီး လုံးဝ အသားပေါကျကလေးသာ ဖွဈနတေော့သညျ..။ ကမြစအိုပေါကျလေးမှာ တခါတရံ လီးကွီး ကြှတျထှကျပွီး ခြျော ခြျောထိုးမိလတေိုငျး ရဲခနဲ ရဲခနဲ ဖငျလေး ပွဲ ပွဲ သှားသညျကို မွငျနရေလသေညျ..။ပှတျ…ပွှတျ…..ပွဈ….ပလဈ…..ပွှတျ………. လီးကွီးက မှနျမှနျ ဝငျထှကျနရောမှ တခါတလေ သှကျသှကျခါသှားအောငျ ပဈဆောငျ့လိုကျသညျကို တှရေ့သညျ..။\nအ…..အား……….ဖွေးဖွေး…ဦးမောငျရယျ….နာတယျကှာ…..အဟငျ့….ဟငျ့…… ပေါငျဖွဲထားပေးလေ…တျောကွာ အရမျးစိထားတော့ စောကျဖုတျနှုတျခမျးသာလေးတှေ ပှနျးကုနျမှာ…. အငျး….အငျး….အဟငျ့…သူသိပျကွမျးတာပဲ ကှယျ…. အိခြော မကောငျးဘူးလား..ဟငျ…\nအငျး….လိုး…. ကမြတို့နှဈဦး လသေံမှာ ကွိတျပွီး တှတျထိုးနကွေသျောလညျး ရှငျးလငျးပီသစှာ ကွားနရေသညျ..။ စောကျရမြေား စိုစိုစိစိလေးဖွငျ့ စောကျစိလေးမှာ ခပျညိုညို..၊ လီးကွီးအပွငျထှကျလာတိုငျး အတှငျးပိုငျ နှုတျခမျးသားလေးမြားက ဒဈပွဲကွီးဖွငျ့ ခြိတျခြိတျပွီး ရဲခနဲ ရဲခနဲ ပွဲပွဲသှားသညျမှာ အရသာရှိလသေညျ..။ အိုး….အ…အငျ့……အငျး………..ထှကျကုနျပွီ ဦး….. ကမြ ဒေါသတကွီး ဟနျလေးဖွငျ့ ဦးမောငျခါးကို လကျပွနျကိုငျပွီး ဖငျကွီး ပွားပွားသှားအောငျ နောကျသို့ ဖိဆောငျ့လိုကျလသေညျ…။\nအားရပါးရ ဆောငျ့စမျးပါ ဦးမောငျရယျ……ရှီး….ကြှတျ…ကြှတျ…. ”ဖာသညျမ နငျ သိပျနှာကွီးတာဘဲ ရော့ အငျ့” ”ဖတျ ဖတျ ဖှပျ ဖှတျ ဘလှပျ ဘှတျ” ဦးမောငျ ရုတျတရကျ ဒူးထောကျလိုကျပွီး တပေါငျကြျော အနအေထား ယူပွီး တအားကွုံးလိုးတော့သညျ..။ အား……အား…………..အား……………….. ဦးမောငျလီးတုတျတုတျကွီးက အဆုံးထိတိုငျ နဈနဈ ဝငျသှားရုံမြှမက ဂှေးဥအတှဲကွီးပါ ကြှံဝငျသှားတော့မလောကျ လိုးအားက ပွငျးထနျလှနျးလှသညျ..။ ပေါငျတဈခြောငျးက ဦးမောငျပုခုံးပျေါတှငျ ရောကျနသေညျ..။ကမြပေါငျနှဈခြောငျးမှာ အပွဲဆုံး အကားဆုံးအနအေထားသို့ ရောကျရှိနလေရော လီးကွီးမှာ အရငျးခိုကျသညျအထိ လှတျလှတျလပျလပျကွီး ဝငျနနေိုငျခွငျးဖွဈသညျ..။ အား…အား……..အငျ့….အား အား……… ”ဘှပျ ဘှပျ…ဗွဈ ဒုတျ” ”စောကျခေါငျးတဈခုလုံး ကြိနျးစပျနတောပဲရှငျ။အား…ကှဲသှားပွနျပွီ။ဖှတျ ဖှပျ” ”ဖလှတွ ဖတွ ဘတွ အ အာ အားးးးးးးးးးး” တံတှေးမွိုခလြိုကျ အျောလိုကျနှငျ့ ကွိတျပွီး ထှကျနသေော ကမြအသံက ပို၍ ဆကျဆကျလာတော့ သညျ…။\nအား…အာ…..အား…အာ…..အ……… ”အငျ့ အဟငျ့ ဟငျ့ အှနျ့ အှနျး” ဆောငျ့လိုးနပေုံကိုလဲ ကွညျ့အုံး…အျောတိုစကျသနေပျပဈနသေလား ထငျရသညျ..။ လီးကွီးကို အစှမျးကုနျ လိုးထညျ့နခွေငျးမို့ ကမြ အျောနရေပွီ…။ ခဏမြှ ဆကျတိုကျဆောငျ့ပွီး နို့လေးနှဈလုံးကို တအားကွီး ကုနျးဖိနမျးရငျး ဦးမောငျရဲ့လီးတနျမဲကွီးမှာ ဆနျ့ငငျဆနျ့ငငျ ဖွငျ့ တဖွေးဖွေး ငွိမျသကျသှားတော့သညျ..။ ”ဦးမောငျ ခဏနားပွီး ထပျလိုးပေးပါဦးနျော” ကမြ ညုတုတုပွောတော့ ဦးမောငျက ဘာမှပွနျမပွောဘဲ ကမြခေါငျးကိုအုပျကိုငျပွီး သူ့လီး တနျမဲနကျနကျကောကျကောကျကွီးကို ကမြပါးစပျထဲထညျ့လိုကျလတေော့သညျ။ ကမြစောကျဖုတျကိုပွဲကယျြအောငျခြဲ့ပေးတဲ့လီးကွီး/ကမြဖငျခေါငျးကှဲထှကျသှားအောငျခတြဲ့ လီးကွီးကို တယုတယနဲ့ကမြ လေးဘကျထောကျကုနျးပွီး စုပျငုံထားလိုကျတယျ။ဦးမောငျက ကမြ ဖငျအိုးကွီးနဲ့ကြောပွငျကို လကျကွမျးကွီးနဲ့ပှတျသပျရငျး ဖီးလျခံနတေယျ။ကိုမငျးမျော နမျးရှိုကျခှငျ့မရခဲ့တဲ့ကမြနှုတျခမျးဖူးဖူးလေးမှာတော့ ဦးမောငျလီးရညျတှေ ပကြေံနလေသေညျ။\n(ဖွဈရပျမှနျ ဇာတျလမျး ) Copy. ဝဏ်ဏ\nကျမအမည်ကအိသန္တာ လင်း ပါ။အသက်က ၂၀ရှိပြီ။အိမ်ထောင်နဲ့ဆိုပေမဲ့ ထန်နေတဲ့စော်လေးပါ။ ကိုမင်းမော် ခရီးထွက်သွားတာနဲ့ ကျမပိုလွတ်လပ်လာတယ်။ဦးမောင်ကိုဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက် တယ်။ဦးမောင်ရောက်မလာခင် အဝတ်ဗလာချွတ်ပြီး ရေးချိုးခန်းထဲရေချိုးလိုက်တယ်။ဆပ် ပြာမြုပ်တွေနဲ့ကျမနို့တွေကိုပွတ်သပ်နေတုန်း ဦးမောင်ရောက်လာတယ်။ဦးမောင်နဲ့ကျမ ကို မင်းမော်ကွယ်ရာဖောက်ပြန်နေကြတာလေ။အခုလို ချိန်းပြီးဖောက်ပြန်ရမယ်ဆိုတော့ အို။ ဆပ်ပြာမြုပ်နဲ့အမွှေးဆီတွေက ကျမစောက်ဖုတ်ကို သန့်စင်ပေးနေတယ်။ဦးမောင် ဧည့်ခန်းထဲ ထိုင်စောင့်နေလောက်ပြီ။တဘတ်နဲ့ရေစိုသုတ်ရင်း ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာလိုက်တယ်။ဦး မောင်က ကျမခန္ဓာကိုယ်ကို တဝကြီးကြည့်နေတော့ ရှက်လို့ဖင်တွန့်သွားတယ်။ဦးမောင် အဝတ် တွေချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ကျမ လက်ထဲက တဘတ်ကိုချလိုက်ပြီး ဦးမောင်ဆီလျှောက်လာ တယ်။ဦးမောင်ရဲ့လီးတန်မဲကြီး မတ်ထောင်လာတယ်။ကျမလက်နဲ့ဦးမောင်လီးကို ဆုပ်ကိုင် လိုက်ပြီး ဂွင်းထုပေးလိုက်တယ်။ပြီးတော့ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လီးတန်မဲကြီးကို စုပ်ပစ်လိုက် တယ်။”အိုး ကောင်းလိုက်တာရှင်” နာရီဝက်လောက် လျှာနဲ့ယက်လိုက် တပြွတ်ပြွတ်ဆွဲစုပ်လိုက် လုပ်ပေးဖြစ်တယ်။ပြီးတော့ ဦးမောင်ကို ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ခိုင်းပြီး ကျမစောက်ဖုတ်ဝကို လီး တေ့ပြီးဆောင့်လိုက်တယ်။\n”ဘလွတ် ဘွတ်” ”အ အား ဦးမောင်ရယ် သိပ်ချစ်တာပဲရှင်” ကျမ တက်ညှောင့်လိုက်တိုင်း လီးကြီးနဲ့စောက်ဖုတ်ခတ်သံ တဘွတ်ဘွတ်ညံနေတော့သည်။ ဦးမောင်က ကျမခါးကိုလက်နဲ့ထိန်းကိုင်ရင်း တဖုန်းဖုန်းဆောင့်လိုးရာ လိုးသံတွေကျယ်ကျယ်\nလာပြီး ကျမစောက်ဖုတ်မှာ ပြဲအာလာတော့သည်။ တဖြည်းဖြည်း နှင့် လိုးချက်တွေက သိပ်ကို ပြင်းထန်လာသည်။ ကျမ စောက်ဖုတ်ကလည်း အပျိုရည်သာ ပျက်ဖူးတာ စောက်ဖုတ်ကလေးက မို့မို့မောက်မောက်ဖောင်းဖောင်းလေး အမွှေးကလည်း သိပ်မထူ ပါးပါးလျားလျားလေးဆိုတော့ သိပ်ကိုလိုးကောင်းတဲ့ စောက်ဖုတ်အမျိုးအစားပေါ့။ဦးမောင်တစ်ယောက် စောက်ဖုတ်နုနုလေးကို လိုးနေရတာ ကျပ်ကျပ်ထုပ်ထုပ်နဲ့မို့ လီးရည်ထွက်ချင်လာသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒီလိုစောက်ဖုတ်အဖိုးတန်လေးကို လိုးရတာ တစ်ချီတည်းနှင့်တော့ မပြီးချင်သေး။ ကျမ စောက်ခေါင်းထဲကို ဝင်နေသည့် လီးကို အသာလျှော့ပြီး စိတ်ကို ပြန်ထိန်းထားရသည်။ သုက်ထွက်သွားလို့ မဖြစ်သေး။ ကြီးမားသည့် လီးတစ်ချောင်းလုံး အဝင်အထွက် နှင့်မို့ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသည်အလိုးခံရသည့် ဝေဒနာအရသာကို ခံစားနေမိတော့သည်။\nစောက်ဖုတ်ထဲဝင်လာသည့် လီးတစ်ချောင်းလုံးက စောက်ဖုတ်နံရံတစ်လျှောက်ပွတ်တိုက် လျှောဝင်သွားတာကို ကျောရိုးတစ်လျှောက်လုံး စိမ့်သွားသည့် ကောင်းလွန်းသည့်ခံစားမှုဖြစ်ပေါ်စေသည်။စောက်ဖုတ်တစ်ခုလုံး စကားလုံးမဲ့လောက်အောင် ထူးကဲကေင်းမွန်သည့် ကျင်စိမ့်သည်ကို မရဖူးခဲ့။ ကျမက အရင်ကတည်းက စောက်ဖုတ်ယားတတ်တဲ့ မိန်းမ ဆိုတော့ အလိုးခံရတာ ဖီးသိပ်မလာ။ အားရပါးရ လိုးတာမျိုးကို ခံစားချင်တာ။ ဦးမောင်က ပေါင်နှစ်ဘက်ကို သိမ်းကျုံးမပြီး စောက်ဖုတ်ထဲ ဖြဲလိုးနေရာကနေ နို့သီးတွေကို လက်နှစ်ဘက်နှင့် ဆုပ်ပြီး အတင်းနယ်တော့သည်။ ပြီးမှ ကျမရဲ့ နီရဲ နေသည့် နှုတ်ခမ်းပါးလေးကိုအားရပါးရ စုပ်နမ်းရင်း..ျ “အား..သမီးရယ် သိပ်ကောင်းတာပဲ ဦးမောင်တော့လေ..အိချောကို အရမ်းဆော်ချင်နေပြီ အချစ်လေးရာ” “အား..အို အိုး ဦးမောင်ရယ် နာတယ် နည်းနည်းလျှော့ပါဦး” ပြောသာ ပြောနေရတာ အရင်ကတည်းက ကုန်းချင်နေတာဆိုတော့ မူမူလေးပြောမိသည်။ အဲဒီလို ပြောတာလေးကိုက ဦးမောင်ကို လီးတောင်စေခဲ့တာ။ အရင်ကဆို ဦးမောင် နားကပ်ပြီး တင်ပါးလေးနဲ့ ပွတ်သလို ၊ နို့လေးနဲ့ မထိခလုတ်ထိခလုတ်လုပ်သလို လုပ်တာမျိုး ကျမဘက်က စလုပ်ခဲ့တာ။ တစ်ယောက်တည်း လက်နဲ့ ပလက်လှန် ပွတ်ခဲ့ရတဲ့ နေ့တွေက မနည်းဘူးလေ။ဦးမောင်နဲ့ေ တွ့တော့ ဦးမောင်ကို စိတ်ဝင်စားပြီး ပေးချင်နေတာ။ဦးမောင်နဲ့များ လိုးလိုက်ရရင် ဆိုတာမျိုး ကျမ တစ်ယောက်တည်း စိတ်ကူးယဉ်နေကြ။\nတင်းလွန်းသည့် ဂျောတွေ နဲ့မို့ ဦးမောင်ကလည်း ဖြုတ်ဖို့ကြံ ၊ ကျမကလည်း ဖင်ခံဖို့တွေး ဆိုတာမျိုး ဖင်ကောင်းနဲ့ လီးကောင်းက သွားတွေ့ကြတာ။ သမီး အရမ်း..ချစ်တယ်အား…” ကျမ စောက်ဖုတ်ထဲကို ဦးမောင်က ဆီးစပ်ချင်း ထိသည် အထိ လိးကိုသွင်းလိုးရင်း ပြောတော့… “တကယ်လား ဦး ..သမီးကို မလှည့်စားနဲ့နော်….” လိုးခံသံလေးနှင့်မို့ ဖီးလာစရာကောင်းသည့် အသံလေးက လီးတောင်ချင်စရာ. သမီး..ဖင်လိုးမယ်…” “အို…ဦး…ဟင့်…” ကျမကိုယ်လေး တစ်ပတ်လိမ့်သွားတယ်။ ဖောင်းကားပြီး တင်းရင်းနေတဲ့ အိုး ။ ကျမရဲ့ ဖင် တင်သားလေး နှစ်လုံးက ဝင်းကခနဲ့ လင်းခနဲ့။အလျင်အမြန်ပဲ ဖင်နှစ်လုံးကို ဆွဲဖြဲကာ မှောက်လျှက်ဖြစ်နေတဲ့ ကျမ ဖင်ပေါ်တက်ခွကာ ၊ စအိုနေရာကို လီးဒစ်ကို ထည့်လိုက်တယ်။ လီးက မဝင်။ “အိချောဖင်ကုန်းမှ ဦးမောင်လိုးလို့ရမှာ ဖင်ကုန်းပြီး လိုးခံနော်” ခြေထောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အခုမှ ဖင်က ပြဲပြီး ပိုကားသွားတယ်။ ဖင်ကုန်းမှ ပိုလိုးချင်စရာကောင်းနေတော့တယ်။ဦးမောင်လီးက ကျမ စအိုထဲကို တန်းတန်းမတ်မတ်ဝင်သွားတယ်။ ”ဘွတ်…ဘွပ်…ဗြစ်”\n”အား..ဖင်နာလိုက်ရှင်။အီး အိုး သေပါပြီ” ဖင်အိုးကြီးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ်ကိုင်ပြီး လက်ကုန်ဗြင်းလေရာ ကျမ သုတ်ရည်များပင် ထွက်\nသွားလေတော့သည်။ ခရမ်းသီးထက်စာရင် ဦးလီးက အရသာပိုရှိတယ်လို့ ပြောမှာလား…… သွားပါ…သူ့ဟာကြီးကဖြင့် ခရမ်းသီးထက်တောင် ကြီးသေး… ကျမ ဖင်အိုး စအိုခေါင်းထဲက ဦးမောင်လီးကြီးလျှောခနဲ ပြန်ထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ ဦးမောင်က အသင့်ပါလာတဲ့အိတ်ထဲကနေ ဆေးရည်ဘူးနဲ့ဆေးထိုးအပ်ထုတ်လိုက် တယ်။ ”ဒါက လီးကြီးပြီးရှည်တဲ့ဆေးလေ။သုတ်လည်းထိန်းနိုင်တယ်” ဆေးထိုးပြီး သိပ်မကြာခင် ဦးမောင်လီးမဲမဲကောက်ကောက်ကြီးက ပိုထွားကျိုင်းလာတယ်။ ဦးမောင်က ကျမပေါင်ကြား၌ ရပ်လိုက်သည်..။ မိုးပေါ်ထိုးတက်တော့မယောက် မတ်ထောင်နေသော လီးကြီးက အဖျားငိုက်သွားပြီး…ဒစ်ပြဲကြီးက ကျမပါးစပ်ဝ၌ တေ့ကပ်လာသည်..။\nကျမ လီးကိုစုံကိုင်ဖြဲချပြီးပြီဆိုမှ လျှာနီနီလေး ထိပ်ဖျားဖြင့် ကလိလိုက်ကာ..ဒစ်တဝိုက်ကို လျှောက်ယက်ပစ်လိုက်သည်..။ ပြီးတော့မှ လီးကြီးကို ပါးစပ်လေး အစွမ်းကုန် ဟပြီး ငုံခဲကာ စုပ်သွင်းလိုက်သည်..။ အမလေးလေး….ကောင်းလိုက်တာ ခလေးရယ် ဦးမောင်ရဲ့တင်ပါးကြီးများ ဆန့်ငင်ဆန့်ငင် ဖြစ်ရင်းပြောသည်..။ ပါးစပ်ထဲရှိ ဒစ်ကြီးကို ကျမက လျှာလေးဖြင့်မနားတမ်း ယက်ပေး ကလိပေးရင်း ရှေ့နောက် လှုပ်ရှားပေကာ တံတွေးမျာ စိုစွတ်ကုန်သည်အထိ စုပ်ပေးလိုက်သည်..။ဦးမောင်က အရှိန်တက်လာပြီး ကျမနောက်စေ့လေးကို ချုပ်ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ဆောင့်လိုးချလိုက်သည်..။ ကျမမှာ အသက်ရှူများ မှားတော့မလိုဖြစ်သွားရသည်..။ ပြီးမှ ပါးစပ်မှ ပြွတ်ခနဲ ဆွဲချွတ်ပြီး သုတ်ရေများကို နို့လေးနှစ်လုံးပေါ်သို့ ပွပ်ခနဲ ဖောက်ခနဲ ပန်းချပစ်လိုက်သည်..။ ပူနွေးသော သုတ်ရေများက နို့တွေပေါ်တွင် ပူခနဲ ပူခနဲ ကျရောက်လာလေရာ ကျမမြတ်နိုးနှစ်သက်စွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိမ်းကျံနေမိပြန်သည်..။ တသင်းသင်းလှိုင်နေသော သုတ်ရည်ရနံ့များက ကျမတို့နှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်..။ အိချော…ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို\nဦးမောင်ပုခုံးပေါ်တင်….. ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်ရာ ကျမ၏ လုံးတစ်တင်းမာနေသော စောက်ဖုတ်လေးနှင့် မဟူရာရောင်လီးကြီးတို့မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မိနေကြပြီး တဆတ်ဆတ်တုန်နေကြပေသည်..။ ကျမ ခုံပေါ်တွင် ပက်လက်ကလေးဖြစ်သွားရသည်..။ ခြေနှစ်ချောင်းက ခုံအောက်မှ မတ်တတ်ရပ်နေသော ဦးမောင် ပုခုံးပေါ်ရောက်နေရာ လီးနှင့် စောက်ဖုတ်တို့မှာ တစ်လက်မပင် မကွာတော့ပေ…။ သူ့လီးကြီးကို ကိုင်ပြီး စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းလေးအတိုင်း အထက်အောက် ပွတ်သပ်ဆွဲချပေးပြီး အရေများ စိုရွှဲသွားမှ… “လိုးမယ်နော်…“ “အင်း….အင်း…….“ နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို ပူးကပ်ပြီး ပါးစပ်အတွင်းသို့စုသွင်းကာ အင်း အင်း ဟုပြောရင်း ဝင်လာမည့်လီးကြီးကို အသင့်စောင့်ကြိုရန် မျက်စေ့မှိတ်ထားမိသည်..။ ဒစ်ပြုတ်ကြီးက စောက်ဖုတ်လေးအောက်ဖက်နားမှ ကော်ဝင်သွားလေပြီ…။ “ပြွတ်……“ “အေ့……အမေ့…..“ ကျမ အသံလေးနဲနဲ ကျယ်သွားသည်ထင်၏..။ လန့်ပြီး အော်လိုက်မိသည်..။ “ဗြစ်…ထစ်..ထစ်…ဗြစ်…..“ “အားရိုးရိုး…..ကြပ်လိုက်တာရှင်….“ “ဗြစ်….ဗြစ်…ဖလွတ်…..“ “အား…….ကွဲပြီ….ဦး….“ ” ဘွတ် ဘွတ် ဘွပ် ” ”အင့် အ အား အာ အား ” ကျမ ကုန်းထရင်း အော်သည်..။ “ဗြစ်….ဒုတ်……“ “အမလေး…..သေပါပြီ….” ကုန်းထလိုက်မှ လီးကြီးက ပိုဝင်သွားပြီး စောက်ဖုတ်အောက်နှုတ်ခမ်းလေးမှာလဲ စပါးလုံးနှစ်ထောက်စာခန့် ကွဲသွားပြီး..စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်သွားလေသည်..။\nထိုစဉ်တိုင် လီးကြီးက တဝက်မကျိုးသေး…။ “တော်ပြီ….တော်ပြီ…ပြန်ချွတ်တော့…လီးကို အခုပြန်ချွတ်ပေး…..ဟင့် ဟင့်……..“ ကျမ နာကျင်လွန်း၍ ကြိတ်ပြီးအော်သည်..။ မျက်ရေများလည်း ကျဆင်းလာသည်..။ မျက်နှာလေးက ငိုမဲ့မဲ့ သနားစဖွယ်လေးပင်…။ “အဟီး…..ဟီး..နာတယ် ဦးရဲ့…နာတယ် မခံနိုင်တော့ဘူး…..အဟူး…ဟူး…..အီး…အ….ဟင့်….ဟင့်..“ ခလေးလေးပမာ ကျမ ငိုပါလေပြီ…။ ဦးမောင်ကကလည်း အရှိန်တက်နေပြီဖြစ်ရာ စောက်ခေါင်းလေးထဲသို့ ကျန်လီးကြီး တဝက်ကို ဖိသွင်းချလိုက်လေတော့သည်..။ဟင့်….အွန့်….“ ကျမ ပါးစပ်လေးဖောင်းသွားပြီး အသက်အောင့်ထားသည်..။ ဗိုက်ထဲသို့တိုင် ဝင်သွားပြီလားဟု ထင်မှားစရာ ရှည်လျားလွန်းလှသည့်လီး……။ လီးကြီးက အဆုံးဝင်သွားမှ ငြိမ်သက်သွားသည်..။ အသက်မှန်အောင် ရှူနေရရှာသည်။ဦးမောင်က စောက်ခေါင်းထဲတွင် တစိမ့်စိမ့် တရွရွလေး လှုပ်ရှားနေသော စောက်ဖုတ်အတွင်းသားများ၏ ကလူကျီစယ် ပွတ်သပ်မှုကို ငြိမ်ပြီး ခံစားရင်း ကျမရဲ့ဟင်းရေသောက်ပန်ကန်လုံးနီးပါးမျှ နို့အုံကျစ်ကျစ်တွေကို လုံးခြေ ပွတ်သပ်ကာ နို့သီးခေါင်းလေးများကို ခြေပေးနေလိုက်သည်..။ “အင်း….ဟင်း ဟင်း….ကျွတ် ကျွတ်….အား..ဟား…“ ကျမ ဖင်လေးကို လူးလွန့်ပြီး လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများဖြင့် ဖြစ်ညှစ်ကာ ခါးလေးကော့ကော့ပေးလိုက်လေသည်..။ ဖိကပ်ထားလျက်သား ဆတ်..ပြီးဆောင့်လိုက်သော အရသာကား ခံကောင်းလွန်းလှပါကလား…။ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးများကို ကိုင်ပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ ကော့ဆောင့်ပစ်လိုက်ကာ အီဆိမ့်ချိုအေးသော ကာမအရသာကို အပြည့်အဝကြီး ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်..။\n“ထွက်…..ထွက်ကုန်ပြီ…..ဟင့် ဟင့်…..“ ကျမ နောက်တစ်ချီ ပြီးပြန်လေပြီ…။ဦးမောင်က သူ့လီးကြီးကို ငုတ်ကြီးဆွဲထုတ်သလို ဖြေးဖြေးချင်း ရှည်လျားစွာ တအိအိ ဆွဲထုတ်ပြီးမှ ကျမအား လေးဘက်ကုန်းစေပြန်သည်..။ “ဟင်…..အ..ဦးမောင်….ဖင်ကို ထပ်လိုးမလို့လား…..“ “မဟုတ်ပါဘူး ….စောက်ဖုတ်လေးကိုပဲ လိုးမှာပါ….“ “ဟာ….ဝင်ပါ့မလား…..နောက်ပြန်ကြီး…..“ “ခါးခွက်ထား….အေး.တင်ပါးလေး ဖြဲကားထား…..“ ပြူးထွက်လာသော စောက်ဖုတ်လေးက အဝေးမှ လမ်းမီးရောင်ဖြင့် တဖိတ်ဖိတ် လှပလို့နေသည်..။ လိုးရက်စရာ မရှိအောင် လှပသော သမီးလေး ကျမအား ပုံစံတစ်မျိုးဖြင့် လိုးပြန်ပါတော့သည်…။ “ပြွတ်…ပြွတ်….ဗြစ်…..ဗြစ်…………“ “အင့်..အင့်….အသံတွေကလဲ ကျယ်လိုက်တာ ဦးမောင်ရာ…..ရှက်စရာကြီး……“ “အရေတွေ ထွက်ကုန်လို့ပါ….အိချောရဲ့……..“ “အိ…အီး ကောင်းလိုက်တာနော်…..ဟင်း…ဟင်း….ကျွတ်….“ “ပြွတ် ပြွတ်…..ပြစ် …ပြစ်…..အင့် အင့်…..အ…..အ………“ ဖင်လေးကို လမွှေးအုံကြီးက ဖိကပ်ပွတ်တိုက်ရင်း ဂွေးဥကြီးကပါ စောက်ဖုတ် အထက်ပိုင်းကို အောက်မှ လွှဲရိုက်နေသည်မို့ မခံစားဖူးသော အလိုးခံခြင်းအရသာကို ခံစားနေရသည်..။\nအ..အား…ဖြေးဖြေး…..ဆောင့်ပါ…ရှင်….ကျွတ်….ကျွတ်…..ပြွတ်…ပြစ်….ပြစ်….ဖတ် ….ဖတ်….ပြွတ်……… ”အို..အိုး အူးးးးး” ”ကောင်မ မထနိုင်အောင် လိုးပေးမယ်” အစ်…အီး…..ကောင်းလာပြန်ပြီ……..အိုး…ဒုက္ခပဲ ထွက်အုန်းမယ်…. ကျမ စိတ်မရှည်သလိုပြောရင်း နောက်သို့ ပြန်ပြီး တွန်းတွန်းပြီး ဆောင့်ဆောင့်နေလိုက်ရာ လီးကြီးမှာလဲ သံချောင်း သံတုတ်ကြီးပမာ ပို၍ ပို၍ တင်းပြောင် မာကျောသွားပြီး စောက်ခေါင်းထဲသို့ သုတ်ရေများ ပန်းထည့်လိုက်လေသည်..။ ကျမကလဲ စောက်ခေါင်းထဲမှ စောက်ရေလေးများ ဒလဟော လွှတ်ချလိုက်လေရာ လီးနှင့် စောက်ဖုတ်တို့ သာမက ဖင်များ ဆီးခုံများပါ ပေကျံကုန်လေသည်..။ အား..ဟား……ကောင်းလိုက်တာ .. ဦးမောင်က လီးကြီးကို မချွတ်ပဲ ကျမကျောပြင်လေးကို ကုန်းနမ်းရင်း တွဲလဲလေးကျနေသော နို့တွေကို အောက်မှ လျှိုပြီး နှိုက်ကာ သုံးလေးချက်မျှ ဖိကပ်ဆောင့်ချလိုက်ရာ တင်ပါးဖြူဖြူလေးများ ကျောက်ကျောတုံးလေးများပမာ တုံခနဲ တုံခနဲ ခါရမ်းသွားလေသည်..။ ကျမလဲ နုံးချိပျော့ခွေပြီး မှေးနေလေသည်..။ လီးကြီးကို မချွတ်ပဲ စိမ်ထားရင်း ဦးမောင်က တိုးတိုးပြော၏…။\nပုဇွန်ထုပ်ကွေးကလေး လိုးရအောင် ….ဟာ…မတော်သေးဘူးလား လို့…တစ်ပေါင်ကျော်တို့….စကောဝိုင်းတို့….ဇရက်ညှောင့်တို့…သင်ပေအုံးမယ်လေ…ဘယ်နှယ့်လဲ..ဦးလိုးပေးတာ ကောင်းရဲ့လား……အို….ဘာတွေမေးနေတာလဲ….မသိဘူး….ဟဲဟဲ…အိချောက ရှက်နေတုန်းပဲ ကိုး….. ကျမမျက်နှာလေး ဆွဲလှည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို တအားစုပ်ယူလိုက်ရင်း လီးကြီးကို ဖိဆောင့်ချလိုက်ရာ ဟင်းခနဲ မြည်ပြီး မျက်တောင်လေးများ မှေးကျသွားရရှာတော့တယ်။ ဖြူဝင်းသော အသားလေးများဖြင့် နို့လေးများက ပေါ်လွင်ထင်ရှားနေသည်..။ စွင့်ကားသော ဖင်အိုးကြီးမှာလဲ လွတ်လပ်စွာ ပေါ်နေသည်..။ ဦးမောင်က အောက်မှ ပက်လက်အနေအထား..၊ ဦးမောင်ပုဆိုးက ခါးသို့ လိပ်တက်နေ၍ ကြီးမားနီရဲသော ဒစ်ပြဲပြဲကြီးက ကျမဖင်ကြီးဘေးမှ ကပ်လျက်သားကြီး ထောင်နေသည်..။ ဦးမောင်လက်များက ကျမနို့တွေကို ပွတ်သပ်နေသည်..။ဦးမောင့်လီးကြီးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ဖင်လေးကြွကာ ကျမစောက်ဖုတ်လေးထဲသို့ တေ့သွင်းကာ ထိုင်ချလိုက်သည်..။ ဗြစ်…ဗြစ်…ပြွတ်………\nအ….အား…….ရှီး…..ကျင်သွားတာပဲ…သူ့ဟာကြီးက သံချောင်းကြီး ကျနေတာပဲ…ဟွန်း….. ကျမက ဦးမောင်နဖူးကို လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် လှမ်းထုကာ ရယ်သည်…။ဦးမောင်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးရင်း…။ ဦးမောင်ရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးပေါ်၌ ဖိထိုင်ချလိုက်တိုင်း ပြားပြားသွားသည်..။ သားအိမ်ဝ သွားထိလားမှ မသိတာ….ဖြေးဖြေးဆောင့် ပေါ့… တော်ပြီ..ညောင်းတယ်ကွာ….ဦးမောင်လုပ်တော့….ပုဇွန်ထုပ်ကွေး လုပ်ရအောင်နော်…..သူ…တော်တော် အတတ်ဆန်းချင်တယ်…. အဲဒါက အဆုံးလဲ မဝင်ပဲနဲ့….ဝင်အောင် လုပ်ရင် ဝင်ပါတယ်…. ကွေးထားသော ကျမပေါင်တံလေး နှစ်လုံးကြားမှ တင်းမာပြောင်လက်နေသော ပန်းနုရောင် စောက်ဖုတ်လေးက ပြူးပြီး ထွက်နေသည်..။ ဦးမောင်ဒစ်ပြဲကြီးက စောက်ဖုတ်အကွဲလေးကို ဒရွတ်တိုက် ပွတ်ဆွဲနေရာ စောက်ဖုတ်လေး ဟစိဟစိဖြင့် ကျမခံချင်လာတယ်။ မဲနက်ကောက်ကွေးသော လီးမွှေးများက ကျမဖင်လေးကို ကြိပ်ကြိပ်ပြီး ဖိပွတ်နေရာ တင်ပါးလေးကို နောက်သို့ ထိုးထိုး ကော့ပစ်နေရှာသည်..။ လုပ်တော့ ကွာ…. ဦးမောင်ကလဲ ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး…..ခံချင်လာပြီလား….ဟင်….အင်း ပေါ့…လို့ တစ်ခါထဲ ..လိုးမဲ့ အရေး….. ကျမ မျက်နှာလေး လိမ်လှည့်ပြီး ပြန်ပြောသည်..။ သူ့လီးဒစ်ပြုတ်ကြီးကို ကိုင်ပြီး နွဲ့ဆိုးစောက်ဖုတ်အဝသို့ တေ့ပြီးမှ ကော်၍ လိုးသွင်းလိုက်သည်..။ အင်း..အင်း…\nအားလားလား…ကျွတ် ကျွတ်……….. ကျမ မျက်တောင်ကော့ကြီးများ မှေးစင်းကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းနှစ်မွှာကို စေ့ကပ်ပြီး အံလေးကြိပ်၍ ရှုံ့မဲ့ပြီး ငြီးသည်…။ ဦးမောင့်လီးတုတ်တုတ်ကြီးက စောက်ဖုတ်လေးထဲသို့ ပြည့်ကြပ်ပြွတ်သိပ်စွာ ဝင်နေရာ စောက်ဖုတ်လေးမှာ ပင်ကိုယ်ပုံစံ ရှည်ရှည်လေး မဟုတ်တော့ပဲ.. ဝလုံးလေးသဏ္ဍာန် ဝိုင်းစက်ပြည့်တင်းသွားပြီး စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများပါ ပျောက်ကွယ်ပြီး လုံးဝ အသားပေါက်ကလေးသာ ဖြစ်နေတော့သည်..။ ကျမစအိုပေါက်လေးမှာ တခါတရံ လီးကြီး ကျွတ်ထွက်ပြီး ချော် ချော်ထိုးမိလေတိုင်း ရဲခနဲ ရဲခနဲ ဖင်လေး ပြဲ ပြဲ သွားသည်ကို မြင်နေရလေသည်..။ပွတ်…ပြွတ်…..ပြစ်….ပလစ်…..ပြွတ်………. လီးကြီးက မှန်မှန် ဝင်ထွက်နေရာမှ တခါတလေ သွက်သွက်ခါသွားအောင် ပစ်ဆောင့်လိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်..။\nအ…..အား……….ဖြေးဖြေး…ဦးမောင်ရယ်….နာတယ်ကွာ…..အဟင့်….ဟင့်…… ပေါင်ဖြဲထားပေးလေ…တော်ကြာ အရမ်းစိထားတော့ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသာလေးတွေ ပွန်းကုန်မှာ…. အင်း….အင်း….အဟင့်…သူသိပ်ကြမ်းတာပဲ ကွယ်…. အိချော မကောင်းဘူးလား..ဟင်…\nအင်း….လိုး…. ကျမတို့နှစ်ဦး လေသံမှာ ကြိတ်ပြီး တွတ်ထိုးနေကြသော်လည်း ရှင်းလင်းပီသစွာ ကြားနေရသည်..။ စောက်ရေများ စိုစိုစိစိလေးဖြင့် စောက်စိလေးမှာ ခပ်ညိုညို..၊ လီးကြီးအပြင်ထွက်လာတိုင်း အတွင်းပိုင် နှုတ်ခမ်းသားလေးများက ဒစ်ပြဲကြီးဖြင့် ချိတ်ချိတ်ပြီး ရဲခနဲ ရဲခနဲ ပြဲပြဲသွားသည်မှာ အရသာရှိလေသည်..။ အိုး….အ…အင့်……အင်း………..ထွက်ကုန်ပြီ ဦး….. ကျမ ဒေါသတကြီး ဟန်လေးဖြင့် ဦးမောင်ခါးကို လက်ပြန်ကိုင်ပြီး ဖင်ကြီး ပြားပြားသွားအောင် နောက်သို့ ဖိဆောင့်လိုက်လေသည်…။\nအားရပါးရ ဆောင့်စမ်းပါ ဦးမောင်ရယ်……ရှီး….ကျွတ်…ကျွတ်…. ”ဖာသည်မ နင် သိပ်နှာကြီးတာဘဲ ရော့ အင့်” ”ဖတ် ဖတ် ဖွပ် ဖွတ် ဘလွပ် ဘွတ်” ဦးမောင် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တပေါင်ကျော် အနေအထား ယူပြီး တအားကြုံးလိုးတော့သည်..။ အား……အား…………..အား……………….. ဦးမောင်လီးတုတ်တုတ်ကြီးက အဆုံးထိတိုင် နစ်နစ် ဝင်သွားရုံမျှမက ဂွေးဥအတွဲကြီးပါ ကျွံဝင်သွားတော့မလောက် လိုးအားက ပြင်းထန်လွန်းလှသည်..။ ပေါင်တစ်ချောင်းက ဦးမောင်ပုခုံးပေါ်တွင် ရောက်နေသည်..။ကျမပေါင်နှစ်ချောင်းမှာ အပြဲဆုံး အကားဆုံးအနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေလေရာ လီးကြီးမှာ အရင်းခိုက်သည်အထိ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ကြီး ဝင်နေနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်..။ အား…အား……..အင့်….အား အား……… ”ဘွပ် ဘွပ်…ဗြစ် ဒုတ်” ”စောက်ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကျိန်းစပ်နေတာပဲရှင်။အား…ကွဲသွားပြန်ပြီ။ဖွတ် ဖွပ်” ”ဖလှတြ ဖတြ ဘတြ အ အာ အားးးးးးးးးးး” တံတွေးမြိုချလိုက် အော်လိုက်နှင့် ကြိတ်ပြီး ထွက်နေသော ကျမအသံက ပို၍ ဆက်ဆက်လာတော့ သည်…။\nအား…အာ…..အား…အာ…..အ……… ”အင့် အဟင့် ဟင့် အွန့် အွန်း” ဆောင့်လိုးနေပုံကိုလဲ ကြည့်အုံး…အော်တိုစက်သေနပ်ပစ်နေသလား ထင်ရသည်..။ လီးကြီးကို အစွမ်းကုန် လိုးထည့်နေခြင်းမို့ ကျမ အော်နေရပြီ…။ ခဏမျှ ဆက်တိုက်ဆောင့်ပြီး နို့လေးနှစ်လုံးကို တအားကြီး ကုန်းဖိနမ်းရင်း ဦးမောင်ရဲ့လီးတန်မဲကြီးမှာ ဆန့်ငင်ဆန့်ငင် ဖြင့် တဖြေးဖြေး ငြိမ်သက်သွားတော့သည်..။ ”ဦးမောင် ခဏနားပြီး ထပ်လိုးပေးပါဦးနော်” ကျမ ညုတုတုပြောတော့ ဦးမောင်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကျမခေါင်းကိုအုပ်ကိုင်ပြီး သူ့လီး တန်မဲနက်နက်ကောက်ကောက်ကြီးကို ကျမပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်လေတော့သည်။ ကျမစောက်ဖုတ်ကိုပြဲကျယ်အောင်ချဲ့ပေးတဲ့လီးကြီး/ကျမဖင်ခေါင်းကွဲထွက်သွားအောင်ချတဲ့ လီးကြီးကို တယုတယနဲ့ကျမ လေးဘက်ထောက်ကုန်းပြီး စုပ်ငုံထားလိုက်တယ်။ဦးမောင်က ကျမ ဖင်အိုးကြီးနဲ့ကျောပြင်ကို လက်ကြမ်းကြီးနဲ့ပွတ်သပ်ရင်း ဖီးလ်ခံနေတယ်။ကိုမင်းမော် နမ်းရှိုက်ခွင့်မရခဲ့တဲ့ကျမနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးမှာတော့ ဦးမောင်လီးရည်တွေ ပေကျံနေလေသည်။\n(ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်း ) Copy. ဝဏ္ဏ


တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးနဲ့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးကော်မတီ ဥက္ကဌ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် လက်ပန်းတောင်းတောင် ကြေးနီစီမံကိန်းနယ်မြေအနီးက ကံကန်ကုန်းကွင်းပြင်မှာ ဒေသခံပြည်သူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံစဉ်\nPhoto : RFA/Win Naung Toe\nဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ဟာ လက်ပန်းတောင်းတောင် အနီးက ကံကုန်းလို့ခေါ်တဲ့ ကွင်းပြင်မှာ ပြည်သူလူထုတွေကို ၁၀ မိနစ်ကျော်ကြာ မိန့်ခွန်းပြောကြားခဲ့ပါတယ်။\nဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ဟာ လက်ပန်းတောင်းတောင် ကြေးနီစီမံကိန်းကို လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်နေတဲ့ မြန်မာဝမ်ပေါင်ကုမ္မဏီက တာဝန်ရှိသူတွေနဲ့ ဒီကနေ့ညနေမှာ တစ်နာရီကျော်ကြာ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခဲ့ပေမယ့် ဒီကနေ့ ဟောပြောတဲ့ မိန့်ခွန်းမှာတော့ ဝမ်ပေါင်ကုမ္မဏီနဲ့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခဲ့တာတွေကို ထည့်သွင်းပြောကြားခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။\nဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ဟာ မုံရွာဆေးရုံမှာကုခံနေရတဲ့ ဒဏ်ရာရ သံဃာတွေကို သွားရောက်ဖူးတွေ့ အားပေးခဲ့ပါတယ်။ သောကြာနေ့ မနက်မှာလည်း ချင်းတွင်းမြစ် ရဲ့ မုံရွာဘက်ခြမ်းက သဲသောင်ပြင်မှာ မိန့်ခွန်းပြောကြားဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။\nဒါ့ပြင် လက်ပံတောင်းတောင်ကြေးနီစီမံကိန်း အနီး ကျေးရွာ (၄) ရွာက ဒေသခံတွေ၊ သပိတ်စခန်းတွေဖြိုခွဲ ခံရတာကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံခဲ့သူတွေ နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ အပြင်၊ သပိတ်စခန်းတွေဖြိုခွဲရေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ နဲ့လည်း တွေ့ဆုံဖို့တောင်းဆိုထားတယ်လို့ NLD လွှတ်တော်အမတ် ဦးအုန်းကြိုင် က ပြောပါတယ်။\nဒီအတွင်း ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ဟာ လာမယ့်နှစ် ဇန်နဝါရီလ (၃၀) ရက်နေ့မှာ တောင်ကိုးရီးယားနိုင်ငံကို သွားရောက်ဖွယ်ရှိပါတယ်။ ၂၀၀၄ခုနှစ်အတွက် တောင်ကိုရီးယားကအပ်နှင်းတဲ့ Gwangju လူ့အခွင့်အရေးဆု ကို လက်ခံဖို့ဖြစ်ပါတယ်။\nအလားတူ သမ္မတ ဦးသိန်းစိန် ဟာလည်း သြစတေးလျ အစိုးရရဲ့ ဖိတ်ကြားချက် အရ လာမယ့် ဒီဇင်ဘာလ (၁၀) ရက်နေ့မှာ သြစတေးလျနိုင်ငံ ကို နှစ်ရက်ကြာ သွားရောက်မယ်လို့ သိရပါတယ်။\nPlease stop coward attack\nပြသနာဟာ လူထုက စတာမဟုတ်ဖူး။ (people NEVER start and create the problem) စစ်ဗိုလ်တွေပိုင်တဲ့ ဦးပိုင်က စတာ။ (Generals EVER create the problem and attack to people and monks) အခုထက်ထိ တရုတ်ဆီက ငွေ (bribe money from Chinese companies) ဘယ်လောက်ရတယ်ဆိုတာ မဖေါ်ပြသေးဘူး။ ငွေတွေရလည်း အောက်ချေ စစ်သည်တော်တွေ တပြားမှမရဘူး၊ စစ်ဗိုလ်တွေကြီးဘဲခွဲယူတယ်။ နာမယ်ပြက်တော့ စစ်တပ်ကြီးတခုလုံးခံရတယ်။ အောက်ချေကစစ်သည်တွေ အကျပ်တွေ ဒီလိုလက်ပိုက်ကြည့် မနေပါနဲ့တော့၊ လူထုဘက်ကရပ်တည်ပါတော့။ Please stop making license to BULLY ATTACK to people and monks!!!\nNov 30, 2012 02:58 AM\nMyanmar government should stop the terrorism\nEx. General Thein Sein, Ex. Major General Aung Minn and General Ko Ko should abstain from COWARDLY attack to innocent people by chemical weapons. We hate COWARDLY ATTACK to innocent people, villagers and monks. Democracy leader Daw Aung San Suu Kyi, please SAVE the people and monks in Burma. You are our REDEEMER OF BURMA.\nNov 30, 2012 02:57 AM\nပြသနာ ဖြစ်လာရင် ခေါင်းသုံးပြီး မဖြေရှင်းဘဲ လက်နက်သုံးပြီး ဖြေရှင်းတာ ဗမာအစိုးရ ရဲ့အကျင့်ဘဲလေ…..ဒီပြသနာ ကတော့ တပူပေါ် နှစ်ပူဆင့် ဆိုသလို ဖြစ်သွားပြီ……ရခိုင်အရေးလဲ မပြီးသေး…..\nအချိန်မရွေး ကိုက်လို့ရတယ်ဆိုပြီး အစွယ် ထုတ်ပြတာသက်သက်….\nဒီလို ယုတ်ညံ့တဲ့ အမူအကျင့်တွေနဲ့…လူ့အခွင့်အရေးတို့၊ ဒီမိုကရေစီတို့ကို လျှာအရိုးမရှိလျှောက်ပြောနေတာ…နောက်ထပ် မျိုးဆက် ၃ ဆက်ကနေ ၅ ဆက် (3 to5generations) လူစော်နံဘို့..ဝေးပါသေးတယ်လေ…..။\nNov 30, 2012 02:44 AM\nNov 29, 2012 08:34 PM


My freedom: Dream ♥ came true?!\nမင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ (အကြာကြီး အိပ်ရလို့ :P)။ စနေညနဲ့ တနင်္ဂနွေမနက်က ကန်ဒီအကြိုက်ဆုံးအချိန်တွေပေါ့။ စနေညတွေဆို ဘယ်မှမသွားဖြစ်ရင် ပုံထိုင်ဆွဲဖြစ်တယ်။ တကယ်တမ်းဆို ပန်းချီဆွဲတာနဲ့ပက်သက်လို့ ကန်ဒီ့မှာ ပါရမီမပါဘူး။ ၀ါသနာပါတာ တစ်ခုပဲရှိတယ်... စိတ်နှစ်ပြီး ပုံဆွဲနေရတဲ့ အရသာကို ကြိုက်တယ်...\nအရင်ကကန်ဒီတို့နဲ့တူတူနေသွားတဲ့အန်တီ သူ့ PR ကို Cancel လုပ်ဖို့ စင်္ကာပူခဏပြန်လာတယ်လေ။ သူဟင်းချက်ဖို့ဂျင်းလိုတာနဲ့ ကန်ဒီတို့ကြက်သွန်တွေ၊ ဂျင်းတွေထည့်တဲ့ခြင်းတောင်းလေးကို ကြည့်တော့ ဂျင်းကအထုပ်ကလေးထဲမှာပဲ အတက်တွေထွက်နေပြီ... ဟဟဟ ဘယ်လောက်တောင် ဟင်းမချက်လဲဆို အဲ့ဒါသာကြည့်။ ကန်ဒီ နှစ်ကီလိုတက်လာတာလည်း အပြင်စာချည်းစားလို့ဖြစ်မယ်။ အရင်ကဆို အိမ်မှာဟင်းချက်စားတာ ၀ိတ်မတက်ပါဘူး။ အန်တီက "မနက်ထမင်းဗူးယူသွားမလား? သူစီစဉ်ပေးမယ်"လို့ မေးတော့... "ရတယ် ရတယ် အန်တီ၊ မယူပါဘူး တကူးတက မလုပ်ပေးပါနဲ့..." လို့ ဖြေလိုက်ပေမယ့် စိတ်ထဲကတော့ လိုချင်သား ဟဟဟ(xD)။ အမေဆိုရင်တော့ ငြင်းဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး...\nအန်တီယူလာပြီး ပြုတ်ကျွေးတဲ့ ပဲမြစ်... မစားရ၊ မမြင်ရတာ တော်တော်ကြာပြီ။ အမေပြုတ်ကျွေးတာနဲ့တော့ မတူဘူး။ အမေက ထန်းလျက်ထည့်ပြုတ်တယ် ထင်တယ်... ပဲမြစ်က ပိုချိုပြီး အညိုရောင်လေးသန်းတယ်။ နောက် စားရလွယ်အောင် အမေက ကျည်ပွေ့နဲ့ထုလိုက်သေးတယ်။ ပြောရင်း သရေတောင်ကျလာပြီ ရှလွတ် :P\nအိမ်ကိုလာလည်တဲ့ အန်တီ့သူငယ်ချင်း အန်တီတစ်ယောက်နဲ့ သူ့သားက စကားပြောအရမ်းကောင်းတာပဲ။ သူတို့နဲ့စကားပြောတာ တစ်ချိန်လုံးရီနေရတယ်။ ကန်ဒီ့လို ဘာသိဘာသာနေတတ်တဲ့လူမျိုးကိုတောင် ရီအောင်ပြောနိုင်တယ်ဆိုတာ နည်းတဲ့ပါရမီမှမဟုတ်တာ... ဟဟ(xD)။ ကန်ဒီ့အခန်းထဲမှာချိတ်ထားတဲ့ ပုံလေးတွေကို ကြည့်ပြီး "သမီးက ပုံဆွဲတယ်လား... အန်တီ့ပုံလည်း ဆွဲပေးလေ၊ အန်တီ့ပုံဆွဲရင်တော့ ၀လုံးလေး လေးလုံးဆွဲရင် ပြီးပြီ၊ ခေါင်းတစ်လုံး၊ မျက်လုံးနှစ်လုံးနဲ့ ဗိုက်တစ်လုံး၊ အရမ်းလွယ်တယ်"တဲ့... ဟဟဟဟ သူပြောတာနားထောင်ပြီး ရီလိုက်ရတာ(xD)။ ကန်ဒီ့ဟမ်းစတားလေးတွေကို ကြည့်ပြီး အန်တီက "ကိုက်တတ်လား??"လို့ မေးတော့... သူ့သားက ကြားထဲကနေ၀င်ပြီး "အမေသိချင်ရင် လက်ထည့်ကြည့်လေ"တဲ့ (xD xD)။ သူတို့နဲ့စကားပြောတာ တချိန်လုံးပါးစပ်မပိတ်ရဘူး။ တပါးသူပျော်အောင် စကားပြောတတ်တာလည်း မွေးရာပါ ပါရမီထင်တယ်နော်။\nလာမယ့်တရုတ်နှစ်ကူးမှာ ကန်ဒီတို့အလုပ်က သုံးရက်ပိတ်တယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် အဲ့လိုသုံးရက်ပိတ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်တော့ဘူးဆိုတော့ တနေရာရာသွားမယ်ဆိုပြီး စဉ်းစားမိတယ်။ သုံးရက်ထဲနဲ့ ရန်ကုန်ပြန်ဖို့ကလည်း မဖြစ်။ နောက်ဆုံး အနီးဆုံးလည်းဖြစ်၊ အသိတွေလည်းရှိတဲ့ မလေးရှားပဲ သွားလည်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး လက်မှတ်တွေဝယ်၊ ဗီဇာတွေလျှောက် စ,လုပ်တော့တာပဲ။ ကန်ဒီလည်း တော်တော်ရီရတယ်။ အစက ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိဘူး၊ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကမှ ဗြုန်းစားကြီး ခေါင်းထဲဝင်လာတယ်။ တရုတ်နှစ်ကူး သုံးရက်ကြီးများတောင် ဆိုင်တွေလည်းပိတ်နဲ့ ပျင်းခြောက်ခြောက် စင်္ကာပူမှာ ဘာကိစ္စနေရမှာလဲဆိုပြီး(xD)။ City Hall မှာ မလေးဗီဇာသွားအပ်တော့ အဲ့ဆိုင်က ဓာတ်ပုံလိုတာကို မေ့ပြီးမတောင်းဘူး။ နောက်နေ့မှ ဖုန်းဆက်ပြီး ဓာတ်ပုံတောင်းဖို့ မေ့သွားလို့ လာပေးပါဆိုတာနဲ့ နောက်တကြိမ်သွားပေးရတယ်။ စိတ်တိုလိုက်တာ... City Hall တစ်ခါတစ်ခါသွားဖို့ဆိုတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ အထူးသဖြင့်အလုပ်ကအပြန်ဆို ပင်ပန်းလို့ အိမ်ပဲပြန်ချင်တယ်။ ဘယ်မှမသွားချင်ဘူး >.<\n"This & That" က ၀ယ်လာတဲ့ ဘောပင်လေးတွေ... ချစ်စရာလေး။ ဟိုနေ့က Pet Shop ရောက်တော့တောင် ကန်ဒီလိုချင်တဲ့ ယုန်လေး တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ... သူ့ကြည့်ရတာ အဆော့မက်မယ့်ပုံပဲ။ Humm.... ဒီမှာနေရတာ ကိုယ့်ဟာကိုယ်တောင်မပိုင်တာ... သူ့ကိုမွေးထားပြီး ကိုယ်ကပြန်ရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုပြီး မမွေးဖြစ်ဘူး >.<\nခုနကပဲ Topayoh ဘုန်းကြီးကျောင်းက ပြန်ရောက်တယ်။ မေတ္တာရှင်ဖောင်ဒေးရှင်းက ညီမတစ်ယောက်က ကန်ဒီတို့ Facebook Group မှာ Topayoh ဘုန်းကြီးကျောင်းက ကလေးတွေကို မြန်မာစာသင်ပေးဖို့ ဆရာမလိုတယ် ဆိုပြီးကြေငြာထားတာနဲ့ ကန်ဒီစိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ ကန်ဒီ့ဘလော့ဂ်ကို ဟိုးးးအရင်ကတည်းက ဖတ်တဲ့သူဆို သိမှာပါ။ ကန်ဒီငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဖြစ်ချင်တာ ဆရာမတစ်ယောက်ဆိုတာ၊ နောက် ဖြစ်နိုင်ရင် အဖိုးအခမယူတဲ့ စေတနာ့ဝန်ထမ်းဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်လို့လည်း တစ်ခါရေးခဲ့ဖူးတယ်။ Topayoh ဆိုတော့ အနီလိုင်းပေါ်မှာ... ကန်ဒီကအစိမ်းလိုင်းပေါ်မှာနေတာဆိုတော့ သွားကူချင်ပေမယ့် လူကနည်းနည်းတွေနေတယ်... ဝေးတာကိုးးး။ နောက်ဆုံး "Direct Bus ရှိရင်သွားမယ်ကွာ..." ဆိုပြီး Map မှာလိုက်ရှာ၊ ဖြစ်ချင်တော့ ကန်ဒီ့အိမ်ကနေ အဲ့ကို Direct Bus ရှိတယ်... (၄၅)မိနစ်လောက် စီးရမယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ကိုယ်လည်းလုပ်ချင်နေတဲ့အရာဆိုတော့ (၄၅)မိနစ်လည်း ဘာဖြစ်လဲ သွားမယ်ပေါ့။ ဒီနေ့တကယ်တမ်း အဲ့ကိုအိမ်ကနေကားစီးသွားတော့ (၁၅)မိနစ်ကျော်ကျော်လောက်ပဲ ကြာတယ်၊ နီးနီးလေးရယ်... အရင်က မသိခဲ့ဘူး။ အမြဲ Topayoh ဘုန်းကြီးကျောင်းသွားမယ်ဆို ရထားနှစ်ဆင့်စီး၊ ပြီးလမ်းပြန်လျှောက် အဲ့လိုမျိုးချည်း သွားခဲ့တာ... ပိန်းချက် >.<\nကန်ဒီ့ ပထမဆုံးစာသင်တဲ့ အတွေ့အကြုံကို ပြောပြရမလား ဟဟဟ။ တကယ်အမြဲအမှတ်ရနေမှာတော့ သေချာတယ်။ အဖြစ်က ဒီလို... ကန်ဒီကစောရောက်နေတာနဲ့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဘုရားရှိခိုး၊ ပုတီးစိပ်နေလိုက်တယ်။ (၅)နာရီခွဲလောက်ကျတော့ ဘုန်းဘုန်းက ကလေးတွေကို ပညာပေးပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်ပြောပြတယ်။ အဲ့အချိန်မှာ ကလေးလေးနှစ်ယောက်က ဘုန်းဘုန်းပြောတာကို နားမထောင်ပဲ ထပြီးလျှောက်ဆော့နေတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီကောင်လေးနှစ်ယောက် တော်တော်အဆော့မက်တာပဲပေါ့။ ဘုန်းဘုန်းပုံပြင်ပြောပြီးတော့ အားလုံးစာသင်ဖို့ ကိုယ့်အခန်းထဲ ကိုယ်ဝင်ကြတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲ့ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ကန်ဒီသင်ရတဲ့ အခန်းထဲက။ ကဗျာဆိုနေတဲ့အချိန်မှာလည်း ဆော့နေကြလို့ ကဗျာကိုလက်နဲ့လိုက်ထောက်ပြီး ဆိုခိုင်းရတယ်။ အခန်းထဲမှာ ဆရာမလေးယောက်ရှိတယ်။ ကလေးတွေက (၁၅)ယောက်လောက် ရှိမယ်။\nဖူးတံဝင့်လို့ချီ၊ နေခြည်မှာ ရွှေရည်လောင်း\nဆရာမတစ်ယောက်က တစ်လိုင်းစီကို တာဝန်ယူပြီး ကဗျာစစ်ရပြန်တော့ ကန်ဒီက သူတို့နှစ်ယောက်ရှိတဲ့လိုင်းကို တာဝန်ယူရတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ "တိန်... ငါ ဒီနှစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုစည်းရုံးရပါ့" ပေါ့။ သူတို့က အဆော့မက်တဲ့သူတွေဆိုတော့ ပြီးရင် တူတူဆော့မယ် ဘာညာနဲ့ပြောပြီး စည်းရုံးရတယ်။ အဲ့လိုပြောတော့ ကဗျာကောင်းကောင်းလိုက်ဆိုတယ်။ ပြီးတော့ ဆော့မယ် ဘာဆော့မလဲဆိုတော့ တယောက်က သေနတ်ပစ်မယ်၊ တယောက်က တစ်ပြား နှစ်ပြား ပဲလင်ပြား ဆော့မယ်တဲ့။ အဲ... တစ်ပြား နှစ်ပြား ပဲလင်ပြား (ပဲနံပြား??) က ဘယ်လိုဆော့တာလဲ ကန်ဒီဘယ်လိုမှ စဉ်းစားလို့မရတော့ဘူး ဟဟ(xD)။ ငယ်ငယ်ကတော့ ကိုယ်တိုင်လည်းဆော့ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ နောက်ဆုံး သူတို့နဲ့ စကားပြောလိုက်၊ ကဗျာပြန်ဆိုခိုင်းလိုက်နဲ့ ပြီးသွားတယ်။ အတန်းလွှတ်ပြီးတော့ ဘုန်းဘုန်းစကားပြောတဲ့အချိန်မှာလည်း ဒင်းတို့နှစ်ယောက်က အငြိမ်မနေပြန်ဘူး။ စကားတွေအကျယ်ကြီးပြောပြီး ဆော့နေကြပြန်ရော ဟဟ... တကယ်မလွယ်တဲ့ကလေးတွေ xD xD\nပြန်ခါနီးမှာ ကန်ဒီရေးတာတွေဖတ်တယ်ဆိုပြီး တရင်းတနှီး လာနှုတ်ဆက်တဲ့အစ်မကို ကျေးဇူးတင်တယ်။ အဲ့အစ်မမျက်နှာနဲ့ အပြုံးက အေးချမ်းတယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မျက်နှာစိမ်းတွေကြားထဲမှာ ကိုယ့်ကိုစကားလာပြောတဲ့သူရှိတော့ စိတ်ထဲ တကယ်ဝမ်းသာသွားတယ်။ အဆော့မက်တဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း ကန်ဒီ့ကို ပြန်ခါနီး "Bye" တွေ ဘာတွေလာလုပ်သွားသေးတယ် ^_^\nSee you all on next post^^\nကန်ဒီနေရ ခရီးတွေထွက်ရတာ အရမ်းပျော်စရာကောင်းတယ်နော် ပြီးတော့ စေတနာဆရာမလေးလုပ်ရတာလဲ ကုသိုလ်တွေ များကြီးရအုံးမယ်...\nပင်ပန်းမူ့ကို မငဲ့ပဲ ပညာပါရမီ ဖြည့်ခွင့်ရတာ ဟာအကျိုးကျေးဇူးကောင်းတခုပဲ..ဆရာမ။သာဓု..သာဓု..သာဓု....။\nဆရာမလေး ကန်ဒီ ...း)\nချာမ တားဘိုက်ထဲက အောက်အောက် နေတယ် ^_^


ကျမ္မာရေး ဗဟုသုတ Archives - Page 59 of 66 - Achawlaymyar\nခေါင်းကိုက်၊နှလုံးတုန်ခြင်းတို့ တင်မကဘဲ ရောဂါ(၁၈)ပါးနှင့် အဆိပ်အမျိုးမျိုးကို နိုင်တဲ့ ကြောင်လျှာသီး\nAugust 14, 2020 by Achawlaymyar\nခေါင်းကိုက်၊နှလုံးတုန်ခြင်းတို့ တင်မကဘဲ ရောဂါ(၁၈)ပါးနှင့် အဆိပ်အမျိုးမျိုးကို နိုင်တဲ့ ကြောင်လျှာသီး ကြောင်လျှာပင် (Indian Trumpet Flower , Raw Material , Oroxylum indicun Vent , Bignoniaceae)။ မြန်မာ့တိုင်ရင်းဆေးပညာ အသစ် တဖန် ပြန်လည် ထွန်းကားပါစေသော်။ ကြောင်လေးပင် မြွေနှင့် အဆိပ်မျိုးမျိုး နိုင်နင်းသော ဆေး ဖော်စပ်ရာ၌ အသုံးပြု ကြောင် တစ်ကောင် ခေါ်သည့် ကြောင်လျှာရွက် ကြောင်လျှာအခေါက်အမှုန့်ပြု ၍ ချင်း(ဂျင်း)ရည် ၊ ပျားရည်တို့နှင့် ရောစပ်လျက် သောက်သော် ပန်းနာ ချောင်းဆိုးရောဂါ ပျောက်၏ အခေါက်မှုန့်ကို ရေနွေးတွင် ၂ နာရီခန့်စိမ်၍ စစ်ပြီး နံနက် ည သောက်သော် အစာမကြေရောဂါ ပျောက်၏ … Read more\nဓမ္မတာသွေးအရောင် ဒါမှမဟုတ် အဖြူဆင်းတဲ့အရောင်ကတဆင့် သိနိုင်မယ့် သားအိမ်ကျန်းမာရေး အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လစဉ်ဓမ္မတာလာတာနဲ့ ဓမ္မတာမလာမီမှာ အဖြူဆင်းတာတွေက ပုံမှန်ဖြစ်စဉ်ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီဓမ္မတာလာတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဖြူဆင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ် အရောင်အဆင်းကိုကြည့်ပြီး သားအိမ်ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို သတိထားနိုင်ပါတယ်၊ ဒီတော့မှ လိုအပ်တဲ့ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုတွေကို ကြိုကြိုတင်တင် လုပ်နိုင်ထားနိုင်မှာပါ။ (၁) အဖြူရောင် အဖြူရောင် ဒါမှမဟုတ် ခရင်မ်ရောင် ဆိုရင်တော့ ပုံမှန်ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့ အခြေအနေပါ။ ဒါပေမယ့် အနံ့အသက်ပြင်းတယ်ဆိုရင်တော့ ပိုးဝင်တာဖြစ်နိုင်လို့ ဆရာဝန်နဲ့ပြဖို့လိုပါတယ်။ အနံ့အသက် မပြင်းထန်ရင်တော့ ဆရာဝန်နဲ့ပြဖို့မလိုပါဘူး။ (၂) အဝါရောင် အဝါရောင်တွေဆင်းရင် များသောအားဖြင့် ယားယံတာ၊ နာကျင်တာတွေဖြစ်နိုင်ပြီး အနံ့အသက်ကတော့ သိပ်မပြင်းတတ်ပါဘူး။ ပမာဏနည်းရင် သိပ်မစိုးရိမ်ရပေမယ့်၊ ပမာဏအရမ်းများပြီး နေ့တိုင်းလိုလိုဆင်းတတ်တယ်ဆိုရင်တော့ သားအိမ်မှာ ပိုးဝင်တာ၊ ရောင်ရမ်းတာတွေဖြစ်နိုင်လို့ ဆရာဝန်ပြပြီး စစ်ဆေးဖို့လိုပါတယ်။ (၃) … Read more\nမသိလိုက်ရသေးသော သူများအတွက် သိသင့်တယ်ထင်လို့ ကျနော်က ပြန် လည် တင်ပြတာပါခင်ဗျာ။ကျနော်က ပြန်လည်တင်ပြတာဆိုပေမဲ့လဲ စာရေးသူ နစ်နာ မှုမရှိစေရန်အတွက် မဂ္ဂဇင်းထဲတွင်စာရေးသူ ကိုယ်တိုင် ရေးသား ခဲ့သည့်အတိုင်း (၏ ၊ သည်) မလွဲ ပြန်လည် တင်ပြ လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို ဦးစွာပထမ ဝန်ခံလိုက်ပါသည်။ မြန်မာ့တိုင်းရင်းဆေး ဆရာကြီး ဦးကြည်ဟန်မှာ အသက် (၇၀)နီးပါးရှိနေပါပြီ။ သို့သော်ဆရာကြီးမှာ ဇရာ၏ ဖိစီးမှုကိုအခြားခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းများ ခံစားနေရသော်လည်း ဆရာကြီး၏ မျက်စိမှာမူ အဝေး၊ အနီး မြင်သည်။ လုံးဝမမှုန်ပါ။ မျက်မှန် မတတ်ရပါ။ မျက်စိမှာ လူငယ်များကဲ့သို့ စွမ်းအား အပြည့်အ၀ ရှိနေပါသည်။ မျက်မှန်မပါဘဲ စာဖတ် စာရေးနိုင်သည်။ ကျွန်တော် ဆရာကြီး ဦးကြည်ဟန်နှင့် ကရင်ပြည်နယ် ကော့လုံ … Read more\nခြေစွယ် လက်စွယ် ငုတ်သူများအတွက် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လက်တွေ့ပျောက်သွားတယ်\nAugust 13, 2020 by Achawlaymyar\nလက်မမှာ လက်စွယ်ငုတ်ပြီး နီရဲရောင်ကိုင်းလာတယ် ဘာကိုမှကိုင်လို့မရ ထိတာနဲ့နာတာအရမ်း ဘာဆေးထည့်ရမှန်းမသိဖြစ်နေတုန်း အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ကောင်မလေးက သူလုပ်ပေးမယ် မနက်ဖြန် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်ဆိုတော့ မယုံမိဘူး… ဒါပေမယ့် နာနေတော့ စမ်းကြည့်မယ်ဆိုပြီး သူလုပ်ပေးတာငြိမ်နေလိုက်တယ် …. တစ်ကယ်ပျောက်ရင် ဖေ့ဘုတ်ပေါ်တင်ပေးမယ်ဆိုပြီး ဓါတ်ပုံပါရိုက်ယူထားလိုက်တယ် …. သူက ကြက်သွန်နီကို အပေါက်ဖောက် ဖြစ်နေတဲ့လက်မကိုစွပ် ကျွတ်မထွက်အောင်ပတ်တီးစည်းလိုက်တော့ အထဲမှာ တစ်စစ်စစ်နဲ့ကိုက်သလိုကြီးခံစားနေရတယ်…. မနက်မိုးလင်းတော့ ကြက်သွန်နီလဲဖယ်လိုက်ရော ဘုရားရေ ရောင်တာတွေလျှော့ပြီး မကိုက်တော့ဘူး…. နေ့လည်လောက်ရောက်တော့ အတော်ကောင်းနေပြီ ….ခုည ထပ်လုပ်ထားတယ် …မနက်ဖြန်ဆိုလုံးဝပျောက်ပြီအစ်မတဲ့ …. ကောင်းလိုက်တဲ့ဆေးနည်း လက်တွေ့ဗျို့ လက်တွေ့။ခရက်ဒစ် Unicode လကျမမှာ လကျစှယျငုတျပွီး နီရဲရောငျကိုငျးလာတယျ ဘာကိုမှကိုငျလို့မရ ထိတာနဲ့နာတာအရမျး ဘာဆေးထညျ့ရမှနျးမသိဖွဈနတေုနျး အိမျမှာ အလုပျလုပျတဲ့ ကောငျမလေးက သူလုပျပေးမယျ မနကျဖွနျ … Read more\nဒီနေ့ပြောပြချင်တာလေးကတော့ မနက်အိပ်ရာနိုးပြီး ဘာမှမလုပ်ခင် ရေသောက်ဖို့ပါပဲ။ ရရှိမယ့် အကျိုးဆက်ကတော့- ၁။ အိပ်ရာနိုးနိုးချင်းရေသောက်ခြင်းဟာ သင့်ကို ရေဓာတ်ပြည့်ဝစေပါတယ်။ မနက်အိပ်ရာထထချင်းမှာ ဆီးအရောင်က ပိုရင့်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ တညတာမှာ ရေဓာတ်ရရှိခဲ့ခြင်း မရှိတာကြောင့်လို့ ပညာရှင်တချို့က ယယူဆကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် အိပ်ရာနိုးပြီးပြီးချင်း ရေများများသောက်ပြီး ရေဓာတ်ကို ဖြည့်တင်းထားသင့်ပါတယ်။ သုတေသီတချို့ကလည်း အိပ်ရာနိုးပြီး ၆နာရီအတွင်းဟာ ရေဓာတ်ကို အများဆုံးဖြည့်တင်းသင့်တဲ့အချိန်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ ၂။ မနက်ခင်းမှာ ရေများများသောက်ခြင်းဟာ တနေ့တာ ကယ်လိုရီရယူနှုန်းကို လျော့နည်းစေတယ် ရေကို မနက်ခင်းမှာ များများသောက်ထားလိုက်ရင် ဗိုက်ပြည့်နေတဲ့ ခံစားမုကို ရစေပြီး ကယ်လိုရီများများ စားသုံးမိခြင်းကနေ ကာကွယ်ပေးတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ လေ့လာချက်တခုမှာတော့ မနက်စာမတိုင်ခင်မှာ ရေများများသောက်ပေးခြင်းဟာ ကယ်လိုရီစားသုံးမှုနှုန်းကို ၁၃ ရာခိုင်နှုန်း လျော့စေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ နေ့လယ်စာ … Read more\nသွားပိုးစားတာ၊ သွားကျောက်တည်တာ၊ သွားဝါတာတွေကို “Goodbye” လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြရအောင်\nAugust 12, 2020 by Achawlaymyar\nခံတွင်းကျန်းမာရေး ပြဿနာတွေဟာ တစ်ကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းမှု ရှိတာမရှိတာနဲ့ အဓိက သက်ဆိုင်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ တခါတလေမှာ မိမိစားနေတဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ ခံတွင်းရှိ မမြင်နိုင်တဲ့နေရာတွေမှာ ဘက်တီးရီးယားပိုးမွှားကြီးထွားမှုတွေ ရဲ့ ရလဒ်ကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ အုန်းဆီ စားပွဲတင်ဇွန်း တစ်ဇွန်းကို နေ့စဉ်အသုံးပြုပေးတာဟာ ခံတွင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေကို ကောင်းမွန်စေသလို သွားပိုးစားတာကနေ ကာကွယ်ပေးတယ်ဆိုတာ သင်သိပြီးပြီလား။ အုန်းဆီမှာ Antifungal၊ Antibacterial ၊ Antimicrobial စတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေပါဝင်တာကြောင့် သွားပိုးစားတာ သွားကျောက်တည်တာတွေကို ဈေးကြီးပေးဝယ်ရတဲ့ သွားတိုက်ဆေးတွေထက် ကုသပေးနိုင်ပါတယ်။ မကြာသေးမီက လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ အုန်းဆီဟာ ခံတွင်းထဲက ဘက်တီးရီးယားပိုးမွှားတွေအားလုံးကို တိုက်ဖျက်နိုင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒီတော့ သွားတွေကို ဖြူဖွေးခိုင်မာပြီး ခံတွင်းဆိုင်ရာ ရောဂါတွေကနေ ကင်းဝေးနိုင်ဖို့ မိမိအိမ်မှာ အလွယ်တကူပြုလုပ်လို့ရမဲ့ နည်းလမ်းလေးကို ပြောပြပေးချင်ပါတယ်။ … Read more\nသင်္ဘေင်္ာသီးကို ဒီလိုဆေးအဖြစ်စားသုံးလို့ရတာ သိပြီးကြပြီလား နံနက် ၈ နာရီ စားသုံးလျှင် – အစာအိမ်နှင့် အူလမ်းကြောင်း အတွက် ကောင်းမွန် ပါသည်။ နံနက် ၉ နာရီ စားသုံးလျှင် – သွေးအဆိပ်ဖြစ်ခြင်းကို ကောင်းမွန်သည်။ သွေးသားကို သန့်စင် စေသည်။ နံနက် ၁၀ နာရီ စားသုံးလျှင် – အသည်း၌ ပူခြင်းကို ကောင်းမွန်ပြီး ဝမ်းချုပ်ခြင်းကို သက်သာ စေသည်။ နံနက် ၁၁ နာရီ စားသုံးလျှင် – အာသီးနာခြင်း၊ အာခြောက်ခြင်းတို့ကို ကောင်းမွန်စေသည်။ မွန်းလွဲ ၁ နာရီ စားသုံးလျှင် – နွယ်ချိုမှုန့်နှင့် တို့၍စားလျှင် အစာကြေစေသည်။ မွန်းလွဲ ၂ နာရီ စားသုံးလျှင် – … Read more\nကျောက်တည်နေသူများအတွက် အမှန်အကန် ကျောက်ကျစေတဲ့ မြန်မာ့ဆေးနည်းများကိုမျှဝေပေးလိုက်ပါတယ်\nAugust 11, 2020 by Achawlaymyar\nကျောက်တည်နေသူများအတွက် ကျောက်ကြေနည်း ၁၃ နည်းကိုမျှဝေပေးလိုက်ပါတယ်နော်… ကျောက်ကွဲရွက်ကိုအခြောက်လှန်းလ္ဘက်ခြောက်လိုခပ်သောက်အရွက်စိုကိုထမင်းနဲ့အတို့မြုတ်လိုလုပ်စား ၁၀ရက်ဆွဲသောက်သဲခြေကျောက်တောင်ပျော်ကျတယ်။ အုန်းသီးစိမ်းထဲကို ငရုတ်ကောင်းမှုန့်ထည့်ပြီး စားပါသောက်ပေးပါ… ကျောက်ဖရုံသီးကို ခြစ်ယူပီးသကြားလေးနဲနဲထဲ့ အရည်ကိုညှစ်ပီးသောက်ရင်ပျောက်ပါတယ် ကိုယ်တွေ့ပါ တပင်တိုင်မြနန်းဆေးကိုသောက်ပါကျောက်ကြွေကျသွားပါလိမ့်မည်…၅.. ဖလံတောင်ဝှေးနှင့်ရေကြက်ချက်စားရင်ပျောက်ပါတယ်..သံမနိုင်ကျောက်မနိုင်ပင်ပြုတ်သောက်လည်းရပါတယ်…၇..ကျွဲနှာခေါင်းချိတ်ပင်ကိုဆန်ဆေးရည်နဲ့ပြစ်ပြစ်သွေးတနေ့နှစ်ကြိမ်သောက် ဆီးကျောက်ပျော်ကျပါတယ်…သည်းခြေအိတ်မှာကျောက်တည်တာဆို ပန်းသီးစားတဲ့နည်းသုံးပါ လက်တွေ့ပျောက်ခဲ့ဘူးတာပါ.. ဆေးနည်း မသိခဲ့ရင်ပြောပေးပါမယ်….ပန်းသီးကို တနေ့ ၅ လုံး ၆ လုံး စားပါ ၆ရက်ဆက်တိုက်စားပါ။ ၆ရက်မြောက်နေ့မှာ ညစာ မစားဘဲ ညနေ၆နာရီမှာ ဆားခါး (ဆေးဆိုင်တွေမှာရပါတယ်) တဇွန်းသောက်ပါ။ ည 8 နာရီမှာ ဆားခါးတဇွန်းထပ်သောက်ပါ။ ည ဆယ်နာရီမှာ သံလွင်ဆီ / နှမ်းဆီ လက်ဘက်ရည်ပန်းကန်သေး တလုံးစာသောက်ပါ။ ဝမ်းသွားပါမယ်။ ဝမ်းထဲမှာ ကျောက်ကြေတွေပါသွားပါတယ်။ ကျောက်ကြီးရင်၂ခါ ၃ခါလောက်လုပ်ပါ။ တကယ်ပျောက်ပါတယ်။လက်တွေ့ပါ။ နိုင်ငံခြားဆေးခန်းတခုမှာပြတော့ ကျောက်ကကြီးနေပြီမို့ တပတ်အတွင်းခွဲခိုင်းတာပါ။ ပန်းသီးနည်းတွေ့ပြီး … Read more\nခြေစွယ်ငုပ်တာဟာ တော်တော်လေးဆိုးတဲ့ဝေဒနာတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ပျောက်အောင်လုပ်ဖို့လည်း တော်တော်ခက်ပါတယ်။ ခံရခက်ပြီး ဆေးခန်းသွားပြီး ကုသရလောက်တဲ့ အနေအထားမျိုးမဟုတ်ပေမယ့် အိမ်မှာ ကိုယ်တိုင်လုပ်ရင်လည်း ပိုးဝင်ပြီးပိုဆိုးသွားမလား စိုးရိမ်စရာပါ။ ဒီတော့ ခြေစွယ်ငုပ်တာကို အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ပြန်ကောင်းအောင်လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းလေးတွေကို စုစည်းဖော်ပြပေးလိုက်ပြီမို့ ကိုယ့်အတွက်အဆင်ပြေမယ်ထင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်မျိုးမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ (၁) ဆားခါးစိမ်တဲ့နည်းလမ်း ဇလုံတစ်လုံးထဲမှာ ရေနွေးအနည်းငယ်ထည့်ပြီး ဆားခါးနှစ်ဇွန်းထည့်ပါ။ အဲ့ဒီထဲမှာ ခြေထောက်ကို ၁၅ မိနစ်လောက်စိမ်ထားပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ဆားခါးက ခြေစွယ်ငုပ်လို့နာကျင်နေတာကို သက်သာသွားစေပြီး ခြေသည်းကိုပျော့ပြောင်းသွားစေနိုင်တာကြောင့် ခြေစွယ်ညှပ်တဲ့ဟာလေးနဲ့ ငုပ်နေတဲ့ခြေစွယ်ကို အလွယ်လေးညှပ်ထုတ်ပစ်နိုင်ပါပြီ။ ခြေစွယ်ညှပ်ထုတ်ပြီးပေမယ့် ဆက်ပြီးနာနေနိုင်တာကြောင့် နောက်ထပ် ၂ ခါ၊ ၃ ခါလောက် ခုနကလို ရေနွေးနဲ့ဆားခါးနဲ့ စိမ်ပေးလိုက်ပါ။ နောက်နေ့ဆို လုံးဝသက်သာနေတာကိုတွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ (၂) ပန်းသီးရှာလကာရည်သုံးတဲ့နည်း ပန်းသီးရှာလကာရည်ကို ဂွမ်းစလေးမှာ ဆွတ်ယူပြီး ခြေစွယ်ငုပ်တဲ့နေရာမှာ တစ်နာရီလောက် … Read more\nအဖြစ်များဆုံး လေးဘက်နာ အတွက် သဘာဝ ဆေးကောင်း တစ်လက်\nမြန်မာပြည်မှာ အဖြစ်အများဆုံး ဆီးချို သွေးတိုးလေးဖက်နာတွေထဲက ( လေးဖက်နာရောဂါ ) အတွက်ပါ ။ တဆင့်မျှဝေပေးကြပါ ။ လေးဘက်နာအတွက် သဘာဝဆေးကောင်းတစ်လက် လေးဘက်နာ၊ အဆစ်မြစ်နာနှင့် အကြောရောဂါဝေဒနာများအတွက် သဘာဝဆေးနည်းကောင်းလေးကို ကျန်းမာရေးဗဟုသုတမှ မျှဝေပေးလိုက်တယ်။ ဆေးနည်း- (၁) ရှောက်သီးတစ်ခြမ်းကို ထမင်းစားဇွန်း တစ်ဇွန်းခန့်ရအောင် အရည်ညစ်ယူပါ။ (၂) ချင်း(ဂျင်းတက်)ကို ထုထောင်း၍ လက်ဖက်စားဇွန်း တစ်ဇွန်းခန့်ရအောင် အရည်ညစ်ယူပါ။ (၃) သဘာဝပျားရည်စစ်စစ် ထမင်းစားဇွန်း တစ်ဇွန်းခန့် ထည့်ပါ။ (၄) ၄င်း ၃ မျိုးကို ဖန်ခွက်တစ်ခွက်ထဲတွင် အတူရောမွှေ၍ ရေနွေးချမ်းနှင့်သော်၎င်း၊ ရေအေးနှင့်သော်၎င်း မနက်၊ နေ့၊ ည တစ်နေ့ ၃ ကြိမ်သောက်ပါ။ ပျားရည်ကို သဘာဝပျားရည်၊ ရှောက်သီးကို ရှောက်ခါးသီး(တောရှောက်သီး) ဆိုလျှင် … Read more


အလင်းအပင်အချို့ဘက်တီးရီးယားနှင့်အချို့သော protistans ဆယ်လူလာအသက်ရှူ ATP, ရှိသမျှသက်ရှိအသုံးပြုတဲ့လောင်စာသို့ပြောင်းပေးထားတဲ့သကြား, ထုတ်လုပ်ရန်နေရောင်ခြည်ကနေစွမ်းအင်ကိုအသုံးပြုဖို့အရာအားဖြင့်ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်ပါတယ်။ အသုံးဝင်သောဓာတုစွမ်းအင်သို့အသုံးမပြုနိုင်နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်ပြောင်းလဲခြင်း, အစိမ်းရောင်ခြယ်ပစ္စည်းလိုရိုဖီးလ်၏လုပ်ရပ်များနှင့်ဆက်စပ်နေသည်။ အချိန်အများစုမှာအဆိုပါ photosynthetic ဖြစ်စဉ်ကိုကျနော်တို့လုံးဝအသက်ရှင်လျှက်နေဖို့ရှိရမည်သောအောက်စီဂျင်ရေနှင့်လွှတ်ပေးအသုံးပြုသည်။\nအလင်း၏သံသရာကိုရှင်းပြပါ။ အဲဒါကိုမှ CHART ။ စည်းကမ်းချက်များသတ်မှတ်။\nတူညီတဲ့အပင်လေးပေါက်ပါဘူး။ အပင်နှစ်ခုအပေါ်နေရောင်ခြည်၏ပမာဏကန့်သတ်။ နေ့စဉ်မိမိတို့၏အမြင့်နှင့်တန်ဆာကိုတိုင်းတာပါ။ ကန့်သတ်နေရောင်ခြည်နှင့်အတူအပင်ကွဲပြားခြားနားသောရှိပါသလား ဘယ်လိုလဲ?\nquick Links များ: သိပ္ပံတရားမျှတသောစီမံကိန်းများအကြံပြုချက်များညွှန်းကိန်း | High School တွင် Homework မှအကူအညီ | High School တွင် Survival လမ်းညွှန်\nAbout.com မှာဆယ်ကျော်သက်လေးတွေ site ၏မိဘအုပ်ထိန်းမှုအပေါ်ကဒီမှာတည်ရှိသောအဆိုပါသိပ္ပံစီမံကိန်းများကိုင်း၏လမ်းညွှန်, Denise ဃ Witmer ကတီထွင်စိတ်ကူးများဖြစ်ကြသည်။ အချို့ကအထက်တန်းကျောင်းသားတွေနဲ့အတူအလုပ်လုပ်သူနှစ်တာကာလအတွင်းပြီးစီးစီမံကိန်းများ, သုတေသနပြုစီမံကိန်းများနှင့်အခြားသူများမူရင်းစိတ်ကူးများဖြစ်ကြသည်။\nသင့်ရဲ့ဆယ်ကျော်သက်ကလေးဟာသူတို့ရဲ့စွမ်းရည်ကိုအကောင်းဆုံးတစ်ခုသိပ္ပံစီမံကိန်းကိုပြီးစီးအောင်ကူညီမယ့်လမ်းညွှန်အဖြစ်ဤအသိပ္ပံတရားမျှတတဲ့အတွေးအခေါ်များကိုအသုံးပြုဖို့ပါ။ တစ်ဦးသင်တန်းနည်းပြအဖြစ်သင့်အခန်းကဏ္ဍများတွင်သင်သည်ထိုသူတို့နှင့်အတူဤစီမံကိန်းကိုဝေမျှဖို့အခမဲ့ခံစားရသင့်တယ်, ဒါပေမယ့်သူတို့အဘို့စီမံကိန်းကိုလုပ်ဖို့မဟုတ်ပါဘူး။ သင်ကမျှဝေဖို့ဆန္ဒရှိလျှင် link ကို post, သင့်ဘ်ဆိုဒ်သို့မဟုတ်ဘလော့ဂ်ဤစီမံကိန်းကိုစိတ်ကူးများကော်ပီမကူးကြဘူးပါ။\nနေ့စဉ်နေ့တိုင်းပစ္စည်းများနှင့်အတူ 365 ရိုးရှင်းသောသိပ္ပံစမ်းသပ်မှု\n"သိပ္ပံပညာ၏အခြေခံပျော်စရာနှင့်ပညာရေးတို့သည်လက်-on ကိုအိမ်မှာအလွယ်တကူနှင့်စျေးသက်သာစွာဖျော်ဖြေနိုင်စမ်းသပ်ချက်၏တစ်ဦး၏တစ်နှစ်တန်ဖိုးရှိဘဝမှယူဆောင်နေကြတယ်။ " ဤစာအုပ်ကိုဝယ်ယူကြသူလူများကနားလည်ရန်လွယ်ကူခြင်းနှင့်စီမံကိန်းလိုအပ်ပါတယ်သူကကျောင်းသားအဘို့ကြီးသောခေါ်ပြီဒါပေမဲ့သူတို့ကသိပ္ပံကိုတကယ်စိတ်ဝင်စားနေကြသည်မဟုတ်။ အဆိုပါစာအုပ်ငယ်ရွယ်နှင့်အထက်နှစ်ဦးစလုံးကျောင်းသားများကိုအဘို့ဖြစ်၏။\n"(ရေညှိ, PuTTY နှင့် goop!) သင့်ကိုယ်ပိုင် Non-နယူတန်အရည်ကို မှစ. ဘယ်လိုတစ်ဦးဝင်္ကတဆင့် run ဖို့မျိုးစေ့ကိုကြဲ bug ကိုဆုံးမဩဝါဒပေးဖို့, သင်သိပ္ပံအမေရိကန်ဂရိတ်သိပ္ပံတရားမျှတသောနှင့်အတူလုပျနိုငျမယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်အမှုအရာများ၏အရေအတွက်မှာအလှနျအံ့သွဖြစ်လိမ့်မယ် စီမံကိန်းများ။ အချိန်ကြာမြင့်စွာရပ်တည်မှုနှင့်သိပ္ပံအမေရိကန်အတွက်ကောင်းစွာ-လေးစား "အပျော်တမ်းသိပ္ပံပညာရှင်" ကော်လံအပေါ်အခြေခံပြီး, တစ်ဦးချင်းစီစမ်းသပ်မှုအိမျတျောကိုလှည့်ပတ်တွေ့ရှိခဲ့သာမန်ပစ္စည်းများနှင့်အတူလုပ်ဆောင်နိုင်တယ်ဒါမှမဟုတ်အနိမ့်ကုန်ကျစရိတ်မှာအလွယ်တကူရရှိနိုင်၏။ "\n"တစ်ဦးသိပ္ပံမျှတသောတရားသူကြီးများနှင့်နိုင်ငံတကာသိပ္ပံတရားမျှတတဲ့ဆုရှင်အားဖြင့် Written, ဒီ-ရှိရမည်အရင်းအမြစ်တစ်ဦးအနိုင်ရသိပ္ပံတရားမျှတတဲ့စီမံကိန်းကိုအတူတကွချပြီးအဘို့အမဟာဗျူဟာများနှင့်ထောက်ပြနှင့်အတူထုပ်ပိုးထားသည်။\nဒီနေရာတွင်သိပ္ပံတရားမျှတသောလုပ်ငန်းစဉ်၏အခြေခံကနေသင့်ရဲ့တင်ဆက်မှု polishing ၏နောက်ဆုံးမိနစ်အသေးစိတ်ကိုရန်, အကြောင်းအရာများ၏ကျယ်ပြန့်အမျိုးမျိုးအပေါ် nitty-gritty ရလိမ့်မယ်။ "\nလုံးတာဝန်မဲ့သိပ္ပံ၏စာအုပ်: လူငယ်သိပ္ပံပညာရှင်များအဘို့ 64 ရဲစမ်းသပ်မှု\n"ဖမ်းယူကြောင်း 64 တန်ဖိုးရှိသောသိပ္ပံစမ်းသပ်ချက်, crackle, ပေါ့ပ်, ooze, လေယာဉ်ပျက်ကျ, စန်းမိတ်ဆက်ခြင်းနှင့်နံ! Marshmallows မှစ. နေအိမ်လုပ် Lightning, ဧရာ Air ကို Cannon စုစုပေါင်းတာဝန်မဲ့သိပ္ပံလေးတွေ '' ငါ့ကိုနှိုး၏စာအုပ်ဖို့ Sandwich ကအိတ်ဗုံးမှ steroids အပေါ် osmosis, လေဖိအားများနှင့်လှုပ်ရှားမှုများ၏နယူတန်ရဲ့တတိယဥပဒေများကဲ့သို့သိပ္ပံနည်းကျအခြေခံမူသရုပ်ပြနေစဉ်သိချင်စိတ်။ "\nတစ်တုံ Polymer အမျိုးအစား Ball ကို Make ရန်ကဘယ်လို\nတစ်ခုက Apple အတွက်ဘယ်လိုအများကြီးရေလား?\nBeginners များအတွက်အကောင်းဆုံး crystal ဟာ\nအတုသွေးနှင့် Guts ဟယ်လိုကြော်\nGlass ကို Tube Bende နှင့်ဆွဲပါဖို့ကိုဘယ်လို\nဗိုင်သို့မဟုတ်ခရမ်းရောင်မီးသတ် Make ရန်ကဘယ်လို\nနိုက်ထရပ်အောက်ဆိုဒ်သို့မဟုတ်ရယ်မောဓါတ်ငွေ့ Make လုပ်နည်း\nတူရကီရင်သားများနှင့်ကြော်ငြာကို Save လုပ်ရန်ငွေကိုဝယ်ခြင်းနှင့်ပြင်ဆင်ပါဖို့ကိုဘယ်လို\nနည်းပညာ GPA, SAT နှင့် ACT ဒေတာများ၏အီလီနွိုက်အင်စတီကျု\nစပိန်ပြည်တွင်းစစ်: Guernica ဗုံး\nလျှပ်စစ် Resistivity အဓိပ္ပာယ်\nAntoni Gaudi, အနုပညာနှင့်ဗိသုကာပညာ Portfolio\nနှစျခု-Face: Gemini ၏အမှောင်ဘေးထွက်\n1915-1934 မှစ. ဟေတီ၏အမေရိကန်အလုပ်အကိုင်\nတောင်းဆိုသူများ - မဲပေးပထမဦးဆုံးအမျိုးသမီး\nAmerica မှာရရှိနိုင်တဲ့ 10 စျေးအချိုဆုံးမော်တော်ဆိုင်ကယ်\nဒါ့အပြင် Top Hits ဖြစ်လာဆိုလိုသည်မှာယခင်နံပါတ် 1 ပေါ့ပ်သီချင်းများ၏ '' 80s ဇာတ်ကား\nကျွမ်းဘားများအတွက် Center က Split ကိုကျွမ်းကျင်ဖို့တစ်ဦးကအဆင့်-by-step လမ်းညွှန်\nဖန်မျှင်ထည် Delamination နားလည်သဘောပေါက်\nGiuseppe Verdi အားဖြင့်သရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း၏တစ်ဦးကအိမ်ခန်းနှင့်\nRon Clark ကအားဖြင့် Excellent က 11\nအဘယ်အရာကို ACT မီညသလားဖို့\nClive Owen: Libra မင်းသား\nPGA Tour ပေါ်နှင့်ဗိုလ်မှူးအတွက်ဖြတ် Make မှအသက်အငယ်ဆုံးဂေါက်သီး\nတိုးချဲ့တုံ့ပြန်မှု Item ကျောင်းသားသင်ယူ Enhance နိုင်သလား\n'' တစ်ဦးက Doll ရဲ့အိမ် '' ဇာတ်လမ်းအကျဥ်း


ကိုရီးယားစစ်ပွဲ (အင်္ဂလိပ်: Korean War) သည် ၁၉၅၀ပြည့်နှစ်မှ ၁၉၅၃ခုနှစ်အထိ ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်တွင် တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံနှင့် မြောက်ကိုရီးယားနိုင်ငံတို့အကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲဖြစ်သည်။ ၁၉၅၀ပြည့်နှစ် ဇွန်လ (၂၅) ရက်နေ့တွင် စစ်ပွဲစတင်ခဲ့ပြီး ၁၉၅၃ခုနှစ်တွင် အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးစာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ ၁၉၅၃ခုနှစ် ဇူလိုင်လ (၂၇)ရက်နေ့တွင် စစ်ပွဲပြီးဆုံးခဲ့သည်ဆိုသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ စစ်အေးတိုက်ပွဲအနေဖြင့် ဖြစ်ပွားနေဆဲဖြစ်ကာ ကိုရီးယားစစ်ပွဲ တရားဝင်အဆုံးသတ်ခြင်း မရှိသေးပေ။ နှစ်ဖက်အကြား မြောက်လတ္တီတွဒ် ၃၈ ဒီဂရီ မျဉ်းကြောင်းရှိ နယ်စပ် လက်နက်မဲ့ဇုန်တွင် မကြာခဏဆိုသလို ကြိုကြားကြိုကြား တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားဆဲ ဖြစ်သည်။\nဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကြီးပြီးနောက် စစ်အေးခေတ်အတွင်း တောင်နှင့်မြောက်ကိုရီးယား နှစ်ဖက်၏ နောက်ကွယ်မှ နိုင်ငံပေါင်းများစွာ ပါဝင်စွက်ဖက်ခဲ့သည့် စစ်ပွဲလည်း ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲအတွင်းက မြောက်ကိုရီးယား၏နောက်၌ တရုတ်နိုင်ငံနှင့် ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စု၊ တောင်ကိုရီးယား၏နောက်၌ ကုလသမဂ္ဂ (အဓိကအားဖြင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု) တို့က ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။\nဂျပန်တို့လက်အောက် ကျရောက်နေသော ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်သည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီး ဂျပန်တို့ လက်နက်ချပြီးနောက်တွင် ဂျပန်တို့လက်အောက်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်ကို ၃၈ဒီဂရီမျဉ်းပြိုင်ဖြင့် နှစ်ပိုင်းခွဲကာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် ဆိုဗီယက်နှင့် အမေရိကန်တို့ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ မျဉ်းပြိုင်၏ မြောက်ဘက်ကို ဆိုဗီယက်ကလည်းကောင်း၊ တောင်ဘက်ကို အမေရိကန်ကလည်းကောင်း အုပ်ချုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဂျပန်လက်အောက်သို့ ကျရောက်နေစဉ် ၁၉၁၉ခုနှစ်ကပင် ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံ၏ အဝေးရောက်အစိုးရအဖွဲ့ကို တရုတ်ပြည် ရှန်ဟိုင်းမြို့၌ ဖွဲ့စည်းပြီးဖြစ်သည်။ ထိုအစိုးရအဖွဲ့၏ သမ္မတမှာ ရီဆွန်းမန်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးနောက် ၁၉၄၅ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်တို့က ရီဆွန်းမန်း၏ အစိုးရအဖွဲ့ကို ပယ်ချခဲ့သည်။ ၁၉၄၈ခုနှစ်တွင်မှသာ ရွေးကောက်ပွဲ ကျင်းပပေးခဲ့သည်။\nစစ်အေးကာလ၏ တင်းမာမှုအရ ၁၉၄၈ခုနှစ်တွင် ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်၌ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်နိုင်ငံ (၂)နိုင်ငံ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ မြောက်ပိုင်းမှာ ကွန်မြူနစ်တို့ ကြီးစိုးသော ကိုရီးယားဒီမိုကရက်တစ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ အဖြစ် တည်ထောင်ကာ၊ တောင်ပိုင်းမှာ အရင်းရှင်ဝါဒဖြင့် တည်ထောင်သော ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံ အဖြစ် တည်ထောင်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးသည် ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်တစ်ခုလုံးကို ၎င်းတို့က ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု အသီးသီး ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ တောင်ပိုင်းတွင် ကွန်မြူနစ်လမ်းစဉ်နှင့် ကွန်မြူနစ်ထောက်ခံသူများကို ပြင်းထန်စွာနှိပ်ကွပ်ခဲ့မှုများလည်း ရှိခဲ့သည်။ မြောက်ပိုင်းမှ ခေါင်းဆောင် ကင်အီဆွန်းကလည်း တစ်ခုတည်းသော ကိုရီးယားအဖြစ် တည်ထောင်ရန်အတွက် တောင်ပိုင်းကို ကျူးကျော်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ကျူးကျော်မှုမစမီတွင် မြောက်ကိုရီးယားက တောင်ကိုရီးယားကို နှစ်နိုင်ငံပူးပေါင်း၍ ကွန်မြူနစ်စနစ်အောက်တွင် ဆက်လက်သွားရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် ရီဆွန်းမန်း၏ ဆိုးလ်အစိုးရမှ ပယ်ချခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကမူ နှစ်နိုင်ငံပေါင်းစည်းရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း ကွန်မြူနစ်စနစ်ဖြင့် မသွားချင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် ၁၉၅၀ပြည့်နှစ် ဇွန်လ (၂၅) ရက်နေ့တွင် မြောက်ပိုင်းမှတပ်များသည် (၃၈) ဒီဂရီမျဉ်းပြိုင်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။\nမြောက်ကိုရီးယား၏ နောက်တွင် ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုနှင့် မော်စီတုန်း၏ ကွန်မြူနစ်စနစ်ဖြင့် မွေးဖွားလာသော တရုတ်ပြည်တို့က ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ ကျူးကျော်မှုစတင်ပြီးနောက် ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့ကြီးက မြောက်ပိုင်းရှိ ပြုံယမ်းအစိုးရကို ရှုံ့ချခဲ့သည်။ သို့သော် အချက်အလက်အများအပြားအား ဆိုဗီယက်တို့က ကန့်ကွက်သဖြင့် အခြေအနေများ တင်းမာခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးနောက် စစ်အင်အားလျှော့ချထားသော အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် စစ်ပွဲသို့ တပ်သားစေလွှတ်ရန် အခက်အခဲများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အချိန်ပြည့်လေ့ကျင့်မှုမရှိသော အမေရိကန်တို့အနေဖြင့် စစ်ပွဲအစပိုင်းတွင် အပြင်းအထန်ခံခဲ့ရပြီး တပ်သားများစွာ ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ ကိုရီးယားစစ်ပွဲအပြီးတွင် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများသည် စစ်အင်အားကို အမြဲမပြတ် လေ့ကျင့်ထားရန် လိုအပ်ကြောင်း သိရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံသည်လည်း ၎င်းတို့နိုင်ငံသားများအနက် အရွယ်ရောက်ပြီး သန်မာသောအမျိုးသားများသည် မဖြစ်မနေ စစ်မှုထမ်းရန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။\n၁ အစောပိုင်းကာလ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း\n၁.၁ ကိုရီးယားမင်းဆက်များနှင့် ဂျပန်အင်ပါယာလက်အောက်ခံဘဝ\n၁.၃ ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားခြင်း\n၂ စစ်ပွဲဖြစ်လာရန် အကြောင်းတရားများ\n၂.၁ အမေရိကန်နှင့် ကွန်မြူနစ်ဝါဒ\n၃.၂ ဆိုးလ်မြို့တော် ကျဆုံးခြင်း\n၃.၃ အမေရိကန်တို့ ပါဝင်လာခြင်း (ဇူလိုင် ဩဂုတ် - ၁၉၅၀)\n၃.၄ ကုလသမဂ္ဂ လုံခြုံရေးကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်\n၃.၅ ဇူလိုင် – စက်တင်ဘာ ၁၉၅၀\n၃.၇ အင်ချွန်းတိုက်ပွဲ (စက်တင်ဘာ ၁၉၅၀)\n၃.၈ ဆိုးလ်မြို့ ပြန်လည်ရရှိခြင်း\nဂျပန်တို့သည် အရှေ့အာရှနှင့် အရှေ့တောင်အာရှမှ နိုင်ငံအချို့အား ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်ကာ ဂျပန်အင်ပါယာကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်သည်လည်း ၁၉၁၀ပြည့်နှစ်မှ ၁၉၄၅ခုနှစ်အထိ ဂျပန်အင်ပါယာ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အဖြစ် နေခဲ့ရသည်။ ဂျပန်တို့လက်အောက် ကျရောက်နေစဉ်အတွင်း လူထုအုံကြွမှုနှင့်အတူ ကိုရီးယား၏ အဝေးရောက်အစိုးရကို ၁၉၁၉ခုနှစ်တွင် ထိုစဉ်က တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံ ရှန်ဟိုင်းမြို့၌ ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ထိုအစိုးရအဖွဲ့ကို ရီဆွန်းမန်း က ဦးဆောင်သည်။ သို့သော် ထိုအစိုးရအဖွဲ့သည် နိုင်ငံတကာ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုမရခြင်း၊ တိုင်းရင်းသားမျိုးနွယ်များကို စုစည်းနိုင်မှုမရှိခြင်း၊ အမေရိကန်နှင့် ရီဆွန်းမန်းတို့အကြား သဘောထားကွဲလွဲမှုများကြောင့် အရာမထင်ခဲ့ပေ။ ၁၉၁၉ မှ ၁၉၂၅အတွင်း ဂျပန်ကိုဆန့်ကျင်သည့် တိုက်ပွဲများကို ကိုရီးယားကွန်မြူနစ်တို့က ခေါင်းဆောင်ခဲ့သည်။\nဂျာမနီ၊ ဂျပန်တို့ အင်အားကြီးမားလာခြင်းနှင့်အတူ ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးနိုင်ငံများအကြား မဟာမိတ်များဖွဲ့၍ ၁၉၃၉ခုနှစ်တွင် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး စတင်လာခဲ့သည်။ ၁၉၄၅ခုနှစ်တွင် စစ်ကြီးပြီးဆုံးပြီး မဟာမိတ်နိုင်ငံများအနိုင်ရကာ ဝင်ရိုးတန်းနိုင်ငံများ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် နာဇီဂျာမနီ၊ ဂျပန်အင်ပါယာ၊ အီတလီအင်ပါယာများ ပြိုကွဲခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဂျပန်တို့သည် ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်ကို လက်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ စစ်ကြီးပြီးနောက် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အမေရိကန်၊ ဆိုဗီယက်နှင့် ဗြိတိသျှတို့မှာ အင်အားကြီးလာပြီး ကြီး(၃)ကြီးဟုပင် ခေါ်စမှတ်ပြုလာခဲ့သည်။ သို့သော် စစ်ဒဏ်ကို အလူးအလိမ့်ခံခဲ့ရသော ဗြိတိန်သည် အတော်အတန် ရုန်းကန်ခဲ့ကြရသည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာမူ ပထဝီအနေအထားအရ မြောက်အမေရိကတိုက်အနေဖြင့် စစ်ဒဏ်ကို တိုက်ရိုက်မခံခဲ့ရ၍ အတော်အတန် အဆင်ပြေခဲ့ကာ အခြားနိုင်ငံများသို့ပင် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုများ ပေးခဲ့သည်။ နိုင်ငံပေါင်းချုပ်အသင်းကြီးနေရာတွင် ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့ကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ယခင်က ကိုလိုနီနယ်မြေများသည်လည်း လွတ်လပ်ရေးများ ရလာခဲ့ကြသည်။\nကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်သည်လည်း အခြားအာရှနိုင်ငံများနည်းတူ စစ်ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရသည်။ တရုတ်ပြည်မှ အမျိုးသားရေးကိုအခြေခံသော တပ်မတော်နှင့် ကွန်မြူနစ်ကို အခြေခံသော တပ်မတော် (၂) ခုလုံးသည် ဂျပန်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေသော ကိုရီးယားများကို ကူညီပေးခဲ့သည်။ အမျိုးသားရေးနောက်ခံ Yi Pom-Sok သည် မြန်မာပြည်စစ်ဆင်ရေးတွင် ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ကွန်မြူနစ်နောက်ခံ ကင်အီဆွန်းသည် ကိုရီးယားနှင့် မန်ချူးရီးယားတိုက်ပွဲများတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၃ခုနှစ် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း အီဂျစ်နိုင်ငံ ကိုင်ရိုမြို့၌ကျင်းပသော ညီလာခံ၌ မဟာမိတ်နိုင်ငံများက ဂျပန်အင်ပါယာအတွက် ဆွေးနွေးကြရာ တစ်ချိန်တွင် ကိုရီးယားသည် လွတ်လပ်သော တိုင်းပြည်ဖြစ်စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုရီးယားသည် ဂျပန်အောက်က လွတ်လာပါက နိုင်ငံကြီးများက ထိန်းသိမ်းထားကာ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်နိုင်ချိန်မှ အာဏာလွှဲပြောင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။\n၁၉၄၅ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ လောက်က ယော်လတာမြို့၌ ကျင်းပခဲ့သော မဟာမိတ်နိုင်ငံကြီးများ၏ ညီလာခံတွင် ကိုရီးယားအရေး၌ စစ်ဆင်မှုလွယ်ကူစေရန် မြောက်လတ္တီတွဒ် မျဉ်းကြောင်း ၃၈ ဒီဂရီ၏ မြောက်ဘက်ပိုင်းကို ဆိုဗီယက်တပ်များက သိမ်းယူရန်နှင့် တောင်ဘက်ပိုင်းကို အမေရိကန်တပ်များက သိမ်းယူရန် အမေရိကန်က အဆိုပြုခဲ့ရာ ဆိုဗီယက်တို့က သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ ဤအစီအစဉ်မှာ သေနင်္ဂဗျူဟာနည်းအရ စစ်ဆင်မှု လွယ်ကူစေရန် အကြမ်းဖျင်း ပြဋ္ဌာန်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ပြီးဆုံးသောအခါ မဟာမိတ်နိုင်ငံကြီးများ၏ အမြင်တိုမှုကြောင့် ထိုနယ်နမိတ်အတိုင်းပင် ကိုရီးယားနိုင်ငံသည် မြောက်ပိုင်း၊ တောင်ပိုင်း ကွဲပြားလျက် ယနေ့တိုင် တည်ရှိနေရသည်။\n၁၉၄၅ခုနှစ် မေလ ၈ရက်နေ့တွင် နာဇီဂျာမနီတို့ တရားဝင် လက်နက်ချခဲ့ကြသည်။ (၃)လအကြာ ၁၉၄၅ခုနှစ် ဩဂုတ်လတွင် ဆိုဗီယက်တို့က ဂျပန်ကို စစ်ကြေညာကာ ဂျပန်အင်ပါယာအပိုင် မန်ချူးရီးယားကို စတင် ကျူးကျော်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အမေရိကန်ကလည်း ဂျပန်ပြည်ရှိ ဟီရိုရှီးမားနှင့် နာဂါဆာကီတို့ကို အဏုမြူဗုံး ကျဲခဲ့သည်။ ဩဂုတ်လ (၁၀)ရက်နေ့တွင် ဆိုဗီယက်တပ်မတော်သည် ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်မြောက်ပိုင်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၅ခုနှစ် စက်တင်ဘာ (၈) ရက်နေ့တွင် မျဥ်းပြိုင်၏ တောင်ပိုင်းကို ဂျပန်တို့က အမေရိကန်ထံ လက်နက်ချခဲ့သည်။\n၁၉၄၅ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလအတွင်း မော်စကိုမြို့၌ ကျင်းပခဲ့သော နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးများ အစည်းအဝေးက ကိုရီးယား တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းကို တစည်းတလုံးတည်း ပူးပေါင်းစေ၍ နိုင်ငံကြီး ၄ နိုင်ငံက ၅ နှစ်ခန့် ထိန်းသိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ကိုရီးယားကို ဆိုဗီယက်-အမေရိကန် ပူးတွဲကော်မရှင်က အုပ်ချုပ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ဆိုဗီယက်နှင့် အမေရိကန်တို့ အယူအဆချင်း မတူညီမှုကြောင့် ထိုစီမံချက် ပျက်သုဉ်းခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လူထုအုံကြမှုများကြောင့် အုပ်ချုပ်ရေးကသောင်းကနင်းပါ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။\n၁၉၄၈ခုနှစ် မေလ (၁၀)ရက်တွင် တောင်ဘက်၌ ရွေးကောက်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပပေးခဲ့ရသည်။ ဇူလိုင်လတွင် ရီဆွန်းမန်းအား သမ္မတအဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့ကာ ၁၉၄၈ခုနှစ် ဩဂုတ်လ (၁၅) ရက်နေ့တွင် (၃၈)ဒီဂရီမျဉ်းပြိုင်၏ တောင်ဘက်ခြမ်းအား ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံ အဖြစ် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ဆိုဗီယက်တို့ကလည်း မြောက်ဘက်ခြမ်းအား နိုင်ငံထူထောင်ခွင့်ပေးခဲ့ရာ ၁၉၄၈ခုနှစ် စက်တင်ဘာ (၉)ရက်နေ့တွင် ကင်အီဆွန်းခေါင်းဆောင်သော ကိုရီးယားပြည်သူ့ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံ အဖြစ် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ (၂)နိုင်ငံစလုံးသည် ၎င်းတို့နိုင်ငံများ၏ပိုင်နက်ကို ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်တစ်ခုလုံးအဖြစ် အသီးသီး သတ်မှတ်ကြသည်။ ၁၉၄၈ခုနှစ်တွင် မြောက်ပိုင်းမှ ဆိုဗီယက်တပ်များ ဆုတ်ခွာခဲ့ကာ ၁၉၄၉ခုနှစ်တွင် တောင်ပိုင်းမှ အမေရိကန်တပ်များ ဆုတ်ခွာခဲ့သည်။\n၁၉၄၅ခုနှစ် ဧပြီလ (၁၂) ရက်နေ့တွင် အမေရိကန်သမ္မတ ရုစဗဲ့ ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားပြီး ဒုသမ္မတဖြစ်သူ ထရူးမင်းမှာ သမ္မတဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထရူးမင်းသည် ဂျပန်မြို့များအား အဏုမြူဗုံးကျဲစေပြီး ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မဟာမိတ်များဖြစ်ကြသော အမေရိကန်နှင့် ဆိုဗီယက်တို့ တင်းမာလာခဲ့ကြပြီး စစ်အေးတိုက်ပွဲများသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။\nတရုတ်နိုင်ငံတွင် ချန်ကေရှိတ်၏ အမျိုးသားအစိုးရ အင်အားနည်းလာပြီး ထိုင်ဝမ်ကျွန်းသို့ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ တရုတ်တစ်ပြည်လုံးကို မော်စီတုန်း၏ ကွန်မြူနစ်တို့ အုပ်စိုးလာပြီး ကွန်မြူနစ်တိုင်းပြည်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကွန်မြူနစ်အစိုးရအခြေကျလာသည်နှင့်အမျှ ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုနှင့် မဟာမိတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကွန်မြူနစ်နိုင်ငံများသည် တစ်နိုင်ငံမှတစ်နိုင်ငံသို့ ပျံ့နှံ့နိုင်ပြီး လွတ်လပ်ရေးရပြီးစ နိုင်ငံငယ်များ ကွန်မြူနစ်ဝါဒဖြစ်သွားမည်ကို အမေရိကန်တို့ မလိုလားပေ။ ထို့ကိစ္စကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ထရူးမင်းဝါဒခေါ် အမေရိကန်၏ နိုင်ငံခြားရေးဝါဒအသစ်ကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ဤဝါဒသည် နေတိုးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းရန်လည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။\nမြောက်ကိုရီးယားခေါင်းဆောင် ကင်အီဆွန်းသည် တောင်ပိုင်းကို ပေါင်းစည်းရယူရန် စိတ်ပြင်းပြခဲ့သည်။ ၎င်းက ဆိုဗီယက်ခေါင်းဆောင်ကြီး စတာလင်ထံသွား၍ အကူအညီပေးရန် တောင်းဆိုမှုများလည်း ရှိခဲ့သည်။ စတာလင်က အစပိုင်းတွင် ငြင်းဆိုသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သဘောတူခဲ့သည်။ ကင်အီဆွန်းက နိုင်ငံတကာကို မြောက်ပိုင်းမှ တောင်ပိုင်းအား ကျူးကျော်သည်ဟု မမြင်စေလိုပဲ ကွဲပြားနေသော နိုင်ငံအား ပြန်လည်စုစည်းသည့်ပုံစံသာ မြင်စေလိုခဲ့သည်။ ဆိုဗီယက်မှ လက်နက်ခဲယမ်းအကူအညီများမှာ မြောက်ကိုရီးယားသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိနေကြသည်။ ထို့အပြင် တောင်ပိုင်းသို့ သူလျှိုစေလွှတ်မှုများလည်း ပြုလုပ်ထားသည်။\nတောင်ကိုရီးယားရှိ ရီဆွန်းမန်းအစိုးရသည်လည်း တောင်ပိုင်းရှိ ကွန်မြူနစ်ထောက်ခံသူများနှင့် သံသယရှိသူများကို အပြင်းအထန် နှိပ်ကွပ်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၈ခုနှစ် ဧပြီလမှ ၁၉၄၉ခုနှစ် မေလအတွင်း ဂျယ်ဂျူးကျွန်း အုံကြွမှု၌ လူပေါင်း ၁၅,၀၀၀ မှ ၃၀,၀၀၀ (ကျွန်းရှိလူဦးရေ၏ ၁၀ရာခိုင်နှုန်း) သေဆုံးခဲ့ရသည်။ လူဦးရေ ၄၀,၀၀၀ ခန့်မှာလည်း နီးစပ်ရာ ဂျပန်နိုင်ငံသို့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။\nမြောက်ပိုင်းမှ ပြုံယမ်းအစိုးရနှင့် တောင်ပိုင်းမှ ဆိုးလ်အစိုးရတို့ အစိုးရနှစ်ဖွဲ့လုံးသည် ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်အား ပေါင်းစည်းကာ ၎င်းတို့အစိုးရများ၏အောက်တွင် အုပ်ချုပ်လိုကြသည်။ ပြုံယမ်းအစိုးရအား ဆိုဗီယက်တို့က လက်နက်ထောက်ပံ့ခဲ့သော်လည်း ဆိုးလ်အစိုးရကိုမူ အမေရိကန်တို့က လက်နက်ကြီးများ ထောက်ပံ့ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ကမ္ဘာစစ်ကြီးအပြီးတွင် အမေရိကန်စစ်တပ်အား စစ်အင်အားလျှော့ချနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။\nမြောက်ပိုင်းတပ်များသည် ဆိုဗီယက်တို့ အကူအညီဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကာ တောင်ပိုင်းသို့ ကျူးကျော်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။ ၁၉၅၀ပြည့်နှစ် ဇွန်လ (၂၅)ရက်နေ့တွင် (၃၈)ဒီဂရီမျဉ်းပြိုင်တစ်လျှောက်တွင် တိုက်ပွဲများစတင်ဖြစ်ပွားကာ မြောက်ပိုင်းတပ်များ တောင်ပိုင်းဘက်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ အချို့ကလည်း တောင်ပိုင်းမှတပ်များက အရင်ရန်စပစ်ခတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ မြောက်ပိုင်းတပ်များသည် တိုက်ပွဲစချိန်တွင် အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။ တောင်ပိုင်းတွင် တင့်ကားများ မရှိသည့်အပြင် တင့်ကားဖျက်လက်နက်များလည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် မြောက်ပိုင်းတပ်များက အလျင်အမြန်ချီတက်လာနိုင်ကြသည်။\nအကျယ်တဝင့် ဖော်ပြထားသောဆောင်းပါး - ဆိုးလ်မြို့ ပထမတိုက်ပွဲ\nတောင်ပိုင်းသမ္မတ ရီဆွန်းမန်းက ၎င်းနှင့် အစိုးရအဖွဲ့ဝင်များ၊ လွှတ်တော်တို့သည် မြို့တော် ဆိုးလ်တွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာပြောကြားခဲ့သည်။မြောက်ပိုင်းတပ်များသည် အလျင်အမြန်ထိုးဖောက်လာ၍ မျဉ်းပြိုင်နှင့် နီးသော ဆိုးလ်မြို့သည် အန္တရာယ် များပြားလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဇွန်လ (၂၇) ရက်နေ့တွင် ရီဆွန်းမန်းအစိုးရသည် ဘူဆန်မြို့သို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။\nဇွန်လ (၂၈) ရက်နေ့ နံနက် (၂)နာရီတွင် မြို့တော်ဆိုးလ်သို့ မြောက်ပိုင်းတပ်များ မရောက်လာစေရန် ဟန်မြစ်ကူးတံတားကို တောင်ပိုင်းတပ်များက ဖောက်ခွဲခဲ့သည်။ ထို့သို့ မိုင်းထောင်ဖောက်ခွဲစဉ် စစ်ပြေးဒုက္ခသည် (၄,၀၀၀) ခန့် တံတားကို ဖြတ်သန်းနေကြရာ လူ (၁၀၀) ကျော် သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ထိုကိစ္စကြောင့် ရီဆွန်းမန်းအစိုးရကို လူထုထောက်ခံမှု လျော့နည်းသွားသည်။ တံတားကို ဖောက်ခွဲလိုက်၍ မြောက်ဘက်ရှိ မြောက်ပိုင်းတပ်များကို အနည်းငယ် ဟန့်တားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ထိုနေ့၌ပင် ဆိုးလ်မြို့ ကျခဲ့သည်။\nအမေရိကန်တို့ ပါဝင်လာခြင်း (ဇူလိုင် ဩဂုတ် - ၁၉၅၀)[ပြင်ဆင်ရန်]\nမြောက်ပိုင်းတပ်များ ကျူးကျော်ကြောင်း ကြားသိရလျှင် ထိုစဉ်က အမေရိကန်သမ္မတ ထရူးမင်းက ကိုရီးယားအရေးနှင့် ပက်သက်၍ နိုင်ငံတွင်းဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ၁၉၅၀ ဩဂုတ်လတွင် သမ္မတနှင့် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးတို့သည် ကိုရီးယားအရေးအတွက် စစ်အသုံးစရိတ်အဖြစ် ဒေါ်လာ ၁၂ ဘီလီယံကို လွှတ်တော်ထံမှ ခွင့်ပြုချက် ရရှိခဲ့သည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီး စစ်အင်အားလျှော့ချရေးပေါ်လစီအရ အားနည်းနေသော အမေရိကန်စစ်တပ်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခဲ့သည်။ ကမ္ဘာစစ်အပြီး ဂျပန်တွင် အခြေစိုက်နေသော မဟာမိတ်တပ်ပေါင်းစု စစ်သေနာပတိချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဒေါက်ဂလပ် မက်အာသာကို တောင်ကိုရီးယားသို့ တပ်များရွှေ့ရန် သမ္မတက အမိန့်ပေးခဲ့သည်။\nကုလသမဂ္ဂ လုံခြုံရေးကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်[ပြင်ဆင်ရန်]\n၁၉၅၀ ပြည့်နှစ် ဇွန်လ (၂၅)ရက်နေ့တွင် ကုလသမဂ္ဂလုံခြုံရေးကောင်စီက ကုလသမဂ္ဂလုံခြုံရေးကောင်စီ ကြေညာချက် (၈၂) ဖြင့် မြောက်ကိုရီးယား၏ ကျူးကျော်မှုကို ရှုံ့ချခဲ့သည်။ ၁၉၅၀ပြည့်နှစ် ဇန်နဝါရီလ အစောပိုင်းက ကုလသမဂ္ဂ၏ တရုတ်ပြည်ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ထိုင်ဝမ်အစိုးရအား အသိအမှတ်ပြုခဲ့သဖြင့် ဗီတိုအာဏာရှိသူ ဆိုဗီယက်က အစည်းအဝေးများကို သပိတ်မှောက်ထားသည်။ (၂၇)ရက်နေ့တွင် ကြေညာချက် (၈၃) အရ အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများမှ တပ်များအနေဖြင့် ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံသို့ တပ်များစေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင်ပင် အမေရိကန်မ္မတ ထရူးမင်းက လေတပ်နှင့် ရေတပ်များ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဇူလိုင်လ (၄) ရက်နေ့တွင် ဆိုဗီယက် ဒုတိယနိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးက အမေရိကန်သည် တောင်ကိုရီးယားကိုယ်စား စစ်ဝင်တိုက်ရန် စနေကြောင်း စွပ်စွဲခဲ့သည်။ ဆိုဗီယက်သည် စစ်ပွဲ၏တရားဝင်မှုကို အကြောင်းပြချက်များစွာဖြင့် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။\nဇူလိုင် – စက်တင်ဘာ ၁၉၅၀[ပြင်ဆင်ရန်]\nဇူလိုင်လ (၅) ရက်နေ့တွင် ဖြစ်ပွားသော အိုဆန်တိုက်ပွဲ သည် အမေရိကန်နှင့် မြောက်ပိုင်းတပ်များအကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော အစောဆုံးတိုက်ပွဲဖြစ်သည်။ ဂျပန်မှ ရွှေ့ပြောင်းလာသော အမေရိကန် အမှတ် (၂၅) ခြေလျင်တပ်သည် မြောက်ပိုင်းမှ တင့်ကားများကိုယှဉ်နိုင်ရန် လက်နက်မပြည့်စုံပေ။ အိုဆန်တိုက်ပွဲ၌ အမေရိကန်များ ရှုံးနိမ့်ကာ အမေရိကန် (၁၈၀) ခန့် သေဆုံး၊ ဒဏ်ရာရ၊ သုံ့ပန်းဖြစ်ခြင်းများ ရှိခဲ့သည်။ အမေရိကန်တပ်များ တောက်လျှောက်ဆုတ်ခွာခဲ့ရပြီး မြောက်ပိုင်းတပ်များသည် တောင်ဘက်ဆီသို့ အပြင်းအထန် ထိုးစစ်ဆင်လာခဲ့သည်။ (၁၄)ရက်မှ (၂၁) ရက်နေ့အတွင်း ခြေလျင်တပ်ရင်း အခြေစိုက်ရာ အရေးပါသည့်မြို့ဖြစ်သည့် ထယ်ဂျွန်းမြို့ တွင် ထယ်ဂျွန်းတိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ မြောက်ပိုင်းတပ်များက တိုက်ပွဲကို အနိုင်ရခဲ့ပြီး တပ်ရင်းမှူး ဝီလျံဒင်း ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် စစ်ပွဲအတွင်း အဖမ်းခံခဲ့ရသော အမေရိကန်ဘက်မှ ရာထူးအမြင့်ဆုံး အရာရှိဖြစ်သည်။ မြောက်ကိုရီးယားက တိုက်ပွဲကို အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း အခြားသော အမေရိကန်တပ်များသည် ဘူဆန်တွင် အခိုင်အမာ တပ်စွဲနိုင်ရန်အတွက် အချိန်အလုံအလောက် ရသွားခဲ့သည်။ ဘူဆန်သည် ပထဝီဝင်အနေအထားအရ ရန်သူများ အလွယ်တကူ မထိုးဖောက်နိုင်ပေ။\nစက်တင်ဘာအရောက်တွင် မြောက်ပိုင်းတပ်များသည် ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်၏ တော်တော်များများကို သိမ်းထားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းအစိုးရနှင့် အမေရိကန်တပ်များသည် ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်၏ အရှေ့တောင်ဘက် ဘူဆန်နှင့် မိုင် (၁၄၀) သာ ထိန်းထားနိုင်တော့သည်။ တောင်ပိုင်းအစိုးရ၏ ပိုင်နက်မှာ နက်ဒေါင်မြစ် တစ်ဖက်ကမ်းသာ ရှိတော့သည်။ ကုလသမဂ္ဂ၏ လုံခြုံရေးတပ်များလည်း ရောက်ရှိလာပြီး ဘူဆန်တွင် အခိုင်အမာ တပ်စွဲထားကြသည်။ ထို့အပြင် ဘူဆန်သည် ဆိပ်ကမ်းမြို့ဖြစ်သဖြင့် ထောက်ပံ့ရေးများကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။\nမြောက်ကိုရီးယားတို့၏ အပြင်းအထန်ထိုးစစ်ဆင်လာမှုပြမြေပုံ၊ တောင်ပိုင်းအစိုးရ ထိန်းချုပ်ရာနယ်မြေ (အစိမ်း)\nကုလသမဂ္ဂ၏တပ်များသည် နယ်မြေကို ဖြန့်ကြက်ထားသဖြင့် မြောက်ပိုင်းတပ်များသည် ၎င်းတို့၏တပ်များကို အုပ်စု (၄)စုခွဲ၍ ကုလတပ်များ အဓိကတပ်စွဲထားရာနေရာများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ကုလတပ်များ၏ အခိုင်အမာတပ်စွဲထားမှုကို လျှော့တွက်ခဲ့ကြသည်။ အဖွဲ့ (၄) ဖွဲ့မှာ အချင်းချင်းဆက်သွယ်ရန် ခက်ခဲလာပြီး ထောက်ပံ့ရန်လည်း ခက်ခဲလာခဲ့သည်။\nဆိုဗီယက်သည်လည်း အမေရိကန်နှင့် ၎င်းတို့ကြား နယူးကလီးယားတင်းမာမှုကို ထောက်ရှု၍ မြောက်ပိုင်းတပ်များကို လျှို့ဝှက်စွာသာ ပံ့ပိုးနေရသည်။ ထို့ကြောင့် လေကြောင်းပါ အသုံးပြုနိုင်သော ကုလတပ်များ အသာစီးရနေသည်။ ကွန်မြူနစ်တရုတ်များသည်လည်း မြောက်ပိုင်းတပ်ကို ကုန်းကြောင်းမှသာ အကူအညီပေးနိုင်သည်။ မြောက်ပိုင်းတပ်များသည် အင်အားနည်းလာကာ ထောက်ပံ့မှုများ ပြတ်တောက်ကုန်သည်။ အမေရိကန်လေတပ်ကလည်း မြောက်ပိုင်းတပ်များ အသုံးပြုနေသော လမ်းကြောင်းများကို ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။ တစ်လကျော်ကြာတိုက်ပွဲသည် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အပြင်းအထန်ဆုံးရှုံးမှုများနှင့်အတူ ကုလတပ်များ အနိုင်ရခဲ့သည်။\nအင်ချွန်းတိုက်ပွဲ (စက်တင်ဘာ ၁၉၅၀)[ပြင်ဆင်ရန်]\nအကျယ်တဝင့် ဖော်ပြထားသောဆောင်းပါး - အင်ချွန်းတိုက်ပွဲ\nကုလသမဂ္ဂတပ်များသည် ဘူဆန်တွင် ခုခံရင်း ဆိုးလ်မြို့တော်ကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ရန် ကြံရွယ်နေရသည်။ စစ်ပွဲမတိုင်မီတွင် အကြိုစစ်ဆင်ရေးများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဂျပန်နိုင်ငံတွင် တပ်သားများကို စစ်ရေးလေ့ကျင့်ပေးထားကာ မည်သည့်အတွက်ပြင်ဆင်နေသည်ပင် မပြောခဲ့ပေ။ ဘူဆန်တိုက်ပွဲ အဆုံးသတ်ခါနီးတွင် ခရိုမိုက်စစ်ဆင်ရေးကို စတင်ခဲ့သည်။ ဘူဆန်သို့ရောက်နေသော မြောက်ပိုင်းတပ်များသည် အင်ချွန်းတွင် အင်အားအနည်းငယ်ဖြင့် ပြန်လည်ခုခံသည်။ စစ်ပြန်ဆုတ်လာသော တပ်များသည်လည်း စစ်ပန်းနေကြသည်။ အမေရိကန်အများစုပါဝင်သော ကုလသမဂ္ဂတပ်များသည် ရေကြောင်း ကုန်းကြောင်း လေကြောင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် အင်ချွန်းမြို့ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အင်ချွန်းမြို့မှာ မြို့ပျက်သဖွယ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အင်ချွန်းတိုက်ပွဲကြောင်း ဆိုးလ်မြို့အား ပြန်လည်သိမ်းယူရန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။\nစက်တင်ဘာ ၂၅ရက်နေ့တွင် ကုလတပ်များက ဆိုးလ်မြို့အား ပြန်လည်သိမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။ မြို့အတွင်း တိုက်ပွဲများ အတော်အတန်ကြာ ဖြစ်ပွားနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြို့၏အရေးပါသော အဆောက်အဦးများကို ကုလတပ်များက ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ မြောက်ပိုင်းတပ်များအနေဖြင့် (၃၈)ဒီဂရီမျဉ်းပြိုင်၏ အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြရသည်။ ဆိုဗီယက်မှ ခေါင်းဆောင်ကြီး စတာလင်ကလည်း အရေးပေါ် ပေါလစ်ဗျူရိုအစည်းအဝေးခေါ်ကာ မြောက်ပိုင်းတပ်များ၏ ညံ့ဖျင်းမှုကို ရှုံ့ချခဲ့သည်။\nစစ်ပြီးနောက် တောင်ကိုရီးယား၏ စီးပွားရေး ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သမ္မတ လီဆင်မန်၏ အာဏာရှင် အုပ်ချုပ်ရေးစနစ် အောက်တွင် ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရေးကိုသာ ရှေ့ရှုကာ အခွင့်သာသည်နှင့် တပြိုင်နက် မြောက်ကိုရီးယားနှင့် စစ်ခင်းရန်သာ ကြံစည်နေခဲ့ပြီး စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးရေးကို အလေးမထားခဲ့ပေ။ ၁၉၆၀ ခုနှစ် မတ်လ ၁၅ ရက်နေ့ သမ္မတရွေးကောက်ပွဲ ကျင်းပရန် ရက်ပိုင်းအလိုတွင် အဓိက အတိုက်အခံ သမ္မတလောင်း ချိုဗြုံအုခ် သေဆုံးခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် လီဆင်မန် ရာထူးမှ ဆင်းပေးခဲ့ရသော်လည်း အခြေအနေ ပျော့ပြောင်းမလာခဲ့ပေ။ ဒီနောက် နောက်အာဏာရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည့် ပတ်ကျုံဟီ ရာထူးတက်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ လက်ထက်အတွင်း မြောက်ကိုရီးယား ခေါင်းဆောင် ကင်အီလ်ဆုန်အား လုပ်ကြံရန် ကြံစည်ခဲ့သဖြင့် နှစ်ဖက် ဆက်ဆံရေးမှာ ခေါင်းဆောင် အပြောင်းအလဲကြောင့် ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ နှစ်ဖက်ခေါင်းဆောင်များ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှု ရှိခဲ့သော်လည်း နှစ်ဖက် နိုင်ငံရေးစနစ်နှင့် ဝါဒရေးရာ သဘောထား ကွာဟချက် ကြီးမားသောကြောင့် လက်တွေ့ တိုးတက်မှုမရှိခဲ့ပါ။\n↑ "ကိုရီးယားစစ်ပွဲ ပုံရိပ်များ"။\n↑ "ကိုရီးယားစစ်ပွဲ အဆုံးသတ်ကြောင်း ကြေညာရန် တောင်ကိုရီးယား၏ တောင်းဆိုမှုသည် အချိန်မတန်သေးဟု မြောက်ကိုရီးယား ပြောကြား"။\n↑ Lee၊ Jongsoo (2006)။ The Partition of Korea After World War II: A Global History။ New York: Palgrave Macmillan။ ISBN 978-1-4039-6982-8။\n↑ National Geographic, Korea, and the 38th Parallel (in en)။ National Geographic (5 August 2013)။\n↑ George M. McCune (March 1947). "Korea: The First Year of Liberation". Pacific Affairs 20 (1). University of British Columbia. doi:10.2307/2752411.\n"https://my.wikipedia.org/w/index.php?title=ကိုရီးယားစစ်ပွဲ&oldid=741019" မှ ရယူရန်\nဤစာမျက်နှာကို ၁၄ ဧပြီ ၂၀၂၂၊ ၂၀:၀၂ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။


Noble Silence and Hearer | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nCreative Writing » Noble Silence and Hearer\t10\nNoble Silence and Hearer\nPosted by Thint Aye Yeik on Mar 30, 2015 in Creative Writing, Drama, Essays.., History, My Dear Diary, Short Story | 10 comments\nမိုးရွာသည် ဆိုခြင်းမှာ တစ်စုံတခုကို တစ်စုံတစ်ခုက အုပ်မိုးပြီး ရွာချခြင်း မဟုတ်ပါ။\nမိုးဆိုသော အေးစက်စက်ရေစက်ရေပေါက်တွေက မြေမြင်ပေါ် အတားအဆီးမဲ့ ပြုတ်ကျလာခြင်းဟာ မိုးရွာခြင်းဖြစ်တယ်လို့ ခပ်လွယ်လွယ်ဆိုကြပါစို့။\nဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိုးဟာ ရင်ထဲမှာ ရွာခဲ့တာပဲ။\nဟုတ်တယ်။ ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ဘဲ တိတ်တိတ်ကလေး ရွာသွားသော ကျနော့်ရင်ထဲက မိုးဖြစ်သည်။\nတကယ်တော့…. ကျနော့် ရင်ဘတ်တခြမ်းလုံး(ဘယ်ဘက် တစ်ခြမ်းလုံး) ရွှဲရွှဲ စိုသွားတဲ့အပြင် အေးစက်ထုံကျင်သွားသည်အထိ ဤမိုးက အငြိုးကြီးစွာ ရွာချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\nမိုးစက်ကလေးများ ထိမိ စိုရွှဲခြင်းကို မဆိုထားနဲ့ လေပြေလေး ခပ်ဖွဖွ တိုးတိုက်သွားရင်တောင်မှ ကျနော်ဆိုတဲ့ နာကျင်ဖွယ်ရာ အတိပြီးတဲ့ ခန္ဓာတစ်ခုဟာ ပြိုလဲသွားမတတ် ဖြစ်နေပြီးသာ အဆင်သင့် ။\nအပြောမဖြစ် ပြောရမည့် ကိစ္စတစ်ခုမှာ …. မနေ့ညက ကျနော့်အတွက် သီးသန့် ကျနော့် ရင်ဘတ်ထဲ ရွာထည့်ခဲ့သော မိုးကြောင့် ကျနော် ဒီနေ့ မဖျားမဖြစ် ဖျားရပါတော့မည်။\nအဲ့ဒီလိုပါပဲ။ ကျနော်ဆိုတဲ့ကောင်က မကြာခဏ ဖျားနာနေကျ… ။\nဖျားနာခြင်းဟာ ကျနော့်ရဲ့ ငယ်ပေါင်းကြီးဖော်ဆိုပါတော့ ။ ဖျားနာခြင်းများနဲ့ ဘယ်လောက်များ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လိုက်သလဲ ဆိုလျှင် ကျနော့်ကို ဦးတည်ပြောသော တချို့သူတို့၏ တချို့ စကားလုံးများကလည်း ကျနော့်ကို ဖျားနာစေတာပဲ။\nတချို့ ကဗျာစာသားများကလည်း ကျနော့်ကို ဖျားစေစွမ်းတာပဲ။ တချို့ သတင်းတွေကလည်း ကျနော်ဖျားနာဖို့ လုံလောက်တာပဲ။\nဆိုတော့ ကျနော်သည် တခါတရံမှာ ဖျားနာခြင်းများနဲ့ နေသားကျနေပြီး အဲသည် ဖျားနာခြင်းများကိုပင် ပြန်လည်စားသုံးရင်း အာဟာရပြည့်ဝနေခဲ့သည်။\nဒီနေ့မနက်တော့ဖြင့် မရေရာခြင်း၊ မသေချာခြင်း၊ မှုန်ရီဝေဝါးခြင်းများက အိမ်လိပ်စာ မမှားပဲ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် တံခါးလာခေါက်သည်။ ခင်ဗျားသာ ကျနော်ဆိုလျှင်လည်း ဘယ်သူ့ကို တွေ့ချင်သလဲလို့ မေးနေမှာ မဟုတ်ချေ။\nကျနော့်ကို တွေ့ဖို့ လာခဲ့တာ သေချာရဲ့ မဟုတ်လား မသေချာခြင်းတို့ရေ… ။ ဒါပေမဲ့ ကျနော့်မှာက နာမည်မရှိ ။ အသက်မရှိ ။ အချက်အလက်များလည်း မရှိ။ မရှိခြင်းပင် မရှိ ။\nသို့သော် ဝေဝါးထွေပြားမှုများနှင့်ဆောက်တည်ထားသော အကောင်အထည် ဒြပ်တစ်ခုတော့ဖြင့် စနစ်တကျ = မှားယွင်း တည်ရှိနေသည်။\nခပ်ညံ့ညံ့ ပန်းချီလက်ရာတစ်ခုလို ကျနော့်ဘဝမှတ်တမ်းစာအုပ်က စံသတ်မှတ်ချက် မရှိခဲ့ ၊ မပီပြင်ခဲ့ ။\nဘဝဟာ စာတစ်အုပ်ဆိုရင် ကျနော်ဟာ မျက်နှာဖုံးမရှိသော စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ။ မျက်နှာဖုံးမှာ ဘာခေါင်းစဉ်တပ်ရမှန်းမသိ။ မျက်နှာဖုံးနောက်ကျောဘက်မှာ ဘယ်အချက်ကို ဆွဲထုတ်ကောက်နှုတ်ပြထားရမှန်းမသိ။ ထို့အပြင် အတွင်းမှာ မာတိကာမရှိ ။ ၁ ပြီးရင် ၂ လာမယ် …၂ ပြီးရင် ၃ လာမယ် ဆိုသော အစီအစဉ်တွေ မရှိ ၊ စာမျက်နှာ အမှတ်စဉ် မရှိ ။\nတချို့ စာမျက်နှာများတွင် စာသားပင် မရှိ ။ စာသား မရှိကြောင်းကို အသိပေးထားသော မှတ်ချက်ပင် မရှိ။\nရာဇဝင်တွင်အောင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောရလျှင် မရှိခြင်းများပင် မရှိ ။\nတွေ့လား ၊ ကျနော် ပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေ မရှိတော့ဘူး ။\nစကားလုံးများသည် အသံအဖြစ် ပြောပြီး ကြားပြီးချိန်များနှင့် တပြိုင်နက်တည်းမှာ လွင့်ပျောက်ပျံတက်သွားပြီး စကြဝဠာ တစ်နေရာရာဆီ ရောက်ရှိ တွယ်ကပ်သွားတတ်သလား… ။\nဒါဆိုလျှင် အဲဒီ အသံတွေထဲက တချို့ အသံများကို ကျနော် ပြန်ကြားချင်ပါသည်။\nပြန်လည် ယူဆောင်ပေးနိုင်ခြင်းမှာ စွမ်းနိုင်သူတို့… ဆောင်ကြဉ်းပေးစေလိုပါသည်။\nမင်းသမီးဒိုင်ယာနာ… မြို့ပြအမှောင်လမ်းကြားတွေဆီက ပြည့်တန်ဆာမိန်းကလေးတွေကို သွားရောက် နှစ်သိမ့်အားပေး စကားပြောခဲ့တဲ့ အသံများ… ။\nထို့နောက် လက်ဝဲသစ်ဖခင်ကြီး Herbert Marcuse(1898 – 1979) ပြောခဲ့တဲ့ ”လူတန်းစား”အကြောင်းနဲ့ ”နိုင်ငံရေး ပုံသဏ္ဍန်သစ်”တွေအကြောင်း ပြန်ကြားချင်လို့… လုပ်စမ်းပါ အသံလေးနည်းနည်း … ။\nတခါတုန်းက မြတ်ဗုဒ္ဓကို တရားဟောဖို့ လျှောက်ထားကြတော့ … ဗုဒ္ဓဟာ တရားနာ ပရိသတ်နဲ့ တပည့်သာဝကတွေအရှေ့မှာ ငြိမ်သက်စွာထိုင်တော်မူနေရာကနေ ”စကားရယ်လို့ တစ်ခွန်းကိုမျှ မဆိုပါပဲ…. လက်တော်ထဲမှာ ရွှေရောင်အဆင်းရှိတဲ့ ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ကိုသာ ကိုင်ပြ”ထားတော်မူသတဲ့။\nအဲဒီ အသံမဲ့ တရားတော်ရဲ့ အဆုံးမှာ ဗုဒ္ဓရဲ့ နံပါတ် ၁ သာဝကကြီး ဖြစ်တဲ့ ”ရှင်မဟာ ကဿပ” တစ်ဦးတည်းသာလျှင် အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သိရှိ ခံစားလိုက်နိုင်တယ်လို့ ဖတ်ဖူးခဲ့လို့….. ။ အဲဒီတရားဟာ မြတ်ဗုဒ္ဓရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးတရားတော်တစ်ပုဒ်လည်းဖြစ်တယ်တဲ့။ အခု အဲသည် ”Noble Silence” (ကြီးမြတ်သော တိတ်ဆိတ်ခြင်း) ကို ကြားခွင့်ရချင်တယ်။\nThe waves die down\nTheir circle come to rest\nLike final chords\nOfasymphonic score.\nAnd silence become song;\nFrom the transparent ground.\nကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီ စာသားတစ်ပိုဒ်ကို ကဗျာဆရာကြီး Ezrapound (1885 – 1972) ရွတ်ဖတ်ပြတာကို ကြားချင်လိုက်တာ။ အဲဒီ စာသားဟာ ကဗျာတစ်ပုဒ်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ။\nဒါပေမယ့် ကဗျာဆရာ့နှုတ်က ထွက်လာတဲ့အသံဟာ ကဗျာဆန်သောအသံဖြစ်လိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းရဲ့ အသံကို ကဗျာဆရာတွေ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုညည်းပြနိုင်လိမ့်မယ်။ ကျနော် ယုံတယ်လေ။ ဟုတ်ကဲ့ ။ ခင်ဗျားလည်း လိုက်ယုံသင့်ပါတယ် ။ ယုံလိုက်သင့်ပါတယ်။\nထက်ထက်မိုးဦးရဲ့ ပန် ပန် ပန်ပန့်ပန် ဆိုတဲ့ ဟန်နဲ့ အသံကိုလည်း ပြန်ကြားချင်တာပဲ။ John Barth ရဲ့ Giles Goatboy ဆိုတဲ့ မော်ဒန်ဝတ္ထုကို သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ တာရာမင်းဝေဖြစ်စေ ဖတ်ပြတဲ့အသံလေးလည်း ကြားချင်တာပဲ။\nသီချင်းစာသားကို မဆိုပဲ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး သံစဉ်ညည်းသံလေးသီးသန့်ကို စိုင်းထီးဆိုင်ဖြစ်စေ ထူးအိမ်သင်ဖြစ်စေ ဆိုညည်းပြတဲ့အသံလေး ကြားချင်သေးတယ်။ သီချင်းသံစဉ်ကတော့…. ဒီကမ္ဘာမှာ စစ် စစ် စစ် မဖြစ်ရာမြေ…. တစ်နေရာ ရှိရှိ… ရှိရမယ်လေ….. စသည်ဖြင့်…\n.နေဦး … ကြားချင်တာတွေ ကျန်သေးတယ်။\n”It is society itself , which under communism becomes this work of art !!!!လို့\nကြွေးကြော်သံကို ကြားချင်လို့ ….\n.ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်လည် နိုးထခဲ့ပါလား Leon Trotsky (1879 – 1940)ရယ်။\nဒါမှ မဟုတ်လည်း ဝင်းဦးရဲ့ ပြာရီမှိုင်းကာ……. ဆိုတဲ့ တေးသွားကို စာသားမပါပဲ လေကလေးချွန်၍ဖြစ်စေ…ပါးစပ်ပိတ်ပြီး သံစဉ်ညည်း၍ ဖြစ်စေ… ကြားချင်လှပါရဲ့။\nဒါမှမဟုတ်လည်း Shake Speare နဲ့ Thomas Rymer တို့ Othello ပြဇာတ်ကြီးကို ဆရာရှိတ်က ဖတ်ပြ….ဆရာထောမတ်စ်က ဘေးက ထိုင် ဝေဖန်… အဲ့လိုမျိုး ကြားချင်သေးတယ်။\n.နောက်ပြီး …မန္တလေးက ”ဂီတဘုရင်ကြီး ဆရာမြို့မငြိမ်း”ရဲ့ ”ကသစ်ပန်း”ဆိုတဲ့ သီချင်းစာသားလေးတွေကို မန္တလေးသိန်းဇော်ဖြစ်ဖြစ် အန်တီမာမာအေးဖြစ်ဖြစ် ဆိုညည်းပြတာ နားထောင်ချင်လိုက်တာ…. ကသစ်ပန်းထဲက ဟောဒီ စာသားလေး…လေ\n” လွဲခဲ့ကြရှာ…. နတ်တို့ အသူရိန်တွေဟာ …. ဘုံသာဝေယံ နန်းမြင့်က…. ကသစ်ပန်းပွင့်ရတုမှာ….သဘင်ပွဲ…ပြုကာ…. အို…သခွတ်ဖြူစွာ…. အပွင့်ကိုသာမြင်တော့မှ…. ဝတိံတွင် မဟုတ်လားဟရို့…ရဲ့…. သေနင်ဗျူဟာ….နတ်အသူရာမင်းငယ်လေ….. စစ်ခင်းကုမယ်လား…ရွှေဝတိံသာ…….\nအင်း… ဒီပုံအတိုင်း ဆိုရင်တော့ ကျနော် တော်တော်များ လောဘကြီးသွားသလား…\nအဲဒီလိုပဲ…တခါတခါ ကျနော်က ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းမဲ့သွားတတ်တယ်… ။\nအဲဒီအတွက်တော့ ကျနော့်လို လူတွေနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းဖြစ်ဖြစ် ပြောပြမှာကို ကြားချင်တယ်။\nဥပမာ ၁၉၉၅ ခုနှစ်လောက်က သူ့ကိုယ်သူ သတ် သေသွားတဲ့ ပြင်သစ် ဒဿန ပညာရှင် GILLES DELEUZE ဆိုသူရဲ့ စကားတစ်ခွန်းဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ ။\n”Many people haveatree growing in their heads, but the brain itself is much moreagrass than tree.”\nအဲ့ဒီ စကားကို ကျနော်ကြားနိုင်ဖို့ ဖြူဖြူကျော်သိန်းများ ပြောပေးမလားလို့ မေးကြည့်ရဦးမယ်။\nMaung Thura @ အလင်းဆက်\n14 / 03 / 2015 / 13 : 12 PM\nKaung Kin Pyar says: နီ စာဖတ်တာတွေ များနေပြီ….\nတိတ်ဆိတ်ခြင်းမှာလဲ စကားသံတွေ ပါတာ..လက်ခံပါတယ်…။ တခါတလေမှာ ဘာမှမပြောလိုက်တာက ပြောလိုက်တာထက် ပိုထိရောက်တာလဲ ရှိတယ်…။ ဒီပိုစ့်ဖတ်ပြီး တွေးစရာတွေရော လွမ်းစရာသီချင်းတွေရော..အများကြီး ရလိုက်တယ်..။\nAlinsett@Maung Thura says: အနုပညာမှာ ပြောခြင်း ပြခြင်းနဲ့အပြိုင်\nမပြောခြင်း မပြခြင်းတို့ဟာလည်း အရေးပါလာပြီဖြစ်ပါကြောင်းးး\nပိုစ့်မော်ဒန်ခေတ်မှာ အနုပညာဖန်တီးလာသူတို့ သိကြပြီ။\nစာအရေးအသားကို ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးလည်းတင်မိ\n၀င့်ပြုံးမြင့် says: .အနုပညာသာ မရှိရင် လူ့လောကကြီးဆိုတာလည်း ဘယ်ရှိမလဲနော်။ အားလုံးဟာ အရုပ်တွေ ဖြစ်နေတော့မှာပေါ့။ ဖတ်လို့ကောင်းပါတယ် အလက်ဇင်းရေ။\nAlinsett@Maung Thura says: အစ်မ လာဖတ်သွားတဲ့အတွက် ကျေးဇူး…\nစကားဇွတ်စပ်… အစ်မရဲ့ နှစ်ဘဝနှစ်ကန္တာကို ဖတ်နေတာ …စာမျက်နှာ ငါးဆယ်လောက်တော့ ပြီးပြီ…\nအဲ….ဘာလို့များ အဲ့သလို ဘာသာပြန်ထားသလဲ…ဘာလို့များ… အဲဒီစကားလုံးတွေ သုံးထားလဲလို့…မေးရမယ့် မေးခွန်းက… ငါးခု မကတော့ဘူး..\nမှတ်စုနဲ့ ထုတ်ထားတယ်… ပြီးမှ မေးမယ်.. Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 3663\nnaywoon ni says: စောစောကလေးပဲ ဆြာSitt Nyein ရဲ့ စတေးတပ်စ်လေးတွေ့လိုက်ရသေးတယ် ။\n” အနုပညာကို ငါတို့ငြင်းလို့မရ\nငါတို့ကိုသာ အနုပညာက ငြင်းလို့ရတယ် ” တဲ့\nကဲ ငြင်းချင်တဲ့သူငြင်း ! Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 12047\nAlinsett@Maung Thura says: စာပေအနုပညာက ကျနော့်ကို အသည်းခွဲမသွားလောက်တဲ့\nကျနော့်ချစ်သူ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 12373\nခင်ဇော် says: ဖတ်နေရင်း ကင်းကောင်လေး တွေးသလို တွေးလိုက်မိတယ်။\nစာဖတ်တဲ့ အပြင် ခံစားချက်ပြင်းထန်မှ ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးတွေ စာကြောင်းတွေမို့\nအလကားပေါပေါပဲ ပဲ ဖြစ်လာတဲ့ စာမျိုးထက် တန်ဖိုးရှိပါတယ်။\nAlinsett@Maung Thura says: မပျက်မကွက် လာရောက် ဖတ်ရှုအားပေးသွားတဲ့ မမဂျီးကိုလည်း ကျေးဇူးပါလိုစ့်… Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 1680\nအောင် မိုးသူ says: ရေးအားကောင်းတဲ့ အလင်းဆက် ဒညင်းဝက်\nAlinsett@Maung Thura says: .အောင်မိုးသူလည်း..ရေးအားရော တွေးအားပါ ကောင်းပါတယ်နော်.. ။\n.ရသတွေ ဖန်တီးပါဦး ။