Medio Rural valora un punto de recarga de auga para a extinción de incendios en Cea\nO conselleiro de Medio Rural atendeu as demandas do rexedor, José Luis Valladares\nO conselleiro do Medio Rural, José González, reuniuse por videoconferencia co alcalde de San Cristovo de Cea, José Luis Valladares, para coñecer as principais necesidades e demandas deste municipio ourensán. Nesta xuntanza tamén participou o director xeral de Defensa do Monte, Manuel Rodríguez.\nNeste encontro avaliaron cuestións relativas á prevención e defensa contra os incendios forestais. Entre elas, a posibilidade solicitada polo Concello de habilitar un punto de auga para a recarga dos medios de extinción, unha opción que vai ser avaliada por parte da Consellería.\nTamén se abordou a colaboración para a mellora das infraestruturas preventivas no territorio municipal. Neste sentido, técnicos de Medio Rural estudarán en concreto a mellora dunha pista duns dous quilómetros de lonxitude no lugar de Faramontaos para facilitar o acceso dos medios de extinción cando sexa necesario.\nNo encontro, o conselleiro trasladoulle tamén ao rexedor as diferentes posibilidades que ofrece a Lei de recuperación da terra agraria de Galicia para mobilizar terras, especialmente os polígonos agrogandeiros e forestais. Deste xeito, José González animou ao alcalde a valorar a posibilidade de levar a cabo algún proxecto destas características no municipio.\nArchivado en: San Cristovo de Cea Medio rural Incendios Incendios en Galicia


libraría_couceiro – Páxina 2 – Brétemas\nOnte 1495: Memorable «De remate» en Compostela\n7 de Novembro de 2015 /0 Comentarios/en Autores, Narrativa, Onte, Premios, Presentacións, Vídeos, Xerais /por bretemas\nVivimos onte en Couceiro unha presentación memorable. Na libraría compostelá non entraba un agulla máis para participar na estrea literaria de Héctor Cajaraville, gañador do Premio Xerais de Novela 2015 con De remate. Abriu o serán literario a proxección do fantástico documental de César Galdo, á que seguiu unha fantástica intervención de Pilar Ponte, capaz de comunicar un entusiasmo contaxioso pola lectura dunha novela que encadrou na Narrativa 2.0 polo seu emprego da elipse narrativa e procura da participación activa do lector. Aprofa debullou diversos argumentos para compartir De remate, dende o seu carácter de retrato social galego, que lembra a aquel millón de vacas de Rivas de hai dúas décadas, pasando polo seu carácter de historia de desamor, a mesura do personaxe, o tratamento do papel das mulleres, a súa calidade lingüística e diversidade textual, até a súa portada ao xeito Pet Shop Boys. Pola súa banda, Héctor Cajaraville, tras expresar os agradecementos e a súa emoción por esta primeira presentación, insistiu na temática variadísima da novela, na total liberdade coa que encarou a escrita, así como a súa intención que fose unha novela divertida, mesmo a pesar de abordar unha morte anunciada na primeira páxina. Un serán inesquecible, intenso, onde moito rimos e nos emocionamos.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2015/11/De_remate_Couceiro_06-11-2015.jpg 448 600 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2015-11-07 09:36:132015-11-07 09:39:26Onte 1495: Memorable «De remate» en Compostela\n3 de Outubro de 2015 /0 Comentarios/en Autores, Música, Narrativa, Novidades, Onte, Presentacións, Xerais /por bretemas\nOnte 1262: «Atravesar o fantasma»\n13 de Marzo de 2015 /0 Comentarios/en Autores, Novidades, Onte, Poesía, Presentacións, Xerais /por bretemas\nEncheuse onte o terceiro andar da Libraría Couceiro de Santiago no acto de presentación de Atravesar o fantasma, o primeiro libro de poemas de Carlos Callón. Comezou o acto coa estrea do vídeopoema «O desexo está na pantalla», unha peza audiovisual de minuto e medio sobre un poema do libro, dirixida por Alberte Paz Calo e Alba Romero Diéguez, interpretada por Antón Blanco Casás e Luis Miguel Gendre. Interviu despois Fran Conde, profesor da Facultade de Filosofía, que leu un texto composto con versos dos poemas de Atravesar o fantasma. Confesou que o libro lle gustara moito. «Non sei se os poemas de Carlos son optimistas ou pesimistas, mais sei que están cheos d madurez. Servíronme de espello, porque comparten o enigma do diván, o enigma do corpo do outro en forma de sete.» «Este libro é como pasar polo teatro sen aplausos quebrando o diván, que é unha forma de definir a psicanálise.» «Un libro que toma conciencia da pulsión da morte en freudiano, do goce en lacaniano, e das tentacións suicidas en calloniano.» «A psicanálise coma experiencia para literaturizar o medo, para buscar as palabras que faltan.» «No libro o desexo é o baleiro entre as liñas.» «”O lobo constrúe casas e destrúe soños”, quizais sexa o verso que mellor o define» apuntou Fran Cando para despois rematar o seu discurso dicindo que «este é un libro cheo de espellos, un lugar onde buscar a propia identidade, que sabemos está na propia procura, que non é outra cousa que a psicanálise.»\nA seguir interviu a xornalista Montse Dopico que antes de comezar a conversa co autor cualificou o libro de activista, «forma parte dunha tendencia da literatura galega actual da afirmación do político dende o íntimo», «Un libro que reivindica o dereito á diferenza. Carlos Callón quere ser un activista do desexo e perseguilo». Na súa primeira intervención Callón defendeu a escritura de elexías. «Hai unha frase de Lacan que debería imprimirse en camisolas: ˝Un só pode sentirse culpable de non seguir o desexo”. Eu a poesía que desexo escribir é esta, a pesar de que poeta a quen lle pasei no seu momento algúns destes poemas díxome que “escribir elexías é unha patraña”. Eu penso que chorarmos polas nosas propias perdas é algo indispensable.»\nCando Dopico preguntou sobre as pulsións de vida e de morte que atravesaban todo o libro, Callón afirmou que «todos os meus libros teñen vontade comunicativa, quizais coa excepción do primeiro, sobre a poesía galega de Lorenzo Varela. Este tamén. Son consciente que ten niveis de lectura e o que comprenda cada lector ben entendido está.» «En todo caso son cosciente que “Atravesar o fantasma”, o título do libro, é un concepto lacaniano. Todo o texto está transido de Lacan.»\nPreguntado por Dopico sobre a súa reivindicación dunha sexualidade disidente, Callón confesou que «a miña experiencia homosexual hai vinte anos é moi diferente a dos meus alumnos. Para entender esta mudanza foi radical o caso de Jesús Vázquez “o Bo”. No libro hai poemas daquela época que lembran que non hai eros sen tánatos, tanto para a homosexualidade coma para a heterosexualidade. Eu conto dende min, falo de min, mesmo cando o fago de forma incosciente. Quero que o libro se lea como un poema que fala de min e dende min.» «Non hai eros sen tánatos, continuar vivo é continuar ferido», lembrou facendo referencia ao derradeiro poema dun libro onde as cifras teñen importancia: «35 poemas cando cumprín 35 anos, cinco partes con sete poemas cada unha.» Rematou Callón a súa derradeira intervención dicindo: «unha das mensaxes do libro é a de recoñecermos as fendas, as faltas e que sen ferida non hai vida. Mellor é sabermos e recoñecermos que non hai vida sen ferida.»\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2015/03/B_7BcXqWUAEUOrF.jpg 359 599 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2015-03-13 10:02:142015-03-13 11:13:22Onte 1262: «Atravesar o fantasma»\n31 de Decembro de 2014 /0 Comentarios/en Escaparate, Galerías de fotos, Librarías, Onte, Presentacións, Promoción do libro, Publicidade /por bretemas\nOnte 1171: «Ovella descarreirada» de Marilar Aleixandre\n12 de Decembro de 2014 /0 Comentarios/en Autores, Galerías de fotos, Ilustración, Literatura infantil e xuvenil, Novidades, Onte, Poesía, Presentacións, Recurso_didáctico, Xerais /por bretemas\nPresentamos onte na Libraría Couceiro de Compostela Ovella descarreirada, o libro de poemas de Marilar Aleixandre ilustrado por Óscar Villán. Foi Berta Dávila, escritora e crítica de literatura infantil, quen se ocupou de facer a lectura dun libro que comezou definindo como «de fronteira. como todos os libros bos, para nenos e mozos, concibido para descarreirar ovellas para todas as edades». «Un libro que constitúe ademais un acontecemento a celebrar polo seu deseño seductor e polo traballo fantástico de ilustración de Óscar Villán.» «Un libro que presenta animais e temáticas complexas. Unha cosmovisión de suxeitos que descarreiran, reivindicando o que se desexa ser ou se escolle, un exercicio de rebeldía liberadora.» «Un libro que foxe do didactismo moralizan, sen que isto supoña que estea baleiro de ideas e dunha visión ética do mundo». Continuou Berta sinalando que «Ovella descarreirada é un catálogo de animais e plantas que non é inocente, a faneca, a balea, o polbo, a ovella, as abellas, mais tamén a camelia, o tiberio, a flor de toxo, como a recuperación de microtopónimos.» «Recupéranse tamén as formas da poesía popular, como a regueifa, a repetición, os versos encadenados, como os recursos da poesía actual, con rima e sen ella, como a tradición do punk e o rock.» Despois reflexionou Berta Dávila sobre a poesía infantil de autor que considerou como «un elo fundamental entre a literatura popular e a poesía contemporánea.» «O poético é o territorio do posible, un obxectivo de vivencia.« «A poesía non deber ser comprensión, senón experiencia de lectura.» Rematou contundente: «o que presta neste libro é que soa máis a rock cá música de Brahms. É boa literatura.»\nPola súa banda, Marilar Aleixandre, antes de recitar varios poemas e agradecer a Óscar Villán o seu traballo de ilustración, confesou que «estes poemas naceron dun impulso de reescribir cousas que nos contaron, refráns ou poemas que amamos ou a nosa propia vida, xa que ben sabemos que todos os poetas menten.» «Neste libro apropieime de historias de infancia que non son miñas, aínda que naceu dunha canción que me encargou Leilía, “Corazón de sal”.» «Pretendín reescribir o poema da forma máis literal posible, en pezas como “Apañar a primavera” ou gardar os topónimos e microtóponimos.» «Reescribir é escribir o que non está escrito.»\nAqui poden verse algunhas ilustracións que Óscar Villán preparou para o libro.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2014/12/Berta_Davila_Marilar_Aleixandre_11-12-2014.jpg 450 600 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2014-12-12 10:22:192014-12-12 10:27:40Onte 1171: «Ovella descarreirada» de Marilar Aleixandre\nOnte 1166: «Conduce rápido»\n5 de Decembro de 2014 /0 Comentarios/en Autores, Narrativa, Novidades, Onte, Presentacións, Xerais /por bretemas\nComo xa vén sendo tradición a comezos de decembro, presentamos onte en Couceiro outra de Ameixeiras, que o autor ourensán títulou Conduce rápido. Foi a tradutora e crítica Isabel Soto quen presentou a novela e realizou un completísimo percorrido pola obra de Diego Ameixeiras. Comezou Soto encadrando Conduce rápido «dentro dun camiño da obra dun autor que renova o xénero negro, que posúe unha voz singular dentro da literatura galega, moi representativa dunha xeración, caracterizada pola fuxida de calquera tipo de sublimación sexa da realidade, da paisaxe, da cultura, da linguaxe, probablemente por que na realidade que nos arrodea non vemos nada que sublimar», Para Isabel Soto esa fuxida da sublimación é «o trazo principal de toda a obra de Diego Ameixeiras, unha literatura moi urbana, moi necesaria, que cobre as expectativas dos lectores. Literatura radical, moi moderna, que fai aparecer aos invisibles, as situacións de precariedade recoñecibles ou cotiáns. O seu é un realismo real, tal como vanas cousas.»\nPercorreu Isabel Soto a obra de Ameixeiras, dende as dúas novelas primeiras, protagonizadas polo detective Horacio Dopico, «nas que seguía as convencións do xénero, para dterse en Tres segundos de memoria, «retrato xeracional da mocidade urbana galega, que xa daquela en 2006 vivía na precariedade, que contínúa, unha violencia que nos doe. «A partir de aí hai un camiño de depuración na obra de Ameixeiras. Unha literatura moi directa, cunha tensión que via incrementándose. Vidas cruzadas, frustracións nas relacións sentimentais, presente en novelas como Dime algo sucio e Historias de Oregón.» «Tras Asasinato no consello nacional, o seu éxito de vendas, volve polo camiño da depuración, nas tres últimas obras, Todo OK, Matarte lentamente e Conduce rápido nas que afonda na precariedade, condensación narrativa, fragmentarismo, lonxe de calquera sublimación. A presenza de luzadas líricas nas descricións, a introdución de matices do mundo urbano, a importancia da participación do lector no texto, as oracións breves, linguaxe coloquial, desenlaces abertos, ausencia de xuízos de valor sobre seres vencidos pintados cunha aura lírica que arrinca no pasado, son características de todas estas tres novelas.» Para Isabel Soto «en Conduce rápido prodúcese unha depuración deste modelo até o absoluto. A acción desenvólvese en cinco días, de luns a venres, rápido. Máis ca outras, está achegada a un guión. Novela coral, personaxes marxinais que manteñen unha épica que unha vez rota leva a unha violencia explícita, moi rotunda.» «Novela onde Composteña é protaognista, as súas calellas, os peregrinos, os turistas, os ionquis, barras americanas, personaxes que buscan un golpe de fortuna que os saque de probes. Aquí tampouco hai nada de sublimación.» Rematou Isabel Soto insistindo en «Diego Ameixeira conseguiu constituír un estilo que o singulariza. Un retrato da negrura dunha realidade cada vez máis negra.»\nNa súa intervención Diego Ameixeiras lembrou que facía dez anos que publicara a súa primeira novela, Baixo mínimos, o que o convidaba a reflexionar sobre cales foron os seus camiños como escritor, Lembrou o seu primeiro grande recoñecemento, Tres segundos de memoria, polo que obtivo o Premio Xerais. Considerou que Dime algo sucio supuxo un cambio no seu xeito de entender a escritura, «aí recollo a herdanza dos grandes mestres do xénero negro, que non é outra cousa que a crónica social do tempo que se vive». «Con Asasinato no consello nacional ensaiei a novela clásica de enigma. Despois de Historias de Oregón, aparecen tres novelas, Todo OK, Matarte lentamente e Conduce rápido que teñen moito en común, tanto no tipo de personaxes como no xeito de narrar.» «Foron dez anos de certo autocoñecemento persoal. O oficio de escribir require a experiencia de estar só, de enfrontarse á soidade, aínda que non nego que o resultado final arrastra unha serie de penurias. Escribir é como escribir, como darlle forma a algo que tes pensado previamente. Creo que fun atopando un xeito de facelo no que agora me sinto cómodo. Teño a sensación que agora as novelas se parecen cada vez máis a min mesmo. Aposto polo estilo fotográfico, dicir o máximo co mínimo, a través do silencio e das cousas implícitas.»\nDetívose despois Ameixeiras en falar de Conduce rápido, «obra que pertence ao subxénero de novela de delincuentes, a novela criminal que adopta o punto de vista do delicuente, neste caso de clase baixa, que son os que a min máis me gustan.» Confesou que «pensaba estar escribido unha historia de amor protagonizada por Erika e Ventura, que representaban dous mundos da delincuencia que se encontraban, ela a da pequena, el o doutra máis organizada. Na novela hai un certo costumismo, un aprezo por este tipo de personaxes que teñen un pé no outro lado.» Rematou Diego afirmando que «a novela está contada con suficiente carga narrativa para que sexa interesante para o lector, así o espero.»\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2014/12/Isabel_Soto_Diego_Ameixeiras_04-12-2014.jpg 450 600 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2014-12-05 07:16:202014-12-05 07:18:51Onte 1166: «Conduce rápido»\nOnte 934: Presentación no Centro Comercial Ponte Vella\n5 de Abril de 2014 /0 Comentarios/en Comercio do libro, Cultura, Galerías de fotos, Librarías, Narrativa, Onte, Presentacións, Promoción do libro /por bretemas\nFoi interesante a experiencia de presentar onte a novela Sete Caveiras de Elena Gallego nos corredores do Centro Comercial Ponte Vella de Ourense. A proposta naceu da librería Aldova, instalada alí dende o novembro pasado, unha das poucas librarías existentes en Galicia neste tipo de centros, coa intención de facer visible o libro nun entorno de consumo ao que parece alleo este ben cultural. A experiencia foi exitosa, ao chamado acudiron lectores e numerosos medios de comunicación, que deixaron constancia da novidade.\nO libro, especialmente o libro editado en galego, ten que dar a batalla da súa visibilización, gañar o espazo público, sexa o dos escaparates, o da súa presenza nas prazas (como cada sábado fai Couceiro en Cervantes), o das rúas (nas feiras do libro que comezarán este mes de abril) ou nos corredores dos centros comerciais de lecer e consumo interxeracional (como o Consorcio editorial fai en Área Comercial de Santiago dende hai tempo). Sei que non é doado gañar esa presenza para o libro, nin tampouco consolidar a utilización vehicular da nosa lingua nese tipo de espazos e establecementos, mais promovela é outra tarefa á que os galeguistas estamos convocados.\nGrazas a Raquel Feijoo (a presentadora da novela) pola súa magnífica entrevista a Elena Gallego en Tempo de lecer, da que tiramos tres fotos da galería.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2014/04/Centro_Comercial_Ponte_Vella_04-04-2014.jpg 447 599 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2014-04-05 11:53:112014-04-07 23:51:53Onte 934: Presentación no Centro Comercial Ponte Vella\nEscaparate 7/2014: Libraría Couceiro (Santiago)\n4 de Abril de 2014 /0 Comentarios/en Escaparate, Librarías, Novidades, Promoción do libro /por bretemas\nEscaparate de novidades galegas da Libraría Couceiro de Santiago.\nFoto tirada por Manuel Bragado o 3 de abril de 2014.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2014/04/Libraria_Couceiro_03-04-2014.jpg 742 993 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2014-04-04 00:02:442014-04-05 12:09:56Escaparate 7/2014: Libraría Couceiro (Santiago)


O CONCELLO DE LUGO SEGUIRÁ FACÉNDOSE CARGO DOS COMEDORES ESCOLARES DURANTE O PRÓXIMO CURSO\n28/8/2014 As normativas estatais e autónomicas eliminaron competencias de educación aos concellos dificultando o seu mantemento\nA Concelleira de Educación, Formación e Orientación Laboral, Esther Muñóz, informou esta mañá que o Concello seguirá mantendo a axuda para comedores durante o próximo curso nas mesmas condicións dos últimos anos.\n“Cos últimos cambios lexislativos relativos á competencia de educación os Concellos quedamos sen ningunha polo que solicitamos información e autorización á Xunta para poder levar a cabo a actividade de comedor nos diferentes colexios públicos” segundo explicou Esther Muñóz que tamén sinalou que “unha vez autorizados a facelo aceleramos o proceso para que todos os nenos e nenas que o precisen poidan empezar o curso co servizo de comedor ou almorzo”.\nO servizo de comedor e almorzo forma parte do contrato de actividades extraescolares cun orzamento de máis de 200.000 euros e que “permite garantir a conciliación da vida familiar e laboral”. O que aporta o Concello é o mantemento dos comedores asi como os monitores que acompañan aos nenos e nenas horario e a posibilidade de realizar actividades extraescolares.\nO Concello desenvolve este servizo en 9 dos 14 colexios públicos que son: Illa Verde, Anexa, Rosalia de Castro, Albeiros, Luis Pimentel, Menendez Pelayo, As Mercedes, Paradai e Sagrado Corazón. No colexio de Casás o que se presta é ese mesmo servizo pero só á hora do almorzo, no xantar correspóndelle á Xunta de Galicia.


Presentación na comunidade veciñal ... by panchi Quiroga 832 views\nConferencia de presentación de aspectos básicos da toponimia feita por Xoán Carlos Porral. Elaborada para introducir na toponimia aos recolectores de topónimos.\nTrátase dunha iniciativa que se traballa desde o ENDL do IES Pintor Colmeiro (Silleda)\n1. A TOPONIMIA\n2. O PATRIMONIO MATERIAL  MOBLE (arado, cadro, vestidos,...)  INMOBLE (igrexa, castro, pazo,...) INMATERIAL (lendas, cantigas, contos, topónimos, realización de traballos,...)\n3. O PATRIMONIO: entre a razón e o sentimento Do monumento, soporte da memoria, pasamos ao patrimonio, soporte da identidade. LINGUA GALEGA Considerada como monumento só serviría para exercitar a memoria E a memoria só se ten do aprendido, aínda que moitas veces isto non teña utilidade práctica Considerada como patrimonio, apórtanos identidade cultural, social e individual\n4. O patrimonio posúe a capacidade para representar simbolicamente unha identidade a través de diversas activacións de determinados referentes patrimoniais, entre eles as LENDAS e os TOPÓNIMOS\n5. A TRADICIÓN ORAL COMO ArP  PRINCIPIO TEÓRICO  1.- A simbolización lingüística dos espazos:  a) Forma parte dunha experiencia cultural  b) Consistente en representar nos espazos aquelas experiencias e tradicións que gozan dun significado profundo na sociedade  2.- Por iso, ó longo da historia, fóiselle dando identidade lingüística a aqueles lugares que marcaron a conciencia das comunidades nun momento determinado  PRINCIPIO PRÁCTICO  Análise do topónimo “Fonte dos Meniños”, que leva consigo un significado Meniños” histórico referente a unha práctica que antigamente se realizaba nese lugar, conservándose, a duras penas, na memoria popular dos pobos que dela se sentían partícipes\n6. “FONTE DOS MENIÑOS” A) Localización e tradición  Situado espacialmente no monte común da zona oeste da parroquia de San Vicente de Argozón (Chantada), que, coa serra do Faro como límite xeográfico, linda coas terras de Camba.  Fonte á que os máis vellos lle asociaban poderes curativos: alí os nenos e nenas “curábanse” do “anghanadiño” (ou enganido).  Para poder curarse había que pasar á criatura por debaixo dunha pedra que, situada horizontalmente sobre o regueiro do manancial, facía de ponte. Dúas mulleres colocadas a cada lado do arco da ponte, pasábanse entre si o neno/a nove veces repetindo en cada unha delas o seguinte responso dialogado:  Muller 1: “¡María!”  Muller 2: “¿Que?”  Muller 3: “Toma este anganadiño. Se é pa Dios, Dios o leve. Se é po mundo, Dios o salve”  Rematado o ritual, deixábase unha candea acesa (“se se apagaba, morría a criatura; se se mantiña acesa, vivía”); tamén se deixaban cartos na fonte, e as roupas que levaban postas os rapaces e rapazas no momento do rito.\n7. “FONTE DOS MENIÑOS” B) A “Capela”  Algúns dos informadores fixeron referencia á existencia dunha “capela” ó pé da “Fonte dos Meniños”  Esto fixo desviar a nosa atención, posto que os veciños si oíran falar dunha antiga capela, sita ó pé dunha fonte, na que se veneraba a Santa Eufemia, pero situábana en terras de Fafián e non de Argozón  Fomos ata o lugar, e alí atopámonos con isto: O paso do tempo e o abandono das tradicións e dos ritos vencellados a un lugar concreto, son dous dos factores que inciden na perda da concreción espazo-temporal característica dos topónimos e na deturpación significativa dos mesmos\n8. Fonte dos Meniños Muller 1: “¡María!” Muller 2: “¿Que?” Muller 3: “Toma este anganadiño. Se é pa Dios, Dios o leve. Se é po mundo, Dios o salve”\n9. “FONTE DOS MENIÑOS” C) A solución: visita ó manancial curativo  Entre a maleza e unha fraga frondosa, atopamos a fonte.  Ó pé dela (3-4 metros) atopábanse unhas pedras de considerables dimensións enterradas no chan e formando un semicírculo. A “Capela” Fonte dos Meniños Dolmen de Dombate  A elas referiuse o noso acompañante como “os restos da capela”. capela”  As verbas do guía situáronnos ante algo máis ca unha fonte con fins curativas.  A tradición recollida, que centraba o relato en dita fonte e no seu valor sandador, agochaba baixo o termo capela a referencia á anta dunha mámoa que, pola súa primixenia forma e estrutura, ben podería ser asemellada a unha capela polos antepasados da zona.\n10. “FONTE DOS MENIÑOS” D) Toponimia (e lendas?) como ArP O topónimo “Fonte dos Meniños” Referencia a unha fonte con carácter sandador Pero ó seu carón hai unha “capela” Que ven a ser a anta dunha mámoa\n11. 1) TIPOLOXÍA DOS TOPÓNIMOS  “A simbolización lingüística dos espazos forma parte dunha experiencia cultural consistente en representar nos espazos aquelas experiencias que para nós teñen significados profundos. Por iso pode ser preciso darlle unha identidade lingüística a cada lugar”. RODRÍGUEZ CAMPOS, X.; Lingua, linguaxe e experiencia. A perspectiva antropolóxica e as implicacións filosóficas. 2001.\n12. Antigo Réxime Novo Réxime Concentración parcelaria Paisaxe agrario tradicional Asistimos a un cambio da paisaxe, costumes, modos de vida e a perda da tradición oral\n13. Polígono 4; Parcela 239\n14. A) OS TOPÓNIMOS COMO SINALIZADORES DO USO E CALIDADE DO TERREO  Referentes ao uso actual da terra: O Agro das Míllaras, Regueira, Regueirancha e Prados da Fonte  Referentes á calidade dos terreos: Vilar Bo, Campelos e A Devesa  Referentes aos usos da terra no pasado: A Codeseira, As Carballas, O Toxo, O Soutiño, ou O Tosano  Referentes á construción: Costa da Tella, A Barreira e As Barrosas; Croios Brancos, Pedras Rubias e Coto da Pedra  Referentes a actividades agrarias do pasado: Val da Moa\n15. O topónimo “Croios Brancos” non só está inmortalizado nunha placa disposta nun muro dese monte, senón tamén na memoria colectiva dos veciños\n16. B) OS ACONTECEMENTOS DO PASADO COMO REFERENTES DE TOPÓNIMOS  Conservación que a través dos topónimos se dá da memoria popular da historia da cultura do pobo: Cruz de Brais e Cruz do Cacharelo; Camiño dos Arrieiros (ou Camiño Real); Pena das Merendas; Igrexa da Pena, Cabanelas e Os Canizos; Mama Grande, Mama Cavada e Adrio do Castro\n17. Fonte de San Miguel\n18. C) AS CARACTERÍSTICAS FÍSICAS DO ESPAZO PRESENTES NA TOPONIMIA  Topónimos que levan consigo unha referencia ás características físicas dun determinado lugar: Lagoas, Lamelas e Lameiriño  Topónimos referentes á altitude dun determinado lugar: Outeiriño, Os Cotarelos e Cotorrapado  Topónimos referentes á forma dun espazo: Valiño e Agro Redondo\n19. Grazas pola vosa atención\nPresentación na comunidade veciñal de Argazón


Reino de Córdoba - Wikipedia, a enciclopedia libre\nDistribución do Reino de Córdoba.\nO reino de Córdoba foi unha xurisdición territorial da Coroa de Castela desde a súa incorporación no século XIII até a División territorial de España en 1833. Foi un do catro reinos de Andalucía.\nDesde o punto de vista xurisdiccional o territorio do reino de Córdoba era reguengo e señorial. O reguengo centrábase ao redor da cidade de Córdoba e os seus arredores, mentres que ao norte e ao sur da capital existían extensos señoríos territoriais da Casa de Aguilar-Priego, a Casa de Cabra e do Condado de Santa Eufemia, así como outros señoríos menores, como o Marquesado de Benamejí, o Condado de Luque e as posesións da Casa de Comares e da Casa del Carpio.\nO Real Decreto de 30 de novembro de 1833 creou a Provincia de Córdoba, que se formou unindo as localidades do reino homónimo e os seguintes lugares de Estremadura: Belalcázar, Fuente la Lancha, Hinojosa del Duque e Villanueva del Duque. Con todo Chillón e a súa aldea de Guadalmez, lugares pertencentes ao reino, pasaron a formar parte da provincia de Cidade Real. Así mesmo a nova provincia incorporou dúas exclaves do Reino de Xaén que existían no reino de Córdoba: Belmez (que incluía Peñarroya-Pueblonuevo, segregada en 1886) e Villafranca de Córdoba, antes "das Agullas". Actualmente a provincia de Córdoba está composta polos municipios que poden verse nos anexo Municipios da provincia de Córdoba.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Reino_de_Córdoba&oldid=3162598»\nA última edición desta páxina foi o 9 de xaneiro de 2014 ás 10:41.


A OMS asegura que as vacinas aprobadas son eficaces contra todas as variantes | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 20/05/2021 12:39\nA oficina rexional da Organización Mundial da Saúde (OMS) para Europa garantiu este xoves que todas as vacinas da covid-19 aprobadas ata o momento son eficaces contra "todas as variantes" do virus.\nNunha conferencia de prensa sobre a evolución da pandemia, o seu director, Hans Henri Kluge, instou, con todo, a manter a "prudencia" porque se trata dunha "ameaza persistente" e con "novas incertezas". "As vacinas poden ser a luz ao final do túnel, pero non podemos cegarnos por esa luz", asegurou.\nA OMS segue con atención a evolución das catro variantes máis salientables detectadas no continente. A dominante é a descuberta en primeiro lugar no Reino Unido, pero a cepa india xa está presente en 26 dos 53 países que compoñen a rexión europea.\nEvitar viaxes internacionais non esenciais\nEsta última mutación, por exemplo, propagouse "en moitos casos" polas viaxes internacionais, aínda que xa se detectou transmisión comunitaria. Por esta razón, Kluge asegurou que deben evitarse as viaxes internacionais non esenciais.\nAdemais, amosouse escéptico ante a posibilidade dos "pasaportes de vacinación" (fronte ao certificado de vacinación que rexistra todas as persoas inmunizadas), malia recoñecer que o turismo é unha vía de ingresos vital para algunhas zonas.\nPola súa banda, a responsable de Emerxencias da OMS en Europa, Catherine Smallwood, advertiu de que estamos nun momento de "alta transmisión" (malia o descenso rexional da incidencia) e coa "ameaza" dunha nova variante preocupante. Ao seu entender, é preciso ser "extremadamente coidadosos" e reflexionar sobre calquera decisión de desescalada.\n"Necesitaremos redobrar todos os esforzos", afirmou, e amosouse a favor de manter os requisitos para as viaxes, como os test e as corentenas en certas situacións.\nGalicia reduce os casos activos, malia a repunta nos positivos, e mellora a presión asistencial


Manuel Baltar e Manoel Carrete revisan o estado do futuro Museo da Emigración de Galicia - Deputación Provincial de Ourense\nManuel Baltar e Manoel Carrete revisan o estado do futuro Museo da Emigración de Galicia\nA posta en marcha desta iniciativa museística, que terá a súa sede no Pazo de Vilamarín, conta co apoio dos centros galegos no exterior.\nOurense, 18 de febreiro de 2018.- O presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar, e o asesor de Emigración do ente provincial, Manoel Carrete, reuníronse no Pazo Provincial para analizar o estado actual do futuro Museo da Emigración de Galicia, unha iniciativa cultural, histórica e social que ten como obxectivo "poñer en valor o espírito emprendedor dos nosos emigrantes e o seu traballo, así como a súa singular capacidade como pioneiros que foron da internacionalización de Ourense e Galicia", expresou Manuel Baltar.\nA posta en marcha desta iniciativa conta co apoio dos centros galegos no exterior, que aportarán os fondos necesarios para darlle contido ao museo, que terá a súa sede no Pazo de Vilamarín. O espazo expositivo que albergará esta homenaxe á emigración galega terá un enfoque especialmente interactivo e estará dirixido a público de todas as idades, maiores, mocidade é infancia.\nManoel Carrete está en contacto con importantes persoeiros e colectivos do mundo da emigración galega para facer deste museo un "punto de encontro emocional" dun pobo emigrante por natureza. O proxecto forma parte do Plan de Goberno "Ourense 15-19" da Deputación de Ourense, e responde a unha "obriga moral de Ourense e de Galicia", recoñecendo "o importante papel histórico e de sentimento dun fenómeno que axudou a construír a nosa identidade", afirma o presidente do goberno provincial.\nBaltar e Carrete tamén revisaron na súa reunión o estado actual do proxecto do Museo Antropolóxico da Ribeira Sacra, que se situará en Castro Caldelas, e a alianza coa Fundación "Sotelo Blanco" que contribuirá a darlle contido a este espazo expositivo.


joker123 pussy88 xe88 mega888 viagra malaysia keto actives super 8 ways ultimatejoker123 pussy88 xe88 mega888 viagra malaysia keto actives super 8 ways ultimate FAUNA E SOCIEDADE | matarpormatarnon.org\nFAUNA E SOCIEDADE\nEn Galicia, hai mais ou menos trinta anos, ninguén sabía o que eran os xabarís. Aquí había perdices, coellos, pombos, teixugos, raposos, codornices, rulas, gaios, pegas, xinetas, etc. Posiblemente moitos nunca viron a algún destes animais tan abundantes entonces.\nIntroducir o “porco bravo” para ter o que cazar, porque as demais especies están a piques de se extinguir, e agora dicir que hai que matalos porque derraman as colleitas, é o caso do incendiario que se presenta despois como bombeiro voluntario. O mesmo se pode dicir dos corzos, agora escasos pero que, en pouco tempo, van comezar a comer as uvas e as hortas.\nA iso chámase matar por matar. Se de verdade se quere velar polo medio ambiente e a fauna, hai que darlles de comer, coidar do seu hábitat e, se sobran ou hai exceso de poboación, controlar o seu número mediante a reproducción controlada e a esterilización de individuos. O resto é un círculo vicioso no que, os mesmos que introducen unha especie para se divertir matándoa, despois utilizan o argumento de que é moi abundante para seguir nesa diversión de matar animais.\nSe queremos ter especies de animais variadas no monte, gozar de súa presencia e poder ir a o monte para admiralos, non vai ser por medio da caza. A o revés, parécenos que o primeiro que habería que facer é acabar con ela, porque, a súa única finalidade, é divertirse matando animais e por en perigo as persoas que van a o monte para saber o que é a natureza admirándoa e gozando dela.\nPromover a diversidade das especies, conservalas, ver os animais no seu medio e que este espectáculo non sexa un deporte de risco, é incompatible con tiros no monte e diversións sanguinarias.\nDigan o que digan.


Calquera tocamento non consentido será considerado abuso sexual - SOCIAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nRedacción 20 Setembro 2018 18:48 h.\ntribunal-supremo Abuso sexual\nO Supremo estabeleceu cunha sentenza emitida esta quinta feira unha doutrina que delimita con clareza as lindes que separan o delito leve de coaccións e os de abuso (penados de seis meses a dous anos ou multa de 18 a 24 meses).\nA partir de agora, calquera tocamento ou roce non consentido con intención sexual será xulgado como un delito de abuso por constituír un ataque á liberdade sexual.\nSempre que o tocamento sexa imposto e viole a vontade da vítima estaríamos perante un delito de abusos sexuais. Tanto ten que o ataque o perpetre o agresor ou sexa auto-inflixido por orde deste.\nO delito, aliás, deberá ser punido, "aínda que fose momentáneo".\nO Supremo pronúnciase nestes termos ao rexeitar o recurso formulado por unha muller contra a sentenza da Audiencia Provincial de Córdoba que confirmou a absolución dun home acusado de abuso sexual. Neste caso concreto, o TS non estima probado que se producise o ataque á liberdade sexual da muller. No entanto, o alto tribunal aproveita a súa resolución para fixar doutrina e esclarecer con maior precisión que se debe entender a partir de agora por abuso sexual.


3º Andaina Solidaria co Pobo Saharaui en Vilanova - Solidariedade Galega co Pobo Saharaui\n23/04/2017/10:00 - 14:30\n« Teatro Solidario co Pobo Saharaui en Lalín\nV Mes Cultural de Axuda ao Pobo Saharaui: “Bicos con Lingua” »\nO vindeiro domingo 23 de Abril celebrarase unha andaina solidaria co Pobo Saharauí no Concello de Vilanova, por só 5€ podes apuntarte a un fin de semana diferente, en natureza, e solidario.\nEsta “Andaina”, organizada por SOGAPS e que conta coa colaboración do Concello de Vilanova comezará ás 10:00am na propia casa consistorial. Este é o terceiro ano que se fai no municipio un evento desta índole, e sempre contou cunha gran acollida. Esperamos un ano máis contar con todos vós!\nA marcha, de 13 Kilometros, é asequible para calquera tipo de público e de baixa dificultade, o traxecto durará aproximadamente entre tres e catro horas.\nCon actividades como esta desde SOGAPS podemos manter programas como o proxecto educativo ou o proxecto sanitario, cos que trasladamos ata os campamentos de Refuxiados material escolar e médico respectivamente. Se queres participar nesta iniciativa solidaria, cunha doazón de 5€ podes axudar ao Pobo Saharauí mentres gozas da ruta.\nactividades, activismo, andaina, campamento de refugiados, galicia, material escolar, medicamento, publo saharaui, refugiados, ruta, ruta solidaria, sahara libre, sogaps, solidaridad, solidariedade galega co pobo saharaui, solidario, vacaciones en paz, vilanova, xunta\nSOGAPS / Concello de Vilanova\nPza. do Concello, 1 - Vilanova de Arousa\nVilanova, Pontevedra 36620 España + Google Map\nNext story Cortes de pelo Solidarios co Pobo Saharaui


Celbridge - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Celbridge - Cill Droichid")\nCondado Condado de Kildare\nPoboación 20.000 hab.\nPáxina web www.celbridge.ie\n53° 19' 57" N 6° 32' 6" O\nCelbridge en inglés ou Cill Droichid en irlandés, é unha vila próxima ao río Liffey, na provincia de Leinster, no Condado de Kildare, Irlanda. Está situado a 22 quilómetros de Dublín, e ten unha poboación aproximada de 20,000 habitantes.\nNos últimos anos Celbridge experimentou un forte crecemento, aínda que a meirande parte dos servizos e o entretemento da cidade encóntranse en “main street” (a rúa principal). De feito, Celbridge é o municipio máis grande de Irlanda que ten só unha rúa. Aínda que aumentou de tamaño, non ten novas rúas "streets", senón "roads", moito máis pequenas e de menos importancia.\nO nome de Celbridge deriva do gaélico "Cill Droichid", algo así como "A igrexa pola ponte". En ocasións foi denominada Kildrought en inglés.\nIgrexa Católica en Celbridge\nA vila de Celbridge é moi coñecida porque nela se encontra a casa de Castletown. Castletown House atópase en "main street", e é coñecida como a casa máis grande de Irlanda, contruída en 1722. Entroutros, ten unha enorme sala de 80 pes elegantemente decorada e unha impresionante escaleira principal no vestíbulo, de viga voladiza e feita con pedra de Portland.\n"Connolly's Folly" ou "The Obelisk" (o obelisco) é unha estrutura obelística achegada a Castletown House, construída en 1739. Mide 42 metros de alto e está decorada con formas de piedra.\nPersonaxes públicos[editar | editar a fonte]\nCelbridge foi lugar de residencia de Vanessa Van Homrigh, a amante de Jonathan Swift, o famoso escritor irlandés, autor de As viaxes de Gulliver.\nSir Arthur Guinness, fundador da empresa cervexeira que leva o seu nome, tamén naceu nesta localidade.\nDamien Rice, gran figura da música irlandesa actual, é de Celbridge, ao igual que a banda Bell X1.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Celbridge&oldid=4344463"\nLocalidades do condado de Kildare\nA última edición desta páxina foi o 23 de maio de 2017 ás 07:34.


Ribeira brilla na xornada inaugural da Regata Cenor de optimist - ValmiñorTV\nInicioBAIONARibeira brilla na xornada inaugural da Regata Cenor de optimist\nRibeira enfilou este sábado a dous dos seus deportistas cara á vitoria da Regata Cenor, a clasificatoria galega de optimist que se celebra esta fin de semana en Baiona baixo a organización do Monte Real Club de Yates, tras colocalos nos primeiros postos da clasificación provisional.\nNa categoría Sub-16, o vencedor da xornada, con dous quintos e un sexto posto nos parciais, foi Jorge Álvarez, do Club Náutico Deportivo de Ribeira. Logrou impoñerse a Javier García, do Real Club Náutico da Coruña; e Miguel Rodríguez, do Club Marítimo de Canido; que quedaron, empatados a puntos, en segunda e terceira posición respectivamente.\nO regatista Bruno Iglesias, tamén do Club Náutico Deportivo de Ribeira, foi o líder indiscutible da xornada regateira entre os Sub-13, tras asinar dous primeiros postos e un segundo nas tres probas disputadas. O deportista foi un dos máis brillantes da etapa inaugural da competición e chegará á final cunha posición moi cómoda, a 25 puntos do seu rival máis directo, que é Jaime Díaz, do Real Club Náutico da Coruña. A prata e o bronce provisionais dos Sub-13 pórtanos Jaime Díaz, do Real Club Náutico da Coruña; e Aitana Pérez, do Monte Real Club de Yates.\nNa competición dos regatistas do grupo azul, os que se están iniciando, os mellor clasificados tras as primeiras probas foron Diego Lago, do Club Marítimo de Oza, na categoría masculina; e Lida Radio, do Real Club Náutico de Sanxenxo, na categoría feminina.\nA estrea da competición estivo marcada por un vento do oeste que se mantivo bastante estable, rolando apenas uns graos e permitindo que o campo de regatas deseñado inicialmente mantivésese practicamente intacto ata o final, con apenas unhas mínimas correccións. Soprou ademais con intensidade, sempre por encima dos 8 nós, cunha media de 13-14 e con picos de ata 17, polo que as mangas desenvolvéronse con axilidade.\nO comité de regata, con Carlos Villar á fronte, puido dar saída ás tres probas previstas no programa deportivo e a competición estreou uns marcadores que quedarán completos mañá domingo na segunda e última xornada, que se celebrará a partir das dez da mañá.\nPola tarde, as instalacións do Monte Real Club de Yates acollerán a entrega de trofeos aos gañadores, na que participarán a directora de márketing de Cenor, Leticia Fernández; o presidente do Monte Real, José Luis Álvarez; o alcalde de Baiona, Carlos Gómez; a delegada territorial da Xunta de Galicia en Vigo, Marta Fernández; o deputado de deportes da Deputación de Pontevedra, Gorka Gómez; e o presidente da Real Federación Galega de Vela, Manuel Villaverde.\nEsta clasificatoria de Optimist está organizada polo Monte Real Club de Yates e a Real Federación Galega de Vela e conta co patrocinio do grupo galego de electrodomésticos e tecnoloxía Cenor. A firma, nacida en Santiago de Compostela a principios dos anos 90, traballa na actualidade con máis de 200 tendas en todo o norte de España e mantén unha firme aposta polo deporte, que patrocina co obxectivo de promover na sociedade valores como o traballo e o esforzo.


Bandeira do Reino Unido - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Union Jack")\nAzul Vermello Branco\nA bandeira do Reino Unido (en inglés: Union Flag ou Union Jack) é unha combinación das cruces dos santos patróns de Inglaterra, de Escocia e de Irlanda do Norte, tres das catro rexións que, con Gales, forman o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte. A cruz vermella sobre fondo branco do centro é a de San Xurxo, de Inglaterra. A aspa branca sobre fondo azul é a cruz de Santo André, de Escocia. E a aspa vermella sobre fondo branco é a cruz de San Patricio, de Irlanda.\n2.2 Outras bandeiras vixentes\nA versión final da Bandeira da Unión apareceu en 1801, ao producirse a unión de Gran Bretaña con Irlanda, por mor do cal incluír a cruz de San Patricio porque con anterioridade xa se combinaron as cruces dos patróns de Inglaterra e Escocia. A cruz permanece na bandeira aínda que na actualidade unicamente Irlanda do Norte forma parte do Reino Unido. Hai que advertir que, mentres que as cruces de San Xurxo e Santo André teñen unha longa tradición, a "cruz de San Patricio" é de invención recente.\nGales non está representada na bandeira da Unión porque, cando apareceu a primeira versión oficial da súa bandeira, Gales xa se unira con Inglaterra, aínda que os elementos da bandeira do País de Gales, un dragón vermello sobre un fondo branco e verde, datan do século XV. O dragón é un símbolo que probablemente foi introducido en Gran Bretaña polas lexións romanas.\nA Bandeira da Unión débese izar coa banda diagonal branca máis ancha cara arriba cerca da hasta, e a banda branca diagonal máis angosta (na parte que ondea) máis lonxe da hasta. Malia o seu uso frecuente, non está recoñecida oficialmente, é dicir, non está ao abeiro dun documento que a estableza como bandeira nacional do Reino Unido, senón soamente como bandeira de proa.\nPor outra banda, o Reino Unido é un dos países que teñen diferentes pavillóns nacionais. Denominan "Rede Ensign" ou "Pavillón vermello" ao pavillón civil, "White Ensign" ou "Pavillón branco" ao pavillón naval (agás a Forza Aérea, que ten un pavillón especial), e "Blue Ensign" ou "Pavillón azul" ao pavillón institucional. Ademais, teñen infinidade de variantes de cada un deles, con privilexios aprobados para diversos organismos e clubs náuticos, que poden incluír os seus escudos no batente do pavillón correspondente.\nComposición da Bandeira do Reino Unido\nBandeira de San Patricio, que representa a illa de Irlanda\nBandeira que representaba tradicionalmente á illa de Irlanda\nBandeira do Reino de Gran Bretaña (1606-1649; 1660-1801)\nBandeira do Reino de Gran Bretaña empregada a míudo en Escocia (1606-1707)\nBandeira da Commonwealth de Inglaterra (1649-1651)\nBandeira da Commonwealth de Inglaterra (1651-1658)\nBandeira do Protectorado (1658-1660)\nBandeira de proa do Reino Unido\nBandeira dos consulados británicos\nPavillón naval do Reino Unido\nPavillón especial da Royal Air Force\nPavillón aéreo civil do Reino Unido\nPavillón civil do Reino Unido\nPavillón Institucional do Reino Unido\nEstandarte do Monarca Británico en Inglaterra, Gales e Irlanda do Norte\nReino Unido en Flags of the World (en inglés)\nInformación sobre a bandeira do Reino Unido ofrecida por "100 Preguntas Sobre o Reino Unido"\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bandeira_do_Reino_Unido&oldid=5886193"\nA última edición desta páxina foi o 5 de outubro de 2021 ás 17:33.


seca substantivo feminino1 Falta prolongada de chuvia. Coa seca estiñaron todas as fontes. SINÓNIMO secura2 Parte dun areal que queda ao descuberto na marea baixa. Anda xente mariscando na seca.3 Nivel máis baixo que acada a marea. Mira aí no xornal a que hora é a seca. SINÓNIMO baixamar ANTÓNIMOS chea, preamar


Novas | Servizo de Normalización Lingüística | Paxina 6\nDicionario Moderno Inglés – Galego\n14 Xuño 2012 SNL\nHoxe presentamos unha interesante novidade editorial destes días: o DICIONARIO MODERNO INGLÉS-GALEGO.\nEditado por 2.0 Editora é da autoría do profesor Alberto Álvarez Lugrís, profesor de tradución do inglés para o galego na Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo.\nEste dicionario é o resultado dun proxecto de investigación do Seminario de Lingüística Informática da Universidade de Vigo, que tivo unha primeira edición dixital en 2005, e está concibido como unha ferramenta totalmente práctica que abrangue o vocabulario de uso frecuente na lingua inglesa e as súas correspondencias en galego.\nO DMIG está feito a partir do Corpus Lingüístico da Universidade de Vigo (CLUVI, de acceso libre en http://sli.uvigo.es/CLUVI), composto por máis de 20 millóns de palabras, que recolle ademais textos orixinais e as súas correspondentes traducións, e as equivalencias entre as palabras dos textos ingleses e as dos textos galegos, seleccionadas en función da súa frecuencia de uso. Compleméntase con exemplos das distintas acepcións con citas tiradas do corpus CLUVI. Deste xeito recolle os usos reais da lingua, empregados nas traducións profesionais de textos de distintos xéneros.\nTrátase do primeiro gran dicionario bilingüe inglés-galego, a través do cal nos poderemos achegar ao inglés dende a nosa lingua, sen intermediarias.\nSermos Galiza, xa nos quioscos\n8 Xuño 2012 SNL\nHoxe hai unha boa nova nos quioscos para a nosa lingua: SERMOS GALIZA.\nDende hoxe, os venres de cada semana Sermos Galiza chegará aos quioscos “co obxectivo de informar, fornecer claves para a interpretación, entreter e ofrecer novas propostas de lectura e ocio”.\nO que presentabamos hai unhas semanas toma agora corpo en papel impreso para achegarse a toda a xente que demanda información na nosa lingua.\nNeste primeiro número inclúe un amplo informe sobre a política municipal, abórdanse temas como a nova lei que regula as condicións das empregadas do fogar, a reforma no currículo de Educación para a Cidadanía e o último episodio da batalla da viciñanza de Quilmas contra a multinacional Stolt Sea Farm por lles contaminar as terras. Ademais achéganse ás últimas novidades sobre NGB até o impacto da crise nos fogares de Galiza.\nNa sección de cultura ofrece información sobrea crise das artes escénicas e inclúe entrevistas co escritor Agustín Fernández Paz e Ignacio Vilar, o director de Vilamor, entre outras.\nAlén diso, aposta por propostas novidosas como a sección de información infantil, a de deseño, viaxes ou agroconsumo.\nVaia, que hai moitos ingredientes para nos interesar nesta publicación.\nKUBUS, a primeira revista de fútbol en galego\n1 Xuño 2012 SNL\nMalia a crise e todos os problemas de financiamento destes tempos, a Rede segue a sorprendernos e está máis vizosa ca nunca, mesmo en actividades de promoción da nosa lingua, para a que parece que noutros ámbitos non hai espazos.\nLogo das últimas novidades de prensa galega na internet, agora chéganos a primeira revista en lingua galega sobre fútbol: KUBUS.\nKUBUS é o nome dunha nova web en lingua galega dedicada ao fútbol que tamén edita unha revista complementaria en papel, dirixida por Rubén González e Javi Paz, xunto a unha manchea de colaboradores e seareiros deste deporte.\nTal como manifestan na presentación do proxecto, queren levar adiante “o soño de tentar encher o baleiro que presenta o periodismo relacionado co deporte rei en lingua galega. A intención final de que mensualmente preto de cen páxinas con contido futbolístico en lingua galega pasen a imprenta. … A persecución de crear o que nos agradaría poder atopar no mercado, pero que ata data ninguén se arriscou a levar adiante. Contar as historias que nos encantaría ter escoitado de cativos“.\nEste proxecto permite, ademais, a recadación de apoios (via Verkami), onde ten aberta unha iniciativa concreta para obter fondos a través do apoio de moitos seareiros en liña.\n24 Maio 2012 SNL\nCómpren reflexións acerca da nosa lingua?\nA lingua a reflexión é o título dun interesante documental realizado por Xosé Bocixa, que mostra as reflexións de dez persoeiros sobre a situación da lingua galega no século XXI.\nLois Dieguez, Xurxo Souto, F. Xosé Fernández Naval, Antía Otero, X. R. Freixeiro Mato, Dores Tembrás, Estibaliz Espinosa, Pilar Pallarés, Ánxeles Penas e Marcelino Fernández Mallo son as voces que reflexionan sobre o noso idioma na situación actual e achegan ideas e posibles solucións para que a lingua galega permaneza viva e vizosa.\nEste proxecto quere animar a cidadanía galega a que faga tamén ese proceso de reflexión e actúe para mellorar o futuro da nosa lingua.\n← Anterior 1 … 5 6 7 … 26 Seguinte →


Caixas de pezas de plástico, Caixas de almacenamento de pezas, Caixas de plástico - Guanyu\nQingdao GUANYU CO PLÁSTICO, LTD\nUn provedor nacional líder en solucións de manipulación e almacenamento de materiais.\nEstantes, baldas e armarios para colectores\nAs empresas de Global 500 seleccionan a Guanyu como o seu compañeiro\nParticipa na industria do almacenamento de plástico durante 24 anos\nGaña 45 patentes e 5 as de invención\nCertificado ISO 9001,14001,45001; REACH, ROHS, FDA\nUtiliza materiais 100% reciclables para plásticos.\nA visita de volta do cliente Guanyu sempre cre que a satisfacción do cliente é tan importante como a vida. Hoxe seguimos a calidade do produto para Liqun Pharmaceuticals. Entrevistamos a primeira liña de traballo ...\nComo escoller un turismo de calidade ...\nA caixa de facturación desempeña un papel moi importante na industria de almacenamento e loxística. A caixa de facturación pode cooperar con contedores e estacións de traballo moi loxísticos para axudar ás empresas a completar t ...\nO papel da produción de plástico ...\nAs cestas de facturación de plástico de alta calidade están feitas principalmente de polipropileno de materia prima nova. Non son tóxicos e inofensivos e non contaminarán as verduras. Limpanse a tempo para mantelos ...\nApilamento de papeleiras, Papeleiras de almacenamento apilables, Colectores de pila e colgado, Caixas de almacenamento de plástico apilables, Apilamento de contedores de almacenamento, Papeleiras de plástico,


Unha ollada ao Universo desde o Observatorio Astronómico de Forcarei | Radio Pontevedra | Actualidad | Cadena SER\nNesta edición de Vermú con SER visitamos o Observatorio Astronómico de Forcarei que conta cun dos telescopios máis avanzados de Galicia\nEscucha Vermú Con SER - Observatorio Astronómico de Forcarei (17/10/2021) en Play SER\n17/10/2021 - 20:28 h. CEST\nAo longo da historia, as estrelas serviron de guía ás civilizacións. Ben para orientarse, onde por exemplo a Estrela Polar foi clave na expedición marítima que propiciou o descubrimento de América. Tamén protagonizando multitude de episodios da mitoloxía con constelacións como Tauro, Orión ou Leo que influíron no devir da humanidade e as súas costumes.\nE sen esquecer a relixión, a Estrela de Belén, a Estrela de Nadal que guiou ós Reis Magos de Oriente ata Xesús de Nazaret e que leva 2.000 anos sendo un símbolo para o catolicismo, unha estrela que a día de hoxe segue sendo un misterio para a ciencia porque aínda non se puido constatar a súa existencia, pero aí está a historia.\nUna historia que continúa a día de hoxe onde seguimos mirando ó Universo tentando dar respostas a preguntas como: hai vida intelixente mais alá da Terra? ou, é posible a vida humana nalgún planeta remoto?... Neste Vermú con SER non temos estas respostas, pero si podemos acercarnos un chisquiño máis as estrelas desde uno dos observatorios astronómicos da nosa comunidade.\nTelescopio principal do Observatorio Astronómico de Forcarei / cadena SER\nO Observatorio Astronómico de Forcarei inaugurouse no 2009. Está situado nunha chá, a 670 metros de altura no barrio das Casetas e conta cun dos telescopios máis avanzados de Galicia, un RCOS de alta calidade óptica cun espello principal de 50 centímetros de diámetro importado de Arizona, Estados Unidos. Para facernos una idea, este telescopio custou ao redor de 80.000 euros.\nA fundación Ceo, Ciencia e Cultura, (FC3) é a encargada de coidar e xestionar este observatorio. O seu presidente, Enrique Alonso, abreunos as súas portas para coñecelo de primeira man, e o primeiro que nos contou foi que nesta época temos a sorte de poder contemplar varios planetas no ceo de Galicia, entre eles Venus, Xúpiter ou Saturno e ben avanzada a madrugada Marte, do que se poden apreciar perfectamente, a simple vista e nun entorno escuro, as súas cores avermelladas.\nGalaxia M51 / Observatorio astronómico Forcarei\nO avistamento máis afastado captado desde o observatorio de Focarei foi unha supernova, na galaxia M95, coñecida como 'remuiño', a 35 millóns de anos luz de distancia. Un pouco máis cerca, a 23 millóns de anos luz, este mesmo telescopio captou a supernova que se pode observar na imaxe, na galaxia M51 “Chegamos a ver como una estrela grande explotou, morreu, miles de anos despois de que iso sucedera”, sinala Alonso.\nEventos como a misión do Perseverance a Marte, na que participa o pontevedrés Fernando Abilleira, e fenómenos astronómicos como as choivas de estrelas ou as perseidas convidan a que o interese pola astronomía medre e que o turismo astronómico estea en voga. Tanto que, se no verán adoitan a facer quedadas nocturnas os venres para ver as estrelas desde este observatorio, este ano víronse desbordados tendo que repetir esta actividade tres ou catro días á semana.\nNeste punto, Alonso lamenta que, sendo a divulgación un dos obxectivos deste observatorio, sexa imposible recibir aos colexios como facían anos atrás, ao non dispoñer de axudas económicas das administracións para poñelo en valor.\nA alternativa para manter as visitas nocturnas é facelo cobrando: 15 euros por adulto e 5 por neno, despois de cubrir un formulario que poden atopar na súa web no que o visitante debe cumplimentar datos básicos como o número de persoas interesadas e o día que desexan facer a visita. A partir de aí, desde a asociación coordinarían as quendas de visitas.\nA contaminación lumínica pon en risco o Observatorio de Forcarei:\n“Temos todos dereito a un ceo nocturno”, proclama Enrique Alonso facendo fincapé en que o ceo nocturno foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. O ceo escuro de Forcarei é propicio para a observación astronómica, a única inimiga é a contaminación lumínica artificial, por exemplo, a que producen os parques eólicos da contorna.\nPolo de agora, as turbinas eólicas están a unha distancia duns 7 quilómetros e podería despreciarse esta contaminación, pero hai máis de cinco proxectos de parques eólicos na comarca que afectarían gravemente á operatividade deste observatorio.\nDesde a Asociación Ceo, Ciencia e Cultura piden ás administracións que conten coa súa opinión á hora de tomar decisións neste eido e outorgar os permisos para a instalación parques eólicos porque "non estamos en contra deles", afirma Alonso "pero si afectan directamente á viabilidade dun observatorio astronómico que vela pola ciencia e pola divulgación".\nRecomendacións para iniciarse na astronomía:\nEnrique Alonso recoméndanos iniciarnos na observación astronómica simplemente mirando ao ceo, a simple vista e a poder ser coa axuda de alguén experimentado que nos guíe para identificar o que estamos a ver. Tamén é posible facelo con algunhas aplicacións para smartphones que serven de axuda.\nSe mantemos vivo o interese e queremos profundizar na exploración, o seguinte paso xa será mercar uns prismáticos, "non moi caros, cunhas características básicas de 10x50 sería máis que suficiente para gozar durante meses", engade Alonso.\nPor último, e cando xa sabemos orientarnos ben mirando ao ceo e se aínda mantemos vivo o interese por descubrir as estrelas será o momento de mercar un telescopio. "é unha mágoa ver os telescopios abandonados nos faiados das casas porque non é sinxelo o seu uso", lamenta Alonso.\nLluvia de millones en Moraña y Cuntis\nD. Manuel Leins García\nRescatada la vaca Lola tras varios días atrapada en la orilla del río Deza\nMás empleo durante el mes de mayo


A descuberta do país\na través dos textos literarios\nANXO ANGUEIRA Universidade de Vigo\nA literatura, polo menos no caso de Galicia, é unha múltiple descuberta sobre a propia nación negada: lingüística, histórica, socio-política... No aspecto xeográfico, a literatura utilizou a paisaxe desde o Rexurdimento (Rosalía de Castro) dun xeito dignificador. Por outro lado, moitos autores asociaron a súa poética literaria a unha paisaxe, a un espazo concreto, tradición xa medieval que chega ós nosos días e que nos continúa descubrindo as múltiples realidades (culturais, políticas, sociais...) de Galicia.\nLiteratura galega contemporánea, paisaxe e nación, dignidade nacional, paisaxe fónica, pluralidade paisaxística.\nxeito de primeiras reflexións, a descuberta do país cobra un sentido moi especial, sobre todo, cando este país, o propio, é un país negado. E Galicia foi e é unha nación negada.\nA primeira e máis importante descuberta que realiza unha literatura, sexa cal for, pero moi especialmente a das nacións negadas, é a da propia lingua, lingua tamén negada.\nDesde o Padre Sarmiento, a literatura galega, coma a de tódalas nacións negadas, subalternas e emerxentes, ademais de ser literatura literatura para proporcionarlle ó campo político un capital simbólico indispensable (Bourdieu 2004), soportou sobre si outras funcións, algunhas delas máis propias doutros campos. Estas funcións podé-molas sintetizar nunha: a construción da alegoría nacional (Jameson 1986).\nComezando pola descuberta da propia lingua, a literatura galega, pois, foi tamén descubríndonos a nación, a súa historia e os seus mitos, o seu presente e os seus conflitos, encrucilladas, proxectos, horizontes.\nNesta descuberta a literatura sempre exerceu un papel dignificador dado que, como toda nación colonizada e oprimida, a nación galega, non só era negada, tamén era desprezada e humillada.\nPois ben, unha parte importantísima da descuberta da nación foi a descuberta da pro-pia terra, da paisaxe, do espazo físico. Desde o Padre Sarmiento, desenvolvendo o seu Coloquio  na Chan da Parafita, o lugar e os seus nomes, adquiriron na literatura unha importancia extraordinaria.\nPero foi especialmente desde Rosalía de Castro que a paisaxe adquiriu un fondo ca-rácter político a causa do proceso dignificador que non outra cousa foi e continúa a ser hoxe o Rexurdimento. Era a lingua galega para España unha lingua bárbara, era o pobo galego un pobo estúpido e era Galicia, como terra, como paisaxe, un inferno inhabitable. Rosalía pretende esvaecer os «errores que manchan e ofenden inxustamente á súa patria».\nPor iso, nese texto fundacional, fundamentador da independencia literaria de Galicia que é o «Prólogo» de Cantares gallegos, se di:\nunha vez siquera i anque sea torpemente, ós que sin razón nin conocemento algún nos desprezan, que a nosa terra é dina de alabanzas, e que a nosa lingua non é aquela que bastardean e champurran torpemente nas máis ilustradísimas provincias cunha risa de mofa que, a desir verdade (por máis que ésta sea dura), demostra a iñorancia máis crasa i a máis imperdoable inxusticia que pode facer unha provincia a outra provincia irmán por probe que ésta sea. Mais he aquí que o máis triste nesta cuestión é a falsedade con que fóra de aquí pintan así ós fillos de Galicia como a Galicia mesma, a quen xeneralmente xuzgan o máis despreciable e feio de España, cando acaso sea o máis hermoso e dino de alabanza (Castro 1998: 66-67).\nÉ a terra, é a paisaxe, aínda máis importante no proceso de dignificación de Galicia que a fala e mailo pobo. Porque para entender este prólogo e todo o libro dos Cantares cómpre ter presente a tópica visión española sobre Galicia expresada nomeadamente tamén na súa literatura. Para entender Rosalía de Castro cómpre ter presente, entre outras xoias, aquel soneto de Góngora:\nPálido sol en cielo encapotado, mozas rollizas de anchos culiseos, tetas de vacas, piernas de correos, suelo menos barrido que regado;\ncampo todo de tojos matizado, berzas gigantes, nabos filisteos, gallos del Cairo, búcaros pigmeos, traje tosco y estilo mal limado;\ncuestas que llegan a la ardiente esfera, pan de Guinea, techos sahumados, candelas de resina con tericia;\npapas de mijo en concas de madera, cuevas profundas, ásperos collados,\nes lo que llaman Reino de Galicia (Góngora 1978: 274).\nLagos, cascadas, torrentes, veigas froridas, valles, montañas, ceos azues e serenos como os de Italia, horizontes nubrados e melancónicos anque sempre hermosos como os tan alabados da Suiza, ribeiras apacibres e sereniñas, cabos tempestuosos que aterran e adimiran pola súa xigantesca e xorda cólera.... mares imensos... ¿Que direi mais? Non hai pruma que poida enumerar tanto encanto reunido. A terra cuberta en tódalas estacións de herbiñas e de frores, os montes cheios de pinos, de robres e salgueiros, os lixeiros ventos que pasan, as fontes i os torrentes derramándose fervedores e cristaíños, vran e inverno, xa polos risoños campos xa en profundas e sombrisas hondanadas... Galicia é sempre un xardín donde se respiran aromas puros, frescura e poesía... E a pesar desto chega a tanto a fatuidade dos ñorantes, a tanto a indina preocupación que contra a nosa terra esiste, que inda os mesmos que poideron contemprar tanta hermosura (xa non falamos dos que se bulran de nós sin que xamais nos haian visto nin aínda de lonxe, que son os máis), inda os que penetraron en Galicia e gozaron das delicias que ofrece, atrevéronse a decir que Galicia era... ¡¡un cortello inmundo!!... (Castro1998: 67-68).\nPenetraron e gozaron de Galicia, velaí a colonización, o imperialismo. E ademais en xénero.\nFica así gravurada no imaxinario galaico unha antítese paisaxística de carácter políti-co. Rosalía edifica un imaxinario que vai pervivir deica os nosos días: a Castela seca, árida, monótona, áspera... fronte a unha Galicia húmida, verde, irrigada por mil ríos e bañada en plácidas ribeiras e tempestuosos mares, unha Galicia diversa, doce, encan-tadora, locus amoenus... O inferno agora é Castela.\nE esta antítese paisaxística e política vaise retomar constantemente, como nos demostrou na súa tese María López Sández (2008). Faino o nacionalismo europeísta da xeración Nós, faino Otero Pedrayo na súa novelística do primeiro terzo do século XX, moi diafanamente en Arredor de si , e faino a esquerda nacionalista dos anos sesenta e setenta e mailo independentismo dos oitenta, faino Méndez Ferrín no seu ciclo narrativo arredor de Tagen Ata, ese espazo imaxinario sometido politicamente a Terra Ancha. Tagen Ata da Grande Fraga, verde, húmida, caducifolia, sometida á árida e poeirenta Terra Ancha.\nPero aínda hai algo máis en Rosalía de Castro e en Cantares Gallegos. Algo que xa había tamén nos Ensaios poéticos en dialecto berciano de Fernández Morales  dous anos antes. Rosalía é poeta da súa terra local. Das brañas de Laíño e das veigas de Lestrove, das rúas de Padrón ponliña verde, fada branca ó pé dun río, da Adina, das tristes campanas de Herbón, da Ponte e de san Lois, das dornas e mecos de inchadas velas entre o millo correndo soas polo Ulla arriba cara Cesures ou revolteando entre as insuas cara as Torres de Oeste e cara Arousa. Rosalía é poeta da súa Terra de Iria, metonimia de Galicia, inaugurando así todo un fío que continuaron moitísimos poetas e novelistas, como en descubertas interiores e luminosas: o Salnés de Cabanillas, o Courel de Novoneyra, a Terra Cha de Manuel María, a Auria de Blanco Amor e tan-tos, a Bocarribeira de Otero, etc, etc.\nGalicia é, como nos deixou dito Risco  na páxina máis memorable que lle coñezo, un país pequeno en extensión pero inmenso cara adentro, coma unha espiral, inabarcable. Por iso, conservando unha intensa unidade cultural, en terra e en paisaxe, en historia e en arte, non hai unha, hai miles de Galicias que se amosan nos máis diversos substratos do pasado.\nE claro, vai Pondal e edifica sobre a paisaxe da gándara bergantiñá un dos escenarios líricos máis grandiosos da nosa literatura, o escenario da liberdade. A paisaxe de Pondal non é doce nin suave, é brava e esgrevia. A de Pondal, ademais de afondar con ex-traordinaria intuición en certos valores da toponimia, non só é unha paisaxe física. Pondal, como Guimarães Rosa no seu sertão , é creador dunha gándara de palabras, dunha paisaxe lingüística singular, dun territorio fónico senlleiro:\nFeros corvos de Xallas, Que vagantes andás; En salvage compaña, Sin hoxe nin mañan;\n¡Quen poidera ser voso compañeiro, Pola gandra longal!\nAlgo de vago e fero, Do meu ser no profundo Eu levo, coma as brétomas Dos curutos escuros; E unha ruda e salvage\nAlgo do rudo vento Que azouta o cabo Ougal; Do salvage miñato, Que leva o vento soán; E con nobre ufanía,\nAlgo das vagas brétomas, Algo das uces altas, Algo dos libres corzos, E das feras bandadas Dos corvos vagamundos,\nQue se espallan de Xallas polas gandras (Pondal 1995: 138-139).\nE a paisaxe de Pondal tamén é política. Ese escenario de liberdade poboado de castros e dolmens que o bardo asociaba á nación mítica celta ficou para sempre tamén tatua-da, co arume arpado dos piñeiros, no noso imaxinario. El, de escuro lóstrego na testa. Porque a dialéctica directa e política de Rosalía entre Galicia – Castela/España con-vértese con Pondal tamén nunha tensión con toda a forza do mito liberador: paisaxe celta contra paisaxe ibérica, atlantismo contra mediterraneísmo.\nPor abreviar e determe nas achegas máis salientábeis, antes de 1936 non debe pasarse por alto a descuberta do propio país que nos fai Manoel Antonio. Na súa reacción contra o paisaxismo ruralista e campesinista, contra o nacionalismo literario da épo-ca, que diría González-Millán (1995), o poeta rianxeiro descóbrenos o mar. Pero un mar novo, un alto mar sen ribeiras («Vigo está tan lonxe que se desorientaron as cartas mariñas»), o mar desde o propio mar, un mar de vangarda e independencia, de soidade e monotonía, unha náutica literaria nova, unha nova paisaxe estética. Galicia tamén é mar. E só Bernardino Graña, moitos anos despois, puido redescubrirnos esoutra paisaxe viva nas súas palabras. Cómpre aínda moito máis mar na nosa literatura, moitas máis descubertas. E iso que se fixeron bastantes desde Manoel Antonio e Bernardino Graña. O que pasa é que temos moito mar. Se Risco incluíse no seu texto o noso mar, Galicia seguiría sendo pequena, pero para coñecela, non só habería que andala dun cabo ó outro, de Norte a Sur e de Leste a Oeste, habería tamén que navegala, navegar as rías e mailos ríos, navegar a mariña e mailo mar de fóra.\nmodelo alemán, non é o da matriz, non é o de Rosalía nin Pondal. Ese paisaxismo con humor e lirismo non descobre nada, nin en xeografía, nin en literatura. Menos en política. Non hai factores «esenciás» na nosa literatura, hai pulsións e revolución, hai vida e horizontes de mudanza, de máis alá. A literatura galega, e penso que calquera literatura, non se pode definir por esencias.\nPero Ramón Piñeiro non foi seguido, polo menos neste aspecto, por ninguén relevan-te. Naquel tempo, xa Uxío Novoneyra, máis e mellor que Ánxel Fole, fronte á paisaxe dos diminutivistas franciscanos, descóbrenos con paganismo os escenarios grandio-sos do Courel. Poucas terras coma as de esta serra oriental galaica irán para sempre asociadas a un escritor. Cantos de nós acabamos viaxando ó Courel por andarmos antes viaxando polos Eidos. Velaí un caso moi exemplar de descuberta empírica do país a través da literatura.\nNesa mesma altura, Álvaro Cunqueiro fixo extraordinarias descubertas do país descubríndonos tamén unha lingua literaria única, que foi modelo de referencia. Non só nos descubriu os feirantes, os menciñeiros e as illas de cristal. Tamén nos descubriu outras caras do país practicamente insólitas: Merlín en Meira, Bretaña, os mares de Simbad… Esa é a outra paisaxe que nos deixou Cunqueiro, o diálogo da literatura galega coa literatura universal, a paisaxe da república galega no contexto da república mundial das paisaxes e das letras.\nDa outra banda de Cunqueiro, decisivas foron as descubertas de país que nos fixo Blanco Amor. Co novelista ourensán descubrimos non só a cidade, a cidade de Auria a pé, os barrios e rúas e tabernas de Auria, con Blanco Amor e A Esmorga o lector galego, por fin, descubriu a paisaxe do proletariado, dos obreiros como novo suxeito literario e suxeito político. Non os había na paisaxe de Castelao e estaban ridiculiza-dos na de Risco. E, claro, axiña viría a célebre lingua proletaria do meu pobo, como axiña nacería o nacionalismo de esquerdas organizado.\nsocial. Claro que a cadea de Príncipe de Bretaña, Esmeraldina é ben menos habitable que, por exemplo, as Illas Sías. Xa se sabe. A este respecto cómpre observar como nas últimas décadas foi e continúa sendo descuberta esta paisaxe de espazos de resisten-cia: outras cadeas, San Simón, campos de concentración, espazos de represión e asasinato político, de fuxidos.\nPero tamén, e nomeadamente a partir de 1936, o escritor galego visitou outras paisaxes, outro outro: as paisaxes da emigración e as do exilio. Escritores como Luís Seoane (1952), o Delgado Gurriarán (1963) ou máis modernamente Avilés de Taramancos (1989), un novo Ulises, Ulises Fingal, por pormos só tres exemplos, acharon nas viaxes por outras xeografías espellos diversos de Galicia. O pobo traballador da ponte de Brooklyn, a Galicia infinda dos desertos mexicanos, unha nova crónica das indias, unha nova crónica tamén do imperialismo e da opresión, obxectivo sempre da retina do escritor en galego.\nPero ademais dos Ulises viaxaron tamén as Penélopes, a maioría co fardel de Xohana Torres (1992) ó lombo: «Eu tamén navegar». E polos océanos interiores do propio país, espetados maiormente no outono, navegou María Mariño. Como navegaron de María Xosé Queizán a Olga Novo, de María do Cebreiro a Dores Tembrás, polas paisaxes do discurso crítico, paisaxes abertas desde Rosalía, paisaxes da terra e da palabra, paisaxes que son e non son de aquí.\nPorque a descuberta do propio país está tamén na descuberta e na viaxe por outros países. O poeta que nos descubrira o Courel e que ligara o seu nome de Uxío Novoneyra para sempre a unha terra, foi tamén o que cantou Vietnam nos anos sesenta:\nentran nas cidades do SUL ESTE lonxe e xa todas son a aldeiña dó lado HUE SAIGON DANANG con irmaos e parentes meus galegos de a diario\nmais que nono esqueceron como nolo esquecemos tanto que ás veces perto chaman home\nollamos por quén. [...]\nE Manuel María, que fixo da Terra Cha unha paisaxe literaria recorrente, cantou despois o seu «Laio e cramor pola Bretaña». Ou ó revés: Méndez Ferrín, que lanzara o seu «Sirventés pola destrución de Occitania», descubriunos aínda hai pouco unha Galicia insospeitada na súa viaxe de Arraianos (1999).\nFinalmente, nos nosos días a literatura galega non deixou de facernos descubertas de país. A tensión entre o doce e o esgrevio de Rosalía e Pondal continúa, permanece e ramifícase deica hoxe con múltiples tensións asociadas. Como a tensión entre a paisaxe rural e maila urbana, a labrega e a obreira, o mínimo e o grandioso, o mar e a montaña. E imos da épica dunha mínima aldeíña incógnita, da súa redescuberta, coma Fisteus de Lupe Gómez (2001), ou do Vigo de Martín Códax industrioso, ó Kreuzberg cruza-do pola Deutsche Bahn de Lois Pereiro (1995) nunha contemporánea Pelerinaxe, nun novo europeísmo:\nQue a vida non me sorprenda xamais desprevenido calado e neutral e que un segundo antes de renderme\nvaia tamén comigo a imaxe do que fun cando era outro Fumes de Barakaldo Rentería Sestao\ninvernías nos corpos desde dentro e ferro húmido nos aceiros da Ría do Nervión co Ruhr cruzado nos trens da Deutsche Bahn tocando carne de Sant Pauli\nKreuzberg con fame de Kebab paseando libres á sombra do Muro coira vodka e Pogo\ndemolición alternativa en revolta eficaz (Pereiro 1995: 87).\nE é así. Probablemente ningunha outra literatura ten tan forte presenza da paisaxe como a galega. Presenza xa con nomes, con topónimos, en Martín Códax, en Meendiño ou en Airas Nunes. Da Santa María de Reza do ourensán Airas Paes, á Cruña de Manuel Rivas en Os libros arden mal (2006), a paisaxe non é ornamento ningún.\nAvilés de Taramancos, A. (1989): Nova crónica das Indias (Vigo: Ir Indo).\nBourdieu, P. (2004): O campo literario (Ames: Laiovento).\nCastro, R. de (1998) : Cantares gallegos, edición de X. Rodríguez Baixeras (Vigo: Edicións Xerais de Galicia).\nDelgado Gurriarán, F. (1963): Galicia infinda (Vigo: Salnés).\nFernández Morales, A. (2003) : Ensayos poéticos en dialecto berciano; edición facsímile (Ponferrada: Instituto de Estudios Bercianos).\nGómez, L. (2001): Fisteus era un mundo (Vigo: A Nosa Terra).\nGóngora, L. (1978) : Sonetos completos; edición de B. Ciplijauskaité (Madrid: Castalia).\nGonzález-Millán, X. (1995): «Do nacionalismo literario á literatura nacional. Hipóteses de traballo para un estudio institucional da literatura galega», Anuario de Estudios Literarios Galegos 1994, 67-81.\nGuimarães Rosa, J. (1970) : Grande Sertão: Veredas (Rio de Janeiro: José Olympo).\nJameson, F. (1993) : «Third-World Literature in an Age of Multinational Capitalism», A Trabe de Ouro 13, 11-30.\nMéndez Ferrín, X. L. (1999): Arraianos (Vigo: Xerais).\nOtero Pedrayo, R. (1993) : Pelerinaxes I; edición facsímile (Sada: Edicións do Castro).\nNovoneyra, U. (2010): Do Courel a Compostela: 1956-1986 (Vigo: Galaxia).\nPereiro, L. (1995): Poesía última de amor e enfermidade 1992-1995 (Santiago de Compostela: Edicións Positivas).\nPiñeiro, R.: (1974): Olladas no futuro (Vigo: Galaxia).\nPondal, E. (1995) : Queixumes dos pinos; edición de M. Ferreiro (Santiago de Compostela: Sotelo Blanco).\nRisco, V. (1993) : «Prólogo», en Otero Pedrayo, R., Pelerinaxes I; edición facsímile (Sada: Edicións do Castro).\nRivas, M. (2006): Os libros arden mal (Vigo: Xerais).\nSarmiento, M. (1995) : Coloquio de vintecatro galegos rústicos; edición de R. Mariño Paz (Santiago de Compostela: Consello da Cultura Galega).\nSeoane, L. (1952): Fardel de eisilado (Buenos Aires: Ediciós Ánxel Casal).\nDescargar (PDF - 11 página - 44.10KB)\nRelated subjects : Literatura galega\nNesta décima, pois, o autor diríxese a Juan de Ariztia (ou sexa, á persoa que convidou os poetas a que glosasen aquela quintilla en español) para que, aprendendo da\nTítuloO Paln xeral de normalización da lingua galega É posible rescatarmos algú...\nDe non ser así, hoxe, cando transcorreron máis de seis anos desde a súa aprobación, non nos estariamos a preguntar se aínda resulta posible rescatar del algúns compromisos, nin moito\nConsideramos que a doente apresenta uma aspergilose broncopulmonar alérgica com bronquiectasias centrais em contexto de asma alérgica. A doença encontra-se em estádio de agudi- zação\nA diferenza deste currículo con respecto ao da etapa anterior radica fundamentalmente na maior sistematización de coñecementos lingüísticos e literarios e na abordaxe de situacións\nincluído no seu escudo sexa unha Arracada, que foi descuberta no ano 1905\nQue por todo o manifestado, o Grupo Municipal Socialista do Concello de O Irixo presenta para a súa consideración e aceptación polo Pleno Municipal a seguinte MOCIÓN


Pontevedra foi a capital española onde máis se reduciron os prezos da vivenda nova - Pontevedra Viva\nPontevedra foi a capital española onde máis se reduciron os prezos da vivenda nova\nMércores 2 de Xaneiro, 2013 ás 12:01 do Mércores 2 de Xaneiro, 2013\nA Sociedade de Tasación presentou hoxe o Boletín de Mercado de Vivenda Nova de 2012, o único que recolle os datos de vivenda libre en todas as capitais de provincia e poboacións maiores de 25.000 habitantes.\nGalicia deixa de ser a comunidade autónoma que menos descende.\nSupón unha caída no prezo da vivenda nova do 5,6% en términos reais.\nDas catro capitais galegas, Pontevedra, cun -6,5%, é a cidade onde máis baixaron os prezos.\nO prezo medio do metro cadrado construído na cidade do Lérez situouse nos 1.303 euros.\nOurense descendeu un 6,2% e a caída en Lugo e A Coruña foron similares cun 5,5 e un 5% respectivamente.\nEn canto ás poboacións maiores de 25.000 habitantes e que non son capital de provincia, Santiago de Compostela (-8,9%) foi o municipio onde máis caeron os prezos, con 1.515 euros el metro cuadrado. Con estes datos, a cidade máis cara á hora de adquirir unha vivenda é A Coruña, seguida de Vigo e Santiago de Compostela.\nEn comparación con outras comunidades autónomas, Galicia (-5,6%) rexistrou unha caída por baixo da media nacional (-6,9%).\nA comunidade que lideró a disminución de prezos foi Navarra (-12,6%), seguida da Rioja (-11,6%). Doutra banda, as comunidades autónomas que experimentaron unha menor redución do prezo da vivenda libre son País Vasco (-4,1%) e Canarias (-5,2%).


A Deputación oferta preto de cincocentas prazas gratuítas para as actividades do II Trimestre de Terras do Miño - Xornal de Lugo " />\nA Deputación oferta preto de cincocentas prazas gratuítas para as actividades do II Trimestre de Terras do Miño\n• 7 Abril, 2015\nactividadesSonsoles López IzquierdoDeputación Provincial LugoconferenciasmedioambienteroteirosCentro de Interpretación Terras do Miño\nA Deputada de Enerxías Renovables e Medio Ambiente, Sonsoles López Izquierdo, presentou este martes no Salón de Actos do Pazo de San Marcos a programación de actividades medioambientais, do segundo trimestre do Centro de Interpretación Terras do Miño, na que poderán participar de xeito gratuíto, preto de 500 persoas de todas as idades.\nSonsoles López destacou que “a través desta programación, fomentamos o estudo da riqueza natural e patrimonial da nosa provincia, ao tempo que impulsamos as prácticas responsables co medio ambiente”. A Deputada lembrou que “ofrecemos esta nova programación debido ao interese que espertan este tipo de iniciativas pois, no 2014, participaron nelas máis de 1500 persoas de todas as idades”.\nLópez afirmou tamén que esta iniciativa ofrécelle aos cidadáns “unha alternativa lúdica e formativa a custe cero”, avanzando que a Deputación seguirá incentivando proxectos como este, que, “ademais de servirlle aos veciños como alternativa de ocio, pon de manifesto a riqueza medioambiental da nosa provincia”.\nA programación, que se desenvolverá ate o 28 de xuño, está dividida en cinco grupos: conferencias, actividades para familias, actividades para nenos e nenas, para adultos e, finalmente, roteiros.\nO calendario das actividades programadas son:\n-O día 14 de maio terá lugar a conferencia sobre o Estudo etnomedicinal da Serra do Caurel: Sabedoría e tradición, impartida pola Dra. María Moure, para un número máximo de 40 participantes e que se celebrará no Centro de Interpretación Terras do Miño ás 19:30 horas.\n-O día 18 e xuño haberá outra conferencia: Biomímesis: innovación inspirada na natureza, nas mans de Marta Rois, contando cun total de 40 prazas ás 19:30 horas. O lugar no que se celebrará é o Centro de Interpretación.\n-O 24 e 25 de abril está prevista a actividade Obradoiro de micoloxía medio ambiente, dirixida a un total de 40 participantes e que se celebrará no Centro de Interpretación Terras do Miño. O venres terá lugar a conferencia do Dr. Julián Alonso Díaz ás 19:30 horas e o sábado organizarase unha saída ó campo para unha recollida simbólica de lixo de 10:00 a 14:00 horas.\n-O 23 e 24 de maio está programada a actividade Curso de rastreo, para un máximo de 20 participantes, de 10:00 a 14:00 e de 16:00 a 19:00 horas, no Centro de Interpretación Terras do Miño.\n-O 27 e 28 de xuño o Cento de Interpretación acollerá Actividades de relaxación e contacto coa natureza, destinadas a un total de 40 adultos e 16 nenos ou nenas entre as 11:00 e as 14:00 horas.\n-O 23 e 24 de xuño terá lugar a actividade Biosferas e biosferos, para 25 participantes de entre 8 e 12 anos no Centro de Interpretación Terras do Miño.\n-O día 25 de xuño comeza a actividade “Divertirse e imaxinar coa natureza”, no C.I. Terras do Miño de 10:30 a 12:30 horas para un máximo de 15 participantes de 6 a 10 anos.\n-O día 18 de abril está programada a actividade “Curso de iniciación ao enxerto” no Centro de Interpretación para un total de 15 participantes de 10:00 14:00 horas.\n-O 16 de maio terá lugar no Centro de Interpretación Terras do Miño a actividade “Elaboración de conservas artesanais” para 20 persoas de 11:00 a 14:00 horas pola mañá e de 16:00 a 19:00 horas pola tarde.\n-Por último para o mes de maio, o día 30 dará comezo a “Elaboración de licores” no C.I. Terras do Miño. Esta actividade está dirixida a 20 persoas como máximo de 9:00 a 14:00 horas.\n-Os días 6 e 13 de xuño terá lugar o “Obradoiro de cervexa artesá e defectos da cervexa” para un total de 30 participantes no Centro de Interpretación. O horario para o día 6 será de 10:00 a 14:00 e de 15:00 a 18:00. O 13 de xuño será de 12:00 a 14:00 e de 16:00 a 19:00.\n-O 12 de abril dará comezo o Roteiro polo Xistral, ás 9:00 horas para un máximo de 50 participantes.\n– O día 10 de maio o Roteiro pola Ulloa, sairá ás 9:00 horas. Esta actividade acolle a 50 persoas en total.\n-Finalmente, o 28 de xuño o “Roteiro polo Vicedo” dará comezo ás 9:00 horas para un total de 50 participantes.


POR UNHA SELECCIÓN GALEGA XA!! -\nPOR UNHA SELECCIÓN GALEGA XA!!\nPrimo de Rivera, Franco e Feijóo teñen algo en común ao falarmos da historia do deporte galego: os tres prohibiron a celebración da selección galega de fútbol ao gobernaren. Desde aquel encontro en 1922 a participación internacional do noso pobo estivo proscrita e aínda hoxe segue a ser perseguida en beneficio da marca España. Galiza conta, desde 1995, cun grupo de persoas decididas a reivindicaren o dereito que teñen outras nacións do mundo, mesmo sen teren estado, a participaren do deporte con liberdade. Siareir@s galeg@s nace ese mesmo ano coincidindo coa posta en común deste desexo por parte dos grupos de apoio ás equipas máis importantes do noso país: Celta de Vigo, Deportivo da Coruña, SD Compostela, o CD Lugo e o Ourense. Por esas datas reúnense Celtarras, Fendetestas, Compostolos, Radikais Vermelhos, Muralha Norte e os daquela acabados de crear Grei Gentalha.\nNeses primeiros anos sucédense as actividades reivindicativas que contaron co apoio, entre outros, da Revista Bravú, creada por Xurxo Souto. Eran os tempos en que a música era quen de ir contra o mundo. As equipas galegas tiñan bos resultados, o celta quedou segundo na Copa de España en 1994 e o Deportivo campión da Copa do Rei e da Supercopa, e animaba a posibilidade de dispor dunha selección propia como Euskadi e Catalunya.\nEn 1997 celébrase na Estrada un partido, e posterior concerto, entre profesionais do mundo da cultura e a comunicación. Dese día quedan as imaxes de ?xogadores? como Alfonso Eiré, Antón Reixa, Xosé Cid Cabido, Xosé Manuel Pereiro, Moncho Viña, Manuel Rivas, Rómulo Sanjurjo, Xurxo Souto ou Paco Lodeiro. A revista Bravú sacaba un especial acompañado dun álbum musical co nome de Selección Xa! Contaron coa participaron dos xogadores Fran, Xosé Ramón e Nacho, que despois foron vítimas dos ataques da prensa deportiva de Madrid. O cansazo e os atrancos ao proxecto fan que o decidido apoio ao deporte galego de Siareir@s Galeg@s quede en silencio por uns anos.\nCatro anos de normalidade\nEn 2005, coa chegada ao goberno galego do BNG e o apoio explícito a termos seleccións nacionais, reactívase cunha asemblea de Siareir@s Galeg@s á cal asisten colectivos, asociacións e outros sectores da vida social galega. A transición democrática no noso deporte chega setenta anos despois e normalízanse os partidos como acontecía desde hai tempo noutras nacións como Euskadi e Catalunya.\nGaliza xoga contra Uruguai en Compostela (3-2), Ecuador na Coruña (1-1), Camerún en Vigo (1-1) e Irán na Coruña (3-2). Tamén en 2007 a selección feminina comeza a súa andaina de amistosos cun primeiro encontro contra Catalunya. En 2009 a historia dálle as costas á nosa selección e a vitoria nas eleccións do PP tenta eliminar outra vez os partidos da "Irmandiña".\nSiareir@s Galeg@s segue\nDesde 2009 Siareir@s Galeg@s organiza todos os encontros da selección ademais de promocionar as seleccións doutros deportes, mesmo os tradicionais, como a billarda. "Falamos cos clubs, xogador@s, embaixadas e hai moitos atrancos", recoñece Xosé Viana, un dos seus membros. Galiza xogou estes últimos anos contra un combinado de Paraguai en Compostela(9-0), contra Palestina en Ourense (6-3) e contra equipo da República Árabe Saharauí Democrática en Teo. Nesta última etapa os partidos son mixtos e loitan contra os impedimentos da federación, institucións municipais e provinciais e do goberno galego. "Hai xogador@s que chaman para participar e logo os clubs prohíbenlles asistir". Este ano Kurdistán é un reto. "É unha selección oficial dunha nación ocupada e hai que conseguir visados para que viaxen...".\nManteñen contactos con ESAIT e a Plataforma pro seleccions catalanes, entidades cos mesmos obxectivos nos seus respectivos países, e apostan por deportes en que poidan xogar a nivel internacional, como é o caso do fútbol gaélico. "Haberá unha liga e unha copa propias en pouco tempo". Saben que loitan contra entidades privadas como a propia FIFA "que admiten a quen queren" e contra as federacións galega e española.\n29 de decembro ás 21h, Galiza vs. Kurdistán\nEste ano Siareir@s Galeg@s prepara outro encontro internacional para a selección galega. Será o 29 de decembro en Pontevedra. A xornada comezará cun xantar popular, música e deportes tradicionais (13:30 horas). Continuará cunha manifestación desde a Praza da Ferrería (19 horas) até o Campo de Fútbol da Xunqueira, na zona universitaria, onde haberá unha demostración de fútbol gaélico (20 horas) e a homenaxe ás deportistas galegas (20:50 horas).\nO partido amistoso Galiza-Kurdistán (21 horas) será o remate da xornada deportiva. Despois virá a música no recinto feiral (23:30 horas), coas actuacións dos grupos Rebeliom do Inframundo, Arenga, Falperrys e Berri Txarrak.\nComentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 22-12-2012 21:00


Por Ramón Torrado | Ribeira | 27/12/2019\nNo meu caso, unha autoxeografía referida ós mellores recordos comprendería a seguinte lista:\n1. Entre o nacemento e os oito anos, tiven a sorte de vivir unha infancia feliz, sen saír case do meu pobo do Araño.\n2. Cando tiña oito anos, meus pais foron á emigración a New Jersey, nos Estados Unidos. Eu pasei a vivir cos meus tíos en Vitoria-Gasteiz, unha espléndida cidade onde tamén fun moi feliz durante catro anos.\n3. Con doce anos, reuninme cos meus pais en Newark, New Jersey. Nesa cidade, na zona chamada Ironbound, estiven en xeral moi contento durante oito anos, en plena adolescencia. Nesa época, tamén vivín momentos preciosos en South Orange, en Jersey City e, moi especialmente, na illa de Manhattan.\n4. Con dezanove anos, viñemos de volta a Galicia. Resultaron tamén fermosos os anos de universidade en Santiago de Compostela.\n5. Os amores foron unha constante en canto a sentir alegría intensa. O primeiro amor chegou en Boiro. Despois, volveu a aparecer o romance en Padrón e en Rianxo. En Noia, coñecín á quen sería a miña esposa.\n6. Co tempo, tiven a sorte de viaxar, e a emoción chegou en lugares de Francia como Bourdeaux ou Paris. Na lúa de mel en Lisboa, xa quedei ligado ó país irmán Portugal. Outras viaxes reveláronme os encantos de sitios como Cork ou Dublin en Irlanda, Liverpool no Reino Unido, e Granada, Nerja e Córdoba en Andalucía.\n7. Acoden á memoria epicentros de epifanías ou de belas recoleccións escribindo, mercando algún obxecto anhelado ou paseando en soidade ou con amigos e amores en puntos do mapa tales como Corrubedo, Mondoñedo, Tállara, Rois, Lousame, A Picaraña, Rois, O Grove, Outes, Muros, Carballo, A Pobra do Caramiñal, A Coruña, Donostia, Drogheda, Watchung ou Narbonne.\n8. Por último en canto a viaxes, o meu país favorito foi Italia, e en particular unha constelación persoal formada por Imperia, Torino, Firenze e Milano. Adoro tanto ese país que me gustaría vivir alí na derradeira etapa da vida, na zona da Toscana de cipreses punteando a paisaxe.\nMoitas grazas a tódolos sitios mencionados, aos que habería que engadir as localizacións de concertos, bibliotecas e museos que tamén trouxeron ilusión e ilustración. Grazas por non defraudar as excesivas expectativas dun idealista.\nNo plano imaxinativo, tería que mencionar os escenarios de películas e de novelas, como por exemplo a Mancha de Miguel de Cervantes ou a Rusia descrita por Jules Verne ou Anton Chekhov. Quedan entre as brumas do futuro as posibilidades de coñecer continentes onde nunca estiven, como África, Asia ou a América do Sur.\nOs lectores de GALICIA CONFIDENCIAL poden, se o desexan, confeccionar unha autoxeografía sentimental, mentalmente ou por escrito, e revivir na alma instantes de ledicia profunda: o primeiro amor, o nacemento dun fillo, a consecución dalgún logro soñado, a sensación de ver a televisión en familia, a sensación producida por determinadas fragrancias ou cartas, a recuperación dunha enfermidade ou o reencontro con algún ser querido, por dar varios de moitos exemplos posibles. Confiamos en que será unha experiencia reconfortante, sempre que non se acceda a un tempo ós sufrimentos da nostalxia.\nCos mellores desexos, felices festas a todos.\nPanorámica de Nova York


Cabaret contemporáneo en COMPOSTELA - Capital cultural\nO TAC recrea a atmosfera do cabaré do século XX\nO Taller Atlántico Contemporáneo inspira o seu concerto na atmosfera do cabaré de principios do século XX, no que música e acción escénica se unen co ambiente dun local de época. A obras de clásicos modernos que se sentiron fascinados polas posibilidades expresivas deste xénero, como Schoenberg e Britten, únense dúas obras de carácter "performático" do compositor norteamericano Tom Johnson, a misteriosa composición Dolce tormento na que Kaija Saariaho se inspira nun texto da Divina Comedia de Dante...\nTAC Taller Atlántico Contemporáneo\nINGRIDA GÁPOVÁ soprano\nNachtwandler (de Brettl-Lieder) (1901)\nLes Moutons de Panurge (1968)\nCabaret Songs * (1937)\n* estrea en España da versión para grupo instrumental\nNicasio Gradaille piano\nLuis Soto frauta\nRamón Llátser trompeta\nJosé Vicente Faus percusión\nAlfonso Morán contrabaixo\nSaúl Canosa clarinete\nJames Dahlgren violín\nIngrid Gápová soprano\nIniciou a súa andaina en 2010 na praza do Obradoiro de Santiago de Compostela coa obra Eine Brise de Mauricio Kagel, para 111 ciclistas, e colocando un piano de cola no faro de Fisterra para interpretar integramente a obra de Erik Satie Vexations, 18 horas de piano ininterrompidas e 27 pianistas. Abordou no Centro Galego de Arte Contemporánea dous ciclos de concertos dedicados á música dende mediados do século XX ata a actualidade, interpretando obras de Crumb, Schnittke, Donatoni, João Pedro Oliveira, Berio etc., e realizando numerosas estreas de compositores galegos: Fernando Buide, Octavio Vázquez, Jacobo Gaspar, Eduardo Soutullo, Juán Eiras etc. En 2011 actuaron no Festival Via Stellae de Santiago co grupo Siniestro Total nun concerto conxunto onde estrearon a Suite Suicida "Land of Opportunity". Ao longo de 2011 e 2012 organizaron na Cidade da Cultura de Santiago un proxecto multidisciplinar denominado Os seráns do TAC e que incluían música contemporánea, humor e gastronomía. Merecedor do Premio da Crítica de Galicia ao mellor proxecto artístico de 2012, Os seráns do TAC contaron con artistas como Carlos Blanco, Quico Cadaval, Julián Hernández, os directores Diego Masson e Paul Daniel, os solistas David Villa e Álex Salgueiro; os cantantes Carmen Gurriarán, Josep Miquel Ramón, Elena de la Merced, Humberto Ayerbe, Cristina Barriga, Eliseu Mera e Mónica de Nut; colaboracións con grupos como Odaiko, organizacións sociais como Implicadas no Desenvolvemento e os restaurantes Pepe Solla, Eirado da Leña, Abastos 2.0, Culler de Pau e Yayo Daporta. En 2013 o TAC recibiu o primeiro premio na categoría de música clásica e contemporánea na primeira edición dos Premios Galegos da Música. En 2014 actuou no ciclo Fronteras do Auditorio Nacional de Madrid e no Festival de Música Relixiosa de Cuenca. O TAC é un grupo estable, de formación aberta, e ten como director artístico a Diego García Rodríguez.\nTraballa regularmente con orquestras en España, Inglaterra, Polonia e Francia. Os seus compromisos máis recentes inclúen programas sinfónicos coa Real Filharmonia de Galicia, Orquestra Sinfónica de Galicia, Orquesta de Extremadura, Orquestra Académica e Coro de Bydgoszcz (Polonia) e da Orquestra Nova da Orquestra Sinfónica de Galicia. Realizará o seu debut no Teatro Real (Madrid) coa produción Hänsel e Gretel de Humperdinck, en xaneiro do 2015. Dirixiu a estrea mundial de It makes no Difference... de Spagnolo no Festival Tête á Tête en Londres e encargouse da dirección musical de Carmen de Bizet na Opera Baltykca en Gdansk (Polonia) e da produción do Centro Dramático Galego A ópera dos tres reás de Weill. É director artístico do Taller Atlántico Contemporáneo (TAC) ensemble co que desenvolve unha intensa actividade a prol da música contemporánea e de colaboración con outras disciplinas artísticas. Na tempada 2010-2011 do Teatro Real de Madrid foi director asistente de Josep Pons en The turn of the screw de Britten e de Paul Daniel en Król Roger de Szymanowski.. En Inglaterra traballou con Diego Masson e dirixiu Madama Butterfly de Puccini e As vodas de Fígaro de Mozart.\nNacida en Eslovaquia, obtivo o seu máster artístico en canto no Conservatorio Superior F. Nowowiejskiego (Bydgoszcz, Polonia) coa profesora Hanna Michalak. A pesar da súa xuventude posúe un amplo repertorio, cantatas, oratorios, lied e ópera, dende o barroco temperán ata a música contemporánea. É regularmente convidada nos principais teatros de ópera de Polonia. Debutou como Barbarina en As vodas de Fígaro no Teatro Nacional de Varsovia, onde tamén cantou Boris Godunov de Mussorgski (Xenia) e protagonizou a estrea mundial de The sudden rain do compositor polaco A. Nowak. Na Opera Balticka (Gdansk) interpretou os papeis de Pamina (A frauta máxica), Susanna e Barbarina (As vodas de Fígaro), Micaela (Carmen) e Annina (A Traviata). Na Opera Nova Bydgoszcz interpretou Gretel (Hansel e Gretel de Humperdinck), Hanna (A casa enmeigada de Moniuszko) e Belinda (Dido e Eneas de Purcell). Foi premiada en varios concursos en Polonia e recentemente obtivo o terceiro premio na categoría de ópera e o de mellor interpretación de Mozart no Concurso Internacional Antonin Dvorák 2013 en Karlowy Vary (República Checa). Entre as súas colaboracións discográficas destaca o seu traballo co Goldberg Baroque Ensemble para o selo Sarton Records. No campo da música contemporánea foi convidada a realizar a estrea mundial de Spoon River de A. Nowak e o artista multimedia A. Dudek, proxecto que inaugurou o prestixioso Festival de Outono de Varsovia 2013.\nSábado 1 novembro 2014\nApertura portas 21.30