Lei de Instauración - Wikipedia, a enciclopedia libre\nLei de Instauración\nA Lei de Instauración (en inglés, Act of Settlement), é unha lei inglesa promulgada polo Parlamento de Westminster en 1701, que garante a sucesión á coroa de Inglaterra aos membros da familia protestante da Casa de Hannóver que estivo ligada aos Estuardo por unha filla de Xacobe I. Esta disposición buscaba a exclusión do trono dun rei favorable ao catolicismo e cortar as pretensións de Xacobe Francisco Estuardo, católico, ao que Luís XIV recoñeceu rei de Inglaterra en 1701, co nome de Xacobe III.\nCando a raíña Ana Estuardo, a última dos Estuardo protestante, morreu sen fillos, Xurxo, Elector de Hannóver, converteuse en rei de Gran Bretaña e de Irlanda co nome de Xurxo I en 1714 en virtude dos termos da Lei de Instauración.\nHoxe en día, esta Lei é o principal texto lexislativo do Parlamento que regula a sucesión ao trono británico, así como doutros países da Commonwealth, ben porque se remiten ao mesmo, ben porque incorporan parte del á constitución dese país en particular. Como tal, a Acta continúa sendo parte importante do Reino Unido e doutros países da Commonwealth. A lei foi aprobada polo Parlamento de Inglaterra e máis tarde estendeuse a Escocia polos termos da Lei de Unión (1707).\nTexto da Lei na súa forma e lingua orixinal\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Lei_de_Instauración&oldid=5615064"\nA última edición desta páxina foi o 4 de novembro de 2020 ás 21:07.


O estaleiro vigués recibiu a subvención do Goberno español, que destinará integramente ao pagamento das débedas contraídas na construción do cruceiro de luxo de Ritz-Carlton.\nRedacción 22:26 do 21 de setembro de 2021\nO estaleiro vigués Hijos de J. Barreras comprometeuse a realizar "de inmediato" os pagamentos pendentes a provedores e industria auxiliar que participaron no proxecto do 'Evrima', o cruceiro contratado por Ritz-Carlton, estimados nuns 20 millóns de euros.\nEste pagamento farase efectivo despois de que a empresa, en pleno proceso de venta, teña no seu poder a subvención aprobada a principios de agosto polo Goberno español, cuxo importe non se concretou, pero que estaría por baixo dos 23 millóns de euros contemplados no Real Decreto. O estaleiro xa anunciou que "a totalidade" deses cartos destinarase ao pago da débeda cos provedores dese barco.\nMentres, Barreiras prosegue coa busca dun comprador. A consultora Kroll, que lidera a operación, estabeleceu contactos "sobre todo con estaleiros" e firmas vinculadas á construción naval, aínda que tamén trasladou o caderno de venda a empresas relacionadas coa eólica mariña.\nO próximo paso será que os investidores interesados remitan Barreras os 'manifestos de interese' e asinen as denominadas 'cartas de confidencialidade'. A partir de aí, as empresas que queiran facerse co estaleiro deberán presentar "ofertas indicativas" entre as que se fará unha selección "priorizando o plan industrial".\nNunha fase posterior, abrirase o proceso de auditoría ('due diligence') entre candidaturas e as empresas deberán presentar xa "ofertas vinculantes".\nFontes do estaleiro precisaron que, no caderno de venda "non se fixou ningún prezo" por Barreras. En todo caso, o sector dá por feito que esa cifra será simbólica, tendo en conta as cargas que pesan sobre a empresa (débedas, patrimonio negativo e litixios pendentes).\nnaval débeda barreras auxiliares ritz-carlton


Cuaderno de JAGC: 2011\nO accidente nuclear de Fukushima\nDespois do terremoto e o tsunami do 11 de marzo de 2011, a central nuclear de Fukushima sufriu sucesivos problemas. Tras algúns titubeos, as autoridades xaponesas calificaron o accidente como de nivel 7, o máximo, o mesmo nivel que o de Chernobil en 1986, aínda que seguen dicindo que este é menos grave.\nOs periódicos dixitais españois seguiron os acontecementos incluíndo magníficos gráficos e animacións explicativas do accidente, especialmente El País e El Mundo. Pero parece que é imposible dar noticias con algún caracter científico-matemático na prensa española sen meter a pata. O que segue é unha imaxe dun gráfico aparecido en El País. Debedes atopar o erro.\nPublicado por JAGC en 12:52 0 comentarios\nEtiquetas: Elementos químicos, Radioactividade, Todos os cursos\nO cargueiro europeo "Johannes Kepler" chega á estación espacial internacional\nO cargueiro europeo Johannes Kepler atracou ás 16.59 horas do día 24 de febreiro de 2011 na Estación Espacial Internacional (ISS), segundo o minucioso plan previsto. Na sala de control ubicada en Toulouse (Francia), case medio centenar de especialistas supervisaron a crítica manobra que a nave, non tripulada, realizou de forma automática pero baixo o seguimento constante desde este centro de operacións, á súa vez en contacto cos da ISS, en Moscú e en Houston (EE UU).\nA ISS está en órbita a 350 km de altura sobre a terra. Actualmente está ocupada por seis astronautas.\nA nave Johannes Kepler, de tamaño coma o de un autobús de dous pisos, levaba unhas sete toneladas de carga entre comida, osíxeno, combustibles e pezas de reposto. En total, contando a propia nave, tiña 20 toneladas. A parte de levar suministros, a Johannes Kepler, como todas as naves que viaxan á ISS, aproveitará para levantar un pouco a estación que perde cada día entre 50 e 100 metros de altura.\nDespois de tres meses de estar acoplada á ISS, servirá de contedor de basura, deixándose caer ata desintergrarse na atmosfera sobre o Pacífico.\nCal é a velocidade con que se ten que lanzar un vehículo como este para acadar a órbita da ISS?\nPublicado por JAGC en 17:31 0 comentarios\nEtiquetas: Física 2º, Gravitación\nO cargueiro europeo "Johannes Kepler" chega á esta...\nCalor e temperatura (3)\nFísica 2º (11)\nFísica e Química 1º (4)\nFísica e Química 3º de ESO (4)\nFísica e Química 4º de ESO (4)\nMagnitudes e unidades (1)\nTodos os cursos (5)\nVibracións e Ondas (2)


Catro medallas de ouro para as ximnastas de Negreira en Ourense\nPublished: 09 Abril 2018\nNegreira acadou catro medallas de ouro na segunda xornada do I Torneo Inter Escolas de ximnasia rítmica, celebrado onte domingo no pavillón Paco Paz da cidade de Ourense. Tralo éxito da primeira xornada o pasado 18 de marzo no Carballiño, as xóvenes ximnastas da Escola Municipal de Ximnasia Rítmica que dirixe María Fernández, refrendaban en Ourense o seu gran traballo de preparación con sendos ouros en equipos: Alevín e Infantil, así como en categoría individual onde Sara Verde fíxose co ouro en alevín, e Xiana García, en infantil.\nEste I Torneo Inter Escolas de ximnasia rítmica está organizado polos clubes Marusia de Ourense, e Rítmica Compostela, e consta de catro fases, tres das cales se desenvolven na provincia de Ourense (O Carballiño-Ourense e Ribadavia), sendo o pavillón de Pedra Mámoa, en Negreira, o que acolla a gran final o sábado 2 de xuño pola tarde. A terceira fase será o 13 de maio en Ribadavia.\nEstá reservado a ximnastas de nivel escolar B, é dicir, ximnastas que como máximo adestren tres horas á semana. Non poderán participar nel ximnastas que competisen no 2017 no Campionato de Galicia Escolar ou no Campionato Provincial Escolar 2018.


En cumprimento da establecido na Lei Orgánica 15/1999, de Protección de Datos de Carácter Persoal, informámoslle de que a cumplimentación de calquera formulario existente en sitio web www.infobibliotecas.com ou a remisión dun correo electrónico a calquera das nosas caixas de correos, serán tratados coa máxima confidencialidade e formarán parte do ficheiro automatizado titularidade de Infobibliotecas, para a súa xestión e dar resposta aos mesmos, así como, para a xestión comercial que nos vincule, e o envío a través de e-mail das vendas que realice Infobibliotecas, para a entrega das compras, e a información sobre as ofertas que creamos do seu interese.\nA sociedade presume que os datos foron introducidos polo seu titular ou por persoas autorizadas por este, así como que son correctos e exactos.\nCorresponde aos Usuarios Rexistrados a actualización dos seus propios datos.\nEn calquera momento, o Usuario Rexistrado terá o dereito de acceso, rectificación, cancelación e oposición a todos os seus datos persoais. Para exercer esta facultade (en especial a de darse de baixa) o Usuario Rexistrado deberá enviar unha petición escrita dirixida ao responsable de comunicación, remitindo a súa solicitude á dirección de correo electrónico info@infobibliotecas.com ou ben ao departamento de atención ao cliente de Infobibliotecas na dirección: Av. Da Florida, 42, entr., 36210, Vigo, Pontevedra. Será necesario que acredite a súa personalidade mediante o envío de fotocopia de Documento Nacional de Identidade ou calquera outro medio válido en Dereito. Para exercer a facultade de rectificación ou modificación de datos persoais, Infobibliotecas aconsella que o realice por medio dos servizos que ofrece a propia Web. Polo tanto, o Usuario Rexistrado é responsable da veracidade dos datos e Infobibliotecas non será responsable da inexactitud dos datos persoais dos Usuarios Rexistrados.\nConforme á lexislación vixente en materia de protección de datos, Infobibliotecas adoptou os niveis de seguridade adecuados aos datos facilitados polos Usuarios Rexistrados, e, ademais, instalou todos os medios e medidas ao seu alcance para evitar a perda, mal uso, alteración, acceso non autorizado e extracción dos mesmos.


bill_nighy – Brétemas\n7 de Decembro de 2017 /0 Comentarios/en Autores, Cine, Críticas, Lectura, Librarías, Libro, Novidades, Onte /por bretemas\nOnte 1890: «Their Finest»\n16 de Xullo de 2017 /0 Comentarios/en Cine, Críticas, Onte /por bretemas\nA directora dinamarquesa Lone Scherfig ofrece en Their Finest un melodrama localizado no Londres bombardeado polos nazis. Un film de impecable fasquía clásica onde todo está tan medido e equilibrado que cae no perigo de que a súa beleza sexa considerada insubstancial e escasamente singular. As interpretacións protagonistas son magnificas,sobre todo a de Gemma Aterton e a dun brutal Bill Nighy, que supera con creces o seu inesquecible personaxe de Love Actualy. A música e a ambientación (notables) crean o clima propicio que permite enfrontarse a unha traxicomedia (romántica) na que a directora intenta fuxir do sentimentalismo, afirmando en cada volta de guión o talento e a liberdade das mulleres. Neste empoderamento feminino e na reivindicación da coherencia do relato cinematográfico, subliñada pola protagonista, a guionista dun filme propagandístico, que pretende emocionar ao público en días decisivos para o futuro da guerra, radica o maior interese desta película, que se deixa ver sen esforzo.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2017/07/Su_mejor_historia-872413650-large.jpg 1185 800 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2017-07-16 12:40:542017-07-16 12:47:15Onte 1890: «Their Finest»


“Se o movemento veciñal esta estancado haberá que comezar de cero”. (Mercedes Penabella, actual Responsable da Vocalía da Muller da Federación Veciñal de Vigo “Eduardo Chao”)\nNos tres anos que Mercedes Penabella leva traballando no movemento veciñal tivo tempo suficiente para ter claro que é necesario un revulsivo que devolva o asociacionismo dos barrios e parroquias de Vigo o pulo que tivo non fai moito tempo. Un pulo que fixo que as Asociacións Veciñais de Vigo formaran un movemento social cunha altísima conciencia de si mesmo, orgullo dos habitantes da cidade e toda un forza reivindicativa con gran capacidade de mobilización, unha característica inseparable do movemento veciñal, precisamente pola súa capacidade para por en marcha ós habitantes dun barrio con respecto ao seus intereses mais próximos.\nAs ideas de Mercedes Penabella son claras e están en sintonía coas preocupacións e as inquedanzas da maioría das mulleres que hoxe están nas Asociacións, nas Vocalías de Muller. “E necesario un exercicio de reflexión para saber cara a onde imos”. “Se o movemento veciñal esta estancado haberá que comezar de cero”\nLevar as mozas as asociacións, formalas no traballo veciñal, conseguir acabar co medo que, como explica Rosa, dende Castrelos, existe en moitos dirixentes das Asociacións a que a xente mais nova irrompa as directivas, o medo ao relevo. Orienta-las actividades de formación a integración laboral. Profundar deste xeito en formulacións e proxectos que xa estiveron presentes dende o principio nas políticas de muller do Concello e da Vocalía, como foi Kanguros ou o programa Marta 30. Estas son algunhas das formulacións de Mercedes como recen nomeada responsable da Vocalía da Muller da Federación Veciñal “Eduardo Chao”.\nO proxecto Marta 30 merece unha reseña especial polo que tivo de acercamento das actividades das Vocalías da Muller ó mundo da integración laboral, da apertura de portas profesionais para mulleres que en moitos casos teñen especiais dificultades para atopar un posto de traballo. Marta 30 tratábase dun proxecto de formación para mulleres empresarias e cooperativistas. Este proxecto foi concedido pola CAVE, e estaba financiado polo Fondo Social Europeo e polo Ministerio de Asuntos Sociais. De toda Galicia, só Vigo obtivo o Proxecto Marta 30, o que en palabras de Rosa Fontaiña debeuse a que “a presencia de mulleres no movemento veciñal desta cidade e mais forte que en ningunha outra parte de Galicia”.\nComo outros proxectos, Marta 30, incluíase dentro do ámbito da promoción do emprego, e estaba composto por cursos de catering e de xeriatría. 645 horas de traballo durante un par de anos. Sesenta prazas destinadas a mulleres de idades comprendidas entre os vintecinco e os cincuenta anos, en moitos casos con escasos recursos económicos e formativos e que gozaban tamén de asesoramento técnico gratuíto durante seis meses de duración sobre cuestións esenciais como planes de viabilidade, situación do mercado, etc.\nMaruchi Fernández, a pesar dos mais de doce anos á cabeza da vocalía da muller de Comesaña, e de afirmar claramente que lle gustaría que outras mulleres a substituirán, forma parte agora, xunto con María Xesús Vicente, de Matamá e Rosa María Álvarez, de Coruxo, do novo equipo de traballo da Vocalía da muller da Federación, que dirixe Mercedes Penabella. Maruchi fala de que as actividades da Vocalía da súa Asociación, San Andrés de Comesaña, sempre estiveron orientadas especialmente a formación, e que incluso mais dunha muller emprendeu unha traxectoria profesional tras formarse nos cursos da Vocalía. Fala da necesidade “dese paso mais aló”, e cando o fai, pensa na constitución de cooperativas de traballo, agora que hai nas Vocalías mulleres cos formación necesaria para sacar adiante proxectos coma eses.\nMercedes Penabella precisa aínda mais e refírese ós intentos de artellar dende as Vocalías mecanismos dirixidos a integrar no eido laboral a colectivos de mulleres especialmente sensibles como é o caso das mulleres víctimas de malos tratos. Mulleres que despois da súa estancia nunha casa de acollida carecen, en moitas ocasións, de recursos, medios ou contactos suficientes para levar adiante unha vida digna e afastada do pesadelo contra o que tiveron que loitar. Un xeito no que as Vocalías da Muller das Asociacións Veciñais poderían intervir directamente nun dos maiores problemas que as mulleres veñen sufrindo xa de lonxe.\nA posibilidade de que as Vocalías canalizasen a súa actividade mediante o desenvolvemento dun labor mais complexo nos ámbitos da formación profesional de mulleres e a súa posterior incorporación o mundo laboral en igualdade de oportunidades non esgotaría os seus beneficios nos seus propios fines, senón que dalgún modo, atoparía respostas, por unha banda ós motivos da crise do movemento veciñal, e pro outra, a cal debe ser a identidade, “a razón de ser” das Vocalías da Muller da aquí en diante. Rosa Vila afirma con razón que “coa perda da función reivindicativa as asociacións no funcionan, e así as Vocalías desaparecen”.\n¿Pero, podemos reivindicar?. A resposta e clara, por suposto que si, non so podemos, senón que debemos facelo. Begoña González din que “as Vocalías da Muller son as mais activas, as mais loitadoras, as que mellor coñecen a realidade do barrio, as que teñen maior capacidade reivindicativa”.. pero hoxe, no ano 2004, ¿sabemos ante quen debemos facelo? ¿e como facelo?............\nA sociedade xa non e a mesma que fai doce anos, nin sequera a mesma que fai cinco ou seis. Novos retos aparecen cada día. O camiño percorrido na ultima década por todas estas mulleres e un camiño que todas farían de novo, e algunhas das esperanzas e ilusións que tiñan cando comezaron o seu traballo en cada barrio, en cada Vocalía, son hoxe, xa, realidades que fan máis doada a vida das súas veciñas. No principio dos 90 todo está por facer, as mulleres que se fan cargo da dirección das Vocalías coñecen ben o camiño que deixan atrás e saben o que esperan do futuro, igualdade, recoñecemento, respecto e saben a quen deben dirixirse para acadalo.\nPara Begoña González, hoxe corren malos tempos para o asociacionismo, a reivindicación, a loita social. Cree que a xente mais nova fuxe do movemento veciñal porque supón implicacións políticas. Pero non e a única cunha valoración negativa da conxuntura actual. “A xente esta defraudada. Non se reivindica”, din Rosa Vila. “Ou non sabemos entender cales son os seus intereses”, e fala da masiva mobilización social, especialmente da xuventude, que produciuse tras a marea negra causas polo afundimento do buque Prestige, o que contradiría o axioma as veces formulado da falla de compromiso xeneralizado entre a xente mais nova. Para Dolores Casariego non é nin moito menos así, senón que “estamos diante da xuventude mellor preparada e das mais comprometida que tiveramos nunca, sen embrago a vida veciñal no lles resulta atractiva porque ocupase de problemas que no lles parecen interesantes mentres que deixa os seus problemas a un lado”\nMoitos dos problemas que dalgún xeito preocupan as mulleres do século XXI e que as Vocalías tratan de afrontar, atópanse nunha conxuntura similar a esta, xa que quedan frecuentemente fora das competencias das administracións que lle son mais próximas as forzas veciñais; a violencia de xénero, a igualdade laboral de soldos e funcións ....., o que é o mesmo, converte en unha tarefa difícil artellar, non soamente o traballo por facer, senón tamén dirixilo as persoas ou as entidades que realmente teñen a capacidade para atopar solucións. Esa e a chave para un bo futuro do movemento veciñal, atopa-la súa razón de ser.\nDolores Casariego fala deste xeito avalada pola experiencia que lle dan mais de dez anos no movemento veciñal e dende o seu actual posto de Vocal de Cultura da Federación “Eduardo Chao”. “Temos a sensación de que as Vocalías xa o teñen todo feito e non poden avanzar mais. Da forma na que esta a actual estructura, non poden avanzar mais, teñen que cambiar, modifica-la súa estructura. Entrar mais no terreo formativo e formativo laboral”.\nLevar a cabo funcións coma estas, lograr que dun xeito útil as Vocalías da Muller das Asociacións Veciñais consigan atacar directamente os problemas ós que se enfronta a muller contemporánea significaría ter de novo a posibilidade, como fai doce anos, de perseguir, reivindicar, loitar por retos posibles, contra inimigos certos, por causas xustas, dotar as Vocalías da Muller da natureza que lles corresponde no século XXI.\nPero hai mais. Begoña González fala da necesidade da profesionalización dos corpos directivos das Asociacións Veciñais, da necesaria contratación de técnicos capaces de manexar con eficacia grandes orzamentos e proxectos en moitas ocasións de suma complexidade, coa preparación suficiente como para dotar de contidos a unha das mellores infraestructuras asociativas de España. Asemade, fai referencia tamén ó necesario que é dar autonomía ás Vocalías das propias Asociacións, “O futuro ten que partir delas”.\nDesta opinión e tamén Encarna Fernández, da Vocalía da Muller de San Paio de Navia ó afirmar que unha das condicións básicas para un mellor futuro é dotar ás Vocalías das Asociacións de mais autonomía, autonomía en tódolos sentidos, comezando polo económico e con el, a capacidade para decidir sobre as súas propias actividades.\nProfundar e a aproveitar as vantaxes das novas tecnoloxías como internet, tal e como propoñen dende a Vocalía da Muller da Asociación Monte da Mina de Castrelos; implica-la xuventude nas actividades da Vocalía como din dende a Asociación de Veciños San Miguel de Oia son algunhas das propostas e ideas que xunto coas xa citadas anteriormente as mulleres das Asociacións Veciñais formulan mirando ó futuro. E a integración dos homes, como suxire Mercedes Penabella, lograr que “participaran os homes nas vocalías de muller”; algo que Rosa Fontaiña xa mencionou tamén fai algún tempo “Gustaríame que os homes entren a formar parte das nosas reivindicacións porque consegui-las melloras que pedimos redundará nunha mellora para a sociedade en xeral. O que no entenda esta evolución esta no Paleolítico. Ós homes do movemento veciñal moléstalles que unha muller teña poder ou sexa considerada por enriba deles.\nPero non e doado. As sociedades europeas contemporáneas presentan enormes contradiccións que afectan ó conxunto da cidadanía e as que non ponde ser alleas as Vocalías da Muller. Rosa Vila o confirma: “As mulleres están volvendo outra vez a casa, non están saíndo, cústalles mais saír, xa non hai tanta participación como había antes”. E os medios de comunicación recollen esta tendencia como unha corrente social xeneralizada na maioría dos países do noso entorno mais próximo.\nDas cifras de mulleres mortas xa falamos neste estudio. Crecen cada ano. A sociedade na que vivimos parece acadar pouco maiores cotas de benestar e liberdade para os seus cidadáns, pero simultaneamente, o certo e que a violencia de xénero é hoxe un problema sen unha solución inmediata. Os países escandinavos, nos que en moitas ocasións nos miramos como vangardas das sociedades que desexamos ser, presentan datos e estatísticas aínda moitos peores de violencia de xénero; o corenta por cento das mulleres en Finlandia, é na actualidade, ou o foi algunha vez, víctima de malos tratos. O risco de chegar pronto a eses limites senón facemos algo antes, non pode, nin debe, ser ignorado


Sesión maxistral Exposición por parte da docente dos contidos sobre a materia obxecto de estudo, bases teóricas e/ou directrices dun traballo, exercicio ou proxecto a desenvolver polo estudante.\nResolución de problemas e/ou exercicios de forma autónoma Actividade en que se formulan exercicios ou encomendas relacionados coa materia. O alumnado, de maneira individual ou en grupo, debe resolver adecuadamente a tarefa encomendada aplicando procedementos e estratexias adecuados. Esta metodoloxía inclúe tamén traballo na aula.\nProxectos Realización de actividades que enfrontan ao alumnado, traballando en equipo ou individualmente, a problemas abertos. Permiten adestrar, entre outras, as capacidades de aprendizaxe en cooperación, de liderado, de organización, de comunicación e de fortalecemento das relacións persoais.\nPresentacións/exposicións O alumnado organizado en grupo debe realizar unha presentación razoada das dificultades de redacción e posterior tradución dun documento.\nOutros O alumnado debe manter unha actitude participativa para fomentar a aprendizaxe activa a través da participación en clase, en titorías, en foros e a realización de probas de autoavaliación.


Heimdall - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Heimdallr")\nHeimdallr dando o don dos deuses para a humanidade (1907) de Nils Asplund\nHeimdall é o deus da luz na mitoloxía nórdica. Era fillo de Odín e de nove xigantas que o nutriron con sangue de xabarín.\nPosuía unha vista aguda, un fino oído e podía estar sen durmir varios días, pero en cambio non podía falar. A súa percepción era tan extraordinaria que escoitaba medrar a herba, razón pola cal foi designado gardián da morada dos deuses (Asgard) e da ponte que a ela conducía (o arco da vella chamado Bifröst). Cunha trompeta chamada Giallarhorn, que Odín lle regalou, anunciou o combate entre deuses e xigantes, despois do cal viu a fin do mundo. Heimdall interveu na loita, na que foi morto polo deus maligno Loki. Unha tradición nórdica di que descendeu á terra e enxendrou en tres mulleres as tres liñaxes (castas): príncipes, súbditos e servos.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Heimdall&oldid=3797352"\nA última edición desta páxina foi o 2 de febreiro de 2016 ás 22:20.


Introduce rituais do sono\nBoas noites cancións infantís\nEspecialmente para os nenos que están moi inquedos á noite antes de durmir, cantar rimas é unha boa axuda cando se desprazan suavemente para durmir. Os pais tampouco teñen por que ser expertos para facer accesibles aos seus descendentes os moitos beneficios das rimas para adormecer. Incluso debería haber pais que non se atrevan a cantarlle algo ao seu fillo pola noite antes de durmir porque pensan que non poden cantar correctamente.\nCancións infantís para axudarche a durmir\nPero non se trata sempre de acertar todas as notas, senón do feito de que a voz cantante dos pais xeralmente pode calmar aos nenos.\nPor iso, demostrouse que os pais ou as nais non teñen por que ser profesionais do canto para ter o efecto de durmir mellor na descendencia para traballar. Non obstante, débese prestar atención á selección correcta das cancións. Debido a que as cantigas de berce adoitan estar compostas para nenos pequenos e a melodía é moi tranquila e harmoniosa, o que facilita moito o sono.\nOs adultos primeiro deben escoitar eles mesmos a canción correspondente antes de usar unha canción para axudar ao seu fillo a durmir. Esta é unha boa forma de determinar se unha rima infantil ten realmente un efecto calmante, calmante e soporífero.\nNotas e letras cancións de boa noite\nTamén hai unha gran cantidade de rimas que son máis animadoras que soporíferas debido á súa melodía. Os pais que cantan unha canción de berce á súa descendencia tamén poden facelo cun acompañamento instrumental suave, por exemplo desde un reprodutor de CD.\nA reacción pode determinar con facilidade se ao neno lle gusta mellor a melodía dunha canción só coa voz ou cun acompañamento instrumental. Non só os vellos clásicos da canción de berce son populares entre os máis pequenos, senón tamén as cancións infantís tradicionais e modernas para durmir.\na lúa saíu\n¿Sabes cantas estrelas hai\nDurmir durmir neno\nCanso vou descansar\nAgora todos os bosques están en repouso\nAquí, anímase aos pais a ser un pouco experimentais para facer unha selección adecuada despois duns días que apoie de xeito sostible o proceso de sono do seu fillo. Os nenos pequenos reaccionan aos rituais a unha idade moi temperá. Todos os días adormecidos están rodeados de tales rituais, incluído o bico de boas noites, o peluche ou o chupete. As cancións infantís interpretadas polos pais tamén son un excelente ritual para axudarche a durmir.\nSe non podes ou non queres cantar todas as noites, tamén podes gravar varias cancións infantís para axudarte a durmir en cinta ou CD e reproducilas aos teus fillos a un volume non moi alto para axudalos a durmir. Demostrouse que a voz cantante dos pais da cinta é practicamente tan ben aceptada polos máis pequenos como unha voz en directo. Cada neno ten o seu gusto, tamén cando se trata de cancións e melodías, e os pais tamén deben respectalo. Se unha determinada canción infantil non se percibe inmediatamente como boa a primeira vez ou se falta o efecto desexado para adormecer, entón isto non ten por que significar que o neno rexeita fundamentalmente a melodía.\nPor que está escuro aquí pola noite tamén ten algo que ver coa idade do universo. Ten 14 millóns de anos, estimado, por suposto. A distancia entre as galaxias é de aproximadamente cen billóns de millóns de anos luz. Parece paradoxal, pero é posible porque o universo está en expansión.\nSe todo isto semella demasiado complexo para vostede e os seus fillos preguntar por que é escuro pola noite, primeiro pode dar a resposta estándar. Polo que os soles nocturnos no ceo e as longas distancias para os nenos teñen definitivamente o seu encanto.


30 mayo 2019 14:21 h.\neconomía empleo renta Lugo\nVista aérea de Lugo. XESÚS PONTE\nSitúase en 11.500 euros anuais, a novena máis alta entre as 22 maiores cidades galegas\nFactores como a abundancia e calidade do emprego, os salarios e, en xeral, a situación financeira dos veciños fan que a renda por habitante da cidade máis rica e a máis pobre de España diste en 19.704 euros ao ano, bastante máis do que cobra un mileurista ao cabo de doce meses. O primeiro posto nese ranking revalídao Pozuelo de Alarcón, o concello madrileño onde residen varios futbolistas, empresarios de diñeiro e políticos. Iso explica que a súa renda per cápita —25.956,7 euros anuais— diste tanto da de calquera cidade galega. Supera en máis do dobre, por exemplo, a de Lugo e as súas 11.477,7 euros. Iso si, a urbe da muralla está lonxe do nivel da menos podente do país, posto no que repite Níjar, en Almería.\nEste mapa de extremos en canto a renda é posible debuxalo a partir dos datos de indicadores urbanos correspondentes a 2016 publicados este mércores polo Instituto Nacional de Estadística (Ine), que permiten establecer comparativas entre as 405 cidades con máis de 20.000 habitantes.\nEntre elas cóntanse 20 galegas e non hai sorpresas co nome da máis rica: Oleiros, que con 15.333 euros por habitante ocupa o posto 20 a nivel estatal, xusto por detrás de Barcelona. Ten moito que ver que entre os seus máis de 35.000 habitantes figuren Sandra Ortega, a filla do fundador de Inditex e dona dunha das maiores fortunas de España; o presidente desa multinacional téxtil, Pablo Illa, ou empresarios como o fundador de Fadesa, Manuel Jove.\nA urbe da muralla cóase entre as 15 localidades españolas coa taxa de paro máis baixa\nDe volta á clasificación autonómica, unha urbe industrial como A Coruña se sitúa como segunda, con 13.273,5 euros, e completa o podio a capital galega, Santiago (13.138). Para atopar a Lugo hai que baixar ao posto número nove, pois están por diante Ferrol, Ourense, Vigo, Pontevedra e Culleredo, pola súa localización na periferia da Coruña.\nDESEMPREGO. Máis aló da renda, a estatística do Ine ofrece datos relativos ao nivel de desemprego e, nese plano, Lugo cóase entre as quince cidades coa taxa de paro máis baixa de España, cun 10,8%. Un cociente que se triplica na localidade peor parada neste sentido: Linares, na provincia de Jaén, onde o 32,8% da poboación activa está sen traballo.\nSe o que se analiza é a taxa de actividade, que reflicte a porcentaxe de persoas que teñen emprego ou o buscan sobre o total das que están en idade e disposición de traballar, destacan por tela baixa as cidades galegas de Ferrol e Ourense, con pouco máis do 51%.


A SEGUNDA MORTE DO BANCO PASTOR.-Xesús Veiga (*) | Contraposición. República de las Ideas\n← NA METADE DA LEXISLATURA.-Xesús Veiga (*)\nLA CALLE DEL HEROÍSMO.-José Luis Ortiz Güell (*) →\nA SEGUNDA MORTE DO BANCO PASTOR.-Xesús Veiga (*)\nPublicado el 10 junio, 2017 por Contraposición\nCando Feijoo abandone Montepío -previsibelmente no 2020- o mapa financeiro do País que presidíu durante case 12 anos terá mudado radicalmente. Onde había Caixas de Aforro que posuían unha forte incidencia no financiamento de proxectos produtivos deseñados na Galiza e dispuñan dun volume importante de recursos -a chamada Obra social- para complementar as dotacións públicas nas áreas de benestar e cultura, existe agora unha entidade privada -adquirida a un prezo moi baixo- que obtén atractivos beneficios e que non está obrigada a contributos sociais específicos. E o banco promovido por Pedro Barrié de la Maza certifica a súa defunción absorbido pola familia Botín. A conclusión non pode ser mais contundente: nos oito últimos anos deslocalizouse por completo o centro decisional dos grupos galegos con maior presenza no mercado financeiro galego.\nCertamente, non se pode atribuír aos gobernos de Fraga e Feijoo (e moito menos ao bipartito presidido por Touriño) a responsabilidade exclusiva desta desfeita. Os diretivos das Caixas (Méndez e Gayoso) e os executivos do banco residenciado na Coruña tiveron unha relevante porcentaxe de culpa na dinámica destrutiva dunhas entidades que contaban cunha elevado nivel de confianza entre os aforradores galegos. As instancias supervisoras -nomeadamente o Banco de España- completaron o tríptico dos causantes desta perda irreparábel.\nAs equipas gobernamentais de San Caetano e da Moncloa forman parte desa caste de fundamentalistas que invocando o deus laico do mercado negan calquera posibilidade de existencia dunha banca pública. Novagaliciabanco foi privatizada sen razóns convincentes e mentres Bankia seguía nas mans do FROB. E, agora, o ministro Guindos non quixo xogar a carta dunha posíbel nacionalización do Popular-Pastor mediante a intervención de Bankia como grupo comprador. O dogmatismo privatizador ten estas consecuencias: prefiren afortalar unha crecente oligopolización do sector bancario que penaliza seriamente aos usuarios destes servizos financeiros e non teñen reparos en propiciar unha operación que terá uns graves custes laborais. Menos competencia, menos emprego e perda dos investimentos dos pequenos accionistas. Para qué serve unha maioría absoluta reiterada do PPdG? Cántos votantes deste partido saen gañando con esta traxectoria financeira? Mais aínda: pode garantir Feijoo que os actuais propietarios de Abanca non van optar por unha venda futura desa entidade a outro dos xigantes do sector?


"Se o fútbol fose racional, non habería nacionalistas do Real Madrid, pero non o é" - Praza Pública\n"Se o fútbol fose racional, non habería nacionalistas do Real Madrid, pero non o é"\nO escritor Eduardo Galeano dixo non hai moito que o fútbol era a súa “verdadeira paixón, por riba da literatura”. Ao autor dun dos mellores libros publicados nunca sobre o balompé (El fútbol a sol y sombra) atribúeselle tamén aquela frase que di que este deporte de masas tan só é “o máis importante do menos importante”. Non se agocha o intelectual uruguaio cando recoñece a súa afinidade por un espectáculo detestado en tantas ocasións polo mundo da cultura e da esquerda. Quizais tamén porque a presenza da literatura nos vestiarios dos equipos profesionais adoita ser tan estraña como a do propio fútbol na literatura.\nPero habelos hainos. Alfonso Eiré (Chantada, 1955) engade unha obra máis a unha compilación ben curta en Galicia, pero importante pola súa dimensión. El mesmo é autor d'O fútbol na sociedade galega, un ensaio revolucionario que hai catorce anos deulle unha volta á relación entre pobo e balompé, e agora volve cunha novela, O penalti de Fuco (Baía Edicións), protagonizada por un porteiro galego e de aldea. A historia dun gardameta que afronta unha pena decisiva nunha final de Copa entre o Real Madrid e o Barcelona e á que se lle engaden unha chea de datos históricos e curiosos “que serven para analizar o fútbol tal e como foi e tal e como é hoxe”.\n"O fútbol é un espectáculo e un negocio que vén moitas veces das comisións dos axentes e das apostas que se fan desde os palcos"\nE como é o fútbol hoxe? “O fútbol é un espectáculo e un negocio que está moitas veces nas comisións dos axentes dos xogadores e nas apostas que se fan desde os palcos”, sentencia Eiré, tan fanático deste deporte como crítico coa súa deriva actual, e que xustifica que a súa novela se centre nun Madrid-Barça e non nun Deportivo-Celta. “Para analizar as multinacionais non podes centrarte en pequenas empresas e as concomitancias que teñen os dous grandes do Estado non a ten un derbi galego, do mesmo xeito que as interrelacións políticas e económicas non son as mesmas... España gobérnase desde o palco do Bernabéu e había que situar a acción nun partido destas características”, di un escritor que se move nunha tripla e presunta contradición: vigués de adopción e deportivista, nacionalista e simpatizante do Real Madrid, literato e amante do fútbol.\nPero Eiré quere rachar tópicos infundados e lembra a paixón futbolística de Miguel Hernández, Galeano, Celaya, Galeano, Nabokov ou Albert Camus que, coma el, destacou no fútbol como porteiro. “Hai unha visión simplista deste tema, pero o que hai que facer é darlle á xente elementos de xuízo para desmontar estas ideas falsas”, explica o autor, que lembra a diferenza entre o fútbol de antes e de agora e como o celtista Pahíño ou o deportivista Acuña foron afastados da selección española polas súas ideas antifranquistas e galeguistas. “Bóveda xogou nun equipo e Castelao colaborou na fundación do Eiriña”, engade quen era considerado un becho raro cando intentaba analizar e aproveitar a relevancia social deste deporte no ámbito do nacionalismo galego. Xa en 1920, Víctor Casas teimaba na importancia de crear equipos galegos de fútbol. “Semella que hai quen non quere recordar que foi a xente galeguista a que fundou o Celta, que foron tamén galeguistas os que crearon o Compostela ou que foron galeguistas e republicanos os que fundaron o Deportivo”, insiste.\n"Hai quen parece non querer lembrar que foron os galeguistas os que fundaron o Celta, o Compostela ou o Deportivo"\n“A xente de esquerdas, nacionalista e comprometida tiña o fútbol como algo de xente bruta, paleta ou de dereitas, por iso hai moi pouca literatura sobre este deporte; e claro que as dereitas utilizaron o fútbol, como utilizaron todo”, engade Eiré, que insiste en que “as coplas ou sevillanas” tamén foron empregadas por Franco, o que non quere dicir “que non lle poidan gustar a calquera”.\nTamén a ditadura franquista se apoderou da imaxe do Real Madrid, “pero só cando empezou a gañar, ao igual que quixeron manipular a Massiel malia ser de esquerdas”. E pódese ser nacionalista e afeccionado merengue? “Se o fútbol fose racionalidade, non poderías ser nacionalista e do Real Madrid, pero non o é”, di Eiré, que recoñece o madridismo dalgún coñecido líder nacionalista galego e que asume tamén a súa simpatía polo equipo branco. “Podes cambiar de relixión, de muller e de partido político, pero non de equipo; o fútbol é paixón e de pequeno tomas unha decisión por unha serie de circunstancias; no meu caso, simpatizaba e simpatizo co Deportivo e era fanático de Amancio, que me regalou unha camiseta con catro anos. Logo, marchou ao Madrid, ao igual que Veloso, e máis tarde Miguel Ángel, que tiña un fondo sentimento galeguista... Eu fíxenme do Madrid polos seus galegos”, asegura como xustificándose.\n"O Real Madrid representa hoxe o puro nacionalismo español porque é o que representa o seu presidente"\nNo entanto, non nega “que o Real Madrid si que representa hoxe o puro nacionalismo español, moito máis que antes”. “Por ideoloxía representa a españolidade expresamente, porque é o que representa o seu presidente, que ten moito que ver coa ideoloxía de Esperanza Aguirre e deste novo Estado que queren construír onde manda o gran capital”, reflexiona Eiré, que lembra cando o ex vicepresidente da Xunta, Anxo Quintana, “tivo que levantar o teléfono para dicirlle ao presidente do Madrid que deixase a Salgado vir xogar coa selección galega”. “Florentino tiña moitos negocios en Galicia...”, deixa caer quen bota de menos no Deportivo e no Celta a identificación co seu país e a súa cultura “que si teñen Barcelona e Athletic”.\n"Ás directivas de Deportivo e Celta sempre lles faltou identificación con Galicia e coa súa cultura"\n“Sempre lles faltou esa identificación con Galicia e nunca esquecerei como ambas as dúas directivas torpedearon o intento por un primeiro partido da selección galega hai xa máis de trinta anos malia o compromiso de moitos xogadores galegos da época”, di. Fala do deportivista Pousada, de Pereira, que foi despedido do Valencia por manifestar as súas ideas nacionalistas; de Amador, de Agustín, Iglesias, Suso, Santomé...\nPero Eiré segue loitando porque o fútbol galego sexa máis galego e por rachar cos tópicos que intentan afastar sen remedio o balompé da literatura e das elites culturais. Con O penalti de Fuco, o que puido ser porteiro de elite (xogou en Terceira e no Rayo Promesas) volve reflexionar sobre este espectáculo. E non lle ten medo ao penalti nin ás críticas, porque hai demasiados futboleiros (a maioría) e porque “a vida enteira cabe nun partido de fútbol”.\nAlfonso Eiré © Baía Edicións\nCapa da nova obra de Alfonso Eiré © Baía Edicións


A alcaldesa da Coruña, Inés Rey, entende como un paso decisivo o anuncio de Repsol de comezar a instalación do poliduto que conectará Punta Langosteira coa Refinería de Meicende. Segundo a rexedora, o próximo mes de marzo, tal e como adiantou a entidade enerxética esta mañá, comezarán os traballos de construción do poliduto, un feito que supón un "avance importante na reordenación da fachada marítima interior".\nLembra que a obra é posible grazas á axilización dos trámites municipais que concederon en 2020 a licenza de obra, cuxa aprobación levaba agardando varios anos. Un proxecto "clave para a seguridade, o medio ambiente e o futuro urbano da Coruña", despois de que o Goberno local desbloquease a licenza.\nO Goberno local, apunta, entendeu como prioritario axilizar unha actuación para iniciar os traballos que supón "fundamentais para o futuro da cidade", debido a que por unha banda evitará riscos de seguridade e ambientais, ao eliminar o poliduto que atravesa sete barrios e evitar a entrada de petroleiros e, por outro, é unha das claves do futuro da configuración urbanística da Coruña, ao permitir a liberación do peirao de San Diego e a súa apertura á cidadanía. "O progresivo traslado da operatividade portuaria a Punta Langosteira significa un paso relevante para lograr a medio prazo a progresiva apertura dos terreos do porto interior á cidade", apuntou.\nEsta primeira fase do poliduto forma parte dun proxecto moito maior, o do traslado das instalacións petroleiras de San Diego ao porto exterior de Langosteira, o que "evitará o perigoso tránsito de petroleiros ata o interior da dársena coruñesa, que durante decenios supuxo un risco permanente para o litoral galego", indicou Rey.


NOVAS – Páxina 22 – Concello de Cedeira\n28 Xuño, 2017\t en NOVAS\n26 Xuño, 2017\t en NOVAS\n8 Xuño, 2017\t en NOVAS\nO Concello de Cedeira acaba de contratar a compra de dous desfribiladores que en breve serán instalados no campo de fúlbol e no pavillón municipal.\nO goberno, que non descarta seguir comprando máis aparatos en función das necesidades que se detecten, destacou que é a primeira vez que a administración local toma este tipo de medida en materia de saúde e tamén asegurou que, “aínda que xamais teñamos que utilizalos, é importante que os haxa para que poidan salvar vidas”.\nO alcalde, Pablo Moreda Gil, explicou que a colocación desde novos aparatos no pavillón e no campo de fútbol se decidiu por ser os dous espazos deportivos máis frecuentados pola veci- ñanza e a xente de fóra que ven como espectadora ás citas deportivas que teñen lugar na vila.\nMoreda Gil sinalou que cada vez é máis frecuente a presencia deste tipo de aparatos en lugares públicos e destacou que os desfribiladores analizan as arritmias que poden chegar a ser mortais e administran unha descarga eléctrica coa finalidade de restablecer o ritmo cardíaco.\nA empresa Serviplus encargarase de subministrar os dous desfibriladores, polos que o Concello pagará un total de 3.300 euros (IVE incluído).\n19 Maio, 2017\t en NOVAS\nPrevio 1 … 21 22 23 … 28 Seguinte


na illa: 2009-06-07\nAlta abstención dos arousáns nas europeas\nNestas eleccións só acudiron ás urnas o 58,7% dos votantes\nResultados provisionais comparados das eleccións europeas no 2009 e 2004. Fonte: MIR\nAs altas porcentaxes de participación que habitualmente rexistra a Arousa nas eleccións, en torno ao 85%, baixan ata a metade do censo nas europeas. Se no 2004 só votaron o 59,7 dos electores, este ano a cifra aínda descendeu un punto máis: 58,7. Os arousáns non senten que as eleccións europeas vaian con eles, a pesares de que no Parlamento Europeo se tomen moitas decisións que afectan á vida diaria dos veciños, como os asuntos de pesca.\nAs imaxes mostran os resultados provisionais das eleccións, publicados polo Ministerio de Interior: o PSOE mantén o seu liderato co 49,7% dos votos, aínda que perde papeletas. A segunda forza, o PP, sobe do 33,3 ao 36,8%, e o BNG tamén perde votos ao pasar do 13 ao 9,3%. Os 40 votantes de Esquerda Unida seguen fieis ao partido e UPyD case consegue xuntar unha ducia de papeletas. Curiosamente, tamén recibiron cadanseus tres votos a Falange e o Partido Regionalista del País Leonés.\nPublicado por nailla ás 23:17 5 comentarios:\nOs alumnos de Tecnoloxía de cuarto da ESO realizaron uns vídeos promocionais da Arousa para participar no concurso Presume do Salnés. Aquí poden ver o resto das curtas.\nPublicado por nailla ás 14:05 Ningún comentario:\nEtiquetas: formación, internet\n▼ 07/06/09 (2)


Redacción / EP 25 febrero 2021 17:47 h.\nOs casos nos centros educativos de Pontevedra-O Salnés volven baixar: de 172 a 164\nOs centros educativos da área de Pontevedra-O Salnés rexistran 164 contagios, oito menos o día anterior, e hai sete aulas clausuradas, unha menos que a xornada previa. Ademais, o centro infantil Globos de Pontevedra é o único pechado ao completo en toda Galicia por virus.\nOs datos facilitados este xoves, actualizados ata o mércores, recollen a reapertura dunha das dúas aulas pechadas no CEIP A Carballeira de Pontevedra e da que estaba clausurada no CEIP Julia Becerra Malvar de Ribadumia. No outro lado da balanza, pecha unha no CEIP Santo Tomé de Cambados.\nNa área hai dous centros con máis de dez contagios: o CEIP A Carballeira e o CPR Los Sauces, ambos da Boa Vila.\nGALICIA. A situación do sistema educativo galego mantén a súa tendencia de mellora. Os casos de covid-19 nos centros e escolas infantís sitúanse este xoves en 1.243, o que supón unha redución de preto de 60 positivos respecto ao día anterior. A incidencia da pandemia mantén, no entanto, 31 aulas pechadas, nove menos que un día antes.\nTodas as áreas sanitarias rexistran un descenso do total de casos respecto da xornada anterior, salvo os centros das zonas de influencia de Santiago de Compostela e Ferrol que manteñen o número de positivos.\nOs centros da área de Vigo suman 207 positivos, uns 20 menos que este mércores, e nove aulas clausuradas, especialmente no plurilingüe O Pilar (25 casos e catro unidades pechadas).\nLugo rexistra 158 (quince menos) e tres unidades clausuradas. Os centros con máis casos o CEIP Paradai (42) e o IES Poeta Díaz Castro, de Guitiriz, con 16.


O primeiro cuarteirón xa está dispoñible na rede\nQuempallou achégase ás novas tecnoloxías\nLogo de 15 anos de traxectoria musical, que deron o seu froito discográfico en catro CDs orixinais, Quempallou presenta a súa nova produción dun xeito innovador e diferente. Trátase de achegarse ao público a través das novas tecnoloxías dun xeito máis achegado e interactivo, aproveitando os novos recursos que ofrece a rede, para ir avanzando aos seareiros e seareiras as novas cancións que compoñerán este quinto disco, "Quarteirón". Aínda que o grupo aposta por unha nova maneira de ofrecer a súa música, non pensan en abandonar o formato tradicional de disco. Editarán o traballo en formato físico unha vez estean rematadas as catro entregas dixitais, ou Quarteiróns (con Q de Quempallou). Do mesmo xeito, esta futura publicación en CD incluirá novas revisións dos temas, pois outra das ideas novidosas é plasmar a evolución das composicións logo dun tempo de interpretación en directo.\nOfrenda á tormenta de Dolores Redondo\nAs razóns das vítimas\nA trama de "Ofrenda á tormenta" enguedéllase como as cereixas e avanza trepidante de sorpresa en sorpresa, con reviravoltas que engaiolan ás persoas que se achegan a esta terceira entrega da triloxia do Baztán. Dolores Redondo domina a técnica da novela negra e deixa que a inspectora da Policia Foral Amaia Salazar nos guie polas súas investigacións arredor do crime, as vítimas, e as tradicións e crenzas milenarias de Navarra.\nSegundo Valentín García, cada vez fálase menos galego na casa\n"Cada vez fálase menos galego na casa", asegurou esta mañá o secretario xeral de Política Lingüística Valentín Garcia no Parlamento, ao tempo que avanzou que o goberno galego porá en andamento medidas "para incidir no ámbito familiar" e pular por un maior uso social do galego. Porén, non aclarou en que consistirán estas medidas, nunha comparecencia que se produciu para respostar á pregunta formulada pola deputada do BNG Ana Pontón.\nO vinilo de Puma Pumku\nPuma Pumku presenta disco en Santiago de Compostela\nOs composteláns Puma Pumku presentan ou venres en Santiago de Compostela o seu disco 'Is It In You?', avanzado en exclusiva hai un par de semanas pola revista Rockdelux. Estarán acompañados pola banda coruñesa Fogbound, un dos grupos favoritos do produtor británico Liam Watson, xuntándose nun mesmo cartel duas bandas galegas a ter en conta para 2015.


Lp Libertad Popular: APOIO OS VITICULTORES: REBAIXAS FISCAIS, CREDITOS BLANDOS, AXUDAS A REPLANTACIÓN\nAPOIO OS VITICULTORES: REBAIXAS FISCAIS, CREDITOS BLANDOS, AXUDAS A REPLANTACIÓN\nA conselleira do Medio Rural, Ángeles Vázquez, trasladou á reunión do Consello Consultivo de Política Agrícola para Asuntos Comunitarios de hoxe en Madrid a dobre problemática que está padecendo Galicia pola seca e as xeadas.\nO obxectivo de Ángeles Vázquez é coordinar co Ministerio de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio Ambiente a estratexia a seguir e, neste sentido, o Goberno central mostrouse sensible a esta situación e aberto a buscar liñas de colaboración.\nDe feito, Ángeles Vázquez adiantou que ao longo desta semana está previsto un encontro entre Entidade Estatal de Seguros Agrarios (Enesa), Agroseguro, técnicos da consellería e as denominacións de orixe de viño afectadas polas xeadas para analizar a situación dos seguros no sector vitivinícola e explicar toda a información ao respecto da contratación de pólizas.\n“O ministerio foi sensible con este tema en Galicia porque tras levar varios meses en prealerta por seca sufrimos un paradoxo que non é habitual”, sinalou a titular de Medio Rural. A conselleira pretende que se axilicen os pagos daquelas explotacións que teñan aseguradas as súas terras para favorecer a súa actividade económica.\nAsí, o Ministerio está analizando as posibilidades de colaboración, por exemplo, a través de financiamento de circulante e a unificación dos tipos de interese. Ademais, como xa ten anunciado beneficios fiscais na actual campaña do IRPF para as zonas afectadas o pasado ano polo pedrazo, tamén valorará, a petición da Consellería do Medio Rural, rebaixas para as áreas produtoras de viño danadas polas xeadas para o próximo exercicio. “O Goberno deu resposta o ano pasado ás nosas demandas e cremos que tamén este ano o fará”, declarou a conselleira.\nA este respecto hai novidades conxuntas para os gandeiros e agricultores de todo o territorio español, pero tamén específicas para cada comunidade autónoma. No caso de Galicia, atenuarase a presión fiscal nas zonas vinícolas de Monforte de Lemos e Sober, en Lugo tanto para cubrir aos produtores amparados na DO Ribeira Sacra como os que non. No caso de Ourense, os concellos beneficiados son O Barco de Valdeorras, Larouco, Monterrei, Oímbra, Petín, Rubiá e Vilamarín e tampouco neste caso están obrigados a pertencer ás DO.\nToda esta serie de medidas completarán as que xa se están articulando a través da Consellería do Medio Rural, como a creación dunha liña de créditos brandos específica para o sector afectado en coordinación coa Consellería de Economía, Emprego e Industria. Ademais, se está preparando unha orde de axudas para a replantación, de tal forma que todos os afectados que perdan plantas, poidan ter produción en anos vindeiros.


O Concello de Neda implantará un programa de compostaxe doméstica co que reducir cada ano nun 5% os residuos orgánicos\nO Concello de Neda implantará un programa de compostaxe doméstica co que estima reducir nun 5% os residuos orgánicos que van directamente ao colector verde. Un proxecto no que investirá 18.140,96 euros e que cofinanciará grazas á colaboración da Xunta de Galicia. Precisamente, a Consellería de Medio Ambiente confirmaba estes días a concesión dunha subvención no marco do programa FEDER 2014-2020, apoiando así o proxecto municipal presentado. O importe da axuda alcanzará o 70%, minimizando significativamente o investimento necesario para as arcas municipais.\nO proxecto está pensado para a participación de 125 veciños e veciñas, que recibirán os correspondentes composteiros, aínda que no caso de constatarse maior demanda o Concello asumiría o custe dos recursos necesarios sempre que se cumprisen os requisitos establecidos.\nCoa posta en marcha desta iniciativa, ademais de permitir a reciclaxe dos residuos en orixe, redúcense as cantidades de lixo a depositar nos contedores convencionais, cos conseguintes beneficios ambientais, económicos e sociais. En cuestión de cifras, co proxecto de compostaxe doméstica a implantar (destinado a 125 beneficiarios) evitaríase verter anualmente ao sistema aproximadamente 40 toneladas de biorresiduos, (un 5% dos residuos orgánicos que se xeran) acadando unha redución de 0,20 toneladas anuais de CO2.\nDeste xeito, o proxecto buscará capacitar á poboación para a transformación de materia orgánica en compost; mellorar a eficacia da recollida selectiva mediante a separación previa da materia orgánica; reducir o volume de residuos que debe recoller o ente municipal, tanto os de xardín como os domésticos; concienciar á poboación sobre o papel que xoga a compostaxe na xestión dos residuos orgánicos, e aproveitar esta actuación como punto de partida para outros programas de educación ambiental.\nPara iso, o programa contempla varias fases. A primeira, unha campaña de difusión que permita sensibilizar á veciñanza co desenvolvemento da técnica da autocompostaxe, así como que facilite a publicidade da iniciativa e a inscrición ás persoas participantes.\nA segunda fase iniciarase tras a selección das persoas participantes, ofrecéndolles formación a cargo de persoal técnico especializado. Así mesmo, durante o proceso, contarán con asesoramento telefónico continuado para deste xeito poder resolver pequenas dúbidas que poidan acontecer.\nO seguemento do proceso de compostaxe realizarase a través de visitas “porta a porta” a cada un dos fogares participantes -visitas de control a cargo dos técnicos-. E, finalmente, análise de resultados.


INVENTOS E CIRURXÍA: O NOSO CORAZÓN.\nXa o tiñamos bastante claro, pero agora aínda máis. Os nosos nenos e nenas de sexto son todos uns fedelleiros, capaces de crear verdadeiras obras de arte!\nEsta semana, aproveitando que na área de Ciencias Naturais tivemos que estudar o sistema circulatorio e o funcionamento do noso corazón, sacamos do armario de material unha maqueta deste complexo órgano e puxémonos mans a obra.\nO primeiro que fixemos foi abrir a caixa e ver os compoñentes. Entre todos leron as instrucións e fixéronse con aqueles materiais que precisaban pero que non se incluía na maqueta (aceite, vasos de plástico...) ademais de outras cousas que eles creron convintes traer porque podían ser necesarios coma periódicos e panos ( e non sabedes o ben que nos veiñeron).\nCon todo preparado, o equipo de inventores púxose mans a obra e seguiron os pasos que marcaban as instrucións. Primeiro, houbo que medir e cortar os tubos que farían de vasos sanguíneos, para despois introducilos respectando o sentido da circulación do sangue a través do noso corazón. Toda unha obra de inxenería! Chegou o momento de encher o noso corazón de sangue (auga con colorante) para logo cerrar o circuíto e poder disfrutar e comprender a nosa maqueta.\nNo seguinte enlace, tedes as imaxes de como foi a construción:\nConstruíndo a nosa maqueta do corazón.\nPero non pensedes que todo foi fácil neste traballo. Tamén tivemos varios tropezos que os nenxs tiveron que resolver e que xuntxs conseguiron sacar diante. O primeiro foi que ao usar aceite para introducir os tubos nas válvulas se engrasou todo, polo que esvaraba todo. Ademais, cando comezamos a introducir o sangue no sistema aumentou moito a presión do circuíto e reventaron algunhas xuntas. Menuda montamos! Había "sangue" por todos lados. Esto permitiunos pensar e reflexionar acerca das enfermidades vasculares e por un ratiño, os rapaces convertéronse en cirurxiás e repararon a desfeita. Despois só nos quedou limpar (que tamén foi unha tarefa ben dura). E senon, mirádeo vos memos! Preme aquí.\nPero case mellor que todo esto volo conten eles memos. No seguinte vídeo podedes ver a explicación da montaxe e do funcionamento do corazón, así como as dificultades que xurdiron no proceso. Como veredes, fixérono sen un guión marcado, falando eles mesmos da súa propia experiencia. Podedes disfrutar do vídeo premendo aquí.\nPor último decidimos compartir o aprendido cos nenos o nenas do cole para que se vaian familiarizando cos contidos que pronto lles tocará traballar a eles tamén. e quen mellor para contarlles todo esto que os seus compañeiros. Como podedes ver nestas imaxes, todos estiveron moi atentos e disfrutaron da explicación nunha ponencia na nosa biblioteca creativa.\nXa estamos pensando en cal será o proximo invento!.\nUNHA TARDE NO NOSO MONTE\nO xoves pola tarde saímos todo o cole ó monte a buscar cogumelos. Unha tarde tan espléndida de sol como de entusiasmo.\nO autobús levounos ata un pobo próximo, Castrosante, no que por certo viven os nosos compañeiros J. Ramón e Gonzalo e logo cruzamos o monte por un camiño ancho dende o que nos adentrabamos en lameiros e bosques de carballos e pinos para buscar cogumelos ata baixar cerca da Pobra.\nDisfrutamos do bo tempo, e puxemos en acción todos os sentidos para percibir e sentir: as distintas tonalidades da natureza desta época do ano, auténticas postais outonizas… recollemos algunha landra para adornar a nosa colleita micolóxica e sobre todo buscamos e observamos atentamente para descubrir os cogumelos.\nQué ilusión cada vez que descubriamos algún!!\nAcabámoslle co nome a Paco, que non daba feito, o profe micolóxico do cole que nos ía dicindo os nomes dos cogumelos que lle mostrabamos e nos explicaba as curiosidades de cada un….por certo algunhas ben singulares…Trouxemos dúas cestas coas que montamos unha pequena exposición….\nChegamos ao cole algúns cos pés húmidos e ata as máns arrabuñadas dalgunha silva…non importou porque o pasamos xenial. Démonos conta iso sí, de que sería importante coidar os nosos montes e telos máis limpos de maleza.\nXa no cole, Paco mostróunolas nos libros…e así fomos etiquetándoas cos seus nomes e sobre todo vendo que hai moitas tóxicas e polo tanto non se poden comer…\nSe premedes aquí podedes ver as imaxes da nosa saída polo monte.\nPero a nosa aventura non rematou aquí. Pola tarde veu Silvia, a mamá de Dani, que tamén sabe moito de micoloxia e completou a nosa pequena exposición. Trouxo tres cestas que colocou e etiquetou. Acadamos unha exposición moi completa e variada.\nO venres na hora de ler, Silvia contounos mais cousas dos cogumelos: como debemos collelos, como diferencialos. Hai algúns que se parecen moito aos comestibles e non se deben comer…como a típica zarrota ou lepiota….Así que ollo! É moi importante non comelas se non estás ben seguro de que son comestibles.\nTrouxo algúns verdadeiramente curiosos que tocamos, olemos e por suposto observamos….A información entrou a raudales polos nosos sentidos….deixamos da man de Mercedes e Òscar, a cociñeira e o encargado de comedor, probar algúns comestibles.\nNo seguinte enlace, tedes as fotos da nosa exposición e da charla de Silvia.\nImaxes exposición micolóxica.\nForon unhas xornadas estupendas…nas que aprendemos un montón. Unha vez máis recoñecemos o respecto e agradecemento que lle debemos á natureza que nos agasalla xenerosamente coas paisaxes, os cogumelos, os froitos, ás árbores, o aire limpo…que segundo a época do ano nos ofrecerá imaxes singulares que espertan os nosos sentidos dunha forma extraordinaria.\nCoidemos e disfrutemos dos nosos montes, pois Alí está o niño da saúde, de moita industria tamén, a invitación a disfrutar, sen pedir nada a cambio…\nTal como vos anunciamos a pasada semana e por cuarto ano consecutivo damos comezo ao Proxecto Deportivo de Centro co obxectivo de fomentar a práctica de actividade física entre o alumnado.\nO proxecto garantirá que todas as actividades deportivas que realicen os alumnos/as teñan un carácter eminentemente educativo. Debemos aproveitar a actividade física, o deporte como un excelente medio para educar persoas.\nA primeira actividade proposta é a dos recreos saudables, que se realiza xa dende comezos de curso. Temos tres zonas os luns, mércores e venres, mentres que martes e xoves haberá xogo libre.\nO material do que dispón o alumnado en cada zona é o seguinte:\nZona 1: Patio cuberto pequeno e cancha de voleibol → 1 Pelota baloncesto, 1 pelotas espuma, 1 pelota de voleibol, 2 cordas, mariolas pintadas neste curso.\nZona 3: Parte descuberta → 1 pelota espuma (brilé), 2 aros grandes. Nesta zona contan coas pistas de atletismo e cun 3 en raia, pintados tamén ao comezo deste curso.\nO material de cada unha das zonas cólleno ao comezo do tempo de lecer (tanto no da mañá coma no do comedor) e déixano recollido ao rematar.\nOs días que chove non seguimos esta organización, dadas as limitacións dos espazos.\nCon esta actividade conseguimos que o alumnado faga máis actividade física durante os tempos de lecer, que amosen máis interese polo exercicio, que se relacionen con todos os alumnos/as do centro…\nAquí vos deixamos o proxecto deportivo que desenvolveremos este ano de xeito detallado.\nA próxima semana disfrutaremos cunha liga de baloncesto para todo o alumnado de primaria, para a cal xa leva todo o mes entrenando. Manterémosvos informados.\nNo colexio de Pobra estamos de noraboa! Outro ano máis, fomos seleccionados para desenvolver o noso proxecto deportivo, dentro do Plan Proxecta 2018/19. Almorzos saudables, ligas, partidos mestres- alumnos... e moitas cousas máis nos esperan! Seguiremos informando!\nResolución Plan Proxecta 2018/19\nFormación de Radio Escolar con Rede Espora\nVen, 02/11/2018 - 11:05 — dora\nAquí temos un vídeo resumo enviado por Rede Espora das estupendas xornadas de formación que realizaron por algúns centros de Galicia que formaban parte do proxecto de radio escolar posto en marcha pola asesoría de biblioteca Escolares, entre os que nos atopamos nós, para crear\nblogue de dora


O Google Car toma precaucións cando detecta pícaros arredor – Mallando no Android\nCando vemos nenas xogando preto da estrada adoitamos aminorar a velocidade e aumentar a nosa concentración, sendo sabedoras do dito ‘detrás dunha pelota aparece sempre unha pequena’. Google é tamén consciente de que as pequenas poden ser máis impredecíbeis ca as adultas preto de onde circulan os vehículos, polo que está a dotar aos seus coches autónomos de sistemas que permiten distinguir entre adultas e pícaras.\nA compañía non precisou o método que empregan para distinguir as persoas ou cales son os cambios e/ou precaucións adicionais que toma o vehículo ao detectar pequenas nos arredores do coche autónomo.\nO que vén a confirmar esta estratexia é que Google está a prestar moita importancia á seguridade no seu coche; lembremos que en agosto soubemos a historia dun ciclista que se atopou cun destes vehículos nun cruce, e como os movementos do rapaz na bici facían parar o coche en prevención.


Palabras da man ao corazón: Word Buffs (III): Sira González\nWord Buffs (III): Sira González\nSira González descríbese así: Bibliotecaria. Coordinadora de clubs de lectura. Lectora de literatura infantil e xuvenil grazas ao meu fillo. Lectora de cómics dende hai anos. Lectora omnívora. Lectora ansiosa. Lectora feliz.\nComezou a gustarche ler... De nena\nDe nena lía o que tiña ao meu alcance. Non era moito na miña casa (os meus libros que xa tiña máis que lidos e relidos e a colección completa de Asterix da miña nai), pero sí desfrutaba das coleccións de contos que tiñan as miñas primas e os meus primos, parecíanme un luxo. Cando durmía nas súas casas, devoraba o que alí tiñan. Pero non fun á biblioteca pública ata a miña adolescencia e para facer os típicos traballos do cole...\nUn libro ou varios ao mesmo tempo? Varios ao mesmo tempo, sempre!\nMercar os libros ou lelos prestados? Pois esto de traballar nunha biblioteca pública... xa podes imaxinar que da para ler libros prestados a moreas ;-) Pero tamén merco, así que metade e metade.\nGústame formar a miña biblioteca familiar, coa intención de que os libros pasen por todas as mans de quen entra no meu fogar. Agora mesmo estou desexando rematar a novela que estou lendo, entre outros motivos, porque quero prestarlla a unha amiga moi amiga á que lle vai encantar!\nNo meu sofá sobre todo, na cama, nas cafeterías, no coche, en calquera sala de espera... sempre levo lectura na mochila por se...\nNon é necesario, se estou metida na lectura, pouco me entero do que pasa ao meu redor... Por outra banda, son coordinadora de clubs de lectura, e levamos xa 7 anos compartindo lecturas, así que non, realmente en solitario nunca é. Ademáis están as redes sociais, nas que compartimos o que lemos. Definitivamente non podo considerala una actividade solitaria, por moitas horas que pase enfrascada nas páxinas dos libros.\nCafé e libro (os nosos clubs de lectura chámanse “Café con libros”, por algo será hehe). Á noitiña, se pode ser con fillo durmindo, sofá e manta xa estou o meu paraíso diario (ese tempiño para min é unha delicia).\nVyV Violación y Venganza de Pilar Bellver (remátoo esta noite!). Teño xa comezados: Paradero desconocido de Kathrine Kressmann Taylor (temos tertulia del o próximo luns), Léxico familiar de Natalia Gizburg, Como ser muller de Caitlin Moran, El desconcierto de Begoña Huertas... E ao lado da cama teño unha pila de cómics novos aínda por comezar.\nTodo isto do que falei na pregunta anterior! Cómics son El club del divorcio, Mort Cinder, La encrucijada, Aya de Yopougon (reler a edición integral) e Idiotizadas. E todo o que programemos para os clubs de lectura nas vindeiras semanas.\nPreocúpome tanto de seleccionar o que leo, que rara vez o teño que deixar porque non me guste. Se son lecturas de club ou cómics, remato sempre a súa lectura. Tamén é certo que ao traballar nunha biblioteca, comezo tantos libros que se os deixo a medias é máis por falta de tempo que de ganas de lelos. Segundas oportunidades normalmente non dou por iso do tempo que comentabamos. Non nos da a vida para ler todo o que quixeramos...\nDe momento non teño tempo de reler... Pero sí gustaríame dedicarlle tempo a ler clásicos que debería ter lido no seu día: ler a Jane Austen ou a Tolstói, por exemplo. Tamén estou desexando ler máis literatura infantil e xuvenil, acompañando ao meu neno nas súas lecturas. No seu día relerei o Pippi Mediaslongas de Astrid Lindgren, agora que o temos en galego da man de Kalandraka! – Estou relendo o que acabo de escribir e vaia mentira máis gorda acabo de escribir: por unha banda paso os días relendo todos os contos e cómics que o meu pequeno pídeme; e pola outra banda, sí releo os meus cómics de tanto en tanto.\nSe só puideses rescatar un libro da túa estantería, sería... Que difícil! Seguramente serían aqueles dos que conseguín unha dedicatoria das súas autoras e autores, polo encontro e a conversa que supuxeron no seu día. Non son moi fetichista das sinaturas polas sinaturas, pero sí disfruto dos encontros literarios polo que aprendo neles.\nUn libro que se che resistiu Resístenseme aínda moitos cómics por exemplo, eu inténtoo pero aínda non fun quen de ler Watchmen. Seguireino intentando...\nO libro que máis regalaches Mmmm hai moitos que regalo varias veces (ás miñas sobriñas téñoas fritas) pero creo recordar que do que máis copias levo mercado para agasallar é do cómic Un océano de amor de Wilfrid Lupano e Gregory Panaccione.\nUnha cita/un verso: Non son moi de citas eu...\nAutores/as favoritos/as? Difícil escolla. Vai dependendo do tempo. Agora estou lendo a moitas autoras, é o meu obxectivo, ler con máis conciencia á hora de seleccionar as lecturas. Tento ler todo o que sae de María Reimóndez por exemplo, por David Trueba sinto adoración, de nova lin todo o que tiña escrito Saramago... Agora mesmo non me canso de recomendar a Pilar Bellver. De cómic sempre digo que o meu favorito é Juan Berrio e que estou desexando que o traian á miña cidade... Tamén leo todo de Frederik Peeters e flipo coas autoras de cómic e toda a visibilidade que están conseguindo grazas ao seu traballazo: Carla Berrocal, Emma Ríos, Pénélope Bagieu, Catherine Meurisse, Xulia Vicente...\nLer en galego... Do que falaba de ler con máis conciencia, tento ler moitos máis títulos en galego dos que antes podían caer nas miñas mans. E se son das nosas escritoras, mellor que mellor ;-)\n· O cómic... é aínda ese gran descoñecido para un gran volume de público lector. No meu traballo diario intento facer novos lectores de cómic, rompendo prexuízos con respecto ao medio. Para isto, leo, leo e leo. Recomendo, recomendo e recomendo.\n· O ensaio... é unha asignatura pendente, coa que me estou comezando a aplicar segundo os meus intereses actuais: ensaios da nosa #BibliotecaVerde, sobre feminismo e sobre cómic.\n· Os libros infantís e xuvenís... son marabillosos. Non me canso de facer cada día novas descubertas co meu pequeno. Segundo medra, imos abrindo xuntos novas portas lectoras para disfrutar e descubrir o mundo.\n· A novela... é a mellor maneira de poñerse na pel dos outros.\n· A poesía... estamos comezando a lela xuntos, nos clubs de lectura. Dende logo témola abandonada, pero co firme propósito de que isto mude.\n· O teatro... lémolo unha vez ao ano, na propia tertulia, todas xuntas, e é unha das mellores tardes do curso. Debemos practicar con maior frecuencia a lectura en voz alta. É unha actividade moi pracenteira. Coa poesía pásanos o mesmo. Neste curso, cada luns lemos e (re)descubrimos un poeta.\nUn recordo ou anécdota relacionados coa lectura Dende hai 7 anos, cada luns e cada martes temos tertulia cos nosos clubs de lectura. Isto é un fito en sí mesmo. O número de anécdotas que proporcionan estos encontros, onde a lectura é a excusa para a todo o demáis, é un agasallo que me proporciona o meu traballo e do que sempre estarei agradecida.\nStephen King falaba do "constant reader", ti es unha/un ou hai periodos nos que prefieres non ler? Eu son unha lectora omnívora e por momentos ansiosa pola falta de tempo de ler todo o que me gustaría. Dende logo, cando teño un bo ritmo de lecturas, o corpo pide máis e máis. En épocas de pouco tempo para dedicarlle á lectura, baixo o ritmo e logo cústame reengancharme. Menos mal que nesas épocas sempre están os cómics, que me requiren menos tempo e concentración, e podo manter así o enganche á lectura que desexo.\nLes porque... disfruto lendo. E leo porque son bibliotecaria e non hai cousa que máis me guste do meu traballo que recomendar libros. Que dar cos gustos e/ou necesidades lectoras da xente. A conversa é un ben tan valioso que trato de cultivalo a diario, e a lectura é un medio extraordinario do que conversar ;-)\nLabels: A Coruña, galego, Galicia, interview, word buffs\nSira González Rodríguez February 23, 2018 at 9:26 AM\nMoitas grazas Diana polo mimo. Apertas!\nDiana Pastoriza February 24, 2018 at 6:55 PM\nA ti! Un pracer sempre darche a palabra neste espazo :)\nWords in Poems: Joan Margarit (VI)\nHands in Exhibitions: "Quessada: Sociedade e repre...\nLiterary Walks (IV): Coímbra\nThe Heart in Poems: Federico García Lorca (II)\nWords in Books: Fiesta en la madriguera\nHands in Poems: Luis Eduardo Aute (III)\nLetters in Books: La colección invisible\nBooks in Exhibitions: Faro de Cabo Mayor\nThe Heart in Poems: Miyó Vestrini\nHands in Poems: Gabriela Mistral (IV)\nWriting in Poems. Ana García Negrete\nWords in Poems: Anonymous\nLetters in Poems: Ángel González (X)\nLetters in Poems: Derek Walcott\nLetters in Books: Lo bello y lo triste\nHands in Poems: Carmen Conde\nMail Art: Send Your Proposals to Manoel Bonabal\nLibraries (III): Biblioteca do Liceo de Ourense\nHands in Exhibitions: "Palace of the Holy Animals"...\nHands in Poems: Erri De Luca (VI)\nWord Buffs (II): Xacobe Pato\nEpitaphs in Poems: Olive Broderick\nThe Heart in Poems: Luis Eduardo Aute (II)\nHands in Poems: Alfonsina Storni (IV)\nLetters in Books: Los palimpsestos


Climántica :: Carbón, petróleo e gas natural os recursos enerxéticos limitantes e do cambio climático\nEsta base enerxética centrada no uso de combustibles fósiles supón un incremento de CO2 na atmosfera de orixe antropoxénica. A saída de carbono por esta vía que abrimos supera con creces a vía de incorporación por enterramento e posterior fosilización de restos de seres vivos.\nDebido á esta dependencia do carbono fósil para obter enerxía levamos dous séculos enviando á atmosfera, con celeridade crecente, carbono que estaba baixo a superficie terrestre. As industrias do carbón, o petróleo e o gas natural extraen en todo o mundo ao redor de sete mil millóns de toneladas de carbono ao ano, que se queima para obter enerxía e se envía á atmosfera en forma de CO2. Isto provocou que na atmosfera actual exista unha concentración deste gas de practicamente o dobre da que existía no século XVIII, antes de iniciarse a revolución industrial. As predicións a 50 anos vista, senón se producen cambios no ritmo de crecemento enerxético a custa dos combustibles fósiles, son de que se triplicarían as concentracións de CO2 da era preindustrial, o que moi probablemente provocaría cambios drásticos, radicais e irreversibles, como a desaparición dos casquetes polares.\nNo 2002, o 43% das emisións globais de CO2 procedía do petróleo, o 37% do carbón e o resto do gas natural. O Protocolo de Kioto incide nas emisións industriais pero non ten control sobre estas emisións difusas. Se o ciclo do petróleo se pecha e se recorre ao carbón para conseguir combustible para os desprazamentos, hanse duplicar as emisións por quilómetro percorrido.


Viaxes solidarias en familia: tres destinos para todos | Consumer\nViaxes solidarias en familia: tres destinos para todos\nAs viaxes solidarias en familia son unha oportunidade para achegar a nenos e maiores á realidade de lugares como Sudáfrica, Marrocos e Bali\nPor Azucena García 1 de Xuño de 2012\nSudáfrica, Marrocos e Bali. Estes son tres destinos aos que poden viaxar as familias que desexen aproveitar o verán para facer unha viaxe solidario. Ata agora, o habitual era realizar un destas viaxes de maneira individual ou en grupo, xunto con outras persoas co mesmo interese. Con todo, xa non é necesario renunciar a compartir esta experiencia cos familiares, xa que se deseñan programas especiais para todos.\nViaxes solidarias en familia: características\nAs viaxes solidarias réxense por principios de xustiza social e económica, respecto ao medio ambiente e ás culturas locais\nAs viaxes solidarias no verán contan cunha nova modalidade: as viaxes en familia. Ata agora, a maioría expúñase de maneira individual ou en grupo, pero a ONG AIPC Pandora comezou a ofrecer esta proposta para familias. Estas viaxes caracterízanse por desenvolverse en destinos onde a ONG organizadoras levan a cabo proxectos ou os comparten con contrapartes locais e réxense por principios “de xustiza social e económica e con total respecto polo medio ambiente e polas culturas locais”.\nNestes destinos, sobre todo, foméntase o traballo en equipo, o coñecemento e o respecto. Hai que deixar os costumes propios en casa para mergullarse na cultura de acollida e achegarse á súa realidade. Son viaxes para fomentar valores, estreitar lazos e que as familias regresen cunha infinidade de experiencias na memoria.\nCada día de viaxe está organizado para esquivar o aburrimento. Exponse actividades matinais e vespertinas que inclúen xogos, prácticas deportivas, excursións ou tarefas propias da comunidade, como facer pan ou cultivar verduras e hortalizas. Estas son as máximas de AIPC Pandora, que propón ás familias tres opcións: Sudáfrica, Marrocos e Bali.\n1. Viaxe en familia a Sudáfrica: natureza, deporte e animais\nA viaxe a Sudáfrica realízase en dous períodos: do 4 ao 19 de agosto e do 18 de agosto ao 1 de setembro. A primeira das propostas leva a Kaapsehoop, preto do Parque Nacional Kruger e o Canón do río Blyde. Diríxese a familias “con gran afección á natureza e ao deporte e que desexen axudar ás comunidades locais a entender o significado da importancia do medio ambiente”, explica AIPC Pandora. Proponse a quen viaxen que colaboren en accións de sensibilización para transmitir á comunidade a importancia de preservar a natureza e axudar en actividades agrícolas, ademais de aprender a montar dacabalo e desenvolver algunhas habilidades de supervivencia, detalla a ONG.\nA segunda proposta leva á provincia de Limpopo, a máis setentrional de Sudáfrica e preto da reserva de Waterberg, recoñecida Reserva da Biosfera pola UNESCO. A viaxe céntrase no traballo con animais, xa que, ademais de axudar en The Hood Spruit Endangered Species Centre (HESC), “un dos centros de referencia en investigación e axuda a especies en perigo de extinción”, realízanse tarefas de coidado e asistencia a guepardos e outros animais. Tamén hai tempo para actividades de biodiversidade e de apoio á comunidade, así como para excursións pola zona.\n2. Viaxe a Marrocos: lugares de interese, con turismo sustentable e responsable\nNeste caso, tamén é posible viaxar a Marrocos en dous períodos, cunha única proposta. Do 7 ao 14 de xullo e do 19 ao 26 de agosto, familias con fillos maiores de 7 anos poden viaxar ao sueste de Marrocos. Combina visitas a lugares de interese, con turismo sustentable e responsable. Esta viaxe exponse para familias por desenvolverse nunha zona tranquila, organizar desprazamentos en furgoneta e contar con aloxamentos cómodos, en función das posibilidades. “En ningún momento realizaranse actividades de risco ou esgotadoras, e o contacto con nenos e mozos locais será permanente”, destaca a ONG.\n3. Viaxe a Bali: augas termais e cultura local\nA viaxe a Bali está pensado para familias con fillos maiores de 11 anos, que estean dispoñibles do 3 ao 19 de agosto. A promoción desta viaxe anima a pasar estes días entre “augas termais, máxicos templos hindús, extensos arrozales, volcáns, lagos, postas de sol, espiritualidade, artes ancestrais…”. A fórmula mestura a visita ás praias turísticas do sur con actividades agrícolas nos campos de arroz, a aprendizaxe da cociña tradicional e a visita aos artesáns no mercado local. Nalgúns momentos da viaxe, terase a posibilidade de convivir con familias e haberá tempo para percorrer a illa e coñecela.\nfamilia turismo solidario turismo sustentable viaxe solidaria\nBlogs de voluntariado e viaxes solidarias que debes coñecer\n6 claves paira preparar unha viaxe solidaria cos nenos\nTurismo solidario e sustentable: viaxa con responsabilidade


"Vexo centos de títulos nas librarías pero os nosos, os galegos, no último recuncho" - Faro de Vigo\nElena Gallego Abad - Escritora e xornalista\n"Vexo centos de títulos nas librarías pero os nosos, os galegos, no último recuncho"\n"Dragal podería competir con historias que son best seller pero chégame con que se lea e ver voar o dragón nos ollos dos nenos"\nAntes de sentarse a escribir a triloxía de Dragal no seu fogar de Marín (Pontevedra), Elena Gallego foi xornalista en Ourense. Onte voltou á cidade na que desenvolveu parte da súa traxectoria profesional como xornalista para presentar na Feira do Libro da Alameda o segundo tomo da saga fantástica, “Dragal II, a metamorfose do dragón”.\n-¿Como sucedeu a metamorfose que a transformou a vostede de xornalista a escritora?\n-Para ser escritor hai que ser lector. Eu leo desde que recordo e cando soñas historias alleas, soñas tamén con escribir as túas. Miña nai garda nun caixón unha novela que escribín con 13 anos titulada “A rapaza dos ollos vermellos”. Aínda non me atrevo a lela, dame pudor, pero está aí. Eu xa escribía poemas... por iso caín no xornalismo que ten a súa parte creativa. O catalizador foi escribir a novela que quería que lera o meu fillo, que conseguira entusiasmar a un adolescente. Vin que nas librarías e bibliotecas non había nada noso, nada galego, e quixen demostrar que se podía facer.\n-¿Que cambios advirte na cidade dez anos despois de deixar de escribir sobre ela?\n-Chama a atención que se repiten titulares. Xa estábamos co AVE cando marchei, co soterramento si ou non. O que me gusta é ver como proxectos sobre os que escribín como a recuperación das marxes do río xa son realidade.\n-¿Que personaxes de Ourense escollería para unha ficción?\n-Uf, esto da para un thriller. Cando o dragón me deixe descansar volverei a Ourense para facer unha novela porque aquí a realidade supera á ficción.\n-Escribiu un libro para que o seu fillo adolescente lera... É como unha nai coraxe da cultura.\n-Si, pódese ver así. Calquera nai pode entendelo. Púxenlle o nome do meu fillo ó protagonista para chamar a súa atención. Foi o meu asistente mentres o escribía e o primeiro lector.\n-Xa se fala de Dragal como o Harry Potter galego, ¿para cando a versión no cinema?\n-O primeiro que me preguntan os nenos cando falo nos colexios é cando vai sair o videoxogo. Soñar é gratis pero eu son realista. O problema que vexo é que hai demasiadas propostas de literaturas, centos de libros nas librarías e os nosos, os galegos, no último recuncho. Eu creo que Dragal pode competir con outras historias que son best seller pero confórmome con que lean a historia e se gusta, que a compartan. E non hai nada máis flipante que os nenos curiosos e agradecidos. Vexo voar o dragón nos seus ollos.\n-¿Foi doado documentar a historia en Galicia?\n-Si porque en Galicia temos dragóns moi interesantes. A mágoa é cando descubres que hai moitas cousas que se están perdendo. En Dragal hai maxia, alquimia... traídas á actualidade. A xente sorpréndese cando digo que o alquimista máis famoso do mundo estivo en Galicia no século XIV. “El señor de los anillos” recolle tradicións dos pobos celtas que tamén son galegas.


Santiago, 24 de febreiro de 2010.- A Secretaría Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia decidiu suspender a programación dos Xogos Deportivos Escolares (XOGADE) que estaba prevista que se desenvolvese desde mañá, xoves, ata o domingo (ambos inclusive) debido á previsión de adversas condicións climatolóxicas.\nAnte a previsión existente, a Secretaría Xeral para o Deporte optou pola suspensión das actividades logo de escoitar a todas as partes implicadas na campaña de Deporte en Idade Escolar, que promove a Xunta de Galicia. Unha decisión tomada co obxectivo de evitar incidencias, xa que se espera durante o fin de semana unhas condicións climatolóxicas moi complicadas.\nA actividade estrela deste fin de semana era a disputa do Campionato Galego de campo a través que estaba previsto que levase a cabo na Pobra do Caramiñal coa participación de máis de medio milleiro de atletas que con anterioridade lograran a súa clasificación tras a celebración das fases local, comarca e provincial.\nAsí mesmo a Secretaría Xeral para o Deporte informou a todas as federacións galegas da previsión de mal tempo que haberá este fin de semana en Galicia e deixa á súa decisión o desenvolvemento das competicións oficiais, xa son eles os responsables das mesmas.\nA Secretaría Xeral para o Deporte fixo fincapé ás federacións na necesidade de que tomen as máximas precaucións para evitar incidencias e que estuden a posibilidade de suspender as competicións se fose necesario.


'A teima de Feijóo na austeridade provocou mortes de enfermos de hepatite C' - Praza Pública\nA fiscalía vén de presentar unha denuncia contra o Servizo Galego de Saúde (Sergas) nos xulgados de Compostela polas restricións impostas pola Xunta aos fármacos receitados a enfermos de hepatite C. O ministerio público considera que hai responsabilidades penais na cúpula directiva de Sanidade por non ter facilitado os medicamentos a doentes que acabaron falecendo. Cando menos tres, segundo o texto da demanda, terían morto pola negativa a administrarlles as medicinas. "Pero esta só é a pequenísima punta do iceberg", advirte Quique Costas, voceiro da Plataforma Galega de Persoas Afectadas pola Hepatite C, colectivo que organizou e liderou as mobilizacións que durante meses pedían unha solución a unha problemática que causou mortes, "sufrimento e angustia". Foi un dos que levantou a voz no Parlamento tras a negativa do PP a garantir os tratamentos e insiste en que "decisións políticas" do Goberno de Núñez Feijóo provocaron varias mortes en Galicia. "Non o digo eu nin a Plataforma, é o que di a fiscalía despois de nove meses de investigación e 200 folios nas dilixencias", aclara.\nO escrito da denuncia da fiscalía fala de tres falecidos pola negativa do Sergas a darlles o tratamento...\nSi, pero esta é a pequenísima punta do iceberg. O número de persoas que faleceron a causa da hepatite C en España no tempo que vai desde que a Axencia Europea do Medicamento acepta o fármaco ata a entrada en vigor do Plan Estratéxico para abordar a enfermidade foi de 5.000 persoas. Dese total, temos que deducir que 150 cando menos morreron en Galicia. Con isto non quero dicir que todas esas persoas non terían falecido se lles desen o tratamento, pero moitas delas si se terían salvado.\n"Durante quince meses sufrimos unha constante actitude de obstrución por parte da Consellería de Sanidade"\nHoubo máis mortes das que se poden deducir polas estatísticas?\nNon tempos coñecemento de todas as mortes porque a Plataforma constituíuse a final de 2014 e tampouco todos os pacientes están na listaxe dos tratados polo colectivo médico Batas Blancas [que foi o que presentou a denuncia nos xulgados]. O que si se deu durante todo ese período de quince meses foi unha constante actitude de obstrución por parte da Consellería de Sanidade ao acceso aos fármacos, mesmo para aqueles que xa foran prescritos polos médicos de cada doente atendendo a uns criterios xa hiperrestritivos do Ministerio de Sanidade.\nEsa é a cuestión sobre a que se centra a fiscalía?\nClaro. Aí é onde agroma a figura penal. De todos os pacientes que tiñamos controlados, entre Batas Blancas e a Plataforma detectamos cinco casos que nos pareceron manifetamente consecuencia directa desa denegación ou non concesión por parte da Xunta dos tratamentos. Finalmente, houbo catro que se puideron documentar con detalle e que foron remitidos á fiscalía, que logo de apañar datos e investigar, chegou á conclusión de que tres dos caos reunían todos os requisitos para atribuírlle unha responsabilidade penal á Administración. Paralelamente, naquela altura, nós temos detecado máis de 50 pacientes que levaban meses agardando por unha resposta da comisión creada pola Consellería de Sanidade, esa que no se día denunciamos e que co Plan Estratéxico a nivel estatal desapareceu.\nAquela comisión foi obxecto de duras críticas por parte da Plataforma e de máis colectivos.\nO que facía era tomar decisións de tipo administrativo sobre aqueles doentes que xa tiñan receitado un fármaco e decidía se podían acceder a el ou non. Ese era o quid da cuestión. Nós pediamos algo que, visto agora, parece estraño e ata demencia. Reclamabamos que nos fose dispensado aquilo que nos receitaban. Parece incrible que isto fose discutido, pero foi o que pasou.\n"Reclamabamos que nos fose dispensado aquilo que nos receitaban; parece incrible que isto fose discutido, pero foi o que pasou"\nComo explicaría vostede a actiude da Xunta? A que se deberon tantas reticencias e atrancos?\nSó se pode explicar en termos de austeridade. Feijóo presumía de ser campión da austeridade, o alumno máis avantaxado da clase de Merkel, e teimaba en demostralo cada día, ata tal punto de que en Galicia os criterios que se empregaban á hora de dispensar os fármacos eran máis restritivos que os que marcara o Ministerio de Sanidade. É unha derivación política e unha votande deliberada de ser máis papistas que o Papa. Cando o Ministerio modificou os criterios para facelos menos restritivos e poder prescribir os novos medicamentos, a Xunta tardou máis de mes e medio en aplicalos e só despois de que nós o denunciásemos publicamente.\n"As decisións da Xunta só se explican en termos de austeridade; Feijóo teimou en demostrar que era o alumno avantaxado de Merkel tamén coa hepatite C"\nE logo chegou o tema do extravío de varios informes...\nExtraviáronse sospeitosamente expedientes de persoas que mesmo estaban en listas para transplantes e en estado moi grave. Eran prescricións de novos fármacos á espera da comisión e aínda non se abriu nin tan sequera expediente informativo ningún sobre o tema. Nunca se explicou nada máis aló dunha nota de prensa onde vagamente se recoñecía un problema "nos circuítos". E nunca se nos explicou cal era ese teórico problema. Máis tarde, descubrimos outros 20 expedientes extraviados tamén no CHUS de Santiago. É moi difícil de explicar todo isto. O que está ben claro é que nas decisións tomadas e nos atrasos e atrancos había unha decisión política.\nEstán en contacto coa Xunta? Recibiron algunha explicación?\nTemos contactos trimestralmente coa dirección xeral de Asistencia do Sergas, que nos dá información sobre a aplicación do Plan Estratéxico, en vigor desde abril. Dannos datos sobre cantos pacientes levan tratados, con que medicamentos ou como evoluciona o plan, pero nada nos din sobre detección e información e prevención porque iso non se aplica en absoluto. É unha enfermidade que o propio Plan recoñece da que non están diagnosticados máis do 20% dos doentes. A inmensa maioría non sabe da súa situación, e lonxe de ter estratexias para descubrir a enfermidade, detectala, o que se fai é intentar ignorar os enfermos. Tratalos supón un gasto e iso non interesa.\n"Tratar os enfermos de hepatite C supón un gasto e iso non interesa á Administración"\nO conflito foi duro e houbo graves acusacións no Parlamento. Feijóo chegou a aludir a Venezuela...\nFronte a nosa loita, a actitude da Consellería de Sanidade e da ex conselleira Mosquera foi sempre de absoluto desprezo e de intentar por todos os medios desacreditarnos. Houbo situacións ridículas, como cando formulamos unha moción na Cámara na que dicía literalmente que os tratamentos fosen dispensados sen mediar máis decisión administrativa que a dos médicos. O PP votou en contra e vinte días despois estábase presentando o borrador do Plan Estratéxico que dicía exactamente o mesmo que nós propuxéramos. A Xunta fixo o ridículo a uns niveis moi altos. Xeraron angustia e sufrimento e provocaron situacións irreversíbeis e provocaron mortes.\nSoa forte dicir que a Xunta provocou mortes...\nNon é que soe forte, senón que é o que di a Fiscalía logo de nove meses de investigación. Dio a Fiscalía no seu escrito de denuncia porque chegou á convicción, despois de practicar moitas probas e facer moita investigación, de que pode haber responsabilidades penais por esas mortes. E o expediente conta de 200 folios... Logo de todas estas dilixencias, o ministerio público conclúe que as mortes foron provocadas por decisións da Consellería.\n"A Xunta fixo o ridículo a uns niveis moi altos, pero sobre todo xerou angustia, sufrimento e provocou mortes"\nQue agarda desta vía xudicial?\nO que agardamos é que o xulgado actúe e actúe con dilixencia. En canto sexa procesualmente posible, a Plataforma presentarase como acusación nesta causa e faremos o posible para facilitar a acción da xustiza contra aqueles que son responsables directos das mortes. A ex conselleira foi unha responsable directa, pero tamén o que fora director xeral de Asistencia e os membros daquela comisión. Cadaquén terá a súa parte de responsabilidade e decidirase quen tiña máis ou menos. Para nós está claro que a responsabilidade está na cúpula do Sergas e da Consellería, pero tamén nos membros da comisión porque as decisións que se tomaban, segundo nos dicían, eran froito do que decidía aquel conxunto de persoas.


Encuentro de delegados de pastoral en Arcas Reales – La Salle Santiago\nData Setembro 23, 2021\nO grupo de coordinadores, integrado por 22 docentes procedentes dos diferentes centros educativos da zona noroeste, retomou as reunións presenciais para poñer en común as diferentes realidades pastorais e comezar a planificación do curso. Do noso colexio asistiron María Chao e Mar Fernández.\nO pasado 23 de setembro, os delegados de pastoral do sector Valladolid participaron no primeiro encontro presencial de pastoral celebrado, durante o presente curso, na residencia de Arcas Reales (Valladolid). O Ir. Rafael Palomera, delegado de pastoral do Sector, foi o encargado de coordinar as diferentes sesións de traballo que se levaron a cabo ao longo da mañá.\nTras un primeiro momento de saúdos, reencontros y presentacións entre os asistentes, a mañá comezou cunha dinámica de reflexión pastoral conxunta, na que se compartiron as diferentes realidades pastorais dos centros despois da pandemia da COVID-19. Tras dun ano e medio marcado polas restriccións e as propostas dixitais, é momento de retomar a presencialidade dos encontros e as actividades con xóvenes. O diálogo moderouse ao longo da mañá entre toda a asamblea, pero tamén houbo tempo para que as obras educativas se xuntasen por grupos de proximidade para pensar e plantexar accións conxuntas.\nNon foi menor o ritmo durante a sesión da tarde, na que se presentaron e planificaron as quendas das diferentes actividades do curso pastoral para os centros da zona noroeste. A xornada tomou o seu fin cun peche celebrativo, ao máis puro estilo do Novo Contexto de Aprendizaxe, co propósito e o ánimo de seguir acompañando nos seus procesos aos xóvenes das realidades locais.\nInstalación de paneis solares no colexio\nPlan titorial de Secundaria


Visita guiada ao centro histórico - visit-pontevedra\nDescubre o encanto, a historia e a cultura de Pontevedra a través dunha visita guiada oficial polos lugares máis emblemáticos da capital das Rías Baixas. Prezos e horarios\nInicio / Visitas guiadas / Visita guiada ao centro histórico\nVen e séntete como na casa\nGoza coñecendo de forma diferente a cidade. Pasea polas súas rúas e prazas, Goza das súas tendas e comercios, empápate do ambiente e a vida local, saborea a súa gastronomía… Ademais, a situación xeográfica de Pontevedra, capital da provincia e das Rías Baixas, é absolutamente privilexiada, comunicada cos principais núcleos urbanos galegos e peninsulares.\nVisitas organizadas e patrocinadas polo Concello de Pontevedra e por Turismo de Pontevedra.\nSó traballamos con guías oficiais de turismo.\nPercorremos a cidade e visitamos o interior dos monumentos sempre que sexa posible.\nComo é a visita guiada?\nDurante a visita daranse a coñecer todo tipo de elementos culturais, históricos, monumentais, gastronómicos e festivos relacionados con Pontevedra, destacando no itinerario as súas prazas e a riqueza heráldica da cidade e facendo especial énfase nas lendas e anécdotas da cidade.\nHai que destacar que neste percorrido visítase tamén o interior dos principais monumentos da cidade, como as Ruínas de Santo Domingo, o Santuario da Virxe Peregrina, a igrexa de San Bartolomé e a Basílica de Santa María.\nPunto de información turística situado frente as Ruinas de Santo Domingo, Praza de España s/n\nAta 12 anos: gratis\nMenores de 12 anos gratis.\n*Tarifa reducida: parados/as, estudiantes, xubilados/as, pontevedreses/as, familias numerosas\n17, 18, 19 e do 24 ó 30 de xuño\n11.30h e 17.30h\nDo 1 de xullo ó 14 de setembro\n11.30h e 18.30h\nDo 15 de setembro ó 2 de outubro\nPor que nos elixir?\nAs nosas visitas están organizadas e patrocinadas polo Concello de Pontevedra e Turismo de Pontevedra e todos os nosos guías son responsables de turismo.\nDurante aproximadamente 1 hora e 45 minutos percorremos a cidade e visitamos o interior dos monumentos sempre que sexa posible, cousa que non ocorre noutras empresas e tours.\nAfonda en Pontevedra. Vive, sente e descubre a cidade a través da súa historia, cultura e gastronomía nas nosas visitas guiadas.\nFormación e profesionalidade\nGuías locais con experiencia\nPunto de saída fixo\nVisita completa e dinámica\nComo chegar a Pontevedra\nVer folletos e guías


Nao publican un DVD do seu último concerto – Balea\nNao publican un DVD do seu último concerto\nBalea· 30 Novembro, 2020 ·0\nNao celebran o primeiro aniversario da súa despedida dos escenarios coa estrea do DVD Adeus e grazas, un traballo que recolle integramente o derradeiro directo do grupo celebrado o 7 de decembro de 2019 no recinto ferial de Amio, en Santiago de Compostela, e que verá a luz o vindeiro luns. Durante o concerto, unha cita ateigada de emoción e sorpresas, Jasper, Gus, Torroncho e Amós revisaron practicamente todo o seu repertorio apoiados por máis de 20 artistas.\nNo directo, concebido como “unha gran festa” e que se prolongou durante máis de 3 horas, colaboraron Picchio (Banda Bassotti), Sabela Ramil, Tanxugueiras, SonDaRúa, Rebeliom do Inframundo, Odolaren Mintzoa, Mini e Navia Rivas, Ramón Iglesias, Anxelo de Xermar, Patty Castro, Paul Zervero, Dakidarría, Pauliña, Xiana Lastra, Manuel Varela, Inés Duport, Roi Xesteira, Iago Pico, Vituco Neira e Carlos Gilino.\nAdeus e grazas inclúe tamén o disco Apocalipse Nao, que recompila tres pezas documentais homónimas (I, II e III) recollidas á banda ao longo dos seus case quince anos de traxectoria. A última da triloxía, nomeada Apolicalipse Nao I, inclúe material audiovisual inédito gravado após a despedida do grupo e que se poderá ver por primeira vez neste DVD. No traballo, tanto os membros da formación como as persoas achegadas á mesma e que compartiron as súas vivencias coa banda nestes anos falan do que supuxo o derradeiro concerto de Nao e do que significou a súa música para eles.


A xornalista Carme Prado foi distinguida pola Xunta de Galicia no Día Internacional da Muller 2016 como unha das doce “transgresoras”. A selección, levada a cabo pola pola Secretaría de Igualdade, destacou a outras once mulleres nos campos do deporte, as artes, a ciencia, a medicina, medios de comunicación e a música.\nCarme Prado forma parte da Directiva da Asociación de Periodistas de Santiago de Compostela (APSC), e foi distinguida por ser una das primeiras editoras dos informativos da Televisión de Galicia.\nO premio na modalidade dos medios de comunicación tamén recaeu na directora e presentadora do programa Boas Tardes da TVG, Noelia Otero, por ser unha das que representa ás novas xeracións de mulleres nos medios de comunicación.\nTanto as que comezaron a traballar nas redaccións hai décadas, como as que están agora, tiveron e teñen retos que superar atrancos para acadar a igualdade de xénero.\nNa fotografía superior: Carme con Encina Ramos e Marta.