O Sergas sitúa en 1.233 persoas o persoal contaxiado e en 240 os afectados por máscaras defectuosas | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 24/04/2020 17:21\nEste venres o Sergas trasladou aos sindicatos que hai 1.233 traballadores contaxiados de COVID-19 e uns 240 afectados con positivo polo uso de máscaras defectuosas, retiradas despois de que se fixeran máis de 5.000 probas aos que as usaban. Así o informaron fontes sindicais despois da reunión telemática de hoxe. Tamén fontes sindicais afirman que lles trasladan que se "seguen facendo probas" e que "faltan tests nas áreas da Coruña, Vigo e Lugo".\nNo tocante a profesionais contaxiados, 279 xa recibiron a alta laboral. E os curados ascenden a 709 se se engaden os que recibiron a alta hospitalaria tras 15 días e os que deron negativo despois dunha segunda proba. Estiman que aínda hai "uns 500 afectados".\nDende os sindicatos din que o Sergas lles asegura que "van seguir facendo tests" ao persoal e que priorizarán "por áreas de media e alta exposición".\nAo encontro por videoconferencia asistiron representantes de CIG, UXT, CSIF, Satse e CCOO, xunto con representantes da Xunta. En declaracións, Javier Martínez, de UXT, comentou que lle pediron ao Sergas, referíndose ás máscaras defectuosas, "que non se volva repetir" e que é a comunidade a que ten que "verificar que ese material vén ben".\nOs representantes dos traballadores reclamaron "formación e información" sobre o material de protección "en todas as áreas". María Xosé Abuín, de CIG-Saúde, explicou que reprobou a "falta de formación e información do persoal en relación a aspectos como o material de protección".\nNo tocante ao reforzo de persoal coa prórroga de contratos MIR, Abuín explicou que denunciaron que "viñeran substituír postos de traballos" cando eran "contratos de reforzo".\nA responsable de Satse en Galicia, Carmen García, insistiu na reunión que "tiveran material suficiente e adecuado" para evitar "desconfianza e temor" entre o persoal do Sergas. Igual ca o resto de sindicatos piden que "se fagan todos os tests necesarios aos que tiveran posibles contactos coa COVID-19 e aos que non".\nJavier González, representante de CCOO, valora que "por fin" se lles facilite información nas reunións fixadas para os venres. E solicitan que se lles faga a proba "a todo o persoal, incluído o de limpeza". Dende CCOO tamén piden que na atención primaria se "repoñan periodicamente os equipos de protección e se lles facilite "algún vehículo para ir aos domicilios". Tamén que "descontamine" o que empregue o persoal sanitario para ver os pacientes nas casas.\nNo encontro tamén abordaron, segundo indica o Sergas, "o problema do desabastecemento mundial de equipamentos de protección individual", e destacan que dende febreiro, "o Sergas comezou a mercar material e seguirá facéndoo". "Mercáronse 15 millóns de máscaras", engaden.\nDin que "existe un protocolo" para os tests que se realizan aos profesionais. Son "de dobre banda, no caso de que os PCR dea un resultado dubidoso".\nSobre o estudo epidemiolóxico que comezou esta semana en Galicia, UXT lamenta que "non se formase" o persoal sanitario "na ferramenta tecnolóxica" que teñen que empregar. Tamén que o persoal que ten que ir a domicilios non saiba "de que EPI vai dispor" e "se ten que ir no seu coche".\nUXT critica a "celeridade coa que se inicia o estudo". E reclaman, especialmente para o persoal de enfermaría que se encarga de recoller as mostras, "que os formen e poñan todos os EPI axeitados".\nCIG-Saúde lamenta que o estudo "non estea consensuado cos profesionais" e que fora "anunciado por Feijóo nos medios sen que se informase previamente os profesionais de atención primaria". Ven positivo que se leve a cabo e demandan un cambio "no manexo dos casos positivos de COVID-19 e que se lles faga a seroloxía cuantitativa, ou cando menos un test rápido de IgG e IgM, para máis certeza e tranquilidade dos pacientes".\nSatse insiste en que non está en contra do mesmo, senón "do xeito precipitado" co que se leva a cabo. Reivindican "contar coa enfermaría", polo seu papel na recollida de mostras.\nCCOO "non considera que sexa malo" este traballo, e traslada "bastante malestar no persoal". Cren que no Sergas "o fixeron todo ao revés" na súa posta en marcha, porque "non son claros". Aseguran que representantes dos traballadores se decataron oficialmente do seu inicio na reunión deste venres. "É todo un pouco vago", apuntan, "non quita que o resultado do estudo nos veña ben para saber como está difundido o virus", conclúen.


Redacción | Sábado, 28 de Outubro de 2017, 13:49\nARCHIVADO EN | Ancares Xurés alcaldes incendios forestais espazos protexidos Rede Natura 2000\nOs espazos protexidos dos Ancares, na provincia de Lugo, e do Xurés, en Ourense, sufriron con forza o impacto da vaga de incendios que afectou a Galicia a mediados de outubro. O parque natural ourensán padecera, ademais, previamente o efecto doutros lumes. En total, segundo as cifras provisionais que manexan alcaldes de ambas as zonas, víronse afectados en ambos os espazos case 9.000 hectáreas.\nEn declaracións a Europa Press, a alcaldesa de Lobios, María del Carmen Yáñez (PP), cifrou en case 6.000 hectáreas --unhas 5.850-- as queimadas no Xurés en incendios recentes que afectaron tanto ao seu concello como ao tamén ourensán municipio de Muiños. E non son as primeiras, posto que este espazo protexido viuse afectado en varias ocasións por lumes procedentes de Portugal.\n"Temos que cambiar todos; isto non é só culpable unha persoa ou unha administración; hai que actuar na concienciación, sobre o que prende e ver tanto as administracións locais, máis próximas ao veciño, como todas as demais, cales son as mellores solucións para evitar outra desgraza así, sabendo que non podemos influír no clima", reflexiona.\nA clave, como contemplan moitos outros rexedores, é "limpar os montes". E para iso, recoñece que os concellos (coa responsabilidade subsidiaria de facerse cargo se non o asume o propietario) atópanse con "varios inconvenientes".\n"Necesitamos persoal para o labor de investigación, a notificación e, se o propietario non o fai, poder facer a limpeza e pasarlle a el a factura. Para iso, fan falta medios, cos actuais é bastante complicado", esgrimiu a rexedora de Lobios, municipio onde foi detido un brigadista de 21 anos, quen supostamente afirmou que lle pagaron por prender lumes.\nSobre as autorías, a alcaldesa non profunda e remítese ao que determinen os investigadores. "O detido en Lobios é unha persoa concreta, eu non teño datos para saber se hai ou non unha trama. O único que sei é que o monte arde", apuntou.\nEntre 2.500 e 3.000 hectáreas, pola súa banda, é a supeficie afectada nos Ancares, no concello lucense de Cervantes --en Noceda, Freixedo e Donís--, segundo trasladou a Europa Press o seu rexedor, Benigno Gómez (PSOE), quen destaca o traballo que fixeron os veciños e efectivos de extinción para evitar "unha traxedia aínda maior".\n"Foi dramático e terrorífico", rememorou o rexedor, quen defende, fronte ao que opinan outros alcaldes, que houbo unha "moi boa coordinación" e implicación da Xunta.\nIso si, o que o alcalde pide ás administracións son "cambios" nalgunhas cuestións que afectarían á protección ambiental do espazo protexido. E é que, por exemplo, quéixase de que "a norma de Rede Natura 2000 impide facer novas infraestruturas" que, ao seu modo de ver, resultan básicas para que non se repita o ocorrido na última vaga de incendios.\n"Hai que facer infraestruturas para que poida pasar unha motobomba porque hai lugares aos que só se pode chegar así e hai que facer devasa", advirte o rexedor, quen tamén incide na necesidade de limpar á beira das aldeas e de retirar árbores.\nE é que, aínda que o rexedor valora a protección ambiental que garante esta rede ecolóxica europea de áreas de conservación da biodiversidade, subliña que é preciso buscar un punto de convivencia porque en Cervantes "tamén viven os veciños". "E se pasa algo, se volve haber lume, hai que facilitar que poidan acceder as máquinas", remarcou.\n"Que facemos se non poden actuar os medios aéreos e non pode pasar unha motobomba?", pregúntase Benigno Gómez, quen trasladou a Europa Press que ve imprescindibles "cambios" no plan director de Rede Natura e tamén pide "queimas controladas" en zonas que levan anos sen arder.\n"Se non, isto é unha selva e iso non pode ser", resolveu o alcalde.\n"A LEXISLACIÓN PERMITE ROZAS"\nOs Ancares forma parte da rede galega de espazos protexidos e é Reserva da Biosfera, ademais de Rede Natura 2000.\nConsultada sobre a demanda de acometer cambios no plan director da Rede Natura 2000 de Galicia, a Consellería de Medio Ambiente trasladou a Europa Press que o dito instrumento xa recoñece "como uso permitido" as actuacións relativas ao mantemento de faixas de xestión da biomasa.\nAdemais, lembra que existe unha instrución conxunta da Dirección Xeral de Patrimonio Natural e a Dirección Xeral de Ordenación e Produción Forestal que permite rozar e manter infraestruturas existentes na Rede Natura.\n"A lexislación vixente permite tanto as rozas como o mantemento dos camiños", conclúe a Xunta.


50% de desconto extra na venda - novembro 2021|Demarini\nPáxina de inicio > Tendas > Demarini\nCupóns e código promocional de Demarini novembro 2021\nEstás interesado en aforrar cartos nas compras de Demarini? Afortunadamente, atopaches o noso sitio web porque o noso equipo atopará e engadirá manualmente numerosos códigos de desconto todos os días. Enviaranseche materiais promocionais durante as vacacións como o Black Friday, Nadal e Halloween. Tamén debes pagar moita atención aos produtos de venda e liquidación de Demarini, xa que tamén poden ser moi útiles para aforrar cartos.\n20% de desconto extra en Demarini\nAforra un 35 % na mellor opción de Demarini\nOfertas e cupóns Demarini\nComo usar o código promocional de Demarini\nFai clic no lado dereito da páxina para ver o código ou a oferta. Se fai clic nel, dirixirase á páxina de pago de Demarini, onde se copiará o noso código. Despois da verificación, o desconto farase efectivo. O código promocional ás veces aplícase automaticamente, e non é necesaria ningunha acción.\nQue son os cupóns Demarini?\nOs cupóns de Demarini ofrecen aos usuarios a oportunidade de aforrar cartos cando compran en Demarini. A xente segue preferindo as compras fóra de liña a pesar de que non foi tan popular desde hai anos. Como afecta isto á súa confianza? Comprar en liña é máis fácil e rápido. Os cupóns que verificamos manualmente poden permitirche aforrar máis que cando compras fóra de liña. Podes usar moitos descontos diferentes. Están aquí para ti.\nTodos Startselect Se\nCompre Isto funciona As miñas engurras | UE\n€100 de roupa masculina + envío gratuíto


Fauna da Gallaecia: Algaria (Genetta genetta) en primeira liña de praia.\nAlgaria (Genetta genetta) en primeira liña de praia.\n"Cousas veredes que fan rir ás paredes" dicía a miña avoa, e certo é, porque cando estás nun ecosistema dunar costeiro e galego quizáis unha das derradeiras cousas que agardas observar é unha algaria ou xineta (Genetta geneta), un animal que pola súa discrección resulta difícil de observar, nun ecosistema que, como xa dixemos recentemente, resulta cada día máis escaso polo desenrolo urbanístico do litoral.\nA algaria é quizáis un dos máis peculiares carnívoros medianos dos que na actualidade poboan a Galiza, trátase so único integrante dos vivérridos que vive na nosa terra, e agocha tras de si unha curiosa historia que quizáis non coñezades, ou sí, quen sabe...\nEn principio parece ser que a algaria é un mamífero de orixe africana, traído polos musulmáns á Península como animal doméstico. Nese tempo usaban algarias a modo de gato para acabar cas pragas de ratos dentro dos barcos e nas casas, así a súa chegada a Iberia, non debería ser anterior ao ano 711, no que os musulmans chegan á Península. Nerbargantes non todos os autores están dacordo neste punto, a pesar de que as análises xenéticas amosan que apenas existe diferenciación nas algarias europeas. Fose como fose a algaria escapou do dominio humano, colonizando a maior parte da Península Ibérica, exceptuando as cotas máis altas dos sistemas montañosos, e O Sur da Franza. A día de hoxe, a expansión das algarias continúa polo continente, e chegan xa a Centro Europa e Italia.\nSe ben a ausencia da especie no rexistro fósil da Península parece apuntar a unha introducción por parte dos musulmáns da especie no territorio europeo, tamén é certo que as algarias xa eran utilizadas como animais domésticos polos romanos, e a eles se lles atribúe a introducción da especie nas illas Baleares en tempos do emperador Augusto.\nOutra das curiosidades da algaria é o seu propio nome, coñecida en gran parte do noroeste coma algaria, gato de algaria ou gato algar, este nome, de orixe árabe, non deixa de resultar peculiar dada a escasa estadía dos musulmáns neste recuncho do país, o que en principio, limitaria o uso de vernáculos desta orixe. Sen embargo as fronteiras nunca son impermeables, e moito menos durante a idade media, e un bon número de vernáculos de orixe musulmana ou árabe en Galicia e no galego, teñen ao parecer, a súa orixe nas migracións mozárabes dende o territorio musulmán hacia os reinos cristiáns. Os mozárabes eran cristiáns que vivían no territorio musulman que nun momento dado migraron a territorio cristián, ben por decisión propia, ben por persecución ou expulsión. Os mozárabes trouxeron consigo un n bon número de palabras que se integraron ás linguas romances, e tramén un estilo arquitectónico prerománico, no que en Galicia temos un exemplo na capela de San Miguel de Celanova (Ourense).\nA palabra algaria ou algar é tamén unha sustancia untuosa que se extrae do animal, a modo de almizcre e que tivo gran aprecio na antigüidade en perfumería e outros usos mediciñais. Esta sustacia a segregan as xenetas a través dunha glándula que posúe perto do rabo.\nAs algarias distribúense pola práctica totalidade do territorio galego, pero os seus hábitos extraordinariamente discretos, fan dela un animal poucas veces visto. Non así os seus rastros, coma pegadas ou cagadas que deposita en letrinas, que si se detectan con frecuencia, Asemade soe sufrir atropelos nas estradas.\nPublicado por Alberto Rivero en 14:09\nEtiquetas: Galicia, Genetta genetta, mamíferos, Pontevedra\nManuel Sobrino Senra 21 de abril de 2016, 7:44\nMuy interesante la historia de la "algaria". Algunas cosas ya las conocía, otras, como ese curioso nombre, las acabo de conocer. Una suerte poder observarla en libertad.\nAlberto Rivero 21 de abril de 2016, 13:01\nGracias Manu!, es un tema que siempre me ha gustado mucho, el de los vernáculos o nombre prpiamente gallegos que se le dan a los animales o plantas, y tratar de descibrir su historia o etimología para lograr saber más de ellos. un saludo!


I never drink ... wine: grandes... ENORMES! a miña selección de protagonistas do terror. Hoxe: Bela Lugosi\ngrandes... ENORMES! a miña selección de protagonistas do terror. Hoxe: Bela Lugosi\nHaberá quen diga "Bela de primeiro?" e eu digo "pois si". Hai alguén anterior e mellor -e non se me vai escapar- pero Bela ten un sitio nos nosos corazóns por pura xustiza. E o motivo máis obvio é o propio nome deste caderno, que sen Bela quedaría nun simple "eu xa ceei". Pero non, el faino millor ca iso, el establece pautas. El leva unha capa que identificamos nun acto reflexo, sen pensar en que é só attrezzo, e el só un actor. Faino tan natural coma os impulsos máis básicos, a fame, a sede e o escapar da luz.\nRespiramos a Drácula gracias a Lugosi. Bela fíxose o vampiro, a persoa, o actor e o vampiro outra vez, pero todo tan xunto e irremediable que era unha vela nunha mansión de sillares inmensos e escaleiras lúgubres que se desprazaban case trepando pola parede. E coa cera mesturábase sangue ó son da música harmoniosa dos fillos da noite.\nBela fíxose un icono do xénero, gracias en gran parte ó aceno e ó acento. Son algo moi difícil de transmitir os valores tan abstractos que crean a atmosfera do horror. Se Browning era o Poe do audiovisual, ben soubo sacarlle partido ó inmigrante cargado de sex-appeal que non sabía inglés.\nPosiblemente o maior defecto de que o acusan é de ser excesivo no xesto, de ser demasiado teatral no cine; pois será para gustos, a min Bela resúltame perfecto. O príncipe da escuridade, seductor e repulsivo, capaz de hipnotizar, con costumes exóticas, antigas e de orixe nobiliaria. Pero dicíanlle esaxerado. Non estou dacordo, non creo que poidamos entender millor ca el como debía moverse un ser que podía transformarse en millóns de ratas de ollos vermellos.\nSe vos interesa podedes ler unha biografía moi curiosa sobre el, se a atopades -gracias, Álvaro, pola accesibilidade documental. Está escrita por Edgar Lander e publicada en Anagrama. Ten un ton amable, sen caer en cursiladas, e achéganos a iso no que se convertiu a sua vida, ese híbrido que sería tán fácil coma mentira etiquetar.\nSe alguén aínda non se namorou del eu podo suxerir o remedio, velaquí a súa filmografía, aínda que o prudente sería comezar por Drácula. E se sodes insensibles eu xa non teño solución.\nPara goce visual unhas imaxes míticas... Que só poño imaxes de Drácula? ui! nin me dera conta...\nFotos tiradas de paperblog.com, vadeultra.blogspot.com, aullidos.com, magiafantasma.blogspot.com, kekai.blogspot.com, micine-halbert.blogspot.com, tiempoderuinas.wordpress.com.\nEtiquetas: Bela Lugosi, cine, Drácula, Protagonistas do terror, Universal, vampiros\ngrazie mile por facernos a vida mais inteersante lendo este artigo riquiñisimo. os vampiros tamen sempre exerceron unha fascinacion morbosa sobre min.me encanta


O Concello do Incio repartirá mascarillas á veciñanza “casa por casa” – EnComún\nO Consistorio mercou un lote de unidades, e anunciou que aínda están dispoñibles baixo petición mascarillas aportadas pola Xunta\nA veciñanza da Xunta recibirá no seu domicilio mascarillas de protección fronte ao coronavirus. GPCI\nO Concello do Incio tomou a iniciativa de mercar un lote de mascarillas hixiénico-protectoras, logo das directrices do Goberno central de recomendar o seu uso ao incorporarse á actividade laboral.\nPETICIÓNS POR TELÉFONO DAS MASCARILLAS ACHEGADAS POLA XUNTA\nMentres non se recepciona este material, os veciños que precisen deste elemento de protección poden chamar ao teléfono do Concello (982 42 70 14), e solicitar unha mascarilla procedente do lote achegado pola Xunta.\nDende o Concello informaron de que, cando cheguen as novas mascarillas, repartiranse entre toda a veciñanza “casa por casa”. O reparto será gratuíto e farase en condicións de seguridade, a cargo do propio equipo de Goberno, persoal municipal, Protección Civil e axentes medioambientais que están a colaborar co Concello.\nA UME volveu a Monforte para realizar novos traballos de desinfección


Hubert Davis - Wikipedia, a enciclopedia libre\n17 de maio de 1970 (50 anos)\n1992 / Rolda: 1 / Elección: 20\nDallas Mavericks (1997–2001)\nPuntos 5 583 (8,2 pp)\nRebotes 1 045 (1,5 pp)\nAsistencias 1 172 (1,7 pp)\nHubert Ira Davis Jr., nado o 17 de maio de 1970 en Winston-Salem, Carolina do Norte, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense da National Basketball Association (NBA). É sobriño do tamén xogador profesional Walter Davis.\nAsistiu á Universidade de Carolina do Norte, onde fixo 21,4 puntos por partido na súa última tempada, consagrándose como un fiable tirador de tres puntos. De feito, fixo unha media de puntos meirande que a de calquera outro xogador de baloncesto baixo a tutela do adestrador Dean Smith, incluso Michael Jordan.\nFoi seleccionado na 20ª posición do Draft da NBA de 1992 por New York Knicks. Estivo en activo até 2004, pasando por New York Knicks, Toronto Raptors, Dallas Mavericks, Washington Wizards, Detroit Pistons e New Jersey Nets. Dende 2008 traballa como analista do baloncesto universitario e aparece en College Gameday, un show da ESPN.\nEstatísticas de Hubert Davis\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Hubert_Davis&oldid=4592197"\nNados en Winston-Salem, Carolina do Norte\nA última edición desta páxina foi o 19 de decembro de 2017 ás 15:11.


E con él, o Pergamiño Vindel.\nPor fin, onte celebramos o Día das Bibliotecas Escolares. Unha festa moi esperada, pola expectación creada pola Maga Tomasa. Unha festa para aprender e para pensar. Unha festa moi grande, porque levamos máis dunha semana preparando este día.\nEfectivamente: todo comezou o mércores pasado. Como lembraredes, a Maga Tomasa enviara unha carta a cada aula convocando ó alumnado a unha xuntanza na Biblioteca.\nPois ben, á hora sinalada, cada grupo acudíu puntualmente á cita. Xa na porta atopamos a primeira sorpresa: un sobre debaixo da imaxe da Maga Tomasa e dunha mensaxe que dicía: A Maga Tomasa di. Así que, como por alí non dicía nada máis, decidimos que, talvez, no sobre atoparíamos algunha pista.\nAlgo atopamos, aínda que non solucionamos gran cousa: un pasaporte co nome da nosa aula e un símbolo moi extraño que, algún neno ben cativo identificou como un código QR. Sergio, de 5 anos, díxonos que iso aparecía sempre nos ovos sorpresa, e que o seu pai o escaneaba para que el poidera descargar xogos na tablet.\nMais... como escanear? Algúns opinaron que co ordenador, ou cun móbil, ou cunha tableta. Móbiles non tiñamos. O lector de códigos do ordenador está estropeado. Que facer...? Ó mellor a Maga Tomasa deixáranos unha nova pista dentro da biblioteca. Así que decidimos entrar con coidado.\nRealmente, a Maga Tomasa é máxica. Non tardamos moito en descubrir, enriba dunha mesa, unha tableta. Os alumnos xa experimentados aprendéronos a escanear o código.\nE... maxia potaxia! A propia Maga Tomasa falounos a través dun arquivo de audio.\nCoa información da Maga non nos resultó difícil atopar a caixa de correos. Alí marchamos en busca da primeira pista...\n... que resultou ser un póster.\nQue representaría ese cartel? Algúns dixeron que un ascensor; outros que parecía un enxeño do futuro; e outro rapaz, que era a árbore do saber. A verdade é que, probablemente, todos tiñan razón, segundo comprobaremos polas nosas investigacións.\nAnte a incerteza, decidimos ler. Descubrimos un título no que a palabra PENSAR estaba ben resaltada. Pero, ademais, reparamos en que a expresión Biblioteca Escolar aparecía tres veces. Entón, analizamos unha por unha as imaxes incluídas en cada pompa. E, reflexionando, chegamos á conclusión de que todas elas (os contos tradicionais, as novas, a música, as artes, a lectura de evasión, o teatro, as exposicións orais, os audiovisuais, o aprender a estudiar, a investigación en ciencias, en definitiva, o mundo), tiñan cabida na Biblioteca Escolar.\nXa non había duda. Podiamos completar a primeira parte do noso pasaporte: O 24 DE OUTUBRO CELEBRAMOS O DÍA DAS BIBLIOTECAS ESCOLARES.\nA segunda parte preguntábanos polo título do noso proxecto. A verdade, non tiñamos nin idea. Así que houbo que volver á caixa de correos para descubrir a segunda pista. Eran cinco sobres con letras dentro.\nSentamos en mesas, e cada grupo intentou compoñer a súa palabra.\nTras varios intentos, decidimos que o título correcto debía ser: PALABRAS QUE TRAE O MAR.\nTocaba a terceira pista! Máis sobres e un código QR. Outra vez escaneamos, e escoitamos a mensaxe da Maga Tomasa.\nE aquí, por arte de maxia, resultou que cada aula recibíu letras diferentes distribuídas en distintos sobres.\nDespois de compoñer as palabras, cada grupo de alumnos obtivo un verso distinto:\nEducación Infantil 5 anos: Ondas do mar de Vigo\n1º de Primaria: No sagrado en Vigo\n2º de Primaria: Ai ondas que eu vin ver\n3º de Primaria: Miña irmá fermosa vinde comigo\n4º de Primaria: Mandado teño comigo\n5º de Primaria: Cantas sabedes amar amigo\n6º de Primaria: Ai, Deus, saberá agora meu amigo\nBuscando na caixa de correo atopamos a pista 4. Soamente dous folletos iguais.\nAnalizamos entre todos a portada do folleto. Pensamos que as letras vermellas podían corresponder ó nome do autor. O debuxo representando a un trovador parecía bastante antigo. O fondo tamén. O único moderno parecía ser o texto da parte inferior.\nLogo decidimos follear. Ó principio, textos informativos modernos. E, na páxina do medio, a foto dun documento realmente antigo no que descubrimos algúns pentagramas.\nNa seguinte páxina atopamos sete poemas. Decidimos ler o primeiro verso de cada un. E... maxia potaxia! Alí estaba o noso verso!\nXa só quedaban dúas pistas, e estas chegaron no mesmo sobre:\nE as respostas foron estas:\nO autor do noso verso é Martín Códax.\nO que chegou foi o Pergamiño Vindel.\nPor último, a Maga Tomasa deixounos un encargo: escribir o noso verso con letras bonitas para decorar o noso mural. Os nenos e nenas de 5 anos foron moi aplicados, e trouxeron o seu traballo os primeiros. Quixeron agasallar así á Maga Tomasa, xa que celebrábamos o aniversario das bibliotecas escolares.\nPois xa vedes: un día no que disfrutamos e aprendemos moitísimo. Agora tocará investigar e rematar o noso mural. Pero iso contarévomolo noutra ocasión. Mestras tanto, deixámosvos coas fotos do día. Premede neste enlace para disfrutalas:\nEtiquetas: Aprender a pensar Día das Bibliotecas Escolares 2017 Palabras que trae o mar


Un salientable crecemento do PIB xerado pola economía española - Blog de Celso Delgado\nHome Economía Un salientable crecemento do PIB xerado pola economía española\nUn salientable crecemento do PIB xerado pola economía española\nDifunde hoxe o Instituto Nacional de Estatística (INE) varios datos adiantados de interese.\nO Produto Interior Bruto (PIB) xerado pola economía española rexistra unha variación do 0,7% no terceiro trimestre de 2016 respecto ao trimestre precedente. Esta taxa é unha décima inferior á rexistrada no trimestre anterior (0,8%).\nA variación anual do PIB no terceiro trimestre de 2016 é do 3,2%. Esta taxa é dúas décimas inferior á rexistrada no segundo trimestre (3,4%).\nUnhas décimas, que expresan unha leve retardación sempre que o INE confírmeas o próximo 24 de novembro. Con todo, estamos ante uns datos mellores que os que se esperaban a comezos deste ano.\nUn exemplo de boas noticias foi onte o da Enquisa de Poboación Activa que evidenciou que a evolución do mercado de traballo durante o terceiro trimestre do ano segue a traxectoria de mellora en liña coa recuperación da economía española.\nO número de parados reduciuse en 530.000 persoas no último ano e a taxa de paro baixou ao 18,91%. Desde o peor momento da crise, creáronse 1,577 millóns de empregos netos e hai case dous millóns de parados menos.\nA evolución do mercado de traballo durante o terceiro trimestre do ano segue a traxectoria de mellora en liña coa recuperación da economía española. Entre os meses de xuño e setembro creáronse 226.500 empregos, a cifra máis alta para un terceiro trimestre desde 2005; é dicir, antes do inicio da recesión.\nA creación de emprego aumenta a un ritmo anual do 2,65%, 0,22 puntos máis que no segundo trimestre, o que se traduce na creación de 478.800 postos de traballo no último ano, ata os 18,527 millóns de ocupados.\nDesde logo, todos estes datos evidencian que claramente o PIB crecerá este ano 2016 por encima do 3%, con equilibrio e de forma sustentable e que iso pode perdurar no tempo.\nComo expresaba onte o ministro de economía e competitividade Luís de Guindos, entre os retos do próximo Goberno estará "manter e continuar cun crecemento por encima do 3%, xa que aí está a clave da creación de emprego". Engadindo: "despois de tres anos de crecemento económico e de creación de emprego España non xera dúbidas e incertezas".\nDicía o mércores no debate de investidura, Mariano Rajoy, que "debemos perseverar na política económica que nos permitiu un cambio de rumbo e non dar marcha atrás naquelas reformas que nos están permitindo crear medio millón de empregos ao ano. Pronto necesitaremos aprobar os Orzamentos Xerais do Estado para 2017, que son a peza central da política económica do noso país. Primeiro, porque determinan, en última instancia, o destino do 43% da riqueza que somos capaces que xerar entre todos cada ano (Produto Interior Bruto). Segundo, porque resumo en cifras a orientación da política económica que nos asegure o crecemento e a creación de emprego".\nEsperemos que a maioría deste novo Congreso non ignore que a estabilidade orzamentaria debe seguir sendo un compromiso ineludible do noso País e contribúa á súa consecución.\nUn salientable crecemento do PIB xerado pola economía española Reviewed by Celso Delgado on viernes, octubre 28, 2016 Rating: 5


En clave de re\nTeresa Táboas Veleiro\n12/06/2020 05:00 h\nEste tempo repentino e distópico, que traerá sen dúbida algunhas fondas e complexas transformacións, obríganos a facer reflexións profundas dende a arquitectura e a propoñer novas utopías. Da mesma maneira que na linguaxe musical nos obriga a colocar unha clave ao comezo da partitura co fin de ir asociando as notas musicais, pódese tamén variar se así o decide o intérprete, porén compositores como o músico alemán Heinrich Schütz (século XVII), autor entre outras da primeira ópera Dafne, utilizou para algunhas das súas obras unha clave de fa en quinta, rebelándose á ortodoxia. Daquela, fronte aos retos actuais de recesión, reconstrución e recuperación, propoño mudar as claves do exercicio da nosa profesión e interpretala en clave de re, para dar respostas de vangarda a un novo contexto sanitario, económico e social -aínda que sempre hai a quen lle mete medo propoñer, e prefiren seguir interpretando a melodía na clave errada-. E seguramente a principal revolución que se ten que facer dende a arquitectura pasa por transformar un exercicio profesional maiormente ensimesmado nunha práctica multidisciplinaria que vaia establecendo pontes coa sociedade a base de propostas de calado e compromiso.\nA miña experiencia política permitiume tomar conciencia diso, ademais da certeza absoluta de que é posible axudar a mudar e mellorar a vida das persoas dende a nosa profesión. De feito, nestas últimas semanas de confinamento varias persoas lembráronme a importancia que tiveron as Normas do hábitat galego, xa que nesa reclusión á que nos obrigou a emerxencia sanitaria decatáronse de como a especulación inmobiliaria permitiu edificar vivendas cunhas dimensións espaciais mínimas e unhas cativas calidades de luz e ventilación, converténdoas en auténticas prisións. Pero, curiosamente, no seu tempo provocaron un enorme ruído nalgúns sectores ideas que simplemente propoñían, entre outras cuestións, e como se recolle no limiar, «afondar nos novos conceptos aplicados á construción, tales como a sostibilidade, a reciclaxe, o aforro de enerxía, ou o asollamento, ligados á preocupación polo coidado do medio e da natureza e á explotación dos recursos que dela se obteñen». Pero ás normas do hábitat sucedeulle algo parecido ao que o Zaratustra de Nietzsche, porque non foron entendidas nin escoitadas por algúns aos que lle chegaron antes de tempo.\nPero hai que a ter a valentía de repensar as cousas dende a nosa profesión, aínda que ás veces o camiño sexa longo e haxa que ir devagar. Por iso concordo totalmente con Gramsci cando se refire ao compromiso que temos que ter: «Non me gustan os indiferentes, creo que vivir quere dicir tomar partido. Quen verdadeiramente vive non pode deixar de ser cidadán e partisano».\nPor sorte existen algúns partisanos, como o arquitecto holandés Rem Koolhaas, un dos grandes pensadores contemporáneos, que nos días previos á traxedia que ía cebarse en forma de pandemia con Nova York inaugurou unha visionaria exposición no Museo Guggenheim da cidade neoiorquina, titulada «Countryside, the future», e na que afonda intelixentemente nesa clave de repensar o modelo urbano actual, que concentra ao 50 % da poboación mundial en megalópoles que ocupan soamente o 2 % do territorio do planeta, un modelo -o das urbes compactas- caduco e que, en aras dunha mal chamada eficiencia, foi defendido durante anos; asemade, tamén trata o papel que xogarán as áreas non urbanas nas transformacións políticas, socioeconómicas e ambientais que están por vir.\nAnálises intelectuais potentes, que tentan dar respostas aos grandes problemas que como espada de Damocles penden sobre as nosas cabezas e os nosos territorios, como o cambio climático ou as grandes migracións, e na mesma liña que xa o fixeran séculos atrás outros grandes pensadores, imaxinando outras maneiras de habitar que puideran mellorar as vidas da xente. Como fixo Tomás Moro na obra Utopía, do ano 1515, creando pequenas cidades separadas por cintos agrícolas, ou a primeira proposta de cidade-xardín de Ebenezer Howard, en 1898, que describe no seu marabilloso libro titulado A Peaceful Path to Real Reform, e na que, fronte á decadencia do mundo rural, pretendía establecer espazos agrícolas para beneficio comunitario, e evitar así o incremento do valor do solo que ocasionaba o rápido crecemento das cidades, concordando coas formulacións de Charles Fourier ou Robert Owen, os socialistas utópicos.\nXa que logo, este é un momento cheo de oportunidades para pensar, propoñer e planificar novas maneiras de habitar e utilizar o noso territorio, e tamén os espazos públicos e privados que conforman as nosas vidas, con respostas novas, utópicas, coas que afrontar os grandes retos que este tempo repentino puxo diante de nós.\nPor Teresa Táboas Veleiro Doutora en Arquitectura e membro da Comisión de Vivenda do Consello de Arquitectos de Europa


A Parroquia de Santa María de A Fonsagrada organiza o luns 29 de xullo un Camiño Contemplativo que ten como finalidade facer unha etapa do Camiño Primitivo dende a fe. Será unha maña de oración, meditación, contemplación e convivencia.\nSaída: Ás 8 e media da mañá diante da igrexa. Vaise en coches ata o Bar Acebo.\n– Diante do Bar Acebo: bendición dos peregrinos\n– Igrexa de Fonfría: Adoración Eucarística-Oración persoal\n– Capela de Silvela: Santo Rosario\n– Capela de Paradanova: lectura do Evanxeo\n– Igrexa de A Fonsagrada: Eucaristía\n– Xantar: Se os que se apunten o desexan pódese organizar o xantar.\n28/06/2019 por A Nosa Voz\nO 28 de xuño ás 18 h ten lugar o último dos Camiños contemplativos que veu organizando este curso a Delegación de Apostolado Segrar. Baixo o lema “Memoria agradecida. 350 anos de Ofrenda ao Santísimo” faise un tramo do Camiño Primitivo en sentido contrario: sáese da Ponte Romana, para estar na Capela do Carme ás 19h e ás 19:30 h na Catedral, onde se participará na Novena na honra ao Santisimo.\n27/03/2019 por A Nosa Voz\nO venres 29 de marzo ten lugar o segundo Camiño Contemplativo deste curso, que propón a Delegación de Apostolado Segrar.\nNesta ocasión O Camiño Contemplativo – Experiencia Coresmal, o percorrido será de 18 a 20 horas ao redor da Muralla de Lugo. O punto de encontro será ante o Concello, na praza Maior. E proponse meditar sobre o seguinte: Construímos muros. Cales son os nosos medos?\nNesta experiencia de contemplación na realidade social da cidade de Lugo, trátase de deixarse mirar por Xesús, saber mirar o mundo desde os ollos do corazón, desde os ollos de Deus.


O Dado Dadá súmase á febre da comedia improvisada - Nós Televisión\nO Dado Dadá súmase á febre da comedia improvisada\nA impro dos luns en Compostela ten un novo fogar. O Dado Dadá Jazz Club acollerá cada semana aos IMPROvisibles\nDesde hai case seis anos, algúns locais hosteleiros da zona vella compostelá permanecen ateigados cada semana para un espectáculo que ten que colgar o cartel de “entradas esgotadas” días antes da función, e non falamos de concertos nin dos populares monólogos. Aínda descoñecida para o gran público -que ao escoitar o seu nome segue preguntando “¿É un monólogo?” ¿É teatro universitario?”- son os que acaban sucumbindo á curiosidade da impro quenes descobren que só é necesario acudir unha vez para entender o concepto: unha representación escénica onde nada do que ocorre está ensaiado, porque as accións e as palabras agroman no momento grazas ao enxeño dos actores e as propostas do público.\nA improv, como se denomina no mundo anglosaxón, naceu en Chicago na década dos 60; e a partir de alí clubes como Second City ou Upright Citizens Brigade encargáronse de espallalo por todo o país, formando canteiras das que nacerían iconas televisivas coma o Saturday Night Live ou presentadores da talla de Stephen Colbert. Toda unha institución tamén en Latinoamérica, chegou timídamente a España a principios de século e xa está aquí para quedarse. Compañías como Jamming ou Impromadrid enchen teatros na capital e realizan xiras internacionais. En Santiago os improadictos tiñan ata agora unha cita todos os mércores e venres no Café Camalea, agora mesmo a capital da impro na nosa cidade.\nOs fans están ávidos de novas propostas, porque o que ten a improvisación e que cada día é único e irrepetible, nace e morre na hora e media que dura o show. Iso levou aos membros da nova compañía IMPROvisibles a lanzar o proxecto que estrean esta noite. A súa residencia será o emblemático Dado Dadá, onde poderemos velos cada luns. Un histórico clube da noite compostelá, famoso pola súa aposta pola maxia e as jams de música en directo, e onde actuaron persoeiros da talla de Javier Krahe. Os seus integrantes son Cayetano Lledó, Gandalf Gambarte, Paulo Rubal, Carlos Morales, Jacobo Barros e Victor Castro. Será a primeira vez que a impro se traslade do casco histórico á zona nova da cidade.\nArtigo anterior“Mulleres Bravas da nosa historia”\nSeguinte artigoCompostela visibiliza ás mulleres que “fan do cotián algo especial”


Galletas caseiras para todos os gustos | Consumer\nGalletas caseiras para todos os gustos\nCatro tipos de galletas, doces e salgadas, para facer en casa e gozar con amigos ou en familia\nFacer galletas non é un proceso moi laborioso, pero si exacto en canto ás cantidades e á orde dos ingredientes que hai que mesturar. Ovo, leite, fariña, fermento… respectar as cantidades de cada un ou non facelo marcará a diferenza entre lograr unhas galletas estupendas e perder o tempo na cociña. A final de contas, a repostaría ten moito de química: seguir a correcta combinación das fórmulas -ou receitas- será unha garantía de éxito. As galletas son unha das elaboracións que máis xogo dan na cociña, tanto para socializar con amigos como para preparar e degustar cos nenos. A continuación, descríbense catro receitas para facer en casa: galletas salgadas, doces, rápidas e sen fariña.\nAntes de empezar a elaborar as galletas, debemos asegurarnos de que temos todos os ingredientes e, tamén, algo de enxoval básico. Entre os ingredientes clásicos, necesitaremos fariña, azucre, manteiga, ovo e leite, ademais dalgúns extras (canela, vainilla, froitos secos, chocolate…) e moitas ganas de experimentar. En canto ao enxoval, non poden faltar uns boles amplos para mesturar, un rodete para estirar (vale unha botella redonda e limpa), un cortapastas (podemos utilizar vasos de diversos tamaños), papel apto para hornear e fontes de forno.\n1. Galletas salgadas con queixo de ovella\nNecesitamos: 125 g de fariña, 20 g de queixo de ovella seco e en po, 30 g de manteiga, 50 ml de leite desnatada, 5 g de fermento, un ovo e 5 g de sal.\nPreparación. Mesturamos a fariña co fermento, o queixo de ovella en po e a manteiga cortada en trocitos. Amasamos e agregamos o leite e un chisco de sal. Seguimos amasando ata conseguir unha textura homoxénea; dámoslle forma de bóla e deixamos repousar durante 15 minutos. Pasado ese tempo, estiramos a masa ata formar unha lámina duns dous centímetros de grosor, que cortaremos cun cortapastas pequeno, xa que a graza das galletitas é que sexan de bocado. Tamén podemos facelas de diferentes formas, para que sexan máis divertidas. Colocamos as nosas cookies sobre unha bandexa de forno (forrado con papel de forno) e pintamos a superficie das galletas con ovo batido. Podemos espolvorear un pouco de sal por encima (mesmo utilizar diferentes tipos de sal: con aroma a pemento, a boletus, a limón…). Horneamos a 180 ºC durante 12 minutos, ou cando vexamos que están douradas, e sacamos do forno. Esperamos a que se amornen antes de consumilas… se podemos resistir a que se arrefríen.\n2. Galletitas con trocitos de chocolate\nNecesitamos: 100 g de fariña, 50 g de manteiga, 40 g de azucre branco, 40 g de azucre moreno, 80 g de cobertura de chocolate en trocitos e 5 g de fermento.\nPreparación. Mesturamos a fariña co fermento, o azucre branco e o azucre moreno, ata formar unha mestura arenosa. Troceamos a manteiga branda e agregámola á mestura anterior xunto co chocolate troceado en cachitos moi pequenos. Distribuímos esta masa en pequenos anacos sobre unha bandexa de forno, previamente untada de aceite de girasol. Horneamos a 200 ºC durante 12 minutos. Unha vez cociñadas, sacamos do forno, esperamos a que se arrefríen e listas para presentar!\n3. Galletas almendradas, sen fariña\nNecesitamos: 250 g de améndoas crúas, 200 g de azucre, dous ovos e canela en po.\nPreparación. Troceamos lixeiramente as améndoas con axuda dun robot de cociña, colocámolas sobre unha placa de forno con papel de forno e tostamos a 150 ºC durante cinco minutos (ou ata que se douren un pouquiño). Sacamos do forno e trituramos de novo ata conseguir unha fariña de améndoa. Mesturamos este po co azucre, os dous ovos batidos, un toque de canela e, se queremos, un pouco de esencia de limón. Cando teñamos a masa con consistencia, ímola colocando en pequenas porcións sobre unha bandexa de forno un pouco engrasada. Horneamos a 180 ºC durante 10-12 minutos, dependendo do tipo de forno. Sacámolas unha vez que estean douradas, e facémolo con coidado de non rompelas, xa que, ao non levar fariña, son un pouco delicadas.\n4. Galletas en 10 minutos con axuda do microondas\nNecesitamos: 100 g de fariña, 40 g de azucre, 100 g de manteiga, un chisco de fermento en po, un chisco de aroma de vainilla e un ovo. Se queremos, tamén podemos utilizar trocitos de chocolate, froitos secos tostados ou froitas desecadas (aínda que isto é opcional).\nPreparación. Mesturamos a manteiga co azucre, a fariña tamizada e o fermento, ata formar con estes ingredientes unha masa tipo plastilina. Espolvoreamos fariña sobre unha mesa fría -se é posible, a encimera da cociña- e, con coidado, estiramos a masa co rodete de pastelaría ata que quede cun centímetro de grosor. Cun cortapastas imos cortando e sacando galletas, que colocaremos sobre un prato de microondas forrado con papel de forno para que non se peguen. Pintámolas de ovo batido e engadimos tamén, se o desexamos, os trocitos de chocolate, os froitos secos tostados ou as froitas desecadas. Cociñamos no microondas a máxima potencia durante dous minutos. Farémolo por quendas de catro ou seis galletas, para que non sexan demasiadas, xa que así se distribúe mellor a potencia do microondas. Unha vez cociñadas todas, podemos darlles un toque dourado utilizando o grill, durante dous minutos.\ncociñar galletas-gl repostaría


«Melancolía de sofá», Luisa Castro\nPublicado o 9 Febreiro, 2010 nas categorías Crónica, Narrativa, Noticias, Xornalismo\nEn apenas dúas semanas chegarán ás librarías os exemplares de Melancolía de sofá, o primeiro libro de Luisa Castro no catálogo de Xerais. O volume recolle unha antoloxía da obra xornalística en galego que a autora de Baleas e baleas publicou nesta primeira década de 2000. A quen se dirixe un escritor cando escribe? Só se pode dicir algo desde a máis radical intimidade, desde a renuncia absoluta a auditorio ningún.\n«No desterro» e «Samos», novos títulos de Ramón Cabanillas na Biblioteca das Letras Galegas\nPublicado o 5 Febreiro, 2010 nas categorías BLG, Noticias, Poesía\nA vindeira semana chegarán ás librarías os primeiros exemplares das edicións dos poemarios de Ramón Cabanillas Samos e No desterro.\nA edición inglesa d’ «Os libros arden mal» de Manuel Rivas chegará as librarías o 18 de febreiro\nPublicado o 4 Febreiro, 2010 nas categorías Narrativa, Noticias, Traducións\nO vindeiro 18 de febreiro chegará ás librarías de todo o mundo a edición en inglés d’ Os libros arden mal de Manuel Rivas. Editada en tapa dura e cunha edición moi coidada por Random House e traducida por Jonathan Dunne, será presentada en Londres por autor e tradutor a finais deste mes. Tal como sinala Jonathan Dunne esta edición supón «un paso de xigante para a obra de Manuel Rivas e para a literatura galega».


Decorar as casas ó xeito do medievo terá premio en Vimianzo no II Concurso de Fachadas\nO Asalto non sería o mesmo sen o traballo de ducias de persoas que poñen o seu gran de area para que na vila se respire historia por todos os recunchos. Por iso, os organizadores decidiron consolidar o Concurso de Fachadas creando unha segunda edición, despois do éxito do ano pasado.\nTodo aquel que desexe participar deberá inscribirse enviando un correo no que deben constar: nome e apelidos do concursante, teléfono e enderezo exacto da fachada (ou piso) coa que participa. Os únicos que quedan excluídos de participaren son os locais dos Pinchos Irmandiños. Por suposto, as fachadas deberán estar engalanadas cando menos os días da festa, o venres 4 e o sábado 5 de xullo. Aínda que tamén se agradece a vontade de aproveitar a semana facendo un Vimianzo máis fermoso os sete días. Con todo, o prazo para presentarse ao concurso remata o mércores 2 de xullo.\nEsta edición haberá máis agasallos para os participantes. O primeiro premio levará un vale de compra por valor de 50€, o segundo un menú medieval Do Mar á Terra para dúas persoas, e o terceiro outro tanto, pero menú castrexo. A decisión do xurado farase pública durante o propio sábado 5 de Xullo, ás 19h na Praza do Concello.\nXa falta menos para desvelar todos os detalles do XIX Asalto ao Castelo. Este sábado celébrase a Gala-Casting no Auditorio de Vimianzo ás 20.30h. Nela revelarase o cartel, concertos e as novidades preparadas para este 2014.\nNoutra orde de asuntos, aproveitamos a ocasión para lembrar que esta é a última semana para que organizadores e patrocinadores merquen entradas para a V Cea Medieval que se celebra o venres 4 de xullo. O domingo será o último día. O número máximo de entradas que se poden comprar é de 2 por persoa. As entradas terán que ser solicitadas a Óscar Santos (686 605 380).\nA xente que aínda non estea identificada como axudante e desexe botar unha man, pode anotarse a través de Óscar Santos e, ao mesmo tempo, para comprar entradas para a cea se o considera oportuno.\nXa a partir do luns que vén, 2 de xuño, e até esgotar existencias poranse á venda as entradas que queden libres, cun tope máximo de 300. O máximo número de entradas a sacar nesta fase será o de 4 por persoa. Os puntos de venda serán os seguintes: a Casa da Cultura de Vimianzo; a Administración de Lotaría de Vimianzo; ou se non, de maneira virtual, a través do portal de venda online www.servinova.com.\nE xa para rematar, aínda está aberto o prazo para apuntarse á Feira Artesanal que se realiza no mesmo sábado do Asalto (5 de xullo). Para participar non hai máis que cubrir o formulario a través desta web ou cubrindo un formulario de inscrición no Departamento de Cultura do Concello de Vimianzo. Máis información para isto no 665957289.


Política Social asina un convenio con Cruz Vermella de apoio ás persoas sen fogar - NH Diario\nInicio Galicia Política Social asina un convenio con Cruz Vermella de apoio ás persoas...\nPolítica Social asina un convenio con Cruz Vermella de apoio ás persoas sen fogar\nFoto.- Moncho fuentes.\nA conselleira de Política Social, Fabiola García, e a presidenta de Cruz Vermella en Galicia, Carmen Colmeiro, asinaron un convenio polo o que o Goberno galego destina 170.000 euros ao acompañamento e apoio ás persoas sen fogar. O acordo busca dar cobertura a un colectivo que, segundo apuntou a conselleira, “precisa máis ca nunca do noso apoio”.\nFabiola García sinalou que esta iniciativa permitirá darlle información ás persoas en situación de rúa sobre os servizos e axudas ás que poden acceder, apoio psicolóxico, asesoramento legal e axuda no acceso á vivenda, entre outras cuestións.\nA conselleira lembrou que este acompañamento integral se suma aos proxectos postos en marcha pola Xunta durante os últimos anos, como son o Plan de atención a persoas sen fogar ou a creación dos primeiros centros residenciais para a atención ás persoas en situación de rúa, que conta no centro de Padre Rubinos na Coruña con 11 prazas.\nArtigo anteriorCarballo | CaixaBank doa 7.000 euros a Vieiro para axudar a mozos con adiccións\nArtigo seguinteA feira de Paiosaco celebrarase cos postos habituais, pero reducindo o seu espazo á metade


Un cento de escolares de Ourense asisten á entrega do XVII Premio "Pura e Dora Vázquez"\nInicio/Última hora/Un cento de escolares de Ourense asisten á entrega do XVII Premio “Pura e Dora Vázquez”\nUn cento de escolares de Ourense asisten á entrega do XVII Premio “Pura e Dora Vázquez”\nBegoña Graña e María José Rodríguez recollían o galardón no colexio Mestre Vide\nAsistentes á entrega dos Premios Pura e Dora Vázquez.\nO colexio público Mestre Vide de Ourense foi o centro escollido este ano para a entrega do XVII Premio “Pura e Dora Vázquez” de narración e ilustración infantil e xuvenil que organiza a Deputación de Ourense, que na presente edición recaeu na escritora Begoña Graña pola súa obra Adrán e a fábrica de xeo e na ilustradora María José Rodríguez. O presidente provincial, Manuel Baltar, entregaba os dous galardóns -diploma acreditativo e un premio de 1.500 euros- nun acto que contou coa presenza dun cento de escolares de 5º e 6º de Primaria -que tamén gozaron da actuación do mago Deimi-, directivos e docentes do Mestre Vide e o delegado da Xunta en Ourense, Gabriel Alén.\nSegundo o xurado desta edición, Adrán e a fábrica de xeo, ten “un valor pedagóxico engadido, cunha perspectiva de divulgación científica ao propoñer xogos por medio de experimentos”, abondando nas relacións interxeracionais e cuestións como os migrantes e a vida intercultural na aldea. Das ilustracións de María José Rodríguez, o xurado destacou a súa “estética infantil e inxenua que ilustra magnificamente a narración, con imaxes que dan moitísima información, teñen forza e expresividade, que poden impactar moito ao lector novo”.\nO presidente da Deputación e o delegado da Xunta en Ourense, coas galardoadas nesta edición.\nAntes da entrega dos premios, Patricia Torres, presidenta do xurado, lanzou unha encomenda aos escolares “para que neste verán vivan nas súas aldeas as experiencias de Adrán e, sobre todo, para ler porque os libros son un mundo aberto ás historias e os soños”.\nNunha orixinal intervención coa axuda de “Morce”, un monicreque de morcego que tamén forma parte das personaxes da obra, a galardoada explicou que este “é un libro dedicado a nenos e nenas doutras culturas, dos que podemos aprender un montón de cousas e axudar a integralos, o que nos fará mellor como sociedade, falando tamén de ciencia porque nos fai entender o que ocorre ao noso arredor”. Pola súa banda, a ilustradora María José Rodríguez agradeceu á Deputación a convocatoria destes premios “que axudan a espallar a cultura e que nos permiten dar a coñecer aos persoeiros que temos preto e que fixeron moito fóra, porque Pura e Dora Vázquez foron escritoras moi importantes non só en Ourense senón tamén en América”.\nA Rúa comarca Deputación dora ilustración noticias O Barco Ourense premio presidente provincia pura Valdeorras Vázquez xuradao


Dereito á educación pública | Esquerda unida\n14 Marzo, 2013 26 Xullo, 2016 victor Educación, Movementos e Dereitos Sociais\nO deputado, Xabier Ron, denuncia que a solución que se lles está ofrecendo de ir a un centro situado a varios quilómetros non é a axeitada xa que este colexio non conta con servizos necesarios para as familias como o transporte escolar ou comedor.\nSantiago de Compostela, 14 marzo de 2013.- O grupo parlamentar de Alternativa Galega de Esquerda insta a Consellería a garantir o dereito a unha educación pública de calidade e integral aos 18 nenos e nenas de Santiago que quedaron sen praza no centro escolar de Fontiñas por un erro da Consellería de Educación, á hora de adscribir o colexio de Fontiñas coa Casa do Neno. O deputado, Xabier Ron, lembra que a Consellería de Educación é a administración pública galega que ten encomendada a competencia de prestar, coa mellor calidade, o servizo público da educación, que se aplica tamén aos servizos complementarios como transporte e comedor escolar que permitan as familias conciliar a súa xornada laboral coa formativa educativa dos seus fillos e fillas. Por este motivo, “a administración pública galega, xa que logo, non pode ser quen poña atrancos na efectividade desa igualdade de oportunidades, non pode ser quen dificulte o acceso a unha educación pública de calidade e a todos os seus servizos” salientou o deputado de AGE que denunciou que iso precisa mente é o que pode acontecer con varias familias compostelás.\nA decisión da Consellería de Educación de non cumprir co acordo de adscrición asinado entre o centro concertado coñecido como Casa do Neno e o colexio de Fontiñas atenta para o deputado Xabier Ron contra os dereitos dos 18 nenos e nenas que hoxe cursan o último ano de educación infantil e das súas familias xa que as solucións que se lles están ofrecendo non contemplan ese carácter integral do servizo público da educación. Para AGE non abonda con admitir o erro ao facelo aludindo a falta de espazo do de Fontiñas e por iso o grupo parlamentar interpela ao goberno da Xunta para saber qué solución vai adoptar a Consellería para garantir o dereito dos nenos e nenas a unha educación publica de calidade e que inclua todos os servizos que precisan as familias.


Anglos - Wikipedia, a enciclopedia libre\nOs anglos foron un pobo xermánico que no século V invadiu e emigrou a Gran Bretaña, xunto cos xutos e os saxóns, moi relacionados étnica e lingüisticamente con estes últimos. Os anglos vivían no que hoxe é o norte de Alemaña, entre o río Rhin e o Elba e en parte do istmo de Xutlandia, en Schlewing.\nA súa lingua é unha das bases do inglés xunto coa antiga lingua saxoa, sendo moi semellante a esta. En Gran Bretaña fundaron os reinos de Mercia, Northumbria e Anglia Oriental, e chegaron a unha mestura cultural cos saxóns, dando forma ó concepto anglosaxón e sendo a palabra da que deriva o nome do país, Inglaterra, England ou Terra Anglorum en latín.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Anglos&oldid=4236161»\nA última edición desta páxina foi o 15 de marzo de 2017 ás 23:56.


/imgs/2006/10/daus1.jpgEstas Olimpíadas, teñen a súa orixe en Rumania, onde en 1959 seis países da Europa Oriental enfrontáronse paira valorar os seus coñecementos matemáticos. Aos poucos fóronse unindo máis países á competición de tal maneira que na actualidade participan na Olimpíada Internacional máis de 80 países dos 5 continentes.\nEspaña, que se incorporou ás Olimpíadas Internacionais en 1983, selecciona aos integrantes do Equipo Olímpico Internacional a través da súa propia Olimpíada Matemática Nacional. Esta competición, que se celebra desde 1963, é convocada pola Real Sociedade Matemática Española (RSME) e na actualidade conta co patrocinio da Subdirección Xeral de Bolsas e Promoción Educativa do Ministerio de Educación e Ciencia.\nA Olimpíada Nacional comeza cunha primeira fase local que se realiza a nivel autonómico ou de distrito universitario e na que pode inscribirse calquera alumno matriculado en bacharelato, e en caso excepcional estudantes de 2º ciclo de ESO que avalados polo seu profesor demostren una gran cualificación matemática, de feito este ano o sexto clasificado nacional está a cursar 4º de ESO. Paira participar “non fai falta ser un xenio, senón gustarche as matemáticas, saber velas e intuílas” coméntanos María Gaspar Alonso, Presidenta da Comisión da Olimpíada Matemática Española.\nImportancia dos profesores\nO proceso comeza en novembro co envío da convocatoria aos centros escolares por parte dos delegados de cada comunidade ou distrito universitario. A clave para que esta fase da competición sexa posible está na encomiable colaboración dos profesores de matemáticas, eles son os que, despois de detectar aos alumnos que mostran una inclinación preferente por esta materia ou posúen una habilidade especial resolvendo os problemas, ínstanos a participar na primeira fase e encárganse así mesmo de preparalos mediante clases de ampliación ou seminarios de problemas, una labor extraordinario e extraescolar que ninguén lla recoñece” como apunta María Gaspar. O único recoñecemento a esta actividade docente é a certificación cun crédito de formación, por parte do Ministerio de Educación, aos profesores que preparen a un alumno clasificado paira a fase nacional das Olimpíadas, e outro crédito aos preparadores dos seleccionados paira as Olimpíadas Internacionais. “O profesor ten que dar moitas clases, atender aos alumnos, preparar os problemas, resolver as dúbidas e todo fose do horario de clase, e este crédito só o reciben si o alumno é un dos gañadores, terían que darllo a todos os que fixesen algo, independentemente de que gañen ou non” engade Gaspar.\nDespois da preparación, o alumno ten que enfrontarse ao temido exame, seis exercicios repartidos en dúas sesións que son cualificados por un xurado designado pola RSME. Dos ao redor de 2.500 alumnos que se presentan nesta fase, tan só serán seleccionados un máximo de tres estudantes por cada Universidade Pública existente na Comunidade Autónoma, que ademais de pasar á fase nacional, reciben un premio de mans da Subdirección Xeral de Bolsas e Promoción Educativa do MEC de 380 euros paira o primeiro e 284 e 220 euros respectivamente paira o segundo e terceiro clasificado.\nNeste punto a competición empeza a complicarse, xa que na seguinte fase Nacional o enfrontamento matemático é máis selectivo, só están os mellores. En dúas sesións de tres exercicios cada una, preto de 120 estudantes teñen que demostrar a súa pericia ante un tribunal composto por profesores representantes das Olimpíadas Autonómicas e membros da Comisión de Olimpíada da RSME. “Cando chegan á fase nacional non todos teñen a mesma preparación, depende do distrito que o estivo preparando, ademais hai alumnos que levan dous anos participando nas distintas fases e outros que se presentan por primeira vez” puntualiza María Gaspar. O certo é que despois de tres días de reunión, nos que llo pasan estupendamente” segundo Gaspar, tan só 36 deles serán premiados, 18 con medalla de bronce, 12 de prata e os 6 mellores con medalla de ouro, a chave que abre a porta do reto internacional, xa que ademais de recibir un premio en metálico de 750 euros, este seis galardoados pasan a formar parte do Equipo Olímpico Español nas Olimpíadas Internacionais.\nIr á páxina seguinte: Olimpíada Internacional »


Case a metade dos conductores que circulan polo centro das cidades están intentando aparca-lo seu vehículo o máis preto posible do lugar ó que pensan acudir. Pero na maioría das cidades, estacionar no centro é unha tarefa difícil que en horas punta pode volverse case imposible.\nHoxe, a saturación do tráfico debida ó uso intensivo do coche particular dificulta o funcionamento eficaz das cidades, reducindo a súa accesibilidade e causándolle danos ó ambiente urbano e ó benestar psicolóxico dos propios conductores. O enorme incremento dos fluxos de tráfico, que exercen presión sobre os espacios centrais das cidades, é, segundo os expertos, un dos principais problemas das nosas urbes. A gran cantidade de desprazamentos en horas punta desborda con frecuencia a capacidade das infraestructuras viarias prexudicando o transporte colectivo e ós conductores de vehículos particulares e ós peóns.\nCONSUMER comparou, mediante unha metodoloxía propia e deseñada especialmente para isto, o tempo que tardan os automobilistas en localizar un lugar libre onde estaciona-lo seu vehículo na vía pública (non en aparcadoiros) no centro de Bilbao, Vitoria, San Sebastián, Pamplona, Logroño, Santander, Barcelona, Valencia, Castellón, Alacante, Málaga e Madrid. Ademais, recompilou datos en concellos e empresas de aparcadoiros) sobre outras cuestións relacionadas co feito de aparca-lo vehículo nestas 12 capitais: dotación de prazas de aparcadoiros, tarifas de zonas azuis e de aparcadoiros de pagamento, taxa por recupera-lo coche retirado polo guindastre debido ó seu mal estacionamento, multas por aparcar en dobre fila ou en pasaxe permantente…\nAs principais conclusións do informe son: unha, que aparcar no centro dalgunhas cidades custa moito máis tempo (ata catro veces máis) ca noutras; dúas, que facelo en días laborables (de media, case 9 minutos e medio por cada aparcamento) soamente require un 10% máis de tempo ca en fin de semana; tres, que o custo que supón aparca-lo vehículo é moi distinto segundo a cidade na que se efectúe o estacionamento: as zonas azuis (OTA, ORA e semellantes) e os aparcadoiros de pagamento custan nunhas cidades ata o dobre, e mesmo o triple, ca noutras; e, catro, que a posibilidade de que os automobilistas que aparcan incorrectamente na vía pública sexan multados ou o guindastre lles retire o vehículo é moi superior (ata dez veces maior) nunhas cidades ca noutras.\nAparcar en Logroño ou Vitoria é moi distinto que facelo en Madrid ou Alacante\nSegundo a proba práctica realizada, aparcar (é unha media correspondente a tódolos das da semana, incluídos os festivos) no centro de Logroño e Vitoria require só 3 minutos e medio e 5 minutos, respectivamente, mentres que en Madrid esixe 13 minutos e medio e en Alacante (que estaba inmersa en obras de infraestructura que prexudican o tráfico) supuxo 22 minutos. Estas catro cidades son os valores extremos e as diferencias coas outras oito capitais son importantes.\nEn Bilbao resulta tamén difícil aparcar pero só en días laborables (máis de nove minutos) mentres que en San Sebastián resulta relativamente sinxelo en laborables (6 minutos) pero moi complicado (máis de 20 minutos) os días festivos.\nBarcelona, cunha media de case 8 minutos por cada aparcamento, mellor as fins de semana cós laborables, queda nun termo medio, moi satisfactorio para unha urbe do seu tamaño.\nAs cidades que máis paciencia esixen ó automobilista que aparca en días laborables son, de peor a mellor, Alacante (lembrémo-la influencia das obras), Madrid, Valencia, Bilbao e Castellón. En todas elas, estacionar no centro de luns a venres require máis de 9 minutos de media.\nEn fins de semana, a situación mellora algo pero segue sendo complicado deixa-lo coche: só en Bilbao, Logroño e Vitoria se tarda menos de 5 minutos. Nas que máis difícil lles é ós automobilistas aparcar en fin de semana son San Sebastián (case 23 minutos de media), Alacante (case 16 minutos, e os domingos non había obras…) e Madrid (14 minutos).\nComo referencia consideremos que aparcar no centro de Barcelona na fin de semana require só 6 minutos, e en Bilbao 2 minutos e medio.\nCómo se mediron os tempos\nOs técnicos de CONSUMER realizaron un total de 672 aparcamentos na zona máis céntrica das 12 capitais, de luns a domingo e durante dúas semanas ben afastadas no tempo, unha en febreiro deste ano e a outra en xullo. Aparcouse 56 veces en cada cidade, 8 veces a distintas horas (as mesmas en cada unha das cidades) en cada día da semana, e sempre entre as 8 da mañá e as 8 da tarde. Os estacionamentos efectuáronse na vía pública, evitando os aparcadoiros e con vehículos de tamaño medio.\nEn cada núcleo urbano, tódolos intentos de estacionamento partiron dun mesmo lugar e tomouse como referencia en cada cidade un edificio emblemático e moi céntrico. A procura de aparcamento iniciábase, en tódolos casos, nas rúas máis próximas ó lugar de partida. E continuaba nas próximas a estas, para volver cara á zona do punto de partida cando, no seu afán de localizar unha praza para aparcar, o conductor se afastaba o suficiente como para que o regreso a pé ata o punto de referencia esixise máis de 10 minutos.\nAparcar na cidade custa máis cartos do que semella\nNon se trata só da perda de tempo e da tensión. Aparcar na vía pública leva consigo, non sendo en Castellón (que non ten zonas azuis de aparcamento con horario limitado), tamén un custo, ben distinto entre unhas e outras cidades. Estacionar na zona azul de Barcelona custa 225 pesetas por hora, o triple que en Vitoria e Alacante e máis do dobre do que en Valencia, Madrid, Santander e Logroño.\nE cando as cousas se poñen difíciles, sempre queda a opción do aparcadoiro de pagamento. Madrid, Barcelona e Valencia teñen, con moita diferencia, os aparcadoiros máis caros: unha hora de estacionamento custa de media máis de 200 pesetas, mentres que en Logroño, Pamplona e Vitoria representa arredor de 100 pesetas. En Málaga custa 195 pesetas a hora, e en Bilbao, San Sebastián e Santander anda arredor das 150 pesetas. Alacante e Castellón ofrecen aparcadoiros bastante económicos, a unhas 130 pesetas a hora de media.\nNo tocante á facilidade de atopar unha praza nos aparcadoiros, as diferencias volven ser importantes: San Sebastián conta con unha por cada 21 turismos que pagan o imposto de circulación nese concello, mentres que en Málaga hai unha por cada 206 coches, unha proporción dez veces peor cá donostiarra. Madrid tampouco pode presumir: unha praza de aparcadoiro por cada 128 turismos. Entre as mellor dotadas de aparcadoiros figuran Logroño e Castellón.\nPara rematar, quen aparca incorrectamente en San Sebastián, Pamplona e Barcelona está 10 veces máis exposto a que o guindastre lle retire o seu coche ca quen o fai en Logroño. Este dato baséase na proporción do número de servicios que realizan os guindastres municipais con respecto ó número de coches que pagan o imposto de circulación en cada cidade. É dicir, que a presión á que están sometidos os automobilistas que non cumpren as normas é ben distinta nunhas cidades ca noutras.\nBoa mostra desta discriminación é a tarifa que se debe aboar para recupera-lo coche retirado da calzada por un destes guindastres: en Santander non custa nada, mentres que en Madrid se deben aboar case 20.000 pesetas, e en Barcelona e Valencia máis de 17.000 pesetas. Logroño e Castellón presentan unha taxa moi económica: menos de 6.000 pesetas. Hai outros dous datos que revelan a moi distinta severidade dos concellos cos infractores: un, en San Sebastián, os axentes municipais impoñen unha media de 1,5 multas de tráfico por habitante e ano, mentres que en Alacante a proporción é dez veces menor. E, dous, en Santander non respecta-la normativa da zona azul sanciónase cunha multa de 10.000 pesetas, mentres que en Alacante a mesma infracción supón unha sanción de soamente 2.000 pesetas.\nO tráfico urbano, un enorme problema\nA maioría das cidades españolas teñen problemas de saturación e retencións a causa da avalancha automobilística nun tecido urbano con capacidades espaciais e ambientais moi limitadas. O tráfico ocupa aproximadamente o 80% da superficie viaria das urbes e iso aínda que a penas chegan ó 20% as persoas que a cotío se moven na cidade mediante locomoción motorizada. E estímase que o consumo enerxético medio de cada persoa que se despraza no seu vehículo en hora punta é 6 veces superior ó que emprega o transporte colectivo. A procura dun lugar no que estaciona-lo vehículo ocasiona tantos problemas no tráfico rodado que en Tokyo e nalgunhas cidades dos Estados Unidos, se o conductor non dispón dunha praza de aparcamento en propiedade ou en alugueiro, non se lle permite emprega-lo seu automóbil. A policía urbana non autoriza o acceso ó centro de Manhattan se o conductor é o único ocupante do vehículo.\nA Unión europea, no seu quinto Programa do Ambiente e no Libro Branco do Transporte recomenda estratexias de ordenación territorial, a potenciación dos sistemas de mobilidade que lle outorguen prioridade ó transporte colectivo, peóns e ciclistas, así como medidas educativas para un uso máis racional do automóbil privado. Unha enquisa a nivel europeo puxo de manifesto o grande apoio social que merecen as actuacións que limitan o tráfico de automóbiles no centro das cidades, entre outras a creación de zonas peonís, os estacionamentos exclusivos para residentes, a reducción dos límites de velocidade en vías urbanas, os carrís para transporte colectivo e vehículos de alta ocupación, o uso do coche compartido e o acceso permitido só ós residentes en determinadas zonas da urbe.\nA contaminación atmosférica e acústica e, en xeral, a deterioración da calidade de vida urbana, son efectos directos do tráfico excesivo que tampouco se deben eludir. O transporte é a maior fonte emisora dos principais contaminantes atmosféricos que sofren as nosas cidades. Malia a que a lexislación sobre os gases de escape de automóbiles e camións reducirá a contaminación orixinada por cada vehículo, o aumento do número destes contrarrestará a medio prazo as posibles reduccións. Se unha cidade ten un tráfico lixeiro, ofrece boas posibilidades de aparcamento en superficie e, como complemento, conta con aparcadoiros abondos e baratos, podería pensarse que está favorecendo o uso do vehículo privado. Pero non ten por qué ser por forza así. Aí está Vitoria, unha cidade compasiva co automobilista, pero con numerosas e amplas zonas peonís. Moitos vitorianos realizan a maior parte dos seus percorridos andando ou ben en transporte público. Algo terá que ver a concienciación dos cidadáns, a configuración urbanística da cidade e a calidade do seu transporte público. Polo tanto, non semella totalmente asumible a tese de que o mellor argumento disuasorio para reduci-lo uso do coche privado no centro das cidades é causarlle cada vez máis dificultades ó automobilista, convertendo a cidade nun atasco monumental e nun espacio de tensión, problemas e inseguridade entre os cidadáns.\nO desgaste psicolóxico\nAparcar no centro das cidades resulta, na maioría das ocasións, incómodo e desagradable e acaba causando tensión e fatiga. Fai perder moito tempo, e a incerteza de se chegaremos á hora prevista ó punto de destino provoca os nosos nervios. Moitos anóxanse con outros conductores, cos peóns e mesmo cos pasaxeiros dos seu automóbil. Enfrontarse decote a esta situación fai que o automobilista tema a hora de poñerse ó volante e comece a sentir ansiedade anticipadamente, creando un círculo vicioso que aumenta aínda máis a ansiedade.\nEste estado emocional inflúe negativamente no seu xeito de reaccionar ante as diversas circunstancias do tráfico. Os acontecementos que causan tensión a cotío provocan reaccións como ansiedade, dores de cabeza, musculares e malas dixestións.\nCircular por calzadas saturadas de tráfico e procurar aparcar nos centros das cidades convertéronse en actividades que non por cotiás son menos irritantes, frustrantes e desagradables. Pola contra, a súa condición de cotiás acentúa os problemas. É moi difícil afacerse a situacións tan tensas, e require un grande autocontrol e enormes doses de paciencia.\nEstas situacións teñen fío directo coa tensión e producen unha maior activación do sistema nervioso simpático, encargado de ordenarlle ó organismo unha acción inmediata. Aumentan así o ritmo de respiración e cardíaco e a presión arterial, o que lle permite ó ser humano responder máis rápida e eficazmente, polo que circunstancias de perigo, como estar a piques de chocar con outro vehículo, se resolven reaccionando a tempo e freando de súpeto. Non obstante, se a conxuntura non require unha acción inmediata, as sensacións producto desta maior activación do sistema nervioso percíbense como desagradables, polo que esa enerxía engadida non se canaliza nin se utiliza, e as palpitacións e a suor desacougan e tradúcense como algo negativo. Tamén aumenta a activación do sistema nervioso periférico, que regula o nivel de tensión dos músculos e executa os movementos. Por iso, cando permanecemos moito tempo atrapados nun atasco poden xurdi-la dor de cabeza, do pescozo ou das costas. E se a tensión é intensa, frecuente e duradeira xéranse outros trastornos, como sensación de fatiga, falta de apetito ou dificultade para concentrarse.\nA aparición da tensión, en realidade, depende de que a situación se perciba ou non como ameazante. Se unha persoa se prepara con calma e sensatez para facerlle fronte, a tensión será mínima. Se, pola contra, traduce esa situación como algo horroroso e inxusto, a resposta comportará tensión muscular, aceleración do ritmo cardíaco…, amais de emocións negativas.\nAs relacións sociais que se guían polas normas de tráfico son as que producen máis agresividade. E, ó parecer, é nese contexto cando se teñen máis preto armas e obxectos punzantes. A tensión e o incremento de conductas violentas e agresivas prexudica tamén a seguridade vial. A busca dun lugar para aparcar aumenta, ademais, a fatiga dos conductores e este factor é perigoso cando se suma ó cansazo que supón percorrer moitos quilómetros ou ó do final da xeira laboral. A operación de aparcar produce máis casos de insolidariedade entre conductores ca outras igualmente complexas, coma a do adiantamento. A procura dun aparcamento, por outra banda, reduce a atención do automobilista ante a conducción propiamente dita.\nEstá tan concentrado en atopar unha praza libre que se distrae da conducción, o que aumenta a posibilidade de choques con outros vehículos e atropelos a peóns. E, para rematar, a tensión que provoca a busca de aparcamento non remata cando se acada o obxectivo. Estas alteracións do ánimo mantéñense se non se estacionou o vehículo correctamente ou se se está atento a anova-la tarxeta de pagamento da zona azul, sistema que, aínda que é útil para regula-lo tráfico e despexa-las prazas, crea situacións de tensión nunha sociedade que xa ten abondas.\nDesgaste do vehículo\nA conducción frecuente por rúas céntricas prexudica o vehículo, que sofre un desgaste maior que se transita por estradas interurbanas. E conducir polo centro da cidade supón un gasto de combustible moi superior ó de facelo por estrada. Ademais, ó circular a moi baixa velocidade e realizar moitas manobras, o carburante non se queima ben e xera carbonciño, que deteriora o motor, as válvulas e as buxías do coche. Pero o compoñente que máis se desgasta ó conducir polo centro da cidade é o embrague. A outra preza do automóbil que máis se resente cando se circula na cidade é o tubo de escape. A súa vida pode reducirse á metade. A auga que se produce dentro do tubo non é expulsada e acumúlase, o que provoca que se oxide. Tamén os pneumáticos sofren, sobre todo cando se sae acelerando dos semáforos por culpa das présas ou dos hábitos incorrectos.\nAparcar no centro de 12 cidades: a clasificación\nLogroño Moi ben. É a cidade na que máis sinxelo resulta aparcar no centro: só 3 minutos e medio, e tanto en laborables coma en festivos. Aparcadoiros, moi ben: son os máis baratos (90 pesetas por unha hora) e a cidade conta coa segunda mellor oferta no número de prazas. A zona azul é económica (95 pesetas a hora) e para o seu control conta coa maior cantidade de axentes das 12 cidades comparadas. O servicio de guindastres tamén é barato: 5.905 pesetas.\nVitoria Ben. A segunda onde menos tempo require aparcar: pouco máis de 5 minutos de media. E en laborables, só 5 minutos e medio (tamén o segundo mellor tempo). Aparcadoiros baratos (100 pesetas por unha hora), pero moi pouca oferta de prazas. A zona azul máis barata (60 pesetas a hora) e unha das que menos número de horas de pagamento estipula. A menor dotación de vixiantes de zona azul.\nSantander Aceptable-ben. Aparcar custa unha media de case 6 minutos e medio, o terceiro mellor tempo. Case non hai diferencia entre días festivos e laborables. Aparcadoiros, ben: son relativamente económicos (147 pesetas por unha hora) e a súa cantidade de prazas é das maiores. Zonas azuis baratas (90 pesetas a hora). É a única das 12 cidades na que recupera-lo coche retirado polo guindastre non lle supón gasto ningún ó usuario.\nPamplona Aceptable: estacionar leva unha media de 6 minutos e medio. Tárdase algo máis a fin de semana cós laborables. Aparcadoiros, moi ben: son moi baratos (100 pesetas por unha hora) e a oferta de prazas é máis ca aceptable. Zonas azuis: o prezo é intermedio, 120 pesetas por unha hora, pero a cantidade de vixiantes é inferior á doutras cidades.\nBarcelona Regular. Estacionar no centro require de media case 8 minutos, dous menos as fins de semana. Aparcar sae carísimo. Os aparcadoiros máis caros (250 pesetas por unha hora) xunto con Madrid e, ademais, non hai moitos. Tamén as zonas azuis son as máis caras (223 pesetas de media por unha hora) e é unha das cidades con máis horas de pagamento. O seu servicio de guindastres é o segundo máis caro: 17.725 pesetas.\nSan Sebastián Regular. Os datos medios confunden: é a terceira na que máis custa aparcar, con case 11 minutos. Pero os días laborables abonda con 6 minutos, tempo moi aceptable. É onde máis custa aparcar a fin de semana. O domingo leva máis de media hora. A maior oferta de prazas de aparcadoiro, a prezo medio: 147 pesetas por unha hora. Zonas azuis caras (144 pesetas a hora), con moitas horas de pagamento e poucos vixiantes.\nCastellón Regular-mal. Aparcar no centro supón unha media de 8 minutos e medio. Pero os días laborables requírense 9 minutos e medio. Os aparcadoiros son baratos (127 pesetas por unha hora) e dispón dunha ampla oferta deles. Non hai zonas azuis, polo que aparcar é gratis. O servicio de guindastres é o segundo máis barato: só 5.250 pesetas.\nMálaga Regular-mal: de media, estacionar no centro custa 7 minutos e medio. Aparcar en domingo é moito máis doado ca en sábado. Aparcadoiros: moi poucas prazas e, ademais, caros: 195 pesetas por unha hora. Zonas azuis, moi caras: 155 pesetas a hora. O servicio de guindastre, tamén caro: 12.800 pesetas.\nBilbao Regular-mal. Os datos medios enganan: 7 minutos e 20 segundos. Porque durante a fin de semana, aparcar é moi sinxelo (dous minutos e medio), pero durante os días laborables supón 9 minutos e cuarto. Aparcadoiros de prezo medio (145 pesetas). Zonas azuis un pouco caras (130 pesetas a hora), pero é a cidade con menos horas de cobro. Boa dotación de vixiantes de zonas azuis. O guindastre, prezo medio-alto: 11.260 pesetas.\nValencia Mal. Unha das peores: aparcar supón unha media de 10 minutos, e máis de 11 minutos os días laborables. Aparcadoiros moi caros (222 pesetas por unha hora), pero as zonas azuis son económicas (80 pesetas por unha hora). O servicio de guindastre é o terceiro máis caro: a taxa para recupera-lo coche, 17.600 pesetas.\nAlacante Mal. A que máis dificultades causa para aparcar (22 minutos de media), pero influíron moito as súas grandes obras de infraestructura. Nas fins de semana, tamén mal (case 16 minutos). Cando menos, aparcar sae barato: tanto aparcadoiros (135 pesetas por unha hora) coma zonas azuis (70 pesetas a hora) son moi económicos.\nMadrid Mal. Requírese unha media de máis de 13 minutos, e resulta igual de difícil en días laborables ca en festivos. Ten os aparcadoiros máis caros (250 pesetas por unha hora), xunto con Barcelona, e é onde máis escasean as prazas de aparcadoiros de pagamento. A zona azul resulta barata (80 pesetas a hora), pero é a cidade na que hai máis horas de pagamento. Hai moi poucos vixiantes nas zonas azuis. O servicio de guindastre é o máis caro: a taxa para recupera-lo coche retirado é de 19.760 pesetas.


O BNG-Lugo Sul cualifica de “fraude ós veciños” o paso dun concelleiro de O Incio ó grupo de non adscritos – EnComún\nO pasado 16 de abril, o BNG-Lugo Sul emitiu un comunicado para valorar o paso dun dos seus concelleiros no Incio ó grupo dos non adscritos. Según este comunicado, no último pleno municipal celebrado en O Incio o 4 de abril, o concelleiro nacionalista Xosé Emilio Moscoso ía o relevo, xunto con Antonio García Montero, dos dous anteriores concelleiros desta formación política, que viñan de dimitir. O BNG-Lugo Sul explica que Moscoso solicitou a súa inclusión no grupo municipal de non adscritos, o que deixaba ó Bloque Nacionalista Galego cun único representante na corporación municipal.\nO BNG EXPLICA QUE ESTA DECISIÓN FOI TOMADA “UNILATERALMENTE” POLO CONCELLEIRO\nDados estos feitos, o BNG na comarca Lugo-Sul quixo precisar que “en ningún momento Xóse Emilio Moscoso comunicou as súas intencións nin aos seus compañeiros do grupo municipal nin da comarca”, polo que entenden que “esta decisión foi tomada unilateralmente por Moscoso, sen dar ningún tipo de explicacións ao BNG”.\n“FALTA DE RESPECTO COAS PERSOAS QUE APOIARON Ó CONCELLEIRO ATA O DE AGORA”\nDende o Bloque Nacionalista Galego consideran que “accións como a desenvolvida por Moscoso son unha fraude aos seus veciños e unha falta de respecto para coas persoas que o apoiaron até o de agora”, e critican “a que tipo de intereses está a servir Moscoso, atendendo ao feito de que, antes do pleno no que se trataba a aprobación inicial do PXOM, afirmaba que ía absterse, e ao final votou en contra”, mentres que o BNG votou a favor. Esta formación política rematou o seu comunicado afirmando que “o Bloque Nacionalista Galego no concello de O Incio vai seguir, como o fixo até o de agora, defendendo os intereses dos veciños e veciñas do municipio, a través do seu concelleiro Antonio García Montero”.•\nA Deputación destina 1.250.000 euros a clubes deportivos e sociedades anónimas deportivas


Cunca e nécora Expertxs, outro xeito de coñecer a cidade - Visit-Pontevedra, Turismo de Pontevedra\nO programa da nova edición inclúe seis xincanas en outubro e o roteiro "O galeguismo en Pontevedra"\nUn xeito distinto de coñecer a cidade. Chega Cunca e nécora Expertxs, a iniciativa que promove a Concellería de Promoción Económica e da Cidade, que dirixe Anabel Guías, en colaboración con Turiña Pontevedra coa historia, o patrimonio e a gastronomía como fío condutor.\nCunca e nécora Expertxs desenvolverase ao longo do mes de outubro e nesta ocasión as xincanas substituirán ás visitas guiadas máis tradicionais. Esta nova edición inclúe tamén o roteiro "O galeguismo en Pontevedra".\nSerán seis xincanas sobre a historia da Boa Vila, nas que as "estacións de repostaxe" serán tres locais con encanto nos que os participantes renderanse á gastronomía galega (viño e pincho).\nAs persoas interesadas en participar teñen que inscribirse a través do enderezo electrónico turinapontevedra@gmail.com, unha vez confirmada a praza terán que abonar 10 euros de cota na Casa da Luz, onde se lles será entregado un ticket.\nHai quendas de mediodía e de noitiñas. As citas de 12.00 a 14.00 horas será os días 6, 13 e 20 de outubro. As citas das 20.30 ás 22.30 horas serán os días 5, 12 e 19 de outubro.\nO roteiro "O galeguismo en Pontevedra" desenvolverase o sábado 20 de outubro, ás 20.30 horas


campo de ‘fiori (Galego)\nAntiguamente un só prado, que deu o seu nome de Campo de’ Fiori, ata os animais de pasto do século XV. Esta praza é hoxe un dos lugares máis pintorescos da cidade.\nSituado preto de Farnese, no camiño cara á Praza de Navone, mantivo o encanto da antiga Roma, animada todas as mañás. Por un mercado simpático con estes de madeira postos.\nO resto do día os seus moitos bares e terrazas fan que o lugar viva. Á noite, moitos mozos romanos atópanse ao redor da estatua de Giordano Bruno, para relaxarse, falar, beber unha cervexa ou falar, …\nNo século XV o antigo mercado de Campidoglio (Piazza do Mercato, hoxe Aracoeli) é movido a Praza de Navone. Toda a actividade do barrio desenvolve, o Campo Lugar foi pavimentado e construíronse albergues na súa periferia. En 1869, o mercado móvese aquí. O lugar tamén é un lugar de execucións públicas.\nEn 1889, foi elaborado no medio da praza a estatua do filósofo monxe Giordano Bruno. Este, con ideas moi liberales, foi queimada no Pyre pola igrexa o 17 de febreiro de 1600, condenado por herejía.\nen varias ocasións, o Vaticano intentou sen éxito derrocar a estatua.\nA permanencia da estatua, o aire impasible (inmóbil por definición), contrasta coa animación do lugar e toda a axitación dos transeúntes por, grupos de mozos e turistas.\nGiordano Bruno Estatua\nerixido o 9 de xuño de 1889, a estatua é a obra de Ettore Ferrari. Este proxecto, símbolo anti-clerical, non foi sinxelo conseguir no poderoso ambiente clerical en Roma. Propostas en 1876, foi moito máis tarde, en 1888 cun novo concello municipal, que a situación foi desbloqueada. Con todo, mesmo o Papa León XIII acusou este símbolo da loita contra a relixión católica.\nCon base do monumento, oito medallóns usar efígies de herexes famosos e paneis relacionar escenas da vida de Giordano Bruno.\nUn rexistro de Giovanni Bovio di: “Por Bruno que adiviñou o século, aquí a pira queima”.\nUnha fonte era en lugar da estatua, chamada “terrina”, debuxada por Giacomo della Porta En 1590. Parecía unha toreen, formada por unha cunca ovalada de mármore cuberta cunha tapa curva cunha bola no medio. Tamén estaba decorada con golfiños de bronce. Unha inscrición coa data 1622 di que “ama a Deus e non fallou. Fai o ben e fala”. Desmontado para erigir a estatua, foi reensamblada en 1924 e situada na Piazza Della Chiesa Nuova.\nO mesmo ano realizouse a fonte actual que se coloca a un lado do Campo, inspirado en Terrina. De dimensións similares ao antigo, coa súa cunca ovalada, ten no canto da “tapa”, outra pequena baixa alta no centro.\nmapa e enderezo\nEnderezo: Piazza Campo de ‘Fiori , 00186 ROMA RM\nO mercado de campo é de luns a sábado, De 7h a 14h\nFontes e ligazóns para obter máis información\nPáxina en Roma Segreta: www.romasgreta.it/parione/campo-de -fii.html\nsitio do municipio de Roma: 060608\nao redor de 13h, despois do mercado\nao redor de 23h, venres\nPrevious Post - Previous post: Constipação en gato e can\nNext Post - Next post: l inalco s asociados co CCHN para propoñer Un certificado profesional sobre a negociación da crise en Asia


Luís González Tosar e Robert Pinsky, dous poetas convencidos do poder cívico da palabra poética | Grupo ES. Comunicación Galicia\nCultura\t• por Redacción Grupo ES. • 28 febrero, 2015\nO acto, de aproximadamente unha hora de duración, contará con traducións ao galego dos poemas que se reciten orixinalmente en inglés, a cargo da directora do ciclo Yolanda Castaño. Ademais, servirá tamén para presentar o primeiro libro en castelán do poeta americano, “Ginza Samba” (Vaso Roto, 2014).\nNesta ocasión, dende Massachusetts cruzará o charco o convidado a facer parella cun poeta galego, en pé de igualdade, sobre as táboas do mesmo escenario. Un recital que pretende poñer en valor a produción literaria de Galicia mentres se abren ben os ouvidos cara o que se escribe no resto do mundo.\nEles serán Luís González Tosar e Robert Pinsky, dous poetas convencidos do poder cívico da palabra poética, grandes embaixadores da poesía galega e estadounidense respectivamente. Incansables defensores do xénero poético, intelectuais cunha ampla proxección internacional e verdadeiros activistas da poesía, os dous recibiron algúns dos máximos recoñecementos de cadanseu país: Tosar foi Premio da Crítica Española, Premio da Crítica Galicia e Medalla Castelao, e Pinsky resultou nomeado Poeta Laureado do Congreso durante tres mandatos consecutivos. Se o primeiro preside o PEN-Club de Galicia dende hai vinte anos, o segundo recibiu o “Premio a toda unha vida” de parte da rama norteamericana do mesmo PEN Internacional. Tosar naceu na emigración –en Bos Aires- e retornou a finais dos 60; e hoxe preside a Fundación Ínsua dos Poetas e dirixe a Colección de Poesía Arte de Trobar. A sona de Pinsky nos EEUU é tal, que constitúe o único poeta vivo que ten aparecido na serie Os Simpsons.\nComa sempre dende hai xa seis anos, o ciclo deseñado pola poeta e dinamizadora cultural Yolanda Castaño seguirá incidindo na súa alianza coas librarías de barrio, que achegarán volumes dos convidados. POETAS DI(N)VERSOS é unha iniciativa impulsada pola Concellería de Cultura da Coruña.\nEtiquetas: Ciclo POETAS DI(N)VERSOS\n← La informática al rescate de los tiburones mutilados para comercializar sus aletas


Comics para adultos, vexa carteis 320 en liña\nUn conto de fadas para os que teñen anos 18: comics para adultos. A historia lúdica prodúcese nunha pequena sala onde os personaxes principais retíranse por sexo. Os artistas de Pequín inclinaron a pintura facendo intelixencia creativa e reserva creativa persoal, para a formación de fotos eróticas a partir das cales creouse un video. As cifras mostraron que 61% dos fanáticos do sitio son grandes persoas, non perda a oportunidade de ver o vídeo coa súa muller.\nprincipal > Hentai > Comics para adultos\nVexa cómics adultos en liña no seu teléfono móbil


Lasik Long Island | Cirurxía do láser Cirurxía do Garden City | ILASIK HAPLAUGE | Popcorn\nImaxina ver os momentos máis preciosos dunha cor clara e vibrante. Vivir a vida sen lentes ou lentes de contacto. Disfruta de máis das túas actividades favoritas como o ciclismo, o golf de tenis e a natación e non teñas que preocuparte polos teus lentes ou as lentes de contacto interpúrase na estrada. Ver máis claro hoxe con especialistas en Stahl Eye Care! Máis de 12 millóns de persoas nos Estados Unidos optaron por sufrir a Lasik e agora gozan da vida ao máximo coa liberdade milagrosa e comodidade dunha visión clara e sinxela. O que está esperando por?\nDar o seguinte paso e descubrir se é candidato a Ilasik ou outros procedementos de corrección de visión e comezar a gozar da vida con máis liberdade e unha mellor visión hoxe. A súa fonte de Lasik está en Long Island e Nova York, incluíndo Garden City, Manhattan e Hauppauge.\nProgramar unha cita gratuíta Ilasik\nObter a Lasik pode ser unha gran decisión e é Importante para investigar para atopar os mellores cirurxiáns que usan a tecnoloxía máis avanzada. Stahl Eyecare Expences de Nova York está orgulloso do feito de especializarse na tecnoloxía Lasik máis avanzada actualmente dispoñible. De feito, a tecnoloxía que usamos, All-Laser Ilasik, é a única tecnoloxía aprobada para o seu uso nos astronautas americanos e os pilotos de caza da Mariña.\nA mellor tecnoloxía, combinada co noso equipo de expertos e dedicación Para a prestación de atención excepcional ao paciente fixo expertos en Stahl Eyecare un dos principais provedores de Lasik na área metropolitana de Nova York.\nBeneficios da cirurxía ocular Lasik\nAlgúns dos beneficios da corrección da visión láser son:\nDiminución da dependencia de lentes ou lentes de contacto.\nCapacidade de levantarse e saír!\nconfort con viaxes.\nNon hai problemas coas solucións de contacto.\nClara e visión natural.\nVantaxes de estilo de vida principais con deportes.\nAparencia mellorada sen lentes.\nTecnoloxía ILASIK Láser avanzado\nDado que a corrección da visión láser foi introducida hai máis dunha década, houbo un progreso constante na tecnoloxía, o que levou a unha maior seguridade e visual resultados. A maioría dos pacientes están sorprendidos de descubrir que a tradicional LASIK implica o uso dunha lámina metálica. Con todo-lasik celebrado nos expertos Stahl Eyecare, eliminouse o bisturi, ofrecendo un maior nivel de seguridade e precisión. Grazas a Ilasik, a maioría das persoas que cumpren a idade xeral e os requisitos de saúde son os candidatos, ademais, Ilasik gañou a aprobación da FDA tratando a maior variedade de imperfeccións de visión, incluíndo a miopía, a hiperapia eo astigmatismo.\ncon Ilasik , a recuperación é sorprendentemente rápida, permitíndolle volver ao que máis importa. De feito, a maioría dos pacientes retoman as súas actividades normais axiña que o día seguinte.\nMáis información sobre a tecnoloxía LASIK\nDiscover Se vostede é un candidato!\nProgramar a súa enquisa lasik gratuíta\nChama-nos ao 888-557-4448\nou prema aquí para programar unha cita en liña.\nCirurxiáns como ninguén máis\nTendo feito máis de 40.000 procedementos de Lasik e PRK, Werner, Hufnagel e Chang Médicos teñen todos os anos de formación e experiencia dedicada a asegurar que a súa experiencia é excepcional.\nadestrado en Harvard, Yale e Johns Hopkins\nA última tecnoloxía All-laser ilasik con láser visx Star S4 e Intralelase\nespecializado en cirurxía de refracción desde 1981\nTodos os FOS son ofrecidos RMA de cirurxía de refracción para adaptarse e personalizar un procedemento só para ti.\nOs especialistas en Long Island Lasik de Stahl Eyecare Os expertos ofrecen unha serie de opcións para mellorar a túa visión. Mesmo se non é candidato a Lasik, os expertos de Stahl Eyecare ofrecen unha variedade de procedementos de corrección de visión que se adaptan a case todos os pacientes e todas as receitas, incluíndo a Lasik, a ablación de superficie avanzada, a Keratoplastia condutora (CK para o seu acrónimo en inglés), Intacs ™, Crystalens®, Rezoom ™ e Acrysoft® Restor®, Bioptics e Keratotomia incisional.Xa sexa Myop, hipermetropo ou ten astigmatismo, podemos adaptar o procedemento de corrección de visión adecuado para reducir ou eliminar a dependencia da lente e da lente de contacto.\na experiencia que importa: especialistas en cirurxiáns en Lasik de Long Island\nOs expertos de Lasik de Long Island de expertos de Stahl Eyecare son algúns dos cirurxiáns con máis experiencia en Lasik de Long Island e da cidade de Nova York. O Dr. Marc Werner recibiu o seu título universitario desde a Universidade Brown eo seu médico do título da Escola de Medicina da Universidade Johns Hopkins. O Dr. Hufnagel é un oftalmólogo adestrado en córnea e certificado polo Consello de Oftalmoloxía. Se graduó das universidades de UCLA, Yale e Johns Hopkins. O Dr. Hufnagel foi recoñecido como Visx Star, un premio concedido só aos principais cirurxiáns de Eximer Laser nos Estados Unidos. O Dr. Chang obtivo a súa licenciatura en Harvard University e a súa titulación médica obtívose na UCLA. É un oftalmólogo certificado polo Consello Americano de Oftalmoloxía e é membro da Academia Americana de Oftalmoloxía. Castle Connolly seleccionou os nosos expertos en directo en Lasik como os mellores médicos de Nova York e tamén apareceu en Fox News New York. Para a mellor experiencia en Long Island e en toda a Nova York, visítenos nos nosos xardíns, Manhattan e Hauppauge instalacións.\nCusto LASIK en Long Island\nISI está interesado na cirurxía de Lasik en Long Island, pero está preocupado polo custo do procedemento, ten en conta que os expertos en atención ao ollo Stahl farán todo o posible para permitir que unha visión de Lasik sexa permitida ver mellor. Temos unha serie de opcións para facer o custo de Lasik menos pesado. Cando obter o seu procedemento de visión debe ser a pregunta, non como pagar por iso. Queremos facer esa decisión aínda máis fácil para os nosos pacientes. É por iso que temos o pracer de ofrecer a tarxeta Carecredit®, o principal programa de pagamento do paciente en Norteamérica.\nStahl Lasik Cirurgeons participa en varios plans de seguro de saúde LASIK, organizacións e paneis que ofrecen un prezo reducido en Lasik ou nalgúns casos, cobre o procedemento. Chama hoxe para obter a mellor experiencia con Lasik en Long Island.\nProgramación das avaliacións e determinación do custo de Lasik\nSe estás interesado en realizar a cirurxía ocular lasik, teremos para programar un exame completo. Existen diferentes tipos de procedementos de corrección de visión de ollos con Lasik, segundo o estado dos seus ollos. Avaliaremos con precisión as condicións dos teus ollos na túa avaliación preoperatoria de Lasik. Se o custo de LASIK é un problema para ti, non dubide en visitar a nosa páxina de financiamento de Lasik para revisar as opcións accesibles ou simplemente solicitar financiamento.\nTestemuños reais en Lasik Yelp en Long Island\nEste foi un cambio de vida e eu son así Feliz que finalmente fíxoo. Pasar de -6,25 nun ollo e 05,50 no outro para poder traballar sen lentes ou lentes de contacto é incrible despois de todos os anos que pasei con eles.\nMoriches East, NY\nEstou máis que feliz de dicir que puxen a miña confianza no médico correcto agora teño 20/15 e a miña calidade de vida mellorou drasticamente. O período de recuperación foi moi rápido, volvín a traballar o segundo día despois da operación (aínda que realmente podería devolver o día seguinte). Sentín que todo o proceso asumiu sen problemas. Recomendo que o Dr. Werner a quen mencionase que están considerando a Lasik.\nO doutor Huffnagel foi incrible e fíxome sentir tan cómodo que eu matriculado me para a cirurxía. Recomendaría a Stahl a calquera que queira “morder a bala” e obter a Lasik. Todo o que teño que dicir é, que estás esperando?