MY HOBBIES - فیلم خارجی\nدرباره فیلم، کتاب، ورزش و...\nاهمیت فیلیپ سیمور هافمن بودن\nرفتگان - فیلیپ سیمور هافمن (2014-1967)\nپس از دوازده شب روز 2 فوریه پس از بازگشت\nاز یک مهمانی سر وقت اینترنت رفتم، و ناگهان جا خوردم. خبر مرگ دو هنرپیشه مشهور،\nیکی کاملا فعال و دیگری قبلا فعال را خواندم . فیلیپ سیمور هافمن و ماکسیملیان شل.\nپس از مدتها تعطیلی مطالبی که زیر سرفصل "رفتگان" در وبلاگ مینوشتم، تصمیم\nگرفتم در همین پایان شب چند خطی در مورد فیلیپ سیمور هافمن بنویسم و در چند روز\nآینده نیز در اولین فرصت در مورد ماکسیملیان شل خواهم نوشت.\nبرای فیلیپ سیمور هافمن با توجه به شرایط سنی\nاش پیش بینی راه درازی میکردم. او هنوز 46 سال داشت و طبعا نقش آفرینی های متعددی\nمیتوانست داشته باشد. نقشهای او به قیافه و تیپ خوب او و یا چابکی اش ربط نداشت.\nنقشهایی بود که برای یک هنرپیشه 60 ساله هم ایفای آن موضوعیت داشت. هریسون فورد\nنبود که وقتی در یک اکشن مانند قسمت چهارم ایندیانا جونز و یا Cowboys & Aliens بازی میکند قابل باور نباشد، و قالب مناسب تری برای ایفای نقش\nنداشته باشد. او جواهری بود که در هر زمان و در هر فیلم درخشش خاص خود را داشت.\nاز نظر من پنج هنرپیشه برتر مرد سینما عبارت\nبوده اند از : مارلون براندو، جک نیکلسون، آل پاچینو، رابرت دونیرو، داستین هافمن.\nتدریجا سیمور هافمن برایم به عنوان ششمین نام این لیست مطرح شده بود. ضمن اینکه به\nدلایل متعدد او را از تمام اینها اندیشمند تر می یافتم، و اعتقاد داشتم با هر چه\nپربارتر شدن کارنامه اش به قلل رفیع تری در بازیگری (و شاید کارگردانی) دست خواهد\nیافت. او در زمانه خوبی پا به عرصه سینما گذاشت، زمانه ای که ستارگان سینما لازم\nنبود بازیگرانی خوش اندام، خوش تیپ و جذاب باشند. او اگر چهل سال زودتر به دنیا\nآمده بود ممکن بود در بهترین حالت سرنوشتی مانند ارنست بورگناین داشته باشد که\nبتواند بر حسب اتفاق شاه نقشی مانند "مارتی" که نیاز به هنرپیشه ای غیر\nجذاب و بد هیکل داشته باشد، به دست آورد و بدرخشد و در ادامه به دلیل نبودن نقشهای\nمشابه، به یک هنرپیشه درجه دوم و البته معتبر تبدیل شود (ر.ک. به مطلب مربوط به\nارنست بورگناین به نام "خداحافظ مارتی" در ستون رفتگان همین وبلاگ). در مورد خیلی از هنرپیشه های بزرگ میتوانم به\nدقت بگویم که آنها را از چه زمانی شناخته ام، در موردشان خوانده ام و یا در فیلمها\nدیده ام، ولی در مورد او نمیتوانم چنین بگویم، و وقتی به سالهای قبل فکر میکنم\nمیبینم او تدریجا در ذهن من نفوذ کرد و به مرور برای من شاخص شد. جالب آنکه وقتی\nبه معتبرترین فرهنگ بازیگران چاپ شده در ایران، یعنی "دانش نامه\nسینمایی" انتشارات روزنه کار به سرپرستی بهزاد رحیمیان (چاپ 1383) مراجعه\nکردم، دیدم اثری از او در بین 1703 بازیگر مطرح تاریخ سینما نبوده است. در حالیکه\nطبق اطلاعات سایت imdb او در آن زمان حدود 13 سال بود که بازی\nمیکرده و چند فیلم مطرح نیز در کارنامه اش به چشم میخورد. نفوذ تدریجی او در ذهن\nمخاطبانش باعث عمق بیشتر این تاثیر بر ذهن مخاطب میشد. او در نزدیکترین فاصله با مخاطب\nبه سر می برد، او "براد پیت" نبود که برای تماشاگر سینما به عنوان یک\nسوپرمن خوش سیما که میبایست همانند یک ستاره از فاصله دور به او نگاه کرد مطرح\nباشد. او همان مرد تنهایی است که در فیلم Jack Goes Boating وقتی عاشق\nمیشود، تنهاترین و یا معمولی ترین تماشاگر، چیزی از خود در وجود او می بیند. اگر\nدر فیلم Master نقش یک رهب فرقه مذهبی را بازی میکند، هرگز\nاو را کسی نمی پنداریم که قیافه و یا هیکلش برای او کاریزما ایجاد میکند. وقتی برت\nلنکستر در 1960 در "المر گنتری" نقش یک رهبر مذهبی را بازی کرد، او هنوز\n"برت لنکستر" خوش سیمای ورزیده جذاب بود، و تفاوت زیادی با سیمور هافمن\nداشت. او در سالهای اول بازیگری خود در فیلمهای\nمشهوری مانند Boogie Nights(1996) ، The Big Lebowsky (1998) ، Magnolia (1999)، The Talented Mr.\nRipley(1999) ، Cold Mountain(2003) و\nچندین فیلم دیگر بازی کرد که بسیاری از\nعلاقمندانش اگر این فیلم ها را در سالهای\nبعد ندیده باشند، ممکن است او را در آن فیلم ها به یاد نیاورند (شاید ماگنولیا\nاستثنا باشد). ولی فیلم "کاپوتی" فرصتی را که هافمن برای درخشش نیاز\nداشت به او داد. چه چیزی بهتر از بازی کردن در قالب "ترومن کاپوتی" که\nاز نظر فیزیکی نیز به هافمن شباهت دارد، و هرگز از نظر چهره نیز مورد اقبال نبوده\nاست.هافمن با کاپوتی درخشید و اسکار گرفت و از آن پس علاقمندان سینما او را\nشناختند، و سینمای تجاری و روشنفکرانه آمریکا هر دو سعی کردند از استعداد و شهرت\nاو بهره گیرند. او در فیلم تجاری Mission: Impossible (3) نقش\n"بدمن" ماجرا را مقابل تام کروز بازی کرد و شاید خاطره "بدمن"\nاین فیلم از "تام کروز" آن ماندگارتر باشد. فیلم بعدی او اثر تلخ و جذاب\nسیدنی لومت یعنی Before The Devil Knows\nYou’re Dead بود که بازی او\nدر نقش یک قهرمان تراژیک، آن را به اثری ماندگار بدل کرد. Charlie Wilson’s War محصول 2007 به کارگردانی مایک نیکولز یکی از کارهای ضعیفتر\nکارگردانش است، علیرغم حضور تام هنکس و جولیا رابرتز در نقشهای اصلی، این سیمور\nهافمن است که تنها نقطه روشن فیلم است و به خاطر آن کاندید اسکار بهترین هنرپیشه\nمرد نقش دوم شد. فیلم بعدی او Synechdoche,\nNew York اثر غامض ولی\nدوست داشتنی فیلیپ کافمن است که شاید اگر هافمن نبود امکان ساخت نمی یافت و هرگز\nنمیتوان این فیلم پیچیده را بدون هافمن تصور نمود.\nسپس نوبت Doubt محصول 2008\nمیشود، که بازی درخشانی از او دیدیم و کاندید اسکار نقش دوم شد. گرچه بزرگترین\nنقطه قوت این فیلم درکنار فیلمنامه خوبش، بازی خوب بازیگران آن است که مریل\nاستریپ، ایمی آدامز و ویولا دیویس علاوه بر هافمن به خاطر آن کاندید اسکار شدند.\nدر فیلم جذاب The Invention Of Lying هافمن در نقش هنرپیشه غیر اصلی چندان فرصت\nدرخشش پیدا نکرد، و اهمیت فیلم به طور عمده محصول فیلمنامه و ایده بدیع آن است. پس\nاز آن بود که اولین فیلم خود را کارگردانی کرد، همان فیلم Jack Goes Boating که در بالا به آن اشاره شدو شاید بتوان آن را اثری از نوع رمانتیک رئالیستی نام نهاد. فیلمی\nکاملا برازنده هافمن که هنرپیشه اول آن هم میبایست خود او باشد. The Ides Of March دیگر صحنه هنرنمایی او بود، و بازی او در این فیلم سیاسی که بر\nمبنای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا ساخته شده، یکی از شاخص ترین نقاط فیلم است. Moneyball دیگر فیلم او بود که آن را ندیده ام. اثر بعدی\nاو The Master بود که در بالا به آن اشاره کردم و بازی خوب او و یواکین فونیکس\nدر این فیلم ماندگار است. آخرین فیلمی که از او دیدم A Late Quartet است که بازی\nخوبی در نقش یک موزیسین ارائه میدهد. او در قسمت دوم The Hunger Games نیز بازی کرده است، و متاسفانه نمیتواند در قسمت سوم این مجموعه\nکه قرار بود بازی کند، هنرنمایی کند که مایه تاسف است. شمایل سینمایی هافمن مردی بود تنها، متفاوت،\nدر عمق وجود غمگین، خسته و ناهمساز با دوروبر خود. شاید این شمایل انعکاسی از\nواقعیت وجودی او بود که در نوع مرگش نیز متجلی شد. و شاید به همین دلیل است که او\nبه مرور زمان به هنرپیشه ای مولف بدل شد، هنرپیشه ای که نقش را از صافی وجود خود\nرد میکرد و این است اهمیت "فیلیپ سیمور هافمن" بودن. از مرگ او بسیار\nمتاسفم زیرا سینما فیلمهای زیادی را که با وجود او میتوانست درخشش بیشتری داشته\nباشد از دست داد، و خوشحالم که زندگیش کارنامه ای پربار در عالم سینما بر جای\nگذاشت، و برای ما دوستداران سینما لحظه هایی فراموش نشدنی رقم زد. یاد دوره کوتاه\nحضور او در سینما گرامی. + نوشته شده در دوشنبه چهاردهم بهمن 1392ساعت 2:41 توسط Mehran Afshar | کتاب - فیلم کوتاهی درباره دیگران فیلم کوتاهی درباره ی دیگران (مکالمه با ژان\nکلود کاری یر درباره ی سینما و مکالمه با عباس کیارستمی درباره ی ژان کلود کاری\nیر) – محسن آزرم –چاپ اول 1392- نشر زاوش – 156 صفحه + تصاویر " فیلم کوتاهی درباره ی دیگران"\nکتابی است خواندنی و جذاب که به همت محسن آزرم منتشر شده و قطعا برای علاقمندان\nسینما و فیلم بینان (حتی آنها که غیر حرفه ای هستند) جذاب و قابل استفاده است. قسمت اصلی کتاب شامل مصاحبه محسن آزرم با ژان\nکلود کاری یر است. ژان کلود کاری یر یکی از مشهورترین فیلمنامه نویسان جهان است، و\nدر ایران نیز چنین مرتبه ای دارد. آشنایی من با کاری یر از اواخر دهه 60 و از طریق\nنشریه "سروش" که در آن زمان، پس از مجله فیلم بهترین مطالب سینمایی را\nداشت، شروع شد. البته در آن زمان بیشتر بر اینکه کاری یر فیلمنامه های لوییس\nبونوئل را می نوشت، تاکید بود. به مرور زمان و به طور گذرا مصاحبه هایی با کاری یر\nرا شاهد، و گاهی در تیتراژ فیلمها شاهد نامش بودیم. و به مرور دانستم که او در زمان حیات بونوئل برای کارگردانهایی\nمشهور دیگری نیز فیلمنامه نوشته است. این کتاب اولین کتاب مستقلی است که در مورد او به زبان فارسی چاپ شده است. ژان کلود کاری یر متولد 1931 در فرانسه و\nدارای مدرک کارشناسی ادبیات و کارشناسی ارشد تاریخ است، و در 26 سالگی اولین رمانش\nبه نام "مارمولک" را نوشته است. اولین فیلمنامه اش "خاطرات یک\nمستخدمه" را در 1964 برای بونوئل نوشته است. علاوه بر این، پنج فیلمنامه دیگر\nبرای بونوئل نوشته است ( بل دوژور، راه شیری، جذابیت پنهان بورژوازی، شبح آزادی،\nمیل مبهم هوس). علاوه بر او برای کارگردانانی مانند لویی مال، ژاک دوره، مارکو\nفرری، پاتریس شرو، فیلیپ دوبروکا، فولکر شلوندورف، ژان لوک گدار، کارلوس سائورا،\nآندری وایدا، پیتر بروک، ناگیسا اوشیما، فیلیپ کافمن، میلوش فورمن، ژان پل راپنو،\nجاناتان گلیزر، عتیق رحیمی هم فیلمنامه نوشته که نشان از گستردگی کار او دارد.\nهمسر او نهال تجدد ایرانی است و در فیلم "کپی برابر اصل" کیارستمی نیز\nبازی کرده است. مصاحبه محسن آزرم با کاری یر هم خواندنی است و\nهم برای دوستداران سینما بسیار مفید است. صحبتهای عمومی جالبی از زبان یکی از\nشایسته ترین صاحب نظران در مورد مقایسه فیلم و رمان، فیلمنامه اقتباسی در مقایسه\nبا فیلمنامه اوریژینال، نحوه همکاری فیلمنامه نویس و کارگردان، تفاوت فیلمنامه و\nداستان و ضرورت تسلط فیلمنامه نویس به روند فیلمسازی (اشاره میکنم به مثال جالب\nفیلم سیرانو دوبرژاک) و اینکه آیا فیلمنامه اثری است هنری یا نه، که همگی از مسائل\nمهم و مورد بحث در این محدوده است. علاوه بر این توضیحات مبسوطی در مورد دوره\nهمکاری او با بونوئل، میلوش فورمن، فیلم سبکی تحمل ناپذیر هستی و میلان کوندرا،\nآموزش فیلمنامه نویسی، نگرش او به هالیوود در مقایسه با سینمای اروپا، فرهنگ مشرق\nزمین و سینمای کیارستمی نیز در کتاب مطرح شده که برای علاقمندان سینما خواندنی\nاست. بخش اول کتاب نیز مصاحبه ای با کیارستمی در\nمورد کاری یر است که جالب است، بخصوص از این نظر که کیارستمی کمتر تن به مصاحبه با\nایرانیان داده است. ضمن اینکه چهره اصلی کتاب، ژان کلود کاری یر\nاست، باید تاکید کنم که نقش محسن آزرم در این کتاب بسیار برجسته است. او به عنوان یک\nمصاحبه گر متخصص در امر سینما، به خوبی توانسته به بحث با کاری یر جهت دهد و او را\nبه حرف زدن بکشاند. آزرم از یک طرف فروتنانه بر خلاف بسیاری از همکاران خود سعی\nنکرده دانش خود را به رخ کاری یر و خواننده بکشد و از طرف دیگر با توجه به احاطه\nای که به سینما دارد، به بهترین وجهی کاری یر را به سخن گفتن واداشته است. مصاحبه\nاو با کیا رستمی هم باز به همین علت که توانسته از این کارگردان (از نظر من\nمتفرعن) حرف بکشد، نشان از هوش بالای آزرم دارد.\nکتاب علیرغم حجم کم خود، بسیار با وسواس\nتقسیم بندی و چاپ شده است. به غیر از دو مصاحبه اصلی، فصلی با عنوان پی نوشتها\nدارد که حجم زیادی را به خود تخصیص داده، بسیاری از این پی نوشت ها برای\nخوانندگانی که سابقه زیادی در خواندن مطالب سینمایی ندارند، لازم است و کتاب را\nبرای آنها نیز خواندنی میکند. بخشی از آنها برای خوانندگان خاص نیز مفید است.\nسرگذشت کاری یر و منتخب فیلم شناسی و کتاب شناسی کاری یر نیز در انتهای کتاب به جامع شدن آن کمک زیادی کرده است. منتظر کارهای بعدی محسن آزرم هستم. + نوشته شده در جمعه پنجم مهر 1392ساعت 1:27 توسط Mehran Afshar | یک عاشقانه زیبا\nدر حال و هوای عشق (2000) In\nThe Mood For Love– کارگردان : وونگ –کار -وای\nچهار روز پیش برای اولین بار\n"در حال و هوای عشق" را پس از دوازده سال که از ساخت آن میگذرد دیدم.\nهمیشه گرایش باطنی من غفلت از تماشای فیلمهای به کارگردانی و بازیگری زردپوستان\nبوده است. اشتباه نکنید، دلیل آن نژاد پرستی نیست. اولین دلیل اینست که خیلی وقتها\nبه دلیل شباهت آنها به هم (آن هم برای من که در این زمینه خیلی خرفتم)، تا آخر\nفیلم شخصیتها را با هم اشتباه میگیرم، و همیشه آرزو میکنم کاش بشود روی تصویرشان "tag" کرد، و فهمید که هستند.\nدلیل دوم هم آشنایی کم من با آداب و سنن و حال و هوای آنها است که بعضا فهم دلایل\nکارهایشان را برایم دشوار میکند. ولی دیدن "در حال و هوای عشق" برایم\nتجربه ویژه ای بود. اول آنکه دو شخصیت اصلی فیلم را نمیتوانستم با بقیه اشتباه\nبگیرم، و دلیل اصلی "حال و هوای" فیلم بود. اثری بسیار زیبا و دیدنی و\nبه نظر من ماندگار.اثری که پس از چهار روز نیمه دوم آن را مجددا دیدم.\nگرچه معمولا داستان فیلمها را نمینویسم، ولی\nدر این فیلم ناچارم این کار را بکنم. داستان فیلم در هنگ کنگ سال 1962 میگذرد.\n"سو" زنی است متاهل و منشی یک شرکت که یک اتاق از یک واحد آپارتمان\nارزان قیمت را از زنی میانسال اجاره میکند و همسرش اکثرا در سفر کاری خارج از هنگ\nکنگ است، و در همان روز "چو" نیز که مردی متاهل و روزنامه نگار است\nاتاقی از واحد آپارتمانی همسایه دیوار به دیوار آنها اجاره میکند. همسر\n"چو" نیز اکثرا در سفر خارج از هنگ کنگ است. جالب آنکه در صحنه های\nدیالوگ این دو با همسرانشان، هرگز آنها را نمیبینیم، و فقط صدایشان را میشنویم. به\nدلیل رفت و آمد زیاد دو همسایه صاحبخانه که اکثرا باهم به بازی "ماجونگ"\nمشغولند، این دو که اکثرا تنها هستند، همدیگر را به طور "سرپایی"\nمیبینند. بعد هم یکدیگر را در پله های مغازه "نودل فروشی" و آپارتمان\nمتناوبا میبینند. تدریجا با هم صحبت میکنند، و بعضا رستوران میروند و یا در خیابان\nبا هم پیاده روی میکنند. میفهمند که زوج هایشان با یکدیگر رابطه دارند. این دو به\nیکدیگر جذب میشوند، ولی در عین حال تصمیم دارند مانند همسرانشان نباشند. ترس از شک\nهمسایه ها باعث میشود که چو اتاقی در هتل اجاره کند، و بعضا "سو" برای\nکمک به "چو" برای نوشتن فیلمنامه یک سریال به اتاق "سو" می\nرود، ولی عشق آنها افلاطونی باقی می ماند، و جز برخی صحنه های دست هم را گرفتن و\nیکی دو مورد آغوش کشیدن دوستانه، چیزی بین آنها اتفاق نمی افتد. نهایتا\n"چو" به "سو" میگوید که قرار است برای کار روزنامه به سنگاپور\nمنتقل شود، و به قدری عاشق "سو" است که تصمیم گرفته است از هنگ کنگ\nبرود. او از "سو" میخواهد باهم بروند ولی "سو" نمی آید. دو\nسال بعد (1964) در سنگاپور، "سو" را میبینیم که به "چو" تلفن\nمیزند، ولی حرف نمیزند و تلفن را قطع میکند. "چو" که به آپارتمانش میرود\nمتوجه میشود که کسی در آپارتمانش بوده، و بعد با دیدن ماتیک روی ته سیگار میفهمد\nکه "سو" در اتاقش بوده است. او در صحنه بعد به یکی از دوستانش میگوید که\nوقتی کسی رازی دارد، میتواند آن را در داخل یک سوراخ روی درخت بگوید و بعد روی آن\nرا با گل بپوشاند تا رازش مخفی بماند. صحنه بعد در سال 1966 و در هنگ کنگ میگذرد.\n"سو" که ظاهرا به نقطه دیگری نقل مکان کرده، به آپارتمان اولیه میآید و\nصاجبخانه را میبیند، و میفهمد که او عازم آمریکا است و خانه او را اجاره میکند. در\nصحنه بعد "چو" را میبینیم که او نیز به آپارتمان قبلی می آید، و میبیند\nکه صاحبخانه اش به فیلیپین رفته و میفهمد که صاحبخانه همسایه نیز به آمریکا رفته\nو آپارتمانش را به یک مادر و پسربچه اش اجاره داده است. او پس از لحظه ای درنگ\nکنار درب آپارتمان همسایه، راه خود را میگیرد و میرود، و در صحنه بعد، سو و پسر\nکوچکش را میبینیم که درب آپارتمان را میبندند، و از خانه خارج میشوند. در آخر فیلم\nدر یکی از خرابه های باستانی کامبوج شاهدیم که "چو" داخل یکی از\nسوراخهای سنگها چیزی میگوید و بعد روی آن را گل میگیرد (اشاره به گفتن راز به\nدرخت)، و در یک نما میبینیم روی این سوراخ، سبزه ای روییده است، و فیلم تمام\nهمانگونه که دوستان میدانند، در درجه اول\n"کازابلانکا"و پس از آن "برخورد کوتاه" محبوبترین فیلمهای\n"عاشقانه" من هستند. امروز، "در حال و هوای عشق" را پس از این\nدو قرار میدهم. گرچه نحوه ساخت آن با دوفیلم قبلی تفاوت زیادی دارد. همان تفاوتی\nکه بین دهه 40 قرن بیستم و آغاز قرن بیست و یکم وجود دارد. تصاویر و نماهای فیلم\n"در حال و ..." بسیار زیبا و دلنشین هستند. تمام فیلم در اختیار رابطه و\nعشقی است که به ندرت به زبان می آید، ولی به زیبایی به تصویر در می آید. حرکت یا\nبهتر بگویم پیچش دست "سو" به طرف "چو" در پایان اولین پیاده\nروی مشترکشان، یکی از زیباترین تصاویر فیلم است. نمیدانم این صحنه چند بار\nفیلمبرداری شده و آیا خود کارگردان میدانسته این صحنه چقدر تاثیر گذار است، و یا\nابتکار هنرپیشه زن فیلم بوده است. برایم مهم نیست، ولی مهم اینست که چنین تصاویری\nزیبا از فیلم، در حالیکه اکثر آن صحنه های داخلی در محیطهای ساده و بعضا نیمه\nفرسوده و یا فضاهای بسته خارجی و یا درون تاکسی میگذرد، در ذهن ما باقی می ماند.\nحدود 10 کلیپ زیبا در فیلم است که اکثر آن را با موزیک متن جادویی مایکل (یا میشل)\nگالاسو میشنویم و در دو سه مورد نیز شنونده تصنیفهایی خاطره انگیز از "نات\nکینگ کول" هستیم. چیزی که با حال و هوای دهه شصتی و نوستالوژیک فیلم همخوانی\nکامل دارد.در کلیپها اکثرا شاهد خرامیدن "سو" هستیم و به راستی راه رفتن "سو" و\nزاویه و سرعت اسلوموشن فیلم در این کلیپ ها بهترین مثال تصویری\n"خرامیدن" در سینما است.\nیکی از رموز موفقیت فیلمهای عاشقانه، "تناسب" دو طرف رابطه و به دست\nآمدن یک شیمی خوب از ترکیب آن دو است. در این فیلم، بین دو هنرپیشه اصلی چنین\nتناسبی وجود دارد. همان تناسبی که بین همفری بوگارت و اینگرید برگمن در کازابلانکا\nبه چشم میخورد، در حالیکه بین اینگرید برگمن و پل هنرید در کازابلانکا هرگز چنین\nتناسبی دیده نمیشود. بازی این دو هنرپیشه نیز عالی است، بخصوص در فیلمی که خیلی از\nحرفها به زبان نمی آید و باید با نگاه و یا حرکات ظریف آنها را بیان کرد. وقتی که\n"سو" در 1966 به آپارتمان خود بازمیگردد، و در کنار پنجره به اتاق قدیم\n"چو" نگاه میکند، نگاهی پر از حسرت و نوستالوژِی. نگاهی که هر یک از ما\nبارها در زندگی تجربه کرده ایم، و چه زیبا است که در چنین فیلمی این تجارب تصویر میشود.\nدو نوشته پر مفهوم و در حال و هوای فیلم را در\nاواخر فیلم میخوانیم. اولی پس از اینکه "چو" در 1966 پشت در آپارتمان\n"سو" لحظه ای درنگ میکند و این جمله را میخوانیم: That era has passed. Nothing that belonged\nto it exists anymore.\n"آن دوره سپری شده است. هیچ چیز متعلق به آن دوره دیگر وجود\nصحنه آخر فیلم پس از دیدن سبزه روی سوراخ سنگ خرابه کامبوج میخوانیم.\nHe remembers those vanished years / As\nthough looking through a dusty window pane. / The past is something he could\nsee but not touch/ And everything he sees is blurred and indistinct.\n"آن سالهای سپری\nشده را به خاطر می آورد/ گویی از قاب پنجره ای گرد گرفته به آنها می نگرد/ گذشته\nچیزی است که میتواند ببیند ولی نمیتواند لمس کند/ و هر چه میبیند تار و ناواضح\nاگر برخورد این دو نفر منطقی بود، میبایست با\nتوجه به تنهایی هر کدام از آنها و خیانت زوجشان، با هم میرفتند و زندگی مشترکشان\nرا شروع میکردند. بدهی خاصی هم به کسی نداشتند. بچه ای هم در کار نبود. ولی معمولا\nعاشقانه های بزرگ ادبیات و سینما از دل برخورد منطقی بیرون نمی آیند. شاید زیبایی\nعاشقانه ها از دل مفهوم "جدایی" و "عدم وصل یار" بیرون می آید. گرچه شخصا اوج مفهوم عشق را در\nاوج بودن عقل میدانم، ولی وقتی به اثر هنری نگاه میکنم، دیگر نمیتوانم به دیدگاه\nشخصی خودم تکیه کنم، باید با این دیدگاه هنرمندانه ارتباط برقرار کنم. در آن صورت\nاست که رومئو و ژولیت، شیرین و فرهاد و عشاق فیلم کازابلانکا و یا "در حال و\nهوای عشق" ماندنی میشوند. هم اینک که این متن را نوشتم مشتاق شدم که یک بار\nدیگر فیلم را ببینم. زیرا فکر میکنم فیلمی است که تدریجا در تماشاگر نفوذ پیدا میکند،\nو دفعه دوم بیشتر از اول و سوم بیشتر از دوم تماشاگر را جذب میکند. روایت داستان\nنقاط خالی زیادی دارد، و کارگردان که فیلمنامه نویس هم هست، فاصله زیادی بین خطوط\nگذاشته و لذت کشف فاصله بین خطوط برای ما باقی است. پیشنهاد میکنم با دیدن فیلم در\nلذت من شریک شوید و برایم در مورد آن بنویسید. ضمنا خرید ساوند تراک فیلم نیز\nالزامی است و فکر کنم بتوانم آن را در تهران پیدا کنم.\n+ نوشته شده در دوشنبه سی ام مرداد 1391ساعت 21:13 توسط Mehran Afshar | فیلمی برای تمام فصول\nThe Sound OF Music(آوای موسیقی) (1965) –\nچند روز پیش به بهانه همراهی با دو نوجوان، پس\nاز چند سال و احتمالا برای حدود بیستمین بار، آوای موسیقی و به روایت قدیم نسخه\nنمایش داده شده در سینماهای ایران (اشکها و لبخندها) را دیدم. شاید در مورد این\nفیلم، چیزی ناگفته باقی نمانده باشد، و من هم نتوانم چیز جدیدی بگویم، ولی چند خطی\nبه رسم یادگار و یادآوری بعضی خاطرات در مورد آن مینویسم.\nشاید "آوای موسیقی" پر بیننده ترین\nفیلم تاریخ سینما باشد، فیلمی که در سال 1965 مورد توجه همه سنین واقع شد. کودکان\nو جوانان با بچه های خانواده فون تراپ همذات پنداری میکردند، زنان جوان با ماریا،\nپدر و مادرها هم با کاپیتان و ماریا، سالخوردگان نیز به یاد خاطرات خود از جنگ\nجهانی دوم می افتادند، آهنگها و تصنیفهای زیبا و رقصهای آن نیز همه را به وجد می\nآورد. از آن پس نیز همین روند ادامه دارد، با این تفاوت که برای میانسالان و\nسالخوردگان، خود این فیلم نیز جزئی از خاطره شان شده است. چنین است که در یک کلیپ\nکه حدود 5 سال اخیر از یک ایستگاه قطار (یادم نیست کدام شهر اروپایی) اکثرمان دیده\nایم، میبینیم که تصنیف "دو-ر- می" از بلندگوی ایستگاه پخش میشود، چند نفر رقص را\nشروع میکنند، تدریجا عده زیادی به گروه رقصندگان می پیوندند، و یک حرکت جمعی و با افرادی\nاز کلیه سنین شروع میشود. چند تصنیف در تاریخ سینما میتوانند چنین جاذبه ای داشته\nباشند؟ کدام فیلم را میتوان از این نظر با\n"آوای موسیقی" مقایسه کرد؟\nبرای خود من، این فیلم یادآور پاییز 1345 و\nآغاز 9 سالگی ام است. سینما دیاموند که در آن زمان، بهترین سینمای تهران بود با\nاین فیلم افتتاح شد. آوازه فیلم را قبلا شنیده بودم، و در مجله ستاره سینما در\nمورد آن چیزهایی خوانده بودم، و مشتاق دیدن بهترین سینمای تهران بودم. ظهر یک روز\nیکشنبه یا دوشنبه پاییزی که از مدرسه به خانه آمدم، مادرم گفت که بابا تلفن زده و\nگفته که برای سئانس 5/5 عصر بلیط رزرو کرده، از خوشحالی واکنشی مانند واکنش لیزل\nدر زمانی که اولین بوسه را از دوست پسرش دریافت کرد، داشتم. بعد از ظهر را در\nمدرسه با خوشحالی گذراندم. و بعد به اتفاق پدر و مادر، به سینما رفتیم. دیدن سینما\nدیاموند نیز بر جذابیت ماجرا افزود. سینمایی بدون بالکن با پرده ای عریض و صندلی\nهایی نو. برای اولین بار بود که در سینما، پیش فضای بین سالن انتظار و سالن سینما\nرا میدیدم. جالب آنکه ازدحام جمعیت در این پیش فضا زیاد بود، ولی همگان با متانت و\nبدون هل دادن وارد سالن سینما شدند. به رسم آن زمان در آغاز شاهد آگهی و پخش اخبار\nو سپس سرود شاهنشاهی بودیم. از پخش سرود شاهنشاهی بدم می آمد. زیرا باید از جایمان\nبلند میشدیم و می ایستادیم. برای آدمهای قد کوتاه که برای دیدن پرده اکثرا مجبور\nبودیم بین سرهای جلویمان، روزنی برای دیدن پرده پیدا کنیم، بلند شدن به منزله لزوم\nتلاش مجدد برای پیدا کردن این روزن بود. پس از اخبار، آنونس فیلم دکتر ژیواگو به\nعنوان فیلم بعدی سینما پخش شد،(نوشتن این جزئیات به منظور آشنایی جوان ترها با\nشرایط نمایش فیلم آن زمان است) و پس از آن، فیلم با همان صحنه آواز جولی اندروز در\nبالای تپه شروع شد، که البته استثنائا به زبان انگلیسی بود. دوبله فیلم در زمان\nخود کاری ویژه و بسیار پر زحمت بود، و اکثر تصنیفها به فارسی ترجمه شده بود. هنوز\nکه این فیلم را میبینم، یاد زاویه ای که دفعه اول، فیلم را دیدم می افتم. یاد آن\nخشمی که موقع سوت زدن پسر اتریشی دوست لیزل در اواخر فیلم به من دست داد. یاد\nاینکه چقدر به نظرم لیزل با موی خیس، زیبا بود. یاد اینکه آرزو میکردم کاش پدرم به\nجذابیت کریستوفر پلامر بود. کاش دختری به زیبایی بریگیتا در مدرسه ما بود. یاد آن\nصحنه خواب رفتن گرتل (کوچکترین فرزند) روی پله ها و یاد خیلی چیزهای دیگر می افتم.\nیاد اینکه نسل ما در آن زمان که هنوز مد نشده بود بچه ها موسیقی یاد بگیرند، با نت\nهای موسیقی در این فیلم آشنا شدیم. دیگر لازم نبود مانند بزرگترهایمان منتظر\nخواندن فیزیک ششم ریاضی باشیم تا بدانیم نت ها کدامند. ما نتهای موسیقی را با این\nفیلم شناختیم، و همیشه وقتی اسباب بازیهای موسیقی برادرزاده ها و بعدا بچه های\nخودم را میدیدم، اولین چیزی که مینواختم این بود: "سل دو لا فا می دو ر/ سل\nدو لا سی دو ر دو". در جشنهای دبستان ما همیشه یکی از تصنیفهایی که بچه ها با\nهم میخواندند همین "دو - ر - می" بود. یادم است که دو ماه بعد از دیدن فیلم در\nماهنامه ستاره سینما که مجله ای سنگین و با رویکرد حمایت از سینمای روشنفکرانه بود\nو فقط 7 شماره از آن منتشر شد، در ستون معرفی فیلم، در کمال شگفتی دیدم نویسنده\nاین صفحه به فیلم "آوای موسیقی"، ستاره سیاه به مفهوم بی ارزش داده و\nنوشته بود: "فیلم هالیوودی شسته و رفته و پر سوز و گداز،....." آن زمان\nفکر کردم من عجب از مرحله پرتم که از این فیلم خوشم آمده است. البته اکثر فیلمها\nدایره سیاه گرفته بودند، ولی "آگراندیسمان" یکی از شاهکارهای آنتونیونی\nچهار ستاره گرفته بود. شاید منتقدین در این امتیاز دادنها به برخی پارامترها توجه\nنمیکنند، و یا حداقل در زمان نمایش فیلم به آن نمیتوانند توجه کنند. ولی آیا حق\n"آوای موسیقی" یک دایره سیاه است؟ گذشتن 57 سال از زمان ساختن فیلم و\nداوری زمان، رای به "آوای موسیقی" داد. نمیگویم فیلم آنتونیونی بی ارزش\nاست. من شخصا برخی فیلمهای آنتونیونی را خیلی دوست دارم، ولی "اگراندیسمان"،\nفیلم خواص بود، ولی هرگز نتوانست ماندگاری و محبوبیت "آوای موسیقی" را\nتجربه کند. به چهار ستاره گرفتن آگراندیسمان اعتراضی ندارم، ولی "آوای\nموسیقی" نیز سزاوار توجه بیشتر منتقدین بود. به هر صورت ترکیب فیلمنامه خوب،\nفیلمبرداری، موزیک متن، تصاویر زیبا، بازیهای خوب، طراحی لباس متناسب، کارگردانی\nخوب و تصنیفهای ماندگار میتواند به یک فیلم خاص تبدیل شود، و طبعا بیشترین سهم ماندگاری\nاین فیلم را باید به تصنیفها و موسیقی متن آن داد، که هنوز آن را زیر لب زمزمه\nمیکنیم، و به انحای مختلف آنها را در فیلمهای دیگر میشنویم. مثلا در فیلم\n"رقصنده در تاریکی" اثر لارس فون تریه، شاهد خواندن My\nFavorite Things توسط بیورک در یک صحنه به یاد ماندنی هستیم.\nپس از تنها باری که فیلم را دیده بودم، با\nشنیدن تصنیفهای به زبان فارسی آن که از صفحه های 45 دور آن زمان میشنیدم، برخی\nصحنه های فیلم را به یاد می آوردم. در سال 1354 سینما تخت جمشید که همیشه فیلمهای\nقبلا اکران شده را نشان میداد، این فیلم را پخش کرد و من توانستم مجددا آن را\nببینم. به عنوان یک تین ایجر کماکان از فیلم خوشم آمد. به مرور و در سالهای بعد و\nبا توجه به امکانات سینمای خانگی بارها فیلم را دیدم. کودکانی که در زمان جوانی من\nبا من این فیلم را دیدند و از آن لذت بردند، اکنون فرزندانی همسن آن زمان خود دارند، و این فرزندان هم از\nفیلم لذت میبرند، و همین سیر تسلسلی ادامه خواهد داشت. نمیدانم "آوای\nموسیقی" چه جادویی دارد که کهنه نمیشود. هفته گذشته در دو روز پشت سر هم ، "آوای موسیقی" و داستان وست ساید را\nدیدم. "آوای موسیقی" هنوز با طراوت بود، ولی داستان وست ساید تا حدودی\nخانواده فون تراپ واقعی و سرنوشت آنها مورد\nتوجه مردم جهانند. علاقمندان فیلم در سالهای بعد پیگیر سرنوشت هنرپیشه های این\nفیلم بودند. گرد همایی های متعددی با حضور این هنرپیشه ها بخصوص در سالزبورگ\nبرگزار شد. یک بار فیلمی از حضور جولی اندروز پس از بیست سال در شهر سالزبورگ محل\nفیلمبرداری این فیلم دیدم. هیچ فیلمی را سراغ ندارم که این چنین علاقمندی\nتماشاگران را به سرنوشت هنرپیشه ها و ارتباطات بعدی آنها را جلب کرده باشد. هوشنگ گلمکانی کتابی خواندنی به نام\n"نقشی از رویا" دارد، که به طور کامل به این فیلم، جریان ساخته شدنش،\nمتن تصنیفهایش، سرنوشت هنرپیشه ها و نمایشنامه و اجراهای تئاتری آن اشاره دارد. خواندن این کتاب را به همه دوستداران\nفیلم، توصیه میکنم. + نوشته شده در شنبه چهاردهم مرداد 1391ساعت 1:3 توسط Mehran Afshar | ادوارد دست قیچی (1990) – کارگردان : تیم برتون. بازیگران: جانی دپ، وینونا رایدر، دایان ویست\nاز حدود 5 سال برای دومین بار "ادوارد دست قیچی" را دیدم. فیلمی بسیار\nزیبا و فراموش نشدنی از تیم برتون، و نمونه ای کامل از دنیای سینمایی او. نقطه\nشروع فیلم شبیه فرانکنشتین است. ادوارد در قصری شبیه قصر فرانکنشتین که مانند آن\nدر بالای کوه قرار گرفته است توسط مخترعی با ایده های عجیب و غریب (وینسنت پرایس)\nخلق شده است و به دلیل مرگ مخترع، امکان ساخت دست او فراهم نشده است، و به جای آن،\nدستهایش به صورت قیچی است. مانند مخلوق فرانکنشتین که به دلیل یک مغز معیوب،\nنتوانست آن چیزی باشد که او تصور میکرد. ولی ادوارد با مخلوق فرانکنشتین تفاوت\nدارد، و این تفاوت در دنیای خاص تیم برتون معنی پیدا میکند. ادوارد قلبی پاک دارد،\nذهنی هنرمند و دنیایی زیبا. همین توانایی خلق اثر هنری و توان تفکر، تفاوت اصلی او\nبا مخلوق فرانکنشتین میشود. رفتار مخلوق فرانکنشتین کاملا بدوی و سبعانه است. ولی\nادوارد شخصیتی است که قابلیت دوست داشتن و دوست داشته شدن دارد. این داستان\nمیتوانست در دست یک فیلمساز اکشن کار هالیوودی به یک فیلم پر از حادثه و خونریزی و\nهیجان تبدیل شود، ولی در دستان تیم برتون تبدیل به یک فیلم عاشقانه زیبا و پر از\nلحظه های فانتزی و زیبا تبدیل شده است. به راستی صحنه خلق مجسمه زیبای یخی در\nکریسمس برفی و رقص سرخوشانه وینونا رایدر همراه با موسیقی زیبای دانی الفمن یکی از\nصحنه های زیبای تاریخ سینما را خلق کرده است. به نظر من ادوارد دست قیچی در زمان ساخت خود،\nآینده تیم برتون را که در آغاز راه بود روشن کرد و علاوه بر آن یکی از ادامه\nدارترین همکاریهای کارگردان و هنرپیشه را به وجود آورد. یعنی همکاری تیم برتون و\nجانی دپ که کماکان ادامه دارد. جانی دپ در این فیلم درخشش زیادی دارد، و این فیلم\nاولین همکاری این دو بود. وینونا رایدر نیز پس از پدرخوانده 3 در این فیلم بازی\nکرد، و بازی خوبی ارائه داد. متاسفم که در این سالها از او کمتر فیلمی را میبینم.\nدایان ویست نیز مانند همیشه دوست داشتنی است و در نقشی بازی میکند که کاملا با این\nخصیصه او همخوان است.\nدیدن این فیلم و فانتزی های متعدد آن را به دوستداران\nاین نوع فیلمها توصیه میکنم. سالها بعد در "ماهی\nبزرگ" که به نظر من مانیفست تیم برتون است به خوبی با دنیای او آشنا میشویم.\nولی کلیه اجزای دنیای خاص تیم برتون در این فیلم به خوبی مشخص اند. همان اجزایی که\nاگر تیتراژ فیلم را نبینیم، میفهمیم با فیلمی از تیم برتون طرفیم. به کلیه صحنه\nهای قصر نگاه کنید، و فضاسازی و رنگهای\n"اسلیپی هالو" و "سویینی\nتاد" را به یاد آورید. شخصیتهای حانبی نیز همانند بسیاری از فیلمهای تیم\nبرتون حالتی خاص و اکثرا کاریکاتور گونه دارند. موسیقی الفمن که در فیلمهای زیادی\nبا برتون کار کرده نیز کاملا فیلمی از تیم برتون را تداعی میکند. خروج همزمان\nمردها از خانه ها با اتومبیلهایشان نیز به عنوان مثال چنین دنیایی را میسازد. دیدن\n"ادوارد دست قیچی" میتواند اشکی بر گونه تماشاگر جاری کند. این اشک از جنس اشکی است\nکه در انتهای "درسو اوزالا" جاری میشود، اشکی زیر پوستی همراه با حسرت\nمعصومیتهای از دست رفته.\n+ نوشته شده در جمعه دوم تیر 1391ساعت 23:30 توسط Mehran Afshar | فیلم – منهتن (1979)- MANHATTAN کارگردان، سناریست و بازیگر :وودی آلن منهتن پس از صحنه های داخلی، دومین فیلم دوره دوم فیلمسازی وودی آلن است، و\nتا حدودی هم به آنی هال که نقطه پایان اولین دوره فیلمسازی اش بود، شباهت دارد.\nوودی آلن در نقش ایساک، مردی 42 ساله و\nبرنامه نویس مشهور تلویزیونی، است که همسرش جیل (مریل استریپ)، او را به خاطر\nزندگی با زنی دیگر ترک کرده است (این هم یکی دیگر از نشانه های پیشرو بودن آلن که\nبرای اولین دفعات در سینمای آمریکا، رابطه زن با زن را مطرح کرده). جیل کتابی در\nمورد خودش مینویسد که در آن از روابط خصوصی خود و آیساک گفته و آیساک از این مسئله\nناراحت است. آیساک دوست دختری 17 ساله به نام تریسی دارد (ماریل همینگ وی)، که\nطبعا او را چندان جدی نمیگیرد. در این هنگام با مری (دایان کیتون) که معشوقه دوست\nصمیمی متاهلش ییل (مایکل مورفی) است، آشنا میشود. رابطه آیساک و مری بدون اطلاع\nییل، عمیق میشود، و شرایطی پیش می آید که رابطه ییل و مری به هم میخورد. آیساک که\nفکر میکند رابطه اش با مری موفق است، رابطه اش با تریسی راکه برای دیدن دوره\nموسیقی عازم لندن است، عملا قطع میکند. ولی رابطه مری و ییل مجددا برقرار میشود، و\nییل زندگی زناشویی اش را به خاطر مری به هم میزند، و مری آیساک را ترک میکند.\nآیساک به طرف تریسی برمیگردد، و او را در حالی که عازم فرودگاه برای سفر به لندن\nاست میبیند، ولی تریسی حاضر نمیشود به خاطر آیساک سفرش را بر هم زند، و در انتها\nبه او میگوید که اگر از لندن برگشت و کسی را پیدا نکرده بود، حاضر است رابطه شان\nرا تجدید کند. در انتها، آیساک مانند آلوی سینگر در فیلم آنی هال، سرخورده از شکست\nدر روابط عاشقانه اش تنها میماند، و فیلم با تصاویری از نیویورک به پایان می رسد.\nهمانگونه که از اسم فیلم بر میآید، نیویورک\nاصلی ترین زمینه فیلم است . گرچه در اکثر فیلمهای نیویورکی وودی آلن این زمینه\nوجود دارد، ولی در منهتن، حضور نیویورک خیلی پر رنگ است . تصاویر متعددی از\nنیویورک نشان داده میشود، و یکی از معروفترین صحنه های فیلم، صحنه ای است که قبل\nاز سپیده دم، وودی آلن و دایان کیتون رو به پل بروکلین نشسته اند، و ما آنها را از\nپشت سر در حالیکه آنها و ما به پل نگاه میکنیم، نشان میدهد. در دیالوگها و\nمونولوگهای فیلم نیز این مسئله تاکید میشود. مثلا در مونولوگ نسبتا طولانی اول\nفیلم، آیساک در مورد نیویورک صحبت میکند، که هر پاراگراف آن با این عبارت شروع\nمیشود :"او، نیویورک را می پرستید.". و در هر پاراگراف، پاراگراف قبلی\nرا نقض میکند یا به عبارتی کامل میکند. بد\nنیست این مقدمه را بنویسم .\n" فصل اول - او، نیویورک را می پرستید.\nآن را بی حساب چون بتی می پرستید. اوه نه. بی حسلب شیفته اش بود. اکنون برای او،\nفارغ از اینکه چه فصلی است، شهری بود که به صورت سیاه و سفید وجود داشت، و با\nآهنگهای زیبای جرج گرشوین می تپید." اوه، نه. حالا دوباره شروع کنم . "\nفصل اول – او همان قدر شیفته منهتن بود که شیفته هر چیز دیگری. او در هیاهو بزرگ\nشده بود، هیاهوی ازدحام و ترافیک. برای او نیویورک به معنی زنان زیبا و آدم های\nخیابان شناسی بود که انگار همه گوشه و کناره ها را میشناختند." نه مبتذله .\nزیادی مبتذله. نسبت به سلیقه من. بذار سعی کنم . عمیق ترش کنم.\nبرای او آنجا استعاره ای بود از زوال فرهنگ معاصر. همان فقدان درست کاری اری که\nسبب شده بسیاری از مردم راه آسان را برگزینند.شهر رویای او را به سرعت تبدیل می\nکرد به..." نه. زیادی داره عین موعظه میشه. یعنی می دونی ... بیا رو راست\nباشیم، من میخوام کتابم اینجا بفروشه.\n" فصل اول - او، نیویورک را می پرستید. هر\nچند آنجا برایش استعاره ای بود از زوال فرهنگ معاصر. زندگی در جامعه ای که احساسش\nتحت نفوذ مواد مخدر، موسیقی بلند و تلویزیون، جنایت و آشغال از بین رفته بود برایش\nدشوار بود." خیلی خشمگینه. من نمیخوام خشمگین باشم.\n" فصل اول – او به همان اندازه شهری که\nدوست داشت، خشن و رمانتیک بود. در پس عینک قاب سیاهش قوای جنسی یک گربه وحشی چنبره\nزده بود." اینو دوست دارم. " نیویورک شهر او بود، همواره هم خواهد\nمن این مقدمه را که قبل، هم زمان و بعد از آن،\nتصاویر متعددی از نیویورک را نشان میدهد، خیلی دوست دارم. شاید وودی آلن به دلیل\nاشاره ای که در مقدمه داشته برای اولین بار فیلمش را سیاه و سفید ساخته است. شروع\nفیلم، عشق و تعلق وودی آلن به شهرش را نشان میدهد. نمیتوانم تصور کنم که وودی آلن\nبتواند فیلمی در یک شهر کوچک بسازد. کما اینکه تا امروز میبینیم که اگر در نیویورک\nفیلم نساخته، در پاریس و لندن و بارسلونا\nفیلم ساخته است. او شهر بزرگ و مسائل شهروندان شهرهای بزرگ را میشناسد و میتواند\nوودی آلن در فیلمهایش با رویای آمریکایی\nتسویه حساب کرده است. رویایی که میگوید شما بزرگ میشوید، عاشق میشوید و ازدواج\nمیکنید. سگی در خانه دارید. بعد بچه ها را بزرگ میکنید. به یکدیگر وفادارید و\nوفادار باقی میمانید. جالب اینکه نیویورکی ترین کارگردان سینمای جهان، بیشترین فاصله\nرا با رویای امریکایی در فیلمهایش نشان میدهد. یکی از صحنه های زیبای فیلم، اواخر فیلم یعنی\nجایی است که آیساک، سرخورده از شکست رابطه اش با مری، روی کاناپه لم داده و در\nحالیکه صدایش ضبط میشود، صحبتی را در مورد منهتن شروع میکند. ولی به سرعت به\nچیزهایی که ارزش زندگی را برای ما ایجاد میکند، اشاره میکند ( من به یاد تصنیف\nزیبای My Favorite Things در فیلم The Sound Of Musics افتادم ). چیزهایی که\nآیساک میگوید قطعا علایق وودی آلن هستند. او چنین میگوید: "چیزهایی هستند که\nمن فکر میکنم این ارزشو به زندگی میدهند. مثلا چی ؟ خب برای من : گروچو مارکس،\nویلی میز (بیسبالیست معروف نیویورکی)، موومان دوم سمفونی ژوپیتر، قطعه Potato Head Blues اثر لویی آرمسترانگ، فیلمهای سوئدی،\nکتاب ارزش احساسات فلوبر، مارلون براندو، فرانک سیناترا، سیب و گلابی های حیرت\nانگیز اثر سزان، چهره تریسی ..." در اینجا است که در یکی از لحظات ناب\nسینمایی در حالیکه موسیقی پخش میشود( که حدس میزنم باید موومان دوم سمفونی ژوپیتر\nباشد)، آیساک با لبخندی خفیف، چیزی را در ذهنش مرور میکند. به طرف کشویش می رود و\nساز دهنی خود را برمی دارد. و نهایتا به صحنه آخر فیلم که در بالا توضیح دادم می\nرسد. منهتن از این صحنه های زیبا کم ندارد. برای علاقمندان وودی آلن، دیدن این\nفیلم یک "باید" است. فیلمی که میتوان بارها دید و هر بار چیز جدیدی از\nآن دریافت. ضمنا در فیلم، بارها در مورد علاقه آیساک به فیلم "توهم\nبزرگ" اثر ژان رنوار صحبت میشود. این فیلم را ندیده ام و باید ببینم. ضمنا\nباید بگویم فیلم کاندید دو جایزه اسکار برای فیلمنامه و بهترین هنرپیشه زن نقش دوم\n"ماریل همینگ وی" بود. + نوشته شده در شنبه ششم خرداد 1391ساعت 23:35 توسط Mehran Afshar | اولین درام نیویورکی وودی آلن\nداخلی(1978)- INTERIORS – کارگردان، سناریست: وودی آلن\nمدتها بود مرور آثار وودی آلن را قطع کرده\nبودم. زیرا نسخه DVD فیلم فضاهای داخلی، در\n20 دقیقه آخر خراب بود، و نه میتوانستم فیلم را پیدا کنم، و نه امکان "دانلود"\nآن فراهم بود. جالب آنکه فیلمنامه آن را در اینترنت پیدا کردم، و با خواندن 20\nدقیقه آخر آن، گرچه تا حدودی در مورد وقایع پایانی، آگاه شدم، ولی لذت نبردم.\nاتفاقا این واقعه به من اثبات کرد که بر خلاف تصور بعضی ها سینمای وودی آلن، صرفا\nبه دیالوگ متکی نیست. تصویر و بازیگری، جایگاه ویژه ای در آن دارند. به هر صورت در\nاستانبول توانستم فیلم را "دانلود" کنم، و این بار توانستم فیلم را به\nطور کامل ببینم. "فضاهای داخلی" پس از آنی هال\nساخته شد. با مروری که به ترتیب تاریخ ساخت در آثار وودی آلن داشته ام، معتقدم آنی\nهال پایان دوره اول فیلمسازی وودی آلن است. یعنی دوره فیلمهای کمدی او با بازیگری\nخودش در نقش اصلی که وقتی به آنی هال رسید، بار کمدی آن کم شده و وجه درام آن\nتقویت گردید. قطعا "فضاهای داخلی" اولین فیلم دوره دوم فیلمسازی او است.\nاولین فیلمی است که خودش در آن بازی نمیکند. اولین فیلم غیر کمدی او است که به قشر\nمتوسط (رو به بالا) در نیو یورک میپردازد. مایه ای که بعدها به وفور در کارهای او\nدیده میشود. در زمان ساخت این فیلم به دلیل فرا رسیدن انقلاب سال 57، ارتباط من با\nاخبار سینمایی جهان قطع شد، ولی فکر میکنم، ساختن این فیلم توسط وودی آلن در آن\nزمان یک غافلگیری بزرگ بوده است، زیرا گرچه ته مایه ای از فیلمهای قبلی او و بخصوص\nآنی هال دارد، ولی تفاوتهای زیادی با کارهای قبلی او داشته است.\nکلیات داستان فیلم چنین است. پدری میانسال\n(فکر کنم 63 ساله) که وکیل است (ای.جی. مارشال) سر میز صبحانه به همسرش ایو (جرالدین\nپیج) و دو تا از دخترانش رناتا و جویی (دایان کیتون و مری بت هرت) اعلام میکند،\nچون تعهداتش را در مقابل خانواده اش انجام داده، میخواهد مدتی به خودش برسد، و یک\nجدایی آزمایشی از ایو را تجربه کند. ادامه فیلم به مناسبات خانوادگی بین این 2\nخواهر و همسر و یا دوست پسرشان و با مادر و پدرشان و نیز خواهر کوچکترشان که یک\nستاره سریالهای سبک تلویزیونی است میپردازد. پدر نیز نهایتا علیرغم اینکه ایو در\nآرزوی بازگشت مجدد او به زندگی مشترک با خودش است، با زن میانسال دیگری به نام پرل\nازدواج میکند و نهایتا ایو خودکشی میکند.\nوودی آلن توانسته در یک فیلم 89 دقیقه ای،\nشخصیتهایی 3 بعدی و روابط خانوادگی کاملا واضحی ترسیم کند. و اگر فیلم، فیلم روز\nبود و عده زیادی آن را دیده بودند، میتوانستم مطالب زیادی در مورد ویژگیهای هر\nشخصیت و روابط بین شخصیتها بنویسم. ولی در این نوشته به برخی کلیات میپردازم. جویی\nخواهر دوم دختری است که از کودکی به دلیل استعدادهایی که نشان داده بود به خصوص\nمورد توجه پدر بوده است، ولی اینک در زندگی واقعی پی میبرد که او بیش از اینکه\nاستعداد داشته باشد، احساسات دارد، و نمیتواند آنها را به خوبی بیان کند.شاید\nبتوان جویی را قربانی یک مادر کنترل کننده دانست. ایو مادر خانواده است. زنی مقتدر\nو طراح دکوراسیون داخلی که شاید نام فیلم نیز بیانگر این مسئله باشد. جالب آنکه فضاهای\nطراحی شده توسط او که در فیلم میبینیم، همگی بسیار سرد و انعکاسی از شخصیت خود او\nهستند. در آغاز فیلم، پدر خانواده در یک مونولوگ در باره او و حضور موثر و مقتدرش\nدر خانواده چنین میگوید: "او دنیایی اطراف ما خلق کرده بود که ما در آن وجود\nداشتیم. جایی که هرچیز جای خود را داشت، جایی که همیشه نوعی هماهنگی بود. عظمتی\nفوق العاده. مثل یک قصر یخ بود." . من فکر میکنم جویی پس از مرگ مادر اعتماد\nبه نفس بیشتری به دست بیاورد، و زندگی بهتری را تجربه کند. او نسبت به دو خواهر\nدیگرش ظرفیت بیشتری برای تغییر دارد. دایان کیتون استعداد زیادی دارد، و شور ناچیز\nو تا حدودی با توانایی ناچیز برای دوست داشتن. ولی جویی میتواند با توجه به شور\nزیاد و توانایی محبت، در شرایطی مناسبتر اوج بگیرد. او پتانسیل مناسبی برای تغییر\nدارد. رناتا خواهر او استعداد زیاد دارد و شاعر موفقی است، جویی او را الگوی خود\nقرار داده است و همین یکی از مشکلات جویی است. زیرا رناتا خودخواهی مادرش را بیش\nاز بقیه خواهرها به ارث برده است. استعداد او موهبتی برای کمک به دیگران نیست. او\nاز مشکلات ذهنی اکثر هنرمندان رنج می برد.\n"فضاهای داخلی" در زمان خود تجربه\nجسورانه ای بوده است. تا آن زمان در فیلمها از کسانی که زندگی خانوادگی خود را و\nبخصوص در شرایط مشابه پدر خانواده در این فیلم ترک میکردند، چهره ای منفی ترسیم\nمیشد. فیلمنامه وودی آلن دلایل این جدایی را به زیبایی بازگو میکند، شخصیتها 3\nبعدی اند و جلاد و قربانی در فیلم وجود ندارد. نمیتوان به این سادگی پدر را محکوم\nکرد. او فکر میکند تا سن 63 سالگی تعهداتش را در مقابل خانواده انجام داده، و اینک\nمیبایست به تعهداتش مقابل خود عمل کند. جالب آنکه پرل که به عنوان همسر جدید او\nوارد داستان میشود، شخصیتی است کاملا متفاوت با ایو و خانواده او. زنی با سن نزدیک\n60 سال، خونگرم، اهل رقص و خوشگذرانی، با محبت، سرشار از انرژی، بدون دغدغه های\nروشنفکری و بدون تظاهر. حضور او تدریجا خون جدیدی به خانواده تزریق میکند. جالب\nآنکه در پایان فیلم، جویی ناخود آگاه به او مادر میگوید. وودی آلن به خوبی توانسته\nتابوی سینمای آمریکا در این مورد را بشکند. جالب آنکه همین پرل است که جویی را که\nبرای نجات مادر از خودکشی به اقیانوس میزند و موفق نمیشود و خود در معرض غرق شدن\nاست، نجات میدهد و با تنفس مصنوعی او را به زندگی برمیگرداند. این صحنه کاملا\nسمبلیک و نشانگر دیدگاه وودی آلن در این مورد است.\nبازیهای فیلم مانند اکثر کارهای وودی آلن\nخوبند. جرالدین پیج در نقش ایو کاندید دریافت اسکار بهترین بازیگر زن نقش اصلی و\nمورین استاپلتون در نقش پرل، کاندید دریافت بازیگر زن نقش دوم شدند. ( اگر فیلم را\nدیدید، به شباهت ظاهری استاپلتون و داستین هافمن توجه کنید). دایان کیتون برای\nچهارمین بار پیاپی در فیلمی از وودی آلن بازی میکند. گرچه این بار نقش محوری\nندارد. وودی آلن کاندید اسکار بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه شد. فیلم موسیقی\nمتن ندارد، و جای خالی آن در صحنه ها حس نمیشود. دیدن این فیلم را که هیچ نشانی از\nکهنگی ندارد، به دوستان توصیه میکنم.\n+ نوشته شده در جمعه یکم اردیبهشت 1391ساعت 15:2 توسط Mehran Afshar | یک وسترن فمینیستی\nجانی گیتار (1954) – کارگردان : نیکلاس\nجانی گیتار یکی از غیر عادی ترین ودر عین حال\nتماشایی ترین وسترنهای تاریخ سینما است. اولین بار کمتر از دو سال پیش آن را دیدم\nو شیفته اش شدم، و پیرو تقاضای من، عزیزی نسخه اوریژینال آن را از استرالیا برایم\nآورد. این بار تماشای فیلم جذابیت بیشتری داشت. این فیلم کمتر دیده شده، و مسلما\nخیلی از خوانندگان این متن، آن را ندیده اند. پس به عنوان مقدمه، در حدی که برای\nدرک ادامه مطلب ضروری است، خلاصه داستان\nآن را می نویسم.\n"وی ینا" (جون کرافورد) صاحب یک\nکافه و زمینهای اطراف آن است که بزودی راه آهن از آن میگذرد، و او قصد دارد در آن\nزمان در این زمینها شهری را بسازد، و چند نفر پرسنل کافه را در آن شریک کند. او\nکمتر از پنج سال است که به اینجا آمده و چهره های متنفذ شهر به سرکردگی\n"اما" (مرسدس مک کمبریج)، از او خوششان نمی آید. "اما" با وی\nینا مشکلات بیشتری دارد. او مردی به نام "دانسین کید" را دوست دارد، که\nخود او عاشق وی ینا است، ولی وی ینا عاشق او نیست. جانی گیتار "استرلینگ\nهایدن" به دعوت وی ینا از راه میرسد. اسم اصلی او "جانی لوگان" و\nتیراندازی معروف و زبردست است، که اکنون کمتر تیراندازی میکند و با گیتارش سفر\nمبکند. او و وی ینا 5 سال قبل رابطه عاشقانه داشته اند. توطئه علیه وی ینا بالا\nمیگیرد، و حتی در مقطعی او را تا پای دار میبرند که جانی گیتار او را نجات میدهد.\nدر صحنه های انتهایی شاهد دوئل "وی ینا" و "اما" هستیم که با\nکشته شدن اما پایان می یابد.\nدر این متن، فیلم را از 3 منظر نگاه میکنم.\nاول، به عنوان یک وسترن فمینیستی. دوم، به عنوان یک فیلم عاشقانه و بالاخره به\nویژگیهای سینمایی آن اشاره خواهم داشت.\nسینمای وسترن، یک سینمای مردانه است. زنان\nفیلمهای وسترن معمولا یا متدین و خانواده دوست و اصطلاحا نجیب و تماشاگر هستند، و\nیا زنی که در بار کار میکند، و ممکن است تا حد "آنجی دیکنسون" در ریو\nبراوو، لوطی باشد و با قهرمان مرد همراهی کند، و یا برعکس خائن باشد و یا دوست\n"بدمن" باشد. جون کرافورد در این فیلم چنین نیست. البته از روی دیالوگها\nمیفهمیم او هم روزی در بار کار میکرده، ولی توانسته از یک ارتباطی که در زندگیش\nپیش آمده به خوبی استفاده کند، و مالک کافه شود. برای قهرمان اصلی مرد فیلم (جانی\nگیتار) نیز بهیچوجه ناراحت کننده نیست که برای او کار کند. دو قطب اصلی مثبت و\nمنفی ماجرا نیز زن هستند. این روابط در هیچ وسترن دیگری به این نحو دیده نشده است.\nجانی گیتار هرگز نمیتوانست توسط استادان\nسینمای وسترن نظیر جان فورد، هوارد هاوکز، آنتونی مان، جرج مارشال، هنری هاتاوی،\nرائول والش و... کارگردانی شود. این فیلم ضد ژانر وسترن است و قواعد آن را زیر و\nرو کرده است. چه کارگردانی مناسب تر از نیکلاس ری که یکی از یاغیان و ساختار شکنان\nهالیوود بود میتوان یافت. ری تا آن زمان وسترن نساخته بود، و میتوانست فیلم ضد\nژانر را به خوبی از کار در آورد.\nباید تاکید کنم که صرف حضور قهرمان و ضد\nقهرمان زن، نمیتواند فیلم را به یک وسترن فمینیستی تبدیل کند. کما اینکه نخست وزیر\nبودن مارگارت تاچر نیز نمیتواند پدیده ای فمینیستی تلقی شود. وسترنهایی داشته ایم\nکه قهرمان زن آن یک هفت تیر کش چابکدست و بزن بهادر بوده است. به عنوان مثال فیلم\n"کالامیتی جین" با بازیگری دوریس دی. ولی به کالامیتی جین نمیتوان وسترن\nفمینیستس گفت. چرا؟ زیرا کالامیتی جین رفتاری مشابه هفت تیر کشهای مرد دارد، و\nقواعد بازی مسلط جامعه را رعایت میکند. "وی ینا" در جانی گیتار چنین\nنیست. او قواعد بازی خاص خودش را دارد. قواعدی که از زمان و مکان او بسیار جلو\nهستند، و در عین حال، اصالتا زنانه اند. او از جوانک بچه پررویی که عضو دار و دسته\n"دانسین کید" است حمایت میکند، و جانی گیتار را به خاطر استفاده از\nاسلحه در یک صحنه به خاطر ادب کردن این بچه پر رو شماتت میکند، و در جایی دیگر از\nفیلم به خاطر حمایت از او در معرض اعدام قرار میگیرد. کاملا صلح طلب است. انتظار\nدارد جانی از اسلحه استفاده نکند، و به او میگوید هدفم از آوردن تو، صرفا حمایت از\nمجموعه ما است، و هرگز قصد به کار بردن زور و اسلحه نداریم. او سعی میکند با\nاستفاده از زبان با بقیه ارتباط برقرار کند. کافه ای که او در یک نقطه خارج از شهر\nساخته، طبق طرحی که دارد، نقطه آغاز یک شهر جدید کنار ایستگاه راه آهن است. پرسنل\nکافه را شرکای خود در شهر آینده میداند، و سهم آنها را در قسمتهای مختلف شهر تعیین\nکرده است. آیا این کاراکتر هیچ ارتباطی با خیلی از قهرمانان وسترن که کاملا\nسرگردانند دارد؟ وقتی به "وی ینا" اولتیماتوم داده میشود که باید ظرف 24\nساعت کافه را تعطیل کند. حقوق 6 ماه آینده پرسنل را میدهد، و میگوید قول و قرارمان\nدر مورد سهم شما از شهر کاملا پابرجا است، و شما 6 ماه بعد برگردید، و اگر بودم\nبرنامه مان را ادامه میدهیم. هرگز از وجه زنانه خود و یا اغواگری جهت پیشبرد کار\nخود استفاده نمیکند. دروغ نمیگوید مگر در یک صحنه و آن هم به خاطر نجات جان آن بچه\nپر رو که طبعا این دروغ، مانند دروغی است که یک مادر برای نجات فرزندش به زبان می\nآورد. شخصیتی بسیار قوی دارد، که دشمنانش (به جز "اما" ) را تحت تاثیر\nقرار میدهد. کما اینکه هیچ یک حاضر نمیشوند او را دار بزنند، و یا فکر کنند دروغ\nخصوصیات وی ینا ویژگی فمینیستی جانی گیتار را\nنشان می دهد. او زنی نیست که تواناییش در بروز دادن خصوصیات مردانه باشد. زنی است\nکه تشخص او به خاطر خصوصیات اصیل زنانه است، و نه تواناییهای مردانه داشتن.این\nچیزی است که در هیچ وسترن دیگری ندیده ام. جالب آنکه این فیلم در زمانی ساخته شده\nکه سینمای هالیوود با مقوله فمینیسم بیگانه بود.\nنقش کرافورد در فیلم را شاید بتوان نقش تکامل\nیافته کتی جورادو در "ماجرای نیمروز" دانست، و شاید هم بتوان گفت نقش\nکلودیا کاردیناله در وسترن جذاب "روزی روزگاری در غرب" ساخته سرجیو لئونه،\nالهام گرفته از نقش وی ینا و البته با ایجاد وجه اغواگری او بوده است.\nجانی گیتار، یکی از فیلمهای عاشقانه شاخص\nاست. تم موسیقی زیبای ویکتور یانگ به خوبی صحنه های عاشقانه را پر میکند. همان تمی\nکه تصنیف معروف "جانی گیتار" روی آن مینشیند. همان که فریدون فروغی در\nیکی از آهنگهای خود در دوره انقلاب ، روی آن شعری انقلابی گذاشت. معمولا عشاق\nسینمایی یک تم خاص خودشان را دارند که برخی از غنی ترین موزیک متن ها را ایجاد کرده است. مانند قطعه زیبای Love\nقطعه زیبای رومئو و ژولیت زفیره لی، تم زیبای لارا در دکتر ژیواگو، آهنگ زیبای\nفیلم Ghost ، و از همه به یاد ماندنی تر، تصنیف زیبای فیلم\nکازابلانکا که توسط آن نوازنده سیاهپوست خوانده میشود و به تم اصلی فیلم تبدیل\nدیالوگهای جانی گیتار، بسیار زیبا و خاص است.\nدر قسمتهای عاشقانه فیلم نیز این دیالوگها، بسیار ویژه است. به نقل از ترجمه\nفیلمنامه این فیلم از "پرویز دوایی"، دیالوگ اولین خلوت وی ینا و جانی\nگیتار را در زیر می آورم: (وی ینا را با "و" و جانی را با "ج"\n– تو اصلا عوض نشدی، جانی.\n– اینو از کجا میگی؟\n– ظرف پنج سال آدم بالاخره یه چیزهایی یاد میگیره.\n– پنج سال پیش من با تو توی یه میخونه آشنا شدم. امروز هم می بینم توی یه میخونه\nای. تغییر زیادی این وسط نمیبینم.\n– با این فرق که من الان صاحب اینجام. یه دقه بیا اینجا.... ( با اشاره به یک\nماکت) میدونی این چیه؟\n– شبیه خیلی از شهرهایی ست که دیدم.\n– این شهریه که تا یه سال دیگه این جا به پا میشه. میتونی تو هم مالک یه قسمتی از\nاون باشی. با فرانک و تام و ادی و بقیه به سهم مساوی بین خودمون قسمتش میکنیم.\n– ممکنه به یه ششلول بند احتیاج پیدا کنم.\n– ششلول بند توی البوکرک زیاده.\n– ولی من دنبال جانی لوگان فرستادم.\n– من دیگه این اسمو گذاشتم کنار.\n– اسمتو عوض کردی، خیال کردی دیگه همه چیز عوض شده، جانی.\n– منو استخدام کردی که برات کار کنم.\n– فقط برای همین به این جا اومدی؟ اومدی که کار کنی؟ ج\n– نه، می خواستم باز تو رو ببینم. شنیدم شانس بهت رو کرده.\n– شانس در این وسط هیچ دخالتی نداشت.\n– مودبانه اش را میخواستم بگم.\n– من از نحوه پولدار شدنم اصلا خجالتی نمیکشم. مهم اینه که به ثروت رسیده ام.\n– اغلب آدمها همینطور فکر میکنن.\n– به جز تو. تو چه حقی داری که قضاوت کنی؟\n– من یه وقت تو رو دوست داشتم. آدم دلش میخواد نسبت به کسی که براش واقعا ارزش\nقائله افتخار کنه. دوست نداره که این موجود براش .... خراب بشه.\n– مرد میتونه دروغ بگه، دزدی کنه و آدم بکشه، ولی تا وقتی که غرورش لطمه نخورده\nمرد باقی بمونه ... اما زن کافیه که فقط یه بار بلغزه تا هرزه قلمداد بشه..... تو\nباید واقعا از مرد بودنت احساس رضایت کنی.\n– رضایت بیشتری داشتم وقتی که فکر می کردم که تو ...... منتظر منی.\n– تو واقعا فکر میکردی که من پنج سال تمام منتظر تو می مونم؟\n– از البو کرک تا این جا خیلی راه بود. باید توی راه به یه چیزی فکر می کردم....\nدلم خوش بود که فکر میکردم باز به همدیگه می رسیم.\n(با تمسخر) – واقعا که نهایا آقایی و سخاوت شماست. جناب آقای لوگان. این رو باید\nبه عنوان پیشنهاد ازدواج شما حساب کرد؟\n– مرد بالاخره باید جایی سامون بگیره. فرق نمیکنه که مثلا .... همین جا باشه.\n– این واقعا دلپذیر ترین نطقیه که یه زن ممکنه در عمرش بشنوه! منو واقعا منقلب\n– این قضیه شاید یه قدری زود مطرح شد. ولی انگار که غرض کلی همین بود......درسته؟\n– نه آقای لوگان، غرض من اصلا این نبود.\n– خب، پس غرض ات چی بود؟\n– اوه، داستان ..... غم انگیزیه.\n– من داستانهای غم انگیز رو دوست دارم. و\n– من پنج سال پیش مردی رو دوست داشتم.... آدم خوبی نبود. آدم بدی هم نبود. من به\nهر حال دوستش داشتم. می خواستم باهاش ازدواج کنم. می خواستم در کنارش با او کار\nکنم. کار کنیم که با هم چیزی برای آینده بسازیم.\n– به این ترتیب باید به پای هم پیر می شدن.\n– ولی نشدن. از هم جدا شدن. اون مرد خوش نداشت که پابند خونه و زندگی بشه.\n– پس دختر عاقلی بود که خودشو از سر اون خلاص کرد.\n– آره، دختر عتقلی بود. یاد گرفت که دیگه به کسی دل نبنده.\n– پنج سال مدت طولانی ایه. توی این پنج سال حتما یه چند تا مردی این وسط... وجود\n– فکر میکنی که اگه اون مرد اولی برمی گشت چی می شد؟\n– آتشی که سوخت و تموم شد ازش فقط خاکستر باقی میمونه.\nدیالوگهای اولین ملاقات بود، بعد از گذشت چند دقیقه از فیلم در همان شب، ویونا با\nلباس خواب پوشیده قرمز رنگ پایین می آید، و میبیند که جانی هم بیدار است، و گیلاس\nمشروبی در دست دارد.\n– خوش میگذره، آقای لوگان؟\n– خوابم نمیومد.\n– مشروب کمکی میکنه؟\n– شبو زودتر به صبح میرسونه.... تو رو چی بی خواب کرد؟\n– رویاها..... رویاهای ناجور.\n– من هم از این رویاها گاهی دارم... بیا (گیلاس مشروب را به وی ینا تعارف میکند)..\nرویاهای بد رو فراری میده.\n– این رو هم امتحان کردم ولی کمکی به حالم نکرد. ج\n– چند تا مرد رو در زندگی فراموش کردی؟\n– به همون تعداد زنی که تو به خاطر میاری.\n– من که جایی نرفتم.\n– یه چیز قشنگی به من بگو.\n– باشه. چی میل داری بشنوی؟\n– به من دروغ بگو. بگو که در تمام این سالها منتظرم بودی.\n(با لحن بی احساس) – در تمام این سالها منتظرت بودم.\n– بگو که اگر بر نمی گشتم، می مردی.\n(با همان لحن قبلی) - اگر بر نمی گشتی، می مردم.\n– بگو که هنوز دوستم داری. همون طوری که من تو رو دوست دارم.\n(با همان لحن قبلی) - هنوز دوستت دارم. همون طوری که تو منو دوست داری.\n– متشکرم .... خیلی متشکرم.\n– بسه دیگه دل به حال خود سوزوندن! تو فکر میکنی که فقط خودت زجر کشیدی؟ این کافه\nرو من همین طوری پیدا نکردم. خودم .... بنا کردم. خیال می کنی چه جوری بناش کردم؟\n– نمی خوام بدونم.\n– ولی من میخوام که بدونی... به خاطر هر تکه تخته و تیر و الوار این ساختمون من\n– هر چی شنیدم بسه.\n– باید حرف هام رو... گوش بدی.\n– گفتم که دیگه نمیخوام بشنوم.\n(بغض در گلو) – جانی، دیگه نمیتونی دهن منو ببندی. یه زمانی حاضر بودم به پای تو\nبیفتم، فقط برای این که در کنارت باشم. ( با گریه) در هر مردی که سر راهم قرار\nگرفت دنبال تو گشتم.\n– ببین، ویه نا. گفتی که رویای بدی داشتی. هر دومون داشتیم. ولی دیگه تموم شد.\n(با گریه) – ولی نه برای من.\n– همه چیز درست مثل همون پنج سال پیشه. ... این وسط هیچ اتفاقی نیفتاده.\n(با گریه) – کاشکی..\n– هیچ اتفاقی نیفتاده. هیچ توضیحی لازم نیست به من بدی، چون که اون چیزها واقعیت\nنداره... ( شانه های ویه نا را می گیرد و او را می چرخاند تا روبروی هم باشند) فقط\nمن و تو هستیم. همین فقط واقعیت داره. داریم توی بار هتل آورورا مشروب می خوریم...\nارکستر داره میزنه و ما جشن گرفته ایم، چون که قراره عروسی کنیم. بعد از عروسی از\nاین هتل میریم، می ریم به جاهای دوری. پس بخند ویه نا و خوشحال باش. امروز روز\n(اشک در چشم با لبخند) – خیلی انتظارت رو کشیدم جانی. چرا این قدر طول دادی تا\nشیفته این دو سکانس هستم. وقتی نسخه اوریژینال فیلم در روز آخر سال 90 دستم رسید،\nدر شلوغی پایان سال، ابتدا این دو صحنه را دیدم و لذت بردم. سینما از این لحظات\nناب شکل میگیرد، و کل جانی گیتار یک لذت ناب است. من فیلم وسترنی را به خاطر نمی\nآورم که چنین قهرمانان شوریده ای داشته باشد. عشق در فیلمهای وسترن معمولا یک علاقه\nو آن هم با فاصله ای است که بین زن و مرد وجود دارد. جای زن در خانه، و مرد در\nمیدان مبارزه است. در جانی گیتار، عاشق ومعشوق در کنار هم با دشمنان مبارزه\nمیکنند. هرگز مرد برای دفاع از زن، وارد مذاکره نمیشود. در صورت لزوم هم جان او را\nجانی گیتار از فیلمهای کم قدر دیده تاریخ\nسینما است. در زمان نمایش، منتقدان آمریکایی نه تنها آن را تحویل نگرفتند، بلکه\nشدیدا به آن تاختند. نظر تماشاچیان به این بدی نبود، ولی قیلم، چندان پر فروش نشد.\nدر اروپا به آن بیشتر توجه شد، تا اینکه فرانسوا تروفو آن را کشف کرد، و تدریجا در\nنشریه "کایه دو سینما" در مورد آن نقدهای مثبت نوشته شد. ولی خود من تا\nقبل از دیدن فیلم، چندان چیزی در مورد آن نخوانده بودم.\nصرفنظر از نکاتی که در این متن، اشاره شد.\nپاره ای جزئیات در فیلم به خوبی پرداخت شده است. رنگ لباسهای وی ینا با وجوه مختلف\nشخصیت او تناسب دارد. در آغاز فیلم که بیشتر خصوصیات مبارزه جویی او مورد تاکید\nقرار گرفته، رنگ لباس وی ینا آبی تیره است. زمانی که رابطه عاشقانه او و جانی احیا\nمیشود، لباس او قرمز رنگ است، و فردای آن روز حداقل بخشی از لباس ویونا، قرمز رنگ\nاست. از زمانی که وی ینا به ناحق مورد تعرض مردم شهر به سرکردگی "اما" قرار میگیرد، میبینیم که لباس او سفید است (گرچه مثلا با یک پاپیون\nقرمز)، و بر بیگناهی و پاکی او تاکید میشود. جالب آنکه در دو سکانس فیلم که از\nفیلمنامه نقل کردم، در اولی لباس او آبی تیره و در دومی سرخ رنگ است، و در\nدیالوگهای نقل شده نیز همین تفاوت را مشاهده میکنیم.\nجانی گیتار، حاوی واکنش جدی به مک کارتیسم\nاست، که در زمان ساخت آن بر هالیوود تسلط داشت. واکنش جمعی و گستاخانه مردم نسبت\nبه وی ینا که فقط متفاوت می اندیشد و رفتار میکند، به خوبی رفتار هالیوود با دگر\nاندیشان را تداعی میکند، و از همه جالب تر، ترغیب پسرک جوان و بچه پررو که به شدت\nبه وی ینا مدیون بود، به شهادت علیه وی با قول تخفیف مجازات او بود، و جالب آنکه\nپس از شنیدن شهادت دروغ او علیه وی ینا، او را زودتر دار زدند.\nفیلمبرداری فیلم خوب است، و جالب آنکه رنگهای\nآن در نسخه اوریژینالی که دیدم تند است، و\nمثلا آبی چشم جون کرافورد خیلی اغراق شده است. موزیک متن ویکتور یانگ نیز از موارد\nشاخص و دلنشین فیلم است.\nبازی های مرسدس مک کمبریج و جون کرافورد در\nبرخی صحنه ها اغراق شده است. ضمن اینکه جون کرافورد برای این نقش کمی پیر است ( او\nدر زمان ساخت فیلم 49 ساله بود، گرچه ظاهرش در این فیلم به دلیل هیکل خوب و چابکی\nکرافورد این سن را نشان نمی دهد. نقش کرافورد در ساخت این فیلم، خیلی اساسی بوده\nاست. او یکی از سهامداران اصلی کمپانی ریپابلیک پیکچرز، تهیه کننده فیلم بود، و\nشاید بتوان گفت قدرت شخصیت جون کرافورد دست کمی از وی ینا نداشته است. گفتنی های\nزیادی باقی است و در پایان، دیدن این فیلم را به همه دوستان، طرفداران و مخالفین\nفیلمهای وسترن توصیه میکنم. + نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم فروردین 1391ساعت 22:43 توسط Mehran Afshar | درود بر سینمای 3 بعدی\nفیلم – هوگو (2011) –\nهوگو را در تعطیلات نوروز در یک سینمای نوساز\nدر استانبول و به صورت 3 بعدی دیدم، و در این یادداشت بیشتر به این جنبه از فیلم\nتوجه خواهم نمود. شاید 4 کلمه کلیدی در مورد فیلم هوگو اینها باشد : اسکورسیزی، سینمای\n3 بعدی، عشق به سینما، تاریخ سینما.\nسینمای 3 بعدی، چیز جدیدی نیست. در تهران و\nدر اوایل اردیبهشت 1355 و در سینما آتلانتیک، (آفریقای فعلی) فیلمی 3 بعدی به نام\n"حباب" به نمایش در آمد. نام اصلی این فیلم محصول سال 1966 آمریکا "The Bubble" بود. یادم است به قدری\nکنجکاو دیدنش بودم که با یکی از دوستان هم دبیرستانی قرار گذاشتیم در همان روز\nاول، فیلم را ببینیم. در یک بعد از ظهر دوشنبه، پس از تعطیلی دبیرستان در ساعت دو\nو نیم بعد از ظهر، خود را به سرعت به سینما آتلانتیک رساندیم، و بلیط 40 ریالی\nسانس سه و نیم را در بازار سیاه به 70 ریال خریدیم، و با دادن 15 ریال پول عینکی\nکه قاب آن مقوایی و شیشه آن طلقی بود، فیلم را دیدیم و علاوه بر ارضای کنجکاوی،\nفردای آن روز در مدرسه و در شرایطی که حواس همه به کنکور و رفتن به دانشگاه بود،\nدر مورد تجربه جدیدمان گفتیم. پس از آن نیز تا زمان انقلاب، چند فیلم 3 بعدی دیگر\nنیز در سینماها نمایش داده شد. فیلمهای 3 بعدی آن دوره همگی از نظر سینمایی،\nفیلمهای مهجوری بودند، و اگر 3 بعدی نبودند، ارزش دیدن نداشتند. چند فیلم 3 بعدی\nدر دهه 50 و 60 میلادی به دلیل مقابله با تلویزیون توسط شرکتهای فیلمسازی ساخته\nشدند. این فیلمها هم به صورت 3 بعدی و هم به صورت 2 بعدی ساخته و نمایش داده شدند.\nولی به دلیل الزام استفاده از عینک ویژه که برای بعضی تماشاگران و بخصوص عینکی ها\nساده نبود، و فیلمبرداری ویژه که هزینه های فیلم را افزایش میداد، سرمایه گذاری\nانجام شده، اقتصادی نبود. حتی فیلمی از آلفرد هیچکاک به نام Dial\nM For Murder (1954)\nبه روش 3 بعدی هم ساخته شد، گرچه نمایش گسترده آن به صورت 2 بعدی انجام شد. در\nمقایسه فیلمهای 3 بعدی آن زمان و فیلم هوگو باید بگویم همان میزان که تصاویر فیلمهای\n2 بعدی زمان کنونی با فیلمهای 2 بعدی 50 سال پیش فرق دارند، در سینمای 3 بعدی نیز\nبه همین نسبت تفاوت ایجاد شده است. در دهه 80، تولیدات فیلمهای 3 بعدی بیشتر مربوط\nبه آثاری بود که برای سالنهای آیمکس و مانند آن ساخته میشد، که طبعا ارزش تکنیکی\nداشتند، ولی از نظر سینمایی قابل اعتنا نبوده و اکثرا حتی داستانی هم نبودند. در\nچند سال اخیر، موج جدید ساخت فیلمهای 3 بعدی راه افتاد، این موج با توجه به\nهمزمانی تولید گسترده تلویزیونهای 3 بعدی، مفهوم جدی تری پیدا کرده است. تا به حال\n، کارگردانانی نظیر جیمز کامرون و استیون اسپیلبرگ که بیشتر به عنوان تکنیسینهای\nچیره دست مطرح هستند و نیز چند فیلم انیمیشن معروف در دوره جدید، از تکنولوژی 3\nبعدی استفاده کرده بودند. در این جا باید گفت ساخت هوگو توسط اسکورسیزی معنی ویژه\nای پیدا میکند. مارتین اسکورسیزی به همراه وودی آلن و در\nدرجه بعد فرانسیس فورد کاپولا در سینمای آمریکا اهمیت ویژه ای دارند. هر سه از\nاواخر دهه 60 میلادی کارگردانی را آغاز کرده اند، و کهنه کار ترین کارگردانان\nامریکایی محسوب میشوند. هر سه نیویورکی هستند، و طبعا به مکتب روشنفکری سینمای\nآمریکا تعلق دارند ( جالب آنکه هر اپیزود از فیلم داستانهای نیویورکی ساخته یکی از\nاین سه استاد است). مارتین اسکورسیزی نسبت به آن دو نفر یک ویژگی خاص دارد. او در\nمورد تاریخ سینما، تحقیقات مفصلی داشته و اهمیت ویژه ای به فیلمخانه های سینمایی\nداده است و یک دوره فیلم مستند به نام A Personal Journey\nWith Martin Scorsese Through American Movies ساخته است. اسکورسیزی حدود 20 سال پیش به شدت با\nنهضت رنگی کردن فیلمهای سیاه و سفید قدیمی مخالفت کرد، و از حقوق کارگردانان و\nمولفین فیلمهای سیاه و سفید قدیمی دفاع کرد. او معتقد بود هیچگونه دخل و تصرفی در\nفیلمهای قدیمی نباید انجام شود، و باید با استفاده کامل از امکانات تکنولوژی در\nحفظ این آثار کوشید. وی توانسته است حمایتهای مالی زیادی را برای این امر فراهم\nکند. بنا بر این و شاید در نظر اول، به نظر نمیرسید که اسکورسیزی در آستانه 70\nسالگی به تجربه ساختن فیلم سه بعدی دست بزند. ولی ساخت این نوع فیلم توسط او\nمیتواند یک مفهوم دیگر را القا کند. یکی از مسیرهای مهم حرکت سینما در آغاز قرن\nبیست و یکم، ساخت فیلمهای سه بعدی است. این پیام را میبایست با عمق وجود درک کرد.\nکما اینکه اسکورسیزی در سال 2010 یا کارگردانی یک سریال تلویزیونی، نشان داد که\nمیبایست نگرش سینما دوستان به سریالهای تلویزیونی نسبت به دهه های قبل فرق کند، و\nاین مسئله برای کسانی که سریالهای تلویزیونی فعلی را تعقیب میکنند، و مقایسه این\nسریالها با سریالهای دهه های قبل به خوبی ملموس است .\nسینما تاکنون نوآوریهای تکنولوژیک زیادی را\nتجربه کرده است. دو مقطع قابل اعتنا از این تحولات را مثال میزنم. اولی سینمای\nناطق و دومی فیلمهای رنگی. وقتی در اواخر 1927سینمای ناطق پا به عرصه گذاشت،\nکارگردانها و سینماگران معتبر چندان این سینما را جدی نگرفتند، و فکر میکردند فیلم\nناطق بیشتر ارزش تجاری دارد، و بیان سینمایی در فیلم صامت متبلور است. بزرگانی چون\nچارلی چاپلین، باستر کیتون، دیوید وارک گریفیث چنین می اندیشیدند، و به این سینما\nروی خوش نشان ندادند. حتی چارلی چاپلین در سال 1936 و پس از تولید انبوه فیلمهای\nناطق، و مشخص شدن اینکه سینمای ناطق هم میتواند هنری باشد، فیلم "عصر\nجدید" را به صورت صامت ساخت، ولی در صحنه ماقبل آخر آن، چارلی تصنیفی را در\nیک کافه خواند، و به این ترتیب چارلی چاپلین هم وارد عرصه سینمای ناطق شد. البته برخی\nکارگردانان برجسته صامت در سینمای ناطق به موفقیتی دست نیافتند. وبعضی کارگردانان\nصامت نیز به سرعت با سینمای جدید ارتباط مناسب برقرار کردند، مثلا آلفرد هیچکاک در\nسال 1929، با اینکه بیش از نیمی از فیلم "حق السکوت" را ساخته بود، آن را به ناطق تبدیل کرد و از طرف\nدیگر از عنصر صدا برای بهبود بیان فیلم استفاده کرد. انتقال از سینمای سیاه و سفید به رنگی خیلی\nکندتر بود. اولین فیلمهای رنگی سینما، کار "ژرژ مه لی یس" بود (همین\nآقای بن کینگزلی در فیلم هوگو). وی تمام فریم ها را رنگ آمیزی میکرد و فیلم رنگی\nمیشد. بعد ها فیلمهای رنگی به طور محدود تولید میشدند که نه تنها داستانی نبودند\nبلکه فاقد ارزش سینمایی هم بودند. پس از چند کارتون والت دیسنی نظیر سفید برفی که\nدر 1937 به صورت رنگی تولید شد، در 1939 فیلمهای مهم "برباد رفته" و\n"جادوگر شهر زمرد" به صورت رنگی ساخته شدند.فیلم رنگی امکانات خود را\nنشان داده بود، ولی هزینه بالای تولید، باعث میشد که هنوز استفاده از آن گسترده\nنشود. در دوران جنگ جهانی دوم به دلیل مشکلات مادی مردم، فیلم رنگی جدی گرفته نشد،\nو پس از گذرانده دوران رکود بعد از جنگ، در دهه 50 میلادی شاهد افزایش فیلمهای\nرنگی بودیم، و از اواسط این دهه تدریجا تعداد فیلمهای رنگی هالیوود از سیاه و سفید\nبالاتر رفت. ولی در اروپا به دلیل مشکلات اقتصادی این تغییر دیرتر و حدود یک دهه\nبعد اتفاق افتاد. حتی در جوایز سینمایی نظیر اسکار نیز به هر دو رشته فیلمبرداری\nرنگی و سیاه و سفید جایزه داده میشد. بسیاری از کارگردانان معتقد بودند بار\nدراماتیک و هنری تصاویر سیاه و سفید بیش از رنگی است و به همین دلیل به ساختن فیلمهای\nسیاه و سفید گرایش داشتند، و حتی بعدها در دوران اوج فیلمهای رنگی، گهگاه شاهد\nساخت فیلمی سیاه و سفید بودیم ، که مسلما دلیل آن اقتصادی نبود. مانند فیلم "\nچه کسی از ویرجینیا وولف میترسد"(1966) به کارگردانی مایک نیکولز و با شرکت\nدو سوپر استار آن زمان هالیوود یعنی الیزابت تیلور و ریچارد برتون، که با توجه به\nدستمزد بالای این دو، مشخص بود که صرفه جویی باعث ساخت فیلم سیاه و سفید نبوده\nاست. حتی در سال 1980 هم فیلم "مرد فیل نما" به طریقه سیاه و سفید ساخته\nتقارن جالبی است که فیلم "آرتیست"\nامسال به صورت صامت و سیاه و سفید ساخته شد، و به تاریخ سینما ارج گذاشت و در همین\nسال، اسکورسیزی که همیشه متولی تاریخ سینما بود، فیلم هوگو را ساخت که نشان از تکنولوژیهای آتی دارد، و جالب آنکه\nاین دو فیلم در یک رقابت شانه به شانه بیشترین تعداد اسکار را نسبت به سایر فیلمها\nکسب کردند. به نظر من سینمای 3 بعدی به زودی میبایست ویژگیهای متفاوت خود را به نمایش گذارد. فیلمبرداری، زوایای آن، بازیگری و... عوض خواهد شد. در صحنه ای از فیلم که ساشا بارون کوهن خم شده بود، من دماغ او را در یک قدمی خود دیدم. آیا بازیگر فیلم 3 بعدی نباید به جزئیات بیشتری توجه کند، و آیا بازی او بهتر دیده نمیشود. و این بهتر دیدن باعث برجسته تر شدن هم نقاط ضعف و هم نقاط قوت بازی میشود. با توجه به موارد گفته شده اهمیت ساخت فیلم\n"هوگو" توسط اسکورسیزی مشخص میشود. در فیلم "هوگو" عشق به سینما\nموج میزند. حضور بن کینگزلی در نقش " ژرژ مه لی یس" خود بهترین فرصت را\nبرای اسکورسیزی ایجاد میکند تا صحنه هایی از کارهای او را در یک فیلم با تکنولوژی\nقرن 21 ببینیم. دیدن "هوگو" با در نظر گرفتن همین زمینه ها برای من\nتجربه بسیار خوشایندی بود، شاهد فیلمی بودم که یک دوره 110 ساله را برایم مجسم\nمیکرد. تاریخ سینما که برخی لحظات بسیار دلپذیر 50 سال اخیر را یا در سالنهای آن\nگذرانده ام، و یا در خانه فیلم دیده ام و یا در مورد آن خوانده ام. چقدر ما نسبت\nبه مردمان 120 سال قبل خوشبخت تریم که سینما داریم و چقدر فرزندانمان از ما خوشبخت\nترند که سینمای 3 بعدی دارند، و میتوانند حتی در خانه هایشان هم سینمای 3 بعدی\nببینند. به انسانهای آینده حسودی میکنم.\n+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1391ساعت 23:2 توسط Mehran Afshar | فیلم – فارگو (1996)- کارگردان :جوئل کوئن. فیلمنامه: جوئل و ایتان کوئن\nمجدد فارگو پس از 12 سال تجربه لذت بخشی بود. فیلم در گذر زمان هنوز قوی و دلنشین\nاست. فضای خاص فیلمهای برادران کوئن و عدم پایبندی آنها به قواعد ژانرها، و بعضا\nضد ژانر عمل کردن آنها در این فیلم نیز دیده میشود.\nاین مسئله از اسم فیلم شروع میشود. اسم فیلم\nفارگو است . در حالی که فقط صحنه کوتاه اول فیلم در شهر فارگو میگذرد، و بقیه فیلم\nدر ایالت مینه سوتا میگذرد، و فارگو نقش خاصی در پیشبرد داستان ندارد. در سایتهای\nسینمایی، ژانر فیلم جنایی و تریلر نوشته شده است. در این مورد نیز ضد کلیشه ها به\nخوبی مشخص است. کلانتر فیلم به جای اکثر فیلمهای مشابه که مرد است، زنی است که 7\nماهه حامله است، و اکثرا هم در حال خوردن دیده میشود. لهجه عجیبی دارد، و از همه\nآدمهای اطرافش هم باهوش تر است. دستیاران او که اکثرا کم هوش مینمایند. گروه خلافکاران\nهم با هم مسابقه حماقت گذاشته اند. 7 قتل در فیلم اتفاق می افتد که بعضی شان نشان\nداده نمیشود. نحوه آدم دزدی دو تبهکار نیز بسیار مضحک است، و انگار که لورل و\nهاردی بخواهند آدم دزدی کنند. شاید هم بتوان گفت اکثر خلافکاران چنین ضریب هوشی\nدارند، و چیزی که ما معمولا در فیلمها میبینیم، مربوط به درصد کمی از این\nخلافکاران است، همین مثال ها عدم پایبندی برادران کوئن را به قواعد ژانر پلیسی را\nدو رابظه خانوادگی در فیلم نشان داده میشود،\nیکی خانواده ای که مرد آن برای پدر زن پولدارش کار میکند و میخواهد با دزدیدن زنش\nتوسط دو نفر تبهکار که او اجیر کرده از پدر زنش اخاذی کند. روابط خانوادگی در این\nخانواده کلا مادی و بعضا غیر دوستانه است،و با توجه به اسامی فامیلشان به نظر\nمیرسد از کشورهای اسکاندیناوی به امریکا مهاجرت کرده اند. و دیگری زن کلانتر و\nشوهرش که رابطه آرام و عاشقانه ای دارند، و شوهر شدیدا به همسرش وابستگی عاطفی\nدارد. این خانواده از جنس خانواده هایی است که معمولا در فیلمهای امریکایی\nنمیبینیم، و شاید گذشتن وقایع در ایالت مهجور مینه سوتا بهانه ای است برای نشان\nدادن این خانواده که روابط قدیمی و شاید روستایی بر آن حاکم است.\nبه هر صورت تماشای فارگو را به هر کس که آن\nرا ندیده است توصیه میکنم. بازیهای فیلم خوب است. به خصوص فرنسیس مک دورماند در\nنقش زن کلانتر که برای بازی در این فیلم اسکار گرفت. فیلم اسکار بهترین فیلمنامه\nرا هم گرفت، و کاندید اسکارهای بهترین فیلم سال، بهترین کارگردانی، بهترین تدوین،\nبهترین هنرپیشه نقش دوم مرد (ویلیام .اچ. میسی)، و بهترین فیلمبرداری شد.\nفیلمبرداری فیلم و تصویر سازی خوب فضای سرد و برفی نیز بسیار خوب از کار در آمده\nاست. تصاویر و فضای کلی فیلم و فرانسیس مک دورماند به یاد ماندنی هستند. این همان\nمجموعه ای است که من در گذر این 12 سال به خوبی در ذهن داشتم. + نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم آذر 1390ساعت 23:25 توسط Mehran Afshar | فیلم- آنی هال(1977)- ANNIE HALL – کارگردان، سناریست و بازیگر: وودی آلن\nدر ادامه مرور آثار وودی آلن به ترتیب زمانی،\nاین بار نوبت آنی هال بود. یکی از شاهکارهای او بخصوص در زمان خودش. آنی هال را در\nبهار 1357 در 20 سالگی و در سینما دیده بودم، و چون بعد از آن موفق به دیدنش نشده\nبودم، خواه نا خواه به فضای ذهنی آن زمان برگشتم. آنی هال آخرین فیلمی است که در\nسینماهای ایران از وودی آلن نمایش داده شد. یادم است که دفعه اولی که فیلم را\nدیدم، مسحور شدم. مسحور این شیوه بیان و روایت در سینما، مسحور متن دیالوگها. دو\nبار دیگر فیلم را دیدم، که یک بار آن به زبان انگلیسی بود به مدد سانس های آخر وقت\nپنجشنبه شب های سینما پرسیا که نیمی از مشتریان آن دانشجویان دانشگاه شیراز و یا\nاستادان آن بودند. در مقاله دیگری که در این وبلاگ به نام "بهترین فیم های\nزندگی" نوشته ام، به این نکته اشاره کردم که در پایان سال 1357، آنی هال جزء\n10 فیلم برتر زندگی من شده بود.\nاینک که بعد از 33 سال، فیلم را میدیدم، به\nاین نتیجه رسیدم که شاید آنی هال برای من در آن زمان همان جذابیتی را داشت که\n"همشهری کین" برای سینما دوستان در 1941. یعنی فیلمی که ارائه گر شیوه\nبیان جدیدی در سینما بود، و "دستور زبان سینما" را گسترش می داد. جالب\nآنکه خود وودی آلن به مرور زمان، این شیوه بیان را به حد زیادی تکامل داد. آنی هال\nرا میتوان، نقطه اوج و تکامل اولین دوره فیلمسازی آلن دانست. و به نظر می آید که\nپس از این فیلم، او به دوره دیگری از فیلمسازی وارد میشود، دوره ای که دیگر خود او\nشخصیت محوری داستانهایش نیست.\nوودی آلن نقش "آلوی سینگر" را بازی\nمیکند که تا حد زیادی بازآفرینی خود آلن است. دایان کیتون نیز نقش آنی هال را بازی\nمیکند، توجه به این نکته که نام فامیل واقعی کیتون، هال است به ما نشان میدهد شخصیت\nآنی هال نیز بازتاب شخصیت کیتون است. آلوی سینگر در این فیلم در مورد رابطه اش با\nزنها با تاکید بر زابطه اش با آنی هال صحبتهای زیادی دارد. جالب آنکه رابطه این دو\nدر فیلم با رابطه واقعی شان همخوانی زیادی دارد. مدتها آلن و کیتون با هم رابطه\nنزدیکی داشتند، و کیتون در بسیاری از فیلمهای آلن در آن دوره بازی کرد، و بعدها\nرابطه شان محدودتر شد، گرچه همیشه (تا حدی که شنیده ام)، دوستان خوبی باقی ماندند.\nساختار شکنی فیلم در زمان خود مربوط به شیوه بیان برشت وار آن و استفاده از تکنیک "فاصله\nگذاری" در برخورد با تماشاگر است. در\nلحظه های زیادی آلن رو به تماشاگر صحبت میکند، و یا "مارشال مک لوهان"\nاز پوستر روی دیوار بیرون می آید و با آلن حرف می زند. آنی هال را میتوان به عنوان\nنمونه ای پیشرو و اولیه از بیان سینمایی با استفاده از روش "جریان سیال\nذهن" نام برد.\nدیالوگها و مونولوگهای آنی هال مانند اکثر فیلمهای\nوودی آلن بار زیادی را در فیلم به دوش دارند. و خواندن فیلمنامه کامل آن بعد از\nتماشای فیلم میتواند تجربه جالبی باشد. آلن در این فیلم بسیاری از دغدغه های ذهنی\nخود را مطرح میکند، علاوه بر تم محوری رابطه زن و مرد، اشارات متعددی به فرویدیسم،\nتفاوتهای نیویورک و لس آنجلس، ابتذال تلویزیون و ...... در اینجا چند نمونه از\nدیالوگهای فیلم را با استفاده از فیلمنامه آن در اینترنت ذکر میکنم.\n- اولین صحنه فیلم که مونولوگ وودی آلن رو به دوربین است:\n"یک جوک قدیمی هست. دو تا پیرزن در یک مجتمع تفریحی کوهستانی با هم صحبت\nمیکردند. اولی میگفت که غذای اینجا خیلی بده. دومی هم گفت که آره، ولی همونم خیلی\nکم میدن. این دیدگاه من در مورد زندگیه. پر از تنهایی و بدبختی و رنج و ناراحتی، و\nخیلی هم زود تمام میشه. جوک دیگری هم هست که به گروچو مارکس نسبتش میدن که میگه من\nعضو حزبی که کسی مثل منو به عضویت میپذیره نمیشم. این جوک، بیانگر زندگی من در\nدوران پس از بلوغ در ارتباط با زنهاست.\n- آخرین صحنه فیلم به دیدن اتفاقی آنی هال پس از مدتها جدایی\nاز هم در خیابان و برخورد دوستانه شان اشاره میکند، و در آخرین دیالوگ فیلم، آلن\nمیگوید :" بعد از آن خیلی دیر شد، و ما هر دو باید میرفتیم، ولی دیدن دوباره\nآنی خیلی خوب بود، نه؟ من فهمیدم آنی چه آدم خارق العاده ای بود، و چقدر شناختن او\nلذت داشت. به اون جوک قدیمی فکر کردم که، یک مرد میره پیش روانشناس و میگه\n:"دکتر، برادر من دیوونه است. اون فکر میکنه یه مرغه." دکتره میگه "پس\nچرا بستریش نمیکنی؟" و مرد میگه آخه به تخم مرغاش احتیاج دارم. آره، این نشون\nمیده من در مورد روابط (بین زنها و مردها) چه جوری فکر میکنم. میدونین، اون روابط\nدر کل غیر منطقی و مسخره و پوچند، ولی ما باید اون رابطه را داشته باشیم، زیرا\nبیشترامون به تخم مرغاش نیاز داریم. - در لس آنجلس، آنی به آلوی میگه: اینجا خیلی تمیزه. آلوی\nپاسخ میده، واسه اینکه آشغالاشونو دور نمیریزن، اونا رو به برنامه های تلویزیونی\n- آلوی میگه نمیخام به شهری برم که تنها نشونه فرهنگیش امکان\nگردش به راست در وقتیست که چراغ قرمزه.\n- آلوی به آنی میگه یک رابطه مثل یک کوسه س. میدونی؟ باید\nمرتب جلو بره و گرنه میمیره، و من فکر میکنم ما تو دستامون یک کوسه مرده داریم.\n- آلوی میگه من فکر میکنم زندگی به دو قسمت وحشتناک و\nفلاکتبار تقسیم میشه. وحشتناک مانند اونایی که کورند یا نقص عضو دارند، نمیدونم\nاونا چه جوری با زندگی کنار میان. برای من خیلی شگفتی آوره. بقیه همه فلاکتبارند.\nباید متشکر باشند که اینجورین، چون آدم باید شانس بیاره تا جزء فلاکتبارا باشه.\nآنی هال پر از نکات ظریف و نوآوری در سینما است. در صحنه ای از فیلم در\nتراس خانه آنی در اوایل فیلم، او و آلوی باهم صحبتهای معمولی میکنند، و ذهنیت\nواقعی شون به صورت زیرنویس روی پرده می آید. به هر صورت با دیدن مجدد فیلم، به\nخودم حق دادم که اون موقع اینقدر از فیلم خوشم آمده باشد. ولی برای کسی که فیلم را\nقبلا ندیده باشد، شاید فیلم آن قدر جذابیت نداشته باشد، زیرا حتما هر کس کارهای\nقوی تری حداقل از خود وودی آلن دیده باشد.\nآنی هال اولین\nفیلمی است که وودی آلن شروع به توجه جدیتر به دنیای زنان میکند، بعدها این توجه در\nآلیس یا زنی دیگر و یا... خیلی بیشتر میشود. فیلم موزیک متن ندارد، و بر خلاف خیلی\nاز فیلمهای آلن در تیتراژ نیز خبری از موسیقی نیست. از این فیلم برای اولین بار در\nفیلمهای آلن، شاهد تیتراژ شاخص فیلمهای او یعنی نوشتن با حروف مشخص و خوانای سفید\nبر پس زمینه سیاه هستیم.\nآنی هال در زمان\nخودش با توجه ویژه جوایز اسکار روبرو شد. برنده 4 اسکار بهترین کارگردانی، بهترین\nفیلم، بهترین فیلمنامه و بهترین هنرپیشه زن برای دایان کیتون شد. وودی آلن هم\nنامزد بهترین هنرپیشه مرد شد، ولی ریچارد دریفوس برنده شد. این تنها باری است که\nآلن کاندید اسکار بهترین بازیگر شد. همین توجه ویژه اسکار که کمتر نصیب فیلمهایی\nاین چنین میشود نیز نشانه ای بر پیشرو بودن آنی هال است. + نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آذر 1390ساعت 19:25 توسط Mehran Afshar | رفتگان – کن راسل (2011- 1927) :\nکن راسل کارگردان معروف\nانگلیسی در دهه 70 میلادی در اوج بود. در آن زمان بین سینمادوستان ایرانی که علاقه\nبه سینمای متفاوت داشتند، محبوبیت زیادی داشت. فیلمهای او پای ثابت جشنواره جهانی\nفیلم تهران بودند. جشنواره جهانی فیلم تهران که از سال 1351 آغاز شد، پس از\nجشنواره هایی نظیر برلن، ونیز از بیشترین اهمیت برخوردار بود، و تدریجا روند رو به\nرشدی را طی میکرد. این جشنواره هر ساله از سال 51 تا 56 برگزار شد، و در سال 57 به\nعلت انقلاب برگزار نشد، و بعد از آن در سال 1361 جای خود را به جشنواره فیلم فجر\nجشنواره جهانی تهران سه دسته تماشاگر داشت.\nدسته اول، علاقمندان جدی سینما، دسته دوم کسانی که به دلیل سانسور نشدن فیلمها در\nجشنواره و امکان تماشای صحنه های س.ک.س.ی سعی میکردند فیلمهایی را که محتمل بود از\nاین صحنه ها داشته باشد ببینند. دسته سوم نیز کسانی بودند که تواما خصوصیات دو\nدسته اول را داشتند، و میتوان گفت اکثریت از دسته سوم بودند. باید گفت که هر سه\nدسته به کن راسل علاقمند بودند. فیلمهای کن راسل از نظر صحنه های ب.ر.هن.گ.ی نسبت\nبه زمان خود بسیار شاخص بودند. فیلمی مانند شیاطین (1971) به علت نشان دادن فساد\nاخلاقی در کلیسا و اینکه تقریبا نیمی از آن، صحنه های س.ک.س.ی بود، در جشنواره\nتهران مورد توجه زیاد واقع شد. نمایش این فیلم تقریبا در اکثر کشورها ممنوع شد، و\nحتی هنوز هم نسخه DVD آن نایاب است. در حدود سال 1352 یکی از فیلمهای قبلی کن راسل، و\nاولین فیلم مهم او به نام "زنان عاشق" (1969) بر اساس رمانی از دی. اچ.\nلارنس در تهران به نمایش عمومی در آمد. گلندا جکسون به خاطر این فیلم، برنده اسکار\nنقش اول زن شده بود. و آلن بیتس و اولیور رید نیز بازیگران مرد آن بودند. این فیلم\nنیز نسبت به زمان خود ب.ر.هن.گ.ی نسبتا زیادی داشت، و حتی صحنه کشتی گرفتن دوستانه\nاولیور رید و آلن بیتس در حالت لخت مادر زاد از صحنه های معروف این فیلم است. جالب\nآنکه این فیلم تا سالهای بعد به خاطر این نوع صحنه ها، هر از گاهی در سینماهای خیابان استانبول نظیر برلیان و آریا\nبه نمایش در می آمد، در حالیکه مفاهیم آن بهیچوجه برای سینماروهای این منطقه قابل\nفیلم راسل که در جشنواره فیلم تهران به نمایش درآمد، "بوی فرند"(1971)\nبا شرکت "توئیگی" بود. توئیگی در آن زمان به عنوان یک مدل بسیار لاغر\nاندام و استخوانی معروفیت جهانی پیدا کرده بود، و حتی در ایران به زنان لاغر\nاندام، توئیگی میگفتند.فیلم دیگری از راسل که در جشنواره تهران به نمایش در آمد،\n"تامی" (1974) نام داشت، که فیلمی بود تمام موزیکال با شرکت آن مارگرت.\nکن راسل توانسته بود از این هنرپیشه زیبا ولی نه چندان بااستعداد بازی خوبی بگیرد،\nو او را نامزد دریافت جایزه اسکار کند.\nراسل نسبت به موسیقی شناخت خوبی داشت، و چند\nفیلم راجع به سرگذشت آهنگسازان داشت، نظیر عشاق موسیقی(1970) در مورد چایکوفسکی،\nمالر (1974) در مورد گوستاو مالر، لیستومانیا (1975) در مورد فرانس لیست. راسل بیش\nاز هر چیز در این زندگینامه ها به حالت جنون و سرگشتگی هنرمندان توجه داشت.\nدر دهه 50 در ایران و از طرف دفتر جشنواره\nبین المللی تهران، مجله ای چاپ میشد به عنوان سینما 51، که در هر سال نام آن به تناسب\nسال عوض میشد. این مجله با فاصله زیادی بهترین مجله سینمایی ایران بود، و فکر\nمیکنم هنوز هم مجله سینمایی با این حد اعتبار در ایران منتشر نمیشود. در شماره های\nمختلف این مجله مقالات و مصاحبه های متعددی در مورد کن راسل وجود داشت، و زمانی که\nانتظار دیدن فیلم والنتینو(1978) بر مبنای زندگی رودولف والنتینو او را داشتیم، به دلیل انقلاب، دیگر هرگز\nفیلمهای او در سینماهای ایران نشان داده نشدند. جالب آنکه از این پس، اعتبار او در\nسینمای جهان نیز رو به کاهش رفت. و نسخه DVD فیلمهای او نیز در\nدسترس من نبوده، و به جز "زنان عاشق"، امکان تماشای هیچ یک از فیلمهای\nاو را در سالهای اخیر نداشته ام. فقط در سال 1367 توانستم نسخه ویدئویی فیلم CRIMES\nOF PASSION(1984) او را ببینم، که فیلم بدی نبود.\nدر مجموع کن راسل یک کارگردان جسور و نوآور هم\nدر فرم و هم در محتوا بود، و در او کمتر نشانه ای از محافظه کاری هنری به چشم\nمیخورد. خیلی مشتاقم دوره کارهای او را ببینم. گرچه فضای ذهنی من با او نمی خواند،\nولی جسارت او اشتیاق مرا به دیدن فیلمهایش برمی انگیزد. به احتمال قوی نسل بعدی من\nچیزی از این کارگردان نمیداند، و امیدوارم توانسته باشم برای دوستان جوانی که این\nمقاله را میخوانند، تصویر محوی از او ارائه داده باشم.\n+ نوشته شده در چهارشنبه نهم آذر 1390ساعت 0:29 توسط Mehran Afshar | عشق و مرگ (1975) Love And Death – کارگردان، سناریست و بازیگر: وودی آلن\nدر ادامه مرور آثار وودی آلن، این بار نوبت "عشق\nو مرگ" بود، فیلمی که بازیگزان اصلی اش وودی آلن و دایان کیتون هستند.همانگونه\nکه دیدیم، این سومین نقش مشترک این دو هنرپیشه است که به خوبی بازیهایشان با هم\nجفت میشود. این فیلم در روسیه تزاری و در دوره جنگ روسیه با ناپلئون میگذرد. این\nفیلم و فیلم قبلی وودی آلن یعنی "اسلیپر" تنها فیلمهای او هستند که در دوره معاصر نمی گذرند.\n"عشق و مرگ" شاید خنده دارترین فیلم وودی آلن باشد. خود آلن بعضی\nشوخیهای فیلم را در ستایش و با ادای دین نسبت به برادران مارکس ساخته است. به خاطر\nدارم این فیلم را در تابستان سال 1356 در سینما شهرقصه تهران دیدم (کلیه فیلمهای\nآلن در این سینما نشان داده میشد). صدای خنده تماشاچیان در برخی صحنه ها سالن را\nپر میکرد. سینمای آلن در آن زمان در تهران مخاطب خود را پیدا کرده بود. همه\nفیلمهای او فقط در سینما شهرقصه و حدود 6-5 هفته روی پرده بود. مانند آمریکا که\nفیلمهای آلن محدوده فروششان مشخص و قابل پیش بینی است. یکی از خوش شانسیهای من در آن\nسالها، زندگی دو گانه در تهران و شیراز بود، به همین دلیل برخی فیلمها را هم در\nتهران و هم در شیراز میدیدم. دیدن دوباره و سه باره فیلم در سینما پرسیا (شیراز) لذت\nبخش بود. تماشاگران شیرازی که شاید بخش غالبشان دانشجویان و تحصیلکرده ها بودند میخندیدند.\nاین شاید آخرین خنده های تماشاچیان ایرانی در سالن سینمایی در ایران به خاطر فیلمی\nاز وودی آلن بود. زیرا فیلم بعدی او "آنی هال" که تا زمان ساخت خود\nشاهکار وودی آلن به شمار می رفت، چندان خنده دار نبود، و پس از آن نیز دیگر فیلمی\nاز او در سینماهای ایران نمایش داده نشد، تا تماشاگر ایرانی سعادت دیدن فیلمهای\nیکی از بزرگترین سینماگران چهل سال اخیر را از دست بدهد. دیدن این فیلم را به\nدوستداران سینمای آلن توصیه میکنم، بخصوص که در آن وودی آلن به اغوای دایان کیتون\nقصد ترور ناپلئون را هم دارد، که طبعا این موقعیت خود به اندازه کافی ایجاد طنز\nعلاقه آلن به سینمای اینگمار برگمان نیز با\nنمایش عزرائیل در کنار او که یادآور "مهر هفتم " میباشد و بحثهای فلسفی\nهمیشگی او نیز در این فیلم به وفور و شاید بیشتر از فیلمهای قبلی او به چشم میخورد\nکه طبعا همه اینها کنار هم سینمای آلن را میسازند، و با این فیلم دوره اولیه سینمای\nآلن به پایان می رسد، و در فیلم بعد اوج پختگی دوران جوانی او را در آنی هال\nخواهیم دید. جالب آنکه گرچه فیلم در حدود 1812 میلادی میگذرد، ولی ارجاعات فراوانی\nبه داستایوسکی، تولستوی، چخوف و قهرمانان داستانهای آنان وجود دارد که بار طنز\nفیلم را افزایش میدهد. در مجموع میتوان گفت این فیلم مانند یک MP3 پر از شوخی و طنز و جملات فلسفی و\nارجاعات تاریخی و بدون وقفه است، و شاید ریتم آن برای تماشاچی نا آشنا به آثار\nوودی آلن سرگیجه وار است. ضمنا به همین دلیل فکر میکنم خواندن فیلمنامه و\nدیالوگهای فراوان آن نیز جذاب باشد، بخصوص برای من که نتوانسته ام به نسخه زبان\nاصلی این فیلم و آنی هال از مجموعه آثار آلن دست پیدا کنم.\n+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 19:37 توسط Mehran Afshar | Film- That's What I Am (2011)- Dir: MICHAEL PAVONE\nفیلم بسیار خوبی است . فیلمنامه ای خوب و انسانی در مورد\nدانش آموزان کلاس هشتم یک دبیرستان در کالیفرنیا در 1965 و ارتباطات بین آنها و\nمعلمی دارای ایده های عمیق انسانی و رفتاری درخور ایده هایش که هر یک از ما آرزوی\nچنین معلمی را برای خود و یا فرزندانمان داریم، با بازی اد هریس که میتواند از نقش\nیک تبهکار سنگدل (تاریخ خشونت) تا یک نظامی سرسخت و خشک و تا چنین معلمی را به خوبی بازی کند. فیلم، بی\nرحمیهای مستتر در رفتارهای نوجوانان را به خوبی نشان میدهد، گرچه بر خلاف دید تلخ میشل\nهاینکه در "روبان سفید" آن را یک پدیده حاکم در کلیه جوانب جامعه\nنمیداند (البته میبایست به تفاوتهای زمانی فیلم هاینکه که نوجوانانی را که بعدها تبدیل\nبه جهانگشایان نازی گشتند را با این فیلم توجه نمود). این معلم در پی شایعاتی به\nهمجنس بازی متهم میشود، و پدر یکی از بچه های شرور مدرسه را تهدید میکند که این\nمطلب را به روزنامه ها خواهد کشاند. نکته جالب آنکه نه معلم و نه فیلم در این مورد\nموضع صریحی ابراز نمیکنند، و معلم حاضر به انکار نمیشود و اصولا این مسئله را کاملا\nغیر مرتبط با موضوع کار و سابقه درخشان کاری اش میداند، و مادر روشنفکر پسر راوی\nداستان نیز چنین نظری دارد و این را ادامه مک کارتیزم میداند.\nبچه ها" (در ایران به نام شایعه" اثر ویلیام وایلر با بازیهای\n"اودری هپبورن" و "شرلی مک لین" که در بر اساس فیلمنامه "لیلیان هلمن" 1961\nساخته شد، از زاویه دیگری به همین مطلب ولی در مورد دو معلم زن در یک شبانه روزی\nمیپرداخت. در آن فیلم، تمرکز کارگردان بر رابطه دو معلم و نحوه گسترش شایعه و\nرفتار بیرحمانه دختر(ان) نوجوان شبانه روزی میپرداخت که نهایتا منجر به خودکشی یکی\nاز معلمها شد. به اعتقاد من لحن تلخ فیلم مزبور به علت هم زمان بودن زمان داستان با فیلم بود، و اینکه فیلم قصد\nتغییر دیدگاههای مخاطبین را داشت، و باید اذعان کرد که امثال این فیلمها نقش موثری\nدر تغییر روحیه حاکم بر جامعه آمریکا داشتند.\nولی این فیلم\nتلخی کمتر و لحن امیدوارانه تری دارند، زیرا در زمانه ای ساخته میشوند که\nخوشبختانه نمیتوان این داستان را در مورد مدرسه ای در آمریکا در سال 2011 تعریف\nکرد. ضمنا تمرکز فیلم بر اتهام وارده بر معلم هم نیست، و رفتار بین دانش آموزان در\nدرجه اول و روابط آنها با خانواده هایشان در درجه بعد مورد توجه قرار گرفته اند،\nوبه اعتقاد من کلمه dignity\nکه بعضا در متون فارسی، "تشخص" معنا شده در این فیلم به\nخوبی توصیف شده است. بازیهای فیلم\nهمگی خوب، و شخصیتهای متعدد آن نسبتا خوب پرداخت شده اند. دیدن این فیلم را به\nعنوان فیلمی تاثیرگذار و انسانی به دوستانم در سنین مختلف توصیه میکنم. + نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان 1390ساعت 13:28 توسط Mehran Afshar | خواب آلود (1973) – کارگردان، سناریست و بازیگر : وودی آلن . SLEEPER\nدر ادامه مرور کارهای وودی آلن، این بار SLEEPER (خواب آلود) را دیدم. این فیلم حدود\nسال 1355 در سینما شهرقصه تهران نمایش داده شد، و تنها فیلم وودی آلن بود که در\nتهران نمایش داده شد و آن را ندیده بودم، و این بار برای اولین بار آن را می دیدم.\nاین فیلم و فیلم قبلی او با عنوان "تمام چیزهایی را که میخواستی در باره\nس.ک.س بدانی" (که به دلیل مشکلات سانسور هرگز در ایران نمایش داده نشد)، هر\nکدام یک تفاوت اساسی با سایر فیلمهای وودی آلن دارند. "تمام چیزهایی ...." تنها فیلم\nاو است که ساختار اپیزودیک دارد. فیلم در 7 اپیزود است، و وودی آلن در 6 تای آن\nبازی میکند. زمان وقوع داستانها از قرون وسطی تا آینده میباشد، و هر اپیزود در\nمورد یک مشکل خاص جنسی است. مانند اکثر فیلمهای اولیه وودی آلن در هنگام تماشا\nبعضا تبسمی بر لبان تماشاچی مینشیند ولی هرگز قهقهه ای را شاهد نیستیم. البته توجه\nبه مسئله س.ک.س صرفا از طریق دیالوگها است، و حتی در این فیلم نیز دوربین آلن،\nصحنه عریان ندارد. به هر صورت تماشای این فیلم برای دوستداران وودی آلن لازم است.\nخواب آلود از یک\nطرف فیلمی است که وقایع آن در سال 2273\nمیلادی میگذرد، و به جز یک اپیزود از فیلم "تمام چیزهایی ...." هیچ یک\nاز فیلمهای آلن در آینده اتفاق نمی افتد، و از طرف دیگر یکی از کم دیالوگ ترین\nفیلمهای وودی آلن است و در آن شاهد شوخیهای اسلپ استیک نیز هستیم که در سینمای آلن\nکم سابقه است. به نظر می آید که هریک از این فیلمها سیاه مشق هایی است که آلن میبایست\nمیساخت تا آلن موفق به ساختن آنی هال شود که اوج کار او در دهه 70 و فیلمی است که پس\nاز آن به زبان فیلمسازی مورد علاقه خود می رسد. گرچه از نظر من سیاه مشق های وودی\nآلن در مقیاس سینمای ناب، هر یک اثری قابل اعتنا هستند. خواب آلود شاید در کنار\n"موزها" سیاسی ترین فیلم وودی آلن باشد. نکته جالب دوبله فیلم است، زیرا\nاشارات سیاسی در دوبله فیلم بسیار کم رنگ است، ولی نسخه ای که من دیدم زیرنویس\nانگلیسی نیز داشت و در آن تفاوت متن اصلی و دوبله در اشارات سیاسی بسیار زیاد بود.\nفیلم به بهانه نشان دادن گروهی عدالت طلب در زمانهای آتی، اشاراتی گزنده و صریح در\nمورد مارکسیسم دارد، ولی قبل از انقلاب حتی اشارات طنزآلود و دارای بار نه چندان\nمثبت به مارکسیسم از نظر سیستم سانسور مجاز نبود. نکته دیگر این فیلم حضور دایان\nکیتون به عنوان نقش اول است، و این آغاز یک همکاری گسترده بین این دو است. گرچه\nاین دو قبلا در فیلم زیبای PLAY\nIT AGAIN SAM به کارگردانی هربرت راس با هم همبازی بودند. دیدن\nاین فیلم را به دوستداران سینمای وودی آلن توصیه میکنم. + نوشته شده در سه شنبه هفدهم آبان 1390ساعت 19:44 توسط Mehran Afshar | Film- How The West Was Won (1962)\nفیلم – چگونه غرب تسخیر شد. (1962) – کارگردانان: جان فورد،\nهنری هاتاوی، جرج مارشال.\nشاید نوشتن در\nمورد این فیلم در این مقطع و پس از نزدیک 50 سال از زمان ساخت آن و به خصوص با\nتوجه به مطرح نبودن آن در محافل و نشریات و سایتهای سینمایی عجیب باشد، ولی به پاس\nخاطرات دور و عصر لذتبخشی که با دیدن این فیلم گذراندم، چند کلمه ای در مورد آن می\nنویسم. این فیلم در سال 1345 در سینما آتلانتیک تهران به طریق سینه راما نمایش\nداده شد. سینما آتلانتیک تنها سینمای ایران بود که امکان نمایش فیلم به صورت سینه\nراما را داشت. البته فیلمهای سینه راما در سایر سینماها میتوانست به نمایش در آید،\nولی تماشای آن به روش سینه راما لذت دیگری داشت. در این روش فیلمبرداری هر پلان با\n3 دوربین انجام میشد، و در سینما نیز همزمان با 3 آپارات پخش میشد، و پرده سینما\nحالت قوسی داشت و عرض کادر فیلم نگاتیو نیز به جای فیلمهای معمولی که 35 میلیمتری\nو فیلمهای پرده عریض که 70 میلیمتری بودند، معادل 105 میلیمتر بود. افتتاح سینما\nآتلانتیک با فیلم "این است سینه راما" در زمانی که عقل رس نبودم، و احتمالا سال 41 یا 42 انجام شده\nبود، و بعدها هم چند فیلم غیر داستانی به طریق سینه راما در این سینما نشان داده\nشد، و یادم میاید که در تبلیغ این فیلم عنوان میشد :"اولین فیلم داستانی سینه\nراما". بعدها نیز چند فیلم سینه رامای دیگر در ایران نشان داده شد. نظیر 2001\nاودیسه فضایی، فاتح غرب ( عنوان اصلی: کاستر از غرب)، شرق جاوه. بعدها به دلیل پر\nهزینه بودن این روش، عملا از سینه راما استفاده نشد، و تنها سینمای دیگری که سینه\nراما میتوانست نشان دهد، سینما آریانا در شیراز بود که با 2001 اودیسه فضایی\nاز موضوع دور\nافتادم. زمان نمایش این فیلم، آرزوی من دیدن آن بود که به رسم بچه های مظلوم آن\nدوره، هیچگاه آن را به زبان نیاوردم. و وقتی از برادران بزرگتر میشنیدم که در برخی\nصحنه ها تماشاچیان فکر میکردند قطار از پرده سینما وارد سالن شده و آنها از ترس\nسرشان را زیر صندلی میکردند، شگفت زده میشدم، و آرزوی دیدن این صحنه ها بر من\nمستولی می گشت، و تاسف بار آنکه حتی از تصور آن نیز عاجز بودم. هنرپیشه های معروف\nزیادی نیز در فیلم بازی میکردند که هر یک به تنهایی غولی بودند و تجمعشان در یک\nفیلم برای من شپفت آور بود، ولی از فیلم به عنوان یک فیلم قوی یاد نمیشد. برخی از\nآنان عبارتند از :گریگوری پک، جیمز استوارت، هنری فاندا، کارل مالدن، جان وین، جرج\nپپارد، کارول بیکر، لی. جی. کاب، دبی رینولدز، ریچارد ویدمارک، ایلای والاک، تلما\nریتر و ..... . هم نسلهای من میدانند جمع شدن این هترپیشه ها در یک فیلم یعنی چه. بعدها\nفقط یک بار در سال 1356 آن را در سینما کریستال دیدم، ولی چندان از آن خوشم نیامد.\nدر سالهای بعد، هرگز نتوانستم آن را گیر بیاورم، تا نهایتا سفارش آن را به خواهر\nزن عزیز در استرالیا دادم، و امروز این نسخه اوریژینال 158 دقیقه ای را تماشا\nکردم، و از فیلم و موزیک و فیلمبرداری آن لذت بردم. فیلم، یک وسترن حماسی\nاست که یک دوره حدودا 50 ساله را در قرن 19 میلادی بیان میکند که در آن چگونگی تسخیر\nغرب امریکا توسط پیشگامان آن از خلال سرگذشت 4 نسل یک خانواده بیان میشود. ساختار\nفیلم تقریبا اپیزودیک است، و فاصله گذاری اپیزودها با گفتار راوی داستان با صدای\nاسپنسر تریسی و اوج گرفتن موزیک صورت میگیرد. اپیزود اول در مورد سفر پیشگامان به\nشرق از طریق رودخانه، و بعدی در مورد مسیر آنها از طریق دشت میباشد. اپیزودهای\nبعدی در مورد جنگ داخلی و ساختن راه آهن و یاغیان است. به نظر من جیمز وب فیلمنامه\nخوبی برای این فیلم نوشته است. البته فیلم از نداشتن انسجان لازم برخوردار نیست، و\nعلت اصلی این امر ساخته شدن آن توسط چند کارگردان، و نیز تعدد شخصیتها است. به\nاعتقاد من تماشای فیلم برای علاقمندان تاریخ آمریکا و نیز علاقمندان فیلمهای وسترن\nجذاب خواهد بود. چیزی که هنگام تماشای فیلم به ذهنم آمد، تفاوتهای روحی کسانی است\nکه اهل یک جا بودن هستند، نظیر کشاورزان (settlers)،\nو ماجراجویان و پیشگامان است. و به خوبی در فیلم میبینیم که قدرت روحی شرط لازم هر\nدو دسته در نسل اول مهاجران است. فیلم گرچه بار تبلیغی زیادی دارد، ولی من پیام آن\nرا کاملا تایید میکنم. آمریکای فعلی پیشرفتهای خود را عمیقا مدیون این پیشگامان\nاست. متاسفانه در این راه طبیعت لطمه های زیاد دید و سرخپوستها نابود شدند. در\nفیلم این روند را به خوبی شاهدیم، و این قسمت غم انگیز تاریخ است. در یک نگاه\nمنصفانه هم برای پیشگامان و هم برای سرخپوستان احترام زیاد قائلم.\n+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم مهر 1390ساعت 22:34 توسط Mehran Afshar | Film- Take The Money And Run (1969) – Dir: Woody Allen\n"پول را بردار و فرار کن" اولین تجربه\nکارگردانی وودی آلن است که میتوان آن را شروع و نقطه اول سبک خاص کمدی او دانست که\nقبل از او در تاریخ سینما سابقه نداشته است. شکل ظاهری فیلم به صورت یک مستند است\nدر مورد یک خلافکار به نام ویرژیل ( با بازی وودی آلن) که به جرم سرقتهای متعدد\nمحکوم به حبس ابد شده. داستان زندگی ویرژیل با لحنی بسیار جدی در مصاحبه با پدر و\nمادر، همسر، معلم، روانشناس، پلیس و همدستان او در یک فضای کمدی بازگو میشود. فیلم پس از 42 سال کاملا تازه مینماید. بیان آن\nسالها از زمان خود جلو است، و برای من که یکی از علاقمندان وودی آلن هستم، مرور مجدد آثار او\nیک ضرورت است و چه بهتر که از همان اول آغاز کنم. تماشای مجدد فیلم را به همه\nعلاقمندان آلن توصیه میکنم. در این فیلم شکل گیری کاراکتر کمدی فیلمهای او را\nمیبینیم. شخصیتی که بهیچوجه معصومیت و\nسادگی کمدین های مطرح آن زمان مانند جری لوییس و نورمن ویزدوم را ندارد. شاید به\nنوعی حالت به روز شده گروچو مارکس را در کاراکتر وودی آلن میبینیم که به دلیل\nنبودن دو برادر دیگر مارکس، فاصله کمدی او و برادران مارکس ( که آلن به آن بسیار علاقه\nداشت) نیز به همین دلیل زیاد مینماید.\n+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم مهر 1390ساعت 0:11 توسط Mehran Afshar | FILM- The Seven year Itch (1955)- Dir: Billy Wilder پس از سالها نسخه خوب "خارش هفت ساله" اثر کلاسیک بیلی وایلدر (یکی از کارگردانهای محبوب من)\nرا به دست آوردم. یک بار 20 سال پیش نسخه ویدئویی رنگ و رو رفته ای از آن دیده\nبودم و به نظرم خسته کننده آمد و فیلم را تا آخر ندیدم. ولی این بار بخصوص از نیمه\nاول فیلم خیلی خوشم آمد. در نیمه اول فیلم، وجه عام مردها یا بهتر بگویم مردها به\nعنوان تیپ و نه شخصیت به خوبی نشان داده شده است و میتوانم از این نیمه فیلم به\nعنوان یکی از بهترین نحوه های بیان این وجه از مردان را در تاریخ سینما نام ببرم. همان صحنه\nاول فیلم که مانهاتان را در 5 قرن پیش نشان میدهد، خلاصه ای از تفکر حاکم بر فضای\nفیلم را نشان میدهد. با حضور بیشتر مریلین مونرو در نیمه دوم فیلم، فضای داستان\nتغییر کرده و کم کم وجه شخصیتی هنرپیشه اول فیلم (تام ایول) که پس از گذشت 7 سال\nاز ازدواجش نیاز به تنوع را حس میکند،بهتر نمایان میشود.\nتلفیق رویا و واقعیت در سینمای آن زمان چندان مرسوم نبود، ولی در این فیلم\nوایلدر هوشمندانه از این امر استفاده کرده و در برخی مواقع بیننده نیز در این\nزمینه دچار تردید میشود. مریلین مونرو به خوبی در نقش خود جا افتاده است. صحنه ای\nکه مریلین مونرو با لباس سفید خود بالای یک دریچه تهویه می ایستد و در تابستان گرم\nنیویورک خود را خنک میکند به یک شمایل ماندگار در تاریخ سینما تبدیل شده و چند ماه\nپیش مجسمه او در این حالت در (نمیدانم) هالیوود یا نیویورک ساخته شد. دیدن فیلم را به\nعلاقمندان سینمای کلاسیک و بیلی وایلدر توصیه میکنم.\n+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم مهر 1390ساعت 23:29 توسط Mehran Afshar | فیلم - تاون - کارگردان: بن افلک\nTown- directed by: Ben Affleck (2010)\nنویسنده فیلمنامه و کارگردان و هنرپیشه اصلی " تاون " بن افلک است. فیلم در باره یک گروه سارق بانک\nاست و با یک سرقت بانک آغاز میشود، و سپس با ایجاد رابطه عاطفی بین سردسته گروه\n(بن افلک) و زنی که مدیر داخلی بانک بوده (ربکا هال) ادامه پیدا میکند، و به\nدزدیهای دیگر و روابط داخلی اعضای گروه (بخصوص بین بن افلک و جرمی رنر که دوستی\nعمیقی باهم دارند) و نیز تعقیب سارقین توسط پلیس میپردازد. قبل از دیدن با توجه به\nچیزهایی که قبلا خوانده بودم، انتظار بیشتری از فیلم داشتم، ولی پس از دیدن فیلم\nآن را پایینتر از تصور خود دیدم. اگر بخواهم این فیلم را با یک اثر\nبه طور کلی مشابه مقایسه کنم، میتوانم از فیلم مخمصه (The Heat)، اثر مایکل مان و با شرکت رابرت\nدونیرو و آل پاچینو اسم ببرم. ولی مخمصه بسیار قوی تر است. رابرت دونیرو نسبت به\nبن افلک شخصیت سمپاتیک تری دارد، و آل پاچینو (پلیس) نیز بسیار فراتر از جان هم\nبازیگر نقش پلیس تاون قرار میگیرد. و باید گفت یکی از بزرگترین نقاط ضعف\n"تاون"، ضعف نقش پلیس در فیلمنامه و بازیگری است. جالب آنکه یکی از\nقویترین صحنه های مخمصه، تنها صحنه ای است که دزد و پلیس باهم ملاقات دارند.\nبگذریم از اینکه این ملاقات، اولین صحنه مشترک دو غول سینمای معاصر بود. ولی مشابه\nاین صحنه در تاون بهیچوجه چنین تاثیر گذاری ندارد.\nاز نظر من، زمان 150 دقیقه نسخه ای\nکه من دیدم، زیاد بود و فیلم نیاز به کوتاه تر شدن زمان دارد. جالب آنکه زمان نسخه\nاولیه 4 ساعت بوده و تهیه کننده حد اکثر با 130 دقیقه موافقت کرده، و نسخه سینمایی\nبا این زمان پخش شده ، نسخه موجود احتمالا توسط بن افلک برای نمایش خانگی مونتاژ\nشده ولی ریتم آن در بعضی لحظات کند است.\nجرمی رنر که سال گذشته برای HURT LOCKER\nکاندید اسکار بود، در اسکار سال 2011 برای این فیلم کاندید اسکار و\nگلدن گلوب هنرپیشه نقش دوم مرد شد، که به نظر من شایسته نامزدی جایزه بوده است.\nعلیرغم موارد فوق، فیلم به عنوان یک اثر قابل قبول به علاقمندان این ژانر توصیه\nمیشود. + نوشته شده در سه شنبه پانزدهم شهریور 1390ساعت 19:16 توسط Mehran Afshar | Film- GLORIOUS 39 (2009) by: STEPHEN POLIAKOFF\nمدتها بود در مورد فیلمها ننوشتم. نوشتن یکی دو مطلب نسبتا\nبلند در ماههای گذشته در مورد فیلمها، مرا از هدف اصلی باز کردن این وبلاگ دور\nکرد. قصد من در آغاز نوشتن یادداشتهای کوتاه در معرفی برخی فیلمهایی بود که می\nدیدم، و در فیسبوک به علت محدودیت ورود 420 کاراکتر امکان نوشتن آن نبود. و بنا\nداشتم که از آن به عنوان یک مجموعه برای خودم و نیز معرفی برخی فیلمها به دوستان استفاده\nکنم. نوشتن مطالب طولانی با وقت اندک شبانه من سازگار نیست، پس سعی میکنم از این\nپس مجددا روش قبل را احیا کنم. این فیلم\nانگلیسی به صورت فلاش بک، وقایع سال 1939 در محیط اشرافی انگلستان در آستانه آغاز\nجنگ جهانی دوم را بیان میکند.قهرمان اصلی داستان دختر جوانی (با بازی خوب ROMOLA GARAI ) است که فرزند خوانده یک نماینده پارلمان انگلیس و یک\nهنرپیشه است، او در جریان اسرار پشت پرده چند قتل سیاسی قرار میگیرد که عاملان آن\nگروهی از مقامات بلند پایه و اشراف انگلیسی هستند که مخالف جنگ با آلمان نازی\nهستند. به نظر من فیلم خوش ساختی است، و جالب آنکه آن را دقیقا در روزی دیدم که\nفصل 16 کتاب ظهور و سقوط رایش سوم را خلاصه میکردم که قسمت عمده ای از آن فصل در\nمورد ورود انگلستان به جنگ با آلمان بود. دیدن این فیلم را به عنوان یک درام\nخانوادگی با زمینه جدی یک تریلر سیاسی- تاریخی به علاقمندان اینگونه آثار و\nخوانندگان خلاصه مطالب کتاب ظهور و سقوط رایش سوم، توصیه میکنم.\n+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم مرداد 1390ساعت 0:51 توسط Mehran Afshar | بهترین فیلم های زندگی من\nهمیشه بین سینما دوستان یک بازی قشنگ و قدیمی در\nجریان بوده است. بازی بهترین یا بهترین فیلمهای عمر. طبیعی است این بهترین فیلمها\nممکن است به مرور زمان عوض شوند، ولی نشانه خوبی از سلیقه سینمایی آدم هستند.\nبهانه نوشتن این\nیادداشت، دیدن مجدد یکی از بهترین های من در 13 سالگی بود، فیلمی به نام\nماجراجویان ( THE ADVENTURERS) به کارگردانی لوییس\nگیلبرت که اون را فقط یک بار در تیر 1350 در سینما دیاموند تهران دیدم. فیلم به\nسلیقه اون موقع من خیلی خوب بود، و یادمه بین من و دوستانم محبوبیت خاصی داشت. بعدها\nکه ویدئو و CD و DVD اومد خیلی دنبال این فیلم گشتم ولی گیرم نمیومد.\nالبته تقریبا مطمئن بودم که از این فیلم خوشم نخواهد اومد، چون نسبتا خوب به خاطر\nداشتمش. چند ماه پیش بالاخره با TORRENT\nاین فیلمو دانلود کردم، ولی اشتیاقی به دیدنش نداشتم تا پریشب بالاخره دیدمش،\nفیلمی طولانی بود (177 دقیقه). به زور و زحمت تحمل کردم تا تموم شد. با اینکه\nهنرپیشه های معروف اون زمان توش بازی میکردن، ولی بازیها ضعیف بود. فیلم از نظر\nفیلمنامه و کارگردانی و همه چیز می لنگید. فهمیدم که خیلی عوض شده ام. سلیقه ام،\nجهان بینی ام، شناختم از سینما و .......\n. این موضوع باعث شد طبق معمول یه سر بزنم به کوچه خاطره ها و یادی بکنم از\nتاریخچه بهترین فیلمهام.\nمن از 7 سالگی\nبه فیلم و سینما خیلی علاقمند بودم ولی چه فایده که کسی منو داخل آدم حساب نمیکرد\nببره سینما. ولی من از کلاس دوم دبستان مجله های ستاره سینمای برادرم رو با\nاون سواد حقیر میخوندم و کلی کیف میکردم.\nهنرپیشه ها رو خوب میشناختم. میدونستم هر سینما چه فیلمی میده سانسش چیه و از این\nحرفا. ولی وقتی پای فیلم دیدن پیش میومد سالی حد اکثر 10 فیلم میدیدم. تلویزیون هم\nاون موقع تلویزیون خصوصی معروف به کانال 3 و مال ثابت پاسال بود که فیلمهای خیلی\nقدیمی نشون میداد. آدمی که کم فیلم میبینه، بهترین فیلم انتخاب کردنش هم جالبه. به\nهر صورت تابستان 1344 در 7 سالگی در سینما مولن روژ، ده فرمان را دیدم که شد\nبهترین فیلم عمرم. بعدا اون رو شاید 8-7 بار در سنین مختلف دیدم، که آخرین بارش یک\nنسخه اوریژینال حدود 2 سال پیش بود و دوباره هم پاش بیفته حاضرم ببینمش نه چون\nفیلم خوبیه، بلکه به خاطر نوستالوژیش.\nاین گذشت و آبان\n1345 فیلم اشکها و لبخندها یا همان (THE SOUND OF MUSIC)\nرا که افتتاحیه سینما دیاموند بود دیدم. هم سینماش برام جالب بود و فیلمش رو هم که\nخیلی دوست داشتم، و برای من شد بهترین فیلم عمر. اون رو هم بعدا حدود 12-10 بار دیدم،\nو هنوزم دوسش دارم ولی بیشتر به خاطر بار نوستالوژیش.\nتا چند سال به\nاشکها و لبخندها وفادار بودم تا اینکه در بهمن 1348 سینما پارامونت فیلم این گروه\nخشن (THE WILD BUNCH) اثر سام پکین پا را دیدم. فیلم با\nهمه فیلمهایی که تا حالا دیده بودم فرق داشت. موسیقی کوبنده و شاید 6 باندی. صحنه\nهای اسلو موشن، قهرمان داستانی که آخرش میمیره، بعضی شوخیهای رکیک در مقیاس سینمای\nاون موقع و... . دیگه فیلم محبوبم را پیدا کرده بودم. این فیلم رو بعدا حدود 4 بار\nدیدم، دیگه برام جذابیتی نداره، ولی به خودم حق میدم اون موقع اونقدر درگیرش شده\nتیر 50 هم\nماجراجویان را دیدم، نمیتونستم بگم از این گروه خشن بهتره، ولی تو یک ردیف\nمیذاشتمشون. همونجور که بالا گفتم این فیلمو دیگه دلم نمیخواد ببینم. شهریور 51 به عنوان اکران چندم در سینما تاج سر\nلاله زار، بن هور رو دیدم. دیگه 3 تا بهترین فیلمم رو شناخته بودم. این هم تثلیث\nمن بود که با موضوع بن هور همخوانی داشت. بن هور رو هنوز هم به عنوان یکی از\nبهترین فیلمهای تاریخی دوست دارم، و این نسخه جدیدش به نظر من اصلا اون صمیمیت\nنسخه ویلیام وایلر را نداشت.\nکم کم بزرگتر\nشده بودم و برای دیدن فیلم محتاج مامان و بابام یا خانواده نبودم، و میتونستمبا\nدوستام یا تنهایی سینما برم. از سال 52 حدود سالی 50-40 فیلم میرفتم تا اینکه سال\n55 به حدود 300 فیلم و در سال 56 به حدود 360 فیلم ( هر روز یک فیلم) میرسیدم. بعد از سال 51\nبهترین فیلمم عوض نشد تا اینکه در سال 53 تونستم در سینما کریستال لاله زار، پدر\nخوانده را ببینم. تماشای پدرخوانده برای کمتر از 18 ساله ها ممنوع بود. برای همین\nفقط تونستم تو لاله زار اونو ببینم. دیگه بهترین فیلمم را پیدا کرده بودم، و جاش\nتا سالها محفوظ بود. البته دیدن داستان وست ساید در بهمن 54 در سینما گلدیس یوسف\nآباد برای پدر خوانده رقیب تراشید ولی جای اونو نگرفت.\nدیگه فیلمای خوب\nزیاد میدیدم. ماجراجویان و این گروه خشن کم کم تو سایه میرفتند، ولی پدرخوانده جاش\nمحفوظ بود. دیگه میتونستم به راحتی 10 فیلم برتر و از این قبیل چیزها انتخاب کنم.\nدر سال 56 سر رسیدی داشتم که تمام فیلمها رد توش مینوشتم و آخر ماه 10 فیلم برتر\nاون ماه و آخر هر فصل و آخر سال هم 10 فیلم برتر فصل و سال را انتخاب میکردم. اگر سال 57 از\nمن راجع به 10 فیلم برتری که دیده بودم میپرسیدند، جوابم این بود. 1- پدرخوانده و\nبعد از اون بدون ترتیب داستان وست ساید، مردی از لامانچا، ویولن زن روی بام، آنی\nهال (وودی آلن)، عصر جدید (چارلی چاپلین)، سینمای صامت (مل بروکس)، صلیب آهنی (سام\nپکین پا – این یکی رو هم بعد از سال 56 ندیده ام، و فکر کنم باید دانلودش کنم، و\nفکر کنم ازش خوشم بیاد)، بن هور و ماجرای نیمروز.\nدیگر انقلاب شد،\nوضع سینماها هرگز مثل قبل نشد، من هم هرگز مثل قبل نشدم. تعداد فیلمها که حتی در خانه میدیدم کمتر شد تا\nاینکه در سال 67 بعد از جنگ ویدئو خریدم. و دوباره تعداد فیلمها بالا رفت، ولی\nدیگه نه تو سینما. در این سال فیلمی دیدم که جای پدر خوانده را گرفت. روزی روزگاری\nدر آمریکا (ONCE UPON A TIME IN AMERICA) اثر استثنایی سرجیو لئونه که هنوز هم\nعاشقانه دوستش دارم. بعد از آن هم حدود سال 1380 نسخه 3 ساعته سینما پارادیزو دستم\nرسید، و اون شد بهترین فیلمم. و دیگه پاسخ من برای اون سئوال معروف که اگه تو یک\nجزیره دورافتاده تنها زندگی بکنی و بتونی فقط یک فیلم داشته باشی که ببینی کدوم\nفیلمو انتخاب میکنی، معلومه. انتخاب من سینما پارادیزو است.\nاگه الان به من\nبگن 10 فیلمی رو که بیشتر از همه دوست داری کدوما هستن پاسخ من اینه: 1- سینما\nپارادیزو و بقیه بدون ترتیب: روزی روزگاری در آمریکا، پدرخوانده (1 و 2)، ویولن زن\nروی بام، کازابلانکا، ماجرای نیمروز (HIGH NOON)، پنجره عقبی(REAR WINDOW)، مردی از لامانچا، دکتر ژیواگو، برای\nدهمی هم بین زوربای یونانی و کاباره و BIG FISH مرددم. باید بگویم انتخاب این 10 فیلم به ارزش سینمایی شان\nبرنمیگرده بلکه به ارتباط عاطفی من و اونا برمیگرده. دلم میخواد یک روزی هم بشینم\nو 20 فیلم و 50 فیلم و 100 فیلم را لیست کنم. و یک بار دیگه هم راجع به فیلمهای\nایرانی محبوبم بنویسم.\n+ نوشته شده در یکشنبه یکم خرداد 1390ساعت 23:38 توسط Mehran Afshar | Film- Cashback(2006)- Directed & written by: Sean Ellis\nاین فیلم که برای آن معادل فارسی خوبی پیدا\nنکردم، یک فیلم خوب و گمنام بریتانیایی و اولین فیلم بلند کارگردانش است.\nهنرپیشگان مشهوری ندارد، و فقط هنرپیشه اول زن آن (امیلیا فاکس) برایم آشنا بود،\nولی بازیها همگی خوب هستند. گرچه کل شخصیتهای اصلی فیلم 6 پسر و 2 دختر هستند.\n( که در بسیاری از قسمتهای فیلم روایت دلنشین او را میشنویم)، پسر جوانی است که پس\nاز به هم خوردن رابطه اش با دوست دخترش، دچار ناراحتی و علاوه بر آن ((بی خوابی))\nمیشود. به همین دلیل در شیفت شب یک فروشگاه مشغول کار میشود، و کل فیلم در مورد\nارتباطات همکاران فروشگاه، و پسر جوان و دوست دوران کودکیش است. پرداخت فیلم بسیار\nدلنشین و سرخوشانه است، و تماشاگر نیز در طول فیلم و در پایان آن همین سرخوشی را\nحس میکند. عمده فیلم نیز در یک حالت غیر کلیشه ای میگذرد، به عنوان مثال مسابقه فوتبال\nکه نظیر آن را به یاد نمی آورم. صحنه های frozen time\nنیز بسیار جالب بود، به خصوص آنکه حتما اکثر ما چنین آرزویی داشته\nایم که خودمان در حرکت و هشیاری و بقیه در سکون و بیهوشی باشند. گرچه این امر از\nنظر پسر جوان که نقاش نیز هست|، بیشتر قابل توجیه است. زیرا هنر نقاشی، یعنی ترسیم یک لحظه، و جاودانه کردن\nبه نظر من، نحوه\nپرداخت فیلم خود نشانه تفاوت آن با فیلمهای هالیوودی است. سینمای انگلستان در 15\nسال اخیر آثار موفقی عرضه کرده است، و میتوان گفت پس از دهه های موفق 40 و 50 و 60\nو افت نسبی آن در دهه های 70 و 80، از اواسط دهه 90 شاهد سربر آوردن مجدد سینمای\nبریتانیا شده ایم.\nاین فیلم، در\nآینده میتواند به عنوان یکی از منابعی که زندگی قشری از جوانان را در اوایل قرن\nبیست و یکم در یک کشور غربی نشان دهد، مورد استفاده قرار گیرد. کما اینکه عوالم\nخصوصی جوانان دوره بعد از جنگ جهانی دوم نیز در فیلمهایی مانند سینما پارادیزو، و\nمالنا به خوبی نشان داده میشود. یا در همین سینمای خودمان ((قصه های مجید)) زندگی\nیک نوجوان را در دوره ای نشان میدهد که دیگر وجود ندارد، کسانی از نسل من آن را به\nواسطه یا بیواسطه تجربه کرده اند، ولی جوانان فعلی آن را تجربه نکرده اند. من نیز\nگرچه زندگی و حتی جامعه جوانان فیلم Cashback را تجربه نکرده\nام، ولی فکر میکنم، فیلم در این زمینه موفق است، بخصوص در دنیای پسرها.\nاین فیلم گمنام را به سینمادوستان توصیه میکنم.\n+ نوشته شده در جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 13:24 توسط Mehran Afshar | Film”In Bruges”(2008), directed by:Martin Mcdonagh\nدر بروژ، یک سینمای ناب است. فیلم با شرکت کالین فارل\n(ری)، برندان گلیسن (کن) در نقشهای اصلی و\nرالف فینس (هری) و البته شهر بروژ میباشد.\nری و کن دو آدمکش\nحرفه ای هستند که برای هری کار میکنند. وقتی ری اشتباها پسر بچه ای را همراه کشیشی\nکه قرار بوده بکشد به قتل میرساند. هری آنها را جهت مخفی شدن به بروژمیفرستد. ری\nعصبی از واقعه پیش آمده با ذهنیت منفی با بروژ برخورد دارد، و هری سعی میکند از\nزیباییها و ساختمانهای این شهر لذت ببرد. ری، عصبی، پرخاشگر و ناسازگار است. کن جا\nافتاده، خونسرد، حمایتگر و دوست داشتنی است. ولی هری، کن را مامور کشتن ری میکند،\nو پس از ماجراهایی در یکی از زیباترین سکانسهای فیلم میبینیم در زمانیکه کن از پشت\nبه ری نزدیک میشود تا او را بکشد، وقتی میبیند ری در حال خودکشی است، او را نجات\nمیدهد. هری نیز علیرغم بیرحمی و شقاوتش، برای خود اصولی دارد، و مسئله اصلی او با\nری هم همین است، او معتقد است ری میبایست پس از کشتن بچه، خود را می کشت. ( و در\nانتهای فیلم صداقت او ثابت میشود). جریان وقایع طوری پیش میرود که 20 دقیقه پایانی\nرا به یکی از درخشانترین پایان بندیهای سالهای اخیر تبدیل میکند.\nنویسنده فیلمنامه و کارگردان، مارتین مک دونا است که با\nجستجو در اینتر نت متوجه شدم کار اولش است، و امیدوارم کارهای بعدی او نیز به این\nزیبایی باشد. کارگردانی خوب او باعث شده ته مایه طنز علیرغم موضوع بسیار جدی فیلم،\nدر تمامی فیلم دیده شود. بازی کالین فارل نیز خارق العاده است. گرچه از بازی\nبرندان گلیسن نیز نمیتوان گذشت. فیلمبرداری نیز بسیار زیبا است، و طبعا\nفیلمبرداریهای انجام شده از شهر بروژ در خاطره میماند. بگذریم از اینکه صحنه های\nشب برفی در پایان فیلم به خوبی تصویر شده است. موسیقی متن فیلم نیز زیبا است.\nبه طور کلی قاتلین حرفه ای این فیلم با قاتلین حرفه ای اکشن\nهای امریکایی تفاوت زیاد دارند، و میبینیم هر یک برای خود اصول و جهان بینی خاص\nدارند. تماشای این فیلم را به همه دوستان توصیه میکنم. + نوشته شده در جمعه پانزدهم بهمن 1389ساعت 1:31 توسط Mehran Afshar | Film “Mephisto” (1982),directed by Istvan Szabo\nدومین فیلمی بود که از ایشتوان ژابو، کارگردان مجار دیدم.\nقبلا فیلم Sunshine را دیده بودم که سرگذشت یک خاندان\nیهودی مجار در حد فاصل آغاز قرن بیستم تا حدود 1960 را بازگو میکرد، و فیلم خوب و\nخوش ساختی بود. مفیستو سرگذشت یک هنرپیشه تئاتر آلمانی را از حدود 1930 تا حدود\n1936 بازگو میکند، که نقش او را کلاوس ماریا براندائر با یک بازی عالی ایفا میکند.\nاو خود را وقف تاتر و بازیگری کرده، و بهیچوجه به وقایع سیاسی دوران ساز دور و برش،\nو قدرت گرفتن تدریجی نازیسم توجه ندارد، و در شرایطی که بسیاری هنرمندان آلمانی\nجلای وطن میکنند، او از هامبورگ به برلین میرود. تدریجا در برلین شهرت پیدا میکند،\nو وقتی بالاخره موفق میشود نقش مفیستوفلس را در نمایشنامه فاوست بازی کند، بازی اش\nمورد توجه یک مقام ارشد نازی (احتمالا نخست وزیر پروسیا هرمان گورینگ) قرار\nمیگیرد. تدریجا دیدارهای این دو بیشتر میشود. در آغاز او از این ارتباط جهت کمک به\nبرخی از دوستان ممنوع الکارش استفاده میکند، و در صحبتهای خود با همسر سابق ( از\nوطن خارج شده) و برخی هنرمندان میگوید او با بودن درون سیستم بیشتر از مخالفین توانسته\nبه تاتر و هنرمندان کمک کند. او بزودی به مدیریت تاتر برلین میرسد. جالب آنکه\nتقاضایش برای آزاد سازی یکی از هنرپیشگان زندانی با خشونت رد میشود، و او متوجه\nمیشود که زندانی روز پس از دستگیری کشته شده است. در یک سفر با نازیها به فرانسه،\nدر مصاحبه هایش حکومت نازی را تایید میکند، و از یک طرف موقعیتش روز به روز بهتر\nشده و از طرف دیگر دوستان نزدیکش را از دست داده است، و فاصله اش با خودش نیز\nبیشتر شده است. داستان فیلم به خوبی شرایط هنرمندان در جامعه دیکتاتور زده را\nبازگو میکند. جالب آنکه فیلم بر اساس رمانی که در سال 1936 نوشته شده ساخته شده\nاست، و به نظر من تیزبینی کلاوس مان نویسنده رمان که همزمان با وقایع این رمان را\nنوشته استف خارق العاده است. کنایه زیبای فیلم، علاقه براندائر به بازی در نقش\nمفیستوفلس جهت رسیدن به رویای خود در هنرپیشگی است، در حالیکه خودش عملا در زندگی واقعی\nجهت رسیدن به رویاهای خود عملا نقش فاوست را بازی کرده است، و این را در اواخر\nداستان در می یابد. مفیستو درام فردی است که به علت خجالتی بودن خود را پشت\nنقشهایی که در تئاتر بازی میکند پنهان میکند، و بالاخره در یک شرایط خاص به بهترین\nهنرپیشه دوره خود در کشورش و مدیریت بزرگترین تاتر برلین میرسد. فیلم بسیار خوب و\nتاثیر گذاری است و در سال 1982 اسکار بهترین فیلم خارجی را برد. دیدن آن به همه\nدوستان عزیز توصیه میشود. + نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم بهمن 1389ساعت 14:13 توسط Mehran Afshar | Film “Judgment At Nuremberg”(1961), directed by: Stanley Kramer یک فیلم کلاسیک خیلی خوب به کارگردانی استانلی کریمر با شرکت اسپنسر تریسی، ماکزیملین شل، برت لنکستر، ریچارد ویدمارک، مارلن دیتریش، مونتگمری کلیفت، جودی گارلند. داستان فیلم در 1948 در نورنبرگ و در آلمان پس از شکست هیتلر و اشغال شده توسط متفقین به خصوص امریکا میگذرد. اسپنسر تریسی یک قاضی تقریبا بازنشسته امریکایی است که برای محاکمه 4 قاضی ارشد نازی که یکی از آنها به نام ارنست یانینگز (برت لنکستر) یک حقوقدان بسیار برجسته در حکومت وایمار و وزیر دادگستری در 1935 بوده است. ریچارد ویدمارک دادستان امریکایی ضد آلمانی دو آتشه و ماکزیملین شل وکیل مدافع آلمانی که صرفنظر از دفاع متهمین قصد دارد از آلمانی ها دفاع کند، می باشند. فیلمنامه فیلم اثر (( ابی مان)) میباشد، که بسیار فیلمنامه خوبی است. بر خلاف بسیاری فیلمهای از این نوع نمیتوان به راحتی طرفین را به رنگهای سیاه و سفید تقسیم کرد. با دیدن فیلم سئوالات زیادی برای هر فرد پیش میاید، به عنوان مثال: آیا قاضیها که میبایست بر اساس قوانین رایش سوم قضاوت میکردند چاره دیگری داشتند یا خیر. در یک حک.مت توتالیتر، دگر اندیشان میبایست به طور کل از مشئولیت دوری کنند یا سعی کنند با حضور در مناصب (درجه 2) کمی از فجایع سیستم بکاهند. آیا امریکایی که از بمب اتم در هیروشیما و ناکازاکی استفاده کرد، حق دارد نازیها را به خاطر جنایاتشان محاکمه کند؟ آیا گناه قدرتهای غربی که به نازیسم به عنوان دشمن کمونیسم نگاه میکردند، و در آغاز به انحاء مختلف از هیتلر حمایت میکردند کمتر از مردم آلمان بود؟ آیا توده مردم آلمان از جنایات نازیها در اردوگاهها خبر داشتند و یا سعی میکردند به آن توجه نکنند؟ آیا ناسیونال سوسیالیسم نتوانسته بود زخمهای عهدنامه ورسای که غرور ملتی را با انتقامجویی در هم شکسته بود التیام بخشد، و ملتی را دوباره یکپارچه کند، آیا در حین همین محاکمات ، امریکایی ها با درک خطر کمونیسم و اینکه یک آلمان متحد با امریکا با در نظر داشتن شرایط ژئو پولیتیکی این کشور سپر مناسبی مقابل کمونیسم است، با یک چرخش سعی نکردند عدالت را گونه دیگری معنی کنند؟ و آیا چنین قاضیانی حق دارند در مورد قاضیان دوره نازی حکم صادر کنند و .....\nفیلم بسیار قدرتمند و تاثیر گذار است، و با توجه به فاصله نسبتا اندک زمان ساخت آن و جنگ جهانی، واقعیات زمانه را نسبت به فیلمهای جدید، بهتر نشان میدهد. برخی گفتگوهای فیلم شاهکار است. به عنوان مثال صحبت تریسی و دیتریش در یک بار، و تاکید دیتریش بر اینکه آلمانیها باید دوره هیتلر را فراموش کنند و مجددا ذندگی را سر گیرند، و ادامه گفتگو با خواندن آهنگ دسته جمعی توسط آلمانیها قطع میشود. یا صحنه ای که برت لنکستر از سکوت در دادگاه دست میکشد، و سخنانی بسیار مهم در مورد نقش خود و قاضیان در سیستم، و شرایط آن زمان میگوید که به نظر من این صحبتها را نباید فقط به دوره خود محدود کرد. دفاعیات وکیل دعاوی و به خصوص آخرین دفاع او خارق العاده است. صحبتهای نهایی تریسی و برت لنکستر نیز شاهکار است. فیلمهای مستند نمایش داده شده در مورد اردوگاهها نیز به نهایت کوبنده بود.\nبازیگران بسیار عالی اند: ماکزیملین شل و مونتگمری کلیفت اسکار بهترین نقش اول و دوم مرد را گرفتند. بازیهای تریسی، برت لنکستر، ویدمارک و مارلن دیتریش نیز همگی خوبند. جودی گارلند نیز بازی کوتاه و خوبی داشت. فیلمبرداری سیاه و سفید و تدوین فیلم نیز خوب است، و اینها همه نشان از کارگردانی خوب دارد. فیلم 181 دقیقه طول کشید، و جالب آنکه بهیچوجه گذشت زمان را حس نکردم. دیدن این فیلم را به همه دوستان و به خصوص همسن و سالهای خودم که در زمینه جنگ جهانی نیز مطالعاتی دارند شدیدا توصیه میکنم. + نوشته شده در جمعه یکم بهمن 1389ساعت 0:38 توسط Mehran Afshar | Film “In The Bedroom” (2001), directed by: Todd Field\nیک فیلم بسیار خوب به کارگردانی تاد فیلد و با شرکت سیسی اسپاسک، تام ویلکینسون، ماریزا تومی .فیلم داستان یک زوج میانسال نسبتا مرفه است که تنها پسرشان با یک زن شوهردار بزرگتر از خود ارتباط دارد، و این ارتباط نهایتا منجر به کشته شدن پسر به دست همسر زن میشود. قسمت عمده فیلم به تاثیر این واقعه تلخ در زندگی آرام این زوج میپردازد. فیلمنامه، کارگردانی و بازیهای فیلم فوق العاده است، و جالب آنکه فیلم برای 3 هنرپیشه فوق، فیلمنامه و بهترین فیلم کاندید اسکار بوده است. در اواخر فیلم شاهد یک پیچ غیر مترقبه در داستان هستیم که احتمالا برای اکثر تماشاگران حرفه ای سینما قابل پیش بینی نمیباشد. (گر چه اگر نویسنده فیلمنامه بودم برای فیلم این پایان را انتخاب نمیکردم)\nبه اعتقاد من فیلم به خوبی نشان میدهد که در بین زوجهایی که به مرور زمان یک تعادل پایدار ایجاد شده است، چگونه یک عامل خارجی میتواند بر هم زننده این تعادل باشد، و مشکلاتی را که در عمق وجود دارد، به سطح آورده و تعادل را به هم زند. نحوه برخورد جامعه با این مورد نیز بسیار خوب پرداخت شده. گرچه فیلم تلخی است ولی از آن لذت زیادی بردم، و فکر کنم فیلم دوستان اگر این فیلم را ندیده اند حتما آن را ببینند. گرچه هر 3 هنرپیشه اصلی عالی بازی میکنند، ولی تام ویلکینسون به نظر من خارق العاده است. ضمن آن که در بسیاری موارد سکوت در فیلم بیشترین حرف را زده است.\n+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم دی 1389ساعت 22:53 توسط Mehran Afshar | Film “The Tree”(2010)- by: Julie Bertuccelli\nفیلم استرالیایی "درخت" در سال 2010 توسط جولی برتوچلی کارگردانی شده، و شارلوت گینزبورگ هنرپیشه اصلی آن است. گینزبورگ نقش یک زن را بازی میکند که در یک خانه روستایی با همسر و 4 فرزندش زندگی خوبی دارند. همسرش ناگهان بر اثر حمله قلبی میمیرد، دختر 8 ساله او که شخصیت دوم فیلم است، معتقد است که پدرش از طریق یک درخت بسیار بزرگ و کهنسال که در خانه شان است با او صحبت میکند و این را به عنوان یک راز بین خود و مادر نگاه میدارد. از طرف دیگر تدریجا رابطه عاشقانه بین گینزبورگ و مردی که کارفرمایش است شکل میگیرد. و وقایع داستان تدریجا تا ترک خانه توسط این خانواده ادامه دارد. داستان ساده فیلم مشکلات زن در اداره خانواده، و ارتباطش با بچه ها ( به خصوص با دختر 8 ساله اش)، همسایه ها و مرد مورد علاقه اش را نشان میدهد که درخت و طبیعت نیز در آن نقش زیادی بازی میکنند. خوشبختانه فیلم در ارتباط با طبیعت به دامان ماوراءالطبیعه نمیغلطد، و همین مسئله فیلم را تاثیر گذارتر کرده است. بازی گینزبورگ و دختر 8 ساله ((مورگانا دیویس)) عالی است. جایی خواندم که دختر 8 ساله از بین 200 نفر و درخت از بین 1000 درخت انتخاب شده اند. هر دو این انتخابها بسیار مناسب انجام شده اند و به فیلم کمک زیادی کرده اند. پایان فیلم نیز کاملا واقعگرایانه است، و بر خلاف بسیاری فیلمهای امریکایی " هپی اند" نیست. به هر صورت فیلم ساده و خوبی است، و دوستداران طبیعت نیز از آن لذت خواهند برد. ولی طرفداران فیلمهای اکشن بهتر است به آن نزدیک نشوند. فکر میکنم در مجموع خانمها با فیلم ارتباط بیشتری برقرار میکنند، خصوصا آنکه کارگردان، نویسندگان و هنرپیشگان اصلی آن همگی زن هستند. + نوشته شده در شنبه بیست و پنجم دی 1389ساعت 23:19 توسط Mehran Afshar | INVICTUS (2009) BY Clint Eastwood\nاین فیلم با شرکت مورگان فریمن در نقش نلسون ماندلا و مت دیمون به نقش کاپیتان تیم راگبی افریقای جنوبی ساخته شده است. در مجموع فیلم ساده و خوش ساختی است، و میتوان گفت که یک فیلم ورزشی بر مبنای یک داستان واقعی و با حضور نلسون ماندلا بر مبنای وقایع سالهای اولیه لغو آپارتاید است. در حقیقت مسابقات جهانی راگبی 1995 بهانه ای است که ببینیم ماندلا چگونه توانست با تیزهوشی و خردمندی از بروز جنگ داخلی در افریقای جنوبی جلوگیری کرد و به جای انتقامجویی سیاهان از سفیدها چگونه علیرغم همه سختیهای این روند این دو را به عنوان شهروندان افریقای جنوبی کنار هم قرارداد.به نظر من پیام اصلی فیلم "forgiveness" است، و میبینیم از نظر مت دیمون، مسئله اصلی پیروزی نیست بلکه این است که چگونه میتوان 30 سال در زندان بود و بعد زندانبانان را بخشود. میبینیم ماندلا چگونه با "هدف گذاری" موفق میشود روحیه پیروزی را در تیم ملی راگبی ایجاد کند و چگونه بین مردم (به خصوص سیاهان ) و تیم ملی همدلی ایجاد نماید. مورگان فریمن انتخاب خوبی برای نقش ماندلا بود. در حقیقت این نقش ادامه همان نقش آفرینی های معمول او در فیلمهایی نظیر هفت، رانندگی میس دیزی و بسیاری فیلمهای مشابه است، و به همین دلیل بازی او به نقش ماندلا برای تماشاگر متقاعد کننده است. دیدن این فیلم به علاقمندان فیلمهای ورزشی، و کسانی که به نلسون ماندلا و تحولات افریقای جنوبی علاقمندند و نیز به کسانی که فکر میکنند مبارزه سیاسی نوعی انتقامجویی است توصیه میشود.\n+ نوشته شده در یکشنبه پنجم دی 1389ساعت 0:26 توسط Mehran Afshar | INSOMNIA (2002) by Christopher Nolan\nبی خوابی (Insomnia) یکی ازفیلمهای اولیه کریستوفر نولان است که در سال 2002 با شرکت آل پاچینو، رابین ویلیامز و هیلاری سوانک ساخته شده است. داستان فیلم در آلاسکا میگذرد، و آل پاچینو در نقش پلیسی که از لس آنجلس به منظور کمک به پلیس محلی جهت حل یک پرونده قتل به آنجا میرود و به دلیل اینکه طول روز بسیار زیاد است نمیتواند بخوابد بازی خیره کننده ای ارائه میدهد. هر چه از فیلم میگذرد، پاچینو را خسته تر میبینیم، و فکر میکنم او در القای این مسئله بسیار موفق عمل میکند. پس از مدتی از آغاز فیلم به پیچ اصلی داستان میرسیم. پارتنر پاچینو (به عمد یا غیر عمد) توسط او در یک عملیات تعقیب و گریز با قاتل کشته میشود، و در ادامه شاهد یک روند هیجان انگیز در فیلم شامل معامله پاچینو با قاتل، مشکوک شدن هیلاری سوانک به پاچینو میشویم. فیلم دارای سناریو، فیلمبرداری و بازیگری بسیار خوبی است، و طبعا کریستوفر نولان به خوبی این مجموعه را هماهنگ کرده است. فیلم از روی یک فیلم اسکاندیناوی به همین نام ساخته شده که آن را ندیده ام. یکی از جمله های انتهایی این فیلم در طی این چند سال همیشه یادم مانده بود. وقتی در انتهای فیلم هیلاری سوانک میخواهد مدرک گناهکاری پاچینو را دور اندازد، پاچینو به او میگوید : از مسیر خود منحرف نشو (نقل به معنا). و میبینیم پاچینو با انحراف از مسیر خود چگونه سابقه خود را خراب کرد.\nبا دیدن Inception,Memento از نولان در ماه اخیر میتوانم بگویم او فیلمنامه های بسیار خوبی را انتخاب میکند، و در اجرا بسیار کارگردان موفقی است، به خصوص این دو فیلم اخیر که پلات بسیار پیچیده ای دارند، و کارگردانی خوب نولان نقش زیادی در خوب در آمدن آنها داشته است. دیدن این فیلم (که احتمالا خیلی ها آن را دیده اند) را توصیه میکنم.\n+ نوشته شده در شنبه چهارم دی 1389ساعت 0:22 توسط Mehran Afshar | Unfinished Sky (2007)- Dir: Peter Dunkan\nاز این فیلم چیزی نشنیده و نمیدانستم، ولی فیلم خوبی بود. فیلم ساخت استرالیا است و کارگردان آن پیتر دونکان و هنرپیشگان آن ویلیام مک اینس و مونیک هندریکس هستند. داستان در یک شهر کوچک استرالیایی با چند ساعت فاصله از بریسبان میگذرد. یک زن مهاجر غیرقانونی افغان به نام تهمینه از دست چند نفر که او را در روسپی خانه به کار گرفته بودند، فرار کرده و تصادفا وارد مزرعه مرد (که با سگش به تنهایی زندگی میکند) میشود. زن انگلیسی بلد نیست و فقط به زبان دری میتواند صحبت کند. علیرغم تفاوتهای فرهنگی و عدم امکان مکالمه، به مرور به هم علاقمند میشوند و تدریجا گذشته هریک رو میشود. فیلم بسیار ساده و بعضا کلیشه ای است، ولی به دل من نشست. شاید نزدیک بودن زبان فارسی و دری و تشخیص صحبتهای زن نیز به حس نزدیکی من به فیلم کمک کرد. به هر صورت این فیلم مهجور را به دوستانی که فکر میکنند با این نوع فیلمها کنار می آیند توصیه میکنم.\n+ نوشته شده در جمعه نوزدهم آذر 1389ساعت 22:50 توسط Mehran Afshar | مطالب قدیمی‌تر