حقيقت دوره سوم- شماره 63 پنجشنبه ۱۵ خرداد ۱۳۹۹ برابر با ۰۴ ژوئن ۲۰۲۰\nامپریالیسم و انشعاب در سوسیالیسم یا انشعاب در پرولتاریا\nجدایی جنبش کمونیستی از جنبش کارگری\nتوضیح: متن زیر از نوار دوم سخنرانی باب آواکیان تحت عنوان کمونیسم جهانی کاملا نوین و رهایی تمام بشریت است و نه "بالا آوردن آخرخطی ها و پایین فرستادن اولی ها" پیاده و ترجمه شده است. زیرعنوان ها توسط حقیقت گذاشته شده است.*\nموضوع بعدی سخنانم نکته ای است که لنین هنگام صحبت در مورد امپریالیسم گفت: انشعاب در سوسیالیسم یا انشعاب در پرولتاریا. این نکته از جوانب مهمی مربوط به فرمولبندی است که قبلا بحث کرده ام (به طور مثال در سخنرانیِ "پایه ها، متدها و اهداف انقلاب کمونیستی"). فرمولبندی مورد بحث این است: «جدایی جنبش کمونیستی از جنبش کارگری». قبلا در مورد مفاهیمی چون جسمیت بخشیدن به پرولتاریا، دترمینیسم، دترمینیسمِ اقتصادی به ویژه اکونومیسم، تعیین کننده دانستنِ اندازه و بزرگیِ یک صنعت در درجه ی آگاهیِ طبقاتی کارگران و غیره بحث کردیم و گفتیم که این مفاهیم ما را به جایی که لازم است برویم نمی برند. اگر به این مباحث بیندیشید خواهید فهمید که چرا من در مورد پدیده ی "جدایی جنبش کمونیستی از جنبش کارگری" و اهمیت آن صحبت می کنم. همان طور که در سخنرانی "پایه ها، متدها و اهداف انقلاب کمونیستی" گفتم این به معنایِ جدایی جنبش کمونیستی از پرولتاریا یا از ماتریالیسم نیست و نباید این معنا را داشته باشد. اتفاقا برعکس! صحبت بر سر این است که جنبش کمونیستی باید یک جنبش انقلابی باشد و نه یک جنبش کارگری. این گرایش (مترادف دانستن جنبش کمونیستی با جنبش کارگری  م) در تاریخ جنبش کمونیستی بین المللی گرایش قدرتمندی بوده است و همچنین خط کسانی بوده که مخالف کمونیسم بوده اند اما به نام سوسیالیسم حرف زده اند (مانند ترتسکیست ها و سوسیالیست های رفرمیست گوناگون و غیره). ما نیازمند یک جنبش انقلابی هستیم که هدفش دست یافتن به "4 کلیت" (1) است و نه جنبش کارگری با هدف دست یافتن به "مزد منصفانه در مقابل یک روز کار منصفانه". ما نیازمند جنبشی هستیم که هدفش مبارزه برای رهایی کامل و محو کلیه ی موانعی است که در مقابلِ رهایی تمام (و نه نیمی و نه بخشی) از بشریت قرار گرفته است. منظورم از "جدایی جنبش کمونیستی از جنبش کارگری" این است. منظورم آن نیست که ما نباید با مبارزات کارگران علیه کارفرمایان و برای بهبود شرایطشان همراه شویم. اما باید از موضع و نقطه نظر و اهداف کمونیستی با آن همراه شویم نه از موضع و اهداف و نقطه نظر تردیونیونی و ماندن در حصارهای جنبش کارگری که اساسا تعریفش دست یافتن به مزدی بهتر در قبال یک روز کار است.\n"جدایی جنبش کمونیستی از جنبش کارگری"، ناسیونالیسم و انترناسیونالیسم\nجنبه ی مهم دیگر، رابطه ی درونی این مفهوم و رویکرد (یعنی "جدایی جنبش کمونیستی از جنبش کارگری") است با تحریف روابط طبقاتی و آگاهی طبقاتی در سراسر تاریخ آمریکا. سرچشمه ی این تحریف نقش تاریخی ستم ملی و عظمت طلبی سفید است که با برده داری شروع شد و در سراسر تاریخ آمریکا تا امروز ادامه یافته است. در سخنرانی "چرا در وضعیت کنونی قرار داریم و چه باید کرد؛ نظام سرتا پا پوسیده و ضرورت انقلاب" در مورد این تحریف صحبت کردم و در "دموکراسی جفرسونی" از ادموند اس. مورگان نقل کردم. مورگان می گوید که از ابتدای پیدایش این کشور و در شالوده ی این کشور این درک تعبیه شده است که گروهی از مردم مانند برده های آفریقایی، بومیان آمریکا و "مولاتو"ها از طبقه ی پست هستند و این امر به گروهی مانند سفید پوستان علیرغم وجود تخاصمات و تمایزات طبقاتی درونشان، هویت یکسانی می بخشد. پرسپکتیو ساختن یک جنبش کارگری قادر نیست این تضادها را در بر گرفته و بر اثرات آن ها فایق آید و جنبش انقلابی ای تولید کند که می تواند همه ی عوامل مثبت را از میان همه قشرهای پرولتاریا بسیج کند و خود را اساسا بر تحتانی ترین و پائین ترین قشرهای پرولتاریای تمام ملل متکی کند. تاریخ شکل گیری ویژه این کشور و تناقضاتی که به همراه داشته منجر به تحریف روابط طبقاتی و آگاهی طبقاتی شده است. ما نخواهیم توانست این ویژگی ها و تناقضات را حل کنیم مگر این که از بلندای رسیدن به کمونیسم به مسئله بنگریم. به عبارت دیگر فقط با قرار گرفتن در نوک قله و نگریستن به این تضادها، حرکات، رشد و روابط درونی آن ها از موقعیت "خداگونه ی" پرولتاریا و دست یافتن به تمامی هدف و رسیدن به "چهار کلیت" و از طریق تلاش برای رساندن آگاهیِ همه به این حد و نه چیزی کمتر از آن خواهیم توانست بر این مشکل فائق بیائیم. هر افقی پائین تر از این، مانند انتقام و رفرم و غیره قادر به حل این معضل نیست؛ هر افق دیگری به معنای بازتولید تمام دهشت های غیرقابل توصیفی است که این نظام برای اکثریت مردم این جامعه و جهان ایجاد کرده است.\nستم گری ملی و عظمت طلبی سفید بخشی از سنگ بنای این کشور(ایالات متحده آمریکا) بوده است و در ساختمان این نظام و کارکرد آن نهادینه شده است. با وجود اهمیت بسیار زیاد ستم ملی بر سیاهان بازهم جهان بینی ما نباید ناسیونالیسم (سیاه  م) باشد بلکه باید انترناسیونالیستی باشد. باید با توده های همه ی ملیت ها مبارزه کنیم که این جهان بینی را داشته باشند و نه جهان بینی ناسیونالیستی را؛ حتا اگر رادیکال و انقلابی باشد. ما باید جهان بینی کمونیستی داشته باشیم زیرا فقط در صورتی که با جهان بینی کمونیستی هدایت شویم، فقط در صورتی که این جهان بینی به طور فزاینده ای شاخص مبارزات توده ها شود، می توانیم همه ی شکل های ستم گری از جمله ستم ملی را خاتمه بخشیم. شاید برخی رهبرانِ ناسیونالیستِ مصمم تا حدی نقش مهمی را در مبارزه علیه ستم ملی و حتا علیه شکل های دیگر ستم بازی کنند، اما طنز ماجرا در آن است که چشم اندازشان آنقدر گسترده نیست که حتا بتوانند مبارزه برای محو ستم ملیِ ملتِ خود را تا انتها رهبری کنند. ناسیونالیسم چارچوبه ی بسیار تنگی است که از دریچه ی آن نه می توان ماهیت روابط ستم گرانه را به طور همه جانبه درک کرد و نه می توان آن ها را تغییر داد. به طور مثال، ناسیونالیسم نمی تواند درک کند که چگونه ستم بر زن در مرکز و محورِ خصلت و دینامیک های جوامع طبقاتی از جمله جامعه ی سرمایه داری قرار دارد؛ چگونه با تقسیم جامعه به طبقات متخاصمِ استثمار شوندگان و استثمار کنندگان، ستم دیدگان و ستم گران رابطه ی درونی و پیوند تنگاتنگ دارد و این که تمام روابطی که مارکس در "چهار کلیت" صحبت کرد همه رابطه و پیوند ارگانیک با یکدیگر دارند و نمی توان یکی را بدون محو کردن همه ی آن ها نابود ساخت. جهان بینی ناسیونالیستی به قدر کافی انسان را در بلندا و قله ی کوه قرار نمی دهد که بتواند از آن اوج همه ی این واقعیت ها را ببیند؛ آدم را تا حدی بالا می برد و بعد دیدش توسط ساختارهای بزرگ تر کوه که هنوز پابرجا هستند بلوکه می شود. آدم باید بالاتر از آن برود تا بتواند برای دیدن تمام این ها قدرت دید داشته باشد: برای این که بتواند ببیند که همه ی این روابط اجتماعی ستم گرانه و استثمارگرانه چگونه با هم چفت و بست شده اند، از کجا آمده اند و باید به کجا منتهی شوند تا جامعه تبدیل به جامعه ای کاملا متفاوت و بهتر شود. در هیچ کشوری بدون مبارزه علیه ستم ملی انقلاب نخواهد شد و در آمریکا این مسئله، مسئله ای بسیار حاد است. در آمریکا بدون مبارزه ای مصمم علیه ستم ملی و عظمت طلبی سفید، بدون آماج قرار دادن و ریشه کن کردن آن هیچ انقلابی نخواهد شد. این مبارزه نه تنها باید از سوی کسانی که مستقیما تحت ستم عظمت طلبی سفید هستند انجام شود بلکه همچنین باید از سوی پرولتاریا در کل و توده های مردم پیش برده شود و بخشی کلیدی از فرآیند کلی انقلاب و پیش روی به سوی کمونیسم باشد. بدون این که مبارزه علیه ستم ملی بخشی کلیدی از انقلاب باشد هیچ گونه رهایی اجتماعی بدست نخواهد آمد. بدون این که پرولتاریا نه فقط از طریق پیشاهنگ خود بلکه با درگیر کردن توده ها، مبارزه علیه ستم گریِ ملی را در دست بگیرد حتا جهش اول که کسب قدرت سیاسی است هم عملی نخواهد شد؛ دقیقا همان طور که بدون مبارزه ی پیگیر و سیستماتیک علیه ستم بر زن نمی توان حتا جهش اول کسب قدرت سیاسی را عملی کرد. اما این مبارزه را باید با نقطه نظر و متد کمونیستی، با وسعت دیدی که ایستادن بر قله ی کوه به ما می دهد پیش ببریم. زیرا فقط در این صورت است که می توان دید که چگونه همه ی این روابط به یکدیگر متصل اند و می توان ارتباط درونی آن ها را کشف کرد تا معلوم شود که ریشه کن کردن هر یک از آن ها به ریشه کن کردن همه ی آن ها وابسته است. پس، از یک طرف بخشی تعیین کننده از انقلاب ما باید آماج قرار دادنِ عظمت طلبی سفید و ستم ملی و مردسالاری و ستم بر زن و حرکت برای ریشه کن کردن آن ها باشد و از طرف دیگر، این مبارزه نمی تواند زیر رهبری ناسیونالیسم یا فمینیسم جلو برود. این مبارزه تنها می تواند با زاویه دید کمونیستی پیش رود. تنها نگرش کمونیستی می تواند این ستم ها را بر بستری گسترده ببیند، دینامیک هایی را که این ستم ها را بازتولید کرده و به جلو می رانند کشف کند، اتصال های درونی این فاکتورهای گوناگون را برقرار کند و به سنتزی دست یابد که راه را برای محو کردن تمام "چهار کلیت" و عوض کردن جامعه بر مبنای محو این "چهار کلیت" باز کند.\nرزمندگان رهایی بشریت و نه "گروه هم هویت من"\nما باید کسانی را به میدان آوریم که رها کنندگان بشریت باشند، رزمندگانِ راه محو کردن همه گونه ستم گری باشند و نه فقط یک نوع ستم. ما باید کسانی را به میدان آوریم که افق شان "حالا نوبت ماست که در آن بالا قرار بگیریم" یا "جامعه ای که مرد جای خود را داشته باشد و زن هم جای خود را" نیست بلکه افقشان انقلابی است؛ انقلابی که همه ی این ستم ها را محو کند و بشریت را به کامل ترین وجه رها کند و به ورای کلیه ی روابط تولیدی، کلیه ی روابط اجتماعی، کلیه ی نهادهای سیاسی، ساختارها و پروسه ها، کلیه ی سنن، عادات و افکاری که متقابلا کلیه ی روابط استثمار و ستم را تقویت می کنند حرکت کند و هر جا هر کدام از این ستم گری ها و استثمارها دوباره سربلند کنند برای ریشه کن کردنشان باز مبارزه کند. جهان بینی ناسیونالیستی یا "انتقام" ما را به آن جا نخواهد رساند. جهان بینیِ من و مردم من، من و گروه هم هویت من ما را به آن جا نخواهد رساند و همین جا که هستیم نگاهمان خواهد داشت. این نوع نگرش حتا کسانی را که در این پروسه ها سعی کردند کاری کنند اما به شکست رسیدند مایوس و سرخورده کرده است. بنابراین هدف آن طور که انجیل می گوید نیست که: «آخری ها در اول قرار خواهند گرفت و اولی ها در آخر» بلکه هدف رهایی بشریت است. پیچیدگی های مبارزه و آگاهی طبقاتی را باید بینیم و از درون این تضادها کار کرده و به سوی هدف مان راه گشایی کنیم.\nدر این پرتو می توان دید که مفهومی چون "جمهوری کارگران" که توسط "شوراهای کارگری" اداره می شود تا چه اندازه مفهومی تنگ نظرانه است و قادر نیست به ورای "حق بورژوایی" و تولید و مبادله ی کالایی برود؛ در نهایت نمی تواند به ورای روابط "ارباب- برده" در شکل های متنوع آن، روابط بین استثمارگر و استثمارشونده برود. بافت جامعه بسیار رنگارنگ تر و در برگیرنده نیروهای متنوع طبقاتی و اجتماعی است که باید با همه آنها رابطه برقرار کنیم، همه را در جهتی واحد هدایت کنیم بی آن که آن ها را به زور وارد یک کیسه و وادار به حرکت یکسان کنیم. این نیز تضاد دیگری است که در جامعه ی سوسیالیستی با آن دست به گریبان خواهیم بود. در همین رابطه است که گفته ام رویکرد ما در جامعه ی سوسیالیستی باید آن باشد که حاضر باشیم تا «حد چهار شقه شدن برویم اما نگذاریم که سرنگون شویم». به زبان استعاره، انقلاب ما نه تنها باید دل بزرگی داشته باشد، به معنای جهان بینی وسیع. بلکه باید بازوان بلندی هم داشته باشد. بازوان بلندی برای در بر گرفتن تمام این گوناگونی و جامعه را با تمام تنوع اش در یک مسیر به سوی هدف هدایت کند. بدون خفه کردن و گرفتنِ بالندگی و سرزندگی آن، بدون تحمیل یک ریختیِ مصنوعی که اصلا نمی تواند وجود داشته باشد و نمی تواند پایدار باشد.\nچتر نجات و شعار زمین- نان- صلح\nدر این رابطه در سخنرانیِ "پایه ها، متدها و اهداف انقلاب کمونیستی" نکته ی "پاراشوت" (چتر نجات) را طرح کردم. منظورم از این نکته چیست؟ وقتی که به آستانه و مرز انقلاب برسیم، زمانی که تمام تضادهای جامعه حاد شده و فشرده می شوند و امکان بیرون کشیدنِ انقلاب از درون این گرداب متلاطم فراهم می شود، یک جورهایی چترنجات بسته می شود. مثل بسته شدن چتر، همه چیز حول یک طبقه ی اجتماعی (پرولتاریا به معنای گسترده ی آن) و آن نیروی اجتماعی که پیشاهنگ یک طبقه در جامعه است و راه خروج از وضعیت را می داند، متراکم می شود. یکی از نشانه های رسیدن آستانه ی انقلاب یا اوضاع انقلابی این است که تمام نیروهایِ دیگرِ اپوزیسیون و نقطه نظرات و برنامه های متفاوتشان امتحان پس داده اند و برای توده ها در شمار میلیونی به طرز برجسته ای روشن شده است که هیچ یک از آن ها راه حل نیستند: نه فقط به معنای تاریخی راه حل نیستند بلکه حتا به معنای فوری نیز قادر به برآوردن خواست ها و نیازهایی که توده های مردم به طور عاجل و حاد می خواهند و میلیون ها و ده ها میلیون نفر آماده اند که حول آن خواست ها مبارزه کنند و برای جنگیدن حول این خواست ها به دنبال رهبری می گردند نیز نمی باشند. به انقلاب روسیه نگاه کنیم. شعار آن در آستانه ی انقلاب چه بود؟ زمین، نان و صلح. فقط بلشویک ها دارای برنامه ای بودند که می توانست خواست های تجسم یافته در این شعارها را عملی کند. هیچ نیروی دیگریِ، از جمله نیروهای به اصطلاح "سوسیالیست" حاضر به خروج از جنگ امپریالیستی نبودند. همه شان ادامه ی حضور در جنگ را توجیه می کردند. به طور مثال می گفتند که برای جنبه ی دموکراتیک یا سرزمین پدری و غیره می جنگند. هیچ نیروی دیگری برنامه و جهت گیری تقسیم زمین میان دهقانان را نداشت و هیچ نیروی دیگری برنامه ای برای برآورده کردن نیازهای مردم در سطح بسیار ابتدایی مانند "خوردن" را نداشت. توده های مردم حتا نان نداشتند. به ویژه در شرایط جنگی و درهم شکسته شدن دردناکِ بافت جامعه و زمانی که منابع اقتصادی توسط جنگ تهی شده بود. به این ترتیب، برای ده ها میلیون نفر شعار زمین و نان و صلح تبدیل به فراخوانی شد که حول پرچم بلشویک ها گرد آیند. نه به این دلیل که بلشویک ها این سه کلمه را گفته بودند، بلکه به دلیل این که در گرداب تحولات و رخدادها و در جریان مبارزه ای که بر سر برنامه های مختلف در گرفت، توده ها در شمار میلیونی فهمیدند که همه ی نیروهای دیگر جز بلشویک ها نه می خواهند و نه می توانند برای تغییری بجنگند که جوابگوی این نیازها باشد که ده ها میلیون نفر فوریت، حدت و اضطرار آن را احساس می کردند. به این ترتیب ده ها میلیون نفر حول بلشویک ها متراکم شدند. این طور نیست که یک باره همه ی آن ها افکار "انتقام جویانه" و "به جایی رسیدن" و مفاهیم مشابه را دور ریختند و در جا کمونیست شدند. خیر! اکثریت حامیان بلشویک ها اصلا کمونیست نبودند. مطمئنا ضد کمونیست یا عمیقا مخالف کمونیسم هم نبودند. اما بیشتر آنان مخلوط پیچیده ای از نگرش های مختلف و مقاصد متفاوت را داشتند. افق های مختلفی به آنان انگیزه و قدرت حرکت می داد. اما با کمونیست ها متحد شدند و حول برنامه ی کمونیستی متراکم شدند و تنگاتنگ به آن چسبیدند. زیرا فقط کمونیست ها راه حلی داشتند برای اوضاعی که توده ها به طور اضطراری و فوری بیرون رفتن از آن را می خواستند. نه به این معنی که توده ها جمع شدند و به برنامه ی کمونیست ها گفتند: چه خوب است! بلکه اعلام می کردند که حتا یک لحظه ی دیگر نمی توانند آن اوضاع را تحمل کنند و کمونیست ها راه برون رفت از شرایط موجود را داشتند. هیچ کس دیگر راه حل نداشت و توده ها این را فهمیدند. به عبارت دیگر، به یک معنا در آن اوضاع انقلابیِ روسیه (و این خصلت همه ی انقلاب ها در مرحله ای است که به نقطه ی کسب قدرت سیاسی در کل جامعه می رسند) کلیت برنامه ی کمونیستی و ابعاد بزرگتر آن که توسط پیشاهنگ نمایندگی می شد در آن لحظه با این نیازهای حاد و اضطراری توده ها یکی شد؛ نه این که به طور مکانیکی و یک به یک روی هم منطبق شدند و یک چیز بودند؛ نه این که توده هایی که خواست های حاد و اضطراری داشتند کاملا از کلیت برنامه ی کمونیستی حمایت می کردند. خیر! اما این خواست ها و کلیت برنامه ی کمونیستی به هم رسیدند، زیرا فقط کمونیست ها، با عزیمت از برنامه و نقطه نظر استراتژیک شان و بر آن پایه (و نه چیزی کمتراز آن) می توانستند این نیازهای عاجل توده ها را برآورده کنند. توده ها و کمونیست ها به این معنا در آن لحظه به هم رسیدند نه این که در یک خط مستقیم یکی شدند. این طور هم نبود که توده ها به صرف این که کمونیست ها برنامه ای برای نیازهای عاجل آنان داشتند، کمونیست شدند. اما آنان از کمونیست ها پیروی کردند زیرا هر نیروی دیگر حاضر در صحنه در آن شرایط و در مقایسه با برنامه ی کمونیستی نشان داده بود که هیچ برنامه ی واقعی برای پاسخگویی به نیازهای اضطراری و حاد و فوری توده ها ندارد. این چیزی است که همواره در اوضاع انقلابی رخ می دهد؛ نیروهای زیادی حول کمونیسم متراکم می شوند؛ نیازهای عاجل و حاد توده ها با برنامه ای که کمونیست ها در آن لحظه پیش می گذارند یکی می شود  حتا با وجود آن که نقطه ی عزیمت کمونیست ها در ارایه ی این برنامه نیز نقطه نظر و برنامه ی استراتژیک شان است و نه لحظه ی حاضر. به این معنا به هم می رسند.\nدر تمام دوره ی قبل از آن ما برای رسیدن به چنین نقطه ای کار می کنیم و تدارک می بینیم. نمی توان درک رمانتیک داشت که گویا همیشه می توانیم در ابعاد وسیع توده ها را به سوی خود جلب کنیم. حرفم را اشتباه معنا نکنید: ما در طول راه باید در حداکثر امکان و توان مان افراد را به سوی کمونیسم جلب کنیم. امروز تعداد کمونیست ها بیش از اندازه کم است و تا مدت های مدیدی تعداد کمونیست ها کم خواهد ماند و ما مرتبا نیاز داریم که هرچه بیشتر آدم ها را بر پایه ای صحیح به سوی کمونیسم جلب کنیم. اما ما ماتریالیست هستیم و درک می کنیم که اکثر آدم ها، از جمله اکثریت کسانی که به سوی ما کشیده می شوند و در شمار عظیم تر در شرایط تعیین کننده به سوی ما می آیند، در همان لحظه کمونیست نخواهند شد؛حداقل به تمامی یک کمونیست نخواهند شد. و این تضادی است که در تمام طول راه تا کسب قدرت سیاسی و حتا در جامعه ی نوین با خود حمل خواهیم کرد. اما نکته در آن است که وضعیت شبیه همان چیزی است که قبلا با استفاده از قیاس "چتر نجات" گفتم؛ وقتی به جامعه ی نوین برسیم این چتر نجات دوباره باز خواهد شد و آن تفاوت هایی که مردم با ما بر سر مسایل مختلف دارند دوباره به صحنه خواهند آمد؛ تاثیرات و افکار جامعه ی کهنه و تاثیرات روابط اجتماعی و اقتصادی و سیاسی که هنوز دگرگون نشده اند دوباره عمل خواهند کرد. آدم ها خواهند گفت، بله دیروز با شما بودیم، برخی افکارتان خوب است اما حالا که به اینجا رسیده ایم چرا از آن راه نرویم؟ ما باید بدانیم که این بخشی از پروسه، بخشی از تجربه است... آدم هایی که تا دیروز با ما متحد بوده اند مخالف شده و برخی مسایل را صحیح تر از ما خواهند دید یا کسانی که هنوز اختلاف هایشان حل نشده گرایش های خود را خواهند داشت. "چتر نجات" دوباره باز خواهد شد و همه چیز به تنگاتنگی قبل حولِ پیشاهنگ نخواهد ماند و تنوع بیشتر خود را تحمیل خواهد کرد و ما باید بتوانیم با این وضعیت کار کنیم. نباید فکر کنیم می توانیم دوباره همه را با فشار یک جا جمع کنیم و به آدم ها بگوییم که "چه مرگتان هست، مگر در جامعه ی نوین نیستیم". البته که باید با مردم مبارزه کنیم. اتفاقا این موضوعی است که در بحث حول موبیل شاو پیش آمد ... ما مرتب باید با کسانی که افکار کهنه دارند مبارزه کنیم اما باید دیالکتیک آن را درک کنیم و بدانیم که حتا با وجود مبارزه علیه افکار کهنه شان، این نوع افکار را نگاه خواهند داشت؛ عده ای را جذب خواهیم کرد و بقیه را زمان طولانی تری خواهد برد و حل تمام مسایل مربوط به "چهار کلیت" مدت درازی طول خواهد کشید تا این که به جامعه ی کمونیستی برسیم و در آن جامعه نیز تضادهای دیگری بوجود خواهد آمد اما آدم ها به آن ها در چارچوبی کاملا متفاوت خواهند نگریست. در جامعه ی کمونیستی تفاوت ها ناپدید نخواهند شد؛ صرفا شکل دیگری به خود خواهند گرفت چون زندگی این طور است؛ یعنی پر از تضاد، مملو از ضرورت و تغییر ضرورت است و آدم ها در مورد این که ضرورت را چگونه باید تغییر داد و این که اصلا ضرورت چیست با هم جدل می کنند. این همیشه خواهد بود. این بخشی از انجام انقلاب برای کسب قدرت است، بخشی از دوران گذار سوسیالیستی خواهد بود و به شکل بسیار متفاوتی در دوره ی کمونیسم نیز وجود خواهد داشت.\nدیالکتیک هسته ی مستحکم و الاستیسیته\nاما اگر قرار است این پدیده را رهبری کنیم باید چشم انداز بسیار گسترده ای داشته باشیم. به اصطلاح باید بازوان بسیار گشاده ای داشته باشیم که بتوانیم همه ی این ها را در بر بگیریم و اگر سعی کنیم دوباره چتر باز شده را مثل لحظه ی فشرده ی کسب قدرت ببندیم و یکجا فشرده کنیم دچار اشتباهات بزرگ و حتا جنایات وحشتناک خواهیم شد. زیرا در آن عصر تاریخی (دوران گذار سوسیالیسم- م) باید راه را از میان حل تضادهای "چهار کلیت" به جلو باز کنیم؛ آنهم نه فقط در یک کشور بلکه در مقیاس جهانی. عده ی زیادی خواهند خواست که در جهت های مختلف حرکت کنند و راه های مختلفی را آزمایش کنند و بخشی از رویکرد و برنامه و نگرش ما برای جامعه سوسیالیستی باید این باشد که بفهمیم که چطور باید همه ی این ها را در بر بگیریم و به اصطلاح چگونه بازوان گشاده ای را دور همه ی این ها بگذاریم و به سوی هدفی که باید برویم هدایتشان کنیم. بدون این که در طول راه مردم را خفه کرده و درهم بشکنیم و به اتم های پولاریزه شده تبدیل شان کنیم. به عبارت دیگر، رابطه ی میان هسته ی مستحکم و الاستیسیته را چگونه برقرار خواهیم کرد؟ چگونه هسته ی مستحکمی خواهیم داشت که نسبت به تحقق کامل هدف تا رسیدن به کمونیسم متعهد است اما درک می کند که برای رسیدن به هدف، در طول راه باید خیلی روندها را داشته باشیم که در جهات مختلف حرکت می کنند و جدل های بسیار بر سر بسیاری مسایل باید وجود داشته باشد. و چگونه به طور مستمر تمام این تنوع و گوناگونی را وارسی و غربال و سنتز خواهیم کرد و بازهم به انواع و اقسام دیوانه بازی ها دامن خواهیم زد؛ آنهم در بحبوحه ی حملات دشمن که مترصد است از هر اشتباهی که می کنیم سوء استفاده کند که تازه بسیاری از آن ها اصلا اشتباه نیستند. این چیزی است که کار را سخت می کند و برای همین است که مرتب بر می گردم و تکرار می کنم که باید حاضر باشیم تا آستانه ی چهار شقه شدن برویم. اگر از این بترسیم، به مقصد نخواهیم رسید. اگر فکر کنیم که باید همه چیز را "در خط" نگاه داریم و همه را در یک خط صاف و متحد الشکل بر سر همه چیز به جلو هدایت کنیم به مقصد نخواهیم رسید. شبیه حکایتی می شود که ریچار پریِر نقل می کرد که دو نفر داشتند بر سر این که باید به کسی که از بیماری یا سکته قلبی بی جان کنار جاده افتاده بود تنفس مصنوعی بدهند یا نه کلنجار می رفتند و یکی از آن ها می گفت: نمی دانم، ممکن است موقع تنفس مصنوعی دادن یک دفعه مرگ ازش بپرد بیرون و یقه من را بگیرد! بعد به جسم بیهوش نگاه کرد و گفت: «فکر نمی کنم به جایی برسی، خداحافظ!» ما هم به مقصد نخواهیم رسید اگر که با افق های تنگ به حرکت در بیاییم؛ با افق انتقام گرفتن یا درک های ساده مانند این که چون در سنگرها با هم بودیم و بهم فشرده بودیم در ادامه ی راه هم باید همان طور باشد. خیر! صفوف فشرده، باز خواهند شد؛ دوباره فشرده خواهند شد و دوباره باز خواهند شد. ما باید این دیالکتیک را بفهمیم و با آن کار کنیم. اینجاست که به کار بردن دیالکتیک و ماتریالیسم به میدان می آید. چگونه این گوناگونی را باید در بر گرفت و در عین حال، به طور عام به طرف جلو به جهتی که باید برود هدایت کرد؟ این هسته ی محکم چگونه باید راه را از میان این همه گوناگونی  ابتکارهایی که مردم می زنند و ما باید تشویق کنیم، مخالفت ها، مناقشه ها بر سر مسایل مختلف، دیدگاه های متضاد و گرایش کسانی که می گویند می خواهم هر کاری می خواهم بکنم  به طرف جلو وجهتی که باید برود بگشاید؟ بعضی ها خواهند گفت، «می خواهم هرکاری می خواهم بکنم!» خب برود بکند. مانعش نخواهیم شد چون می دانیم که وقتی آدم می خواهد برود کار خودش را بکند با ضرورت مواجه می شود. بعد از مدتی از او خواهیم پرسید اوضاع و احوالش چطور است؟ چون آدم باید به طریقی بقا پیدا کند. در سرمایه داری برای بقا آدم ها باید برای سرمایه دارها کار کنند، باید به این یا آن طریق به انباشت سرمایه خدمت کنند؛ شاید به طور غیر مستقیم ولی در همان چارچوب باید این کار را انجام دهند. در سوسیالیسم همه باید به پیشروی به سوی کمونیسم خدمت کنند و این خدمت می تواند به شکل های مختلف باشد، حتا می تواند از طریق مخالفت کردن با آن (سوسیالیزم) باشد. اما در هر حال باید بخشی از پروسه باشند. در این جا کماکان داریم مسئله ضرورت در جامعه ی سوسیالیستی را طرح و حل می کنیم. به طور مثال، انصاف نیست که بعضی ها انتظار داشته باشند دیگران کار کنند و آن ها بخورند. زیرا این به بازتولید طبقه ی انگل که بر دیگران حکومت می کند خدمت خواهد کرد. بنابراین هر کس باید به شکلی به این پروسه خدمت و کار کند. اگر قرار است "بخورد" باید کار کند و در این چارچوب اگر می خواهد کار خودش را هم بکند آن نیزبخشی از پروسه است. اما بعد از مدتی این افراد "تنها" خواهند شد. همه ی کسانی که به راه خودشان می روند دیر یا زود بر می گردند. چون حتا فردیت انسان اجتماعا مشروط است و توسط آن تعیین می شود. بنابراین دیر یا زود تمایل پیدا می کنند که با دیگران وارد رابطه شوند. اصلا لازم نیست که دنبال هر کس بدویم و آنان را نزد خودمان بکشیم، وقتی می خواهند مقداری تنهایی داشته باشند. اصلا نباید ترسی از این داشته باشیم. اما برای این که همه را در جهت معینی هدایت کنیم باید بر روی برخی چیزها پافشاری کنیم. سوسیالیسم و رفتن به کمونیسم به معنای آن است که هیچ کس نمی تواند از کار دیگری تغذیه و زندگی کند. ما این را می خواهیم محو کنیم. اگر افراد کار خود را انجام ندهند، نباید انتظار بردن "سهمی" را داشته باشند. ما می خواهیم به طرف جامعه ای حرکت کنیم که «از هر کس به اندازه توانش، به هر کس به اندازه نیازش» کار می کند. اما بین کار کردن برای جامعه و سهم بردن از آن رابطه وجود دارد. البته این به معنای آن نیست که همه باید یک شکل حرکت کنند؛ یا این که آدم ها هیچ فضایی برای انجام تمایلات فردی نخواهند داشت. همان طور که در مورد "انقلاب فرهنگی" گفتم، وجود هسته ی مستحکم در هنر چیز مثبتی بود؛ آثار بزرگی تولید شد اما نه می توان و نه باید تلاش کرد که همه ی آثار هنری را آن طور تولید کرد (به صورت آثار هنری نمونه  م). واقعا آثار بی نظیری تولید شد. به طور مثال به باله های آثار نمونه نگاه کنید. غیر از محتوای سیاسی و ایدئولوژیک شان به جنبه ی هنر و تکنیک آن ها نگاه کنید؛ آیا کسی قبل از آن دیده بود که رقصندگان باله، به ویژه زنان چنین حرکاتی کنند؟\nاما همه کار را نمی توان به این طریق انجام داد. فضایی باید باشد که مردم بتوانند روش های بیان خود را کشف کنند، چیزی را که فکر می کنند مهم است بیان کنند و غیره. و سپس در یک پروسه باید آن ها را وارسی کرد؛ بدون ایجاد فضای خفقان. و دید چه چیزهایی می توان از آن ها یادگرفت.\nدر این جامعه مانند قبل این طور نیست که هر اثری باید جای خود را در "بازار" پیدا کند. ما از آن دور شده ایم. ولی پروسه ی دیگری هست برای شریک شدن افکار خود با دیگران و اگر کسی بخواهد افکار خود را با دیگران شریک شود، دیگران هم به آن جواب خواهند داد. آن را قبول یا رد خواهند کرد، بر حسب این که فکر کنند آیا ارزش دارد یا خیر. البته نه "ارزش" پولی بلکه به این معنا که آیا تجسم حقیقت و زیبایی هست؟ آیا مردم را به طریقه ی متفاوتی برمی انگیزد که در مورد مسایل فکر کنند؟ در آن جامعه کماکان این کنش ها وجود خواهد داشت. به قول مائو، ده هزار سال دیگر هم مردم خواهند گفت: "بوی گند می دهد!" و شاید در این زمینه اشتباه کنند. باید مبارزه کرد تا درستی مسئله را درک کنند. هر زمان پدیده ی نوینی ظهور کند این اتفاق خواهد یافت. مثل زمانی که باب دیلان گیتار الکتریکی به دست گرفت همه او را هو کردند و گفتند: بابی این تو نیستی! اما او پافشاری کرد. هرچند کاری که داشت می کرد محدودیت هایی داشت اما جوانب مثبت زیادی هم داشت که از جمله دست زدن به خودِ این تغییر بود. پس بر سر این چیزها مبارزه در خواهد گرفت. اما مسئله این جاست که چگونه همه ی این ها را در جاده ی پیشروی نگه داریم؛ با بازوانی گشاده، با هسته ی مستحکمی که این گونه الاستیسیته را، وجود ایده های متضاد را ، وجود عوامل گوناگون در "بازی" را مجاز می شمارد. هر نوع "بازی" (این جا "بازی" را تمثیلی استفاده می کنم) زمانی که عده ای چارچوبه های مرسوم و متداول آن را برهم می زنند، بهبود پیدا می کند (هنگامی که بحث بسکتبال باشد مثال هایی خواهم زد). البته بسیاری مواقع این کار منجر به بهبود نمی شود و اشتباه است و به دلایل درستی نفی می شود. اما از طرف دیگر، بسیاری مواقع اشتباه خوانده می شوند اما مبتکرین آن پافشاری می کنند و معلوم می شود که اشتباه نبوده اند. هر ابداعی و در واقع هر حقیقتی که در این جهان به رسمیت شناخته شده است ناگزیر از درون این پروسه رد شده است تا به رسمیت شناخته شود. در ابتدا به آن خندیده اند و نه تنها خندیده اند بلکه سرکوبش کرده اند اما بالاخره تبدیل به باور عموم شده است. و این پروسه ای است که مرتبا تکرار می شود.\nاین بخشی از پروسه است. تنگ نظری و تقلیل گرایی است که بگوییم، آنان که در ارتباط با تولید مقیاس بزرگ هستند یا فقیرترند، خود به خود نمایندگان جامعه ی نوینی اند که لازم است ایجاد کنیم. به انقلاب هم باید رویکردی علمی داشته باشیم. انقلاب در کلیت خود جهان بینی و منافع طبقه ی پرولتاریا را نمایندگی می کند. اما افراد پرولتر یا توده های تحت ستم به طور خودکار دارای این جهان بینی نیستند. انقلاب کردن یک عمل آگاهانه است. توده های مردم کاملا این را درک می کنند. مسئولیت ما که به درک پایه ای از این مسئله رسیده ایم اولا آن است که درک مان را عمیق تر کنیم؛ ثانیا آن را به میان توده های وسیع ببریم و با آن ها مبارزه کنیم، به آنان گوش فرا دهیم، از آنان یاد بگیریم، اما همچنین با آنان سر و کله بزنیم که حقیقت را درک کنند که: چرا وضعیت این گونه هست که هست، چگونه می تواند تغییر کند و ما چه باید بکنیم که این تغییر انجام شود. این رویکرد نسبت به آگاهی و تاکید بر آن بر خلاف حملاتی که به آن می شود نشانه ی آن نیست که ما فکر می کنیم توده ها نمی فهمند و نمی توانند این مسایل را درک کنند و فقط رهبر پیشاهنگ می تواند این ها را بفهمد و باید به نام آنان و طبق منافع آنان عمل و حکومت کند. درست بر عکس! این تاکید نشانه ی آن است که توده ها کاملا می توانند این مسایل را درک کنند اما اولا، همه چیز را یک باره درک نخواهند کرد و ثانیا، اکثریت شان درون حصار دیوارهای این نظام و کارکرد آن این موضوعات را درک نخواهند کرد و ما باید انقلابی کنیم که پیشاهنگ، توده ها را کمابیش در همان موقعیتی که هستند، با تمام درک های متضادی که دارند در این انقلاب رهبری کند؛ و در این پروسه و بعد از آن همراه با توده ها باید مبارزه کنیم که هم شرایط و هم انسان ها را عوض کنیم تا به "چهار کلیت" برسیم.\nاین پروسه را به همین شکل باید تصویر کنیم و به همین شکل به عمل درآوریم. عرصه های کلیدی مبارزه ی سیاسی را تشخیص دهیم و توده ها را درگیر در عرصه های کلیدی مبارزه ی ایدئولوژیک کنیم. "ایدئولوژیک" یعنی به دنیا چطور نگاه می کنیم، چرا امور این گونه است و کدام نیروها محرک این وضعیت و بازتولید کننده ی آن هستند، آیا می توان وضع را عوض کرد و اگر می توان چگونه و با چه ابزار و طریقی؟ با چه روشی، از طریق بسیج چه عواملی و چه نیروهایی؟ معنای ایدئولوژی به زبان ساده این است که دنیا را چطور می بینی و در نتیجه چطور باید زندگی کنی؟ وقتی در مورد ایدئولوژی صحبت می کنیم مسئله این است.\nاما وقتی که مرحله ی کسب قدرت سیاسی را پشت سر نهادیم (در هر نقطه ی جهان باید هر فرصت و گشایشی را که دست می دهد بچسبیم و این اولین جهش را انجام دهیم) "چتر نجات" دوباره باز می شود. همان طور که در "پایه ها، متدها و اهداف انقلاب کمونیستی" گفتم برنامه های سیاسی، گرایشات و جهان بینی های متنوع بار دیگر در صحنه ظاهر می شوند؛ که بخشی بازتاب آن روابط تولیدی و اجتماعیِ جامعه ی کهنه هستند که هنوز در جامعه ی نوین تغییر نیافته اند و بخشی دیگر بازتاب روابط نوینی هستند که در جامعه ی نوین در نتیجه ی کسب قدرت و تحکیم آن به ظهور رسیده اند. به این معنا "چتر نجات" دوباره باز می شود. کسانی که به طور تنگاتنگی به ما چسبیده بودند الان فاصله می گیرند. تفاوت ها به شکلی آشکارتر دیده شده و بیان می شوند و در این زمان اگر با این فرض پیش برویم که همان کسانی که در مقطع خاصی، زمانی که فقط برنامه ی ما می توانست گره اوضاع را بگشاید، گرد ما جمع شده بودند کماکان به طور تنگاتنگ در کنار ما خواهند ماند و تا کمونیسم با ما در توافق و اتحاد خواهند بود مرتکب اشتباهات جدی خواهیم شد. این نکته، به طور کلی مسئله ی مهمی برای انقلاب است و واضح است که کاربست خاصی در کشوری مانند آمریکا دارد.\nقبلا پرسیده ام که ربط این وضعیت با کاربست "هسته مستحکم و الاستیسیته ی زیاد" چیست؟ اگر دست از "هسته مستحکم" بکشیم همه چیز را از دست خواهیم داد. اگر اجازه دهیم رفتار و افکار خودانگیخته ی مردم که هنوز بازتاب روابط تولیدی و اجتماعی قدیم یا متاثر از بازمانده ی آن روابط در جامعه ی نوین که تازه شروع به تغییر آن کرده ایم هستند، غلبه کند؛ آن گاه بدون تردید به سوی سرمایه داری عقب گرد خواهیم کرد. این عقب گرد فقط تحت فشار آن بقایا صورت نمی گیرد بلکه از این واقعیت هم سرچشمه می گیرد که ما در خلا زندگی نمی کنیم؛ نمایندگان طبقات حاکمه ی قدیمی هنوز هستند و هنوز کسانی موجودند که گذشته را مطلوب می دانند و مصمم اند که برای بازگشت بجنگند، هنوز نیروهای امپریالیست و مرتجع در جهان هستند که مترصدند از هر فرصتی برای بریدن گلوی ما سود بجویند. بنابراین اگر اجازه دهیم که امور مسیر خود به خودی خود را طی کند، معلوم است که به کجا خواهیم رسید: بازگشت به همان دهشت های سابق. فکر نکنید که "روز بعد" می توانید همه چیز را به حالت قبل برگردانید. این کار ممکن نیست. زیرا فرصت های انقلابی به وفور ظاهر نمی شوند. اگر پس از رد شدن از هفت خوان رستم و فداکاری های بزرگ انقلاب کنیم و در موقعیت دست یافتن به این "چهار کلیت" قرار بگیریم و بعد اجازه دهیم که این موقعیت راحت از دستمان برود مرتکب جنایت بزرگی شده ایم. در این صورت دروازه ها را به روی بازگشت آن دهشت هایی که برای خلاصی از آنان انقلاب کردیم و برایش فداکاری ها کرده ایم، باز کرده ایم  حال توده ها یا خودمان این واقعیت را می فهمیم یا نه مهم نیست. علاوه بر این دشمنان مان از فرصت استفاده خواهند کرد که تکه تکه مان کنند. دشمن به تجربه نشان داده است که بعد از این که انقلابیون علیه آن ها بر می خیزند (چه برسد به این که سرنگون شان می کنند) در اولین فرصت انتقام این جسارت را چندبرابر خواهند گرفت تا دیگر کسی جرات نکند علیه شان به پا خیزد. دوست دارم فیلم "مسافت طولانی" با بازیِ برت رینولدز را به یادتان بیاورم. زندانی ها با نگهبانان زندان فوتبال بازی می کنند و برتری خود را نسبت به تیم نگهبانان زندان نشان می دهند. رئیس زندان برای تحقیر زندانیان و تمرین دادن نگهبانانش مسابقه ای ترتیب می دهد. می خواهد انتظارات زندانیان را بالا ببرد تا بعدا با درهم شکتنشان مایوس و سرخورده شوند. یکی از زندانیان که بازیکن حرفه ای است تیم را تعلیم داده و با آن بازی می کند. بعد از نیمه ی بازی رئیس زندان او را صدا می کند و می گوید: می فهمی داری چه کار می کنی؟ و خلاصه به او می فهماند که تیم زندانیان باید ببازد. رئیس زندان به او قول می دهد که بعد از باخت، زندانیان از دست نگهبانان کتک نخواهند خورد. بلافاصله بعد از ختم بازی و باخت تیم زندانیان، به دستور رئیس زندان، نگهبانان یکی پس از دیگری زندانیان را زیر مشت و لگد گرفته و استخوان هایشان را خرد می کنند. این داستان، آیینه ی تمام نمای دیدگاه و راهنمای عمل بورژوازی و همه ی مرتجعین است. آن ها نه تنها در شکست دادن ما مصمم عمل خواهند کرد بلکه به دلیل آن که حتا به فکرمان رسیده که آنان را به چالش بکشیم عزم خواهند کرد که استخوان هایمان را خرد کنند. تاریخ پر از چنین مثال هایی است؛ حتا زمانی که خیزش مردم با هدف انقلاب کردن نیست و به ویژه زمانی که مردم انقلاب می کنند اما به دلایل گوناگون آن را از دست می دهند. بنابراین اگر اجازه دهیم که انقلاب به سادگی از دست مان برود در واقع نه فقط خودمان بلکه توده های مردم را معرض چنین سرنوشتی قرار داده ایم.\nاما از سوی دیگر، بعد از این که کسب قدرت سیاسی را پشت سر نهادیم اگر به آن نوع الاستیسیته و تنوعی که گفتم اجازه ی ابراز وجود ندهیم و فکر کنیم که هنوز در شرایطی هستیم که همه مانند آستانه ی کسب قدرت به طور تنگاتنگ با ما هستند دوباره به همان نقطه ی اول باز خواهیم گشت. توده های مردم از ما متنفر خواهند شد و خواهند گفت این چیزی نبود که وعده داده بودید؛ ما به شما باور داشتیم و شما به ما خلاف وعده، چیز دیگری را دادید. و باید بدانیم که عمل کردن به وعده هایی که داده ایم کار بسیار سختی خواهد بود؛ اما در صورتی که رویکردی بسیار علمی داشته باشیم و "هسته ی مستحکم با الاستیسیته ی بالا" را به کاربندیم عمل به این وعده ها ممکن خواهد بود. برای این که بتوانیم این تضادها را درست حل کنیم باید با دیدی گسترده به آن ها نگاه کنیم و در همان حال به دینامیک های زیربنایی که تولید کننده ی آن ها هستند بنگریم و همه ی ما مرتبا برای درک عمیق تر آن کار کنیم. این کار، واقعا کاری سختی است. اصلا چرا باید این رویکرد را داشته باشیم؟ چون اگر به درکی علمی از این واقعیت که بشریت درگیر چه وضعیتی است و چه وضعیت کاملا متفاوتی را می تواند تجربه کند برسیم، آن گاه هم امکان و هم ضرورت تغییر این وضعیت را خواهیم دید و دست به این کار خواهیم زد. اگر امکان و ضرورت آن را به طور علمی درک نکنیم به واقع نخواهیم توانست تغییری ایجاد کنیم. اگر مرتبا درک مان را از این مسایل عمیق تر نکنیم در این راه تداوم هم نخواهیم داشت. باید متدی را در پیش بگیریم که همراه با دیگران راه خود را از میان این تضادها به جلو باز کنیم.\nبنابراین هدف این نیست که "آخر خطی ها به اول خط برسند و اول خطی ها به آخر خط بروند." هدف دقیقا زیر و رو کردن وضعیت کنونی بشریت است. هدف تغییر رادیکال جامعه و تمام جهان است. این پروژه ربطی به "این یک حزب کارگری است" (با صدای کلفت بیان می شود!) یا جسمیت بخشیدن به پرولتاریا و سیاست هویتی ندارد. نمی توان گفت که : چون تحت ستم هستم پس به طور خودکار حقیقت هم در دست من است. انقلاب برای آن نیست که افراد تحت ستم به "حق"شان برسند. هدف دست یافتن به یک دنیای جدید و کاملا متفاوت است که در آن انسان ها به مثابه افراد و در روابط با یکدیگر از زیر کوه ستم و سرکوب بیرون آمده اند و به همه چیز با دیدگاه و رویکردی بنیادا متفاوت می نگرند و برخورد می کنند.\nچند سال پیش در یکی از سخنرانی ها نکته ای را گفتم که کاملا به بحث کنونی مان می خورد. در دهه ی 1950 چوئن لای (یکی از رهبران وقتِ چین سوسیالیستی) به شوروی سفر کرده بود. مائو می گوید، به چوئن لای گفتم به شوروی ها بگوید: به چه چیزی غره شده اید؟ مگر غیر از تولید چند تن فولاد و چند تن گندم چه کرده اید؟ این که غره شدن ندارد! علت کنایه ی مائو این بود که شوروی ها این واقعیت را که توانسته بودند یک کشور قدرتمند و صنعتی سوسیالیستی بسازند را خیلی به رخ چین سوسیالیستی و دیگران در جنبش کمونیستی بین المللی می کشیدند. در واقع با این پیشرفت ها یک جهان بینی بورژوایی در آنها غلبه کرده بود که به این دستاوردها به مثابه سرمایه نگاه کنند  حتا در رابطه با دیگر کمونیست های جهان و مبارزات جنبش کمونیستی بین المللی. برای همین مائو بهشان گفت: هی! چرا فکر می کنید شاهکار کرده اید؟ مگر جز این است که مقداری فولاد و گندم تولید کرده اید؟\nبگذارید با همان روحیه بگویم که: پرولتاریا چه اهمیتی دارد؟ البته پرولتاریا اهمیت دارد. اما فقط در صورتی که جایگاهش را درست بفهمیم. بزرگ کردن پرولتاریا با یک دید غلط، جوهر اکونومیسم و ماتریالیسم عامیانه و مکانیکی است که قبلا در موردش صحبت کردم. دوباره کتاب سباستیان هافنر را در مورد شکست انقلاب در آلمان پس از جنگ جهانی اول می خواندم. اسم کتاب "شکست یک انقلاب" است. این کتاب را این بار در پرتو انتقادی که به لنین در مورد شوراها می شود خواندم. انتقاد این است که بعد از کسب قدرت، خصلت سویت ها  شوراهای کارگری  عوض شد و آن ها تابعِ دیگر ساختارهای دولتی شدند. از خودم پرسیدم: مگر می شود جامعه ای را بر پایه شوراهای کارگری اداره کرد؟ مگر می شود یک دیکتاتوری پرولتاریا داشت که از شوراهای کارگری تشکیل شده باشد؟ مسئله بسیار پیچیده تر از این هاست. همان طور که در بحث اپیستمولوژی گفتم پرولتاریا طبقه ای است که نقش تاریخیِ معینی دارد. وقتی در یک بازه ی تاریخی از آن بالا به جامعه بنگریم می بینیم که در مقطع معینی از تاریخ طبقه ای ظاهر می شود که به مثابه یک طبقه هم ضرورتش را دارد و هم توان و پتانسیلش را که کل جامعه را به جای دیگری ببرد. پرولتاریا فقط به این معنا اهمیت دارد و همان طور که رفیقی می گفت: دیکتاتوری پرولتاریا با دیکتاتوری پرولترها فرق دارد. بله تفاوت بسیار بزرگی میان آن ها هست. دیکتاتوری پرولتاریا دیکتاتوری یک طبقه است برای پیش بردن جامعه به سوی تحقق "چهار کلیت" و رهایی بشریت و نه دیکتاتوری افراد پرولتر که به "حق"شان می رسند.\nایده آل کمونیست: منشی تردیونیون یا تریبون توده ها\nدر پرتواین بحث می خواهم در مورد "چه باید کرد؟" و "چه نباید کرد؟" صحبت کنم. قبلا در مورد تاکید لنین بر نقش آگاهی صحبت کرده ام. لنین آن را در یک شعار فشرده می کند: " نه منشیِ تردیونیون، بلکه تریبون توده ها". وی گفت ایده آل یا جوهر یک کمونیست نباید این باشد که منشی تردیونیون بوده و برای اصلاحات در چارچوب سرمایه داری بجنگد. یک کمونیست باید تریبون مردم باشد و ضرورت و امکان انقلاب برای دست یافتن به جهانی کاملا متفاوت را برایشان روشن نماید. یعنی، کمونیست ها باید توده های پرولتر و دیگر قشرهای مردم را به درجه ای از آگاهی برسانند که آنان بتوانند درکی ماتریالیستی و به گفته ی لنین "ارزیابی ماتریالیستی" از همه ی رخدادهای مهم جامعه و جهان و از واکنش کلیه ی قشرها و گروه های اجتماعی نسبت به آن رخدادها داشته باشند. بدون در غلتیدن به ماتریالیسمِ عامیانه، به طور مثال، باید پرسید چرا دانشجویان به وقایع به شکل و شیوه ی خودشان جواب می دهند؟ چرا بقال ها مثل بقال ها عمل می کنند؟ چرا کسانی که در مشاغلی با دستمزد بالا هستند به رخدادها آن طور می نگرند؟ و چرا آن ها که در لایه های پائینِ پرولتاریا هستند به طور خودکار به رخدادها جور دیگری نگاه می کنند؟ بدون این که به تحلیل عامیانه یا تقلیل گرایی بیفتیم باید بگوییم که این مسئله به نقش و جایگاه افراد در فرآیندعمومیِ کارکردِ جامعه مربوط است، که توسط روابط تولیدی و فرآیند انباشت سرمایه تعیین شده و به جلو رانده می شود؛ اما همچنین نقش و جایگاه افراد تحت تاثیر روابط اجتماعی و فاکتورهای روبنایی مانند سیاست، فرهنگ و ایده ها و فلسفه و غیره نیز هست.\nنکته ی اصلی این است که توده های پرولتر باید (به گونه ای وسیع و گسترده و نه تقلیل گرایانه و تنگ نظرانه؛ و نه برحسب ماتریالیسم عامیانه بلکه بر حسب ماتریالیسم دیالکتیک) بتوانند درک کنند که چرا و چگونه طبقات و قشرها و گروه های مختلف جامعه به وقایع مهم به گونه ی خاص خود جواب می دهند؟ چرا قشرهای وسیع تحصیل کرده در رابطه با سیاست های بورژوازی تا این حد احمقانه عمل می کنند؟ چرا درک جوهر و ماهیت واقعیِ این سیاست ها تا این حد برایشان سخت است آنهم بعد از این که به طور مکرر برای آنان توضیح داده شده و علاوه بر این بورژوازی هم به طرق مختلف و مکرر به آنان نشان داده است که ماهیت واقعی اش چیست. چرا درک این حقیقت تا این اندازه برایشان مشکل است؟ پاسخ در موقعیت اجتماعی این افراد است؛ به دلیل این که پی آمدها و مفاهیم درک کردن این واقعیت برای آنان متفاوت از کسی است که در گتو (زاغه  م) نشسته و برای ارتزاق به سختی حتا یک کار کم اهمیت به دست می آورد. منظور از این بحث آن نیست که قشرهای دیگر را باید قلم بگیریم. نکته اینجاست که (به گفته ی لنین) پرولترها باید به دو نوع آگاهی برسند و رابطه ی دیالکتیکی بین آن دو را درک کنند. اول، پرولتاریا تنها طبقه ای است که نفع و توانایی آن را دارد تا ستون فقرات مبارزه برای نابود کردن این نظام گردد. تاکید می کنم پرولتاریا به مثابه یک طبقه و نه افراد. دوم، این موضوع که چگونه، چرا و از چه طریقی می تواند قشرهای دیگر را در این مبارزه متحد کند؛ محدودیت های آن قشرهای دیگر چیستند و در این راه پرولتاریا با چه تضادهایی روبرو خواهد شد؟ همان طور که لنین گفت، برای این که پرولتاریا به مثابه یک طبقه به آگاهی طبقاتی کامل دست پیدا کند، باید بداند که در جامعه و نظام موجود چه موقعیتی دارد؛ پتانسیل اش را در نابود کردن این نظام و تمام روابط استثمارگرانه و افکار متصل به آن بشناسد و بداند که برای پیش برد این مبارزه ضروری و همچنین ممکن است که اتحاد وسیعی با قشرهای دیگر جامعه بوجود آورد؛ اما اتحادی زیر رهبری پرولتاریا که در جهان بینی استراتژیک و منافع استراتژیک پرولتاریا در تحقق "چهار کلیت" تجسم می یابد.\nاین است معنای تریبون توده ها بودن و به گفته ی لنین باید در مقابل همه و با جسارت تمام عقاید راسخ کمونیستی مان را طرح کنیم و به توده ها توضیح دهیم که چرا موضع کمونیستی داریم، چرا برای این هدف فعالیت می کنیم، معضل چیست، راه حل کدام است و چرا راه های دیگر به جایی نمی رسند و نمی توانند وضعیتی را که توده ها از آن ها متنفرند نابود کنند و چیزی را که آرزوی آنان است برجایش بسازند. این بخشی از کار برای رشد و توسعه ی آگاهی انقلابی در میان شمار فزاینده ای از پرولترهاست.\nباید با جسارت کمونیسم و انقلاب را به میان توده ها به میان قشرهای تحتانی پرولتاریا، هم چنین به میان همه ی قشرهای دیگر ببریم و این کار را پیگیرانه، مصمم و با جسارت انجام دهیم. چرا؟ نه به خاطر این که ما کالایی بهتر برای عرضه به بازار داریم بلکه به دلیل آن که تنها راه خلاص شدن از وضعیتی می باشد که مردم، به ویژه قشرهای تحتانی جامعه اما هم چنین قشرهای وسیع تر مردم را محکوم به رنج و فلاکت و درد کرده است. ...\nپی نوشت 1- "چهار کلیت" واژه ی اختصاری است برای تعریفی که مارکس از جامعه ی سوسیالیستی به مثابه گذاری به کمونیسم ارایه داد. جامعه ای با هدف: نابود کردن کلیه ی تمایزات طبقاتی، نابودن کردن کلیه روابط تولیدی که تمایزات طبقاتی را بوجود می آورد، نابود کردن کلیه ی روابط اجتماعی منطبق بر آن روابط تولیدی، نابود کردن کلیه ی افکار برخاسته از این روابط.\n*Communism: A Whole New World and the Emancipation of All HumanityNot "The Last Shall Be First, and the First Shall Be Last"


مجرد ماندن آدم را می کُشد! - مجله حقوق\nمجرد ماندن آدم را می کُشد!\nبه گزارش مجله حقوق، مجرد ماندن ممکن است شما را به کشتن دهد. افراد متاهل، کمتر دچار بیماری قلبی می شوند، زیرا فرد دیگری از آن ها مراقبت می نماید.\nبه گزارش فرادید به نقل از نیوزویک، مجرد هایی که در مراسم عروسی دوستان شان، به آن ها نگاه عاقل اندر سفیه می نمایند، ممکن است دفعه بعدی بخواهند خودشان دسته گل را بگیرند: پژوهش نو نشان داد مجردی می تواند مرگبار باشد.\nمحققان طی پژوهشی که روز سه شنبه در مجله هارت (قلب) منتشر شده است، دریافته اند که افراد مجرد، نسبت به افراد متاهل، بیشتر در معرض ابتلا به بیماری های قلبی و سکته هستند و به طور کلی مرگ ومیر بیشتری دارند. طبق این پژوهش، آن هایی که دارای روابط متعهدانه هستند برای بهبود نتایج سلامت، به حمایت شرکایشان اتکا می نمایند. بنابراین، شرایط تاهل، می تواند نشانه ای از سلامت قلب باشد.\nتیمی از محققان با تحلیل 34 پژوهش و مشارکت بیش از دو میلیون نفر، دریافته اند افرادی که هرگز ازدواج نمی نمایند یک و نیم برابر بیشتر در معرض ابتلا به بیماری قلبی هستند. این در حالی است که زوج های متاهل، بهتر می توانند استرس را مهار نمایند. زیرا شرکایشان منابع و حمایت عاطفی بیشتری برای منع یا حل کردن نگرانی های سلامتی فراهم می نمایند.\nزندگی کردن با یک شریک می تواند نجات بخش باشد: یک زوج می تواند زودتر از کسی که تنها زندگی می نماید، علایم (بیماری) را تشخیص دهد. امری که به مراجعه زودتر به پزشک و تشخیص بیماری منتهی می گردد.\nدر خانواده هایی که دو عایدی دارند، داشتن پول های مخصوص سلامتی می تواند به معنای داشتن مراقبت بهداشتی بهتر، از جمله دسترسی به توانبخشی پس از بیماری، باشد.\nوقتی ازدواج ها سرانجام می یابند، سلامت قلب هم ممکن است کاهش یابد. مردان و زنان مطلقه، ریسک بالایی برای ابتلا به بیماری قلبی شریانی دارند. این در حالی است که افراد بیوه، به طور محتمل تر سکته را تجربه می نمایند. شرایط زنان در این زمینه بدتر از مردان است. زنانی که به تنهایی زندگی می نمایند، احتمالا پیرتر می شوند و با مسائل سلامتی بیشتری روبرو می شوند.\nاز دست دادن شریک یا طلاق گرفتن، سطوح استرس را افزایش می دهد و جلوی قدرت افراد برای منع یا تشخیص بیماری را می گیرد. افزایش استرس، می تواند عوامل پرریسک موجود، مانند فشار خون، دیابت و تغییرپذیری ضربان قلب، را تشدید کند. علاوه بر این، آن هایی که تنها زندگی می نمایند دیرتر به پزشک مراجعه یا مسائل سلامتی موجود را معالجه می نمایند، این درحالی است که افراد متاهل، غالبا به سلامت یکدیگر اهمیت می دهند و یکدیگر را برای سالم ماندن مسئول می دانند. طبق این پژوهش، مجردها، دو برابر بیشتر، معالجه را نادیده می گیرند.\nمعلوم شد که منافع اجتماعی و فیزیولوژیکی شراکت، خودشان را در سلامت جسمی نشان می دهند. یک مقاله که در سال 1995 نوشته شده، گفت: احتمال اینکه افراد منزوی پس از تجربه یک حمله قلبی زنده بمانند کمتر است، زیرا آن ها فاقد حس تعلق و صمیمیت و خودکفایی در حل بیماری شان هستند.\nپژوهش ها نشان داده اند که جزر و مد های ازدواج هم به مرور زمان در نتایج سلامت منعکس می شوند. ازدواج هایی که به مرور سال ها بهبود یافته اند، باعث شده زوج ها وزن های سالم تر و کلسترول کمتری داشته باشند. اما همزمان با انحطاط ازدواج، زوج ها به احتمال زیاد، دچار فشار خون بالا می شوند.\nانتشار: 18 شهریور 1400 بروزرسانی: 18 شهریور 1400 گردآورنده: law10.ir شناسه مطلب: 1046\nبه "مجرد ماندن آدم را می کُشد!" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "مجرد ماندن آدم را می کُشد!"


هتل هوش مصنوعی علی بابا در چین | لست سکند\n18 دی 1397 09:00\nگروه شرکت‌های علی بابا از هتل پیشرفته‌ی خود رونمایی کرد! امکانات مدرن هتل فلای‌زو (Flyzoo) باعث شده تا به آن لقب «هتل آینده» را بدهند. برند علی بابا که بیشتر با عنوان غول تجارت الکترونیک چین شناخته می‌شود، از جدیدترین فناوری‌های روز مثل هوش مصنوعی استفاده کرده است تا نه تنها ارائه‌ی خدمات را به مسافران تسهیل کند، بلکه این امکانات را به عنوان یک ویژگی برای جذب گردشگران نیز در نظر گرفته است.\nعلی بابا، این هتل پیشرفته را در شهر هانگژو در استان ژجیانگ ساخته است. از امکانات پیشرفته‌ی هتل می‌توان به پذیرش مهمان‌ها بدون نیاز به صحبت کردن اشاره کرد. مسافرانی که اتاق رزرو کرده‌اند، مستقیم به ورودی اتاق خود مراجعه می‌کنند و سیستم تشخیص چهره، در اتاق را برای آن‌ها باز می‌کند. ربات‌ها در هر جای هتل مشغول به کار و کمک به مسافران هستند. برای مثال، ربات‌های راهنما در پیدا کردن اتاق‌ها مسافران را همراهی می‌کنند.\nربات‌ها با دریافت اطلاعات از مسافران و از طریق شناسایی چهره یا سایر اطلاعات بیومتریک، می‌توانند آن‌ها را بشناسند.\nکارهای معمول دیگری مثل کنترل دما، نور و درخواست هرگونه خدمات، به راحتی و با استفاده از دستور صوتی قابل انجام است. ویژگی خاص هتل پیشرفته علی بابا، سیستم مبتنی بر هوش مصنوعی به نام «Tmall Genie» است. این سیستم مثل یک خدمتکار هوشمند از مسافران دستور می‌گیرد و کارهایی مثل اطلاع‌رسانی و خرید را انجام می‌دهد.\nاین هتل دارای ۲۹۰ اتاق و ۷ اتاق با دکوراسیون ویژه است؛ اپلیکیشنی هم دارد که مسافران به کمک آن می‌توانند دستورات، خرید‌ها و سفارش‌های خود را پیگیری کنند.\nدر رستوران هتل هم ربات‌ها در کنار کارکنان انسانی خدمت‌رسانی می‌کنند. سفارش‌ها را بدون نیاز به کنترل کننده‌ای به میزهای مشتریان می‌رسانند و در نظافت کمک می‌کنند.\nگروه شرکت‌های علی بابا در ۲۰ سال گذشته رشد پرشتابی را تجربه کرده است و حالا قصد ورود به حوزه‌های تجاری دیگر را دارند. شاید این هتل هم نقطه‌ی شروعی برای علی بابا است تا با ورود به صنعت گردشگری تحولات بزرگی را ایجاد کند. آیا به نظر شما چنین هتلی جذاب است و این ربات‌ها می‌توانند کاملا جای نیروی انسانی را بگیرند؟ آیا نگرانی در مورد بیکار شدن نیروی انسانی در اینجا کاملا نادیده گرفته شده است؟ نظر شما چیست؟\nسپیده ص 11 بهمن 1397 ساعت 12:40\nوای علم داره به کجا میره\nکاش می شد آینده دید


۱۰۰ ایده تغییر دهنده وب (ایده ۳: اَبَرمتن) – کتابدار 2.0\nامیر رمضانی شماره سوم (دی 1394), مبانی و کلیات 2.0\n188 بازدید در این مطلب، به معرفی و بررسی مختصر سومین ایده تغییردهنده وب یعنی اَبَرمتن، می پردازیم:\nسال ۱۹۴۵: وَنیوار بوش مهندس و سیاست‌مدار آمریکایی است. وی در سال ۱۹۴۰، کمیته پژوهشی دفاع ملی را در آمریکا برای سازماندهی دانشمندان و مهندسان در جنگ جهانی دوم بنیاد نهاد و رهبری وی بر بیش از دو سوم فیزیکدانان در پروژه منهتن بسیار سودمند بود. پروژهٔ منهتن نام پروژه‌ای است که به ساخت بمب اتم انجامید و در زمان جنگ جهانی دوم از آن استفاده شد. این پروژه با محوریت آمریکا و همکاری انگلستان و کانادا اجرا شد. بوش پس از همکاری و مشارکت در ساخت بمب اتم، تلاش های خود را در راستای راه های به اشتراک گذاری درک علمی برای پیشبرد مثبت بشر معطوف کرد. از جمله اقدامات مثبت وی می توان به ساخت دستگاه مکانیکی تحلیلگر تفاضلی در انستیتو فناوری ماساچوست اشاره کرد که نخستین تلاش برای طراحی رایانه بود که می‌توانست بسیاری از محاسبات علمی را انجام دهد و پیشگام عصر رایانه باشد. همچنین، وی مقاله‌ای در مجله «آتلانتیک مانسلی» به نام «همان‌گونه که ممکن است ما فکر کنیم۴» درباره یک دستگاه نمونه ابرمتن در آینده نوشت و آن را «مِمِکس۵» نامید.\nنوشته های مرتبط ۱۰۰ ایده تغییر دهنده وب (ایده ۲: رقابت فضایی)


پیش‌بینی حضور 2 میلیون نفر ایرانی در اربعین حسینی\nتاریخ انتشار: ۲۵ مهر ۱۳۹۵ - ۱۷:۴۵\nصفحه اول » فرهنگی\nرئیس سازمان حج خبرداد؛\nرئیس سازمان حج و زیارت با بیان اینکه پیش‌بینی می‌شود امسال نزدیک به 2 میلیون نفر از کشورمان در مراسم اربعین حسینی حضور یابند، گفت: زائران باید تمامی مراحل اعزام، دریافت روادید، بیمه و زمان خروج از مرزها را در سامانه سماح مشخص کنند.\nبه گزارش سرنانیوز؛ سعید اوحدی در گفت‌وگویی درباره اینکه آیا رایزنی برای اعزام زائران ایرانی به حج تمتع سال آینده انجام گرفته یا خیر اظهار کرد: در زمینه رایزنی با عربستان سعودی بیانات و مطالبات امام خامنه‌ای برای ما حجت است.\nوی به مطالبه رهبر معظم انقلاب در زمینه حج اشاره کرد و افزود: طبق فرمایشات ایشان و بنابر بی‌کفایتی و بی‌لیاقتی دولت سعودی در امر حج و اتفاقات متواتر سال گذشته باید چاره‌اندیشی در موضوع حج صورت گیرد.\nرئیس سازمان حج و زیارت تاکید کرد: حج و برگزاری مراسم آن متعلق به عربستان سعودی نسیت و باید طبق نظر مقام معظم رهبری، طرحی برای مشارکت کشورهای اسلامی در برگزاری مراسم حج ارائه شود.\nاوحدی تصریح کرد: مطابق با نظر رهبر معظم انقلاب در چگونگی برگزاری مراسم حج، بسیاری از مراجع و علما نیز فرمایشات ایشان را مورد تاکید قرار داده‌اند و حتی برخی کشورهای اسلامی هم اخیراً بر این نظریه تاکید کرده‌اند.\nوی افزود: امیدواریم به‌زودی شاهد تغییر جدی در چگونگی برگزاری مراسم حج باشیم تا اتفاقات گذشته تکرار نشود.\nهیچ زائری از ایران به حج مشرف نشد\nرئیس سازمان حج و زیارت با بیان اینکه امسال هیچ زائر ایرانی از ایران به حج تمتع مشرف نشده است، گفت: فقط تعداد بسیار محدودی از ایرانیانی که تابعیت کشورهای دیگر را داشته‌اند و از گذرنامه آن کشور استفاده می‌کردند به این سفر عزیمت کردند.\nاوحدی خاطرنشان کرد: بسیاری از ایرانیان داخل و خارج کشور نسبت به عملکرد دولت عربستان سعودی در رفتارهای ظالمانه و کشتار مردم بی‌دفاع و مظلوم یمن نفرت عمومی پیدا کرده‌اند و بنابر بر اطلاعات کسب شده فقط افراد دارای تابعیت کشورهایی به غیر از ایران توانستند به تمتع عزیمت کنند.\nوی تصریح کرد: امسال دولت عربستان برای دامن زدن به کارهالی تبلیغی مدعی شد که حدود 400 نفر ایرانی با گذرنامه‌های کشورهای اروپایی و آمریکایی به حج مشرف شده‌اند اما آمار واقعی حکایت از حضور تعداد بسیار اندکی از ایرانیان دارد.\nاوحدی خاطرنشان کرد: تمامی کمیته‌های مختلف زیر نظر ستاد مرکزی اربعین در وزارت کشور تشکیل شده و سازمان حج و زیارت نیز متولی ثبت‌نام متقاضیان سفر اربعین حسینی است.\nوی افزود: سال گذشته سازمان حج، مسئولیت کمیته‌های پشتیبانی، اسکان و تدارکات را هم عهده دارد بود که مسئولیت این کمیته‌ها امسال به ستاد بازسازی عتبات واگذار شده است البته سازمان حج و زیارت امکانات خود را برای رفاه زائران در اختیار کمیته مذکور قرار داده است.\nرئیس سازمان حج و زیارت تصریح کرد: زائر‌سرای طریق القدس در منطقه بستان و سایر امکانات رفاهی در داخل کشور عراق نیز برای زائران کشورمان تدارک دیده شده و امیدواریم شاهد حضور حماسی مردم در ایام اربعین حسینی باشیم.\nاوحدی به مراحل صدور ویزا اشاره کرد و گفت: امسال روند صدور ویزای اربعین حسینی زودتر از سالهای گذشته آغاز خواهد شد و این کار برای تسهیل در سفر زائران اربعین حسینی است.\nوی با بیان اینکه تقسیم‌بندی استانی مرزهای کشور برای زائران اربعین صورت گرفته اظهار کرد: امسال تاریخ خروج و مرز زائرانی که قصد سفر به عتبات عالیات در ایام اربعین حسینی را دارند مشخص خواهد شد و این برنامه‌ریزی برای نظم‌بخشی و جلوگیری از ازدحام در یک مرز مشخص است.\nرئیس سازمان حج و زیارت درباره افراد و دفاتر زیارتی فرصت‌طلب متذکر شد: برخی افراد سودجو در مناسبتها و به‌ویژه ایام اربعین اقدام به تبلیغات دروغین مبنی بر ارائه ویزای ارزان‌قیمت اقدام می‌کنند که تمامی این برنامه‌ها کلاهبرداری است چرا که نرخ ویزای اربعین تعیین شده و مردم باید هوشیار باشند.


فیدل کاسترو و چپ های ایران- محسن حیدریان | ﺟﺒﻬﻪ ﻣﻠﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥ ـ ﺍﺭﻭﭘﺎ | Jebhe Melli Iran – Europe\nفیدل کاسترو و چپ های ایران- محسن حیدریان\nمرگ فیدل کاسترو رهبر کوبا فرصتی بود که گرایش های گوناگون چپ ایران، نگاه خود به اصلی ترین گرهگاه و نقطه کور اندیشه مارکیسستی در نظر و عمل یعنی نسبت میان عدالت اجتماعی و آزادی و دمکراسی را آشکار کنند. با مروری به بازخوانی های شخصیت ها و گروهای چپ ایرانی می توان گفت به استثنای حزب توده که نوشته اش در این باره سراسر ستایش و تمجید قهرمانانه از کاسترو است و کوچکترین انتقاد و کمبودی را متوجه دستاوردهای کوبا در دوران ۴۰ ساله حکومت وی نمیداند، بقیه گروهها و افراد چپ ایرانی کم و بیش بر نبود دمکراسی و آزادی در کوبا انگشت تاکید گذاشته اند.\nناهید حسینی در ایران امروز می نویسد: “او به دموکراسی هرگز اعتقاد نداشت. ولی برای آموزش و بهداشت رایگان و زندگی بخور و نمیر مردم تلاش کرد و موفق شد. …دنیا عوض شد ولی فیدل گفت مرغ من یک پا دارد ولی در این اواخر، دیگر مرغش هم میلنگید، نمیدانم چرا ما لنگیدن مرغ یک پای اورا نمیبینیم؟”\nمحمد شالگونی از رهبران راه کارگر می نویسد: “هر سخنی در باره نظام سیاسی کوبا و سوسیالیسم قرن بیستم به طور کلی، خواه ناخواه، بلافاصله روی بزرگ ترین ضعف آن متمرکز می شود، یعنی نبودِ دموکراسی و آزادی. هر نوع طفره رفتن از این حقیقت و پیچاندن بحث در باره خصلت طبقاتی دموکراسی و توخالی بودن دموکراسی بورژوایی، جز واگذار کردن حیاتی ترین سنگرهای پیکار طبقاتی به بهره کشان نتیجه ای نداشته و نخواهد داشت. زیرا اگر سوسیالیسم بدون پاگرفتن آن چیزی که مانیفستِ کمونیست “جنبش مستقل اکثریت عظیم به نفع اکثریت عظیم” می نامد، غیرقابل تصور باشد، دموکراسی و آزادی های سیاسی بنیادی، شرط لازم و حیاتی برای پا گرفتن و پایدار ماندن چنین جنبشی است. بنابراین سلطه نظام تک حزبی و نبود دموکراسی و آزادی های سیاسی در کوبا (دست کم از نظر مارکس) غیرقابل دفاع و غیرقابل توجیه است.”\nهیئت سیاسی – اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) بر این باور است که “موفقیت و دستاورد غیرقابل انکار کوبای کاسترو و دولت «سوسیالیستی» آن پیش از هر چیز در ایجاد نظام بهداشتی و پزشکی بیبدیل و قابل رقابت در سطح جهانی و نیز نظام آموزش و پرورش مردمی است. از سوی دیگر ایجاد محدودیتهای غیرقابل انکار در زمینهٔ آزادی بیان و فعالیت سیاسی مخالفان حکومت وجه غیرقابل دفاع سیاست کلان کوبای کاسترو بود،”\nفرهاد فرجاد در مصاحبه با بی بی سی ضمن دفاع از کاسترو و انقلاب کوبا چندین بار در برابر پرسش نبود آزادی و حقوق شهروندی ، حق را به پرسشگر داد و بر این واقعیت دردناک نظام سوسیالیتی کوبا صحه گذاشت.\nسخن نه در باره سنجش نظری کنشگران چپ ایرانی بلکه در ریشه یابی ان چیزی است که همه تلاشگران چپ ایرانی با پوست و گوشت خود و در اثر تجربه جمهوری اسلامی بدان رسیده اند. حتی سخن بر سر ارزیابی دستاوردها و ناکامی های فیدل کاسترو هم نیست. زیرا خوشبختانه دیگر این شاه بیت چپ سنتی و ارتدکس که “تاریخ نشان خواهد داد” پس از ۴۰ سال تجربه حکومت سوسیالیستی کوبا و کوهی از داده ها و فاکت های در دسترس همگانی که “تاریخ براستی نشان داده است”، دیگر یک شوخی کودکانه بنظر میرسد.\nسخن بر سر این است که چرا تلاش برای دستیابی به عدالت ، همواره آزادی انسان، که مقدسترین تلاش انسان و مایه عزت و آرامش روح و وجدان آدمی در همه زمانها و مکان ها بوده و خواهد بود، همواره قربانی شده است؟ آیا اصولا چگونه میتوان برای عدالت اجتماعی همزمان با اولویت دادن به آزادی تلاش کرد. آیا در تمام تاریخ بشری حتی یک نمونه هم میتوان نشان داد که حکومت سوسیالیستی واقعی با احترام به آزادی و دمکراسی و نظام چند حزبی و انتخابات دمکراتیک وجود داشته باشد؟\nاشکال اصلی نه در شخصیت فیدل کاسترو و کمبود های نظام سوسیالیستی کوبا و حتی تحریم های امریکا بلکه در بینش دترمینستی و نگرش و اندیشه ای است که بارها و بارها تجربه شده و شکست خورده است. سه عنصر پایه ای اندیشه چپ گرایانه است که همه نظام ها و اندیشه های چپ را به همانجا رسانده است که همه باورمندان عدالت و از جمله کنشگران نامبرده را به بن بست تاریخی کشانده است. این سه عنصر پایه ای عبارت از قرائت سنتی از مبارزه طبقاتی ، براندازی نظام سرمایه داری و نیز نظریه کسب قدرت سیاسی از راه انقلاب و برقراری دیکتاتوری پرولتاریاست. مهمترین پیش فرضهای اندیشه مارکس که تشدید شکاف طبقاتی و تقسیم جامعه به دو طبقه استثمارگر و استثمار شونده که توجیه گر و زمینه ساز تسخیر قدرت سیاسی از سوی پرولتاریا بود، در همان دوران از سوی برنشتین نطریه پرداز اصلی سوسیال دمکراسی ابطال گردید. برنشتین اعلام کرد که انقلاب پرولتری نه تنها ضرورت تاریخ نیست بلکه هیچ زمینه و نیاز واقعی در متن جامعه سرمایه داری وقت هم ندارد. اما این بررسی های تجربی در نظر برنشتین بدان معنی نیست که طبقه کارگر زیر فشار سرمایه داری نیست و یا مورد استثمار قرار نمی گیرد. برنشتین تاکید کرد که برای بهبود وضع طبقه کارگر باید از راههای مسالمت آمیز نظیر تشکیل اتحادیه و سندیکای کارگری، مبارزه در پارلمان و شوراهای شهری پیکار کرد. بر این اساس پرسش مرکزی سوسیال دمکراسی درباره مفهوم و جایگاه آزادی و اولویت آن در برنامه جنبش کارگری و دستبابی به عدالت اجتماعی است. تفاوت پایه ای اندیشه مارکسیستی و سوسیال دمکراسی در این است که آزادی و حقوق شهروندی دو مولفه اساسی جنبش سوسیال دمکراتیک است و حقوق شهروندی و حمایت و تلاش برای کسب آزادیهای قانونی و آزادی همواره مقدم بر رفاه اقتصادی است . این باور است که توانسته و می تواند مبارزه برای دستیابی به عدالت و رفاه و بهداشت و ریشه کردن فقر را با کسب آزادی و دمکراسی پیوند زند.\nعلاوه بر همه اینها آنچه که سوسیال دمکراسی را از انواع چپ های مارکسیتی قدیم و جدید و از جمله چپ دمکرات متمایز می کند موضوع بی باوری به دترمیتیسم تاریخی پایان سرمایه داری و گذار به سوسیالیسم است. یعنی پذیرش نظام سرمایه داری و کوشش برای انسانی و عادلانه کردن آن از راههای مسالمت آمیز است.اینکه ده ها نسل بعد چگونه می توانند به طور نسبی به عدالت و رفاه بیشتر دست یابند، شاید بیشتر به رسالت پیامبران شبیه باشد تا انسانها و اندیشمندان امروزی.\nآنکس که به دلایل تاریخی و جامعه شناسانه، به پذیرش مشروط نظام اقتصادی بازار بنیاد یا سرمایه داری و مبارزه برای آزادی وعدالت اجتماعی دردرون همین نظام های موجودِ سرمایه داری باورمند است، دیگر اصولا یک سوسیال دمکرات است. یعنی رد ضرورت تاریخی گذار از سرمایه داری به معنای رد مبارزه طبقاتی که وجه مشترک همه چپ هاست و جایگزین کردن آن با تلاش برای رفاه اجتماعی ، ریشه کن کردن فقر و ایجاد فرصت برابر برای همه شهروندان و بویژه تلاش برای توزیع عادلانه ثروت و رفاه همگانی در درون همین نظام سرمایه داری است.\nبنابراین درس گیری واقعی از ناکامی های فیدل کاسترو و دیگر نظام های سوسیالیستی برافراشتن شجاعانه پرچم سوسیال دمکراسی است و نه نوستالژی سوسیالیستی و یا انتقادات سطحی از فیدل کاسترو و همزمان بت سازی از شخصیتی که با همه جسارت، عدالت خواهی و انساندوستی اش ، تنها فرزند محدودیت های زمان و اندیشه های بسته ای بود که دستاوردهایش به قول بابک امیرخسروی در مصاحبه با بی بی سی برای زمان و زندگی امروز ما صاف و ساده هیچ است.


اینستاگرام من | University of Brighton\nTag Archives: اینستاگرام من\nخرید فالوور اینستاگرام و خرید لایک اینستاگرام\nPosted on November 26, 2018 by Musa Jato\nاینستاگرام، یکی از برنامه های مهم و کاربردی است که در موبایلهای ما ایرانی ها، جایگاه ویژه ای دارد. بسیاری از اشخاص، از فضای اینستاگرام برای کسب درآمد استفاده می کنند؛ مثلا خدمات یا محصولات خاصی را می فروشند یا برای دیگر کسب و کارها تبلیغ می کنند. کسب و کارهایی که در اینستاگرام فعالیت می کنند، لازم است که تعداد فالوورهای زیادی داشته باشند. وجود دنبال کنندگان و طرفداران زیاد، به این معنی است که افراد به آن کسب و کار علاقه دارند و به احتمال زیاد، قصد خرید از آن کسب و کار را دارند.\nاگر شما هم کسب و کاری در اینستاگرام دارید و می خواهید که افراد بیشتری شما را دنبال کنند، باید بازاریابی کنید و فعالیتهای خاصی را به قصد جذب مشتری انجام دهید. این موضوع را به یاد داشته باشید که با راه اندازی یک پیج در اینستاگرام، شما به سود خوبی نخواهدی رسید و باید فالوور جذب کنید.\nچرا باید اقدام به جذب فالوور دراینستاگرام کنید؟\nزیرا اعتبار پیج شما به تعداد فالوورهای واقعی شما بستگی دارد. اهمیت تعداد فالوور در اینستاگرام به حدی زیادی است که افراد، به محض ورود به صفحه شما، ابتدا تعداد فالوورهای شما را می بینند. پس هم اکنون اقدام به خرید فالوور اینستاگرام کنید و کسب و کار خود را متحول کنید\nبهترین راه برای افزیش فالوور در اینستاگرام چیست؟\nبهترین راه برای افزایش فالوور اینستاگرام، خرید فالوور است. خرید فالوور به شما کمک می کند که سریعتر فالوور جذب کنید. روشهای زیادی برای خرید فالوور وجود دارد و شما می توانید از این روشها برای افزایش تعداد دنبال کنندگان صفحه اینستاگرام خود استفاده کنید.\nالبته در کنار خرید فالوور اینستاگرام ، شما باید محتوای مفید و اثرگذاری هم داشته باشید تا فالوورهای جدید در صفحه شما بمانند، کسب و کارتان رشد کند و تعداد فالوورهای اینستاگرامتان زیاد شود.\nانواع روشهای خرید فالوور اینستاگرام\nبرای اینکه تعداد فالوورهای صفحه اینستاگرام خود را افزایش دهید و با این کار به فروش و سود بیشتری برسید، 4 راه در پیش دارید و می توانید از میان آنها، بهترین گزینه را انتخاب کنید:\nشما می توانید از طریق ربات اینستاگرام، تعداد فالوورهای صفحه اینستاگرام سایت خود را افزایش دهید. در این روش، شما مقداری پول پرداخت می کنید و با توجه به هزینه پرداخت شده، تعداد مشخصی فالوور جدید خواهید داشت. ربات اینستتاگرام، یک سیستم تحت وب است که باعث می شود شما در فضای اینستاگرام، بهتر و فعال تر شوید و سریعتر رشد کنید. خرید فالوور از طریق ربات اینستاگرام، مزایای زیادی دارد و بازدهی آن بسیار بالا است.\nروش دوم این است که در پیج های بزرگ تبلیغ کنید و مخاطب جذب کنید. برای این کار، شما باید محتوای خود را به شککل عکس یا ویدئو تولید کنید و با یک متن مناسب و جذاب، پست خود را در پیج تبلیغ دهنده قرار دهید. پیج های بزرگ تبلیغاتی، پست شما را به مدت مشخصی در صفحه خود نگه می دارند و بعد از مدتی پاک می کنند. در فضای اینستاگرام، کاربران از پستهای تبلیغاتی استقبال چندانی نمی کنن و به همین دلیل است که این مدل تبلیغات، بازده چندانی ندارد و پرهزینه است. اگر بودجه بالایی دارید، می توانید این تبلیغات را انجام دهید؛ اما این نکته را بدانید که این روش، هیچ گونه تضممینی ندارد و ممکن است مخاطب مشتاق و باکیفیت برای شما جذب نکند.\nروش بعدی که با استفاده از آن می توانید فالوورهای خود را افزایش دهید، خرید فالوور از طریق برنامه های موبایلی است. استفاده از برنامه های اندرویدی برای افزایش فالوور، روشی کم بازده است. بعضی از این برنامه ها، با شعارهای پوچ نظیر «خرید ارزان فالوور» شما را فریب می دهند و عملا هزینه شما را از بین می برند. در این روش، تعداد بسیا زیادی از فالوورهای جذب شده، بعد از مدتی صفحه شما را آنفالو می کنند و هیچ گونه فعالیت موثری در پیج شما انجام نمی دهند.\nشما می توانید با سفارش تبلیغات به اینفلوئنسرها، فالوور جذب کنید. اینفلوئنسرها، افرادی هستند که در فضای اینستاگرام، شهرت زیادی دارند و تعداد فالوورهای آنها بالا است. تبلیغات با اینفلوئنسرها برای کسانی مناسب است که برند شناخته شده ای دارند. این روش برای کسب و کارهای نوپا، بازدهی متوسطی دارد؛ به علاوه، هزینه تبلیغ به کمک اینفلوئنسرهای اینستاگرام بالا است.\nبهترین روش برای خرید فالوور اینستاگرام چیست؟\nخرید فالوور از طریق ربات های اینستاگرام، بهترین روش برای افزایش فالوور ایستاگرام است. در این روش، شما تعداد مشخصی فالوور خریداری می کنید و ربات به همان تعداد، فالوور واقعی برای شما جذب می کند. افزایش فالوور از طریق ربات اینستاگرام، مزایای زیر را دارد:\nخرید فالوور از طریق ربات اینستاگرام، روشی قابل اندازه گیری است و شما می توانید ابتدا سیستم را تست کرده و سپس اقدام به خرید فالوور کنید.\nخرید فالوور از طریق ربات، از دیگر روشها بسیار اقتصادی تر است. شما می توانید با هزینه کم، اقدام به خرید فالوور کنید و تعداد دنبال کنندگان پیج اینستاگرام خود را افزایش دهید.\nفالوورهای جذب شده از طریق ربات اینستاگرام،واقعی هستند و افراد غیر واقعی و فیک، دنبال کننده شما نخواهند شد.\nشما می توانید منبع جذب فالوورها را نیز خودتان مشخص کنید تا فالوورهای شما از همان پیج ها جذب شوند. با این کار، شما می توانید افرادی را به خود جذب کنید که به موضوع کاری شما علاقه مند هستند. با این کار، فروش محصولات و برقراری ارتباط با افراد راحت تر انجام می شود.\nشما می توانید از طریق پنل ربات، روند افزایش فالوورهای خود را مشاهده کنید.\nبا کمک ربات اینستاگرام، شما می توانید با فالوورهای خود در ارتباط باشید، مثلا پستهای آنها را لایک کنید یا برای آنها، دایرکت بفرستید.\nبه کمک ربات اینستاگرام، شما می توانید مطالب و پستهای خود را تنظیم کنید تا در زمان مشخصی از روز پست شما را منتشر کند. انتشار منظم مطالب، از دلائل مهم موفقیت در جذب فالوور است.\nمعرفی یک ربات برای خرید فالوور اینستاگرام\nشما با استفاده از ربات «اینستاگرام من» می توانید تعداد فالوورهای خود را افزایش دهید. اینستاگرام من، بهترین سیستم برای افزایش تعداد فالوورهای شما است.\nمشاهده وب سایت اینستاگرام من\nدر اینستاگرام من، شما با توجه به نیاز خود می توانید بسته فالوورهای تضمینی ایرانی، بین المللی یا عرب را انتخاب کنید. با خرید این بسته ها، فالوورهای واقعی شما زیاد می شوند و به تعداد لایکها و کامنتهای شما نیز اضافه خواهد شد.اگر می خواهید با شرایط و بسته های شگفت انگیز اینستاگرام من بیشتر آشنا شوید، به این صفحه بروید.\nخرید فالوورهای اینستاگرام به صورت صد در صد تضمینی\nاین فالوورها، 100درصد واقعی و تضمینی هستند. روند افزایش فالوورهای پیج اینستاگرام شما به محض خرید بسته آغاز می شود و طبق زمان بندی، تعداد فالوورها زیاد خواهد شد؛ در واقع تعداد فالوورها، به تدریج زیاد می شود؛ زیرا اگر یک مرتبه و ناگهانی تعداد فالوورهای زیاد شود، ممکن است پیج شما بلاک شود و زحمات شما بر باد رود.\nبا استفاده از سیستم اینستاگرام من، تعداد لایکها و کامنتهای شما بیشتر می شود. اگر نیاز به تعداد زیادی لایک دارید، می توانید از خدمات خرید لایک اینستاگرام من بهره مند شوید.\nچرا به شما پیشنهاد می کنیم که با استفاده از ربات اینستاگرام من، تعداد فالوورهای خود را افزایش دهید؟\nفالوورهای جذب شده توسط سیستم اینستاگرام من واقعی هستند و فعالیتهای موثری در صفحه شما انجام می دهند؛ مثلا پستهای شما را لایک می کنند یا برای شما کامنت می گذارند.\nزیرا اینستاگرام من تاکنون مشتریان زیادی داشته است که همگی آنها از افزایش فالوورهای خود راضی بوده اند.\nکیفیت انجام کار توسط سیستم اینستاگرام من بسیار عالی است. به جرات می توانیم بگوییم که اینستاگرام من از تمام رقیبان خود برتر است و از آنها پیشی گرفته است.\nربات اینستاگرام من، دارای نماد اعتماد الکترونیکی است. هم چنین انجمن صنفی کسب و کارهای اینترنتی و دیگر سایتهای معتبر، این ربات را تایید کرده اند.\nامنیت اینستاگرام من بسیار بالا است و با کمک این ربات، شما می توانید در اینستاگرام، با خیال راحت رشد کنید.\nبا کمک خرید فالوور اینستاگرام، کسب و کار شما رونق زیادی می گیرد و میزان فروش شما نیز بالاتر می رود.\nشما از طریق اینستاگرام من، با پرداخت هزینه های کم، صاحب تعداد زیادی فالوور و دنبال کننده خواهید شد.\nاینستاگرام من برای افزایش تعداد فالوورهای شما، به رمز عبور پیج شما نیازی ندارد.\nشما با خرید بسته هایاینستاگرام من، از پشتیبانی 24 ساعته ما بهره مند خواهید شد.\nبه همین دلیل است که به شما توصیه می کنیم که هرچه سریعتر بسته افزایش فالوورهای اینستاگرام من را خریداری کنید و به صفحه اینستاگرام خود، جان بدهید و از حضور دنبال کنندگان زیاد، لذت ببرید. افزایش اعتبار و سود بیشتر، نتیجه خرید فالوور اینستاگرام است. اکنون وقت آن رسیده که از رقیبان خود جلو بزنید و تعداد زیادی مشتری را به سمت خود جذب کنید. با اینستاگرام من، خیلی سریع می توانید به سود و فروش بالا دست پیدا کنید.\nافزایش تعداد فالوورهای اینستاگرام خود را به اینستاگرام من بسپارید و با خیال راحت، پول درآورید. اینستاگرام من، جدیدترین و بهترین راه برای افزایش فالوورهای شما در اینستاگرام است.\nهمین حالا اقدام به خرید فالوورهای اینستاگرام من کنید و از حضور در اینستاگرام لذت ببرید\nPosted in seo\t| Tagged افزیش فالوور در اینستاگرام, اینستاگرام, اینستاگرام من, خرید فالوور, خرید فالوور اینستاگرام, خرید لایک, خرید لایک اینستاگرام, فالوور\t| Leave a reply\nبررسی انواع کد تخفیف\nبرج ایفل پاریس را بیشتر بشناسید\nماشین هایی مخصوص بانوان\nسایت تخصصی دانلود آهنگ قدیمی و سنتی


کد خبر: ۵۵۱۲۰۰۱\nباشگاه ضرب‌المثل/ 86\nبا این وصف در باشگاه ضرب‌المثل این بار به نقل حکایت کوتاهی از ضرب‌المثل «مرغی که تخم طلا می‌گذاشت، مرد» می‌پردازیم.\nحکایت ضرب‌المثل «نوشدارو بعد از مرگ سهراب» را می‌دانید؟\nحکایت ضرب‌المثل «نخ را باید کوتاه گرفت» را می‌دانید؟\nحکایت ضرب‌المثل «خر بیار و باقالی بار کن» چیست؟\nباشگاه ضرب المثل ، ضرب المثل فارسی ، حکایت ، مرغی که تخم طلا می کرد مرد\nمرسی موافقم بهترین داستان هااینقدتحلیل وتفسیربلندبالاوطولانی وخسته کننده است که بعضامخاطبین قیدمطالعه اصل داستان می نند!\n۰۲:۴۰ - ۱۳۹۷/۰۱/۲۰\nحکایت ضرب المثل های قدیمی بسیارعالی وحوبه؟اما تحلیل وتفسیر مقدمه گویی هازیاده!؟لذاضرب المثل های کوتاه به این قشنگی نیازی به مقدمه ندارد؟


پاتایا یک منطقه توریستی معروف در جهان می‌باشد که به دلیل وجود طبیعت و تفریحات فراوان سالانه گردشگران زیادی را به خود جذب می کند. این ساحل که در منطقه چنبوری پاتایا قرار گرفته است و نسبت به سواحل دیگر پاتایا آرامتر است. ساحل پاتایا در تمام طول روز شلوغ نیست. این ساحل حدود 2.5 کیلومتر طول داشته و ساحلی طولانی می‌باشد. در این ساحل امکانات فراوانی برای رفاه گردشگران به چشم می‌خورد و نسبت به سواحل دیگر تور پاتایا ارزان‌تر است.\nهمچنین هتل ها و رستوران های فراوانی با غذاهای دریایی و تایلندی متنوع در اطراف این ساحل زیبا قرار گرفته‌اند. در این ساحل تفریحات متنوعی همچون آفتاب گرفتن قایق سواری و شنا محبوبیت بیشتری در بین گردشگران تور پاتایا دارد.\nساحل بنگ سائن نیز یکی دیگر از سواحل تایلند می باشد که در جنوب بانکوک و در شمال و شمال غرب پاتایا قرار گرفته است و در ین مردم بانکوک و اهالی چنبوری بسیار محبوب است. این ساحل برای گرشگرانی که به دنبال سواحلی آرا در تور تایلند هستند، بسیار مناسب است.\nاین ساحل زیبا به شما توصیه می‌کنیم در تور تایلند به بازدید آن بروید، امکانات و خدمات رفاهی کاملی داشته و در مقایسه با جامتین و هواهین ارزان‌تر می‌باشد. بیشتر کسانی که در این ساحل مشاهده می‌کنید مردم بومی منطقه هستند.\nدر صورتی که سوار بر اتوبوس بانکوک پاتایا هستید، می‌توانید در ایستگاه بازار Nong Mon پیاده شده و با مینی بوس ها مستقیما به این ساحل زیبا مراجعه نمایید.\nتاریخ انتشار: 7 آبان 1396 آخرین بروزرسانی: 18 آذر 1396 گردآورنده: buralan.com شناسه مطلب: 1452\nاخبار و مقالات مرتبط با "ساحل بنگ سائن پاتایا"\nدیدگاه های مرتبط با ساحل بنگ سائن پاتایا


کرج تبلیغ؛ بانک آنلاین مشاغل کرج - زومیت\nشنبه, ۲۷ اردیبهشت ۹۹ ساعت ۲۰:۰۰\nدر کرج تبلیغ با جمع‌آوری داده‌های مربوط به مشاغل شهر کرج، اطلاعاتی را به‌صورت مدون و کامل در سریع‌ترین زمان ممکن به اطلاع مخاطبان خواهان این اطلاعات می‌رسانیم.\nتوسعه‌ی شهرها در دو دهه‌ی اخیر باعث شده بسیاری از روندها در زندگی شهری تغییر کنند. افزایش ترافیک و گسترش شهرها و افزایش جمعیت الگوی زندگی در بسیاری از شهرها را تغییر داده و نیازهای جدیدی پدید آورده است. نیاز برای آگاهی از محیط پیرامون شهرنشینان را بر آن داشت تا به‌سراغ گردآوری بانک‌های اطلاعاتی بروند. یادآوری کتاب‌های قطور با عنوان بانک‌های اطلاعاتی که حاوی داده‌هایی درباره‌ی کسب وکارهای فعال در هر شهر بودند، چندان دشوار نیست؛ اما نیاز به سرعت بیشتر در شهرها همه‌چیز را تغییر داد.\nورود ارتباطات به زندگی بشر در شکل‌های مختلف باعث شده «سرعت» نقش پررنگ‌تری در زندگی شهری به‌خود بگیرد و هر رفتاری که نتواند خود را هم‌پای زندگی شهری سریع‌تر کند، به فراموشی سپرده شود. بسیاری از مفاهیم ماهیت خود را تغییر داده‌اند که بانک‌های اطلاعاتی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. ما در بانک اطلاعاتی کرج تبلیغ بر آن شده‌ایم تا با جمع‌آوری داده‌های مربوط به مشاغل شهر کرج، اطلاعاتی را به‌صورت مدون و کامل در سریع‌ترین زمان ممکن به اطلاع مخاطبانی برسانیم که به‌دنبال این اطلاعات هستند.\nما در کرج تبلیغ کار خود را از سال ۱۳۹۲ آغاز کرده و موفق شده‌ایم اطلاعات کاملی از کسب‌وکارهای فعال در این شهر را گردآوری کنیم و به‌صورت آنلاین دراختیار کاربران قرار دهیم. ما موفق شدیم کرج تبلیغ را به پربازدیدترین بانک اطلاعات شهر کرج و استان البزر تبدیل کنیم. آمارها نشان می‌دهد کرج تبلیغ بیش از یک‌میلیون بازدید ماهیانه داشته و بیش از ۲۰ هزار شغل در آن ثبت شده است.\nما در کرج تبلیغ سعی کرده‌ایم ساختاری بسیار ساده و کاربرپسند را برای استفاده‌ی کاربردی طراحی کنیم. مشاغل در کرج تبلیغ به‌صورت دسته‌بندی‌شده دردسترس کاربران هستند؛ به‌طوری‌که می‌توان از میان ۱۴ دسته‌بندی مختلف، مشاغل ثبت‌شده را مشاهده کرد. پس از انتخاب دسته‌بندی، می‌توان شاخه‌های مختلف موجود در دسته‌بندی را مشاهده کرد. با انتخاب گروه‌های مختلف در هر شاخه، می‌توان مشاغل و کسب‌وکارهای مختلف در آن حوزه را مشاهده کرد.\nبرای مثال، تصور کنید به‌دنبال متخصص قلب و عروق کرج هستید. ابتدا باید از میان ۱۴ دسته‌بندی مختلف، دسته‌ی پزشکی و سلامت را انتخاب کنید. سپس، شاخه‌های مختلف برای شما نمایش داده می‌شود که مواردی نظیر پزشک و متخصص، دندانپزشکی کرج، مراکز تشخیص و درمان و... را شامل می‌شود. باتوجه‌به اینکه به‌دنبال پزشک و متخصص قلب و عروق هستیم، زیر شاخه‌ی پزشک و متخصص روی لینک قلب و عروق کلیک می‌کنیم و نام تمامی پزشک‌های فعال در این حوزه نمایش داده می‌شود. ما در کرج تبلیغ سعی کرده‌ایم درکنار امکان نمایش مشاغل، ثبت نظرات کاربران را نیز بگنجانیم تا بدین‌ترتیب کاربران در صورت جست‌وجو برای اهداف مختلف، بتوانند تجربیات دیگران را نیز مشاهده کنند.\nمنبع کرج تبلیغ


اشتباهاتی که در دهه ۳۰ زندگی انجام می‌دهیم\nجستجو\tاشتباهاتی که در دهه ۳۰ زندگی انجام می‌دهیم\nزیر مجموعه: اخبار و مطالب گوناگون\tدسته: اخبار داخلی و خارجی-مطالب جالب\tمنتشر شده در یکشنبه, 11 مهر 1395 19:54\tبازدید: 2\tسرویس سبک زندگی فردا: تصمیماتی که در دهه ۳۰ زندگی می‌گیرید می‌تواند اثرات بلند مدتی بر زندگی شما بگذارند. ممکن است فرصت‌هایی را از دست بدهید که هیچ گاه در زندگی به دست نمی‌آیند. به همین دلیل ما در اینجا بزرگ‌ترین اشتباهاتی را که افراد در این دوره از زندگی خود مرتکب می‌شوند، به نقل از مجله سیمرغ برایتان آورده‌ایم.\nاولین اشتباه دهه ۳۰ زندگی: آرزوهای شغلی‌تان را نادیده می‌گیرید\nافراد در دهه ۲۰ زندگی خود معمولا شغل‌هایی را انتخاب می‌کنند که علاقه‌ای به آنها ندارند، اما پیش از آن که بفهمند، می‌بینند در دام آن گیر افتادند. اگر می‌خواهید در زمینه مورد علاقه خود کار کنید، این را بدانید که هر چه سن و مسئولیت شما بیشتر شود، ایجاد تغییرات زندگی نیز سخت تر خواهد شد.\nدومین اشتباه دهه ۳۰ زندگی: به کار خود بیش از خانواده و دوستان اهمیت می‌دهید\nخود را وقف کار نکنید. از لحظات خوب‌تان خاطره بسازید. هر چه سن‌تان بالاتر رود، برقراری ارتباط های عمیق با دیگران برایتان سخت‌تر خواهد شد.\nسومین اشتباه دهه ۳۰ زندگی: عوامل منفی را از خود دور نمی‌کنید\nبرخی فکر می‌کنند ریسک کردن و گرفتن تصمیمات جسورانه، متعلق به دهه ۲۰ زندگی است. اما بدانید که سن، بهانه خوبی برای ادامه ارتباطات، دوستی یا شغلی که تمام اشتیاق و انرژی شما را می‌گیرد، نیست.\nچهارمین اشتاه دهه ۳۰ زندگی: رشد و پیشرفت را متوقف می‌کنید\nحتی اگر شما فردی هستید که دهه بیست زندگی‌تان را به کسب علم و مهارت‌های لازم پرداخته‌اید، صدمه بزرگی به خودتان می‌زنید اگر یادگیری و دنبال کردن علاقمندی‌هایتان را متوقف کنید.\nدرگیری مردم در دهه ۳۰ زندگی شان آنقدر زیاد است که دیگر نگران رشد فردی خود نیستند. اما اگر شما به یادگیری و رشد ذهنی خود ادامه دهید و مراقب سلامت جسمی و روحی خود باشید، در دهه ۴۰ زندگی تان به موفقیت‌های زیادی نسبت به دیگران خواهید رسید.\nپنجمین اشتباه دهه ۳۰ زندگی: به سلامت خود اهمیت نمی‌دهید\nکار کردن می‌تواند بر سلامت افراد لطمه وارد کند. بنابراین سلامت خود را در اولویت تمام کارها قرار دهید. طوری نباشد که دهه ۳۰ زندگی تان مدام احساس خستگی و کسالت کنید. ورزش را به فعالیت روزانه خود بیافزایید و از تحرکی که بر زیبای شما تاثیر مثبتی خواهد داشت، لذت ببرید.\nششمین اشتباه دهه ۳۰ زندگی: از بچه دار شدن خودداری می‌کنید\nافراد زیادی به دلیل از دست ندادن فرصت های شغلی، بچه‌دار شدن را به تعویق می‌اندازند و سال‌ها بعد، در دهه ۴۰ زندگی شان در می‌یابند که برای بچه دار شدن بسیار دیر است. بنابراین اگه قصد بارداری دارید، قبل از آن که دیر شود، اقدام کنید.\nهفتمین اشتباه دهه ۳۰ زندگی: زمان کافی برای خانواده خود نمی‌گذراید\nجیمز آلتوچر ۴۳ ساله، در وبلاگ خود نوشته است: «زمانی که ۳۴ سالم بود، روزی پدرم با من تماس گرفت اما من به دلیل جلسه‌ای که داشتم، تماس او را قطع کردم و پس از اتمام جلسه هم با او تماس نگرفتم. چند ماه بعد او بر اثر سکته از دنیا رفت. حال من عذاب وجدان شدیدی دارم.» هر چه سن شما بیشتر شود، والدین شما نیز مسن‌تر خواهند شد. بنابراین فرصت بودن با آنها را از دست ندهید.\nهشتمین اشتباه دهه ۳۰ زندگی: برای آینده پس انداز مالی نمی‌کنید\nممکن است تصمیم بگیرید تمام پول خود را صرف شروع کاری جدید کنید، اما به تمام جوانب آن خوب بیاندیشید. اگر در این کار شکست بخورید، چه اتفاقی می‌افتد؟\nشما باید برای دوران بازنشستگی خود، پس انداز مالی داشته باشید و این کار با افزایش سن، سخت‌تر می‌شود. بنابراین هر چه زودتر اقدام به این کار کنید، بهتر است.\nنهمین اشتباه دهه ۳۰ زندگی: به خوشگذرانی خود اهمیت نمی‌دهید\nسی سالگی به معنی اتمام لذت و خوش‌گذرانی نیست. اگر تمام وقت خود را صرف کار و جمع آوری پول کنید، درست آن هنگام که از کار فارغ می‌شوید، می‌بینید که نیمی از عمرتان گذشته است و دیگر توانایی کافی برای هیچ تفریحی نخواهید داشت.\nبا دوستان‌تان قرار بگذارید، با خانواده خود به مسافرت و کنسرت بروید. یادتان باشد اگر پولی که به دست می‌آورید شادی آور نباشد، شما هیچوقت خوشبخت نخواهید بود.


Bangalore Musings – بهترین مکان برای بازدید در بنگالورو – cliksalamat\nBangalore Musings – بهترین مکان برای بازدید در بنگالورو\nسفر به شهر بنگلور می تواند بسیار سرگرم کننده باشد. جایی که اوج تغییرات فنی در هند طی 30 سال گذشته رخ داده است. بنگلور شهری است که به خاطر گلهای زیبا و زندگی در سطح جهانی شهرت دارد. بنگلور برای بسیاری از متخصصان و فارغ التحصیلان مدرسه B به یک شهر رویایی تبدیل شده است. جوانان از سراسر هند در جستجوی آینده ای بهتر به بنگلور سرازیر می شوند. بنگالورو بیش از 45 میلیارد دلار یا 38 درصد از کل صادرات هند کمک می کند. این به وضوح نشان دهنده وضعیت مالی او است.\nرشد اقتصادی بی نظیر بنگلور طی سه دهه گذشته موفقیت آمیز بوده است. آب و هوای گرم شهر ، مراکز خرید و رستوران های خوب برای مسافران جالب است. روح تجارت آزاد ، تجارت و فرصت ها می تواند در همه جا وجود داشته باشد. برخی از بهترین سازمانهای یادگیری ، تحقیق و توسعه دفاتر خود را در اینجا دارند. سازمان تحقیقات فضایی هند ، موسسه علوم هند و موسسه مدیریت هند سازمان هایی هستند که در بنگلور مستقر هستند.\nفضاهای سبز و سرسبز ، مناطق اطراف می تواند با بسیاری از ساختمانهای بلند به یک توسعه غیرقابل کنترل تبدیل شود. با این حال ، این به معنای میزان ترافیکی است که شهرت “شهر باغ هند” را خدشه دار کرده است. اما نکته شگفت انگیز در مورد بنگلور در تمام توسعه آن علاقه خود را از دست نداده است. بازدیدکنندگان می توانند کلیساها ، کافی شاپ ها ، کافی شاپ ها و بارهای یادآور دوران استعمار را مشاهده کنند.\nاین مشاغل به راحتی می توانند خود را با روش های جدید دسترسی به افراد مدرن تطبیق دهند. این که آیا شما علاقه مندان به مد هستید ، مصرف کننده هستید ، اهل سینما هستید یا از طرفداران ورزش ، این شهر چیزی برای همه دارد. زیاد تفریح در بنگلور شهر باید نیازهای هر مسافری را برآورده کند.\nوقتی از آثار با شکوه و جاذبه های گردشگری آن دیدن می کنید ، می توانید جاذبه های آن را تا حد زیادی افزایش دهید. بنگلور یک شهر بزرگ است. مهمانان حداقل به یک هفته زمان نیاز دارند تا از تمام مقاصد تعطیلات خود دیدن کنند. در اینجا یک لیست جالب از شما باید از مکان در بنگلور دیدن کنید شهر. این مکان بسیار مهم است چیزهای دیدنی در بنگلور هنگامی که به یک تور دیدنی یک روزه می روید.\n1. Bangalore Vidhana Soudha – صندلی قدرت در کارناتاکا\nVidhana Soudha زیبا یکی از بهترین مکان برای بازدید در بنگلوربه این سنگ قیمتی است که معماری Mysore-Neo Dravidian را تشکیل می دهد. بنای یادبود یک ساختار چهار بعدی شامل 2300 و 1150 فوت است که 500000 فوت مربع را پوشش می دهد. در کمال تعجب ، این ساختمان میزبان مجموعه ای از کنوانسیون های پارلمانی در کارناتاکا و سالن ها است. با این وجود ، ترس و احساس رشد دموکراسی در کشور را افزایش می دهد. عصر با فانوس های بزرگ روشن می شود و محیط اطراف را زیبا جلوه می دهد. خبر خوب این است که روشن است بهترین مکان برای بازدید در بنگلور برای زوج ها فرصت عکاسی مشتاق\n2. کاخ بنگلور – مجلل بزرگ\nکاخ در بنگلور یکی از این کاخ ها است بهترین جاذبه های گردشگری بنگلور، و تنها پنج کیلومتر با ویدانه سودا فاصله دارد. این یک قصر زیبا است که یادآور میراث سلطنتی پادشاهی Wodeyar است. این کاخ زیبا دارای معماری بیش از 45000 فوت مربع است.\nلاستیک هایی با رنگ آبی که از رنگ با کیفیت بالا ساخته شده اند ، خانه ها را بسیار زیبا جلوه می دهند. در حالی که تالار اصلی دربار با رنگ تزئین شده است در حالی که دیوارهای آن از سنگ های قیمتی ساخته شده است. بلیط های ورودی را می توان در باجه بلیط خریداری کرد. سالن از ساعت 10 صبح تا 5:30 بعد از ظهر باز است. فصل کاخ بنگلور برای جلوگیری از تعطیلات یا تعطیلات.\nپس از گشت و گذار دیدنی در کاخ ، بازدید از معبد ISKCON در راجاجیناگار می تواند کاری دلهره آور باشد. این معبد یکی از بزرگترین معابد سری کریشنا در هند است و یکی از پربازدیدترین ها است جاذبه گردشگری در بنگلور، این یک کار بزرگ است و انتشار دانش کریشنا به جهان.\nمعبد باشکوه دارای شش محراب است اما خدایان اصلی لرد کریشنا ، رادا و لرد بلاراما هستند. “بنیاد آکشایا پاترا” تحت حمایت معبد سالانه شامی سخاوتمندانه برای بیش از 1.6 میلیون فقیر فراهم می کند. بازدیدکنندگان می توانند با اهدای پول یا انجام یک سرور برای افراد مناسب ، در کار توسعه داوطلب شوند. جالب است که سال تقویمی در ISKCON پر از جشن هایی است که در طول سال جشن گرفته می شود. نماز و نماز شب از ساعت 4:30 صبح شروع می شود و مکان مناسبی برای انجام آن است خورشید در بنگلور طلوع می کندبه هیچ راهی وجود ندارد ، اما بهتر است قبل از رفتن به معبد لیست ها را بررسی کنید.\nمسافران هنوز می توانند از دو قدیمی ترین مکان در مرکز شهر لالباغ و پارک کوبون دیدن کنند. لالباغ یک پارک گیاه شناسی است که مساحت آن 240 هکتار است و انباری از گونه های منحصر به فرد گیاهان و جانوران است. این باغ مملو از چمنزار ، تخت گل ، حوضچه نیلوفر آبی و چشمه است. اعتقاد بر این است که سنگ لالباغ در داخل پارک 300 میلیون سال قدمت دارد.\nنمایشگاه سالانه گل که در گلخانه گلخانه لالباغ برگزار می شود ، برجسته ترین نمایش است. این ویدئو هفته ها همزمان با روز جمهوری (26 ژانویه) و روز استقلال (15 اوت) برنامه ریزی شده بود. این جشنواره هزاران بازدید کننده از سراسر شهر به خود جلب می کند.\nپارک Cubbon یکی از آخرین مکانهایی است که در ریه ها در شهر باقی مانده است. این خانه سرشار از گیاهان و جانوران است. با این حال ، این پارک میزبان برخی از برجسته ترین ساختمانهای جهان از جمله دادگاه عالی کارناتاکا ، موزه باستان شناسی دولتی و کتابخانه ملی است. هیچ هزینه ای برای ورود به پارک Cubbon وجود ندارد اما لالباغ هزینه ورودی را دریافت می کند.\n5. رستوران Bangalore Bannerghatta\nپارک ملی Bannerghatta بهترین راه برای نجات همه افراد یک روز برای همه حرفه ای ها و ورزشکاران شهر Bangalore است. در اینجا برخی از مواردی است که مهمانان می توانند از آنها لذت ببرند.\nاین پارک مخفیانه در بوته ای خارج از بنگلور واقع شده است. پارک ملی Bannerghatta یک ذخیره گاه عالی جنگل و حیات وحش است که در 40 مایلی شهر بنگلور واقع شده است\nاین یک فرصت عالی برای لذت بردن از جنگل در پارک ملی Bannerghatta است. بازدیدکنندگان به حیات وحش عجیب و غریب در سافاری خیره می شوند\nاین یک پارک طبیعی به مساحت 65000 هکتار است که در جنگل Anekal در ایالت بنگلور واقع شده است. این مکان در سال 1972 به عنوان یک ذخیره گاه طبیعی آغاز شد. پس از آنکه به عنوان یک فعالیت حفاظتی و بازتوانی در نظر گرفته شد ، در بین حیات وحش و گونه های در معرض خطر رواج یافت. به زودی در سال 1974 پارک ملی اعلام شد.\nاین منطقه شامل کوه ها ، جنگل ها ، جنگل های انبوه و دره ها است. رودخانه سوارناموخی که از طریق این پارک می گذرد ، آن را به مکانی ایده آل برای رشد حیات وحش تبدیل کرده است. این پارک در تمام طول سال باز است اما ایده خوبی است که فهرست های محلی را ببینید تا در مورد زمانبندی ، ساعات کار ، ورودی ها و سایر مواردی که مشتریان ممکن است هنگام بازدید از پارک از آنها استفاده کنند ، اطلاعات بیشتری کسب کنید.\n6. جاذبه های بنگلور واندرلا\nWonderla Resorts یکی از محبوب ترین جاذبه های گردشگری بنگلور است. Wonderla در 30 کیلومتری بنگلور ، نزدیک بزرگراه بنگلور-میسور قرار دارد. این مکان مناظر نفس گیر و شگفتی های بزرگ است. این پارک یک بلوک بزرگ با کوه نوردی ، پیاده روی و بسیاری از جاذبه های سرگرم کننده است. Wonderla و a استخر خوب در نزدیکی بنگلور هم کودکان و هم کودکان دوست دارند\nبیش از 60 لذت وجود دارد که همه در طول روز از آن لذت می برند. Pool Wave یک دیسکو باران و یک رویداد دیدنی در پارک است. به علاوه ، سواری های سرگرم کننده مانند Insanity ، Maverick ، Y-screaming ، Boomerang ، Harakiri و Twisters ارزش یکبار امتحان را دارند. فهرستی هیجان انگیز از غذاهای خوشمزه از کباب ، غذاهای بریانی تا طعم آب دهان ، بازدیدکنندگان این گروه را جذب می کند. نکته جالب این است که نقاط ورودی به ازای هر نفر 1000 روپیه کم است.\n7. Bangalore MG Road & Brigade Road – خیابان های مد محلی\nقرار است مقصد نهایی تور شهر بنگلور بهترین خیابانهای تیپ و مهاتما گاندی باشد. این فوق العاده باحاله جاذبه گردشگری بنگلور و خانه زیباترین و چند قومی ترین شهر در شهر است. مترو بنگلور با افزودن جذابیت ، این بهشت سرسبز را با نقاط مختلف شهر متصل می کند. به همین ترتیب ، این سیستم های فایل بهترین غذاهای محلی و بین المللی را برای لذت بردن ارائه می دهند. کلوب های شبانه MG Road ، بارها و رستوران ها زندگی در بنگلور را زنده می کنند.\nلطفاً وبلاگ ما را در فرودگاه بین المللی بنگلور در اینجا دوباره بخوانید\nدر Shathayu Yoga Retreat Bangalore آرامش ، تجدید و قدرت مجدد داشته باشید\nبازدیدکنندگان بنگلور همچنین می توانند از امکانات بهداشتی موجود در شهر استفاده کنند. بیمارستان های خصوصی ، بیمارستان های آیورودا و طبیعت گردی راه حل های عملی را با قیمت مناسب به مسافران ارائه می دهند. مرکز عقب نشینی شاتایو آیورودا در 20 کیلومتری فرودگاه بین المللی بنگالور واقع شده است.\nاین یکی از مراکز بهداشتی پیشرو است که در فاصله بسیار دور از کلانشهر شلوغ بنگلور واقع شده است. Shathayu Retreat خدمات پزشکی جامعی را ارائه می دهد که از زندگی عاطفی ، جسمی ، روحی ، فرهنگی و اجتماعی یک مشتری که در وسط زندگی می کند مراقبت می کند. برنامه استاندارد ما بیش از 120 سال تمرین آیورودا ایجاد شد که از پنج نسل گذشت.\nمحوطه عقب نشینی آیورودا از سه طرف با کوه هایی احاطه شده است که دریایی دائمی در طرف دیگر آن قرار دارد و دید بسیار خوبی را برای بازیابی ، بازیابی و تجدید قوا فراهم می کند. ما نرم افزار خود را برای پاسخگویی به نیازهای مشتریان تطبیق می دهیم. این نمودار بر کاهش ، کاهش درد و کاهش استرس تمرکز دارد.\nبازدیدکنندگان همچنین می توانند یکی از 12 بیمارستان آیورودا Shathayu.com را بررسی کنند. پزشکان ما در مراقبت از بسیاری از بیماری ها و پیچیدگی های مربوط به زندگی مهارت دارند.\nدر بنگلور از تجربه منظره لذت ببرید.\nمسافرانی که عزم ترک بنگلور را دارند خوشحال هستند !! شکی نیست که بنگلور یکی از شهرهایی است که در آینده برگزار می شود. آنچه در دهه 1960 به عنوان یک شهر مشهور شروع شد به نمادی از توسعه و حرفه ای در جنوب آسیا تبدیل شد.\nبازدیدکنندگان از شهر با خوشحالی و بی اعتنایی به اهمیت حفظ میراث فرهنگی و فرهنگ خود بازگشته اند. توسعه پایدار و حفاظت از شهرهای ما در برابر توسعه نیافتگی از اهمیت بالایی برخوردار است. این امر هند را ثروتمند و مرفه می کند. امیدواریم این رویای دیدن برخی از بزرگترین قدرتهای جهان محقق شود.


رویداد۲۴ وزیر نفت چندی پیش پروژه‌های اولویت‌دار وزارت نفت را ابلاغ کرد که در بخش پالایشی این پروژه‌ها ساخت مجتمع پالایشگاهی سیراف به همراه پروژه توسعه و تثبیت ظرفیت پالایشگاه آبادان و همچنین احداث خط لوله جدید بندرعباس - سیرجان – رفسنجان به‌عنوان اولویت شرکت ملی پالایش و پخش به چشم می‌خورد.\nبر اساس این گزارش، یکی از مشکلات کشور در زمان تحریم‌ها موضوع فروش میعانات گازی است که هم در دوره گذشته تحریم‌ها و هم در دوره فعلی، کشور را با خطرات بسیاری مواجه کرده است.\nدر صورت به فروش نرفتن میعانات گازی، باید آن را درون مخازن و نفتکش‌ها ذخیره کرد که با توجه به هزینه سنگین دموراژ نفتکش‌ها (هزینه معطلی نفتکش‌ها)، نه‌تنها سودی حاصل نمی‌شود بلکه ضررهایی نیز به کشور تحمیل می‌شود.\nبه‌جز پالایشگاه ستاره خلیج‌فارس که هم اکنون مشغول تولید بنزین است، پتروفیلد پارس و مجتمع سیراف واحدهای پالایشی هستند که برای تبدیل میعانات گازی به فرآورده نفتی دارای مجوز هستند. پروژه پتروفیلد پارس که به‌طور کامل متوقف‌شده است و سیراف نیز وضعیتی شبیه به این پروژه دارد.\nظرفیت پتروفیلد پارس ۱۲۰ هزار بشکه و ظرفیت پالایشگاه‌های سیراف ۴۸۰ هزار بشکه در روز است. در صورت تکمیل این دو پروژه و همچنین افزایش ظرفیت ستاره خلیج‌فارس به ۴۸۰ هزار بشکه، بیش از یک‌میلیون بشکه میعانات گازی تبدیل به فرآورده می‌شود.\nاین در حالی است که روزانه ۱۲۰ هزار بشکه میعانات گازی به پتروشیمی نوری اختصاص می‌یابد. با توجه به این مصارف، تولید میعانات باید به رقم یک‌میلیون و ۲۰۰ هزار بشکه افزایش یابد تا امکان تأمین تمام این مصارف وجود داشته باشد.\nاما این عدد یک رقم کاغذی است چراکه با توجه به افت مخازن پارس جنوبی، سقف تولید میعانات گازی در صورت راه‌اندازی همه پروژه‌های پارس جنوبی به ۸۰۰ هزار بشکه نیز نخواهد رسید.\nاین در حالی است که بر اساس اطلاع متخصصان هم‌اکنون برخی فازهای پارس جنوبی کمتر از عددی که باید، میعانات تولید می‌کنند؛ به‌عنوان نمونه در فازهای ۱۲ و ۱۵ و ۱۶ پارس جنوبی تولید میعانات گازی کمتر از ۵۰ درصد برنامه در نظر گرفته شده است و همین روند و حتی وخیم‌تر از آن نیز برای سایر فازها پیش‌بینی می‌شود.\nمجوز احداث ۸ پالایشگاه ۶۰ هزار بشکه‌ای در سال ۹۳ از سوی معاونت برنامه‌ریزی وزارت نفت صادر شد؛ مجوزی ۱۲ ساله که در سال ۱۴۰۵ باطل می‌شود و دیگر شرکت ملی نفت تکلیفی برای تأمین روزانه ۴۸۰ هزار بشکه میعانات گازی ندارد.\nطبق عرف رایج، از زمان صدور موافقت نامه خوراک تا ۱۲ سال بعد وزارت نفت مکلف به تأمین ۸۰ درصد خوراک موردنیاز است و پس از سال ۱۴۰۵ هر چه که میعانات گازی مانده باشد، به‌صورت مساوی میان ۸ پالایشگاه تقسیم می‌شود.\nبرچسب ها: رویداد24 ، وزارت نفت ، ساخت فاز 4 پالایشگاه ستاره خلیج فارس ، وزیر نفت ، شرکت ملی پالایش ، پالایشگاه


اشتراک چاپگر با ویندوز XP\nتاریخ خبر: 1398/9/17\nتوجه کنید : ویندوز XP از سال 2014 مستهلک شده است. ما توصیه می کنیم به ویندوز 10 ارتقا دهید زیرا XP دیگر به روزرسانی های امنیتی مهم را از مایکروسافت دریافت نمی کند ، و همچنین پیشرفت های برجسته ای را به دست نمی آورد. ما این دستورالعمل ها را به سود خوانندگانی که نمی توانند دستگاه های XP خود را ارتقا دهند ارائه می دهیم.\nحتی اگر چاپگر شما قابلیت به اشتراک گذاری داخلی یا قابلیت بی سیم را ندارد ، هنوز هم می توانید دسترسی به آن را از سایر دستگاه های محلی خود فعال کنید. برای به اشتراک گذاشتن چاپگرهای متصل به رایانه Windows XP ، این دستورالعمل ها را دنبال کنید. این مراحل فرض می کنند رایانه شما آخرین سرویس سیستم عامل Service Pack را اجرا می کند.\nنحوه به اشتراک گذاشتن چاپگر در ویندوز XP\nبرای فعال کردن اشتراک گذاری چاپگر:\n1 . در رایانه ای که به چاپگر سیم وصل شده است - به نام رایانه میزبان - از منوی شروع ، کنترل پنل ویندوز را باز کنید.\n2 . از پنجره Control Panel روی نماد چاپگر و فاکس دو بار کلیک کنید. اگر از Control View panel برای کنترل پنل استفاده می کنید ، ابتدا برای یافتن این نماد به دسته چاپگرها و سایر سخت افزارها دسترسی پیدا کنید. در نمای کلاسیک ، برای یافتن نماد چاپگرها و فکس ها ، به سادگی لیست آیکن ها را به ترتیب حروف الفبا حرکت دهید.\n3 . در لیست چاپگرها و نمابرهای موجود در پنجره Control Panel ، روی نماد چاپگر مورد نظر برای اشتراک کلیک کنید.\n4 . از صفحه چاپگر وظایف در سمت چپ پنجره Control Panel ، روی اشتراک این چاپگر کلیک کنید. از طرف دیگر ، روی آیکون چاپگر انتخاب شده راست کلیک کنید تا یک منوی بازشو باز شود و از این فهرست گزینه Sharing را انتخاب کنید. در هر دو مورد ، یک پنجره ویژگی های چاپگر جدید ظاهر می شود. اگر پیام خطایی با شروع "ویژگی های چاپگر نمایش داده نشود" دریافت می کنید ، این هشدار نشان می دهد چاپگر در حال حاضر به رایانه متصل نشده است. برای انجام این مرحله باید کامپیوتر و چاپگر را بطور فیزیکی متصل کنید.\n5 . در پنجره Printer Properties ، روی تب Sharing کلیک کرده و دکمه Share this radio را انتخاب کنید. در قسمت اشتراک نام ، نامی توصیفی را برای چاپگر وارد کنید که به عنوان شناسه ای باشد که هنگام برقراری اتصال به دستگاه های دیگر در شبکه محلی نشان داده می شود. برای تکمیل این مرحله روی OK یا Apply کلیک کنید.\n6 . چاپگر اکنون در دسترس سایر دستگاه های شبکه محلی است. پنجره Control Panel را ببندید.\nبرای آزمایش اینکه اشتراک گذاری به درستی برای این چاپگر پیکربندی شده است ، سعی کنید از یک رایانه دیگر در شبکه محلی به آن دسترسی پیدا کنید. به عنوان مثال ، از یک رایانه دیگر ویندوز ، قسمت Control Panel و Faxes Control Panel را باز کرده و بر روی کار افزودن چاپگر کلیک کنید. نام مشترک انتخاب شده در بالا این چاپگر را در شبکه محلی مشخص می کند.\nپرینتر نصب پرینتر نصب پرینتر درویندوز ویندوز XP گارانتی پرینتر راهنمای نصب پرینتر جنرال سرویس پرینتر


آزمایش hpv قبل از ازدواج\nصفحه اصلی ◄ زناشویی-310- ◄ آزمایش hpv قبل از ازدواج\nاز آنجا که ویروس اچ پی وی hpv و زگیل تناسلی دو بیماری آمیزشی شایع می باشند که از طریق رابطه جنسی امکان انتقال تقریباً 100% دارند، قطعا پیشنهاد می شود که افراد پیش از برقراری رابطه جنسی یا ازدواج آزمایش دهند و اقدام به زدن واکسن اچ پی وی کنند. اکثر افراد از انجام این آزمایش خجالت می کشند یا احساس ناخوشایندی دارند. ولی انجام آن پیش از ازدواج ضروری می باشد. زیرا در صورت عدم آگاهی و مبتلا بودن به ویروس، به مرور زمان امکان ابتلا به انواع سرطان ها در نواحی تناسلی از جمله سرطان مقعد، سرطان دهانه رحم، سرطان رحم و تخمدان، سرطان آلت تناسلی و سرطان ریه بسیار بالا می رود. واکسن hpv برای جلوگیری از ابتلا به زگیل تناسلی و ویروس پاپیلوم انسانی بسیار موثر است البته باید بدانید که تزریق این واکسن در سنین مناسب (معمولا زیر 26 سال) و انجام توسط پزشک متخصص تاثیرگذار است. حتی در مواردی ممکن است دکتر با ترجیح خود، تزریق یک دوز دیگر را پس از ازدواج برای زن و مرد توصیه کند.\nدر نظر داشته باشید که انجام آزمایش خون پیش از ازدواج ربطی به آزمایش hpv ندارد و در خون فقط آنتی بادی های این ویروس یافت می شوند. در نتیجه نمیتوان فهمید که فرد در حال حاضر به Hpv مبتلا است یا خیر. متخصصان نیز آن را توصیه نمی کنند.\nآیا افراد مبتلا به hpv باید از نظر سایر بیماریهای جنسی آزمایش شوند؟بله. افرادی که درگیر ویروس اچ پی وی می باشند، شانس بیشتری برای ابتلا به ایدز HIV و هپاتیت دارند. در نتیجه بهتر است که برای انجام آزمایشات این دو بیماری هم اقدام کنند.\nمنبع تست hpv\nسه شنبه 21 بهمن 1399 - 10:08


شمار کودکان جدا شده از والدین مهاجر در آمریکا دو برابر می‌شود - ایسنا\nیکشنبه / ۲۷ خرداد ۱۳۹۷ / ۱۵:۲۶\nکد خبر: 97032712645\nبه گفته رئیس گشت مرزی جنوب تگزاس شمار خانواده‌های مهاجری که به محض ورود از مرز جنوبی به آمریکا از کودکانشان جدا می‌شوند احتمالا به دو برابر افزایش می‌یابد.\nبه گزارش ایسنا، مانوئل پادیلا، مسوول اصلی اجرای سیاست "تحمل صفر" دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا در امتداد بخش مرزی پرتردد در جنوب آمریکا شنبه به واشنگتن پست گفت، این میزان افزایش خواهد یافت و گشت مرزی روی پیگرد قضایی کسانی کار می‌کند که به صورت غیر قانونی وارد آمریکا شده‌اند.\nدولت ترامپ اجرای سیاست تحمل صفر را از ماه گذشته آغاز کرده و تاکید دارد که هدفش ایجاد بازدارندگی برای مهاجران آتی از سفر به آمریکا از طریق مکزیک است. این سیاست مهاجران غیر قانونی را هدف پیگرد قضایی قرار می‌دهد و گاها موجب می‌شود تا کودکان از والدینی که منتظر برگزاری جلسات دادگاه هستند، به اجبار جدا شوند.\nبه گفته پادیلا، از ششم آوریل که سیاست جدید ترامپ اعلام شد ماموران مرزی آمریکا ۵۶۸ پدر و مادر را در این منطقه از کودکانشان جدا کردند. کودکان پنج ساله هم در میان آنها دیده می‌شود. او افزود: در تلاش هستیم که ۱۰۰ درصد کسانی که واجد شرایط هستند، تحت پیگرد قرار بگیرند. این آمار فقط بیانگر نیمی از والدینی است که مستعدند تحت پیگرد قرار بگیرند. ما هنوز به آن نقطه نرسیدیم اما هدفمان آن است.\nطبق آمار وزارت امنیت داخلی آمریکا، حدود ۲۰۰۰ کودک در سراسر آمریکا بین ۱۹ آوریل تا ۳۱ مه از والدین خودشان جدا شدند. پادیلا گفت، از نظر ماموران گشت مرزی جدا کردن کودکان از والدینشان دردناک است اما آنها تمام تلاششان را می‌کنند تا به نفع کودکان عمل کنند.\nترامپ لوایح مهاجرتی جدید را می‌پذیرد/ جدایی ۲۰۰۰ کودک مهاجر از والدینشان طی دو ماه


آیا می‌شود برای گیرنده‌ی صدقه شرط گذاشت؟ آیا این شرط از نظر شرعی صحیح است؟ آیا اگر گیرنده‌ی صدقه به شرط عمل نکند، مرتکب گناه شده است؟ به عنوان ... | منصور هاشمی خراسانی\nسپاسگزارم از پاسخگویی شما.\nشرط کردن کاری مباح در ضمن صدقه اشکالی ندارد و اگر گیرنده‌ی صدقه شرط را قبول کند، باید به آن عمل کند؛ چراکه آن مصداق عهد است و وفای به عهد واجب است؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ ۖ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا﴾؛ «و به عهد وفا کنید؛ چراکه درباره‌ی عهد بازخواست می‌شود» و فرموده است: ﴿بَلَى مَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ وَاتَّقَى فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ﴾؛ «آری، هر کس به عهد خود وفا کند و پرهیزکار باشد خداوند پرهیزکاران را دوست می‌دارد» و فرموده است: ﴿وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُوا ۖ﴾؛ «و وفا کنندگان به عهدشان هنگامی که عهد می‌کنند» و فرموده است: ﴿وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ﴾؛ «و کسانی که امانت‌های خود و عهد خود را رعایت می‌کنند» و از رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم روایت شده است: «الْمُسْلِمُونَ عِنْدَ شُرُوطِهِمْ فِيمَا أُحِلَّ»؛ «مسلمانان باید به شروط یکدیگر در آنچه حلال است پایبند باشند». بنابراین، گیرنده‌ی صدقه اگر می‌خواهد آن را در جهت دیگری مصرف کند، نباید شرط را قبول کند و باید به صدقه دهنده بگوید و اگر نگوید یا نیاز مهم‌تر بعداً پیش آید، نمی‌تواند بر خلاف شرط صدقه دهنده عمل کند، مگر اینکه ناگزیر شود؛ به این معنا که برای حفظ سلامت خود از آسیبی جدّی، چاره‌ای جز عمل کردن بر خلاف شرط صدقه دهنده نداشته باشد؛ به دلیل سخن خداوند که فرموده است: ﴿وَقَدْ فَصَّلَ لَكُمْ مَا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ ۗ﴾؛ «برای شما چیزی که بر شما حرام ساخته را تبیین کرده است مگر چیزی که به آن ناگزیر شوید».