Vitoria-Gasteizko Udalaren web-orria - Gizarte ahuldade egoeran dauden pertsonak\nHemen zaude Herritarren postontzia › Gai-arloak › Gizarte ahuldade egoeran dauden pertsonak\nGizarte ahuldade egoeran dauden pertsonak\n1 - 20 emaitzak (guztira 78 inguru)\nTxiro bat 2021/02/05 14:41:08 :1\t :2 :2\nI.G.d 2021/01/12 07:49:37 :1\t :20 :11\nL.F.D. 2021/01/07 10:14:33 :1\t :6 :4\nTeilatu gabe bi 2020/07/26 15:50:27 :1\t :3 :2\nA.. 2020/07/17 12:17:06 :1\t :2 :2\nPágina web: Centro municipal de acogida social (CMAS) (Ikusi edukia)\nSakina brahim 2020/07/12 11:43:34 :1\t :3 :3\nDesislava Petrova Stoyanova 2020/07/07 09:03:01 :1\t :2 :2\nGasteiztar auzokide bat 2020/05/27 14:54:56 :1\t :5 :5\nAina 2020/04/05 18:15:40 :1\t :2 :2\nA.A.H. 2020/04/05 17:41:03 :1\t :2 :2\nEduardo 2020/03/11 11:00:24 :1\t :5 :4\nV.P. 2020/03/05 08:31:22 :1\t :3 :3\nAmaya B. 2020/01/17 08:23:07 :1\t :3 :3\nM.A.P. 2019/12/18 10:45:44 :1\t :2 :2\nPágina web: Casa Abierta (Ikusi edukia)\nGustavo 2019/12/11 12:33:32 :1 :1\nV.B.S. 2019/10/02 11:37:59 :1 :1\nA.A.A. 2019/08/07 11:09:38 :1\t :2 :2\nm.g.c. 2019/07/31 10:14:34 :1\t :4 :4\nLotan 2019/06/04 09:06:32 :1\t :2 :2\nTodas las mañanas, o casi todas veo a un Sr. Vagabundo de alrededor de unos 60 años, con barba que se pone a pedir frente a la entrada principal de la Universidad de las llamadas Filologías, y justo al lado de la via del tren, no en su lado privado, sino junto a la verja exterior que protege las vías del tren, cuando empieza la empinada cuesta que lleva...\nElkartasuna 2019/05/27 11:46:22 :1\t :5 :3


Gure Irratia | Irakurle talde bat, talde terapia bezala ikusten ahal litaikena\nIrakurle talde bat, talde terapia bezala ikusten ahal litaikena\nClarissa Pinkola Estes-en liburuaren azala\nHau da Laida Agerretxe-Colina psikologoak abiatzen duen "Lecture au feminin" tailerra, Urruñan iraila bukaeran.\nHilabetero, liburu bat oinarri hartuta emazteei zuzendu tailer bat da, bakotxak bere burua hobeki ezagutzeko helburuarekin, bakotxaren ahalmenak berriz deskubritzeko. “ Femmes qui courent avec les loups” liburuan oinarritua Clarissa Pinkola Estes kontalari eta psikoanalistak idatzia.\nLaida Agerretxe Colina Psikologoa-rekin harremanetan sartzen ahal zarete: 06.51.82.29.68.\nArantxa Idieder mintzatu da Laida Agerretxe-Colinarekin.


Ortzimuga berria euskarari | Iritzia | Berria\nOrtzimuga berria euskarari\nEgoitz Urrutikoetxea - Historia ikerlaria\nIragan ekainaren 23an Euskal Elkargoak euskara Lapurdi, Nafarroa Behere eta Zuberoako hizkuntza ofizial izendatu zuen, gaskoiarekin batean. Erabakia berez sinbolikoa da, ez baitio euskarari inolako lege babesik eskaintzen. Funtsean, Ipar Euskal Herriaren instituzionalizazioan Euskal Elkargoak ireki duen bidearen parekoa da hizkuntza alorrean eman berri den urratsa. Beren txikitasunean, biek ala biek paradigma berri bat zabaltzen dute.\nUrte luzeetan aldarrikapen eta eskakizunen soka luzetik tiraka ibili ondoan, Ipar Euskal Herrian eszenatoki berri batean aurkitzen gara. Egia da Frantziak uzkur eta herabe erantzun diola Ipar Euskal Herriaren instituzionalizazioaren herri aldarriari. Haatik, botere instituzional guztiz mugatua izanagatik, Euskal Elkargoa proiekzio politiko handia izaten ari da. Hilabete gutiko ibilbidean bere eskuduntzez haragoko esparruetan iniziatiba politikoa hartuz marka eta lidergo berezia eraikitzea lortu du. Eta hainbat kasutan frantses legalitatearen mugetan jokatuz herri zilegitasunari bide emateko modua aurkitu du. Dimentsio horretatik neurtu behar ditugu euskarari buruz Euskal Elkargoak hartu berri dituen erabakiak. Orain arteko ibilbidean suposa dezakeen inflexio puntutik, alegia.\nFrantses estatu nazioaren eraikuntza eta errotze prozesu luzean inposatu den ikuskerak sistematikoki euskal lurraldetasuna eta hizkuntza ukatu ditu. Izan ere, Frantses Iraultzaren zirimolan gailendu zen eredu formalean ez da herririk ez eta hizkuntza ofizialik frantsesa ez denik. Geroztik, unibertsalak omen diren frantses estatu-nazio eta hizkuntzaren parean, euskararen ezagutzari edo biziberritzeari loturiko aldarrikapen oro komunitarismoaren edo hertsaduraren lerratze gisa estigmatizatuak izan dira. Frantziaren neurrira eraikitako joko zelai dialektikoan, ez dugu lortu euskararen biziraupenerako beharrezkoak ziren gutxieneko neurrien aldeko jarreraz haragoko aitzinamendurik. Ez dugu kausitu irudikatzea euskararen alde dihardugunean defendatzen dugun hizkuntza eredua ez dela inondik ere Frantziaren hizkuntza politikaren parekoa, elebakartasuna inposatzen duen eredu baztertzailea.\nLekuko hizkuntzen gutxiagotze eta zokoratze estrategia horretan, hastapenean Elizaren eta Estatuaren arteko harremanak arautzea helburu zuen laizitatearen interpretazio zabala gailendu da. Lerratze maltzur baten bidez lekuko nortasunak desagerrarazteko nahikariak laizismo linguistikoaren oinarri ideologikoak ezarri ditu. Horrela, errepublikaren hizkuntza bakarra izan ezik, gainerateko hizkuntzak espazio pribatuan bizirautera kondenatuak izan dira. Legez, periferiako hizkuntzak ez dira debekatu, baina beraien erabilpena eremu pribatura murriztuz de facto heriotza geldo eta goxora zigortuak izan dira. Hortaz, espazio publikotik eta ofizialetik zokoratuz, euskarari hizkuntza bati datxekion funtzio nagusia, soziala, harremantzeko baliabide gisa, ukatu egin zaio.\nFrantsesa goitik behera ezarri da gure herrian, botere politikoak inposaturik. Euskara berreskuratzeko prozesu historikoa, berriz, behetik abiatu da, herri mugimenduek sustaturik. Egia da azken urteetan hautetsi eta egitura publikoek babesa ekarri diotela euskarari, betiere legearen mugen barnean. Haatik, Frantziak eman dituen urrats orok euskararen behetik gorako berreskuratze prozesuari beirazko sabai bat ezartzea izan dute helburu.\nLegalitatearen zirrikituetan barna lerratuz, Euskal Elkargoak irismen handiko urratsa eman du beraz, euskarari ortzimuga berria zabalduz. Eremu pribatuan etxeko hormen artean bizirautera beharturik zegoen hizkuntza plaza publikoaren erdigunean kokatu du, hautetsien gehiengo zabalaren sostenguarekin, gainera. Erabaki honek, Euskal Elkargoari bere lurraldeko hizkuntzak sustatzeko hizkuntza politika ausarta zehaztu eta egikaritzeko zilegitasuna ematen dio.\nGaur hizkuntza politikaren kudeaketa Euskararen Erakunde Publikoaren esku da, prefetaren zaintza zorrotzaren pean. Beirazko sabaia hauste aldera, Euskal Elkargoak lurraldean hizkuntza politika garatzeko eskuduntza osoa eta dagozkion baliabideak eskuratu behar lituzke. Gobernantza errazte aldera eta egituren bikoizketa saiheste aldera, Akitania Berria eskualdeak, Departamenduak eta Estatuak hizkuntza sailean beren eskuduntza Euskal Elkargoari delegatu diezaiokete.\nAitzina begira, Euskal Elkargoak eman urratsak euskararen ofizialtasunaren korapiloa askatzeko joko zelai dialektiko berri bat ezaugarritzen du. Alde batean, elebakartasuna lehenesten duen hizkuntza eredu hertsi eta baztertzailea ageri da, legeak eskaintzen dion indar posizioan gotorturik. Beste aldean, berriz, subalternitatean izatearen ikusmiratik bestea errespetatzearen eta onartzearen garrantziaz jabetzen den eta eleaniztasuna goratzen duen hizkuntza eredua dago, herriaren zilegitasuna alde duela.\nUrteetan, iraganean aurkitu ditugu euskararen alde jarduteko arrazoibideak, gure herri zaharraren nortasunaren ezaugarrietan, edota herri izan nahian. Baina euskararen alde obratzea ere bada berdintasunaren eta aniztasunaren alde ekitea. Hizkuntza guziak dira berdin beharrezkoak, eta bazterkeria ez baizik hizkuntzen arteko elkarrekilakotasuna dugu ardatz izan behar. Horretarako, hizkuntz eskubideez mintzatzen hasi behar dugu. Gogoan izanez, eskubideak goitik behera ezarri daitezkeen bezala, behetik gora eskuratu daitezkeela. Ausardiaz aritzeko tenorea da; Euskal Elkargoak badu behar beste zilegitasun horretan. Borondate politikorik eta indar nahikorik izanen duen, hori beste afera bat da, baina baita guztion ardura ere.


Kabareta: Esnatu naiz (Andoni Mutiloa) - Berako Agenda\nKabareta: Esnatu naiz (Andoni Mutiloa)\nberakoagenda ostirala, 2021\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_'k2021\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_' urtarrila\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_'k\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_' 15 astelehena, 2021\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_'k2021\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_' urtarrila\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_'k\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_' 25 Albisteak\nIkuskizunak antzerkia, dantza eta musika uztartzen ditu\nEguna: urtarrilaren 23a, larunbata\nSarrera: 5 € (sarrerak aitzinetik Agara prentsan salgai)\nMugimendu zuzendaria: Eneko Balerdi\n2020ko Poltsiko Antzerki Sorkuntza Lehiaketako komedia finalista.\nElurrek Londresko The Pink Flamingo klubean egiten du lan. Dantzatzeaz eta kantatzeaz gain, bere showa izatea lortu du eta gauero jende asko joaten da bera ikustera. Harrigarria izan da Elurren eraldaketa. Izan ere, duela 10 urtera arte baserrian bizi zen bere familiarekin. Nola demontre lortu du baserritar euskaldun honek underground mugimenduko modako artista izatea Londresen? Zergatik da Beyonce honen guztiaren erruduna?\nAntzerkia, dantza eta musika nahasten dituen showa da Esnatu naiz. Identitatea, giza harremanak eta sexualitatea ditu hizpide, besteak beste.


Collection Pillar Candle at ezCheckion | Price Comparison Shopping Engine\nBrowse For Collection Pillar Candle at ezCheckion | Price Comparison For Collection Pillar Candle: Online shopping advice, Collection Pillar Candle video reviews and price comparison on ezCheckion.com\nSHOP Collection Pillar Candle\nCollection Pillar Candle - TOP Deals\nBrowse Collection Pillar Candle shopping results from most trusted online store & compare and check prices\nCollection Pillar Candle - Compare Prices - Find best deals at ezCheckion\nDynamic Collections DYN3512 Candle Pillar Ocean 4X4In 4 x 4 Multicolor\nVance Kitira English Blue Timber Collection Pillar Candle (3.25" by 6")\nDynamic Collections DYN6059 Pillar 3X6 Black Tan\nSmoky Gray Timber Collection Pillar Candle (3.25x9)\nDynamic Collections Layered Pillar Candle: 4 x 4 inches, Cinnamon Vanilla, 1 Piece\nVance Kitira Timber Collection Pillar Candle - Turquoise (3.25" by 9")\nVance Kitira Timber Collection Pillar Candle - Wine (3.25" by 9")\nDon't satisfied with Collection Pillar Candle deals or want to see more popular items and shopping ideas? Customers Who Bought Collection Pillar Candle Also Bought: Digital Power Capacitor, Cabernet Sauvignon Red Wine, Toy Animal Figurine.\nTags: pillar candles,tie dye candle,candle tutorial,h...


«Astebeterako joaten banaiz, faltan sumatzen dut bigarren egunerako» - Elduain - Tolosaldeko ataria\n«Astebeterako joaten banaiz, faltan sumatzen dut bigarren egunerako»\nRebeka Calvo Gonzalez 2016-09-16 17:17\nTolosan bizi da Patxi Zeberio erremontista (Elduain, 1974), baina ez da sorterritik askorik aldentzen. Zeberiok ere Elduaingo lasaitasuna du gustuko.\nZer ematen dizu Elduainek, Tolosak ematen ez dizuna?\nBatez ere, lasaitasuna aipatuko nuke. Nire tokia da; ume-umetatik ezagutzen dut, eta oso eroso sentitzen naiz han, dena da ezaguna… Ez naiz ni oso kale zalea ere, ez naiz taberna zalea…\nNatura aldera jotzen dut, eta Elduainen besterik ez dago. Askoz erosoago sentitzen naiz Elduainen. Donostiara astebeterako joaten banaiz, faltan sumatzen dut bigarren egunerako. Astean zehar ere hirugarren egunerako ez banaiz igotzen, ez nago ondo; mendi buelta egin, herrikoekin hitz egin…\nTolosara praktikotasunarengatik jaitsi zara, hortaz.\nUmeak eskolara eramateko, erosketak egiteko… Alde horretatik Tolosan hobe, bestela autoa hartu behar duzu denetarako. Baina ni mendi aldean hobeto nago, lasaiago.\nAskotan joaten al zara?\nAsko joaten naiz. Asteburu gehienetan han nago, eta astean zehar ere askotan joaten naiz. Familia ikustera joaten naiz, amaren etxera-eta, eta kuadrillako batzuk ere han bizi dira; aitzakia da hara joateko.\nZer aldatu da azken urteetan?\nNahiz eta herri txikia izan, gauzak aldatu dira; zerbitzu gehiago daude orain.\nJo dezagun lagun bat gonbidatzen duzula Elduainen egun-pasa egitera. Zer egingo zenukete?\nHerria segituan ikusten duzu. Nik mendiren bat erakutsiko nioke. Leitzaran aldeko bailara oso polita da, eta baita Torrea deitzen diogun mendia ere. Elizak duen erretaula ere berezia dela esaten dute, baina ni ez naiz oso elizkoia. Ondoren, ostatura eramango nuke. Oso ondo jaten da bertan; kristoren abantaila daukagu, bertako produktuekin egindako etxeko jana eskura baitaukagu.\nFestak izan berri dituzue; izan al zara?\nAzken urteetan ez naiz joan, partidak nituelako, baina aurten aspaldiko partez oporrak hartu ditut garai horretan. Festetan ez da ezer berezirik egoten, baina jada herrian bizi ez diren askorekin biltzeko aukera egoten da.\n[Herriz herri] Elduain: Gustuko lekuan, aldaparik ez\nRebeka Calvo Gonzalez 2016 ira 16 Elduain\nAndra Mari jaiak pasatu berri dituzte Elduainen. Giro jatorra izan dute, urteroko moduan, eta normalean lasai-lasaia den herria trikiti doinuek eta...


New search Type: Extempore verse Periodical Performance: BBK Sariketa (10. 2002)\nJauregizar, Amaia 1\n2002-03-22 Bilbo [Bertsoa] / Amaia Jauregizar Zure nabigatzaileak ezin du audio elementua erabili.\nStanza name: Zortziko txikia (hg) / Lau puntuko txikia (ip) Exercise: Bakarka oinak-emanda Proposed topic: Oinak: Antzerkia / Lotsatia / Tokia / Egokia Localization: XDZ - Xenpelar Dokumentazio Zentroa\n2002-03-22 Bilbo [Bertsoa] / Etxahun Lekue, Anertz Muniategi Zure nabigatzaileak ezin du audio elementua erabili.\nStanza name: Zortziko txikia (hg) / Lau puntuko txikia (ip) Exercise: Binaka gaia-emanda Proposed topic: Aita-semeak zarete. Etxahun aitak zin egin zion Begoñako Amari Anertz semeak karrera amaituz gero, belauniko joango zinetela biok basilikaraino. Anertz, ikasketak bukatu dituzu, eta aitak basilikara eraman nahi zaitu esana bete dezazuen. Localization: XDZ - Xenpelar Dokumentazio Zentroa\n2002-03-22 Bilbo [Bertsoa] / Miren Ibarluzea Zure nabigatzaileak ezin du audio elementua erabili.\nStanza name: Zortziko handia (hg) / Lau puntuko handia (ip) Exercise: Bakarka azken puntua-emanda Proposed topic: Bukaera: Zure alboan egon nahi neuke / bardin euri zein eguzki. (bis) Localization: XDZ - Xenpelar Dokumentazio Zentroa\n2002-03-22 Bilbo [Bertsoa] / Fredi Paia Zure nabigatzaileak ezin du audio elementua erabili.\nStanza name: Hamarreko handia (hg) / Bost puntuko handia (ip) Exercise: Bakarka gaia-emanda Proposed topic: Safiyari beste astebete eman diote bizitzeko. Gero ez dakigu zer jazoko den. Localization: XDZ - Xenpelar Dokumentazio Zentroa


ZinemaTK: Martxoak 8 - Goitibera\n06 de marzo de 2020 20 de abril de 2020 Elena Borja netflix, series\nOrokorrean pelikula eta telesailetan emakumeek dituzten paperak zaintzarekin erlazionaturik daude, protagonistaren itzalpean, bere maitalea izaten askotan. Hala ere, zinema eta telesailen industrian gero eta gehiago dira emakumearen inguruan aritzen direnak. Badaude emakumearen perspektibatik mundua kontatzen duten pelikulak edota emakumeok egunerokotasunean izaten ditugun konfliktoak kontatzen dituzten telesailak. Guztiak helburu igualarekin: egon daitezkeen edo, hobeto esanda, dauden diferentziak eta problematika detektatzea, berdintasuna lortzeko.\nEmakumeen eguna dela eta hona hemen feministak kontsidera daitezkeen zenbait telesailen zerrenda.\nSabrina Spellman, azti eta emakume baten erlaziotik jaiota, eta bere lagunak Greendale herrian bizi dira edozein gazte modura, baina dena okertzen hasiko da Sabrinak hamasei urte betetzen dituenean.\n90ko hamarkadan egindako telesailetik guztiz aldenduta, bertsio berri hau Archie Comics editorialak egindako komikietan oinarritzen da. Hiru saioetan zehar, aurreko bertsioan lantzen ez diren gaiak jorratzen dira; hots, Sabrinaren lagun minenetariko bat afroamerikarra da eta bestea pertsona trans modura aurkezten du bere burua. Horrez gain, sorgin eta aztien munduan dagoen hierarkia ikus daiteke, baita sorginen arteko sororitatea ere.\n1985 urtea, Ruth Wilder, aktore izan nahi duen emakumea da. Ehundaka proba egin ondoren, halabeharrez borroka libre jokalaria izateko castingean parte hartzen du.\nLiz Flahive eta Carly Mensch gidoilari amerikarrak sortutako telesail honetan, Estatu Batuetan, 80ko hamarkadan, sortutako GLOW (Gorgeous Ladies of Wresting) taldeek bizitako esperientziak kontatzen dira humorea eta drama nahastuta . Gizonentzako eginiko industrian emakumeen harrera nolakoa izan zen ikus daiteke, botere lehiaketa eta emakumeek emakume izanagatik bizi beharreko zeinbait esperientzia irudikatzen ditu.\nBeth, Rudy eta Annie arazo pertsonal eta ekonomikoak dituzten hiru emakume dira. Arazo guzti hauei aurre egiteko elkartu eta ondo ezagutzen duten supermerkatuan lapurreta egingo dute.\nMichigan hiriko kanpoaldean oinarritutako telesail honetan, hiru etxekoandrek sufritzen dituzten arazoak azaltzen dira; hilabete amaierara heltzeko ezintasunak, seme-alaben gaixotasunak, infidelitateak, bikote banatu edo dibortziatuak… Eta horren aurrean etxekoandre horiek duten erantzuna, bere bizitzaren jabe bihurtu eta aurrera egiteko euren kapazitatea.\nMadril, 20. hamarkada bost emakume elkar ezagutu eta lagun egiten dira telefono konpainia batean lan egiten duten bitartean.\nNetflixek Espainia mailan eginiko telesail honek, nahiz eta argumentu nagusi bezala amodio istorio bat izan, emakumeak libre izateko jasan behar izan zituztenak kontatzen du. Bere bost saioetan zehar, matxismo eta tratu txarrak, askatasun sexuala eta lan arazoak azaltzen dira, guztia XX. mendean oinarrituta, baina gaur egunean ematen diren egoerak antzekoak izanda.\nAurreko telesail guztiez aparte, ¿Qué co#o está pasando?(2019) dokumentala ikustea ezinbestekoa da. Zenbait influencer-en gomendioei esker eta ahotik ahorakoen ondoren, Netflixek sortutako dokumentala plataformaren ezinbestekoen artean dago. Espaina mailan, esparru ezberdinetako emakumeei; hots, kazetari, politikari edo gionista direnei, egindako elkarrizketa bidez Feminismoaren inguruko gai diferenteak jorratzen ditu irauten duen ordu eta erdian. Modu horretan, emakumearen hipersexualizazioari, prostituzioari, gestazio subrogatuari edo maitasun erromantikoari buruz hitz egiten da modu objetibo batean, iritzi ezberdinak kontuan hartuta.\n← Previous En marcha hacia el 8M\n1908: el origen del 8M Next →


About: Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\nJakue VI.a eta I.a (1566ko ekainaren 19a – 1625eko martxoaren 27a), Jakue VI.a izenaz Eskoziako erregea (1567-1625) eta Jakue I.a izenaz Ingalaterra eta Irlandako erregea izan zen. Hamahiru urte zituela, Maria I.a Eskoziakoa bere ama ordezkatu eta Eskoziako errege bilakatu zen. Lau erregeorde izan zituen 1578ra arte. 1603an, Ingalaterrako azken tudortar erregina hil zenean, koroa biak batu zituen eta lehendabizikoz Erresuma Batuko errege titulua aldarrikatu zuen bere buruarentzat. Frantziako koroa ere aldarrikatu zuen.\nJakue VI.a eta I.a (1566ko ekainaren 19a – 1625eko martxoaren 27a), Jakue VI.a izenaz Eskoziako erregea (1567-1625) eta Jakue I.a izenaz Ingalaterra eta Irlandako erregea izan zen. Hamahiru urte zituela, Maria I.a Eskoziakoa bere ama ordezkatu eta Eskoziako errege bilakatu zen. Lau erregeorde izan zituen 1578ra arte. 1603an, Ingalaterrako azken tudortar erregina hil zenean, koroa biak batu zituen eta lehendabizikoz Erresuma Batuko errege titulua aldarrikatu zuen bere buruarentzat. Frantziako koroa ere aldarrikatu zuen. Bere agintaldian elisabetar literaturaren Urrezko Erak jarraitu zuen, William Shakespeare, John Donne, Ben Jonson edo Sir Francis Bacon bezalako idazleei esker. Erregeak berak poesia idatzi zuen. (eu)\nTheobalds House, Ingalaterra\nJames I of England by Daniel Mytens.jpg\nDaniel Mytensek egindako erretratua, 1621\nJakue VI.a eta I.a (1566ko ekainaren 19a – 1625eko martxoaren 27a), Jakue VI.a izenaz Eskoziako erregea (1567-1625) eta Jakue I.a izenaz Ingalaterra eta Irlandako erregea izan zen. Hamahiru urte zituela, Maria I.a Eskoziakoa bere ama ordezkatu eta Eskoziako errege bilakatu zen. Lau erregeorde izan zituen 1578ra arte. 1603an, Ingalaterrako azken tudortar erregina hil zenean, koroa biak batu zituen eta lehendabizikoz Erresuma Batuko errege titulua aldarrikatu zuen bere buruarentzat. Frantziako koroa ere aldarrikatu zuen. (eu)\nJakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa (eu)\ndbr:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\nwikidata:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-cs:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-de:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-el:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-es:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-fr:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-id:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-it:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-ja:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-ko:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-nl:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-pl:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-pt:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\ndbpedia-wikidata:Jakue I.a Ingalaterrakoa eta VI.a Eskoziakoa\nJakue VI.a eta I.a (eu)


▷ Ama de casa sola. Chica busca chicos. 27134\nVirtual anónimo: 555 182 046\nAmistad o conocer lo que surja. Bueno pues quiero charlar con alguien y si surge quedamos?quien se atreve?


ELKARTEA | Emakumeen Hitza\nEmakume batek pauso bate maten duen bakoitzean, guztiak goaz Aurrera\nEmakumeen Hitza Barrikan sortutako Emakume Elkarte bat da, irabazi ziorik gabekoa, hainbat gisa-ekintza zein kultur-ekintza garatzeko helburuaz sortua.\nIzan ere, kultur zein social ekintzatan partaide zuzenak izan ahal izateko berebiziko talde baten bidez, zeinek herri honetakoemakumeen beharrei erantzunezpartaide aktiboa izan nahi duen.\nGaur egun elkarteak 195 bazkide baino gehiago ditu, Barrikako zein Uribe Kostako biztanle direlarik. Halaber, 2007. Urtetik Aurrera hilaren azkenengo ostegunetan biltzen gara entzute, laguntasun, debate eta kontzenso gunea sortzeko helburuaz. Egitaran edo programa eratu da, zeinetan antolatutako ekintza edota ikastaroak garapen pertsonala, soziala, eta baita emakumeen osasun zaintzari bideratuak diren bai Barrikako emakumeentzat, baita biztanle izan Gabe parte nahi izan dutenentzat ere.\nEkintza hauen emaitza edo balantzea, hauetariko batzuek bazkideen diruaz burutu ahal izan diren, oso baikorra izan da. Hori dela eta, sortu zen bazkideen erab akia. Hau da, Elkartea sortzea.\nHorrez gain, emakume-elkartea den arren, antolatzen diren ekintzetan gizonen partaidetza ere ahalbideratu nahi izan dugu, modu horretan berdintasuneko parte hartzea egon dadin. BERDINTASUNA helburu aritzen eta arituko baikara.\nBATU EMAKUMEEN HITZA\nMobil edo telefonoa\nEman izena gure jardueretako batean, elkartu, kolaboratu puntualki edo bidal iezaguzu kontsulta edo agurra, pozik entzungo zaituztegu.


Donostia Zinemaldia :: Ma vie de courgette / My Life as a Courgette\n'MA VIE DE COURGETTE / MY LIFE AS A COURGETTE' (Perlak)\nDonostia/San Sebastián 2016 Europako Kultur Hiriburua Publikoaren Saria - Europar Filmaren Saria\nBere lehen film luzea, Ma vie de courgette, egin baino lehen, Claude Barrasek zenbait film labur zuzendu zituen; besteak beste, Le génie de la boîte de raviolis (2006), mundu osoko hainbat zinema-jaialditan saritua. Claude Barrasek haurtzaroarekin duen lotura bitxia denboratik eta adin-desberdintasunetatik harago doa. Izan ere, dohain berezi bat du Barrasek: negarra eta irria aldi berean eragiteko gai da. Haren istorioak errealismoz eta fantasiaz beterik daude, umorez eta poesiaz.\nMax Karli Pauline Gygax\nMarc Bonny Armelle Glorennec


Erakusten 1 - 10 emaitzak -- 57 bilaketa honetara '' Joan edukira\nErakusten 1 - 10 emaitzak -- 57 bilaketa honetara '', Bilaketaren denbora: 0,04s Findu emaitzak\nCollege of Education 34 Main Library: Serials Section 9 College of Engineering Library II 5 Center for Ethno Musicology 3 College of Engineering Library I 3 College of Home Economics 3 Gehiago ... College of Science 3 Asian Center 2 Institute of Islamic Studies 2 Main Library: Info. Services & Instruction Section (Media Services) 2 College of Arts and Letters 1 Department of Linguistics Library (CSSP) 1 Marine Science Institute 1 School of Economics 1 Guztiak ikusi ... gutxiago ...\nV - Ontzi-Zientzia 2 H - Gizarte-Zientzia 1\nResearch Education 17 Science 4 Asia 2 Education, Higher 2 Educational planning 2 Gehiago ... Endowment of research 2 Engineering 2 Finance 2 Periodicals 2 Reading 2 Sexology 2 Agriculture 1 Animals 1 Archaeology 1 Basic education 1 Cardiovascular Diseases 1 Cardiovascular System 1 Curriculum planning 1 Dance 1 Deaf 1 Educational exchanges 1 Educational innovations 1 Educational technology 1 Effect of global warming on 1 English language 1 Environmental engineering 1 Evaluation 1 Global warming 1 Hearing disorders 1 Guztiak ikusi ... gutxiago ...\nAustralian Association for Research in Education 2 Carnegie Corporation of New York 2 Philippine College of Arts and Trades. Graduate Studies Department 2 ASEAN University Network/Southeast Asia Engineering Education Development Network (AUN/SEED-Net) 1 Advancing Basic Education and Literacy Project 1 Association for Educational Communications and Technology 1 Gehiago ... British Broadcasting Corporation 1 California Advisory Council on Educational Research 1 California Teachers Association 1 Centre for Dance Studies (Saint Peter, Channel Islands) 1 Condon, Bill 1955- 1 Council for Scientific and Industrial Research 1 Farrar, Lauren 1 Fox Searchlight Pictures 1 Gallaudet Research Institute (Washington, D.C.) 1 Harvard Institute for International Development 1 Hokkaido University 1 Insight Media (Firm) 1 Institute for Materials Research, Tohoku University 1 International Christian University 1 International Reading Association 1 Kokuritsu Kyokiu Kenkyujo (Japan) 1 Korean Film Council 1 Lembaga Purbakala dan Peninggalan Nasional 1 Matias, Aura C. 1 National Council of Educational Research and Training (India) 1 National Foundation for Educational Research in England and Wales 1 National Research Council (U.S.) 1 National Research Council of the Philippines 1 Netherlands Universities Foundation for International Co-operation 1 Guztiak ikusi ... gutxiago ...


Iturria: Klitto! - Maider Galardiren kolaborazioa\n"Euskal Preso Politiko emakumeek, Euskal Herriaren askapenaren alde borroka egiteagatik jasotzen dute estatuaren errepresioa, jasaten dituzte salbuespenezko legediak. Egon daitezke isolamenduan, bat, bi, hiru urtez (gogora dezagun Arantza), gizonezkoentzako espetxe batean, bat, bi, hiru urtez, gaur, bihar, etzi, gizon uniformatuak soilik ikusten, autoritateak ematen dion boterea baliatuta, hark egin behar duena agintzen. Gizona da estatua; estatua gizonezkoa da. Euskal Preso Politiko emakumeek patio txikiagoa dute, ez dute emakumezkoentzako kartzelarik, eta Frantzian, sexualitatea ere kasik debekatuta dute; amatasuna debekatuta dute. Estatua gizona da. Euskal Preso Politiko emakumeek dispertsioa bizi dute, zaintza-saretik urrun, edozein harreman afektibo zailtzeko zigor hori ere bizi dute. Estatua gizona da, eta espetxea estatua denez, kartzela ere maskulinoa da. Gizonek gizonentzat eraikia. Horregatik, Euskal Preso Politiko emakumeek zigor hirukoitza bizi dute."\nIrakurri osorik Maider Galardik idatzitako iritzi artikulua


Euskal Herriko arrantzaren historia - Wikipedia, entziklopedia askea.\n2XVI. eta XVII. mendeak\n3XVIII. eta XIX. mendeak\nErakutsi/ezkutatu XVIII. eta XIX. mendeak azpiatal\nErakutsi/ezkutatu XX. mendea azpiatal\n4.1XX. mendearen lehenengo erdia\n4.31960tik 1970eko hamarkadaren erdialdera\n4.41970eko hamarkadaren erdialdetik 1980ko hamarkadaren erdialdera\nEuskal Herriko arrantzaren historia\nLekeitioko arrantzaleak Donostiako kaian, 1917an.\nArrantzak garrantzi handia izan du Euskal Herriaren historian, itsasertzeko herri gehientsuenentzako oinarrizko baliabide iturri izan baita. Alabaina, Euskal Herriko arrantzaren munta hori ez da bertako herrietara mugatu: areago doa, Frantzian eta Espainian ere jarduera horretan aitzindari izan baitzen. Bestalde, nagusitasuna are gehiago nabarmentzen da, Euskal Herriko itsaspeko plataforma kontinentala txikia delako eta muga horren barne, itsasertzetik 200 milia barne, arrain mota ia gehienak izan baitira.\n1 Erdi Aroa\n2 XVI. eta XVII. mendeak\n3 XVIII. eta XIX. mendeak\n4 XX. mendea\n4.1 XX. mendearen lehenengo erdia\n4.2 1950etik 1960ra\n4.3 1960tik 1970eko hamarkadaren erdialdera\n4.4 1970eko hamarkadaren erdialdetik 1980ko hamarkadaren erdialdera\n5 XXI. mendea\nBaskoien arrantzako sarearen kontrapisua.\nEuskal Herriko arrantzari buruzko lehen agiriek bale arrantza eta balekiaren komertzializazioa aipatzen dituzte. Balenketari buruzko aipamen ugari dago Erdi Aro osoan eta Aro Modernoan. Bertan azaldu ere azaltzen dute, nola euskal herritar arrantzaleek, urtero, udazken eta neguan, udaberriaren hasieran hegoalderantz abiatutako baleak kopuru handi samarrean harrapatzen zituzten Euskal Herriko kostatik igarotzean.\nBeti pentsatu izan da, nahiz eta froga argirik ez izan inon, euskaldunei bikingoek balearen arrantza nola egin irakatsi zietela, garai batean normandiarren bizilekurik Lapurdiko lurretan izan baitzen. Horrexen arabera, lapurtarrek bikingoen arpoiak eta haien ontzietako elementu nagusiak eta egiteko modua kopiatu bide zituzten eta, gerora, bizkaitar eta gipuzkoarrei irakatsi. Areago, XIX. mendea aurrera zela ere, euskaldunek erabiltzen zituzten txalupek (pinaza deituak), beren elementurik garrantzitsuenetan, ipar herrietako ontzien ereduari jarraitzen ziotela esan ohi da. Baleatik ateratzen ziren produktu guztietatik eskaririk handiena zuena koipea urtu ondoren geratzen zen olioa zen (lumera) eta itsasertzeko herri gehientsuenetan zeuden koipea urtzeko labeak. Lumera, bestalde, argia egiteko erretzen zen. Behe Erdi Arotik aurrera, Euskal Herriko arrantzaleek ateratzen zuten lumeraren komertzializazioa Euskal Herriko mugetatik irten eta Espainiako eta Frantziako merkatuetatik haratago, urrunago jo zuen. Halaber, badira Flandria eta Ingalaterrako merkatuetan saltzen zela egiaztatzen duten agiriak.\nEuskal herritarrek balea arrantzarako zerabiltzaten tokiak, Erdi Aroaren amaiera aldera.\nBalenketari buruzko erreferentzia idatzi horiez gainera, XIV. eta XV. mendeetan beste arrain mota batzuen (bisiguaren, sardinaren, legatzaren) arrantzaren aipuak daude. Nolanahi ere, garai hartan lehen bi arrainak ziren, eta alde nabariaz gainera, garrantzitsuenak. Arrain horiek gure lurraldetik urrun ere komertzializatzen ziren eta fama horren lekuko da Hitako artziprestearen Libro de buen amor liburuan egiten den Bermeotik Gaztelara eramandako bisigu eta sardinen aipamena. Nolanahi ere, bisigua arrainik preziatuena zen; sardinak, berriz, gutxietsirik zeuden eta Erdi Aroko agirietan arrantzaleak eta sardintzaleak bereizten dira, bi ogibide desberdin izan balira bezala. Garai hartako arrantzalekuen artean, bi bereizi edo azpimarratu behar dira, nagusiki: Espainiako itsasoa deitua (Santanderreko itsasertzaren aurrean) eta el Canto (Lekeitio eta Bermeotik 30 miliara ipar-ekialderantz, Cap Breton deituriko itsas osinean).\nBigarren horretan, arrantzaleek egun pare bat pasatzen zuten itsasoan, batere lehorreratu gabe. Alabaina, Euskal Herriko arrantzaleak Asturias eta Galiziako itsasertzera ere joan ohi ziren eta, agirietan agertzen denez, gazitzeko arrain freskoaren bila. XIV. mendearen erdialdera, Bretainia, Ingalaterra, Irlanda eta beste hainbat lekutako arrantza lekuetan ere ageri dira euskal herritar arrantzaleak. Horietara legatz eta bakailaoaren bila joaten baziren ere, zenbait autorek dioenez, balenketara ere bai. Nolanahi ere, XV. mendearen amaieran eta XVI. mendeko lehen hamarraldietan arrantzaleak Asturias eta Galiziako uretara joaten ziren balearen bila eta paraje haietan ibiltzen ziren urtarriletik martxora bitarte.\nXVI. eta XVII. mendeak[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nMaiz aski esan izan da balea gure itsasertzean gutxitzea izan zela Euskal Herriko arrantzaleen bidaia luze haietarako arrazoia eta balearen atzetiko bidaia horiek izan zirela, azken finean, euskal marinelak Ternuara eraman zituztenak. Kondaira edo istorio batek dioenez, Kristobal Kolon Karibera iritsi aurretik lurralde haietan gipuzkoar marinel bat (Juan de Etxaide) bertan izan zen, eta horrek eragin zuen XVI. mendean, eta gerora ere bai, Amerikaren aurkikuntzaren merezimendua euskaldunei aitor zekien eskatzea. Bestalde, XVII. mendeko agirietan agertzen denez, Donibane Lohizuneko arrantzaleak izan ziren Ternuara iritsitako lehenak eta, horren ondorioz, Ameriketara. Baina, gogoa edo nahia baino ez, ez baitute baieztapen hauek inolako zorroztasun historikorik. Egungo historialariek diotenez, euskaldunak ez ziren lurralde horietara iritsitako lehenak izan eta hasiera hartan ez ziren, gainera, balearen bila joan, gertuagoko itsasoetan aurki baitzezaketen. Dirudienez, Euskal Herriko arrantzaleen aurretik beste nazioetako marinelak iritsi ziren Ternuara eta, seguraski, bretoiek lapurtarrei Kontinente Berriko arrantzalekuetarako bidea irakatsi zieten eta, haiek gero bizkaitar eta gipuzkoarrei. Lehen aldiz, 1530. urte aldera iritsi bide ziren hegoaldeko euskal herritar arrantzaleak inguru haietara bakailaoaren arrantzara. Balearen arrantza zela-eta, XVI. mendearen ondorengo hamarraldietan baino ez ziren ziur aski Ternuara eta Labrador ingurura iritsi.\nEsan izan da, irudimen handiaz, mende hartako azken urteetan itsasoko lan horretan eta inguru hartako arrantza tokietan euskaldunak erabiltzen zituzten ontzien pisua (9.000 tona inguru) Ameriketara komertzioan zebiltzan espainiar ontzi guztien parekoa zela. Baieztapen hori, jakina, neurriz goitikoa eta itxuragabekoa da, nahiz eta itsasoko jarduera hura oso garrantzitsua izan zela aitortu behar. Eta garrantzi horren lekuko da, hain zuzen ere, Euskal Herriko arrantzaleek harrapatutako balearen komertzializazioa Europako hainbat herrialdetan agertzea.\nEuskal Herriko itsas portuetatik, urtean, bakailao eta balearen bila, hogei-hogeita hamar ontzi inguru abiatzen zirela uste da. Bi arrantza motak oso desberdinak ziren: bakailaoaren arrantza udaberri-uda bitartean egiten baitzen eta balearen arrantza, berriz, ekainetik urtarrilera bitartean. Bakailao eta bale ontzien artean ere pisu diferentzia handia zegoen. Bakailaorako ontzien pisua 60 eta 300 tona bitartekoa zen bitartean, bestearena askoz handiagoa, 200 eta 600 tona ingurukoa. Nolanahi ere, ontzi handiak ziren itsasertzeko arrantzan erabiltzen ziren txalupekin konparatuz gero. Hauetan, gehienez, 15 eta 17 marinel izaten ziren eta, aldiz, 50 eta 130 marinel inguru Ternuara abiatzen zen ontzi bakoitzean. Hala, bada, XVI. mendearen bigarren erdialdean, urtean 2.000 pertsona inguruk hartzen zuen parte jarduera horretan. Euskal Herriko itsasertzeko zenbait herritako gizonezkoen heren batek (ontzi mutilak barne, 12 urterekin itsasoratzen baitziren) urtean denbora asko igarotzen zuen itsasoan.\nAurreko guztia kontuan izanik, garbi ikusten da, balea arrantza Euskal Herriko ekonomiaren barneko jarduera garrantzitsua izan zela XVI. mende osoan. Nolanahi ere, arrantza mota horretan oso jakitun ez diren historialari batzuek zabaldu dituzten mitoak gehiegizkoak izan dira. Hala ere, XIX. mendeko zenbait autoreren mailara iristea zaila da, itsasbide honetan Euskal Herriko 200 ontzi ibiltzen zela esatera ere iritsi baitziren. Bestalde, gehiegi nabarmendu dira Ternuako bertako eta euskal herritar arrantzaleen arteko borondate oneko harremanak, euren artean izandako istiluak ahaztuta, eta etengabe aipatzen da toki haiek euskaldunengandik jaso zuten altxorra. Baina, egia esan, altxor hori toponimo batzuetara (Placencia, Port aux Basques, Ile aux Basques) eta, batez ere, azkeneko urte hauetan egin diren indusketa lanetan azaldu diren aztarna arkeologikotara mugatzen da (lumera upelak gordetzen zituzten txabola hondarrak, nagusiki).\nMutrikuko (Gipuzkoa) Urasandi baserriko erliebea, XVI. mendekoa.\nEnfasi gehiegi jarri da, era berean, Hegoaldeko eta Lapurdiko arrantzaleen arteko harreman harmoniatsu honetan, Frantzia eta Espainiaren artean izan ziren gerren garaian ere irauten omen baitzuten giro horrek. Egia da, bai, bi herrialde horien arteko gerrate batean, Lapurdiko eta Hegoaldeko arrantzaleen elkarrenganako errespetua erabaki zela. Baina ohikoa bestelakoa izaten zen, bi estatuen arteko itsasoko borroketan esku hartzen baitzuten, bakoitza bere herrialdearen alde. Eta, are gehiago, Hego Euskal Herriko zein Lapurdiko bale ontziak sarri erabili ziren kortsario ontzi gisa, bakoitzak bere herrialdearen alde eta ondoko etsaiaren aurka. Nolanahi ere, honek ez du esan nahi beti horrela zenik, sarri izaten baitziren negu aldean Pasaiako portuan Donibane Lohizuneko edo Ziburuko ontziak (portu honek babeserako baldintza ezin hobeak baititu) edota, euskal herritar ontzijabeek, inoiz ere, Lapurdiko ontziak alokatzea Tenuara joateko (Bizkaian eta Gipuzkoan aski ez zenean) edota, XVII. mendean gipuzkoarrak edo bizkaitarrak aurkitzea Lapurdiko baleontzietan. Horrek guztiak azaltzen du, beste edonolako ustekizunen gainetik, arrazoi ekonomikoak zirela bi aldeen arteko harreman on eta elkarrenganako laguntza arrazoiak.\nEra berean, gehiegi nabarmendu da Euskal Herriko arpoilarien trebezia, eta are nabarmendu, Ingalaterrako zenbait errege-erreginak (Elisabet I.ak eta Jakue I.ak esaterako) beren bale ontzietan euskal herritar marinelak onartu ez ezik, Espainiako erregeei baimena eskatu izan zietela gipuzkoarrak eta bizkaitarrak beren ontzietan itsasoratzeko.\nEsan izan da, halaber, holandar baleontziek XVIII. mendean bigarren kapitaina euskal herritar arrantzale bat izaten zutela, edota geroxeago (XVIII. mendeko hirugarren hamarraldian) Gipuzkoako Batzar Nagusiek probintziako arrantzaleak Ingalaterra edo Holandako ontzietan legez kanpo itsasoratzea debekatu zutela. Datu horiek egiazkoak badira ere, Euskal Herriko arrantzaleek jarduera horretan zuten trebetasuna ez da, inolako zalantzarik gabe, euskal herritar arrantzaleen aldean beste nazioetakoek berezko gaitasunik ez izatea, edo geureak haienak baino ausartagoak izatea, zenbait idazlek horrela iritzi badio ere: bestelako arrazoi historiko, prosaiko eta koiunturalagoak dira tartean. Arrazoi horien artean, Euskal Herria garai hartan zurean eta burdinan aberatsa zela aipatu behar da, XVI. mendean Ternuara joaten ziren itsasontzi handiak eraikitzeko, ontziolen garapenerako ezinbesteko baldintza baitzen. Bestalde, euskaldunak bitarteko izan ziren Gaztela eta Europa atlantikoko herrialdeen arteko merkataritzan eta langintza horrek itsasgizon trebatu egin zituen. Baina, aldi berean, Gipuzkoa eta Bizkaiko goraldia Ternuako arrantzan (eta ondorengo beheraldia) Espainiako koroak Aro Modernoan izan zuen hegemoniaren bilakaerari loturik doa. XVI. mendean Espainia munduko lehen potentzia izan zen bitartean, Euskal Herriko arrantzaleak ere beste nazioetakoen aurretik ibili ziren Ipar Atlantikoan. Gainera, Gaztelako errege-erreginek, Errege-erregina Katolikoekin hasi eta Filipe II.aren erregetzara bitarte, ontzi handien eraikuntza bultzatu zuten Euskal Herrian, helburu jakin eta bakar batekin, ordea: itsasoko gerrarako ontzidi handi bat izatea.\nHala, 1540 eta 1590. urte bitartean, Euskal Herriko arrantzak hedapen handia izan zuen Ternuan baina, aldi berean, Espainiako koroak bere armada osatu eta handitzeko zuen marinel eta ontzi premia handia, arrantzaren kalterako izan zen guztiz. Marinelen derrigorrezko itsasorapen hori eta galeoien bahitura, Armada Garaiezina osatuz amaitu zena, arrantzaren inflexio puntua izan ziren.\nBestalde, baleen arrantza beste inguru berrietara aldatu behar izan zuten (hasieran Ternuaren hego eta ekialdera joaten ziren) eta geroz eta mendebalderago, San Laurendiren estuariora iritsi behar izan zuten. Armada Garaiezinaren porrotaren ondoren, Ingalaterrak eta Herbehereek euskal herritar arrantzaleei jarri zizkieten trabak medio, beste arrantzaleku batzuk bilatu behar izan zituzten eta, hala, Groenlandia, Islandia, Norvegiako itsasertzera edota Svalbard uharteetara iritsi ziren. XVII. mendeko lehenengo hamarraldietan alde berri horietan ibili zirela egiaztatzen duten agiriek diotenez, behinik behin. Espainiako koroaren beherakada hastearekin batera, Luis XIV.a erregearen garaian Frantzia Europako lehenengo potentzia izatera iritsi zen, eta horrek bale arrantza eta bakailao arrantzaren goraldia ekarri zuen Lapurdin. Garai honetan Donibane Lohizune eta Ziburuko itsas portuak izan ziren nagusi bale arrantzaren jardunean, Erdi Aroan, lehendabizi Baiona eta ondoren Miarritze izan ziren bezalaxe.\nArrantzaren gorakada, batez ere, beharrak eragin zuen. Izan ere, XVII. mendeko lapurtarrek onartu zuten bizitzeko itsasoko bidea baino ez zutela, herritarrak elikatzeko adina sortzen ez zuen nekazaritza urri eta industriarik gabeko herri txiroa baitzen. Hala, bada, balea eta bakailaoa harrapatzeko ontzidi handi bat sortu zen Luis XIV.a erregearen garaian, Frantzia osoan zeuden 300-400 tona bitarteko ontzi guztietatik herenak jabe lapurtarra zuelarik.\nBeharrak bultzatu zituen, berebat, asmakizun berri bat egitera (Sopit metodoa deitua), baleen koipea ontzietan bertan eta lehorreratu gabe urtzeko asmakizuna, alegia. Eta beharrak bultzatu, noski, Danimarkako erregeak Spitsbergen uhartean lehorreratzea galarazi zielako. Nolanahi ere, balearen eta bakailaoaren arrantzaren gorakada eten eta berehala etorri zen beherakada, XVII. mendearen amaieratik aurrera. Arrazoiak, besteak beste, Frantziako koroak ezarritako marinelen derrigorrezko itsasoratzea eta, batez ere, XVIII. mendetik aurrera, Ingalaterra igotzen ari zen bitartean, Frantzia beherakako prozesuan izatea nazioarteko harremanetan.\nBalearen arrantzarako eta bakailaoaren arrantzarako tokien bila XVI. eta XVII. mendeetan Ozeano Atlantiko osoa zeharkatzea balentria handia bazen ere, ezin genezake ahaztu, gure itsasertzean ugari ziren beste arrain mota batzuen arrantzan zebiltzan ontzi txikiak. Izan ere, itsasbazterreko arrantza zen gure itsas portu garrantzitsuenetako jarduera nagusia. Erdi Aroan bezala, arrainik preziatuena bisigua zen oraindik ere eta, ondoren, hegalaburra eta legatza. Beste arrain motek, ordea, irabazi txikia ematen zieten arrantzaleei, nahiz eta itsas aingira, XIX. mendera bitarte garrantzitsua izan zela dirudien. Aitzitik, txibiak (legatzaren arrantzarako beita gisa erabili ohi zena) edo berdelak hain zuten estima gutxi, ezen itsasertzeko herri bateko arrantzaleek beren herritarrei jateko zirela gogorarazi egin behar izan baitzieten. Tamaina txikiagoko arrainen artean sardina zen oparoena, eta pobreen otordutzat jotzen bazen ere, itsas portu gehienetan gordetzen diren agirietan, bisiguaren arrantzarako bazka gisa erabiltzen zela aipatzen da. Aro Modernoa aurrera sartuta, antxoaren arrantzak bere gorakada ezagutu zuen baina, batez ere, bisiguaren arrantzan beita gisa erabiltzeko.\nXVIII. eta XIX. mendeak[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nEuskal Herriko arrantzaren egoerak gorabehera handiak ezagutu zituen XVIII. mendean eta herrialde bakoitzak berea bizi behar izan zuen. Elkarren artean desberdintasun handi eta aldamenekoarekin zerikusi gutxi zuen egoera, alegia.\nLapurdi[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nEuskal Herri kontinentalari dagokionez, XVIII. mendearen hasieran, Utrechteko Itunean jasotakoaren arabera, Euskal Herriko arrantzaleek Ternuara joateko aukera galdu zuten, eta inguru hura Ingalaterrako itsasontzientzat geratu zen. Ondoren, eta Frantziak Zazpi Urteko Gerra galdu zuenean, San Laurendi golkorako bidea itxi zitzaien hango arrantzaleei. Eta hala, koroaren beherakadarekin batera, galera handiak izan zituzten arrantzaleek Atlantikoko arrantza lekuei zegokionean.\nHala, lapurtarrek Atlantikoko arrantza tokiak galdu ondoren, XVIII. mendearen erditik aurreratsu, itsasertzeko herritarrek beren jarduna sardinaren arrantzara eta haren transformaziora zuzendu behar izan zuten. Lehenago ere beste arrantza tokietan gertatu zen bezala, bretoiek irakatsi zieten Donibane Lohizuneko herritarrei arrain mota honi hobaria nola atera. Alabaina, 1749. urtean bertan, Donibane Lohizuneko bakailao arrantzaleentzat deitoragarria zen sardina bezalako arrain txikiaren bila atera beharra. Hamarkada gutxiren buruan erabat aldatu zen egoera eta, XVIII. mendearen amaiera aldera, 20 kontserba fabrika ziren Lapurdin, 4 eta 11 milioi sardina bitarte inportatzen zituztenak, gero, gehientsuenak, berriro Espainiara esportatzeko.\nOrion harrapatutako azken balea (1901).\nEsku artean dugun dokumentazioaren bidez jakin dugu, XVIII. eta XIX. mendeetan arrantzak beherakada handia izan zuela Gipuzkoan eta itsas portu gehientsuenen helburua, XVIII. gizaldian, Ternuako arrantza toki handiak berreskuratzea zela. Garai horretako zenbait idazlek zioenez, arrantza baztertu zuten Gipuzkoako portuen egoera tamalgarria zen, Erdi Aroko garapen izugarriaren eta XVI. eta XVII. mendeetako goraldia ezagutu ondoren, batik bat. Hala bada, herri horietako marinelen irtenbide ia bakarra Caracasko Gipuzkoar Errege Konpainian itsasoko merkataritzan buru belarri murgiltzea izan zen.\nGarai batean garrantzitsuak izan ziren Gipuzkoako itsas portu batzuen (Zarautz, Zumaia edo Deba) beherakadaren arrazoia, zenbait agiritan ageri denez (XVIII. mendearen azkeneko hamarralditik XIX. mendearen amaiera bitarte), herritar gehiengoaren jarduera nagusia nekazaritza izatea eta arrantza bigarren maila batera pasatzea izan zen. Testuinguru honetan ez da harritzekoa, XIX. mendearen erdialdera Gipuzkoan zeuden arrantzale profesionalak Bizkaikoen erdia izatea edota Gipuzkoan harrapatzen zen arrain kopurua (urtearen arabera) Bizkaikoaren erdia edo laurdena izatea, eta Espainiara bidaltzen zena Bizkaikoaren laurdena edo hamarrena bitartekoa izatea. Nolanahi ere, aipatutako herri horien egoera ezin daiteke itsas portu guztietara zabaldu. Mutrikun, esaterako, arrantzaren jarduerari aurreko maila altuan eutsi zitzaion eta, berdin, arrainaren komertzializazioari.\nJarduera honen garrantzia ilustratzen dute, 1826an, Mutrikuko arraina Madrilera bi egun eskasetan iristen zela dioten agiriek. Pasaia, Hondarribia eta Donostiako itsas portuek, ordea, badirudi XVII. mendeko egoera zaila gainditu eta XIX.ean hasi zirela berriro pizten. Arrantzaren indartze horrek, berriz, eragin itzela izan zuen gatzun fabrikak Mutriku, Hondarribia edo Donostian kokatzeko eta biltzeko.\nBizkaian oso bestelakoa izan zen egoera XVIII. mendean. Itsaso handiko balea eta bakailaoaren arrantzatik itsasertzekora igarotzea Gipuzkoan baino errazagoa izan zen. Izan ere, XVI. eta XVII. mendeetan arrantza mota horiek ez zuten izan Gipuzkoan adinako garapenik. Izan ere, aro Modernoaren hasieran, Bizkaiko itsas portu batzuek beren uretan ageri ziren baleen arrantzaren eskubidea Gipuzkoako arrantzaleei ematen zieten errentan. Nolanahi ere, gizaldi horren erdialdera arte balea eta bakailao arrantzari eusten ahalegindu zen zenbait itsas portu, (Lekeitio, esaterako), baina 1750 ondoko hamarralditik aurrera, mendearen amaiera bitarte, gehitzen joan zen itsasertzeko arrantza. Eta horren lekuko da Bermeok izan zuen garapena eta goraldia. XVIII. mendearen bigarrengo erdialdean izan zen aldeko egoera hori azaltzen dute Bizkaiko kofradiek beren gatzun fabrikak edo arrain freskoaren garbitegien eraikuntzetan egin zituzten inbertsioak.\nXVI. mendearen bigarren erdialdean gertatu zenaren antzera, arrantzaren goraldia, neurri handi batean, geratu egin zen XVIII. mendearen amaierako hamarkadan. Arrazoia, orduan ere, Espainiako Koroak bere itsasoko gerratetarako zeukan marinelen beharra izan zen. Derrigorrezko itsasoratze hauek galera ekonomiko handiak ekarri zizkieten kofradiei eta, zorren eraginez, mailegu handiak eskatu behar izan zituzten. Artean XIX. mendearen lehenengo herenean, maileguak ordaintzen ari ziren, XVII. mendeko bigarren erdialdeko egoera baino latzagoa zen garaian, gainera. Izan ere, 1800-1840 bitartean, Bizkaiko itsas portu handienek krisialdia bizi izan zuten, arrantza ez baitzen XVIII. mendearen bigarren erdialdeko mailara iristen.\nArrantzaren atzerapenerako arrazoiak asko dira; baina horien artean, bereziki, gerrateak aipatu behar dira (Konbentzio Gerra, Espainiako Independentzia Gerra, Lehen Karlistaldia), zenbaitetan ontzi asko hondoratu baitzen. Baina, ez dirudi, XIX. mendearen lehenengo erdialdean, Bizkaiko arrantzaren arazoa ontzi falta zenik, gehitu ere gehitu egin baitzen kopurua. Produktibitatea, ordea, txikia zen, arrantza berdina izanik arrantzaleen kopurua handiagoa baitzen.\nEgoerari buelta XIX. mendearen erdialdetik aurrera eman zitzaion, batez ere, 1860ko eta 1880ko hamarkaden bitartean, eta horrela erakusten dute Bizkaiko itsas portu nagusietan izaten ziren arrainketek. Ezin daiteke alde batera utzi, ordea, herri arrantzale tradizionaleko marinel asko (Mundaka, Elantxobe eta Lekeitiokoak) merkataritzako ontzietan itsasoratzen zirela. Alabaina, eta Gipuzkoako itsas portuetan gertatzen zenaren kontrara, Bizkaian ez zen nekazaritzarako joerarik nabarmendu. Beraz, lehen ere esan dugunez, arrantzari dagokionez Bizkaiak aurre hartu zion Gipuzkoari.\nGauza bera esan daiteke arrain gazituari buruz. Arlo honetan ere, Bizkaia Gipuzkoari nabarmenki nagusitu zitzaion XIX. mendearen erdialdera. Mende honetako hirurogeiko hamarkadako estatistika urtekarietako datuek erakusten dute Bizkaiko itsas portuetan Gipuzkoan baino lau edo hamar aldiz gehiago gazitzen zutela arraina. Bizkaiko arrantza kofradiek beren ahalegin guztiak egin zituzten gatzunaren edo arrain gazituaren monopolioari eusteko XVIII. mendearen azkeneko herenetik XIX. mendearen lehenengo herenera bitarte. Eta, ondorioz, Euskalerriaren Adiskideen Elkarteak, 1770. urte aldera, kantauriar itsasalde osoko arrain gazitu guztia kontrolatzeko bultzatu zuen Itsas Arrantzaren Konpainia proiektuak ez zuen aurrera egin, Bizkaiko kofradiak aurka atera baitziren. Eta aurka, besteak beste eta nagusiki, ez zutelako euskal herritar argidotar haiek aldarrikatzen zuten legatz gazituaren komertzializazioan sinesten, ez baitzuten bideragarri jotzen, nahiz eta Irlanda eta Eskozian horrelako esperientziarik izan.\nKontserbako arrainaren arrakasta XIX. mendearen erdialdean hasi zen, industria ugari ireki baitzen Bizkaian, behin liberalek kofradien monopolioa hausten zuen legedia indarrean jarri zutenean. Gazitze industriaren inguruan burgesia garrantzitsu bat sortu zen itsas portuetan. Mendearen amaiera aldera Italiako kontserbagileen konpetentziari aurre egin behar izan zioten, bertako produktuen kalitateak erakarririk etorri zirelarik hona. Baina, gatzun edo olio-ozpinaren industria ez zen XIX. mendeko ideologia liberalak eraso zuen Hego Euskal Herriko arrantzaleen jarduera bakarra. Izan ere, XVIII. mendearen amaieratik aurrera, pentsalari ezagun zenbaitek gizartearen aurrerapenarekin bateraezinak ziren Erdi Aroko zenbait jokaera salatu zituen eta, XIX. mendearen erdialdetik aurrera, liberal progresistek arrantzaleen miseriaren erruduntzat jo zituzten haiek. Arrantzaleak pobreak ziren, urteko parte handi batean gosea pasatzen zuten, eta haien emazteek, trenbidea egin aurretik, 20 kilometrotik gora ibili behar izaten zituzten beren arrainak barnealdeko herrietan saldu eta diru apur bat irabazteko. Baina, egoera hori larriagoa izaten zen arrantza gutxiko urteak izaten zirenean, orduan, eta XIX. mende amaierako autoreren batek dioenez, inguruko herrietara ere joan behar izaten baitzuten eskean, beren familien mantenuaren bila.\nBizkaiko itsas portuetara XIX. mendean iristen ziren arrain motak ere ugaritu egin ziren eta baita izaten zen kopurua ere. Hala, eta aurreko mendeetan arrantzaleen ekonomiaren oinarri zen bisiguak bere arrakasta galdu eta legatzaren eta hegaluzearen pareko mailara jaitsi zen. Aurrez Lapurdin eta Gipuzkoan gertatu zen bezala, XIX. mendea izan zen, baita ere, sardinaren arrantza garrantzitsu bilakatzen hasi zen unea eta antxoaren harrapaketak berak ere geroz eta indar gehiago izango zuen.\nXX. mendearen lehenengo erdia[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nHego Euskal Herriko arrantzak, garai honetan, XIX. mendeko zenbait ezaugarri gordetzen zituen, esaterako, Bizkaia aldeko arrantzaren nagusitasuna Gipuzkoarekin alderatuz, nabarmen ageri zena arrantzale eta ontzien kopuruan, eta baita kontserba industrian ere. Alde hori, bestalde, handitu egin zen urteen poderioz; hala, 1900. urtean arrantzale gipuzkoarren kopurua 1,5ez biderkatzen zuten bizkaitarrek eta 1936. urtean, bikoiztu.\nItsasbazterreko arrantzako baporeak Donostiako kaian, 1910eko hamarkadaren amaieran.\nArrain motaren harrapaketari dagokionez, XX. mendearen lehenengo erdialde honetan behera egin zuten bisiguak eta legatzak. Hegaluzearen arrantza, berriz, ezinbesteko bilakatu zen, baita sardinaren harrapaketa ere (nahiz eta 1930 aldean bere beherakada nabarmentzen hasi). Eta antxoarena berebiziko gorakada izaten hasi zen. Baina, gorabehera guzti hauen arrazoia, zalantzarik gabe, ohiko arrainen gehiegizko harrapaketa izan zen eta honek, noski, arrantza teknologian izandako aurrerapena izan zuen oinarri. Aldaketa horien artean aipagarria da arraun eta belaontziak alboratu eta baporeak geroz eta gehiago erabiltzen hastea. Aldaketa prozesu hori handiagoa izan zen, ordea, arrain handienen harrapaketan, XX. mendeko lehenengo hamarraldietan, sardinaren arrantza, batez ere, betiko tresnez egiten baitzen. Baporeetan izandako aurrerapenek, arrasteko tresnez hornitu zirenean, neguko arrantzaren (bisigua eta legatza) berebiziko beherakada ekarri zuten, itsas portuetan deitzen zen gose garaia azarotik martxora luzatzen zelarik. Sasoi horretan kofradiak emandako maileguekin bizi behar izaten zuten arrantzaleek eta, aldi berean, handitu egiten ziren janari dendetan zituzten zorrak. Ohiko arrantzaren desagertzea arrasteko baporeen harrapaketa intentsiboaren ondorio zela salatu ohi zuten isildu gabe arrantzaleek, berezko haztegiak suntsitzen zutelako, eta arrainen errunaldia eteten. Ondorioz, arrasteko bapore handien arrantza itsasertzetik hurbil (7-12 milia bitarte) debeka zedin, eta ontzi hauek bakailaoaren harrapaketarako erabil zitezen eskatu ohi zuten sarritan arrantzaleek, horrela, herriko berezko arrantza mota berreskuratuko baitzen. Inportazio bolumen handiko gaia, bestalde.\nXX. mendeko bigarren hamarraldian, 1927an, helburu hori bete ahal izan zen Pasaian sorturiko PYSBE enpresaren bidez, Ternua, Groenlandia eta Islandiako arrantzaguneetara itzuli baitziren gure arrantzaleak. Eta garai bertsuan baporeekin eta, gerora, gasolio-motordun ontziekin Irlandako hegoaldeko arrantza tokietara itzuli ziren, behe Erdi Aroko tradizioa berreskuratuz.\nBaina, gehiegizko arrantzaren errua ez zen bakarrik arrasteko baporeena, XIX. mendeko azkeneko eta XX. mendeko hasierako hamarkadetan sardinaren harrapaketa itxura gabekoa izan baitzen. Hala, aipatu beharrekoa da, bolintxea bezalako sareak (oso zabaldua Hego Euskal Herriko arrantzaleen artean) sardinketarako kaltegarritzat jotzen zituztela Bretainia eta Lapurdiko arrantzaleek.\nGauza bera gertatu zen beste zenbait arrantza arterekin eta, batez ere, gauez itsasora harriak boteaz edo arraunak uretan sartzean sorturiko argi islak baliatuz egiten zena, sardina eta antxoa harrapaketa handiak izaten baitziren argitasunera hurbiltzen zirenean. Sardinarekin gertatzen ari zenaz aparte, hegaluzearen harrapaketa ere handituz zihoan eta, neurri handi batean, baporeei esker, Kantabria eta Asturiasko uretara azkarrago hurbiltzeko aukera zutelako. Hala, ontzi konpainiak sortu ziren eta bakarren batzuk, egunero, eta txandaka, itsas portura itzul zitezkeen arrantzatutakoarekin eta, behin ontzia hustu ondoren, berriro itzuli arrantza tokira.\nArrainkiarekin zerikusia zuten industriek aurrerapen handia izan zuten XX. mendeko lehenengo hamarraldietan, harrapatutako arrainaren % 80tik gora gatzuntzeko edo kontserbatzeko baitzen. Industria honek (eta, batez ere, Bermeo, Getaria eta Ondarroa inguruan) lana ekarri zuen itsas portuetara (batez ere, arrantzaleen emazte eta alabentzat) eta gose garaiari aurre egiteko beharrezkoa zen gehigarria, soldata horren bidez eskuratzen zuten. Nolanahi ere, garai hartako adituek industria honen hutsuneak nabarmendu eta salatu zituzten. Hala, industria hau Italiako kontserbagileen esku izatea kritikatzen zen, Kantauri aldeko produktuak beren herrialdekoak izango balira bezala saltzen baitzituzten, Euskal Herriko kontserbagileen aurkako konpetentzia desleiala eginez. Bestalde, etengabe gogorarazten zen kontserba eta arraina gazitzeko instalazioek ez zutela inbertsio gehiegirik behar eta, ondorioz, kofradiek, diru iturri garrantzitsua izan zitekeenez, ahaleginak egin beharko zituztela sektorea kontrolatzeko. Baina, instituzio hauek ez zuten proiektu hauetan sartu nahi izan. Eta ez ziren gai izan, bestalde, komertzializazio bide ezegokiei irtenbide bat emateko. Ondorioz, kontsumitzaileak portuan ordain zezaketen prezioa hirukoizturik ordaintzera iristen ziren sarritan.\nEuskal herritar arrantzalea.\nHala, arrantzale kofradien aurkako kritiko asko azaldu zen, erakunde atzerakoi eta arrantzaleen bizi baldintza txarren erruduntzat jotzen zituztenak. Egia esan, arrantzaleen egoera larria zen eta arrazoia arrantza sektoreko langileek (tostartekoak) soldatarik ez izatea eta, Erdi Aroan bezala, harrapatutakoaren araberako zati proportzionala (partea) irabazten jarraitzea. Arrantzale gazteek, txo deituek, kostaldeko zenbait lekutan partearen 3/4 jasotzen zuten eta ontzietako sareak konpontzen edota arrantzaren inguruko lan osagarrietan ziharduten emakumezkoak apenas iristen ziren zatiaren laurdena irabaztera.\nOrdainketa maila txikia zen, beste zenbait lan sektoretan kobratzen zenaren oso azpitik. Egoera hori, ordea, ez zen berria, XVI. mendeko agirietan ikusten baita orduan ere arrantzaleak miseria gorrian bizi zirela, eta XVIII. mendearen amaiera aldera gizarte klase txiroentzat jotzen zen. Garai horretan, nabarmenagoa zen arrantzaleen eta beste industria sektoreetako langileen arteko aldea. Hala, XX. mendearen hasieran, arrantzaleek baino 1,6 bider gehiago irabazten zuten nekazari alokazerek. Meatzariek arrantzaleen irabazien halako bi eta fabriketako langileek hiru bider gehiago. Beraz, ez da harritzekoa, 1930. urte aldera, arrantzale gehienak (% 90etik gora) bizi ziren etxearen jabe ez izatea eta kostaldeko zenbait herritan (Santurtzin, esaterako) sotoetan eta are berregokitutako upategi edo kortetan bizitzea. Bestalde, arrantzaleen arteko analfabeto proportzioa % 60tik gorakoa zen. Beren arteko hilkortasun tasa ere oso altua zen eta tuberkulosia, tifus sukarra edo alkoholismoa ziren gaitzik zabalduenak. Egia esan, sarritan esan izan zaie, eta are leporatu ere, urte onetako irabaziak berehala xahutzen zituztela, etorkizunerako ez zutela ezer gordetzen, e.a. Hala eta guztiz ere, XX. mendeko hirugarren hamarkada aldera, artean gainerako sektoreetako langileek lorturiko lan baldintza hobekuntzarik lortzeko zeuden. Besteak beste, erretiroa, aseguruak (istripu, gaixotasun edo ezgaitasun aseguruak), zortzi orduko laneguna, astean ordaindutako jaiegun bat, haurren lanaren arautzea...\nBaporea Pasaiako portutik ateratzen (1943).\nIpar Euskal Herriko arrantzari dagokionez, (Donibane Lohizune eta Ziburun biltzen zen, nagusiki) bere jarduna sardinketara zuzendurik zegoen eta 1920tik 1925era bitarte Donibane Lohizuneko itsas portua lehena zen Frantzian arrantza mota honetan. Nolanahi ere, inguru honetako arrantzaren beherakada agerikoa zen. Izan ere, XX. mendearen hasieran lapurtar arrantzaleak 500 inguru ziren, XVII. mendean zirenen herena, eta gatzun fabriketan dihardutenak, beste 1.000 inguru. Sektore honek garapen handia izan zuen, batez ere, bretoiengandik jaso zituzten esperientziei esker, lapurtarren maisu izan baitziren oraingo honetan ere.\nBaina garapen horretarako beharrezkoa izan zen arrantza intentsiborako sareak erabiltzea, bolintxea esaterako, eta baita arte berriak ere. Beren gatzun fabriketarako arrain freskoa Hego Euskal Herritik inportatzen jarraitzen bazuten ere, hegalaburra batez ere, nahiko bizkor eurenganatu zuten teknologia berria eta 1866an Donibane Lohizunen sardinontzi bakarreko flota, 1914an 15ekoa bihurtu eta 1938an 66 ontzikoa izatera iritsi zen. Bizkaian eta Gipuzkoan gertatu zenaren antzera, sardinaren gehiegizko arrantza horren ordaina XX. mende erditik aurrera etorri zen. Baita ondo ordaindu ere, arrain mota hori ia erabat desagertu baitzen Euskal Herriko itsasertzean.\n1950etik 1960ra[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nBigarren Mundu Gerra amaitu zenetik 1950eko hamarkadaren amaiera bitarte, Euskal Herriko arrantzaren ekonomiak oso urte onak izan zituen eta ondoren azalduko ditugu arrazoiak. Lehenik, gerrateak beharturik, arrantza toki tradizionaletan apenas izan zen arrantzarik eta honek arrainaren ugaltzea ekarri zuenez, 50eko hamarraldian harrapaketa urte onak izan ziren. Bestalde, arrantza ahalmena ere handitu egin zen, gasolio-motordun ontziak zabaldu baitziren baporeen ordez. Hegalaburraren arrantza era ere aldatu egin zen 1947an beita bizia erabiltzen hasi zenean, asko ugaritu zelarik arrantza kopurua. Aurrez erabiltzen zen maluta (artaburuko hostoz egindakoa) beitaz ordezkatu zen (bokarta), ordurako itsasbazterreko arrantzako ontziak arrain haztegi gordailuez horniturik baitzeuden.\n1960tik 1970eko hamarkadaren erdialdera[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nGarai hartan, Euskal Herriko arrantzontzien flotaren hazkundea neurriz goitikoa izan zen, Francoren garaian ontzidiaren berrikuntza bultzatu zen Garapen Planaren eraginez, baina inolako planifikaziorik eta ikuspegi zorrotzik gabe. Plan horien ondorioz, Espainiako arrantzontzien flota munduko lehenengoetakoa izatera iritsi zen, bere arrantza tokiak urriak izan arren. Itsas Ontzidiaren Berrikuntzari buruzko Lege honen ildotik, ontzijabeak geroz eta ontzi bizkorrago eta indar handiagokoak eraikitzeko gerra zoro batean murgildu ziren, izan zezakeen errentagarritasunari begiratu gabe.\nBestalde, ontzidiaren itxuragabeko hazkunde hori, itsasoa baliabide iturri agortezina zelako ustean oinarriturik zegoen, eta arrain motaren bat desagertuz gero (sardina, esaterako) beste berri eta errentagarritasun handiagoko bat sortuko zelako ustean. Alabaina, 1960ko hamarkada honetan itsasertz inguruko arrantza sektorean (antxoa eta hegaluzearen arrantza, batik bat) gertatu zen gauzarik txarrena ez zen ontzien kopurua handitzea (% 20), ontzien ahalmena handitzea baizik (% 100 igo baitzen), eta une hartan arrantza mota hau beherakako prozesuan zen. Nolanahi ere, itsasbazterreko arrantzaren beherakada beste sektoreen gorakadarekin, esaterako bakailaoaren gorakadarekin, berdindu zen. Baina, 1970eko hamarkadan, antxoa ontzien arrantza ahalmena % 250etik goiti zegoen. Neurrigabeko arrantza urteak izan ziren. Eta halako gehiegikeriak egiten ziren, ezen muga jarri baitzen antxoaren arrantzan, 8 tona egun eta ontziko. Bestalde, gehiegizko arrantza horrek arrain freskoaren prezioa jaitsi eta kontserba fabrikak eskaintzen zitzaien lehengaiari buelta eman ezinean jarri zituen. Egoera, ordea, korapilatzen joan zen 1960ko hamarraldiaren amaiera aldera, antxoaren migrazioa aldatu eta Euskal Herri kontinentaleko itsasertzean geratzen hasi zenean. Eta, orduan, istilu latzak sortu ziren bi aldeetako arrantzaleen artean.\nNahiz eta itsasbazterreko arrantzak antxoa ziurtaturik izan udaberria aldera eta hegaluzea udan, ontzien tamaina hainbeste handitu zen non ez baitzuen merezi bisigu otar gutxi batzuk arrantzatzeko erabiltzea. Hala, Gipuzkoan arrantzaleek bokartari ekin zioten negu aldean. Bizkaitarrek, berriz, hegaluzearen arrantza tokien bila jarraitzen zuten. Eta uda sasoian Galiziako itsasertzetik 500-700 miliara bazebiltzan ere, hegaluze zein hegalaburra Kanaria uharteetan, Mendebaldeko Afrikan eta Mediterraneoan harrapatzeko aukerari jarraituz, izugarri zabaldu zituzten ohiko itsasoko bideak. Arrantzaleku berrien bila, gure arrantzaleak Hego Ameriketara eta Seychelles uharteetara iritsi ziren, baina hedapen planifikatu gabea izanik, galerak larriak izan zitezkeen. Gainera, kontraesana zen, teknologikoki aurreraturiko arrantza moderno honek (ekosonda, hozkailu eta 500 zaldiko potentziako motoreak) enpresa artesanal eta industria aurrekoa baitzuen atzean. Ez zuen batere logikarik arrantza enpresak ontzi bakar batez eta familia kapitalaz osaturik egotea, arrantza sektoreko lanpostu bakoitzak 500.000 pezetako inbertsioa behar zuenean, edozein industria sektoreko batezbestekoaren oso goitiko kopurua, bestalde. Horrez gainera, enpresa horiek ez zuten kudeaketa lan modernorik egiten (kontaduria libururik ere ez zuten), Gizarte Segurantzaren tramitaziorik ez zuten egiten (kofradien bidez egiten zen) eta langileek, Erdi Aroan bezala, zegokien partiya kobratzen jarraitzen zuten. Nolanahi ere, horri esker iraun izan zuen itsasbazterreko arrantzak, ezinezkoa baizitzaien hileroko soldata finko bat eta zegozkien aseguru sozialen gastuak ordaintzea.\nAlabaina, itsasbazterreko edo itsasbazterreko arrantzontzidiaren hazkundea nabarmenagoa izan zen Bizkaian Gipuzkoan baino. Izan ere, Gipuzkoan arrantzaren ustiapena aurrekontu zentzudunagoetan oinarritu baitzen, hobari handiagoa eman zezakeen itsas zabaleko eta arrasteko arrantzan. Enpresa handiago, ontzi bakoitzeko marinel gehiago eta, azken batean, itsasoaren ustiapen modernoagoko irizpideak jarraitu ziren. Alabaina, Gipuzkoako hazkundea, neurri handi batean, itsas portu bakar bateko (Pasaia) ontzidiari lotu behar zaio, probintzia osoko arrantzaren % 70 izatera iritsi baitzen.\n1970eko hamarkadaren erdialdetik 1980ko hamarkadaren erdialdera[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nArrantzontziak Donibane Lohizuneko portuan.\nEuskal Herriko arrantza sektoreak 1970eko eta 1980ko hamarkadetan izan zuen beherakada aurreko zabalpen itxuragabekoaren ondorio izan zen. Eta jakina, ondorio latzak izan zituen Euskal Herri osoan, nahiz eta Hegoaldean larriagoak izan ziren. Estatistikak erakusten duenez, Hegoaldean 1972. urtean, 1.100 arrantzale profesional zeuden eta hamar urteren buruan erdia. Gipuzkoa eta Bizkaiko arrantza 1970eko hamarraldian atzerriko uretan izaten zen hirutik biko kopuruan. Baina arazoa are larriagoa zen, aipaturiko bi probintzia hauetako ontzidia Europako Ekonomia Erkidegoko zenbait herrialdetakoa baino handiagoa zela kontuan izaten badugu (Alemania eta Ingalaterrakoa, esaterako), eta itsasbazterreko arrantzaren produktibitatea, berriz, Europako herrialde garatuenetakoaren aldean, erdia baino ez.\nHorrela bada, 1977. urtean herrialde gehienek beren lurralde urak 200 miliatara hedatu zituztenean, arrantza sektorearen zabalpena eten, moztu egin zen. Garai honi dagokionez, esan behar da Pasaiako arraste ontziak % 80 murriztu zirela eta 1972an 86 bakailao ontzi izatetik 25eko ontzidia izatera pasa zela 1986an. Europako Ekonomia Erkidegoaren arrantza politikak, beren uretako arrantza kopuruaren erabateko beherapena ekarri zuen. Gure arrantzaleak bakailaora joaten zireneko zenbait herrialdek (Islandia, Norvegia eta Kanada, esaterako) murriztapen handiak jarri zizkieten. Maroko, Estatu Batuak eta Malvinetako uretan lan egiten zuten arrantzaleek ere, arrisku larrian izan zituzten erabilitako arrantza tokiak.\nGarai honetan hedapen handia izan zuen sektore bakarra hegaluze ontzi izozkailu modernoarena izan zen, beren arrantza maila 1965eko 3.200 tonatik 90.300 tonara pasa baitzen 1986an. Itsasbazterreko arrantzari dagokionez, beherakada begi bistakoa zen, legatz ontzi txikien biziraupeneko lanak erakusten du garbi asko (normalean, gainera, arrantzale zaharreko tripulazioak izaten zituzten) edota Gipuzkoako itsasbazterreko ontzidiaren egoerak, arrantzaleak azarotik martxora bitarte kaian bueltaka izaten baitziren, langabeziari zegokiona irabaziz hilabete horietan.\nEta horren guztiaren ondoren, agerikoa zen ontzidia, oro har, zahartzen ari zela (ontziek, batez beste, 1986an, 16 urte zituzten). Beraz, gehiegizko arrantza ahalmeneko sektorearen ondorio baino ez, eta ez zen erraza izango birmoldatzea, ontzidiaren murriztapen handi bat egin gabe. Egia da, baita ere, ez zela lehenengo krisialdia Euskal Herriko arrantzaren historian, lehenago ere ikusi dugunez (XVI. mendearen amaiera, XVIII. mendearen hasiera eta XIX.eko lehenengo hamarraldiak) gure gaurko arrantzaleen arbasoak ere berenak eta bi ikusiak baitziren. Baina egoerari buelta ematen jakin zuten eta hori zen, hain zuzen ere, XX. mendearen bukaerako dema.\nXXI. mendea[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nSarea jasotzen, Donostiako portuan, 2012an.\nXXI. mendean, Euskal Herriko arrantza sektoreak etengabeko galera izan du arrantzontzi eta arrantzale kopuruan. 2004tik 2012aren bukaera arte, 173 itsasontzi eta 1.101 lanpostu galdu dira Euskal Herriko kostan. 2012aren bukaeran, 369 ontzik dihardute lanbidez arrantzan Euskal Herriko kostalde osoan. Horietatik guztietatik 273 itsasbazterreko arrantzakoak dira (% 74), 70 itsas zabalekoak (% 19) eta 26 urruneko itsas zabalekoak (% 7). Euskal Herriko arrantza ontziterian, guztira, 3.050 lagunek lan egiten dute.\n2004/2012 urte bitartean, arrantza mota kaltetuena, ontzi kopuruaren aldetik, itsasbazterrekoa izan da (-118 itsasontzi; % -30,2). Urruneko itsas zabaleko arrantzak (atunketari izoztaileak eta arraste ontzi izoztaileak) ez du aldaketarik izan itsasontzi kopuruetan, guztira 26 dira (horietatik 23, Bermeon matrikulatuak), eta 600 pertsonari lana ematen die Euskal Herriko kostatik milaka kilometrora.\nZenbait portutan, hala nola Elantxoben, azken hamarkadan ontziteri osoa galdu da; eta beste batzuk bide beretik doazela dirudi. Arrantza ontziteri handienak dituzten portuak dira Bermeo (itsasbazterreko 40 arrantzontzi eta itsas zabaleko 26), Hondarribia (itsasbazterreko 29), Getaria (itsasbazterreko 25) eta Pasaia (itsasbazterreko 15 eta itsas zabaleko 5), 2011ko datuen arabera. Bestalde, Ziburu-Donibane Lohizuneko kofradian 142 itsasontzi daude izena emanda, guztiak Lapurdiko kostan banatuta, 2012ko datuek diotenez. Horietatik 94 itsasbazterreko arrantzan dabiltza (% 66,2), 46 itsas zabaleko arrantzan (% 32,4), eta 2 urruneko itsas zabaleko arrantzan (% 1,4).\nLanpostu kopuruaren bilakaerari begiratuta, Mundaka (+15 lanpostu), Bilbo (+1) eta Zierbenako (+0) portuek soilik ez dute galdu lan eskurik 2004/2011 aldian. Euskal Herri osoan 887 lanpostu galdu dira alor honetan (lanpostu guztien % 21,4 2004n) eta gehien erasandako portuak Ondarroa (-273: guztizkoaren % -42,8), Pasaia (-210; % -57,2) eta Bermeo (-181; % -17,2) izan dira.\nBermeoko kasua berezia eta paradigmatikoa da sektorean: 2004/2011 aldian atunketari izoztailetan lanpostuak ugaritu egin dira (+106 lanpostu; % +20,5) eta itsasbazterreko arrantzan, berriz, lanpostuen erdiak baino gehiago galdu dira (-287; % -53,6). Argigarria da lanpostuen bilakaerari erreparatzea denboran: 1995. urtean 6.304 lanpostu zuzen zeuden arrantza sektorean Euskal Herrian eta ordutik hona 3.254 galdu dira (guztizkoaren % 51,6).\nSarrera honen edukiaren zati bat Lur entziklopedia tematikorako Juan Gracia Cárcamok egindako «Arrantzaren zibilizazioa» artikulutik txertatu zen 2012-12-29 egunean. Izan ere, egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, entziklopedia hori Commons Aitortu 3.0 Espainia lizentziarekin argitaratu du, Data Euskadi webgunean[Betiko hautsitako esteka].\n↑ Joxerra AIZPURUA: Arrantza teknika berriak: istilu "saretsua"[Betiko hautsitako esteka] Zientzia.net\n↑ Maluta Euskadi.net\n↑ a b c d e Gaindegia Hirumugarrieta: «Arrantza sektorea: Etengabeko galera ontziterian eta eskifaian»[Betiko hautsitako esteka], Sustatu.com, 2013-05-21.\nEuskal Herriko historia ekonomikoa\nOrriaren azken aldaketa: 14 urria 2021, 20:37.


Hiria GUZTIAK __ALICANTE__ ROJALES __BADAJOZ__ ALCONCHEL ALMENDRAL ALMENDRALEJO BADAJOZ BARCARROTA BOTOA CHELES ELVAS GÉVORA GUADIANA HIGUERA LA REAL LA ALBUERA LA CODOSERA LA GARROVILLA LA NAVA DE SANTIAGO LOBON MÉRIDA MONTERRUBIO DE LA SERENA MONTIJO OLIVENZA PUEBLA DE LA CALZADA PUEBLA DE OBANDO PUEBLA DE SANCHO PEREZ PUEBLONUEVO DEL GUADIANA SAN VICENTE DE ALCANTARA TALAVERA LA REAL TALIGA TORREMAYOR VALDELACALZADA VALVERDE DE LEGANES VILLAFRANCO DEL GUADIANA VILLANUEVA DEL FRESNO VILLAR DEL REY ZAFRA __CACERES__ CACERES PLASENCIA __EVORA__ MOURÃO __HUELVA__ LA ANTILLA __MERIDA__ MÉRIDA __PORTALEGRE__ CAMPO MAIOR\nGUZTIAK __ALICANTE__ ROJALES __BADAJOZ__ ALCONCHEL ALMENDRAL ALMENDRALEJO BADAJOZ BARCARROTA BOTOA CHELES ELVAS GÉVORA GUADIANA HIGUERA LA REAL LA ALBUERA LA CODOSERA LA GARROVILLA LA NAVA DE SANTIAGO LOBON MÉRIDA MONTERRUBIO DE LA SERENA MONTIJO OLIVENZA PUEBLA DE LA CALZADA PUEBLA DE OBANDO PUEBLA DE SANCHO PEREZ PUEBLONUEVO DEL GUADIANA SAN VICENTE DE ALCANTARA TALAVERA LA REAL TALIGA TORREMAYOR VALDELACALZADA VALVERDE DE LEGANES VILLAFRANCO DEL GUADIANA VILLANUEVA DEL FRESNO VILLAR DEL REY ZAFRA __CACERES__ CACERES PLASENCIA __EVORA__ MOURÃO __HUELVA__ LA ANTILLA __MERIDA__ MÉRIDA __PORTALEGRE__ CAMPO MAIOR\ngarajea - Badajoz (Estación) .\netxea - La Codosera (El marco) , Eraikitako azalera 29m2, 29m2, 2 Gelak.\ngarajea - Badajoz (San Roque) .\nSalmenta 15.500 € - Eskualdatzea 15.500 €\nMerkataritza-lokala - Badajoz (Estación) , Eraikitako azalera 35m2.\netxea - La Codosera (El marco) , Eraikitako azalera 47m2, 4 Gelak.\npisu - Puebla de la Calzada (LAS CUMBRES) , Eraikitako azalera 86m2, 3 Gelak, 1 bainugelak.


genre_facet:"Curriculumeko baliabideak" author_facet:"Euskadi (Autonomia Erkidegoa). Hezkuntza, Unibertsitate eta Ikerketa Saila" author_facet:"Don Bosco GLHBI Institutua" topic_facet:"Galdaketa eta pulbimetalurgiaren bidezko produkzioa (Heziketa Zikloa). Goi maila"\nGeneroa / Forma: Curriculumeko baliabideak Egilea: Euskadi (Autonomia Erkidegoa). Hezkuntza, Unibertsitate eta Ikerketa Saila Egilea: Don Bosco GLHBI Institutua Proposatutako gaia: Galdaketa eta pulbimetalurgiaren bidezko produkzioa (Heziketa Zikloa). Goi maila\n2 Fabrikazio Mekanikoa (Lanbide Arloa) 2 Fabrikazio Mekanikoko Kalitate Kontrola (Modulua) Galdaketa eta pulbimetalurgiaren bidezko produkzioa (Heziketa Zikloa). Goi maila 2 Lanbide Heziketa 2 Metal-eraikuntzak (Heziketa Zikloa). Goi maila 2 Metal-eraikuntzen kalitate-kudeaketa (Modulua)


Probintzia Guztiak Albacete Almeria Granada Malaga\npisu - Málaga (Campanillas)\nitsatsita - Málaga (Churriana)\npisu - Málaga (Las Pirámides)\nHiribildua - Málaga (Limonar)\nPAG 1/44 - TOTAL 519 Jabetzak\npisu - Mijas (Riviera del sol) , Eraikitako azalera 64m2, 25m2, 2 Gelak, 2 bainugelak, Igogailua,...\npisu - Málaga (La Trinidad) , Eraikitako azalera 54m2, 1 Habitacion , 1 bainugelak, Igogailua.\npisu - Málaga (Centro) , Eraikitako azalera 117m2, 3 Gelak, 1 bainugelak, Igogailua.\nSalmenta 294.000 €\npisu - Málaga (Perchel Sur - El Bulto) , Eraikitako azalera 109m2, 3 Gelak, 2 bainugelak, Igogailua.\npisu - Málaga (Perchel Sur - El Bulto) , Eraikitako azalera 107m2, 4 Gelak, 1 bainugelak, Igogailua.\ntxaleta - Málaga (El Atabal) , Eraikitako azalera 270m2, 1120m2, 5 Gelak, 4 bainugelak, igerilekua,...\natico-a - Málaga (Limonar) , Eraikitako azalera 113.91m2, 50.84m2, 2 Gelak, 2 bainugelak, Igogailua,...\nitsatsita - Alfacar , Eraikitako azalera 145m2, 3 Gelak, 2 bainugelak.\nSalmenta 65.500 €\npisu - Cullar Vega (CENTRICO) , Eraikitako azalera 77m2, 5m2, 2 Gelak, 1 bainugelak, Igogailua.\n66.500 € - 2%\npisu - Atarfe (Centro) , Eraikitako azalera 88m2, 3m2, 3 Gelak, 1 bainugelak.\ntxaleta - Málaga (Cerrado Calderón-Morlaco) , Eraikitako azalera 169m2, 70m2, 4 Gelak, 2 bainugelak,...\nitsatsita - Málaga (Churriana) , Eraikitako azalera 178m2, 50m2, 4 Gelak, 2 bainugelak, Itsasora...\nDerechos: Zure eskubideak zure datu pertsonaletara sartzeko, aldatzeko, ezabatzeko, aurka egiteko, transferitzeko edo ezabatzeko eskubidea erabil dezakezu helbide elektroniko bidez: info@nosolopiso.com


Neurtu zure erakundearen hizkuntza egoera sei pausotan\nSei pausotan, azkar eta erraz, zure erakundearen hizkuntza-egoeraren diagnosia egin dezakezu Baieuskarari.eus webgunean. Galdetegi sinplea da, erakundearen euskara maila zen den jakin eta hobekuntza prozesu bat hasteko.\nSistema honen bidez tramite, dokumentazio, epe luze eta abarrei agur esan eta hiru minutura laburtu ahal izango duzue hizkuntza-egoera aztertzeko prozedura.\nSartu eta ekin â¬‡ï¸�


zuhaitzen plangintza - Noticia detalle - Zarautz\nZarauzko Udaleko lorezaintza departamentuaren helburua, herrian dauden arbolak eta zuhaixka espezieak mantentzea eta barietate eta espezie kopurua handitzea da.\nUrtero galdutako, ihartu edo moztutako arbolak ordezkatzeko ahaleginak egiteko asmoa du departamentu honek, era berean errekuperatu daitezkeen aleak edo obra batengatik desagertuko diren arbolak birraldatzen ahaleginduko dira.\nPatxi Elola (PSE-EE) Lorezaintza zinegotziaren esanetan: “adibide modukoa da Foruen Kalean jarri dugun gorostia. Santa Klarako eremuan zegoen, eta aldatu zenean bola txiki bat besterik ez ba zen ere, gaur egun tamaina handiko zuhaixka bihurtu da. Bota baino lehenago nahiago izaten da beste kokapen bat bilatzea eta kasu honetan bigarren aukera bat eman zaio ale honi”.\nGorostia, ilex aquifolium, oso preziatua da lorezaintzan eta 30 barietate baino gehiago daude salgai gaur egun mintegietan: ilunak, argiagoak beste batzuk… era askotakoak daude.\nLorezaintza departamentuaren borondatea da Salberdinen eremuan dauden aleak (gurbitza, gorostiak, artelatzak...) salbatzea eta moztu baino lehen, herriko kale eta txokoetan birkokatzea.\nSalberdinen, bost enborreko urki bat San Luis parkera eraman da eta udaberrian ikusi beharko da aurrera ateratzen den edo ez.\nLauaxeta kalean eta Nafarroa kalean, irisgarritasuna bermatzeko egindako obren ondorioz, Gurbitz handi bat, herriko handiena, mugitu behar izan da.\nAzken Portuko igogailua egiteko nispero bat kendu behar izan zen baino Abendañora eraman zen bizirik mantentzeko, gaur egun tanatorio berriaren aurrean dago eta adar buru berri bat laster botako du.\nPatxi Elolak dio: “Zarautzen ere ere errekuperatutako landareak ditugu, Phormium (ehungintzarako, linoa) izenekoak, hauei buruz esan Nueva Zelandako landareak direla eta bertako Mahoriak asko baloratzen zutela, jantziak, otarrak, arrantzarako tranpak, eta gerrarako petoak egiten zutelarik, beste hainbat gauzen artean”.\nErakargarriak edo interesa duten bertako arbolaren errekuperazioaz gain, zuhaitz berriak ere, datorren astetik aurrera hasiko dira aldatzen. Aipagarriak dira Itxasmendin aldatuko diren alkanforeroak, aritzak eta gereziondo japoniarrak eta tenis pista ondoan aldatuko diren udareondoak.\nGaur egun herrian (trama urbanoan) dagoen zuhaitz kopurua zazpi milakoa da eta zenbaki horretan mantentzea da helburu, 160 espezie ezberdinetakoak dira. Salberdineko etxebizitzak gauzatzen direnean kopurua handituko da.\nElolaren iritziz, “zuhaitz eta zuhaixka guztiak beharrezkoak dira, estetika eta itzala emateaz aparte, arnazten degun oxigenoa sortzen dute, kutxadura jasoaz eta CO2 kontrolatuaz”.


Txinako presio sentikorreko itsasgarrien fabrika, CE, fabrikatzaileak - Purking Technology (Zhejiang) Co., Ltd.\nHasiera >Produktuak >Hot melt itsasgarriak>Presio sentikorreko itsasgarria\nHigiene produktuak hot melt itsasgarria\nProduktu sanitarioetarako hot hot melte itsasgarri hau gomazko sintetikoa, erretxina, gomazko olioa eta abar nahastuz egindako zinta itsasgarri mota berri bat da, urtutako egoerara berotzen dena eta, ondoren, oihal papera, oihala edo plastikoa bezalako substratu batean estalita. filma. Kostu baxua da bere abantaila handiena. Hot melt itsasgarriak ondo saltzen dira ASEAN, EB eta beste merkatuetan urte askotan, eta bezeroek konfiantza eta laguntza handia dute.


Zinema eta Zientzia 2021, pandemiak, birusak eta gehiago Sustatu.eus - Teknologia albisteak\n2021-01-16 : 12:54\nEuskadiko Filmategiak, Donostia International Physics Centerrek (DIPC) eta Donostia Zinemaldiak hamar film luze programatu dituzte Tabakaleran eta Bilboko Arte Ederren Museoan Zinema eta Zientzia 2021 zinemaldian. Saioekin batera, aurkezpenak eta solasaldiak egingo dira, nazioarteko izen handiko zientzialarien eskutik.\nAurtengo zikloak ez du baztertuko pandemiaren gaia eta aurten bi film eskainiko dira hausnarketarako lagunduko dutenak, bai zientzia fikzioaren esparruan The Andromeda Strain filmarekin zein ezaguna egingo zaigun egoera deskribatzen duen film batekin, Contagion, 2011koa.\nPandemiaz gain, ospe handiko zientzialarien biopic edo film biografikoak: Alan Turing polifazetikoa (The Imitation Game / Imitazio jokoa) eta zikloaren aurtengo kartelaren protagonista ere baden Madame Curie aitzindaria agertuko dira filmetan.\nBeste egileen artean: Nicholas Ray (The Savage Innocents), Ingmar Bergman (Viskningar och rop / Gritos y susurros), Dalton Trumbo (Johnny Got His Gun / Johnnyk bere fusila hartu zuen) eta Arthur Penn (The Miracle Worker) bezalako zuzendarien klasikoak ere ikusi ahal izango dira. Gainera, Fritz Langek zuzendutako Frau In Mond / Emakumea ilargian film mutua ere berreskuratuko da eta Javier Perez de Azpeitia piano-joleak zuzeneko musika jarriko dio saioari.\n(barkatu, pixkat berandu gatoz albistearekin, lehen emanaldia pasatu delako aste honetan, baina hau da zikloan geratzen dena).\nGoiko egitarau hauetako emanaldi guztiak 18.00etan hasiko dira, Emakumea ilargian izan ezik (17.00). Gainera, zenbait titulu Donibane Lohizuneko Le Select zineman ere ikusgai izango dira (kontsultatu programa xehetua).


"1998ko Frantziako Tourrak txirrindularitzarekiko ilusioa kendu zidan" - Laudio - Aiaraldea.eus\nJulen Solaun Martinez 2020-03-15 15:29\nBaneston eta Euskaltelen egon da Cesar Solaun. / Aiaraldea.eus\nCESAR SOLAUN (Laudio, 1970) Euskadi Fundazioan, Baneston eta Euskatel Euskadin izan zen txirrindulari profesionala 1994-2002 urteen artean. Hiru itzuli handiak egin eta bukatu ditu, eta lau garaipen lortu zituen. Gaur egun Luiaondon bizi da eta, nahiz eta txirrindularitza profesionaletik kanpo egon, bizikletan ibiltzen jarraitzen du astero.\nBederatzi urtez izan zinen txirrindulari profesionala. Nolakoa izan zen kiroletik kanpoko bizitzara moldatzea?\nBadago jendea pentsatzen duena kirol-ibilbidea inoiz ez dela amaituko, baina nik banekien lehenago edo beranduago helduko zela unea.\nEgia da ez nuela espero urte horretan (2002an) erretiratzea, txirrindularitza oneko urteak oraindik geratzen zitzaizkidala uste dut.\nKirol krudela da, ez du barkatzen. Edozergatik arazoren bat badaukazu ez daude talde asko, eta nahiz eta Portugaleko eskaintza bat izan nuen, ez zen ni konbentzitzeko bezain interesgarria izan. Gauzak hala, nuen adina ikusita, uztea erabaki nuen.\nPertsona guztien ohiko bizitza honetara ondo moldatu naizela uste dut. Txirrindulariak pertsona umilak eta langileak gara, eta kirol bizitza eta gero ondo moldatzen garela uste dut.\nNolakoa izan zen 25 edo 30 ordu astean entrenatzetik, kirola egiteko inolako beharra ez izatera pasatzea?\nHasieran lasaigarria da. Kirolari profesionala zarenean, eta batez ere beteranoa zarenean, kosta egiten da entrenatzera irtetea.\nEz bizikletan ibiltzera, entrenatzera baizik. Serieak egitea, elikadura jakina eramatea, zaintzea, errendimenduaren presioa, ez baitakizu ondo egiten ari zaren edo txarto...\nEntrenatu behar ez duzula jakitean, lasaigarria da. Gero, faltan botatzen duzu ere, baina nik beti jarraitu dut kirola egiten.\nJarraitzen dut bizikletan ibiltzen, korrika egiten, gimnasiora joaten eta mendian ibiltzen. Jarduera fisikoa egiten dut, gustatzen zait eta behar dut.\nZenbat alditan ateratzen zara bizikletan astean?\nNormalean, larunbatean irteten naiz bizikletarekin, eta hiru eta bost ordu artean egin ohi ditut. Kilometro dezente egiten ditut txirrindulari talde batekin batera.\nGero, astean bizikletarako beste egun bat edo bi ateratzen baditut aprobetxatzen saiatzen naiz, eta beste egun bat edo bitan igerilekura ere joaten naiz.\nLau garaipen lortu zenituen eta hiru itzuli handietan egon zinen. Zer balorazio egingo zenuke zure kirol ibilbidearen inguruan?\nBegiratzen dudanaren araberakoa da hori. Zorionekoa naiz hiru itzuli handiak lastertu ahal izan ditudalako, eta garaiko nazioarteko egutegi garrantzitsuenean lastertu ahal izan dudalako, baita profesionaletako lasterketaren bat irabazi ere.\nEz du mundu guztiak lortzen, irabaztea oso zaila da. Baina, beste batzuetan, palmares hobea izan ahalko nukeela pentsatzen dut, edo hobeto egin nezakeela. Hori denoi gertatzen zaigula uste dut, kirol profesionala bertan behera uztean.\nPertsonalki, zeintzuk izan dira zure kirol bizitzako momentu onenak? Eta etsigarrienak?\nIlusio gehien egin zidatenak, profesionaletarako pausua, profesionaletan irabazi nuen lehenengo lasterketa -Asturiaseko Itzulian- eta Frantziako Tourrean parte hartzea, nahiz eta kolpea ere izan zen.\nFrantziako taldeetako podiumera ere igo nintzen. Horiek izan dira une onenak. Etsigarrienak, aldiz, Espainiako Txapelketa, 98ko Tourrean egoera horretan erretiratzea eta hanketan txirrindularitza izanda erretiratu nintzela jakitea.\nProfesionala izan eta gero, urte batzuk eman zenituen txirrindularitzatik kanpo. 2011n Seguros Bilbao afizionatu taldera joan zinen zuzendari bezala. Nolakoa da profesionaltasunetik maila txikiagoko txirrindularitzara pasatzea?\nIlusioarekin egin nuen. Amateur garaiko oroitzapen oso onak nituen, oso kategoria polita da. Nik zuzendari moduan aukeratu beharko banu, talde amateur bat hautatuko nuke talde profesional baten gainetik.\nAmateur kategorian txirrindulariak ezagutzera ematen hasten dira, txirrindulariak izaten hasten dira.\nGazte kategoriatik txirrindularitzaren inguruko jakituria askorik gabe etortzen dira, eta amateurren ofizioa ikasten dute.\nGainera, salto hori ematea lortzen badute, eta txirrindulari profesional onak izatea lortzen badute, ilusioa sortzen dizu.\nTelebista piztean, Seguros Bilbaotik ni zuzendaria izanda pasa diren txirrindulariak ikusten ditut, eta ilusio handia ematen dit, egia esan.\nBueltatzeko asmorik duzu?\nEz, printzipioz ez. Gogoko nuke, lanarekin eta familiarekin uztartu ahalko banu; denbora asko inbertitu beharko ez banu, baliteke baietz.\nTalderen bat laguntzea edo, hori egin ahalko nuke. Hala ere, gaur egun, Seguros Bilbao bezalako talde amateur serio batek denbora eta dedikazio asko eskatzen du. Horretarako, konprometitu behar zara.\n"Euskadi Fundazioa 'World Tour' mailan balego Euskaltelen gertatu zen berdina gertatuko litzateke, ez da denboran jasangarria"\nTxirrindularitzako inflexio puntua, 1998ko Frantziako Tourra, lehenengo pertsonan bizi izan zenuen. Nolakoa izan zen zuretzat?\nNire kirol ibilbidea dezente markatu zuen horrek. Urte horretara arte, txirrindulari profesionala izateko ilusio handia izan nuen beti, Frantziako Tourrera heltzeko.\nPsikologikoki gero eta ilusio gehiago nuen, eta nire helburuak betetzen ari zirela ikusten nuen. Frantziako Tour hartara ere ilusio handiarekin joan nintzen, Banesto bezalako talde handi batekin. Jendeak txirrindulariak ia heroiak bagina bezala ikusten gintuzten.\nOndo ibiltzen ari nintzen gainera, Tour ona egiten ari nintzen, baina gertatu zena gertatu zen. Mundu osoak txirrindulariari buruz zuen ikuspegia aldatu zen. Eta nik ilusioa galdu nuen hein batean. Ez dakit desengainatu egin nintzen, edo kolpea oso gogorra izan zen.\nZure helburua bete duzula ikusten duzu, baina dena doa pikutara, txirrindularien irudi negargarri batekin batera. Munduko txirrindularitza lasterketa onenean geunden, eta mundu osoagatik txarto tratatuak sentitu ginen, prentsatik poliziara.\nEz publikoagatik, baina irudia asko aldatu zen. Bizikletan ibiltzeko ilusio pixka bat kendu zidan Tour hark.\nZure hurrengo Tourra, eta egin zenuen azkena, ondorengo urtekoa izan zen, 1999koa. Lance Armstrongen lehenengoa, alegia. Nahiz eta txirrindularitzaren ilusioa berreskuratu zuen urte batzuetan zehar, kirolarentzat kolpe bat bilakatu da ondoren. Nolakoa izan zen?\n1999ko Frantziako Tourra baino lehen, Armstrongekin batera egon nintzen Rout du Souden, eta ahozabal utzi gintuen.\nTourreko Pirinioetako etapa erreginaren berdina zen etapa bat egin genuen, Plateau de Beillen amaitzen zena, eta nahi izan zuen moduan irabazi zuen. Lasterketan ari ginenok bagenekien nola zetorren, eta lehenengo Tourra irabazteak ez gintuen harritu.\nEdonola ere, hurrengo Tourrak horrelako autoritatearekin irabaztea, hain erraz... Miguel (Indurain) gainditzean jendea susmatzen hasi zen.\nBestalde, Tour hori ondo egin nuen. Ilusioarekin. Zulle genuen taldean eta bigarren sailkatu zen. Taldeka ere irabazi genuen.\nPozik bukatu nuen. Armstrongen harira, horrelako nagusitasuna ikusteak, arerioak kikiltzen zituen. Beti izan da kirolari handi bat... Dopina erabili du, pixka bat mafiosoa zen programa bat ere bazuen. Nik filmetik dakit, eta elkarrizketetan esan duenarengatik. Besteekiko abantaila handia zuen zentzu horretan.\nPena ematen dit txirrindularitzak galdu izan duen sinesgarritasunagatik. Niri, txirrindularitza, txirrindularia nintzenean gustatzen zitzaidan, eta gaur egun gogoko dut oraindik.\nPena ematen dit jendeak txirrindularitzan sinesteari utzi izana. Nik txirrindularitza lasterketa bat ikusten dudanean, eta txirrindulari bat irabazten ikusten dudanean, lehenengoa animatzea dut gustuko, egin duena baloratzea. Baina pena ematen dit Tour gehien irabazi dituen txirrindularia gezur bat izateak.\nPasa den hamarkadako itzuli handietako bi txirrindulari onenek, Contadorrek eta Froomek, positiboa eman dute. Ba al dago kirolean sinesteko arrazoirik?\nBaietz uste dut. Guzti hau gertatu baino lehen txirrindularitzak beti izan du sinesgarritasuna, eta beti egon dira dopin kasuak.\nEgiatan, txapeldun handi askok positiboa eman dute. Ezin dugu eskatu txirrindularitza gizartearen barruko burbuila bat izatea. Gizartean tranpak egiten dituen jendea badago, txirrindularitzan ere bai.\nArau batzuk jartzen badituzu, maila altuan dagoen jendea muga hori ukitzen saiatuko da. Errepidean berrogeita hamarreko gehienezko abiadura jartzen badu, inor ez doa hogeita hamarrera. Berrogeita hamarrera doaz eta, ahal izatekotan, berrogeita hamabostera. Kirola antzekoa da. Badaude gehiago aprobetxatzen direnak, bitarteko gehiago dituztelako, medikuen laguntzarekin... eta harrapatzen dituzte.\nTxirrindularitzak sinesgarritasuna galtzen badu, edozerk galdu beharko luke, edozein kirolek eta gizartearen edozein partek, toki guztietan baitaude tranpak egiten dituzten pertsonak.\nGizartearen eta gizakiaren parte bat dela uste dut. Dopinaren kontrako kontrolak zehatzak izatea lortu behar da.\nGaur egun, txirrindulariak oso kontrolatuak daude, baina horrek ez du dopina guztiz galaraziko. Dopinak existitzen jarraituko du, orain eta beti. Baina, kontrolak zenbat eta hobeak izan, tranpati gutxiago egongo da eta errazagoa izango da harrapatzea.\n“Zure helburua bete duzula ikusten duzu, baina dena doa pikutara, txirrindularien irudi negargarri batekin batera”\nEuskadi Fundazioan hasi zinen profesional gisa, eta Euskaltelen bukatu zenuen. Nola ikusten duzu Euskadi Fundazio berria?\nEuskadi Fundazioa bezalako euskal talde bat, eta lehenago Murias egon izan denean ere, kategoria idealean dagoela uste dut.\nHarrobia landu nahi duen eta euskal txirrindulariak oinarri izan nahi dituen talde batentzat esaten dut. Espainiako Itzulian lehiatu ahal izatea ideala izango litzateke, eta urteren batean, Frantziako Tourrak hutsunea izatekotan, hara joatea, edo kinieletan egotea behintzat.\nEuskaltel bezalako "World Tour" taldea? Arriskutsua ikusten dut. Oso polita da, munduko lasterketa hoberenak egingo dituzulako, hiru itzuli handiak ziurtatzen dituzulako, baina hain aurrekontu handia behar du, ezen ez dela lurraldeko talde batentzako onargarria.\nEuskaltelen gertatu zen berdina gertatuko litzateke, ez dela denboran jasangarria. Baina oraingoa bezalako talde bat, Kontinental Profesionala, txirrindulariak ondo izanik, eta txirrindulari handi bat izatekotan joango zaizula jakinda, bai.\nTxirrindulari handi bat joango zaizu eta beste bat hartuko duzu amateur kategoriatik. Hori izan beharko litzateke funtzioa. Amateurretik profesionaletara igotako euskal txirrindulariekin, pazientziaz, lau edo bost urtetan talde lehiakor bat egiten duzula uste dut. Konbentzituta nago Euskadin, Euskaldun eta Lehendakari txapelketekin, txirrindulari onak ateratzen direla.\n20 urteko txirrindulariak daude modan orain, oso gaztetik nabarmentzen direnak. Baina hau beste txirrindularitza mota bat da, eta pazientzia izan behar dugu txirrindulariekin.\nOrain profesionaletan dauden euskal txirrindulari onenak, pixkanaka joan dira hobetzen maila horretan. Hogei urtetik gora dituztenean haien errendimendu hoberena lortzen dute. Hori da hemen bilatu behar den txirrindulari mota.\nHori komentatu behar nizun. Amateur kategorian gailentzeko zailtasun gehiago izan ohi dituzte hemengo txirrindulariek, nazioarteko txirrindulariek baino.\nBai, nik hori uste dut. Salbuespenak ere egon dira. Freire, esaterako, nahiko goiztiarra izan zen, Contador ere bai.\nNire garaian eta zuzendari izan naizenean ikusi dudanagatik, hemengo txirrindularia astiroago doa. Pentsatu beharra dago hemen kadete eta gazteetan probintzia mailan aritzen zarela, lasterketa laburrak gertuko jendearekin.\nAtzerrian, aldiz, berdin zait hego amerikarrak edo europarrak izan, gazte kategoriatik hasita nazioarteko lasterketak egiten dituzte, amateur kategoriaren antza handiagoa dute. Aurreratuagoak doaz. Ez dakit genetikak zerikusik duen ala ez.\nProgresioa aurreratzen dute. Hemen atzeratuago doaz, eta denborarekin hurbiltzen dira atzerriko txirrindularietara.\nBaneston ere egon zinen, gaur egungo Movistarren. Aurten, Landa, Quintana eta Carapaz gabe, trantsizio urte batean daudela dirudi.\nBai, inflexio puntu batean daudela uste dut. Eusebiok Solerri eta Masi eman die taldearen ardura. Valverde ere badute, irakaslearen lana egin ahalko duena.\nEgunen batean behera egingo du, ez da betirako izango, baina Mas eta Soler izan behar dira aurrerapausoa eman behar dutenak. Ez da erraza Quintanak eta Landak egin ahal dezaketena egitea, atzetik datorren konpetentzia ikusita batez ere: Pogacar, Evenepoel, Van der Poel...\nZaila da, baina kalitatea dutela erakutsi dute dagoeneko. Agian, itzuli handietan erregulartasuna behar dute oraindik.


Hiria GUZTIAK __SEVILLA__ ALCALA DE GUADAIRA BOLLULLOS DE LA MITACION BORMUJOS CAMAS CARRION DE LOS CESPEDES CASTILLEJA DE LA CUESTA CONSTANTINA DOS HERMANAS ESPARTINAS GELVES GUILLENA LA RINCONADA LOS PALACIOS Y VILLAFRANCA MAIRENA DEL ALJARAFE MONTEQUINTO PILAS SANLUCAR LA MAYOR SEVILLA TOMARES UMBRETE VALENCINA DE LA CONCEPCION VILLANUEVA DEL ARISCAL\nGUZTIAK __SEVILLA__ ALCALA DE GUADAIRA BOLLULLOS DE LA MITACION BORMUJOS CAMAS CARRION DE LOS CESPEDES CASTILLEJA DE LA CUESTA CONSTANTINA DOS HERMANAS ESPARTINAS GELVES GUILLENA LA RINCONADA LOS PALACIOS Y VILLAFRANCA MAIRENA DEL ALJARAFE MONTEQUINTO PILAS SANLUCAR LA MAYOR SEVILLA TOMARES UMBRETE VALENCINA DE LA CONCEPCION VILLANUEVA DEL ARISCAL\nitsatsita - Villanueva del Ariscal\npisu - Tomares (Santa Eufemia)\nalokairua 595 €/hilabetea\npisu - Camas (Balcon de Sevilla) , Eraikitako azalera 69m2, 3 Gelak, 1 bainugelak.\nSalmenta 8.950 €\nAparkalekua - Sanlucar la Mayor (Aljarafe Alto) , Eraikitako azalera 20m2.\nMerkataritza-lokala - Bormujos (CORONA) , Eraikitako azalera 40m2.\nitsatsita - Pilas (CENTRO) , Eraikitako azalera 55m2, 2 Gelak, 1 bainugelak.\nSalmenta 68.300 €\npisu - Camas (Balcon de Sevilla) , Eraikitako azalera 91m2, 3 Gelak, 1 bainugelak.\nMerkataritza-lokala - Bormujos (MEGAOCIO) , Eraikitako azalera 100m2.\nSalmenta 75.300 €\npisu - Sevilla (Parque Alcosa) , Eraikitako azalera 82m2, 3 Gelak, 1 bainugelak.\nitsatsita - Sevilla (Palmete-Padre Pío-Hacienda San Antonio) , Eraikitako azalera 78m2, 3 Gelak, 2 bainugelak.\nMerkataritza-lokala - Bormujos (Centro) , Eraikitako azalera 159m2.\nTipo Duplexa zapaltzen du - Carrion de los Cespedes (centro) , Eraikitako azalera 120m2, 3 Gelak, 2 bainugelak.\npisu - Sevilla (Juncal) , Eraikitako azalera 59m2, 5m2, 3 Gelak, 1 bainugelak, Kanpoko guztia.


Kulturaren Agenda 21 | Kulturagara\nKulturaren Agenda 21 mundu mailako lehen dokumentua da garapen kulturala lortzeko hirien eta tokiko gobernuen konpromisoetarako oinarri batzuk jartzen dituena. 2004ko maiatzaren 8an onartu zuten mundu guztiko hiri eta tokiko gobernu desberdinek Bartzelonan, Kulturen I. Foro Unibertsalaren baitan. Orduz geroztik hiri eta tokiko gobernu ugarik onartu du Kulturaren Agenda 21, eguneroko lanean erreferentzia gisa erabiltzeko.\nMundu mailakoa den Hiri eta Tokiko Gobernu Batuak erakundeak ere bere egin zuen Kulturaren Agenda 21, erreferentziazko dokumentu gisa erabiliz bere kultura-programetan. Horrekin batera onarpen horrek atzetik zekarren prozesu eta lanen koordinazio lanak egiteko ardura hartu zuen.\nErreferentzia interesgarria, beraz, kulturaren kudeaketan gabiltzanontzat.\nNafarroako Kultur Kudeaketaren II. Kongresuan izan ginen »\n« Zer da kultura-plan bat?


1992 eta 2003 artean Gipuzkoako Ogasuneko zuzendari izan zen Victor Bravo, eta horren ondotik, 2004tik 2007ra EAJko senatari. El Diario Vasco egunkariak argitaratu duenez, datorren astean hasiko da bere kontrako epaiketa Donostiako Zigor-arloko lehen epaitegian; irailaren 17, 18 eta 19an egingo dira auzi-saioak.\nEgunkari berari Bravok azaldu dionez ez du abokaturik izango eta "bere burua defendatuko du". Bide horretatik, politikari jeltzalea izandakoak saihestuko du akusatuen eserlekuan egotea epaiketak iraun bitartean.\nBravorentzat sei urteko kartzela zigorra eskatu zuen Gipuzkoako fiskaltzak joan den ekainean, Ogasun publikoari 1,8 milioi euroko iruzurra egiteagatik 2003 eta 2006 urte artean. Horretarako, Glass Costa Este Salou enpresa erabili zuen ogasun zuzendari ohiak: Tarragonako elkarte horren egoitza Gipuzkoako lurraldera eramaten lagundu zuen, bertako abantaila fiskalak zirela-eta. Estatuko abokatutzak, bere aldetik, bederatzi urteko kartzela zigorra eskatu du.\nJose María Bravo Irungo ogasuneko arduradunaren anaia da Victor Bravo. Hura ere Ogasunari iruzur egiteagatik epaitu zuten eta Gipuzkoako Auzitegiak 11 urteko kartzelara zigortu 2012an –Espainiako Auzitegi Gorenak urtebete geroago erruduna zela berretsi zuen, baina urtebete kendu zion zigorrari–. Irungo ustelkeria kasua azalerazi zenean, 2007an, EAJko senatari bezala dimititu zuen Victor Bravok.\nKanal hauetan artxibatua: Ustelkeria | EAJ | Ogasuna | Gipuzkoa