این مقاله پنجشنبه کارگزاران است که در سیاست سرا آمده است\nاز صبح دوشنبه شبکه های معتبر تلويزيونی جهان به پخش خبر و گزارش هائی از بغداد پرداختند که عنوانش بود مذاکره پس از بیست و هفت سال، یا دشمنان پشت يک میز، يا پايان ربع قرن خصومت. کسانی که نزديک تر از بيننده غربی به موضوع زندگی کرده اند حق داشتند از خود بپرسند که ايا اين عنوان ها درست است و همه واقعيت را می نماياند، يا تنها بهره برداری خبری و تبلیغاتی است تا هر کسی از ظن خود آن را تحليل و تفسیر کند.\nاين که واقعيت کدام است پاسخی دارد که در هيچ يک از تيتر های چند کلمه ای نمی گنجد. اما آن واقعيت که در گذر عبوری از حادثات به چشم دوربين های ديجيتال می تواند نشست، همين است که دو کشور سرانجام بعد از بيست و هفت سال به طور رسمی و نه در پسله و پنهان با هم گفتگوئی هر چند بی خاصيت آغاز کرده اند. اما در زير اين صورت واقعيتی عبور می کند که آن به فروش گذاشتن کالائی است که به هر حال روزی بايد فروخته می شد، حالا گیرم به دوران دولت کسانی شده است که از همان فردای گروگان گيری به شکل های مختلف نشان دادند که علاقه ای به اين بازی ندارند. این ها اما بعد از مدتی که دريافتند سرمايه ای به دست آمده، ديگر چندان مدافع و مبلغش شدند که دور از دست پديدآورندگان اصلی گرفته شد.\nمسعود ميرزا ظل السطان و کامران ميرزا نايب السلطنه دو پسر بزرگ ناصرالدين شاه بودند که چون مادرشان قجر نبود به ولیعهدی نرسیدند، آن دو با مظفرالدین شاه برادر کوچک خود که به شاهی رسيد دشمن بودند و در عين حال با یکدیگر هم رقابت و خصومت سخت داشتند. روزگار گذشت و مظفرالدین شاه به شاهی رسید و بعد پسرش محمدعلی شاه به تخت نشست. او هم رفت احمدشاه آمد و او هم رفت و سلطنت قاجار برافتاد اما فرزندان و نوادگان آن دو شاهزاده کماکان برای هم می زدند و با هم دشمنی می ورزيدند. عبدالحسین میرزا فرمانفرما که عاقلترین شاهزادگان زمان بود پیام فرستاد به فرزندان بزرگ ظل السطان و نایب السلطنه که بيائید حالا که کار از دست رفته و ديگر سلطنتی در کار نیست با هم اتحاد کنید که بيش از این دیگران از اختلاف شما علیه منافعتان استفاده نکنند. سخن عاقلانه فرمانفرما گشت و گشت تا آن که جوابی از اندرون کامران ميرزا رسید که می گفت خب اگر بد هم نگوئیم پس صبح تا شب چکار کنیم.\nاين ساده ترين وجه ماجرا بود. اهل آشپرخانه و اندرون نزديک سی سال عادت کرده بودند که از صبح [ظل السلطانی ها با لهجه غلیظ اصفهانی و دستگاه مفصل نایب السلطنه با مثل های چارواداری تهرانی] عليه ديگری به اصطلاح صفحه بگذارند. دروغ ببافند و شعر بسازند و سرود بخوانند. در حقيقت با پیشنهادی که فرمانفرما می کرد، شاعران و دلقکان و سیاه بازها هم بیکار می شدند، چرا که اينان اگر در اصفهان بودند یا تهران روزی شان از اين راه می رسید که مضمون می ساختند. حتی ظل السلطان به جد معتقد بود که آقانجفی مرجع بزرگ زمان و ساکن اصفهان توسط کامران میرزا تیر می شود. و نایب السلطنه هم زمانی که ميرزا رضا کرمانی را در طویله خانه اش حبس کرد به جای طلبش به او پس گردنی می زد [ همان ظلم که باعث شد بنیان خاندان قاجار به باد رود با ترور ناصرالدین شاه آخرين پادشاه سنتی ايران]، از او استنطاق می کرد که بگو کی اصفهان رفتی، در عمارت مسعودیه چه بهت دادند خوردی.\nحالا حتمی است که عده زيادی به فکر خواهند افتاد که با اين مذاکره ديگر چگونه بايد زندگی کرد. که چنین کسان هم در آمريکا فراوانند و هم در ايران. در هفته های اينده به صدا خواهند افتاد و هم عليه دولت بوش که کراکر را به بغداد فرستاد و مامور گفتگو با ايران کرد نقد ها خواهند نوشت و هم عليه دولت احمدی نژاد که چرا تابو را شکست.\nدر جوابشان بايد همان را که فرمانفرما گفته بود نقل کرد که رآل پوليتيک می دانست. شاهزاده عاقل به پيام آور گفته بود اولا اندرون در ناله و نفرين چیزی کم نکند، به کارش مشغول باشد. که اگر قرار بود به شعر و شعار موئی از سر کسی کم شود، الان نفری در دنيا نبود. ديگر آن که اگر شرم و حیا مانعشان شد، خواهش دارم مرا دشمن بگیرند و نفرين کنند که به گوش پهلوی برسد و بداند که من از شما نیستم، و به من و فرزندانم سخت نگیرد.\nposted by masoudbehnoud @ 2:38 PM 14 Comments\nاین مقاله این هفته ستون لبخند سياست هم میهن است که تا سایت روزنامه درست نشده در همين جا می خوانید\nهفته گذشته جلال طالبانی رییس جمهور عراق – به قول خودمانی کاک جلال – در حالی که همچنان شکم برآمده اش جلوتر از وی حرکت می کرد به مایوکلینیک در آمریکا رفت تا چاره ای برای بی حالی، چاقی مفرط و بیهوش شدن گهگاهی وی پیدا شود. همان زمان عبدالعزیر حکيم مرد متنفذ و عملا دومین فرد سلسله مراتب قدرت در عراق هم در همان جا بود و بعد از تائید سرطان ریه اش راهی تهران شد تا شیمی درمانی را در این جا عملی کند.\nبیماری بزرگان صاحب مقام و صاحب نفوذ معمولا در تحلیل ها و گمانه زنی های سیاسی جا نمی گیرد، اما چه بسا تاریخ را دگرگون کرده باشد. از همین رو در دهه هفتاد میلادی در هيچ تحلیل سیاسی به این که شاه ایران بیمار باشد یا بشود و این موجب تحولاتی گردد و پایگاه و جزیره ثبات غرب تبديل به مرکز اسلام انقلابی شود اشاره ای نرفته است. همان دهه وقتی که برژنف برای نخستين بار از مرز دو آلمان گذشت و به غرب رفت، در موقعی که گفته اند پرکارترین روزها برای سازمان های اطلاعاتی غرب و بلوک شرق بود، آلمانی های غرب نشین با حیرت دیدند که روس ها برای برادر بزرگ اتاقک هائی آورده اند که مجبور نباشد به توآلت های غرب برود. آن ها گمان داشتند که غربی ها از تجزیه فضولات رييس می فهمند که وی به انواع بیماری های ناشی از مصرف الکل و کشیدن سیگار و وزن زیاد مبتلاست. در همان زمان ها شاه ایران و پادشاهان اردن و سعودی، و روسای جمهور چند کشور دیگر در کلینک دکتر فلینگر تحت معاینه بودند، اما به هر کدام نامی داده شده بود تا کسی از نزدیکان آن ها و از دورها – از جمله دستگاه های اطلاعاتی حامی شان سیا و ام آی 6 – از راز بیماری شان با خبر نشوند.\nبرژنف که در کاخ کرملین در همان اتاقی کار می کرد که لنین و استالین هم از همان جا حکومت جهانی شوراها را می گرداندند، پایان کارش همانند آنان شد. دستگاه امنيتی شوروی هم بیماری لنین و هم بیماری استالین را با چنان وسواسی پنهان نگاه داشته بود که همسران آن ها هم بی خبر ماندند. و درمورد هر کدام ده ها روایت و افسانه مانده است که دم مرگ چگونه بودند و چه می گذشت بر بالینشان، بر آن ها و بر سرنوشت انقلاب شورائی. این سنت که خبر از بنیادی پوسیده می دهد که همواره همه وجودش به وجود یک تن وابسته می شود، چنان بود که بعد از برژنف هم روسا انتخاب نشدند جز از اتاق مراقبت های ويژه – هم سوسولف و هم چرنیکو – . در همین زمان که غرب بر سرش می زد که زودتر از اطلاعیه نووستنی رهبر آینده را بشناسد، معلوم شد نگرانی گاگ ب بی جا نبود چرا که به محض فاش شدن بیماری کلیه و کبد شهردار مسکو – بوریس یلتسین – نگاه غرب به سوی او برگشت و چه کسی می داند این نگاه چقدر در انتخاب وی در بزنگاه تاریخ به عنوان اولين رهبر روسیه – و نه شوروی – موثر بود. مگر نه آن که وقتی نگاه ام آی 6 برای اول بار به مرد خوش سخنی در مرکزیت حزب کمونیست برگشت و او را به دفتر نخست وزير بريتانيا به ناهار دعوت کردند، برگ اول بیوگرافی گورباچف نوشته شد. اما یلتسین وقت سفر به رم، آپانديسیتش عود کرد و به بیمارستان رفت که هم به سیستم درمانی سرمایه داری بیشتر اعتماد داشت و همین باعث شد که دو هفته در ایتالیا ماندگار شود و به دعوی کیانوری و کمونیست های دو آتشه ایتالیا از همان زمان دستگاه های اطلاعاتی غرب دور تختش پرسه زنان بودند.\nاما پنهانکاری شاه سابق ایران گران تر از این ها تمام شد. او که در دفتر پزشکان سویسی و آمریکائی "محموله" نام گرفته بود، به این پنهانکاری هم راضی نبود از بیم آن که درباریان از راز وی با خبر شوتد داروی با اهميتی را که طحال وی را مصون از سلول های سرطانی نگه می داشت، در قوطی کبسول های آسپرین ریخت. باید یک ماه روزی دو تا از آن قرص ها را می خورد تا متخصصان بعد دو ماه آزمایش ها را تجدید کنند و دریابند چه باید کرد. زودتر از دو ماه حالش بد شد، پزشکان مطمئن از این که وی دارو را مرتب خورده است، به نتایج تازه ای رسیده و یک عمل جراحی را لازم دانستند. ماه ها بعد معلوم شد که او از آن داروی مهم چیزی نخورده چرا که اتاقدارش وقتی قوطی آسپرین را می بیند که زمانش منقصی شده، سرخود آن را با قرص های آسپرین نو عوض کرده بود که شرط خدمتکاری به جا آورده باشد.\nآن چه شاه سابق ایران را واداشت که با آن وسواس بیماری خود را پنهان دارد ترس از آن بود که نظامش به هم بخورد و فرماندهان ارتش که می پنداشت جز وی از کسی اطاعت نمی کنند سرگردان شوند. اگر این ترس نمی داشت یازده ماه بعد از خروج وی از کشور، وقتی برای معالجه راهی آمریکا شد دانشجويان گمان توطئه نمی بردند. از دیوار سفارت بالا نمی رفتند و لابد حالا دردسر تابوشکنی و مذاکره به گردن دولت احمدی نژاد نمی افتاد. و هزارها حکایت دیگر. از قضا آخر دهه هفتاد همین حکایت در مورد مارکوس در فیلیپین و سه موبوتو سه سکو هم می رفت که کسی بیماریشان را باور نکرد و از شغل خود به دور افکنده شدند، در تبعید درگذشتند باز مردمشان باور نکردند.\nتکان های مصنوعی\nاز این ها غریب تر وقتی است که شاه یا حاکم بالاقتدار از بیماری چون مرده ای است اما ضوابط موروثی و مادام العمری اجازه افشا نمی دهد و در نتيجه چنان می شود که در مورد مائو شد و پزشکش از آرایش اتاق او نوشته وقتی برای میهمانان خارجی آماده می شد و گلدان های بزرگ که لوله اکسیژن زیرش نهان بود. و دواهای سنتی و مدرن که از دو روز پیش به او می دادند که وقت ملاقات با کسی چون رييس جمهور آمریکا ربع ساعتی نخوابد تا عکسی گرفته شود. همان که در کاخ های رياض هم در جريان بود در سه سال آخر عمر ملک خالد، و شش ماهی هم در مورد رییس امارات و امیردوبی. که این رسم قبیله ای شرقی است گرچه رفته است تا دورهای دور تا کوبا و با فیدل کاسترو هم همین می کنند. یک روز چاوز را می برند که با گرفتن عکسی خبر آورد که فیدل می جنبد و روز دیگر نشانش می دهند در تلویزیون که چطور مانند کودکان تاتی تاتی می کند.\nتصور "شاه میری" و مصیبت "شاه کشی" در جوامع شرق دهشتناک است و همین وزیران و نزديکان قدرت را وامی دارد که مانند اتابک امین السطان، ملیجک را مامور دارند از شاه عبدالعظیم تا تهران "اشک بریزد و پشت صندلی کالسکه سلطنتی چمباتمه بماند و دست های ملوکانه را بالا برد و تکان دهد، عینهو عروسک بازی تا عوام الناس خیال نکنند که شاه به سرای باقی رفته و گله بی راعی است، دمی بجنبانند و نظم را به آشوب بکشند" مثل همان دخترکان چینی در اتاق مائو.\nاما در جوامع راقیه قانونمدار ماجرا ساده تر از آن است که به نظر آید. ریگان، یا آیزنهاور و يا نیکسون تا پا به درمانگاه می گذارند اطلاعیه و دوربین ها و خبرنگاران حاضر. حتی آريل شارون که به ظاهر چیزیش نبود بنا به اسرار فاش شده به دليل چاقی و احتمال سکته او، اهود اولمرت را در آب نمک خوابانده بودند و ساعتی بعد از آن که او افتاد، این یکی جلسات هیات دولت را اداره می کرد. یا دو رييس جمهور فرانسه که سرطان به جانشان افتاد، خبر خودشان به اندازه مردم نبود. نه در مورد پمیپیدو که فرانسوی ها وقتی کرتن تزریق می کرد که درد را بکشد و بتواند همایش سران اروپا را میزبانی کند، فورا می فهمیدند و در همه قهوه خانه ها سخنش بود. تازه جانشين وی فرانسوا میتران که باز سرطان به جانش افتاده بود چند روزی یک بار در مصاحبه ای و یا مناظره ای شرکت می کرد تا مردم مطمئن شوند که باکیش نیست و عقلش به جاست گیرم می خواهد رکورد بشکند و اولين کس [ و آخرين] باشد که چهارده سال تمام را در کاخ آلیزه گذراند آن هم بعد سه بار شکست خوردن از دوگل، پمپیدو و ژیسکاردستن.\nسینمائی ترین مرگ و بیماری ها متعلق به ملک حسین بود، که شیمی درمانی چیزی از وی باقی نگذاشته بود و ماه ها بود که در آمریکا در مایو کلینک بستری بود اما در اردن همچنان مراسم دعا برقرار میشد، وی با همان حال در اجلاس صلح کاخ سفید دست عرفات را در دست شارون گذاشت، و درست وقتی که دیگر امیدی نبود طی مراسمی که از تلویویزیون ها پخش می شد به امان بازگشت. ردیف رولزرویس ها که امپولانس هائی هم اسکورتش می کردند او را به کاخش بردند. در آن جا به سنت عرب، دوباره روسای طوایف با او بیعت کردند و دست و کتفش را بوسیدند، پس اعلامیه ای داد و ولیعهد خود [برادرش] را برکنار کرد و پسر نیمه انگلیسی اش را بر تخت نشاند و دیگر کسی او را زنده و سرپا ندید. تا دو روز بعد که همان مراسم این بار برای تشییع جنازه اش برپا شد. در شباهتی تام به خداحافظی با دون های مافیا.\nحالا اگر ملک حسین را نسبت بلافصل او با خاندان پیامبر اسلام جایگاهی ويژه می داد و سنت سلطنت و عرب هم اضافه می شد به اضافه ثروت و احترام خاندان هاشمی قریشی، این ترکمان باشی نیازاف کمونیست را بگو که حالا تازه هنوز اکسیر حیات و معجون طلا می خورد و به خصیصین هم تجویز می کرد، به تصور عمر جاودانه، از همین رو توصیه های پزشک روسی را نشنیده می گذاشت و از خوردن و آشامیدن ابائی نداشت و اندازه ای لازم نمی دانست، تا ناگهان بانکی بر آمد خواجه رفت.\nکه گفته اند بدين درگاه چون در آمدی، خاضع باش که اين جا شاه و گدا نمی شناسد، وسوار و پیاده نمی داند.\nposted by masoudbehnoud @ 6:33 PM 18 Comments\nاین مقاله روز پنجشنبه در شرق چاپ شده است\nنقل یک سال و دو سال نبود، بیست سال هم گذشت باز مرحوم اسکندری در پیچ هر کلام و خاطره ای از سال های خوش دکتر مصدق می گفت و با لذتی تمام تکرار می کرد "عجب روزگاری" و هر وقت این نقل پیش می آید خانم بی اختيار لب به شکوه می گشود: نه که خیلی بهتون خوش گذشت، نه این که خدا دوباره نخواهد، بعدش به محبس نبردند همه را.\nنه که يک شب بی دلهره به صبح رساندیم، نه که.... و همیشه اين مکالمه مقدمه ای بود تا آقا شرحی از سویدای دل بدهد از همان دو سال و خرده ای نهضت ملی. و آخرش هم با آهی از ته ته ته دل بخواند حیف از اين دست که با ياد تو بر سر نزنم. مرحوم اسکندری تا بود، به سال های بعد از کودتا می گفت سال های آزگار. یک سال آزگار... ده سال آزگار... بیست سال...\nحالا نقل ماست که همان طور شده ایم که استاد وارسته جلال همائی می فرمود "خداوند تبارک همه لغت ها را یک به یک در عمل برایتان معنا می کند، بعد روانه می شوید". و ديگر لازم نیست در کتاب لغت به دنبال معنای آزگار بگردیم. روزگار معنایش را کف دستمان گذاشت. و حالا که این می نویسم دو سال آزگار از آن زمان می گذرد و ده سال از دوم خرداد.\nپیشینه جشن ها\nدر جست و جوی نمونه های تاريخی ديگر از روزهای شور، روزهای شادمانی ملی، دورهای تاريخ نشانه ای ندارد. اما از مشروطیت می توان آغاز کرد.\nنیمه شعبان سال 1324 قمری مردم لباس های خود شسته و گیوه ها را گل سفید مالیده و دستی به محاسن کشیده، در هر محله در حسینیه و تکیه و خانه بزرگان گردآمده بودند و تبريک می گفتند، و روی هم می بوسیدند. سماوری همه جا بار بود و هر کس چای می خورد و تهنیتی می گفت و رای می داد. مهم نبود که بعضی معنای مشروطه نمی دانستند، همین قدرشان بس بود که آقایان نجف و آقاسید عبدالله و آقاسیدمحمد مهر فرموده بودند، آقای مستوفی الممالک و مشیرالدوله و مخبرالسلطنه و حتی اتابک امین السطان که در فرنگ بود با مشروطه هستند. تازه در هر ولایتی هم یکی از خوشنامان به جلو و مردم هم با تصوری از مشروطه بهشتی به دنیال. اين اولين شادمانی ملی بود. گیرم که دو سال بعد که لیاخوف مجلس را به حکم محمدعلی شاه به توپ بست، خوشی ناخوش شد.\nدوم شادمانی ملی، 27 جمادی الثانی 1327 بود. فتح تهران و فرار شاه مستبد. از همه جا شادمانی بیشتر در تبریز. سالار و سردار ملی در باغ حکومتی نشسته و مردم دسته دسته می آمدند به شادباش بعد دو سال جنگ خونریز که منجر به سقوط استبداد صغیر شد. سربازهای روس آماده باش به تماشا. عملا کشور مشروطه شد. عملا شاه و دیکتاتوری ساقط. عملا دولت و مجلس و مطبوعات آزاد.\nدیگر چنین شادمانی نشد. حتی جنگ جهانی و پایانش، جشن های تبلیغاتی جمهوريت، ماجرای تمثال امام علی که هواداران سردار سپه وانمود کردند منحصرست و علمای نجف با ارسال آن، رضاخان پهلوی را تبرک کرده اند تا چشم زخمی از اعدا به او نرسد و به اين حیلت هزاران تن را در هیات های دسته عزاداری به تهران کشاندند و از آن به عنوان ابراز علاقه عامه ناس به پهلوی بهره گرفتند. الغای سلطنت قاجار، به تخت نشاندن رضاخان سردار سپه و تحولات بزرگی که بعد از آن رخ داد در کشور، هیچ کدام جشنی همگانی نبود.\nدوره بیست ساله دیکتاتوری رضاشاه بسیار بهانه ها داشت و دولت ها هم می خواستند ، اما جشن ها مردمی نمی شد.\nجشن سوم، شهریور\nجشن سوم روز بیست و پنجم شهریور سال 1320 بود که در میدان توپخانه و دهانه لاله زار ناگهان تهرانی ها خود را کشف کردند و در نبودن اینترنت و تلفن همگانی و دیگر رسانه ها معلوم نیست چطور خبرش به همه کشور رسید. در لاله زار حسین خیرخواه فریاد زد ملت رضا در رفت. هدایت به آهستگی در گوش مینوی گفت دم کنی برداشته شد، و جماعت آماده فریاد، قصیده خیرخواه را تکمیل کردند تا باغشاه دررفت،... آب چلو سر رفت... و این جشن تا بعد از ظهر هم طول کشید و در همان زمان فروغی فرزند رضاشاه را به مجلس برد، کسانی در راهش اسپند سوزاندند. در این شادمانی فراموششان شد که نیروهای خارجی هم وارد تهران شده اند. همین قدر که دیکتاتور رفت خبر خوش بود.چه رسد که نظمیه دستور گرفت کاری به حجاب ها نداشته باشد.عفو عمومی شد. زندان ها باز شد. روزنامه ها همان روز آزادی خود را نشان دادند و سخن علی دشتی را با تیتر بزرگ نوشتند: جیب این دزد را بگردید. اعلام شد هر چه رضاشاه به زور از مردم گرفته پس داده می شود، همه دارائی هائی که آن همه بر سرش چالش بود برای باقی ماند پسر در تخت صرف شد. اعلام شد در یک روز دویست تن صاحب نام به عدلیه از دیکتاتوری که نامش وحشت می ساخت، شکایت کرده اند. همسرش به وکالت پنج فرزند خود علیه شاه جدید طرح دعوا کرد. باری یک نسل تازه متولد شد. نسلی از شاعران و بزرگان که نیم قرن بعد حاصل کار و عمل همان ها بود. نسلی آزاد متولد شد.\nو باز سال ها گذشت و جشن عمومی و نه به دستور برپا نشد. نه این که گروه ها و بخش هائی از کشور به جشن نرسید. رسید، اما از آن دست نبود که همه درش شرکت داشته باشند. ورنه تخلیه ايران از ارتش های خارجی که روز نجات اذربایجان نام گرفت، از آن جا که عزای بخش عمده ای از کشور بود وهمزمان با آوارگی ده ها هزاران، جشن عمومی نشد. ازدواج های درباری و مناسبت های دولتی هم. تصويب قانون ملی کردن صنایع نفت هم، و جشن بزرگ پیروزی ايران در دادگاه لاهه هم. اين جشن ها بخش هائی از جامعه را در بر می گرفت. آن روزهای خوش آزگار دولت مصدق هم آغازی شادمانه و ملی نداشت. بعد از کودتای بیست و هشت مرداد نیز. تولد ولیعهد، همه پرسی ششم بهمن که برای نخستين بار به زنان اجازه دادن رای داده شد گرچه رایشان زینت بود و در آن دوره به حساب نیامد. انقلاب سفید [اصلاحات مشهور به انقلاب شاه و ملت] باز نمی توان گفت جشنی همگانی بود، چنان که جشن های دوهزار و پانصدمین سال شاهنشاهی که بیست تن از سران کشورهای جهان در شرکت کردند. و جشن های پنجاهمین سال پهلوی بی شرکت مردم صورت پذیرفت.\nجشن چهارم، شاه رفت\nچهارمين جشن همگانی وقتی بود که داشت سی و هفت سال از آخرین جشن می گذشت. بیست و ششمین روز از اولین ماه زمستان. در سالی که زمستان خیال آمدن نداشت، مردم تهران صدای هلی کوپترهائی را بالای سر خود شنیدند و دقایقی بعدش رادیو اعلام داشت که شاه از ایران خارج شده است. با بدنی بیمار و صدائی لرزان گیج و ناباور. خارج شدن سه شاه قبلی که همگی به تبعید رفتند و بازنگشتند با جشنی همراه نبود، اما شاید جشن از آن رو پا گرفت که همه می دانستند محمدرضا پهلوی آخرين شاه خواهد بود، روزنامه اطلاعات برای اولين بار در دست مردم می گشت دست به دست با عنوان بزرگ "شاه رفت". نویسنده ای در یک مقاله نوشت مردم ایران به جای همه مردم دو هزار سال تاریخ جور شادمانی کردند برای خارج شدن آخرين شاه. باورنکردنی تر از آن جشنی بود که دو هفته بعد از رفتن شاه خبرش به تمام جهان رسید، وقتی بود که روزنامه اطلاعات تیتر زد "امام آمد". مراسم استقبالی از دل کشمکش های دولت سوسیال دموکرات شاپور بختیار با هواداران انقلاب بیرون زد، با حضور دو میلیون نفر در تهران. جشنی که ارتش شاهنشاهی هم در آن شرکت داشت. اصلا معلوم نشد هواداران نظام پادشاهی کجا رفتند. چهره های مشهوری از عوامل نظام پادشاهی از همان تبعید گاه خود لندن، پاریس و يا لوس آنجلس پیام فرستادند و آگهی کردند تا تاريخ بداند که در جشن شرکت داشته اند. این جشن ده روز در میان مقاومت های آخرين سنگربان سلطنت شاپور بختیار ادامه یافت، تا به روزی رسید که به عنوان آخرین انقلاب کلاسیک قرن بیستم ثبت شد. شاه چنان که در خاطرات متعدد آمده است روز بیست و دوم بهمن، در کاخ ملک حسن در مراکش از رادیوی قوی خود شنيد که جمشيد عدیلی به جای "این جا تهران رادیو ایران" گفت "این صدای انقلاب ملت ایران است"، همان صدائی که شاه خود نيز دو هفته پیش تائیدش کرده بود. و دیگر سرود شاهنشاهی پخش نشد.\nبعد از آن باز روزهائی به جشن گذشت مانند همه پرسی قانون اساسی، انتخابات ریاست جمهوری، تشکیل مجلس، اما باز جشنی ملی نبود. جشن اشغال سفارت آمريکا [مشهور به لانه جاسوسی]\nچشن همگانی پنجم، جشن آزادی خرمشهر بود، سوم خرداد شصت. خبر را که رادیو اعلام کرد، معلوم نشد که چطور هر کس پشت فرمان بود ناگهان پا روی هر پدالی که بود فشرد. زمان متوقف شد و عجب اگر فقط دو تن از صرافان سکته کردند. برای اولین بار پس از پانصد سال ایرانيان شهری را از دست دادند و دوباره به کفش آوردند. چنین شادمانی نسلی به یاد نداشت.\nو دوم خرداد 1376 جشن ششم بود. شش جشن ملی و مردمی، نه به فرمان، در صد سال؛ اما تا بخواهی سوگ. و اگر قرار بود بر گذری بر سوک ها، این نوشتار بارها بلندتر از این میشد که هست.\nو همه این شش، با گذر زمان آزگار و هم ماندگار شدند. حتی اگر به زمان خود چندان اهمیتی نیافتند، جایشان در چهره تاریخ ایران و آینده مردم اين سرزمین ثبت شد. جشن هائی که از مردم برآمده بود و به فرمان نبود، حتی وقتی حاضرانش بعد ها از کرده پشیمان شدند، از آن جا که از عمق دردها و لبخندها برآمده بود، خط عمر مشترک ایرانیان را گسلی و خط عبوری شد. همه اين شش از سوی کسانی نقد و طرد شدند. هیچ یک بی بدخواه نبودند. هیچ کدامشان نشد که جنازه ای بر دست ها نگذارند. و هیچ کدام بی سرود و قصیده و غزل نماندند. همه زندگی ساز آمدند، چه رسد به جشن آخر که هنوز در اثرش زندگی می کنیم و هنوز صدایش در فضاست و هنوز بر سر چه شد هایش در جدالیم. این ها آزگارهای ماندگارند. بی آزگاری چیزی ماندگار نمی ماند در سرزمين کویری ما.\nposted by masoudbehnoud @ 6:14 PM 16 Comments\nاین مقاله امروز روزست که در همين جا هم می خوانیدش.\nبيش از صد سال گذشته است که ميزرا ملکم خان در دستگاه ناصری چنان بود که نه از وی گريزی بود و نه حکومت و دیانت می توانست وی را تحمل کند. زباندان بود، پولتیک شناس بود. اداب فرنگ می دانست. کتابچه هائی در اصول می نوشت که چطور می شود ایران را به ممالک راقیه رساند. اين ها همه را شاه و رجال می خواستند. نزد فرنگی ابرو داشت این هم خوب بود. اما زبانش هم تیز بود.\nهمین ها باعث شد که دو بار با هزار سلام و صلوات وی را خواستند و خلعت پوشاندند و سفارت و مقام و موقع دادند اما دفعه اول در دارالخلافه ناصری فراموشخانه [لابد یعنی فراماسونری] داير کرد و دفعه دوم هم روزنامه "قانون" داد که مقالات وی و سيد جمال الدین در آن خواندنی است و در زمان خود مانند ورق زر در دست وطن دوستان می گشت در حالی که داشتنش در کشور بيم جان داشت.\nسرگذشت ملکم را بايد خواند. سخنی که سید جمال الدین اسدابادی در باب وی گفته بايد شنيد و همين طور تجلیلی که مشروطه خواهان از وی کرده اند. اما سنت گرايان و بنيادگرايان دوران وی را برنمی تافتند. حالا حکايت آقا جواد لاريجانی است که باز بعد از چند سال سر به در آورد و در هيات رسمی به کنفرانسی مهم به امان رفت و در جمع بزرگان جهان سخنی گفت و مصاحبه ای کرد که موضوع نقل و حکايت ها شد. باز دوباره تکذیب و طعنه. چنان که بارها شده است.\nمنتهی یادتان باشد که این تکذیب ها و طعنه ها مانند آن چه در مورد آقای متکی اتفاق افتاده نیست. جناب وزير خارجه از انگلیسی جز همان تعارفات اولیه نمی داند اما آقا جواد سخندان است و انگلیسی خوب می داند و بهتر از مصاحبه کنندگانش می داند از چه می گوید.\nروحانيون سنتی و حتی بنيانگذار جمهوری اسلامی چنان که شنيده ام با اين آيت الله زاده آملی چندان یکدل نبوده اند. اگر مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی به او طعنه زده و می زنند موافقان سرسخت هم از دادن لقب شمعون به او باکی ندارند. از همين رو دو باری آقا جواد به فاصله های کوتاه چند روز و چند ساعت از مقامات مهمی مانند معاون کل وزارت خارجه و رياست صدا و سيما برداشته شد. اخوان وی همه در مقامات مناسب بودند و اين فرزند بزرگ ایت الله هم به اندازه کافی حکم مقام دارد، اما جز همان موسسه فيزیک نظری که بيست و پنج سال پیش ساخت، و اول بار اينترنت را از همان راه به ايران آورد، در جائی ماندگار نشده است. ده سال قبل وقتی در انتخابات مجلس ششم، نتوانست از مردم تهران رای بگیرد[ فقط بدان دلیل که نامش در فهرست جناح ضد اصلاحات بود] از رياست مرکز پژوهش های مجلس هم بازماند اما کوتاه زمانی بعد به مقام معاونت بين الملل قوه قضاييه منصوب شد. گفتند اين جا ديگر ماندنی است. اما چهار سال بعد اصلا آن سمت و پست برداشته شد و خاکسترش به جا ماند که "مشاور بين المللی ريیس قوه" باشد. در همين مقام دبیری کمیسیون حقوق بشر هم چنان که بايست به او سپرده شد.\nو در اين بيست و هشت سال، جمهوری اسلامی گاه وزيران خارجه ای داشته که نه یک کلمه زبان خارجی می دانستند و نه اداب دیپلوماسی. روسای سازمان انرژی اتمی يافته با همين مرتبت، وزيرنفت ها، مديرعامل شرکت نفت ها، اما به آقاجواد لاريجانی نوبت نرسیده. چنان که در بیست و هشت سال گذشته، در شباهتی نسبی به او، علی شمس اردکانی هم. که او نيز یک بار به مقام بالاستقلال مدیرعامل قشم رسید اما کم مانده بود از آن جا راهی جزيره ای دیگر شود که دريافت و عطای کار دولتی را به لقایش بخشید. وی نيز در همه این مدت مانند آقاجواد لاريجانی مشاورت وزارت خانه های متعددی را داشته است. اصولا گویا سمت مشاور را برای کسانی چنین افريده اند.\nبا این تفاوت که شمس اردکانی به تجارت هم تمایل و توجهی دارد اما آقاجواد نه.\nبرای یافتن علت العلل چنين تناقصی، و یافتن علت آن که چرا میرزا ملکم خان ها [ با همه لوايح مفيد که در نشان دادن راه ترقی می نویسند، تحلیل های عالمانه که می کنند، وقت سختی که به ماموریت فرستاده می شوند] باز تحمل نمی شوند بايد همين داستان آخر را خواند. نيازی به مرور گذشته ها و مثلا ماجرای ملاقات آقای لاریجانی و نيک براون نیست. سه روز پیش مصاحبه ای چاپ شده در جورازلم پست و به نوشته کيهان برای نخستين بار يک مسوول جمهوری اسلامی در آن مصاحبه شرکت کرده، اگر ايت الله زاده نبود و محبوب جناح راست نبود اين گناه خود کفايت داشت که رختخوابش را در پیچ دوم اوین اندازند [تجسم کنید که اين گناه کبیره از احمد زيدآبادی سر زده بود] چه رسد که در آن جا به نوشته کيهان پا را خیلی فراتر از مرزشکنی های معمول خود نهاده و در پاسخ اين که ایا موقعی می شود که روابط دو کشور ايران و اسرائیل برقرار شود گفته اين سووال زودهنگام است.\nدر نتيجه دو روز است که دفتر حقوق بشر قوه قضاييه و وزارت خارجه مشغول تکذيب سخنانی هستند که کس [ از جمله "منبع آگاه" کیهان] شک ندارد که جواد لاریجانی می تواند آن را گفته باشد.\nروزی روزگار – شنیدم از کس – که فاطمه هاشمی به علی لاریجانی گفته بود من و شما از جهتی مانند همیم من هم هر گاه خواهرم [فایزه هاشمی] سخنی می گوید و به مجمع و کنفرانسی می رود تنم می لرزد، شما هم لابد همین حال را دارید با جواد اقا.یعنی این حکایت آقازادگی است که در تاریخ مثال فراوان دارد از قره العین و کاشانی زاده ها تا حالا که به فرزندان آقای هاشمی و آقای آملی رسیده است.\nدر دوران اصلاحات وقتی در جمعی یک تن گفت اين جوادآقا لاريجانی همه مشخصات اصلاح طلبی را دارد فقط نامش در فهرست انتخاباتی جناح راست است. یکی از اعاظم حاضر گفت خداراشکر وگرنه اگر با شما بود تا به حال صد کفن پوسانده بود. به تعبير وی برای کسی با مشخصات جواد لاريجانی، همرائی با جناح راست فقط و فقط سپر حفاظتی است که تا به حال هم کار کرده ، گرچه نه آن قدر که بتواند وی را در مقاماتی قرار دهد که همگان معتقدند استحقاق علمی آن را دارد.\nکه نوشته اند روزگاری مستشار الدوله مرد بزرگ آذری درباره میرزا ملکم خان گفته بود اگر می توانست گاه خود را به ندانی بزند. اگر می توانست گاه خود را به لالی، به گمانم اول مقامات می شد.\nposted by masoudbehnoud @ 3:17 AM 26 Comments\nبخش دوم از نوشته هایم درباره مرگ فروغ را که امروز در هم میهن\nچاپ شده در دنباله همین نوشته بخوانید\nصبح که از خواب بلند شدم صدایی از نزديک می خواند:\nو مثل این که کسی به من می گفت تمام روز را باید غمگین باشی، تمام روز را باید گریه کنی. دیروز بود که یک هو تلفن زنگ زد و صدایی در گوشی پیچید:\n-مسعود، فروغ مرد.\nدیگر تمام شد. مثل این بود که چهره ی روز هم در هم رفت. صدای هق هق گریه ای را درون خود شنیدم. کسی بدون ترس از این که او را ببینند گریه می کرد، و دویدن ها... دویدن ها...\nجلوی پزشکی قانونی جمعیت زیادی ایستاده بودند. هر که می رسید، می پرسید چی شده است؟! چه بگویم به پیرزنی که کنارم ایستاده و با کنجکاوی می پرسد:"کی مرده؟" چطور به او بگویم آن تنی را که در آن پارچه پنهانش کرده اند و در اتوبوس پزشک قانونی می گذارند بدن عزیز ماست. چطور به او بگویم بعضی از آن ها که دارند توی سرشان می زنند حتی یک مرتبه هم او را ندیده بودند، چطور حالیش کنم که لال نیستم، بغض گلویم را گرفته... و رفتیم.\nدر غسالخانه ی گورستان قلهک داشتند می شستندش... بی اختیار پیش خودم می گویم: چه سرد است، سرما نخورد... ولی دیگر سرما نمی خورد، دیگر فروغ از غم آدم ها ناراحت نمی شود و دیگر در خیابان وقتی که افسر پلیس توی گوش راننده تاکسی می زند فریاد نمی زند، دیگر صدای خنده های بلند و بی پروایش و لبخندهای محجوبش و آن صدای غم انگیزش که وقتی شعر خودش را می خواند مثل آبشاری بود که آهسته آهسته پایین می ریخت، دیگر از این ها خبری نیست، جماعت! بروید خونه هاتون گریه کنید.\nدر ظهیرالدوله جمعیت زیادی ایستاده بودند و منتظر آمدن جنازه اش بودند(ای وای که آوردن این لغت برای عزیزی که از دست رفته چه قدر کریه است) و یک باره صدای "بهلول" توی جمع پیچید:"لا اله الا الله". بله، باور کنید، باور کنید.\nو بلا تکلیفی، بلاتکلیفی وحشتناکی که آدم را بیچاره می کند:"رویا" چه کار کنیم... "احمد" چه کار کنیم... ای وای راستی، چه کار کنیم؟ مگر کسی می توانست از جلوی گورش کنار برود؟ و صدای "سیاوش کسرایی" بود که قطره های اشک را به دنبال می آورد.\nآی گل های فراموشی باغ\nمرگ از باغچه ی کوچک ما می گذرد داس به دست\nو گلی چون لبخند\nمی برد از بر ما...\nبرف آهسته ای که از چندی قبل می بارید بیشتر شد، بیشتر شد و با زنجیرهایی از برف، زمین به آسمان دوخته شد و آن وقت که سردی هوا توی تن ها نشست، آن وقت بود که دیگر صدای کسی را نشنیدم، جز صدای فروغ که می خواند:\nصدای گریه ها را هم شنیدیم، صدای ضجه ها را وقتی که بدنش را با خاک می پوشاندند... و باز من صدایش را شنیدم و خودش را دیدم که از توی کفن سفید در آمد و زیر برف نشست. چشم هایش را بسته بود و می خواند:\nو حالا یک سال گذشت و شعر "شاملو" در سوگ فروغ آمده :\n[روشنفکر، بیست و پنج بهمن 1345]\n-شاملو جان می آیی برویم.\n-مگر نمی دانی سال فروغ است؟\n-چرا، می دانم، ولی نمیام...\n-رفتن سر قبر مثل این می ماند که من به مسافرت برم، آن وقت تو بیایی خونه م!\nشاملو نیامده بود، من و "منشی زاده" راه افتادیم. سر جاده ی "دربند" پاسبانی را سوار کردیم که می خواست بیاید "ظهیرالدوله". می گفت: از پارسال که فروغ مرد، زنم دائم از من قول گرفته که یک روز بیارمش سر قبرش، و اگه حالا بفهمه که سالش هم گذشته، پدرمو در میاره...\nتوی سرازیر کوچه باغی که می رسد لب قبر آدم هایی که دراز به دراز در ظهیرالدوله خوابیده اند و یک لحاف از برف زمستانی روی سرشان کشیده اند، چند تا زن چادری ایستاده اند و یکی شان یواش گریه می کند. و "منشی" زیر لب می خواند:\n"آهوان! ای آهوان دشت ها\nجویباری یافتید آواز خوان\nرو به آبی رنگ دریاها روان..."\nو از من که دارم صدای زنده ای را گوش می دهم می پرسد:\n-بقیه اش چیه؟\n-خواب آن بی خواب را یاد آورید.\nمرگ در مرداب را یاد آورید.\nو مثل این که صدای فروغ می آید و صدای ضجه ی چند زن و هق هق چند مرد که همراهیش می کنند. نه خیر، صدای خودش است، ای وای من! صدای فروغ:\n" این چیزها که به اسم شعر جدیدا به خورد مردم می دهند، یک نوع..."\nدیگر دست من نیست، بخاری که از روی برف ها بلند می شود، مثل این که صدای فروغ را از زیر خاک بیرون می آورد. آن سنگ حجیمی که رویش گذاشته اند، چطور راضی شد که...\nسرها زیر است و اشک ها بر گوشه ی چشم ها خشکیده، صدای شیون زنی همه را بر می گرداند، معلوم نیست چه کسی است، شاید همه هستند و شاید یک نفر است که صدای همه را در خود دارد.\nمحیط چه یخ زده است. چطور یک سال فروغ توی این چهار دیواری آرام گرفت؟... هنوز پس از یک سال باور کردنی نبود که فروغ "به میهمانی ستاره ها" رفته است.\nوقتی که نوار صدای فروغ تمام می شود، نوار صدای "شاملو" و "رویایی" و چند نفر دیگر را می گذارند، یادم افتاد "رویا" در آخر یادداشتی سردستی که توی "نیل" نوشت و توی "انتقاد کتاب" چاپ شد، نوشته بود: "تن متناهی اش را در سینه های نامتناهی مان تدفین می کنیم و شب های شنبه به انتظار قضایی مجهول می نشینیم."\nحالا بچه ها یکی یکی از گورستان خارج می شوند. پدر فروغ کناری ایستاده. صدای بهلول می آید که می گوید: مرد نکونام...\nو داریم از مراسم سالگرد مرگ فروغ بر می گردیم، چه حرف های قلنبه سلنبه ای می زنیم و صدای کسی را می شنوم که پشت سرم تکه ای از "ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد" را می خواند:\n"به مادرم گفتم: تمام شد.\nگفتم: همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد،\nباید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم."\n"طاهباز" کنار در سرش را توی دستش گرفته و بقیه مثل برگ های پراکنده این ور و آن ور محوطه ی آرامگاه ظهیرالدوله پخش و پلا شده اند. صدای ضجه ای زوزه ی باد را همراهی می کند و من دوباره صدای فروغ را می شنوم\n"هنوز خاک مزارش تازه است.\nمزار آن دو دست جوان را می گویم..."\nو ما بر می گردیم و پایمان را نمی بینیم که توی گل کوچه باغ ظهیرالدوله فرو رفته. با هم می خوانیم:\n"نامت سپیده دمیست که بر پیشانی آسمان می گذرد،\n[خوشه، بیستم بهمن 1346]\nسی سال می گذرد. کسی از آن ها که آن روز بودند نیستند. به یاد شاملو می افتم که آن روز هم به تشییع جنازه ی فروغ نیامد، ولی از تأثر یکی از شاهکارهای خود را نوشت. هیچ کس نمی دانست که او هم تا این اندازه فروغ را دوست داشت. فروغ آن قدر همیشه عجله داشت که این کلام "دوستت دارم" را شاید از هیچ کس نشنید. شاید فقط از یکی شنید، همان که هنوز سکوت می کند و ما نیز به احترام سکوتش از او و تأثیرش بر فروغ و زندگی کوتاه او نمی گوییم. راستی چرا این همه عجله داشت؟ انگار می دانست که زمان درازی در پیش ندارد. انگار نه که وقتی رفت هنوز پا به دهه ی چهل عمر نگذاشته بود. در پانزده سال چند شاخه پرید، وقتی بر شاخه ی سهراب نشسته بود را یادم هست. انگار سهراب بود که او را از بند قافیه و ترازو نجات داد، به تقلید از سهراب پرید و ناگهان اوج گرفت و در این لحظه فقط کم داشت که یکی با او پدری، برادری، معلمی و معشوقی کند که "او" کرد. و این همه ی زندگی فروغ شد.\nمی توان توسن خیال را تازیانه زد و راند و به خود گفت" اگر فروغ مانده بود، امروز کجا بود؟" آیا فروغ از آن ها بود که حضورش از یاد عزیز و محتشمش می کاست. آیا او آن کس می شد که شعر امروز ایران را جهانی می کرد. آیا... دیگر چه سود از این پرسیدن ها... وقتی سهراب چناران را وانهاد و لای چنارها گم شد، کسی-از آن طایفه که عشق را و شعر را نیز از میان مانیفست های کنگره ی چندم پیدا می کرد- گفت به موقع مرد! این کلام بی رحم را که او در چهلمین روز مرگ سهراب گفت، بعضی بعد از سال ها می گویند. اما نه زمانی که هنوز خاک گور زنی تازه است و چشم ها نمناک. ولی او گفت. آیا برای فروغ هم کسی چنین گفته است. باوری نیست.\nحالا در سرمای 24 بهمن ظهیرالدوله به سالی که برفی نیست، حتی بر نوک کوههای بالاسر، گور ملک و رهی و این و آن همه سرد است و خالی، باز نسلی که بعد از فروغ متولد شد. همه شان بعد از رفتن او به دنیا آمده اند، شاخه های گل آورده و چونان هر سال دور "کولی" خواهر کوچک فروغ نشسته تا بخواند " اینک من زنی تنها در آستانه ی فصلی سرد". کولی دیگر آن دختر نوجوانی نیست که وقت مرگ فروغ بود، آسمان آن آسمان نیست. هیچ کس همان نیست که بود. حتی انجوی که آن روز جلو جنازه می رفت با آن شال گردن درازش، رفته در جایی در "ابن بابویه" آرام گرفته، یزدانبخش هم. و از آن جمع م.آزاد است که به خواهش نسل امروزی چند کلامی از آن خواهر می گوید و شعرش که زندگی بود و امید.\nصدای فروغ از ضبط صوت کوچک در فضای لخت ظهیرالدوله می پیچد. حزنی دارد پس از سی سال هنوز "صداست که می ماند." زندگی در این سی سال همه را سنگ قلاب کرده، هر کس به سویی و در کاری. اما فروغ لای کاغذهای این بچه ها که جمعند، در نگاه جوان و معصومشان، در کلام صافشان زنده است.\nاگر آن روز کسی شک داشت، امروز دیگر شکی نداریم، فروغ می ماند. می ماند... در تاریخ شعر این دیار می ماند. و ادبیات ایران را به سال هایی نمایندگی می کند که بی ستاره نبود ولی فروغ چیز دیگری بود.\nیک بار دیگر، بیست و چند سال پیش وقتی در لهستان یک پیرمرد شرق شناس و استاد دانشگاه ورشو با لهجه ای که به افغانی می زد، آیه های زمینی را از بر می خواند و با لذتی هر کلمه را وزن می کرد، با خود همین را گفتم. فروغ می ماند. هر چند این بچه ها که امروز در ظهیرالدوله پراکنده شوند، سراغ زندگی بروند، به سیاست بزنند، به فقاهت رو کنند، سر از ینگه ی دنیا در آورند، زن بگیرند، شوهر کنند، بچه بیاورند و گم شوند و در کوچه زارهای عمر-مگر نشدیم؟- باز هستند دیگرانی که 24 بهمن شاخه گلی بگیرند و کتاب فروغ زیر بغل بگذارند و بر گورش گلابی بپاشند. حتی اگر ظهیرالدوله را صاف و پاک کنند، خیابان کنند و... باز آن ها یادش را جست و جو خواهند کرد و او را خواهند یافت. فروغ می ماند. [آدینه، اسفند 75]\nposted by masoudbehnoud @ 5:40 PM 1 Comments\nگزارشی را از لغو گردهم آئی محدود در سالگرد نهضت ازادی به نقل از سایت بی بی سی فارسی در دنباله همین صفجه بخوانید\nممانعت از برگزاری مراسم سالگرد تاسیس نهضت آزادی که جمع معدودی از اعضای این جمعیت و فعالان سیاسی در آن شرکت می کنند، از جانب آگاهان سیاسی نشان از حساسیت اوضاع داخلی ایران دارد که آستانه تحمل مسوولان را، برای برگزاری اجتماعات، به کمترین حد در سالیان اخیر رسانده است.\nناظران سیاسی معتقدند نگرانی از برپایی تجمع های بزرگ، عامل اصلی مخالفت مسوولان امنیتی ایران با تجمع های زنان، دانشجویان، کارگران و معلمان بوده است که در سال گذشته هر بار گردهمایی های مسالمت آمیزشان با واکنش تند و از جمله احضارها، دستگیری ها و حبس ها توام بوده است.\nبتواره های ذهنی\nسعید حجاریان در سالیان گذشته در مقاله ای گروه های تندرو را به داشتن بتواره های ذهنی متهم کرد که به گفته وی آنان را به این توهم می اندازد که هر حادثه رخ داده در گذشته و یا در نقاط دیگر در ایران امکان تکرار دارد و از همین رو باید پیشاپیش، به هر ترتیب مانع از آن شد.\nبه نوشته مدیر روزنامه توقیف شده صبح امروز - که هیچگاه از سوء قصد علیه جانش به طور کامل سلامت نیافت - همین بتواره های ذهنی وحشت از تکرار نمونه انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران و انقلاب های رنگین [مطابق نمونه اوکراین و گرجستان] را در دل تصمیم سازان انداخته است تا مانع از هر اجتماعی شوند که به نظر آن ها احتمال دارد تبدیل به انقلابی آرام و نرم شود که به براندازی جمهوری اسلامی منجر گردد.\nمراسم چهل و ششمین سالروز تاسیس که قرار بود آخرهفته به صورت محدود در خانه آقای صباغیان از اعضای شورای مرکزی نهضت آزادی برگزار شود، با حضور نیروهای لباس شخصی در محل منتفی شد و عده ای از اعضای مرکزی نهضت آزادی در خیابان ایستادند و از مدعوین که از گروه های مختلف بودند عذر خواستند، از جمله دسته گل اهدائی سفیر فلسطین در تهران هم به محل برگزاری مراسم راه نیافت.\nسایت رسمی نهضت ازادی همراه با خبر به هم خوردن این مراسم نوشت در سال های گذشته بر اساس سنتی دیرپا با حضور محدودی از روشنفکران، فعالان سیاسی، نمایندگان احزاب و حتی گاهی مسوولان پیشین جمهوری اسلامی برگزار می شد.\nنهضت آزادی تشکلی است که در اردیبهشت سال ۱۳۴۰ خورشیدی تاسیس شد، بنیانگذاران و اعضای نخستین این جمعیت فکری-سیاسی مهدی بازرگان، آیت الله طالقانی، یدالله سحابی، رحیم عطایی و رادنیا بودند که در سال های پس از کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ به تاسیس این تشکل پرداختند.\nاین تشکل که در زمان نخست وزیری علی امینی با پیامی از سوی محمد مصدق آغاز به کار کرد، چهارسال بعد با دستگیری و حبس سرانش به اتهام مخالفت با نظام پادشاهی عملا معطل ماند. اگرچه در همان زمان در دادگاه نظامی مهدی بازرگان به سران رژیم گفت که ما آخرین نسلی خواهیم بود که با شما با چنین زبانی سخن خواهیم راند.\nاین هشدار چند سالی قبل از تشکیل گروه های مسلح چریک نمونه برداری شده از چریک های کمونیست آمریکای لاتین بیان شد که در آن شاگردان آقای بازرگان هم سازمانی به نام مجاهدین خلق ایران به وجود آورده بودند. خود نهضت آزادی اما هرگز با طرح تئوری جنگ مسلحانه آشتی نکرد، چنان که در سال های بعد از انقلاب هم زیر فشارهای جمهوری اسلامی قرار گرفت، دعوت مجاهدین خلق را نپذیرفت و با تحمل مصائب در تهران ماند.\nدر سال ۱۳۵۷ خورشیدی آیت الله مطهری رییس شورای انقلاب شد، تعدادی از اعضای نهضت آزادی عضو شورای انتقالی، و مهدی بازرگان نخست وزیری دولت موقت را برعهده گرفت. با وجود آن که آیت الله خمینی در حکم نخست وزیری آقای بازرگان قید کرده بود که وی بدون توجه به وابستگی های حزبی به این سمت منصوب شده است، اما عملا اکثریت پست های کلیدی دوره انتقالی را همین گروه به عهده داشت.\nبا ترور آیت الله مطهری، سقوط دولت موقت، مرگ آیت الله طالقانی دومین رییس شورای انقلاب و آغاز قدرت گیری گروه های تندرو و روحانیون مخالف نهضت آزادی که به نرم روی و تعادل شهرت داشت، عملا نهضت آزادی ایران به فاصله ای کمتر از چهارسال بار دیگر به عنوان اپوزیسیون آماج انواع فشارها قرار گرفت.\nبا اعدام صادق قطب زاده اولین رییس رادیو و تلویزیون [بعدا وزیر خارجه دولت موقت] که عضو نهضت ازادی بود، صدور حکم اعدام برای عباس امیرانتظام معاون دولت موقت، و کشته شدن مصطفی چمران عضو دیگر نهضت ازادی و دولت موقت، این تشکل بار دیکر به شکل اپوزیسیون [این بار در جمهوری اسلامی] ظاهر گردید.\nبا پایان دوره اول مجلس شورای اسلامی [که مهدی بازرگان در آن حضور داشت]، آغاز درگیری خونین حکومت و مجاهدین خلق، عزل اولین رییس جمهور [ابوالحسن بنی صدر] در حالی که جنگ ایران و عراق هم با آزاد شدن خرمشهر، به نظر نهضت آزادی منطق خود را برای ادامه از دست داده بود، بخشی از سران نهضت آزادی به زندان افتادند و پس از آن بزرگ ترین اجتماعی که موفق به برگزاری آن شدند، تشییع جنازه مهدی بازرگان بود.\nحساسیت های نظام\nبعد از مرگ بنیاد گذاران و سپرده شدن دبیرکلی نهضت آزادی به ابراهیم یزدی، وزیر خارجه دولت موقت، و از قدیمی ترین همراهان آیت الله خمینی، عملا نهضت آزادی نیز همانند دیگر گروه های سیاسی شد که تا سال ۱۳۶۳ سرکوب شدند تا هیج امکان فعالیت سیاسی جز در حمایت کامل نظام وجود نداشته باشد.\nاین مجموعه باعث شد که نهضت ازادی به تدریج تمامی امکان ارتباطات مردمی خود را از دست بدهد و تنها بعد از دوم خرداد و روی کار آمدن دولت محمد خاتمی در گشایشی که در فضای سیاسی کشور پدید آمد، بار دیگر امکانی برای فعالیت گروه های موسوم به ملی و مذهبی پدید آمد.\nبا این حال در غیاب وزارت اطلاعات سخت گیر و ضد تشکل، این دادگاه ها و بخش های ویژه ای از قوه قضاییه بودند که با دستگیری و محاکمه این گروه از فعالان سیاسی نشان دادند که حساسیت ها بیش از آن که متعلق به دولت ها باشد ریشه در اندیشه های حکومتی دارد.\nبه باور بسیاری، گرچه نهضت آزادی با توجه به محدودیت های مدام نتوانسته به یارگیری افراد جدید و جذب نسل آینده دست یابد و جلساتشان به باشگاه موسفیدان موسوم است اما در مقاطعی مانند جنبش اصلاحات و در برخی نظرسنجی در دانشگاه های ایران آشکار گردید که عزت الله سحابی [عضو قدیمی اما منشعب شده نهضت ازادی] و ابراهیم یزدی مقبولیت چشمگیری در میان دانشجویان دارند.\nآنچه در لغو گردهمایی کوچک و محدود سالگرد تاسیس نهضت آزادی در آخر هفته در تهران رخ داد، به جز نشان دادن حساسیت های نظام جمهوری اسلامی، یادآور بلاتکلیفی بیست و پنج ساله ای است که نسبت به برخورد با نهضت آزادی، در بخش های مختلف نظام وجود دارد.\nروزنامه های جناح تندرو با استناد به نامه ای که همزمان با انتخابات دومین دوره مجلس توسط آیت الله خمینی به وزیر کشور نوشته شد، نهضت آزادی را غیرقانونی می خوانند در حالی که هیچ مرجع قانونی چنین حکمی صادر نکرده است. اما به گفته یک کارشناس سیاسی نگرانی و تلاش برای حفظ نظام امری است که هنوز در ایران بر قانون سبقت دارد.\nچالش دو تفکر\nکم نیستند نهادهای مدافع حقوق بشر که در بیانیه هایشان به عنوان نمونه از رفتاری یاد می کنند که با نهضت آزادی و اعضای آن صورت می گیرد. چنان که در چند باری که دولت جمهوری اسلامی در صدد تشویق نزدیک به پنج میلیون ایرانی مقیم خارج به بازگشت به کشور بر آمده، با این سئوال روبرو شده که وقتی نظامی نمی تواند جمع کوچکی از سپیدمویان نهضت آزادی یا گروه های ملی و مذهبی را تحمل کند چگونه می خواهد با گروه ها و دسته های دورتر از این، مدارا کند.\nاز دیدگاه تاریخی نهضت آزادی معرف گروهی از سیاست مردان دین باور اما میانه روست که همواره [چه در دوران پادشاهی و چه در جمهوری اسلامی] خود را چنان که معرفی می کند که در بند اول مرامنامه اش نوشته است "تابع قانون اساسی هستیم ... از قانون اساسی به صورت واحد و جامع طرفداری می کنیم و اجازه نمی دهیم اصول و اساس آن که آزادی عقاید و آزادی مطبوعات و اجتماعات، استقلال قضات، تفکیک قوا و بالاخره انتخابات صحیح است، فراموش و فدا شود ..."\nاز جهت نسب شناسی نقطه مقابل نهضت آزادی که طبقه متوسط دین باور را نمایندگی می کند، جمعیت موتلفه اسلامی است که همزمان با نهضت آزادی از ترکیب هیات های مذهبی تشکیل شد و بازاریان و گروه های تندرو مذهبی را مظهرست.\nاز دیدگاه تحلیلگران تاریخی شکست تفکر نهضت آزادی در مقابل تفکر هیات موتلفه اسلامی در سال های نخست پس از انقلاب موجد تمام حرکت ها و تصمیم گیری های سیاست داخلی و خارجی است که سرنوشت دو نسل از ایرانیان و هم ربع قرن از عمر نظام حاکم را تعیین کرده است. از همان زمان که هواداران نهضت آزادی از دولت برکنده و راهی زندان هایی شدند که اعضای هیات موتلفه اسلامی مسوول آن بودند.\nچالشی که این دو تشکل با تفکر متضاد را با اعضای کهنسال و سپیدموی خود تنها گذاشته و کمتر از نسل جدید را جذب کرده گرچه برخی نشانه ها حاکی است که درگیری در گذر ایام به سود نهضت آزادی و تفکر بنیادگذارانش جلو رفته گرچه هنوز آنان امکان برپائی جلسه محدودی در خانه یکی از اعضا را به دست نیاورده اند\nلبخند سیاست، عنوان ستونی است در روزنامه هم میهن که شنبه ها خواهد بود. این هفته فقط دوشنبه چاپ شد. در این جا بخوانیدش تا سایت هم میهن راه اندازی شود.\nچندان زمانی نمی گذرد که یکی گفته بود این جهان معاصر همه حسن دارد الا این که آرشیو هم دارد. گفتند چیست معنای این سخن، فرمود سخنی می گویی و می گذرد. خلائق هم از یاد می برند و سالی دیگر به مقتضای موقع سخن تازه باید. یعنی که چه، دکمه ای فشار می دهند و آرشیو ظاهر می شود، و دل و اندرون آدمی، و هر چه گفته و نگفته بیرون می زند. این دخالت است در وضعیت ذاتی بشر که فراموشی یکی از نعمت های الهی است.\nشاید آن یکی راست گفت که "تا بشر بدین اوضاع تازه خو کند، خیلی وقت لازم است". اما...\nمرد توانگری از دنیا رفت، مال بسیار باقی گذاشت برای سه چهار فرزند ذکور که داشت. همان سال اول که از قضا برای ملاکی و گله داری سال خوبی هم بود پسر بزرگ که اختیاردار دارائی های پدرشده بود خواست چند حیوان گله را بفروشند، فرزند کوچک فغان برداشت که آقام را خواب دیدم گفت نباید گله را فروخت. هر چه برادرهای بزرگ گفتند این عائله بزرگ خرج دارد و مقتضیاتی هم، اکنون اقتضا می کند فروش چند میش که خوب هم می خرند. او با زاری و خشم نمی گذاشت. چاره ای نبود بقیه سوختند و ساختند. سال بعد دوباره موقع برداشت شد و رفتند که چیزی بفروشند و هزینه خانواده را جفت و جور کنند، باز پسر کوچک همین دست فغان سر داد. هر سال چنین کرد تا برادران یک به یک یا به سوئی رفتند یا خرقه تهی کردند و نوبت اختیارداری به خود او رسید. هنوز در کلبه اربابی پدر جابه جا نشده بود که بر اکناف کس فرستاد که خریداران بیایند. می خواست همه گوسفندان بفروشد، به هر بها که می خرند. اهل فامیل نگران پیش او رفتند که مگر تو نبودی که می گفتی ارث پدری نباید فروخت، آن زمان که خوب می خریدند نگذاشتی اما حالا طماعان دستت خوانده اند و به چیزی نمی خرند، موقع بزخری، همه را به حراج گذاشته ای. گفت آقام را خواب دیدم فرمود حالا که توئی ,و نیک می دانم که دل پاک داری، فروش گله مجازست. رندی در میان بود پرسید ...و فرمود هم امسال به این بهای نازل؟ پسر جا نخورد و چابک گفت بله و فرمود به حرف مفت زن و فضول هم گوش نکن و هر کار خواستی بکن. مرد تا آمد باز هم بپرسد پسر گفت تازه این بخش را نگفتم که وقتی خواب دیدم بابام را، خیلی هم خسته بود و حوصله هم نداشت که با هر کس و ناکس جر و منجر کند.\nحالا نقل ماست که از تابستان دو سال پیش معلوم نیست چه شد که گرمای هوا در دل سردمان اثر کرد و همه شعر و شعارها و سرود و درود های این سی چهل ساله را درباره ننگت باد ... خون جوانان ما می چکد از چنگ تو... ننگ به آهنگ تو و امثال این ها از یادها رفت و نامزدهای انتخاباتی کشف کردند که رای دهندگان منتظر شنیدن سخن تازه اند. پس به هوای رای شدند هوادار بلاشرط مذاکره با آمریکا. اهل مصالحه گفتند باکی نیست موقع انتخابات است و همه ایتام عمو پیدا می کنند، حالا مذاکره با آمریکا هم این همه هوادار یافته است، انتخابات می گذرد و تمام می شود. انصاف این که در آن انتخابات دو تن بودند که عاشقانه از لزوم مذاکره نگفتند یکی محمود احمدی نژاد بود و دیگری مصطفی معین. که البته آقای معین با اما و اگر هائی همراه کرده بود این بحث مذاکره را. اما چه نشسته ای که فرد منتخب در اولین مصاحبه مطبوعاتی عام خود فرمود با آمریکا درباره همه چیز و همه جا مذاکره می کند. [این جاهاست که کاربرد مفسده آمیز آرشیو روشن و آشکار می شود] و بعد هم نامه نوشت به رييسی که از قضا نه دموکرات است و نه سر آشتی دارد، از بدترین انواع شیطان بزرگ است، بعد هم که جورج بوش بی ادبی نشان داد و نامه را به چیزی نگرفت باز ایشان اصرار افزون کرد. در این میان جز یکی دو تا از هواداران دولت [مانند روزنامه شریفه ای که آرشیو مجهز دارد منتهی گاهی قفلش را گم می کند]، و یکی دو روزنامه، بقیه هم دل و دین از دست داده و به تصور این که چون آقای مصباح با لباس مبدل در هالوین نیویورک شرکت کرده اند ديگر هر نوع منع شرعی و عرفی از میان برداشته شده، به شتابی که چشم ها و دل ها را می زد، شروع کردند به ارسال انواع پیام های عاشقانه.\nباری اگر آخر هفته ای که گذشت بزرگ تر قوم به فغان نیامده بود، نزدیک بود در سبقت از هم دست و پاها شکسته بینی بی حد و بی نهایت. همه سویدای دل آشکار کرده و ممکن بود بعضی از اعضای فراکسیون هوادار دولت، در تکرار سیزده آبان [منتهی این بار همراه یک فرم درخواست کارت سبز] از دیوار سفارت بالا بروند. دور را از دست کسانی گرفته شد که روزگاری گفته و نوشته بودند، و با هزار احتیاط، که مذاکره به معنای تسلیم نیست برادران، و بابت گفتن و نوشتن همین سخن، به هزار مصیبت و دوهزار تهمت گرفتار آمده بودند. در همین جا بود که عاقل از در درآمد و گفت تعادل هم خوب چیزی است. رقابت سیاسی گفته اند اما نه این طوری. و بسیاری از این گونه سخن ها رفت در خفا.\nگویا پسرکوچک خوابی دیده بود.\nposted by masoudbehnoud @ 4:50 AM 10 Comments\nاين گزارش پس از چهل سال امروز شنبه در هم ميهن چاپ شده است\nراستی چهل سال گذشت. این را از خودم می پرسم که هیچم به سخت جانی خود این گمان نبود. چهل سال پیش جوانکی هنوز به بیست عمر نرسیده بودم و فروغ الگو و معیار آن ها بود که قصد شاعری می کردند، من هم. با روزنامه نگاران میانه ای نداشت و من نه چنان بودم که روزنامه نگارم بخوانند. وقتی که تصادف کرد و رفت، گزارشی نوشتم در روشنفکر که مجله ای بود و با فرج الله صبا، مرحوم پرويز نقیبی، نصرت رحمانی، فریدون مشیری و زنده یادش مهشید درگاهی و قاسم هاشمی نژاد در آن. یادم نمی آید که آیا دیگرانی هم گزارشی از تصادف فروغ و مرگش نوشتند يا نه. اين قدر هست که چند مجله یادداشت هائی درباره وی چاپ کردند.\nدختر شورانگیز شعر\nآهوان ای آهوان دشت ها\nفروغ به سرایی راه یافت، که سکون و بی پایانی آن را مدت ها بود در می یافت. فروغ راه به دریایی یافت که از فرورفتن درآن پروا نداشت. فروغ رفت و پرتو خود را از ادب سرزمین ما برگرفت.\nآسان نیست غم از دست دادن چنین غنیمتی. شعر، زندگی او بود و او زندگی شعر. شعر ما بی او مرده است و نمرده است. مرده است چرا که فروغ مرد، نمرده است چرا که فروغ جاودانی است. او هرگز از تابش نمی ماند، هر سطر از شعرهای او، شطی است روان که از جریان نمی ماند و با مرگ فروغ نمی میرد.\nاو رفت، در یک روز مه آلود. در میان گریه ی آنان که او را می شناختند به خاک سپرده شد و چه سپرده ی گران قدری بود و گویی صدای او هنوز هم در میان آیاتی از قرآن که بالای سر او تلاوت می کردند مشخص بود که می گفت:\nخواب آن بی خواب را یاد آورید\nو اینک دوستان او بودند که بر سر مزارش ایستاده، گریه می کردند، حتی آسمان اندوهگین بود و این ابر بود که در غم فروغ تلخ می گریست.\nفروغ از" آیه های زمینی" بود که بعد از ظهری شوم این خاکدان را ترک کرد. این سفر برای او که وجودش همه احساس بود و بود و نبودش "زندگی" بود سفر آغاز بود یا هنگام "تولدی دیگر" و سرآغاز یک تحول.\nاو پرستویی بود که ناگاه از بام کهنه بازار جهان پرید. او که خود می گفت:\nاز دیاری، به دیاری دیگر\nولی افسوس که فروغ از پاییزی به پاییز دیگری رفت. چرا که این "خرابه ناک" برای او جز قفسی نبود و آن هم قفسی آویخته در مردارگاه، او پرستویی بود که در اوج آسمان مرد. زندگی او جدا از زندگی انسان ها نبود، از انسان ها بود و برای انسان ها بود و در قلب انسان ها زندگی می کرد و انسان ها در قلب او زندگی می کردند.\nاو جز طنین یک ترانه غم افزا نبود، ترانه ای که با "درد" آغاز شد، با "زندگی" گذشت، با "مرگ" پایان یافت. او زمینی بود و از زمینیان جدا نبود. می گفت:\nبا تنم که مثل ساقه ی گیاه\nمی مکد که زندگی کند.\nاما ساقه خشک شد، شکست، فرو افتاد و سایه اش پرید و افسوس که او که نوازشگر سرهای بسیار بود و آرامش ده دل های بسیار با برگ های مرده هم آغوش شد و پیکرش که نمودار احساس بود روشن کن بزم مردگان گردید.\nاو تسلیم شد، تسلیم مرگ که "کاریش نمی شود کرد" ولی این تسلیم دردآلود بود... دردآلود.\nمن به این تسلیم می اندیشم، این تسلیم دردآلود\nآری. او پشیمان نیست، ما پریشانیم...\nنزدیک یک ماه و نیم پیش یعنی روز پانزدهم دی فروغ به دوستی گفت: امروز 33 ساله شدم. راستی خیلی مسخره است که در عرض یک روز سن آدم از نظر قانونی و دفترخانه ای یک سال اضافه شود، ها.\nوقتی این حرف را می زد حتما نمی توانست حدس بزند که سال دیگر فروغی نیست تا در روز پانزده دی صورت مادرش را ببوسد و به آن ها که به او تبریک می گفتند با تمسخر بگوید: یک سال بیشتر، یک سال کمتر، چه تفاوتی دارد؟\nاو نمی دانست که آن روز آخرین سال روز تولدش است. نمی دانست که در نیمه راه همین سال راهی "تولدی دیگر" خواهد شد.\nتوی شناسنامه اش که حالا یک ضربدر قرمز و یک مهر بطلان، صفحه آخر آن را سیاه کرده است نوشته شده:\nنام: فروغ، شهرت: فرخ زاد، نام پدر: محمد، نام مادر: توران وزیری، شماره شناسنامه: 678 صادره از بخش 9 تهران.\nاو فرزند سرهنگ محمد فرخ زاد بود که اکنون بازنشسته است و غیر از فروغ، پنج فرزند به نام های: پوران و گلوریا، مهران، مهرداد، امیر مسعود و فریدون دارد، هیچ کدام از برادرهای او در ایران نیستند. فریدون که دکتر در حقوق است در آلمان به سر می برد و به آلمانی شعر می گوید و صاحب تصنیفاتی است و چندی پیش یکی از مجموعه های او به فارسی ترجمه شد.\nامیر مسعود برادر دیگر فروغ که دکتر جراح و از پزشکان حاذق و مشهور است نیز در آلمان زندگی می کند. مهران و مهرداد نیز در اروپا به تحصیل مشغولند. پوران تنها خواهر فروغ که حالا تنها دختر خانواده است در تهران است. اونیز شعر می گوید و داستان می نویسد و با مجلات هفتگی همکاری دارد. او قبلا همسر "سیروس بهمن" مدیر آسیای جوان بود.\nفروغ تحصیلات متوسطه را در دبیرستان خسروخاور به پایان رسانید و پس از چندی با پرویز شاپور ازدواج کرد. حاصل این ازدواج" کامیار" است که اکنون 15 سال دارد و نزد پدر زندگی می کند.\nفروغ سیزده سال قبل درست در آن هنگام که شعله های عصیان در وجودش زبانه می کشید از شوهر و فرزند خود جدا شد.\nاو آنچنان که خودش می گفت در اوایل زندگی شعریش دائم مطالعه می کرد، و سعی داشت که مسیر شعر را تعقیب کند و از راه به بیراهه، به سرزمین شعر معاصر ایران برسد چنانکه رسید.\nاو چهار سال قبل در سفری که برای تهیه فیلم "خانه سیاه است" به تبریز کرد کودکی را که پدر و مادرش جذامی بودند و خود سالم بود با خویش به تهران آورد و مثل فرزندش از او نگاهداری کرد.\nاو وکلفت پیرش "صغری" و پسر خوانده اش "اسفندیار" در آپارتمانی در خیابان هدایت زندگی می کردند.\nفروغ در "استودیو فیلم گلستان" به کارگردانی، مونتاژ، دکوپاژ و گفتارنویسی مشغول بود. آن روز، روز واقعه نیز از خانه اش به استودیو می رفت.\nفروغ بچه ها و پرنده ها را بسیار دوست داشت. می گفت آن ها پاک ترند. آخر هم جان خودش را در راه دوستی با بچه ها گذاشت. او که دوست قدیمی بچه ها بود وقتی دید ماشین "دبستان شهریار" قلهک به جلو او پیچیده برای جلوگیری از تصادف به راست راند و از جاده اصلی منحرف شد. تنها لبخند یک کودک که از بند مرگ رسته بود برای او کافی بود. او از پشت شیشه ماشین خود بچه ها را می دید که با وحشت به ماشین او که داشت به آن ها می خورد نگاه می کردند.\nماشین از جاده منحرف شد ولی باز نتوانست از تصادف با ماشین بچه ها جلوگیری کند و به بدنه آن خورد ولی شدت تصادف زیاد نبود. با این حال سر فروغ در اثر ترمز شدیدی که کرده بود به شیشه جلو جیپ استیشن خورد و بینی او را از وسط پاره کرد ولی شدت ضربه به حدی بود که در اتومبیل به شدت باز شد و فروغ با "رحمان اسدی" پیشخدمت استودیو گلستان که در عقب ماشین نشسته بود از ماشین بیرون افتاد. در همین موقع سر فروغ به در ماشین گرفت و گوش چپ او سخت آسیب دید طوری که می خواست جدا شود. آنگاه فروغ با سر به جدول خیابان خورد و سرش شکست و در این جا بود که فاجعه کامل شد و مردمی که از پیاده رو خیابان می گذشتند شنیدند یک نفر –که همان پیشخدمت استودیو باشد- به مردم می گوید: این خانم فروغ فرخزاد است!\nاو را به بیمارستان هدایت بردند ولی چون تشخیص دادند که او به عمل جراحی احتیاج دارد او را به بیمارستان رضا پهلوی تجریش رساندند اما افسوس که دیگر کار از کار گذشته بود و روشنایی از شهر شعر ما دور می شد و این فروغ بود که بر هودجی زرین نشسته راهی ابرها بود. این روح پر احساس او بود که دیگر در این خاکدان نمی گنجید...\nآن ها غرابت این لفظ کهنه را\nتصویر می نمودند.\nصبح چهارشنبه عابری که از جلو پزشکی قانونی می گذشت از عابر دیگری می پرسید: این جا چه خبر است؟ چه کسی مرده؟ و آن یکی با لحن بی تفاوتی گفت: فروغ فرخزاد... و توضیح داد "همان که شعر می گفت".\nشهر ما، مردم ما، مرگ فروغ را مثل مرگ یک شاعر با تأثر پذیرفتند، ولی من سخنم چیز دیگری است:\n-آخه توی اجتماع ما خیلی ها را شاعر می گویند ولی "فروغ فرخزاد" شعرش، شعر زندگی بود. او با شعرش افتخارنامه انسان قرن را تقریر می کرد، او با شعرش به قول شاملو به "جراحات شهر پیر" دست می گذاشت، او در شعرش زندگی می کرد. موقعی که "ای مرز پرگهر" را گفته بود می گفت: من کم کم دارم وارد زندگی شعر می شوم، آخه شعر هم برای خودش یک زندگی دارد.\nشعر او یک چیز شفاف و محسوس بود. می شد لمسش کرد. او وقتی زندگی را وصف می کرد و می گفت:\nصمیمی حرف می زد. وقتی حرفی داشت شعر می گفت، بنده ی قلم نبود، و قلم را هم بنده خودش نکرد. او آزاده بود. قصد تفسیر شعر او را که ندارم- آن روز جلو پزشکی قانونی خورشید به راستی مرده بود. قلب ها به سردی خود فکر می کردند و ساعتی بعد در غسالخانه امامزاده اسماعیل قلهک تن شعر معاصر ایران را شستند، ولی این شعر ما نبود که به خاک سپرده می شد. این جان باخته ای بود که روانش پایدار کننده ساقه های پربار شعر خواهد بود. او در اوج شعری خود مرد.\nدر اجتماع عظیم جلو پزشکی قانونی همه بودند، همه ی آن ها که او را می شناختند، یا شعرش را دوست می داشتند. راه افتادیم، جنازه ی فروغ در پیش بود ولی مگر می شد باور کرد؟ اینقدر عمر بی دوام؟ این همه بیهودگی؟ فروغ که دریای احساس بود حالا در حالیکه از روح پر ادراکش خبری نبود توی یک چیز به نام تابوت که خودش از آن متنفر بود و همیشه می گفت: "مردن را می شود تحمل کرد ولی توی تابوت خوابیدن غیر قابل تحمل است" دراز کشیده بود. ای وای، راستی فروغ رفت... و ما رفتیم که بدن او را که پاک تر از شبنم بود به دست "مرده شوی" بسپاریم.\nفروغ مرد و در قبرستان ظهیرالدوله دفنش کردند، همه بودند، هر کس که دستی در شعر داشت. مهدی اخوان ثالث(م.امید) داشت به تلخی می گریست، غم، درد مثل یک سر پوش خفه بر چهره ها بود، مادر و خواهر فروغ ضجه می زدند: "فروغم... بیا... بیا صورتم را ببوس." این فریاد دردناک مادر فروغ بود. آن طرف تر خواهرش فریاد می زد: "فروغ... من فروغ را می خوام". همه فروغ را می خواستند، ولی افسوس...\nانجوی شیرازی رفت بالای سکو اعلام کرد که یزدانبخش قهرمان شاعر قطعه شعری می خواند، شعری کوبنده ی بیدادها و نامردمی ها.\nآن گاه فروغ را در خاک نهادند و شیون از همه جا برخاست... اما فروغ تولد دیگری را آغاز می کرد. او نمرده بود. [روشنفکر، سی ام بهمن ]1345]\nposted by masoudbehnoud @ 5:45 AM 8 Comments\nمقاله آخر هفته ضمیمه اعتماد را در دنباله همین صفحه بخوانید.\nانسان چه ازفرزی و چالاکی به موش شبیه شود و چه اززیرکی چون روباه، چه از نازکی چون موئی شود و چه از جان سختی چون کرکدن، باز از هر در که به درون می رود اول از همه بایدش راهی و موقعی برای خروج جستن. روزگاری این در مورد یکی از دولتمردان صاحب نام نوشته بودم که سال 1380 خیال ورودی دوباره به صحنه سیاست داشت. اینک در هفته ای که تونی بلر خروج زودهنگام خود را از دولت اعلام داشت و شش هفته به گوردون براون نفر دوم حزب کارگر فرصت داد تا نظر مساعد فراکسیون حزب کارگر را به خود جلب کند، و ژاک شیراک هم با خودداری از کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری، در حقیقت به موقع از سر میز برخاست و جای خود را به نیکلای سارکوزی داد، موقع بازگشائی این است که سیاستمردان به هر اندازه بزرگ و اثرگذار باشند باز بایدشان دانستن که کی باید از سر میز برخاست.\nاین یک اصل کلی است و تا همین سال های اخير که دنیا را مردان پخته و دنیا دیده اداره می کردند حاکم بود. اما از میانه های قرن بیستم که انقلاب اموزشی جهانی ثمر داد و مردان و زنان پنجاه و حتی چهل ساله به رياست دولت ها رسیدند،س در نتیجه شصت ساله نشده موقع رفتنشان شد، اصلی تازه هم ظاهر گشت. رفتن و دوباره باز آمدن. برای آن ها که هنوز دهه پنجاه عمر به پایان نرسانده ناگزیر به ترک میز می شوند، نتوان گفت وسوسه ای نیست که بار دیگر بازگردند. چنان که ذوالفقار علی بوتو و بی نظیر دخترش. چنان که خالده ضیا در سری لانکا، بیل کلینتون که 55 ساله کاخ سفید را ترک کرد و اینک تونی بلر که در 53 سالگی دارد از خانه شماره ده داونینگ استریت دور می شود. کلینتون پیش بینی کرده است که تونی بلر دبيرکل آینده سازمان ملل خواهد بود و بهترین شانس ها.\nبه محض آن که از بلندشدن به موقع از سر میز سخن به میان می آید در تاریخ سیاسی جهان نام وینستون چرچیل در نظرها می نشیند. که با همه درایتی که داشت و نامش در صدر پنج نامی است که در قرن بیستم تاریخ سیاسی جهان را ساختند. در مقیاس های اروپائی نامش در کنار ناپلئون و بیسمارک آمده است اما چندان ماند که در لحظات آخر جنگ جهانی دوم – جنگی که او فرمانده به حق سیاسی اش بود - ، وقتی که صلح قطعی شد، به عنوان نماينده بريتانیا، فاتح اصلی جنگ، نه او سروینستون چرچیل بلکه یک عضو کارگر مجلس کلمنت اتلی نشست درکنار روزولت و استالین و در یالتا پیمان پیروزمندان را امضا کرد. همان کسی که چرچیل گفت بود دلایل بسیاری دارد که فروتن باشد.\nاین رفتن برای چرچیل سخت و دردناک بود. رفت و نرفت. عادت به شکست نداشت. شش سال صبر کرد و باز دوباره باز آمد و اين بار بریتانیائی ها به او رای دادند تا از هیبتش و از تاثیرش بر آمریکائی ها بهره گیرند و در جنگی دیگر پیروز شوند. این جنگ نه با هیتلر و آلمان بلکه با دکتر محمد مصدق و ایران بر سر نفت بود. خاطره ای دردناک در تاریخ ایران ماند اما روباه پیر آخرین خدمتش را به کشورش کرد و زودتر از مهلت قانونی صندلی را به انتونی فرزند خوانده و وزیرخارجه خود سپرد و رفت. و به موقع رفت چرا که سال بعد شکست سوئز چنان روزگاری بر سر ايدن آورد که جنگ غراق هنوز بر سر تونی بلر نیاورده است.\nبازگشت پیروز دوگل\nدر کنار چرچیل و گرچه در قهرمانی نه به اندازه وی، ژنرال شارل دوگل بود که بعد از ناپلئون هموطنش نظامیان جهان به کسی به اندازه وی غره و مفتخر نیستند. دوگل به راستی قهرمان فرانسوی جنگ بود، چرا که وقتی مارشال پتن قرارداد تسلیم و صلح را با آلمان امضا کرد، دوگل از فرمان وی خارج شد و با کمک چرچیل که امکانات بسیار و از جمله بی بی سی را در اختیار وی گذاشت، کاری کرد که فرانسه در حالی که جنگ وسیع با آلمان نکرده بود، اما در پایان جنگ کنار دست پیروزمندان [آمریکا، بریتانیا ، شوروی و چین] بنشیند و همچون آنان به عنوان یکی از قدرت های جهانی صاحب حق وتو و عضویت ثابت شورای امنیت شود. این همه را دوگل و نهضت مقاومت فرانسه به دست آورد. اما در آزادی ها و نارامی ها و تندروی های بعد از جنگ، فرانسوی ها کاری کردند که ژنرال قهر کرد و به زادگاهش کلمبه دو زگلیز رفت. هفت سال بعد او بازگشت که به نوشت اندره مالرو فرمان سرنوشت را پاسخ گوید و عشقش را به فرانسه ثابت کند. اما به سادگی برنگشت . زمانی برگشت که همه کارها از هم گسیخته، اقتصاد ویران و زیر فشار چپ ها و درگیری شان در خیابان ها و اعتصاب سازی ها شیرازه کشور در هم ریخته. چنین بود که فرانسه به استقبال ژنرال رفت . قانون اساسی را به دلخواه وی دوباره نوشتند و به اندازه قامت ژنرال و اختیاراتش را کامل کرد. آنگاه بازگشت. با این ترتیب ژنرال دوگل معیار و الگوئی گذاشت برای آن ها که خیال بازگشت به سر می پرورانند. انگار گفت فقط روی دوش ها. چنان که در پایان شورش های مه 1968 و در زمانی که ژنرال فرانسه را دوباره در اندازه های خود کرده و از کاخ الیزه به تماشای پاریس نشسته بود که در آتش جوانی دانشجویان می سوخت، در حالی که امکان ماندن از نظر قانونی برایش فراهم بود اما دانست که زمان برخاستن از سر میزست. رفت و کوتاه مدت پایان عمر را در دهکده زادگاهش گذراند، اما فرانسه قهرمانی دیگر یافت و بزرگ ترین مخالفانش هم در برابر او سر تعظیم فرود آوردند. مجسمه غرورملی.\nدر میان شرقی هائی که به دموکراسی دست یافته اند، رفت و بازگشت بیش تر در شبه قاره هند رخ داده است. مشهورترینش بازگشت ایندیرا گاندی به نخست وزیری که بعد از پنج سال دوری از قدرت اتفاق افتاد و بازگشت پیروزمندانه ای بود گرچه بیم جان در آن درج بود. آنسوتر در پاکستان خیال بازگشت جان رقیب خانم گاندی، ذوالفقارعلی بوتو را هم گرفت. و از قضا فرزندان هر دو آن ها راهی صحنه شدند. راجیو جان گذاشت و به آن جا نرسید که رفت و بازگشتی را تجربه کند. این تجربه مانده به فرزندش که فاصله چندانی با جایگزینی پدر و مادر بزرگ ندارد. اما بی نظیر بوتو دختر ذوالفقار علی همچنان در اندیشه است که کار ناتمام پدر را تمام کند. ترکیه بولنت اجویت که در دهه هفتاد با لشکرکشی به قبرس قهرمان شده بود، هجده سالی در انتظار بازگشت ماند اما سرانجام بازگشت. همان کاری را که پاپاندرئو رقیب اجویت در یونان بعد از بیست سال کرد. اما در همه موارد تاریخی بازگشت در انتظار کسانی است که به موقع برخاستن را دانسته چنان که ریجارد نیکسون دانست وقتی از جان کندی شکست خورد اما چندان که جانشین کندی، لیندون جانسون حاضر به شرکت در انتخابات نشد، نیکسون باز بخت خود آزمود.\nدر ایران، از دورهای تازیخ که بگذریم، در دوران معاصر، اولین بازگشت متعلق به میرزا علی اصغرخان اتابک [امین السلطان] بود که بعد از سال ها صدارت ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه، دور جهان گشت و بعد از مشروطیت به کشور دارای قانون بازگشت و نرسیده باز خلعت صدارت پوشید. اینک نوه آن پادشاه نخستين تاج سلطنت بر سر داشت و هیچ نشان از ناصرالدین شاه در وجودش نبود. در مجادله بین او و مجلس، اتابک جان خود را در جلو در مجلس تازه تاسیس، کنار دست سید عبدالله بهبهانی حامیش از دست داد.\nدومین بازگشت غم انگیز و دردناک متعلق به همان پادشاه کم عقل، یعنی محمدعلی شاه است. او نتوانست تخت را نگهبانی کند. اولین پادشاه ایران شد که به سفارتخانه خارجی پنهان برد که جانش در امان باشد، و رااولین شاه تبعیدی شد. منتها مجاهدین و مشروطه خواهان فرزند نوجوان وی را به سلطنت گماشتند و پیرمرد اهباخردی را به عنوان نایب السلطنه اش تعیین کردند. اما یک سال بعد پولی گرد آورد و قول حمایتی از حکومت لرزان تزارها گرفت و با گذرنامه جعلی از استراباد وارد خاک ایران شد که مگر تخت [در حقیقت از رپسرخود] بازستاند. نه که پیشانی اش به سنگ خورد و ملت تازه آزاد شد مقاومت کرد. بلکه این رکورد نیز از آنش شد که مجلس شورا برای سرش جایزه ای تعیین کرد و حقوق و مزایایش را هم قطع کرد. خیال بازگشت احترام و القابش را هم از او گرفت و شد اولین شاه تاریخ ایران که در تبعید درگذشت. اما در بین نخست وزیران و وزیران ایرانی بازگشت فراوان بوده و هم خیال آن. اما هیچ کدام به اندازه احمد قوام [قوام السطلنه] سیاستمداران برجسته تاریخ معاصر در ذهن تاریخ نمانده است.\nاحمدقوام به تیزهوشی و درایت مشهور بود. هم او و هم برادرش وثوق الدوله سیاستدان و به اندازه کافی به دارای انگیزه و جاه طلبی بودند. زمان نیز به یاریشان آمد و جوان و رسیده بودند که انقلاب مشروطیت شکل بت گرفت و آن دو نیز [به عنوان خواهرزادگان امین الدوله صدراعظم] به میان صحنه پریدند و به ترتیب سن نوزارت و حکومت و سرانجام صدارت گرفتند. اما کودتای سوم اسفند آرزوهایشان را باطل کرد و هم ماجرای قرارداد 1919 که وثوق الدوله را بدنام از صحنه به در کرد. او که شاعر درخشانی بود خود سروده است چون بد آید هر چه آید بد شود/ یک بلا ده گردد و ده صد شود. در طول بیست ساله قدرت پهلوی اول، قوام چندان مسن نبود که مادر برادر از قدرت چشم بپوشد و زیینت دستگاه رضاشاه شود، در داخل و خارج کشور در انتظار ماند و بعد از سقوط رضاشاه ، به صحنه بازگشت و چهارسال بعد محکم ترین و به موقع ترین دولت ایران را تشکیل داد و با استفاده از قدرت تحلیلی که از تضادهای بین المللی داشت، ارتش سرخ استالین را که بعد از جنگ خیال تخلیه شمال ایران را نداشت با کمک آمریکا به رفتن واداشت. شوروی هنوز به بمب اتم دست نیافته بود و از همین رو اگر قوام تعلل کرده بود، آذربایجان معلوم نبود چه سرنوشت می گرفت. بعض مورخان هم نوشته اند که پایداری استالین در خاک ایران می توانست به دوران کوتاه جنگ سرد پایان و جنگ جهانی سوم را موجد گردد. اما قوام نامی بزرگ از خود در تاریخ و همین طور درسیاست ایران گذاشت و نشان داد که ایرانیان به عنوان اولین جامعه ای در خاورمیانه که به دموکراسی و قانون رسیدند، این قابلیت دارند که بازی های جهانی بشناسند و از شنا در اقیانوس هایل بیمی ندارند. این همان واقعیت بود که هفت سال بعد دکتر مصدق [همکار و وزير کابینه های قوام] در رهبری نهضت ملی کردن نفت موکد کرد.\nاما همین قوام که وقتی استالین بازی خورد و بازيگران داخلی مانند شاه جوان و انگلوفیل ها شرم کردند از بی خردی خود، در بين اهل خرد جايگاهی رفیع یافته بود، جائی که کمتری از رجال بعد از مشروطه رسیدند، پیرانه سر هوس قمار دیگر به سرش زد و سی تیر شد. همه آبرو باخت. از شدت جاه طلبی فکر نکرد چرا شاه که همه القاب او را گرفته بود، سه سال قبل، چطور حالا حاضر به دادن حکم نخست وزیری به او شده است.\nو سومین بازگشت را به نام هاشمی رفسنجانی ثبت کرده است. او که با داشتن لقب سردار سازندگی و بعد از هشت سال رياست دولت بعد از جنگ الگوی بازسازی کشور شد، و در حالی که سمت پراهمیت رياست مجمع تشخيص مصلحت را هم در اختیار داشت اما به اصرار تیم فن سالاران بار دیگر وارد صحنه انتخابات مجلس ششم و بعد از آن نهمين انتخابات رياست جمهوری شد.\nبهانه اصلی این نوشته، کناره گیری تونی بلر از ریاست دولت بریتانیا بود. بلر در زمانی از خانه شماره ده داونینگ استریت می رود که در بریتانیا محبوب تر از وی هنوز کسی نیست. با آن که مردم رای دهنده هفتاد در صدشان با ادامه حضور ارتش آن کشور در عراق مخالفند، و این جنگ تا اندازه زیادی به حیثیت بلر لطمه زده است اما آمارگیری ها نشان داد که نه گردون براون ولیعهد بلر که به جایش به رئیس دولت و حزب کارگر می شود، نه دیوید کامرون رییس حزب محافظه کار به اندازه تونی بلر اعتماد مردم را جلب نمی کنند. حقیقت همان است که حانستون نویسنده انگلیسی دو روز پیش نوشت "کسی که می توانست بزرگ ترین نخست وزیر بریتانیا بعد از چرچیل باشد به علت آن که زمانش با جورج بوش تلاقی کرد با سرشکستگی خانه شماره ده داونینگ استریت را ترک می کند".\nکاری که بلر انجام داد، یعنی ترک داوطلبانه ریاست دولت و حزب بعد از سومین انتخاب، در بریتانیا سابقه ها دارد که آخرین آن به خانم تاچر نخست وزیر محبوب محافظه کاران برمی گردد که چهارده سال قبل برای سومین بار انتخابات سراسری را برد اما سال بعدش اعضای کابینه به در اتاق او رفتند و به تلخی و عتاب پرسیدند چرا این همه مقاومت می کند و چرا نمی رود. بانوی آهنین با اشک رفت چرا که دموکراسی انگلیسی توان تحمل یک نفر را برای مدتی بیش از ده سال ندارد و کسی را تاکنون تا پایان دوره چهارساله سوم در این مقام نگاه نداشته است. در این مواقع ، همانند این روزها، از جمله علائمی که ظاهر می شود و نشان می دهد ظرفیت مردم تمام شده فشار ها و افشاگری های رسانه ای و مخالفت های مجلس است. یعنی مردم بی تاب می شوند و نمايندگان مجلس و روزنامه ها به تبع آن ها.\nاین داستان مختص بریتانیا نیست. در آلمان نیز هلموت کهل اولین دولتمرد بعد از جنگ جهانی دوم که همه آلمان را رهبری کرد. او که با هیکل بزرگش شد صدراعظمی که بعد از هیتلر دوباره دونیمه آلمان را به هم برآورد، باز هنگامی که برای سومین بار خواست این عنوان را حفظ کند، رای نیاورد. در فرانسه هم که رياست جمهوری برای هفت سال برگزیده می شود، آخرای دو دوره حداکثر تحمل مردم است و کسی را توان ماندن بیش از آن نبوده است تاکنون. چنان که ژاک شیراک هم این پیام را شنید و نامزد نشد و می توان گفت به موقع از سر میز برخاست، با این تفاوت که آینده به نوعی در انتظار تونی بلر 55 ساله هست اما شیراک 72 ساله ناگزیرست از این خرسند باشد که جای خود را به همفکر و کاندیدای مطلوب خود ساراکوزی داده است.\nروزنامه ایندیپندنت در گزارشی پیرامون بازگشته ها، موفق و ناموفق، یادی هم از دیگران – نه فقط دولتمردان – کرده است. کسانی مانند مایکل جاکسون که از اولین ترانه اش 104 میلیون کپی در سال 82 به فروش رفت اما آنقدر ماند که در سال 2002 وقتی که تیراژش به هشت میلیون رسید سونی قراردادش را باطل کرد. و اینک چون سایه ای در بحرین ساکن شده است. یا جودی گارلند هنرپیشه محبوب دهه پنچاه که سی سال بعد خواست دوباره برگردد و نشد. در این گزارش حتی محمدعلی کلی و الویس پریسلی هم به عنوان کسانی که خیال بازگشت به سرشان افتاد و ناکام ماندند یاد شده است. گرچه نمونه های موفق مانند فرانک سیناترا و باربارا استرایسند هم هست. در همین سالی که گذشت انبوهی از چهره های مشهور دهه شصت بار دیگر به عالم هنر به ویژه موسیقی برگشته اند.\nو تازه فهرست کامل نمی شود مگر با ذکری از دیرآمدگان که باز به نوعی به موقع نیامده و برنخاسته اند. چرنینکو رهبر پیشین اتحاد جماهیر شوروی، از دهه پنجاه میلادی همراه با برژنف وارد کرملین شده و در موقع مقتضی با حمایت از وی در مقابل خروشچف جای خود را تثبیت کرد. ماند تا سال 1982 که برژنف درگذشت در این زمان چرنیینکو هم خود را بازنشسته کرد و به موقع از سر میز برخاست . اما دو سال بعد با مرگ سوسولف او را فراخواندند. بهانه آورد که 72 سال دارد و برای اداره کشور پهناوری مانند شوروی پیرست اما به او یادآوری کردند که از معاون نخست وزیر جوانترست که 83 سال دارد، همین طور از نخست وزیر که 78 ساله است تازه وزیر صنایع هسته ای 87 سال عمر کرده است. چرنینکو چیزی نداشت بگوید پذیرفت اما به فاصله چند ماه از کاخ کرملین راهی بخش مراقبت های ویژه بیمارستانی شد و ماند تا 13 ماه که ده ماهش را اعضای دفترش به با مهر الکترونیکی که ساخته بودند به جایش اسناد را مهر می کردند. چنین بود که آن سیستم که کهنگی از رویش می بارید کوتاه مدتی بعد از مرگ چرنینکو سقوط کرد. گورباچف آخرین بود.\nچنین شد که گفته اند مرغ زیرک آن است که بداند کی از فرود آید و چه موقعی برخیزد\nposted by masoudbehnoud @ 11:41 AM\nاین مصاحبه ای که مهسا خانم حکمت روزنامه نگار جوان با من کرده و دیروز در شماره اول روزنامه شرق چاپ شد. از آن جا که شرق هنوز سایتش را سرپا نکرده و کاربران اينترنت بدان دسترسی ندارند این جا متن را که مصاحبه گر برایم فرستاده می گذارم. جز چند جا که افتادگی داشت دستی به نوشته خانم حکمت نزده ام. آن جاها هم داخل پرانتز مشخص است.\nمسعود بهنود هنوز هم شيرين سخن مي‌گويد. او از سال 1381 تاكنون درلندن زندگي مي‌كند. در تلويزيون و راديو برنامه‌هايي اجرا كرده است و كتاب‌هاي زيادي از جمله اين 3 زن، خانوم، گلوله بد است و پس از 11 سپتامبر را تاليف كرده است. علاقه زيادي به شاملو دارد. از اين رو نام يكي از فرزندانش را بامداد گذاشته است. تمام تلاشم را كرده‌ام كه در اين مصاحبه خدشه‌اي بر صحبت‌هاي مسعود بهنود وارد نشود.\nمسعود بهنود در بخش 9 تهران به دنيا آمده است، در مردادماه سال 1325. انشايش خوب بوده است و از كودكي كتاب زياد مي‌خوانده، به همين خاطر رغبتش به روزنامه‌نگاري زياد مي‌شود. مي‌گويد: «همسايه‌اي داشتيم كه روزنامه‌نويس بود و مرا به روزنامه‌نگاري علاقه‌مند كرد.» كلاس دوم يا سوم دبيرستان بوده است كه براي دهمين بار مطلبي كوتاه براي مجله روشنفكر مي‌نويسد. مطلبش را فرج‌الله صبا آرايش مي‌دهد و چاپ مي‌كند. قبل از آن به عنوان خبرنگار مجله اطلاعات كودكان و خبرنگار مطبوعات در مدارس كار مي‌كرده است.\nعينك مسعود شيشه‌اي بود\n«وقتي قرار شد يك سفارش نامه از طرف معلم ادبياتم به روزنامه اطلاعات ببرم تا بتوانم در روزنامه خبرنگار شوم، براي اينكه مرا جدي بگيرند، عينك مادربزرگم و كروات پدرم را زدم و قيافه آدم بزرگ‌ها را گرفتم. اين عينك ساليان سال تا الان يعني 50 سال بر روي صورتم مانده.» عينك مسعود بهنود تا ساليان طولاني تنها شيشه بوده است. او مي‌گويد در كارم نمي‌توانم خود را بدون اين عينك تصور كنم.\nبهنود مثل بسياري از همكارانش مي‌گويد: «روزنامه‌نگاري مرا انتخاب كرد، من انتخابش نكردم. من در عمرم با هركس كه مصاحبه كردم از هنرپيشه‌هاي خيلي معروف و پولدار تا سياستمداران و ورزشكاران ايراني و خارجي تا جايي كه يادم هست با هركس كه حرف زدم به من گفته آرزو داشته زماني روزنامه‌نگار شود. بسياري از آنان هم گفتند زماني خبرنگار بوده‌اند. بنابراين مي‌بينيد اين شغل ما با تمام دردسرهايي كه دارد از بيرون جذاب است، پس طبيعي است اگر دو نفر از جواني مثل من تعريف كنند و بگويند مي‌تواني خوب منظورت را برساني هم ميل مي‌كند به اين شغل. اما عجيب آن است كه در حدود 45 سال مانده‌ام در اين حرفه و تقريباً جز همين حرفه، كار ديگري نكرده‌ام. يعني هيچ‌وقت در عمرم تجارت يا كشاورزي و يا كار ديگري انجام نداده‌ام. اگر هم كاري كرده‌ام مربوط به روزنامه‌نگاري و روزنامه‌نويسي بوده است. براي كشوري مثل ايران كه دردسرهايش خيلي زياد است اين تعجب دارد، 45 سال در آن مداومت كردن تعجب دارد. شايد اگر به سراغ شغل ديگر مي‌رفتم نقاش يا گرافيست مي‌شدم اما با اين حال در حسرت روزنامه‌نويس شدن مي‌ماندم.»\nايده‌آل نداريم، ايده‌آل مي‌سازيم.\n«كار كردن در ايران هيچ‌وقت آسان و بي‌دغدغه نبوده. اگر روزنامه‌نگاران ايراني، فرض كنيد من، مي‌خواستم منتظر بمانم كه تمام شرايط خوب، مناسب و مطلوب شود و همه چيز در نهايت آزادي قرار گيرد مطمئناً الان شما من را نمي‌شناختيد و من 45 سال سابقه روزنامه‌نگاري نداشتم و هيچ چيز چاپ نكرده بودم چون هيچ وقت اين‌طور وضعي پيش نيامده. واقعيتش اين است كه در طول اين چهل و چند سال جز يك دوره يك سال و نيمه (كه حدوداً يك ماه قبل از پيروزي انقلاب شروع مي‌شود تا يك سال و خرده‌اي بعد از انقلاب) هيچ وقت آزادي بدون دغدغه را تجربه نكردم. در آن زمان سانسور، سانسور سیستماتیک بود و فشارهايي كه عموماً يا حكومت يا گروه‌هاي فشار وارد مي‌كنند، وجود نداشت. شايد انقلاب باعث شده بود ما پوستمان كلفت شود و يا مردم پشت ما بودند و در نتيجه فشارها را احساس نمي‌كرديم. بعد از كودتاي 28 مرداد كه من بچه بودم ديگر يواش يواش سانسور زيادي بر مطبوعات حاكم شده بود تا زماني كه يك سال و خرده‌اي فضاي مناسب پيش آمد و بعد دوباره مطبوعات در محاق به سكوت رفتند تا هشت، نه ماهي پس از دوم خرداد كه مطبوعات اصلاح‌طلب اولينش جامعه و بعد ديگران وارد شدند. اين دوره، دوره بسيار تازه‌اي بود پس مي‌بينيد كه اگر من قرار بود منتظر بمانم كه هيچ فشاري، هيچ دغدغه‌اي و هيچ سانسوري وجود نداشته باشد، تنها يك سال و چند ماه سابقه كار داشتم ولي اين‌طور نيست، زندگي، کار كردن با امكانات و مقدورات است، زندگي تلاش كردن براي اين است كه آدم دور خودشرا پاك و تميز كند. بنابراين اگر شما فرضتان را بر اين بگذاريد كه هميشه وارد جايي بشويد كه پاك و تميز و سپيد و در نهايت سلامت باشد، اين‌طور چيزي را دنيا به شما تعارف نمي‌كند. بايد بياييد همان جايي كه هست، همان‌طوري كه گرد و خاك دارد، همان جايي كه چيزهاي مزاحم دارد، بايستيد و پاكش كنيد. به قول پوپر "باران آمد چتر دستتان بگيريد"، محافظت كنيد باران روي سرتان نريزد. بعد كم‌كم شروع كنيد محيط اطراف خودتان را و محيط حرفه‌اي خودتان را كمي سالم‌تر كنيد. ما نمي‌خواهيم بهشت درست كنيم، قرار هم نيست بهشت درست كنيم، كساني هم كه آمدند و وعده بهشت دادند، سر از جهنم در آوردند. انسان يك همچنين وظايفي به اين بزرگي بر دوشش نيست وظيفه ما همه همين‌قدر است. در تمام حرفه‌ها همين‌طور است.»\nمسعود بهنود از نشرياتي كه قبل از انقلاب با آنها همكاري مي‌كرد نام برد از جمله مجله روشنفكر، مجله آرش، مجله اطلاعات كودكان و روزنامه‌هاي آيندگان و اطلاعات. او به سانسور سيستماتيك به‌خصوص در سال‌هاي 53 تا 57 اشاره مي‌كند: «آنقدر سانسور زياد بود كه [مدتی] مامورهاي ساواك مي‌آمدند و در تحريريه كنار مامي‌نشستند، حتي تعداد ستون‌ها را مي‌ديدند و آرايش صفحه را. به هرحال آنقدر سانسور زياد بود كه انقلاب شد.»\nآقاي شرلوك هولمز\nاز او می خواهد از خاطرات رقابت های روزنامه نگاری بگوید. یکی از آن خاطره ها چنین است: «قبل از انقلاب چيزهاي كمي بود كه ما مي‌توانستيم در آنها رقابت كنيم. يكي از همان چيزهاي كم، بودجه ساليانه بود كه نخست‌وزير وقت مي‌برد در مجلس كه تصويب شود. اين بودجه را مي‌بايستي شب قبل چاپ مي‌كردند. بنابراين ما در دو، سه روزنامه موجود رقابت مي‌كرديم كه اين بودجه را به دست آوريم. سال 54 اگر اشتباه نكنم يك بودجه سالانه هنگفتي تهیه شده بود. دولت تصميم گرفته بود كه اين لايحه دست ما نيفتد تا براي مردم «سورپرايز» شود.\nشب قبلش ما كشف كردیم كه لايحه در چاپخانه وزارت اطلاعات آن موقع كه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي فعلي است چاپ مي‌شود. تلاش كردم كسي را در چاپخانه پيدا كنم اما نشد و خبري به دست نيامد. ناچار در آخرين لحظه كه نااميد شده بودم، بلند شدم و از دوستي كه اتومییل جيپي داشت خواهش كردم ماشين را آورد و من شلوار دوستم را كه شبيه لباس نظامی بود پوشيدم، يقه باروني را بستم و با يكي از خبرنگاران اقتصادي راه افتاديم به سمت چاپخانه. در آنجا من اين نقش را بازي كردم كه نماينده نخست‌وزيري هستم و آمده‌ام ببينم مطالبي كه قرار است فردا نخست‌وزير ببرد به مجلس آماده است يا نه. براي اين كار لازم بود مدير چاپخانه نباشد، چون من را مي‌شناخت. بنابراين با تلفن‌هایي كه به او زديم مجبورش كرديم به خانه‌اش برود. بعد بلافاصله وارد چاپخانه شديم.» مسعود بهنود هيجان‌زده، بسته را برمي‌دارد و به دست همكارش مي‌دهد. همكارش بسته را با جيپ به روزنامه مي‌برد و تازه مشكل بعدي آنها شروع مي‌شود: «وقتي رسيديم روزنامه ديديم [همه نسخه های] گزارشي كه فردا قرار است نخست‌وزير در مجلس بخواند دست ماست و در نتيجه ديگر چيزي دست او نيست و در اين موقع فهميدم كه چه افتضاحي به بار آمده است و كار به ساواك و داغ و درفش مي‌رسد. تصميممان اين بود كه يكي براي خودمان برداريم تا بفهميم اعداد و ارقامش چيست و خبرش را كار كنيم و بقيه را به دست خودشان بدهيم. خب جرات نمي‌كرديم. با لطايف‌الحيلي اين كار را هم كرديم.» روز بعد روزنامه آيندگان با تيتري كه رقم بودجه را فاش كرده بود، منتشر شده بود، هويدا زماني كه خبرنگار آيندگان را مي‌بيند با عصا، شوخي يا جدي به او حمله مي‌كند و از سال بعد تداركات چاپ لايحه به كلي تغيير مي‌كند، اما بهنود مي‌گويد: «به هرحال آن سال ما بازی را برديم.»\nاز او درباره دوران خبرنگاری های بيرون از مرزهای ايران می پرسم مثلا گزارش کودتا در بنگلادش : « در تهران بودم از رادیو شنيديم در بنگلادش كودتا شده، پس از كمي پيگيري متوجه شدم يك هواپيماي PIA – خطوط هواپيمايي پاكستان – قرار است به داكا برود. به سرعت خودم را رساندم به فرودگاه و با خواهش و تمنا سوار اين هواپيماي باري شدم. با هواپيما رفتيم و رسيديم روي شهر. از آنجايي كه كودتا شده بود باند فرودگاه و خيابان‌ها را بسته بودند و اجازه نمي‌دادند كسي وارد شود. خلبان گفت: نمي‌گذارند بنشينيم و تانك روي باند است. من كه نشسته بودم كنار خلبان گفتم: تا حالا در عمرت كودتا ديدي؟ گفت: نه گفتم: خب ديگر نمي‌بيني اين تنها فرصت تو بود و خودت داري اين فرصت را از دست مي‌دهي.»\nخلبان با گفته‌هاي بهنود هيجان‌زده مي‌شود و تصميم با برج مراقبت تماس بگيرد و بگويد بنزين ندارد و مجبور است بنشيند. پس از اينكه تانك‌ها كنار مي‌روند و هواپيما مي‌نشيند، او و خلبان را ماموران نظامي به هتل مي‌برند. بهنود به اين شكل توانست گزارش تهيه كند و تنها خبرنگاري باشد كه خبر كودتا را مخابره كرده است.\nشرلوك هولمز پاپاراتزي\nاز جمله خاطره گوئی هایش این است که "قبل از انقلاب ناچار بوديم همه كارها را خودمان انجام دهيم. زماني كه در تلويزيون کار مي‌كردم تمام كارهاي اين فن را ياد گرفته بودم. گزارش‌هاي معروفي كه از حج يا آفريقا يا از سفر انورسادات به اسرائيل تهيه كردم، بيشتر كارهايش را خودم انجام دادم. بايد خودم جاي آدم‌ها را پر مي‌كردم چون پول نبود. هنوز هم همين‌طور است. روزنامه‌هاي ايران براي اينكه خبرنگار به اين طرف و آن‌طرف بفرستند خيلي فقير هستند. اين امكانات فقط در دست دولت يعني در صدا و سیما هست. ما اصلاً در صحنه خبر دنيا حضور نداريم. يكسري خبرنگاران دولتي هستند در جاهاي مختلف كه در حقيقت خبرنگاري بلد نيستند يا شور خبرنگاري ندارند، كارمندان موظفي هستند كه مي‌روند و اين كارها را مي‌كنند، البته نه اينكه اين روزها اين‌طور باشد، هميشه همين‌طور بود. من هيچ وقت كارمند راديو و تلويزيون نبودم، در دوره قبل از انقلاب هم براي برنامه‌هاي خودم جوش مي‌زدم برنامه من بيرون ساخته مي‌شد و به تلويزيون فروخته مي‌شد. بيشتر كساني كه در داخل تلويزيون كار مي‌كردند، كارمندان اداري بودند، كسي كه قرار است كارمند باشد جانش را به خطر نمي‌اندازد، كسي كه قرار است كارمند باشد از مايه زندگي‌اش نمي‌زند، فيلم معروفي كه از حج گرفتم و هنوز قسمت‌هايي از آن در هنگام اذان پخش مي‌شود نزديك بود به قيمت جانم تمام شود چون بعضي از قسمت‌ها در مسجد‌الحرام گرفته شد و ما بدون اجازه اين كار را مي‌كرديم. به هرحال عشق است ديگر. يعني تكليف اداري و برای درآمد و حقوق نبود. من عكاسي مي‌كردم. صدا مي‌گرفتم. دوربين به دوش مي‌كشيدم و كارهاي خطرناك‌تر از اين هم انجام مي‌دادم.»\nمسعود بهنود با خنده از عكس ريچارد برتون مي‌گويد كه در آسانسور يك هتل گرفته بود. در آن زمان ريچارد برتون به دور از چشم همسرش كه اليزابت تيلور معروف بود در هتل با كسي ديگر بود. او زماني كه اين سوژه را مي‌بيند تصميم مي‌گيرد از آن عكس بگيرد. زماني كه عكس مي‌گيرد گارد ريچارد برتون به او حمله مي‌كند. وي سريعاً به اتاقش در هتل مي‌رود. بهنود مي‌گويد: «آنها فكر نمي‌كردند من عكاس باشم و فكر نمي‌كردند در همان هتل مستقر باشم در نتيجه زمانيكه به دنبالم مي‌گشتند من در اتاق داشتم به يك روزنامه فرانسوي زنگ مي‌زدم. كسي كه در روزنامه با من حرف مي‌زد نمي‌دانست به دليل اينكه در کشور خودم آدمی جدي در روزنامه‌نگاري هستم دوست ندارم اسمم پاي عكس باشد. بنابراين گفت اگر قرار باشد اسمت پاي عكس باشد مثلاً 2000 تا و اگر اسمت را نگذاري و ما به اسم خودمان چاپ كنيم 10000 تا. من 10000 تا گرفتم و عكس را دادم. صبح فردا آن عكس چاپ شد. نمي‌دانم تا چه حد در جدا شدن اليزابت تيلور و ريچارد برتون اثر داشت.»\n«بعد از انقلاب به دليل فضايي كه به وجود آمده بود بعد از اينكه تهران‌مصور و آيندگان تعطيل شدند و روزنامه‌هاي به اصطلاح جدي تعطيل شدند چون شرايط دلخواهم فراهم نبود به نوشتن كتاب مشغول شدم. كتاب از سيدضياء تا بختيار را نوشتم كه در حقيقت گزارش بزرگي هستند، چون روزنامه نبود من آن را به صورت يك كتاب درآوردم. در عين حال كار اصلي‌ام را رها نكردم يعني يك مجله مد درآوردم. مجله خياطي، بافندگي و آرايشي درآوردم. يك مجله بهداشتي درآوردم به اسم بهكام. بعد از آن به مجله صنعت حمل و نقل رفتم كه مجله اقتصادي بود و آنجا كار كردم همين‌طور آرام آرام آمديم تا آدينه درست شد. آدينه جايي بود كه نفس كشيدم و در حدود 13، 14 سال به عنوان تنها نشريه موجود در آن كار كردم تا زماني كه دوم خرداد شد. بعد از دوم خرداد تقريباً با همه روزنامه‌هاي اصلاح‌طلبي كه منتشر مي‌شد، به معني نوشتن مقاله، كار مي‌كردم تاروزي كه همه رفتيم زندان.\nكارنامه بندار بيدخش\nخواستم مطبوعات قبل و بعد از انقلاب را مقايسه كند، اما بهنود گفت: «روزنامه‌نگاري در دوم خرداد اصولاً يك ورق مهم خورد. شبيه هيچ دوره ديگري نبود. آنچه كه قبل از انقلاب صورت مي‌گرفت روزنامه‌نويسي جدي نبود. به دليل اينكه فضاي بسته‌اي بود. به عقيده من تاريخچه روزنامه‌نگاري ايران به قبل از جامعه و بعد از روزنامه جامعه تقسيم خواهد شد. روزنامه جامعه به عنوان اولين روزنامه جامعه مدني ايران حادثه بسيار مهمي بود. براي اولين بار روزنامه‌نگاران ايران يا كساني كه در همين فرصت به روزنامه‌نگاري وارد شدند به صورت حرفه‌اي و با احساس وظيفه به منظور بالا بردن سطح فرهنگ عمومي جامعه وارد شدند. در اين جنجال ممكن است كه جاهايي به طور كلي ما متهم شده باشيم به اين كه تندروي كرديم، اين از نابلدي‌مان بود وگرنه اين بار برخلاف همه دوره‌هاي آزادي گذشته، برخلاف دوره شهريور 20، برخلاف دوره بعد از مشروطيت، روزنامه‌نگاري ايران فقط براي جنجال، فقط براي به دست آوردن مقام و حادثه سازي در صحنه نبود. گرچه كه ما متهم شديم در كيفرخواست‌هايمان، در دادگاه گفته شد و بعضي از ما حتي اقرار كرديم به اينكه تندروي‌هايي داشتيم، من خودم جزء همان افراد هستم و الان هم به شما مي‌گويم تندروي داشتيم، نه اينكه نداشتيم ولي آنقدر بود كه نمي‌شود معني‌اش را اين گذاشت كه نمي‌دانستيم، شايد بهتر است بگوييم ضريب خطاي ما همانقدر بود كه همه در تمام شغل‌ها خطا مي‌كنند. به طور مثال مامور شعبه بانك كه پول مي‌شمرد و دست شما مي‌دهد يك ضريب خطا دارد. مهم اين است كه براي ما حاشيه امنيتي گذاشته نشد. كسي براي روزنامه نگاری ایران فرصت و مجال قائل نشد که احياناً بتواند خطا كنيم و فضا با ما نامهربان شد. در واقع به نظر مي‌رسد كساني بيش از اندازه ترسيدند از اين آزادي، از اين رغبت مردم، از شوري كه پديد آمده بود. جناح محافظه‌كار توانست حاكميت را فريب دهد و در حالي كه خودش در خطر افتاده بود به حاكميت بقبولاند كه حاكميت و نظام در خطر افتاده، در حالي كه اصلاً اين‌طور نبود. اصلاً روزنامه‌نگاري ايران نظام را در خطر قرار نداده بود، ولي واقعيتش اين است كه جناحي را كه در حكومت نزديك به بيست سال «ماسيده بود» به خطر افتاده بود. مردم به شعور اجتماعي‌شان واقف شده بودند. وارد صحنه شدند. به مسووليت‌هايشان فكر مي‌كردند. كافي بود كمي تحمل مي‌كردند، ولي متاسفانه اين مجال پيدا نشد. به نظر من مهم‌ترين‌اش (بار ديگر تاكيد مي‌كند) مهم‌ترين دليل تحمل نشدن مطبوعات در آن دوران اين بود كه جناح محافظه‌كار توانست در گوش نظام بخواند كه همه‌چيز در خطر است اما شايد بشود گفت بيش از 10 درصدي هم ما مقصر بوديم. اصولاً آدم نبايد خودش را معصوم ببيند، ما هم جاهايي تند رفتيم كه نبايد تند مي‌رفتيم ولي اي‌كاش مجال داده مي‌شد كه در اين تمرين كمي هم خطا كنيم.»\nسخت بود ولي ممكن بود\n]در پاسخ این سئوال که موقع شنیدن خبر توقیف فله ای روزناه ها چه حالی داشتید]، حس و حالش را مي‌گويد: «اولاً اين طور نبود كه در يك روز بسته شوند و آن موتورسواري كه مي‌آمد دم درها و ابلاغيه را مي‌داد، آن موتورسوار آنقدر سرعتش زياد نبود كه در يك شب نزديك به 100 روزنامه را تعطيل كند. روزنامه‌ها به تدريج تعطيل مي‌شدند. تا يك زمان هر كدام كه تعطيل مي‌شدند اين پرچم مي‌افتاد دست كس‌ديگري و ما فردا صبح مطلب را به جاي ديگري مي‌فرستاديم، برای همین اسم روزنامه های اصلاح طلب را گذاشتند «زنجيره‌اي». البته لابد مي‌دانيد كه اين اسم‌گذاري به‌تدريج از جانب ما جوابي پيدا كرد. آنها اسم ما را گذاشتند زنجيره‌اي و ما به طنز به آنها گفتيم «زنجيري». «هـ» را برداشتيم از آن. در آن فضا به طور كلي اين پيام‌هاي تند و تيز مي‌گذشت، ما در تب و تاب افتاده بوديم. بنابراين به گونه‌اي نبود كه بگويم لحظه‌اي بلند شدم و اين خبر همانند ناقوسي به سرم خورد. قبول دارم زماني كه نظام و خواست عمومي مردم در خطر باشد اينها هزينه‌اي نيستند ولي اصلش غلط بود. نظام در خطر نبود. پس بنابراين هزينه زيادي داديم.\n[از زندان که می پرسم]بهنود مي‌گويد: «زندان تمامش خاطرات است. تلخي‌هاي زندان را همه گفته‌اند. از داستايوسكي گرفته تا نويسنده‌هاي ماهرتر و متبحرتر از من. ما هم كه آمديم بيرون، كتاب خاطرات زندان نوشتيم. براي بعضي‌ها شيرين و براي بعضي‌ها تلخ و براي بعضي‌ها مفصل و افشاگرانه. اما براي من اين طور نيست. [کتاب خاطرات زندان]براي من بيشتر بازي ادبيات است. من فرض كردم به عنوان يك روزنامه‌نويس كه هميشه مي خواست از زندان گزارش تهيه كند، بنويسم. انگار همان چيزي كه يك عمر دنبالش بودم را به دست آوردم. حالا بايد چشمانم را باز كنم، نگاه كنم و ضبط كنم. با اين حس كمتر فشار به من وارد شد ولي انفرادي سخت بود. انفرادي براي همه سخت است (نفس عميقي مي‌كشد) شايد چون سني از من گذشته بود. خيلي سخت نبود چرا كه هر روز قسمتي از زندگي طولاني‌ام را زنده مي‌كردم، گوشه‌هايش را، آدم‌هايش را، عشق‌هايش را، نااميدي‌ها و سفرهايش را با بازسازی هر كدام ذهنم را پر مي‌كردم، وقتم را پرمي‌كردم. ولي همه بچه‌ها، غير از من، خيلي خوب توانستند اين تجربه‌ها را رد كنند و البته اين را هم گفته باشم كه فضاي عمومي كشور و خواست نظام اين نبود كه ما اذيت شويم و كسي ما را شكنجه نكرد، اما زندان درست شده براي آزار دادن ولي كسي ما را آزار نداد. من در سال 45، 46 يك‌بار اجازه گرفتم و از زندان زنان و زندان [نوجوانان] گزارش تهيه كردم و هميشه هوسش در دلم بود كه يك بار ديگر بتوانم بروم. ولي خب من طوري پرورش شده بودم كه از كنار كلانتري هم رد نمي‌شدم و اصلاً فكر نمي‌كردم روزي مجبور شوم از در كلانتري برويم داخل چه برسد به زندان. بيرون از ايران امتحانش كرده بودم. چند باری زندان بودم به خاطر همين شيطنت‌هاي روزنامه‌نگارانه، ولي در مملكتم فكر نمي‌كردم به زندان بروم. من ذاتاً انسان ميانه‌رويي هستم و حرفه روزنامه‌نگاري را به معني كار سياسي براي مبارزه با چيزي نمي‌دانم. به همين دليل هيچ وقت فكر نمي‌كردم بروم زندان. ولي خب شد، گله از بخت ندارم با اين تجربه كلكسيون ما كامل شد.»\nدر گريز گم مي‌شوم\nمسعود بهنود براي ايراد سخنراني به اسكانديناوي و كشورهاي اروپايي سفر مي‌كند و ديگر به وطنش برنمي‌گردد: «داستان من مثل آدمي مي‌ماند كه داخل ساختماني پر از آتش گرفتار است و آمده كنار پنجره. اگر هيچ راه‌حلي نباشد او مي‌پرد پايين ولي اگر راهي باز شود مطمئناً از آن راه مي‌رود بيرون. من داشتم با آقاي شمس‌الواعظين سخنراني مي‌كردم كه يك‌باره خبرگزاری ها و روزنامه‌ها خبر دادند حكم زندان من به اجرا گذاشته شده و به فرودگاه ابلاغ شده است. در اين زمان فرزندانم مانع از برگشتن من شدند. بنابراين ماندم تا سر و صداها بخوابد و بالاخره فكر زندانی کردن روزنامه‌نگاران از سرها برود و ما برگرديم سر خانه و زندگي‌مان.» زماني كه به بهنود گفتم حكم جلب تنها براي شما صادر نشده بود براي شمس‌الواعظين هم همين حكم صادر شده بود. بهنود يك‌باره در ميان صحبت‌هايم آمد و گفت: «براي آقاي شمس آن زمان طور نبود. در واقع يك سال بعد از اينكه لندن مانده بودم يك‌بار ديگر من و آقاي شمس را دعوت كردند برويم كانادا و اين بار شبي كه رفتيم براي سخنراني پيغامي براي او فرستادند كه برنگردد ايران. درست مثل من. منتها ظاهراً پوست من نازك بود، بچه‌هايم بزرگ شده بودند و بيرون از ايران بودند. زورشان هم زياد بود و در نتيجه بر من پيروزشدند و من ماندم. اما آقاي شمس بچه‌هاشان ايران بودند وپوست‌شان به نازكي من نبود و مقاوم‌تر بودند و البته جوان‌تر از من هم هستند.»\nتفاوت در مطبوعات ايران و اروپا\nمسعود بهنود تفاوت ميان مطبوعات ايران و اروپا را به خانه‌اي كوچك با ساختماني بزرگ تشبيه مي‌كند: «... اگر روزنامه‌خوان‌هاي ايران را بگذاريم در يك كفه ترازو و روزنامه‌خوان‌هاي اروپا را هم بگذاريم در كفه ديگر و تفاوت‌شان را نگاه كنيم بايد بگوييم تفاوت روزنامه‌هاي‌مان خيلي بيشتر از روزنامه خوان هایمان است. از طرفی مسائل اقتصادی هم مهم ست.[بابت کمبودها] نبايد تقصير را از حکومت ها ديد و تقصير را از سياست‌هاي فرهنگي آنان دانست. اينجا لازم است بيشتر از سياست‌هاي اقتصادي كشور انتقاد كرد چرا كه مثل بقيه بخش‌ها بخش خصوصي ما توانا و بزرگ نيست شايد چون دولت رقيب بخش خصوصي است. در مطبوعات هم مي‌بينيد كه روزنامه‌هاي دولتي هستند، راديو و تلويزيون دولتي است و از بودجه عمومي ارتزاق مي‌كنند. ديگر روزنامه‌ها هم به ترتيبي ناچارند دست خودشان را جلو دولت نگه‌دارند. در چنين وضعيتي طبيعي است كه روزنامه‌نويس مستقل مجاهده مي‌خواهد، از خودگذشتگي مي‌خواهد و خب روزنامه‌نويس هم يك آدميزاد است مثل بقيه آدم‌ها. روزنامه‌نگاران هم خواست‌هايي دارند، تمايلاتي دارند، آنها هم اجاره‌خانه مي‌دهند. آخر اينها بايد از كجا تامين شود زماني كه روزنامه‌ها از نظر اقتصادي سر پاي خودشان نمي‌ايستند. ما در 2، 3 تا تجربه ديديم كه دوستان مبتكر و كارآشنا زماني كه توانستند بخش اقتصادي را حل كنند و يك حقوق بخور و نمير و يك آرامش خاطر نسبي براي روزنامه‌نگاران فراهم آوردند، روزنامه‌هاي خيلي خوبي منتشر شدند، ولي آنها را هم تحمل نکردند. به عنوان آخرين جمله مي‌گويم من چهل و چند سال روزنامه‌نويسي كردم اما نه بيمه هستم و نه حقوق ثابتي دارم. شما به من بگوييد چه كسي در دنيا اين كار را مي‌كند؟ توقع چنین تحملی نمي‌توان از نسل جديد داشت. زندگي به آنها فشار مي‌آورد. مطمئن باشيد به هر كس در هر جاي دنيا اينها را بگوييد مي‌خندد به آدم.\nposted by masoudbehnoud @ 11:17 AM 23 Comments\nبعد از دیدن این فیلم بگوئید من به کسی که این را از میان تبلیغات انتخاباتی کاندیداهای آخرین انتخابات رياست جمهوری گرفته و فرستاده چه بگویم که پرسیده : پس اتفاق های ماه اخیر چیست. می شود به این روشنی وعده داد و برعکسش عمل کرد. این خلاف قرارداد سوم تیر سال 84 نیست\nposted by masoudbehnoud @ 12:59 PM 19 Comments\nمنع خروج و دستگیری ها؛ پیامی برای خارج از کشوری ها؟\nمقاله سایت فارسی بی بی سی را می توانید در دنباله همین مطلب بخوانید\nهمزمان با تائید خبر زندانی شدن هاله اسفندیاری، پژوهشگر مرکز آمریکایی وودرو ویلسون، پس از سفر به ایران، گزارش هایی منتشر شده مبنی بر اینکه یک ایرانی دانشگاهی مقیم لس آنجلس نیز هنگام بازگشت از سفر یک ماهه به تهران در فرودگاه دستگیر شده است.\nخانم اسفندیاری ماه دسامبر سال گذشته میلادی برای دیدار مادر نود و سه ساله خود به تهران رفت و به گفته خانواده اش هنگامی که یک هفته بعد به فرودگاه می رفت سه مرد نقابدار مسلح به چاقو تاکسی را متوقف کردند و کیف دستی وی را (با گذرنامه های ایرانی و آمریکایی اش) ربودند.\nبه این ترتیب گذار خانم اسفندیاری به ادارات امنیتی افتاد و در آن جا حدود پنجاه ساعت بازجوئی پس داد و به زندان اوین فرستاده شد.\nبنا به گزارش ها، دیگر فرد ایرانی بازداشت شده نیز برای دیدار مادر بیمار خود به تهران سفر کرده بوده و دو روز پیش به دنبال درگذشت مادرش قصد بازگشت به آمریکا را داشته که در فرودگاه تهران بازداشت شده است.\nهمزمان با روی کار آمدن دولت جدید در ایران و شکست اصلاح طلبان در انتخابات ریاست جمهوری، شواهد متعددی حکایت از تلاش هایی داشت که ظاهرا هدف آن نشان دادن پایان سیاست نرمش و تسامح در برابر مخالفان و منقدان و به آخر رسیدن دوران استقبال از تبادلات فرهنگی و رفت و آمد ایرانیان مهاجر به زادگاه خود است.\nچندی پیشتر، نازی عظیما مترجم و گزارشگر موسسه آمریکائی 'رادیو فردا'، که برای دیدار مادر بیمارش به تهران رفته بود با مشکل توقیف گذرنامه ایرانی خود مواجه شد و بنا به گزارش ها به وی اعلام شده به این زودی ها نمی تواند از کشور خارج شود.\nخانم عظیما، خانم اسفندیاری و نفر سوم که ظاهرا از خروجش جلوگیری شده، هر سه گذرنامه های آمریکایی و تابعیت های دوگانه داشته اند.\nخانم اسفندیاری در زمره هواداران اصلاحات در ایران به شمار می رود و در سال های اخیر تلاش خود را برای دعوت از روشنفکران ایرانی و فعالان عرصه های فرهنگ و سیاست و برپایی میزگردهای کارشناسی مصروف داشته و از جانب گروه های برانداز و مخالف جمهوری اسلامی نیز مورد حملات شدید قرار داشته است.\nاین دستگیری ها و محدودیت هایی مانند این، دو ماه بعد از آن صورت می گیرد که فعالان حقوق زنان و جنبش دانشجویی ایران نیز از سوی روزنامه های هوادار دولت این کشور به داشتن ارتباط با نهادهای غیردولتی خارجی متهم شده و برخی دفاتر این نهادها توسط ماموران امنیتی مهر و موم و فعالیت آن ها تعطیل شده است.\nروزنامه های نزدیک به دولت ایران جوایز بین المللی را که به برخی روشنفکران و فعالان ایرانی اعطا می شود، "حق العمل برای سرنگونی نظام" تلقی کرده و عملا هر نوع ارتباط فرهنگی و صنفی را با خارج از ایران به عنوان "ارتباط با بیگانه" یا "جاسوسی" محکوم دانسته خواستار منزوی کردن و حتی دستگیری کسانی شده اند که به نظرشان "ستون پنجم دشمن" و عوامل "تهاجم فرهنگی بیگانه" اند.\nسال پیش همزمان با دستگیری جنجالی رامین جهانبگلو، پژوهشگر ایرانی، آگاهان پیش بینی کردند که باید در انتظار سخت گیری هایی در رفت و آمد به کشور و تبادلات اطلاعات و فرهنگی داشت.\nرامین جهانبگلو در متنی که همزمان با آزادیش به نام وی منتشر شد، ضمن اشاره به انقلاب های رنگین در مناطق مختلف دنیا ادعا کرده بود که از تمایلات موسسات مختلف آمریکایی و اروپایی خبر دارد که در پی تغییر حکومت هستند.\nفرخ نگهدار، فعال سیاسی مقیم لندن، به سایت فارسی بی بی سی گفت این رفتارها نشانگر تلاش کسانی است که می خواهند به ایرانیان اصلاح طلب خارج از کشور بقبولانند دوران تبدیل معاند به مخالف و مخالف به منقد که در زمان دولت محمد خاتمی اعلام شده بود، پایان گرفته تا بدین ترتیب از رفت و آمد گروه های فکری و فرهنگی به ایران جلوگیری کنند.\nبا این حال وی معتقد است که این گونه روش ها کارایی خود را از دست داده است.\nبه گفته آقای نگهدار ایجاد محدودیت برای رفت و آمد ایرانیان و جلوگیری از تبادلات فرهنگی بین کسانی که در داخل و خارج کشور آرمان های مشترکی برای پیشرفت و رشد همه جانبه وطنشان دارند، زمانی لازم می آید که دولتی دچار بحران ناکارآمدی شود و بیمناک آن باشد که دیگران هم از وضعیت داخلی و نارضائی های عمومی با خبر شوند.\nبرخی آگاهان سیاسی ایجاد محدودیت رفت و آمدها را با دیگر محدودیت هایی که در ماه های اخیر برای فعالان زن، دانشجویان، کارگران و گروه های صنفی مختلف مانند وکلا، روزنامه نگاران و هنرمندان و استادان دانشگاه ها به وجود آمده بخش های مختلف یک طرح بزرگ می دانند که قصد دارد آثار تحولات ناشی از 'جنبش دوم خرداد' را از جامعه پاک کند.\nشاید دور از ذهن نباشد اگر دستگیری حسین موسویان، دپیلمات هسته ای سابق ایران نیز رفتاری در همین راستا ارزیابی شود؛ رویه ای که هدفش می تواند پرهیز دادن سیاست پیشه گان و حتی فعالان اقتصادی ایران از ارتباط با خارجی ها باشد.\nدر خبرهای حاشیه ای که همزمان با حبس نه روزه این دیپلمات سابق و معاون مرکز پژوهش های مجمع تشخیص مصلحت نظام ایران منتشر شد، مواردی همچون "سفرهای مکرر به خارج" و "مسائل امنیتی" و انتقال اطلاعات محرمانه به خارجی ها به چشم می آمد.\nگمانه زنی برخی ناظران مسائل ایران در مورد ایجاد محدودیت ها و چرخش در سیاست تساهل و تسامح دو هفته پیش با انتصاب روح الله حسینیان به عنوان مشاور امنیتی رییس جمهور عملا به تحقق پیوست.\nآقای حسینیان به عنوان حاکم شرع و قاضی دادگاه های سیاسی و امنیتی تنها کسی بود که همزمان با جنجال مربوط به دستگیری سعید امامی و خودکشی وی در زندان به حمایت و جانبداری از او پرداخت و در یک برنامه تلویزیونی اصلاح طلبان را به توطئه چینی های اطلاعاتی متهم کرد.\nدر همین حال محسن آرمین سخنگوی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، از طراحی "باند در حال بازسازی همفکران سعید امامی و حمایت لجستیک برخی نهادهای دارای تشکیلات آهنین و طرفدار افراطیون حاکم" از آنان خبر داده و و احتمال داده است که فعالیت های این گروه در ماه‌های آینده با اشکالی از بحران‌های تصنعی ادامه یابد.\nبه گفته آقای آرمین، تحولات و تحرکات تامل‌برانگیزی در عرصه سیاست خارجی و مناقشه هسته ای ایران و مسائلی نظیر آغاز مذاکرات گسترده با آمریکایی‌ها، همراه با آنچه وی بحران ناکارآمدی حکومت در آستانه انتخابات مجلس می نامد، از عواملی است که حکومت جمهوری اسلامی را به سخت گیری ها و صحنه آرایی هایی ترغیب کرده است\nposted by masoudbehnoud @ 4:06 AM 10 Comments


۱۲ روش برای افزایش فروش آنلاین (قسمت دوم) – آموزش طراحی سایت رایگان\n۱۲ روش برای افزایش فروش آنلاین (قسمت دوم)\nفروش آنلاین , افزایش فروش , فروشگاه اینترنتی\nفروش آنلاین , افزایش فروش , فروشگاه اینترنتیاستفاده از تصاویری از محصول موجب می‌شود تا محصول، محسوس‌تر و «واقعی‌تر» به نظر برسد. استفاده از تصاویر ابزاری قدرتمند برای فروش است. ولی گاهی آشکار کردن بسیار زود ماهیت محصول در فرآیند فروش آنلاین ، مانع از فروش می‌شود. باید پیش از بیان اینکه محصول دقیقا چیست، بر مزایا و ارزش‌های آن تاکید نمایید.\nبرچسب ها: ۱۲ روش برای افزایش فروش آنلاین (قسمت دوم), افزایش فروش, فروش آنلاین, فروشگاه اینترنتینظر بدهید\nمطلب قبلی۱۲ روش برای افزایش فروش آنلاین (قسمت اول)\nمطلب بعدیKeyword Stuffing چیست؟ چرا تکرار کلمه کلیدی اشتباه است؟


موز چاق می‌کند یا لاغر؟ - مجله آنلاین مگ باز\nبه افرادی که می‌خواهند سلامتشان را بهبود ببخشند، اغلب توصیه می‌شود که میوه‌ها و سبزیجات بیشتری مصرف کنند. با اینحال برخی از مردم نگرانند که میوه‌هایی با قند بالا مانند موز می‌توانند چاق کننده باشند. بنابراین تصمیم داریم در این مقاله بررسی کنیم که آیا موز باعث افزایش وزن شما خواهد شد، یا برعکس، باعث کاهش وزن.با مگ باز همراه باشید.\nبرچسب ها: موز برای تناسب اندامموز برای لاغریموز برای چاقیموز برای کاهش وزنموز خوردنموز لاغر میکندموز چاق میکند


اختلال در نمایش جنین - مرور سریع\nاختلال در نمایش جنین\nمنتشر شده در اختلال در نمایش جنین\nهر گونه پرزانتاسیون جنین که در آن عضو نمایش، جایی غیر از ورتکس جنین باشد. انواع آن عبارتند از: پرزانتاسیون بریچ، صورت، ابرو، پرزانتاسیون‌های ترکیبی در ارتباط با قرار‌های عرضی و مایل و پرزانتاسیون بند ناف.\nانسداد قسمت تحتانی رحم\nانسداد: جفت سرراهی، توده‌ء لگن، اختلالات لگن، فیبروئید‌ها، کیست‌های تخمدان.\nاختلالات جنین: نقایص لوله عصبی، هیدروسفالی، نقایص عصبی- عضلانی.\nپرزانتاسیون بریچ: در 1 مورد، از هر 500 مورد زایمان دیده می شود.\nپرزانتاسیون ابرو: در 1 مورد، از هر 1000 مورد زایمان دیده می شود.\nبدون علامت، احساس ناراحتی در اپی گاستر (در موارد پرزانتاسیون بریچ).\nپرزانتاسیون‌های بریچ و عرضی، اغلب قبل از زایمان مشخص می شوند.\nپرزانتاسیون بریچ: معاینه شکم: فوندوس رحم و سر جنین قابل لمس هستند.\nمعاینه‌ء واژینال در حین زایمان: باسن و یا پاهای جنین قابل لمس هستند.\nپرزانتاسیون عرضی: معاینه شکمی: سایز رحم کوچک تر است، شکل غیر طبیعی رحم ( رحم به صورت لترال طویل شده است)، سر جنین از ناحیه لترال قابل لمس است ( اغلب در سمت چپ).\nمعاینه واژینال در حین زایمان: انسداد زایمان و قابل لمس بودن اندام‌های جنین.\nپرزانتاسیون‌های صورت و ابرو، اغلب در طی زایمان تشخیص داده می شوند.\nپرزانتاسیون صورت: عضو پرزانته در قسمت بالاتر قرار دارد، قسمت وسیعی از سر قابل لمس است، زایمان طول کشیده، نماهایی از صورت، در معاینه واژینال قابل لمس است.\nپرزانتاسیون ابرو: عضو پرزانته اغلب بالاتر از حد طبیعی قرار دارد، آنگاژمان سر، صورت نمی گیرد، در مرکز سرویکس، برگما¹ قرار دارد. در معاینه واژینال، لبه‌های سوپراربیتال و قاعده‌ء بینی قابل لمس هستند.\nانجام سونوگرافی قبل از زایمان، برای تعیین قرار و نمایش جنین ضروری است. پرزانتاسیون بریچ (در 2/3 از موارد)، به صورت صاف بودن هر دو پا، فلکسیون هر دو پا و یا یکی از پاها پایین‌تر از باسن، تظاهر می یابد.\nپرزانتاسیون بریچ: تا هفته‌ء 37، باید مادر را کنترل کرد و تحت نظر قرار داد. در صورتی که پرزانتاسیون همواره به صورت بریچ باشد، چرخش خارجی سر باید در نظر گرفت. در صورتی که این روش با شکست مواجه شد، از ELCS، در هفته 39 بارداری استفاده می شود. در صورتی که زایمان قل دوم باشد و یا در صورت تمایل مادر (عدم وجود عوارض مادری و یا جنینی، فلکسیون سر، وزن جنین زیر 4 کیلوگرم)، زایمان را می توان به روش واژینال انجام داد. انجام زایمان واژینال، نیازمند تکنیک‌های اختصاصی و متخصصین با ترجربه است.\nپرزانتاسیون عرضی: در صورت وجودROM (به دلیل افزایش شانس پرولاپس بند ناف)، باید در هفته 37 بارداری، مادر را در بیمارستان پذیرش کرد. در صورتی که چرخش خودبخودی اتفاق افتاده و برای مدت بیش از 48 ساعت پایدار باقی بماند، جنین را باید خارج کرد. در غیر این صورت، یا چرخش خارجی س و آمنیوتومی به وسیله رزیدنت سال بالا و یا زایمان سزارین، پس از پایدار شدن موقعیت عرضی، انجام می شود.\nموقعیت قدامی چانه‌ای (90 درصد از موارد): زایمان در اغلب موارد، طول کشیده بوده و به صورت خودبخودی ختم می شود.\nموقعیت عرضی چانه‌ای: با دست، موقعیت را به قدامی- چانه‌ای تغییر می دهیم و سپس زایمان را به کمک فورسپس اداره می کنیم.\nموقعیت چانه‌ای- خلفی: زایمان به روش سزارین انجام می شود. باید به والدین آگاهی داد، که صورت نوزاد ممکن است به دلیل ادم شدید دچار تغییر شکل شده و پس از چندین روز، به حالت طبیعی بر میگردد.\nپرزانتاسیون ابرو: زایمان سزارین: زایمان واژینال در این موارد امکان ناپذیر است، مگر آن که پرزانتاسیون جنین، به ورتکس و یا صورت تغییر یابد.\nعوارض مادری: افزایش شانس ناتوانی ناشی از زایمان سزارین، پارگی رحم (به ویژه در موارد قرار عرضی)، زایمان طول کشیده، انسداد و توقف زایمان، افزایش ریسک خون‌ریزی پس از زایمان.\nعوارض جنینی: افزایش شانس آنومالی‌های مادرزادی، افزایش شانس مرگ و میر جنین در طی زایمان (اما شایع ترین علت این مساله نارس بودن نوزاد است)، افزایش خطر پرولاپس بند ناف.\nبر اساس عامل زمینه، متفاوت است.\n1- Bregma= (محل برخورد شکاف ساژیتال و شکاف پریتال در جمجمه کودکان (فونتال قدامی) (مترجم