အမရေိကနျကို သူမရောကျရှိသှားတဲ့အကွောငျးစုံကို စီကာပတျကုံး ပွောပွလာတဲ့ အိပနျဆယျလို..၊ – Maythadin\nအာဏာသိမျးပွီးကာလတှမှောတော့ စကစ ကနအေပူတပွငျးနဲ့အလိုရှိနတေဲ့ ပနျဆယျလိုကတော့ လှတျမွောကျရာဖွဈတဲ့ အမရေိကနျနိုငျငံကို သှားရောကျနိုငျခဲ့လို့ လူတှရေဲ့ဝဖေနျမှုကို ခံနရေပမေဲ့ ပနျဆယျလိုကတော့ အပွုံးမပကျြခဲ့ပါဘူး။ ဒီနမှေ့ာတော့ ပနျဆယျလို ကအမရေိကနျကိုရောကျလာခဲ့ပုံကို “အမရေိကနျမွကေိုစနငျးမိပုံက ထူးဆနျးတယျ။ လယောဉျဆငျးတာနဲ့ လယောဉျမယျက နာမညျကို မိုကျကချေါပွီး အရငျဆုံးထှကျခိုငျးတယျ။\nလယောဉျပျေါက ဆငျးတာနဲ့ ရဲက လာချေါသှားရော။ ဘာလဲဟ… ငါ့ဘဝတော့ စမုံတုံးပွီလားပေါ့။အမှနျတကယျတော့ ဘာမှ မဟုတျဘူး။ ပုံမှနျခရီးသညျမဟုတျလို့ ဖွညျ့ရမယျ့ဖောငျတှမေတူလို့ ကွိုချေါတာ။ သကျပွငျးခပြွီး လာကွိုသူကားနဲ့ ပါသှားတော့ ကားပျေါက မွငျရတဲ့ မွငျကှငျးက ထူးဆနျးပွနျတယျ။လူမနတေဲ့ အိမျတှေ၊ အိမျပကျြကွီးတှေ၊ လူသူမရှိတဲ့ လမျးတှေ။ ငါရောကျလာတာ အမရေိကနျလား၊ အခွားဂွိုလျလားပေါ့။ အမရေိကနျဆိုတာ ဒါကွီးလားပေါ့။ ငါ့ကို ဟောလိဝုဒျဇာတျကားတှေ ဂငျြးထညျ့တာမြားလားပေါ့။အမရေိကနျရဲ့ Crime Rate အမွငျ့ဆုံးထဲက မွို့။\nမွို့ပကျြနီးပါးဖွဈနတေဲ့ မွို့ကွီး။ အမရေိကနျ-ကနဒေါနယျစပျလိုငျးက Detroit ဆိုတဲ့မွို့။ လူမနဘေဲပဈထားတဲ့ အိမျပကျြကွီးတှဟော သရဲကားတှထေဲက အိမျတှလေိုပဲ။ နရေမယျ့နရောရောကျတော့ လေးယောကျခနျး၊ နှဈထပျကုတငျနှဈလုံးခထြားတဲ့ ဆယျပပေတျလညျအခနျးလေး။ အမြားသုံးရခြေိုးခနျး၊အိမျသာ တနျးစီရသေးတာ။ အခနျးတံခါး သော့ခတျခှငျ့မရှိ။ နိုငျငံပေါငျးစုံက နိုငျငံရေးသမားတှေ စောငျ့ရှောကျပေးတဲ့နရောလို့ သိရတယျ။ အမှနျတကယျက စစခငျြး Culture Shock နဲ့ ကိုယျအရမျးတုနျလှုပျသှားတာ။ တကယျတမျးပွနျတှေးတော့ အရမျးဆိုးဝါးတဲ့နရောမြိုး မဟုတျပါဘူး။\nသူစိမျးနိုငျငံ၊ သူစိမျးတှကွေား ကူကယျရာမဲ့။ ထမငျးရှာလို့မရတဲ့ မွို့။ ပေါငျမုနျ့နဲ့ ကွကျဥပွုတျအပွငျ ဘာမှမစားတတျတဲ့ Asian တောသူဘဝ။ ငတျလိုကျတာ ပွောမနနေဲ့။ Asian ဆို China ပဲ အသိမြားတော့ မနကျခငျးဆို နိဟောငျ၊နိဟောငျနဲ့ နှုတျဆကျပြူငှါကွလို့ China မဟုတျကွောငျး တတျသမြှ အီးဂလိအတိုအစနဲ့ ရနျတှရေ့သေးတာ။ ရောကျပွီးနှဈရကျအကွာမှာ ဖောငျတဈခုမှာ လကျမှတျထိုးရတယျ။ Homeless ဖွဈကွောငျးဖောငျပေါ့။ ပွုံးမိတယျ။ တဆကျတညျးမှာ မကျြရညျက ဝဲတယျ။ ဆယျ့နှဈနှဈကြျောကွိုးစားခဲ့ပွီး သုံးလပဲနခှေငျ့ရလိုကျတဲ့ အိမျကိုတှေးရငျး ရငျထဲအောငျ့တယျ။\nအဲ့အခြိနျက ခံစားခကျြပါ။ လပိုငျးအတှငျးမှာ ဒီအရာတှကေို မပေ့ဈနိုငျလိုကျပွီ။ အရှိတရားကို လကျခံဖို့ ခကျခဲတဲ့အခြိနျတှကေို ကြျောဖွတျခဲ့ရဖူးတာပဲ။ တဈပတျ၊ဆယျရကျ အားတငျးနထေိုငျပမေယျ့ ဆကျမနနေိုငျတော့တာကွောငျ့ ဘာအကူအညီမှ မယူတော့ပါကွောငျးလကျမှတျထိုးပွီး မိတျဆှတေဈယောကျရဲ့မွို့လေးကို ထှကျလာခဲ့တယျ။ေ ထာငျထဲဝတျဖို့ဆိုပွီး အသငျ့ထညျ့လာတဲ့ အဝတျအစားသုံးစုံ၊ အအေးဒီဂရီ Zero နီးနီးနရောကို အနှေးထညျသျောမှမပါဘဲ ရောကျခဲ့တယျ။ ပိုငျဆိုငျမှု၊ ငှကွေေး၊ မိသားစု၊ မိတျဆှအေပေါငျးအသငျးတှေ၊ ဘာတဈခုမှ မယူနိုငျခဲ့ပဲနဲ့ပေါ့။ဒီကာလမှာ ကိုယျ့ရဲ့လောကဓံကို တုံ့ပွနျပုံက အရငျလို ပွငျးပွငျးထနျထနျမဟုတျဘူး။\nအရငျက ကိုယျက အရာရာကို စိတျတငျးပွီး ရငျဆိုငျတယျ။ မာကြောတယျ။ မကျြရညျမကဘြူး။ ကိုယျခံစားရတာ လူမသိစရေဘူး။ အခုလို ဘဝရဲ့ကွုံဖူးသမြှထဲက အပွငျးထနျဆုံးသော လောကဓံကို ကွုံရခြိနျမှာ ကိုယျအရငျလို တငျးတငျးမာမာရငျဆိုငျရငျ အမွဈက လနျသှားမယျဆိုတာ ကိုယျသိတယျ။ လယေူရာယိမျးတဲ့ ပနျးပွားပငျလို ရငျဆိုငျတယျ။ ဝမျးနညျးရငျ ငိုလိုကျတယျ။ တငျးခံမထားဘူး။ ငိုခလြိုကျတယျ။ ငိုပွီးရငျ ပွနျရုနျးထတယျ။ ရယျစရာမွငျရငျ ရယျလိုကျတယျ။ ဆဲခငျြရငျ ဆဲလိုကျတယျ။ အခွားသူတှရေဲ့ ကွုံတှရေ့မှုတှကေို တှေးပွီး ငါမှဒုက်ခရောကျနတော မဟုတျဘူးလို့ အထပျထပျရိုကျသှငျးတယျ။ ငါက အရမျးကံကောငျးတဲ့သူ၊ ငါက သတှေငျးက လှတျလာတဲ့သူ၊\nငါက တျောပါသေးတယျပဲ တှေးတယျ။ ငိုခငျြလာရငျ ငိုပဈလိုကျတယျ။ ရယျခငျြလာရငျ ရယျပဈလိုကျတယျ။ အရာအားလုံးဟာ ကောငျးဖို့ဖွဈလာတာလို့ တှေးတယျ။ ဒီတျောလှနျရေးကလှဲရငျ ဖွဈပွီးခဲ့သမြှကို မပေ့ဈဖို့ ကွိုးစားတယျ။ မတမျးတမိအောငျ နထေိုငျတယျ။ မလှမျးတတျအောငျ ရှငျသနျတယျ။ ဒါပမေယျ့ နာကွငျစသေူ အာဏာရူးတှကေို တဈစက်ကနျ့မှ မမဘေူ့းဆိတာပဲ။ ဒီကာလတှမှော ဒီအရာတှအေပွငျ အပွငျးအထနျ တိုကျခိုကျမှုတှကေို ကွုံခဲ့ရတယျ။ စိတျကထုံနသေလိုမြိုး ဘာမှကို မခံစားရတော့ဘူး။ ထူးထှေ မနာကွငျမိဘူး။\nအသကျအန်တရာယျ ခွိမျးခွောကျခံရတာမြိုးတောငျ ရယျမိရုံအပွငျ ဘာမှမဖွဈမိတော့ဘူး။တဈခုခု ကွုံတှတေ့ယျ။ So What? ကိုယျလောကဓံကို တုံ့ပွနျတဲ့ပုံစံက So What ပါပဲ။ကွောကျလို့ဆိုပွီး ပွနျလှညျ့ပွေးလို့ရတဲ့အထဲမှာ ဘဝမပါဘူး။ လောကဓံဆိုတာက လိမ်မာခငျြလှနျးရငျ တဈခကျြပိုရိုကျတတျတာမို့ မိုကျမိုကျကနျးကနျးပဲ တုံ့ပွနျတယျ။ ရှငျနိုငျဖို့ သနျရမယျ၊ သနျမာရမယျ။ ရနျသူက သစေခေငျြတဲ့အခါ ရှငျအောငျနရေတာလညျး တိုကျပှဲပဲတဲ့။\nဒီတိုကျပှဲမှာ ကိုယျနိုငျတယျ။ လှလှပပ နိုငျတယျ။ သရေမယျ့ပှဲမှာ မသအေောငျနနေိုငျတာကိုပဲ ဂုဏျယူတယျ။ဆုံးရှုံးစရာရှိတာ မှနျသမြှ ဒီအခြိနျမှာ ဆုံးရှုံးထားလိုကျခငျြတယျ။ ဒီအခြိုးအကှပွေ့ငျးပွငျးမှာ ကိုယျအမြားကွီး သငျယူခဲ့တယျဆိုတာပါပဲ။ အတှအေ့ကွုံဆိုတာအကောငျးဆုံးကြောငျးတျော။သငျတနျးကွေးက ကွေးကွီးလှနျးတယျတဲ့။ ကိုယျက ဒီကြောငျးတျောကနေ ဂုဏျထူးယူမယျ့ ကြောငျးသူဆိုတာပါပဲ။\nဒီဘဝကွီးဆီက ဘာမှမလိုခငျြတော့ဘူးဆိုတဲ့ Comfort Zone မှာသာ ကိုယျ့ဘဝကိုကိုယျ ပဈခရြငျ ပဈခထြားမှာ။ သစေခေငျြသူတှေ လိုကျသတျနသေရှေ့ လှလှပပ ရှငျသနျပွနဦေးမှာ။ ငါပွနျတညျဆောကျမယျ့အရာတှဟော နငျတို့ဖွိုခခြဲ့တဲ့အရာတှထေကျ ပိုလှပစရေမယျ။ အခြိနျတညျးမှာပဲ နငျတို့ကို ရတဲ့နရောက ဖွိုခနြမေယျဆိုတာ ကတိပေးတယျ။? ” ဆိုပွီး ရေးသားထားခဲ့တာ ဖွဈပါတယျ။\nSource: Pencilo On Earth crd\nအမေရိကန်ကို သူမရောက်ရှိသွားတဲ့အကြောင်းစုံကို စီကာပတ်ကုံး ပြောပြလာတဲ့ အိပန်ဆယ်လို..၊\nအာဏာသိမ်းပြီးကာလတွေမှာတော့ စကစ ကနေအပူတပြင်းနဲ့အလိုရှိနေတဲ့ ပန်ဆယ်လိုကတော့ လွတ်မြောက်ရာဖြစ်တဲ့ အမေရိကန်နိုင်ငံကို သွားရောက်နိုင်ခဲ့လို့ လူတွေရဲ့ဝေဖန်မှုကို ခံနေရပေမဲ့ ပန်ဆယ်လိုကတော့ အပြုံးမပျက်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီနေ့မှာတော့ ပန်ဆယ်လို ကအမေရိကန်ကိုရောက်လာခဲ့ပုံကို “အမေရိကန်မြေကိုစနင်းမိပုံက ထူးဆန်းတယ်။ လေယာဉ်ဆင်းတာနဲ့ လေယာဉ်မယ်က နာမည်ကို မိုက်ကခေါ်ပြီး အရင်ဆုံးထွက်ခိုင်းတယ်။\nလေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းတာနဲ့ ရဲက လာခေါ်သွားရော။ ဘာလဲဟ… ငါ့ဘဝတော့ စမုံတုံးပြီလားပေါ့။အမှန်တကယ်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ပုံမှန်ခရီးသည်မဟုတ်လို့ ဖြည့်ရမယ့်ဖောင်တွေမတူလို့ ကြိုခေါ်တာ။ သက်ပြင်းချပြီး လာကြိုသူကားနဲ့ ပါသွားတော့ ကားပေါ်က မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ထူးဆန်းပြန်တယ်။လူမနေတဲ့ အိမ်တွေ၊ အိမ်ပျက်ကြီးတွေ၊ လူသူမရှိတဲ့ လမ်းတွေ။ ငါရောက်လာတာ အမေရိကန်လား၊ အခြားဂြိုလ်လားပေါ့။ အမေရိကန်ဆိုတာ ဒါကြီးလားပေါ့။ ငါ့ကို ဟောလိဝုဒ်ဇာတ်ကားတွေ ဂျင်းထည့်တာများလားပေါ့။အမေရိကန်ရဲ့ Crime Rate အမြင့်ဆုံးထဲက မြို့။\nမြို့ပျက်နီးပါးဖြစ်နေတဲ့ မြို့ကြီး။ အမေရိကန်-ကနေဒါနယ်စပ်လိုင်းက Detroit ဆိုတဲ့မြို့။ လူမနေဘဲပစ်ထားတဲ့ အိမ်ပျက်ကြီးတွေဟာ သရဲကားတွေထဲက အိမ်တွေလိုပဲ။ နေရမယ့်နေရာရောက်တော့ လေးယောက်ခန်း၊ နှစ်ထပ်ကုတင်နှစ်လုံးချထားတဲ့ ဆယ်ပေပတ်လည်အခန်းလေး။ အများသုံးရေချိုးခန်း၊အိမ်သာ တန်းစီရသေးတာ။ အခန်းတံခါး သော့ခတ်ခွင့်မရှိ။ နိုင်ငံပေါင်းစုံက နိုင်ငံရေးသမားတွေ စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့နေရာလို့ သိရတယ်။ အမှန်တကယ်က စစချင်း Culture Shock နဲ့ ကိုယ်အရမ်းတုန်လှုပ်သွားတာ။ တကယ်တမ်းပြန်တွေးတော့ အရမ်းဆိုးဝါးတဲ့နေရာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။\nသူစိမ်းနိုင်ငံ၊ သူစိမ်းတွေကြား ကူကယ်ရာမဲ့။ ထမင်းရှာလို့မရတဲ့ မြို့။ ပေါင်မုန့်နဲ့ ကြက်ဥပြုတ်အပြင် ဘာမှမစားတတ်တဲ့ Asian တောသူဘဝ။ ငတ်လိုက်တာ ပြောမနေနဲ့။ Asian ဆို China ပဲ အသိများတော့ မနက်ခင်းဆို နိဟောင်၊နိဟောင်နဲ့ နှုတ်ဆက်ပျူငှါကြလို့ China မဟုတ်ကြောင်း တတ်သမျှ အီးဂလိအတိုအစနဲ့ ရန်တွေ့ရသေးတာ။ ရောက်ပြီးနှစ်ရက်အကြာမှာ ဖောင်တစ်ခုမှာ လက်မှတ်ထိုးရတယ်။ Homeless ဖြစ်ကြောင်းဖောင်ပေါ့။ ပြုံးမိတယ်။ တဆက်တည်းမှာ မျက်ရည်က ဝဲတယ်။ ဆယ့်နှစ်နှစ်ကျော်ကြိုးစားခဲ့ပြီး သုံးလပဲနေခွင့်ရလိုက်တဲ့ အိမ်ကိုတွေးရင်း ရင်ထဲအောင့်တယ်။\nအဲ့အချိန်က ခံစားချက်ပါ။ လပိုင်းအတွင်းမှာ ဒီအရာတွေကို မေ့ပစ်နိုင်လိုက်ပြီ။ အရှိတရားကို လက်ခံဖို့ ခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရဖူးတာပဲ။ တစ်ပတ်၊ဆယ်ရက် အားတင်းနေထိုင်ပေမယ့် ဆက်မနေနိုင်တော့တာကြောင့် ဘာအကူအညီမှ မယူတော့ပါကြောင်းလက်မှတ်ထိုးပြီး မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ရဲ့မြို့လေးကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ေ ထာင်ထဲဝတ်ဖို့ဆိုပြီး အသင့်ထည့်လာတဲ့ အဝတ်အစားသုံးစုံ၊ အအေးဒီဂရီ Zero နီးနီးနေရာကို အနွေးထည်သော်မှမပါဘဲ ရောက်ခဲ့တယ်။ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ငွေကြေး၊ မိသားစု၊ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းတွေ၊ ဘာတစ်ခုမှ မယူနိုင်ခဲ့ပဲနဲ့ပေါ့။ဒီကာလမှာ ကိုယ့်ရဲ့လောကဓံကို တုံ့ပြန်ပုံက အရင်လို ပြင်းပြင်းထန်ထန်မဟုတ်ဘူး။\nအရင်က ကိုယ်က အရာရာကို စိတ်တင်းပြီး ရင်ဆိုင်တယ်။ မာကျောတယ်။ မျက်ရည်မကျဘူး။ ကိုယ်ခံစားရတာ လူမသိစေရဘူး။ အခုလို ဘဝရဲ့ကြုံဖူးသမျှထဲက အပြင်းထန်ဆုံးသော လောကဓံကို ကြုံရချိန်မှာ ကိုယ်အရင်လို တင်းတင်းမာမာရင်ဆိုင်ရင် အမြစ်က လန်သွားမယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိတယ်။ လေယူရာယိမ်းတဲ့ ပန်းပြားပင်လို ရင်ဆိုင်တယ်။ ဝမ်းနည်းရင် ငိုလိုက်တယ်။ တင်းခံမထားဘူး။ ငိုချလိုက်တယ်။ ငိုပြီးရင် ပြန်ရုန်းထတယ်။ ရယ်စရာမြင်ရင် ရယ်လိုက်တယ်။ ဆဲချင်ရင် ဆဲလိုက်တယ်။ အခြားသူတွေရဲ့ ကြုံတွေ့ရမှုတွေကို တွေးပြီး ငါမှဒုက္ခရောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ အထပ်ထပ်ရိုက်သွင်းတယ်။ ငါက အရမ်းကံကောင်းတဲ့သူ၊ ငါက သေတွင်းက လွတ်လာတဲ့သူ၊\nငါက တော်ပါသေးတယ်ပဲ တွေးတယ်။ ငိုချင်လာရင် ငိုပစ်လိုက်တယ်။ ရယ်ချင်လာရင် ရယ်ပစ်လိုက်တယ်။ အရာအားလုံးဟာ ကောင်းဖို့ဖြစ်လာတာလို့ တွေးတယ်။ ဒီတော်လှန်ရေးကလွဲရင် ဖြစ်ပြီးခဲ့သမျှကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ မတမ်းတမိအောင် နေထိုင်တယ်။ မလွမ်းတတ်အောင် ရှင်သန်တယ်။ ဒါပေမယ့် နာကြင်စေသူ အာဏာရူးတွေကို တစ်စက္ကန့်မှ မမေ့ဘူးဆိတာပဲ။ ဒီကာလတွေမှာ ဒီအရာတွေအပြင် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကြုံခဲ့ရတယ်။ စိတ်ကထုံနေသလိုမျိုး ဘာမှကို မခံစားရတော့ဘူး။ ထူးထွေ မနာကြင်မိဘူး။\nအသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်ခံရတာမျိုးတောင် ရယ်မိရုံအပြင် ဘာမှမဖြစ်မိတော့ဘူး။တစ်ခုခု ကြုံတွေ့တယ်။ So What? ကိုယ်လောကဓံကို တုံ့ပြန်တဲ့ပုံစံက So What ပါပဲ။ကြောက်လို့ဆိုပြီး ပြန်လှည့်ပြေးလို့ရတဲ့အထဲမှာ ဘဝမပါဘူး။ လောကဓံဆိုတာက လိမ္မာချင်လွန်းရင် တစ်ချက်ပိုရိုက်တတ်တာမို့ မိုက်မိုက်ကန်းကန်းပဲ တုံ့ပြန်တယ်။ ရှင်နိုင်ဖို့ သန်ရမယ်၊ သန်မာရမယ်။ ရန်သူက သေစေချင်တဲ့အခါ ရှင်အောင်နေရတာလည်း တိုက်ပွဲပဲတဲ့။\nဒီတိုက်ပွဲမှာ ကိုယ်နိုင်တယ်။ လှလှပပ နိုင်တယ်။ သေရမယ့်ပွဲမှာ မသေအောင်နေနိုင်တာကိုပဲ ဂုဏ်ယူတယ်။ဆုံးရှုံးစရာရှိတာ မှန်သမျှ ဒီအချိန်မှာ ဆုံးရှုံးထားလိုက်ချင်တယ်။ ဒီအချိုးအကွေ့ပြင်းပြင်းမှာ ကိုယ်အများကြီး သင်ယူခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။ အတွေ့အကြုံဆိုတာအကောင်းဆုံးကျောင်းတော်။သင်တန်းကြေးက ကြေးကြီးလွန်းတယ်တဲ့။ ကိုယ်က ဒီကျောင်းတော်ကနေ ဂုဏ်ထူးယူမယ့် ကျောင်းသူဆိုတာပါပဲ။\nဒီဘဝကြီးဆီက ဘာမှမလိုချင်တော့ဘူးဆိုတဲ့ Comfort Zone မှာသာ ကိုယ့်ဘဝကိုကိုယ် ပစ်ချရင် ပစ်ချထားမှာ။ သေစေချင်သူတွေ လိုက်သတ်နေသရွေ့ လှလှပပ ရှင်သန်ပြနေဦးမှာ။ ငါပြန်တည်ဆောက်မယ့်အရာတွေဟာ နင်တို့ဖြိုချခဲ့တဲ့အရာတွေထက် ပိုလှပစေရမယ်။ အချိန်တည်းမှာပဲ နင်တို့ကို ရတဲ့နေရာက ဖြိုချနေမယ်ဆိုတာ ကတိပေးတယ်။? ” ဆိုပြီး ရေးသားထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။


အကြမ်းဖက်ဖြိုခွဲလည်း စစ်အာဏာရှင်တွေကို ပြည်သူတိုက်ထုတ်လို — မြန်မာဌာန\nအကြမ်းဖက်ဖြိုခွဲလည်း စစ်အာဏာရှင်တွေကို ပြည်သူတိုက်ထုတ်လို\nဖေဖော်ဝါရီလ ၂၈ ရက်နေ့ မနေ့က အာဏာသိမ်းစစ်ကောင်စီကို ဆန့်ကျင်ရေးလူထုလှုပ်ရှားမှုကို စစ်တပ်နဲ့ ရဲက ကျည်ဆန်အစစ်တွေအပါအဝင် ရာဘာကျည်တွေ မျက်ရည်ယိုဗုံးတွေနဲ့ ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ခတ်နှိမ်နှင်းခဲ့တာကြောင့် ရန်ကုန်၊ မန္တလေးအပါအဝင် မြို့အတော်များများမှာ သေဆုံးသူ ၁၈ ဦး ထက်မနည်းရှိခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာရသူ၊ ဖမ်းဆီးခံရသူတွေ အများအပြားရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုဖြိုခွဲမှုတွေရှိနေပေမယ့် ပြည်သူတွေကတော့ စစ်အာဏာရှင်တွေကို အပြီးတိုင် တိုက်ထုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြတာတွေလဲ တွေ့ရပါတယ်။\nမြန်မာနိုင်ငံတဝန်း အာဏာသိမ်းစစ်ကောင်စီ ဆန့်ကျင်ရေးဆန္ဒပြပွဲတွေမှာ လုံခြုရေးတပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ အကြမ်းဖက် ပစ်ခတ်မှုကြောင့် မနေ့ကသေဆုံးသူ အနည်းဆုံး ၁၈ ဦးရှိခဲ့တဲ့အတွက် ဖေဖော်ဝါရီလ ၁ ရက်နေ့ အာဏာသိမ်းပွဲအပြီး ပြည်သူအများဆုံး အသက်ဆုံးပါးရတဲ့နေ့ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\nဆန္ဒပြပွဲအများအပြားမှာ စစ်တပ်နဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့တွေဟာ ငြိမ်းချမ်းစွာဆန္ဒပြနေသူတွေကို တစုံတရာ ကြိုတင်အသိပေးခြင်းမရှိဘဲ စစ်မြေပြင်သုံး ကျည်ဆံအစစ်တွေနဲ့ ပစ်ခတ်ခဲ့တယ်လို့ ဆန္ဒပြသူတွေက ပြောပါတယ်။ ကုလသမဂ္ဂနဲ့ နိုင်ငံတကာခေါင်းဆောင်တွေက အာဏာသိမ်းစစ်ကောင်စီကို ရှုတ်ချပြီး အကြမ်းဖက်သတ်ဖြတ်မှုတွေကို ရှောင်ကြဉ်ဖို့နဲ့ ဒီမိုကရေစီနည်းကျ လူထုရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အစိုးရလက်ထဲ အာဏာပြန်လွှဲဖို့ ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုနေချိန်မှာ အခုလို ဖြိုခွဲမှုတွေ ပေါ်ပေါက်နေတာပါ။\nဆန္ဒပြသူတွေကို စစ်တပ်နဲ့ ရဲက အကြမ်းဖက်ဖြိုခွဲမှုတွေကြောင့် စိတ်ထိခိုက်ရကြောင်းနဲ့ ပြည်သူတွေအနေနဲ့ ကူရာကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရကြောင်း မြောက်ဥက္ကလာက ဦးမင်းသော်က က ပြောပါတယ်။\nမနေ့က စစ်တပ်နဲ့ရဲက ဆန္ဒပြတဲ့သူတွေကို အကြမ်းဖက် ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်ခဲ့တာနဲ့ပတ်သက်ပြီး စစ်အာဏာရှင်တွေကို အပြီးးတိုင်တိုက်ထုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်လို့ ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ကိုစည်သူမောင်က ပြောပါတယ်။\nနိုင်ငံရေးလေ့လာသူဦးသန်းစိုးနိုင်က ပြည်သူလူထုက စစ်အာဏာရှင်တွေကို တိုက်ထုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာကို မြင်နေရကြောင်း၊ လက်နက်မဲ့ပြည်သူတွေ အထိအခိုက်မများလာခင် နိုင်ငံတကာကအမြန်ဝင်ရောက်ကူညီဖို့ ပြည်သူတွေကမျှော်လင့်နေကြကြောင်း အခုလိုပြောပါတယ်။\nမြန်မာနိုင်ငံမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာဆန္ဒပြနေတဲ့သူတွေကို စစ်တပ်နဲ့ရဲက အရှိန်မြှင့်အကြမ်းဖက် ဖြိုခွင်းတာကို အမေရိကန် နဲ့ ဗြိတိန်တို့က ချက်ချင်းကြေညာချက်ထုတ်ပြန် ကန့်ကွက်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က အမေရိကန်နိုင်ငံ နယူးရောက်မှာ ကျင်းပတဲ့ ကုလသမဂ္ဂအထွေထွေ ညီလာခံမှာ မြန်မာသံအမတ်ကြီး ဦးကျော်မိုးထွန်းက ဒီမိုကရေစီနည်းကျရွေးချယ်တဲ့ နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံပုဂ္ဂိုလ် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် အစိုးရအာဏာပြန်လည်ရရှိရေးအတွက် ရဲရင့်ပြတ်သားစွာပြောဆိုခဲ့ပုံနဲ့ မြန်မာပြည်မှာစစ်တပ်က အကြမ်းဖက်ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်နေပုံတွေကို နိုင်ငံတကာ သတင်းမီဒီယာတွေကလည်း အစဉ်တစိုက် ဖော်ပြနေတာမြင်ရပါတယ်။\nHow many people are required to die for democracy and freedom in Myanmar ???\nKindly advise the UN, US, UK, EU and others world communities.\n"SAVE DEMOCRACY AND HUMAN-RIGHT IMMEDIATELY"


အဖြည့်ခံ အနင်းခံ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Myanma News » အဖြည့်ခံ အနင်းခံ\nPosted by ကိုပေါက်(မန္တလေး) on Feb 7, 2012 in Myanma News, News | 19 comments\n2 မကြောက်မရွှံ့ကားနားလေးကို ဇွတ်အတင်းကပ်တောင်းတာပါ\n3 မပေးဘူးဆိုရင်လဲမရ ဇွတ်\nမန်းလေး 35လမ်း ကုန်းကျော်အရှေ့ဘက်မီးပွိုင့်မှာ။\n26ဘီလမ်း လမ်း80ကမီးပွိုင့်မှာ ။\nဗြုန်းကနဲကြည့်ရင်တော့ ဒီကလေးတွေကို အပြစ်မြင်စရာ။\nသူ့တို့ကိုဘဲ စိတ်ပျက်စရာ အမြဲတွေ့နေရတာကိုး။\nတကယ်တော့ ဒီကလေးတွေရဲ့မိဘတွေက ခိုင်းတာဖြစ်သလို\nတကယ်ပပျောက်စေချင်ရင် ဒီကလေးတွေကို ဖမ်းဆီးလိုက်ရုံနဲ့မပြီးပါဘူး။\nဒီကလေးတွေလာချိန် ပြန်ချိန်ကိုစောင့် ပြီး သူတို့နောက်ကွယ်ကလူကို\nသူုတို့နောက်ကွယ်မှာရှိနေ ထိန်းချုပ်နေတဲ့လူကို မိအောင်ရှာပြီး အမြစ်ပါ ပါစေချင်တာပါ။\nကျနော်တို့က သတင်းတစ်ခုပေးလိုက်ရင် အဆုံးထိပါအောင် နှိုက်နိုင်စေချင်ပါတယ်။\nအဓိက ကတော့ အားလုံးကို ကောင်းစေချင်တာပါဘဲ။\nကောင်းဘို့အတွက်က အပေါ်ယံသပ်ချနေလို့ကတော့ အလကားပါဘဲ။\nအမြစ်ကပါနုတ်ပစ် သင့်တယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။.\nဟုတ်တယ် လေးပေါက် သူတို့ခဗျာကို နောက်ကနေ ကြိုးကိုင်တဲ့သူတွေ ရှိနေတာကို အရင်ဆုံး မိအောင်စုံစမ်း အပြစ်ပေးသင့်တယ် မိဘ (သို့) ဆွေမျိုးတွေ တစ်ချို့က ကလေးတွေ မွေးစားပြီး ခိုင်းစားတာတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ် အဲဒီလို လူမျိုးတွေကို အရင်ဆုံးဖမ်းဆီး အရေးယူသင့်တယ်\nကျွန်တော်ကတော့ … အပြည့်ခံ၊ အနင်းခံ လို့ ပြောခွင့်ပေးပါနော်။\nသူတို့လေးတွေကို နောက်ကွယ်က ခိုင်းနေတဲ့ သူတွေက ခွက်မှာ “အပြည့်ခံ” ခိုင်းတယ်ဆိုပဲ။ မရရင် ရိုက်ခံရတာတို့ ထမင်းမကျွေးတာတို့ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။\nမန္တလေး ဘူတာကြီးနားမှာ တောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို တောင်းလို့ရအောင် ရေနွေးပူနဲ့ လောင်းပြီး ဒဏ်ရာပြတောင်းခိုင်းဆိုဗျ။\nနောက် သူတို့တွေက ကားတွေ၊ ဆိုင်ကယ်တွေကြားမှာ ခြေထောက် ဘီးအောက်ဝင် “အနင်းခံ” ပြီးတောင်းတာလဲ ရှိနေတယ်။\nအခုတစ်လော ကားဂိတ်တွေမှာလည်း အဲ့လို ကလေးတွေ လိုက်တောင်းနေတာ ပိုဆိုးနေတယ်\nတစ်ခါတုန်းကလည်း ကားဂိတ်မှာ လေးနှစ်အရွယ်ကလေးလေးကို လိုက်တောင်းခိုင်းနေတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်\nအဖေလို့ ယူဆရတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ကတော့ ကလေးနဲ့ မလှမ်းမကမ်းကနေလိုက်ပြီး ကြည့်နေတယ်လေ\nသနားစရာကောင်းလိုက်တဲ့ကလေးတွေ အဲဒီလိုကလေးတွေ မြန်မာပြည်မှာ ဘယ်လောက်တောင်ရှိနေမယ်မသိဘူး\nဒါပေမယ့် ခိုင်းစားတဲ့သူက မိဘဖြစ်နေရင်တော့ ဥပဒေအကြောင်းနားလည်တဲ့သူက ရှင်းပြပေးပါလား\nအထူးသဖြင့် ကူညီပါရစေဆိုတဲ့ နှမစောင်းတွေ..\nဒီခလေးတွေနောက်မှာ ကြိုးကိုင်တောင်းခိုင်းတဲ့ လူတွေ..မိဘတွေကို အရေးယူသင့်တယ်..\nသတောင်းစား အမှုလိုက်လို့နေ့ တွက်မကိုက်ဘူးဆိုပြီး အေဘေးတွေ ဒီတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေတာ…\nဒီအလုပ်က မင်းတို့ လုပ်ရမဲ့အလုပ်ကွ.\nသောက်ဆံနောက်လိုက်ပြီး ဆပ်ကြေးကောက်ဖို့ ပဲ ချောင်းမနေနဲ့အေဘေးတွေရဲ့\n(ဟုတ်လားမဟုတ်လားတော့ သိဘူး..ကြည့်မရတာနဲ့ ..ဂွင်ထဲဝင်တုန်းဆရာလုပ်ရတာ အေဘေးတွေရဲ့ )\nသဂျီးရေ ဒီမှာဆဲနေပြန်ပြီ Aဘေးတဲ့\nတူ ဆဲတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။\nထိပ်ဆုံးမရောက်မဲ့ ကောင်တွေလို့ ပြောတာနေမှာ\nA က ထိပ်ဆုံးမှာ ဆိုတော့ ထိပ်မရောက်မဲ့ ဘေးကကောင်တွေလေ ၊A ရဲ့ ဘေးဆိုလို့လေ ၊ ဟုတ်လားဟင် စိန်ပေါက်\nဒီလိုတောင်းနေတဲ့ သူတွေကို အရေးယူလို့ မလွယ်ဘူး ဖြစ်နေတယ်ဆိုပဲ။\nအလုပ်ပေးရင်လည်း ပြေးကြတယ်၊ ဝင်ငွေ မကောင်းလို့ ဆိုဗျ။\nရဲကလည်း ကလေးတွေဆို ဖမ်းလို့မရ၊ လူငယ်စခန်းတွေ ပို့ရင်လည်း ပြန်ပြေးကြ ဆိုသဗျ။\nကျမလည်း အဲ့လိုပဲ ကြားတာ ။ ပြောရရင် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နုနုနယ်နယ်လေးတွေကို စိတ်ဓာတ်လေးတွေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ ။ လုပ်မယ်ဆိုရင်လည်း တကယ့်ကို အစကနေ အဆုံးအထိ ရေရှည်စီမံကိန်းနဲ့ ကို စစ်ဆင်ရေးတခုလို နိုင်ငံတော်က လုပ်ပေးရင်တော့ ဒီကိစ္စလုံးဝ ပပျောက်သွားမယ် ထင်ပါတယ်။ တကယ်လုပ်ရင် အဟုတ်ဖြစ်မှာပါ။\nလေးပေါက်ရေ စိတ်ကူးလေးတွေ သိပ်ကောင်းပါတယ်။ အာဇာနည်ကုန်းကြီးကို ပြန်ပြင်တော့မှာဆိုတော့ လေးပေါက်ပစ်လိုက်တဲ့ခဲ့တလုံးကတော့ မှန်သွားပါပြီ။ ၀မ်းသာစရာပါ။\nကျနော့်အသိကောင်လေး အဲလိုလမ်းဘေးက ကလေးတွေခေါ်\nစရိုက်ဗျ…. စရိုက်…။ တစ်ချို့ကလည်းပြောကြတယ်…။ သန္ဓေ ကိုက မကောင်းဘူးဆိုတာလေ…။ ကျွန်တော်လည်းတွေ့ဖူးတယ်..။ သူတို့ရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကိုက ပေါ့ပေါ့နေ ပေါ့ေါပ့ စားနဲ့ ခေါက်ရိုးကျိုးနေတာ စည်းနဲ့ ကမ်းနေ နေရတဲ့ နေရာမှာ ဘာတွေပဲရရ မပျော်ပိုက်ကြတော့ဘူး ဗျ….။\nသူတို့ အဖေအရင်းဆိုတဲ့ အေဘေးတွေက ဘယ်ရောက်နေကြလဲ သိဘူးဗျ။\nမင်းကလဲ အ ရန်ကော။\nသူအဖေက သူတို့သားသမီးကို ပရီးမီးယားလိဂ်ဘောလုံးသမားများလို\nဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲဆိုတော့ အငှားခိုင်းတာဖြစ်ဖြစ် အဖေအမေခိုင်းတာဖြစ်ဖြစ်


One 's Desires…Education Never Too Far – ပညာရေးဝေးသည်မရှိ | E-Learning Myanmar and Training Centers | Pro Net | E-Learning Myanmar and Training Centers | Pro Net\nOne 's Desires...Education Never Too Far - ပညာရေးဝေးသည်မရှိ\nလက်ရှိမြန်မာနိုင်ငံကဲ့သို့သော ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများတွင် အဆင့်မြှင့်ပညာရေးရပ်များကို ဝါဿနာပါပြီးသင်ယူလေ့လာခွင့်ရယူလိုသူလိုသော်လည်း ငွေကြေးအခက်အခဲ ၊ ပညာအခက်အခဲ နှင့်အခြားသောအခက်အခဲမြောက်မြားစွာတို့ကြောင့် မတတ်နိုင်ကြသူများ ဒုနှင့်ဒေးပင်။ ထိုသို့အခက်အခဲအကြပ်အတည်းများက နိုင်ငံတစ်နိုင်ကိုဦးဆောင်တည်ဆောက်မည့် အဖိုးထိုက်တန်လှသော လူငယ်လူရွယ်များ၏တိုးတက်ရေးအား အကြီးအကျယ်ဟန့်တားနေသည်။\nသို့သော်လည်း တိုးတက်နေသာ နည်းပညာနှင့်အညီ မြန်မာနိုင်ငံမှကလေး ၊ လူငယ်များလည်း နိုင်ငံတကာတွင် ခောတ်ပေါ်နည်းပညာများကို အမှီလိုက်နိုင်ရန်အတွက် Telenor ၊ Ooredoo နှင့် MPT ကဲ့သို့သော Telecom ကြီးများ၏ပံ့ပိုးမှုကြောင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ အင်တာနက်ကိုလွယ်လင့်တကူလက်လှမ်းမှီနိုင်ပြီလို့ ဆိုနိုင်ပြီ။ သို့သော်လည်း နယ်ဒေသကလေး ၊ လူငယ်များမှာ ဘာသာစကားအခက်အခဲအတိုင်းအတာတစ်ခုထိ ရှိနိုင်ပြီး နိုင်ငံခြားဝက်ဘ်ဆိုဒ်များသို့ တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုလေ့လာရန်မလွယ်ကူလှပေ။ ထို့ကြောင့် ပြည်တွင်းသင်တန်းများသည် အသက်မွေးမှုပညာရပ်များကို ဖြန့်ဖြူးရာတွင် ကျောင်း ၊ တကသိုလ်ပြီးလျှင် အရေးပါဆုံး အရင်းအမြစ်များဖြစ်လာသည်။ သို့သော်လည်း နယ်ကျောင်းသားအနေဖြင့် မိမိနေထိုင်ရာ မြို့ ၊ တိုင်းဒေသကြီးများတွင် ယခုလက်ရှိခောတ်စားနေသော အတက်ပညာများ ၊ ယခုလက်ရှိအလုပ်တိုင်းတွင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်နေသော လုပ်ငန်းခွင်သုံး နည်းပညာများ ၊ အတက်ပညာများ ၊ အသိပညာများကို အချိန်နှင့် တပြေးညီသင်ကြားပေးနိုင်သော သင်တန်းများနည်းပါးခြင်း ၊ မြို့ပြကြီးများသို့ လာရောက်သင်ယူရန် အချိန် ၊ ငွေ အခက်အခဲများစွာ ရှိခြင်း အစရှိသော အခက်အခဲပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒါကြောင့် online e-learning ဟာ ဖော်ပြပါအခက်အခဲများကိုကျော်လွန်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံဖြစ်မြန်မာနိုင်ငံအဖို့ အလွန်အရေးပါသော ကွက်လပ်ကို ဖြည့်စွမ်းပေးနိုင်သည်ဟု ယူဆမိပါသည်။ သို့ပါ၍ online e-learning ကိုအသုံးပြုပြီး မိမိ နှင့် ပညာရေး ဆိုသည်မှာ ဝေးသည်မရှိနိုင်တော့ဘဲ မိမိစိတ်ထဲရှိသ၍လေ့လာနိုင်ကာ အောင်မြင်မှုလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာတက်လှမ်းနိုင်ကြမည်မှာ ဧကန်မုချဖြစ်ပေသည်။\nOne ‘s Desires…Education Never Too Far\nThere are millions of people around the world, right now, who wish to access higher education but cannot. Online E-learning is one way of distance learning that presents an extraordinary opportunity to help address disparities in access across developing countries like Myamar. Online E-learning allows anyone, anywhere in the world, to study without requiring governments or private parties to expend heavy investments required in establishing and expanding traditional universities. Online E-learning allows foramore equitable and accessible higher education system whereby rural students can complete their studies without leaving their communities and students working to support their family can take advantage ofaflexible study schedule.\nYet, the use of Internet technology in education within developing countries can be challenging. In places with minimal infrastructure the application of this solution is not always straightforward. There are problems to consider such as the fact that many in developing countries like Myanmar do not have computers or individual Internet access, and if they do, it is usually not with broadband Internet. Broadband in developing countries is expensive relative to annual salaries. Many students study in Internet cafes,agood number of which do not have broadband Internet. But thanks to giant Telecom Providers like MPT, Telenor Myanmar and Ooreddo Myanmar, it is more convenient for users to use internet easily ever before.\nဇူလိုင် 18, 2017\n3တုံ့ပြန်မှု "One 's Desires...Education Never Too Far - ပညာရေးဝေးသည်မရှိ"\nWah Wah Hlaingနိုဝင်ဘာ 15, 2017 at 1:27 ညနေပြန်စာရေးရန် အသင်းဝင် အဖြစ်ဝင်ရောက်ပါ။\nWah Wah Hlaingနိုဝင်ဘာ 15, 2017 at 1:30 ညနေပြန်စာရေးရန် အသင်းဝင် အဖြစ်ဝင်ရောက်ပါ။\nPdf file download ဆွဲမရလို့ရှင့်\nWah Wah Hlaingနိုဝင်ဘာ 15, 2017 at 1:33 ညနေပြန်စာရေးရန် အသင်းဝင် အဖြစ်ဝင်ရောက်ပါ။


Rita, Writing for My Sake!: ငယ်ဘဝကို လွှမ်းမိုးခဲ့သူများ\nPosted by Rita at 9/05/2010 12:01:00 AM\nဆရာဝန်အလုပ်ကို ဝါသနာမပါပဲ ဆရာဝန်လိုင်းယူသွားတဲ့\nမှာပါ အများကြီးတွေ့ဖူးတယ်။ဘာကြောင့်လဲ..၊အဲဒီ အကျိုး\nဆက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဘယ်လောက်ထိရိုက်ခတ်လေမလဲ...။\nဒီပို့စ်လေး ဖတ်ပြီးငိုင်သွားတယ်။ ဘယ်ဘ၀ကို ဒီလောက်မှတ်မိတာ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းများ ရေးတားလားဟင်။ ကျွန်တော်လဲ အစ်မအရွယ်လောက်တုန်းက စာတွေ သိပ်ဖတ်တာ ကျွန်တော်တို့ မြို့က လူငယ်တွေထဲ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ထဲပဲ စာဖတ်အားအကောင်းဆုံးလို့တောင်ထင်မိတယ်။ ဒီအစ်မကြီးလဲ အတော်ဖတ်သည်ကိုးးး- အခုထိတော့ ကံကောင်းနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့ အဆက်အသွယ်ပြတ်ခဲ့ရင်ကံဆိုးပြီး။ နောက်ထပ် အဲလို သယ်ရင်းတွေထပ်ရရင် ကံကောင်းဦးမယ်ပေါ့.....\nလေးထောင့်တွေနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ဖို့ မလိုပါဘူး။\nရေးထားတဲ့ ပို့စ် ဖတ်လို့ ကောင်းတယ်။\nYou also big big girl.\nYou can make decision what you want.\nMost of peoples scare to do something.\nYoung children in Myanmar got pressure under their parents and educated society.\nThey lost their playing time.\nအမ ဆယ်တန်းအောင်တဲ့ ၁၉၈၅ နှစ်က လသာ (၂) ရဲ့ ၆ဘာသာဂုဏ်ထူးရှင် (အမ သူငယ်ချင်း) နဲ့ အင်တာဗျူး ဆိုပြီး စာစောင်တခုမှာ ပါလာသေးတယ်။ သူ့ကို အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်ချင်ပါသလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို သူက ဖြေထားတာ.."စက်ရုပ်တွေ တီထွင်တဲ့ ပညာရှင် ဖြစ်ချင်ပါတယ်" တဲ့...\nအဲ့သူငယ်ချင်းက အမကို ငါလည်း မပြောဘဲနဲ့ အဲ့လိုကြီး ရေးထားတယ်ဟယ်လို့ ပြောပြီး ရယ်လိုက်တာ...\n(ဖြိုးသီဟ အင်တာဗျူးကို ဒီလို မဆိုလိုပါဘူးနော်)\nမမသီတာ ရေးတာဖတ်ပြီး ရီလိုက်ရတာ။\nဦးရဲဝေ ကို ကိုယ်တို့တွေက ဆရာရေဝဲ လို့ အမြဲခေါ်တယ်\nဆယ်တန်း တုံးက မြန်မာစာ သူနဲ့ သင်ခဲ့တယ်\nကိုယ်သဘောကျတဲ့ ဆရာထဲက တယောက်\nကိုယ်မြန်မာ စာ ၆၇ မှတ်ထွက်ခဲ့တာ ဆရာ့ကျေးဇူးတွေပါတယ်\nတာရာမင်းဝေရဲ့ ရေးဟန်တွေ ပါနေတယ်\nကံကောင်းချင်တော့ ကံမကောင်းချင်တော့ ကံကောင်းချင်တော့\nဆရာဝန်တွေ ....ထောင့်မကျိုးတာ တော်တော်များများတွေ့နေမြင်နေရတော့\nအထင်မကြီးတဲ့ လူတန်းစားထဲ ထည့်ထားတာ ကြာပြီ\nမြန်မာပြည်က ဆရာဝန်တော်တော်များများဟာ ဆရာဝန် စိတ်ဓါတ်ရှိလို့ ဆေးကျောင်းတက်ခဲ့ကြတာမှမဟုတ်ဘဲ\nယုမော် ရဲ့ စကား ကိုသတိရနေမိတယ်\n(ဆရာဝန်တွေ ....ထောင့်မကျိုးတာ တော်တော်များများတွေ့နေမြင်နေရတော့\nအထင်မကြီးတဲ့ လူတန်းစားထဲ ထည့်ထားတာ ကြာပြီ) <<< ပေါင်မုန့်ကို ထောပတ်သုတ်ပြီး ယမ်းနေပြန်ပြီ။\nပြီးတော့ အဲဒါ တာရာမင်းဝေရဲ့ မူရင်းမဟုတ်ဘူး။ တနေရာရာကနေ ဘာသာပြန်ထားတာ။ သူ့စာတွေထဲမှာ အဲဒါမျိုးတွေ ပါတတ်တယ်။ ဥပမာ - ဘယ်အရွယ်ရှိတဲ့ မိန်းမက ဘာတိုက်ကြီးနဲ့ တူပါတယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့။ အစကတော့ သူကိုယ်တိုင်ရေးတာတွေလို့ ထင်ခဲ့ဖူးသေးတယ်။\nကိုယ်ပြောချင်တာကို လူတိုင်း နားလည်နိုင်တဲ့ ဥပမာနဲ့ ပေးတာပါဟာ...။\nနေရာတိုင်းတော့ ဘယ် apply ဖြစ်မှာတုန်း...။\nမြန်မာပြည်ရဲ့ ပညာရေးစနစ်နဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခုလိုဖြစ်နေတဲ့ မိဘတွေရဲ့ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ဆရာဝန်လုပ်ဖို့ တကယ်ဝါသနာမပါဘဲ အမှတ်မှီလို့ ဆေးကျောင်းတက်ဖြစ်သွားတဲ့သူတွေ ရာနှုန်းပြည့်တောင် ရှိခဲ့မယ်ထင်တယ်။ ငယ်ငယ်ကလေးဘ၀က ဆရာဝန်ဖြစ်ချင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ခုနေခါတော့ ဆရာဝန်မဖြစ်ခဲ့တာ သိပ်ကံကောင်းတာပဲလို့ အမြဲတွေးမိတယ်။\nရီတာရေးထားတာဖတ်ပြီး ကိုယ့်မောင်လေးအကြောင်း သတိရမိလို့ ထည့်ရေးချင်တယ်။ သူကငယ်ငယ်က ကိုယ့်လို ဆရာဝန်ဘာညာလုပ်မယ် မပြောဘူး၊ ယောကျာ်းကလေးပီပီ စစ်ဗိုလ်နဲ့ အင်ဂျင်နီယာလုပ်တမ်း ကစားတာမျိုးတော့ရှိတယ်။ တကယ်တမ်း ဆယ်တန်းအောင်ပြီးလို့ ဂျီစီးအီးသွားတက်တဲ့အချိန်မှာ ကွာခြားတဲ့ပညာရေးစနစ်ကြောင့် သူဘာကိုစိတ်ဝင်စားသလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်သေသေချာချာ သိသွားတယ်။ သူက ရူပဗေဒနဲ့ သင်္ချာကို သာမန်ထက်စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သိပ္ပံပညာရှင်ဖြစ်ချင်သွားတာ။ အဲဒီ့အချိန်မှာ သူက ၁၆နှစ်၊ ကိုယ်က ၂၁နှစ်။ သူပြောပြီး ကိုယ်စဉ်းစားမိလိုက်တာ ... ပညာရေးစနစ်ကွာဟမှုကိုပဲ။\nကိုယ်ဘာဖြစ်ချင်၊ ဘာလုပ်ချင်၊ ဘာကိုစိတ်ဝင်စားနေသလဲဆိုတာ မှန်ကန်တဲ့ပညာရေးစနစ်အောက်မှာမှ ကိုယ်တိုင်သိမြင်ခံစားနိုင်တာ မဟုတ်လား။ တော့တိုးကျန်ထဲမှာလည်း ကိုယ်တို့ဖတ်ဖူးတာပဲလေ။\nတကယ်ဝါသနာမပါဘဲ ဆရာဝန်လုပ်ခဲ့သူတွေ၊ ဆရာဝန်ဖြစ်ရဲ့သားရဲ့ ဆရာဝန်မလုပ်ဖြစ်ခဲ့သူတွေကြောင့် တကယ်ဖြစ်ချင် လုပ်ချင်ခဲ့တဲ့သူတွေအတွက် နစ်နာသွားတဲ့၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်တစ်ခြားတစ်နေနေရာမှာ ထူးချွန်သွားရမယ့် ဆုံးရှုံးမှုကို နှမြောမိတာ အမှန်ပဲ။\nအဲဒီ တစ်ယောက်လည်း ခုတော့ ဆရာဝန် ဘဝထဲမှာ အသားကျနေပြီ နေမှာပဲနော်..\nကိုယ်ကတော့ ဆရာဝန်လိုင်း မမှီခဲ့တာကို ကျေးဇူးတင်နေခဲ့တယ်.. မှီခဲ့ရင် ငြင်းဖို့ အင်အားမရှိပဲ လုပ်နေရမှာ စိုးလို့ပါ။\nဖြိုးသီဟ က လူတော်တယောက်ပါ\nသူဟာ ရောက်တဲ့ နေရာမှာ တော်အောင်ကျိုးစားနိုင်တဲ့လူပါ\nသိတဲ့လူ တစ်ယောက်ယောက် ပေါ်လာလိမ့်မလား စောင့်နေတာ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nခု ဘယ်မှာများ ရောက်နေလဲ မသိဘူးနော်။ ဦးခင်မောင်မြင့် ဆုံးတဲ့ချိန်ထိတော့ သူ မြန်မာပြည်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။\nဘာပဲလုပ်လုပ် အကောင်းဆုံးလုပ်နိုင်မယ့်သူလို့တော့ ခံစားမိပါတယ်။\nဒီပို့စ်ကို ရေးဖြစ်တဲ့ ရီတာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီလိုအကြောင်းအရာမျိုးက တစ်ခြားသူတွေ ရေးလေ့ရေးထရှိတဲ့ အကြောင်းအရာမျိုးမဟုတ်ဘူး၊ ရီတာရေးလိုက်တော့ ဇွန်တို့လည်း ခံစားမိသလောက် share ခွင့်ရတယ်။\nမနက်က တစ်ခုသွားသတိရလို့။ ၁၉၉၃ခုနှစ်တုန်းက အထက်တန်း ၀ိဇ္ဇာတွဲမှာ တစ်ပြည်လုံးပထမရခဲ့တဲ့ မကေခိုင်ငြိမ်းက ၈တန်းမှာ ၆ဘာသာဂုဏ်ထူးထွက်ခဲ့ပေမယ့် ၀ါသနာအရ အင်္ဂလိပ်စာကိုပဲ အထူးပြုလေ့လာချင်သူမို့ ၉တန်းမှာ ၀ိဇ္ဇာတွဲကို ပြောင်းပြီးယူခဲ့တာ။ ဇွန်တို့ကျောင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ သူ့အကြောင်းဖတ်ရတော့ အံ့သြမိသေးတယ်။ နောက်ပြီး သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တော်တော်လေးစားသွားတယ်။ ကိုယ်သာဆို ဒီလိုဆုံးဖြတ်နိုင်ပါ့မလားလို့။ သားသမီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားလည်လက်ခံပေးတဲ့ မိဘတွေရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့လေ။ ဇွန်သိသလောက် သူ့မိဘတွေက ပညာရေးနယ်ပယ်ကပဲ။ အတိအကျတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။\nနောက်အစ်မတစ်ယောက်ကလည်း ဇွန်တို့အထက်တန်းကျောင်းကပဲ။ ဆယ်တန်းမှာ ဆေးကျောင်းအမှတ်မှီပေမယ့် ၀ါသနာအရ စက်မှုတက္ကသိုလ်ပဲလျှောက်ပြီး ပထမနှစ်အထိ သင်ယူခဲ့သေးတယ်။ ဒုတိယနှစ်ရောက်တော့ လောကီပညာရပ်ကို အပြီးစွန့်လွှတ်ပြီး လောကုတ္တရာနယ်ပယ်ထဲကို ၀င်သွားတာ။ လောကုတ္တရာစာမေးပွဲတွေမှာလည်း ဖြေတိုင်း ပထမဆင့်နဲ့ပဲ အောင်မြင်ခဲ့တာ။ သူယုံကြည်ရာ ဆန္ဒရှိရာလမ်းကို ရွေးချယ်လျှောက်လှမ်းသွားတာ တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပါ။ (လူအမည် - မမြစိန်စီကျော်၊ သီလရှင် ဘွဲ့အမည်က မစာရုဒဿနီပါ)\nကိုယ်ဘာဖြစ်ချင်လဲဆိုတာ တိတိကျကျသိပြီး အများနဲ့မတူတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကနေ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာကို ရအောင်ဖြစ်အောင် လုပ်သွားနိုင်သူမျိုးတွေကို တကယ်ပဲလေးစားအားကျမိတယ် ရီတာ။ သူတို့တွေက ဇွန့်ကို တနည်းတဖုံ လွှမ်းမိုးခဲ့သူတွေဆို မမှားပါဘူး။\nပေါင်မုန့် ကိုလျောက်ရမ်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး ဒေါ်ရီတာ\nတတွေ့နေရတာတွေ က တော်တော်များများ အဲ့လိုဖြစ်နေတာပါ\nခက်တာက ကိုယ်ကလည်း တော်တော်များများ ကိုတွေ့နေရတဲ့ field ထဲရောက်နေတာခက်တယ်\nကာလသားကုနေတဲ့ ဆရာဝန်က STI/STD (sexually transmitted infection and diseases)ဆိုတာ ကို မသိရင်၊\nလိင်တံက အရည် တစက်စက်ကျခြင်း dripping ကို dribbing လို့ ဆေးစားအုပ်ထဲမှာ မှားပေါင်းနေတာတွေကို တွေ့လာရင် ကိုယ်ပြောချင်တာကို သိလာပါလိမ့်မယ်\nအမှန်ဆို အဲ့စာလုံးပေါင်းက ဆေးပညာနဲ့တောင်မပြောဘဲ ရိုးရိုး အင်္ဂလိပ်လိုပြောရင်တောင် မမှားသင့်တာပါ တက္ကသိုလ် ဝင်တန်းမှာ အမှတ်အများဆုံးနဲ့ အောင်ခဲ့ကြလို့ ဆေးကျောင်းရောက်ခဲ့ကြတာမှလား\nခုလဲ အမ်ဘီအေ တွေတက်ကြပြီး အင်တာဗျူးလာတာမှာ အင်္ဂလိပ် လို ပြောတာ သဘောမပေါက်လို့ ဘာသာပြန်ပြရတယ် ဆိုတာတွေ\nကဲ ပိုစ့် ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လွဲနေပြန်ပြီနော်\nwe don't really have choices upon 10th std result,do we?\nEven if we r eligible to choose,there is no support/career/future except some professional courses.\nWe are already used to be in no choice/right..\nnc ပြောတာ မမှားပါဘူး။\nမြန်မာပြည်မှာ ကိုယ်တို့ လူလုပ်ခဲ့တဲ့ ခေတ်အခါက ရွေးစရာ ဘာမှ မရှိလှပါဘူး။ ခုရော ရှိပြီလားဆိုတော့ မရှိသေးဘူး။ မြို့ပြကြီးမှာ (အထူးသဖြင့် ရန်ကုန်နေ အမြင်ကျယ်တဲ့လူတန်းစားအတွက် - အထူးသဖြင့် ထည့်ပြောရတာက ရန်ကုန်မှာ တသက်လုံးနေပြီး ဘာမှ မမြင်တတ်တဲ့လူတန်းစားက သပ်သပ်ကို ရှိလို့) ဆေးတက္ကသိုလ်ခေတ်ကနေ စင်ကာပူပေါ်လီခေတ်ကို ပြောင်းလာတာတော့ ရှိတယ်။ ဒါက တနည်းအားဖြင့် ခေါင်းစဉ်ပြောင်းသွားတာပဲ ရှိတယ်။ အနှစ်သာရကတော့ ဘာမှ ထူးခြားမပြောင်းလဲဘူးလို့ မြင်မိတယ်။\nခု post ထဲမှာ ပါတဲ့ ဖြိုးသီဟကိုယ်တိုင်လည်း အခြေအနေကို မလွန်ဆန်ဘဲ (သူကိုယ်တိုင် ပြောသွားတဲ့စကားက "ဖြစ်ချင်တာ ဖြစ်နေတာနဲ့ ဖြစ်သင့်တာမှာ ဖြစ်နေတာနဲ့ ဖြစ်သင့်တာကိုပဲ ရွေးချယ်ပါမယ်" တဲ့) ရွေးခဲ့တာပါပဲ။\nဒါပေမဲ့ သူ့လုပ်ရပ် (တနည်း သူ့ရွေးချယ်မှု) နဲ့ ပတ်သတ်လို့ ကိုယ် အသေအချာ ခံစားယုံကြည်မိတဲ့ တစ်ချက်ကို ပြပါဆိုရင် သူက သူ ဘာလုပ်နေတာလဲဆိုတာကို အသေအချာသိတယ်။ သူ့ပြောစကားတွေမှာ အဲဒီအချက်က သိသိသာသာပါတယ်။\nသူ ဆေးကျောင်းရောက်ပြီး နောက်ပိုင်း သူ့အနေအထား ဘယ်လို ဆိုတာကို ကိုယ် မသိနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အထက်မှာတော့ တစ်ယောက် comment သွားပါတယ်။ အဲဒီအတိုင်းဖြစ်လိမ့်မယ်လို့လည်း ယုံကြည်မိတယ်။\nဆိုလိုတာက သူ စိတ်မဝင်စားလှပါဘူးလို့ ကျောင်းသားဘဝက ထင်ခဲ့တဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာ သူ ဘာကြောင့် ထူးချွန်သလဲဆိုရင် သူဘာလုပ်နေတာလဲဆိုတာကို သူ့ဘာသာ သေချာသိနေလို့ပဲ။\nအဓိကက ကိုယ်ဘာလုပ်နေသလဲဆိုတာကို သေချာ "သိ" နေရမယ်။\nကိုယ် ဘာဖြစ်လို့ ဒီစကားပြောတာလဲဆိုတော့ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာမှန်းညာမှန်းမှ မသိဘဲနဲ့ ရောယောင်နေတာကို တွေ့နေရလွန်းလို့။ အဲဒါဟာ မိဘဆွေမျိုးသားချင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကလည်း အများကြီးပါတယ်။\nနောက်တချက် ကိုယ့်အမြင်ကို ပြောချင်သေးတယ်။ (ကြားဖြတ်ပြီး ပြောရရင် nc ဒီ comment ကို ရေးလာတဲ့အတွက် တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်)။ မြန်မာပြည်အနေအထားအရ ရွေးချယ်ခွင့်ဆိုတာကို ခဏခေါက်ထားလိုက်ဦး။ အဲဒါက နောက်တဆင့်ဖြစ်နေလို့။ ရွေးချယ်ခွင့် မတိုင်ခင်မှာ အဆင့်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အဲဒါက ကိုယ့်ဘာသာ သိခွင့် ပဲ။ ကိုယ့်ဘာသာ သိပြီးတဲ့နောက်မှ ဘာရွေးချယ်မလဲ ဆက် စဉ်းစားလို့ရမှာ။\nပြန်ဆက်ရရင် မြန်မာပြည်အနေအထားအရ ကျောင်းသားဘဝမှာ ကိုယ့်ဘာသာ သိခွင့်ရဖို့ ဘာအခြေအနေ အခွင့်အလမ်းမှ မရှိဘူး။ အင်မတန့် အင်မတန် ကံကောင်း ပါရမီကောင်းတဲ့တချို့မှသာ ကိုယ် ဘာလဲဆိုတာကို သိခဲ့ကြတာ။ အတော်များများဟာ ကိုယ့်ဘာသာ ဘာမှန်းမသိတဲ့ ဝါးတားတားချည်းပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ဆိုတော့ ကျောင်းပညာရေးဟာ လက်တွေ့နယ်ပယ်နဲ့ ထိတွေ့ဆက်စပ်မှု သိပ်နည်းလို့။\nဒါပေမဲ့ ဒီ post ကို တင်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ရင်းကတော့ အဲဒီကိစ္စတွေအတွက်မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့် ငယ်ဘဝနဲ့ ငယ်ငယ်က အလေးအနက် သိမြင်ကြားဖူးခဲ့တဲ့ စီနီယာတွေအကြောင်း အမှတ်တရ ပြန်မှတ်ထားလိုက်ချင်လို့ပါပဲ။\nနောက်ထပ် ဆက်ရေးရမယ့် လူ နည်းနည်း ရှိသေးတယ်။ ပျင်းနေတာရော၊ အချိန်မရတာရော၊ ကိုယ့်အတွက် ရေးသင့် မရေးသင့် ချိန်ဆရတာတွေရောကြောင့် မဖြစ်သေးတာ။ ကိုယ်ပြောချင်တဲ့ အချက်ကို နောက်တပိုင်း နောက်တယောက်အကြောင်း တင်ဖြစ်ခဲ့ရင် ပိုပြီး မြင်သာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မိပါတယ်။\nPhyo Thiha now becomeaphysician and working in North Okalarpa General Hospital.\nI heard that he got married but still I couldnt meet him the last time I arrived to Ygn.\nကျေးဇူးပါ။ သတင်းကြားရတာအတွက်။ ဒါဆို နိုင်ငံခြားမထွက်သေးဘူးပေါ့။\nI was in the trend of poly too.We were WRONG about studying in abroad would make ease us to another higher stage of lives.Yes,it DID so & I'm always glad but in terms of realizing "what I am" & "what I want to be" to further advanced.\nSo,apart from all OTHER ASPECTS if there is no opportunity,a youth should flow with the trend in search of WISDOM in my opinion..\nThanks for your point of how important parents/relatives & environment are forachild that i was about to ask..\nMay every single good day be with u,Rita..


Yamuna Online Clinic ယမုန်နာ ဆေးခန်း: ဆေးခန်းကြော်ညာ\nဆေးခန်းကြော်ညာ • ခြင်တွေကပေါ၊ ချင်းတွေကများ၊ ဘိုဒဲလား။\n• ဒုက္ခသည်များ ရောဂါမရှား၊ “ယမုန်နာ” ကို ကြွခဲ့ဗျား။\n• သားဖွါးလူနာ၊ ကျေးဇူးပြု၍ဖုန်းဆက်ပါ၊\n• ည ၁၂ နာရီ၊ “မမေရီ”၊ သန်းကောင်ကျော်ပြီ၊ “မနီနီ”၊\n• ကသောကမြော “မချောချော”၊ ကြိုက်တဲ့ချိန်မှာ ဖုန်းဆက်ပြော၊\n• သဘောကောင်းတဲ့ ဆရာမတွေ၊ ဘရားသခင်စောင့်ရှောက်စေ။\n• လူနည်းနေလျှင် ခေါ်ပါရှင်၊ အဲဒါ “ကင်မ်”၊\n• စီမံစရာ “ချယ်ရီ” ပါ၊ ANC လာရင် “မအီဗင်”။\n• ဆေးလိုချင်တော့ “ကိုဇော်သန်း”၊ ဆေးခန်းဝေးလည်း မပျက်လာ “နုနု” အလိမ်မာ၊\n• အားလုံးပေါင်းတာ ယမုန်နာ။\n• ဆရာဝန်တယောက် ကောက်လို့ရထား “ရဖြူဂျီ” များ၊\n• ဗမာစကားမတတ်၊ ဆရာဝန့်နာမည်မသိ၊ ကိစ္စမရှိ၊ ဆရာမတွေရှိ။\n• နိုင်ငံရေးလုပ်မှန်းမသိ၊ NLD ကမှန်းမသိ၊ ကိစ္စမရှိပါ၊ အဓိကဟာ ရောဂါပျောက်ဘို့သာ။\n• ဆရာဝန်ဘာလုပ်၊ သွားနုတ်၊ အနာချုပ်၊\n• စာအုပ်မှာ ဆေးစာရေး၊ ကလေးညှပ်ဆွဲမွေး၊\n• ဆရာမလေးတွေ ဆေးစာသင်၊ စိတ်မထင်ရင် အော်ငေါက်၊\n• ရေနွေးကြမ်းသောက်၊ မွေးလူနာထိုင်စောင့် ညလုံးပေါက်။\nဘိုဒဲလား = ရပ်ကွက်နာမည်၊ ANC = ကိုယ်ဝန်ဆောင်စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ရဖြူဂျီ = ဒုက္ခသည်၊ NLD = အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်၊\n• Numerous mosquitoes and many Chins live\n• The clinic in Bodella, it is\n• Labor case! Just call please!\n• Midnight to Merry, beyond that is to Ma Ni\n• Emergency may call Ma Chaw Chaw\n• God bless my benevolent clinic assistants all\n• If necessary please call me said Kim to me\n• Management will be by Cherry\n• ANC is for Even Matupi\n• Medicines will be given by Ko Zaw Than\n• Nu Nu will come although she lives far-flung\n“Clinic commercial add-on”\n• A doctor has many refugees to treat\n• Who don’t speak Burmese and don’t know his name either\n• Doesn’t matter because there are interpreters\n• They don’t know the doctor is political creature oramember of NLD either\n• Doesn’t matter because it is just to cure\n• What others the doctor will do?\n• From tooth extraction to wound stitching and operations\n• The prescriptions written in the booklets\n• Forceps delivery if the baby is lazy to come out\n• He may shout at while teaching the volunteers\n• Then labor cases will punish him with sleepless nights\n• But he likes plain tea and will sip all day and night\nPosted by Dr. Tint Swe at 4:14 AM\nohmar khin April 19, 2013 at 5:47 AM\nsalute ပါဆရာ။ဆရာ့စိတ်ထားရော ဆောင်ရွက်ချက်တွေအတွက်ရော လေးစားပါတယ်\nmedical writings for over 18 ဖတ်ပြီးဆရာတော်တော်စိတ်ရှည်ပါလားဆိုတာသိရတယ်။လူတွေဟာလုပ်ချင်တာပဲသိတယ်၊ ဗဟုသုတမရှိ စာမဖတ် မလေ့လာ စိတ်ပျက်စရာပဲ၊ဖြစ်လာရင် သိကြားမင်းလို ဥုံဖွဆရာလိုက်ရှာ.. တော်ရုံကိစဖြေပေးမနေနဲ့။


အမည်မသိစာအုပ်: “ ကာမတောသို့ ရမ္မက်ခရီး ””\n““ဒါ .. မ၀င်းမေတို့အိမ်ပါလားခင်ဗျာ””\n““ဟုတ်ပါတယ် . ဟုတ်ပါတယ် .. ဘာကိစ္စရှိလို့ ပါလဲ””\n““မ၀င်းမေ ကျွန်တော့်ကိုသိပါတယ် .. ခဏလောက် ခေါ်ပေးပါလားဗျာ””\n““ကျွန်တော်က ဦးနေစိုးသား ဇေယျာစိုးပါ။ ဒီမှာငွေကြေးစာရင်းလေးတွေရှင်းဖို့ ဖေဖေလွှတ်လိုက်တာပါ””\nဒီတော့မှ အသက်(၅၀)လောက်ရှိသော ဦးလေးကြီးသည် လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်၍ သွားရလေသည်။\n““အော် .. ဦးနေစိုးရဲ့သားကိုး .. လာလာ အိမ် ထဲဝင် ဦးလေးတို့ကလဲ လူစိမ်းဆိုတော့ ရုတ်တရက် အ၀င် မခံရဲဘူးကွဲ့ .. ဟဲ့ သမီးခင်မေ ဧည့်သည် အတွက် ရေနွေး နဲ့အမဲခြောက်ဖုတ်လုပ်ပါကွဲ့””\n““ရပါတယ် ဦးလေးရာ ကျွန်တော့်အတွက် ဒုက္ခမရှာပါနဲ့””\n““ဟေ့ .. ဒါဆို ဒို့အိမ်မှာဘဲနေ အိမ်ကလဲကျယ် တယ်။ မင်းစိတ်လွတ် ကိုယ်လွတ်နေလို့ရပါတယ်။ တခြား သွားမတည်းရဘူးနော်””\n““ဟာ .. မဟုတ်တာ အားနာစရာကြီး ကျွန်တော်အပြင်မှာဘဲ တည်းပါရစေ””\n““ဒီမှာ မင်းအဖေနဲ့ ကျုပ်နဲ့က အင်မတန်ရင်းနှီး တာကလား ဒီတော့ မင်းက ကျုပ်စိတ်မကောင်းအောင် တော့မလုပ်ပါနဲ့ကွယ် မင်းအဖေရဲ့ ကျေးဇူးတွေကလဲ ဒို့အပေါ်မှာ အများကြီးရှိတယ်။ ကြုံကြိုက်တုံး ပြုစုပါရစေ ကွယ်””\n““ကောင်းပါပြီ ခင်ဗျာ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် တော့ ဘာမှ ထူးထူးထွေထွေတွေ မလုပ်နဲ့နော်””\nအဖိုးကြီးနှင့် ဇေယျာစိုးတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် အသားလတ်လတ် လူလုံးတောင့်တောင့်အသက် (၁၆)နှစ်လောက်ရှိသော ကောင်မလေးတစ်ယောက် လင်ဗန်းထဲတွင် လဘက်ရည်ခရားနှင့် စားစရာများ ထည့်ပြီး လက်မှကိုင်ကာ အဖိုးကြီးရှေ့မှ ယို့ယို့လေးဖြတ်၍ လျှောက်လာသည်။ ပြီးတော့ ဇေယျာစိုး၏ ရှေ့တွင် စားစရာများ ချ၍ ပေးလိုက်သည်။\nအဖိုးကြီးကတပြုံးပြုံးဖြင့် ကြည့်နေယင်း ..\n““ဒါ မ၀င်းမေရဲ့ညီမ ခင်မေဘဲကွဲ့ မှတ်ထား ဒါ ညီးအကိုလိုသဘောထား တို့ဖေါက်သယ် ဦးနေစိုးရဲ့ သား ဇေယျာစိုးတဲ့ နင့်အမ မလာမချင်း ဒို့အိမ်မှာနေမှာ အစစ ဂရုစိုက်နော် ကလေး””\nကောင်မလေးက ဇေယျာစိုးကို မရဲတရဲကြည့်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်၍ပြသည်။ ပြီးသည်နှင့် ချာကနဲလှည့်ထွက်သွား တော့သည်။ ဇေယျာစိုးက ခင်မေ၏ နောက်ပိုင်းကို အသာခိုး၍ ကြည့်သည်။ လုံးကျစ်နေသော တင်သားလေးတွေက မလှုပ် ချင်လှုပ်ချင်နဲ့ ခါသွားတာတွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် ဇေယျာ စိုး၏ စိတ်ထဲ မကြေမချမ်းလေးဖြစ်သွားရသည်။\n““မ၀င်းမေကတော့ ကြာလိမ့်မယ်ကွဲ့ အနဲဆုံး တပတ်လောက်ကြာမယ်””\n““ဘယ်ကိုသွားတာလဲ ဦးလေး .. ဒီလောက်တောင်ကြာရအောင်””\n““လိမ္မော်စိုက်ခင်းတွေ လိုက်ကြည့်နေတာကွဲ့ .. ခြံတွေအသစ်တိုးထားတာရှိတယ်လေ။ အဒေါ်နဲ့ သွားဆိုလဲ မရဘူးကွယ်။ ပညာလေးက တတ်တော့ မိဘကိုတောင် မရို သေချင်ဘူး။ အသက်ကလဲ အစိတ်ရှိနေပြီ အိမ်ထောင်ပြု ပါလို့ပြောလို့လဲ မရ။ ကျုပ်က စိတ်မချနိုင်ဖြစ်နေတာ။ ခက်ပါ တယ်ကွယ်””\n““ဒီလိုလဲဘယ်ဟုတ်မလဲ ဦးလေးရာ သူလွတ်လွတ် လပ်လပ်နေချင်လို့ဖြစ်မှာပေါ့””\n““အငယ်မ ခင်မေကျတော့လဲ တမျိုးကွဲ့ သူ့အမလို ထက်ထက်မြက်မြက်တော့မရှိဘူး အိမ်ထဲမှာဘဲ ကုတ်နေ တယ်။ ကျောင်းနဲ့ အိမ်နဲ့ဘဲ အခု (၉)တန်းအောင်ထားပြီလေ””\n““ဦးလေး ဒါနဲ့ မ၀င်းမေဆီ ကျွန်တော် လိုက်သွားလို့မရဘူးလား စိုက်ခင်းတွေလဲ ကြည့်ရင်းပေါ့ ..””\n““မလွယ်ဘူးကွဲ့ ခရီးက သိပ်ကြမ်းတယ် မြင်းရော စီးတတ်လား””\n““နဲနဲပါးပါးတော့ စီးတတ်ပါတယ် ဦးလေးရ””\n““အေး ဒီခရီးက မြင်းနဲ့သွားရမှာ ဒီကနေ ကားတတန် ခြေကျင်တတန်နဲ့ နောက်ဆုံး မြင်းနဲ့ခရီးဆက်မှ ရောက်မှာ..””\n““ရပါတယ် ဦးလေးရာ မ၀င်းမေလို မိန်းခလေးတောင် သွားနိုင်တာဘဲ နောက်ပြီး ဗဟုသုတလဲရတာပေါ့ ဒီလိုကြီးတော့ ထိုင်စောင့်မနေချင်ဘူး””\n““အေး ဒါဆိုလဲ ခင်မေကို လမ်းပြခိုင်းမယ် သတိနဲ့ သွားကြပေါ့ ကျုပ်က ကျန်းမာရေးသိပ်မကောင်းလို့ နို့မို့ယင် လိုက်ပို့ပါတယ် ကွယ် မနက်ဖန် မနက် စထွက်ကြပေါ့””\n““ဟုတ်ကဲ့ ဦးလေး .\nခရီးတလျှောက်လုံးချောချောမောမော ရှိခဲ့ရသည်။ သို့ရာတွင် မြင်းငှားသောနေရာရောက်တော့ ပထမဆုံး အ ဆင်မပြေမှုဖြင့် ဆုံဆည်းရသည်။ ငှားမဲ့မြင်းက တကောင် သာရှိသည်။ ဇေယျာစိုးက ခင်မေကို တယောက်တလဲစီးဖို့ ပြောတော့ သူက ခေါင်းငြိမ့်ရှာသည်။ မြင်းငှားသောနေရာမှာပင် ရေမိုးချိုး၍ စားသောက်ပြီး ခရီးထောက်နားလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ ခရီးဆက်၍ထွက်ရန် ပြင်တော့သည်။\nခင်မေက စောစောတုံးကလို ထဘီတိုတိုဖြင့်မဟုတ်တော့ဘဲ စကပ်နီညိုလေးကို ၀တ်၍ထားသည်မှာ အတော်ပင် ကြည့်လို့ကောင်းလှသည်။\nမြင်းနဲ့ထွက်လာပြီး တနာရီလောက်လဲ လမ်းလျှောက် လိုက်ရော ဇေယျာစိုးတစ်ယောက် အကျင့်မရှိ၍ အတော်ပင် မော၍လာသည်။ ဒါကိုသိသော ခင်မေက မြင်း ပေါ်မှဆင်းပေးပေမဲ့ သူမကိုလမ်းလျှောက်ခိုင်းပြီး မြင်းပေါ်ကို ဇေယျာစိုးက တက်စီးရန်ကိုတော့ ဇေယျာစိုးက မစီးရက် ဖြစ်နေရသည်။\nသူစီး ငါစီးဖြင့် နောက်ဆုံး နှစ်ယောက်စလုံး စီးဖြစ်သွားကြသည်။ ကျွမ်းကျင်သူမို့ ခင်မေက ရှေ့စီးသည်။ ခရီးက တ ဖြေးဖြေးဖြင့် ကြမ်း၍လာသည်။ သစ်ပင်တွေကအုပ်ဆိုင်း၍ နေပြီးလူသွားလူလာလဲမရှိပေ။\n““ဒါဖြတ်လမ်းအကိုရဲ့ လမ်းကြမ်းတယ်။ လူတွေက လမ်းကောင်းဘဲသွားတာများတယ်။””\nမြင်းကဘာစိတ်ကူးပေါက်သည်မသိ ပုံမှန်ပြေးနေရာမှ ကဆုန်ချ၍ပေးတော့သည်။ အတွေ့အကြုံမရှိသော ဇေယျာစိုးက အထိတ်တ လန့်ဖြင့် ခင်မေ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်၍ထားသည်။ အတန်ကြာလို့ မြင်းကမောပြီး ရပ်သွားသည့်တိုင်အောင် ဇေယျာစိုးက သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်ထားဆဲဖြစ်သည်။\nဇေယျာစိုးက သတိမထားမိဘဲ ဆက်လက်၍ ဖက် ထားတာဖြစ်ပြီး အဖက်ခံထားရသော ကောင်မလေးကတော့ ဇေယျာစိုး၏ လက်တွေကို အောက်သို့တွန်း၍ ချပေးသည်။ သည်လိုမလုပ်၍လဲမဖြစ်ချေ။ ဇေယျာစိုး၏ လက်တွေက သူမ၏ နို့အုံတွေပေါ်တွင် ဖိ၍ထားသည်။\nမြင်းနှင့်ဆက်ပြီး ခရီးနှင်လာသော်လဲ တချက်တချက် ဆောင့်လိုက်တိုင်း ဇေယျာစိုး၏ လက်တွေက သူမ၏ နို့တွေကို သွား၍ သွား၍ ထိမိသည်။ ဇေယျာစိုးသည် သာယာ သလိုဖြစ်မိခြင်းကြောင့်လက်ကို မဖယ်တော့ဘဲ အသာလေး နို့ပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။ ကောင်မလေးကလဲ ဖယ်မချ တော့ချေ။\nဇေယျာစိုးက အားတက်လာပြီး အင်းကျီပါးပါးလေးပေါ်က မြင်နေရသော ဘောလီလေးကိုဘဲ အားမလိုအားမရဖြင့် မသိမသာလေး ပွတ်၍ပေးနေသည်။\nမသိမသာဆိုပေမဲ့ ကောင်မလေးကတော့ သိပုံရ သည်။ အသံကတော့ တချက်မှ မထွက်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဇေယျာစိုးက ရဲရဲတင်းတင်းဖြင့် နို့အုံလေးကို လက်ဝါးနဲ့အုပ် ပြီး ညှပ်ပေးသောအခါ ကောင်မလေးက တခါနှစ်ခါတော့ ဖယ်၍ချသည်။ နောက်တော့ ကိုင်ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။\nဇေယျာစိုးက ခဏကြာ စိတ်တိုင်းကျ ဖျစ်ညှစ်ပေး ပြီးတော့မှ သူမ၏ အင်းကျီအရှေ့ ကျယ်သီးများကို ဖြုတ်၍ ချလိုက်တော့သည်။ အင်းကျီရင်ဘတ်ပွင့်သွားသည့်အတွက် ကောင်မလေး၏ ပုခုံးသားလတ်လတ်လေးများသည် စောလျှင်စွာ ထွက်ပေါ်၍လာသည်။\nဇေယျာစိုးက လက်တဖက်ဖြင့် သူမ၏ခါးကို ဖက် လျှက် ကျန်လက်တဖက်ဖြင့် နောက်ကနေ အင်းကျီကို လှန် ပြီး ဘော်လီအင်းကျီချိတ်ကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဒီအခါတွင်တော့ ခင်မေသည် တုန်တုန်ရီရီလေး ဖြင့်ဘော်လီကို ချွတ်ရာမှာ လက်လေးနှစ်ဖက်ကို တဖက်စီ မြှောက် ပေးတာတို့ ချိတ်ဖြုတ်ပေးတာတို့ဖြင့် ကူညီရှာသည်။ ဟင်းလင်းပွင့်သွားသည်နှင့် သူမရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ လျှောက်ပွတ်ရင်း နို့ကို ထိကိုင်မိတာနဲ့ ဂရုတစိုက်ညင်သာစွာ နယ်ပေးလိုက်သည်။\nအပျိုစင် အပျိုရိုင်းလေးမို့ ဆိုရမလား။ အခုမှ အပျိုဖေါ်ဝင်စဆိုတော့ တင်းပြီး ရှေ့သို့ချွန်ထွက်ကာ အခွံမနွှာ ရသေးတဲ့ ကွမ်းသီးတစ်လုံးစာလောက်တော့ရှိသည်။\nအပျိုကြီးတွေရဲ့ နို့နဲ့မတူဘဲ တကယ့်ကို လတ်ဆတ် သည်။ အရသာပင် ပျော့အိနေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ နို့ကို ဆုတ်ရင်းဖြင့် နောက်ကနေဂုတ်ကို နမ်းစုတ်ပေးပါသည်။ ဇေယျာ စိုးသည် သူမ၏ ဂုတ်တွင်သာမက လက်ပြင်တွေ သွေးချေဥအောင်ပင် နမ်းစုပ်ပေးမိသည်။\nခင်မေကတော့ မြင်းဇက်ကြိုးကို နိုင်အောင် မကိုင်နိုင်တော့ချေ။ ငှက်ဖျားတက်သလို တဆတ်ဆတ်တုန်၍နေ သည်။ ဇေယျာစိုးက သူမ၏ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကိုရအောင် ရှာပြီး လက်ညှိုးလက်မကြားတွင် ချေပေး နေမိသည်။ နို့လေးတွေကို မမြင်ရလို့ အားမရပေမဲ့လဲ ဒီ လောက်ရတာကိုပင် ဇေယျာစိုးက ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ ပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ၀မ်းဘိုက်သားလေးကို ရှပ်ကိုင်၍ မထိတထိလေး ဖျစ်၍ပေးတော့ရာ ကောင်မလေး တကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညှင်းတွေထ၍လာရသည်။\nလက်က တစထက် တစ အောက်ကိုဆင်းသွားရင်း သူမ၏ စကပ်ချိတ်လေးကို ဖြုတ်ကာ စောက်ပတ်လေးဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်။ အမွှေးလေးတွေက ပေါက်ကာစ နုနုတိုတိုလေးတွေဖြစ်သည်။ စကပ်အောက်မှာ ဘာမှ ၀တ်မထားတော့ ဇေယျာစိုးသည် သူမ၏ စောက်ပတ် အကွဲကြောင်းကို လက်ဖြင့် အသာလေးလျှောက်၍ ဆွဲနေသည်။ ပြီးတော့မှ စောက်ဖုတ်လေးကို လက်မလက်ခလယ်တို့ဖြင့် ဟလိုက်ရင်း လက်ညှိုးကို အသာလေး သွင်းပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ စောက်ခေါင်းလေးသည် ခြောက်သွေ့၍ ကပ်နေသည်။\nထို့ကြောင့် ဇေယျာစိုးက သူမ၏ စောက်စေ့လေးကို ရှာပြီးကလိပေးတော့မှ အရည်လေးတွေ တစိမ့်စိမ့်ဆင်း လာသည်။ ကောင်မလေးကတော့ ရှက်လို့လားမသိ ခေါင်းငုံ့ရင်း မြင်းကိုသာ ဇွတ်နှင်၍နေသည်။\nလက်လဲဝင်လို့ရရော ဇေယျာစိုးက စောက်ခေါင်း ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ သူ၏ လက်ညှိုးကို သွင်းလိုက်ထုတ် လိုက်ဖြင့်လုပ်၍ပေးနေသည်။ နာရင်လန့်သွားပြီ မကောင်း တာကြောင့် ဖြေးဖြေးလေး မွှေ၍ပေးနေမိသည်။ သူမ၏စောက်စေ့လေးကတော့ စောက်ဖုတ်အပြင်ကိုပင် လက်တဆစ်လောက်စွန်းထွက်၍နေသည်။\nဇေယျာစိုးက လက်နဲ့ကလိပေးတာ ကြာလာတော့ ကောင်မလေးက သိပ်ပြီးအားရဟန်မတူတော့ချေ။ မပီမသ လည်ချောင်းသံလေးတွေ ထွက်လို့လာသည်။\nစကားတော့ သိပ်ပြီးပြောရဲပုံမရသေးချေ။ ဇေယျာ စိုးသည် သူမ၏ ဖင်လုံးလုံး ကျစ်ကျစ်လေးကို အောက်ကနေ နှိုက်ပြီး ဆုတ်နယ်ပေးနေမိသည်။ တော်တော်လေးကြာ သွားပြီးမှ ..\n““ညီမ မြင်းကို ခဏရပ်လိုက်””\nသူမက မြင်းကိုရပ်လိုက်လျှင် ဇေယျာစိုးက မြင်း ပေါ်မှ ခုခန်၍ဆင်းလိုက်ပြီး သူမကိုပါ မြင်းပေါ်မှ ပွေ့၍ ချ လိုက်ရာ အားလွန်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ နှစ်ယောက်သား ဖင် ထိုင်ရက်ကျသွားကြလေသည်။\nမြေပြင်ပေါ်သို့ရောက်သည်နှင့် ဇေယျာစိုးက ချက် ခြင်းပင် သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆွဲ၍လှဲ့လိုက်သည်။ ကောင်မလေးက သူ့ကိုမကြည့်ရဲဘဲ မျက်နှာလေးကို ငုံ့၍ ထားသဖြင့် ဇေယျာစိုးသည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ဆွဲ၍ မော့လိုက်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ယုယုယယ လေး စုပ်ပေးလိုက်သည်။\nသူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများသည် လေတိုးခံရသောနှင်းဆီပွင့်ချပ်များနှယ် တဆတ်ဆတ်တုန်၍နေသည်။ သူမကို အနမ်းဖြင့် ညှို့ယူနေတုံးမှာပင် ဇေယျာစိုး၏ လက်တဖက်က ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဖြုတ်ပြီး အပြင်မထွက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီးပါးပျဉ်းထောင်နေသော လီးကြီးကို ဂုတ်ကနေကိုင်ပြီး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။လီးကြီးသည် ချစ်ချစ် တောက်ပူနွေးနေပြီး တဆတ်ဆတ်တုန်၍နေသည်။\nမြေကြီးပေါ်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေလျှက် မှ ဇေယျာစိုးက သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကောင်မလေး အား ခွ၍ ကားကာ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ကောင် မလေး၏ ပေါင်နှစ်လုံးကိုလည်း သူ၏ပေါင်ရင်းတွင် တဖက် တချက်ဆန့်တန်း၍တင်ကာ သူ၏ခါးကို ခွစေလိုက်သည်။\nထို့နောက် ကောင်မလေးကို ခါးမှဆွဲယူကာ သူမ၏ စောက်ပတ်ဝကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ လီးထိပ်ဖူးကို အသာ လေး ထိုးထဲ့လိုက်သည်။ ကောင်မလေး၏ မျက်နှာတစ်ချက်မဲ့၍ သွားသည်။ သိပ်တော့ မလွယ်လှချေ။\n““ညိမ ..အကို့ကိုဖက် .. မရှက်ပါနဲ့ကွယ်””\nသူမကဇေယျာစိုး၏ ပုခုံးပေါ်မေးတင်ရင်း ရွရွလေး ဖက်ထားလိုက်သည်။\nဇေယျာစိုးက ကောင်မလေး၏ တင်သားနှစ်လုံးကို စုံကိုင်ကာ မလိုက်ပြီး သူ၏ ကာထာသော ခြေနှစ်ဖက်ကို စုလိုက်ကာ ကောင်မလေး၏ တင်သားများကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင်တင်ပေးလိုက်သည်။\nထိုအခါတွင်တော့ ခြေဆင်း၍ ထိုင်နေတော့ ဇေယျာ စိုး၏ပေါင်ရင်းတွင် ခင်မေက ဇေယျာစိုး၏ ကိုယ်ကို ခြေနှစ် ဖက်ဖြင့် ခွ၍ထိုင်ထားသော အနေအထားသို့ ရောက်သွား သည်။\nသူမ၏ စကပ်လေးကို လှန်၍ စောက်ဖုတ်ကိုလက်ဖြင့် နှိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ရွှဲ၍နေသည်။ လီးကို စောက် ပတ်ဝတွင်တေ့၍ သူမ၏ ခါးကို ဖိချလိုက်သည်။\n““ဗြစ် .. ဗြစ်. ဗြစ်.. ဖေါက် .. ဒုတ် .. အ .. အ .. အား ..””\nစောက်ခေါင်းထဲသို့ လီးကမဆန့်မပြဲ ၀င်သွားပြီး အပျိုမှေးကို ဖေါက်သံနဲ့သားအိမ်ကို ထိသံတို့သည် အစဉ်အတိုင်းထွက်ပေါ်၍လာသည်။\nခင်မေက ပထမ အ .. အ .. နဲ့ ကြိတ်မှိတ်ပြီးခံနေပေမဲ့ အပျိုမြှေးပေါက်ပြီး သားအိမ်ကိုလဲ ထိရော ငယ်သံ ပါအောင်အော်လိုက်တော့သည်။\nသူမသည်ဇေယျာစိုးကို အတင်းပင် တွန်းသည်။ မရပါ။ ဇေယျာစိုးက သူမ၏ ခါးလေးကို အသေဖက်၍ ထားသည်။\nဇေယျာစိုးက သူ၏ခါးကို ယူကာ သူမ၏ ခါးလေး ကို ဆွဲရင်း ညင်သာစွာဖြင့်သူ၏ လီးကြီးများကို အသွင်း အထုတ်လုပ်ကာ လိုးပေးသည်။ တချက်တချက် ခပ်နာနာ လေးဆောင့်လိုက်သေးသည်။\n““ပြွတ်..စွပ်.. ဒုတ်.. အား .. အား .. ပလွတ်..ပြစ် .. ဒုတ် .. အ . အာ့ ..””\nဇေယျာစိုးက ကြမ်းတခါ ချော့တလှည့် တလှည့် ဖြင့် ဆက်တိုက်လိုးပေးလိုက်တော့ သူမ၏ စောက်ခေါင်းက ကျဉ်းလွန်းသဖြင့် လီးကိုလက်နဲ့ညှစ်ပြီး ဆုတ်ထားသလို ဖြစ်တာကြောင့် (၁၀)မိနစ်အကြာလောက်မှာပင် လီးကြီး သည် တဇတ်ဇတ်တုန်လာပြီး ခင်မေ၏ စောက်ခေါင်းထဲသို့ သုတ်ရည်များကို ပန်း၍ထည့်လိုက်လေတော့သည်။ နှစ် ယောက်စလုံး၏ ပေါင်ခြံများတွင်တော့ သွေးတွေက ချင်း ချင်းနီရဲနေသည်။ ကောင်မလေးခမျာမှာတော့ ငယ်သေး သည့်အတွက် ပြီးလို့ပြီးမှန်းမသိ။ နုံးခွေသွားတာကိုဘဲ သိလိုက် သည်။ အရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်တာကိုလဲ သူမကိုယ်သူမ မသိချေ။ အောက်ဆုံးတော့ မျက်ရည်လည်ရွဲဖြင့် ဇေယျာစိုး ကို အတင်းကြုံး၍ဖက်ပြီး နမ်းပါတော့လေသည်။\nဒီနေရာမှနောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် နားပြီးတော့မှ ဆက်၍ ခရီးနှင်ခဲ့လေသည်။\nဇေယျာစိုးနှင့် ခင်မေတို့သည် ဆက်၍ခရီးနှင်လာ ကြရင်း စမ်းချောင်းလေးတခုကိုတွေ့၍ နှစ်ယောက်သား ဆင်းပြီးကိုယ်လက်သုတ်သင်ကြသည်။ တယောက်နှင့်တယောက် စကားတော့ မပြောဖြစ်ချေ။ ခင်မေက ရှက်နေပုံရသည်။ ဇေယျာစိုးသည်လဲ အတွေ့ အကြုံသစ်ကြောင့် နုံးချိ၍နေသည်။ အေးမြသော ရေတွင် ထိနှစ်၍ချိုးလိုက်ကြတော့ နှစ်ယောက်စလုံးလန်း၍ သွားသည်။ ပြီးမှ နှစ်ယောက်သား ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ညနေ လဲအတော်စောင်းသွားပြီဖြစ်သည်။\nဤကဲ့သို့ တဖြေးဖြေးခရီးထွက်ခွာ၍ လာရာ ခဏမျှ ကြာတော့ သူတို့၏ ရှေ့နားမှ မြင်းခွာသံကြားရသည်။ မှောင် စပျိုးနေပြီဆိုတော့ ဘာမှသဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရချေ။ ၀ါးတရိုက် လောက် ကွာတော့မှ ခင်မေက ဇေယျာစိုးဖက်သို့ လှမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။\n““မမလာနေပြီ .. ရှင်တော့ ကံကောင်းတာဘဲ””\n““ဟယ် ညီမလေး .. ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ ..””\nမ၀င်းမေက ဇေယျာစိုးဖက်သို့ မျက်လုံးကစားရင်းမေးလိုက်သည်။\n““မမဆီလာတာပေါ့ ဟောဒီက ကိုဇေယျာစိုးက မမ နဲ့တွေ့ချင်တယ်ဆိုလို့ သူက ဦးနေစိုးရဲ့သားပေါ့။ မမ မှတ်မိရဲ့လား ငယ်ငယ်တုံးကတော့ တွေ့ဖူးတယ်လို့ အဖေက ပြောတယ်””\n““အော် ကိုဇေယျာစိုးလား ငယ်ရုပ်တော့ နဲနဲ ကျန် သေးတာဘဲ ဒါပေမဲ့ မပြောရင် မှတ်မိမယ်မထင်ဘူး””\n““တွေ့ရတာ ၀မ်းသာပါတယ်ဗျာ .. ကျွန်တော်လဲ မ၀င်းမေကို အိမ်က ထိုင်ပြီး စောင့်မနေချင်တာနဲ့ စိုက်ခင်း လဲကြည့်ရအောင်ဆိုပြီး လိုက်လာတာပါ””\n““စိုက်ခင်းကတော့ အားလုံးအိုကေပါဘဲ .. မအိုကေတာက အလုပ်သမားတွေဘဲ။ လခတိုးတောင်းနေကြ တယ် ..””\n““အင်းလေ .. ကြည့်လုပ်ကြတာပေါ့ .. ဒါနဲ့ မ၀င်းမေ ဘယ်သွားမလို့လဲ””\n““အိမ်ပြန်မလို့လေ .. ဘာမှ လုပ်စရာမရှိတော့ ဘူးရှင့် ..””\n““ဒါဆိုလဲ ကျွန်တော်တို့ပါ ပြန်လိုက်ခဲ့မယ်။ အဓိက ကတော့ မ၀င်းမေနဲ့ တွေ့ဖို့ပါဘဲ။ နောက်ကြုံတော့မှဘဲ စိုက်ခင်းတွေကြည့်တော့မယ်။ အခုမိုးချုပ်နေတော့ ခရီးဆက် လို့ဖြစ်ပါ့မလား ..””\n““ဒါဆိုလဲ သွားကြတာပေါ့ ..””\n““ညီမလေး မမ စကားပြောရင်းနဲ့ လယ်ဂျာစာအုပ် တွေ မေ့ကျန်ခဲ့တာ သတိရတယ်။ သွားယူလိုက်ပါကွယ် နော် မမတို့ ခရီးဆက်နှင့်မယ် အလုပ်တွေအများကြီးရှိသေးတယ် မဟုတ်လား ..””\n““ဟင် .. မမကလဲ အဝေးကြီးသွားရမှာ မသွားချင်ပါဘူး ..””\n““သွားပါကွယ် ငါ့ညီမက လိမ္မာပါတယ်မမ မုန့်ဖိုးပေးမယ် ဟုတ်လား .. နော် .. ညီမ ..””\nချာတိတ်မသည် ဇေယျာစိုးကို စူးကနဲ တစ်ချက် ကြည့်ရင်း မြင်းကို ချာကနဲ လှဲ့ကာ မသွားချင်သွားချင်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားပါတော့လေသည်။\n““ဒီညမ တစ်ယောက်ရှိလို့သာ ကျမသက်သာတာ နို့မို့ယင်တော့ သေမှာဘဲ အလုပ်တွေက များတော့ တယောက်ထဲ မနိုင်ဘူးရှင့် ..””\n““ခင်ဗျားတို့က မိသားစု သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းရှိတော့ ပျော်စရာဗျာ ကျွန်တော်အားကျတယ်ကျနော်ကတော့ တဦး တည်းသောသားမို့ အထီးကျန်သလိုပါဘဲဗျာ””\nဇေယျာစိုးနှင့် မ၀င်းမေတို့သည် စကားတပြောပြော ဖြင့် ခရီးဆက်ခဲ့ကြရာ စောစောကဇေယျာစိုးနှင့် ခင်မေတို့ ခရီးတစ်ထောက်နားသော စမ်းချောင်းလေးနားသို့ ရောက် ခဲ့လေသည်။\n““ဒီမှာ ခဏနားရအောင် ကိုဇေယျာစိုး .. ကျမမြင်းလဲမောနေပြီ””\n““ကောင်းတာပေါ့ဗျာ .. ကျွန်တော်လဲ မြင်းစီးရာပင်ပန်းနေပြီ””\nဇေယျာစိုးသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်း၍ မျက်ခင်းပေါ်အသာလဲလျှောင်းလိုက်သည်။\nလကထိန်ထိန်သာနေသည်။ နေ့ခင်းနေ့လည် အ တိုင်းပင် လင်းထိန်၍နေသည်။ စမ်းချောင်းလေးကလဲ တ သွင်သွင်စီးဆင်း၍နေသည်။ စမ်းချောင်းလေး၏ တဖက်တချက် ၀ဲယာတစ်လျှောက်မှာလဲ နှစ်ချို့သစ်ပင်ကြီးတွေက စမ်း ချောင်းလေး ကမ်းနဖူးနှင့် ပျမ်းမျှ (၁၀)ပေ (၁၅)ပေ၊ ပေ(၂၀)လောက်တို့တွင် အုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပေါက်၍နေသည်။ လေကလဲ တဖြူးဖြူးတိုက်နေတော့ ဒီနေရာလေးသည် အတော်ပင် သာယာလှပေသည်။\nဇေယျာစိုးတစ်ယောက် ပတ်ဝန်းကျင်၏ သာယာမှုကိုခံစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ခေါင်းတဲ့တဲ့တွင် မ၀င်းမေက မတ်တပ်ရပ်၍လာသည်။ ဇေယျာစိုးက အောက်ကနေ ပင့်ကြည့် လိုက်တော့ သူမက ထိုးထိုးထောင်ထောင်ဖြင့် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ရွှေရင်အစုံသည်လည်း အောက်ခံပါဟန်မတူကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ပေါင်တံကြီးတွေကလဲ တုတ် တုတ်ခိုင်ခိုင်ဖြင့် ဖြစ်ကာ စောစောက မြင်းကုန်းနှီးမှာ ချိတ် ထားသော အထုတ်တထုတ်ကို သူမ၏ လက်တဖက်ဖြင့် ဆွဲ ထားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။\n““ကိုဇေယျာစိုး ဘိုက်မဆာဘူးလား ကျမတော့ ဆာရင်စားဖို့ ခေါပုတ်တွေယူလာတယ်။ စားဖူးတယ်မဟုတ်လား ရော့သကြားနဲ့ တို့စား စားမိယင်စွဲသွားတာချည်းဘဲ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား””\nမ၀င်းမေသည် ပြောပြောဆိုဆို ခေါပုတ်ထုတ်ကို ဘေးသို့ချလိုက်ပြီး သူမသည် မြက်ခင်းပေါ်လှဲ၍ ချလိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား စကားမပြောမိကြတော့ချေ။ ဒါပေမဲ့ ခဏနေတော့ ပလုတ်ပလောင်း စားနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ..\n““ကိုဇေယျာစိုး ရှင်နော် တချိန်ကျရင် ဒီတောအုပ် ထဲမှာ ကျမနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲနေခဲ့ပြီး ဘာမှ အကျိုးအမြတ် မရှိဘဲ အချိန်ကုန်ပြီး ပြန်သွားရတာလို့ တွေးပြီး နောင်တရနေချင်သလား””\n““အို ဘယ်ရချင်ပါ့မလဲဗျာ ..””\nဇေယျာစိုးက ပြောလိုက်ရင်း ငေါက်ကနဲထထိုင် ကာ သူမကို စိုက်၍ကြည့်မိသည်။\nမ၀င်းမေက တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ရင်း ..\n““ရှင် စိတ်ဝင်စားရင် အ၀တ်အစားတွေ ချွတ်လိုက် ပါ။ ကျမလဲချွတ်လိုက်မယ်။ တစ်ခုတော့ရှိတယ် ရှင်ကျမကို အထင်တော့မသေးလိုက်နဲ့ ကျမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသမား နောက်ပြီး ခေတ်ပညာတတ်တစ်ယောက်။ ကျမက ယောက်ျားတွေကြားမှာ ယောက်ျားတွေနဲ့ ယှဉ်ပြီးလုပ်နေရတာ။ ရှင့်ကို မြင်မြင်ချင်းဘဲ ကျမစိတ်ထဲမှာ ဆန္ဒတွေ တားဆီးလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ညီမလေးကို ပထုတ် လိုက်တာ ရှင်သဘောမတူလဲကျမကတော့ အတင်းကြံမလို့ဘဲ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားတာပေါ့””\nမ၀င်းမေသည် စကားလဲပြော အင်းကျီကို ကျယ်သီး တွေဖြုတ်ပြီး ချွတ်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ညီမလို မဟုတ်ဘဲ အသားရေက နီစပ်စပ်ဖြင့်ဖြစ်သည်။\nမို့မို့တင်းတင်းဖြင့် နို့နှစ်လုံးဟာလဲ လရဲ့အလင်းရောင်ကြောင့် တောက်ပ၀င်းပြောင်၍နေသည်။ နို့သီးခေါင်း တွေက လက်သန်းတဆစ်လောက်ရှိပြီး အောက်ကို ငိုက်၍ နေသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ညိုရောင်သန်းနေသည်။ ပိတုန်းနှစ်ကောင် ကြာငုံပေါ်နားနေသလိုပင်ဖြစ်သည်။\nဇေယျာစိုးက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ သူ၏ ကိုယ်ပေါ် မှ အင်းကျီတွေ ချွတ်ချလိုက်တော့ ကြွက်သားအဖုအထစ် များဖြင့် ဇေယျာစိုး၏ ကိုယ်လုံးကြီးကို အာသာငမ်းငမ်းဖြင့် သေချာစိုက်ကြည့်နေယင်း သူမ၏ ဘောင်းဘီချိတ်ကို ဖြုတ် ကာ ဇစ်ကိုဆွဲ၍ချလိုက်သည်။\nဟ သွားသော ဘောင်းဘီဇစ်ကြားမှ သန်မာသောစောက်မွှေးမဲမဲများသည်အခွေလိုက် ထွက်ပေါ်၍လာသည်။ မ၀င်းမေကတော့ ခပ်စောစောပင် ဘောင်းဘီကို ဆွဲ၍ ချွတ်ချ လိုက်သည်။ အတွင်းခံဝတ်မထားသောကြောင့် ဘောင်းဘီ ကျွတ်ထွက်သွားလျှင်ပင် သူမ၏ တကိုယ်လုံးသည် ၀တ်လစ်စလစ်ဖြစ်၍သွားရလေသည်။\nကြီးမားတောင့်တင်းပြီး ဖြောင့်စင်းလှသော သူမ၏ ပေါင်တံကြီးများက လရောင်အောက်တွင် ပုဇွန်ဆီရောင် ထ၍နေသည်။\nသူမချွတ်ပြီးသွားသည်နှင့် ဇေယျာစိုးဆီသို့ လှလှပပလှမ်း၍လာပြီး ဘောင်းဘီကို ၀ိုင်း၍ချွတ်ပေးသည်။ ဇေယျာစိုးက သူမ၏ နို့သီးတွကို လှမ်းပြီး ဆုတ်ကိုင်လိုက်သည်။ ပျော့အိနွေးထွေးလှသော အထိအတွေ့ကြောင့် ဇေယျာစိုး၏ တကိုယ်လုံး တရှိန်းရှိန်းနဲ့ ရမက်ခိုးတွေ တက်လာတော့သည်။ ဇေယျာစိုးနှင့် မ၀င်းမေတို့သည် မတ်တပ်ရပ်လျှက်မှ တယောက်ကိုတစ်ယောက်ဖက်ကာ မျက်ခင်းပေါ်သို့ ထိုင်ချ လိုက်ကြသည်။ ဇေယျာစိုး၏ နှုတ်ခမ်းတွေက မ၀င်းမေ၏ နှုတ်ခမ်းများကိုမော့၍ စုပ်နမ်းလိုက်ချိန်မှာတော့ ချက်ခြင်း ပင် မ၀င်းမေက တုံ့ပြန်ကာ ဇေယျာစိုး၏ နှုတ်ခမ်းများကိုပြန်လှန်၍ စုပ်နမ်းပေးလေသည်။ ရမက်ဇောတွေတက်နေသော ကျမတို့နှစ်ယောက် မြက်ခင်းပေါ်ကို အကျနပင် ယှဉ်တွဲ၍ လှဲချလိုက်မိပါတယ်။ ကျမတို့နှစ်ယောက်ဟာ ရင်ချင်းအပ်ရက် ဆီးစပ်ချင်းထိရက် ပေါင်ချင်းထိရက်ဖြစ်ပါတယ်။ ဇေယျာစိုးဟာ ကျမရဲ့ ကော့ထောင်နေတဲ့ နို့သီး ခေါင်းလေးကို ပါးစပ်နဲ့ ငုံပြီး စို့ပေးတယ်။ တော်တော်သန် တဲ့ လူဘဲရှင်။\n““အိုး .. ဟင့် ..အင့် .. ကိုစိုး .. ကိုစိုး .. အို ကိုစိုး ..ရယ် စို့စမ်းပါ .. ကျမနို့သီးကို ကောင်း ကောင်းစို့ပေးစမ်းပါ။ ဟင်းဟင်း ကောင်းတယ် .. ကောင်း တယ် .. နို့စို့ပေးတာ သိပ်ခံလို့ ကောင်းတာဘဲ .. ဟင့်.. ဟင့် .. ဟင့် ..””\nသူကနို့စို့ပေးရုံတင်မဟုတ်ဘဲ နို့သီးတ၀ိုက်ကိုလဲလျှာနဲ့ ၀ိုက်ဝိုက်ပြီး ရက်ပေးလိုက်သေးတယ်။ အဲဒီလိုရက်လိုက်တဲ့အခါများ ကျမဟာ မျက်ချင်းပေါ်ကနေ ကော့ပျံကြွတက်သွားရတာဘဲ စိတ်တွေကလဲ အရမ်းကို ထကြွလို့ရွလာရပါတယ်။\nနို့သီးနှစ်ခုကို တလှည့်စီစို့ပေး ရက်ပေးပြီးတဲ့ နောက် ဇေယျာစိုးရဲ့ ပါးစပ်ဟာ အောက်ဖက်ကို တစတစ ရွေ့ လျှားလာပါတယ်။ ကျမရဲ့ ဗိုက်သားပျော့ပျော့ အိအိ ချပ် ချပ်လေးတစ်လျှောက်အသာရက်ပေး စုပ်ပေးရင်း ရွေ့လျှား လာလိုက်တာ ကျမရဲ့ ဘိုက်သားပြင်လေးပေါ်မှာ သူရက် ပေးထားလို့ တံတွေးလေးတွေနဲ့ ပြောင်လက်လို့နေပါတယ်။\nတဖြေးဖြေးအောက်ဖက်ကို ရွေ့ဆင်းလာတဲ့ ဇေယျာ စိုးရဲ့ပါးစပ်ဟာ ကျမရဲ့ချက်ပေါ်ကနေ ဆီးခုန်ဖက်ကို ရွေ့ ဆင်းသွားပြီး တဖြေးဖြေး သူ့ပါးစပ်ဟာ ကျမရဲ့ စောက်ဖုတ် နဲ့ နီးသထက်နီးစပ်လာရပါပြီရှင်။ ကျမဟာ အလိုးခံရတာကို သဘောကျသလို စောက်ပတ်ရက်ပေးတာကိုလဲ အရမ်းကြိုက်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်\n““အား .. ဟင်းဟင်း .. ကိုစိုးရာ ဟုတ်ပြီ .. ဟုတ်ပြီ .. ဟင်းဟင်း .. ကျမစိတ်တွေ အ၇မ်းထလာ ပြီ နော် .. အို အို. ရက် .. ရက်ပါတော့ .. ကျမ စောက် ဖုတ်ကို ထိုးထဲ့ပြီး ရက်လိုက်စမ်းပါ””\nဆီးစပ်တစ်လျှောက် တဖြေးဖြေး ရွေ့ဆင်းလာနေတာကို မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကျမက အငမ်းမရ ထုတ်ဖေါ် ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။ အဲဒီလိုပြောလိုက်တဲ့အခိုက်မှာဘဲ ကျမရဲ့ စောက် ပတ်ထဲက အရည်ကြည်တွေက အတော်ကြီးကို စိမ့်ထွက် လာပါတယ်ရှင်။ ဘယ်လောက်များသလဲဆိုရင် အရည်တချို့ ဟာ အပြင်လျှံထွက်ပြီး ဖင်ခေါင်းတစ်လျှောက် စီးကျသွားတဲ့ အထိပါဘဲရှင်။\nဟော .. သူ့ပါးစပ်က ကျမစောက်ပတ်နားကို ရောက်လာပြီး ရက်တော့ရက်မပေးသေးပါဘူး ..\n““ကျမဟာ သူ့ပါးစပ်နဲ့ ကျမစောက်ပတ် ထိမိ အောင် ဖင်ကြီးကို ကော့ကော့ပေးမိတယ်။ အလိုးခံရတဲ့ အခါ လုပ် ပေးသလိုမျိုးပေါ့ ။ ကျမရဲ့စောက်ဖုတ်ဟာ ဖေါင်းပြီး စောက်စေ့လေး လဲမာကြောထောင်ကြွလို့တက်နေပါပြီ။ အရမ်း အရမ်း ခံချင် နေတာ။ အစုပ်ခံချင်နေတာ။ ဟုတ်တယ် မနေနိုင်တော့ဘူး။\n““ရက်ပေးပါ ကိုစိုးရယ် ကျမစောက်ဖုတ်ကို ကောင်းကောင်းရက်ပေးစမ်းပါရှင်။\nကျမ မနေနိုင်လွန်းလို့ပါ””ကျမက ထပ်ပြီး လော်ဆော်တိုက်တွန်းလိုက်မိ ပြန် ပါတယ်။\nဇေယျာစိုးကတော့ တကယ်ပါဘဲရှင်။ မရက်ခင် အဖုတ်ကို အရင်ဖြဲကြည့်နေတော့တယ်။ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ကျကျနနကိုင်ပြီး အသေအချာကို ဖြဲ ကြည့်နေတယ်။ ကျမစောက်ဖုတ်ဟာ နီရဲပြဲအာပြီးနေမှာပါ ဘဲ ..။\nကိုယ့်ပေါင်ကြားကိုယ် ငုံ့မကြည့်နိုင်တာကြောင့် အဖုတ်ရဲ့အနေအထား ဘယ်လိုလဲဆိုတာကိုတော့ ကျမ အသေအချာ မသိဘူးပေါ့ရှင်။ စိတ်ကူးနဲ့ဘဲ မှန်းဆကြည့်ရတာပါ။ အဲသလိုဖြဲကြည့်ပြီးမှ သူ့ပါးစပ်ကို စောက်ပတ်ပေါ် ကျကျနနအုပ်ပြီး မရွံမရှာစုပ်နမ်းတယ်။\n““အောင်မလေး ..လေး .. ကိုစိုးရဲ့””\nကျမလေ တကိုယ်လုံးကို တုန်သွားရပြီး ငယ်သံပါ အောင်အော်ပစ်လိုက်မိပါတယ်။\nကောင်းလိုက်တာလဲ မပြောပါနဲ့တော့ ဘယ်နဲ့ စောက်ဖုတ်ကို ပါးစပ်နဲ့တေ့ကပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်သလိုမျိုး စုပ်ပေးတာကို သူ့ရှာကလည်း အဖုတ်ထဲကို ထိုးထဲ့ပြီး လှည့် ပတ်ကလိပေးသည်။ ရက်ပေးသည်။ ကျမ အသက်ရှူပြင်းတွေ ပြင်းလာတယ်။ ကျမရဲ့ ၀မ်းပျဉ်းသားပျော့ပျော့အိအိလေးဟာ ပိန်လိုက် ဖေါင်းလိုက် ကိုဖြစ်လို့ ပေါင်ကြီးနှစ်ချောင်းလဲ ကားလိုက် စုလိုက်နဲ့ဖြစ် နေရတယ်။\nသူက ကျမစောက်ပတ်မှာ စိုရွှဲနေတဲ့ စောက်ရည် ကြည်တွေကို လျှာနဲ့ တပြတ်ပြတ်မြည်အောင် ရက်ပေးနေ ပြန်တယ်။ တကယ့်ကို ရက်ရက်ရောရော ရပ်ပေးနေတာ ကျမအဖို့ အရမ်းကိုငြိမ်ပြီး အရမ်းကို ကောင်းနေရတာပါဘဲ။ အဖုတ်ကိုရက်ပေး စုပ်ပေးတာထက် ပိုထိတာပေါ့ စောက်ပတ်ထဲကို လျှာကိုထိုးထိုးပြီး လိုးနေတဲ့သဘော ဖြစ် နေတာကိုး ..။\n““အား ပါးပါး ဟင်း .. ထိုးစမ်းပါ ကိုစိုးရ ဟင့် မွှေပေးစမ်းပါ .. အား ကောင်းလိုက်တာ ဟင်းဟင်း .. ကျမ စောက်ပတ်ထဲကို ရှင့်လျှာကြီး အကုန်ဝင်အောင် ထိုး သွင်းပေးစမ်းပါ .. အား .. ကောင်းလှချည်လား ကိုစိုးရာ အမလေးလေး .. ဟုတ်ပီ ..ထိုး ထိုး လိုးလိုး..ရှာထိုးပေးစမ်းပါ””\nကျမ ပါးစပ်ကလဲမရှက်နိုင်တော့ဘဲ တစ်တစ်ခွခွ ကြီးကို ပြောလိုက်မိသည်။ သူကလည်း ကျမစောက်ပတ်ကို ရှာနဲ့ အပီထိုးထိုး ပြီး ကျကျနနကို လိုးပေးနေတာ အဖုတ်ထဲ သူ့လျှာတစ်ဆုံး တိုင် တိုးဝင်လာတဲ့အခါများ ကျမဟာ လည်ချောင်းထဲက ပါ တအင်အင် အသံတွေ ထွက်လာတဲ့အထိဖြစ်ရပါတယ်။ ကျမ တကိုယ်လုံးမှာ ရှိသမျှအကြောအချင်အားလုံးမှာ သွေးတိုးအရမ်းမြန်ကုန်ပြီး ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေတယ်။ တကိုယ်လုံး ငဖယ်ပျံသလို ကော့ပျံလို့ အကြီးအ ကျယ်ကို ပြီးလုနီးလာမှန်း ကျမရိပ်မိတယ်။\nကျမစောက်ပတ်ထဲကို ရက်ပေး လျှာနဲ့ အဖုတ် ခေါင်းထဲကို ထိုးပေးလုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကျမက သူ့လီးကြီးကို ညာလက်နဲ့ လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ဂွင်းတိုက်သလိုမျိုး ပွတ် ပေးနေမိပါတယ်။ လက်ထဲမှ တဆုတ်တခဲကြီး ဖြစ်နေတဲ့ သူ့လီးချောင်းကြီးက အားရစရာကောင်းလိုက်တာ ဒီလီးကြီးစောက်ပတ် ထဲကို ထိုးသွင်းပြီး လိုးတာကို ကျမ အရမ်းခံချင်လာတယ်။ လျှာနဲ့ထိုးပြီးသွင်းမှာထက် စောက်ပတ်ကိုလီးနဲ့ လိုးရင်းပြီးချင်လာတယ်။ ဟုတ်တယ် လီးနဲ့က ပိုပြီး အရသာကောင်းစေမှာ ..။\n““ကိုစိုးရယ် .. ကျမကို လိုးပါတော့ရှင့်လီးကြီးကို ကျမစောက်ပတ်ထဲ ထိုးသွင်းပေးစမ်းပါ။ လုပ်ပါကိုစိုးရယ် ကျမကို လိုးပေးစမ်းပါရှင် .. ကျမ အပေါက်ထဲကို ရှင့်အ ချောင်းကြီး တအားကုန်ဆောင့်လိုးသွင်းလိုက်စမ်းပါ။ ကျမ ခံချင်နေပြီ။ ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့ဘူး လိုးပါကိုစိုးရယ် လိုးစမ်းပါရှင် ..””\nကျမက ထုတ်ဖေါ် တောင်းဆိုလိုက်မိပါတယ်။ အရမ်းကို လိုးချင်နေပြီကိုး ရှက်မနေတော့ပါဘူး ပြီးတော့ စိတ် တူ ကိုယ်တူ လိုးကြတာဘဲ။ ဇေယျာစိုးကလဲ ကျမလိုဘဲ ထန်နေတပါတယ်။ အ ဖုတ်ရက်ပေးတာကို ချက်ခြင်းရပ်ပြီး ကျမကိုယ်ပေါ် တက်ခွတယ်။\nတက်ခွတယ်ဆိုတာနဲ့ ကျမက သူ့လီးကို ဆွဲယူပြီး နီရဲပြဲလန်နေတဲ့သူ့လီးထိပ်ဖူးကြီးကို စောက်ရည်ကြည်တွေ နဲ့ စိုရွှဲမို့ဖေါင်းကြနေတဲ့ စောက်ဖုတ် အ၀မှာ တေ့ပေး လိုက်ပါတယ်။\nစိတ်က အရမ်းထနေတဲ့ ဇေယျာစိုးဟာ ကျမကတေ့ပေးလိုက်တာနဲ့ ဖိချထိုးသွင်းလိုက်တာ တစ်ချက်တည်း နဲ့ သူ့လီးချောင်းကြီး တစ်ချောင်းလုံး စောက်ဖုတ်ထဲကို တနင့် တပိုးဝင်သွားတော့တာပါဘဲ။\nရှစ်လက်မသာသာလောက် ရှည်ပြီး ကျပ်လုံးလောက် ကိုတုတ်တာ ..။\nတစ်ချက်တည်း အဆုံးဖိသွင်းလိုက်တော့ အဖုတ် ထဲမှာ စေးပိုင်တင်းကြပ်သွားတာဘဲ။ ဖိန်းရှိန်းပြီး ကြက်သီး ထသွားရအောင်လဲ ကောင်းတယ်။\nကျမပါးစပ်က ““အိုး .. ကျွတ်..ကျွတ်.. ကျွတ်”” လို့ စုပ်သပ်ညည်းလိုက်မိတယ်။\nနာတာကြောင့် ညီးတာလား ကောင်းတာကြောင့် ညီးတာလား ကျမကိုယ် ကျမတောင်မခွဲခြားတတ်တော့ပါ ဘူး နာလဲနာ ကောင်းလဲအရမ်းကောင်းနေတာကိုး။\nလီးအဆုံးဝင်သွားပြီးတာနဲ့ ဇေယျာစိုးဟာ ကျကို စပြီးလိုးပါတော့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ခပ်ဖြေးဖြေး တချက်ခြင်း ညောင့် လိုးပေးတာ။ သူ့လီးအဖုတ်ထဲ တိုးဝင်လာတိုင်း ကျမက အိုး ကနဲ ဟင် ကနဲ ပါးစပ်က အသံထွက်မြည်တမ်းနေမိတယ်။\nလီးထွက်သွားတယ်။ နောက်ပြန်ဝင်လာတယ်။ ၀င်နေတဲ့လီးကို ထုတ်ယူတယ်။ နောက်ပြန်ထိုး သွင်းတယ်။ထွက်လိုက် ၀င်လိုက် ၀င်လိုက် ထွက်လိုက်နဲ့။\nသူ့လီးက ရှစ်လက်မကျော်ကျော် ရှည်တာဆိုတော့ အဆုံးထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အခါ သားအိမ်ကို ဒစ်ကြီးနဲ့ ထိထိ နေတယ်။ အဲဒီလိုသားအိမ်ထဲကို စိုက်ဝင် ထိမိတာကလဲ အောင့်အောင့်သွားပေမဲ့ အရသာတမျိုးထူးတယ်ရှင်။ အလိုး ခံရတိုင်းသားအိမ်ကို ထိတာမျိုးမှ မဟုတ်တာ။ လီးရှည်မှသာ သားအိမ်ထဲထိ စိုက်ဝင်တာ။\nဇေယျာစိုးရဲ့လီးကလဲ အလုံးက တော်တော်တုတ် တာမို့ စောက်ခေါင်းထဲက အတွင်းသားတွေကိုလဲ သိပ်သိပ် သည်းသည်းနဲ့ ပြည့်ပြည့်၀၀ ပွတ်တိုက်မိတယ်။\nပြီးတော့ သူ့လီးထိုးသွင်း ပြန်ထုတ်လုပ်တာကလဲ လမ်းကြောင်းမှန်တယ်။ အ၀င်မှာရော အထွက်မှာရော လီး တန်လုံးပတ် အပေိးု့င်းက ကျမစောက်စေ့ကို ကျကျနန ပွတ် တိုက်နေတယ်လေ။\nကျမဟာ တကယ့်ကို ရာနှုံးပြည့် ပြည့်ပြည့်၀၀ အလိုးခံနေရတာပါ။ မစို့မပို့ မဟုတ်ဘူး ထိထိမိမိ စီးစီးပိုင်ပိုင်နဲ့ နင့်နင့်ပိုးပိုးကြီးပေါ့။\nဒါကြောင့်လဲ ကျမဟာ တကိုယ်လုံးကို သူ့လက် ၀ ကွက်ပြီးပုံအပ်ထားလိုက်တာဘဲ။ သူ့စိတ်ကြိုက် လုပ်ချင်ရာ လုပ် လိုးချင်သလိုလိုးပေတော့။\nကျမစိတ်တွေ ပိုထန်လာသလို ကျမတို့ နှစ်ယောက် စလုံးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွဟာလဲ ပြင်းထန်လာပါတယ်။\nသူက ညောင့်နေတာကနေ မြန်မြန်သွက်သွက်နဲ့ အားပြင်းပြင်းဆောင့်ပြီး လိုးလာပါတယ်။ ကျမကလဲ သူ့ဆောင့်ချက်တွေနဲ့ အံကိုက်ဖြစ်အောင် အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးတယ်။\nအရှိန်နဲ့ဝင်လာတဲ့လီးကြီး အဖုတ်ထဲကို နက်နက် ရှိုင်း ရှိုင်း အဆုံးဝင်နိုင်အောင် ပေါင်ကိုဖြဲပေးတာမျိုးကိုလဲ အ ချိန်အဆမိမိလုပ်ပေးတယ်။ ဇေယျာစိုးရဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသံတွေ ကျမရဲ့ ညီးညူမြည်တမ်းသံတွေဟာ ပဲ့တင်ထပ်လို့နေပါတယ်။ ဒီအသံ တွေဘဲလားဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လိုးနေကြတဲ့ အသံဗလံ တွေလဲ ပါတာပေါ့။\nသူ့ဆီးစပ်နဲ့ ကျမဆီးစပ် ရိုက်မိကြတဲ့ အသံတွေက တဖတ်ဖတ် သူ့ဂွေးအုကြီးတွေ ကျမဖင်ဆုံကြီးကို ထိရိုက်မိ တဲ့ အသံကလဲ တပြတ်ပြတ် စောက်ရည်ကြည်တွေ အတော် ဘဲ စိုရွှဲနေတဲ့ ကျမရဲ့ စောက်ခေါင်းထဲကို သူ့လီးချောင်း ကြီးက တရှိန်ထိုးဆောင့်သွင်းလိုက်တဲ့ အသံက တဘွပ်ဘွပ်။ အဲဒီအသံပေါင်းစုံ ရောနှောပေါင်းစည်းထားတဲ့ ကာမ တေးသံသာက ကျမတို့ရဲ့ ကာမစပ်ယှက်ပွဲကြီးကို ပိုပြီး အသက်ဝင်စေပါတယ်။ ဒီအသံတွေကြားနေရတာကလဲ ကျမတို့ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ပိုပြီး စိတ်ကြွစရာပေါ့။ ပိုပြီးအရသာတွေ့စရာပေါ့။\n““ဘွပ် ဘွပ် .. ဖတ် .. ဘွပ် .. ဖွတ်..ဘွတ်””\n““အားပါး ရှီး .. ဆောင့် .. ဆောင့် ကျမကို တ အားဆောင့်လိုးစမ်းပါရှင် .. ဟင်း . ဟင်း .. ရှင့်လီးကြီး တစ်ချောင်းလုံး လအုပါ မြုပ်ဝင်သွားအောင် အားပြင်းပြင်း နဲ့ ဆောင့်သွင်းလိုက်စမ်းပါရှင် .. ခံလို့ ကောင်းလွန်းလို့ပါ””\n““အား ဟုတ်ပီ .. အဲလိုမျိုး .. အဲလိုမျိုး ဆောင့် သာဆောင့် . .အဖုတ်ကွဲချင်ကွဲပါစေ .. အမလေး.. ကောင်းလိုက်တာရှင် .. အား ..””\nကျမလေ အားပြင်းပြင်းနဲ့ ထိမိတဲ့ သူ့ဆောင့်ချက် တွေကို ရင်သိမ့်တုန်အောင် ခံရင်း တစ်ချီပြီး တချီ ဆက် တိုက်ကို ပြီးနေတာဘဲ။\nတချို့ယောက်ျားတွေနဲ့ ဆိုရင် တချီကောင်းလောက်သာ ပြီးခဲ့တဲ့ ကျမ အခု ဇေယျာစိုးလိုးတာခံရတော့မှ ဆက် တိုက်ပြီးတဲ့အရသာကို တုန်ခါမောဟိုက်အောင် ခံစားနေရ ပါတယ်ရှင်။\nကျမလေးချီမြောက်ပြီးသွားတဲ့ အခါမှာ ဇေယျာစိုး ဟာလည်း တရှူးရှူးနဲ့ အသက်ရှူ အရမ်းမြန်လာတယ်။\nဇေယျာစိုးရဲ့ ဆောင့်လိုးချက်တွေကလဲ ဘာကြမ်း သလဲ မမေးနဲ့။ တဘွပ်ဘွပ်နဲ့ စက်သနပ်ပစ်တာထက် တောင် မြန်နေသေးတယ်။ သူလဲ အရည်တွေထွက်ဖို့ နီးနေပြီဆိုတာ ကျမလဲသိတယ်။ ကျမကို လေးချီ ဆက်တိုက်ပြီးအောင် လိုးပေးနိုင် တဲ့သူ့လီးအစွမ်းတော့ ကျမ အရမ်းချီးမွမ်းမိပါတယ်။ သူ့အတွက်အရသာ ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးချင် တဲ့ ဆန္ဒကြောင့် ကျမဟာ သူ၏လုံးလုံးကျစ်ကျစ်လေးကို အသာလက်နဲ့ပတ်ကျော်ပြီး သူ့ဂွေးအုတွေကို ညာလက်နဲ့ အ သာလှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အသာဖွဖွလေး ဆုတ် နယ်ပေးတယ်။ ပွတ်ပေးတယ်။ ဒါဟာ ယောက်ျားတွေ သိပ်ကြိုက်တဲ့ လုပ်ဆောင်ပြုစုပေးမှုလေးတစ်ခုပေါ့။\nဇေယျာစိုးဟာ ပိုပြီး အရသာတွေ့သွားတာ သေချာ ပါတယ်။ အသက်ရှူပိုမြန်လာသလို ဆောင့်လိုးချက်တွေ ကလဲ ပိုအားကောင်းပြီး ပိုကြမ်းလာတယ်။ နောက်တော့ သူ့လီး ကြီး ငေါက်ကနဲ ငေါက်ကနဲ လှုပ်ရှားသွားတာကို ကျမသိရတယ်။\n““ကိုစိုး .. လရည်ထွက်ရင် ကျမစောက်ပတ်ထဲမှာ ဘဲ ပန်းထုတ်ပေးနော် အဖုတ်ထဲမှာလရည်တွေ ပြည့်လျှံ သွားအောင်ကို ပန်းထည့်ပေးပါ နော် .. နော် ..””\nကျမက ပါးစပ်ကလဲ ပြော စောက်ဖုတ်ကိုလဲ ညှစ် သူ့လီးကိုလဲ စုပ်ယူလိုက်တယ်။\nအဲဒီအချိန်မှာဘဲ သူပလီးထဲက သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်လာပါလေရော။ ပူပူနွေးနွေး အရည်တွေ စောက်ဖုတ်ထဲ ပြန့်နှံ့သွားတာကို ကျမခံစားသိရှိလိုက်ရပါတယ်။ သူ့သုတ်ရည်တွေကများလိုက်တာ မပြောပါနဲ့တော့။ ပန်းထွက်လာ တာ မနဲဘူး စောက်ဖုတ်ထဲ ပြည့်ရုံမကဘူး အပြင်တောင် လျှံထွက်တယ်။\nအဖုတ်ထဲ သုတ်ရည်တွေ အားကောင်းကောင်းနဲ့ ပန်းထည့်ပေးလိုက်တာမို့ ကျမလဲ ငါးကြိမ်မြောက်ပြီးသွား ပါတော့တယ်။ အဲဒီငါးကြိမ်မြောက်ပြီးတာဟာလဲ တကယ့်ကိုထိတယ်။ တကိုယ်လုံး ခွေပျော့နုံးလျှသွားစေလောက်အောင် ကို ဖြစ်သွားရတာ။ စောက်ရည်တွေ ထွက်တာကလဲ အရမ်းဘဲလေ ..။\nဒီနောက်တော့ ဇေယျာစိုးလဲ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ လိုးပွဲကြီးက တစခန်းသတ်ပြီပေါ့။ သုတ်လွှတ်ပြီး မကြာခင်မှာဘဲ သူ့လီးက ပျော့ခွေ သွားတယ်။ ဇေယျာစိုးဟာ ကျမစောက်ဖုတ်ထဲက သူ့လီးကို ဖြုတ်ယူပြီး အသာဘေးကို လှိမ့်ဆင်းသွားတယ်။ ပက်လက် စင်းစင်းကြီးအိပ်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေတယ်။ သူက အ၇မ်းကိုမောဟိုက်သွားတာပါဘဲ။ သူက ပိုအားစိုက် လှုပ်ရှားလိုးဆောင့်ပေးခဲ့ရတာကိုး ..။\nခဏကြာတော့ ကျမ နည်းနည်း အမောပြေသွား ပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ကျမဟာ လှဲအိပ်နေရာကထပြီး သူ့ခြေရင်းဘက်ကိုသွားပါတယ်။ သုတ်ရည်တွေ စောက်ရည်တွေ ပေကျံနေတဲ့ သူ့လီးကို ပါးစပ်နဲ့ အသာစုပ်ပေးတယ်။ သန့်စင် သွားအောင်လည်း လျှာလေးနဲ့ အသာယက်ပေးလိုက်တယ်။ ဇေယျာစိုးဟာ လီးစုပ်ပေး ယက်ပေးနေတဲ့ ကျမကို တချက်ပြုံးပြီးကြည့်တယ်။ နောက်တော့ မျက်စိကို အသာမှိတ်ပြီး ဇိမ်နဲ့ မှိန်းနေတယ်။\nသူ့လီးကို သန့်သွားအောင် စုပ်ပေး ရက်ပေးပြီးတော့ ကျမက သူ့ဘေးမှာ အသာပြန်လှဲလျောင်းလိုက်တယ်။ သူ့ရင် ခွင်ထဲမှာ ခေါင်းလေး တင်လို့ပေါ့။ ဇေယျာစိုးက ကျမရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို အသာ လက်တဖက်နဲ့ သိုင်းဖက်တယ်။ ကျန်တဲ့လက်တဖက်ကတော့ ကျမ ပေါင်ကြားက စောက်ဖုတ်ပေါ် အသာအုပ်ပြီးတင်လိုက် တယ်။ ပြီးတော့ စောက်ဖုတ်ကို အသာညှစ်လိုက်တာ စောက်ဖုတ်ထဲက သုတ်ရည်နဲ့ စောက်ရည်ကြည်ရောနေ တာတွေ အပြင်ကို ယိုစီးကျလာတော့တာပါဘဲ။\nခဏလောက်နားနေကြပြီးတဲ့နောက် ဇေယျာစိုး ဟာ ကျမပါးစပ်ကို သူ့ပါးစပ်နဲ့ တေ့ကပ်ပြီး စုပ်နမ်းပြန်တယ်။ ရှာကိုလဲ ကျမပါးစပ်ထဲထိုးထဲ့ပြီး ကလိတယ်။ ကျမက တုံ့ပြန်နမ်းပြီး သူ့လီးကို လက်နဲ့အသာကိုင် စမ်းကြည့်တော့ ဟော .. သူ့လီးကြီး မတ်တောင်နေတာ ပါဘဲလား။ ကျမဖြင့် ယုံတောင် မယုံချင်သလိုဘဲ ကျမ တွေ့ ဖူးသမျှယောက်ျားတွေကတော့ သုတ်လွှတ်ပြီးသွားရင် လီးလဲ ပျော့ လူလဲ နုံးခွေကျသွားတာပါဘဲ လီးပြန်တောင်လာတဲ့ လူ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ ဇေယျာစိုးရဲ့လီးကတော့ ခဏအနားယူပြီးတာနဲ့ ပြန်တောင်လာပြီး တောင်တာမှ မတ်ကိုနေတာ။ ကျမအဖို့ ကော်ပေါက်ဘဲပေါ့။ တစ်ချီဆက်ပြီး လိုးနိုင်တော့မှာကိုး။\n““ဟောတော့ .. ရှင့်လီးကြီး ပြန်တောင်လာပါ ရောလား..””\nကျမက အံ့သြ၀မ်းသာစိတ်နဲ့ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။\n““ဟုတ်တယ် တောင်လာပြီ လီးတောင်တော့ ဆက် လိုးကြတာပေါ့ မ၀င်းမေလဲ အလိုးခံနိုင်သေးတယ် မဟုတ်လား..””\n““ခံမယ် .. ဘာလို့ မခံနိုင်ရမှာလဲ ရှင်လိုးနိုင်တယ်ဆိုရင် ကျမကတော့ အဆင်သင့်ဘဲ ..””\n““ဟုတ်ပြီ .. ဒါဆိုရင် လေးဖက်ထောက်ပြီးကုန်းပေး..””\nကျမလဲ သူပြောသလို ချက်ချင်းကုန်းပေးလိုက်ပါ တယ်။ စောစောကလိုးထားတာကြောင့် ကျမအဖုတ်က အရည် ရွှမ်းပြီးသားပါ။ ကျမက လေးဘက်ထောက် ကုန်းပေးပြီးတဲ့အခါ ဇေယျာစိုးက ကျမဖင်ကြီးနောက်မှာ နေရာယူလိုက်ပါတယ်။ ပြီး တော့ ကျမရဲ့ဖင်သားကြီးနှစ်ခြမ်းကိုဆွဲဖြဲပြီး ဖင်ပေါက်ပေါ် ကို တံတွေးထွေးလိုက်ပါတယ်။\n““အို.. ဟင့် . ကိုစိုး ဘာလုပ်အုံးမလို့လဲဟင်””\nဖင်ပေါက်တဲ့တဲ့ တံတွေးထွေးချတာခံထားရတာကြောင့် ကျမ ခါးလေးတွန့်သွားပြီး ညုတုတုနဲ့ မေးလိုက်မိ ပါတယ်။ ဘာအတွက်နဲ့ ဖင်ပေါက်ကို တံတွေးဆွတ်တယ် ဆိုတာကိုတော့ ကျမသိပါတယ်။\n““မ၀င်းမေ ဖင်ကြီးက ဖြူဖွေးအိပြီး အယ်နေတာ ဆိုတော့ ကျနော် ဖင်လိုးချင်လာလို့ပါ .. မ၀င်းမေ ဖင်ခံမယ် မဟုတ်လား””\n““ရှင် လိုးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျမခံပါ့မယ် သိပ် တော့ မကြမ်းနဲ့နော် ရှင့်လီးကြီးက အရမ်းကြီးတာဘဲ တအားဆောင့်ရင် ကျမဖင်ကွဲသွားမှာပေါ့ ..””\n““စိတ်ချပါ မ၀င်းမေရဲ့ နာအောင် ကျွန်တော် မလုပ် ပါဘူး အရသာတွေ့ပြီး ကောင်းကောင်းဘဲ လုပ်ပေးမှာပါ”” ပြောပြောဆိုဆို ဇေယျာစိုးက ကျမစအိုဝမှာ သူ့လီး ကိုထောက်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဖိထိုးသွင်းလိုက်တာ\nလီးက ထစ်ပြီးအထဲကို တိုးဝင်လာပါတယ်။\n““အား . ကျွတ်..ကျွတ်.. ဖြေးဖြေးသွင်းရှင့် .. နာတယ် ..””\nစအိုဝပြဲအာသွားတာကြောင့် ကျိန်းစပ်ပြီး နာကျင်လှလို့ ကျမညီးလိုက်မိပါတယ်။\nဖင်လိုးတဲ့အခါ လီးစသွင်းသွင်းချင်း နာတာကတော့ ထုံးစံပါဘဲ ကျမ နားလည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လဲ ဒူးခေါင်းကို အားပြုပြီး ဖင်ဆုံကြီးကို အသာကော့ပင့် ပေးထားလိုက်ပါ တယ်။ ဖင်လိုးခံဖူးတာကြောင့် ကျမဟာ ဖင်ပေါက်ထဲ လီးအ၀င် အဆင်ပြေအောင် လမ်းကြောင်းပွင့် ပေးတတ်နေ ပါတယ်။\nဇေယျာစိုးကလဲ သူ့လီးကြီးကို ဆက်ပြီး ဖိထိုးသွင်းလိုက်တယ်။ ကျဉ်းကျဉ်းကြပ်ကြပ်နဲ့ဘဲ သူ့လီးတစ်ချောင်းလုံး ကျမဖင်ထဲအဆုံးဝင်သွားပါလေရော။ အဲဒီတော့ ဇေယျာစိုးက ကျမရဲ့ ဖင်သားကြီးနှစ် ခြမ်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခပ်တင်းတင်း ဆုတ်ကိုင် ဖျစ်ညှစ်ပြီး သူ့လီးကြီးကို ကျမဖင်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက် ပြန်ဖိ ဆောင့် သွင်းလိုက်နဲ့ ကျမကို ကောင်းကောင်း ဖင်ဆော်နေပါတော့ တယ်။ နာတာကတော့ သိပ်ကို နာတယ်ရှင့်။ ကောင်းတာ ကလဲ အသဲခိုက်မတတ်ပါဘဲ။\nကျမဟာ တညီးညီး တအားအား အော်ဟစ် ညီး တွားရင်း ဇေယျာစိုးရဲ့ဖင်လိုးတာကို ခံနေပါတယ်။ သူဟာ ဖင်လိုးတဲ့အခါမှာလဲ လီးကို အဆုံးဖိဆောင့် သွင်းတယ်ရှင့်။ ဖင်လိုးခံရတာဟာ နာကျင်မှုနဲ့ မူတ ထူးကဲစွာ ကောင်းလှတဲ့ အရသာကို ရောပြန်းထားတဲ့ ကာမအရသာ တစ်မျိုးကို ခံစားနေရပါတယ်။ မကြာပါဘူး၊ကျမလဲ ရမက်စိတ်တွေ အရမ်းဝင် လာရပါတယ်။ နာတာကို အရေးမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး ဖင်ကြီးကို ကော့ပေး၊ ဘယ်ညာဝှေ့ယမ်းလုပ်ပေးပါတယ်။\nဇေယျာစိုးကလဲ ကျမနို့အုံကြီးတွေကို လှမ်းဆွဲလိုက် စောက်ပတ်ကိုထိုးနှိုက် ကလိလိုက်နဲ့ လီးကိုလည်း ကျမ ဖင် ပေါက်ထဲကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းဘဲ ဆောင့်လိုး သွင်းနေပါတယ်။ ဖင်လိုးခံရမှုကြောင့် ကျမရဲ့ အဖုတ်ထဲက ယားလာပြီး နှစ်ချီဆက်တိုက်ပြီးသွားရပါတယ်။ ကျမ ဒုတိယအချီ အပြီးမှာ ဇေယျာစိုးလဲ ကျမဖင်ဆုံကြီးနောက်မှာ လှုပ်လှုပ် ခါခါနဲ့ ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ဖြစ်သွားပြီး ကျမ ဖင်ခေါင်းပေါက်ထဲကို ပူနွေးပျစ်ခဲတဲ့ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထည့်ပေးလိုက်ပါတော့ တယ်ရှင်\nမြက်ခင်းပေါ်တွင် နှစ်ယောက်သား ၀မ်းလျှား မှောက်ရက်သား ဇေယျာစိုးနှင့် မ၀င်းမေတို့သည် မှိန်း၍ နေကြသည်။ ဇေယျာစိုး၏ လီးကြီးကတော့ သူမ၏ စအိုထဲ မှ မချွတ်သေးဘဲ တန်းလန်းကြီးဖြစ်သည်။\nခဏကြာတော့ ဇေယျာစိုးက မ၀င်းမေ၏ နားနားသို့ သူ၏ပါးစပ်ကို ကပ်၍ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။\n““မ၀င်းမေ ကျနော့်တို့ဘေးက ခြုံစပ်မှာ ခင်မေ ရောက်နေတာကြာပြီ။ စောစောထဲက ကျနော်မြင်တယ်။ ကျ နော်နဲ့လက်တကမ်းဘဲ အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ””\nမ၀င်းမေက ချက်ခြင်း အဖြေမပေးသေးချေ။ သူမကို ပြောလိုက်သော ဇေယျာစိုးက ဘာကို ရည်ရွယ်သည် ဆိုတာကိုတော့ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဒါ့အပြင် မ၀င်းမေ၏ စိတ်ထဲ တွင်လဲ ညီအမနှစ်ယောက်အတူတူ အလိုးခံရရင်ကောင်း မည်ဟုစဉ်းစားမိလိုက်သည်။\n““ရှင် သူ့ကို လိုးချင်လို့လား”” ပါးချင်းကပ်၍ တိုးတိုးလေးပြောနေကြခြင်းဖြစ်သည်။\n““ဒါဆိုရင် လှမ်းဆွဲလိုက် ကျမကိုလဲ သူနဲ့တူတူ လိုးပေးရအုံးမှာနော် ..””\nပြောပြီးသည်နှင့် ဇေယျာစိုးက မ၀င်းမေ၏ ကျော ပြင်ပေါ်တွင် တပ်ရက်သားဖြစ်နေရာမှ ဘေးသို့ ရုတ်တရက် ပက်လက်လှန်ချလိုက်ပြီး တဆက်တည်း သူ၏ ကိုယ်လုံးကို ဘေးမှခြုံဆီသို့ တပတ်လှိမ့်လိုက်ကာ ခင်မေ၏ လက်ကိုဆောင့် ဆွဲလိုက်သည်။\n““အမလေး . အင့် ..””\nခင်မေ၀င်း ကိုယ်လုံးလေးက ဇေယျာစိုး၏ ကိုယ်ပေါ် သို့ မှောက်ရက်သားကျ၍လာသည်။ ဇေယျာစိုးက သူမကို ဖက်ပြီး တပတ်မျှ မ၀င်းမေဘေးသို့ လှိမ့်လိုက်ရာ ခင်မေက ဇေယျာစိုး၏ အောက်ဖက် မ၀င်းမေ၏ ဘေးတွင် ပက်လက် လှန်ရက်သားဖြစ်သွားသည်နှင့် သူမကိုလက်ဖြင့် ဖိ၍ ဇေယျာ စိုးက ကြုံး၍ထလိုက်လေသည်။\nဒီအချိန်မှာပင် မ၀င်းမေကလဲ ကြုံး၍ ထကာ ခင် မေကို ချုပ်နှောင်ပေးလိုက်သည်။\n““မလုပ်ကြပါနဲ့ ဖယ်ကြပါ သနားပါအုံး””\nအမှန်တော့ လည်ဂျာစာအုပ်ပြန်ယူပြီး သူမတို့ နောက်သို့လိုက်လာသော ခင်မေသည် ဇေယျာစိုးနှင့် မ၀င်း မေတို့ရှိရာသို့ စောစောကထဲက ရောက်နေခဲ့သည်ဖြစ်သည်။ လယ်ဂျာစာအုပ်က မ၀င်းမေ၏ စိုက်ခင်းရှိ အိမ်တွင် သွား၍ ယူရခြင်းဖြစ်သဖြင့် ခရီးလည်းကျွမ်းပြီး မြင်းစီးလဲ ကျွမ်းသော ခင်မေအဖို့ သိပ်ပြီး မကြာလိုက်ချေ။\nခင်မေတစ်ယောက် စမ်းချောင်းလေးနား ရောက် လာပြီး မ၀င်းမေ၏ မြင်းကို တွေ့သည်နှင့် အသာဆင်း၍ ကြည့်ရာ ဇေယျာစိုးနှင့် မ၀င်းမေတို့ နှစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်၍နေသည်ကိုတွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ တခါ အလိုးခံထားခဲ့ဘူးပြီဖြစ်သော လီးအရသာကို သိနေပြီဖြစ်သော ခင်မေသည် ဇေယျာစိုးနှင့် မ၀င်းမေတို့ လိုးကြတာကို ကြည့်ပြီး မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ကာမ စိတ်တွေကြွခဲ့ရသည်ဖြစ်သည်။\nဒါကြောင့်လဲ ခင်မေက မ၀င်းမေတို့နှင့် အနီးဆုံး ခြံအကွယ်လေးဆီသို့ တိုးကပ်သွားပြီး အနီးကပ်ကာ အသေ အချာကြည့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မနေနိုင်လွန်းတော့သဖြင့် သူမ၏ စကပ်ကိုလှန် ပေါင်နှစ်လုံးကို ကားပြီး စောက်ခေင်းထဲသို့ လက်ညှိုး ထည့်၍ မ၀င်းမေ အားရပါးရအလိုးခံနေသည်ကို ကြည့်ကာ လက်ညှိုးကို စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထုတ်ချီ သွင်းချီ လုပ်ရုံမျှ မက မွှေ၍ပင်ပေးခဲ့ပြီး တစ်ချီပင်ပြီးခဲ့ရသည်။\nသူမ၏ အမကို လိုးနေသော ဇေယျာစိုး၏ လီးကြီးကိုလဲ ပြေးဆွဲ၍ သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ထိုးထဲ့ ချင်စိတ်တွေက တချိန်လုံးပြင်းပြ၍နေခဲ့ရသည်။ အခု တကယ်လုပ်တော့မည်ဆိုတော့လဲ အမဖြစ် သူ၏ရှေ့တွင်ဖြစ်နေတော့ ခင်မေခမျာ ထိတ်လန့်၍ နေရသည်။ အမဖြစ်သူက သူမကို ချုပ်ပေးထားစဉ်မှာပင် ဇေယျာစိုးက ခင်မေ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အ၀တ်အစားတွေ အား လုံးကို ချွတ်လိုက်ပေပြီ။\n““ဟာ ခင်မေ စောက်ပတ်ကြီးက မို့ပြီး ဖေါင်းကားနေတာဘဲနော် လိုးလို့ သိပ်ကောင်းမှာဘဲ””\nတနှာသံဖြင့် မ၀င်းမေက ရီဝေစွာပြောသည်။\n““ဟာ ကောင်းတာပေါ့ မ၀င်းမေရာ အမ စောက် ဖုတ်က လိုးလို့ကောင်းသလို ညီမ စောက်ဖုတ်ကလဲ လိုးရတာ အရသာသိပ်ရှိတာဘဲ””\n““ဟင် .. ကိုစိုး လိုးဖူးလို့လား ””\n““လိုးဘူးတာပေါ့ .. ”” ““အို ”” ကနဲ ဖြစ်ကာ ခင်မေ တစ်ယောက် မျက်လုံးနှစ်လုံး စုံမှိတ်လိုက်သည်။\n““ဘယ်တုံးက လိုးလိုက်တာလဲ ကိုစိုးရ””\n““နေ့ခင်းကဘဲ သိပ်အရသာရှိတာဘဲ မ၀င်းမေရာ””\n““ညီမလေး စောက်ဖုတ်ကို ကျမရက်ပေးမလို့ ကိုစိုးရ ..””\n““အေး .. ရက် ရက် ပြီးရင် မ၀င်းမေကို လိုးပေးအုံးမယ် ..””\n““မ .. မ လုပ်ပါနဲ့ .. ဟင့် .. ဟင့် ..””\nဇေယျာစိုးနှင့် မ၀င်းမေတို့ ရမက်ကြဖွယ်ရာ အပြန် အလှန်ပြောနေကြသည့်စကားသံများ အကြားတွင် ခင်မေ၏ တောင်းပန်သံလေးက ထွက်ပေါ်၍ လာသည်။ တွေ့ကြုံရတော့မည့် အဖြစ်ကို အလွန် ရှက်ကြောက် နေသော်လဲ မိမိ၏ စိတ်များ ပို၍ ထကြွကာ သောင်းကျန်း ၍ လာရသည်ကိုတော့ ခင်မေသည် သူမကို သူမ သတိ ထားမိသည်။ ရက်ပေးခြင်းမခံရမှီကပင် စောက်ဖုတ်သည် ဖေါင်း၍ တက်လာကာ အရည်ကြည်များထွက်ကျ၍ လာရသည်။ သည်လို စိတ်လှုပ်ရှား ရမက်ဇော ထန်လာရ သည့် မိမိ၏ကိုယ်ကို ခင်မေသည် လတ်တလော မုန်းတီး မိသည်။ ရမက်ဇောမထရလေအောင်လဲ အတင်း ချိုးနှိမ် ထားရသည်။\nဒါပေမဲ့ မရနိုင်ပါ..။ ဒီအချိန်မှာဘဲ ..\n““ကဲ .. ညီမလေး .. ဘာမှ ရှက်ကြောက်မနေနဲ့ တော့ အားလုံး အကြောင်းသိတွေ ဖြစ်နေကြပြီဘဲ .. လာ မမက ညီမလေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို ရက်ပေးမယ်နော် ..”” ပြောပြောဆိုဆို မ၀င်းမေသည် ခင်မေကို သူမ၏ အနားသို့ ဆွဲခေါ်ကာ ပက်လက်လှန်စေလျှက် ဒူးခေါင်းနှစ်လုံးကို ထောင်စေလိုက်ရာ ခင်မေ၏ စောက်ဖုတ်ကြီး သည် ပြဲဟသွားလေတော့ရာ အတွင်း သားနီနီရဲများကို မ၀င်းမေသည် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။\nထိုအခါမှ မ၀င်းမေသည် ခင်မေ၏ စောက်ပတ်ကို သူမက လေးဘက်ထောက်လျှက် စတင်ရက်ပေးလေ တော့သည်။\n““ဟင်း .. ဟင်း.. ဟင်း .. မမ .. ဖြေးဖြေး.. အီး .. အား .. အိုး ..””\nခင်မေခမျာ စောက်ဖုတ် အရက်ခံရလေသော ကြောင့် သူမ၏ပါးစပ်မှ တအီးအီး တဟင်းဟင်းဖြင့် ညီးညူ နေရရှာလေသည်။ မ၀င်းမေကလည်း အားရပါးရကို ရက်ပေး လေတော့ရာ မ၀င်းမေသည် သူမကိုယ်ကို လေးဘက် ထောက်ကုန်းလျှက်ဖြစ်နေသည်ကို သတိမမူမိပေ။\nထိုအခါမှ ဇေယျာစိုးသည် မ၀င်းမေက သူမ၏ ညီမ စောက်ဖုတ်ကို လေးဘက်ကုန်းလျှက် ရက်ပေးနေသဖြင့် မ၀င်းမေ၏ စောက်ဖုတ်ကြီးသည် နောက်သို့ ပြူးလျှက် ထွက်ပေါ်နေသည်ကိုကြည့်ရင်း စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မ၀င်းမေ၏ နောက်မှ နေရယူကာ သူ၏ လီးထိပ်ဖူးကြီးဖြင့် မ၀င်းမေ၏ စောက်ဖုတ်ဝတွင်တေ့ကာ အသာလေးဖိသွင်းလိုက်လေတော့ရာ ...\n““ပြွတ် ... စွပ် ..”” ဟူသော မြည်သံဖြင့် လီးထိပ် ဖူးကြီးသည် မ၀င်းမေ၏ စောက်ခေါင်းထဲသို့ ၀င်သွားလေ တော့သည်။\n““အီး .. အား .. ကိုစိုး .. ဖြေးဖြေးနော် .. နောက်ပြီး ညီမလေးခင်မေကိုလည်း လိုးပေးရအုန်းမှာ နော် .. တော်ကြာ အရမ်းပင်ပမ်းနေအုန်းမယ် ..””\n““စိတ်ချပါ .. ကျနော် ဖြေးဖြေးနဲ့ မှန်မှန်ဘဲ လိုးပေးပါမယ်..””\nပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဇေယျာစိုးသည် သူ၏ လီးတန် ကြီးကို မ၀င်းမေ၏ စောက်ဖုတ်ထဲသို့ တစ်ဆုံးတိုင် ထိုးသွင်း လိုက်လေတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ အချက် (၅၀)လောက် သွင်းထုတ်လုပ်ပေးလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ဇေယျာစိုး၏ လီးတန် ကြီးသည် တင်းမာလာပြီး သုတ်ရေများ ပန်းထုတ်လိုက်ရ လေတော့သည် ...။\nPosted by အမည်မသိစာအုပ် at 10:07


Kyaw Thu – FFSS Yangon Activity (24th July 2011) | MOEMAKA (stop) PRESS !!!\n← Kyi Mwge Eain – The burning flower\n24th July – MoeMaKa Radio →\nKyaw Thu – FFSS Yangon Activity (24th July 2011)\nဇူလိုင် ၂၅၊ ၂၀၁၁\n၁၉. ၇. ၂၀၁၁ အင်္ဂါနေ့တွင် နာရေးကူညီမှုအသင်း(ရန်ကုန်)သို့ ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း၏ ကွယ်လွန်ခြင်း ၄၇ နှစ်မြောက် အထိမ်းအမှတ်အား ရည်စူး၍ မြေးဖြစ်သူ ဒေါ်မြမြအေး (မိသားစု)တို့မှ အလှူငွေ (၁၀၀,၀၀၀/-) ကျပ်တိတိကို လာရောက်၍ လှူဒါန်းခဲ့သည်။\nရွှေတိဂုံဘုရားလမ်းပေါ်ရှိ ကန်တော်မင် ပန်းခြံမြေကွက်လပ်တွင် ဂူသွင်းသင်္ဂြိုဟ်ပြီး ဆရာကြီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်လိုက်လျောအောင် ဂုဏ်အင်္ဂါရပ် ၄ ရပ်ကို ထွင်းထုထားသော တံဆိပ်ကြီး ခပ်နှိပ်ထားသည့် ဂူဗိမာန်ကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းသည် –\n(၁) စာပေယဉ်ကျေးမှု တော်လှန်ရေးကြီးဆင်နွှဲခဲ့လို့ တံဆိပ်မှာ စာအုပ်က တကန့်။\n(၂) အမျိုးသားလွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲခဲ့လို့ ဒေါင်းက တကန့်။\n(၃) ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရးကိုဆောင်ရွက်ခဲ့လို့ ချိုးငှက်က တကန့်။\n(၄) အဖိအနှိပ်ခံ ပြည်သူတွေဘက်က ထာဝစဉ်ရပ်တည်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် အလုပ်သမားတွေနဲ့ တောင်သူလယ်သမားတွေရဲ့ ဆင်းရဲတွင်းနက်မှုက လွတ်မြောက်စေလိုတဲ့ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် တူ တံစဉ်က တကန့် တံဆိပ်ခပ်နှိပ်ထားရှိသည်။\nဂူတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်ဖြင့် ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း၏ ကိုယ်တပိုင်း ကြေးသွန်း ရုပ်ပုံအား ပန်းပုဆရာကြီး ဦးဟန်တင်၏လက်ရာကို မြင်တွေ့ရမှာဖြစ်ပြီး ဗိမာန်အနောက်ဘက် နံရံတွင် “တပြည်သား နယ်ချဲ့ အစွန်းရန်ကို တကယ် တကယ့် တွန်းလှန်ဖို့ အရေးကလည်း မဝေးတော့ပြီမို့၊ အရေးကြီးလျှင်ဖြင့် သွေးစည်းပြီး သွေးနီးရာ ဆိုသည့်အတိုင်း ကိုင်း ထထကြွကြွနှင့် ဝိုင်းကြပေရော့” (၁၃၁၄ ခု) (၁၉၅၂) ဆိုသည့် ဆရာကြီး၏ လေးချိုးကြီးတပုဒ်ကို ကောက်နှုတ်ချက် ရေးထားပါသည်။ တောင်ဘက်နံရံဘက်တွင် “ကောင်းမျိုး အထွေထွေရယ်နှင့် ချွန်စေမြစေစော။ ဒေါင်းအိုးဝေရယ်လို့ တွန်စေ ကစေသော” (၁၂၈၁ ခု) ၁၉၂၀) လို့ ရေးသားထားပါသည်။ မြောက်ဘက် နံရံတွင်လည်း “ဆရာ မသေခင် တိုင်းပြည်မှာ တကယ့် ငြိမ်းချမ်းရေးအစစ်ကို တွေ့သွားချင်တယ်” (၁၃၁၈ – ၁၃၂၆) (၁၉၅၇) (၁၉၆၄) ဟု ဆရာကြီးရေးခဲ့ ပြောခဲ့သည့် စကားလုံးများကို ထွင်းထားပါသည်။\n၁၂၃၇ ခုနှစ်၊ တပေါင်းလတွင် အဖ ဦးစံဒွန်း၊ အမိ ဒေါ်အုန်းတို့မှ ပြည်ခရိုင်၊ ရွှေတောင်မြို့အပိုင် ဝါးလည်ရွာတွင် မွေးဖွားသန့်စင်ခဲ့သည်။ ငယ်အမည်မှာ မောင်လွန်းဖြစ်ပြီး ၉ နှစ်သားအရွယ်တွင် မန္တလေးရှိ ဦးလေးဘုန်းကြီးများနှင့် လိုက်ပါပြီး မြတောင်တိုက်တွင် စာပေပညာသင်ယူခဲ့သည်။ ကလေး အရွယ်ဘဝ၌ အရှင် ၂ ပါး ပါတော်မူတာကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသူတဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သီပေါမင်း ပါတော်မူစဉ် ၁၁ နှစ်သားအရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ရန်ကုန်သို့ အလုပ်လုပ်ရန်သွားရောက်ခဲ့ပြီး ဇဗ္ဗူကျက်သရေ ပုံနှိပ်တိုက်တွင် စာစီအလုပ်သမားဘ၀မှ အယ်ဒီတာဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပြဇာတ် ၈၀ ခန့်ကိုရေးသားပြီး ကြည့်မြင်တိုင်သူ ဒေါ်ရှင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရန်ကုန်တိုင်း သတင်းစာတွင် မြန်မာအယ်ဒီတာအဖြစ်၎င်း၊ မော်လမြိုင်မြို့ရှိ မြန်မာတိုင်းသတင်းစာတွင် အယ်ဒီတာအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ မောင်သမာဓိ အမည်ဖြင့်လည်း ဆောင်းပါးများ ရေးသားခဲ့သည်။ ဇင်းကျိုက်တောင်တွင်လည်း အချိန်အတော်ကြာ အဂ္ဂိရတ်ထိုးခဲ့ပြီးနောက် ရန်ကုန်သို့ ပြန်သွားပြီး သူရိယ သတင်းစာတွင် အယ်ဒီတာအဖြစ် လုပ်ကိုင်ပြန်ခဲ့သည်။\nဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း၏ နောက်ဆုံးစကားဖြစ်သည့် “အင်း ဆရာတော့ မသေခင် ဆရာတို့ တိုင်းပြည်ကြီးမှာ တကယ့် လွတ်လပ်ရေးနဲ့ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ညီညီညွတ်ညွတ် ဖြစ်တာကိုပဲ မြင်သွားချင်တာပါပဲ” လို့ တလုံးစီ ပီပီသသ ဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှန်မှန်ပြောကြားခဲ့ပြီး ၂၂ ရက်အကြာ ၂၂. ၇. ၁၉၆၄ ရက်နေ့တွင် ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်ခဲ့သည်။\nဆရာကြီး အဘသခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းသည် ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကောင်စီဟူ၍ မပေါ်ပေါက်ခင် တနှစ်ကတည်းက ငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းအား သူ့အမြင်၊ သူ့မေတ္တာ၊ သူ့စေတနာနှင့် သူ့ဘာသာ ဦးဆောင်မှုယူပြီး ဆောင်ရွက်ခဲ့သူတဦးလည်းဖြစ်သည်။ စတာလင်ငြိမ်းချမ်းဆုကြီးအားလည်း ပထမဦးဆုံး ချီးမြှင့်ခံခဲ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးဖခင်ကြီးလည်း ဖြစ်သည်။\nရှင်ဘုရင်ခေတ်၊ နယ်ချဲ့အရင်းရှင်ခေတ်နှင့် ဆိုရှယ်လစ် လူ့ဘောင်သစ် တည်ဆောက်မည့် ခေတ်ကြီးသုံးခေတ်အတွင်းတွင် မဖောက်မပြန် တော်လှန်သည့်ပြည်သူများနှင့် လက်တွဲမဖြုတ် လုပ်ဆောင်သွားရှာသည့် ပြည်သူ့ဖခင် ဆရာကြီးကို ကြည်ကြည်ညိုညို လေးလေးမြတ်မြတ် ကန်တော့ရင်း ဆရာကြီး တသက်လုံး ကြိုးပမ်းသွားရှာတဲ့ . . .\n(၁) အမျိုးသား လွတ်လပ်ရေး၊\n(၂) လွတ်လပ်တဲ့ အမျိုးသားတွေ ဆင်းရဲတွင်းက ထွက်နိုင်ရေး၊\n(၃) တမျိုးသားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံး ညီညီညွတ်ညွတ်နှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်ရေးတို့ကို ဆက်လက်ကြိုးပမ်းလုပ်ဆောင်သွားဖို့ အဓိဋ္ဌာန်ပြုကြရမှာ ဖြစ်ပါတော့သည်။\nထို့အပြင် အဘ သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း၏ မြေးဖြစ်သူ ဒေါ်မြမြအေး၏ မွန်မြတ်သော ဆန္ဒဖြစ်သည့် အဘ သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းပြတိုက် ဖြစ်မြောက်ရေးကိုလည်း သမိုင်းပညာရှင်များ၊ အဖိုးတန် သမိုင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဖော်ထုတ်လိုသော အလှူရှင်များ၊ ပြည်သူပြည်သားများနှင့် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်/ရွယ်များက တာဝန်သိစွာ၊ တာဝန်ရှိစွာဖြင့် ဝိုင်းဝန်းအကောင်အထည် ဖော်အပ်ပါကြောင်း တိုက်တွန်းနှိုးဆော်လိုက်ရပါသည်။\n(အမေ လူထုဒေါ်အမာ၏ “ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း” စာအုပ်မှ ထုတ်နှုတ်တင်ပြပါသည်။)\n၁၁. ၇. ၂၀၁၁ (တနင်္လာ)နေ့တွင် တနင်္သာရီကမ်းလွန် ရဲတံခွန် သဘာဝဓာတ်ငွေ့စီမံကိန်းတွင် တူးဖော်ဆောင်ရွက်နေသည့် မလေးရှားနိုင်ငံပိုင် ပက်ထရိုးနပ်စ် ကုမ္ပဏီမှ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ရဟတ်ယာဉ်တစီး ပင်လယ်ပြင်အတွင်းသို့ ပျက်ကျသွားခဲ့ရာတွင် မြန်မာနိုင်ငံသား ဒုတိယ ဗိုလ်မှူးကြီး အုန်းသိမ်း(ငြိမ်း) တပ်မတော်(လေ)၊ D.S.A (17) ရဟတ်ယာဉ်မှူး Myanmar Helicopters Int’l အသက် (၅၈) နှစ်သည် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်ခဲ့သည်။\nကွယ်လွန်သူ ဒုတိယ ဗိုလ်မှူးကြီး အုန်းသိမ်း(ငြိမ်း)သည် မင်္ဂလာဒုံမြို့နယ်၊ ခရေပင်ရိပ်မွန် အပိုင်း(၃)၊ ပန်းခရေလမ်း၊ Row House၊ အမှတ် (၁၃/c)၊ နေ (ဦးမင်းလွင်) – ဒေါ်ခင်အုန်းတို့၏ ဒုတိယသား၊ (ဗိုလ်မှူးကျော်ဝင်း – ဒေါ်စန်းစန်းမြင့်)တို့၏ သားသမက်၊ ဒေါ်တင်ဆန်းဝင်း၏ခင်ပွန်း၊ ဦးဝင်းသိန်း – ဒေါ်ခင်သန်းကြွယ်တို့၏ ညီ/မောင်၊ ဦးအေးသိန်း – ဒေါ်ခင်မြင့်ကျော်၊ ဒေါ်မာလာသိန်း – ဦးစောကျော်စိုး၊ ဒေါ်စန္ဒာသိန်း – ဦးစိုးမိုးအောင်တို့၏အကို၊ မောင်အောင်မျိုးကျော် – မဇင်မင်းသန်း၊ မောင်သန့်ဇော်ထိုက် – မဝင်းနန္ဒာစိုး၊ မသိမ့်၊ မစိမ့်တို့၏ဖခင်၊ မောင်ခန့်ဇော်၊ မောင်ဇွဲသုတတို့၏ အဘိုး ဖြစ်သည်။\nကိုအောင်မျိုးကျော် (ခ) Danny သည် စင်ကာပူနိုင်ငံတွင် နေထိုင်အလုပ်လုပ်နေသူတဦး ဖြစ်သည်။ နာရေးကူညီမှုအသင်း(ရန်ကုန်)ကို ဦးဆောင်လုပ်ကိုင်နေသူ ဦးကျော်သူ၏ လူမှုရေး လုပ်ဆောင်ချက်များအား အများပြည်သူအပေါင်းတို့ အားကျအတုယူစေလိုသော ဆန္ဒ၊ ဦးကျော်သူအား ခင်မင်လေးစားသော ဆန္ဒ၊ မြန်မာပြည်တွင်း လူမှုရေးအဖွဲ့အစည်းများ ပေါ်ပေါက်စေလိုသော စေတနာ စသည့် ရည်ရွယ်ချက်တို့ဖြင့် UK နိုင်ငံနေ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကိုမျိုးဇေယျာဦးနှင့် ပူးပေါင်းတိုင်ပင်ကာ Kyaw Thu’s Fan – Facebook စာမျက်နှာအား စတင်အကောင်အထည် ဖော်ပေးခဲ့သူတဦးလည်း ဖြစ်သည်။\nကိုအောင်မျိုးကျော်နှင့် ဦးကျော်သူတို့ ယခင်က တကြိမ်တခါမှ တွေ့ဖူးဆုံဖူးခြင်းလည်း မရှိ။ ၂၀၁၁ ခုနှစ်၊ ဧပြီလကုန်ပိုင်းတွင် ရန်ကုန်သို့ ခေတ္တရောက်ရှိလာစဉ်က နာရေးကူညီမှုအသင်း (ရန်ကုန်) တွင် တကြိမ်သာ တွေ့ဖူးဆုံဖူးသူဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်သို့ ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ဦးကျော်သူနှင့်အတူ စာရေးဆရာကြီး နတ်နွယ်၏ ဈာပနအခမ်းအနားအား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဆရာနတ်နွယ်၏ ရုပ်အလောင်းအား သယ်ပိုးကာ ရေဝေးသုဿန် အအေးခန်းသို့ ကုသိုလ်ယူပို့ဆောင်မှုကိုလည်း ပြုလုပ်ခွင့် ကြုံကြိုက်ခဲ့သေးသည်။\nကိုအောင်မျိုးကျော် (စင်ကာပူ)နှင့် ကိုမျိုးဇေယျာဦး (UK)တို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦး ထူထောင်ပေးခဲ့သော Kyaw Thu’s Fan – Facebook စာမျက်နှာ၏ အရှိန်အဝါသည် ကြီးမားလှသည်။ ယင်းစာမျက်နှာပေါ်တွင် ဖော်ပြချက်များသည် နာရေးကူညီမှုအသင်း (ရန်ကုန်)၏ လူမျိုးဘာသာ ဆင်းရဲချမ်းသာမရွေးတို့၏ နာရေးကူညီမှုများ၊ ဆေးဝါးကုသပေးမှုများ၊ ပညာဒါန ပြုလုပ်ပေးမှုများ စသည့်လက်တွေ့ လုပ်ကိုင်ပေးဆပ်နေသော သတင်းပုံရိပ်များသည် ပြည်တွင်းပြည်ပ မြန်မာလူမျိုးတို့၏ သဒ္ဓါတရားစိတ်ဆန္ဒတို့ကို နှိုးဆွပေးနိုင်ခဲ့သည်။\nထိုသို့ နာရေးကူညီမှုအသင်း(ရန်ကုန်)၏ လုပ်ဆောင်မှုများ၊ ပေးဆပ်မှုပုံရိပ်များသည် ပြည်တွင်းပြည်ပမှ မြန်မာပြည်သူလူထုထံသို့ ထင်ဟပ်စေကာ အများပြည်သူတို့ကို ကူညီဖေးမပေးရန်အတွက် လိုအပ်သော အလှူငွေများ တိုးပွားစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုအောင်မျိုးကျော် နှင့် ကိုမျိုးဇေယျာဦးတို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်သည် နာရေးကူညီမှုအသင်း(ရန်ကုန်)၏ အများပြည်သူတို့၏ (တနည်းအားဖြင့်) ကျေးဇူးရှင်များလည်း ဖြစ်ပေသည်။\nထိုကဲ့သို့ နာရေးကူညီမှုအသင်း(ရန်ကုန်)အား တဖက်တလမ်းမှ ကူညီပေးဆပ်ခဲ့သော ကျေးဇူးရှင် တဦး၏ဖခင်ကြီး ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်ရှိသွားသည့်အတွက် ကိုအောင်မျိုးကျော်တို့ မိသားစုနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ ကြေကွဲဝမ်းနည်းမိပါကြောင်း၊ ယင်းဈာပန အခမ်းအနားအား နာရေးကူညီမှုအသင်း(ရန်ကုန်)မှ အစမှအဆုံး ကူညီခွင့် မရခဲ့သည်ကိုလည်း ထပ်ဆင့် ဝမ်းနည်းမိပါတော့သည်။\nPosted by oothandar on July 24, 2011 in Contemporary Experience, Kyaw Thu


လက်တွဲခေါ်ဖို့လိုပါသည် … - Myanmar Spirit\nHome / Aung Ko U - UMK / လက်တွဲခေါ်ဖို့လိုပါသည် …\n7:17:00 pm Myanmar Spirit\nယနေ့ ခေတ်မြန်မာလူငယ်များ အတွက် ယှဉ်ပြိုင်မှုနယ်ပယ် (Competition Ground) သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကျယ်ပြန်လာနေပြီဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်နှင့် အမျှ အတန်းထဲမှာ၊ လုပ်ငန်းခွင်မှာ၊ ပညာရေး နယ်ပယ်မှာ၊ စီးပွားရေး နယ်ပယ်မှာ စသည် စသည်ဖြင့် နေရာတစ်ခု ရဖို့၊ ဘဝတစ်ခု ရပ်တည်နိုင်ဖို့ အောင်မြင်မှုတွေရဖို့ ယှဉ်ပြိုင် နေကြရပါသည်။ ယခုအချိန်အတွင် မြန်မာလူငယ်များသည် ပြည်တွင်းတွင် သာမက နိုင်ငံတကာအထိ (အနည်းဆုံး အာဆီယံ) အဆင့်ကို ရင်ဘောင်တန်းနိုင်အောင် ကြိုးစားနေကြ ရပါသည်။ ဥပမာ အနေဖြင့် ပြောရလျှင် နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီ တစ်ခုက ရာထူးကြီးကြီး တစ်ခုခေါ်သည် ဆိုကြပါစို့၊ ပြည်တွင်းမှ လူငယ် အချင်းချင်း သမက ပြည်ပမှ လူငယ်များဖြင့်ပါ ယှဉ်ပြိုင်နေကြရပြီ ဖြစ်ပါသည်။\nဘဝအောင်မြင်မှု အဆင့်မရောက်မီ ထိုသို့ လုပ်ငန်းနေရာ တစ်ခုရဖို့ အတွက်ပင် အတတ်ပညာ၊ အသိပညာ၊ ဗဟုသုတ၊ လူမှုဆက်ဆံရေး၊ အစရှိသည်များ ပြည်စုံနေဖို့လိုအပ်ပါသည်။ ထိုသို့ အဖက်ဖက်က ပြည့်စုံဖို့ အတွက် မြန်မာလူငယ်အများစုမှာ ကျောင်းပြီးသည်နှင့် သင်တန်းမျိုးစုံကို တက်ကြရပြန်ပါသည်။ (ငယ်စဉ်ကတည်းက International School တွင် ကျောင်းတက်ကြသူများ၊ နိုင်ငံခြားတွင် ဘွဲ့ယူခဲ့ ကြသူများကို မဆိုလိုပါ) အဆိုပါ အရည်အချင်း၊ အရည်အသွေးများ ပြည့်စုံဖို့ရာ သင်တန်းမျိုးစုံ တက်နေရုံဖြင့် မလုံလောက်ပါ၊ မိမိဖြစ်ချင်သော ဘဝနှင့် ကိုက်ညီသော လိုအပ်သော သင်တန်းများကို တက်ရောက်သင့်သည်၊ မည်သို့ လျှောက်လှမ်းသင့်သည် စသည့် ဆောင်ရန်/ ရှောင်ရန် ၊ လေ့လာ/ မှတ်သားရန်များ အတွေ့အကြုံများ လက်ဆင့်ကမ်းပေးမည့်၊ နည်းလမ်းပြပေးမည့်၊ လက်တွဲခေါ်ယူမည့် သူများလည်း လိုအပ်ပါသည်။\nဤနေရာတွင် ယနေ့ခေတ်မြန်မာ လူငယ်များကို စာရေးသူ အမျိုးအစားခွဲကြည့်သောအခါ အကြမ်းအားဖြင့် (၃) ခု တွေ့ရပါသည်။ Group A တွင် ပန်းတိုင်ကို ရောက်နေသူများ နှင့် ပန်းတိုင်လည်း သိသည်၊ သွားရမည့်လမ်းကိုလည်း သိသည်၊ ရည်သန်ရာ ပန်းတိုင်ကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်တွင် အားသွန် ခွန်စိုက် လျှောက်လှမ်း နေကြသူများ ပါဝင်ပါသည်။ Group B တွင် ပါဝင်သော လူငယ်များသည် နေ့စဉ်နှင့် အမျှ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်နေကြပါသည်၊ သင်တန်းများစွာ တက်နေကြသည်၊ ကြိုးစား အားထုတ်မှုလည်း ရှိကြပါသည်၊ သို့သော် တိကျသော ပန်းတိုင် မရှိပါ၊ သေချာသော လမ်းမရှိပါ (ဆိုလိုသည်မှာ နောင် ၅ နှစ် မှ ၁၀ နှစ်တွင် ဘာဖြစ်ရန် ဟူသော တိကျသော Target မရှိကြပါ၊ နေ့စဉ်နှင့် အမျှ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ပင်ပန်းနေကြသော်လည်း ၊ လေ့လာသင်ယူနေကြသော်လည်း တိကျသေချာသော အနာဂတ်ပန်းတိုင်မရှိကြပါ) Group C တွင် ဘာမှ ရေရေရာရာ/ သေသေချာချာ သိလည်း မသိ၊ လုပ်လည်း မလုပ်ဘဲ အချိန်ဖြုန်းကာ ဟေးလားဝါးလားဖြင့် မိဘကို ကပ်ချွဲကာ မုန့်ဖိုးတောင်းလိုက်၊ လျှောက်သွားလိုက် အစရှိသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြတ်သန်းနေကြသောသူများ ပါဝင်ပါသည်။\nသို့ပါလျှင် မြန်မာလူငယ်များ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ၊ မည့်သည့် Group တွင်ပါဝင်နေပါသလဲ? Group A တွင် ပါဝင်နေလျှင် ဘာဆက်လုပ်လိုပါသလဲ? Group B တွင်ပါဝင်နေလျှင် ဘာဆက်လုပ်ပါမည်လဲ? Group C တွင် ပါဝင်နေလျှင် ဘာဆက်လုပ်ပါမည်လဲ? စသည့်မေးခွန်းများကို မိမိကိုယ်ကို ပြန်မေးကြည့်ကြ စေလိုပါသည်။ အဆိုပါမေးခွန်းများကို စာရေးသူကိုယ်တိုင် လူငယ်တစ်ယောက် အနေဖြင့် ကြိုးစား ဖြေကြည့်ပါမည်။ စာရေးသူ မည်သည့် Group တွင် ပါဝင်နေသည်ကိုတော့ မဖြေတော့ပါ၊ စာဖတ်သူကသာ ခန့်မှန်း ဆုံးဖြတ်ကြည့်ကြပါ၊ ဒုတိယမေးခွန်းက စတင်ကာ စာရေးသူအမြင်ကို ပြောလိုပါသည်။ Group A တွင် ပါဝင်နေသောသူများအဖို့ မိမိကိုယ်တိုင် ရည်မှန်းချက်လည်း ရှိသည်၊ လမ်းလည်း သိသည် အားသွန်ခွန်စိုက် လျှောက်လှမ်းနေကြသည့်အတွက် ပန်းတိုင်ကို ရောက်မည့် အချိန်ကာလသာ လိုတော့မည် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ ပန်းတိုင်ရောက်လို့ စတင်ရပ်တည် နိုင်သည့်အခါ Group B မှသူများကို လက်တွဲခေါ်ယူသင့်ပါသည်။ အတွေ့အကြုံ၊ နည်းပညာ၊ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံ၊ လျှောက်လှမ်း ခဲ့ရသော လမ်းများကို မျှဝေသင့်ပါသည်၊ လက်တွဲခေါ်ယူသင့်ပါသည်။ လူငယ်များသည် အပြောထက် လက်တွေ့ကို ပိုမိုလက်ခံကြပါသည်။ “ငါပြောသလိုလုပ်၊ ငါလုပ်သလို မလုပ်နဲ့ ” ဟူသော စကားထက် “ငါလည်း ဒီလိုလုပ်ခဲ့လို့ ဒီလိုဖြစ်လာတယ်၊ မင်းတို့လည်း ဒီလိုလုပ်ရင်တော့ ဒီလိုဖြစ်နိုင်တယ်” ဟူသော သဘောတရားကို ပိုမိုနှစ်သစ်ကြပါသည်။ အမှန်တကယ် နည်းလမ်းပေးကာ လက်တွဲခေါ်ယူကြလျှင် လမ်းလျှောက်ရင်း လမ်းပျောက်နေကြသော လူငယ်များအတွက် လမ်းကြောင်းကိုလည်း တွေ့လာနိုင် ပါသည်၊ ပန်းတိုင်ကိုလည်း ရောက်လာနိုင်ပါသည်။ Group B မှ Group C သို့လည်း ထိုနည်း အတိုင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။\nယနေ့ခေတ် စီးပွားရေး၊ ပညာရေး၊ အနုပညာ အစရှိသည့် နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် အောင်မြင် နေသော လူငယ်အများစုက လက်တွဲခေါ်နေကြပြီလား? ဒါကလည်း စဉ်းစားစရာပါ၊ လက်တွဲခေါ်တဲ့သူတွေ ရှိသလို၊ မခေါ်တဲ့သူတွေလည်း ရှိနေကြပါလိမ့်မည်။ လူဆိုတာက အတ္တသမားတွေဆိုတော့ ကိုယ့်ထက် သာမည်ကို စိုးရိမ်တတ် ကြပါသည်။ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း တော်နေ/ တတ်နေရုံဖြင့် ကျေနပ်ပြီလား? ကိုယ့်မိသားစု တစ်ခုတည်း ပြည့်စုံနေရုံနဲ့ ကျေနပ်ပြီလား? ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အဲဒီလောက်နဲ့ ရပ်မထား စေချင်ပါ။ ကိုယ်သိသမျှ/ တတ်သမျှကို မျှဝေပေးကြစေလိုပါသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်အတွင် Group A ကလည်း သူ့အချင်းချင်း ပေါင်းသင်းကာ သူ့ Group နဲ့သူ ပျော်မွေ့နေကြကာ Group B ကလူတွေ က လှမ်းမျှော်ကြည့်ရင်း သူတို့ကတော့ ကံကောင်းကြတော့၊ အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းကြတော့ စသည်ဖြင့် ခေါင်းစဉ်တစ်ခု တပ်ကာ ဆက်ကြိုးစားဖို့ မစဉ်းစားတော့ဘဲ လက်လျှော့တာ၊ ကျေနပ်လိုက်ကြတာ မျိုးကို တွေ့နေရပါတယ်။\nဒီနေရာမှာ စာရေးသူ အကြောင်း နည်းနည်း ပြောချင်ပါသည်၊ မချမ်းသာသော ပညာရေးဝန်ထမ်း မိဘနှစ်ပါးမှ မွေးဖွားခဲ့သော စာရေးသူဟာ အဆင့်မြင့်မြင့် ကျောင်းတွေလည်း မတတ်ခဲ့ရပါ၊ တက္ကသိုလ် တက်တော့လည်း နိုင်ငံခြားမှာ မတတ်ခဲ့ရပါ၊ နိုင်ငံခြားက ဘွဲ့/ ဒီပလိုမာတွေကို ရယူဖို့လည်း ငွေးကြေးမတတ်နိုင်ပါ။ သို့သော်လည်း ဆရာသမားကောင်းများရဲ့ လမ်းညွှန်ဆုံးမမှု အောက်မှာ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ တတ်နိုင်သလောက် ပံ့ပိုးမှုနဲ့ မလျော့သော ဇွဲနဲ့ကြိုးစားခဲ့တဲ့အတွက် မဟာရန်ကုန် ရွှေမြို့တော်မှာ နေရာလေး တစ်နေရာတော့ ရလာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအတွက် စာရေးသူလို လူငယ်များကို တကယ် ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်။ တကယ်ဆို စာရေးသူကိုယ်တိုင် ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် အပြည့်အဝ မရပ်တည်နိုင်သေးပါ၊ လုံးချာ/ ပတ်ချာလည်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမယ့် တတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ကိုယ်စွမ်း ဉာဏ်စွမ်း ရှိသလောက် နေ့မအား/ ညမနား သိသမျှ/ တတ်သမျှကို မျှဝေပေးနေပါသည်။ စာရေးသူ သတင်းစာ၊ စာစောင်တွေများ တွင် စာရေးလျှင် စာမူခ ရပါသည်၊ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် တင်ပေးနေသည့် စာများအတွက် စာမူခမရသည့်အပြင် ဖုန်းဘေ(လ်) ကုန်ပါသေးသည်။ ဘာဖြစ်လို့ရေးနေလဲ? လူငယ်တွေ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ အချိန်ကုန်နေကြတယ်၊ အကျိုးမရှိဘူး ဆိုတဲ့စကားတွေ ပြောနေကြတဲ့အချိန်မှာ အွန်လိုင်းကို အကျိုးရှိရှိ သုံးချင်တဲ့သူတွေ အတွက် ကွက်လပ်တစ်ခုဖြည့်ပေးနိုင်ဖို့ အကြောင်း အမျိုးမျိုး ကြောင့် သင်တန်းတွေကို ရောက်နိုင်သူ လွယ်လွယ်ကူကူ ရနိုင်ဖို့ အတွက် ရေးနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\nစာရေးသူလို ရပ်တည်ရန်ကြိုးစားဆဲ လူငယ်တစ်ယောက် အနေဖြင့် ကြိုးစား မျှဝေပေးနိုင်လျှင်၊ နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် စာရေးသူထက် အောင်မြင်နေကြသော၊ ရပ်တည်နေနိုင်ကြသော လူကြီး၊ လူငယ် အသီးသီးတို့ လည်း မျှဝေပေးလိုလျှင် ပေးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မိပါသည်။ “လူငယ်တွေကို မကြိုးစားဘူး၊ အချိန်ဖြုန်းနေတယ်” စသည်ဖြင့် Negative ပြောမည့်အစား၊ ကိုယ့်အချင်းချင်း အဆင့်တူရာ/ တူရာကိုသာ အုပ်စုဖွဲ့နေမည့်အစား အပြုသဘောဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ လမ်းညွှန်မျှဝေ ပေးကြမည်ဆိုပါလျှင် အားလုံးအတွက် အဆင်ပြေမည်ဟု ယုံကြည်ပါသည်။\nယနေ့မြန်မာလူငယ်များ အားလုံး တစ်ဆင့်ထက် တစ်ဆင့်မြင့်သထက် မြင့်အောင် ကိုယ်တတ်စွမ်း သည့်ဖက်က လက်တွဲခေါ်ယူကြပါစို့ …\nSource => https://www.facebook.com/aungkouumk/posts/470399943086799:0


Tu Tu Tha: ဝတ္ထုတို ၉\nSunday, September 14, 2008 | Labels: ဝတ္ထုတို |\nThis entry was posted on Sunday, September 14, 2008 and is filed under ဝတ္ထုတို . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leavearesponse, or trackback from your own site.\nရီရတယ်အမရေ့ ..အမြဲဖတ်ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတခါမှ ပြန်ကော်မန့်ခဲ့တယ်။\nအဟိ ရယ်ရတယ် ။ သူတို့က ဘာလို့ သူတို့ကို နှိမ်တယ်လို့ ထင်တာပါလိမ့် ။


မနူဟာဘုရင်ကြီးကို ပူဆာမယ် | MoeMaKa Burmese News & Media\nပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ပါတ်က ဆရာချစ်ဦးညိုရဲ့ “ သုဝဏ္ဏဘူမိဝေဒနာ” ဆိုတဲ့ စာအုပ်လေးကို ဖတ်ဖြစ်တယ်။ ဆရာရေးတဲ့ စာအုပ်တွေ၊ ဆောင်းပါးတွေ၊ သဘင်ပညာနဲ့ ပါတ်သက်တဲ့ စာတမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ် လို့သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အကုန် မဖတ်ဖြစ်သေးဘူး။ ဆရာ့ စာအုပ်တွေ ဖတ်ထားမိခဲ့တာ လက်ဆယ်ချောင်းတောင် ပြည့်မယ် မထင်ပါဘူး။ ဒီစာအုပ်လေးတောင်မှ ပီဒီအက်ဖ် တွေ့တာနဲ့ ဖတ်ဖြစ်လိုက်တာ။\nဆရာက စာရေး အလွန်ကောင်းသလို စာပေဟောပြောပွဲတွေမှာလဲ တကယ့် ကဝေကြီး တစ်ယောက်လို ဟောနိုင်၊ ပြောနိုင်၊ ဆိုနိုင်သူပါ။ ဆရာရေးတဲ့ “လင်္ကာဒီပချစ်သူ” ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကတော့ စာဖတ်ဝါသနာပါသူရော၊ မပါသူတွေပါ ဖတ်ဘူးကြသူများပါတယ်။ လူအများစု မြင်နေကြ မြင်ထောင့်နဲ့ မတူနဲ့ အမြင်ထောင့်တွေနဲ့ ခံစားပြီး ရေးဖွဲ့တတ်သူ။ လည်လည်ပါတ်ပါတ် သိပြီးသား အကြောင်းအရာတွေကို ဆရာရေးဖွဲ့လိုက်ရင် အသိ၊ အမြင် အသစ်တိုးစေတာ ဆရာ့ရဲ့ ပညာဥာဏ် ပါရမီလို့ ပြောရ မလားပါဘဲ။ အမေကြီးရဲ့ ညအိပ်ရာဝင်ပုံပြင်တွေထဲက ကျွန်တော့်ဇာတ်လိုက်ကြီး ရာမကိုကျော်ပြီး ဆရာ့ လင်္ကာဒီပ ဖတ်ပြီးမှဘဲ ဘီလူး မဖြစ်ရတာ နာချက်ကွာလို့ တွေးမိတယ်။\nအခုလဲ ဆရာ့ရဲ့ သုဝဏ္ဏဘူမိ ဝေဒနာ စာအုပ်လေးကို ဖတ်ပြီး မွန်ဘုရင်ကြီး မနူဟာ မင်းကြီးကို ပိုမိုခံစား ကိုယ်ချင်းစာမိလာတယ်။ မွန်တွေဆိုတာ အခု ကျွန်တော်တို့ ခေတ်မှာသာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အသံမကြားရတဲ့ လူမျိုးတွေ ဖြစ်နေတာမို့လား။ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက ကရင်ဆိုရင် KNU၊ DKBA၊ မာနယ်ပလော စတဲ့ နာမည်တွေနဲ့ ပါတ်သက်ပြီး ပိုပြီးတော့ သတိထားမိတယ်။ ရခိုင်ဆိုရင် ရိုဟင်ဂျာ အရေးအခင်းကြီးနဲ့ ပါတ်သက်ပြီး လူတွေ ပိုသတိထားမိလာတယ်။ ကယားလူမျိုးနဲ့ မွန်လူမျိုးဆိုတာ အခု လက်ရှိ အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေ သတိမထားမိလောက်အောင် နားအေး၊ ပါအေး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းရှိနေပါတယ်။\nဆရာ့ စာအုပ်လေးကို ဖတ်ပြီး မွန်လူမျိုးတွေ သမိုင်းကို ဥာဏ်မှီသလောက်တွေးမိတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ မွန်တွေဆိုတာ ဟိုး ရှေးရှေးကတည်းက ယဉ်ကျေးမှုမှာ ရှေ့တန်း အကျဆုံးလို့ ပြောလို့ရမည်။ ကုန်းတွင်းပိုင်းမှာ ရှိတဲ့ ဗမာလူမျိုးတွေနဲ့ ဆယ်စုနှစ် တွေ ချီပြီး သူတပြန်၊ ကိုယ်တပြန် စစ်တိုက်လာခဲ့ကြတဲ့ လူမျိုးတွေ။ သူရဲကောင်းဘုရင်တွေ၊ ပညာရှင်တွေ အလွန်ပေါများခဲ့တယ်လို့ စာတွေထဲမှာ ဖတ်ဘူးခဲ့တယ်။\nပထမမြန်မာနိုင်ငံတည်ထောင်သူ အနော်ရထာဘုရင်ကြီး ပုဂံမှာ အရည်းကြီးတွေရဲ့ ဘာသာကို ကိုးကွယ်နေရချိန်မှာ မွန်တိုင်းဌာနီမှာတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာက ခိုင်ခိုင်မာမာကြီး အခြေတည်နေပြီ။ ပိဋ္ဋိကတ်သုံးပုံ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသဘောပေါက်နေခဲ့ ကြပြီးပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောင်းသုံး သမိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ သထုံကို ပိဋ္ဋိကတ်သုံးပုံ ကော်ပီတောင်းတော့ မပေးလို့ အနော်ရထာတို့ စစ်ပြုခဲ့ရပါတယ်လို့ ဗမာလူမျိုးတွေ ရေးတဲ့ သမိုင်းကို ဖတ်ပြီး ဗမာလူမျိုး ကျွန်တော်က နှစ်ထောင်းအားရ ဖြစ်ခဲ့ဘူးတယ်။ ဒါပေမယ့် အခု ဆရာ့စာအုပ်လေးကို ဖတ်ပြီးမှ “သြော်..ဒါသဘာဝကျပါတယ်လေ” ဆိုတဲ့ အတွေးကို ရစေပါတယ်။\nဆရာချစ်ဦးညိုကြီး (ချစ်လွန်းလို့ ကြီး ထည့်မယ်ဗျာ) ရဲ့ စာအုပ်လေးထဲမှာ တကယ့်သမိုင်းနဲ့ ဆရာ့ လက်ရာကို တွဲဖက်ပြီး ဖတ်ရတာ အရသာ အလွန်ရှိပါတယ်။ ပုဂံကို ကျွန်တော် မကြာခဏ ရောက်ဘူးပါတယ်။ မနူဟာဘုရားကို ရောက်တိုင်းလဲ ဖူးဖြစ်ပါတယ်။ ကျဉ်းကျဉ်းကျုပ်ကျုပ် ဘုရားကြီးကို ကြည့်၊ ဘေးက ကလေးလေးတွေ ရှင်းပြတဲ့ စကားသံစာစာလေးတွေကို နားထောင်ပြီး ကိုယ်သိမ်းပိုက်လာခဲ့တဲ့ ဘုရင်ကိုတောင် ဘုရားတည်ခွင့်ပေးတဲ့ အနော်ရထာကြီးပါလား ဆိုတဲ့ အတွေးက ပိုမိုနေမိခဲ့တယ်။ ပါတော်မူ ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ စိတ်ခံစားမှုကို ခပ်ရေးရေး၊ ခပ်ဖော့ဖော့သာ တွေးမိခဲ့တယ်။\nတကယ့် သမိုင်း အဖြစ်အပျက်တွေ နဲ့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ပါးစပ်ရာဇ၀င်တွေကိုပါယ်ပြီး ယုတ္တိကျတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ရောယှက်ဖွဲ့သီသွားတဲ့ ဆရာ့ စာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးချိန်မှာတော့ ပုဂံကို နောက်တစ်ခေါက် သွားချင်စိတ်တွေဖြစ်လာတယ်။ မနူဟာ ဘုရားကြီးကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ကြီး ထပ်ဖူးချင်လာတယ်။ ပြီးတော့ ဆက်စပ်ပြီး အတွေးတွေက တသီတသန်းကြီး ပေါ်လာတော့တယ်။\nသမိုင်းပညာရှင် ဆရာကြီး ဒေါက်တာသန်းထွန်း စာတွေထဲမှာ မကြာခဏဆိုသလို ကျွန်တော် ဖတ်ဘူးတယ်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို အားကြီးတဲ့ နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံက သိမ်းပိုက်နိုင်ကောင်း သိမ်းပိုက်နိုင်မယ်။ ဒါပေသိ စစ်ရှုံးနိုင်ငံရဲ့ အနုပညာ၊ စာပေ၊ ဂီတ၊ ယဉ်ကျေးမှု က အရမ်းကြီး အားကောင်းနေရင် လူ့သဘာဝအရ စစ်နိုင် နိုင်ငံရဲ့ လူမျိုးတွေဆီကို အဲဒီ ယဉ်ကျေးမှုတွေက အလိုလို ကူးစက်သွားတယ်။ သိမ်းပိုက်လိုက်တယ်လို့ ဖတ်ဘူးတယ်။ မွန်တွေကို အနော်ရထာတို့ စစ်နိုင်ခဲ့တာဘဲ ဖြစ်မှာပါ။ တစ်ချိန်တည်းမှာဘဲ မွန်ဘာသာ၊ စာပေ၊ ကိုးကွယ်ရာ ဘာသာ တရားတွေက နွားသတ်ပြီး ယဇ်ပူဇော်နေတဲ့ ပုဂံသားတွေကို သိမ်းပိုက်လိုက်တာဘဲ မို့လား။ ပိုပြီး ယဉ်ကျေးတဲ့လူတွေ၊ အနုပညာခံစားမှု မြင့်မားလာအောင် မွန်တွေက ပြန်ပြီး သင်ပြပေးခဲ့တာဘဲမို့လား။\nလူပိုပီသစေတဲ့ ဘာသာရပ်တွေကို အကူးအစက်ခံခဲ့တဲ့ ပုဂံသားတွေရဲ့ စိတ်ထားကလဲ အလွန်လှခဲ့လို့လဲ ပါမှာပါလေ။ ကျွန်တော်တုိ့ရဲ့ ခေတ်ကြီးမှာရော ဘယ်လိုပါလိမ့်လို့ အတွေးနယ်ချဲ့ မိပြန်တယ်။ လုံလုံခြုံခြုံ၊ ဖုံးဖုံးဖိဖိ ၀တ်စားရမယ်လို့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ရှိနေပါလျက်နဲ့ ဖော်လိုက်ရမှ၊ ပြလိုက်ရမှ စားဝင် အိပ်ပျော်ကြတဲ့ အတ္ထိယ တွေကြတော့ အနောက်ယဉ်ကျေးမှုက အရမ်းဘဲ အားကောင်းနေပြန်လို့လား။ ဒီလိုတော့လဲ ဟုတ်မယ် မထင်။ “ဟဲ့ နင်တို့ ယောင်္ကျားတွေ လက်မောင်းအိုးကြီးတွေ၊ ရင်အုပ်ကြီးတွေ ကြီးတာကို စွပ်ကျယ် လက်ပြတ်ဝတ်ပြီး ကြွားချင်သလို ငါတို့လဲ ငါတို့ရှိတာ ငါတို့ကြွားတာ ဘာဖြစ်သလဲ” လို့ ပြောကြလေမလား။ ကြွားချင်ကြတာ များလား။\nဒီလိုဆိုပြန်တော့ ကောင်းတာ၊ မကောင်းတာ အပထား။ အားကြီးသော ယဉ်ကျေးမှုက ကိုယ်ခံအားနည်းသော လူမျိုးတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို အလို အလျောက် စီးဝင်လာတာ ဖြစ်မည်။ ကျွန်တော့်အတွေးတွေက တောင်ရောက်၊ မြောက်ရောက်။ အစီအစဉ်မကျ ဆက်လက် ဖြစ်နေသည်။\nဘာသာတရားမှာကျတော့ရော။ မွန်တွေရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ယဉ်ကျေးမှုက မြန်မာနိုင်ငံကြီးရဲ့ အဓိက ဘာသာတရားကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲလာခြင်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အလွန်ကောင်းသည်ပေါ့။ လူသူ အရောက်အပေါက်နည်းပြီး လူနေမှုနိမ့်ကျရှာသည့် တောင်တန်းတွေပေါ်က ကျွန်တော်တို့ သွေးသားတွေဆီသို့ မစ်ရှင်တွေ၊ ခရစ်ယာန်ဘုန်းတော်ကြီး တွေနဲ့အတူ ယေရှူခရစ်တော် ကိုးကွယ်ယုံကြည်သည့် လူတွေများလာတာလဲ အငြင်းပွားစရာ၊ ရန်ဖြစ်စရာ မလိုဘူး ထင်ပါသည်။\nအခု လက်ရှိ ပြဿနာတက်နေသည့်၊ လူစုတ်ပဲ့တွေ ပုံဖော်ဖို့ ကြိုးစားနေသည့် မွတ်ဆလင်ဘာသာနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ အရေးအခင်းကြီးကို ကျွန်တော့် အတွေးတွေက နယ်ကျွံလာသည်။ မွတ်ဆလင်ဘာသာကရော မြန်မာနိုင်ငံကို ဘယ်လို ရောက်လာပါလိမ့်။ ကျွန်တော် ဥာဏ်မှီသလောက်သာဆိုလျှင် အာရပ်တွေ ကိုးကွယ်ယုံကြည် အားထားသော ဘာသာကြီးဟု ဆိုကြသည်။\nပုဂံ အာနန္ဒဘုရားရဲ့ စေတီအောက်ခြေ ခါးပါတ်တစ်နေရာမှာ ကုလားအုပ်ပုံ စဉ့်ခွက် ရှိနေတာကို တိုးဂိုက်တစ်ယောက်က နိုင်ငံခြားသား တွေကို ရှင်းပြနေတာကို မယောင်မလည်ဖြင့် ကျွန်တော် ခိုးနားထောင်ဘူးသည်။ ကုလားအုပ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အရှေ့တောင် အာရှက သတ္တ၀ါမဟုတ်။ သဲကန္တာရတွေထဲမှာ ရေမသောက်ဘဲ အကြာကြီး ခရီးသွားနိုင်သော သတ္တ၀ါတွေ။ အာရပ်တွေရဲ့ အသဲစွဲ သတ္တ၀ါ။ ထိုင်းတွေ၊ မြန်မာတွေ ဆင် ဆိုသည့် သတ္တ၀ါကို သံယောဇဉ်ရှိသလို အာရပ်ကြီးတွေလဲ ကုလားအုပ်တွေကို တန်ဖိုးထားကြသည်။ အာနန္ဒာဘုရားမှာ ကုလားအုပ်ပုံရောက်နေတာ ပုဂံခေတ်ကတည်းက အာရပ်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိနေပြီလို့ သတ်မှတ်ရမည်လား။ ဒီလိုသာဆိုလျှင် အာရပ်တွေကိုးကွယ်သော အလ္လာအရှင်မြတ်ရဲ့ ဘာသာတရားကြီးက မြန်မာနိုင်ငံနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိနေပြီပေါ့။ ကျွန်တော့် အတွေးတွေက ကြောင်တောင် တောင် ဖြစ်လာသလား မသိ။\nကိုရီးယားတွေ၊ တရုတ်တွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ Buddhism လို့ ပြောကြသည်။ ထေရ၀ါဒ ကိုးကွယ်သော မြန်မာ၊ ထိုင်း၊သီရိလင်္ကာ လူမျိုးတွေက အောင့်သက်သက်နှင့် သိပ်မကြည်ကြ။ ခရစ်ယာန်ဘာသာမှာလဲ ဂိုဏ်းကွဲတွေ၊ အသင်း အဖွဲ့တွေ အလွန်များတာ ကျွန်တော် သတိပြုမိသည်။ သမ္မာကျမ်းအဟောင်းနှင့် အသစ်။ မွတ်ဆလင် ဘာသာကြီးမှာရော ရှိသလား မရှိသလား ကျွန်တော် ထပ်လေ့လာအုံးဖို့ လိုပါလိမ့်မည်။ သို့သော် အာရပ်တွေကိုးကွယ်သော မွတ်ဆလင်ဘာသာနှင့် ဥရောပဖက် ပိုနီးသော တူရကီတွေ ကိုးကွယ်သည့် မွတ်ဆလင် ဘာသာ မတူခြင်းကိုတော့ ကျွန်တော်သိသည်။ တူရကီတွေက မွတ်ဆလင် ဘာသာ ကိုးကွယ် ယုံကြည်ရာမှာ နူးနူးညံ့ညံ့ ရှိသည်။ အာရပ်တွေ ကိုးကွယ်ပုံကြတော့ နည်းနည်း ပြင်းထန်လွန်းသည်ဟု ဘာသာ ခြားတစ်ယောက်အမြင်နှင့် ကျွန်တော် မြင်မိသည်။\nYoutube ပေါ်မှာ အင်တာနက်ပေါ်မှာ မွတ်ဆလင် ဘာသာဝင်တွေ ကိုယ့် ကိုယ် ကိုယ် သံဆူးကြီးတွေနှင့်ရိုက်ပြီး ဘာသာတရားအတွက် ပြုမူနေတာ တွေ့ရတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းတဲ့ အယူသီးမှုမျိုး မကြိုက်နှစ်သက်ခြင်းမှာ အလာအရှင်မြတ်နှင့် ကျွန်တော်နှင့် သဘောထား တူညီမည် ထင်သည်။ “ချစ်သား.. ငါနဲ့ မင်းနဲ့ အတူတူဘဲကွ” လို့ ပြောမှာ အသေအချာဖြစ်သည်။ လောင်းကြေးထပ်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာ၏။\nစိတ်သဘောထားကြီးသော မွတ်ဆလင် ဘာသာဝင်တစ်ယောက်ကို စိတ်ဆိုးကာမှ ဆိုးရော ဘာကြောင့် အစ်နေ့ဆိုရင် အကောင်တွေသတ်နေတာလဲလို့ မေးဘူးသည်။ သတ်ချင်ရင်တောင် ကလေးတွေရှေ့မှာ မသတ်ပါနဲ့တော့လားဟယ်ဟု ပြောမနော ဆိုမနာ တွေပီပီ အထွန့်ဆက်တက်မိခဲ့ သည်။ သို့သော် သူ၏ ယထာဘူတကျကျ ဖြေပုံလေးကို ကျွန်တော့် စိတ်ထဲ စွဲနေခဲ့သည်။\nသူဖြေပုံက…“တစ်ခြား ဘာသာတွေလိုပါဘဲဗျာ။ လူတွေက ကိုယ်လိုရာ ကိုယ်ဆွဲပြီး လုပ်ကြတာနဲ့ တူပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာလဲ လူတွေ ငတ်နေတာကို ပြစ်ထားပြီး ဘုရားအကြီးကြီးတွေ တည်မှ ကုသိုလ်ရတယ်လို့ ထင်ကြသလိုမျိုးနေမှာပေါ့။ ကျွန်တော်တော့ အကောင်တွေသတ်ပြီး အစ်လုပ်ရတာ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး။ အဲဒီနေ့ ဗလီသွား ဘုရား ၀တ်ပြုတာဘဲ လုပ်တယ်ဗျ။ ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော်တို့ ဘာသာက အာရပ်တွေဖက်ကနေ ကူးစက်လာတာမို့လား။ အာရပ်တွေဆိုတာ စိတ်ကြမ်း၊ လူကြမ်း၊ အမြဲစစ်တိုက်၊ လူသတ်နေတဲ့ လူတွေလေ။ ဒီတော့ သူတို့ ကလေးတွေကိုလဲ တိုက်ရဲ၊ ခိုက်ရဲလာအောင် ကလေးတွေ ရှေ့မှာ သတ်ပြ၊ ဖြတ်ပြရင်း၊ တစ်လွဲယူကြရင်း အကျင့်ကြီး ဖြစ်လာတယ် ထင်တယ်ဗျ။ ခင်ဗျား လျှောက်မပြောနဲ့နော်။ ကျုပ်ထင်တာ ကျုပ်ပြောတာဗျ။ စာဖတ်ပြီးမှ သေချာ ပြန်ဖြေမယ်ဗျာ” ဟု ဆိုကာ ကျွန်တော့်ကို ဆန့်တငန့်ငန့် ထားပြစ်ခဲ့သည်။\nကျွန်တော့် အတွေးတွေကို အဆုံးသတ်ဖို့ လိုမည်ထင်ပါသည်။ ကိုယ်မမှီတာတွေ တွေးရင်း ဂေါက်သွားပြီဟု အပြောခံလာရကိန်းရှိသည်။ ဒီတစ်ခေါက် မြန်မာနိုင်ငံ ပြန်ဖြစ်လျှင် ဆရာချစ်ဦးညိုကို ကြိုးစားသွားတွေ့ပြီး ကန်တော့ချင်သည်။ ပြီးတော့ ဆရာ့ဆီမှာ သုဝဏ္ဏဘူမိဝေဒနာ စာအုပ် လက်ကျန်ရှိသေးရင် ရောင်းဖို့ ပူဆာရအုံးမည်။ ပြီးလျှင် စာအုပ်လေးကို ဆွဲပြီး ပုဂံမှာ ရှိသော မနူဟာ ဘုရားကို သေသေချာချာ ထပ်ဖူးချင်သည်။ စာအုပ်လေး ဖတ်လိုက်၊ ဘုရားကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်။ ဘယ်လောက်များ အရသာ ရှိလိုက်လေမလဲ။\nပြီးလျှင် လူသူရှင်းလင်းသည့် ဘုရားထောင့်တစ်နေရာမှာ သွားပြီး အတွေးတွေ ဆက်ချင်ပါသေးသည်။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ထဲ ခပ်တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းရအုံးမည်။\n“အာရပ်တွေ ကိုးကွယ်တဲ့ မွတ်ဆလင်ဘာသာကို မြန်မာနိုင်ငံ မယူခဲ့ကြပါစေနဲ့ ဘုရား။ စိတ်ကြမ်းလူကြမ်း မူဆလင်တွေ မဖြစ်ကြပါစေနဲ့ ဘုရား။ မေတ္တာထားတော်မူသည့် အလ္လာရှင်တော်မြတ်ရဲ့ သားတော်၊ သမီးတော်တွေ ဖြစ်ကြပါစေဘုရား။ လူသတ်၊ မီးရှို့ကြသည့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ မဖြစ်ကြပါစေနဲ့ ဘုရား။” ဟု ဆုတောင်းရပေအုံးမည်။\nကောင်းရာ ဘုံဘ၀မှာ ရောက်ရှိနေမည့် မနူဟာ ဘုရင်မင်းမြတ်ကြီးကတော့ ကျွန်တော့်ဆုတောင်းကို သဘောကျနေမှာလား။ ကူညီဖို့ စဉ်းစားနေမည်လား။ ဒါမှမဟုတ် “အို..ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက် လာမလုပ်နဲ့” ဆိုပြီး သူ့ဘုရားပေါ်ကများ မောင်းချ လေမလား။\n6 Responses to မနူဟာဘုရင်ကြီးကို ပူဆာမယ်\nmink၀် on March 30, 2013 at 4:35 pm\nစာရေးကောင်းတာ လက်ခံပါတယ်ဗျာ- စာပေလွတ်လပ်စိတ်မရှိတာ စိတ်ပျက်လို့သူ့ စာမှန်သမျှ မဖတ်တော့ဘူး- သူ့ စာပေ ဟောပြောတာလဲ နားမထောင်ချင်တော့ဘူး- သူနဲ့ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် တို့ထိုင်းနိုင်ငံမှာ ကျင်းပတဲ့ စာပေ ရေးရာနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ပွဲတခုမှာ ရေဒီယို ဖလား ရီးအေးရှား လား-ဒီဗွီဘီ မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူ့ ကို အင်တာဗျူးတယ်- မြန်မာနိုင်ငံမှာ စာပေလွတ်လပ်ခွင့် ဘယ်လောက်အထိရှိသလဲ -စာရေးရတာ လွတ်လပ်မှူ ရှိရဲ့ လားလို့ မေးတာကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်ဖြေသွားတယ်။ လွတ်လပ်မှူဆိုတာ- အင်ဒီပင့်ဒင့်ကို ဆိုတာတဲ့- အမှီအခိုကင်းတဲ့သဘောတဲ့- ဒီပင့် ဆိုတာ အမှီအခိုခံရတဲ့သဘောတဲ့-ကျနော်တို့ က စာရေးတာ ဘယ်သူ့ အမှီအခိုမှ မယူဘဲ လွတ်လွတ် လပ်လပ် အမှီအခို ကင်းကင်းနဲ့ ရေးတာမို့ ကျနော်တို့ ရေးရတာ လွတ်လပ်ပါတယ်လို့ ဆင်ဝှေ့ ရန်ရှောင် ဖြေဆိုသွားတာကြားကထဲက သူ့ စာဆို မဖတ်တော့ဘူးဗျာ- စာပေလွတ်လပ်စိတ် ကင်းမဲ့လွန်းလို့ ပါ-\nbo bo on March 30, 2013 at 8:51 pm\nသဲကန္နရလိုနေရာမှာစတင်ခဲ့တော့ လိုက်လျောညီတွေအောင် ပြုမူနေထိုင်ကျင့်ကြံတယ်လို့ထင်မိတယ်။ပူလွန်းတဲ့ရာသီဥတုကြောင့် လတ်ဆတ်တဲ့အသားစားစေခြင်း မြန်မြန်သဂြိုဟ်ခြင်း အသုဘအမျိုးသမီးလိုက်ပို့ခွင့်တားမြစ်ခြင်း နေလောင်ဒါဏ်သဲဒါဏ်ခံမဲ့အ၀တ်အစားဝတ်ခြင်း တနေ့ငါးကြိမ်ကိုယ်လက်သန့်စင်ဘုရားကန်တော့စေခြင်း မတော်တဆသဲမုန်တိုင်းလိုမျိုးရင်ဆိုင်ရရင် ကြံကြံခံအသက်ရှင်သေဘို့အစာမစားရေမသောက်အချိန်ကြာခံနိုင်အောင်ကြိုတင်လေ့ကျင့်ခြင်း……စသည်စသည်ဖြင့်…..\ntrue talker on March 31, 2013 at 2:18 am\nYes, Ko Pho Htet, I really appreciate and admired your article,which shows that you have experience,so, I respect to you,for thinking every thing in fair and square,as human can make mistakes but, to think first is important,then, committing the sins.\nMaung Maung Gyi on April 3, 2013 at 9:19 pm\nအိန္ဒိယတွင်ကုလားအုပ်ရောစွံပုလွန်ပင်ရောသဲကန္တာရပါရှိပါသည်။ ကုလားအုပ် ဆိုသာမြန်မာစကားသည် ကုလဩဋ္ဌဆိုသောပါဠိ မှဆင်းသက်ပါသည်။ မြန်မာစာအဖွဲ့ကထုတ်သောမြန်မာအဘိဓာန်များတွင်ဖတ်ကြည့်ပါ။ မြန်မာတို့သည်ကိုယ်ပိုင်အက္ခရာနှုင့်စာပေမပေါ်မီက ပါဠိဘာသာ၊မွန်ဘာသာတို့ဖြင့် မှတ်တမ်းများရေးထိုးခဲ့သဖြင့် ကျန်စစ်သားမင်း၏ကောင်းမှုတော် အနန္ဒါစေတီစဉ့်ကွင်းတွင်ကုလားအုတ်ပုံပါခြင်းမှာမဆန်းပါ။ အရှေ့အလယ်ပိုင်းနှင့်ရောအာရပ်နှင့်ပါသက်ဆိုင်ခြင်းမရှိပါ။\nYe Myint Aung on April 4, 2013 at 2:27 am\nအိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ကုလားအုတ်၊ စွံပုလွန်ပင်နှင့် သဲကန္တာရတို့ ရှိပါသည်။ ကုလားအုတ်ဆိုသောမြန်မာစကားသည်\nကုလသြဋ္ဌ ဆိုသောပါဠိ မှဆင်းသက်ပါသည်။ မြန်မာစာအဖွဲ့ကထုတ်သော မြန်မာအဘိဓာန်များတွင်ဖတ်ကြည့်ပါ။ မြန်မာတို့သည်ကိုယ်ပိုင်အက္ခရာနှုင့်စာပေမပေါ်မီက ပါဠိဘာသာ၊ မွန်ဘာသာတို့ဖြင့် မှတ်တမ်းများရေးထိုးခဲ့သဖြင့်\nကျန်စစ်သားမင်း၏ကောင်းမှုတော် အာနန္ဒာစေတီ စဉ့်ခွက်တွင် ကုလားအုတ်ပုံပါခြင်းမှာမဆန်းပါ။ အရှေ့ အလယ်ပိုင်း\nနှင့်ရော အာရပ်နိုင်ငံများနှင့်ပါ သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိပါ။\nမောင်ပျာလောင် on April 5, 2013 at 4:02 am\nMaung Maung Gyi on April 3, 2013 at 9:19 pm နှင့် Ye Myint Aung on April 4, 2013 at 2:27 am တိုဟာ စာသားအတူတူဖြစ်နေပြီး နာမယ်နှင့် နေ့ စွဲ ကွဲနေတာသာဖြစ်ပါတယ်။ ဘာ့ကြောင့် ယခုလိုဖြစ်နေပါသလည်း ? ။\nမြန်မာတို့သည်ကိုယ်ပိုင်အက္ခရာနှုင့်စာပေမပေါ်မီက ပါဠိဘာသာ၊ မွန်ဘာသာတို့ဖြင့် မှတ်တမ်းများရေးထိုးခဲ့သဖြင့် စသောမှတ်ချက်တွင် ပျူစာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို ချန်ထားခဲ့ပုံရပါသည်။ ပျူစာပေသည်လည်း မြန်မာစာပေ၏ မြစ်ဖျားခံရာ တစ်ခုအဖြစ် ဆရာကြီးဒေါက်တာသန်းထွန်း ကသင်ကြားပို့ ချဘူးပါသည်။