အမည်မသိစာအုပ်: ညစောင့် ၁\n၂၀၁၆ခုနှစ်မှ စ၍ အပြောင်းအလဲကြီး ပြောင်းလဲခဲ့သည့် မြန်မာနိုင်ငံသည် ပြည်ပနိုင်ငံများ၏ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုများကြောင့်ရော၊ ပြည်တွင်းရှိ အသိပညာရှင် အတတ်ပညာရှင်တို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့်ပါ နှစ်ကာလ သိပ်မကြာလိုက် အရှိန်အဟုန်ကြီးစွာနှင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ နိုင်ငံတကာ၏ အကူအညီဖြင့် တစ်တိုင်းပြည်လုံး အလိုက် စီမံကိန်းကြီးများလည်း ဖြစ်ပေါ်လာရာ လုပ်သားတိုင်း အဆင့်အတန်းရှိသော အလုပ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်လာကြသည်။ ထိုသို့ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်များ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသလို၊ တိုင်းပြည်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော သယံဇာတအရင်းအမြစ်များကိုလည်း စည်းစနစ်ကျကျနှင့် ထုတ်ယူသုံးစွဲလာခဲ့သည်။\nဤကဲ့သို့ သယံဇာတများ မပြုန်းတီးအောင် ထိန်းချုပ်လာခဲ့ရာတွင် နိုင်ငံတော် အစိုးရက နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုးမှုကို ဦးစားပေးလာခဲ့သည်။ ဟိုးအရင်ကလို ဓါတ်ငွေ့များကို ထုတ်ယူ၍ သူများနိုင်ငံသို့ ရောင်းစားမည့်အစား၊ ကိုယ်တိုင် ဓါတ်ငွေ့သုံး လျှပ်စစ်ဓါတ်အားပေးစက်ရုံကို တည်ထောင်ပြီး ပိုလျှံသည့် လျှပ်စစ်ဓါတ်အားကိုသာ ပြန်ရောင်းချမည်ဆိုသော ဦးတည်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့သည်။ ထိုလမ်းစဉ်အတိုင်း အကောင်အထည်ဖော်လာခဲ့ရာ သုံးနှစ်ခန့်အကြာတွင် ကြီးစွာသော အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ကြုံခဲ့ရသည်။\nထိုသည်ကား အခြားမဟုတ်။ မြန်မာနိုင်ငံ အလယ်ပိုင်းရှိ ပခုက္ကူမြို့ ရဲ့ မလှမ်းမကမ်း အကွာတွင် ယူရေနီယံ ဓါတ်သတ္တုကြောကို ရှာဖွေ့တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံကြီးများသာမက၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကပါ ထိုသတင်းကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံကို ပို၍ အရေးပေးလာကြသည်။ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာမှ ကမ်းလှမ်းမှုများ ရောက်ရှိလာကြရာ၊ ထိုအထဲမှ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ အကူအညီကို ရယူပြီး မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ပထမဦးဆုံးသော နူးကလီးယားဓါတ်ပေါင်းဖိုကို ပခုက္ကူမြို့ နားတွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။\nထိုအချိန်မှစ၍ နူးကလီးယားဓါတ်ပေါင်းဖိုမှ ရရှိသည့် စွမ်းအင်ဖြင့် မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးသည် မြို့ရွာများ မပြောနှင့်၊ ကျေးလက်ဒေသများပါ မကျန် ၂၄နာရီ မီးမှန်စွာ ရရှိခဲ့သည်။ အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်း ယခင်အခါက ဆောင်ထားလေ့ရှိသည် အင်ဗက်တာများနှင့် ဘက်ထရီအိုးများကို အမှိုက်သိမ်းကားများထံ အပ်နှံကြသည်။ မီးအားမြှင့်စက်များကို ပြတိုက်ပို့ဖို့ ကြံစည်ကြသည်။ ကွန်ပျူတာများတွင် သုံးလေ့ရှိသည့် ယူပီအက်စ်များကို ထိုင်ခုံများ၊ ကုတင်များ ထောက်ကျိုးလျှင် ခုဖို့အတွက် အသုံးပြုကြသည်။ ရေခဲသေတ္တာများတွင် သုံးလေ့ရှိသည့် ဆော့ဖ်ဂတ်များကိုမူ ကလေးအငိုတိတ်အောင် ပြသည့် အရောင်ပြေး မီးလုံးလေးများသဖွယ် ကစားစရာဖြစ်အောင် ဖန်တီးကြသည်။\nဤသို့လျှင် မြန်မာနိုင်ငံသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် နူးကလီးယားဓါတ်ပေါင်းဖိုမှ လျှပ်စစ်ဓါတ်အား ထုတ်ယူသုံးစွဲသော နိုင်ငံများရဲ့ စာရင်းတွင် ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖော်ပြခြင်း ခံခဲ့ရလေတော့သည်။\nသက္ကရာဇ် ၂၀၂၆ခု ... ဒီဇင်ဘာလ (၂၅) ရက်နေ့ ...\nမှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသည့် မိမိပုံရိပ်အား ကိုမြင့်မောင်သေချာပြန်ပြီးကြည့်သည်။ ခုနလေးတင်မှ သေချာကျနစွာ Gillette ကိုသုံးပြီး ရိပ်ထားသဖြင့် သူ့ပါးပြင်နှစ်ဖက်စလုံးသည် စိမ်းမြပြီး ပြောင်ရှင်းနေသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေး၊ ပါးသိုင်းမွေး ထူလပျစ်တွေနှင့် စာရင်တော့ နဲနဲပိုကြည့်ကောင်းသည့် အသွင်ပေါက်နေသည်။ ကိုယ့်ဟာကို သဘောကျသွားသည့် အလျောက် အောက်နှုတ်ခမ်းလေး ချွန်ထုတ်၍ တေးသွားတစ်ခုအလိုက် လေချွန်မိသည်။ ပြီးနောက် မှန်တင်ခုံဘေးက ပလတ်စတစ်ခြင်းလေးထဲတွင် ရှိသည့် ဘီးကို ကောက်ယူ၍ သူ့ဆံပင် ဘိုကေကို အကြောင်းလေး ဖြစ်သွားအောင် ဖီးလိုက်သည်။ စိတ်တိုင်းကျသည် အထိ ဖီးပြီးမှ ဘီးကို ပြန်ချ၍ မှန်ကို ပြန်ကြည့်ရာ သူ့နှုတ်မှ ထွက်နေသည့် လေချွန်သံတီးလုံးက ရပ်သွားသည်။\n“သေစမ်းကွာ ... ဒီဆံပင်တွေက ဆိုးထားတာမှ မကြာသေးဘူး .. ချက်ချင်း ပြန်ဖြူနေပြန်ပြီ”\nစိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ရေရွတ်ပြီးနောက် ကိုမြင့်မောင် ကြည့်မှန်ထဲက ပုံရိပ်ကို ဆက်ကြည့်မနေတော့ဘဲ အိမ်ရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းက တိုင်တွင်ချိတ်ထားသော ဆိုင်ကယ်သော့တွဲနှင့် ဦးထုပ်ကို ဆတ်ခနဲ ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့သည်။ နှုတ်မှမူ\n“မြင့်မောင် .. မြင့်မောင် .. သိပ်လှချင်မနေစမ်းနဲ့ .. မင်းလုပ်ရတဲ့အလုပ်ကရော အလှပြင်ဖို့ လိုနေလို့လား .. ကိုယ့်ကိုကိုယ် သိစမ်းပါ”\nကိုယ့်ကိုကိုယ် ဆုံးမသလိုနဲ့ မကျေမချမ်း ပြောပြီးနောက် ကိုမြင့်မောင် တစ်ယောက် အိမ်ရှေ့တွင် ထိုးရပ်ထားသည့် ယမဟာ ဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ ခွထိုင်လိုက်သည်။ ပြီးသည်နှင့် ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ တရကြမ်း မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။ ပခုက္ကူမြို့ ရဲ့ မိန်းလမ်းမကြီး တလျှောက် သူ့ဆိုင်ကယ်အိတ်ဇောမှ တဒီးဒီး မြည်သံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်သည်။\nကိုမြင့်မောင် အနေဖြင့် သူ့လုပ်သက်လေးနှစ်အတွင်း အလုပ်ကို နောက်ကျဖူးသည်ဟူ၍ တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးသေးပါ။ ဒီစံချိန်ကိုတော့ သူအမြဲ ထိန်းသိမ်းရပေလိမ့်မည်။ ဒါကလည်း သိပ်ခက်ခဲသော ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော ကိုမြင့်မောင်အား အလုပ်မသွားဖို့ရန် နောက်ကနေ၍ လိုက်လံဆွဲထားမိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကိုမြင့်မောင်သည်ကား အသက်၄၀ကျော်လာပြီဖြစ်သော လူပျိုကြီးတစ်ယောက်သာ ...။\nကိုမြင့်မောင်သည် ပြည့်စွမ်းအားလို့ အမည်ပေးထားသော မြန်မာနိုင်ငံရဲ့  ပထမဆုံးသော နူးကလီယားဓါတ်ပေါင်းဖို စက်ရုံတွင် ညစောင့်အဖြစ် အလုပ်ဝင်ခဲ့သည်မှာ စက်ရုံစလည်ပတ်ကတည်းကဖြစ်သည်။ ဒီမတိုင်ခင်က ကိုမြင့်မောင်သည် ပခုက္ကူမြို့ ပေါ်က မီးသွေးဖုတ်သည့် အလုပ်ရုံတွင် ကြီးကြပ်သူ အလုပ်သမားခေါင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့မြို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် နူးကလီးယားဓါတ်ပေါင်းဖို ရှိလာပြီးနောက် သူတို့လို မီးသွေးဖုတ်သည့်သူ မပြောနှင့်၊ မီးစက်ရောင်းသည့် သူတွေတောင် အလုပ်ပြောင်းလုပ်ရသည်ဖြစ်ရာ သူလည်းပဲ ထိုအထဲတွင် အပါအ၀င် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူက တခြားသူတွေထက်စာလျှင် ကံကောင်းသည်ဟု ပြောရမည်။ ပြည့်စွမ်းအား စက်ရုံမှုး ဖြစ်သူရဲ့ ထောက်ခံချက်နှင့် ညစောင့်အဖြစ် အလုပ်ရခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ထဲသမား ဖြစ်သော ကိုမြင့်မောင်အတွက် ဒီလစာက လောက်ငှသည်ဟု ပြောလျှင် ပြောလို့ရပါလိမ့်မည်။\nတကယ်တမ်းကျတော့ ဒီအလုပ်က ကိုမြင့်မောင်အတွက် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလွန်းလှပါသည်။ နောက်ပြီး သူတစ်ယောက်ထဲ ညစောင့်အဖြစ် လုပ်ရသည်ဟူ၍လည်း မဟုတ်ပါ။ သူနှင့်တွဲလျှက် သစ်ထွန်းဆိုသည့် ချာတိတ်တစ်ယောက် ရှိသည်။ သူကသာ ချာတိတ်လို့ ခေါ်ပေမယ့် သစ်ထွန်းကလည်း သူ့အသက်နှင့်သူတော့ ငယ်သည်ဟူ၍ ပြောလို့မရ။ အသက်၂၅နှစ်ကို ကျော်လာပြီမှန်း ဟိုတစ်နေ့ကတင် သူ့မွေးနေ့အဖြစ် စင်တင်စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို နှစ်ယောက်သား သွားခဲ့ကြလို့ မှတ်မိနေသေးသည်။ သူ့လိုမျိုး တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်သည့် သစ်ထွန်းသည် သူ့အား ခင်တွယ်နေပြီး တခြားမှာတောင် အလုပ်သွားမရှာဘဲ ညစောင့်ဖြစ် သုံးနှစ်တိတိ အတူလုပ်ကိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေသည်။\nတစ်ခုတော့ ရှိသည်။ သစ်ထွန်း တခြားနေရာသို့ ထွက်မသွားသည်ကိစ္စက သူ့အားခင်တွယ်ယုံတွင် မကဘဲ၊ အလုပ်က အေးဆေးရေသာခိုလို့ ရနေလို့ဟု ပြောလျှင်လည်း ရနိုင်သည်။ ကိုမြင့်မောင်သိသလောက် ပြည့်စွမ်းအားစက်ရုံတစ်ခုလုံးတွင် တပ်ဆင်ထားသည့် လုံခြုံရေးစနစ် အားလုံးသည် Automatic System များသာ။ ထိန်းချုပ်စနစ်နှင့် တံခါးမကြီးများ၊ သတ္တုရှာဖွေစက်၊ CCTV၊ အချက်ပေး Alarm စနစ်၊ အားလုံး .. အားလုံးသည် သိကြသည့်အတိုင်း ကွန်ပျူတာနှင့်သာ ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူနှင့် သစ်ထွန်း လုပ်ရသည့် အလုပ်က ထူးထူးခြားခြားရယ်လို့ မဟုတ်။ Reactor (နူးကလီးယားဓါတ်ပေါင်းဖို)နှင့် ဓါတ်ခွဲခန်းသို့ ၀င်ရာ မိန်းတံခါးမကြီးဘေးနားရှိ လုံခြုံရေးခန်းလေးထဲတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ပြီး CCTV screen ကို ကြည့်နေယုံသပ်သပ်သာ ဖြစ်ရှာသည်။\nတကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့စက်ရုံထဲတွင် လာရောက်လုယက်ပြီး ယူစရာ ပစ္စည်းရယ်လို့ ကိုမြင့်မောင်အနေနဲ့ကတော့ ဘာဆိုဘာမှ စဉ်းစားလို့မရပါ။ စက်ရုံက လွင်တီးခေါင်ထဲတွင် ရှိယုံမက၊ ရောက်ဖို့ကလဲ လမ်းမကြီးကနေ သပ်သပ် လမ်းခွဲလေးအတိုင်း တော်တော်မောင်းလာရသေးသည်။ ဒီတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လုပ်သက်တလျှောက် လုံခြုံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်မှတ်ရရ ဆောင်ရွက်ဖူးတာဆိုလို့ ပခုက္ကူ အနီးအနားပတ်ဝန်းကျင်က ရွာသူရွာသားတွေ မြေသိမ်းခံရလို့ဆိုပြီး ဆန္ဒလာပြတာရယ် (ဒါကလဲ NGO အမည်ခံအဖွဲ့တွေက မြှောက်ပေးလို့ ဖြစ်မှန်း သူက ပခုက္ကူမြို့သားမို့ သိနေသည်)၊ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးဆိုလား ဘာလား ညာလား မသိတဲ့ လူတစ်စု ဆိုင်းဘုတ်တွေကိုင်ပြီး စက်ရုံရှေ့ လာအော်တာရယ်၊ ဒီလောက်ပဲ သူကြုံဖူးပါသည်////\nဆိုင်ကယ်ကို ရပ်နေကြနေရာတွင် ထိုးထားခဲ့လိုက်ပြီးနောက် ကိုမြင့်မောင် သူ့နေရာလေးဖြစ်သော Security Room ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဒီနေ့က ခရစ်စမတ်နေ့ ဖြစ်သဖြင့် တော်တော်များများက ခွင့်ယူကြ၊ ခရီးသွားကြနှင့်မို့ စက်ရုံဝင်းထဲတွင် လူအတော်ရှင်းနေသည်ကို ကိုမြင့်မောင် သတိထားမိသည်။ လုံခြုံရေးအခန်းထဲတွင်တော့ သစ်ထွန်းက သူ့ထက်စော၍ အထဲမှာ ရောက်နှင့်နေသည်။\n“ဟေး .. အကိုကြီး .. ညတုန်းက ဘောပွဲကြည့်လိုက်သေးလား” (မော်နီတာများ တင်ထားရာ ခုံပေါ်ကို ခြေထောက်နှစ်ချောင်း ဆန့်တင်ထားရင်း ပျင်းရိပျင်းတွဲပုံ ပေါက်နေသော သစ်ထွန်းက သူ့ကို လှမ်းမေးသည်)\n“ကြည့်တယ် .. မန်ယူကတော့ နည်းပြထပ်လဲဦးမှာလား မသိပါဘူးကွာ” (ဆိုင်ကယ်သော့ကို သူထိုင်ရာခုံရဲ့ ရှေ့က အံဆွဲထဲ လှမ်းထည့်ရင်း ကိုမြင့်မောင် ဖြေလိုက်သည်)\n“ဟုတ်တယ်နော် .. ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ မသိဘူးဗျ ... မော်ရင်ဟိုကလဲ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် နှစ်နှစ်ပဲ ခံလား မသိဘူး .. သူ့ခန့်လိုက်တဲ့ ဒုတိယနှစ်မှာ ဖလားရတယ် .. ပြီးတော့ ဇယားအောက် ထိုးကျသွားလို့ ဂွာဒီယိုလာ ရောက်လာတယ် .. အခုအတိုင်းဆို ဂွာဒီယိုလာလဲ ပျားတုတ်နေပြီ”\n“သူပျားတုတ်တာ မတုတ်တာ အရေးမကြီးဘူးဟ .. ငါ ငါးပုလင်းလောက် ရှုံးသွားတယ်”\n“ဟုတ်လား .. အကိုကြီးက လောဘကြီးတာကိုး .. ဒါပေမယ့် ရှုံးလဲ ပြသနာ မရှိပါဘူး .. အကိုကြီးမှာ စားမယ့်အပေါက်က တစ်ပေါက်ပဲ ရှိတာ”\n“ခွေးကောင် .. မင်း ငါ့ကို ဒေါက်ဖြုတ်စရာလား .. အေဘေလေး”\n“ဟီး ... ဟီး”\nမျက်နှာကြီးစူပုပ်ပြီး ကိုမြင့်မောင်က သစ်ထွန်းအား လှမ်းဆဲလိုက်ပေမယ့် ဟိုကောင်က မဖြုံပါ။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တစ်နေ့ ၁၂နာရီ အနည်းဆုံး တွေ့နေကြရသည့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ညီရင်းအစ်ကိုလိုတောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခွက်ထိုးခွက်လန် ရယ်နေသည့် သစ်ထွန်းရဲ့ စားပွဲပေါ်က ခြေထောက်အား လှမ်းကန်ဖို့ ပြင်သည်။ ထိုအချိန်၌ တီဆိုသည့် လျှပ်စစ်ခေါင်းလောင်းသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် နှစ်ယောက်သား မော်နီတာ ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။\nသူတို့ရှိရာ နူးကလီးယားစက်ရုံရဲ့  အဓိက ဓါတ်ခွဲခန်းသို့ ၀င်ရာ မိန်းတံခါးပေါက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြူလွှသည့် Lab Coat ကို ၀တ်ပြီး ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရင်ဘတ်ကြယ်သီးများ စေ့မထားမှုကြောင့် အမျိုးသမီးချော ၀တ်လာသည့် အောက်ခံ ရင်စေ့ရှပ်အင်းကျီအဖြူရောင်နှင့် အနက်ရောင် ရုံးဝတ်စကပ်တိုလေးကို သေချာစွာ မြင်နေရသည်။ ထို့အပြင် CCTV ကင်မရာ ဆင်ထားသည့် အနေအထားကလည်း အမြင့်နေရာမှ ဖြစ်သဖြင့် မော်နီတာပေါ်က မြင်ကွင်းတွင် ခပ်ဟဟဖြစ်နေသော အင်းကျီအောက်မှ ရင်သားနှစ်မွှာရဲ့ အပေါ်ပိုင်း မို့မို့အသားလေးတွေနှင့်အတူ၊ စကပ်အသား ကင်းလွတ်နေသော သွယ်လျပြေပြစ်သော ခြေတန်ဝင်းဝင်းလေးများကို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် တွေ့နေရပြန်သည်။ ကိုမြင့်မောင့် ဂလုခနဲ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။ ပြီးမှ\n“ဒေါက်တာဝင့်သူ .. ကျေးဇူးပြုပြီး Access Card ကို Scanner ပေါ်တင်ပေးပါ”\nအင်တာကွန်းမှ တဆင့်လှမ်းပြောလိုက်သည့် ကိုမြင့်မောင် စကားအဆုံးတွင် ဒေါက်တာဝင့်သူဟု ခေါ်သော ခပ်ချောချော အမျိုးသမီးသည် ကုတ်အင်္ကျီထဲမှ ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူသည်။ မိန်းတံခါးကြီးရဲ့ ဘေးနားက ဘောင်တွင် တပ်ထားသော Scanner ရှေ့ သို့ ကတ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြလိုက်သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမရဲ့ ရင်သားမို့မို့တွေ အင်္ကျီအောက်မှ ယိမ်းခါသွားသည်။\n“သောက်ကျိုးနဲ နည်းတာကြီး မဟုတ်ဘူး ... ၀င့်သူလေးကတော့ ပိုပိုပြီးတော့ Hot လာတယ် ဟ .. သစ်ထွန်းရ”\n“ဟုတ်တယ် .. အကိုကြီး” (ကိုမြင့်မောင် စကားကို သစ်ထွန်းက ခပ်တိုးတိုးနှင့် ထောက်ခံလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ခြောက်သွေ့ လာသလို ဖြစ်သည့် နှုတ်ခမ်းတွေအား လျှာနှင့်သပ်သည်)\nတီခနဲ လျှပ်စစ်အသံထပ်ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဒေါက်တာဝင့်သူရပ်နေရာ ရှေ့ က သံလိုက်ဓါတ်သုံးသော့ (Magnetic Lock) က ပွင့်ပြီး မိန်းတံခါးမကြီး ပိတ်ထားရာမှ ဟသွားသည်။ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် အနက်ရောင်လေးကို စီးထားသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူ ကြွကြွရွရွလေး အထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာသည်။ ကိုမြင့်မောင်တို့ ရှိရာ Security အခန်းသို့ အဖြတ်တွင် မှန်နောက်ဘက်မှ မြင်နေရသည့် သူတို့အား ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အပြုံးနှင့် လှမ်းပြုံးပြရင်း နှုတ်ဆက်သည်။\n“ဆြာတို့ .. အေးဆေးပဲဟုတ် ..”\nရုပ်ရှင်မင်းသမီးတစ်ယောက် ရှုံးနိုင်လှသည့် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးအား ကိုမြင်မောင်နှင့် သစ်ထွန်း အငမ်းမရကြည့်ရင်း ဖြစ်နေကြ ထုံးစံအတိုင်း ဘာဆိုဘာမှ ပြန်မပြောမိဘဲ ငုတ်တုတ်မေ့နေကြသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူက သူတို့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ ဓါတ်ခွဲခန်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသည့် ကော်ရစ်တာတလျှောက် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်မှ ထွက်သည့် အသံကိုသာ စည်းချက်ကျကျ ကြားနေရသည်။ ကိုမြင့်မောင်နှင့် သစ်ထွန်းတို့ရဲ့ ဆာလောင်နေသည့် အကြည့်များကမူ ကုတ်အင်္ကျီဖုံးထားသည့်တိုင် အရိပ်အယောင်လေး လှမ်းမြင်နေရသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ တင်သားဖြိုးဖြိုးများကို မျက်စိတစ်ဆုံး လိုက်ကြည့်နေသည်သာ ...။\n“တကယ်ဗျာ .. ဒီလိုမျိုး ထူးချွန်တဲ့ ဦးနှောက်ရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်မှာ ဒီလောက်လှတဲ့ ကိုယ်လုံးရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျနော် ထင်ကို ထင်မထားဘူး” (ဒေါက်တာဝင့်သူ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်သွားသည့်နောက် သစ်ထွန်းက ထောင်မတ်လာသည့် သူ့လီးကို ဘောင်းဘီထဲ နေရာပြန်ချရင်း မစားရ၀မခမ်း ညည်းသည်)\n“ဟရောင် .. ဆင်ဆင်ခြင်ခြင်ပြော .. မင်းပြောနေတာ ငါ့ဇနီးလောင်းနော်” (ကိုမြင်မောင့်က ပြန်နောက်ရင်း သစ်ထွန်းအားစသည်)\n“ဟုတ်ပါပြီ .. တစ်နေ့ကျရင် အစ်ကိုကြီး အကြံအဖန်လုပ်ပြီး ကိုင်မလို့ စဉ်းစားနေတာ မှတ်လား”\nမျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည့် သစ်ထွန်းစကားကြောင့် ကိုမြင့်မောင်အတွေးက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ခန့်တုန်းက စက်ရုံသို့ လူကြုံလာပို့သည့် အဖြစ်အပျက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ စက်ရုံထဲက ၀န်ထမ်းအရာရှိတစ်ယေက်ဆီ ပစ္စည်းလာပို့သည်ဆိုသော ကောင်မလေးသည် ရှိလှမှ အသက်၁၈နှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမည်။ သို့သော် သူမကိုယ်ပေါ်ရှိ အတိုင်းအထွာတွေက ၁၈နှစ်မက။ ချောတာကလည်း တော်တော်လေး ချောသည့်အထဲပါသည်။ နောက်ပြီး သူတို့စက်ရုံတွေရဲ့ လုံခြုံးရေးအထာတွေကိုလည်း သေချာမသိ။ ကိုမြင့်မောင်အတွက်ကတော့ ဒါမျိုးအကြိုက်ပေါ့။\nခပ်တည်တည်နှင့် လုံခြုံရေးအကြောင်းပြပြီး ကောင်မလေးရဲ့ တင်တွေရော၊ ရင်တွေပါ ဟိုစမ်းဒီစမ်းနှင့် ငါးမိနစ်လောက် စေ့စေ့စပ်စပ် လက်ကစားခဲ့သည်။ တော်သေးသည်။ ကောင်မလေးကလည်း အူတူအတလေးမို့လို့လား မသိ။ ကိုမြင့်မောင် ရုပ်တည်ကြီးနှင့် သူမကိုယ်အား ကိုယ်တွယ်နေသည်ကို ငြိမ်ခံခဲ့သည်။ ကိုမြင့်မောင်အဖို့တော့ မေ့လို့မရသည့် နေ့တစ်နေ့ပင်။\nအခု သစ်ထွန်းက ပြန်ပြောင်းပြောလိုက်တော့ ကိုမြင့်မောင် ကောင်မလေးနေရာတွင် ဒေါက်တာဝင့်သူကို အစားထိုး မြင်ယောင်လာသည်။ သူမရဲ့ ဖြိုးမောက်တဲ့ ရင်တွေနှင့် တင်သားဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေကို နှိုက်ကာ ကိုင်လိုက်ရရင် ဖြင့် ... ရှလွတ် ..။ အင်း ... ဒါပေမယ့် ဥာဏ်ကောင်းလို့မှ အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒေါက်တာဘွဲ့ ရထားတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ဒီအကြံအဖန်က ဒေါက်တာဝင့်သူနှင့်ဆို အောင်မြင်မှာ မဟုတ်။ ဟူးခနဲ သက်ပြင်းတစ်ခုကို ခပ်ကျယ်ကျယ် မှုတ်ထုတ်ရင်း စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေသော အားကစားဂျာနယ်တစ်ခုကိုသာ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။\nဒေါက်တာဝင့်သူ ရောက်လာပြီးနောက်တော့ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှထပ်မဖြစ်တော့ဘဲ ပျင်းစရာကောင်းလှသည့် ညတစ်ညက အလိုလို ရောက်ရှိလာသည်။ ည၈နာရီထိုးလောက်အရောက်တွင် သစ်ထွန်းက ထိုင်နေရာမှထသည်။ အကိုကြီး .. ကျနော် နဲနဲ patrol လှည့်လိုက်ဦးမယ်ဆိုပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားသည်။ ကိုမြင့်မောင်သာ အပိုအလုပ်တွေဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ထိုင်ရာမှ မထဘဲ ကျန်ခဲ့သည်။ တကယ်လည်း ဒီလိုမျိုးကိစ္စက အပိုအလုပ်တွေပါ။ သူတို့ စက်ရုံတည်ရှိရာနေရာတွင် မျက်စိလည် လမ်းမှားပြီး ရောက်လာသည်ဆို၍ ခွေးတစ်ကောင်ကြောင်တစ်မြီးမှ ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား ...။///\nသစ်ထွန်းတစ်ယောက် သူ့မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ကိုမြင့်မောင်တစ်ယောက် ဆုံလည်ထိုင်ခုံရဲ့ နောက်ကျောကို ကျကျနနမှီလိုက်သည်။ ကိုယ်ကိုလျော့လျော့ရဲရဲ အနေအထား ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး၊ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းအား ရှေ့ စားပွဲခုံပေါ် ဆန့်တင်ရင်း ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို မျက်စိထဲ မြင်ယောင်ကာ စိတ်မှန်းလေးကြံဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ မျက်စိမှိတ်ထားသည့် သူ့အတွေးအာရုံထဲတွင် ဒေါက်တာဝင့်သူတစ်ယောက် တူးပိစ်ဘီကီနီအ၀ါရောင်လေး ၀တ်ကာ (မွ) ဆိုပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို စု၍ လုပ်ပြနေသည်။ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်က ထိုင်ခုံဘေး တွဲလွဲကျနေရာမှ တဖြေးဖြေး ရွေ့ပြီး ပေါင်ဂွကြားကို အုပ်မိလိုက်စဉ်တွင် တီခနဲ အသံကျယ်ကြီးကို မိန်းဂိတ်တံခါးဝဆီမှ ကြားလိုက်ရသည်။\n“ဟိုက် .. ဧည့်သည်ပါလား !!”\nCCTV မော်နီတာပေါ်တွင် တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ကိုမြင့်မောင် အံ့သြသွားယုံမက၊ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်ကုန်သည်။ အချိန်အခါမဟုတ် ရောက်လာသည့် ဧည့်သည်က ရိုးရိုးတောင် မဟုတ်။ ၀တ်ထားစားထားတာ ပျံလန်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ အမျိုးသမီးမှ တော်တော်ကြီးကို တောင့်ဖြောင့်သည့် မိန်းမဆိုတာ စကရင်ထဲမှနေ၍ လှမ်းမြင်နေရသည်။ နှာတံပေါ်ပေါ်၊ မျက်နှာသွယ်သွယ်နှင့် အတော်ချောသည့် အမျိုးသမီးသည် အပေါ်ဘက်တွင်တော့ ဖြူလွလွကိုယ်ကျပ် ဘလောက်စ်ကို ဆက်ဆီကျစွာ ၀တ်ဆင်ထားပြီး၊ အောက်ဘက်တွင်တော့ သွယ်လျဖြောင့်စင်းသည့် ခြေတန်များကို မြင်နိုင်သော သားရေစကပ်အကျပ်အနက်နှင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးရဲ့ တကိုယ်လုံးတွင် အရှေ့ အလယ်ပိုင်းနေရာက အဖြိုးအမောက်ဆုံး ဖြစ်ပြီး ကိုမြင့်မောင် အမြဲသွားရည်ကျနေရသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ နို့ကြီးများထက်တောင် ပို၍ ကြီးမည့်ဟန်ရှိသည်။\nအချက်ပေးခံရသည့်နှယ် အလိုလို ထောင်မတ်လာသည့် လီးကို ဘောင်းဘီထဲ အဆင်ပြေအောင် နေရာပြန်ချရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ မိုက်ကရိုဖုန်းခွက်မှ ခလုတ်ကို နှိပ်၍ ကိုမြင့်မောင် လှမ်းပြောသည်။\n“အခုရောက်နေတာ ဘယ်သူပါလဲ .. ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ ပြောပါ”\n“ကျမ နာမည် လင်းလင်းထက်ပါ .. ဒေါက်တာဝင့်သူနဲ့ တွေ့ဖို့ ချိ်န်းထားလို့ပါ”\nလင်းလင်းထက်ဆိုသည့် အမျိုးသမီးရဲ့ အပြောကြောင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တင်ထားသော ဧည့်သည်မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကိုမြင့်မောင် သွားကြည့်သည်။ ဟုတ်သားပဲ။ ဒေါက်တာဝင့်သူက ဒီနေ့အတွက် ဧည့်သည်နေရာတွင် လင်းလင်းထက်ဆိုပြီး ရေးထားသည်။ ဘယ်အချိန်လဲဆိုတာတော့ အတိအကျ ပြောမထား။ ကိုမြင့်မောင် စာအုပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး အင်တာကွန်းရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်လာသည်။\n“အခုပဲ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်မယ် … အထဲကို လျှောက်ဝင်လာခဲ့ပါ”\nစားပွဲခုံပေါ်တွင် ရှိသော ကွန်ထရိုးပင်နယ်ခလုတ်မှ အနီရောင်အလုံးတစ်ခုကို ဖိချပေးလိုက်သောအခါ လင်းလင်းထက်ရှေ့ က တံခါးမကြီးက ဂျီးခနဲ အသံနှင့်အတူ ဟသွားသည်။ ပွင့်သွားသည့် တံခါးပေါက်ဆီသို့ လင်းလင်းထက် လျှောက်သွားသောအခါ အလတ်စားကျွဲကောသီးတစ်လုံးကို ထက်ပိုင်းဖြတ်ကာ တင်ထားသလား ထင်ရသည့် နို့ကြီးတွေက အထက်အောက် လှုပ်ခါပြန်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လီးက ဘောင်းဘီထဲမှ တစ်ချက် ထခုန်သည်။ သို့သော် ကိုမြင့်မောင် သူ့လီးကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားဘဲ အထဲဝင်လာသည့် လင်းလင်းထက်နှင့်တွေ့ရန် Security Room ထဲမှ အပြင်ကို ထွက်လိုက်သည်။\n“မလင်းလင်းထက် .. ဒီဘက်မှာ ရှိတဲ့ အနီရောင်မျဉ်းပေါ်ကို ကြွပါ”\nအမျိုးသမီးက သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်သလို မျက်လုံးလေး လှန်၍ ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ကိုမြင့်မောင် ညွှန်ပြသည့် ကြမ်းပြင်တွင် မျဉ်းနီတားထားသည့် ဘက်ကိုလျှောက်လာသည်။ ကိုမြင့်မောင်က နောက်ကလိုက်လာရင်း\n“ပြည့်စွမ်းအား စက်ရုံမှာ ပြဌာန်းထားတဲ့ လုံခြုံရေးစည်းကမ်းတွေ အတိုင်း ကျုပ် ခင်ဗျားမှာ လက်နက် ဒါမှမဟုတ် ဖောက်ခွဲပစ္စည်းတွေ ပါမပါစစ်ဆေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်”\nဟန်ကိုယ်ဖို့ဆိုပြီး ပြောလိုက်သည့် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စကားကြားတော့ လင်းလင်းထက်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မြင့်ရင်း (ဖောက်ခွဲပစ္စည်း .. ဟုတ်လား) ဟု မယုံသင်္ကာဟန်နှင့် မေးခွန်းထုတ်သည်။\n“ဟုတ်တယ် .. မလင်းလင်းထက် .. နဲနဲတော့ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် ကျုပ်တို့ စက်ရုံကို အကြမ်းဖက်သမားတွေ ဗုံးခွဲမယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက အမြဲတမ်းရနေလို့ပါ .. စိတ်မရှိပါနဲ့”\nရုပ်တည်တည်နှင့် ဖောလိုက်ရင်း ကိုမြင့်မောင် စိတ်ထဲ နတ်မင်းကြီးတွေ၊ နတ်မင်းလေးတွေကို အပြေးအလွှား တမိသည်။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက်တုန်းက ဒီဒိုင်ယာလော့နှင့် ပစ္စည်းလူကြုံလာပို့သည့် ကောင်မလေးကို ကောင်းကောင်းနှိုက်လိုက်ရသည်။ အခု ထိုကောင်မလေးထက် ဆယ်စနီးပါးသာမည့် လင်းလင်းထက်ကြောင့် သူ့စိတ်တွေက တအားကို တက်ကြွနေသည်။ ဘလောက်စ်ကျပ်ကျပ်ထဲမှ ရုန်းထွက်နေသလို ဆူဖြိုးစွာရှိနေသော နို့ကြီးတွေအား တအားစိုက်မကြည့်မိအောင် မနည်း သတိထားနေရသည်။\n“အကြမ်းဖက်သမား ??” (လင်းလင်းထက်ရဲ့  လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော မျက်ခုံးမွေးတန်းလေးက ကော့တက်သွားသည်)\n“ဟုတ်တယ် .. မလင်းလင်းထက် သိမှာပါ .. ဒီဟာ နူးကလီးယား ပါဝါပလန့်ဆိုတော့လေ”\n“အော် .. ဒီလိုလား” (ကိုမြင့်မောင်အပြောကို လင်းလင်းထက်က လက်ခံလိုက်ဟန်ရှိသည်)\nသူ့အကြံအောင်မြင်တော့မည်ဆိုပြီး ရင်ထဲ အပျော်ကြီးပျော်နေသည့် ကိုမြင့်မောင် အင်္ကျီလက်နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် မတင်ရင်း လင်းလင်းထက်နားဆီသို့ တိုးလာသည်။ သူ့အပြုအမူကို ကြည့်ရင်း လင်းလင်းထက်က လက်ဝါးလေးဖြန့်၍ ထောင်ပြသည်။\n“ခန .. ဟို .. ဟိုလေ .. သတ္တုရှာဖွေရေးစက်လား .. အဲဒါမျိုး .. လက်ကိုင်နဲ့ဟာ မရှိဘူးလား”\n“အော် .. ဒါလား .. ရှိတော့ရှိတယ် … “\nကိုမြင့်မောင်ရဲ့ အကြည့်က ခပ်လှမ်းလှမ်းက နံရံတွင် ချိတ်ထားသော လက်ကိုင်နှင့် သတ္တုရှာဖွေရေးစက် (Metal Detector) ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သည်။ သူမြင်သလို လင်းလင်းထက်ကလည်း မြင်နေမှန်း သိသည်။ သို့သော် အခုအချိန်မှတော့ သူ မလျှော့နိုင်ပါ။ ဒီလောက် မောင်းတင်ထားပြီးမှတော့ ရအောင်ကို ကြိုးစားမှ ဖြစ်မည်။ ခပ်တည်တည်နှင့်ပင်\n“ဒါပေမယ့် အဲဒီဟာက လောလောဆယ် ပျက်နေလို့ .. Manually ပဲ ကျုပ်ရှာရမှာ .. အဲဒါမှ မဟုတ်ရင်တော့ မလင်းလင်းထက်ကို အထဲ ဆက်ဝင်ခွင့်ပြုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”\n“အိုး .. ဒါဖြင့် ပြီးတာပဲလေ .. ရှာတော့” (လင်းလင်းထက်က ပုခုံးတစ်ဖက် တွန့်ပြသည်)\n“ကျေးဇူးပြုပြီး မလင်းလင်းထက် .. လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထားပေးပါ” (စွင့်ကားနေသည့် တင်သားတွေကို မျက်စိကစားရင်း ကိုမြင့်မောင် နောက်ဘက်ကနေ ချဉ်းကပ်သည်)\nကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်က အရင်ဆုံးအနေနှင့် ဆန့်တန်းထားသည့် လင်းလင်းထက်ရဲ့ လက်ဖျားလေးများကို ဟန်ကိုယ့်ဖို့ ဆိုပြီး စစမ်းသည်။ တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုမြင့်မောင် ကိုင်တွယ်ကြည့်ချင်သည်က ဒီနေရာတွေ မဟုတ်။ လင်းလင်းထက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆူဖြိုးမောက်ထွက်နေသည့် နေရာနှစ်နေရာ .. အရှေ့ဘက်ရှိ မို့ဝန်းနေသည့် နို့လုံးကြီးတွေနှင့် နောက်ဘက်ပိုင်းရှိ တင်းမာမောက်တက်နေသည့် တင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများကိုသာ။\nကိုမြင့်မောင် လက်နှစ်ဖက်က သူမရဲ့ လက်တွေကနေတဆင့် နံစောင်းနှစ်ဖက်ထံသို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ရင်ဘတ်နေရာကို အဖြတ်တွင် နို့အုံတွေရဲ့ အရင်းပိုင်းကို ဘရာပေါ်မှ အနည်းငယ်စမ်းမိသည်။ သူ့လက်က မဆိုစလောက်လေး တန့်ခနဲ ဖြစ်သည်။ ပြီးမှ ခါးသွယ်သွယ်လေးဆီသို့ ဆက်သွားပြီး တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို မသိမသာစမ်းရင်း ပေါင်တန်တွေအား ခပ်မြန်မြန်ပွတ်ကြည့်သည်။\nစကပ်စလွတ်နေသည့် ခြေတန်ဖြိုးဖြိုးများအား ကိုမြင့်မောင်လက်က စမ်းသပ်သလိုနှင့် အသာအယာကိုင်တွယ်ပေမယ့် လင်းလင်းထက်ထံမှ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားဟန်မပြပါ။ ဘာအ၀တ်အစားမှ ဖုံးကွယ်ထားသည် မဟုတ်လို့ ဒီနေရာတွေက စမ်းသပ်ဖို့ မလိုမှန်း လူပြိန်းတစ်ယောက်တောင် သိနိုင်ပါသည်။ သို့သော် သူမကတော့ ဘာဆိုဘာမှ မပြောပါ။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်သည့် အနေအထားနှင့် ရှိနေသော ကိုမြင့်မောင် မျက်လုံးလေး မသိမသာလှန်ကြည့်သည်။ လင်းလင်းထက်က ခြေတန်နှစ်ဖက်ကို မဆိုစလောက် ကားထားသဖြင့် သူ့နေရာက ကြည့်လျှင် ၀င်းမွတ်နေသည့် ပေါင်တန်များရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို မြင်နေရသည်။ ကိုမြင့်မောင် သူ့လက်တွေကို မီနီစကပ်တိုလေးအောက် ထိုးထည့်ပြီးသာ ပေါင်တန်အတွင်းသားတွေကို စမ်းသပ်ချင်တော့သည်။ မဖြစ်သေးဘူး .. မြင့်မောင် .. လောဘမကြီးစမ်းနဲ့ .. အဓိက တားကတ်နေရာပဲ သွားစမ်းပါ …။\nခြောက်သွေ့လာသည့် သူ့နှုတ်ခမ်းအား လျှာဖြင့်သပ်ရင်းမှ ကိုမြင့်မောင် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို စကပ်အောက်နားစပေါ် တင်လိုက်သည်။ အပေါ်ဘက်သို့ မသိမသာ ရွှေ့ သွားရင်း တင်သားအိအိကြီးများ ထိမိသည်တွင် လက်ဖြင့် ညှစ်ကြည့်သည်။ လင်းလင်းထက်က နောက်ဘက်လှည့်ပြီး သူ့ပါးများ ဖြန်းခနဲ ရိုက်လိုက်မလားလို့ ကိုမြင့်မောင် ထင်ထားပေမယ့် ထိုသို့ မဖြစ်ပေ။ ငြိမ်ခံနေသည့် လင်းလင်းထက်ကြောင့် ကိုမြင့်မောင် အတင့်ရဲလာပြီး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဖင်သားကြီးတွေကို ပြောင်လက်နေသည့် စကပ်ပေါ်မှ ညှစ်ကာကိုင်သည်။ ကောင်းလိုက်တဲ့ အိုးတွေ .. လက်ထဲ စီးနေတာပဲ … ကျန်းမာရေးကောင်းလှချည်လား ..\nလင်းလင်းထက် ခေါင်းက နောက်ဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လာသဖြင့် ကိုမြင့်မောင် သူ့လက်တွေကို တင်ပါးတွေပေါ်မှ ကမန်းကတန်းရုတ်ရင်း ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။ လင်းလင်းထက်က သူ့ကို ဘာမှ မပြောဘဲ ရှေ့ဘက် ပြန်လှည့်သွားသည်။ ဒီလိုပြန်လှည့်သွားလို့သာ တော်တော့သည်။ မဟုတ်လျှင် ဘောင်းဘီအောက်မှ ခပ်ဖောင်းဖောင်းကြီး ဖြစ်နေသည့် လီးကို လင်းလင်းထက် တွေ့သွားမှာ သေချာလှပါသည်။\nဘောင်းဘီသားကို မတရားကန်ထောက်နေသည့် လီးအား နေရာ အမြန်ပြန်ချပြီး ကိုမြင့်မောင် လင်းလင်းထက်ရဲ့ နောက်ဘက်သို့ သိသိသာသာ ကပ်လိုက်သည်။ သူ့နှာဝနှင့် လင်းလင်းထက်ရဲ့ ဦးခေါင်းက နီးကပ်သွားရာ သင်းပျံ့ သည့် မွှေးရနံ့ကို နီညိုရောင်ဆိုးထားသည့် ဆံနွယ်ပျော့ပျော့လေးတွေထံမှရသည်။ မသိမသာ ခိုးရှူလိုက်ရင်း ကိုမြင့်မောင် နောက်ဆုံးပစ်မှတ်ကို ရအောင် စကားဆိုသည်။\n“မလင်းလင်းထက် .. စိတ်မရှိပါနဲ့ .. အပေါ်ဘက်ကို နဲနဲစမ်းမယ်နော်”\nစကားဆုံးသည်နှင့် ကိုမြင့်မောင် လက်နှစ်ဖက်က လင်းလင်းထက်ရဲ့ နို့ကြီးများကို နောက်ဘက်မှနေ၍ ပင့်ကာ ကိုင်လိုက်သည်။ လင်းလင်းထက် ကိုယ်ကလေးက မဆိုစလောက် တွန့်သွားသည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ရာတော့ ထုတ်ပြောခြင်း မရှိ။ ကိုမြင့်မောင်အတွက်တော့ အကြိုက်ပေါ့။ သူ့လက်က နို့အုံတွေရဲ့ အောက်ပိုင်းကို စမ်းကာ ကိုင်ထားရင်းမှ မသိမသာ လက်ကိုဖြန့်လိုက်သည်။ လင်းလင်းထက်ရဲ့ နို့ကြီးတွေက တကယ်ကို ကြီးမားလှသည်။ ကိုမြင့်မောင် လက်ဝါးဖြန့်ပြီး အုပ်ကိုင်သည့်တိုင် အကုန်လုံးကို မထိ။ အိအိစီးစီး ရှိသည်ကလည်း တကယ်ကို ရှိလှသည်။ အောက်ခံဘရာကလည်း lace အမျိုးအစား ဖြစ်ပုံရသည်။ မာခေါက်ခေါက် မဟုတ်ဘဲ ခပ်ပျော့ပျော့အသား ဖြစ်သဖြင့် နို့အုံသားတွေကို အ၀တ်မပါဘဲ ကိုင်နေရတာနှင့် မခြား။ နို့သီးခေါင်းလေးများတောင် စမ်းမိသေးသည်။\n“ဒီမှာ !! .. ရှင် ရှာလို့ မပြီးသေးဘူးလား”\nအလိုမကျဟန်ဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်မှုကြောင့် အတွေ့နောက်ကောက်ကောက်ပါနေသည့် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စိတ်ကူး ဆပ်ပြာဗူးဗောင်းလေး ပေါက်သွားရှာသည်။ နို့အုံပေါ် တင်ထားသည့် သူ့လက်တွေကို မဖယ်ချင်ဖယ်ချင်နှင့် လွှတ်လိုက်ရသည်။\n“အာ .. မလင်းလင်းထက် ဘယ်လိုပြောရမလဲ .. အထဲမှာ ဘာရှိတယ်ဆိုတာ ကျုပ်မှ မသိတာ”\n“ရှင် မသိပေမယ့် ကျမ သိတယ် .. အထဲမှာ နို့ကလွဲလို့ ဘာမှ မရှိဘူးးး ” (လင်းလင်းထက်က မကြည်သလို မျက်ထောင့်နီနှင့် ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်)\n“အော် .. ဟုတ်ဘူးလေ .. ကျုပ်က သေချာအောင် ပြောတာပါ .. တတ်နိုင်ရင် ဘလောက်စ်ကို နဲနဲဖွင့်ပြပါလား”(ကိုမြင့်မောင်က မချိုမချဉ်ရုပ်နှင့် ရှင်းပြသည်)\n“ကဲ .. ဒါပဲမှတ်လား .. ရှင်တို့ လုံခြုံရေးစနစ်ကလဲ လွန်လွန်းတယ်”\nဘ၀င်မကျဟန်ဖြင့် လင်းလင်းထက် ပြောလိုက်ပေမယ့် ကိုမြင့်မောင် အဆိုအတိုင်း လိုက်လျောစွာဖြင့် သူမရဲ့ ဘလောက်စ်အင်းကျီ အပေါ်ပိုင်းက ကြယ်သီးနှစ်လုံးကို စဖြုတ်သည်။ နို့ကြီးတွေက ဆူဖြိုးလှသည့်အပြင် တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားခြင်း ခံရရာ ကြယ်သီးပြုတ်သွားသည်နှင့် ပြိုးခနဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ မျက်လုံးများ ပုဇွန်တစ်ကောင်လို ပြူးကျယ်သွားသည်။ တံတွေးကို ဂလုခနဲတောင် မျိုချမိသလား မသိ။\n“နဲနဲ စမ်းကြည့်မယ် ဗျာ .. အထဲမှာ ဗုံးတွေဘာတွေ ရှိနေမှာစိုးလို့”\n“ဘာ !!! .. တော်ပီ .. ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာ အရှင်းကြီး ရှင်မြင်နေတာပဲ .. ကျမကို အထဲ ၀င်ခွင့်ပေးတော့ .. ချိန်းထားတာ နောက်ကျနေပြီ”\nလင်းလင်းထက်က လေသံမာမာနှင့် ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်လာသည့်အတွက် ကိုမြင့်မောင် အလျှော့ပေးလိုက်ရသည်။ တကယ်တော့ ဒီလောက်ထိ လှုပ်ရှားခွင့်ရသည်ကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရဦးမည် မဟုတ်လား။ သွားလို့ရပါပြီဆိုပြီး ခွင့်ပြုလိုက်သည်တွင် လင်းလင်းထက် သူ့ကို တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ဓါတ်ခွဲခန်းဘက်သို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်သွားသည်။ ကိုမြင့်မောင်သာ လင်းလင်းထက်ရဲ့ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ဖြင့် ယမ်းခါသွားသည့် တင်သားတွေကို ငေးမောရင်း ကျန်ခဲ့ရှာလေသည်။\nယူနီဖောင်းဘောင်းဘီ ဂွကြားကို နင်းကန်၍ ထောက်နေသည့် လီးအား အဆင်ပြေအောင် ပြန်နေရာချရင်း ကိုမြင့်မောင် လုံခြုံရေးအခန်းထဲသို့ လေးကန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြန်ဝင်လာရှာသည်။ ကိုယ့်ခုံမှာကိုယ်ပြန်ပြီး ထိုင်ချလိုက်စဉ်တွင် မျက်စိက စားပွဲပေါ်ရှိ မော်နီတာများထံသို့ အကြည့်ရောက်သည်။ ထိုရောအခါ စက်ရုံအပြင်ဘက်ဝင်းကို ရိုက်ပြသော CCTV နှစ်ခုအား ပြသနေသည့် စကရင်ပေါ်တွင် ဘာမှ မပေါ်ဘဲ အဖြူအမည်း အစက်အပြောက်များသာ ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။\n"ဟ .. ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ??"\nအိမ်က တီဗီတွင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လျှင် လုပ်နေကြ ထုံးစံအတိုင်း ကိုမြင့်မောင် လက်သီးဆုပ်ပြီး မော်နီတာကို ထုကြည့်သည်။ ပုံမှန်ဆို ဒါမျိုး ထုရိုက်လိုက်လျှင် မော်နီတာက တဂျီးဂျီးမြည်ပြီး မြင်ကွင်းက ပြန်ပေါ်လာတတ်သည်။ သို့သော် အခုတော့ ဒီလိုမျိုး မရ။ ငါလခွေး ... သောက်ပြသနာပဲ …\nမဖြစ်တော့ဘူးဆိုပြီး အပြင်ဘက်တွင် ပက်ထရိုလှည့်နေသော သစ်ထွန်းအား ဝေါ့ကီတော်ကီနှင့် ခေါ်ရန် ပြင်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မိန်းတံခါးမကြီး ရှိရာသို့ ရိုက်ပြထားသည့် စီစီတီဗီ မြင်ကွင်းက ဖြတ်ခနဲ ပျောက်သွားပြန်သည်။\n"စောက်ကျိုး .. နဲ!!"\nကိုမြင့်မောင်ရဲ့ ဆဲဆိုရေရွတ်သည့် အသံတောင် မဆုံးလိုက် .. ဂျိန်းဆိုသည့် အသံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်သည်။ ထိုအသံနှင့်အတူ မိန်းတံခါးမကြီးကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် သံလိုက်သော့ (Magnetic Lock) က ပျောက်သွားပြီး တံခါးကြီး ပွင့်ထွက်လာသည်။ ကိုမြင့်မောင်တစ်ယောက် ဘာဖြစ်တာလဲလို့ ခေါင်းပြူပြီး အခန်းထဲက ကြည့်မည်အပြု တံခါးနောက်ကွယ်မှ ပေါ်လာသည့် လူနှစ်ယောက်ကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားသည်။\n"အိုး .. ရှစ် !!"\nဒရကြမ်းပြေးဝင်လာသည့် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲတွင် ရှိနေတာက မောင်းပြန်ရိုင်ဖယ်သေနတ် တစ်လက်စီ။ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ ခေါင်းထဲတွင် အန္တရာယ်အချက်ပေး ခေါင်းလာင်းသံများ ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟီးသည်။ ရုတ်တရက် ထူပူပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ။ သတိရလို့ ဘောင်းဘီတွင် ချိတ်ထားသည့် သေနတ်ကို ထုတ်မည်အပြု ပြောက်ကြားဝတ်စုံ ၀တ်ဆင်ထားသော လက်နက်ကိုင် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က လုံခြုံရေးအခန်းထဲ တမဟုတ်ချင်း ရောက်လာသည်။ သူ့အား သေနတ်တွေနှင့် ထိုးချိန်ရာ ကိုမြင့်မောင် အခန်းအလယ်ရှိ သံစားပွဲကြီး ဟိုဘက်ခြမ်းသို့ ဒိုင်ဗင်ပစ်ထိုးရင်း အမြန်ပုန်းလိုက်ရသည်။\n"ဟေ့လူ .. မသေချင်ရင် သေနတ်ကို ချပြီး စားပွဲနောက်ကထွက်ခဲ့"\nခပ်မာမာနှင့် အမိန့်ပေးသည့် အသံက အခန်းထဲရောက်လာသည့် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်ဆီမှ ထွက်လာသည်။ အသံလာရာသို့ မသိမသာ ချောင်းကြည့်တော့ ထိုအမျိုးသမီးသည် ရွှေအိုရောင် ဆံပင်နှင့် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးရဲ့  မျက်နှာက တော်တော်ကိုချောပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ကိုလည်း ကိုမြင့်မောင် အန္တရာယ်ကြားမှ သတိပြုမိသေးသည်။\n"နှစ်ခါ ပြောမနေဘူး .. အခု ချက်ချင်း ထွက်ခဲ့"\nညာဘက်ခြမ်းရှိ ရွှေအိုရောင် ဆံနွယ်ပိုင်ရှင်အား ရှိုးနေသည့် ကိုမြင့်မောင် ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ အသံထွက်လာရာသို့ လှမ်းကြည့်တော့ သူ ပုန်းနေရာ နေရာသို့ သေနတ်ပြောင်းနှင့် ချိန်ထားသည့် ရန်သူတော် အမျိုးသမီးနောက်တစ်ယောက်ကို တွေ့ပြန်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးကမူ ညာဘက်က တစ်ယောက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ခေါင်းကဆံနွယ်တွေကို အနီရောင်ဆိုးထားသည်။ ဆံပင်အရောင်သာ ဤသို့ကွဲပေမယ့် မျက်နှာပေါက်ကျပုံက နှစ်ယောက်စလုံး ခပ်ဆင်ဆင်ရှိလှသည်။ ရွှေအိုရောင်လိုပင် မိန်းမချောလေး တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ တစ်ခုထူးခြားတာက ထိုညီအစ်မလို နှစ်ယောက်သည် ခုနကတွေ့လိုက်ရသော လင်းလင်းထက်လို ရင်သားတွေ ထွားသည်။ ၀တ်ထားသည့် ပြောက်ကြားဝတ်စုံအောက်မှ မောက်ကာ ထွက်နေသည်။ နို့ကြီးဂိုဏ်းကများလား မသိ ...။\n"တောက် !! .. ဖြစ်ချင်တာ ဖြစ် .. ချကွာ"\nဘာမဟုတ်သည့် မိန်းမနှစ်ယောက်ကို အရှုံးပေးရရင်ဖြင့် ရာဇ၀င်ရိုင်းပေတော့မည်။ ကိုမြင့်မောင် မိုက်မိုက်ကန်းကန်းပင် တွေးပြီး ပစ္စတိုသေနတ်ကို စားပွဲစွန်းပေါ် တင်သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးတွေက လျှင်လှသည်။ ပစ္စတိုပြောင်းဝ ပြူထွက်လာသည်နှင့် ရိုင်ဖယ်ခလုတ်ကို ဖြုတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ တဝေါဝေါ တဒိုင်းဒိုင်းနှင့် ကျည်ဆန်တွေက ကိုမြင့်မောင်ရှိရာ ပြေးဝင်လာသည်။ သူကွယ်ထားသည့် စားပွဲကြီးကို တဒေါက်ဒေါက်နှင့် မှန်သလို၊ စားပွဲပေါ်က စာရွက်တွေ၊ အခြားသော ပစ္စည်းပစ္စယတွေကိုလည်း ထိမှန်သည်။ အကုန်လုံး မွစာကျဲကုန်သည်။\nကိုမြင့်မောင် သူ့ပစ္စတိုကို တစ်ချက်ကလေးမှ ပစ်ချိန်မရ။ ခေါင်းတောင်မှ မပြူရဲဘဲ အသာဝပ်နေရသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ အခြေအနေ မဟန်မှန်းသိသဖြင့် ကိုယ်ကိုကုန်းပြီး နောက်သို့ အသံမကြားအောင် တစ်လှမ်းချင်း ရွှေ့ သည်။ ကိုမြင့်မောင် အကြံက သူ့နောက်တွင် ရှိနေသော မလွယ်ပေါက်ကနေ ဓါတ်ခွဲခန်းဘက်သို့ ပြေးရန်ဖြစ်သည်။\nရိုင်ဖယ်သံတွေ တဒက်ဒက်နှင့် ဆူညံနေသည်။ ဖင်တရွှေ့ ရွှေ့ နှင့် သွားနေသော ကိုမြင့်မောင် အပေါက်ဝနားသို့ ရောက်စပြုပြီ။ ဟိုဘက်ခြမ်းမှ အဆက်မပြတ်ထွက်နေသည့် ကျည်ဆံတွေ ခနရပ်သည်။ အခွင့်ကောင်းကို အသုံးချပြီး ပစ္စတိုဖြင့် ဆွဲပစ်ရင်း ပြေးမည်ပြုစဉ်တွင် နောက်ဘက်မှ စကားသံတစ်ခုကိုကြားရသည်။\n"သေနတ်ချလိုက်စမ်း .. လူစွမ်းကောင်းကြီး"\nအံ့သြတကြီးနှင့် ကိုမြင့်မောင် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းလင်းထက်ကို ဒေါက်တာဝင့်သူနှင့် အတူ တွေ့ရသည်။ ရိုးရိုးတန်းတန်းတော့ မဟုတ်။ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ လက်တစ်ဖက်အား နောက်ပြန်လိမ်ကာ ဖမ်းထားသလို၊ သူမရဲ့ လည်တိုင်အားလည်း ပစ္စတိုတစ်လက်နှင့် ထောက်ထားသည်။ လှပချောမွေ့သည် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ မျက်နှာလေးသည် သွေးဆုတ်ကာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေသည်။\n"ချလေ .. ဒေါက်တာဝင့်သူ သေသွားစေချင်လို့လား"\n"အိုကေ .. အိုကေ"\nဒီတစ်ခါတော့ ကိုမြင့်မောင်အား နှစ်ခါ မပြောလိုက်ရပါ။ ကိုင်ထားသည့် သေနတ်ကို ချက်ချင်း သူ့ရှေ့က ကြမ်းပြင်ပေါ် ချသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း ခေါင်းပေါ်မြှောက်တင်ရင်း ပုန်းနေရာမှ ဖြေးညှင်းစွာ ထသည်။ လင်းလင်းထက် လက်ထဲက ပစ္စတိုရော၊ ပြောက်ကြားမနှစ်ယောက်ရဲ့  ရိုင်ဖယ်များကပါ သူ့ကို သေချာစွာ ချိန်ထားသည်။\n"ခင်ဗျားဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ် သေနတ် ရှိနေတာလဲ"\nသူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာသည့် လင်းလင်းထက်အား ကြည့်ရင်း ကိုမြင့်မောင် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမိသည်။ သို့သော် လင်းလင်းထက်ဆီမှ လှောင်ပြောင်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေစကားကို ကြားရသောအခါ သေစမ်းဟဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကောင်းကောင်းကြီး ကျိန်ဆဲမိသည်။\n"ရှင် .. ကျမ လက်ကိုင်အိတ်ကိုမှ မရှာတာ .. ရှင့်လက်တွေရော .. မျက်လုံးတွေရော တခြားဟာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာလေ"\nစိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည့် ကိုမြင့်မောင်အား လင်းလင်းထက်က မခိုးမခန့်နှင့်ကြည့်ရင်း သေနတ်ပြောင်းဖြင့် နံရံဘက်ဆီသို့ ပြသည်။ သူမလက်ဖြင့် ချုပ်ထားသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူအားလည်း ကိုမြင့်မောင်ရှိရာသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ အခုလို ကျဉ်းထဲကျပ်ထဲ ရောက်နေတာတောင် ကိုမြင့်မောင်သည်မူ ဗီဇကိုတော့ မဖျောက်နိုင်။ တွန်းလိုက်သည့်အရှိန်ဖြင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ရောက်လာသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့  ကိုယ်လုံးလေးကို လှမ်းထိန်းလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေက ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ တင်ပါးတွေနှင့် စက္ကန့်ပိုင်းလောက် မိတ်ဆက်သွားသေးသည်။\n"နီနီ ကွန်ပျူတာကိုကြည့် .. ထိန်းချုပ်စနစ်ကို Disable လုပ် .. ၀ါဝါ ငါတို့ပစ္စည်းတွေ သွားယူ"\nနီနီ ဆိုပြီး အခေါ်ခံရသည့် မိန်းမက ဆံပင်အနီရောင် ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး၊ ၀ါဝါကတော့ ရွှေအိုရောင် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ နာမည်အရင်းတွေတော့ ဟုတ်ဟန် မတူပါ။ ထို့အပြင် သူတို့သုံးယောက်တွင် လင်းလင်းထက်က ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သူမထံမှ အမိန့်သံကြားသည်နှင့် ဟိုနှစ်ယောက်က ဟုတ်ကဲ့ .. မလင်းလို့ သံပြိုင်ဖြေပြီး ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားကြသည်။ ၀ါဝါတစ်ယောက် အခန်းထဲက ပျောက်သွားပြီး နီနီက Main Computer ရှေ့တွင် ထိုင်ခုံကိုဆွဲ၍ ထိုင်သည်။\nလင်းလင်းထက်က သူမလက်ထဲရှိ ပစ္စတိုသေနတ်ပြောင်းကို တည့်မတ်စွာ ချိန်ထားရင်း ကိုမြင့်မောင်ရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာသည်။ ပုံမှန်သာဆိုလျှင် မျဉ်းဖြောင့်တစ်တန်းတည်းပေါ် လျှောက်သလို ကနွဲ့ကလျနှင့် လျှောက်လာသည့် သူမရဲ့ အသွင်က ကိုမြင့်မောင်ရဲ့  ကာမစိတ်ကို နှိုးဆွမှာ အမှန်ပင်။ အခုတော့ မည်းပြောင်နေသည့် သေမင်းတမန် သေနတ်ပြောင်းဝကြောင့် ကိုမြင့်မောင် ကျောရိုးထဲ စိမ့်လာသလို ခံစားရသည်။\nသေနတ်ပြောင်းဝကို သူ့နှလုံးသားနေရာ တည့်မတ်စွာ ချိန်ထားရင်း ကျန်သည့်လက်နှင့် လင်းလင်းထက်က ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ မေးအား ပင့်၍ကိုင်သည်။ မေးခွန်းထုတ်သလို ကြည့်နေသည့် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ မျက်လုံးအိမ်တည့်တည့်ကို လင်းလင်းထက်က စိုက်ကြည့်ရင်း မေးစေ့ ကိုင်ထားသည့်လက်က သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ လျှောဆင်းသွားသည်။\n"ကဲ ဒီတစ်ခါတော့ ကျမကတပြန် ရှင့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ဖောက်ခွဲပစ္စည်းတွေ ရှိမလား စမ်းဦးမှ"\nနွဲ့တဲ့တဲ့နှင့် ပြောလိုက်သည့် လင်းလင်းထက်စကားကြောင့် ကိုမြင့်မောင် မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တောင် နဲနဲ ကျယ်ချင်သွားသည်။ လင်းလင်းထက် လက်က သူ့ဗိုက်ကို ကျော်ပြီး ဆီးစပ်ကို ဖြတ်ကာ ပေါင်ဂွကြားကို ဆုပ်ကိုင်လာသည်တွင်တော့ နှုတ်ကနေ အင်းခနဲပင် ထုတ်ညည်းဖြစ်သည်။\n"အိုး ... ဒီမှာ လက်နက်ကြီး ရှိနေတာပဲ .. ခိ ခိ"\nဘယ်လိုအဓိပ္ပါယ်ဖော်ဆောင်မှန်း မသိသည့် ရယ်သံနှင့် လင်းလင်းထက် ရွှင်ရွှင်မြူးမြူး ရယ်နေသည်။ ကိုမြင့်မောင်ကတော့ လီးရော၊ ဂွေးဥတွေပါ မိန်းမချောတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း ခံရမှုကြောင့် ဘယ်လိုနေရမှန်း မသိ။ ကောင်းတာပဲ ပြောရမလား၊ နာတာပဲ ပြောရမလား မသိသည့် ခံစားချက်နှင့် နေရထိုင်ရခက်နေသည်။ လင်းလင်းထက်က သူမလက်ကို သူ့ဂွကြားမှ မခွာဘဲ ဆက်ကိုင်ထားရင်း တစ်ချက်နှစ်ချက် ဆုပ်ဆုပ်ညှစ်သည်။ စိတ်ထိန်းထားသည့်ကြားမှ ကိုမြင့်မောင် လီးက မာတက်လာသည်။\n"မလင်း .. အခြေအနေ မကောင်းဘူး"\nလင်းလင်းထက် လက်က သူ့လီးပေါ်မှ ရုတ်သွားပြီး နီနီကို လည်ကလေး စောင်းကြည့်ရင်း မေးသည်။ ကိုမြင့်မောင်အား သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားသည်ကိုတော့ မလွတ်။ ဒီအမျိုးသမီး ကြည့်ရတာ တကယ်ကို ၀ါရင့်သေနတ်သမား ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။\n"ကွန်ပူတာမှာ စကရင်ဆေ့ဗာတက်နေပြီ ... ပတ်စ်ဝေါ့ ရမှ ဖြစ်မယ်"\nလင်းလင်းထက် ခေါင်းက ကိုမြင့်မောင်ဘက် ပြန်လှည့်လာသည်။ မြွေဟောက်တစ်ကောင်လို အေးစက်စက်အကြည့်နှင့် သူ့ကို ကြည့်ရင်း သေနတ်ပြောင်းကို ခါပြသည်။\n"ပြောစမ်း .. ပတ်စ်ဝေါ့က ဘာလဲ"\nကိုမြင့်မောင်ရဲ့ အဖြေကြောင့် လင်းလင်းထက် မျက်နှာက ကြောက်စရာကောင်းအောင် တင်းမာသွားပြီး သေနတ်ပြောင်းဝနှင့် သူ့နဖူးကို လှမ်းထောက်သည်။ အေးစက်နေသည့် သံပြောင်းရဲ့ အတွေ့ကြောင့် နဲနဲမာချင်သလို ဖြစ်သည့် သူ့လီးက အလိုလို ပျော့ကျသွားသည်။ ကိုမြင့်မောင် စိတ်ထဲ ဖျားဖျားလို့ အလိုလို ရေရွတ်မိသည်။\n"ကျုပ် တကယ် မသိဘူး"\nဖန်းခနဲ သေနတ်သံများ ထွက်လာပြီလားလို့ ကိုမြင့်မောင် ကြောက်ကြောက်ရွံ့ ရွံ့ တွေးသည်။ တော်သေးသည်။ လင်းလင်းထက်ရဲ့ မောင်းကွင်းကို ကိုင်ထားသည့် လက်ညိုးကလေး လှုပ်ရှားသွားတာ မတွေ့။ မကျေမချမ်း တောက်တစ်ချက် ခေါက်ရင်း သေနတ်ပြောင်းကို နဖူးမှ ပြန်ခွာသည်။ ကိုမြင့်မောင် သက်ပြင်းတစ်ခုကို မသိမသာ အသံမမြည်အောင် မှုတ်ထုတ်ရသည်။\n"နီနီ .. မင်း hack လို့ မရဘူးလား .. မင်းပြောတော့ ပတ်စ်ဝေါ့အတွက် ပြသနာ မရှိဘူးဆို"\nနီနီက မျက်နှာမကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းခါပြသည်။\n"Screensaver တက်နေရင် ကျမ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး .. bypass tools တွေလဲ သုံးလို့မဖြစ်ဘူး .. ပုံမှန်ဆို ဒီဟာက မိနစ်၉၀ ဘာမှမထိဘဲ မကိုင်ဘဲနေမှ ပေါ်ရမှာ .. ရထားတဲ့ သတင်းအရဆိုရင် အစောင့်တွေက အနည်းဆုံး နာရီဝက်တစ်ခါတော့ system diagnostics ဖြစ်ဖြစ်၊ camera test ဖြစ်ဖြစ် လုပ်ကိုလုပ်ရမှာ .. အခုတော့ ဒီငတတွေက ညတစ်ပိုင်းလုံး ကွန်ပျူတာကို ထိတောင်မှ မထိဘဲ ထိုင်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"\nနီနီရဲ့  ဖြေရှင်းချက် အဆုံးတွင် လင်းလင်းထက်က စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်စွာနှင့် ကိုမြင့်မောင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ ကိုမြင့်မောင်ကတော့ သူ့မဟုတ်သလိုပင် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြန့်ကာ ထောင်ပြီး ပုခုံးကို တွန့်ပြသည်။///\nsystem ကို ပြန် restart လုပ်လို့ မရဘူးလား .. နီနီ" (လင်းလင်းထက်က အကြံပေးပြန်သည်)\n"မရဘူး မလင်း .. shutdown လုပ်လိုက်တာနဲ့ emergency team ချက်ချင်းရောက်လာလိမ့်မယ်"\n" Fuck " Fuck "\nစိတ်ဆိုးဒေါသထွက်စွာနှင့် လင်းလင်းထက် ကျိန်ဆဲရင်း သေနတ်ပြောင်းကို ကိုမြင့်မောင်ဘက်ကနေ ဘေးချင်းယှဉ်ကာရှိနေသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူဘက်လှည့်သည်။\n"ပတ်စ်ဝေါ့ ပေး .."\n"ကျုပ် တကယ်မသိတာ ... ခင်ဗျား ဘော်ဒါပြောသလိုပဲ .. ကျုပ် shift တစ်ခုလုံး ကွန်ပျူတာကို ထိတောင် မထိဘူး" (နီနီရဲ့ စကားကို နင်းပြီး လိုက်ပြောနေပေမယ့် ကိုမြင့်မောင်စိတ်ထဲ ဒေါက်တာဝင့်သူအတွက် အတော်ကို စိတ်ပူနေပါသည်)\n"ပတ်စ်ဝေါ့ ပေးမလား .. သူ့ကို အသေခံမလား" (လင်းလင်းထက်ဆီမှ တင်းမာသည့် ခြိမ်းခြောက်သံကို ထပ်ကြားရသည်)\nကိုမြင့်မောင်ရဲ့ မျက်နှာအား လင်းလင်းထက်က စူးစမ်းသလို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်သည်။ သူမစိတ်ထဲ သူ့စကားအား ယုံရမလား၊ မယုံရမလား ဝေခွဲမရ။ ထို့နောက်တွင်တော့ လင်းလင်းထက် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားသလို ငြိမ်သွားသည်။ ခနနေတော့ လက်ထဲကိုင်ထားသည့် သေနတ်ပြောင်းအား အောက်ဘက်သို့ နိမ့်ချလိုက်သည်။ သူမနောက်ဘက်ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် သေနတ်အား လှမ်းတင်လိုက်ပြီး ကိုမြင့်မောင်နားသို့ မခို့တယို့နှင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။ မျက်နှာသည်လည်း အစောကလို မဟုတ်ဘဲ ပျော့ပြောင်းနေပြီး၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေကမူ စပါးကြီးမြွေတစ်ကောင်လို ညို့ မြူနေသည်။ သူမ စိတ်ထဲ ကိုမြင့်မောင်အား အကြမ်းကိုင်လို့ မရလို့ တွက်လိုက်ဟန်ရှိသည်။\nလူချင်းထိစပ်ဖို့ ဘယ်လောက်မှ မလိုတော့သဖြင့် ကိုမြင့်မောင်စိတ်တွေ တော်တော်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ လင်းလင်းထက်ရဲ့ ထင်ရှားသော အမှတ်အသားဖြစ်သည့် နို့အုံကြီးတွေကို ငုံ့မကြည့်ဖြစ်အောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ်သတိပေးနေရသည်။ ဒါတောင် မျက်ဆံလေးက အောက်ဘက်သို့ ရွေ့ ပြီး ကြည့်မိသေးသည်။ လင်းလင်းထက်ရဲ့ ဘလောက်စ်က အဖြူရောင်အပါးစားမို့ အထဲမှာ ရှိနေသည့် အနီရောင်ဘရာလေးရဲ့ ပုံရိပ်က ထင်းခနဲ ဖြစ်နေသည်။ မောက်မို့နေသော နို့ကြီးတွေကမူ တကယ်ကို အားရစရာကောင်းအောင် ထွားလှသည်။ ကိုမြင့်မောင် မျက်လုံးအိမ်ကို ကမန်းကတန်း အပေါ်ဘက်ရောက်အောင် ပြန်တင်ရသည်။ သို့သော် လင်းလင်းထက်က သူ့မျက်နှာကို တရံမပြတ် လိုက်ကြည့်နေလို့ ကိုမြင့်မောင် အတွေးက ဘယ်ကိုရောက်နေမှန်းသိသည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး ကွေး၍ ဆက်ဆီကျစွာ ပြုံးသည်။\nလင်းလင်းထက်ရဲ့ မျက်နှာက ကိုမြင့်မောင်ရှိရာသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူ့ပုခုံးကိုကျော်ကာ နားရွက်တစ်ဖက်ဆီသို့ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းလှလှလေး ရောက်ရှိသွားသည်။ လူချင်းစတွေ့တုန်းက ရခဲ့သည့် သင်းပျံ့ သည့်မွှေးရနံ့က ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ အနံ့အာရုံကို ပြန်လည်၍ နှိုးဆွလာပြန်သည်။ လင်းလင်းထက် နှာတံဝမှ လေနွေးနွေးလေးက သူ့နားဆီသို့ လာထိသည်။ ပြီးနောက် ခုနတုန်းက ခြိမ်းခြောက်သံများနှင့် တခြားစီဖြစ်သည့် နူးညံ့ငြင်သော လေသံနှင့် သူ့အား ဖြောင်းဖြသည်။\n"ကျမတို့နဲ့ ရှင်လက်တွဲပါလား .. ရှင့်အတွက် အကျိုးမယုတ်စေရပါဘူး"\nလင်းလင်းထက်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးများက သူ့လည်ဂုတ်ရှိ ဆံစအချို့ ကို နမ်းရှိုက်သလို ထိတွေ့သွားသောအခါ ကိုမြင့်မောင် တကိုယ်လုံး ရှိန်းခနဲ ဖိန်းခနဲဖြစ်သည်။ လူချင်း ပူးကပ်နေတာ မဟုတ်သည့်တိုင် ကြီးမားဆူဖြိုးလှသည့် နို့ကြီးတွေကြောင့် သူ့ရင်ဘတ်နှင့် လင်းလင်းထက်ရဲ့ စနေနှစ်ခိုင် ထိပ်ပိုင်းက ထိတွေ့သလို ဖြစ်နေရာ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ စဉ်းစားဥာဏ်များ တစတစေ၀၀ါးလာသည်။ တကိုယ်လုံးရှိ သွေးတွေက ပေါင်ဂွကြား၌ တစတစ သွားစုလေရာ လီးက အလိုလိုတင်းမာလာသည်။\n"ကျမ ဘယ်လောက်အထိ လိုက်လျောနိုင်တယ်ဆိုတာ ရှင် မသိချင်ဘူးလား"\nနားနားကပ်ပြောရင်း လင်းလင်းထက်က ထပ်မံဆွဲဆောင်ပြန်သည်။ ဒါတွင်မက သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်က မနက်ခင်းတုန်းကမှ ရိတ်ထားသဖြင့် စိမ်းမြနေသည့် ကိုမြင့်မောင် ပါးတစ်ဖက်ကို ငြင်သာစွာ ပွတ်ပေးသည်။ သင်းပျံ့သည့် ရနံ့လေး ထွက်နေသည့် နှုတ်ခမ်းနီတာရဲလေးနှင့်လည်း ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ မေးအောက်ပိုင်းကို ဖွဖွလေး ပွတ်နမ်းသည်။ သူမအနမ်းက သူ့အရေပြားကို နူးညံ့လှသည့် ငှက်မွှေးတစ်ချောင်းနှင့် ပွတ်ပေးနေသလို ဖြစ်စေသည်။\nလင်းလင်းထက်ရဲ့ ခြေတန်တစ်ဖက်က ရှေ့ကိုရောက်လာသည်။ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားထဲ တိုးဝင်လာသဖြင့် အ၀တ်မဲ့နေသည့် သူမရဲ့ သလုံးသားလေးနှင့် ပွတ်မိပြန်သည်။ ကိုမြင့်မောင်တစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ သူ့လီးကို ထိန်းထားလို့ မရတော့။ မာတောင်တက်လာသည့် လီးက သိသိသာသာပင် ယူနီဖောင်းရှေ့ မှာ ဖုဖုကြီး ဖြစ်နေသည်။ လင်းလင်းထက်ရဲ့ ပေါင်ခြံကို ထိကပ်ချင်ဟန်နှင့် အတင်းကုန်းထနေသည်။\n"ပတ်စ်ဝေါ့လေး ပြောပါလား ရှင်ရယ်"\nနောက်ထပ်တစ်ကြိမ် နှစ်ကိုယ်ကြား လေသံဖြင့် မေးလိုက်ယုံမက၊ လင်းလင်းထက်ရဲ့ လျှာနီတာရဲလေးက ချွန်ထွက်လာပြီး ကိုမြင့်မောင့်ရဲ့ နားသံသီးလေးကို လှမ်းလျက်သည်။ တောင်းတင်းဆူဖြိုးသည့် သူမကိုယ်ကလည်း ထိုအချိန်၌ ကိုမြင့်မောင်ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နှင့်နေပြီမို့ ကိုယ်အောက်ပိုင်းချင်း ပူးကပ်နေရာ လီးက သူမရဲ့ အင်္ဂါစပ်အား လုံးလုံးကို ထောက်နေသည်။\nနှုတ်မှညည်းသံလိုလို ဘာလိုလိုနှင့် မသဲမကွဲအသံပြုရင်း ကိုမြင့်မောင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောမည့်ဟန်ပြုသည်။ထိုစဉ်တွင် အခန်းရဲ့ အပြင်ဘက်နေရာကနေ ၀ုန်းဆိုသည့် အသံတစ်ခုကို ကြားရသည်။\nလင်းလင်းထက်ကိုယ်က ကိုမြင့်မောင်ထံမှ ချက်ချင်းကွာသွားပြီး အသံလာရာသို့ အံ့သြတကြီး လှည့်ကြည့်သည်။ သူမနည်းတူ အံ့အားသင့်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြောင်၍ အခန်းဝမှ တန်ပြန်ကြည့်နေသူကား တခြားမဟုတ်။ ပက်ထရိုလှည့်ရန် ထွက်သွားသည့် သစ်ထွန်းဖြစ်သည်။ အခန်းထဲမှ ရှိရှိသမျှ လူတွေ ထင်မှတ်မထားသည့် အဖြစ်ကြောင့် ကြက်သေသေပြီး စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ကြောက်စရာကောင်းအောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။\nပထမဆုံး အသိဝင်လာသူက လင်းလင်းထက် ဖြစ်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ပစ္စတိုကို ကောက်ယူသည်။ လင်းလင်းထက်နှင့် ပြိုင်တူလှုပ်ရှားသူက နီနီ။ သူမရဲ့ ရိုင်ဖယ်ပြောင်းက သစ်ထွန်းရှိရာ မြောက်တက်သွားသည်။\nရုတ်ချည်း အပေါက်ဝက နံရံကို ကွယ်ပြီး ထိုင်ချလိုက်သည့် သစ်ထွန်းရှိရာသို့ ကျည်ဆံတွေ ပလူပျံသလို တိုးထွက်သွားသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူ ကြောက်အားလန့်အားနှင့် အားခနဲ အော်ပြီး သူမလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နားတွေကိုပိတ်သည်။ သူမရဲ့ အော်သံကြောင့် အသိဝင်လာသူက ကိုမြင့်မောင်။ တခြားဘာမှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး နောက်ဘက်ရှိ မလွဲပေါက်ရှိရာသို့ တအားကုန်ပြေးသည်။ လင်းလင်းထက်တို့က သစ်ထွန်းရှိရာသို့ မဲနေသဖြင့် ကိုမြင့်မောင်တို့နှစ်ယောက်အား သတိမမူမိချေ ..။\nတဒိုင်းဒိုင်း တဒက်ဒက်နှင့် မြည်နေသော သေနတ်သံများက တရုတ်နှစ်ကူးတွင်ဖောက်သော ဗျောက်အိုးများထက်ပင် အဆက်မပြတ် ဆူညံစွာ ပေါ်ထွက်နေသည်။ သစ်ထွန်းတစ်ယောက် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကျန်ခဲ့မည်ဆိုတာကို ကိုမြင့်မောင် မစဉ်းစားရဲပါ။ သူ့ကို ကယ်ဖို့ဆိုတာကလည်း သေချာစွာ လေ့ကျင့်ထားသည့်ဟန် ရှိသော အကြမ်းဖက်သမားနှစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်၍ ကိုမြင့်မောင် လူစွမ်းကောင်း မလုပ်ရဲချေ။ သစ်ထွန်းတစ်ယောက် ကံကောင်းပါစေဟုသာ ဆုတောင်းရင်း ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ လက်ကို မလွှတ်တမ်းဆွဲကာ ဓါတ်ခွဲခန်းများရှိရာဘက်သို့ တဟုန်ထိုးပြေးသည်။\nကော်ရစ်တာ တလျှောက်ပြေးလာရင်းမှ နောက်ထပ် သံတခါးနှစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ဓါတ်ခွဲခန်း ရှိရာသို့ ရောက်သည်။ မျက်စိကို အမြန်ကစားရင်း ပုန်းကွယ်ဖို့ရာ ရှာနေစဉ်မှာပင် သူတို့ ပြေးလာရာ ကော်ရစ်တာဘက်မှ အသံများကို ကြားရသည်။\n"မြန်မြန် .. ကိုမြင့်မောင် .."\nသူ့ထက်စာလျှင် ဘယ်နေရာ ဘာရှိလဲဆိုတာ သိနေသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူက အခန်းတစ်ခုကို လက်ညိုးထိုးပြသည်။ Storage Room ဆိုပြီး တံခါးဝရှိ Label က ပြနေသည်။ ကိုမြင့်မောင် ဒေါက်တာဝင့်သူ အကြံအတိုင်း စတိုခန်းထဲ ပြေးဝင်သည်။ အဆင်ပြေချင်တော့ အခန်းထဲတွင် ဓါတ်ခွဲခန်းသုံး ပစ္စည်းများဖြင့် ရှုပ်ပွနေသည်။ ပစ္စည်းပစ္စယတွေနှင့် မတိုက်မိအောင် သတိထားလျှောက်ရင်း အခန်းထောင့်နားရှိ သံဗီဒိုတစ်လုံးဆီသို့ သူတို့နှစ်ယောက်ရောက်သွားသည်။ ကိုမြင့်မောင်က ဗီဒိုတံခါးကို ဆွဲဖွင့်ရင်း ဒေါက်တာဝင့်သူအား အထဲသို့ တွန်းထည့်သည်။ ပြီးတော့ သူက နောက်ကလိုက်ဝင်သည်။\n"အသံမထွက်နဲ့ .. တိတ်တိတ်နေ"\nဒေါက်တာဝင့်သူအား သတိပေးပြောရင်း သူမလက်တစ်ဖက်အား နောက်ဖက်မှ ထိန်းကိုင်ထားသည်။ သံဗီဒိုက ခပ်ကျဉ်းကျဉ်းဖြစ်သည့်အတွက် လူနှစ်ယောက်စာအတွက် နေရာက သိပ်မရှိ။ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ နောက်ပိုင်းနှင့် ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ ရှေ့ပိုင်းက အလိုလိုထိပြီး ပူးကပ်သွားသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒါကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်နိုင်အား။ အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာသည့် အသံများကိုသာ နားစွင့်နေမိသည်။\nတကယ်လည်း ကိုမြင့်မောင်တို့ စတိုခန်းထဲ ၀င်ပုန်းပြီး သိပ်မကြာလိုက်။ သေနတ်သံများ ရပ်စဲသွားပြီး ကော်ရစ်တာတလျှောက် ခြေသံတွေ ကြားလာရသည်။ ခနအကြာတွင် စတိုခန်းတံခါးက ၀ုန်းခနဲ ပွင့်သွားသည်။ လူတစ်ယောက် အခန်းထဲ ၀င်လာသလို ထင်ရသည်။ ဗီဒိုထဲပုန်းနေသည့် ကိုမြင့်မောင်တို့ အသက်တောင် ပြင်းပြင်း မရှူရဲ။ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ ကိုယ်လေးလေးက မသိမသာလေး တုန်ခါနေပြီး၊ ကိုမြင့်မောင်ကမူ နားသယ်စပ်တွင် ချွေးစေးများပြန်လာသည်။\nသို့သော် သူတို့နှစ်ယောက် ကံကောင်းပါသည်။ ၀င်လာသူက စတိုခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းတွေ ရှုပ်ပွနေလို့လား မသိ။ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်မနေတော့ဘဲ ခဏအကြာတွင် ပြန်လှည့်ထွက်သွားသည်။ အသံတွေ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကိုမြင့်မောင်တို့ကမူ မလှုပ်မယှက်နှင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပူးကပ်စွာ ရှိနေထားဆဲပင် ..။\nအချိန်အနည်းငယ် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့  စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် သောကက အနည်းငယ်လျော့ပါးသွားသည်။ ထိုရောအခါ သူ့ဆီးစပ်နှင့် ပူးကပ်နေသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ တင်ပါးကြီးများကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူသတိပြုမိသလို ဘယ်လိုကြောင့်မှန်းမသိ အခုအချိန်ထိ မာန်ကျခြင်း အလျဉ်းမရှိသည့် လီးကြီးကလည်း သိနေသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ တင်ပါးဝိုင်းကြီး နှစ်ဖက်ကြားရှိ အဓိကနေရာကို သွား၍ ထောက်ထားသည်။\nဒေါက်တာဝင့်သူကိုယ်ပေါ်တွင် Lab coat တော့ ရှိနေပါသည်။ ကုတ်အင်္ကျီအောက်တွင် business skirt ကလည်း တစ်ထပ် ထပ်ရှိနေသည်သာ။ သို့သော်လည်း အမြဲတမ်း သွားရည်ကျခဲ့ရသော စိတ်ကူးထဲက နတ်မိလေးရဲ့ တင်ပါးဖြိုးဖြိုးကြီးတွေကို လီးနှင့်ထောက်ထားရသည် ဆိုသော အတွေးကြောင့် ကိုမြင့်မောင် ဘယ်လိုမှ စိတ်ထိန်းလို့မရ။\nဗီဒိုကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ကပ်သတ်၍ နေနေရသည့်တိုင် သူ့ခါးကို မတော်တဆနှယ် တွန့်မိသည်။ ထိုရောအခါ လီးတန်က ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ ဖင်ကြားတလျှောက် လျှောတိုက်ပြေးသည်။ အ၀တ်တွေသာ ခံမနေလျှင် သေချာပေါက် သူ့လီးက ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ အဖုတ်အား ပြေးထောက်ပေလိမ့်မည်။ ကိုမြင့်မောင် သွေးတွေ ဆူပွက်လာသည်။ အခုမှ သတိပြုမိသည့် ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ ကိုယ်မှ ပျံ့ လွင့်လာသော ရေမွှေးနံ့က သူ့nerve ကြောတွေကို အစွမ်းကုန် နှိုးဆွနေသည်။///\n“ကျမတို့ တံခါးဖွင့်လို့ ရပြီလား ကိုမြင့်မောင်”\nနောက်ထပ် ငါးမိနစ်ခန့်မျှ ကြာသောအခါ သူမရဲ့ တင်ပါးအိအိကြီးများအား သိသိသာသာ ပွတ်တိုက်နေသည့် လီးကြောင့် ဒေါက်တာဝင့်သူ အနေရခက်လာဟန် ရှိသည်။ အောင့်အီး၍ မနေနိုင်တော့သည့်အဆုံး သူမမျက်နှာလေးကို နောက်ဘက်သို့ အသာငဲ့စောင်း၍ မေးသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ နှာဝမှ ထွက်သော လေနွေးနွေးများက ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ ပါးတစ်ဖက်ကို ကျီစယ်သလိ်ုဖြစ်သည်။\nကိုမြင့်မောင်အနေနှင့်ကလည်း ဒေါက်တာဝင့်သူ ငြိမ်ခံနေလို့သာ ကဲရတာ ဖြစ်သည်။ သူမက အခုလို ထုတ်မေးလာမှတော့ သူလည်းပဲ ဆက်မပွတ်ရဲပါ။\n“ရပြီ ထင်တာပဲ” (၀မ်းနည်းသံတစ်ဝက်နှင့်ပြောရင်း ကိုမြင့်မောင် သဘောတူလိုက်ရသည်)\nနှစ်ယောက်သား သံဗီဒိုထဲမှ အသံမကြားအောင် တိတ်တဆိတ် ထွက်လာကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဘာသံမှ မကြားရသည့်တိုင် သူတို့နှစ်ယောက် အကြမ်းဖက်သမားတွေရဲ့  အန္တရာယ်ကြောင့် အရဲမစွန့်ရဲပါ။\n“အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်” (ဒေါက်တာဝင့်သူကပဲ အပြင်ဘက်ကို နားစွင့်သလို လုပ်ရင်း စကားစသည်)\n“အင်း .. ဒါနဲ့ .. ဒေါက်တာဝင့်သူ .. အထဲမှာ ထိမိသလို ဖြစ်နေတာ ဆောရီးပဲ ... ခင်ဗျားလဲ မြင်မှာပါ .. ဟိုအမျိုးသမီးက ကျုပ်ဟာကို ရေလည်ကိုင်ပြီး နှိုက်နေတာကို”\nသူ့အပြစ်လွတ်အောင် ပြောရင်း မတရားကို တင်းမာတက်နေသည့်လီးကြောင့် ကိုမြင့်မောင် သူ့ဂွကြားကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ထားရသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူက သူ့ပုံစံကိုကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်သည့် အမူအရာ ပြသည်။ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ အောက်ပိုင်းကို တစ်ချက်သာကြည့်ပြီး ဆက်ကြည့်မနေတော့ဘဲ မျက်နှာလွှဲထားသည်။\n“ရတယ် ကိုမြင့်မောင် .. အခု ကျမတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ” (စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းအောင် ဒေါက်တာဝင့်သူကပင် အစဖော်ပေးမိသည်)\n“မသိဘူးဗျာ .. ကျုပ် အခုလောလောဆယ် ဘာမှ တွေးလို့မရဘူး .. ဒီမှာ မတရားတင်းနေတာဗျ”\nကိုမြင့်မောင်ခမျာလည်း တကယ်တော့ တော်တော်သနားဖို့ ကောင်းသည်။ တစ်ညလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အခြေအနေအရပ်ရပ်တွင် သူ့လီးက ဓါးစားခံလို ဖြစ်နေသည်။ တစ်ခါလည်းမဟုတ်၊ နှစ်ခါလည်းမဟုတ် အခြေအနေပေးလို့ လီးထောင်လာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အခုကျတော့ ရုတ်ချည်းပြန်ကို မကျတော့။ အတွင်းခံဘောင်းဘီလည်း နဂိုကတည်းက ၀တ်တတ်သည့်သူ မဟုတ်လို့ မာတောင်နေသည့် လီးထိပ်က အရည်ကြည်များတောင် ထွက်နေရှာသည်။ ဘောင်းဘီသားကို အတင်းထောက်ထားသည်ဖြစ်ရာ ဆီးစပ်ရှေ့ ပိုင်းတွင် စိုတိုတိုတောင် ဖြစ်နေသည်။ နေရထိုင်ရ ခက်နေရာ ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်ဘဲ လီးကို အသာပွတ်မိသည်။\n“ရှင် .. ဘာလုပ်နေတာလဲ ... ရှင် security guard မဟုတ်ဘူးလား .. ဒီလိုမျိုးဖြစ်ရင် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား”\n“ကျုပ် မရတော့ဘူး ဒေါက်တာဝင့်သူ .. လီးကို အပြင်ထုတ်မှ ဖြစ်တော့မယ်” (ကိုမြင့်မောင် ဒေါက်တာဝင့်သူ ပြောသမျှကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားဘဲ လီးကို ဘောင်းဘီထဲမှ ဆွဲထုတ်ဖို့ပြင်သည်)\n“အာ .. ရှင် .. မလုပ်နဲ့”\nဒေါက်တာဝင့်သူ မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူးနှင့် အမြန်ကန့်ကွက်၏။ သို့သော် သူမစကားတွေက ကိုမြင့်မောင်အတွက် မထိရောက်တော့ပါ။ ကိုမြင့်မောင်က ယူနီဖောင်း ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး အထဲမှ တင်းမာနေသည့် လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့ မျက်လုံးများသည် မြွေဟောက်တစ်ကောင် ပါးပျဉ်းထောင်သလို ဖြောင်းခနဲ ထွက်လာသည့် လီးတန်ကြီးကြောင့် အစောကထက် မျက်လုံးပိုပြူးသွားရရှာသည်။\nကိုမြင့်မောင်သည် ရုပ်ကတော့ ပုံမလာပေမယ့် လူကတော့ လုံခြုံရေးအစောင့် ဆိုသည့်အတိုင်း ခပ်တောင့်တောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင်ရှိသည့် ဗလတွေထက် ပိုတောင့်သည့် အရာက သူ့လီးဖြစ်သည်။ ကိုမြင့်မောင်ရဲ့ လီးက အတော်ကို ကြီးသည်။ ထို့အပြင် အသားညိုသည့်လူတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း လီးကြတော့ ညိုယုံမက မည်းနက်သည့်အထဲ ရောက်နေသည်။ သို့သော် သူမည်းပုံက အရောင်မွဲမွဲနှင့် မည်းတာမဟုတ်၊ စိုပြေ၀င်းပြီး မြင်လိုက်သည့် ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်အား ရင်ထဲတွင် ဖိုလှိုက်သွားစေသည့် အမည်းမျိုး။\nအခုလို လီးတစ်ချောင်းလုံး ဆွတာခံရပြီး ဒင်ပြည့်ကျပ်ပြည့် တင်းမာနေသည့် အချိန်တွင်တော့ သူ့လီးက လီးမွေးတွေကြားထဲမှ ရှင်းရှင်းကြီး ထိုးထောင်ပြီး ထွက်နေလေရာ ဒုံးကျည်တစ်စင်းနှင့်တောင် တူလှသည်။ လီးထိပ်အရေးပြားကလည်း ဖြတ်ထားသည် ဖြစ်၍ အရည်ကြည်စို့ပြီး မာလုံးနေသည့် ထိပ်ဖူးက ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို ရေဆေးထားသလို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ ဒေါက်တာဝင့်သူရဲ့  ပါးစပ်လေး ၀ိုင်းစက်ကာ ဟသွားသည်။\nPosted by အမည်မသိစာအုပ် at 11:37


အစိမ်းရောင်လွင်ပြင်: Sep 10, 2011\nကျွန်မတို့ရဲ့ ဒေသအစားအစာ ငါးကောဟင်း\nPosted by ချော(အစိမ်းရောင်လွင်ပြင်) at Saturday, September 10, 2011 Saturday, September 10, 2011 Labels: စားသောက်ဖွယ်ရာ\nခင်မင်ရပါသော စာဖတ်သူများကို ဒီတစ်ပတ် မိတ်ဆက်ပေးမဲ့ ဟင်းလျာတစ်မျိုးက ကျွန်မတို့ ကချင်ပြည်နယ်မှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ရှမ်းနီ၊ ခန္တီးရှမ်း စတဲ့ ရှမ်းတိုင်းရင်းသားတွေ စားသောက်လေ့ရှိတဲ့ ဟင်းလျာတစ်မျိုးနဲ့ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်။ ရှမ်းရိုးရာဟင်းလို့ဆိုပေမဲ့ ရှမ်းပြည်မှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ရှမ်းလူမျိုးတွေတော့ ဒီငါးကောဟင်းကို လုပ်စားတာ မကြားခဲ့ဖူးပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ကချင်ပြည်နယ်က ရှမ်းတွေဖြစ်တဲ့ ရှမ်းနီ၊ ခန္တီးရှမ်း တို့တွေကတော့ ဒီဟင်းကို လုပ်စားလေ့ရှိပါတယ်။ ဒီဟင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ မိဘများ အလွန်နှစ်သက်သော ဟင်းတစ်မယ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။\nကျွန်မ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ စာတွေစရေးတော့ ကျွန်မတို့ဒေသမှာ စားလေ့ရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ အကြောင်းလည်း ရေးတယ်လို့ ကျွန်မရဲ့ အမေက သိသွားတဲ့အချိန်မှာ ဒီဟင်းအကြောင်းလည်း ရေးပါလားလို့ သတိတရ တိုက်တွန်းခဲ့ဖူးတဲ့ ဟင်းလည်းဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့လည်း မြန်မာပြည် တစ်နံတစ်လျား ကျွန်မရောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘယ်ဒေသမှာမဆို အခုဟင်းမျိုး လုပ်စားကြတာ မတွေ့ခဲ့ရဖူးပါဘူး။ ကျွန်မထင်တာ ကျွန်မတို့ဒေသတစ်ဝိုက်မှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ရှမ်းလူမျိုးအချို့သာ လုပ်စားကြတဲ့ဟင်း ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ စာဖတ်သူတို့ထဲကနေ ဒီဟင်းကို အခြားဒေသမှာ စားကြတယ်လို့ သိဖူး၊ တွေ့ထားဖူးခဲ့ရင်လည်း ကော်မန့်မှာ ရေးသွားခဲ့ပါလို့ တောင်းဆိုပါတယ်ရှင်။\nအခြားသော ဟင်းလျာများအကြောင်း စာဖတ်သူတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီဟင်းကိုတစ်ခါမှ မိတ်မဆက်ပေးရသေးပါဘူး။ ဒီဟင်းဟာ ဘာမှ မထူးဆန်းတဲ့ ဟင်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ အရသာလည်း ထူးထူးခြားခြား မကောင်းလှတဲ့ ဟင်းတစ်မယ် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သို့သော်လည်း ကျွန်မတို့ မိသားတစ်စုလုံး ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ဟင်း ဖြစ်သလို၊ ကျွန်မတို့ဒေသကလူတွေ အားလုံးနီးပါးလည်း ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး ရိုးရာအစားအစာရယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတဲ့ ဟင်းတစ်မယ်ဖြစ်ပါတယ်။\nကျွန်မရဲ့ မွေးရပ်မြေမှာတော့ ကျွန်မတို့အိမ်ဟာ ဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာရှိတာမို့ ဆွမ်းအိုးကြီးလို့ခေါ်တဲ့ တစ်လတစ်ကြိမ်(သို့) နှစ်ကြိမ် တစ်အိမ်ကျစီ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးစာ ဆွမ်းဟင်းများ ချက်ပြီးပို့ရတဲ့အခါ ကျောင်းက ဘုန်းဘုန်းတွေ အထူးတောင်းဆိုတဲ့ဟင်းဟာ ဒီဟင်းဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့အဖေဟာ ဒီဟင်းကိုလုပ်ရမယ်ဆိုရင် မမောနိုင်မပန်းနိုင် သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး လုပ်လေ့ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဟင်းကို ကျွန်မက မိသားစုကို စည်းလုံးစေတဲ့ဟင်းလို့လည်း တင်စားချင်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လည်းဆိုတော့ ဒီငါးကောဟင်းလုပ်တော့မယ်ဆိုရင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းနဲ့ လုပ်လို့မရဘဲ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပါဝင်မှသာ အဆင်ပြေပြေ လုပ်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ယောက်က အဖန်ခေါက်ရှာ၊ တစ်ယောက်က ငါးကင်၊ တစ်ယောက်က ငါးအသားနွာ၊ တောက်တောက်စင်း၊ တစ်ယောက်က ငရုပ်သီးကြက်သွန်ထောင်း၊ ဟင်းခတ်အရွက်ရှာ၊ စသဖြင့် လက်လည်းဝင်ပါတယ်။\nအဲဒီ ဟင်းက ငါးကော လို့ ခေါ်ပြီး ငါးကိုကင်ပြီး အသားများကို အရည်ဖျော်တဲ့ဟင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒီငါးကောကို ပြုလုပ်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အရာတစ်ခုက အဖန်ဓာတ်ရှိတဲ့ သစ်ခေါက် ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့နေထိုင်ရာ ဥရုချောင်းရိုးမှာတော့ ဒီလိုအဖန်ဓာတ်ရှိတဲ့ ရင်းရဲပင်လို့ခေါ်တဲ့ အပင်တွေဟာ ယခင်က အလွန်ပေါများခဲ့ပါတယ်။ သို့သော်လည်း အခုခေတ်မှာတော့ ဥရုချောင်းကို မြေလှန်ရှာနေကြတဲ့သူတွေကြောင့် ရင်းရဲပင်တွေလည်း မတွေ့ရသလောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီ ရင်းရဲပင်မရှိတဲ့အခါမှာတော့ ဇီးပင်၊ မန်ကျည်းပင်၊ စတဲ့ ဖန်တဲ့ အရသာရှိတဲ့ သစ်ခေါက်တွေကို အသုံးပြုရပါတယ်. ကျွန်မ အခုရောက်နေတဲ့မြို့ကလေးမှာတော့ အဖန်ဓာတ်ရှိတဲ့ သစ်ခေါက်မျိုးရဖို့ရန် ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ရှိတာလေးနဲ့ ကျွန်မတို့ဒေသရဲ့ အစားအစာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ငါးကော လုပ်နည်းကို ဒီနေ့မိတ်ဆက်ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဟင်းကောင်းမဟုတ်ပေမဲ့ လူသိနည်းသေးတဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဒေသ အစားအစာတစ်မျိုးကို မသိသေးတဲ့သူတွေ သိသွားရအောင် မိတ်ဆက်ပေးတဲ့သဘောသာ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်။\nပထမဦးစွာ ငါးကောလုပ်ဖို့အတွက် ငါးကို အကောင်လိုက် ကင်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။\nကြေးခွံပါတဲ့ ငါးကြင်းကဲ့သို့ငါးမျိုးကို ကြေးခွံထိုး၊ ဗိုက်ဗောက် အညစ်အကြေးများ ဖယ်ပစ်ပြီး ရေစင်အောင်ဆေးကာ ငါးတစ်ကောင်လုံးကို ကင်ပါတယ်။ လူဦးရေပေါ်မူတည်ပြီး ငါးကို တစ်ကောင်၊ ၂ကောင် ၊၃ကောင် စသဖြင့် ကင်ပါတယ်။ လူ၎ယောက်လောက်ဆို တစ်ကောင်နဲ့လုံလောက်ပါတယ်။ ငါးကျက်ပြီဆိုပါက အရိုးဖယ်ပစ်ပြီး အသားချည်း နွာလိုက်ပါတယ်။\nထိုငါးအသားများကို တောက်တောက်စင်းပါတယ်။ အရိုးများတွေ့ပါက လက်ဖြင့်ဖယ်ရှားရပါတယ်။\nပိန်းဥ သို့မဟုတ် အာလူးကို ပြုတ်ပါတယ်။ ငါးအရေအတွက်ပေါ်မူတည်ပြီး အာလူး(သို့) ပိန်းဥကိုထည့်နိုင်ပါတယ်။ ငါးတစ်ကောင်အတွက်အာလူး ၂လုံးခန့် ပြုတ်ပါတယ်။\nပြုတ်ပြီးအာလူးများကို ခြေမွကာ တောက်တောက်စင်းပါတယ်\nမပါမဖြစ် ထည့်ရမဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ရွက်တွေက ပင်စိမ်း၊ ရှမ်းနံနံ၊ ဖက်ဖယ် ရွက်တို့ဖြစ်ပါတယ်။\nကြက်သွန်ဖြူ၊ ငရုပ်သီးစိမ်းများကို ညက်အောင်ထောင်းပါတယ်။ အစပ်မကြိုက်သူများ ငရုပ်သီးလျှော့ထည့်နိုင်ပါတယ်။\nဆားကို မိမိထည့်မည့် ပမဏကို အရည်ဖျော်ထားပါတယ်.။ ငပိအနည်းငယ်ကို မီးဖုတ်ပြီး အရည်ဖျော်ထားပါတယ်။\nအိုးတစ်လုံးထဲမှာ ငါးကင်၊ အာလူး၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ငရုပ်သီး၊ ဖက်ဖယ် ပင်စိမ်းရွက်များ စင်းထားတာ အားလုံးကို ထည့်လိုက်ပါတယ်။\n၄င်းအိုးထဲသို့ ရေကျက်အေး၊ ဆားရည်၊ ငပိရည်၊ အရသာမှုန့်တို့ကို ထည့်ပြီး ရောမွှေလိုက်ပါတယ်. မိမိနှစ်သက်သည့် အရသာဖြစ်အောင် ဆား၊ အရသာမှုန့်တို့ကို ထည့်နိုင်ပါတယ်။ အာလူး (သို့) ပိန်းဥ ပါဝင်တဲ့အတွက် အရည်ကျဲမနေဘဲ ခပ်ပျစ်ပျစ်လေးဖြစ်ကာ ဆိမ့်တဲ့အရသာလည်း ရှိပါတယ်။ ပူပူစပ်စပ်နဲ့ ရှူးရှူးရှဲရှဲ ကြိုက်တတ်သူ ကျွန်မကတော့ ငရုပ်သီးများများထည့်ပြီး ငါးကောရဲ့ ပူစပ်ပူလောင် အရသာကို ခံစားလိုက်ပါတယ်း)\nအားလုံးပြီးသွားချိန်မှာတော့ ပူပူစပ်စပ်နဲ့ ဆိမ့်သောအရသာ ရှိတဲ့ ငါးကောဟင်းတစ်ခွက် ရပါပြီ။\nဒီနေရာမှာ ငါးကောပြုလုပ်ပုံမှာ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ လုပ်တဲ့နည်းထဲက အဆင့်တစ်ဆင့်ကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါက ရင်းရဲပင်လို့ခေါ်တဲ့ အဖန်ဓာတ်ရှိတဲ့ သစ်ပင်ရဲ့ အခေါက်ကို ခွာပြီး ရေစိမ်ထားတဲ့ အဆင့်ပါ။ အဲဒီအဆင့်က နေရာဒေသအတော်များများအတွက် လုပ်ဖို့ခက်ခဲနိုင်တာကြောင့်ရော ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ဒီနေ့ ငါးကောပြုလုပ်ရာမှာ ကျွန်မနေတဲ့မြို့ကလေးမှာ အဖန်ခေါက်ကို ရှာဖို့ခက်တာကြောင့်ပါ ချန်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တမ်းမှာ ငါးများကို အရည်ဖျော်ရာမှာ ကျွန်မတို့ဒေသမှာတော့ ရိုးရိုး ရေကျက်အေးအစား အဖန်ခေါက် စိမ်ရည်ဖြင့်သာ ဖျော်ကြပါတယ်။ အဖန်ခေါက် စိမ်ရည်ပြုလုပ်ပုံကို ဗဟုသုတအဖြစ် ပြောပြရရင်\nရင်းရဲပင် မရှိက ဇီး၊ မကျည်း၊ သရက် စသော ဖန်သည့်အရသာရှိသော သစ်ခေါက်များကို သစ်ပင်ကနေ ခွာရပါတယ်။ ၄င်းသစ်ခေါက်များကို အပေါ်က အမဲရောင် အညိုရောင် စသည့် အကာများကို ဖယ်ထုပ်ပစ်ပြီး ရေစင်အောင် ဆေးရပါတယ်။ ပြီးနောက် သစ်ခေါက်အသားများကို ပါးပါးလေး ရအောင်ခြစ်ပြီး ရေကျက်အေးဖြင့် စိမ်ထားလိုက်တာပါ။ ငါးကို အရည်ဖျော်တဲ့အခါမှ ၄င်း သစ်ခေါက် အဖန်ရည်ဖြင့်ဖျော်တာ ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီမှာတော့ အဖန်ရည်အစား ရိုးရိုးရေကျက်အေး (ရေနွးကိုကြိုပြီး အအေးခံထားတဲ့ရေ) နဲ့ ဖျော်ထားတာဖြစ်ပါတယ်။ ငါးကောဟင်း အကြောင်း ရေးပြီး တင်ထားတယ်လို့ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောပြလိုက်မယ်ဆိုခဲ့ရင် ဒီဟင်းကို နှစ်သက်တဲ့ ကျွန်မ အဖေနဲ့ အမေရဲ့ မျက်နှာဟာ ပီတိတွေနဲ့ ပြုံးနေဦးတော့မှာကို မြင်ယောင် မိပါသေးတယ်။\nပျော်ရွှင်ဖွယ် အားလပ်ရက်များကို ပိုင်ဆိုင်ကြပါစေရှင်။


မန်ကျည်း - ဝီကီပီးဒီးယား\nမန်ကျည်း (Tamarindus indica) (အာရပ်ဘာသာမှ تمر هندي tamar hindi = အိန္ဒိယ date သီး) သည် Fabaceae မျိုးရင်းတွင် ပါဝင်သည်။ Tamarindus မျိုးစုသည် မျိုးစိတ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသောမျိုးစုဖြစ်သည်။ မန်ကျည်းသည် မုတ်သုန်ရာသီဥတုတွင် ပေါက်မြောက်သော အပင်ဖြစ်ပြီး ဆူဒန် နှင့် မဒါဂတ်စကား ၏ အစိတ်ပိုင်း ရွက်ကြွေတောများ အပါအဝင် မုတ်သုံ အာဖရိကတွင် စတင်အရင်းခံသည်။ မန်ကျည်းပင်သည် စိန်ပန်းပင်၊ ပိတောက်ပင်၊ ကုက္ကိုပင်စသည်တို့ နှင့်အတူ လီဂူမီနိုးစီး မျိုးရင်းတွင်ပါဝင်၍ ယင်း၏ ရုက္ခ ဗေဒ အမည်မှာ တမ်းမရင်းဒပ်အင်ဒီကာ ဖြစ်သည်။ မန်ကျည်းပင်သည် အလွန်ပေါများသောကြောင့် လူတိုင်းမြင်ဖူးကြသည်။ ထိုအပင်မျိုး၏ စတင်ပေါက်ရောက်ရာ ဇာတိဒေသမှာ အာဖရိကတိုက်အရှေ့ပိုင်း ပူအိုက်သော တိုင်းပြည်များဖြစ်၍ အိန္ဒိယနိုင်ငံနှင့်မြန်မာနိုင်ငံတို့သို့ တစ်ဆင့် ယူဆောင်စိုက်ပျိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ မန်ကျည်းပင်သည် အမြဲစိမ်းလန်းသော သစ်ပင်ဖြစ်၍ မြန်မာနိုင်ငံ၌ အနှံ့အပြား စိုက်ပျိုးထားကြသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ အထက်ပိုင်းတွင် မန်ကျည်းပင်ကို အကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုးထားကြရာ၊ ထိုဒေသတွင် အများဆုံးတွေ့ရသည်။ လယ်ကွင်းများ၊ ခြံဥယျာဉ်များ၊ ကျွဲ နွား စားကျက်များ၌ မန်ကျည်းပင် ပေါက်စများကို အနှံ့အပြား တွေ့မြင်ရခြင်းအားဖြင့် အပင်ပေါက်လွယ်သည့် သစ်ပင်မျိုးဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။\nမန်ကျည်းပင်များသည် အမြင့်ပေ ၈ဝ အထိရှိ၍ ခိုင်ခံ့သော ပင်စည်နှင့် အပင်ထက်တွင် လှပဝေဆာသော ငှက်မွေး သဏ္ဌာန် အရွက်များဖြင့် အလွန်တင့်တယ်သော သစ်ပင်ကြီးမျိုး ဖြစ်သည်။ ရွက်ရိုးတံ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရွက်မြွှာများစီ၍ထွက်လျက် ရှိသည်။ ရွက်ရိုးတံသည် ၂ လက်မ မှ ၄ လက်မအထိ ရှည်၍ ရွက်မြွာများ ၁ဝ စုံအထိ ပါရှိသည်။ အရွက်အခက်တို့ဖြင့် သိုက်မြိုက်ဝေဆာနေသဖြင့် အရိပ်အာဝါသ အလွန်ကောင်းသောကြောင့် ခြံဥယျာဉ်များနှင့် အထူးသဖြင့် လမ်းနံဘေးများ၌ တန်ဆာဆင်ရန် စိုက်ထားတတ်ကြသည်။ မိုးပါး၍ ခြောက်သွေ့သောဒေသများ၌ နွေအခါတွင် ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်မျှ ပင်လုံးကျွတ် အရွက်ကြွေတတ်သည်။ အလွန်ကြီးခဲသော အပင်မျိုးဖြစ်သော်လည်းအစေ့မှ အလွယ်တကူ အပင်ပေါက်နိုင်သည့်ပြင် မည်သည့်မြေမျိုး၌မဆို ကြီးပွားဖြစ်ထွန်းသဖြင့် မန်ကျည်းပင်ကို မြန်မာနိုင်ငံ မြေညီပိုင်းတွင်နေရာတိုင်း၌ စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။ မန်ကျည်းခေါက်သည် ညိုမွဲရောင်ရှိ၍ ထွင်းကြောင်းများသည် ပင်စည်နှင့် အလျားလိုက် ပေါ်လျက်ရှိသဖြင့် အလွန်ကြမ်းသည်။ အပွင့်မှာ ငယ်သော်လည်း အဝါပေါ်တွင် အနီပြောက်ကလေးများ ပါရှိသဖြင့် လှပ၏။ မန်ကျည်းသီး အတောင့် ၃ လက်မမှ ၆ လက်မ အထိရှည်၍ များသောအားဖြင့် ကွေးကွေးကောက်ကောက် သီးတတ်ကြသည်။ ညို၍ ဆတ်သော အခွံပါးကလေးများရှိ၍ ထိုအခွံအတွင်း၌ အသားပျော့ရှိသည်။ အသားအတွင်း၌ မြုပ်နေသော မာ၍ ချောမွတ်လျက် အညိုရင့်ရောင်ရှိသည့် အစေ့ပြားကလေးများ သည်အသီးတောင့်၏ အလယ်၌ စီတန်းလျက်ရှိသည်။ မန်ကျည်းသားသည် အလွန်မာ၍ ကြာရှည်ခံသဖြင့် ဆန်ဖွပ်ရန် ကျည်ပွေ့များ၊ ဆီဆုံနှင့် ကြံကြိတ်စက်များ၊ ထယ်များ၊ စူး ဆောက်ရိုးများ စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ရာ၌ အသုံးဝင်သည်။ ထင်ရှားသော မန်ကျည်းပင်နှစ်မျိုးရှိသည်။ ယင်းတို့မှာ အသီးမှည့်သောအခါ အသားနီညစ်ညစ် အရောင်ရှိ၍ အရသာ ချဉ် သော မန်ကျည်းပင်မျိုးတို့ ဖြစ်ကြသည်။\nမန်ကျည်းသီးမှည့်များသည် ဟင်းချက်ရာ၌ အလွန်အသုံးဝင်သည်။ တေဆေးဟု ခေါ်သော ဝမ်းနုတ်ဆေးတွင် မန်ကျည်းသီး ကို ထန်းလျက် ၊ ပွေးကိုင်းအပြင် အခြားဆေးများနှင့်ရော၍ ဖော်စပ်ထားသည်။ ပူအိုက်သောရာသီတွင် မန်ကျည်းသီးနှင့် ထန်းလျက်ကို ရေတွင် စိမ်၍ ဖျော်ရည်ပြုလုပ်သောက်ကြသည်။ ဆေးပေါ့လိပ် လုပ်ငန်းတွင် ဆေးရိုးကို မန်ကျည်းမှည့်ရည် ပက်ဖျန်းပြီးမှ ဆေးလိပ်လိပ်ကြသည်။ မန်ကျည်းသီးစိမ်းများကိုလည်း ကြော်ချက်၍ စားသုံးလေ့ ရှိကြသည်။ မန်ကျည်းရွက်နုကိုလည်း ဖွယ်ဖွယ်ရာရာစီမံချက်ပြုတ်၍ စားသောက်ကြသည်။ မန်ကျည်းရွက်ကို မြေပဲဖြင့် သုတ်စားခြင်း၊ ချည်ရေဟင်း ချက်သောက်ခြင်းတို့ဖြင့် စားသုံးကြသည်။ မန်ကျည်း ခေါက်ကို သာမန်မျက်စေ့နာအတွက် နှင့် အပူဒဏ်ခံနိုင်ရန် သနပ်ခါးကဲ့သို့ သွေးလိမ်းကြသည်။ ယင်းသို့ ဖြစ်ရကား မန်ကျည်းပင် သည် တစ်ပင်လုံး အသုံးဝင်သော အပင်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။\nသင်္ဘော မန်ကျည်းပင်ကို တရုတ် မန်ကျည်းပင် ဟူ၍လည်းခေါ် သည်။ ထိုမန်ကျည်းပင်မျိုးသည် အပင်လတ်များ ဖြစ်၍ ခြံစည်းရိုးပင် အဖြစ် စိုက်ပျိုးထားလေ့ရှိကြသည်။ အကိုင်းအခက်များကို ချိုင်ပေးလျှင် ခြံစည်းရိုးတစ်လျှောက်တွင် အပင်များ တညီတည်းရှိနေသည်။ အကယ်၍ မချိုင်ဘဲ ထားလျှင် နုံးမြေများတွင် ပေ ၃ဝ ကျော်ခန့် အထိ မြင့်သည်။ အသီးအမှည့်များကို စားကြသည်။\nမြန်မာနိုင်ငံတွင် တွေ့ရသော အခြား မန်ကျည်းပင်များမှာ မန် ကျည်းပေါက်ပင်၊ တောမန်ကျည်းပင်၊ တောင်မန်ကျည်းပင်နှင့် ဆေးမန်ကျည်းပင်များ ဖြစ်ကြသည်။ မန်ကျည်းပေါက်ပင်များကို မင်းဘူးနယ်နှင့် မုတ္တမနယ်တို့၌ တွေ့ရသည်။ တောမန်ကျည်းပင်ကို ခယာမွှေးပင်ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည်။ တောင်မန်ကျည်းပင်များကို မိုးကုတ်နယ်၌ တွေ့ရသည်။ ဆေးမန်ကျည်းပင်ကား ခြုံပင် သို့မ ဟုတ် အပင်ငယ်များဖြစ်၍ မြန်မာနိုင်ငံ၌ အနှံ့အပြား တွေ့ရသည်။\nပုံသဏ္ဌာန် : ပင်ကြီးမျိုး ဖြစ်သည်။ ငှက်မွှေးရွက်ပေါင်း ဖြစ်သည်။ အဖူးနှင့် အဆုံးသတ်သော ပန်းခိုင်မျိုးဖြစ်သည်။ အသီးသည် ရှည်မျောမျော နည်းငယ်ကွေးသည်။ မအက်ကွဲသီး ဖြစ်သည်၊ အစေ့သည် လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်၍ နီညိုရောင်ရှိသည်။\nအရွက်--- ငှက်မွှေးရွက်ပေါင်း ဖြစ်သည်။ ရွက်လွှဲ ထွက်သည်။ ရွက်မြွှာများ သေးငယ်၍ နူးညံ့ပြီး မျက်နှာချင်း ဆိုင် ထွက်သည်။ ရှည်မျောမျော ပုံရှိသည်။\nအပွင့်--- သေးငယ်သည်။ အဝါရောင် ပေါ်တွင် အနီစင်း များရှိသည်။ တစ်ခိုင်တွင် အပွင့် ၁၀-၁၅ ပွင့် ပါရှိသည်။ တန်ဆောင်မုန်း နတ်တော်လ တွင် ပွင့်၏။\nအသီး----သီးတောင့် ရှည်မျိုး ဖြစ်သည်။ စိမ်းညိုရောင် ရှိသည်။ အသားထူသည်။ တစ်ခန်း တွင် အစေ့ တစ်စေ့ ပါသည်။ အစေ့သည် တောက်ပ သော ညိုမည်းရောင် ရှိ၍ မာသည်။ ပြာသို ၊ တပို့တွဲ ၊ တပေါင်း တွင် အသီးရင့် သည်။\nအသုံးပြုနိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ : ပဉ္စငါးပါး ၊ အခေါက် ၊ အရွက် ၊ အသီး ၊ အစေ့။\nမြန်မာနိုင်ငံတွင် တွေ့နိုင်သောနေရာများ : အပူပိုင်း ဒေသတွင် ပေါက်ရောက်သည်။ သဘာ၀ အလျောက် ပေါက်ရောက်သည်။\nအသုံးဝင်ပုံ : အာနိသင်--- မြန်မာ ဆေးကျမ်းများ အလိုအရ မန်ကျည်းပင် သည် ပူ၏ ၊ချဉ်၏ ၊ သည်းခြေကို ဖြစ်စေ တတ်၏ ၊ သလိပ်ကို ပွားစေ ၏ ၊ လေကို နိုင်၏ ၊ အရွက်သည် ရောင်တင်း ခြင်း ၊ သွေးဖောက် ပြန်ခြင်း ၊ နားရောဂါ ၊ မျက်စိ ရောဂါ ၊ မြွေဆိပ် သင့်ခြင်း တို့ကို နိုင်၏။ အသီးစိမ်း သည် ချဉ်၏ ၊ ချို၏ ၊ ပူ၏ ၊သည်းခြေနှင့် သလိပ်ကို ဖြစ်စေ၏။ အသီးမှည့်သည် ပူ၏ ၊ ဝမ်းမီး ကို တောက်စေ၏ ၊ အနည်းငယ် ဝမ်းသက်စေ၍ သလိပ်နှင့် လေကို နိုင်၏။\nမန်ကျည်း ပဉ္စငါးပါးကို ပြာ ချဆား ချက်ပြီး ညနံနက် အနည်းငယ်မျှစီ သောက်ပေးပါက သွေးလုံး လေလုံး ပျောက်၏။\nအခေါက်ကို ညောင်းကျ ရောဂါ ၊ ဆီးနှင့် စပ်လျဉ်းသော ရောဂါ ၊ သွေးမြင်း သရိုက် ရောဂါ ၊ ကိုယ်ရေ ဝါ ရောဂါ နှင့် ဝမ်းဗိုက်အောင့် နာကျင်ခြင်း ရောဂါများ တွင် သုံး၏။\nအခေါက်ကို အပွေးနှင့် တကွ ပြာချပြီး အစာစား ပြီး နောက် ရေနှင့် ရောသောက်သော် လေချဉ် တက်ခြင်း အန်ခြင်း ပျောက်၏။\nအခေါက်ပြာ ကို ပျားရည်နှင့် ဖျော်လျက်သော် ဝမ်းဗိုက် ထိုးအောင့် နာကျင်ခြင်း ပျောက်၏။\nအပွေးကို ကျွမ်းအောင် ဖုတ်၍ အမှုန့် ပြုပြီး ရေနွေးနှင့် သောက်က အစာမကြေ ရောဂါ ပျောက်၏။\nအခေါက်ကို ရေနှင့် သွေး၍ မျက်စိနာ ၊ အနာဖု များ၊ အဆိပ်ရှိ သတ္တဝါများ ကိုက်သော ဒဏ်ရာများ ကို လိမ်းပေးက ပျောက်၏။\nအရွက်ရည်ကို နှမ်းဆီနှင့် ရောချက်၍ နားတွင် အနည်းငယ် ခတ်ပေးသော် နားကိုက် နားနာ ပျောက်၏။\nအရွက်ကြိတ် ညှစ်ရည်ကို နံနက် ည ကြွေဇွန်းကြီး တစ်ဇွန်းကျ သောက်သော် ဆီးပူခြင်း ပျောက်၏။\nအပူလွန်၍ ယားယံခြင်းအတွက် မန်ကျည်း ရွက် ကြိတ်ညှစ်ရည်ကို လိမ်းပေးက ပျောက်၏။\nမန်ကျည်းရွက် ညှစ်ရည်သည် တစ်ဆ၊ သိန္ဓောဆား နှစ်ဆ ရော၍ သောက်ပါက မြွေဆိပ် ပြေစေ ၏။\nမန်ကျည်းရွက် နှင့် ကလိန်စေ့ ရောစားပါ က ချွေးထွက် လွန်ခြင်း ၊ ချွေးနံ့ မကောင်းခြင်း ပျောက်၏။\nမန်ကျည်းသီး အနှစ်အား ဝမ်းနုတ်ဆေး ၊ အားဆေး နှင့် ခံတွင်းကောင်း ဆေး ဖော်စပ်ရာ တွင် သုံး၏။\nမန်ကျည်းသီး အဟောင်း ၊ ဒိန်ချဉ်ရည် စိမ်ထားသော ကြက်သွန်ဖြူ နှင့် ချေးသီး တို့ကို အမျှစု ကြိတ်ပြီး ရွေးလုံး မျှလုံး၍ အရိပ်တွင် အခြောက် လှန်းကာ ၁၅ မိနစ် တစ်ကြိမ် တစ်လုံးကျ ကြက်သွန်ဖြူ ရည် လက်ဖက်ရည် ဇွန်းငယ် တစ်ဇွန်းနှင့် ဖျော်သောက်က ကာလဝမ်း ရောဂါ ပျောက်၏။\nမန်ကျည်းသီးမှည့်ကို ထန်းလျက် ၊ ဆားတို့နှင့် ဖျော်ရည်စိမ် ၍ သောက်သော် ကိုယ်တွင်း အေး၏၊ အားကို ဖြစ်စေသည်။\nမန်ကျည်းစေ့ ကို ရေ၌ တစ်ည စိမ်၍ နံနက်၌ အစေ့ဆံ ထုတ်ပြီး နွားနို့ နှင့် ကြိတ်သောက်က မီးယပ်ဖြူ ဆင်း ခြင်း ၊ ဆီးလွန်ခြင်း ပျောက်၏။\nမန်ကျည်းစေ့ဆံကို သွေးသောက် သော် ဝမ်းသွားခြင်း ၊ ဝမ်းကိုက် ခြင်း ပျောက်၏။\nအစေ့ဆံကို သွေး၍ ကင်းကိုက်သော ဒဏ်ရာ သို့ လိမ်းပေးသော် ကင်းဆိပ် ပြေ၏။\nမန်ကျည်းစေ့ ရင့်ရင့် အခွံ ၊ ဇီယာ ၊ သကြားခဲ တို့ကို အမှုန့် ပြု၍ သောက်က အရိအရွဲ သလိပ်စ ၊ သွေးစများ ပါ၍ နာကျင်စွာ သွားသော ဝမ်းရောဂါ ပျောက်၏။ \n↑ "Tamarindus indica" (2017). IUCN Red List of Threatened Species 2017. IUCN.\n↑ Tamarindus indica L.။ Royal Botanic Gardens, Kew and the Missouri Botanical Garden (2013)။ 19 October 2021 တွင် မူရင်းအား မော်ကွန်းတင်ပြီး။9November 2021 တွင် ပြန်စစ်ပြီး။\n↑ Quattrocchi U. (2012)။ CRC World Dictionary of Medicinal and Poisonous Plants: Common Names, Scientific Names, Eponyms, Synonyms, and Etymology။ Boca Raton, Louisiana: CRC Press, Taylor & Francis Group။ pp. 3667–3668။ ISBN 9781420080445။\n↑ USDA (10 February 2005)။ Cavaraea Speg.။ National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland။\n↑ မော်ကွန်းတင်ပြီးမိတ္တူ။ 31 October 2012 တွင် မူရင်းအား မော်ကွန်းတင်ပြီး။ 27 October 2011 တွင် ပြန်စစ်ပြီး။\n"https://my.wikipedia.org/w/index.php?title=မန်ကျည်း&oldid=738861" မှ ရယူရန်\nဤစာမျက်နှာကို ၂၄ မတ် ၂၀၂၂၊ ၀၁:၅၁ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။


Viral Coin စျေး - အွန်လိုင်း VIRAL ပွောငျး\nစျေးနှုန်းနှင့် ပွောငျး ကို Viral Coin (VIRAL)\nသငျသညျ (ကစျေးနှုန်းအရ) ပွောငျး လိုအပ်နေသောကြောင့်သင်ဒီမှာဖြစ်ကောင်းဖြစ်ကြ Viral Coin (VIRAL) နိုင်ငံခြားငွေကြေးသို့မဟုတ်အွန်လိုင်း cryptocurrencies မှ. ထက်ပိုမိုပြောင်းလဲနိုင်ဖို့ထက်ပိုမိုလွယ်ကူဘာမှမရှိဘူး 170 ငွေကြေး နှင့် 2500 cryptocurrencies ဤတွင်, အွန်လိုင်းကျွန်တော်တို့ရဲ့ငွေကြေး ပွောငျး ကိုသင်အခုလုပ်ကူညီပေးပါမည်။ မရင့်ပြောင်းလဲဖို့အခမဲ့ခံစားရ Viral Coin ဒါပေမယ့်လည်းမဆိုအခြားရရှိနိုင်ငွေကြေး။\nသငျသညျမှာအားလုံးကြည့်ရှုရန်အဘို့အဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါကစိတ်ဝင်စားဖို့ဖြစ်လိမ့်မည် လဲလှယ်၏နှုန်းထားများ Viral Coin တဦးတည်းစာမျက်နှာပေါ်တွင်.\nViral Coin များ၏စျေးနှုန်းများ ကမ္ဘာ့အဓိကငွေကြေး\nViral CoinVIRAL သို့ အမေရိကန် ဒေါ်လာUSD$0.00553Viral CoinVIRAL သို့ ယူရိုEUR€0.00472Viral CoinVIRAL သို့ ဗြိတိသျှ ပေါင်GBP£0.00424Viral CoinVIRAL သို့ ဆွစ် ဖရန့်CHFSFr.0.00508Viral CoinVIRAL သို့ နော်ဝေ ခရိုဏာNOKkr0.0499Viral CoinVIRAL သို့ ဒိန်းမတ် ခရိုဏာDKKkr.0.0351Viral CoinVIRAL သို့ ချက်ခိုရိုနာCZKKč0.123Viral CoinVIRAL သို့ ပိုလန်ဇလော့တီPLNzł0.0208Viral CoinVIRAL သို့ ကနေဒါ ဒေါ်လာCAD$0.00737Viral CoinVIRAL သို့ ဩစတြေးလျ ဒေါ်လာAUD$0.00776Viral CoinVIRAL သို့ မက္ကဆီကို ပီဆိုMXNMex$0.124Viral CoinVIRAL သို့ ဟောင်ကောင် ဒေါ်လာHKDHK$0.0428Viral CoinVIRAL သို့ ဘရာဇီး ရီးယဲBRLR$0.0297Viral CoinVIRAL သို့ အိန္ဒိယ ရူပီးINR₹0.413Viral CoinVIRAL သို့ ပါကစ္စတန် ရူပီးPKRRe.0.936Viral CoinVIRAL သို့ စင်္ကာပူ ဒေါ်လာSGDS$0.0076Viral CoinVIRAL သို့ နယူးဇီလန် ဒေါ်လာNZD$0.00844Viral CoinVIRAL သို့ ထိုင်းဘတ်THB฿0.172Viral CoinVIRAL သို့ တရုတ် ယွမ်CNY¥0.0384Viral CoinVIRAL သို့ ဂျပန်ယန်းJPY¥0.59Viral CoinVIRAL သို့ တောင်ကိုရီးယား ဝမ်KRW₩6.56Viral CoinVIRAL သို့ နိုင်ဂျီးရီးယားနိုင်းရာNGN₦2.15Viral CoinVIRAL သို့ ရုရှ ရူဘယ်RUB₽0.405Viral CoinVIRAL သို့ ယူကရိန်း ဟီရီဗင်းညားUAH₴0.153\nViral CoinVIRAL သို့ BitcoinBTC0.0000005 Viral CoinVIRAL သို့ EthereumETH0.00001 Viral CoinVIRAL သို့ LitecoinLTC0.000104 Viral CoinVIRAL သို့ DigitalCashDASH0.00006 Viral CoinVIRAL သို့ MoneroXMR0.00006 Viral CoinVIRAL သို့ NxtNXT0.445 Viral CoinVIRAL သို့ Ethereum ClassicETC0.000825 Viral CoinVIRAL သို့ DogecoinDOGE1.67 Viral CoinVIRAL သို့ ZCashZEC0.00007 Viral CoinVIRAL သို့ BitsharesBTS0.214 Viral CoinVIRAL သို့ DigiByteDGB0.183 Viral CoinVIRAL သို့ RippleXRP0.0199 Viral CoinVIRAL သို့ BitcoinDarkBTCD0.000195 Viral CoinVIRAL သို့ PeerCoinPPC0.0191 Viral CoinVIRAL သို့ CraigsCoinCRAIG2.58 Viral CoinVIRAL သို့ BitstakeXBS0.241 Viral CoinVIRAL သို့ PayCoinXPY0.0988 Viral CoinVIRAL သို့ ProsperCoinPRC0.71 Viral CoinVIRAL သို့ YbCoinYBC0.000003 Viral CoinVIRAL သို့ DarkKushDANK1.82 Viral CoinVIRAL သို့ GiveCoinGIVE12.25 Viral CoinVIRAL သို့ KoboCoinKOBO1.29 Viral CoinVIRAL သို့ DarkTokenDT0.00509 Viral CoinVIRAL သို့ CETUS CoinCETI16.34\nငွေလဲနှုန်းကိုနောက်ဆုံးရေးသားချိန်: Wed, 12 Aug 2020 03:10:03 +0000.


မြစ်ဆုံရေကာတာအကြောင်း အမှားနဲ့အမှန် – – Myitsone Myths and Truths IX | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nBusiness & Economics » မြစ်ဆုံရေကာတာအကြောင်း အမှားနဲ့အမှန် – – Myitsone Myths and Truths IX\t11\nPosted by Kyaemon on Jun 15, 2016 in Business & Economics, Education, Think Different | 11 comments\n၁၉၈၆ ကစပြီး ဗဟိုဦးစီးစံနစ်ကိုစွန့်လွှတ်ကာ ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းတွေကို\nအားပေးလာတယ်၊ ၁၉၉၇ အာရှ စီးပွါးရေးပြသနာဖြစ်ချိန် ကလွဲလို့ နှစ်စဉ် ၆% ထက်မနဲ တိုးတက်ခဲ့တယ်၊\nလွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကာလ မှာဆိုရင် ဖျမ်းမျှအားဖြင့် ၈ % နှစ်စဉ်တိုးတက်လို့\nအာရှမှာ တိုးတက်မှုအမြန်ဆုံး ထဲကတနိုင်ငံ ဖြစ်ခဲ့တယ်၊\nသို့သော်အခြေခံ အဆောက်အအုံတွေမပြည့်စုံမဖူလုံသေးပါ၊ အထူးသဖြင့်နယ်မှာပါ၊\nပင်မ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး နဲ့ မြေတယ်လီဖုန်း လိုင်းတွေက မဖွံ့ဖြိုးသေး ပါ၊\nလူဦးရေ ၈၃ % တို့က လျှပ်စစ် ကိုလက်လှမ်းမှီနိုင်သုံးစွဲနိုင်တယ်၊\nလူဦးရေ ၇၃ % ကလယ်သမားဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့က တနိုင်ငံလုံးဝင်ငွေ ရဲ့ ၂၅ % ကိုရှာဖွေပေးကြတယ်၊\nလာအိုနဲ့မြန်မာ တဦးချင်း ဝင်ငွေ နှိုင်းယှဉ်ဇယား\nအမှတ်စဉ် ၁၄၆ လာအို ရဲ့တဦးချင်းဝင်ငွေ က ၃၁၀၀ US$\nအမှတ်စဉ် ၁၅၈ မြန်မာ ရဲ့တဦးချင်းဝင်ငွေ က ၁၇၀၀ US$\nဆိုတော့ လာအို က မြန်မာထက် ၁၄၀၀ US$ (၈၀ %) သာနေတယ်၊\n(နောက် တဆ နီးပါးသာနေပါတယ်၊\n(၁၉၉၇ က စ ပြီး ၂၀၁၆ အထိ တရွေ့ရွေ့ပြောင်းလဲလာပုံကိုအောက်ဆုံး\nအပိုင်း မှာ လဲ ထပ်မံတင်ပြထားတယ်)\nလျှပ်စစ်ဓာတ်အားထုတ်တာလဲ ဒီအချိုး( ၁.၈) နီးပါးဘဲ၊\nလာ အို အမှတ် ၈၈ က ၁၂၂၄၂ GWh\nမြန်မာ အမှတ် ၁၀၄ က ၇၁၄၄ GWh\nအဆင့်။…………. နိုင်ငံ။ …………………………လျှပ်စစ်အင်အား ။ ……..ထုတ်လုပ်တဲ့ နှစ်၊\n၂၀၀၀ မှ ၂၀၁၄ ထိ နှစ်စဉ်နိုင်ငံခြားကိုတင်ပို့ရောင်းချ\nလိုက်တဲ့လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ဇယား (ကီလိုဝပ်နာရီ)\n၂၀၁၃ နဲ့၂၀၁၄ အကြားမှာ ၂၅၃၇ ထိ အဆ ပေါင်း ၅ ဆ\nမှ ၇ ဆ ထိ ခုံပျံကျော်လွှား တိုးပြီး တင်ပို့ နိုင်ခဲ့တယ်၊\nစရာဘူရိ ရေကာတာ Xayaburi Dan\nစရာဘူရိ ရေကာတာ လုပ်ဘို့ချေးငွေ US $ ၅၃၁. ၇ သန်း ကို ယိုးဒယား ကုမ္ပဏီ Karnchang PLC က ရခဲ့တယ်\n၁၂၈၅ MW လျှပ်စစ်စွမ်းအားထုတ်နိုင်မယ်၊\nUS$ ၃.၅ ဘီလျံတန် ဒီရေကာတာက ၆၀ % ပြီးနေကြောင်း နိုဝင်ဘာ လတွင်\nအစီရင်ခံပြီးပါပြီ၊ယိုးဒယား နဲ့ ၃၁ နှစ် စာချုပ် ချုပ်ပြီး လျှပ်စစ်ဓာက်အားရောင်းမယ်\nအောက်ပိုင်း မဲခေါင်မြစ်ဝှမ်းဒေသ မှာ ဒီရေကာတာကိုလုပ်ဘို့ ပဌမ ဦးဆုံး\nအဆိုပြုတာဖြစ်ပြီး၊ “ဘက်ထရီ အိုး ကြီး” လို လာအို က ဒီ မဲခေါင်မြစ်ဝှမ်\nဒေသကြီးကို ဓာတ်အား ဖြန့်ချီတင်ပို့ရောင်းချမှာ ဖြစ်တယ်၊\nဒီဒေသကြီးအတွက် လုပ်ဘို့ရေကာတာ ၁၁ လုံး အနက်က ၁ လုံးပါ၊\nဗီယက်နမ် နဲ့ကမ္ဗောဒီယား တို့ကိုလဲရောင်းမယ်ဖြစ်သော်လည်းယိုးဒယားကို\nလာအို မှာ အစောဆုံး ဆောက်လုပ်တဲ့ရေကာတာ က Nam Ngum 1 ဖြစ်တယ်၊\n၁၉၇၁ ခုကထဲက ဂျပန်အကူအညီနဲ့လုပ်ခဲ့တယ်၊\nတောင်ရိုင်းရိုင်းဆိုင်းဆိုင်း စွပ်စွဲသူတို့လဲရှိတယ်၊ ဂျပန်ကျတော့ဒီလို\nမစွပ်စွဲဘဲ တရုပ်ကိုဘဲ မဲနေကြတယ်)\nလာအို အလယ်ပိုင်းက Theun-Hinboun စီမံကိန်း အရ တည်ဆောက်တဲ့လျှပ်စစ်ထုတ်\nရေကာတာတွေ ဟာ တော်တော်အောင်မြင်တယ်၊\nTheun မြစ် နဲ Hinboun့  မြစ်ကို လိုဏ်းဂူရေကြောင်းဖောက်ပြီးလုပ်ယူရတယ်၊\n၁၉၉၈ နဲ့ ၂၀၁၂ မှာနှစ်ဆင့်လုပ်ပြီး ၂၂၀ MWh အင်အား ထုတ်ပေးတယ်၊\nနိုင်ငံခြားကိုတင်ပို့ရောင်းချဘို့ ပစ္စည်းသိပ်မရှိလှတဲ့အချိန်မှာ ဒီလိုရေလျှပ်စစ်\n၂၂၀ MW ထုတ် တာဘိုင် Theun Hinboun Powerhouse မှာနောက်တလုံးကို၎င်း၊\n၆၀ MW ထုတ် စက်ရုံတခု ကို မြစ် ဆွယ် မှာ ၎င်း၊\nဒိအပြင် နောက်ထပ်လျှပ်စစ်စွမ်းအားထုတ် ရေကာတာ၂၁ လုံးကိုတည်ဆောက်ဘို့\nလာအို အစိုးရက သဘောတူခွင့်ပြုထားတယ်၊\n၂၀၁၂ – ၂၀၂၂ အတွင်းမှာ တနှစ်ကို ဓာတ်အားထုတ် ရေကာတာ ၂ လုံး ဆောက်လုပ်မယ်၊\nနိုင်ငံရဲ့စီးပွါးရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နိုင်ဘို့ နိုင်ငံခြားငွေက အရေးပါအရာရောက်တယ်\n၎င်းငွေကိုရနိုင်တဲ့နည်း ဟာ အိမ်နီးချင်း ယိုးဒယားကိုလျှပ်စစ်ရောင်းတာ က အဓိကဖြစ်တယ် လို့\nအနီးအနား မ ဝေး လံ လို့ လာအိုက ယိုးဒယားနဲ့ ဗီယက်နမ် တို့ကို\nထို့အတူ လာအို ရဲ့မြောက်ပိုင်းပြည်နယ်နဲ့မြို့များအတွက်\nစွမ်းအားရယူသွားတာက “နှပ်ချ” သွားတယ်လို့အဆိုးမြင်\nသူတွေကစွပ်စွဲကြတယ်၊ ဒီလိုပြောစတမ်း ဆိုရင်\nယိုးဒယား နဲ့ဗီယက်နမ် တို့ကလာအိုကို”နှပ်ချ” သွားတယ်၊\nတဖန် လာအိုကလဲတရုပ်ကို”နှပ်ချ” သွားတယ်လို့ဘဲ ဆိုရမလား?\nထိပ်တန်းကပြင်သစ် ဂျာမဏီ ကနေတာ ပါ၊\nနော်ဝေ က နံပါတ် ၈ တရုပ် က ၁၂ ယူအက်စ် က ၁၉\nရေမှလျှပ်စစ်စွမ်းအားကို အဘိုးတန် ကုန်ပစ္စည်း (ရွှေဖြူ) လို\nနိုင်ငံတကာက သန်းချီပြီး ဝယ်ယူရောင်းချ ဖလှယ်ကြတယ်၊\nအကျိုးရှိစွာ ကောင်းရောင်းကောင်းဝယ် အသုံးပြုကြတယ်၊\nဒီလိုမမြင်ဘဲနဲ့ မ စင်နဲ့နှိုင်းလောက်အောင် အ ဆိုးကြီးဘဲ\nတရုပ် အိန္ဒိယ ဂျပန် ကရှေ့မှာပါ၊\nတရုပ် ကအိန္ဒိယ နဲ့ဂျပန် ထက် ၄ ဆ ၆ဆ ကြီးတယ်\nတရုပ် ကအိန္ဒိယ ဂျပန် နဲ့ကျန် အာရှနိုင်ငံအားလုံးပေါင်း တို့ထက် ရေအားလျှပ်စစ်ပိုထုတ်နိုင်တယ် Laos\nအရှေ့တောင်အာရှ နိုင်ငံတွေအတွက် လျှပ်စစ်ဖြန့်ချီပေးမဲ့\n“ဘတ်ဒရီအိုးကြီး” ဖြစ်အောင် လာအိုအစိုးရ ကကြိုးပမ်းနေတယ်ဒီလို အောင်မြင်ထွန်းကားဘို့ ယိုးဒယား တရုပ် ဗီယနမ် မလေးရှား\nကဝိုင်းဝန်းရင်းနှီးလုပ်ဆောင်လျက်ပါ၊ကမ္ပာ့ဘဏ် အာရှဘဏ်နဲ့ဂျပန် ပြင်သစ် နော်ဝေ မှ ကုမ္ပဏီတွေလဲ\nပါဝင်ဘို့နေရာယူနေကြတယ်၊The Lao government hopes to transform the country into “the battery of Southeast Asia” by exporting the power to Thailand and Vietnam. The companies and investors driving the current Lao hydro-boom hail from Thailand, China, Vietnam and Malaysia, though the World Bank, the Asian Development Bank and companies from Japan , France and Norway remain on the scene.\nလာအိုဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းမှာ ရေကာတာ အကြီး အသစ် ၇၂လုံး\nဆောက်ဘို့ဖြစ်တယ်၊ ၎င်းအနက် ၂၅ လုံး က အဆင့်မြင့် စီမံတဲ့\nအဆင့်ရောက်ကြပြီး၊ အောက်ပိုင်းမဲခေါင်ဒေသကြီးအတွက် ၉ လုံး\nရေကာတာ ၉ လုံး အတွက် ရင်းနှီးကြမဲ့အဖွဲ့တွေ အနက် တရုပ်က ၊ရှေ့ပြေးဖြစ်နေတယ်\nမဖွံ့ဖြိုးဘဲ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရောက်နိုင်ငံများ မှ\n၂၀၂၀ မှာ ရုန်းထွက်နိုင်အောင် ဆိုတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ပန်းတိုင်ကို\nလာအိုအစိုးရက ၁၉၉၆ မှာ သတ်မှတ်လိုက်တယ်၊\nလူတွေကိုဆင်းရဲတဲ့ဘဝ မှ မြှင့်တင်ဘို့ဆိုတဲ့ပန်းတိုင်အတွက်\n၁၉၉၅ မှာဆိုရင် ပြည်သူတွေက လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ကို လက်လှမ်းမှီသုံးနိုင်တာ က ၁၆ % သာ\nဖြစ်ပြီး၊၂၀၁၂ ကျတော့ ၇၇ % သော ပြည်သူက လျှပ်စစ်ဓာတ်အားကိုလက်လှမ်းမှီသုံးစွဲလာကြတယ်၊\nငွေတွေကလဲ အချိုးအားဖြင့် ၃ချိုး ၂ချိုး တော်တော်ကြီးတဲ့အပိုင်းမှာအမြဲ နေရာယူတာက ၂၀၀၈ က စ တာ (ခုထိ) ပါ၊(လျှပ်စစ်လဲ ပြိုင်တူတိုးရောင်းရလို့၎င်းရဲ့ ၃ချိုး ၂ချိုး ကိုဆက်ထိန်းနိုင်)Access to electricity across Laos has increased from 16% in 1995 to 77% in 2012. Since 2008 electricity sales have accounted for overathird of all exports, even as exports of other products have risen significantly.\n၁၀၇၀ MW ရေလျှပ်စစ်ထုတ် Nam Theun2Power Station ကိုအခမ်းအနားနဲ့ဖွင့်\nထုတ်လုပ်တဲ့ အင်အား ၉၀ % ကိုယိုးဒယားသို့ရောင်းမယ်၊\nလာမဲ့ ၂၅ နှစ်မှာ နှစ်စဉ် သန်း US $ ၈၀ မှန်မှန် ရမယ်၊ တဘက်မှာလဲ\nပြည်တွင်းသုံးရဲ့ ၂၀ % ဓာတ်အား ကိုလဲဖြည့်တင်းနိုင်တယ်၊\n၃၅၀ မီတာ (၁၁၄၈ ပေ၊ အထပ် ၇၅ မှ အထပ် ၉၀ လောက်) မြင့်တဲ့ Nakai ကုန်းမြေမြင့် ကနေ လိုဏ်ဂူရေကြောင်း\nဖောက်ကာ အောက်နားက Gnommalath Plain မြေပြင် သို့ ရေသွယ်ပြီးရေအားလျှပ်စစ်လုပ် ရင် ၆၀၀၀ GW ဓာတ်အားကိုထုတ်လုပ်နိုင်မယ်၊\nလာအိုစီးပွါးရေး က အားတက်သရော တိုးတက် လျက်ရှီတယ်၊\nကမ္ဘာ့ဆင်းရဲနိုင်ငံတွေအကြားမှ လာအိုက ရုန်းထွက်နိုင်ပြိ No More among the World’s Most Poor: The Booming Economy of the Lao People’s Democratic Republic\nလျှပ်စစ်အား အထူးလိုအပ်ပြီး ငတ်ပြတ်နေတဲ့ ယိုးဒယား အတွက်\nဘန်ကောက် မြို့ပြင် လူနေအိမ်ကွက်သစ် အဆောက်အဦးတိုး၊\nယိုးဒယား ပြည်နယ်တွေသုံး တဲ့လျှပ်စစ် ပမာဏ ထက်\nဘန်ကောက်ကဈေးပွဲတန်း တွေက လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပိုသုံးလာ၊\nလွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ် စု နှစ် မှာရေအား လျှပ်စစ်ကို အရှိန်ပြင်းစွာ\n၂၀၃၀ ရောက်ရင် ရေအားလျှပ်စစ်ကို လေး ဆ ဖြစ်လာအောင် လာအိုကရည်ရွယ်\nComments: The Nam Ngum Dam isahydroelectric dam on the Nam Ngum river,amajor tributary of the Mekong in Laos. It is the oldest dam in Laos, and its reservoir is the largest water body in the country. Photo: Wiki\nလာအို၊ တရုပ်ယူနန်ပြည်နယ်၊ ဗီယက်နမ်, ယိုးဒယာ၊, ကမ္ဘောဒီယား\nတို့စုပေါင်းဖလှယ် ကုန်စည်ဒိုင် လို လျှပ်စစ်အားကိုဖလှယ် ဘို့လေ့လာ\nလာအိုကနေပြီး ယိုးဒယား မလေးရှား မှတဆင့် စင်ကာပူ ကိုလဲ ဓာတ်အားပို့ဘို့လေ့လာနေတယ်၊\nလာအိုနိုင်ငံရဲ့အကျယ်အဝန်း က မြန်မာ ရဲ့ ၃၅ % ၊\n၃ ချိုး ၁ ချိုး လောက် ဘဲ၊\n၁၉၈၀ လောက်ကဆိုရင် မြန်မာ နဲ့လာအိုတို့က မတိမ်းမညိမ်းပါ၊\nနောက်ပိုင်မှာ လာအိုကပိုမို ထုတ်နိုင်လာတယ်၊\nလာအိုက ၁၁ TWh အဆင့်ကိုထိုးဖောက်နိုင်ပေမဲ့မြန်မာက ၇.၅ TWh လောက်အဆင့်ကိုဘဲမှီနိုင်တယ်\nနှစ် လာအို မြန်မာ\n၂၀၀၀ ……၁၃၀၀ ……၁၂၀၀\n၂၀၀၇……. ၂၀၀၀ ……၁၂၀၀\n၂၀၀၈……. ၂၁၀၀ ……၁၂၀၀\n၂၀၁၀ ……..၂၁၀၀…… ၁၂၀၀ ၂၀၁၁ ……..၂၇၀၀ ……၁၆၀၀\nUS $ နဲ့ပါ\nနော်ဝေလို လာအို က ရေအားလျှပ်စစ် တိုးထုတ်လုပ်နိုင်\nလို့ ပြည်တွင်းစက်မှုလုပ်ငန်းလဲအောင်၊ အိမ်နီးနားချင်း\nနိုင်ငံတို့ကိုလဲ ပိုမိုရောင်းချနိုင်၊ ဒါတွေကြောင့် တဦးချင်းဝင်ငွေ\n၁၉၉၇ က လာအို နဲ့ မြန်မာ တူတူ လောက် ကနေ\nလာအိုကတဖြေးဖြေး ပိုပို ရလာလို့ နောက်ပိုင်းတွင်\nလာအိုက မြန်မာထက် ၈၀ % ပိုရလာ ပြီး မြန်မာ\nရဲ့ ၁၈၀ % ဖြစ်လာ၊နောင်လဲဒိထက် သာမယ်ဆိုတာ\nGDP – per capita purchasing power parity – $1,150 (1996 est.) http://www.photius.com/wfb1997/laos/laos_economy.html SOURCE: 1997 CIA WORLD FACTBOOK Laos Economy 2000 GDP – per capita: purchasing power parity – $1,300 (1999 est.)\nhttp://www.allcountries.org/wfb2005/laos/laos_economy.html SOURCE: 2005 CIA WORLD FACTBOOK GDP – per capita: purchasing power parity – $1,900 (2004 est.) Laos Economy 2010 http://www.workmall.com/wfb2010/laos/laos_economy.html SOURCE: 2010 CIA WORLD FACTBOOK AND OTHER SOURCES GDP – per capita (PPP): $2,100 (2009 est.) $2,100 (2008 est.) $2,000 (2007 est.) note: data are in 2009 US dollars Laos Economy 2016\nhttp://www.theodora.com/wfbcurrent/laos/laos_economy.html SOURCE: 2016 CIA WORLD FACTBOOK AND OTHER SOURCES GDP – per capita: $3,100 (2013 est.) country comparison to the world: 176 $2,900 (2012 est.) $2,700 (2011 est.) Burma Economy 1997 http://www.photius.com/wfb1997/burma/burma_economy.html GDP – per capita purchasing power parity – $1,120 (1996 est.) Burma Economy 2000 GDP – per capita: purchasing power parity – $1,200 (1999 est.) Burma Economy – 2005 http://www.allcountries.org/wfb2005/burma/burma_economy.html GDP – per capita: purchasing power parity – $1,700 (2004 est.) Burma Economy 2010 http://www.workmall.com/wfb2010/burma/burma_economy.html GDP – per capita (PPP): $1,200 (2009 est.) $1,200 (2008 est.) $1,200 (2007 est.) note: data are in 2009 US dollars Burma Economy 2016 http://www.theodora.com/wfbcurrent/burma/burma_economy.html\nSOURCE: 2016 CIA WORLD FACTBOOK AND OTHER SOURCES GDP – per capita: $1,700 (2013 est.)\ncountry comparison to the world: 201 $1,600 (2012 est.) $1,600 (2011 est.) note: data are in 2013 US dollars လာအိုနဲ့မြန်မာတဦးချင်းဝင်ငွေ ပိုပိုပြီး ကွာဟ လာမှာဖြစ်လို့\nအရေးကြီးတဲ့သော့ချက် အာ မ ခံချက် တခု မ ဟုတ် ပါလား?\n(အထပ် ၂၀ တိုက် ကို “စ လုံရေ စ” တာ မဟုတ်ဘဲ ၁၂ ထပ် လောက်\nဆောက်ပြီးတဲ့အဆင့် မှာ စွန့်လွှတ် သလို” ငွေတွေ ရော်” အလကားလွှင့်ပစ်\nအမတ်တွေကိုလစာ အပြည့်တောင် ပြန်တင်ပေးလို့ရ\n၁၉၈၀ ၁၉၉၁၊ ၂၀၀၀၊၂၀၀၇၊ ၂၀၁၄ နှစ်များ အတွင်း\nလာအို၊ မြန်မာ၊ တရုပ်၊ဂျပန်၊အိန္ဒိယ စတဲ့ အာရှနိုင်ငံ\nထုတ်ဓာတ်အားပမာဏအခြေပြဇယား၊( TWh နဲ့ပါ)\n၂၀၁၄ ဇယား ကို ကြည့်ရင် လာအို က တော်တော်တက်လာတယ်\nလာအို ၉ TWh မြန်မာ ၆ TWh\n၁၉၈၀ ဇယားကိုကြည့်ရင်ဂျပန်ကတချိန်တုန်းက ရှေ့ပြေးပေမဲ့\nကျန်ဇယား မှာ တရုပ်ကဘဲဆက်တိုက်ရှေ့ဆောင်ကာ\n၂၀၁၄ မှာဆိုရင် တရုပ် ၁၀၂၉ TWh ဂျပန် ၈၀ TWh ( ဂျပန်ရဲ့ ၁၂.၅ ဆ ဖြစ်လာ)\nပုံမှန်ဓာတ်အားရလို့ စက်ရုံတည်ထောင်ဘို့နိုင်ငံခြား ရင်းမှုနှီးငွေကိုဘိတ်ခေါ်တာလဲ ပိုပြီးအောင်မြင်တွင်ကျယ်\nလွန်စွာမှဆိုးဝါးတဲ့ အလုပ်လက်မဲ့ ပြသနာကိုဖြေရှင်းနိုင်မယ်၊\nမြန်မာတွေကအလုပ်ရှာမရလို့ယိုးဒယား မလေးရှား အင်ဒိုနီးရှား စင်ကာပူ စသဖြင့်\nသန်းချီပြီး “ပြေး” ရတယ်၊\nရေလုပ်ငန်း သားငါးလုပ်ငန်း လုပ်ရာမှာ ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ခံရတယ် သတ်ခံ\nရပြီး ပင်လယ်ထဲ ခွေးလိုဝက်လိုပစ်ချခံရတယ်၊\nမိုးမမြင်လေမမြင် သံလှောင်အိမ်ထဲ မှာ ကြောက် ကြောက်နဲ့ စံမြန်းရတယ်၊\nအနှစ် ၂၀ ကျော်ပြန်လမ်းမရှိ “မဲဇာ” တ ကျွန်းကျခံရတယ် လစာမရ အလကားကျွန်လဲခံ ရိုက်လဲခံရတယ်\nမကြာခင်ကသတင်း အရယိုးဒယားမှာ မကောင်းတဲ့အသက်မွေး\nဝမ်းကျောင်းနဲ့ ဖမ်းခံရသူ ၁၂၁ ဦး အနက် မြန်မာ က ၁၀၈ ဦး ရှိတယ်၊\nဒါတွေနဲ့စာရင် မြစ်ဆုံကစိတ်ကူးယဉ်ဆိုးကျိုး စိတ်ကူးယဉ်ငလျင်က မပြောပလောက်ပါ၊\nရေကြည်ရာမျက်နုရာ ဆိုတာလို ပညာတတ်တွေပြည်ပြေးခဲ့ရာ\nလူတော်တွေသိပ်မကျန်ပါ၊ ဓာတ်အားမမှန် အလုပ်လဲမရ ရင်\nIMHO and generally speaking the elite လူတော်လူကောင်းfrom Burma had mostly emigrated overseas.\n၁၊လျော်ကြေးအတွက် ကိုယ့်အိပ် ထဲက အသပြာ တပြားတချပ်ကမှ\n၂ က၊ လျှပ်စစ် မ ရလို့ စက်ရုံမလည် အလုပ်၊လဲ မရတာ၊\nခ,အဲ ကွန်းမရလို့ အပူဒဏ်ခံရတာ၊,မီးမလာလို့ကျောင်းစာမဘတ်နိုင်တာ၊\n—- ဂ၊ ဓာတ်အားမရှိလို့ ညညအိပ်ပျက်ခံကာ\nမီးအလာ ကို လိုက်စောင့်ပြီးအလုအယက်ရေလိုက်တင်ရတာ,, —–\nဒါတွေကို “ဘဝမေ့”ပြီး ကိုယ်ချင်းမစာ လိုက်လိုက်အာ\n၃၊ အနောက်နိုင်ငံရဲ့စစ်အေးဝါဒဖြန့်တာကို ယုံလွယ်တဲ့လူတမျိုး ရှိတယ်၊\nHowever, some brainy expat people themselves are blinded by အမုန်းနဲ့အညှိုး grudges and confused by\nkai says: ဖတ်ရင်းနဲ့တောင် နည်းနည်းလန့်လာပြီ…။\nမြန်မာတွေအပေါ်ထားတဲ့.. စေတနာလည်းမြင်ရပါတယ်…..။ ကျေးဇူးကမ္ဘာ…။\nKyaemon says: သူကြီးခင်ဗျား၊\nနဲ့ နိုင်ငံခြားရေး ဝန်ကြီးဌာန email\n၃၊ လွှတ်တော် နှစ် ရပ် website / email\n၄၊ အစိုးရ သတင်းစာ များ website\nအပြည့်အစုံ ဖြစ်စေ၊ အကျဉ်း ဖြစ်စေ၊ နိဒါန်းပျိုး တပိုဒ်နှစ်ပိုဒ်ဖြစ်စေ၊\nဆောင်းပါး တပုဒ် ဘဲဖြစ်စေ ပေးပို့ပြီး ၎င်းတို့နဲ့အတူ မြန်မာဂေဇက် Links ပါ တွဲပေး\nkai says: ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်..။\nမြန်မာပြည်မယ်ဖြစ်နေတာက.. ဘရိန်းဝရ်ှခံထားရတဲ့.. လူထုထဲက တချို့က အတင်းကန်နေတော့… ပညာရှင်တချို့နဲ့.. အစိုးရလည်း သိသိနဲ့.. လုပ်ရခက်နေပုံပါပဲ..။\nဦးကြောင်ကြီး says: တလုပ်ကူမြူနစ် ကြေးမုံဂျီးကို ယွာပြင်ထုပ်ကြ….\nuncle gyi says: ဦးကိုကိုလှိုင်ပြောတော့လဲနာလိုက်ကြတာ\nကျောက်မီးသွေးသဘာဝပျက်တယ်ထားလိုက်\nကောင်ပြီဒါဆိုဘယ်လိုနည်းသုံးပြီးဈေချိုချိုထုတ်မလဲ\nCharTooLan says: အရမ်းဖက်လို့ကောင်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်း\nအခုမီးပျက်သွားလို့ ပထဝီကုန်သွားပီ နောက်မှဆက်ဖတ်မယ်နော် :D\nဂျစ်စူ says: ဆည်ကြီး အဆင်ပြေနေသမျှ\nကြေးမုံကြီး ကျေးဇူး မမေ့ပါဘူးဗျာ ☺ လဂါးစတာ\n၀င့်ပြုံးမြင့် says: အားထုတ်ထားတာကတော့ ကျမ်းတမျှ။ လေးစားပါတယ် ။ လူများများ ဖတ်မိပါစေပဲ ဆုတောင်းရတော့မယ်။ ကိုယ်တိုင်တောင် အသေးစိတ် မဖတ်နိုင်ဘူး။ အချိန်လုနေရလို့ပါ။\nKo Nay Nay says: ဟုတ် ကောင်းပါတယ်။ တရုတ်ပစ္စည်း က မကောင်းတော့ တခြား နိုင်ငံတစ်ခုနဲ့ လက်တွဲလို့မရဘူးလား။ တရုတ်နဲ့မှ ဖြစ်မှာလား။ တကယ်ကို နိုင်ငံတကာက စစ်အုပ်ချုပ်ရေး မကောင်းပါဘူးလို့ ကန့်ကွက်နေချိန်မှာ တရုတ်က သူအကျိုးစီးပွားကြည့်ပြီး နိုင်ငံသားတွေရဲ့ ဒုက္ခ ကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး စစ်အစိုးရကို အကာအကွယ်ပေးခဲ့တာ။ နိုင်ငံရေး အရ ယုတ်မာခဲ့သလို စီးပွားရေး အနေနဲ့ကလည်း နိုင်ငံကို အမှိုက်ပုံလောက်သဘောထားပြီး အရည်အသွေး အောက်ဆုံးတန်းပဲ ပေးနေတာ မျက်ကွယ်ပြုလို့မရပါဘူး။ တခြားတစ်နိုင်ငံကို ရည်ညွှန်း ပေးပါ။ တရုတ်ကို ဆက်မလော်သင့်ပါဘူး။\nဦးကြောင်ကြီး says: မဟုတ်တလှုပ် ကိုလိုနီဟုတ်…\nKyaemon says: မြစ်ဆုံရေကာတာ ဆောင်းပါး တွေကို အလွယ်တကူ\nဘတ်နိုင်အောင် FaceBook ဖေ့ဗုက် မှာ links လင်စ် ၉ ခု ကိုစီထားခဲ့\nတယ်၊ FaceBook ဖေ့ဗုက် ကြော်ငြာက မူလစာသားတွေကိုလုံးဝ မ ပေးပြင်လို့\nဒီ ဆောင်းပါး # ၉ မှာဘဲ သူကြီးလို ထပ်ဖြည့်လိုက်တယ်နော်၊ ——–


အသက်ဘေးမှ သီသီလေးလွတ်ခဲ့ကြတဲ့ ကိုရီးယားအနုပညာရှင်များ\nလူတစ်ယောက်ဟာ သေနေ့ မစေ့သေးရင် ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ပဲ တွေ့ကြုံနေရပါစေ၊ သေကံကို မရောက်ဘူးဆိုတဲ့စကားကို ကြားဖူးကြ၊ ကြုံတွေ့ဖူးကြလ်ိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်နော်။ အခုဖော်ပြပေးမယ့် Idol တွေဟာလည်း အသက်ဘေးနဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေတွေကို တွေ့ကြုံခဲ့ကြရပေမယ့် သီသီလေးလွတ်မြောက်ခဲ့တဲ့သူတွေဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကို ဆက်လက်ဖတ်ရှူကြည့်လိုက်ကြပါဦးနော်။\nYunho ဟာ သူ့ကို မုန်းတဲ့ပရိသတ်တစ်ဦးကပေးတဲ့ အအေးဘူးကြောင့် အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်ရတဲ့အခြေအနေထိ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ စူပါဂလူးတွေထည့်ထားတဲ့ အအေးဘူးကို တစ်ကြိုက်ထဲသောက်ပစ်လိုက်ပြီးမှ စူပါဂလူးတွေပါဝင်မှန်းသိရတဲ့အတွက် ဆေးရုံကို အမြန်ပြေးကာ အရေးပေါ်ကုသမှုတွေခံယူခဲ့ရတာပါ။ အအေးကို သောက်သောက်ပြီးချင်းမှာ သတိလစ်ချင်သလိုလိုဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် ဖြစ်စဉ်အသေးစိတ်ကို သေချာမမှတ်မိပေမယ့် အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ပြောပြချက်အရတော့ သူဟာ ဆေးရုံသွားတဲ့လမ်းမှာ သွေးတွေအန်ခဲ့တယ်လို့ဆိုပါတယ်။ ဒီလိုမျိုးဆိုးဝါးတဲ့အခြေအနေကနေ လွတ်ကင်းခဲ့ပေမယ့် Yunho ဟာ အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိကို လိမ္မော်ရည်ကို မသောက်ရဲခဲ့ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။\nNoh Hong Chul ကတော့ ၂၀၀၈ ခုနှစ်လောက်တုန်းက သူ့ရဲ့အိမ်ရှေ့မှာ ရုတ်တရက်အတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတာဖြစ်ပါတယ်။ တရားခံဟာ သူ့ရဲ့အဖေကို Noh Hong Chul က ရိုက်နှက်အနိုင်ကျင့်တော့မလိုဖြစ်တဲ့ ပုံစံကို TV မှာ မြင်တွေ့ပြီးတော့ စိတ်ထဲမှာ အငြိုးအတေးသဖွယ်မှတ်ထားခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ Noh Hong Chul ကတော့ ပြန်လည်လက်စားချေခုခံခြင်းမရှိခဲ့ပါဘူး။ တိုက်ခိုက်ခံရမှုကြောင့် နံရိုးတွေကျိုးခဲ့ပြီး ရဲတွေရောက်လာကာ ထိုတရားခံကို ဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့အတွက်ကြောင့်သာ Noh Hong Chul တစ်ယောက် အသက်အန္တရာယ်က ကင်းလွတ်ခဲ့ရတာဖြစ်ပါတယ်။ Noh Hong Chul ဟာ တရားခံကိုလည်း တရားစွဲဆိုခဲ့ခြင်းမရှိပဲ စိတ်ဒဏ်ရာကို ကုစားပေးဖို့ကိုသာ ဆန္ဒပြုခဲ့ပါတယ်။\n3. SHINee's Onew\nOnew ကတော့ ၂၀၀၉ ခုနှစ်တုန်းက Music Bank မှာ အသက်အန္တရာယ်ကို ထိခိုက်နိုင်တဲ့ မတော်တဆဖြစ်မှုနဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့ရတာဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီပွဲမှာ စတိတ်မီးဆလိုက်တန်းကြီးတစ်ခုက Onew မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့နေရာကို လဲကျလာခဲ့တာကြောင့် Onew လည်း လန့်ပြီး အဲဒီနေရာမှာ မေ့လဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ Super Junior အဖွဲ့ဝင် Kyuhyun နဲ့ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ မီးဆလိုက်တန်းကို အလျင်အမြန်ဖမ်းယူမှုလိုက်ကြောင့်သာ အဲဒီမီးဆလိုက်တန်းက Onew အပေါ်ကို ပိမကျခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ Onew ရဲ့ဘ၀က မတွေးရဲစရာပဲနော်။\nSuper Junior ရဲ့ အငယ်ဆုံးအဖွဲ့ဝင် Kyuhyun ရဲ့ အသက်ပြင်းမှုကတော့ တကယ်ကို အံ့အားသင့်စရာပါ။ ၂၀၀၇ ခုနှစ်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ယာဉ်တိုက်မှုအကြီးစားတစ်ခုမှာ Kyuhyun အပါအ၀င် Super Junior ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ချို့ဒဏ်ရာတွေရရှိခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ Kyuhyun ရဲ့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာတွေက အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့စီးလာတဲ့ကားက တိမ်းမှောက်သွားတာကြောင့် Kyuhyun က ကားရဲ့အပြင် ၅ မီတာလောက်ကို လွင့်ထွက်သွားတာကြောင့် နံရိုးနဲ့ တင်ပါးဆုံရိုးတွေကျိုးသွားခဲ့ပြီး ခြေထောက်တွေမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာတွေရရှိခဲ့ပါတယ်။\nဆေးရုံရောက်တော့ ဆရာဝန်တွေက လည်ချောင်းကို ဖောက်ကာခွဲစိတ်မှုပြုလုပ်ရန်လိုအပ်ကြောင်း၊ ခွဲစိတ်ရာမှာလည်း အောင်မြင်နိုင်ချေက ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသာရှိကြောင်းပြောတဲ့အခါမှာ Kyuhyun ကို အဆိုတော်မဖြစ်စေချင်ခဲ့တဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့သားရဲ့ အဆိုတော်ဖြစ်ချင်တဲ့ အိပ်မက်တွေ ပျက်စီးသွားမှာစိုးတဲ့အတွက် အဆိုပါခွဲစိတ်မှုကို တားမြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဆရာဝန်တွေကလည်း အသက်ထက် မည်သည့်အရာကမှအရေးမကြီးတဲ့အကြောင်းပြောပြီး ဖခင်ဖြစ်သူနဲ့ အချေအတင်ဖြစ်နေတဲ့အခိုက်မှာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်က ရောက်လာပြီး Kyuhyun ကို တခြားသောနည်းလမ်းနဲ့ ခွဲစိတ်ပေးလိုကြောင်းပြောကာ Kyuhyun ရဲ့ အသက်နဲ့ အိပ်မက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။\n5. G.O.D's Son Hoyoung\nSon Hoyoung ရဲ့အဖြစ်ကတော့ ရုပ်ရှင်ဆန်လွန်းလှပါတယ်။ ၂၀၁၃ ခုနှစ်လောက်တုန်းက Son Hoyoung ရဲ့ ချစ်သူကောင်မလေးကို သူ့ရဲ့ ကားထဲမှာ သေဆုံးလျှက်တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက ကားထဲမှာ အဆိပ်ငွေ့ကို ရှူရှိုက်ရင်းနဲ့ သူမကိုယ်သူမ အဆုံးစီရင်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ သိပ်မကြာခင်ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ Son Hoyoung က အဲဒီနည်းလမ်းအတိုင်းပြုလုပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးစီရင်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကားက မီးလောင်နေတဲ့အချိန်မှာ မူးနောက်နောက်ဖြစ်နေဆဲပဲမို့လို့ သေခြင်းတရားကို ထိတ်လန့်သွားပြီး ကားအပြင်ကို ပြေးထွက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ ဆေးရုံမှာ ၁ ပတ်ခန့် ကုသမှုခံယူခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ စိတ်ကျရောဂါကို ခံစားနေခဲ့ရပြီး အထီးကျန်နေတဲ့အကြောင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ချစ်သူ သေဆုံးသွားမှုကလည်း သူ့ကို အဆုံးစီရင်စေတဲ့အဖြစ်ကို ရောက်ရှိခဲ့တဲ့အကြောင်းကို အင်တာဗျူးမှာဖြေဆိုခဲ့ပါတယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့အခြေအနေက ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ပြီး G.O.D နဲ့ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းကာ အနုပညာလှုပ်ရှားမှုတွေပြုလုပ်နေပြီဖြစ်ပါတယ်။\n6. Big Bang's Seungri\nBig Bang ရဲ့ Seungri ကတော့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ တစ်ခါမကပါဘူး။ တစ်ခါတုန်းကဆိုရင် Seungri ဟာ စတိတ်စင်ပေါ်မှာ ဖျော်ဖြေနေတုန်းမှာ မီးပန်းကပေါက်ပြီး သူ့ရဲ့ မျက်နှာဆီကို လာစင်ပါတယ်။ Seungri က အမြန်ခုန်ပြီးရှောင်လိုက်ပေမယ့် မျက်နှာက မီးစ စင်ပြီးအပူလောင်သွားတာကြောင့် ဆေးရုံကို အမြန်သွားကာ ကုသမှုခံယူခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက Seungri ဟာ မီးပန်းဆိုရင် လန့်သွားခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ နောက်တစ်ခါကကျတော့ ယာဉ်တိုက်မှုမှာ ပါဝင်ပြီးဒဏ်ရာတွေရရှိခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို မထိခိုက်ခဲ့ပဲ ဆေးရုံမှာပဲ ကုသမှုခံယူပြီး ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပါတယ်။\nLee Min Ho နဲ့ Jung II Woo တို့ ၂ ဦးကလည်း အကြီးစားယာဉ်မတော်တဆမှုမှာ ပါဝင်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေပါ။ ကားမောင်းသူနဲ့ ခရီးသည်တစ်ယောက်တို့ကတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး Lee Min Ho နဲ့ Jung II Woo တို့ကတော့ ဆေးရုံမှာ ကာလအတန်ကြာ ဆေးကုသမှုတွေခံယူပြီးမှ အသက်ရှင်သန်ခဲ့တဲ့သူတွေပါ။ အခုအချိန်မှာတော့ သူတို့ ၂ ယောက်စလုံးဟာ ပြည်သူ့ဝန်ထမ်းအနေနဲ့ နိုင်ငံ့တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေကြပါတယ်။\nZue Zue Zin (Momolay)


ဆူလွယ်နပ်လွယ် – Min Thayt\nမြန်မာတွေကို ယေဘုယျခြုံကြည့်ရင် တစ်ခုခုကို အစဉ်တစိုက် မြုပ်နှံပြီး လုပ်နေသူ ရှားတယ်။ ဒီ့နောက်ပိုင်း လူတော်တော်များများကို ကြည့်လိုက်ရင် ဆူလွယ်နပ်လွယ် ကိစ္စတွေကိုပဲ လုပ်ကြတာများတယ်။ ဘယ်အရာ လွယ်မလဲဆိုတာပဲ ကြည့်နေတယ်။ ငွေပေါ်လွယ်တာက ဘာဖြစ်မလဲ။ အကျိုးအမြတ် အမြန်ဆုံးရနိုင်တာ ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာတွေပဲ ကြည့်နေကြတယ်။ ပေါ်ပင်ကိစ္စတွေနောက် အာသာငမ်းငမ်း လိုက်နေကြတာတွေ့ ရတယ်။\nကိုယ်လုပ်တဲ့အလုပ်ဟာ ကိုယ့်စရိုက်နဲ့၊ ကိုယ့်ခံယူချက်နဲ့ ကိုယ်တကယ်လုပ်ချင်တာနဲ့ ကိုက်ရဲ့လားဆိုတာကို မစဉ်းစားမိကြတာများတယ်။ စဉ်းစားမိတယ်ပဲ ထားအုံး။ အခြေအနေကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြတာများတယ်။ အခြေအနေက ကိုယ့်ကို ပြဌာန်းနေတယ်။ ကိုယ်ကအခြေအနေကို ပြဌာန်းတာ မဟုတ်ဘူး။\nကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်နေဖို့လို့ ကျနော် တိုက်တွန်းပြီးရေးတယ်။ ဒါက ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်နေတယ်။ ပထမ အဆင့်မှာကို တစ်နေတဲ့ အနေအထားဖြစ်နေတယ်။ ပထမအဆင့်က ဘာလဲဆိုတော့၊ ကိုယ့်အလုပ်ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို ပြန်မေးယူရမယ့် အနေအထားကို ရောက်နေတယ်။ လူတွေက ကိုယ့်အလုပ်က ဘာလဲဆိုတာကို ပြတ်ပြတ်သားသား မသိကြဘူး။ ကိုယ့်စရိုက်ကို မသိဘူး။ ကိုယ့်ဝါသနာကို မမွေးဘူး။ ကိုယ့် ယုံကြည်ချက်ဆိုတာကို ပြတ်ပြတ်သားသားရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ဘူး။ ဒီတော့ ကိုယ့်အလုပ်က ဘာဆိုတာကို လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်မနေဘူး။\nကိုယ့်အလုပ်ဟာ ဘာလဲဆိုတာ သေသေချာချာ ဂဃဏန သိမနေလို့လည်း အလုပ်တိုင်းဟာ ကိုယ်နဲ့ဆိုင်တယ် လို့ ထင်နေတယ်။ အလုပ်တိုင်းကို ကိုယ်လုပ်လို့ ရတယ်လို့ ထင်နေတယ်။ လုပ်ရင်ဖြစ်မှာပဲလို့ ထင်နေတယ်။ တော်ရုံအားထုတ်လိုက်ရင် ဖြစ်သွားတာပဲလို့ ထင်နေတယ်။ အချိန်တန် နွားပိန်ကန်မယ်လို့ မြင်နေကြတယ်။ ဒီအမြင်က စပြီး မှားနေတယ်။\nခေတ်ကို ပြောင်းတာ လူထုကြီးကလို့ ပြောကြတယ်။ နိုင်ငံရေးသမားတွေ အပြောများတာဖြစ်မယ်။ နိုင်ငံရေး စိတ်သန်တဲ့ စာရေးဆရာတွေလည်း ပြောကြတာ တွေ့ဖူးတယ်။ ဟုတ်လို့လားလို့ မေးလိုက်ချင်တယ်။ သမိုင်းကို ဆန်းစစ်ကြည့်ရင် အဖြေပေါ်တယ်။ တစ်ဦးကောင်း တစ်ယောက်ကောင်းနဲ့ ခေတ်ကို ပြောင်းလိုက်နိုင်တာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ တစ်ဦးကောင်း တစ်ယောက်ကောင်းနောက်ကို အစုအဖွဲ့တွေ၊ အုပ်စုကြီးတွေက သူ့နေရာနဲ့ သူ ပံ့ပိုးပေးလိုက်လို့ ပြောင်းလဲသွားတာတွေ ရှိတယ်။\nတစ်ဦးချင်းကလည်း တန်ဖိုးရှိတယ်။ အများကလည်း တန်ဖိုးရှိတယ်။ တစ်ယောက်အားနဲ့ ယူသော် မရ၊ တစ်သောင်းအားနဲ့ ယူသော်ရ၏။ ဆိုတဲ့စကားက အထိုက်အလျောက်ပဲ မှန်တယ်။ အမြဲမမှန်ဘူး။ ပန်းချီဆရာ အယောက် တစ်ယောက်တစ်ထောင်ကို တကန့်စီခွဲပေးလိုက်လို့ မိုနာလီဇာ ပန်းချီကား ဖြစ်မလာဘူး။ အားလုံးဟာ သူ့အကန့်အသတ်နဲ့သူ ရှိနေတယ်။ တစ်ဦးချင်း ကိစ္စတွေဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအနေနဲ့ ကြည့်ရင် သိပ်ကို အရေးကြီးတယ်။\nတစ်ဦးချင်းက ဘယ်လို တွေးကြသလဲ။ တစ်ဦးချင်းက ဘယ်လို ပြုမူကြသလဲ။ တစ်ဦးချင်းရဲ့ ခံယူချက် အမြင်က ဘာလဲ။ ဒါတွေကို ဂဃနဏ ဆန်းစစ်ကြည့်သင့်တယ်။ တစ်ဦးချင်းကဏ္ဍဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ သိပ်ကို အရေးပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အပြောင်းအလဲ၊ အချိုးအကွေ့တွေ၊ လမ်းဆုံလမ်းခွတွေမှာ သိပ်သိသာ တယ်။ လူအုပ်ကြီးနဲ့ လုပ်လို့ မရတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိတယ်။\nမြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ အလွယ်လိုက်တာတွေ၊ ဖြတ်လမ်းလိုက်တာတွေ အတော်အတွေ့ရများနေတယ်။ ဆူလွယ်နပ်လွယ် ကိစ္စတွေကို ဦးစားပေး စဉ်းစားကြတယ်။ ကြာရှည်၊ ရေရှည် ရင်းနှီးမြုပ်နှံပြီး လုပ်ရမယ့်ကိစ္စ တွေကို ကြောက်တယ်။ မရွေးချယ်ကြဘူး။ ငြင်းပယ်ကြတယ်။ ကိုယ်ခံအားလည်း မကောင်းကြဘူး။ မစောင့်နိုင်ဘူး။ မအောင့်အီးနိုင်ဘူး။ ရေရှည် စွဲစွဲမြဲမြဲ မမြုပ်နှံကြဘူး။ လတ်တလော ဘာခေတ်စားသလဲဆိုတာ ပဲ ကြည့်နေကြတယ်။ ခေတ်နောက်ကို အမှီလိုက်နေတယ်။ ခေတ်ရှေ့ပြေးဖို့ မစဉ်းစားဘူး။ မတွေးကြဘူး။ ခေတ်ကို ဦးဆောင်ဖို့၊ ခေတ်ကို ပြောင်းဖို့ မတွေးကြဘူး။\nဆူလွယ်နပ်လွယ် ကိစ္စတွေကို လုပ်ကြတာတင် မကသေးဘူး။ အပေါ်ယံတွေ သိပ်များလာတယ်။ ရုပ်ပြသက် သက်တွေ သိပ်များလာတယ်။ For Show တွေ များလာတယ်။ နိုင်ငံရေးစကားနဲ့ ပြောမယ်ဆိုရင် ဓာတ်ပုံနိုင်ငံရေး (Photo politics) တွေ များနေတယ်။ အခမ်းအနားနိုင်ငံရေးတွေများနေတယ်။ ceremonial politics လို့ ပြောလို့ ရမယ် ထင်တယ်။\nလုပ်နေကြတာတော့ အများကြီးပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘာမှ မယ်မယ်ရရ မရှိကြဘူး။ ဘာမှ ဖြစ်ဖြစ်မြောက်မြောက် မတွေ့ရဘူး။ စီမံခန့်ခွဲမှုမှာဖြစ်ဖြစ်၊ ရူပဗေဒမှာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတော်တော်များများ ပြောကြတဲ့ စကားလုံး ရှိတယ်။ Work done မဖြစ်ကြဘူး။ ပေးအားပေး၏ မရ။ ကျွေးကား ကျွေး၏ မဝ။ မလုပ် မဖြစ်။ အဖြစ် လုပ်နေကြတယ်။\nသင်တန်းတွေ ပေါလာတယ်။ ကျောင်းတွေ ပေါလာတယ်။ တက္ကသိုလ်တွေ များလာတယ်။ ဆရာတွေများလာ တယ်။ နေရာတကာ ဆရာ၊ ဆရာ၊ ဆရာ၊ ဆရာ။ မြင်မြင်သမျှ ပါမောက္ခ။ တွေ့သမျှ လူ ပါရဂူ။ သုတေသန တွေဆိုတာလည်း ပေါမှ ပေါ များမှများ။ ဘွဲ့တွေ၊ ဒီဂရီတွေ၊ သင်တန်းဆင်းလက်မှတ်တွေလည်း အများကြီး။ ဒါပေမယ့် လောက်လောက်လားလား တတ်ကြတဲ့သူတွေ နည်းလာတယ်။ တကယ့်ပညာတတ်နည်းလာတယ်။ မြည်တတ် တွန်တတ်တဲ့လူကတော့ ပိုများလာတယ်။ တကယ် အလုပ်လုပ်ကြမယ်ဟေ့ ဆိုရင် ရှေ့မထွက်လာ တော့ဘူး။\nအရင်တုန်းကလို လက်သီးလက်မောင်းတန်းတဲ့လူကတော့ သိပ်မရှားပါဘူး။ ဒါတောင် တကယ်ဖိနှိပ်တဲ့ ယန္တရား နဲ့ မကြုံဖူးသေးလို့။ တကယ့် စစ်ကြောရေး ဖြတ်ဖူးရင် ကုပ်သွားလိုက်မယ့် ဖြစ်ခြင်း။ အရင်တုန်းက ကိုယ်ခံအား မကောင်းတဲ့လူတွေတောင် အခုနေရာကောင်းတွေ ရနေတာ အများသား။ ဘာတဲ့…. ဘာတဲ့။ ကိုယ့်ပန်းကန်ကို တောင် ကိုယ်မဆေးချင်တဲ့ကောင်က ဝန်ကြီးတက်ဖြစ်တယ်…. ဆိုလား။ ထားတော့။\nသည်တော့ တို့မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာရှိနေတဲ့ တစ်ဦးချင်း အမူအကျင့်တွေကို အသေးစိတ် လေ့လာအကဲ ခတ်ဖို့လိုတယ်။ ဒီလိုလုပ်ဖို့အတွက် သုတေသနအကြီးစားတွေ မလိုပါဘူး။ ပရောဂျက်ကြီးတွေ၊ ကျမ်းကြီးကျမ်း ခိုင်တွေ သိပ်လိုမယ် မထင်ပါဘူး။ ကိုယ်နဘေးနားမှာ မြင်နေတွေ့နေရတဲ့ လူတွေကိုပဲ တစ်ချက်လောက် သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်ပါ။ လူတွေဟာ အကောင်းဆုံး စာအုပ်ပါပဲ။\nဆူလွယ်နပ်လွယ် လုပ်တတ်လွန်းကြသူတွေကို မြင်နေတွေ့နေရလွန်းလို့ ရေးသားလိုက်ရပါတယ် ခင်ဗျား…..\n၃၀ ၊ မေ ၊ ၂၀၁၉ ။\nTagged Education, Myanmar, Myanmar Society, Professional\nPrevious post တို့လူငယ်\nNext post နိုင်ငံရေးသမား


သိပ္ပံကဘာလဲ? - ကလေးများများအတွက်အွန်လိုင်းအဘိဓါန်\nHome » သိပ္ပံကဘာလဲ?\nသိပ္ပံကဘာလဲ? - ရုပ်ပုံစွယ်စုံကျမ်းအဘိဓါန်\nဒါဟာဘဝ, ထိုစကြဝဠာ ... နီးပါးအရာအားလုံးကိုနားလည်သဘောပေါက်ဖို့သော့ကိုကိုင်!\nသိပ္ပံပညာရှင်များသည်အာကာသ၏နက်နဲသောအရာမှကျွန်တော်တို့ကိုလှည့်ပတ်အရာအားလုံးတက်စေသော tiniest အက်တမ်ကနေအရာကြီးမားတဲ့အမျိုးမျိုးလေ့လာတယျ။\nသက်ရှိဘယ်လိုရှင်သန်ကြီးထွားသူတို့ကဘယ်မှာနေလဲမရှိဘူး, သူတို့ဘာတွေကိုစားကြဘူး, ဘယ်လိုသူတို့၏အလောင်းများကိုအလုပ်လုပ်သလဲ?\nသင်အပါအဝင် - ဘဝသိပ္ပံအပင်များနှင့်တိရစ္ဆာန်များမှဏုဘက်တီးရီးယားကနေအသက်ရှင်ကမ္ဘာကြီးအကြောင်းကိုထိုကဲ့သို့သောမေးခွန်းများကိုဖြေဆိုရန်ရှာကြံ!\nဒါဟာသိပ္ပံစွမ်းအင်နှင့်တပ်ဖွဲ့များကြည့်ပါတယ်။ အလင်း, အပူ, အသံအပါအဝင်စွမ်းအင်အမျိုးမျိုးရှိပါတယ်။ တပ်ဖွဲ့များကျွန်တော်တို့ရဲ့ကမ္ဘာကြီးထဲမှာရာအရပျ၌ရှိသမျှကိုကိုင်သောအမှုအရာဖြစ်ကြ၏။ ဆွဲငင်အား၏အင်အားမရှိရင်ဥပမာ, သငျသညျအာကာသသို့ပယ်ပျံသန်းမညျ!\nမြေကြီးတပြင်ဂြိုဟ်နှင့်လ, ကြယ်နဲ့နဂါးငွေ့တန်းနှင့်ပြည့်စုံတစ်ကျယ်ပြန့်ဠာထဲမှာအစက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကသောကွောငျ့အဖြစ်ဝေးကြှနျုပျတို့သိအဖြစ်ကမ္ဘာမြေအထူးဖြစ်ပါသည်\nဘဝကိုအထောက်အပံ့သာရာအရပျ။ ထိုသို့ကျော်လွန်ရှိကွောငျးအရာအားလုံးကို - မြေကြီးနှင့်အာကာသသိပ္ပံငါတို့ကမ္ဘာဂြိုဟ်၏ဖွဲ့စည်းပုံ၏လေ့လာမှုဖြစ်ပါတယ်။\nကျွန်ုပ်တို့၏ဠာအက်တမ်များနှင့်ဒြပ်စင်မော်လီကျူး, အရောနှောများနှင့်ဒြပ်ပေါင်းများနှင့်ပြည့်စုံသည်။ ပစ္စည်းများသိပ္ပံကျနော်တို့သူတို့ကိုအသုံးချပုံကို, သူတို့ကဘယ်လိုပြုမူသည်ဤအရာများကို၏လေ့လာမှု, သူတို့သည်အချင်းချင်းတယောက်ကိုတယောက်နှင့်အတူတုံ့ပြန်ပုံကို။\nရွာလုိ႔ရသည့္အမ်ဳိးစားမ်ား သိပ္ပံ\tpost navigation


ကွဲပြားခြင်းရဲ့ အလှတရား - For Her Myanmar\nLetters From Heart, Motivation\nJanuary 12, 2018 by Myat Moe\nကျွန်မသိတာပေါ့။ ကျွန်မက မိန်းကလေးတော်တော်များများနဲ့ ကွဲပြားနေတယ်ဆိုတာကို။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတွက်တော့ နောင်တမရပါဘူး။\nကျွန်မအတွက်တော့ ပျော်ရွှင်ခြင်းဆိုတာ အခြားသူဖန်တီးပေးမှ ရနိုင်မယ့်အရာမဟုတ်ဘူး။ ချစ်ရတဲ့ကြင်ဖော်မရှိလို့လည်း ဝမ်းမနည်းပါဘူး။ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မချစ်တယ်ဆိုရင် ပြည့်စုံပြီပေါ့။\nကျွန်မရဲ့ အဘိဓာန်မှာ ပျော်ရွှင်မှုရဲ့အဓိပ္ပါယ်က ကိုယ့်ခြေထောက်နှစ်ချောင်းပေါ်မားမားမတ်မတ်ရပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဦးစားပေးခြင်း တဲ့။\nယောက်ျားတွေရဲ့ အာရုံစိုက်ခံရမှုကို မက်မောတဲ့ မိန်းကလေးအမျိုးအစားထဲမှာ ကျွန်မမပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမိတ်ဆွေအသစ်တွေကို မက်မောတယ်။ ကျွန်မနဲ့ အမှတ်တရတွေအတူဖန်တီးမယ့် မိတ်ဆွေတွေ၊ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တွေကို အတူဖြတ်သန်းမယ့် သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ . . . သူတို့ကို ကျွန်မမက်မောတယ်။\nRelated article >>> တူညီသောမတူညီမှုများ\nအေးဆေးတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာထိုင်ပြီး ကော်ဖီခါးခါးကို တစိမ့်စိမ့်သောက်ရင်း ကျွန်မချစ်တဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ နစ်မြောနေရင် နစ်မြောနေမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကဗျာလေးတွေစပ်ရင်း စိတ်ကူးယဉ်နေမယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း စိတ်တူကိုယ်တူ သူငယ်ချင်းအသစ်တစ်ယောက်လောက်ရဖို့ ကော်ဖီခွက်လေးကိုင်ရင်း သူစိမ်းတွေနဲ့လည်း စကားစမြည်ပြောချင်ပြောဖြစ်မှာပေါ့။ ကျွန်မကအဲ့လို စိတ်ကိုဘောင်ခတ်မထားတတ်တဲ့ မိန်းကလေး။\nကျွန်မက အခြားသူတွေပြောပြတဲ့ သူတို့ဘဝဇာတ်လမ်းတွေကို နားထောင်ရတာကြိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အချစ်ပုံပြင်တွေမှာ ကိုယ်တိုင်စီးမျောရတဲ့ ခံစားချက်ကို သဘောကျတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဟာသတွေမှာ ရယ်သံတွေထပ်ထည့်ပေးချင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကို ထပ်တူတန်ဖိုးထားပေးချင်တယ်။ ဟုတ်တယ်.. ကျွန်မက စကားပြောရတာထက် နားထောင်ရတာကို ပိုကြိုက်တယ်။\nကိုယ်တန်ဖိုးထားတဲ့ သူတွေအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ရှားပါးတဲ့ အချိန်တွေကိုဖဲ့ပေးဖို့ ဝန်မလေးဘူး။ ကိုယ့်ကိုတန်ဖိုးထားတဲ့ သူတွေကိုလည်း အချစ်တွေခွဲဝေပေးဖို့ မတွန့်တိုဘူး။ သူတို့ကြောင့်ပဲ အပြုံးဆိုတာ ကျွန်မနှုတ်ခမ်းတွေပေါ်မှာ တွဲလွဲခိုနိုင်တာလေ။ ကျေးဇူးတင်ရပါတယ်။\nအခုအချိန်မှာ ဝိညာဉ်ဖက်ဆိုတာ မရှိသေးလို့လည်း ကျွန်မထွေထွေထူးထူး အားမငယ်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်နဲ့ထိုက်တန်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကတော့ တစ်နေ့နေ့တစ်ချိန်ချိန် ကျွန်မဘဝထဲကို ဖိတ်ခေါ်စရာမလိုဘဲ ရောက်လာမယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်လေ။\nRelated article >>> ငါနဲ့မတူ ငါ့ရန်သူ\nအဲ့အချိန်မတိုင်ခင်တော့ ကျွန်မမှာ လုပ်စရာတွေအများကြီးရှိသေးတယ်။ ကျွန်မနားက လူတွေကို တန်ဖိုးထားပေးရမယ်။ သူတို့ကျွန်မကို ချစ်တဲ့အတွက် နောင်တမရဘူးဆိုတာကို သက်သေပြပေးမယ်။ ကျွန်မကို မှီခိုနေတဲ့လူတွေအတွက် ယုံကြည်မှုတွေ တည်ဆောက်ပေးမယ်။ ကျွန်မအတွက် ဂုဏ်ယူပေးနေတဲ့လူတွေအတွက် စိတ်မပျက်ရအောင် ကြိုးစားမယ်။\nကျွန်မက အခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ မတူပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကျေနပ်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကွဲပြားမှုဆိုတာ အခြားသူတွေမှာ မရှိတဲ့ ဝိသေသတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲလေ။ ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မကိုသေချာနားလည်တဲ့ သူတွေသာ မစွန့်ခွာဘဲ ကျွန်မနားမှာနေနိုင်တာ။ တကယ်တော့ ကျွန်မလိုတာကလည်း ဒီလို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ကျွန်မကို ချစ်ပေးတဲ့လူတွေ ဝန်းရံထားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပါပဲ။\nကျွန်မလို အခြားသူတွေနဲ့ ကွဲပြားနေတဲ့ အမျိုးသမီးလေးတွေကိုလည်း ဒီကနေပဲ အားပေးလိုက်ပါရဲ့။ ညီမလေးတို့ရေ . . . ညီမလေးတို့က ရှားပါးတဲ့ အဖိုးတန်လေးတွေပါ။ လွယ်လွယ်နဲ့ရှာမတွေ့နိုင်မယ့် အစစ်မှန်ဆုံး၊ စိတ်အားအထက်သန်ဆုံး၊ အကြင်နာတတ်ဆုံး၊ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံး၊ အထက်မြက်ဆုံး အမျိုးသမီးက ညီမလေးတို့ ကိုယ်တိုင်ပါပဲကွယ်။ ။\nTags: difference,ူmotivation\n“မိန်းကလေးတွေဆိုတာ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံချင်းကွာပေမယ့် အရာရာမှာအားနွဲ့နေတာမျိုးတော့မဟုတ်ပါဘူး။” ဆိုတဲ့ ဒေါက်တာ ဖြိုးသီဟ


သမ္မတဦးသိန်းစိန် ငြိမ်းချမ်းရေး တံခါးဖွင့်ထားကြောင်း ပြောကြား\nအမြင်မတူပေမယ့် တိုင်းပြည် တိုးတက်ရေး အတွက် လက်တွဲ လုပ်ဆောင်ကြဖို့ လိုကြောင်း၊ အစိုးရ အနေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး အတွက် တံခါး ဖွင့်ထားကြောင်း ပြောကြားပြီး၊ ပြည်ပရောက် မြန်မာနိုင်ငံသားတွေ နိုင်ငံကို ပြန်လာနိုင်ကြောင်း သမ္မတဦးသိန်းစိန်က ဒီကနေ့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။\nနယူးယောက်မြို့တွင် ကျင်းပသော ကုလသမဂ္ဂ အထွေထွေညီလာခံတွင် မြန်မာစစ်အစိုးရ ဝန်ကြီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး သိန်းစိန် ၂၀၀၉ စက်တင်ဘာ ၂၈ ရက်နေ့က စကားပြောကြားနေသည့် မှတ်တမ်းပုံ ဖြစ်ပါသည်။ (Photo: AFP)\nနေပြည်တော်မှာ ဒီကနေ့ ကျင်းပတဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်တွေ၊ လူမှုရေး အဖွဲ့အစည်းတွေက ကိုယ်စားလှယ်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံပွဲမှာ သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်က အခုလို ပြောကြားခဲ့တာ ဖြစ်ကြောင်း ဒီတွေ့ဆုံပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့တဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင် ဇေကမ္ဘာ ဦးခင်ရွှေက RFA ကို ပြောပါတယ်။\n"ပြည်ပမှာရောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပေါ့ဗျာ။ ပြန်လာမယ်ဆိုရင်တော့ welcome လုပ်ပေးမယ်။ တော်ရုံ တန်ရုံ အပြစ်တွေလည်း ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်။ ကျနော်တို့ဆီက ဦးနှောက်တွေ ယိုစီးကုန်တယ်ဗျာ။ ဖိတ်ခေါ်တယ် ဆိုကတည်းက နောက်ပိုင်းမှာ စီးပွါးရေးတွေမှာပါ ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်မယ်ဆိုတဲ့ သဘောမျိုး။"\nအခုလို ပြည်ပ နိုင်ငံ အသီးအသီးကို ရောက်ရှိနေတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေကို ပြန်လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာဟာ နိုင်ငံ တည်ဆောက်ရေးအတွက် အရေးကြီးတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက် ဖြစ်တာမို့ ကြိုဆိုကြောင်း အန်အယ်လ်ဒီ ပါတီ ဗဟို အလုပ် အမှုဆောင် အဖွဲ့ဝင် ဦးဝင်းတင်က ပြောပါတယ်။\n"နိုင်ငံခြားရောက် မြန်မာတွေ ပြန်လာရေးဆိုတာ အလွန်ကောင်းတဲ့ အရာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ နိုင်ငံခြားရောက် မြန်မာတွေဟာ ပညာ ဗဟုသုတတွေ ရနေတယ်။ အတွေ့အကြုံတွေ ရနေတယ်။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ပြည်တွင်းကို ပြန်လာနိုင်မယ် ဆိုရင်ပေါ့ဗျာ။ အစိုးရက ပေးတဲ့ အခြေအနေ ဆိုတာ ဘယ်လို အခြေအနေလဲ ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။ အခြေအနေ ပေးတဲ့အတိုင်း ဘယ်လိုဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ပြည်တွင်းကို ပြန်လာနိုင်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ပြည်တွင်းမှာ အများကြီး အားတက်စရာတွေ၊ သို့မဟုတ်ရင်လည်း အင်အား ပြည့်ဖြိုးစရာတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ကျနော် ယုံကြည်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ကျနော် သဘောတူပါတယ်။"\nဒါ့ပြင် လယ်သမားတွေ အတွက် ဈေးနှုန်း အာမခံပေးပြီး စပါးဝယ်ယူဖို့ အစီအစဉ် ရှိကြောင်းကိုလည်း ဦးသိန်းစိန်က ပြောကြားခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။\nဒီတွေ့ဆုံပွဲကို စီးပွားရေးနဲ့ လူမှုရေး အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးက လူပုဂ္ဂိုလ် ၄၀၀ ကျော် တက်ရောက်ခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။\nဒီကနေ့ နေပြည်တော်မှာ ကျင်းပတဲ့ သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်နဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ လူမှုရေး အဖွဲ့အစည်းတွေက ကိုယ်စားလှယ်တွေ တွေ့ဆုံပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့တဲ့ မြန်မာနိုင်ငံ ဟိုတယ်လုပ်ငန်းရှင်များ အသင်း ဥက္ကဌ၊ မြန်မာနိုင်ငံ ဆောက်လုပ်ရေး ဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းရှင်များ အသင်း ဥက္ကဌ အထက်လွှတ်တော်အမတ် ဇေကမ္ဘာ ဦးခင်ရွှေကို RFA အဖွဲ့သား ကိုကျော်ကျော်အောင်က ဆက်သွယ် မေးမြန်းထားတာ နားဆင်နိုင် ပါတယ်။\nအစည်းအဝေးကို တက်ရောက်ခဲ့သူ နောက်တဦးဖြစ်တဲ့ နာရေး ကူညီမှု အသင်း ရန်ကုန်က ဒေါ်ရွှေဇီးဂွက်ကိုလည်း ဦးတင်အောင်ခိုင်က ဆက်လက် မေးမြန်းထားပါတယ်။\nအစည်းအဝေးမှာ သမ္မတ ဦးသိန်းစိန် ရဲ့ ပြောကြားချက်များနဲ့ ပတ်သက်ပြီး NLD ဗဟို အလုပ် အမူဆောင် အဖွဲ့ဝင် ဦးဝင်းတင်က ကြိုဆိုလိုက်ပါတယ်၊ ဒေါ်ခင်ခင်အိက တင်ပြပါလိမ့်မယ်။\nအလားတူ သမ္မတဦးသိန်းစိန်ရဲ့ မိန့်ခွန်းအပေါ် ပြည်တွင်း စာနယ်ဇင်းများရဲ့ အမြင်နဲ့ ပြည်ပ နိုင်ငံရေး အတိုက်အခံတွေရဲ့ အမြင်ကို ဦးတင်အောင်ခိုင်က ဆက်ပြီးတင်ပြမှာပါ။\nFREE POLITICAL PRISONER FIRST\nAug 18, 2011 08:54 PM\nDon't be mad, Please free the political prisoner first.\nAug 18, 2011 08:49 PM\nAug 18, 2011 08:48 AM\nဦး လူေတြကုိလိမ္ျပီးေခၚတာ ဦးမရွက္ဘူးလား?\nဦးရူးတာကုိ ႏုိင္ငံတကာက သိေနႀကျပီ . ႏုိင္ငံတ\nေတ . ဦးထက္ဦးေႏွာက္ရွိတယ္. ပုိးေႀကာင္\nAug 18, 2011 08:43 AM\nOpening door with 2008 constitution


မီးပြတိုက်: အချစ်သည် အပြစ်များကိုမမြင်ပါ\nPosted by SLIP in အချစ်\nအချစ်ကြောင့် အသည်းကွဲတာ မဆန်းပါဘူး။ အချစ်ကြောင့် ဘ၀ ပျက်သွားရတာသာ ဆန်းတာပါ။\nငါ့ဦးနောက်က ငါ့ကိုအမိန့်ပေးနေတယ်၊ ငါ့နှလုံးသားရဲ့အလိုကို ငါ့ဦးနောက်က ခွင့်မပြုဘူး။ မိန်းမ တစ်ယောက်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြစ်သလို မယူရဘူး၊ အိမ်ထောင်တစ်ခုကို တည်ဆောက် တော့မယ်ဆိုရင် ကျကျနန ပြင်ဆင်ပြီးမှ တည်ဆောက် သင့်တယ်တဲ့။\nလောက၌ အချစ်ဆုံးအရာသည် ဒုက္ခအပေးဆုံး။ ချစ်စရာ တစ်ခုရှိလျှင် ဒုက္ခတစ်ခု၊ ချစ်စရာများလျှင် ဒုက္ခများ၏၊ ချစ်စရာ မရှိတော့လျှင် ဒုက္ခမရှိတော့။\nအချစ်သည် ရှာလေရှာလေ ဒုက္ခ ပိုများလေဖြစ်သည်။\nလောကတွင် ဥစ္စာရူးထက် အချစ်ရူး၊ တဏှာရူးသည် ပို၍ အကြည့်ရ အမြင်ရ ဆိုးသည်။ အချစ် စိတ်ကြောင့် ရူးသွပ်ပြီး မစား၊ မအိပ်နိုင်ခြင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒုက္ခ အပေးဆုံးဖြစ်သည်။\nလူငယ်ဘ၀တွင် ပညာရေး၊ သို့မဟုတ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်တစ်ခု ရရေးသာ နံပတ်တစ် ဖြစ်သည် ကြင်ယာ အရေးသည် နှစ်ဖြစ်သည်။\nအချစ်ဟောင်း၏ မီးစ မီးကြွင်းတို့မှာ မကြာခင်မှာပင် မီးစွဲလေ့ရှိသည်။\nအချစ်သည် (၇)စက္ကန့် တည်တံ့၏၊ ရသာရုံက (၇)မိနစ်ခံ၏၊ စိတ်မချမ်းသာမှုက ဘ၀တစ်လျှောက်လုံး ခိုင်မြဲ တက်၏။\nမိမိကိုယ်ကို အချစ်နှင့်ထိတွေ့သူသည် မိမိကိုမိမိ ပူဆွေးသောကနှင့် ထိတွေ့မှု ရှိစေသူပင်ဖြစ်သည်။\nမဆင်မခြင် အိမ်ထောင်ကျ နောင်မှ နောင်တ ရကြလေသည်။ နောက်မှရသော နောင်တသည် ပူပင်ရစမြဲပင်။\nတွေ့မရှောင် အချောင်စိတ်ဖြင့် ချစ်ခြင်းသည် တစ်ကယ်တမ်းတွင် လုံးဝ ပျော်စရာ မကောင်းပဲ အဖျက် များသာ ခံစား ရတော့သည်။ နောင်မှ အခက်တွေ့အောင် ကြိုးစားမိခြင်း ဖြစ်သည်။\nသင့်ကိုသင်ချစ်ပါ။ ထိုအခါ သင့်တွင် ပြိုင်ဖက်များရှိမည်မဟုတ်။\nတူနှစ်ကို တဲအိုပျက်မှာ နေရနေရ၊ ထမင်းရည်ကိုပဲ သောက်ရသောက်ရ၊ ထမင်ကြမ်းခဲကိုပဲ စားရစားရ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ချစ်ရင်ပြီးရော၊ ချစ်ရန်သာ အရေးကြီးသည် ဆိုသော စကားလုံးများမှာ လုံးဝ အနှစ်သာရ မရှိသော အပေါ်ရံကြော အလွယ်တကူ လူတိုင်း ပြောဆိုသော စကားများသာ ဖြစ်သည်။\nလောက၌ ချစ်သူပါင်းများစွာမှာ ဆင်းရဲခြင်း၊ မပြည့်စုံခြင်းကြောင့် မကွဲသင့်ပဲကွဲ၊ မခွဲချင်ပဲခွဲရသည်မှာ ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။\naung says 26 October 2009 at 19:33\nEvery thing in it is acceptable and should read.\ngina vinasoy says 28 July 2012 at 06:26\ni ! I find this site Insparational,nice post of poem.Iwould be glad if you going to visit my webite too.