Idea August, 2010\nTuesday, August 17, 2010 at 8:26 PM\nFiled under idea august issue 2010 1 comments\nIDEA JULY, SPECIAL ISSUE\nTuesday, July 27, 2010 at 8:38 PM\nIDEA SPECIAL ISSUE ကိုစောစောတင်ဖို့ ပို့ထားပေးတာ တစ်လလောက်ရှိပါပြီ။ Flash နဲ့လုပ်ဖို့နဲ့ watermark လုပ်ဖို့တွေနဲ့လည်း ဒီဇိုင်နာတွေနဲ့ ညှိနေတာနဲ့ကြာနေပါတယ်။ နောက်တော့ pdf ကလည်း တင်မရပြုမရဖြစ်ပြီး နောက်ကျနေပါတယ်။ ပုံတွေကို တင်တိုင်း မတော်တဆဖြစ်ဖြစ် သိသိသာသာဖြစ်ဖြစ် သယ်သွားပြီး Credit မပေးတဲ့အတွက် ပုံတွေမတင်တာကြာပါပြီ။ ယူချင်ရင် ယူသွားလို့ရပါတယ်။ Source ကို ဖော်ပြရင်ရပါတယ်။\nIdea Special Issue, July\nFiled under idea july0comments\nIdea March Issue 2010\nMonday, April 5, 2010 at 3:59 AM\nIdea March Issue ဖြစ်ပါတယ်။ အကြောင်းကြောင်းကြောင့် Online မှာ တင်ဖို့ အနည်းငယ်နောက်ကျသွားပါတယ်။ February Issue တုန်းကလိုပဲ Scribd နဲ့တင်လိုက်ပါတယ်။\nFiled under idea march issue 20100comments\nIdea Magazine (February)\nWednesday, February 10, 2010 at 10:40 PM\nIdea magazine ကို များများဖတ်လို့ရအောင် Scribd နဲ့တင်ထားပေးပါတယ်။\nEsc key (သို့) Exit Full Screen ကို နှိပ်ပြီ့း မူရင်း page ကို ပြန်လာလို့ရပါတယ်။ Download လုပ်ပြီးဖတ်ချင်လည်းရပါတယ်။\nFiled under Feb, Magazine 2010 1 comments\nIdea Magazine November Cover\nPosted by MANORHARY\nFriday, October 30, 2009 at 3:59 PM\nFiled under idea 100th Issue 1 comments\nဘုရားသခင်သာ မဒမ်ဇင်နီယာဘ၀မှာရှိရင် အရာအားလုံးကိုငြင်းပယ်ရဲတယ်\nဘုရားသခင်ရဲ့ အရိပ်မှာ ဘုရားသခင် အလိုအတိုင်းသာနေရရင် ငြိမ်းချမ်းမယ်လို့ယုံတယ်\nဘုရားသခင်က မဒမ်ဇင်နီယာကို သမီးလေးတစ်ယောက်ပေးတယ်\nမဒမ်ဇင်နီယာရဲ့ အသွေးအသားထဲမှာ ရမ္မက်မရှိတော့ဘူး\nမဒမ်ဇင်နီယာရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ဘုရားသခင်နဲ့တည်ဆောက်ထားတယ်\nမဒမ်ဇင်နီယာရဲ့ ၀ှက်ဖဲချပ်တိုင်းဟာ ဘုရားသခင်ပဲ\nလူတွေက ဘုရားသခင်ကို မထေမဲ့မြင်ပြုနေကြတယ်လို့လည်းယူဆတယ်\nသူ့ မိတ်ဆွေတွေကြားမှာ အတော်ကလေးရေပန်းစားပ\nမဒမ်ဇင်နီယာတစ်ယောက်ထဲ ကနေတာကလွဲပြီး ဘာမှမရှိပါဘူးတဲ့\nမဒမ်ဇင်နီယာဟာ တစ်ခါတစ်လေ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်သီချင်းညည်းနေတတ်တယ်\nတစ်ခါတစ်လေ ရုပ်တုလေးတစ်ခု ချထားသလို ငေးငိုင်တိတ်ဆိတ်နေတတ်တယ်\nမဒမ်ဇင်နီယာဟာ ဘုရားသခင်နဲ့နိုးပြီး ဘုရားသခင်နဲ့အိပ်ရာဝင်တယ်\nမဒမ်ဇင်နီယာဟာ ဦးထုပ်ကလေးဆောင်းပြီး ဂါဝန်ကလေးမပြီး\nမဒမ်ဇင်နီယာရဲ့ မျက်လုံးမှာ မီးနဲ့တူတဲ့ဆွဲဆောင်အားတွေပျောက်ကွယ်သွားပြီး\nထိတ်လန့်ခြောက်ခြားဖွယ် ငြီးငွေ့စိတ်ပျက်မှုသာ ကျန်ရှိတော့တယ်\nမဒမ်ဇင်နီယာဟာ သံချေးအထပ်ထပ်တက်နေတဲ့ စက်အပျက်တစ်လုံးကို\nဘာကိုမှ ထက်ထက်သန်သန် မရှိတော့ဘူး\nမဒမ်ဇင်နီယာကို ဘုရားသခင်လက်က ကယ်တင်ချင်တယ်ဆိုရင်\nဘုရားသခင်ကို သိခြင်းဟာ မဒမ်ဇင်နီယာကိုသိတာနဲ့အတူတူပဲ\nသူ့ကိုခင်ဗျားမြင်နေတာက ကလပ်မှာတွေ့နေကျ မိန်းမတစ်ယောက်ထက်ဘာမှမပိုဘူး\nသူက ခင်ဗျားကို ကဖေးဆိုင်ရဲ့ ထောင့်တစ်ထောင့်မှာ\nဘုရားသခင်ကိုကျော်လွန်ပြီး သူ့ဆီက ဘာဆန္ဒ ဘာနူးညံ့မှုမှ\nမဒမ်ဇင်နီယာဟာ လူ့ဘ၀ဆိုတဲ့ ဒုက္ခသည်စခန်းကြီးမှာ\nလိင်မှုဆိုင်ရာကလွဲပြီး အကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးနေတဲ့ တာဝန်ကျေပွန်သူတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်\nပျော်ရွှင်ဖွယ်ကမ္ဘာကြီးဟာ မဒမ်ဇင်နီယာဆီက နောက်ဆုတ်သွားချေပေါ့\nFiled under your idea - idea 100 issue3comments\nအိပ်မက်ထဲမှာ ငါပြေးနေ၏ နေရာမရွေ့\nနေရာမရွေ့ အိပ်မက်ထဲမှာ ငါပြေးနေ၏။\nငါပြေးနေ၏ နေရာမရွေ့ အိပ်မက်ထဲမှာ\n(ကဲ . . .အိပ်မက်ကငါ\nအခု ထ ပါပြီ)\nအလွမ်းတွေနဲ့ပဲ မိုးစင်စင်လင်းခဲ့တယ် . . .\n“ ချစ်တယ်” ဆိုတာ . . .ငါ့ဘ၀ရဲ့\nမာယာများတဲ့ ငါးခုံးမလေးရေ . . .\nငါ့အိပ်မက်တွေ တစ်လှေလုံးပုပ်ခဲ့ပေါ့ . . .။\nငါရယ် ငါ့မိန်းမရယ် ငါ့သမီးရယ်\nကျောင်းသွားမယ့်သမီးရဲ့ ပျက်နေတဲ့ထီးကို ပြင်ပေးလိုက်တယ်\nသူမဟာ စာရွက်အလွတ်လို ရိုးစင်းတယ်\nလောကကြီးက သပွတ်အူလို ရှုပ်ထွေးတယ်\nမျှော်လင့်ချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ စောင့်ကြည့်ရမယ့် အံ့သြစရာမျိုးမဟုတ်ပါဘူးကွာ\nဘယ်သူမှ ဒီဘ၀ကြီးမှာ အရမ်းအလိုအပ်ဘူး\nပပ ထူမှ ထတတ်ရတော့တယ်။\nပင်လယ်ထဲမှာ သင်္ဘောချင်း ခေါင်းတိုင်ကိုစမြင်ရစမြဲ\nဘယ်လောက်အသည်းနာဖို့ ကောင်းလိုက်သလဲလို့။ ။\nမိုးစိမ့်စိမ့် တနင်္ဂနွေထဲက ပြကွက်များ\nလွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ပွင့်ပြလို့မရတဲ့ တနင်္ဂနွေပေါ့။\nအလင်းကို အမှောင်နဲ့ ရှို့မိ\nအရိပ်ကို အရောင်နဲ့ မြှိုက်မိ\nနောက်ဆုံး . . . .\nဘယ်သူတွေပဲ နားနားနေနေ . . ..\nတနင်္ဂနွေကတော့ . . . .\nအချုိုးပြေပြေ . . မိုးစွေလို့။\nသွေးကြောင်ပြီဆို . . .\nသူများစိတ်၊ သူများအရိပ်ကို တက်ထိုင်ရင်း\nသီချင်းတွေကို အော့အန် . . .\nဘယ်သူတွေ သိသိ မသိသိ\nဘယ်သူတွေ တွေးတွေး မတွေးတွေး\nတနင်္ဂနွေကတော့ ရေးတေးတေး . . . ငေးရီ\nမထီတရီ ရင်ခုန်သံနဲ့ . . ။\nခုတ်ရာတစ်လွဲ၊ ပြကွက်များ ကွန့်မြူး\nအမှောင်ထဲ နှစ်စိမ်ထားတဲ့ညပါ . . .\nတနင်္ဂနွေဟာ . . .\nဗိုက်ထဲမှာ အူဘယ်နှစ်ခွေဆိုတာ သိနေပေါ့။ ။\nဘာ အိပ်မက်မှ မမက်ခဲ့ပါ\nအခန်းထဲမှာ ပုလင်းကွဲသံ၊ ခုံများလဲသံ\nတံခါးဖွင့်သံ၊ အင်္ကျီဝတ်သံ\nထို့ထက်မက ထိုအသံများရဲ့ အသံကိုပင်\nနံရံ ပုလင်း ပြတင်း တံခါး\nကြမ်းခင်း ဖိနပ် ဦးထုပ် အင်္ကျီ\nသိပါရစေ ဒေါ်ကြည်အေး။ ။\nတစ်စက္ကန့် နှစ်စက္ကန့် သုံးစက္ကန့်\nဟောင်းလောင်းပေါက်တွေ . . . .။\nငွေနဲ့ဝယ်ယူရရှိနိုင်ပါပြီ”တဲ့ . . .။\n“တွင်းဝင်မဖြောင့်တဲ့ မြွေ ”\nရေရေရာရာ တစ်စက်မှ မရှိလိုက်သေးဘူး\nယောင်ချာချာနဲ့ စုံလုံးတွေ ကန်းလိုက်ပုံ ။\nကိုယ် ကိုယ်တိုင် ။\nအ .. ရိပ် .. တွေ\nထပ်ပြီးရင်း ထပ်လာလိုက်တာ ။\nဗိုက်ထဲက အစာအဟောင်းတွေ မဖယ်ရှားခင်\n“ကျွန်တော့်ကို ကော်ဖီအဟောင်း ပူပူတစ်ခွက်ပေးပါ”။\nငါတို့ အောင်မြင်မှု ဘယ်လိုလဲ\nကျင်းက . . . . ကျဉ်းတယ်။\nတစ်ခါတစ်ရံ Jump (ဂျမ့်)ခုန်တတ်ရဲ့။\nခုထိ- အနိုင်အရှုံး မသိရသေး။\nချိန်သားကိုက် ကျင်းဝင်စေရမယ်။ ။\nနေ့စဉ်နေ့တိုင်း အပူဒဏ်ကို ရင်စည်းခံပြီး\nကမ္ဘာမြေကို အငန်းမရ ပွတ်သပ်နမ်းရှိုက်ရင်း\nဘယ်သူမှ မဖတ်ဖြစ်လိုက်တဲ့ စာ\nဒီစာကို ဖတ်ရတဲ့ အချိန်မှာ အဖေ့ဟာ ဆေးရုံကြီးတစ်ခုရဲ့ အေးစက်စက် အခန်းကျဉ်းထဲမှာ လှဲလျောင်းရင်\nလှဲလျောင်းနေမှာပေါ့။ သားဟာ ဆေးကျောင်းသား တစ်ယောက် ဖြစ်လာခ့ရဲ င် ဂုန်နီအိတ်နဲ့တူတဲ့အဖေ့ရဲ့\nအသားတွေကို အဖေမှန်း မသိဘဲဓါးန့လှဲီးချင်လည်း လှီးဖြတ်ခ့ဖဲူးမှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ်ရင် အဖေ့ရဲ့ ခံစားချက်\nပြင်းထန်လွန်းခ့တဲ့ ရင်ဘတ်နေရာက အရိုးတွေကို အံကြိတ်ပြီး လက်နှစ်ဘက်နဲ့ဆွဲဖြဲနေရင်လည်း ဆွဲဖြဲခဲ့ဖူးမှာပေါ့။\nဒါမှမဟုတ်လည်း သားကောင်မလေး စမ်းသပ် ခွဲစိတ်နေတာကို ဘေးကနေ လာကြည့်နေလည်း ကြည့်နေခ့ဖဲူးမှာပေါ့။\nဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက်လို့ ပီပီပြင်ပြင် မသိနိုင်တော့လောက်အောင် အဖေ့ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းတွေဟာ\nတစ်စစီ ကွဲပြားပြီး တချို့တလေလောက်ဟာ မြေကြီးထဲမှာ၊ တချို့လည်း ပုလင်းတွေထဲမှာ ရောက်ချင်လည်း\nရောက်နေမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် သားဟာ အဖေဆိုတာတော့ ဘယ်တော့မှ သိလိမ့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။\nပိုက်ဆံ သိပ်ချမ်းသာတဲ့သိပ်တော်တဲ့သိပ်ထက်မြက်တဲ့စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်ကြီး သားအမေဟာ အဖေ\nသေဆုံးသွားချိန်မှာ အဖေ့မျိုးဆက်သွေးကို ယူပြီး သားကို မွေးကောင်းမွေးခ့လဲိမ့်မယ်။ မွေးချင်မှလည်း မွေးလိမ့်မယ်။\nမမွေးချင်လည်း မမွေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သားဟာ သားဖြစ်လာပြီ ဆိုရင်တော့ အဖေရဲ့ ၅ဝ ရာခိုင်နှုန်းပါတဲ့သွေးသား\nအစစ်ပဲဖြစ်တယ်။ ၅ဝ ရာခိုင်နှုန်းမှာတောင် အဖေ့ဗီဇ အများကြီးပါတဲ့သားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ သားက\nသားအမေကို ကျွန်တော့်အဖေ ဘယ်သူလဲလို့ မေးတ့အဲ ခါ သူဟာ သားကို ဆူလိမ့်မယ်။ သားဂစ်တာတီးတ့အဲ ခါ\nသားကိုဆူလိမ့်မယ်။ ကဗျာတွေရေးတ့အဲ ခါ သားကို ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်လိမ့်မယ်။ ပန်းချီဆွဲတ့အဲ ခါ\nသားရဲ့ ကင်းဗတ်စ်တွေကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိမ့်မယ်။ ပြီးရင် သားကို ရင်ခွင်မှာ အပ်ပြီး ငိုလိမ့်မယ်။ သားကို စာတွေ\nအတင်းကျက်ခိုင်းပြီး ဆေးကျောင်း အတင်းတက်ခိုင်းလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် အဖေက ဒီအချိန်မှာ သားဆရာဝန် ဖြစ်ချင်\nဖြစ်နေမှာလို့ ပြောတာပေါ့။ အင်း အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် သားမှာ အဖေ့တုန်းကလို စိတ်ညစ်စရာတွေ\nလောကကြီးကို မုန်းတီးတာတွေ၊ နောက်ကျောကို ဓါးန့ထဲိုးတဲ့လူတေ၊ွ အချစ်ဆိုတဲ့စကားလုံးကို သိပ်ပြီး\nအလေးအနက်ထားတဲ့ကောင်မလေးတွေမတွေ့ပါစေန့လဲို့ တမလွန်က အဖေက ဆုတောင်းမိနေမှာတော့\nသားကို သားအမေဟာ မွေးခ့ေဲ ကာင်းမွေးခ့လဲိမ့်မယ်။ မမွေးရင်လည်း မမွေးခ့ဘဲူး။ ဒါပေမယ့် အဖေ့ကို သိပ်ချစ်ခဲ့\nသိပ်မုန်းခ့သဲူသားအမေဟာ တစ်ခါတုန်းက အဖေ့မျိုးဆက်ကို လိုချင်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ အဖေကတော့\nဘယ်တုန်းကမှ မလိုချင်ခ့ဘဲူး။ သားဟာ အဖေ့မျိုးဆက် ဟုတ်ချင်လည်း ဟုတ်လိမ့်မယ်။ မဟုတ်ချင်လည်း\nမဟုတ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သားဟာ မျက်မှောင်ကြုံ့ ကြည့်တတ်ရင်၊ အရာရာကို အလျော့ပေးတတ်ရင်၊ စာကျက်ရမှာ\nပျင်းရင်၊ လောကကြီးနဲ့ဖီလာဆန့်ကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တော့ သေချာပါတယ်။ သားအမေဟာ\nအဖေသေဆုံးသွားတ့ေဲ နာက်မှာ သားကို မွေးခ့လဲိမ့်မယ်။ သားဟာ အဖေ့ရင်ကို ခွဲခ့သဲူဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။\nမင်းအခုချိန်ထိ ဝေခွဲမရဘဲမယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာ အဖေသိပါရဲ့။ ဒီစာကို ဖတ်ရင်းနဲ့မင်းရဲ့ အင်္ကျီလေးကို\nပြန်နမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ မင်းဆွတ်ထားတဲ့ရေမွှေးနံ့ဟာ အဲလိဇဘက် အာဒင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေမယ်။ ဒါမှမဟုတ်\nတော်မီ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ အဲလိဇဘက် အာဒင်ဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ မင်းဟာ မင်းအမေ အခန်းထဲကနေ သူဆွတ်နေကြ\nရေမွှေးကို ယူဆွတ်ခ့လဲို့ ဖြစ်မယ်။ တော်မီဆိုရင်တော့ မင်းသိတတ်စ အရွယ်ထဲက မင်းအမေ မင်းအတွက်\nဝယ်ပေးတဲ့ရေမွှေးဟာ ဒီတစ်မျိုးထဲပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဘာလို့လည်း ဆိုရင် အဖေက ဒီရေမွှေးကို အရမ်းကြိုက်ခ့တဲ ယ်။\nမင်းအမေဟာ အဖေ ဒီရေမွှေး ဆွတ်လာရင် အဲဒီအနံ့ကို သိပ်ကြိုက်လွန်းလို့ ခဏခဏ ခိုးခိုး ရှူဖူးပါသတဲ့။ ဟော မင်း\nအင်္ကျီကို ယောင်ပြီး နမ်းမိသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက် တစ်ခုခု ဟုတ်နေပါလားဆိုပြီး မျက်မှောင်ကျုံ့ သွားလိမ့်မယ်။\nဟော ဘာကြောင့်များ ဒီလောက် သိနေရတာလည်း ဆိုပြီး မင်းပြုံးလိုက်ပြီ။\nမင်းအဖေ့အကြောင်း မေးတိုင်းမေးတိုင်းမှာ မင်းအမေဟာ ပုံပြင်ဆန်ဆန် ဇာတ်လမ်းတွေကို ပြောပြလိမ့်မယ်။\nတစ်ခါတစ်လေတော့လည်း ဒါတွေဘာလုိ့လာမေးနေရတာလဲဆိုပြီး အော်ငေါက်လွှတ်လိမ့်မယ်။ တကယ်တော့\nဒါတွေဟာ အစစ်အမှန်တရား တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖေဟာ သူ့ကို သိပ်ချစ် သိပ်မြတ်နိုးခ့တဲ ယ်။ သူကလည်း\nအဖေ့ကို ချစ်ခဲ့မြတ်နိုးခ့ပဲါရဲ့။ နှစ်ဦးသား နားလည်မှုတွေလည်း ထားခြဲ့ကတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြသနာက အဲဒီ\nနားလည်မှုဟာ အဓိပါယ် ကွဲလွဲနေတာပဲ။ အဖေလက်ခံတဲ့ချစ်ခြင်းတရားနဲ့မင်းအမေ လက်ခံတဲ့ချစ်ခြင်းတရားက\nလွဲနေကြတယ်။ မချစ်ဘူးလားဆိုရင် ချစ်ကြပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို မမြင်နိုင်တဲ့ကွဲလွဲချက် သေးသေးလေးကပဲ\nအဖေတို့ နှစ်ဦးသားကို ဝေးစေခ့တဲ ယ်။ မင်းအမေက အဖေ့ကို သိပ်မုန်းခဲ့တယ်။ အချစ်ကြီးလို့\nသားကို ပြောမယ့်သာ ပြောနေရတယ်။ သားအဖေ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ ကျေနပ်ခ့မှဲာ မဟုတ်ဘူးဆုတိာ\nအဖေသိပါတယ်။ မင်းဟာ အဖေ့ကို လူဆိုးတစ်ယောက် တာဝန်မကျေတဲ့ အဖေတစ်ယောက် အနေနဲ့\nမြင်နေခ့မဲ ယ်ဆိုတာ အဖေသိတယ်။ ဒီအတွက် မင်းအမှန်တရားကို သိအောင်လို့ ဒီစာကို အဖေရေးခ့တဲာပဲ။\nဒီနေ့ဟာ မင်းအသက် ၂ဝ ပြည့်တ့ေဲ န့ပေါ့။ မင်းအမေက မင်းကို ဘယ်မှ မသွားရဘူးဆိုပြီး အိမ်မှာ\nနေခိုင်းထားလိမ့်မယ်။ မင်းက ကောင်မလေး တစ်ယောက်န့နဲ့ဲနေ့လည်စာ အတူစားဖို့ ချိန်းထားလိမ့်မယ်။\nသေချာပါတယ် မင်းအမေဟာ မင်းကို ပေးလွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုနဲ့အိမ်တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး\nသူအပြင်ထက်ွသွားလိမ့်မယ်။ မင်းအတွက် ဘုရားမှာ သွားဆုတောင်းတာပေါ့။ စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့မင်းက မင်းအမေ\nဘာကြောင့် ဒီလို ဒေါသတကြီးနဲ့ချုပ်ခြယ် တတ်ရတားလည်း ဆိုတာကို စဉ်းစားရင်း မင်းအမေရဲ့ အခန်းထဲကို\nဝင်မွှေလိမ့်မယ်။ အဖေနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ဘာများ သိရမလဲပေါ့။ ပထမဆုံး တွေ့မှာကတော့ သူ့ဒိုင်ယာရီပေါ့။\nအရင်ကတော့ သူဟာ ဒိုင်ယာရီရေးတာ ဝါသနာ မပါခ့ဘဲူး။ အဖေနဲ့ရည်းစားဖြစ်ပြီးချိန်ကစလို့ သူစရေးခ့တဲာ\nဒီနေ့အထိ ရေးနေဆဲ ဖြစ်မှာပါပဲ။ မင်း အဲဒီစာအုပ်ကို ယူပြီး သူ့အခန်းထဲက နေထွက် ပြီးတော့ မင်းအခန်းကို\nမင်းပြန်လာလိမ့်မယ်။ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ မင်း အဖေ့နာမည်ကို အရင်ဆုံး ရှာလိမ့်မယ်။ တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက\nအဖေ့နာမည်ကို N ဆိုပြီး အဓိပါယ်ဝှက်နဲ့ရေးထားလိမ့်မယ်။ မင်းဖတ်ရပါလိမ့်မယ် နာကျင်မှုတွေအကြောင်း။\nဒီလိုဖတ်ရင်းနဲ့N ရဲ့ အကြောင်းကို ရောက်သွားတိုင်း မင်းတစ်ခုခုကို သတိထားမိလာလိမ့်မယ်။ အဲဒါက\nပန်းချီကားတွေ။ အဖေ မမှားဘူးဆိုရင် အဖေ့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေအကြောင်း သူရေးထားလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ခဏခဏ\nသတိပြုမိလာတ့အဲ ခါ မင်းစိတ်ထဲမှာ အိမ်ရှေ့ခန်းက အနီရောင်ရဲရဲပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို သွားသတိရလိမ့်မယ်။\nအဲဒီအခါ ချက်ခြင်းထပြီး မင်းအိမ်ရှေ့ခန်းကို ထက်ွလာလိမ့်မယ်။ မင်းအဲဒီ ပန်းချီကားကိုကြည့်တယ်။ ပြီးတော့\nဖြုတ်ဖို့ ကြိုးစားမယ်။ လွယ်လွယ်န့ေဲ တာ့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းအမေဟာ ဖုန်သုတ်ရုံကလွဲပြီး ဒီပန်းချီကားကို\nမထိခ့တဲာမင်းအသက်အထိပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းဖြုတ်တာ အောင်မြင်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ အဲဒီ\nပန်းချီကားရဲ့ နောက်မှာ ဒီစာအရှည်ကြီးကို မင်းတွေ့တာပဲပေါ့။\nဒီနေ့ဟာ မင်း အသက် ၂ဝ ပြည့်တ့ေဲ န့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မင်းမသိခ့တဲ့ အဖေနဲ့အမေတို့ အကြောင်းတွေကို သိသင့်တယ်\nထင်လို့ မင်းအမေ နေတဲ့အခန်းကို ခက်ခက်ခဲခဲလာပြီး သူအခန်းထဲခဏဝင်သွားတုန်း အဖေ ဒီစာကို ဒီနေရာမှာ\nထားခ့တဲ ယ်။ တကယ်တော့ ဒီစာရေးနေချိန်မှာ ဒါတွေက မဖြစ်သေးပါဘူး။ အဖေက စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သလို\nမင်းအမေဖြစ်လာမယ့် သူကလည်း ငိုနေဆဲပေါ့။ မင်းဒီစာ ဖတ်နေချိန်မှာတော့ မင်းအမေ အသက်က ၅ဝ နှစ်\nရှိနေလိမ့်မယ်။ အဖေကတော့ အေးစက် ခြောက်သွေ့တဲ့အအေးခန်းတစ်ခုထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် ဖန်ပုလင်းတွေထဲမှာ\nတစစီဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ တကယ်တော့လည်း ဒါတွေက အဖေမဟုတ်တော့ ပါဘူး။\nအဖေ့ရဲ့ ရုပ်တွေနာမ်တွေက ချုပ်ငြိမ်းသွားခြဲ့ပီး ဘဝတစ်ခကို ကူးခြဲ့ပီး ဖြစ်လိမ့်မယ်။\nတကယ်တော့ အဖေ့နာမည်ဟာ မင်းနဲ့သိပ်မစိမ်းဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ အဖေ့နာမည်နဲ့လှူဒါန်းထားတဲ့\nပစ္စည်းတော်တော်များများကို မင်းကျောင်းမှာ မကြာခဏ တွေ့ ဖူးနေမှာပါ။ အဲဒါဟာ အဖေပဲပေါ့။ မင်းအမေနဲ့အဖေ\nလမ်းခွဲကြ ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘယ်တော့မှ တို့တတွေမျက်နှာချင်း မဆိုင်ဖြစ်ကြတော့ဘူး။ အဖေ့ကို မြင်ရင်\nသူနာကျင်မှာစိုးလို့ သူရှိနိုင်မယ့် နေရာတွေမှန်သမျှကို အဖေရှောင်ခ့တဲ ယ်။ သူကလည်း အဖေ ရှိနိုင်မယ့်\nနေရာတွေကို ရှောင်ခ့တဲ ယ်။ သူက ဘယ်လောက်တောင် အဖေ့ကို စိတ်နာလည်း ဆိုရင် အဖေ့လက်ရေး လှလို့\nရေးပေးပါဆိုပြီး သူ့စာအုပ်လေးတွေမှာ ရေးပေးထားခဲ့ဖူးတဲ့အဖေ့လက်ရေးရှိတဲ့စာရွက်တွေကိုတောင် သူက\nဆုတ်ဖြဲပစ်ခ့တဲ ယ်။ တကယ်တော့ ချစ်ခင်နှစ်သက်ကြချိန်မှာ အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားခဲ့ ကြတဲ့အရာတွေကို လမ်းခွဲ\nကြချိန်မှာ ဖျောက်ဖျက် ပစ်ကြတယ်ဆိုတာ မကောင်းပါဘူးကွာ။ အဖေ့ဆီမှာတော့ သူနဲ့ပတ်သတ်တာတွေအားလုံး\nရှိနေပါသေးတယ်။ အဖေက အမှတ်တရ ပစ်စည်းလေးတွေဆိုရင် မှတ်မှတ်ယယ သိမ်းထားတတ်တဲ့အကျင့်ရှိတော့\nသူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကအစ အဖေ့သိမ်းထားခ့တဲာပါ။\nမင်းက မင်းအမေ အဖေ့ကို အမှတ်တရ ပေးထားခ့တဲာလေးတွေကို ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သွားကြည့်နိုင်ဖို့\nအဖေနောက်ဆုံး နေခ့တဲ့ အိမ်လေးရဲ့ လိပ်စာကို ရေးထားခ့တဲ ယ်။ အိမ်အဲဒီအိမ်လေးမှာ မင်းအဘိုး မင်းအဘွား\nအဖေ့ရဲ့ မိဘတွေရှိနေကြဆဲဖြစ်မှာပါ။ အဖေ သေဆုံး သွားချိန်မှာ မင်းအဖိုးအဖွားတွေက အသက် ၅ဝ နား\nကပ်နေပြီပေါ့။ ဒါပေမယ့် သူတို့တွေ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှိ ထင်ရှား ရှိနေကြလိမ့် ဦးမယ်လို့ အဖေ ယုံကြည်ပါတယ်။\nအဖေတို့ အမျိုးက အဖေဘက် ဗီဇ တူကြတာ များတယ်။ အဖေ့ အဖေ မင်းအဖိုးဟာ သူ့အဖေနဲ့ရုပ်ချင်းဆင်တယ်။\nအဖေကလည်း မင်းအဖိုးနဲ့ရုပ်ချင်း အတော်တူတယ်။ မင်းလည်း အဖေနဲ့ဆင်မှာပါ။ မင်းရော မင်းအမေ မသိဘဲ\nကောင်မလေး ဘယ်နှစ်ယောက်များ ရနေခြဲ့ပီလဲ။ ဩော် စကားစ ပြတ်သွားတယ်။ ခုနက လိပ်စာကို ရခ့ရဲ င်\nမင်းအဖေ့အိမ်ကို သွားပေါ့။ အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့ရင် ဒီစာလေးကို ပြပြီး အဖေသေတ္တာလေးကို\nတောင်းယူပေါ့။ အဲဒီအထဲမှာ မင်းတွေ့ချင်တာတွေအဖေ့အကြောင်းတွေအားလုံး တွေ့ ရလိမ့်မယ်။\nမင်းအတွက်တော့ အမွေ မထားခဲ့နိုင်ဘူးသားရယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအထဲမှာ အဖေ အနှစ်သက်ဆုံး ဖောင်တိန်လေး\nတစ်ချောင်းရှိတယ်။ အဲဒီဖောင်တိန်လေးမှာ မင်းနာမည်ကို အဖေ ထိုးထားခဲ့တယ်။ အံ့ဩနေလား သား။\nတစ်ချိန်တုန်းက မင်းကိုမွေးရင် ဘယ်လိုနာမည်ပေးမယ်ဆိုတာ မင်းအမေနဲ့အဖေ တစိတ်ထဲတိုင်ပင်ခြဲ့ကတယ်။\nမင်းအမေဟာ အဖေ့ကို နာကျည်းပေမယ့် ဒီနာမည်လေးကိုတော့ မင်းကို အမှတ်တရ ပေးမယ်ဆိုတာ အဖေ\nတဆက်တည်းမှာပဲမင်းကို တန်ဖိုး ဆိုတဲ့စကားလေးတစ်ခွန်း အကြောင်းကို ပြောပြချင်သေးတယ်။ လောကကြီးမှာ\nတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တန်ဖိုးထားတဲ့အရာတွေဟာ မတူကြဘူး။ အဖေ့သူငယ်ချင်း ကဗျာဆရာ\nတစ်ယောက်ရဲ့ ကဗျာလေး ရှိဖူးတယ်။\nအသံသာမြည်တယ် စူးရှမှုမရှိတော့သော နှလုံးသားတစ်ခုအကြောင်း\nသင့်ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး\nမိန်းမတစ်ယောက်အတွက် အပျိုစင်ဘဝတဲ့\nကဗျာဆရာတစ်ယောက်အတွက် ကာရံနဲ့သံစဉ်တွေ\nပန်းချီဆရာတစ်ယောက်အတွက် မျဉ်းတွေ အရောင်တွေ စုတ်ချက်တွေ\nသီချင်းရေးဆရာအတွက် နှလုံးသားရဲ့ ဒဏ်ချက်တွေ\nအရူးတစ်ယောက်အတွက် ခေါင်းထက်က ပန်းတစ်ပွင့်\nစကားတွေဟာ လမ်းကြောင်း မှားလာတယ်\nနားမလည်နိုင်တာ ပြဿနာတွေရဲ့ ဇာစ်မြစ်\nကျွ န်တော်တို့ စိတ်တွေညစ်ကြရတယ်\nအချစ်ဆိုတဲ့စကားလုံးသက်သက် နှစ်လုံးအတွက်\nမင်းတန်ဖိုးထားတဲ့အရာဟာ တခြားသူတစ်ယောက် တန်ဖိုးထားတ့အဲ ရာ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်လိမ့်မယ်။\nတခြားသူတစ်ယောက် တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာကိုလည်း မင်းတန်ဖိုးထားမိချင်မှ ထားမိလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါမှာ\nပြဿနာတွေဖြစ်ကြတာပဲ။ ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားတဲ့လူတစ်ယောက်ကို မင်းက ငွေသွားပေးမိရင် ဒီလူကို\nစော်ကားလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာမျိုးပေါ့။ အဖေ တန်ဖိုးထားတဲ့အရာက ဘဝမှာ စိတ်ချမ်းသာ ပျော်ရွှင်မှု။ မင်းအမေ\nတန်ဖိုးထားတဲ့ အရာက လူ့ကျင့်ဝတ်တွေ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ။ အဲဒီနှစ်ခုဟာ သေသေချာချာ တွေးကြည့်လေ\nလမ်းကြောင်းက ကွာခြားလေပဲငါ့သား။ သူတန်ဖိုးထားတဲ့ဂုဏ်သိက္ခာတွေကျင့်ဝတ်တွေက အဖေ့အတွက်တော့\nအလွန်တရာ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ဟန်ဆောင်မှုတွေလို့ ခံယူထားတယ်။ ဒီလိုပဲအဖေတန်ဖိုးထားတဲ့စိတ်ချမ်းသာမှု\nဆိုတာကိုလည်း သူမခံစားနိုင်ဘူး။ သူယူဆတဲ့ပျော်ရွှင်စိတ်ချမ်းသာမှုဆိုတာက အောင်မြင်မှုတွေချမ်းသာမှုတွေရဲ့\nနောက်က လိုက်ပါလာတဲ့အရာတွေတ့ေဲ လ။ အဲဒီအတွက် သူက ပျော်ရွှင်မှုကို လိုချင်ရင် အောင်မြင်မှုအောင်\nအရင်လုပ်ရမယ်လို့ သူက ခံယူတယ်လေ။ ဘယ်သူမှားတယ် ဘယ်သူမှန်တယ်လို့ အဖေ မပြောပါဘူး။\nဒါကြောင့်လည်း လူတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တန်ဖိုးထားတဲ့အရာတွေ ကွာတယ်လို့ အဖေမင်းကို ပြောခ့တဲာပေါ့။\nဒီတန်ဖိုးဆိုတဲ့စကားလေး နှစ်လုံးကြောင့်ပဲအဖေတို့နှစ်ယောက်ဟာ ပြဿနာတွေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ\nတက်ခြဲ့ကတယ်။ သူပြောလေ့ရှိတဲ့ရှင်ဟာ ကျွန်မကို တန်ဖိုးမထားဘူး ဆိုတဲ့စကားကို အဖေအမုန်းဆုံးပဲ။ ဂျူးရဲ့\nချစ်ခြင်း၏ အနုပညာ ဆိုတဲ့ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲက ယောက်ျားလို အဖေဟာ သူမသိလိုက်တဲ့ပျော်ရွှင်မှုတွေ\nအလိုက်သိမှုတွေများစွာကို ဖန်တီးပေးခ့ပဲါတယ်။ ဒါပေမယ့် ခက်တာက မင်းအမေဟာ ဂျူးဆိုတာ\nစစ်မီးလျှံတွေကြားက လူမျိုး ဆိုတာလောက် သိတာ။ အဖေ ခက်ခက်ခဲခဲရှာဝယ်ထားတဲ့အဲဒီဝတ္ထုစာအုပ်လေး\nသူဖတ်ပါစေတော့လို့ လက်ဆောင်ပေးတ့အဲ ခါ တစ်ပါတ်လောက် အကြာမှာ အဲဒီစာအုပ် ပျောက်သွားတယ်။ အဖေ\nလက်ရေးလေးတွေနဲ့သေသေသပ်သပ် ကဗျာစာအုပ်လေးတစ်အုပ် လုပ်ပြီး လက်ဆောင်ပေးတ့အဲ ခါ အဲဒီစာအုပ်ကို\nအခြားစာအုပ်တေနွ့ဲရောသွားပြီး ရောင်းစားလိုက်မိသတ့။ဲ ထားပါတော့ ဒါတွေက အဖေ့ဘက်က ခံစားရတဲ့\nခံစားချက်တွေပေါ့။ သူ့ဘက်ကလည်း အဖေ့အပေါ်မှာ မကျေနပ်ချက်တွေ ရှိမှာပေါ့။\nအဖေဟာ သူတန်ဖိုးထားတဲ့ အရာတွေကို တတ်နိုင်သမျှ လိုက်ပြီး တန်ဖိုးထားနိုင်ဖို့ ကြိုးစားခ့ပဲါတယ်။ တချို့အရာတွေ\nတတ်နိုင်ခ့သဲ လို တချို့အရာတွေမှာလည်း မတတ်နိုင်ခ့ဘဲူး။ လူ့ကျင့်ဝတ်တွေဂုဏ်သိက္ခာတွေဆိုတာ\nဟန်ဆောင်နေတဲ့အရာတွေလို့ အဖေယူဆထားတာမို့ ဒါတွေကို အတင်းအကျပ် လုပ်ယူရတာဟာ ပိုပိုပြီး\nမွန်းကြပ်တယ်။ အဖေဟာ လူတကာ တန်ဖိုးထားချင်တဲ့နာမည်ကိုတောင် တန်ဖိုးမထားချင်ဘူး။ လူသာ\nသေချင်သေပါစေ နာမည်မသေစေနဲ့ဆိုတဲ့စကားကိုလည်း လက်မခံဘူး။ လူတောင် သေသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ\nနာမည် ဆိုတာ မသေတော့ရော မင်းဘာလုပ်နိုင်တော့မှာလဲကွာ။ ဒီလိုပြောတော့ အဖေ့ကို ကိုယ့်မျိုးဆက်တွေအတွက်\nဒါဟာ မစဉ်းစားတော့ဘူးလားလို့ မင်းမေးကောင်း မေးလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ အဖေဟာ ယန်းပေါဆတ်ကို\nသဘောကျသူ၊ ဒဗူးဗွားကို နှစ်သက်သူ တစ်ယောက် ဆိုတာကိုတော့ မမေ့ပါန့လဲို့ သတိပေးချင်တယ်။ ပုဂ္ဂလိက\nဆန်တ့အဲ တွက် အဖေဟာ အတ္တကြီးသူလို့ မင်းထင်မယ်ဆိုလည်း ထင်လို့ ရပါတယ်။ အဖေ့ဘဝ တစ်လျှောက်လုံးမှာ\nသူတစ်ပါးရဲ့ အကူအညီဆိုတာ ရခဲခ့တဲ ယ်။ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ဘဝကို ရပ်တည်ဖို့ ကြိုးစားခ့ရဲ တယ်။ အဲဒီအတွက်\nမိမိကိုယ်သာ ကိုးကွယ်ရာ ဆိုတဲ့စကားကို သိပ်ကြိုက်သလို အခြားသူတွေအပေါ်မှာ သံယောဇဉ်လည်း\nဒီလိုနဲ့ချစ်ခြင်းတရားကို အကြောင်းပြုပြီး အဖေတို့ နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပေါင်းစပ်နိုင်ဖို့\nကြိုးစားခ့တဲ ယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အချိန်တွေ ကြာလာတာန့အဲ မျှ နာကြင်မှုတွေပိုပိုများလာတယ်။ ပထမတော့\nစကားလုံးတွေ မသုံးဘဲ မြိုသိပ်နေကြတယ်။ နောက်တော့ သူမခံနိုင်တော့ဘူး။ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။\nဘယ်တုန်းကမှ သူ့ဆီမှာ မတွေ့ရတဲ့ကြမ်းတမ်းခက်ထန်တဲ့စကားလုံးတွေစွပစ်ွဲမှုတေကွို အဖေလက်ခံလာခ့ရဲ တယ်။\nအဖေဟာ သူပေါက်ကွဲတိုင်း တရားခံတစ်ယောက် ဖြစ်လာခ့တဲ ယ်။ အဖေဟာ ဇင်ဝါဒီ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေမယ့်\nတိတ်ဆိတ်ခြင်း သိမ်မွေ့ခြင်း ကို မြတ်နိုးတ့သဲူတစ်ယောက်ပါ။ အဲဒါကြောင့် ဒီလို ကြမ်းတမ်းခက်ထန်မှုတွေ\nဒေါသတေကွို ကြုံရတ့အဲ ခါ အဖေ အရမ်းကြောက်တယ်။\nဒီနေ့ကတော့ အဖေန့သဲူအကြီးအကျယ် စကားများခြဲ့ကတဲ့နေ့ပဲပေါ့။ သူဟာ ဒေါသတွေတအားထွက်လွန်းလို့\nအဖေ့ကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်တယ်။ အဖေဟာ ဓားတစ်ချောင်း သူ့ကို ပေးပြီး စကားတွေဆက်ပြောမနေဘဲတစ်ခါထဲ\nထိုးလိုက်ဖို့ ပြောခ့တဲ ယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ အေးမြတယ်လို့ အဖေယုံကြည်ထားတယ်။ အခုလို ဒေါသတွေ၊\nမာနတွေ၊ ခက်ထန်မှုတွေဟာ ဘာတွေလဲဆိုတာ အဖေ မစဉ်းစားတတ်ခ့ဘဲူး။ နောက်ဆုံးတော့ ရှင့်မျက်နှာ ကျွန်မ\nဘယ်တော့မှ မကြည့်ချင်ဘူးလို့ သူငိုပြီး ပြောခ့တဲ ယ်။ အဖေက သူ့ကို သုံးကြိမ်တိတိ ပြန်မေးတယ်။ သူအဲဒီလိုပဲ\nပြန်ပြောတယ်။ ပြီးတော့ သူဟာ အခန်းထဲ ပြေးဝင်ပြီး အခန်းတံခါးကို ပိတ်ထားလိုက်တယ်။\nသား အဖေ ဒီစာကို သူနဲ့တံခါးတစ်ချပ်ခြားတဲ့ နေရာမှာပဲတစ်ထိုင်တည်း ရေးဖြစ်ခ့တဲ ယ်။ နောင်တစ်ချိန်\nမင်းဖတ်ရအောင်လို့ပေါ့။ သူအဖေ့ကို ဘယ်လောက်ချစ်တယ်ဆိုတာ အဖေသိတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဖေကြောင့်\nကိုယ်ချစ်တ့သဲူစိတ်ဆင်းရဲနေရတာမျိုး ထပ်မဖြစ်စေချင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း စွန့်ခွာသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။\nဒီစာကို ရေးပြီးတ့အဲ ခါ အခန်းထဲက ပန်းချီကားလေး နောက်မှာ ထည့်ထားခ့မဲ ယ်။ နောင်အနှစ် ၂ဝလောက်\nကြာတ့အဲ ခါ ဒီစာကို မင်းဖတ်ရမှာပေါ့။ အဖေ့ပါးပြင်ဟာ သူရိုက်လိုက်တ့ဒဲ ဏ်ကြောင့် အခုထိ ပူနွေးနေဆဲပဲ။ ဒါကို\nအဖေ မနာကျင်ပါဘူးကွယ်။ သူငိုကြွေးနေတဲ့အသံတွေက အဲဒီထက် အဆပေါင်းများစွာ နာကျင်စေပါတယ်။\nဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ အဖေ အေးချမ်းသာယာတဲ့မြို့လေး တစ်မြို့မှာ သွားနေခ့တဲ ယ်။ တောင်ယာခြံလေး တစ်ခုမှာ\nသစ်ပင်တွေစိုက်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု ပြုခ့တဲ ယ်။ တခါတလေတော့လည်း ကဗျာလေး မတောက်တခေါက်၊\nဝတ္ထုတိုလေး နဲနဲပါးပါး ရေးဖြစ်တာပေါ့။ အဖေ့ဘဝမှာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေ၊ ခေတ်မီ အသုံးအဆောင်တွေ ဘာမှ မရှိပါဘူး။\nသူငယ်ချင်းတွေနိုင်ငံတကာကို လှည့်ပတ်သွားပြီး သူတို့ အတွေ့အကြုံတွေပြောပြတ့အဲ ခါ အဖေက\nကိုယ့်စိုက်ခင်းထဲက သစ်သီးတွေကို ခူးပြီး ဧည့်ခံတာပေါ့။ ဝေးလံသီခေါင်တဲ့အဖေနေခ့တဲ့ နေရာကို သူတို့တွေလည်း\nတော်တော်နဲ့မရောက်နိုင်ပါဘူး။ တစ်နှစ်လုံးနေမှ ဧည့်သည် တစ်ယောက် နှစ်ယောက် ရောက်လာတတ်တဲ့\nအဖေ့အိမ်ကလေးမှာ စာအုပ်တွေ၊ ဂီတသံတေကွိုပဲအဖေအဖော်ပြုခ့တဲ ယ်။ ကျန်းမာရေး မကောင်းတဲ့အဖေဟာ\nကိုယ့်ဘဝသက်တမ်း ဘယ်လောက်ရှိမယ် ဆိုတာကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သိပါတယ်။ အဲဒီအတွက် အဖေမသေခင်မှာ\nစုဆောင်းထားတဲ့ငွေတွေငွေမင်းအတွက် ရည်စူးပြီး နေရာအနှံမှာ လှူဒါန်းခ့တဲ ယ်။ သူ အဖေ့အတွက် ခံစား နာကျင်\nဝမ်းနည်း ခ့ရဲ တာတွေအတွက် အဖေ့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်မှု တစ်ခုဆိုရင်လည်း မမှားပါဘူး။ သူလည်း သိမှာ\nပျော်ရွှင်ပါစေ သားရေ။ မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကို အမြဲဂရုစိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ အမေကို အမြဲတမ်း အလေးထားပါ။ မင်းအပေါ်\nတာဝန်မကျေနိုင်ခ့တဲ့ အဖေ့ကိုတော့ မင်းခွင့်လွှတ်ပါလို့ မပြောချင်တော့ပါဘူး။ မင်းအမေကိုလည်း အဖေက\nတောင်းပန်ခ့တဲ့ အဲ ကြောင်း ပြောပြလိုက်ပါကွာ။\nကျွ န်တော်ဟာ လက်ထဲက စာလေးကို အထပ်ထပ် အခါခါ ပြန်ဖတ်ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းလို့ လာပါတယ်။\nကျွ န်တော့် ရှေ့ နံရံက ပန်းချီကားလေးဟာ ကျွ န်တော့်ကို ပြန်ကြည့်နေသလို ခံစားလာရတယ်။ ကျွ န်တော့်နားထဲမှာ\nငိုရှိုက်သံတွေ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ကြားလာရတယ်။ ချစ်ခြင်းတရားရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွေလားလို့\nကျွန်တော် ပြန်မေးမိတယ်။ ကြည်နူးဖွယ် ညနေခင်းလေးတွေကို ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။ စိုစွတ်အိထွေးတဲ့\nအနမ်းလေးတွေကို ပြန်သတိရလာတယ်။ ကျွန်တော် မုန်းတဲ့မျက်ရည်တချို့ဟာ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေမှာ တွဲခိုဖို့\nကြိုးစားလာတယ်။ ကျွန်တော် ဒီအခန်းထဲက ထွက်ခွာဖို့ အချိန်ကျခြဲ့ပီပဲ။ ပင့်သက် တစ်ရှိုက်ကို ချရင်း ကျွန်တော်\nလက်ထဲက စာလေးကို ပန်းချီကား နောက်မှာ ထည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်မိချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါးဟာ\nရုတ်တရက် ပွင့်လာခ့တဲ ယ်။ ချစ်သူလို့ ခေါ်ရင်း သူမဟာ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲပြေးဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို\nတင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားလိုက်ပါတယ်။ အို သူမ မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေ ရွှဲစိုလို့ ကျွ န်တော့်\nမျက်ဝန်းတွေမှာ ကျတော့ရော။ ကျွန်တော်ဟာ အမည်မဖော်ပြနိုင်တဲ့ခံစားမှုကြောင့် မျက်ရည် ကျခ့ရဲ ပြီပဲ။ ကျွန်တော့်\nစိတ်ထဲမှာ အရာအားလုံးဟာ ရှင်းလင်းသွားပြီ။ သူပျော်ရွှင်တ့အဲ ခါ ကျွန်တော် ပျော်ရွှင်ရပြီး သူစိတ်ညစ်ရတ့အဲ ခါ\nကျွ န်တော်လည်း စိတ်ညစ်ရတယ်။ သူလည်း ဒီအတိုင်းပဲ နေမှာပါပဲ။ ကျွ န်တော်တို့ တန်ဖိုးထားတဲ့အရာဟာ ကိုယ့်ရဲ့\nစိတ်ချမ်းသာမှုထက် ကိုယ်ချစ်တ့သဲူရဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှု ဆိုတာကို အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ နားလည်သွားခြဲ့ပီလေ။\nတကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အဝေးကြီးကို ကြည့်နေခြဲ့ပီး နီးနီးလေးက အကြောင်းအရာတွေကို\nမေ့နေမိခြဲ့ကတာပါ။ အခုတော့ အချစ်ဆိုတဲ့အရာတစ်ခုအပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ထားတဲ့တန်ဖိုးတွေ တူညီသွားပြီ\nဆိုတာကို ငိုနေတဲ့သူ့မျက်ဝန်းတွေကြားထဲကနေ ကျွန်တော် တွေ့ ခ့ရဲ တာကိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ\nစာကြွင်း။ ကျွန်တော် ခံစားချက် အပြည့်နဲ့ရေးဖြစ်ခ့တဲ့ အဲဒီ စာလေးကိုတော့ အမှတ်တရ အဖြစ်နဲ့ကျွန်တော် ပြန်ပြီး\nမယူခ့ေဲ တာ့ပါဘူး။ သူလည်း ဒီစာလေး ရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ သိလိမ့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း\nဘယ်တော့မှ မပြောခ့ပဲါဘူး။ အဲဒီစာလေးဟာ အခုထိကို အဲဒီပန်းချီကားရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေဆဲပဲဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။\nFiled under idea 100th Issue2comments\nကျွန်မလက်ထဲမှာ ကိုင်ထားသည့် စာရွက်ပိုင်းလေးမှာ မိုးရေဖြင့် စိုရွှဲနေပြီ။ စာလုံးတွေကတော့ မင်ဖြင့်ရေးထားတာမဟုတ်လို့ ဖတ်လို့ရနေလိမ့်ဦးမည်။ အခုနေ မိုးသဲသဲမှာ ဖြန့်မဖတ်လိုက်နှင့်ဦး။ ရေနူးနေသည့်စာရွက်သည် မိုးရေအရှိန်ဖြင့် စုတ်ပြဲသွားနိုင် သည်။ မတ်စောက်စွာ မြင့်တက်သွားသည့် အဆောက်အဦအ၀င် ကွန်ကရစ်ကားလမ်းကို မိုးစက်များအကြား ကိုယ်ကို ရုန်းလျက် တက်ရသည်။ ဒီအဆောက်အဦမှာ နေသူတွေသည် ကိုယ်ပိုင်ကားရှိသူတွေချည်း ဖြစ်လေသလား။ အဆောက်အဦဆီသို့ လူသွား လမ်း လုံးဝမရှိ။ ကားသွားရာ ကွန်ကရစ်လမ်းကိုပဲ အသုံးပြုရတော့မည်။\nလာရင်းကိစ္စ မေ့လျော့ခြင်းသီအိုရီ စာအုပ်ယူရန်။\nအောက်ဘက်က စူပါမားကတ်တွင် အိပ်ရာခင်းဝယ်ရန်။\nကောင်းပြီ။ ပထမဆုံးစာကြောင်းက ပထမဆုံး ဆောင်ရွက်ရမည့်အလုပ်ပေါ့။ အမှတ်(၇၀၆) ပင်လယ်ပြာကွန်ဒိုတိုက်ခန်း။ ရှေ့ အတက်မှာ မြင်နေရသော အပြာရင့်ရင့် အတွဲလိုက် အထပ်မြင့်တိုက်ခန်းစုကြီးသည် မိုးသဲသဲအောက်မှာ ပိုပြီး မှိုင်းမှောင်နေသည်။ မျက်နှာကို ပက်နေသည့် မိုးပေါက်တွေက ကြမ်းတမ်းအေးစက်သည်။ မိုးရေတွေက တစ်ကိုယ်လုံးကို ရွှဲစိုသွားအောင် လေးလံစွာ သွန်ချနေသည်။\nကားကို သည်အထိ မောင်းမလာခဲ့မိတာ ဆိုးတယ်။ ကားတက်ရမည့် ကွန်ကရစ်လမ်းသည် ခြေလျင်တက်ရတော့ တမျှော် တခေါ်ကြီး မြင့်မတ်ကွေ့ကောက်လေသည်။ အို ဒါပေမယ့် ထိုအမြင့်ကြီးကို ကားဖြင့်တက်လျှင် ကားစက်သေပြီးေ နာက်ပြန်လန်ကျ မှာ စိုးရိမ်စရာ။\nအိပ်မက်တွေထဲမှာ ကျွန်မ ကားမောင်းတိုင်း ကားက စက်ရပ်ပြီး နောက်ဘက်အနိမ့်ပိုင်းသို့ ပြန်လိမ့်တာတို့ စက်နိုးမရတာတို့၊ စုံနေတာပဲ။ ကျွန်မကားကလည်း တကယ်ပဲ စက်သိပ်ကောင်းသည့် အသစ်စက်စက်ကားမှမဟုတ်ဘဲ။ ဆန်ဖရန်ဆစ်စ်ကိုလို နေရာ မျိုး၊ ဆိုးလ်လို နေရာမျိုးမှာများ မောင်းရလျှင် ပြီးပါလေရော။ အင်းလေ အဲသည်မြို့တွေမှာ နေရလျှင်လည်း ကျွန်မကားအတွက် ယခု ပေးရသည့်ငွေနှင့်ဆို ငါးဆပိုကောင်းသည့်ကားကို စီးနိုင်လောက်ပေပြီ။ အဲဒါတွေ မတွေးပါနဲ့။\nကားစက်ကောင်းသည်ပဲထားပါဦး။ တက်ရမည့်လမ်းက ကျဉ်းကျဉ်း၊ ဟိုဘက်ဒီဘက် တံတိုင်းနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ကာထားသေးသည်။ ကားကိုယ်ထည် သို့မဟုတ် ဘန်ပါနှင့် တံတိုင်းနှင့် ပွတ်မိဖို့များသည်။ မယူတာဘဲ ကောင်းပါတယ်။ ကားပတ်ကင်အ၀င်ဝရှိ အပြာ ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လုံခြုံရေးအစောင့်နှစ်ဦးက ကျွန်မကို အထူးအဆန်းသတ္တ၀ါကို ကြည့်သလို ကြည့်နေ၏။\nအို ကားတက်တဲ့လမ်းကို လူမတက်ရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။\nဘယ်သူမှတော့ မပြောပါဘူး။ သို့သော် သူတို့ အံ့သြမှာပေါ့။ ဒီ အဆောက်အဦတွေဆီသွားဖို့လည်း စူပါမားကတ်ထဲကနေ ဖြတ်ပြီး ဓာတ်လှေကားစီးလျှင် ရောက်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့မသိတာက ကျွန်မက ဈေးဝယ်စင်တာကနေ ဒီကိုလာသည့် ဓာတ်လှေ ကားကို မရှာတတ်။\nကားပတ်ကင်အဆောက်အဦအောက်ရောက်တော့ ရုတ်တရက် မိုးဒဏ်မှလွတ်သွားသဖြင့် နွေးသွားသည်။ မိုးရေရွှဲနေတာတော့ ခဏနေလျှင် ခြောက်သွေ့သွားမှာပေါ့။\nကားရပ်ရာနေရာတွေကို သူ့အမှတ်အသားနှင့်သူ အကန့်လေးတွေ လုပ်ထား၏။ ကားတွေ အပြည့်မရှိ။ တချို့နေရာမှာ ကွက်လပ်တွေ ဖြစ်သည်။ ကားတော်တော်များများသည် အဖြူရောင်ဖြစ်သည်။ ကားရပ်ရာ အဆောက်အဦ၏ ဟိုဘက်က အပြာရောင် ရင့်ရင့် အဆောက်အဦမြင့်ကြီးဆီသို့ အကူးမှာ တစ်ချက် မိုးရွဲှ့ရဦးမည်။ မိုးမရွှဲသေးခင် ဒီမှာ စာရွက်လေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရမည် လား။ မဖြစ်သေးပါဘူး။ ဒီနေရာကို ကိုယ်လာနေကျမဟုတ်မှန်း အစောင့်တွေ သိကုန်လိမ့်မည်။ ဓာတ်လှေကားထဲရောက်တော့မှ ထုတ်ကြည့်ပြီး အခန်းနံပါတ် ဖတ်လျှင်လည်း ရတာပဲ။ အင် နေပါဦး ဓာတ်လှေကားက မီးရောင်ရှိရဲ့လား။ အို ရှိရမှာပေါ့။ ထားလိုက် စမ်းပါ။\nကျွန်မ သည်ဘက်အဆောက်အဦမှ ဟိုဘက်သို့ ကူးဖြတ်ပြေးလိုက်သည်။ ကွန်ကရစ်တွေချည်း အပြည့်မို့ ခြေထောက်ကို ရွှံ့ဗွက်တို့ ရေအိုင်ရေတို့ စဉ်မှာ မစိုးရိမ်ရသော်လည်း အထက်မှာက မိုးက သဲသဲမဲမဲ ရွာနေတုန်းကိုး။\nဖြတ်သွားဖြတ်လာလူ တစ်ယောက်မှ မဆုံတွေ့ရ။ အစောင့်နှစ်ယောက်ကလွဲလျှင် ကျွန်မသည် တစ်ဦးတည်းသော လှုပ်ရှား သွားလာနေသည့် သက်ရှိဖြစ်သည်။ ခွေးတစ်ကောင် ကြောင်တစ်မြီးမှလည်း မတွေ့ရ။ လူတွေ အပြင် မထွက်ကြဘူးလား။ ထွက်စရာ အကြောင်း မရှိကြဘူးလား။ ဒါဖြင့် ကျွန်မကတော့ ဘာအကြောင်းကြောင့် သည်နေရာမှာ ရောက်နေရတာလဲ။ ကားတွေကို ခပ်စောင်း စောင်း အနေအထားဖြင့် ရပ်ဖို့ နေရာသတ်မှတ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကားတစ်စီးက သတ်မှတ်မျဉ်းဝါကို မလိုက်နာဘဲ တည့် တည့်ကြီး ရပ်ထားသည်။ ကားကတော့ အကောင်းစား အဖိုးမနည်းထိုက်သည့်ကား ဖြစ်သည်။ သို့သော် စည်းမျဉ်းလိုက်နာမှုတော့ သုညပဲ။ သူ့ကားရပ်ပုံကြောင့် သူ့ ဘေးနှစ်ဘက်က ကားတွေ နေရာပျက်ယွင်းရလိမ့်မည်။ အစောင့်တွေက ကားတစ်စီးစီး ရပ်နားဖို့ နေရာယူလျှင် ကူညီပေးနေကျ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီကားကို ဘာဖြစ်လို့ မကူညီလိုက်ကြသလဲ။ ကားမောင်းသူက ဘယ်လိုလူမို့လဲ။ အင်းလေ အဲဒါ ကျွန်မနှင့် ဘာဆိုင်လဲ။\nကျွန်မ ကွန်ဒို အဆောက်အဦအောက်သို့ ရောက်သည့်အခါ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ လူတစ်ယောက် လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်ရ သည်။ သူ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်ဟောင်း တစ်လုံးအပြည့် ခပ်လေးလေးအရာဝတ္ထုတွေကို ဆွဲလာသည်။ ကျွန်မတို့ရောက်နေသည့်နေရာ သည် တိုက်ခန်းများ၏အောက် ကားရပ်နားရန်နေရာဖြစ်သဖြင့် လူသွားလူလာမရှိ။ မေးမြန်းစရာလူဆိုလို့ ဟိုဘက်အဆောက်အဦမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော လုံခြုံရေးအစောင့်တွေသာ ရှိသဖြင့် ကိုယ့်အားကိုယ့်ကိုးကာ ကိုယ်သွားရမည့်တိုက်ခန်းကို ရှာဖွေရန် ရှိတော့၏။ စောစောတုန်းက အစောင့်တွေကို မေးမြန်းခဲ့မိရင် အကောင်းသား။\nထိုလူသည် ကျွန်မနှင့် တည့်တည့်လျှောက်လာနေ၏။ သူ ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်သည့်အကြည့်မှာ စူးစူးရဲရဲနိုင်လှသည်။ အခု အချိန်မှာ စာရွက်လေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်လျှင် ဒီလူက ကျွန်မလည်း ဧည့်သည်မှန်း သိသွားမည်။ အဲဒါ ကောင်းပါ့မလား။ ကျွန်မ၏ ညာဘက်ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ဓာတ်လှေခါးကို တွေ့ရပြီ။ ဓာတ်လှေကား၏ဘေးမှာ ရိုးရိုးအုတ်လှေကားကိုပါ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာ သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားစဉ် ထိုလူကလည်း ထိုနေရာသို့ ဦးတည်ကာ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာနေသည်။ ကျွန်မသာ သူ့ကို ကြည့်နေလျှင် သူနှင့် အကြည့်ချင်း ထပ်ဆုံမှာ သေချာသည်။ ထိုကြောင့် သူ့ကို မကြည့်ဘဲ ဓာတ်လှေကားပေါက်ကိုသာ ကြည့်လျက် လျှောက်သွားလိုက်ရသည်။ လူပြတ်လပ်သော ကွန်ဒိုတိုက်ကြီး၏အောက်ခြေတွင် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကျွန်မအား တစ်ခုခု အန္တရာယ်မပြုဘူးဟု ယုံကြည်စိတ်ချမထားနိုင်ပါ။\nဓာတ်လှေကားခလုပ်ကို နှိပ်ပြီး ခေါ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူက ကျွန်မနောက်သို့ ရောက်လာပြီ။ လှည့်မကြည့်ပေမယ့် သူက ကျွန်မနောက်သို့ ရောက်လာပြီ။ လှည့်မကြည့်ပေမယ့် သူ့ လှုပ်ရှားမှုနှင့် သူ့ကိုယ်မှ အနံ့အသက်ကြောင့် သူရောက်လာပြီဟု သိလိုက်သည်။ ဘုရားရေ ဓာတ်လှေကားကို သူလည်း အသုံးပြုမှာပါပဲလား။ ကျွန်မနှင့် သူနှင့် ဓာတ်လှေကား၏ အခန်းကျဉ်းကျဉ်း လေးတစ်ခန်းတည်းအတူသွားရမည်။ ဟင့်အင်း မဖြစ်သေးဘူး။ ဓာတ်လှေကားခလုပ်၏ လင်းနေသည့်မီးနီလေးအရ လှေကားသည် ငါးထပ်တွင်ရှိနေသည်။ ငါးထပ်မှ အောက်သို့ ဆင်းလာနေသည်။ ကျွန်မကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကျုံ့ယူလိုက်ပြီး ဓာတ်လှေကား၏ ပြောင်လက်နေသော တံခါးမျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် နောက်က လူ၏အရိပ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အို သူကလည်း ထို တံခါး မျက်နှာပြင်မှတဆင့် ကျွန်မကို အကဲခတ်နေပါလား။ သူ့မျက်နှာမှာ ခပ်နွမ်းနွမ်း ပါးရေနားရေ ချောင်ကျနေသည်။ မိန်းမတစ်ယောက် ကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ အားထုတ်မည့်သူ မဟုတ်နိုင်။ ဟင့်အင်း အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်မက အသေအချာ သိနိုင်မှာလဲ။\nဓာတ်လှေကား ဆင်းလာပြီ။ လေးထပ်မှာရောက်ပြီ။ သုံးထပ်မှာရောက်ပြီ။ သုံးထပ်မှာ ခဏနားနေသေးသည်။ အချိန်ရသေး သည်။ အခုအချိန်မှာ နောက်ထပ် ဓာတ်လှေကားစီးမည့်သူ ရောက်မလာရင် ရိုးရိုးလှေကားကနေ တက်သွားဖို့ စိတ်ပြောင်းပစ်နိုင် သည်။ ဓာတ်လှေကားကို စောင့်ရတာ စိတ်မရှည်သလိုဟန်မျိုးနှင့်ပေါ့။ သူ့ကို မသင်္ကာရာ မရောက်အောင်ပေါ့။ သို့သော် ကျွန်မပေ တေပြီး ရပ်နေမိသည်။ ဦးတည်ရာတစ်ခုမှ နောက်တစ်ခုသို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသည့်စိတ်မျိုး ကျွန်မကျင့်သားမရသေးလို့ ဖြစ်နိုင်ပါ သည်။\nဓာတ်လှေကားပွင့်လာသည့်အခါ ကျွန်မဖြစ်စေချင်သလို အထဲမှ လူတစ်ယောက်မှ ထွက်မလာပါ။ နောက်ထပ်လူလည်း ကျွန်မ တို့နားသို့ ရောက်မလာပါ။ သည်လိုနှင့်ပင် ကျွန်မနှင့် ထိုလူနှစ်ယောက်တည်း ဓာတ်လှေကားကို စီးရသည်။ ထိုလူက လေးထပ်သို့ သွားမည်။ ကျွန်မက ခုနစ်ထပ်သို့ သွားမည်။ ခလုပ်လေးကို နံပတ်(၇)ဟု နှိပ်လိုက်ပြီးမှ ဟုတ်ရဲ့လား။ ကျွန်မသွားရမည့်နေရာက ခုနစ်ထပ် ဟုတ်ရဲ့လားဟု မသေမချာဖြစ်သွားသည်။ ငါ့နှယ်နော် မေ့တတ်လွန်းလှပါလား။ ကျွန်မ စာရွက်လေးကို ပြန်ဖတ်ဖို့ အားထုတ်ရင်း အန္တရာယ်အတွက် သတိလက်လွတ်ဖြစ် မသွားချင်။ ထိုလူ၏ အမူအရာကို မျက်စိထောင့်မှ အကဲခတ်နေရမည် မဟုတ် လား။ ထိုလူ တကယ်ပဲ လေးထပ်မှာ အပြင်ထွက်သွားတော့ ကျွန်မစိတ်တွေ ပေါ့ပါးသွားသည်။ အားတော့နာမိပါသည်။ သို့သော် ကျွန်မ ကြောက်တတ်ပါသည်။ အရာရာကို မယုံသင်္ကာစိတ်နှင့် စိုးရိမ်ကြောက်လန့်စိတ် ဘယ်တုန်းက စပြီး ၀င်လာမှန်း မသိတော့ပါ။\nကျွန်မ စာရွက်လေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ (၇၀၈) ပင်လယ်ပြာကွန်ဒို။ အမယ် ဘယ်ဆိုးလို့လဲ ကျွန်မ၏ မှတ်ဥာဏ်က ယုတ်လျော့မသွားပါ။ စိတ်သက်သာရာရမိ၏။ ကျွန်မရောဂါ ပိုဆိုးမလာသေးပါ။ အနည်းအကျဉ်းတော့ မှတ်မိနေသေးသည်။\nမှတ်ဥာဏ်ယုတ်လျော့လာသည့်အဖြစ်ကို ကျွန်မ တောင်းတခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကျွန်မ မေ့ချင်သည် ကိစ္စတွေက နှစ်ကာလ တော်တော်ကြာမြင့်သည့် အချိန်တွေက ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စတွေကိုပါ။ အခု ဒီကနေ့မနက်ကကိစ္စ မနေ့ကိစ္စ ဒါတွေကို မမေ့ချင်ပါ။ အခုတော့ ကျွန်မ မှတ်ဥာဏ်တွေသည် မေ့ချင်သည့်အရာကို မမေ့ဘဲ မေ့လို့မဖြစ်သည့်လတ်တလောကိစ္စတွေကို မေ့ကုန်သည်။ လူ့အလို နတ်မလိုက်နိုင်ဆိုသည့် စကား တကယ်ပဲ မှန်ပါသည်။\nကျွန်မ မေ့ချင်သည့်အရာတွေ ရှိသည်။\nဥပမာ- လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာတုန်းက ကျွန်မ ချစ်ခဲ့ဖူးသည့် လူတစ်ယောက်ကို မေ့ချင်သည်။ အဲ မဟုတ်ပါ။ သူ့ကို မေ့ချင်တာမဟုတ်။ သူ့ကို ချစ်ခဲ့မိသည်ဆိုသည့် အဖြစ်အပျက် အခြေအနေကို မေ့ချင်တာ။\n“ငါနှယ့်နော် ဘာဖြစ်လို့များ . . ”\nအဲသည်လို ပြန်ပြန်သတိရတိုင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရယ်လည်း ရယ်ချင် စိတ်လည်းပျက်၊ အံ့လည်း အံ့သြမိ၏။\nအချိန်ကာလကို ပြင်ယူလို့ရလျှင်၊ အဖြစ်အပျက်ကို ခဲဖျက်နှင့် ပြန်ဖျက်ပြီး ပြင်လို့ရလျှင် ပြင်လိုက်ချင်သည့်အရာတွေ အိုး အများကြီးရှိခဲ့သည်။ ရယ်စရာကောင်းသည့် နောင်တတွေကို မမေ့ရလျှင် အရေးမကြီးပါ။ နာကျင်စရာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသည့် နောင်တတွေကို မမေ့တာက ငရဲတစ်ခုပဲ။\nဆရာဝန်ဘ၀က အလွန်ကောင်းသည်ဟု ဘယ်သူပဲပြောပြော။ မကောင်းသည့်အချက်တွေရှိသည်။ မမှားသောရှေ့နေ မသေ သောဆေးသမား ဆိုသည့်စကားပုံက အလကားထားခဲ့တာမဟုတ်။ သို့သော် ကိုယ်ကုသလို့ မရလို့ သေရတာကတစ်မျိုး၊ ငါပေးလိုက်သည့် ဆေးကြောင့်များလားဟု ကိုယ့်ကို သံသယ၀င်ရမည့် အခြေအနေတွေဖြင့် လူနာ သေသွားသွားရတာက တစ်မျိုးဖြစ် သည်။\nဥပမာ ကျွန်မ မေ့ချင်သည်။ အိပ်မရလို့ဟု ညည်းညူလာသော ကျွန်မ လူနာအဘွားကြီး တစ်ယောက်ကို အဆုပ်နှင့် အသက် ရှူလမ်းကြောင်း သိပ်မကောင်းသေးမှန်း သိပေမဲ့ ဒါလောက်နဲ့ တော့ ဘာမှ မဖြစ်တန်ကောင်းသေးမှန်း သိပေမဲ့ ဒါလောက်နဲ့တော့ ဘာမှမဖြစ်တန်ကောင်းပါဟု ဒိုင်ယာဇီပမ် ငါးမီလီဂရမ်ကို ထက်ခြမ်းခြမ်းပြီး သောက်ဖို့ ပေးခဲ့သည့် အဖြစ် ကိုကျွန်မမေ့ချင်သည်။ မေ့ချင်ပါသည်။ နောက်တစ်ရက်နှစ်ရက်ကြာတော့ အဘွားကြီး ဆုံးသွားသည်။ ကျွန်မပေးခဲ့သည့် ဆေးကြောင့်များလား။\nဥပမာ ကျွန်မ မေ့ချင်သည်။ ဆေးမှားသောက်သော ကလေးတစ်ယောက်ကို ဆေးရုံတင်ခိုင်းသည့်အခါ ဆေးရုံသို့ မသွားနိုင်ပါ။ ဆရာမပဲ ကုပေးပါဟု လူနာရှင်တွေ ခေါင်းမာနေစဉ်က ကျွန်မ အတင်းအကြပ် မြင်းလှည်း သွားခေါ်ခိုင်းသော်လည်း အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးလျက် မြင်းလှည်းလည်း မရောက်လာ။ ဆေးသောက်တာက နေ့လည်ပိုင်း ကျွန်မကို သူတို့လာခေါ်တာက ညနေပိုင်း မှောင်ရီပျိုးစ။\n“ရင်ထဲက ပူတယ်။ ကယ်ပါဦးဆရာမရဲ့”\nလူနာကလေး၏ တုန်တုန်ရီရီကူကယ်ရာမဲ့ ငိုကြွေးသံ။\nအဲသည်တုန်းက ဒီဝေဒနာကို ကျွန်မ ကုလို့မရဘူး။ ဆေးရုံသွားမှရမှာဟု ပြောခဲ့ပါ၏။ သို့သော်\n“ဆေးရုံမှာ ပါးစပ်ထဲ ပိုက်ထည့်ပြီး အစာအိမ်ကို ဆေးပစ်ရမှာ။ ဒါမှ အထဲက ဆေးတွေ ထွက်ကုန်မှာ။ မရဘူး။ သွားကို သွားရ မယ်” ဟု ကျွန်မ ဆေးအိတ်ပြန်ကောက်ဆွဲပြီး ဇွတ်ထွက်လာခဲ့ဖို့ကောင်းသည်။ သူတို့ကို ကျွန်မ အတင်းအကြပ် မတိုက်တွန်းခဲ့မိလို့ ကိုယ့်မျက်စိ ရှေ့မှောက်မှာပင် ကလေး အသက်ဆုံးခဲ့ရတာ။ အဲဒါကို ကျွန်မ မေ့ချင်သည်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ကံကြမ္မာဟာ တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းပါလား။ တကယ်လို့ အဲဒီကလေးဟာ ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်သော မိဘဆီမှာ ဖွားမြင်ခဲ့လျှင်၊ ဆေးရုံ ဆိုတာကို မကြောက်လန့်ရသော အသိုင်းအ၀ိုင်းမှာ ဖွားမြင်ခဲ့လျှင်၊ ပြတ်သားသော ဆရာဝန်ဆီမှာ ဆေးကုသခံယူခွင့် ရခဲ့လျှင် . . ကျွန်မ အဲဒီ အဖြစ်တွေကို မေ့ချင်သည်။\nသို့သော် ကျွန်မ မမေ့ခဲ့။ အဲသည်လို အဖြစ်တွေ အဖြစ်တွေ၊ မေ့ချင်တာတွေ အများကြီး။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မလည်း သံသယ ဖြစ်နေရပြီ။ ကျွန်မသည် အကောင်းတွေထက် အဆိုးတွေကို ဘာဖြစ်လို့ သတိရနေတာလဲ။\nဥပမာ ကဗျာစာဆို နတ်သျှင်နောင်၏ ကဗျာတွေကို ကျွန်မဖတ်သည့်အခါ နတ်သျှင်နောင်၏ စကားလုံးအလှအပ အတွေး အခေါ် အယူအဆကိုပဲ လေးစားချီးကျူးပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ နတ်သျှင်နောင် အသေဆိုးဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရတာကို သတိရနေလဲ။ အဲဒါ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး။ နတ်သျှင်နောင်၏ကဗျာကို ဖတ်သူတိုင်းကို မေးကြည့်စမ်းပါ။ ကဗျာကို ယစ်မူးရသည့်အချိန်မှာ နတ်သျှင်နောင်၏ အကြောင်းမလှသော မချိမဆန့် နိဂုံးကို ဘယ်သူများ သတိရနေလဲ။ ဟင့်အင်း ဘယ်သူမှ မရှိနိုင်။ ကျွန်မက အဲဒါတွေကို ဘာဖြစ်လို့ မမေ့တာလဲ။\nဂျပန်တို့က တရုတ်တွေအပေါ် ရက်စက်ခဲ့သည့် နန်ကင်းတိုက်ပွဲကို ကျွန်မနှင့် ဘာဆိုင်လို့ အခုထိ ရင်ထဲမှာ နာကျင်စွာ ခံစား ကြောက်ရွံ့နေရတာလဲ။ မေ့ပစ်လိုက်ပါလား။ ဂျပန်ဇာတ်ကားတွေ၊ ဂျပန်သီချင်းတွေကိုပဲ ခံစားပေါ့။ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ဆိုးယုတ်မှု တွေကို မမေ့နိုင်။\nသမိုင်းကိုလည်း မေ့ချင်သည်။ သင်ခဲ့ရသည် သမိုင်းက အသေးအဖွဲပါ။ ဖတ်ခဲ့ရသည့် ဖတ်နေသည့် သမိုင်းတွေက အကြီး အကျယ် ထိခိုက်မှုတွေ ရက်စက်မှုတွေ အဲဒါတွေကို မေ့ပစ်လိုက်ပါတော့လား။ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မ သွားရမည့်အခန်းဟာ ခုနစ်ထပ် လား ရှစ်ထပ်လား ဆိုသည့်အချက်ကို မေ့ရတာလဲ။ ဟော အခုကိုပဲ ကျွန်မ ဆင်းရမည့်အထပ်က ဘယ်အထပ်မှန်းမသိတော့။ အချက်ပြမီးနီလေးက ခုနစ်ဂဏန်းမှာ။ ဒါဖြင့် ကျွန်မ နှိပ်ခဲ့တာ (၇)ဂဏန်းပေါ့။ ကျွန်မ သွားရမှာ (၇)ထပ်ပေါ့။ အခန်းနံပါတ် ဘယ်လောက်လဲ။ ကျွန်မ စာရွက်ကို ပြန်ကြည့်ရပြန်တယ်။ (၇၀၈) တော်ပါသေးရဲ့။ မှတ်စုမှတ်သားခြင်းဖြင့် ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အခြေမပျက်အောင် ထိန်းနိုင်ပေလို့။\nအခန်း(၇၀၈)မှာ မေ့လျော့ခြင်း သီအိုရီစာအုပ်ကို ယူရန်တဲ့။ တံခါးခေါက်တော့ လာဖွင့်သူက သူငယ်ချင်း။ နှစ်ပေါင်းများစွာက ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့သော သူငယ်ချင်း။ ဆရာဝန်အလုပ်ဖြင့် အလွန်အောင်မြင်ကျော်ကြားသူ၊ သူ့အမျိုးသားက အင်ဂျင်နီယာက ကန်ထရိုက်လုပ်ငန်းဖြင့် အောင်မြင်ကြီးပွားသူ။\n“လာလာ မရွှေမိ။ ထိုင်ဦး”\nကျွန်မ ကြာရှည်မထိုင်နိုင်ပါ။ ကျွန်မ နှစ်နာရီ အရောက်ပြန်ရမည်။ သို့သော် ခဏတော့ထိုင်ပါမည်။ သူငယ်ချင်းကလည်း တကယ်တော့ ကျွန်မကို အေးအေးဆေးဆေး ဧည့်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ပါ။ သူငယ်ချင်းတိုက်သော ဖျော်ရည်ကိုသောက်ပြီး ဧည့်ခန်းမှာ ဟိုဟိုသည်သည် စူးစမ်းကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း သူငယ်ချင်း၏သားသမီးများအကြောင်းကို နားထောင်ရင်း ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်တော့ အချိန်ယူလိုက်သည်။\nသူ့မိသားစုအကြောင်း ကိုယ့်မိသားစုအကြောင်း ပြောရတာက အခက်အခဲမရှိ။ ကိုယ်ကလည်း ကိုယ့်အဖြစ်တွေကို ပြောပြနိုင် သည်။ ခက်ခဲရတာက သူမေးလာသည့် မေးခွန်းတစ်ခု “ဒီကပြီးရင် နင်ဘယ်သွားမှာလဲ” တဲ့။ အဲဒါကမှ အခက်အခဲ။ ကျွန်မ မမှတ်မိပါ။ မမှတ်မိတာကို သူငယ်ချင်းကို ပြောပြလျှင်လည်း ခဏခဏ တွေ့နေ့ကျမဟုတ်သော သူငယ်ချင်းက နားလည်နိုင်မှာမဟုတ်။ အထူး အဆန်းတွေဖြစ်နေမည်။ ဒီအခါ သူ့ကို ပြန်ရှင်းရမည်။ ဒါကြောင့် ပြောစရာစကားတစ်ခုခုကို အစားထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။\n“နွယ်သာကီဆိုရင် ငါ့ညီမ ၀ယ်နေကျဆိုင်ရှိတယ်။ မင်္ဂလာဒုံ ဆယ်မိုင်နားမှာ။ ဒီကနေ သွားရင်”\nကဲ။ နားထောင်လိုက်ပါ။ ခဏကြာလျှင် အဲဒီနေရာဟာ ဘယ်နေရာလဲဟု ကျွန်မ မေ့တော့မှာကို သူငယ်ချင်း မရိပ်ပါစေနဲ့။\nသူငယ်ချင်းက ဆိုင်နာမည်ကို လမ်းညွှန်သည်။ ဆိုင်တွင်းမှ အပင်များ၏ လှပပုံကို ရှင်းပြသည်။ ဆိုင်ရှင်၏ ပညာကို ချီးကျူး သည်။ ကျွန်မ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။ နားထောင်ရင်းနှင့် တကယ်ပဲ အဲဒီကို သွားချင်စိတ်ပေါ်လာသည်။ နွယ်သာကီပန်းပင်ကို ပါးစပ်က ပြောလိုက်သော်လည်း တကယ် ကျွန်မ၀ယ်ချင်တာက နှင်းဆီပင်ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန် ထွက်သည့်အခါ သူငယ်ချင်းဆီမှ စာအုပ်ယူဖို့ မေ့၏။ သူငယ်ချင်းက မေ့တတ်သူမဟုတ်။\n“ဟဲ့ ရွှေမိ နင်လာတာ စာအုပ်ယူဖို့လေ”\n“အော် အေးအေး ဟုတ်ပါ့ဟယ်။ အာရုံတွေများနေတာနဲ့ပဲ”\nတကယ်တော့ အာရုံကို လွှဲမချသင့်ပါ။\n“အာရုံနဲ့ မဆိုင်ဘူးလေဟာ။ ငါတို့အသက် (၄၀)ကျော်လာလို့ မှတ်ဥာဏ်ဆိုင်ရာ ဦးနှောက်ဆဲလ်တွေ ပျက်စီးကုန်ပြီကိုး”\nသူ့ဆဲလ်တွေ ပျက်စီးပုံနှင့် ကျွန်မဆဲလ်တွေ ပျက်စီးပုံကတော့ တူနိုင်မည်မထင်ပါ။\nကျွန်မ အပြင်ထွက်တော့ သူငယ်ချင်းက အပြင်ကို ဇွတ်လိုက်သည်။ ဓာတ်လှေကားဆီ ဇွတ်ပို့သည်။ ထိုအခါ ကျွန်မသည် ဘယ်ကို သွားရမှာလဲဟု ရေးထားသည့် စာရွက်ကို သူ့ရှေ့မှာ ထုတ်မကြည့်ဖြစ်တော့ပေ။ ဓာတ်လှေကားအတွင်း ၀င်သည့်အခါကျမှ စာရွက်လေးကို ရှာရသည်။ သို့သော် စာရွက်က ကျွန်မ၏လက်ပွေ့အိတ်ထဲမှာ မတွေ့။ အထပ်ထပ်ရှာတော့လည်း မတွေ့။ ဘယ်များ ရောက်သွားပါလိမ့်။ သူငယ်ချင်းအိမ်မှာများ ကျကျန်ခဲ့လား။ မဖြစ်နိုင်။ သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ စာရွက်ကို ထုတ်မှမကြည့်ဘဲ။ မကြည့်ဘူး မဟုတ်လား။ မသေချာပါ။ ကြည့်ဖြစ်ချင်လည်း ကြည့်ဖြစ်မည်။ ကျွန်မ အဲသည်လောက်ကို မမှတ်မိပါ။ ဓာတ်လှေကားထဲ ကျန်ခဲလျှင် တော့ အခု ကျွန်မ ရပ်နေသည့် ဓာတ်လှေကားကြမ်းပြင်မှာ တွေ့ရမှာပေါ့။ အခု မတွေ့ဘူးလေ။ ဒါဖြင့်\nကျွန်မ ဓာတ်လှေကား၏အောက်ဆုံးကို ရောက်လာသည်။ မြေညီထပ်တဲ့။ ဓာတ်လှေကားတံခါး ပွင့်သွားသောအခါ အပြင်မှာ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်စောင့်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ ကျွန်မအထွက် သူက အ၀င်။ ကျွန်မ ထွက်လာပြီးတော့ စိတ် မကျေနပ်သဖြင့် ဓာတ်လှေကား အခန်းလေး၏ကြမ်းခင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်လှည့်ကြည့်မိသည်။ စာရွက်အရိပ်အယောင်ဆိုလို့ စက္ကူ စုပ်လေးတစ်ခုမျှတောင် မတွေ့။\nကျွန်မ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ ကားမောင်းလာသည်ကိုတော့ အလေ့အကျင့်အရ ဖြစ်နိုင်ချေအရ မှတ်မိသည်။ သို့သော် ကားကို ကျွန်မ ဘယ်မှာ ရပ်ထားသလဲ။ ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ပါ။ ကျွန်မ ဘေးပတ်လည်က ကားရပ်စခန်းမှာ ရပ်ထားသည့် ကားတွေကို ကျွန်မ လိုက်ကြည့်သည်။ ကျွန်မ၏ ကားနံပါတ်ကိုတော့ နှစ်ကာလကြာမြင့်စွာ မောင်းလာခဲ့သော ကားဖြစ်လို့ မှတ်မိ သည်။ အရောင်ကိုလည်း မှတ်မိတာပေါ့။ သို့သော် ဘယ်မှာရပ်ခဲ့တာလဲ။\nကဲပါလေ။ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာပဲ ရှိမှာပေါ့။ ရှာရတာ ဘာများ ပင်ပန်းမှာလဲ။ ရှာပါ။\nဟိုသွား ဒီသွား အရှေ့လျှောက်လိုက် အနောက်လျှောက်လိုက် လုပ်နေသော ကျွန်မကို လုံခြုံရေးအစောင့်တွေက ကူညီချင်ပုံ ဖြင့် အနားရောက်လာသည်။\nဟုတ်ပါရဲ့။ ကျွန်မ အကူအညီလိုနေတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဘာအကူအညီပါလိမ့်။\nကျွန်မ ရုတ်တရက် မဖြေနိုင်။ စဉ်းစားနေရသည်။ ဒါကို သူတို့က မသင်္ကာဖြစ်ချင်ဟန်ရှိသည်။\n“အော် အစ်မက ဟိုဟိုဒီဒီလိုက်ရှာနေပုံပေါ်လို့ ကားများ ပျောက်နေသလားလို့”\nအော် ဟုတ်ပါရဲ့။ ကျွန်မ ကားရှာနေခဲ့တာပဲ။\n“ဟုတ်တယ်ရှင့် ကျွန်မကားကို ဘယ်မှာ ထားခဲ့မိမှန်း မသိဘူး”\n“အစ်မလာတုန်းက ဒီကုန်းတက်အတိုင်း ခြေလျင်တက်လာတာ။ ကားကို ဒီမှာရပ်တာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အောက်ဘက်တစ်နေ ရာရာမှာဖြစ်မယ်ဗျ”\nသူတို့ ကျွန်မကို ဒီနေရာမှာ မမြင်ရက်တော့တာလား။ သို့မဟုတ် မသင်္ကာတာလား။\nကုန်းဆင်းကားလမ်းကျဉ်းကျဉ်းမှာ ကျွန်မ ဘေးသို့ တတ်နိုင်သမျှ ကပ်ပြီးဆင်းလာသော်လည်း ကားတစ်စီးစာသာ နေရာမရှိ သဖြင့် ရှေ့မှ တက်လာသောကားက ကျွန်မကို မရှောင်သာ။ ကျွန်မက ဘေးသို့ကပ်ရပ် အုတ်တံတိုင်းနှင့် ကျောကိုကပ် ကိုယ်ကိုပြား နိုင်သမျှ ပြားနေအောင် ကပ်ရပ်ပေးလိုက်တော့မှ ကားက ရှေ့ဆက်တက်လာသည်။ ကားမောင်းသူ လူငယ်က ကျွန်မကို ဂြိုဟ်ကြည့် ကြည့်သွားသည်။\nကျွန်မတို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အခုလို မကျေနပ်စိတ်တွေ မသင်္ကာစိတ်တွေနှင့်နေရသော လူ့အသိုင်းအ၀ိုင်းမှာ မကျဉ်းကြပ် လွန်းဘူးလား။ ဒါကြောင့် ရှေးရှေးတုန်းက လူတွေက လူဦးရေ တစ်ရာ တစ်ရာ့ငါးဆယ်လောက်ပဲ အသိုင်းအ၀ိုင်းလုပ်ကြတာ။ ခပ်ကျဉ်းကျဉ်းလေးပေါ့။ အကျယ်ပြန့်ကြီးမဟုတ်တော့ ကိုယ်လည်း သူသိ။ သူလည်း ကိုယ်သိ။\nလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ လူတစ်ဦးချင်း အပြန်အလှန် အဝေတည့်နေမည့် လူဦးရေက (၁၅၀)ပဲ။ ဒီ့ထက်မပိုဘူးဟု ဖတ်ဖူးပါသည်။ လူ(၁၅၀)ကျော်လာပြီဆိုတာနဲ့ အဲဒီလူဦးရေဟာ အစုလေးတွေ သေးသေးလေးတွေ ထပ်ကွဲသွားပါတော့တယ်တဲ့။ ရှေးဟောင်း ကျောက်ဂူခေတ်က လူသားအုပ်စုတွေကို ကြည့်ရင်လည်း ကိုယ့်မျိုးဆက်ကနေ ပေါက်ပွားပြီး စုစည်းနေထိုင်ခဲ့ကြတာ နောက် မျိုးဆက် တစ်ခုပြီးတစ်ခု (၄)ဆက်မြောက်အထိ လူဦးရေ (၁၅၀)ပတ်ဝန်းကျင်လောက်ပဲဟု ဆိုသည်။ တစ်နည်းပြောရလျှင် လူဦးရေ (၁၅၀)ဆိုတာ ကိုယ့်အသိုင်းအ၀ိုင်းအတွက် ခိုင်ရန်ဒေါသမရှိ၊ မကျေနပ်မှုမရှိ။ အေးအေးချမ်းချမ်းနေလို့ရမဲ့ လူဦးရေ အရေအတွက်ပဲ။ ဒါကြောင့် ပထမကမ္ဘာစစ်မှာ မဟာမိတ်တွေရဲ့ တပ်မှာ လူ(၁၅၀)ထက် မပိုဘူးတဲ့။ လူတစ်ယောက်မှာ ကိုယ့်မိတ်ဆွေတွေရဲ့ လိပ်စာ နဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တွေ သိမ်းဆည်းရေးမှတ်တဲ့စာအုပ်ဆိုရင် အဲဒီထဲမှာပါတဲ့ လူဦးရေက (၁၅၀)လောက်ပဲတဲ့။ အင်းဒါတော့ နည်းနည်းများ သွားပြီထင်၏။ ကျွန်မမှာတော့ လိပ်စာကဒ် (၁၅၀)စာ မိတ်ဆွေမရှိပါ။ ကျွန်မမိတ်ဆွေက လွန်ရောကျွံရော (၅၀)ပေါ့။ ကိုယ်နဲ့အတူ တစ်ဆိုင်တည်းမှာ ဘီယာ လက်ဘက်ရည်အတူ ရောက်လာသောက်ရင် စိတ်ကသိကအောင့်မဖြစ်ဘဲ ခံနိုင်တယ်ဆိုသည့် လူအရေ အတွက်က (၁၅၀)လောက်ပဲတဲ့။ အော် ဘယ်လိုများ သုတေသနလုပ်ပြီး ရှာထားပါလိမ့်။ စိတ်ဝင်စားစရာတော့ ကောင်းပါသည်။ ဒါဆိုလည်း (၁၅၀)စီပဲ အသိုင်းအ၀ိုင်း သေးသေးလေးတွေနဲ့ နေကြရင် မကောင်းဘူးလား။ ဒါဆို အာဏာဆိုတာကို လုစရာလိုဦးမှာ လား။ သူများအကျိုး စီးပွားပျက်အောင် ဖန်တီးဖို့ လိုဦးမှာလား။\nနေပါဦး ဒါတွေကျတော့ ကျွန်မ ဖတ်တာတွေ မှတ်တာတွေ မှတ်မိနေပြီး အခု ကျွန်မ ကားရပ်ရာနေရာကိုကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ မမှတ်မိရတာလဲ။ ကျွန်မ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။\nပျော်စရာတွေကို သတိမရဘဲ ဆိုးရွားမှုတွေ စိတ်ညစ်စရာတွေ ကြောက်လန့်စရာတွေကိုချည်း သတိရနေတာ အဲဒါလည်း ကျွန်မ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။\nကျွန်မကို တစ်ယောက်ယောက်က အကူအညီပေးနိုင်မလား။ အဲဒီပုဂိုလ်ဟာ ဘယ်လိုလူမျိုးဖြစ်နိုင်မလဲ။ သိပံပညာရှင်ဖြစ်မ လား။ ဦးနှောက်နှင့် အာရုံကြော အထူးကုဆရာဝန်ဖြစ်မလား။ စိတ်ကျန်းမာရေး ဆရာဝန်ဖြစ်မလား။\nလောလောဆယ်တော့ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ဖို့ ကားကို ရှာနေတုန်းဖြစ်ပါသည်။\nသည်ရက်ထဲမှာ William Saroyan ၏ ‘The first day of school’ ၀တ္ထုတိုကလေးကို ဖတ်ဖြစ်ပါသည်။ ကလေးတစ်ယောက် ကျောင်းစတက်ရသောနေ့ ကို ဖွဲ့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ William Saroyan ၏ ၀တ္ထုတိုများကို ကျွန်တော်တော်တော်များများဖတ်ဖူး ပါသည်။ အထူးသဖြင့် စင်ကာပူနိုင်ငံရေမြေနောက်ခံ၊ သဘာဝသွင်ပြင်နောက်ခံတွေကို ရေးဖွဲ့တတ်သူဖြစ်၏။ (သူ၏ ဖားခုန်ပြိုင်ပွဲ၊ The great leapfrog contest ၀တ္ထုတိုဆိုလျှင် ကျွန်တော်စွဲလန်းသည့်ဝတ္ထုတိုတွေထဲမှာ တစ်ပုဒ်ပါဝင်သည်။ ) အခု ကျွန်တော်ဖတ် ဖြစ်သည့် ၀တ္ထုတိုကတော့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ကျောင်းကြောက်သောခံစားမှုကို ရိုးရိုးလေးရေးဖွဲ့ထားသည်ဖြစ်ရာ ကျွန်တော့်ငယ်ဘ၀ကိုပင် ပြန်လည်သတိရမိပါသည်။ ၀တ္ထုတို၏အကြောင်းအရာကို ဦးစွာပြောချင်ပါသည်။\nဒေါက်တာလူဝီဒေဗီတွင် သားကလေးတစ်ယောက်ရှိ၍ အမည်က ဂျင်မ်ဖြစ်သည်။ ဂျင်မ်၏မိခင်က ဂျင်မ်မွေးပြီးပြီးချင်း ကွယ်လွန်ရှာသည်။ ဒေါက်တာလူဝီဒေဗီအဖို့ အိမ်ဖော်မကြီးအေမီ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုနှင့် နေရသည်။ အေမီက ဆွီဒင်အမျိုးသမီး ကြီးဖြစ်၍ ဒေါက်တာလူဝီဒေဗီတို့သားအဖနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာနေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ အေမီက ဂျင်မ့်ကို ခါတိုင်းတနင်္ဂနွေတီးဝိုင်းများ ရှိရာပန်းခြံကိုပို့နေကျ။ ဂျင်မ်ကျောင်းတက်ရမည့်အရွယ်ရောက်တော့ ကျောင်းပို့ရပြီ။ ဂျင်မ်က ကျောင်းမသွားချင်။ တစ်လမ်းလုံး အိမ်ဖော်ကြီး အေမီ့ကိုဂျီကျသည်။\n“ကျွန်တော် အေမီ့ကို မကြိုက်ဘူး”\n“နောက်ထပ် နောက်ထပ်လည်း မကြိုက်ဘူး”\n“အေမီ . . . ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းပို့တာလဲ”\n“ဟင့်အင်း . . . .”\n“ဒါဖြင့် ကျွန်တော့်ကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ကျောင်းပို့တာလဲ”\nဖတ်လက်စ၀တ္ထုတိုကို ပိတ်လိုက်ပြီး ငေးနေမိပါသည်။ ကျွန်တော်ကျောင်းနေစဉ်က ကျောင်းပို့သူနှစ်ဦးရှိခဲ့ပါသည်။ တစ်သီးက အမေဖြစ်၍ တစ်ဦးက ကြည်ကြည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ငယ်ငယ်က ခြောက်နှစ်ပြည့်မှ ကျောင်းနေခွင့်ရသည်။ သူငယ်တန်းလေး၊ သူငယ်တန်းကြီးနှစ်နှစ်တက်ရသည်ဖြစ်၍ တစ်တန်း(ပထမတန်း) လောက်ရောက်ကြပြီဆိုလျှင် ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်သား လူကောင်ကြီး တွေ ထွားကြလှပြီ။ ကျောင်းနှင့်အိမ်မဝေးလှသော်လည်း အမေက မနက်တိုင်း ကျောင်းဝအထိ လိုက်ပို့နေကျ။ အမေက ကျောင်းပို့ ချင်သလို ကျွန်တော်ကလည်း ပို့စေချင်သည်။ ကျွန်တော်တို့အိမ်က လမ်းတောင်ဘက်တွင်ရှိ၍ လမ်းကိုကျော်လိုက်သည်နှင့် ဘုရား ကျောင်းဝင်းထဲကိုရောက်သည်။ ဟိန္ဒူဘုရားကျောင်းဖြစ်၍ ကြာရေကန်ကြီးတစ်ကန်လည်းရှိသည်။ အမေက ကျောင်းပို့ရင်းဟိန္ဒူ ဘုရားကျောင်း ဥပသကာကြီးနှင့် စကားတွေရပ်ပြောတတ်သည်။ အဓိကပြောကြသည့်အကြောင်းက အဖေ့ဆီကစာလာသလား၊ စာလာလျှင် ဘာတွေပါသလဲ၊ ဘယ်တော့လာမှာတဲ့လဲ၊ ငွေကောပို့ရဲ့လား စသည့်မေးခွန်းများကို အမေဖြေရခြင်းဖြစ်သည်။ အဖေ့ဆီ က စာရောက်စရက်များ သို့မဟုတ် ငွေရောက်စရက်များဆိုလျှင်တော့ အမေ့စကားတွေက ဝေေ၀ဆာဆာရှိတတ်တာကို ကျွန်တော် သတိထားမိပါသည်။ စာမရောက်တာကြာလို့၊ ငွေမပို့တာကြာလို့ အမေကိုယ်တိုင်မျှော်နေချိန်မှာ သည်မေးခွန်းတွေမေးလျှင် အမေ မရွှင်လန်းပါ။\n“ဥပသကာကြီးရယ် . . မလာပြန်ဘူး . . ကျွန်မက ကျန်းမာရဲ့လား၊ နေထိုင်ကောင်းရဲ့လား သိချင်တာပါ၊ တလောက ရင်ကြပ် ရောဂါရနေတယ်လို့ စာထဲပါတယ်။ အဲဒါပဲ စိတ်ပူနေရတယ်၊ နေတာ စားတာကတော့ ကျွန်မတို့ သားအမိမပူရပါဘူး . . . ”\n“ဘုရားသခင် ကောင်းကင်ကစောင့်ရှောက်တော်မူနေတာပဲ၊ အလုံးစုံသိတော်မူသောဘုရားရှင်ပဲ . . . ဘုရားမှာဆုတောင်း ပန်းရေချမ်းကပ်လှူ . . . ကြားလား”\nဥပသကားကြီးက အမေ့နဖူးကို မင်္ဂလာပြာတစ်တို့တို့ကာ ဆုတွေပေးတတ်သည်။ အမေက မျက်စေ့မှိတ်ထားရင်း မင်္ဂလာ ဆုကိုခံယူနေသည့်အခါ ကျွန်တော်က ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို တစောင်းလွယ်ရင်းစောင့်နေရသည်။ ပြီးလျှင်တော့ အမေက ကြာရေ ကန်ကိုသွားကြည့်တတ်သည်။ ကြာကန်ကနက်သည်။ ကြာပြာနှင့်ကြာနီတွေ။ ကြာဖြူတွေက ဟိုတစ်ပြောက် သည်တစ်ပြောက် သား အမိနှစ်ယောက်ကြာကန်ကိုကြည့်ပြီးမှ ကျောင်းကိုသွားကြသည်။ ဟိန္ဒူဘုရားကျောင်းနှင့် ကျောင်းကြားမှာ ဘောလုံးကွင်းကြီးခံနေ တော့ ဘောလုံးကွင်းကို ဖြတ်ရသည်။ အမေနှင့် ကျွန်တော်ဘောလုံးကွင်း တစ်ကွင်းစာ စာကားတွေပြောရသည်။\n“အဖေရင်ကြပ်ရောဂါရနေတယ် ဟုတ်လား အမေ”\n“အအေးပတ်တာနဲ့တူပါတယ် . . . ကောင်းသွားပါပြီ၊ ငါ့သားက စိတ်ပူတတ်သားပဲ”\n“အဖေ့ဆီက စာလာလို့လား . . . ကျွန်တော်လဲမတွေ့ပါလား”\n“စာတိုက်ကဦးညွန့်မောင်နဲ့ ဈေးထဲတွေ့လို့ပေးတာ . . .”\n“ဟုတ်တယ် . . အခုက စာတိုက်လာတာ”\nအမေ ကျွန်တော့်ကို ညာနေမှန်းသိပါသည်။ ကျွန်တော်ကလည်း ယုံချင်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ကျောင်းဝရောက်ကာနီးပြီ။ ကျောင်းရှေ့က ကန္တာရပင်နှင့် စိန်ပန်းပင်ကိုမြင်ရပြီ။ အမေက ချွေးခံထဲက ပိုက်ဆံတစ်မတ် (တစ်ခါတစ်ရံဆယ်ပြား) ထုတ်ပေးသည်။ “ကဏန်းချောင်းတွေမစားနဲ့ ရင်ကြပ်တတ်တယ်” လို့ မှာတတ်သည်။ ကဏန်းချောင်းဆိုတာ ၀ါးလုံးတစ်လုံးကို အခဲလိုက်ပစ်ရစ်ထား သော အရောင်ဆိုးကပ်စေးနှဲဖြစ်သည်။ ကျောင်းစောင့်ကြီးဦးသောင်းစိန်ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ရောင်းချသော ထိုကပ်စေးနှဲပျင်းတွဲတွဲကို ဘယ်လိုကြောင့် ကဏန်းချောင်းဟုခေါ်ကြသလဲဆိုတာတော့ ဘယ်သူမှမပြောနိုင်ပါ။ ၀ါးလုံးတွင် ရစ်ထားသော ကပ်စေးနှဲတွေကို ဆွဲယူကာနီးတိုင်း သူ့ညာလက်ကို တံတွေးဖြင့် တဖျီးဖျီးထွေးတာကို ၀ယ်စားကြသူတိုင်း မြင်ကြသော်လည်း ဘယ်သူကမှ ရွ့စရာ ကောင်းလိုက်တာလို့ မပြောခဲ့ကြတာကလည်း ထူးဆန်းသည်။\nကျွန်တော် ကျောင်းဝင်းထဲ မ၀င်သေးပါ။ အမေ့ကိုမော့ကြည့်သည်။ ထိုတစ်ခဏ၌ အမေကလည်း ကျွန်တော့်ကိုကြည့်နေလေ့ ရှိသည်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာမကောင်းသလို အမေ့မျက်နှာကလည်း မရွှင်လန်းပါ။\nအိမ်ဖော်မကြီးအေမီက ဂျင့်မ်ကိုကျောင်းကြောက်မှန်းသိသည်။ ချော့သည်။\n“ကျောင်းသွားရမှာပေါ့၊ ကျောင်းမှာသီချင်းတွေဆိုရမယ်၊ ကစားရမယ်”\n“ကျွန်တော်မလုပ်ချင်ဘူး . . . ”\nအေမီက ဂျင်မ်ကျောင်းကြောက်တာကိုသိသလို ကျောင်းဆိုတာ မသွားလို့မဖြစ်သည့်နေရာဆိုတာကိုလည်း သိသည်။ ကလေး မပြောပါနှင့်။ အေမီလို အိမ်ဖော်မကြီးကတောင် ကျောင်းကိုကြောက်သည်။ ကျောင်းကပုံဆိုးဆိုး။ ဂျင်မ့်ကိုကျောင်းမတက်စေချင် သည့် စိတ်ရှိသော်လည်း ကျောင်းလှေကားကြီးပေါ်ကို အေမီကိုယ်တိုင်ခေါ်တင်လာလေ့ရှိသည်။ ကျောင်းခန်းမနှင့် စာသင်ခန်းတွေက အေမီ့ကိုရော ဂျင်မ့်ကိုပါ ထိတ်လန့်စေသည်။ အနံ့ကလည်း ဆိုးလိုက်တာ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးမစ္စတာ ဘာဘာကိုလည်း ကြည်ညိုလို့ မရ။ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက ဂျင်မ့်ကို ပထမတန်းမှာစနေစေသည်။ စာမလိုက်နိုင်မှ သူငယ်တန်းပြန်ရွှေ့မည်ဟုဆို၏။ အတန်းပိုင် ဆရာမ မိစ်ဘင်နီက အသက်ကြီးလှပြီဖြစ်၍ အမြဲတမ်းခြောက်ခြောက်ခန်းခန်းရှိသူဖြစ်သည်။ ကျောင်းခန်းထဲမှာ ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေး များများစားစားမရှိ။ ကျောင်းနံ့ကဆန်းကြယ်သလောက် ကြေကွဲစရာကောင်းသော အနံ့မျိုးဖြစ်သည်။ ဆရာမမိစ်ဘင်နီ က ကလေးတိုင်းကို လိုက်ကြည့်သည်။\n“ဟန်နာဝင်းတား . . ဘာတွေဝါးနေတာလဲ အခုထွေးထုတ်စမ်း . . အမှိုက်ပုံးထဲသွားပစ်ချေ . . .”\n“ကပ်စေးနှဲ (gum) ပါ ဆရာမ . . . .”\n“အားနက်စ်ဂတ်စကင် . . ဘာတွေဝါးနေတာလဲ . . အခုထွေးထုတ်စမ်း . . အမှိုက်ပုံးထဲ သွားပစ်ချေ . . ”\nဂျင်မ်က ဆရာမကိုကြောက်နေသည်။ ကျောင်းဆိုတာ ကပ်စေးနှဲမ၀ါးရသည့်နေရာများလား၊ ကလေးချင်းတစ်ယောက်ကိုတစ် ယောက်မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ သင်ပေးကြသည်။ ဂျင်မ်ကိုယ်တိုင်ပျော်သလိုလိုရှိသော်လည်း ကျောင်းလွှတ်ချိန် အေမီလာကြိုသည့် အခါ မျက်နှာမကောင်း။ မကြည်သာ။ မနက်က မျက်နှာအတိုင်းပင်။ ကျောင်းနှင့်ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်သည်ပင် ကြောက်စရာလို့ အေမီထင်ပါသည်။\n“နှစ်ဆယ့်ကိုးပြီး ဘာလာသလဲ အေမီ”\nကျောင်းကတတ်လာသော စကားထာတွေ၊ စကားလိမ်တွေ ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေကို ဂျင်မ်မှတ်သားလာကာ ကျောင်းပြန်လမ်း မှာ အေမီ့ကိုပြောပြတတ်သည်။ ဆင်သားအစိမ်းစားတာတို့၊ တွတ်ပီဖရုတီကပ်စေးနှဲတို့၊ ဆံပင်ခေါင်းခေါက်ပြီး ခေါက်ဆွဲတို့လို စကား တွေဖြစ်သည်။ သည်လိုဆိုတော့လည်း အေမီဝမ်းသာသည်။\nအမေနှင့် ကျွန်တော်လည်း မထူးပါ။ အမေက ကျောင်းရှေ့က ကန္တာရပင်အောက်မှာ တဘက်တစ်ထည်ခေါင်းတင်ကာ ကျွန်တော်မြင်အောင်ပြနေတတ်သည်။ ကျွန်တော်သတိရလို့ လှမ်းကြည့်သည့်အခါတိုင်း အမေရှိနေသည်။ မုန့်စားကျောင်း လွှတ်ချိန် ဆိုလျှင်တော့ အမေကိုယ်တိုင် ဒေါ်ကြီးအုန်းသင်ဆိုင်မှာ ငှက်ပျောဖူးသုပ်ဝယ်ကျွေးသည်။ စားပြီးတိုင်းကျောင်းကရခဲ့သည့် ပညာခန်း တွေ အမေ့ကိုပြောပြသည်။ အမေကရယ်သည်။ ကျွန်တော်ကျောင်းပျော်ပြီဟု တွက်ပုံရသည်။ မုန့်စာကျောင်းပြန်တက်တော့ အမေ အိမ်ခဏပြန်ကာ ထမင်းစားချိန်ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။ ထမင်းစားပြီးလို့ ကျောင်းပြန်တက်ရတော့မည်ဆိုလျှင် ကျွန်တော်ဝမ်းနည်း နေတတ်သည်။ ထိုအခါ အမေကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကိုနားမလည်နိုင်သလို ကြည့်သည်။\n“သားကျောင်းပျော်ပြီမှတ်နေတာ . . . ကျောင်းပျော်တော့လေ”\n“မပျော်ပါဘူး . . .”\nညနေကျောင်းဆင်းချိန် အမေနှင့်အတူ ဘောလုံးကွင်းကိုဖြတ်ရင်း စကားတွေပြောခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့မနက်အထိ ကျောင်းပိတ်ပြီဟု ကျွန်တော်တွေးသည်။ ကျောင်းတက်ရက်တစ်ရက်ကုန်ပြီဟု တွေးပြီး ပျော်သည်။ ကျွန်တော်ပျော်တော့အမေလည်း ပျော်သည်။ နောက်တစ်နေ့မနက်ကျောင်းကိုလာကြတော့ အမေပါလာပြန်သည်။ ဘုရားကျောင်းရှေ့ရောက်တော့ အမွှေးတိုင်နှင့် ဖယောင်းတိုင်တွေ ပသကာကြီးကိုလှူသည်။ ဥပသကာကြီးက ကတုန်ကရီ ဆုတွေပေးသည်။ နဖူးကို မင်္ဂလာပြာတို့ပေးသည်။\n“သူ့အဖေဆီက စာနဲ့ပိုက်ဆံလာတယ် ဥပသကာကြီးရဲ့ . . သူ့အဖေကုသိုလ်ရအောင်လှူတာပါ ဆုတောင်းပေးပါဦး”\nအမေက ကျောင်းရုံးခန်းကိုဝင်ကာ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးကိုလည်း အမွှေးတိုင်နှင့် ဖယောင်းတိုင်တွေပေးသည်။ စာသင် ကျောင်းနှင့် အမွှေးတိုင်၊ ဖယောင်းတိုင်ဆိုင်တာမဆိုင်တာ အမေသိချင်သိမည်။ သိချင်မှသိမည်။ အမေကတော့ ပေးနေကျ။ ဆရာ ကြီးကလည်း လက်ခံယူတာမှတ်မိသည်။ ကျောင်းရုံးခန်းထဲဝင်တိုင်း အမေဖိနပ်ချွတ်လေ့ရှိသည်။\n“ဒါ ကျွန်မသားလေးပါဆရာကြီး . .. သူငယ်တန်းမှာပါ”\n“ကောင်းတယ် . . ကောင်းတယ်”\nအမေက ကျောင်းဝက ကန္တာရပင်အောက်ကို ပြန်သွားပြီး ကျွန်တော်ကစာသင်ခန်းထဲဝင်ရသည်။ တစ်ချို့ရက်တွေမှာတော့ အမေနှင့် ကျွန်တော်ကျောင်းလာကြရင်း ကြာကန်ဘေးမှာ ကျောင်းဆီကသံချောင်းခေါက်သံ မကြားမချင်းရှိနေကြသည်။ကျွန်တော် က လိပ်ပြာဖမ်းရင်း၊ ပုစဉ်းဖမ်းရင်း ကန်တစ်ပတ်လည်တော့ အမေလည်း တစ်ပတ်လည်တော့သည်။ လိပ်ပြာတွေကပါးသည်။ လျင် သည်။ လူရိပ်မြင်သည်နှင့်ထပျံကြသည်။ ပုစဉ်းနီနီဝါ၀ါကြီးတွေက အထနှေးကြ၏။ စက္ကန့်တစ်ဝက်စာလောက် နားကြရင်း တစ်ခါ တလေ ငေါင်နေတတ်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းသံကြားရချိန်အထိ ပုစဉ်းမမိတတ်ပါ။ မိပြန်တော့လည်း အမေက နင့်အသက်တစ်ခါလွှတ် ငါ့အသက် ခါတိုင်းခါတိုင်း လွှတ်လို့ဆိုခိုင်းကာ ပြန်လွှတ်ခိုင်းတတ်ပါသည်။ ကျွန်တော်က မလွှတ် ချင်။ ခဲရာခဲဆစ် ဖမ်းထားရတာမဟုတ်လား။\n“နင်တောင် ကျောင်းမပျော်ဘဲနဲ့ ပုစဉ်းကကော နင့်လက်ထဲမှာ ပျော်ပါ့မလား”\nပုစဉ်းနှစ်ကောင်ကို ကျွန်တော်လွှတ်လိုက်သည်။ ကျောင်းတက်ရက်များလာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်တော် ကျောင်းပျော်ဘို့ကောင်း ပြီဟု အမေတွက်ပုံရသည်။ သူငယ်ချင်းတွေလည်း ရှိပြီ။ ကျောင်းမှာ မျောက်တစ်ကောင်လိုလည်း ဆော့တတ်ပြီ။ ကျွန်တော်အမေ့ကို ညာလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မပျော်ဘူး”။\nသည့်နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ကိုကျောင်းပို့သူမှာ ကြည်ကြည်ဖြစ်လာသည်။ ကြည်ကြည်က ကျွန်တော်တို့နှင့် ဆွေမျိုးဝေး သည်။ ကျွန်တော်တို့ဝိုင်းထဲမှာဘဲနေသည်။ သူ့ယောက်ျားက မြေတူးသမားဖြစ်၍ ကြည်ကြည်က အမေတို့ဒွေးလေးတို့၏ တောက် တိုမယ်ရခိုင်းရသူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်နှင့် ၀မ်းကွဲမောင်နှမတွေအားလုံးက ကြည်ကြည့်ကိုချစ်ကြပါသည်။ ကျွန်တော်တို့အ၀တ် ဟောင်းတွေကို ကြည်ကြည်လျှော်ဖွပ်ပေးသည်။ သံမီးပူကြီးနှင့် မီးပူတိုက်ပေးသည်။ အကြော်စားချင်တယ်ဆိုလျှင် အလွန်ဝေးလံ သောအရပ်အထိ ခြေလျင်လျှောက်သွားကာ ပါအောင်ဝယ်လာတတ်သည်။ ညဖက်ကွပ်ပျစ်ပေါ်အိပ်နေကြသမျှသော ကလေးတွေကို တစ်ကောင်စီကောက်ရင်း ဆိုင်ရာမိဘကိုအပ်သည်။ မနက်ဖက်တစ်ဝိုင်းလုံးကို တံမျက်လှည်းသည်။ ကျွန်တော်တို့ကို ရေချိုး၊ သနပ် ခါးလိမ်း၊ အုန်းဆီလိမ်း။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းပို့ရသည့် တာဝန်ပါ ကြည်ကြည်ရသွားသည်။ (အခြားမောင်နှမတွေက ကျွန်တော်လိုမဟုတ်ပါ။) ကြည်ကြည်ကတော့ မနက်ပိုင်းကျောင်းဝအရောက်ပို့ရုံသာ။\n“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး . . ကြည်ကြည်လည်း စာမှမတတ်တာ”\nကျွန်တော်က ဟုတ်သလိုလိုငြိမ်နေလိုက်သည်။ သည်လိုဆိုတော့ ကြည်ကြည်စိတ်ကောင်ပုံမရ။\nကျွန်တော်စကားကြောင့် ကြည်ကြည်လန့်သွားပုံရသည်။ ကျွန်တော့်လက်ကို မြဲမြဲဆွဲကာ ကျောင်းဝင်းထဲရောက်အောင်ပို့ သည်။ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ကြည်ကြည်က အမေပေးလိုက်သည့် ပိုက်ဆံ တစ်မတ်ကိုထုတ်ပေးသည်။\n“ကဏန်းချောင်းဝယ်စား . . ကောင်းတယ်”\nအမေနှင့် ကြည်ကြည်မတူတာသည့် တစ်ချက်ပဲရှိသည်။ သူငယ်တန်းနှစ်ဝက် တစ်ဝက်ကို ကြည်ကြည်ပဲ ကျောင်းပို့ခဲ့တာ ကျွန်တော် မှတ်မိပါသည်။ နှစ်တစ်ဝက်လောက်မှာ အမေကြံစိုက်ခင်းထဲဝင်ရ၍ ဖြစ်သည်။\nWilliam Saroyan ၏ ၀တ္ထုတို အဆုံးတွင် ဂျင်မ်ကကျောင်းကတတ်လာလာသော စကာဆန်းတွေအော်ရင်း ဖခင်ကို ပညာတွေ စမ်းသည်။ ဆင်သားဝါးမလားလို့ အော်နေတော့ ဖခင်က ဖတ်လက်စသတင်းစာကိုချကာ သားငယ်အနီးဝင်ထိုင်သည်။ ဒါကို အိမ်ဖော် မကြီးအေမီမြင်တော့ ခံစားမှုဖြင့် မျက်ရည်ကျသည်။ ၀တ္ထတိုကတော့ ဆုံးတော့လည်း အတွေးစီကာစဉ်ကာ။ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းပို့ ခဲ့သည် အမေနှင့်ကြည်ကြည့်ကို အောင်းမေ့နေမိပါသည်။ အိမ်ဖော်မကြီး အေမီ့လိုပင် ကျောင်းပို့တာဝန်ကိုယူခဲ့ကြသော်လည်း စာ မတတ်ကြသူတွေ။ အမေရာ ကြည်ကြည်ပါ စာမတတ်ရှာကြပါ။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ ကျောင်းကိုပို့ခဲ့ကြသည်။ စာတတ်စေချင်ကြ သည်။ ဘာဖြစ်လို့ စာတတ်ဖို့လိုသလဲ။ ဒါကိုတော့ အမေရောကြည်ကြည်ပါ ကျွန်တော်နားပေါက်အောင် ဒါမှမဟုတ် ဘ၀င်ကျ အောင် ဒါမှမဟုတ် ခံယူနိုင်အောင် မပြောနိုင်ခဲ့ကြတာကိုလည်း ကျွန်တော်အမှတ် ထင်ထင်ရှိနေခဲ့သည်။ အခုတော့ အမေရော ကြည်ကြည်ပါ မရှိကြတော့ပြီ။ အမေနှင့် ကြည်ကြည့်ကျေးဇူးတရားတွေသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။\nကျွန်တော်နှင့်သမီးကလေးကြားမှာ အသက်ငါးဆယ်ကွာသည်။ သမီးက ငါးနှစ်၊ ကျွန်တော်က ငါးဆယ်ကျော်။ မနက်ဖက် သမီး ကိုကျောင်းပို့ရသည့်တာဝန် ပိုလာခဲ့ပြီ။ ကျောင်းနှင့်အိမ်က မဝေးပါ။ မနက်ဖက် သမီးလက်ကိုဆွဲရင်း ရေဘူးနှင့် ကျောင်းလွယ်အိတ် ကို လွယ်ကာ သမီးနှင့်စကားတပြောပြော ကျောင်းသွားရတာကို ကျွန်တော်ပျော်ပါသည်။ သမီးကလေးကကော ပျော်ရဲ့လား။ ကျောင်းစတက်ကာစ အိမ်ကို စွဲလန်းလို့လားတော့မသိပါ။ တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ထင်မှတ်မထားသော စကားကိုဆိုလေ ၏။ သမီးမျက်နှာသုန်သုန်မှုန်ဆန်။\n“သမီးကလေး . . ပျော်တယ်မဟုတ်လား”\nသမီးကလေးနားပေါက်အောင် ဒါမှမဟုတ် ဘ၀င်ကျအောင် ဒါမှမဟုတ် ခံယူနိုင်အောင် ပြောချင်သော်လည်း ကျွန်တော်မပြော တတ်ပါ။ ဆွီဒင်လူမျိုး အိမ်ဖော်မကြီး အေမီ၊ အမေနှင့် ကြည်ကြည်တို့ကို ကျွန်တော်လွမ်းမိလေသည်။ ။\nဦးမောင်ဝမ်းက သူ့မိန်းမ၏ နှုတ်ကြမ်းအာကြမ်းသောစရိုက်ကို လက်ရည်တူမိအောင် မလိုက်နိုင်သော်လည်း (ချက်အရက်က လေးတစ်ပိုင်းလောက်မျိုထားပြီးလျှင်တော့) သူလည်းခေသူမဟုတ် ကြောင်း အစွမ်းအစလေးပြတတ်သည်။\nမူးလာလျှင် ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဟိုလူနဲ့ရန်ဖြစ်ချင်သလိုလို ဒီလူ့ကိုစိန်ခေါ်ချင်သလိုလို။ တကယ်တော့ ဦးမောင်ဝမ်း၏ ရောဂါက သူ့ကိုယ်သူ လူမိုက်ဘွဲ့တပ်ြ့ပီး အခေါ်ခံချင်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။\nအဲသည်အချိန်ကာလတုန်းကလည်း ကျွန်တော်တို့နေထိုင်သော ရပ်ကွက်ကလေးသည် နည်းနည်းတောဆန်သော စရိုက် မပျောက်သေးသောကြောင့် ဘာအစွမ်းအစမှ မရှိသော ယောက်ျားဖျင်းတစ်ချို့ က ‘ လူမိုက်’ ဖြစ်ရခြင်းကို ဂုဏ်ရှိသလိုလို ဘာလိုလို တလွဲဆံပင်ကောင်းအထင်ခံချင်ကြ၏။\nအဲဒီလိုအထင်ခံချင်သည့် လူတွေထဲတွင် ဦးမောင်ဝမ်းလည်းပါသည်။ တကယ်လည်း မမိုက်ရဲသောကြောင့် အရက်ကလေး တစ်ငုံနှစ်ငုံ မျိုပြီးမှ မိုက်ဇာတ်ခင်းပြရသည်က သူ့အတွက်အလုပ်ကြီး အကိုင်ကြီး တစ်ခုဖြစ်၏။\nဟုတ်မဟုတ်တော့မသိ၊ သူငယ်ငယ်တုန်းက ‘ ဗန်တို’ သိုင်းပညာသင်ဖူးသည်ဆိုပြီး ရပ်ကွက်ထဲတွင် အသားလွတ် လျှောက်ကြွားသည်။ အဲဒီခေတ်က ရုပ်ရှင်မင်းသား အကယ်ဒမီညွှန့်ဝင်း၏ ‘ဗန်တိုလူလေးနှင့်သူဇာ’ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကလည်း အရမ်း ‘ ပေါက် ’ နေသည့်အချိန် . . . ။\nဦးမောင်ဝမ်းတစ်ယောက် သူ့နံမည်ရှေ့တွင် ‘ ဗန်တို ’ တပ်ပြီး အခေါ်ခံချင်စိတ်တွေက ထိမ်းမရသိမ်းမရ ဖြစ်လာ၏။ သူဗန်တို သင်ဖူးကြောင်း အိမ်ပေါက်စေ့လည်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ စောင်းပါးရိပ်ချည် ပြောသော်လည်း ရပ်ကွက်ထဲမှ လူတွေက သူ့ကို ‘ ဗန်တိုမောင်ဝမ်း ’ ဟုပြောင်းခေါ်ပေးဖို့ အလိုက်တသိ နားမလည်ကြ၊ အထာမပေါက်ကြ။\nနောက်ဆုံးတော့ ဦးမောင်ဝမ်းတစ်ယောက် သူ့ဖာသာသူပင် အကြံအဖန်လုပ်ရတော့သည်။ ရပ်ကွက်ထဲမှ ကလေးများကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကြိတ်ပြီး စည်းရုံးသည်။\n“ မင်းတို့ မုန့်ဖိုးဆယ်ပြား မလိုချင်ကြဘူးလား ”\n“ လိုချင်တာပေါ့ . .. ဦးလေးရဲ့ ”\nအဲဒီခေတ်တုန်းက ဆယ်ပြားဆိုသည်မှာ ကလေးတစ်ယောက် အတွက် သကြားလုံး၊ ဆီးထုပ်၊ စာကလေးခွေလိုမျိုး မုန့်တစ်ခုခု ၀ယ်စားနိုင်လောက်သည်။\nထို့ကြောင့် ဦးမောင်ဝမ်းက ကလေးပရိသတ်ကို ဆယ်ပြားဖြင့်စတင် ဆွဲဆောင်ဖြင်းဖြစ်၏။ ဒီအတိုင်းဆိုတော့ သူ့နာမည် တန်ဖိုး သည် ကြမ်းခင်းဈေး ဆယ်ပြား တန်သည် ဟုပင်ပြောရမလိုဖြစ်နေသည်။\nဦးမောင်ဝမ်း ကတော့ ရဲရင့်ပြတ်သား စွာဖြင့်ပင်\n“ ဒါဆို . . .မင်းတို့ ငါ့နာမည်ကို ‘ ဗန်တိုမောင်ဝမ်း ’ လို့ခေါ်ရမယ်။ ခေါ်တဲ့သူကို မုန့်ဖိုးဆယ်ပြားပေးမယ် ”\n“ ခေါ်မယ် . . .ခေါ်မယ် . . . ”\nရပ်ကွက်ထဲရှိကလေးထုကြီးက တစ်ညီ တစ်ညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကြ၏။\nခက်နေသည်က . . . ကလေးတွေအဖို့ ‘ ဗန်တို’ ဟူသော ဝေါဟာရက နားစိမ်းနေသည်။ သိပ်မခေါ်တတ်။ ပြီးတော့ . . .ဗန်တိုဆိုသည်မှာ သိုင်းပညာရပ် တစ်ခု၏ အမည်ဖြစ်သည်ဆိုခြင်းကို လည်း ဒီလို ဘုစုခရုလေးတွေအဖို့ အဘယ်မှာ နားလည်ပါမည်နည်း။\nသူတို့အဖို့တော့ မုန့်ဖိုးဆယ်ပြားသာလျှင် အဓိက . . .။\nဒီတော့ သူတို့ခေါ်တတ်သလိုသာ ခေါ်ကြသည်။\n. . . ‘ ဗုံတိုမောင်ဝမ်း ’ တဲ့။\nလွဲတော့ အတော်လွဲသည်။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကလည်း ကလေးတွေခေါ်သလို ဘုမသိ ဘမသိ လိုက်ခေါ်ရာမှ ဦးမောင်ဝမ်းတစ်ယောက် ‘ ဗန်တိုမောင်ဝမ်း ’ ဟူသော နာမည်တွင်သွားတော့သည်။\n“ သြော် . . .ဒီလူကြီးဟာ တစ်ခ်ျိန်တစ်ခါတုန်းက ဆိုင်းဝိုင်းတွေ ဒိုးပတ်တွေမှာ ဗုံတို တီးတဲ့လူမို့လို့ထင်ပါရဲ့လေ၊ ဂီတ သမားကြီးပဲကိုး ” . . .ဟုအောက်မေ့သွားကြ၏။\nလူမိုက်ဆန်အောင် နာမည်ပေးကာမှ ‘ ဗုံတီးသည့်လူ ’ ဟုအထင်ခံလေတော့သည်ကိုး။ နာမည်ကလည်း ‘ တွင်’ ပြီးသွားပြီ။ ဘာမှလုပ်မရတော့။\nဒီကြားထဲ အဲသည် နာမည်ကို သူမကြိုက်မှန်းသိသောကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ကလည်း တမင်တကာ စကားမစပ်စပ် အောင် ရှာကြံပြီး အစဖေါ်ပေးတတ်သည်။\nတစ်ချို့သော ညနေရီဝေချိန်များတွင် ဦးမောင်ဝမ်းတစ်ယောက် ခပ်ထွေထွေနှင့်လမ်းပေါ်ယိုင်ထိုးလျှောက်ရင်း\n“ ဟေ့ . . . ဘယ်ကောင်မှဂရုမစိုက်ဘူးကွ၊ မင်းတို့ထက်မိုက်လို့သောက်တာ၊ မကျေနပ်တဲ့ကောင်ရှိရင် ထွက်ခဲ့စမ်းကွာ ”\nဘာညာနှင့်ဝုန်းဒိုင်း ကြဲနေပြီဆိုလျှင် ကျွန်တော်တို့က သူ့ကိုချော့သလိုလို ထိန်းသလိုလိုနှင့် . . .\n“ သည်းခံပါ . . .ဦးမောင်ဝမ်းရယ်၊ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေနဲ့ဖက်ပြီး ရန်မဖြစ်ချင်စမ်းပါနဲ့။ ကိုယ်က နာမည်တစ်လုံးနဲ့နေတဲ့ သူမဟုတ်လား။ နှယ်နှယ်ရရမှမဟုတ်တာဗျာ . . . ဗုံတိုမောင်ဝမ်းဆိုတာ . . .”\nသူစိတ်ကသိကအောက်ဖြစ်စရာ နာမည်ကြီးကို သတိမရရအောင် ကျွန်တော်တို့က အစဖေါ်ပေးကြသည်။\nအဲဒီအခါမျိုးကျလျှင် ကျွန်တော်တို့ကို သူသိပ်မကြည်။ မျက်ထောင့်နီကြီးဖြင့် ကြည့်တတ်၏။ ကျွန်တော်တို့ကို သူပြဿနာရှာချင်မှန်းလည်း ကျွန်တော်တို့ ကရိပ်မိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကလည်း မထိတထိ ဖြစ်သည်ဆိုရရုံ ကလေး နောက်ကြပြောင်ကြ၏။\nအဲသည်လောက် သတိထားနေသည့်ကြားကမှ ကျွန်တော်တို့၏ ထုံပေပေကြောင်တောင်တောင်ဇာတ်လိုက် ကလေး မောင်စိန်မြင့်နှင့် ဦးမောင်ဝမ်းတို့ အရှုပ်အရှုပ်ချင်းငြိကြလေတော့သည်။\nတစ်နေ့ . . . ဦးမောင်ဝမ်းတစ်ယောက် သူ့အိမ်ရှေ့လမ်းမပေါ်တွင် ထန်းပလပ် ပက်လက်ကုလားထိုင် တစ်လုံးချကာ ထိုင်ရင်း သူ၏ ရင်နှစ်သည်းချာ မျောက်လောင်းကလေးများကို မုန့်ဖိုးပေးကာ ဆံပင်ဖြူနုတ်ခိုင်းသည်။\nကလေးတွေက တစ်ဖက်အိမ်မှ ဒေါ်ဟာစီးနား၏ သားသမီးများနှင့်အပြိုင်ဆော့နေရချိန် ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင် မွေးသဖခင်အိုကြီး၏ ဆံပင်ဖြူရှင်းလင်းရေးကို လုံးဝစိတ်မ၀င်စား။\nဆံပင်အမည်းတွေကိုပါ နှုတ်သည့်အခါနှုတ်သည်။ ရံဖန်ရံခါ မှာလည်း သုံးလေးပင်ပူးကယ ‘ ဗြုတ် ’ ခနဲမြည်အောင် ဆော့ဆွဲ ကြ၏။ ဦးမောင်ဝမ်းခမျာမှာတော့\n“ အားလားလား . .၊ အား . . .၊ သေပါပြီ . . .”\n“ ဗြုတ် . . .”\n“ အောင်မလေး . . .ဖြေးဖြေးလုပ်ပါဟ ”\n“ ဗြုတ် . . . ”\n“ အား . . .ကျွတ် . . .ကျွတ် . . .ကျွတ် ”\nဆံပင်တွေကို အဆုပ်လိုက် အဆုပ်လိုက် ဆွဲဆောင့်နှုတ်ယူခြင်းကိုခံနေရသော လူမိုက်ကြီးခမျာ မျက်ရည်များပင် ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျရှာသည်။\nဒီဘက်မှလှမ်းမြင်နေရသော ကျွန်တော်တို့၏ ပန်းချီဆရာက\n“ မိဘမျက်ရည် တစ်စက် သားသမီးဆင်းရဲတစ်သက် ဆိုတဲ့ စကားမှန်ရင်တော့ ဒုက္ခပါပဲကွာ။ ဦးမောင်ဝမ်းရဲ့ သားသမီး တွေနေစရာတောင်ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး ”\n“ ဟင် . . ဘာဖြစ်လို့လဲ ”\n“ ဟိုမှာ မတွေ့ဘူးလား။ သားတွေသမီးတွေ က ဆံပင်ဝိုင်းနှုတ်လို့ ဦမောင်ဝမ်းကြီး မျက်ရည်ပေါက်ပေါက်ကျနေတာ . . .”\nသူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော်ပြုံးရုံသာပြုံးလိုက်မိသော်လည်း မလည်မ၀ယ်နှင့်လျှာရှည်သည့်နေရာတွင် ဘ၀ပေါင်းများစွာ အထုံ ပါရမီ ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည့်မောင်စိန်မြင့် ကား ဘောက်ဆတ်ဘောက်ဆတ်နှင့် ဦးမောင်ဝမ်းဆီသို့ သွားကာ . . .\n“ ဦးလေး . . .ဆံပင်ဖြူနှုတ်ချင်လို့လား ”\n“ အီး ကွ ”\nအင်းကွ . . .ဟုပြောချင်ပုံရသော်လည်း ဦးရေပြားထက်မှ နာကျင်သည့်ဝေဒနာကို အံကြိတ်၍ ခံနေရသောကြောင့် မပီမသနှင့် ညည်းသံတစ်ဝက် ရောကာ ‘ အီး ကွ ’ ဟုသာ ပြန်ဖြေနိုင်ရှာ၏။\nမောင်စိန်မြင့်က . .\n“ ဟိုဖက်က (၅) လမ်းထိပ်မှာ ဆံပင်ဖြူနှုတ်ပေးတဲ့ဆိုင်ရှိတယ် . . .ဦးလေး၊ ခြံဝမှာ ဆံဖြူသန့်ပေးသည်’ ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ် ချိတ်ထားတယ် ”\n“ ဟေ . . .ဟုတ်လား၊ ကျေးဇူးပဲကွာ ”\nဒုက္ခဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မြောက်ရာ အမတဘုံကို ညွှန်ပြခြင်းခံရဘိ သကဲ့သို့ ဦးမောင်ဝမ်းတစ်ယောက် ငေါက်ကနဲ ထ၏။\nဗိုလ်တထောင် ဘိုးဘိုးကြီး နတ်ရုပ်ကဲ့သို့ လက်ညိုးထိုးပြထားသော မောင်စိန်မြင့်၏ စေညွှန်ရာဆီ တဟုန်ထိုး သုတ်ချေတင် လေတော့သည်။\n(၅) လမ်းထိပ်သို့ရောက်သောအခါ ခြံဝတွင်ချိတ်ထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကို တစ်ချက်မျှ ဖျတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ကော့ကာ ကြွားကြွားရွးရွား ၀င်လိုက်သည်။\nလူမိုက်ဟန်မပေါကပေါက်အောင် မျက်နှာကြောကိုလည်း တင်ထားရသေး၏။\nအိမ်ရှင်ကတော့ သူ့ခြံဝင်းထဲသို့ မပြောမဆိုနှင့်စွတ်ခနဲဝင်လာပြီး နှုတ်ခမ်းကြီးမဲ့ကာ ရွဲ့တွန့်လိမ်ကာ ရင်တကော့ကော့ ခါးတထောက်ထောက် လုပ်နေသည့် ဦးမောင်ဝမ်းကုတအံ့တသြ ကြည့်နေသည်။\nညနေဘက်ဆိုလျှင် အရက်မူးပြီး ရမ်းကားဆဲဆို နေလေ့ရှိသော ဦးမောင်ဝမ်းအကြောင်းကို လည်းသိနေသော ကြောင့်\n“ ဒီကနေ့တော့ စောစောစီးစီး များမူးလာသလား ”\nဟုတွေးကာ ရွံ့တွန့်တွန့် ဖြစ်နေ၏။\nဦးမောင်ဝမ်းကတော့ မ၀ံ့မရဲ ဟန်ဖြစ်နေသည့် အိမ်ရှင်ကိုကြည့်ကာ\n“ ဒီကောင်ကတော့ ငါ့ကို လူမိုက်မှန်းသိလို့ ကြောက်နေရှာပြီ ”\nဆိုသည့်အတွေးဖြင့် အကျေနပ်ကြီးကျေနပ်သွား၏။ . . .ကြုံတုန်း ငါ့ရဲ့ မိုက်ဂုဏ်ပြလိုက်အုံးမှပဲ . . ဟု တွေးကာ အနီးအနား တွင်တွေ့ရသော ခွေးခြေထိုင်ခုံပုလေးတစ်လုံး ပေါ်ဝန်းခနဲ ပစ်ထိုင်ချလိုက်ရင်း\n“ ဟေ့ကောင် . . .ငါ့ကိုဆံပင်ဖြူနှုတ်ပေးစမ်း ”\nဦးမောင်ဝမ်းက လေသံမာမာဖြင့် ဟောက်လိုက်ရာ အိမ်ရှင်ဖြစ်သူမှာ အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသားပွင့်သွား၏။ ပြီးမှ . . .အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့်\n“ ကျွန်တော် . . . ကျွန်တော် . . . မအားသေးပါဘူး ဦးလေးရယ်”\n“ ဘာကွ . . .”\nလူမိုက်ကြီးဦးမောင်ဝမ်းကား သူ့သြဇာကို အပွန်းပဲ့ခံလိုသူမဟုတ်။ သူခိုင်းတာကို တစ်သွေမတိမ်း ခေါင်းညိတ်မှ ကြိုက်သူပင်၊ သူက တောက်တစ်ချက် ပြင်းပြင်းခေါက်လိုက်ပြီး\n“ တောက် . . .ဟေ့ကောင်၊ ဗန်တိုမောင်ဝမ်းဆိုတာမင်းမကြားဖူးဘူးလား။ အားတာတွေ မအားတာတွေ ဆင်ခြေပေးမနေနဲ့၊ မင်းကို အလကားခိုင်းတာမဟုတ်ဘူး။ ပိုက်ဆံပေးမှာကွ။ ငါက လူမိုက်ပေမယ့် မတရားမလုပ်ဘူး .. .နားလည်လား”\n“ ဒါ . . . ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က ဆံပင်ဖြူ မနှုတ်တတ်ဘူးခင်ဗျ ”\n“ အောင်မာ . . .”\nဦးမောင်ဝမ်းက သူ့လက်သီးကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာရွယ်လိုက်ရင်း\n“တယ်လေ . . ငါ . . လုပ်လိုက်ရ။ ဟင်း . . လက်ပါမိရင် မင်းတော့ နာတော့မယ်နော်။ ဆံပင်ဖြူမနှုတ်တတ်ဘဲနဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ဘာဖြစ်လို့ ‘ဆံဖြူသန့်ပေးသည်’ ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်နေတာလဲ”\nသူ့စကားကြောင့် အိမ်ရှင်၏မျက်နှာက စပ်ဖြဲဖြဲဖြစ်သွားပြီး . . . .\n“မဟုတ်ပါဘူး . . ဦးလေးရဲ့ ။ သေသေချာချာဖတ်ကြည့်ပါဦး . . ‘ဆန်ဖြူသန့်ပေးသည်’ လို့ ရေးထားတာပါ။ သမ၀ါယမက ပေးတဲ့ ဆန်တွေညိုညစ်ညစ် ဖြစ်နေရင် ဖြူသွားအောင် ဆန်ဖွပ်ပေးတာပါ။ ဆံပင်ဖြူနှုတ်တာမဟုတ်ပါဘူး”\n“ဟေ . . . .”\nလူမိုက်ကြီး ဦးမောင်ဝမ်းတစ်ယောက် မျက်စေ့ကလေး ကလယ်ကလယ်ဖြစ်သွား၏။ သွားပြီ . . . သွားပြီ . . ၊ ငါတော့ ငပေါဖြစ် ပြီ . . ဟု စိတ်ထဲက ကျိတ်၍ ရေရွတ်သည်။\nမိုက်ဂုဏ်ပြပြီး စောစောက ဟိန်းခဲ့ဟောက်ခဲ့ လက်သီးကြိမ်းကြိမ်းခဲ့သမျှ အခုတော့ မျက်နှာ ဘယ်လိုထားရမည်မှန်း မသိဘဲ အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ခိုးလုခုလုဖြစ်ကာ ကုပ်ကုပ်ကလေးပြန်လာခဲ့ရ၏။\n“ခွေးမသားလေး၊ ငါ့ကို ချောက်တွန်းတယ်။ ဘယ်မလဲ . . စိန်မြင့်၊ ထွက်ခဲ့စမ်း”\n“ဦးမောင်ဝမ်းကလည်းဗျာ၊ ကိုယ့်တူကိုယ့်သားအရွယ်လေးကို . .။ ပြီးတော့ စိန်မြင့်က အစတည်းက သူဖာသာသူတောင် အူကြောင်ကြောင်ဥစ္စာ”\nအားလုံးက စိတ်ကျေနပ်အောင် ၀ိုင်းချော့ကြသလို ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကလည်း လူအုပ်စုတောင့်သဖြင့် သိပ်မရမ်းရဲ။ ဒါတောင် မှ . . မောင်စိန်မြင့်ကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးပြီး\n“မင်း . . တစ်နေ့ တွေ့မယ်”\nဗုံတိုမောင်ဝမ်း ကြိမ်းဝါးသွားသော “တစ်နေ့ . .” သည်ကား ဖြစ်ချင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်ထဲတွင် တန်ဆောင်တိုင် အရပ် ပြဇာတ်ကသည့်အချိန်တွင်မှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကြုံရလေတော့သည်။\nFiled under idea 100th Issue0comments\nနှစ်ပတ်အလို TWO WEEKS NOTICE\nမျက်လုံးတစ်လုံးအတွက် . . . . မျက်လုံးတစ်လုံး\nသွားတစ်ချောင်းအတွက် . . . . သွားတစ်ချောင်း\nအစားပြန်ပေးရတယ် . . . ဆိုတာ . . . . .\nလက်ခံတယ်ဆိုရင် . . . .\nဦးအောင်ချမ်းအသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ . . . . .\n“သြရသ” ကို အသက်တစ်ချောင်းနဲ့ညီမျှတဲ့ တန်ဘိုးအတွက် . . .\nဒုစရိုက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များကို . . . .\nမစ္စလီကျွန်းတွင် . . . ‘ဒွန်’ ဟု ခေါ်ကြသည်။\nဟောင်ကောင်တွင် ‘လော်ပန်’ ဟုခေါ်ကြသည်။\nဂျပန်တွင် . . . ‘ယာကူဆာ’ ဟုခေါ်သည်။\nမြန်မာပြည်တွင်မူ “အောင်ချမ်း” ဟု ဆိုလျှင် ဒုစရိုက်လောကသား ဦးအောင်ချမ်းသည်ရက်စက်သည်။ ပြတ်သားသည်။ လုပ်ရဲ ကိုင်ရဲရှိလှသည်။ ငွေရှာသည့်နေရာတွင် တရားသောနည်းဖြင့် ရှာသလို၊ သူတစ်ပါးငွေကို မတရားလိုချင်တတ်သူများအပေါ် မတရား နည်း ဖြင့် ပြန်လည်ရယူတတ်သည်။တပည့်တပန်းပေါများသည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသည်။ ပါးနပ်သည်။ သူ ကျုးးလွန်သော အမှု အတွက် အမြဲတမ်းဓားစာခံတစ်ယောက်တော့ရှိသည်။ သူ့တွင် ကျွမ်းကျင် လိမ္မာသော ရှေ့နေတစ်ယောက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် . . . ဦးအောင်ချမ်းသည် အမြဲတမ်းလွတ်မြောက်နေခဲ့သည်။\nသို့သော် အမှန်တရားကို ကြာရှည်ဖုံးကွယ်၍မရ၊ တရားဥပဒေကို မျက်ကွယ်ပြု၍ မရနိုင်သောကြောင့် နောက်ဆုံးတော့၊ ဦးအောင်ချမ်း အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။ သူ ကျူးလွန်ခဲ့သောပြစ်မှုများအတွက် ထောင်ဒဏ်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်ကျခံစေရန် တရားရုံးမှ အမိန့်ချခဲ့ သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏နောက်ဆုံးထွက်သက်သည် ထောင်တွင်းမှာပင် ကုန်ဆုံးရလေတော့မည်။ အသက်ငါးဆယ်ကျော် လူတစ် ယောက်အတွက် နောက်ထပ်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်ပေါင်းလျှင် ရှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပေမည်။ အသက်သည့် လူအိုတစ်ယောက်ဖြစ်နေတော့မည်။\nဦးအောင်ချမ်းတွင် ညီမတစ်ယောက်ရှိသည်။ ကျန်မိသားစုဝင်များအားလုံး နိုင်ငံခြားတွင်ရောက်နေကြသည်။ ဦးအောင်ချမ်းနှင့် သူ့ညီမသည် သံယောဇဉ်ကြီးမားသော မောင်နှမများဖြစ်ကြသည်။ နှမဖြစ်သူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်နေသည်အထိ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ အပျိုကြီးဘ၀နှင့် နေခဲ့သည်။ ဦးအောင်ချမ်းကလည်း လူပျိုကြီးဘ၀နှင့်ပင် နေခဲ့သည်။ ယခု ဦးအောင်ချမ်း ထောင် ထဲရောက်နေသောအခါ ကျန်စီးပွားရေးအားလုံးကို ညီမဖြစ်သူကပင် ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေသည်။ သူမသည် မိန်းမသားဖြစ်သော် လည်း ဦးအောင်ချမ်း၏သွေးဖြစ်သလို၊ ဦးအောင်ချမ်းကဲ့သို့ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားသဖြင့် လက်အောက်ငယ်သားများက ကြောက်ရွံ့ရိုသေ ကြသည်။ ကျောက်တွင်းတွင်၊ ရွှေတွင်းတွေ၊ ပြည်ပမှာရှိတဲ့ ရတနာအရောင်းဆိုင်တွေ၊ ပြည်တွင်းက ရတနာအရောင်းဆိုင်တွေအားလုံး ကို ဦးအောင်ချမ်း၏ညီမ “ရတီချမ်း” ကပင် ဦးဆောင်နေခဲ့သည်။\nဦးအောင်ချမ်းသည် ကြမ်းတမ်းစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဘ၀၏ ဒဏ်ရာ၊ ဒဏ်ချက်များကြောင့် နှလုံးရောဂါရခဲ့သည်။ ရတီချမ်း သည် ကျန်တာတွေအတွက် မပူ၊ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာပင်မဆို၊ ဦးအောင်ချမ်း ရှင်သန်နေတတ်သည်ကို သူမသိသည်။ သို့သော် အသက်အရွယ်မှာ ငါးဆယ်ကျော်တန်းသို့ ရောက်နေသော သူမ၏အစ်ကိုအတွက် ကျန်းမာရေးတစ်ခုကိုသာ ပူပင်သည်။ ထို့ကြောင့် . . အစ်ကိုဖြစ်သူအား ထောင်ထဲတွင် စောင့်ရှောက်ရန်၊ စိတ်ချရသော “စိုင်းလုံ” ဆိုသည့် လူရုံတစ်ယောက်ကို၊ အမှုရှာ၍ ထောင်ထဲသို့ လွှတ်ထားသည်။ “ရတီချမ်း” က အပြင်တွင် ကျန်ရစ်သော “စိုင်းလုံ”၏ မိသားစုအတွက်၊ လိုလေသေးမရှိအောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ဦးအောင်ချမ်းကို စောင့်ရှောက်ထားခဲ့သည်။\nဦးအောင်ချမ်းနှင့် “သြရသ” သည် ရဲဘက်တန်းတစ်ခုတည်းတွင် ကျနေသူများဖြစ်ကြသည်။ ဦးအောင်ချမ်းအကြောင်းကို တစွန်းတစသိသူများက ဦးအောင်ချမ်းနှင့် အရောတ၀င်နေလိုကြသည်။ ရင်းနှီးနေချင်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် လွတ်ရက်နီးသူများက ပြင်ပသို့ရောက်လျှင် အလုပ်အကိုင်အတွက်၊ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုများအတွက် ဦးအောင်ချမ်းကပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကြဟန်တူ သည်။\nသြရသကတော့ ဘာမှ မမျှော်လင့်ထားသည့်အတွက် ပုံမှန်ထက်မပိုသည်ကို ဦးအောင်ချမ်းကိုယ်တိုင် သတိထားမိသည်။ သြရသသည် တကိုယ်တည်း နေထိုင်တတ်သည်။ မဟုတ်မခံ၊ သတ္တိရှိ်သည်။ မလိုအပ်ဘဲ မည်သူ့ကိုမှ အောက်ကျမခံ၊ ရဲရင့်ပြတ်သား စွာ ပြောဆိုတတ်ပုံကို ဦးအောင်ချမ်းသဘောကျသည်။ ငွေရှိသဖြင့် အခြွေအရံများနှင့် နေတတ်သော ဦးအောင်ချမ်းကို သြရသက သဘောမကျ။ ဘ၀တူအကျဉ်းသားချင်း လူဘော်ကော်လုပ်သည်ဟုထင်၏။ သြရသသည် တတ်နိုင်သမျှ ဦးအောင်ချမ်းနှင့် မပတ်သက်အောင်နေသည်။ သူသည် ဦးအောင်ချမ်း၏ အခြွေအရံတစ်ယောက်အဖြစ် မခံနိုင်ပေ။ ဦးအောင်ချမ်းအား ဖားပြီး ဘေးမှ လူတွေကို မလိုအပ်ဘဲ လိုက်လံငေါက်ငန်းနေသော သူများကိုလည်း ကြည့်မရ။ တပေါင်းနေသည် ကျဲကျဲတောက်ပူလွန်းလှသည်၊ ကျောက်ထုဝခန်းသည် ကျောက်သားမြေများဖြစ်သဖြင့် သစ်ပင်ကြီးများ ရှင်သန်နိုင်ခြင်းမရှိ၊ အရိပ်အာဝါသ ကင်းမဲ့လှသည်။ အကျဉ်း သားများသည် ထိုနေပူကျဲကျဲတွင် အပေါ်မှနေပူသည်ဒဏ်ကိုခံရင်း ပူပြင်းလှသော ကျောက်သားများပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် နင်း၍ ငရဲ တမျှပူပြင်းသော အပူဒဏ်အောက်တွင် မိမိတို့၏အပြစ်ကို ဆေးကျောသည့်အနေဖြင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ကျောက်များကို ထုခွဲနေကြ သည်။\nဦးအောင်ချမ်းသည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် ဤမျှကြမ်းတမ်းသော အလုပ်ကို မလုပ်နိုင်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ယာယီရွက်ဖျဉ် တဲတစ်ခုတွင် ထိုင်၍နားနေခဲ့သည်။ သြရသသည် ရွက်ဖျဉ်တဲနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်၊ ကျောက်တုံးများကို ထုခွဲနေသည်၊ တစ်ချက်၊ တစ်ချက်တွင် ကျောက်တောင်၏နံရံကို ကပ်၍ ကျောက်မိုင်းခွဲသောအသံက ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် ကျောက်သားမြေကြီးတို့ပင် တုန်ခါသွားသည်။ အကျဉ်းသားရဲဘက်များ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် သူတို့ကိုယ်- ၀တ်ဆင်ထားသော အဖြူရောင်ရဲဘက်သားဝတ်စုံနှင့် အသားတို့သည် ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်ပြီး ကပ်နေသည်။ သူတို့၏အသားအရေမှာ နေလောင်ခြင်းဒဏ်ကို ခံထားရ၍ ညိုမဲခြောက်သွေ့ နေသည်။\nထိုစဉ် ဦးအောင်ချမ်းနေသော ယာယီရွက်ဖျဉ်တဲအတွင်းမှ အော်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်၊ ထောင်ဝါဒါအချို့ ပြေးသွားကြ သည်ကို တွေ့လိုက်သည်၊ သြရသသည် အသံများကို နားစွင့်ရင်း ဘာဖြစ်တာလဲဟုသိရန်၊ ရွက်ဖျဉ်တဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ အနားရောက်သောအခါ ကျောက်တုံးတစ်ခုကိုမှီရင်း၊ လဲနေသော ဦးအောင်ချမ်းကို တွေ့ရ၏။ အနားတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ပျာယာခတ်နေသော စိုင်းလုံကိုတွေ့ရသည်။ အကျဉ်းဦးစီးဌာန၀န်ထမ်းတစ်ယောက်က ဦးအောင်ချမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သောအသံကိုကြားရသည်။\n“အသက်မရှိတော့ဘူး၊ ဆုံးပြီ၊ နှလုံးမခုန်တော့ဘူး”\nစိုင်းလုံသည် မျက်နှာပျက်သွားရင်း၊ တုန်တုန်ရီရီဖြင့်\n“ဆရာကြီးမှာ နှလုံးရောဂါရှိတယ်ဗျ၊ ခုန အကောင်းကြီးပါဗျာ၊ အခုချက်ချင်းကြီး နှလုံးရပ်သွားတာပါ။ ဆရာဝန်တစ်ယောက် လောက်ခေါ်ပေးပါ၊ ဒါမှမဟုတ် အနီးဆုံး ဆေးခန်းဖြစ်ဖြစ်၊ ဆေးရုံဖြစ်ဖြစ် ပို့ပေးကြပါဗျာ” ဟု ပြောရှာသည်။\n“သြရသ”သည် နှလုံးရောဂါဆိုသော အသံကိုကြားလိုက်သောအခါ၊ မေမေ့ကို သတိရမိသည်။ ဦးအောင်ချမ်းကို ကြည့်မရသည် က တစ်ပိုင်းဖြစ်၏။ ယခုလို မျက်စေ့အောက်တွင်မြင်ရသောအခါ သနားမိသည်။ နှလုံးရောဂါသည်မေမေ့ကို မည်သို့ပြုစုရမလဲဆို သည်ကို မေမေအား ကုသောဆရာဝန်ကြီးထံမှ သင်ကြားခဲ့ဖူးသည်။ မေမေသည် နှလုံးခုန်နှုန်း တဖြည်းဖြည်းနှေးကွေးလာပြီး၊ ပုံမှန် အလုပ်မလုပ်တော့သဖြင့် နှလုံးကိုစက်တပ်ရတော့မည်အခြေအနေတွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဆရာဝန်သည် အရေးပေါ်နှလုံးရပ် သွားပါက ဆေးရုံ၊ဆေးခန်းသို့ အချိန်မီမရောက်ခင်၊ လူနာနှလုံးပြန်ခုန်အောင် လုပ်နိုင်မှ စိတ်ချရမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အတန် တန်မှာခဲ့သည်၊ ထိုသို့ အရေးပေါ်ကုသနည်းကို သြရသတို့မောင်နှမအားလုံး မဖြစ်မနေသင်ကြားခဲ့ကြရသည်။ ယခု ဦးအောင်ချမ်း သည် ဆေးရုံ၊ ဆေးခန်း အလွယ်တကူမရှိသော ဤကဲ့သို့နေရာမျိုးတါင် အရေးပေါ်ကုသနည်းမရလျှင် အသက်ရှင်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ စောစောက ထောင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကပင် သေပြီဟု မှတ်ချက်ချသွားလေပြီ။ သြရသသည် ကြိုးစားကြည့်သည်၊ လုံးဝလက်လွှတ် လိုက်ခြင်းထက်၊ ပြန်ရလိုရငြား သေမင်းလက်က လုကြည့်ချင်သည်။ “မရတော့လည်း ဦးအောင်ချမ်း၏ကံပေါ့” ဟု တွေးမိသည်။ အနားက ၀ိုင်းအုံနေသော အကျဉ်းသားများကို လေ၀င်စေရန် ဖယ်ရှား၍ ဦးအောင်ချမ်းကို ပက်လက်အနေအထားဖြင့် မြေပြင်ညီတွင် လှဲလှောင်းစေပြီး၊ ဦးအောင်ချမ်း၏ပါးစပ်အတွင်းသို့ လေကိုမှုတ်ထည့်လိုက်၊ ရင်ဘတ်ကနှလုံးနေရာသို့ လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် သုံးချက် လေးချက်လောက်ဖိလိုက်လုပ်ရင်း၊ နှစ်မိနစ်လောက်ကြာသောအခါ၊ ဦးအောင်ချမ်းသည် ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးရင်း လေကို အငန်း မရလိုက်ရှု၍ ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ နှလုံးသည် ပုံမှန်ပြန်ခုန်လာသည်။\n“သြရသ”၏ လုပ်ရပ်ကို ဘေးမှ ၀ိုင်းကြည့်နေသော အကျဉ်းသားများသည် ဦးအောင်ချမ်းကိုကြည့်၍ ၀မ်းသာအားရနှင့် အံ့သြ သောအသံများ ဆူညံစွာထွက်လာသည်။\n“ဟာ မသေဘူးဟ . . အသက်ပြန်ရှုလာပြီ၊ တော်တော်အသက်ပြင်းတဲ့ လူကြီးပဲ”\n“ဟာ ကံကောင်းတယ်ဟေ့ . . သေတာမဟုတ်ဘူး၊ မျောနေတာကွ”\n“အဲဒါ . . . ဟို အကျဉ်းသားတော်လို့ကွ၊ နို့မိုဆို အဲဒါမျိုးက ကြာသွားရင် မရဘူး”\nစသဖြင့် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ထင်ကြေားပေးသံများ ကြားနေရသည်။\n“စိုင်းလုံ”သည် ဦးအောင်ချမ်း ချောင်းဆိုး၍ သတိပြန်ရလာသည်နှင့် ရုတ်တရက်ဝမ်းသာပြီး၊ ဦးအောင်ချမ်းကို ပွေ့ချီကာ၊ ထောင်ဝန်ထမ်းများ အကူအညီဖြင့် အကျဉ်းဦးစီးဌာနတံဆိပ်ပါသော ကျောက်သယ်ကားပေါ်သို့ ပွေ့တင်ပြီး၊ အနီးဆုံးဆေးရုံသို့ မောင်းသွားလေတော့သည်။\nအကျဉ်းသားများသည် သြရသအားတစ်ယောက်တစ်မျိုး ချီးကျူးကြရင်း၊ ဝေးသွားသော ကားကြီးကိုကြည့်ကာ ကျန်ရစ်ကြ သည်။\n-လူတစ်ယောက်ကို စိတ်ကူးထဲမှာတင် အကြိမ်ကြိမ်သတ်ဖူးတယ်၊ လက်တွေ့မှာတော့ တစ်ခါပဲ ကာယကံမြောက် သတ်ဖို့ အားထုတ်ခဲ့တယ်။\n-အခု . . လူတစ်ယောက်ကို အကြိမ်ကြိမ်စိတ်ထဲက မုန်းတီးနေခဲ့ဖူးတယ်၊ လက်တွေ့မှာတော့ တစ်ခါပဲ ကာယကံမြောက် အဲဒီ လူကို သေမင်းလက်က ပြန်ရအောင်လုပြီး ကယ်တင်လိုက်တယ်။\n-အဲဒီအတွက် . . ဘာကိုမှ မမျှော်လင့်မိတာသေချာပါတယ်။\n-လေးနှစ်ဆိုသည့်အချိန်မှာ . . လူတစ်ယောက်မွေးဖွားမည်ဆိုလျှင်\n-လေးနှစ်ဆိုသည့်အချိန်မှာ . . လူတစ်ယောက်သေဆုံးမည်ဆိုလျှင်\n-လေးနှစ်ဆိုသည့်အချိန်မှာ . . အထက်တန်းအောင်မြင်သူအဖို့\nဘွဲ့တစ်ခုကို ကောင်းစွာရနိုင်သည့် အချိန်ကာလဖြစ်သည်။\n-လေးနှစ်ဆိုသည့်အချိန်မှာ . . လူတစ်ယောက်အဖို့\nနလံမထူအောင် ပြိုလဲနိုင်သော လုံလောက်သည့်အချိန်ကာလဖြစ်သလို\nအတိုင်းမသိ ဖွံ့ဖြိုးတိုက်တက်နိုင်အောင် လုံလောက်သည့်\nထိုလေးနှစ်အတွင်းမှာပင် . . အဓိပတိ၏ဖခင် ဦးကြီးမြင့်ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။\nထိုလေးနှစ်အတွင်းမှာပင် . . အဓိပတိ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် ကြီးကျယ်၊ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။\nအဓိပတိသည် အဓိပတိဘဏ်၏ ဥက္ကဌဖြစ်သွားသည်။ စီးပွားရေးလောက- နာမည်တစ်လုံးထင်ရှားလျှင်၊ လုပ်ငန်းရှိသူများနှင့် ငွေရှိသူ တို့ ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်တတ်ကြပြီး၊ လုပ်ငန်းများ အောင်မြင်မှုကိုရခဲ့ကြသည်။\nIdea Magazine October Issue Cover\nSunday, October 11, 2009 at 1:45 PM\nModel - Awn Seng\nPhotographer - Naing Naing ( R2)\nMake Up - December Hnin\nDesign - design ko myo\nFiled under idea october cover0comments\n၁ ယောက်၊ ၃ယောက်၊ ၁၀ယောက်\nဘယ်နှယောက် ယောက် တက်,တက်\nအရေးတကြီး နိုးထစရာ မလိုဘူးဆိုရင်\nငါ ဆက်ပြီး အိပ်နေချင်လို့ပါ . . . . ။\n“ဘ၀”ဆိုတာနဲ့ ဘာလို့ “ရှင်သန်ခြင်း” . . . လို့\nငါကတော့ အိပ်နေရတာကိုပဲ . . . . ကြိုက်တယ်၊\nငါလည်း တောက်လျောက်ကြီး မကောင်းနိုင်ဘူးပေါ့ . . . .\nသံပတ် ခပ်လျော့လျော့နဲ့ပဲ နေတတ်တယ်။\nငါ ရှင်ဘုရင်တောင် မဖြစ်ချင်ဘူး၊\n“အရူး” လို့ ခေါ်ပါ။\nမျက်စိသေးသေးလေး နှစ်လုံးကို ပိတ်ထားလိုက်ရုံပါပဲ\nဟော . . ငါ ဘယ်လောက် လိမ္မာတဲ့ကောင်လဲကွယ် . . . .၊\nငါ့ဆီ ဂုဏ်ပြုဖိတ်စာ ပို့ဖို့မလို\nငါ့အုတ်ဂူမှာလည်း ဘာကမ္ဗည်းမှ ထိုးပေးဖို့\nအို . . . မိတ်ဆွေတို့\nနိုင်ငံကြီးသားအပေါင်းတို့ . . . .\nငါကတော့ . . .\nကိုယ့်ကိုယ်ချင့် . . . ကိုယ်\nနိုင်ငံကျော်တွေအားလုံးကို . . . သနားတယ်၊\nမိုးတိုးမတ်တပ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ဟာ နောက်မှာကျန်ခဲ့ပြီ\nအမေ့ရဲ့စိတ်ကူးယဉ်ခြံလေးထဲမှာ စံပယ်တွေဖွေးနေပြီလား။ ။\nစီစီဖတ်ဟာ ကျောက်တုံးကြီးကို တောင်ပေါ်တွန်းတင်လိုက် ပြန်လှိမ့်ချလိုက်တဲ့\nငါက ဒီအသက်အရွယ်ထိ အိပ်လိုက် စားလိုက် ရေးချင်တာလေး ထရေးလိုက်\nရေးသမျှအမှိုက်ဖြစ်သွားလိုက် ငိုယိုလိုက် ပေါက်ကွဲလိုက် မူးရူးလိုက် ရန်ဖြစ်လိုက်\nစီစီဖတ်ရဲ့ တာဝန်က ကျောက်တုံးကြီးကို တောင်ပေါ်တွန်းတင်ဖို့ ပြီးရင် ပြန်လှိမ့်ချဖို့တဲ့\nငါ့မှာ ဘာတာဝန်မှမရှိ ပိုက်ဆံမရှိ ချစ်သူရည်းစားမရှိ အနုပညာမရှိ ဘွဲ့လက်မှတ်မရှိ\nစီစီဖတ်ဟာ အခုထိ ကျောက်တုံးကြီးကိုတွန်းတင်တယ် ပြန်လှိမ့် ချတယ် အဖေက\nငါ့ကို တစ်ခုခုဖြစ်စေချင်တယ် အပေါင်းအသင်းတွေက ငါ့အချိုးကို ပြင်စေချင်တယ်\nချစ်ခဲ့သူက ငါ့နောက်ကျော ဓားနဲ့ထိုးတယ် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငါဟာ အရူး နားလည်ရ\nခက်တဲ့လူ တစ်ခါတစ်ခါအရက်ကြောင် ကြောင်ပြီး ဘ၀ပျက်နေတဲ့ ဘ၀င် စီစီဖတ်က\nသူ့ကျောက်တုံးကြီးအပေါ် ဘယ်လိုသဘောထားသလဲ အပြစ်ဒဏ်သပ်သပ်ပဲလား\nလက်လွှတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာတွေအတွက် ငါလည်းကြေကွဲခဲ့ဖူးပါတယ် အများသူငါထက်\nစိတ်ကူးယဉ်ဖူးပေမယ့် အများသူငါထက် လက်တွေ့ပိုရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ် စီစီဖတ်ဟာ\nအချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့ကျောက်တုံးကြီးကို ခင်တွယ်လာမှာပဲလို့ ငါတွေးမိတယ်\nနေ့တိုင်းနေ့တိုင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်တွေးနေတဲ့ ငါ့အနာဂတ်ကို အဖေက\nမကောင်းတဲ့အနာဂတ်လို့တွေးတယ် ငါ့ရဲ့ မကောင်းတဲ့ အနာဂတ်ဟာ သူငယ်ချင်းတွေ\nဆီမှာ အိမ်ပြန်ဖို့ကားခ လက်ဖြန့်တောင်း အရွယ်လွန်တပ်မက်စိတ်နဲ့ မိန်းမမြင်တိုင်း\nပစ်မှား ဘယ်တော့မှ မရှိခဲ့တဲ့ ငါ့အနုပညာခေတ်ကိုထူထောင် လူကြားထဲ အော်ကြီးဟစ်\nကျယ်ငြင်းခုံ စီစီဖတ်ဟာ ကျောက်တုံးကို တွန်းတင်လိုက် ပြန်လှိမ့်ချလိုက်ပဲလုပ်နေတယ်\nငါလုပ်ခဲ့တာတွေက စီစီဖတ်ထက် ပိုများတယ် လှီးထုတ်ပစ်ရမယ့်အပိုကိစ္စတွေအပြည့်\nတောင်အောက်ကနေ တောင်ပေါ်တက်တဲ့အခါ စီစီဖတ်တစ်ယောက် ဘယ်လိုစိတ်နဲ့\nကျောက်တုံးကို တွန်းတင်သလဲ ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ သိပ်စိတ်ညစ်နေမလား ခုကစ ငါလည်း\nစီစီဖတ်လုပ်ချင်တယ် အပိုကိစ္စတွေလှီးထုတ်မယ် စီစီဖတ်စိတ်မညစ်ဘူး စီစီဖတ်ပျော်ရွှင်\nနေမယ်လို့ ယုံတယ် ကျောက်တုံးကြီးကို နောက်တစ်ခေါက် တောင်ပေါ်တွန်းတင်\nပြီးရင် နောက်တစ်ခေါက် အောက်ပြန်လှိမ့်ချ ဒါစီစီဖတ်ရဲ့ အလုပ် ငါအချိန်ရတိုင်း\nတွေးခေါ်မယ် ပြီးရင် အဲဒီ့အတွေးတွေကို စာရေးမယ် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက်\nဆက်တိုက်ဆက်တိုက် စီစီဖတ်ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ သူ့ကျောက်တုံးကို နောက်\nတစ်ခေါက်ပြန်တွန်းတင်ဖို့ ပြီးရင် ပြန်လှိမ့်ချဖို့ဆိုရင် ငါ့အနာဂတ်က\nတစ်ဖက်က network ထဲ\nငါ့ မျက်လုံးကို ငါ့ စိတ်က အိပ်စက်အနားယူခွင့်မပေးဘူး\nဒီ အနားမှာ ဒီလိုဖြစ်နေကျ (ဒါဟာ ခဏ)\nအခုနလေးတုန်းက ဘယ်လိုလုပ် ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာခဲ့တာလဲ\nသင် ပြောဘူးတဲ့ အယူသည်းမှုထဲမှာ\nတစ်နေကုန် တစ်နေခန်း အချိန်မဟုတ် အခါမဟုတ်\nဟိုလူ အကြိုက်တွေ့နေတဲ့ စကားတစ်ခွန်းလိုပေါ့\nမမြင်ရတဲ့ဘ၀ဟာ ဘယ်လို မှီလာလေ့ရှိသလဲ\nကျွန်တော်လည်း ရေးပြီးသားကဗျာတွေကို အလွတ်မရဘူး\nတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဟာ နှာခေါင်းချင်း ထိနေတော့\nလူတိုင်း၊ လူတိုင်း မီးသတိပြုပါဗျာ\nအိုဟောင်းပျက်ဆီးလုနီးပါး ငါကို ဘယ်လိုနားလည်မလဲ\nဘယ်တုန်းက စပြီး သိခဲ့သလဲ\nအိပ်ချင်တဲ့ နေရာမှပဲ အိပ်လိုက်ပါတော့\nဒါဟာ ဗဟုသုတ နည်းပါးနေခြင်းတွေပေါ့\nအခြေအနေအရ အပြောင်းအလဲ ရှိနိုင်ပါသည် ။ ။\nFiled under idea poems - oct'090comments


အမျိုးသမီး ကျန်းမာရေး ပြဿနာအဖြေရှာ\nဒေါက်တာမိုးအောင်ကျော်နိုင် (အထွေထွေရောဂါအထူးကုဆရာဝန်ကြီး)မှ ဖြေကြားပေးပါသည်။ ရင်သားက အဆီကျိတ် ခွဲသင့်၊ မသင့် မေး. မနှစ်က ရင်သားမှာအကျိတ်လေးရှိလို့ ရန်ကုန်မှာသွားပြတယ်။ ရင်သားကိုအကုန်စစ်ခဲ့တယ်။ အဆီကျိတ် ပဲတဲ့။ အဲဒါနဲ့ မခွဲခဲ့ရဘူး၊ ရုံးဝန်ထမ်းဆိုတော့ ခွင့်လည်းသိပ်မရလို့ အဲဒါကြာလာရင် စိတ်ပူရလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။ ခွဲသင့်၊...\nနေခြည်နုနုလှုံတာကြောင့် ဗီတာမင်ဒီကို ရရှိစေနိုင်ပါတယ်။ နွားနို့နဲ့ကွေကာ မှီဝဲရင်လည်း ဗီတာမင်ဒီ ရရှိမှုများပါတယ်။ ဗီတာမင်ဒီ အလုံအလောက်ရရှိတဲ့အတွက် ရလာနိုင်တဲ့ ကျန်းမာရေးအကျိုးကျေးဇူးတွေကတော့- – စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစေပါတယ် အသက်ကြီးချိန်မှာ ဗီတာမင်ဒီပမာဏ လျော့နည်းသူတွေက ဗီတာမင်ဒီပုံမှန်ရှိသူတွေထက် စိတ်ဓာတ်ကျနိုင်ခြေ ၁၁ဆ ပိုများပါတယ်။ – နှလုံးကို...\nလေ့ကျင့်ခန်းမလုပ်ဘဲ ဗိုက်ချပ်ရပ်စေချင်တယ်ဆိုရင် . . .\n(၁) မတ်မတ်ရပ်ပါ၊ မတ်မတ်ထိုင်ပါ။ (၂) ၀မ်းဗိုက်ချပ်ရပ်စေမယ့် ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ပေးပါ။ (၃) စိတ်ဖိစီးမှုကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချပေးပါ။ (၄) အချိုရည်အစား ရေပဲသောက်ပါ။ (၅) ကောက်နှံတစ်ခုလုံးအစာနဲ့ ပရိုတင်းများတဲ့ အစာတွေကို များများ ကြိတ်ဝါးပေးပါ။ (၆) သရေစာအဖြစ်...\nသင်၏ ပျိုမြစ်နုနယ်မှုအလှတရားကို ဖျက်ဆီးနေသည့် မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်မှု ငါးမျိုး\nလရိပ်မေ ပျိုမြစ်နုနယ်တဲ့ အလှတရားပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်ဆိုရင် ရှိရင်းစွဲ အရွယ်ထက် ပိုရင့်ရော်စေတဲ့ မိတ်ကပ်ပြင်ဆင်မှုတွေကို ရှောင်ဖို့လိုပါတယ်။ သင့်မျက်နှာမှာ အရေးကြောင်းပါးပါးတွေ၊ အရေးကြောင်းနက်နက်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုရင်တောင် မိတ်ကပ်ဆိုတာ အဲဒီအပြစ်အနာအဆာတွေကို ဖုံးအုပ်ပေးနိုင်ပြီး မျက်နှာပျိုမြစ်နုနယ်အောင် ဖန်တီးပေးတဲ့ အရာမျိုး ဖြစ်သင့်တာပါ။ ဒါကြောင့် မိတ်ကပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး...\nတေလာဆွစ်ဖ် လှပကြည့်ကောင်းရခြင်း အကြောင်းရင်း ၁၀\n၊ လရိပ်မေ ၊ (Ref;HD) ကမ္ဘာ့အကျော်ကြားဆုံး လူငယ်အနုပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်လာတဲ့ တေလာဆွစ်ဖ်ရဲ့ လှပကြည့်ကောင်းနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကို ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။ (၁) ဆံပင်ပုံစံ “ကျွန်မဆံပင်က ပင်ကိုလှိုင်းတွန့်ရှိတဲ့ အကောက်ပါ။ အဲဒီဆံပင်ကို ဒီအတိုင်းထားလိုက်တာ များပါတယ်”လို့ တစ်ချိန်က တေလာက ပြောခဲ့ပေမယ့် အခုအခါ...\nပိန်တဲ့သူတွေ ကျန်းမာရေးနဲ့အညီ ကိုယ်အလေးချိန် မြင့်တက်လာအောင်\nဒေါက်တာဒေါ်ဝင်းဝင်းမြင့် (အာဟာရဆိုင်ရာ အထူးကု ဆရာဝန်ကြီး) မေး။ ။ ပိန်တဲ့သူတွေက ဘယ်လိုကျန်းမာရေး ထိခိုက်မှုတွေ ဖြစ်တတ်ပါသလဲ ဆရာမ။ ဖြေ။ ။ ပိန်တဲ့သူအများစုက ဘယ်လို အစားအသောက်ကိုမှ မက်မက်မောမော မစားတတ်တဲ့သူတွေ များပါတယ်။ ထမင်းဆိုလည်း အများကြီး မစားနိုင်ဘူး။...\nတစ်နေ့ပန်းသီးတစ်လုံးစားခြင်းဖြင့် ခံတွင်းအနံ့ဆိုး ကင်းစင်စေနိုင်\nပန်းသီးမှာ ပက်တင်အင်ဇိုင်းပါဝင်တဲ့အတွက် ပန်းသီးစားလိုက်တဲ့အခါ ၂၄ နာရီအတွင်း ခံတွင်းအနံ့ဆိုးမထွက်အောင် ကာကွယ်ဟန့်တားပေးနိုင်ပါတယ်။\nခန္ဓာကိုယ်အတွက် ငှက်ပျောသီး၏ ကောင်းကျိုး\n– မျက်စိ ညဘက် အမြင်အာရုံကို ကောင်းမွန်စေပါတယ်။ – နှလုံးသွေးကြော သွေးတိုးရောဂါမဖြစ်အောင် ကာကွယ်ပေးပါတယ်။ – အစာအိမ် အစာအိမ် အနာမဖြစ် အောင်ကာကွယ်ပေးပါတယ်။ – အရိုး အရိုးအက်တာမဖြစ် အောင်ကာကွယ်ပေးပါတယ်။ – အူလမ်းကြောင်း ၀မ်းပျက်ဝမ်းလျှောနေသူတွေမှာ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့...\nကလေးများအကြောင်း သင်မသိသေးသည့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အချက်များ\n၊ စူး ၊ (ဆေးဝါးတက္ကသိုလ်) ကလေးတွေ ချစ်စရာကောင်းသလားလို့မေးရင် သိပ်ကိုချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ပဲ ဖြေကြမှာပါ။ သိပ်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးတွေ ပိုင်ဆိုင်ကြတဲ့ မိဘတိုင်းနဲ့ ချစ်စဖွယ် သားသားမီးမီးလေးယူဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတဲ့ မိဘတိုင်းသိထားသင့်တဲ့ ကလေးတွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အချက်တွေကို ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။ အချက် (၁)...\nမိသားစုတစ်ခုမှာ ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးဆုံးပါဆိုတဲ့ အဆိုတော် ဟဲလေးမိသားစု\n– ကိုဟဲလေးရဲ့ လတ်တလော အနုပညာလှုပ်ရှားမှု အခုလက်ရှိကတော့ သင်္ကြန်ခွေထွက်ဖို့ရှိတယ်။ ပြီးတော့ နယ်ဘက်တွေမှာ သီချင်းတွေသီဆိုဖြစ်နေပါတယ်။ – အစ်ကိုတို့ မိသားစုမှာ တစ်ယောက်ကျန်းမာရေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုတွေ ဂရုစိုက်အကြံပေးဖြစ်ကြပါသလဲ။ ခရီးအမြဲတမ်းသွားရတော့ နေရာစုံ၊ ဒေသစုံ ရောက်တယ်။ အစားအသောက်၊ အနေအထိုင်၊ ရာသီဥတုကအစ...\nPage 328 of 440« First‹ Previous324325326327328329330331332Next ›Last »


အားကျစရာအချစ်ရေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ k cele စုံတွဲဆယ်တွဲအကြောင်း | News Bar Myanmar\nအားကျစရာအချစ်ရေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ k cele စုံတွဲဆယ်တွဲအကြောင်း\n1.Rain နဲ့ Kim Tae Hee\nချစ်သူအဖြစ်နဲ့ အကြာကြီးလက်တွဲခဲ့ပြီး ၂၀၁၇ ခုနှစ်မှာ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ kpop ဘုရင် Rain နဲ့ နာမည်ကျော်မင်းသမီး Kim Taehee တို့စုံတွဲကတော့ သားတစ်ယောက် သမီးတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုဘဝလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါတယ်။\n2.Jung Kyungho နဲ့ Girls’ Generation Soo Young\nမင်းသားချော Jung Kyungho နဲ့ အဆိုတော်မင်းသမီးချောလေး Sooyoung တို့စုံတွဲကတော့ တွဲလာတာ ခုနစ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမြဲပံ့ပိုးပေးတဲ့အပြင် လက်ဆောင်တွေပေး စျေးဝယ်တွေထွက်နဲ့ အားကျစရာပါ။\n3. Hyuna နဲ့ E’dawn\nကေပေါ့ပ်လောကကို အကြီးအကျယ်ဂရက်ထသွားစေတဲ့ဒီစုံတွဲကတော့ ရွှေလက်တွဲလာတဲ့ လေးနှစ်တာမှာတစ်ခါမှ ရန်မဖြစ်ဖူးဘူးလို့ဆိုပါတယ်။ နှစ်ယောက်သား ချစ်ကြည်နူးနေတဲ့ပုံလေးတွေကိုလဲ လူမှုကွန်ယက်မှာ အမြဲမျှဝေတတ်ပါသေးတယ်။\n4. Taeyang နဲ့ Min Hyo Rin\nအချိန်အကြာကြီးတွဲပြီး ၂၀၁၈ ခုနှစ်မှာ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာပါ။ Taeyang ရဲ့နာမည်ကျော်သီချင်းဖြစ်တဲ့ Eyes, Nose, Lips သီချင်းဟာ ဇနီးဖြစ်သူကို ရည်ညွှန်းထားတာဖြစ်ကြောင်း ပရိတ်သတ်တွေသိရပြီးနောက်မှာတော့ အားမကျပဲမနေနိုင်တော့ပါဘူး။\n5. Jo Jung Suk နဲ့ Gummy\nမင်းသားချော Jo Jung Suk နဲ့ နာမည်ကြီးဇာတ်ဝင်တေးတွေကိုသီဆိုတဲ့ အဆိုတော်မလေး Gummy တို့ စုံတွဲကတော့ ချစ်သူသက်တမ်း ငါးနှစ်မှာ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး အခုချိန်မှာ ပထမဆုံးရင်သွေးလေးလဲရရှိတော့မယ်လို့သိရပါတယ်။\n6. Ji Sung နဲ့ Lee Bo Young\nချစ်သူသက်တမ်း ၇ နှစ်အကြာ ၂၀၁၃ ခုနှစ်မှာလက်ထပ်ခဲ့တာဖြစ်လို့ အခုဆိုလက်တွဲလာတာ ၁၄ နှစ်ရှိပါပြီ။ သားသမီးနှစ်ယောက်နဲ့ မိသားစုဘဝထူထောင်ထားပြီး Ji Sung ဟာ ဇနီးနဲ့ကလေးတွေအတွက် အရက်တောင်ဖြတ်ခဲ့ပါတယ်တဲ့။\n7. Sean နဲ့ Jung Hye Sung\n၂၀၀၄ ခုနှစ်တည်းက လက်ထပ်ထားတာဖြစ်ပြီး သားသမီးလေးယောက်နဲ့ ပျော်ရွှင်နေကြပါတယ်။ အနုပညာနဲ့ မိသားစုဘဝမှာ အောင်မြင်ရုံသာမက နှစ်ယောက်လုံးဘအလှူအတန်းလဲရက်ရောလွန်းတာမို့ ပြည်သူတွေက နတ်သမီးနဲ့နတ်သားလို့ခေါ်ကြပါတယ်။\n8. Haha နဲ့ Byul\nRunning Man မိသားစုဝင် Haha နဲ့ သူ့ရဲ့ဇနီးချောအဆိုတော် Byul တို့ကတော့ စိတ်တူကိုယ်ဆူစုံတွဲဖြစ်ပြီး ၂၀၁၂ ခုနှစ်မှာ လက်ထပ်ခဲ့ကာ သားသမီးသုံးယောက်နဲ့ ပျော်ရွှင်စရာမိသားစုဘဝလေးထူထောင်ထားပါတယ်။\n9. Won Bin နဲ့ Lee Na Young\nမြန်မာပရိတ်သတ်တွေ ထယ်ဆောက်လို့သိကြတဲ့ မင်းသား Won Bin ကတော့ ဇနီးဖြစ်သူ Lee Na Young နဲ့ ၂၀၁၅ ခုနှစ်မှာ လက်ထပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး သားလေးတစ်ဦးနဲ့ ဒေါ်လာ ၆ သန်းတန်တဲ့အိမ်ကြီးမှာ ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်နေကြပါတယ်။\n10. Ki Tae Young နဲ့ Eugene\nKpop ရဲ့အစပထမ SES အဖွဲ့ဝင်တစ်ဖြစ်လဲ မင်းသမီး Eugene နဲ့ မင်းသား Ki Tae Young တို့ကတော့ ၂၀၁၁ ခုနှစ်မှာလက်ထပ်ခဲ့ပြီး သမီးလေးနှစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ TV အစီအစဉ်တွေမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာ သိသာပါတယ်။\nNext ရုံတင်ပြသတော့မယ့် Park Shin Hye နဲ့ Yoo Ah In ရဲ့ zombie ရုပ်ရှင်သစ်အကြောင်း »\nPrevious « Marvel Studios မှ ရိုက်ကူးမည့် The Eternals ဆိုသည့် ရုပ်ရှင်တွင် ပါဝင်သွားမည့် Ma Dong Seok


HDPE ယက်ထည်လိပ် ဆိုတာဘာလဲ။ ထုတ်လုပ်သူ၊ ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းသူ၊ လက်ကားရောင်းသူ၊ ဖြန့်ချိသူနှင့်စက်ရုံမှအကောင်းဆုံး HDPE ယက်ထည်လိပ် မှအကောင်းဆုံးကိုရှာဖွေရန်\nHDPE ယက်ထည်များသည်ပတ် ၀ န်းကျင်နှင့်လိုက်လျောညီထွေရှိသည့်ပြန်လည်အသုံးချနိုင်သောပစ္စည်းဖြစ်ပြီးထုပ်ပိုးခြင်းသို့မဟုတ်နေနှင့်ရေတို့ကိုကာကွယ်ရန်အတွက်သင့်လျော်သည်ကိုသင်သိပါသလား။\nSummer Show Plastic Corporation ထုတ်လုပ်သည် HDPE ယက်ထည်လိပ်Changhua ရှိကျွန်ုပ်တို့၏စက်ရုံများတွင်လစဉ် PP နှင့် PE ထုတ်ကုန်တန်ချိန် ၆၅၀ မက်ထရစ်တန်အကြားရှိသည်။ Taiwan။ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်အထိဒေသခံပစ္စည်းများအတွက်ဤပစ္စည်းများကိုပုံမှန်ပေးသွင်းသူတစ် ဦး အနေဖြင့်ကျွန်ုပ်တို့သည်ကျွန်ုပ်တို့၏ထုတ်ကုန်များကိုဖောက်သည်တစ် ဦး စီ၏လိုအပ်ချက်နှင့်အကိုက်ညီဆုံးဖြစ်အောင်ကျွန်ုပ်တို့၏ထုတ်ကုန်များကိုပိုမိုကောင်းမွန်အောင်ပြုပြင်ခြင်းနှင့်ပြောင်းလဲခြင်းများပြုလုပ်ထားသည်။\nသင့်တွင်ထုပ်ပိုးရန် (သို့) အမိုးအကာရှိသည့်ပစ္စည်းများနှင့်အမျိုးအစားပေါ်ရှိပညာရှင်တစ် ဦး ထံမှအကူအညီလိုအပ်ပါက\nကျွန်ုပ်တို့၏ကိုယ်စားလှယ်တစ် ဦး နှင့်စကားပြောပါ၊ သင့်ကိုနားထောင်ပြီးသည်နှင့်အကြံပြုချက်များကိုကျွန်ုပ်တို့ပေးနိုင်သည်။ ကြှနျုပျတို့ကိုဆကျသှယျရနျ အခု!\nပုံစံ - DE-SERIES-01\nစိုက်ပျိုးရေးထုတ်ကုန်သိုလှောင်အိတ်များသို့မဟုတ်အခြားအစိုဓာတ်ကိုအထိခိုက်မခံမှုန့်သို့မဟုတ် granular ထုတ်ကုန်\nကျွန်ုပ်တို့သည်အရည်အသွေးမြင့်သောစက်မှုအစွမ်းသတ္တိရှိသော PE ပလပ်စတစ်ယက်ထည်များကိုအထူးထုတ်လုပ်သည်.သင်၏စီးပွားရေးလိုအပ်ချက်များအတွက် PE ပလပ်စတစ်ယက်ထည်လိပ်များထောက်ပံ့ခြင်းနှင့်မိတ်ဖက်အခွင့်အလမ်းများကိုရှာဖွေရန်ကျွန်ုပ်တို့ကိုဆက်သွယ်ပါ.ကျနော်တို့စုံစမ်းရေးနှင့်ရှင်းလင်းချက်ကြိုဆိုပါတယ်နှင့်လိုအပ်သောအဖြစ်ထုတ်ကုန်စိတ်ကြိုက်နိုင်ပါတယ်.\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.wovensack.com.tw/my/hdpe-woven-fabric-roll.html\nအကောင်းဆုံး HDPE ယက်ထည်လိပ် ကိုရှာဖွေရန်နှင့် ၀ ယ်ရန်အတွက်သင်သည် HDPE ယက်ထည်လိပ် မှထုတ်လုပ်သော၊ ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းသူ၊ လက်ကားရောင်းသူ၊ Taiwan ရှိစက်ရုံတစ်ရုံ\nLaminated ယက်ထည် Roll


Apex Launcher အက်ပလီကေးရှင်းကိုဒေါင်းလုပ် 2021 - အခမဲ့ - 9Apps\nဒေါင်းလုပ် APK（22.5MB） ယခင်ဗားရှင်း\n၏ဖော်ပြချက် Apex Launcher - Customize,Secure,and Efficient\npe Apex Launcher၊ အသုံးပြုသူ ၁၀,၀၀၀,၀၀၀ အထက်ရွေးချယ်မှု။\nApex Launcher ယူဆောင်လာသည် -\n★ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကြိုက်ပြုပြင်ခြင်း - သင့်ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုကိုယ်ပိုင်စိတ်ကြိုက်ဖန်တီးရန်အခမဲ့အိုင်ကွန်အထုပ်များနှင့်အခင်းအကျင်းများ။ သင့်ရဲ့စတိုင်ကျတဲ့ launcher ကိုပြန်လည်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်နိုင်ရန်အတွက်စတိုင်သုံး 3D ကူးပြောင်းမှုအကျိုးသက်ရောက်မှုများ။\n★ App Lock - လုံခြုံပြီးကာကွယ်ခြင်း - သင်၏ privacy ကိုကာကွယ်ရန်အက်ပလီကေးရှင်းများကိုဖျောက်ထားပါ။\n- သင်၏အလုပ်ကိုမြှင့်တင်ရန်အမြန်ရှာဖွေခြင်း၊ အမူအယာများ၊ အရန်ကူးခြင်းနှင့်ပြန်လည်ယူခြင်း!\n🔐 AppLock - သီးသန့်တည်ရှိမှုကိုပုံစံနှင့်ကာကွယ်ခြင်း စကားဝှက်။ (လက်ဗွေအက်ပလီကေးရှင်းသော့ခတ်နေပြီ!) 🔐\npAppLock သည် Facebook၊ Whatsapp၊ ပြခန်း၊ Messenger၊ Snapchat၊ Instagram၊ SMS၊ အဆက်အသွယ်များ၊ ဂျီမေးလ်၊ ဆက်တင်များ၊ သင်ရွေးချယ်။ AppLock သည်ဓာတ်ပုံများနှင့်ဗွီဒီယိုများကိုဖုံးကွယ်နိုင်သည်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲဝင်ရောက်ခြင်းကိုတားဆီးပြီး privacy ကိုကာကွယ်ပါ။ လုံခြုံရေးကိုသေချာအောင်လုပ်ပါ။\nyour သင်၏ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချက်အလက်ကိုလှည့်ပတ်သွားလာနေသူတစ်စုံတစ် ဦး အားစိတ်ပူစရာမလိုပါ။ ယခု Apex Launcher သည်ပုံစံသို့မဟုတ် pin စကားဝှက်ဖြင့် AppLock ကာကွယ်မှုကိုထောက်ပံ့ပေးသည်။ လက်ဗွေ AppLock သည်မကြာမီရောက်လာလိမ့်မည်။ ကျေးဇူးပြု၍ ညှိနှိုင်းနေပါ။\nyour သင့်ကိုယ်ပိုင် app lock mode အပြင်သော့ချိန်ကိုလည်းစိတ်ကြိုက်ပြုပြင်နိုင်သည်။ AppLock သည်သင်၏ privacy ကိုနေရာတိုင်းတွင်မည်သည့်နေရာတွင်မဆိုကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။\n🏠 ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကြိုက် themes များနှင့် Icon Pack Center\nစိတ်ကြိုက်ပြုပြင်ထားသော home screen နှင့် app drawer grid size ။ ဖြတ်လမ်းများနှင့်ဖိုင်တွဲများအတွက်စိတ်ကြိုက် icon များ၊ အခင်းအကျင်းများနှင့်တံဆိပ်များ\nစာမျက်နှာတစ်ခုတွင် icon ၁၀ ခုနှင့်စာမျက်နှာ ၅ မျက်နှာအထိ Scrollable dock ကို\nအဆုံးမဲ့ & elastic scrolling (အိမ်မျက်နှာပြင်၊ အံဆွဲနှင့်အထိုင်)\nဖန်စီကူးပြောင်းခြင်းအကျိုးသက်ရောက်မှုများ (တက်ဘလက်၊ cube) , etc)\nဒြပ်စင်များကိုသင်အလိုရှိသည်အတိုင်းဖျောက်ထားပါ (status bar, dock, etc)\nအံဆွဲအက်ပ်များခွဲခြင်း (ခေါင်းစဉ်၊ တပ်ဆင်သည့်ရက်စွဲ၊ အများအားဖြင့်အသုံးပြုသော)\nမတော်တဆပြောင်းလဲမှုများကိုကာကွယ်ရန်သင်၏ desktop ကိုသော့ခတ်ပါ။\nအဆင်ပြေသောအိမ်မျက်နှာပြင်အမူအယာများ (pinch၊ အပေါ် / အောက်သို့ပွတ်ဆွဲပါ၊ နှစ်ချက်နှိပ်ပါ)\nအဆင့်မြင့်ဆောင်အင်ဂျင် ( icon packs, skins စသဖြင့်)\nအရန်ကူးခြင်း / ပြန်လည်တင်ခြင်းချိန်ညှိချက်များနှင့်အချက်အလက်များ\nနှစ် ဦး စလုံးအတွက်အကောင်းဆုံး ဖုန်းနှင့်တက်ဘလက်များ\n(Paid Version) အင်္ဂါရပ်များ:\n🔥အားကောင်းတဲ့အံဆွဲခွင်အထူးပြုများ (အမျိုးအစား) အံဆွဲထဲရှိအက်ပလီကေးရှင်းများ၊ အံဆွဲထဲမှာဖိုလ်ဒါများ)\ncount ရေတွက်။ အသိပေးချက်များကိုမဖတ်ရသေး (\nမှအခမဲ့ထောက်ပံ့ပေးထားသည်) Apex Notifier\n🔥လွယ်ကူသောသင်္ကေတအမူအယာများ (အပေါ်နှင့်အောက်လှုပ်ရှားမှုများကိုပွတ်ဆွဲ) ။ 🔥အမူအရာရွေးစရာများ (လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းအမူအရာ)\n🔥နောက်ထပ်အကူးအပြောင်းအကျိုးသက်ရောက်မှုများ (အကော်ဒီယန်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်စသည်ဖြင့်)\nfolder ပိုမိုကောင်းမွန်သောဖိုလ်ဒါထောက်ပံ့မှု (အမြောက်အများထည့်ပေါင်းခြင်း၊ ပေါင်းစည်းခြင်းဖိုင်တွဲများ)\n🔥အဆင့်မြင့်ဝစ်ဂျက်ရွေးစရာများ (အထိုင်ရှိဝစ်ဂျက်များ၊ ထပ်နေသည့်ဝစ်ဂျက်များ)\n•စာနယ်ဇင်းတစ်ခုကို Long ခလုတ် နှိပ်၍ ဖိုင်တွဲတစ်ခုကိုဖန်တီးရန်အခြားအိုင်ကွန်ပေါ်သို့ဆွဲယူပါ။\nDesktop ပေါ်ရှိအိုင်ကွန်များ / ဖိုလ်ဒါများကိုကြာရှည် နှိပ်၍ icon များကိုစိတ်ကြိုက်ပြုလုပ်ရန် popup menu မှ edit ကိုရွေးချယ်ပါ။ ဓာတ်ခွဲခန်း\n•အခြားအက်ပ်များမှ (ဥပမာ Chrome) မှအိုင်ကွန်ဖြတ်လမ်းများကိုဖန်တီးရန် Apex Launcher ကိုမူလအိမ်မျက်နှာပြင်အက်ပ်အဖြစ်သတ်မှတ်ပါ။\nဤအက်ပ်သည်ဖန်သားပြင်ပိတ် / ပိတ်သောလုပ်ဆောင်မှုအတွက် Device Administrator ၏ခွင့်ပြုချက်ကိုအသုံးပြုသည်။\nမတ်ေတာ Apex Launcher 💕? Google Play တွင်ကျွန်ုပ်တို့ကိုအဆင့်သတ်မှတ်ပါ။ Apex Launcher ကိုကျွန်ုပ်တို့ပိုမိုကောင်းမွန်အောင်အမြဲတမ်းကြိုးစားနေသည်။ သင့်တွင်မေးခွန်းများသို့မဟုတ်အကြံပြုချက်များရှိပါက ကျေးဇူးပြု၍ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် us မျှဝေပါ။\napex launcher Setup . Customize you android phone... 2021⚡⚡\nApex launcher theme and settings\nApex launcher setting\nNova and Apex launcher review\nPastel Streets - Android Homescreen Tutorial\nApex Launcher - Customize,Secure,and Efficient 4.9.17\nSett Linn Nge


U Thein Than Oo သောင်းတိုက်ကကြားစေသား၂၄ | Dr Ko Ko Gyi's Blog\n« မဘသ . ၉၆၉ .. ဘယ်လိုအမျိုးချစ်မှာလဲ ?\nPolite arguments on our beliefs and concepts amongst Myanmar Activists abroad »\nU Thein Than Oo သောင်းတိုက်ကကြားစေသား၂၄\nU Thein Than Oo is my friend, classmate in Medical University, IMM. He was not happy with Medical life and changed the profession. Later he was together with my bother Maung Maung in helping the Meiktila Muslims.\nCongratulations friend for your bravery, kind heart and for respecting the Human Rights of downtrodden minority religious persons like us.\nကြီး(ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီး)လက်အောက်ခံဖြစ်လို့civil force, civil policingမဟုတ်ဘဲ Military policing စစ်ပုလိပ်ဖြစ်နေလို့ပါဘဲ။ ဒါကြောင့်ဖွဲ့စည်းပုံမပြင်နိုင်သမျှရဲပြုပြင်ရေးဟာမဖြစ်နိုင်ပါဘူး\nDon’t wing the tiger ကျားကိုအတောင်မတတ်ပါနဲ့ဆိုတဲ့ကျနော့်စာတမ်း မှန်ကန်ကြောင်း ၂၂ရက်နေ့ လက်ပံတောင်းကလယ်သူမကြီးဒေါ်ခင်ဝင်းကို ‘ပြည်ပအားကိုးပုဆိန်ရိုး’ သခင်အားရကျွန်ပါးဝတွေကပစ်သတ် သက်သေပြလိုက်ပါပြီ။\nရှေ့နေများကွန်ရက်နဲ့Justice Trust ကလက်ပံတောင်းဖြိုခွဲမှုမှာမီးစုံးဖြူလက်ပစ်ဗုံးတွေ\nThis entry was posted on December 27, 2014 at 2:49 am and is filed under Uncategorized.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leavearesponse, or trackback from your own site.


ဆွာရက်စ် ရောက်လာပြီးမှ စံချိန်တွေတစ်ပွေတစ်ပိုက်ကြီးယူနေတဲ့ အေတီကို - Shwe Soccer\nဆွာရက်စ် ရောက်လာပြီးမှ စံချိန်တွေတစ်ပွေတစ်ပိုက်ကြီးယူနေတဲ့ အေတီကို\nအသလက်တီကို အသင်းကတော့ ဒီမနက်ပိုင်းက ကစားခဲ့တဲ့ လာလီဂါ ပွဲစဉ်မှာ ဆီဗီလာ အသင်းကို (၂)ဂိုး-ဂိုးမရှိနဲ့ အနိုင်ရပြီး အမှတ်ပေးဇယား ကို (၄)မှတ်ဖြတ်ပြီး ဦးဆောင်လိုက်ပါတယ်။အသလက်တီကို အသင်းဟာ လက်ရှိအချိန်မှာ ပွဲကျန်(၂)ပွဲကစားဖို့ ကျန်နေတာတောင် အခုလို ထိပ်ဆုံးနေရာမှာ ရီးရယ်လ်၊ ဘာစီလိုနာ တို့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ရပ်တည်နေတာဖြစ်ပါတယ်။\nSoccer Football – La Liga Santander – Atletico Madrid v Sevilla – Wanda Metropolitano, Madrid, Spain – January 12, 2021 Atletico Madrid’s Angel Correa celebrates scoring their first goal with teammates REUTERS/Sergio Perez\nအသလက်တီကို အသင်းဟာ ဆီဗီလာ အသင်းကို အနိုင်ရပြီးနောက် အခုရာသီ လာလီဂါ (၁၆)ပွဲကစားပြီးချိန်မှာ ရမှတ်(၄၁)မှတ်ထိ ရယူနိုင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ရာသီတစ်ခုရဲ့ပွဲစဉ်(၁၆)ပွဲကစားအပြီးမှာ ကလပ်အသင်းရဲ့အမြင့်ဆုံးရမှတ်လည်းဖြစ်ပါတယ်။ဒါဟာ အသလက်တီကို အသင်းအတွက် လာလီဂါဖလားရခဲ့တဲ့ (၂၀၁၃-၁၄) ရာသီနောက်ပိုင်း ရမှတ်အမြင့်ဆုံးအဖြစ်လည်း စံချိန်တင်နိုင်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။\nMADRID, SPAIN – JANUARY 12: Angel Correa of Atletico de Madrid celebrates after scoring their team’s first goal during the La Liga Santander match between Atletico de Madrid and Sevilla FC at Estadio Wanda Metropolitano on January 12, 2021 in Madrid, Spain. Sporting stadiums around Spain remain under strict restrictions due to the Coronavirus Pandemic as Government social distancing laws prohibit fans inside venues resulting in games being played behind closed doors. (Photo by Denis Doyle/Getty Images)\nဒါ့အပြင် အသလက်တီကို အသင်းရဲ့ခံစစ်ပိုင်းနဲ့ ဂိုးသမားရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်တွေဟာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး ကစားကွက်ကနေ ပေးခဲ့ရတဲ့ ဂိုး(၂)ဂိုးပဲရှိခဲ့တာလည်းဖြစ်ပါတယ်။အသလက်တီကို အသင်းဟာ အခုရာသီစထဲက အကောင်းဆုံးပုံစံမှာ ရှိနေတာဖြစ်ပြီး တိုက်စစ်မှုး ဆွာရက်စ် ရောက်ရှိလာခြင်းကလည်း အသင်းအတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာပါ။\nဆွာရက်စ် ဟာ ဆီဗီလာ အသင်းကို အနိုင်ရခဲ့တဲ့ ပွဲမှာ ဂိုးမသွင်းနိုင်ခဲ့ပေမယ့် အသင်းဖော်တွေဂိုးရအောင် အကောင်းဆုံးကစားပေးနိုင်ခဲ့တာလည်းဖြစ်ပါတယ်။ဆွာရက်စ် ဟာ ဒီရာသီမှာ အသလက်တီကို အသင်းအတွက် လာလီဂါ(၉)ဂိုး သွင်းယူပြီး ခြေစွမ်းပြနေခဲ့တာပါ။အသလက်တီကို အသင်းဟာ အခုလာမယ့်အပတ်မှာတော့ စပိန်လာလီဂါ ပွဲစဉ်အဖြစ် အီဘာ အသင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။\nအသလက္တီကို အသင္းကေတာ့ ဒီမနက္ပိုင္းက ကစားခဲ့တဲ့ လာလီဂါ ပြဲစဥ္မွာ ဆီဗီလာ အသင္းကို (၂)ဂိုး-ဂိုးမရွိနဲ႔ အနိုင္ရၿပီး အမွတ္ေပးဇယား ကို (၄)မွတ္ျဖတ္ၿပီး ဦးေဆာင္လိုက္ပါတယ္။အသလက္တီကို အသင္းဟာ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ပြဲက်န္(၂)ပြဲကစားဖို႔ က်န္ေနတာေတာင္ အခုလို ထိပ္ဆုံးေနရာမွာ ရီးရယ္လ္၊ ဘာစီလိုနာ တို႔ကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ရပ္တည္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။\nအသလက္တီကို အသင္းဟာ ဆီဗီလာ အသင္းကို အနိုင္ရၿပီးေနာက္ အခုရာသီ လာလီဂါ (၁၆)ပြဲကစားၿပီးခ်ိန္မွာ ရမွတ္(၄၁)မွတ္ထိ ရယူနိုင္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး ရာသီတစ္ခုရဲ့ပြဲစဥ္(၁၆)ပြဲကစားအၿပီးမွာ ကလပ္အသင္းရဲ့အျမင့္ဆုံးရမွတ္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ဒါဟာ အသလက္တီကို အသင္းအတြက္ လာလီဂါဖလားရခဲ့တဲ့ (၂၀၁၃-၁၄) ရာသီေနာက္ပိုင္း ရမွတ္အျမင့္ဆုံးအျဖစ္လည္း စံခ်ိန္တင္နိုင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။\nဒါ့အျပင္ အသလက္တီကို အသင္းရဲ့ခံစစ္ပိုင္းနဲ႔ ဂိုးသမားရဲ့စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြဟာလည္း အလြန္ေကာင္းမြန္ခဲ့ၿပီး ကစားကြက္ကေန ေပးခဲ့ရတဲ့ ဂိုး(၂)ဂိုးပဲရွိခဲ့တာလည္းျဖစ္ပါတယ္။အသလက္တီကို အသင္းဟာ အခုရာသီစထဲက အေကာင္းဆုံးပုံစံမွာ ရွိေနတာျဖစ္ၿပီး တိုက္စစ္မႈး ဆြာရက္စ္ ေရာက္ရွိလာျခင္းကလည္း အသင္းအတြက္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြျဖစ္ေပၚေစခဲ့တာပါ။\nဆြာရက္စ္ ဟာ ဆီဗီလာ အသင္းကို အနိုင္ရခဲ့တဲ့ ပြဲမွာ ဂိုးမသြင္းနိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အသင္းေဖာ္ေတြဂိုးရေအာင္ အေကာင္းဆုံးကစားေပးနိုင္ခဲ့တာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ဆြာရက္စ္ ဟာ ဒီရာသီမွာ အသလက္တီကို အသင္းအတြက္ လာလီဂါ(၉)ဂိုး သြင္းယူၿပီး ေျခစြမ္းျပေနခဲ့တာပါ။အသလက္တီကို အသင္းဟာ အခုလာမယ့္အပတ္မွာေတာ့ စပိန္လာလီဂါ ပြဲစဥ္အျဖစ္ အီဘာ အသင္းနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။\nPrevious Article ဒုတိယနေရာက လီဗာပူးလ်နဲ့ပွဲအတွက် အသင့်ပဲလိုပြောပြီး စိန်ခေါ်စကားဆိုခဲ့တဲ့ ပေါ့ဘာ\nNext Article ဘတ်ပေးကို ခေါ်ဖို့ ကစားသမား(၆)ဦးအထိရောင်းပြီး ငွေရှာမယ့် ရီးရယ်လ်


မြန်မာပြည်မှ အနုပညာ ပါရမီရှင်လေးတဦး ~ Nge Naing\nWednesday, June 01, 2011 Nge Naing 26 comments\nဒီလိုအနုပညာ ပါရမီပြည့်ဝတဲ့ ကလေးမျိုး မြန်မာပြည်မှာ တွေ့ရတော့ တကယ်ပဲ ၀မ်းသာဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ တချိန်တည်းမှာပဲ အံ့မခန်းလောက်အောင် တော်တဲ့ ပါရမီရှင်ကလေး တယောက်ဟာ သူ့ရဲ့တန်ဖိုးရှိတဲ့ အနုပညာလက်ရာတွေကို ဈေးချိုချိုနဲ့ ရောင်းပြီး အသက်မွေးနေရတာကို ကြည့်ပြီး ၀မ်းနည်းမိပါတယ်။ ။ ဒီလောက်တော်တာ တခါမှမတွေ့ဖူးတော့ အိမ်ကသားလေးကိုလည်း မြန်မာပြည်မှာ ဒီလိုတော်တဲ့ကလေးမျိုး ရှိတယ်ဆိုတာ မြင်စေချင်ပြီး ဒီကလေးကိုလည်း ဂုဏ်ပြုရင်း၊ ဘလော့ဂ်မှာလည်း သိမ်းထားရင်း ပြန်လည်မျှဝေ လိုက်ပါတယ်။ Facebook မိတ်ဆွေတဦးတင်ထားတာကို စတွေ့ပြီး လိုက်သွားတော့ မူရင်းတင်ထားတဲ့ Youtube နေရာကို ရောက်သွားပြီး ပြန်ဖေါ်ပြဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဗွီဒယိုကို ရိုက်ကူးလာပြီး တင်ပေးသူက နိုင်ငံခြားသား ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဗီဒယိုရိုက်ကူးလာသူကို အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မူရင်း Source က ဒီမှာ ရှိပါတယ်။\nPosted in: ဂုဏ်ပြုအမှတ်တရ,မျှဝေခြင်း\nအဲ.ဒီကလေးက စာတစ်လုံးမှမတတ်ရင်တောင် ကိုယ်လွတ်ရုန်း နိုင်ငံခြားထွက် ပြီး သားသမီးတွေကို အဆင်ပညာတွေသင်ပေး၊ သူများနိုင်ငံအတွက် အလုပ်တွေလုပ်ပေးနေတဲ. ကလေးလူကြီး အားလုံးထက်တော.သာတယ်\nJune 1, 2011 at 7:05 PM Reply\nအသုံးကျတဲ့ကောင်လေးက ၅ မိနစ်အတွင်း ပန်းချီတစ်ခုကို အသက်သွင်းနိုင်တယ်.. အန်တီစုတို့တော့ ၅ လ ကျော်ပြီ ဖင်လှည့်ခေါင်းလှည့်နဲ့ပဲ ကုန်သွားတယ်\nJune 1, 2011 at 8:06 PM Reply\nI also share at my FB via Youtube ...\nHope you will allow me to do so and be delightful for this talented artist ...\nJune 1, 2011 at 9:44 PM Reply\nရပါတယ် Lun Lunn. ကျွန်မလည်း Facebook မှာ သူများတင်ထားတာကို ပြန် Share ပြီး ဘလော့ဂ်မှာ သိမ်းထားချင်လို့ ဖေါ်ပြဖြစ်တာပါ။ ဘလော့၈်မှာ ဆိုးမိစ္ဆာာတွေ ၀င်သောင်းကျန်းနေလို့ ခြေရာမချန်ခဲ့ပေမဲ့ မိတ်ဆွေတွေ လာလည်နေတာ သိလို့ ၀မ်းသာပါတယ်။\nJune 1, 2011 at 10:06 PM Reply\nဘုတ် ဘုတ် အေးလေ.. အစ်မရ.. သူ့ပညာကို နှမျောလိုက်တာ.. . အဲဒီပညာကို ဈေးပေါပေါနဲ့.. လုပ်စားနေရတာကိုလည်း သနားတယ်.. (ဘယ်တတ်နိုင်မလဲလေနော်..)\nLip Ata တော်လိုက်တာ....\nAung Myo Min တော်လိုက်တာကွာ... ဒီလာက်တော်ပြီး မြုပ်နေတဲ့ပညာရှင်တွေ မြန်မာပြည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေလဲ မသိဘူး...\nTinko Linn တော်ပါတယ်လို့\nNge Naing တော်လိုက်တာ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်ကို တော်တယ်၊ ဘယ်ကကလေးလဲ အဲဒါ ဘယ်မှာဆွဲနေတာလဲ။\nNge Naing အော် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိပြီ အခုမှ သေသေချာချာ ပြန်ကြည့်ဖြစ်တယ်။ ဒီလိုကလေးမျိုး အနုပညာကျောင်း ကောင်းကောင်းတက်ရရင် ကမ္ဘာကျော်နိုင်တယ်။\nPyayt Phyo Maung အောင်မြင်မှုဆိုတာအလုပ်လုပ်ခြင်းနဲ့ပဲသက်သေပြလို့ရတယ်\nOMG! Whatagenius! When I was young, I've painted many landscapes and wanted to beaprofessional painter. Although my dream did not come true, I wish this genius boy to beavery successful professional painter.\nTay Za Thura ဆေးစက်ကျရာ ပန်းချီဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကိုပြောတာပါ။ ဂုဏ်ယူပါတယ် မြန်မာပြည်သူများအတွက်။\nAye Lwin ဒါကို သဘောကျရင် သူ့ပညာနဲ့ လူတွေကို အကျိုးပြုရင် သူလည်းစိတ်ချမ်းသာမှာပါ\nBoon Myo Myo အင်း...သူ့လုပ်ချက်လေးတွေ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါ ပန်းချီမဟုတ်ဘူးဗျ အနုပညာ ဖန်တီးမှုတခု မဟုတ်ဘူး လက်မှုပညာ သာဖြစ်ပါတယ်။ ကြာပါပြီ...ကျနော်ပန်းချီကျောင်း တက်ကတည်းက ဗဟန်းကြားတောရလမ်းမှာ (သူ့အရင် အထက်ဆရာတွေဖြစ်နိုင်တယ်) ဒီလိုရေးတာ တွေ့ဖူးပါတယ်။ အနုပညာဖန်တီးမှု ဥပမာ ရှုခင်းကားတကားကို သူရေးသလို Realism နဲ့ရေးမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး perspective လို့ခေါ်တဲ့ နီးဝေးမြင်ခြင်း သဘောတရားကို နားလည်ဖို့ လိုပါတယ်။\nZaw Tauru အဆိုးမြင်တာမဟုတ်ဘူးနော်. တစ်ဘက်သားရဲ့ အားနည်းချက်ကိုပြောတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး..အများထင်ထားသလို သူဆွဲထားတာ ပန်းချီအသိ ပန်းချီအတတ်ပညာမဟုတ်ပါဘူး.အရုပ်ရေးဆွဲတာဟာ ပန်းချီအနုပညာ မဟုတ်ပါဘူး..ဥပမာ ရှုခင်းပန်းချီကားကို ရေးရင် တကယ့်လိုအပ်တဲ့ အချိန်(Time and weather)တို့အရောင် အလင်းမှောင် နီးဝေးမြင်ခြင်း အဲဒီသဘောတရားတွေ ရှိပါတယ်။အဲဒါ ပန်းချီအနုပညာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့အချက်ကို တကယ်ပါ အားလုံး သိနားလည်စေချင်ပါတယ်။\nNge Naing ဒီကလေးဆွဲတာကို အနုပညာမဟုတ်ဘူးလို့တော့ ဘယ်လိုမှပြောလို့မရနိုင်ပါဘူး။ အလင်း၊ အမှောင် အချိန်ရာသီတွေ မသိဘဲနဲ့တောင် မွေးရာပါ ပါရမီသက်သက်နဲ့ ဒီလောက်သဘာဝကျအောင် ဆွဲတတ်နေရင် ပန်းချီ အနုပညာကျောင်းတက်ခွင့်ရပြီး ခုနက ပြောတဲ့ အနုပညာ သဘောတရားတွေကိုသာ သိပြီးဆွဲရင် ဒီကလေးဘယ်လောက် တိုးတက်မယ်ဆိုတာ ပန်းချီပညာ လုံးဝနားမလည်တဲ့ သာမန်လူတိုင်း ခန့်မှန်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်။\n(((ဒီကလေးဆွဲတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မူရင်းတင်ထားသူနဲ့ ကျွန်မ Facebook က မှတ်ချက်တချို့ဖြစ်တယ်။ ( Nge Naing)\nJune 2, 2011 at 7:02 PM Reply\nအရမ်းကောင်းပါတယ်.. facebook က comment တွေကို အချိန်နဲ.တပြေးညီပြန်တင်ပေးပါ.. အဆင်ပြေရင် like လုပ်သွားတဲ.လူအရေအတွက်နဲ. ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကိုပါ တင်ပေးပါလား.. မငယ်နိုင်အားနေတာပဲ။\nJune 3, 2011 at 12:56 AM Reply\nJune 3, 2011 at 2:38 AM Reply\nဒီပို့စ်မှာ mg တစ်ယောက် ပထမဦးဆုံးရေးသွားတယ်ဆိုလို့ ကျုပ်လည်းမရေးပါပဲ ဘယ့်နှယ် ဘယ်သူရေးသွားပါလိမ့်ဆိုပြီး လာကြည့်မိပါတယ်။\nတွေ့ပါပြီ နောက်တစ်ယောက် mg တစ်ယောက် အပေါ်ဆုံးမှာ ရေးသွားပါလား။ကျေးဇူးဗျာ အခုလို mg တွေ ဆုံတုန်းလေး ကြုံတွေ့ရတာ ၀မ်းသာပါတယ်ဗျာ။\nအပေါ်ဆုံးက mg အတော်ဒုက္ခပေးပါလားဗျ ကျုပ်ကို။ခင်ဗျားရေးနေတာတွေကို ကျုပ်ရေးနေတယ်ထင်တာဗျ။\nတစ်ခုသတိပေးမယ်နော်။လုပ်တတ်တဲ့ လူ့အကျင့်ဆိုးတွေကိုပေါ့ဗျာ။သူများနာမည်ကို ယူပြီး ကိုယ်မကြိုက်တဲ့အဖွဲ့စည်းကို အပြစ်ပြောဖို့အတွက် အောက်တန်းကျတဲ့အသုံးနှုံးတွေနဲ့ တစ်ဖက်က ရေးတယ်။နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ သူတော်ကောင်းပုံစံနဲ့ရေးတယ်။ပြောချင်တာကဗျာ တစ်ယောက်ထဲကပဲ နှစ်ကိုယ်ခွဲရေးနေတာပေါ့ဗျာ။ဒီလောက်ပါပဲ။\nကျုပ်က ပိတောက်မြေ တို့ လွမ်းဆွေတို့မှာပဲ အများစုရေးတာပါ။ကျန်တဲ့ ဘလော့တွေမှာ ရေးလေ့သိပ်မရှိပါဘူး။IP ကိုလည်း mg တွေအားလုံးကိုလည်း စစ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။IP တစ်မျိုးပဲသုံးတယ်။\nကျုပ်က မနေ့ကမှ ဒီဘလော့ကို မလာတာကြာလို့ လာကြည့်ရင်းနဲ့ ရေးတဲ့အချိန်မှာ ဘာတွေမှန်းမသိတဲ့ ကွန်းမန့်တွေ ဘာတွေမှန်းမသိတဲ့ အရှုပ်ထွေးတွေနဲ့ကြုံရဆုံရတော့ ကျုပ်တောင် အတော်ခေါင်းစားသွားတယ်။\nမငယ်နိုင်ကိုပြောချင်တာက အရင်လိုပဲ ကွန်းမန့်တွေကို Approval ထားတာ အကောင်းဆုံးပါလို့ပြောချင်တယ်။Anonymous တွေကို လက်မခံပါနဲ့။ရိုင်းစိုင်းသော အသုံးနှုံးတွေပါရင် လက်မခံပါနဲ့။သန့်ရှင်းသော တည်ငြိမ်သော ရင့်ကျက်သော အတွေးခေါ် အပြောဆိုများနဲ့ရေးသားထားသော ကွန်းမန့်တွေကိုပဲ ဖတ်ချင် မြင်ချင်မိပါတယ်ဗျာ။\nငယ်နိုင်.ယောက်ျား , တုတ်ကြီး, zaw, အပေါ်ဆုံးက mg အားလုံးက တစ်ယောက်တည်းပါ\nအပေါ်ဆုံးက mg = zaw = တုတ်ကြီး = ငယ်နိုင်.ယောက်ျား = SV ယောက်ျား = Tote Kyi = ချက်ကြီး = စားဘဲကြီး = အာပုကျိ(ခေတ္တကိုရီးယား) = စောင်.ကြည်.နေသူတစ်ဦး(ခေတ္တ- မက်ဒရစ်မြို.) = Anonymous\nJune 3, 2011 at 6:19 AM Reply\nJune 3, 2011 at 8:59 AM Reply\nအရမ်းသဘောကျလို့ဒေါင်းသွားပါတယ်အစ်မ အဲလိုမျိုး ဆွဲတာတော့တွေ့ ဖူးပါတယ်။ ကိုယ်ပါးစပ်ကပြော လိုက်တဲ့ အနေအထား အတိုင်းချက်ချင်း ချဆွဲတာကို။ ဒါပေမယ့်ဒီလောက်ငယ်ငယ် လေးနဲ့တော်တဲ့ချာတိတ်မျိုးတော့မတွေ့ ဖူးသေးဘူး။ youtube မှာတင်လိုက်တဲ့နိုင်ငံခြားသားက ခေါင်းစဉ်ကို Yangon,Myanmar လို့ ပေးထားတဲ့အတွက်မြန်မာနိုင်းငံသား တစ်ယောက်အနေနဲ့ဂုဏ်ယူမိပါတယ်ဗျာ။ စကားမစပ် အစ်မရေးထားတာ ဆေးပေါပေါ ဖြစ်နေတယ် ဈေးပေါပေါလားလို့ ရေးရမှာမဟုတ်လား\nJune 3, 2011 at 10:42 AM Reply\nကျေးဇူးတင်တယ်။ အလင်းတန်း ပြင်လိုက်ပြီ\nတဦး = တစ်ဦး\nတယောက် = တစ်ယောက်\nJune 3, 2011 at 8:35 PM Reply\nAnonymous (June 3, 2011 6:46 PM) - ဖတ်ဖို့ အောက်က Link ကို တကူးတက သွားရှာပေးထားပါတယ်။ ဘယ်သူမှားတယ် ဘယ်သူမှန်တယ်ဆိုတာ သိသွားအောင် သွားဖတ် ဖြစ်အောင်သွားဖတ်ဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်။\nတခု၊ တကောင် တယောက်က အမှန်လား တစ်ခု၊ တစ်ကောင်၊ တစ်ယောက်က အမှန်လားဆိုတာကို နောက်အချိန်ရမှ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံလေးကို အခြေခံပြီး သီးခြား ပို့စ်လေးတခုလည်း တင်ပေးဖို့ ရှိပါတယ်။ စောင့်ဖတ်နိုင်ပါတယ်။\n"တခု၊ တကောင်၊ တယောက်" က ရေးထုံး အမှန်ပါ says:\nJune 3, 2011 at 11:29 PM Reply\n"တခု၊ တကောင်၊ တယောက်" ဆိုတာက ရေးထုံး အမှန်ပါ။\n"တစ်ခု၊ တစ်ကောင်၊ တစ်ယောက်" ဆိုတာက တတ်ယောင်ကား နေ၀င်းက ဖျက်ဆီးလိုက်လို့ အတည်ပြုလိုက်လို့ ဒီနေ့အထိ တရားဝင် သုံးစွဲနေရတဲ့ ရေးထုံးအမှားပါ။\nနေ၀င်းက နားမလည်ပါးမလည်နဲ့ တတ်ယောင်ကား လုပ်ပြီး ဆရာ လုပ်တာကို မြန်မာစာ ပါမောက္ခတွေ အပါအဝင် ပညာရှင်တွေက အမှန်ကို သိလျက်နဲ့ နေဝင်းကို ဗောင်းတော်ငြိမ့် စိတ်တော်သိ လုပ်ပြီး အရူး ဘုံမြှောက်ပေးခဲ့ကြလို့ မြန်မာစာရေးထုံးအမှန်ကို ပစ်ပယ်ပြီး အခုလို ကိုးယိုးကားယား ရေးထုံးအသစ်ကို အတည်ပြုခဲ့ကြတာပါ။\nဒီ "တခု၊ တကောင်၊ တယောက်" အကြောင်း အပြည့်အစုံကို ကိုအောင်သာငယ် တင်ပြထားတာကို ဒီလင့် ( http://aungthange.blogspot.com/2009/03/blog-post.html ) မှာ ဖတ်လို့ ရပါတယ်။\n"တစ်ခု၊ တစ်ကောင်၊ တစ်ယောက်" ကိစ္စ၏ မူလတရားခံကတော့ ဗမာပြည်ကို အစအဆုံး ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် ဦးနေ၀င်းသာ ဖြစ်သည်။ တပြည်လုံးကို ဖျက်ဆီးမှတော့ ဗမာစာလည်း ဘယ်မှာကျန်လိမ့်မည်နည်း။\nတတ်ယောင်ကား ၀င်လုပ်သော ဦးနေ၀င်းကို ဖော်လံဖားခဲ့သည့် ပညာရှင်များကြောင့် ၁၉၈၀ ကျော်နှစ်များမှာ မြန်မာစာရေးထုံး ကမောက်ကမဖြစ် ကုန်ပြီး အားလုံး - "တစ်ခု၊ တစ်ကောင်၊ တစ်ယောက်" - တွေ ဖြစ်ကုန် သည်မှာ ယနေ့အထိပင် ဖြစ်လေသည်။ သို့ကြောင့်လည်း သည်ကိစ္စကို ဆန့်ကျင်သည့် အနေဖြင့် ကျနော် တို့က - "တခု၊ တကောင်၊ တယောက်" - ကိုသာ ယနေ့အထိ သုံးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။\nJune 4, 2011 at 8:12 PM Reply\nJune 4, 2011 at 8:31 PM Reply\nအပေါ်က ဖြတ်လေးဖြတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပေးထားတဲ့ မှတ်ချက်က ပို့စ်မှားနေလို့ ကျွန်မ ပြန်ကူးပြီး ပို့စ်အမှန်အောက်ကို ပို့ထားပေးပါတယ်။ စကားလုံး တခုစီကြားမှာပိုဒ်ခွဲဖို့ Space bar မခံထားတဲ့အတွက် အဆုံးထိ ဖတ်လို့မရ ဖြစ်နေတဲ့ ဒီမှတ်ချက်ကို ဖတ်လို့ရအောင် Space bar ခြားပေးပြီး ဖြတ်လေးဖြတ်အကြောင်း ရေးထားတဲ့ ပို့စ် (http://nge-naing.blogspot.com/2011/05/blog-post_29.html) အောက်မှာ သွားထည့်ပြီး အကြောင်းပြန်ထားပေးတာကို အဲဒီအောက်မှာ ပြန်သွားဖတ်နိုင်ပါတယ်။\nJune 6, 2011 at 5:56 AM Reply\nကျွန်တော် မြန်မာပြည်မှ အနုပညာ ပါရမီရှင်\nလေးတဦး ကို သဘောကျလွန်းလို့ကူးယူ၍\nကျွန်တာ် ဘလော့မှာ တင်လိုက်ပါတယ် ။ ခွင့်ပြု\nချက်မတောင်းပဲ ကူးယူ၍ တင်မိသည့် အတွက်\nအနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ ။\nတဆက်တည်း တင်ခွင့်ပြုပါရန် ခွင့်တောင်းအပ်ပါသည် ခင်ဗျာ ။ကျွန်တော် တင်ရာတွင် အစ်မ ၏ ဘလော့ မှ ကူးယူကြောင်း ထည့်သွင်းရေးသား ထားပါခင်ဗျာ.......\nကျွန်တော် ရဲ့ဘလော့ လေးကို လာရောက် လည်ပတ်ပါရန် ဖိတ်ခေါ်ပါတယ် ခင်ဗျာ.. လင့် လေးချှိတ်ခွင့်ပြုပါရန် ပန်ကြားအပ်ပါသည် ခင်ဗျာ....\nJune 6, 2011 at 11:14 AM Reply\nရပါတယ် နန်းကြာဦး. ကျွန်မလည်း Facebook မှာ သူများတင်ထားတာကို ပြန် Share ပြီး ဘလော့ဂ်မှာ သိမ်းထားချင်လို့ ဖေါ်ပြဖြစ်တာပါ။\nJune 7, 2011 at 12:05 AM Reply\nကျွနတော် မြင်ဖူးတုန်းကလဲ လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်ဆွဲတာ ရောင်စုံနဲ့ အေဖိုး ဆိုဒ်လောက်ကိုမှ သုံးရာ လေးရာလောက်နဲ့ ရောင်းနေရတာဗျာ. ကျန်ခဲ့တဲ့ ကိုးနှစ်လောက်ကပေါ့..\nညဈေးတန်းမှာ ဆွဲပြရင်း ရောင်းတာပါ။ ရေနံဆီ မီးခွက်လေး ထွန်းပြီးဆွဲတာဗျ... ဒါတောင် အရောင်တွေကို အတော်ချိန်ညှိထားနိုင်တယ်..သူက ဘလိတ်ဓါးနဲ့ပဲ ခြစ်တယ်.... အဲဒါမျိုးကို သူတို့ပြောတာတော့ ဓားခြစ်ပန်းချီတဲ့ လက်ရာတွေက ကောင်းပါတယ်.. ဒါပေမယ့် အဲဒီအနုပညာနဲ့ သူတို့ ၀မ်းမ၀ဘူးဖြစ်နေကြတယ် လို့ပဲ အကဲခတ်မိတယ်။\nJune 7, 2011 at 1:03 PM Reply\nဓားခြစ်ပန်းချီပညာရှင် တွေဟာ အင်မတန် ထူးချွန်တဲ. အဆင်. ရှိတာတောင် သူတို.ရဲ. အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ အနုပညာကို ကျပ်ငွေလေး ၄ဝဝ နဲ.အလကားပဲတင်း ပေါပေါလောလော ရောင်းစားနေရတဲ. တိုင်းပြည်မှာ အာဏာကို မတရား ယူထားပြီး အစိုးရ အမည်ခံထားတဲ့ သူခိုးကြီးသန်းရွှေ က ပြည်သူ.ငွေ ဒေါ်လာ သန်းပေါင်း ၄ဝဝဝ ကျော် ခိုးထားပြီး တရုတ်ပြည်မှာ နန်းတော်လို အိမ်ကြီးတွေ၊ ခြံကြီးတွေ ဝယ်ထားတာကို အသင်တို.အနေနဲ. သတိမူကြလော.\nရဲ. ဟောက်စား ခြောက်စား၊ ဖြတ်စား လျှပ်စား၊ ခိုးစား ဆိုးစား၊ ရစ်စား ညှစ်စား၊ လာဘ်စား သတ်စား တာတွေကို.... အားကျ အတုမယူကြလင်.\nJune 16, 2011 at 10:54 AM Reply\nJune 20, 2011 at 9:06 AM Reply\nစစ်ခွေးတွေဟာ အီးမေးလ် သူခိုးဖြစ်ပါတယ်။\nအရပ်ထဲမှာ ထမိန်သူခိုးနဲ့ အဆင့်တူပေါ့။\nSoe Minn says:\nOctober 4, 2012 at 12:40 AM Reply\ngenius MM boy ,thank for sharing,\nI want to know the name and his address or contact Ph no. I want to buy his drawing and help him as much as I can .\nOctober 4, 2012 at 9:50 AM Reply\nပါရမီဖြည့်လိုတဲ့ဆန္ဒအတွက် သာဓုခေါ်ပါတယ် Soe Minn. ဒါပေမဲ့ ဒါကို ကျွန်မက youtube မှာ တင်ထားတဲ့နေရာကပဲ ကူးပြီးဖေါ်ပြတဲ့အတွက် အဲဒီကလေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး အချက်အလက်တွေကို မသိရဘူး။