“အတွေးစလေးတွေ”: September 2010\nမကျန်းမာခြင်း . . .\nဒီရက်ပတ်တွေမှာ ကျန်းမာရေးပြန်ကောင်းလာတာကြောင့် နေရထိုင်ရတာ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ရှိလာတယ်။ ကြားနေကျအသံတွေတောင် နားဝင်ပီယံရှိနေသလိုလို။ မြင်နေကျမျက်နှာတွေတောင် ပိုချစ်စရာကောင်းနေသလိုလို။ စားနေကျထမင်းတောင် ပိုအရသာရှိနေသလိုလို ခံစားရပါတယ်။\nကျန်းမာရေးရဲ့ အရေးပါပုံကို ကိုယ့်လူနာတွေကို မကြာမကြာပြောပြဖြစ်ပေမယ့် ဘယ်လောက်အရေးပါတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကိုယ်တိုင်မကျန်းမာမှဘဲ သိရပါတော့တယ်။\nကျန်းမာရေးနဲ့ လွတ်လပ်ရေးဆိုတာ လေလိုပါပဲ။ ရနေတုန်းက တန်ဖိုးထားရကောင်းမှန်းမသိဘဲ ဆုံးရှုံးသွားမှဘဲ တန်ဖိုးရှိမှန်းပိုသိရတာပါ။ လေကိုနေ့စဉ်ရှူနေရပေမယ့် ဘယ်လောက်အရေးပါတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းမသိကြပါ။ နှာစေးတဲ့အခါ၊ နှာခေါင်းပိတ်နေတဲ့အခါ၊ အဆုပ်ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ အသက်ကောင်းကောင်းမရှူနိုင်တဲ့ အခါမျိုးရောက်မှ လေဟာဘယ်လောက်ထိ အရေးကြီးမှန်းသိလာရပါတယ်။ ကျန်းမာရေးလည်း ဒီလိုပါပဲ၊ ကျန်းမာနေလို့ သွားနိုင်လာနိုင်နေတုန်းကတော့ ကျန်းမာရေးရဲ့အရသာကို ကိုယ်ကောင်းကောင်းမသိခဲ့ရိုးအမှန်ပါ။ မကျန်းမမာလည်းဖြစ်လာရော အရင်ကျန်းမာချိန်က ဘ၀ရဲ့အရသာတွေကို လွမ်းလိုက်တာ မပြောပါနဲ့တော့။\nဘာလုပ်လုပ်၊ ဘာစားစား အရသာမရှိတဲ့အပြင် ဘ၀ကြီးမှာရှင်သန်နေရတာ၊ အလုပ်လုပ်နေရတာပါ အနှစ်သာရမဲ့နေသလိုပါ။ တစ်ခါတစ်လေမှာ အလုပ်လုပ်နေရင်းနဲ့ ဘယ်လောက်လုပ်လုပ် တစ်နေ့သေမှာပဲလေဆိုတဲ့ အတွေးဆိုးကြီးဝင်လာရင် အလုပ်ကိုစွမ်းတမန်လုပ်ချင်စိတ်တောင် ကုန်သလို၊ ခမ်းသလို ဖြစ်သွားပါလေရော။ ပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုအနေအထားမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုင်းပြည်နဲ့လူမျိုးအပေါ် တာဝန်ကျေရမယ်ဆိုတဲ့ အတွေးကို မ၀င်ဝင်အောင်ရိုက်ထည့်ပြီး ပြန်ပြန်မောင်းနှင်ရတာလဲ အခါခါပါ။\nစာတွေရေးနေဖြစ်တယ်။ အချိန်ရရင် ရသလိုကိုယ့်ပညာတွေ၊ ဗဟုသုတတွေကို ဖြန့်ဝေပေးဖို့ ကြိုးစားဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်သေသွားခဲ့ရင် ကိုယ်လေ့လာထားသမျှ ကိုယ့်နောက်ကို အလဟဿအပါမခံနိုင်ပါ။ အများအတွက်မဟုတ်နိုင်ရင်တောင် အနည်းစုအတွက်လောက်ကတော့ အကျိုးရှိအောင်လုပ်သွားချင်ပါတယ်။ အဲဒီအတွေးဝင်လာတာ၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို ပိုသိလာတာတွေကတော့ မကျန်းမာခြင်းရဲ့ အမြတ်တွေပဲ ဖြစ်မယ်ထင်ပါရဲ့။\nနှလုံးအခြေအနေကို ECG ဆွဲကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးရှိပေမယ့် လောလောဆယ်တော့ မအားသေးပါ။ ဒါ့အပြင် ရင်ဘတ်လည်း အရင်လိုမအောင့်တော့သလို နှလုံးခုန်တာလဲ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတာကြောင့် ကောင်းသွားပြီလို့ ခပ်ဖော့ဖော့လေးတွေးထားပါတယ်။ အရာရာကို အကောင်းမြင်စိတ်၊ ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ကြည့်နိုင်အောင် ကြိုးစားနေတာလည်း တော်တော်လေးတော့ ခရီးပေါက်နေပါပြီ။\nမကျန်းမာရာကနေ ရလာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတွေ၊ အတွေးအမြင်တွေကို ခိုင်မာအောင်တည်ဆောက်ပြီး စာတွေဆက်ရေးပါ့မယ်။ ဖတ်တဲ့သူနည်းနေသေးတဲ့ ဘလော့လေးသာသာဖြစ်ပေမယ့် ဖတ်သူတစ်ယောက်စီအတွက် အကျိုးရှိနိုင်သမျှရှိအောင် ကြိုးစားပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပါတယ်။\nPosted by Han Kyi at 6:16:00 am No comments:\nပန်းထိမ်ရောက် ၀ရဇိန် . . .\n“ ဘုရားကို နှစ်ရစ်လိမ် ”\nကမ်းသတ်လို့ နှိမ်ရှာတယ်၊ အလိမ္မာလွန်သား\nထောက်လှမ်းချက် သုဓမ္မာဝယ်၊ ခုအခါ လစ်ကြသလား\nဘုရားက သိကြားကိုမှာတယ်၊ ဌကထာရှိသား\nမကောင်းသူ့ ကောင်းသူတို့ကို၊ ကြောင်းယူလို့ ဆန်းစစ်ကာမျှော်\n၀ိမာလနန်းသစ်ပေါ်၊ သန်းရှစ်ဖော် ရွေများနှင့်\nဘုရားကို နှစ်ရစ်လိမ်၊ ညစ်တဲ့မာဃ်ိန်\nပစ်ရှာမယ့် ၀ရဇိန်ငယ်၊ ပန်းထိမ်မှာ ပြင်တုန်းထင့်လေး ။ ။\nဒေါသတရားတို့ကိုဖယ်ခွာ၍ အလိမ္မာလွန်နေသည်ထင်ပါသည်။ သုဓမ္မာနတ်သဘင် အစည်းအဝေးတွင်လည်း လူ့ပြည်ကို ထောက်လှမ်းစစ်ဆေးမှုများ ယခုအခါတွင် မပြုလုပ်တော့ဟု ထင်ရပါသည်။ အဌကဌာကျမ်းများတွင်မူ ဘုရားရှင်က သိကြားမင်းကို သာသနာကို စောင့်ရှောက်ပြီး မကောင်းသူ၊ ကောင်းသူများကို လေ့လာစစ်ဆေးနေရန် မှာကြားခဲ့သည်ဟု ရေးသားထားပါသည်။ သို့သော် သိကြားမင်းသည် ၀ိမာလ နတ်ဘုံနတ်နန်းသစ်ကြီးပေါ်တွင် ရှစ်သန်းခန့်ရှိသော ရံရွေဖော်များနှင့် ပျော်ပါးနေပြီး ဘုရားကိုပေးခဲ့သည့် ကတိများကိုမေ့ကာ ဘုရားကိုနှစ်ခါလိမ်နေသည် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ စိတ်ထားညစ်သော သိကြားမင်းသည် မကောင်းသူများကို ပစ်မည့်ဝရဇိန်လက်နက်ကို ပန်းထိမ်တွင် ပြင်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် မပစ်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။ ။\nဦးပုညကြီးက အဆိုးဆုံးဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ လူ့လောကပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူ့စိတ်နဲ့ အခန့်မသင့်တာတွေတွေ့တိုင်း မိုးပေါ်က သိကြားမင်းကို လှမ်းလှမ်းပြီး မိုးကြိုးနဲ့ မပစ်ဘူးလား၊ မျက်စိမှုန်နေသလားလို့ ခနဲ့တတ်ပါသေးတယ်။ ကိုယ်လည်း တစ်ခါတစ်ခါတော့ ဦးပုညကြီးလို ခနဲ့ချင်သား။ ဒါပေမယ့် သိကြားမင်းက လူဆိုး၊ လူမိုက်တွေကိုတော့ မပစ်ဘဲ သူ့ကိုဝေဖန်၊ အပစ်တင်တဲ့ ကိုယ့်ကိုမှ ပစ်ထည့်လိုက်ရင် လှလှကြီးခံရမှာမို့ ဘေးကနေပဲ ဦးပုညကို လက်ခုပ်တီးပေးရင်း ယောနိသောပါပဲ ။ ။\nPosted by Han Kyi at 6:10:00 am No comments:\nအမျိုးအစား : ကဗျာ, မြန်မာစာ၊ မြန်မာမှု\nမြွေဆိပ်ကရတဲ့ Botox . . .\nမြွေဆိပ်ဆိုတာ . . .\nကြားဖူးသလောက်ကတော့ လူကိုကောင်းကျိုးပြုတယ်ဆိုတာ တစ်ခါမှမကြားဖူးပါ။ အခုတော့ ပညာရှင်တွေကျေးဇူးကြောင့် မလှချင်တို့အတွက် မြွေဆိပ်ကနေ ဆေးတစ်မျိုးထုတ်ယူပေးလိုက်နိုင်ပါပြီ။\nမြွေဆိပ်နဲ့ဖော်စပ်ထားတဲ့ အရေတွန့်ပျောက်ဆေးပါ . . .\nThe £6 tubes of Lacura Wrinkle Stop containa synthetic form of the poison produced by Asian temple viper snakes\nအသစ်ဖော်စပ်ထားတဲ့ အသားအရေတွန့်ပျောက်စေတဲ့ လိမ်းဆေးမှာ အဆိပ်ပြင်းလှတဲ့ အာရှမြွေပွေးတစ်မျိုးရဲ့အဆိပ်ကရတဲ့ ဒြပ်ပေါင်းတစ်မျိုးနဲ့ ဖော်စပ်ထားပါတယ်။ တစ်ပုလင်းကိုမှ ခြောက်ပေါင်သာပေးရတဲ့ Lacura Wrinkle Stop ထဲမှာ Syn-Ake ခေါ်တဲ့ ဒြပ်ပေါင်းပါဝင်ပါတယ်။ အဲဒီဒြပ်ပေါင်းကို အာရုံကြောတွေ တုံ့ဆိုင်းစေတဲ့ snake's paralysing venom မြွေဆိပ်ကနေ ထုတ်ယူထားတာပါ။ အဲဒီမြွေဆိပ်ဟာ မျက်နှာကြွက်သားတွေကို ကြုံ့စေတဲ့ အာရုံကြောတွေကို ပိတ်ဆို့စေပြီး မျက်နှာကြွက်သားတွေကို ပုံမပျက်တော့ဘဲ တစ်ပြေးညီရှိစေမယ်လို့ အာမခံထားပါတယ်။\nအဲဒီဆေးပုလင်းပါပဲ . . .\nဒီမြွေရဲ့ အဆိပ်ကနေ ထုတ်ထားတယ် . . .\nသုတေသနပြုချက်တွေအရ အဲဒီဆေးရည်ကို တစ်နေ့ကို နှစ်ကြိမ်နှုန်းနဲ့ လေးပတ်ကြာအောင်လိမ်းသွားရင် မျက်နှာအရေတွန့်ခြင်းကို ၅၂ရာခိုင်နှုန်း လျော့နည်းစေတယ်လို့ တွေ့ရှိရပါတယ်။\nဒီလိုထိုးဆေးမျိုးလဲ လာပါသေးတယ် . . .\nတစ်ပုလင်းကို ပေါင်၆၀ပေးရတဲ့ Syn-Ake ပါ အခြားဆေးတစ်မျိုးကတော့ ဟောလိဝုဒ်မှာပါ နံမည်ကြီးနေပြီး Gwyneth Paltrow နဲ့ Hilary Swank အစရှိတဲ့ မင်းသမီးတွေ သုံးကြပါတယ်။\nအသားအရေ စိုပြည်တင်းရင်းစေတဲ့ နောက်ဆေးသစ်တစ်မျိုးကိုတော့ Aldi stores တွေမှာ ဧပြီ ၂၀ ရက်နေ့ကနေစပြီး ဆိုင်တင်ရောင်းချမှာဖြစ်ပါတယ်။ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူတစ်ဦးကတော့ ဒီဆေးရည်ဟာ ငွေကြေးအမြောက်အများသုံးစွဲပြီး ၀ယ်ယူရတဲ့ တန်ဖိုးကြီးဆေးဝါးတွေ၊ နာကျင်တဲ့ခွဲစိတ်မှုတွေ လုပ်စရာမလိုဘဲ အသားအရေတွန့်ခြင်းကို လျော့ကျစေနိုင်တဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဆေးရည်ဖြစ်ပါတယ်လို့ ညွန်းထားပါတယ်။\nခင်လှချင်တို့ကတော့ မြွေဆိပ်ကနေပဲထုတ်ထုတ်၊ ဒိုင်နိုဆောဥကနေပဲထုတ်ထုတ် လှမယ်ဆိုရင်တော့ လိမ်းမှာသေချာပါတယ်။ ဆေးလိမ်းရင်းနဲ့များ မတော်တဆ ပါးစပ်ထဲဝင်သွားရင်တော့ ဘာတွေဖြစ်မလဲ ပြောမထားတော့ နည်းနည်းတော့ ကြောစိမ့်မိပါသေးရဲ့။ ဘာဆေးပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်ကတော့ သဘာဝတရားကို အရှိအရှိအတိုင်း လက်ခံတတ်သူဖြစ်တာကြောင့် မလိမ်းရေးချမလိမ်းပါပဲ။ ။\nThe £6 tubes of Lacura Wrinkle Stop containacompound called Syn-Ake, which mimics the snake's paralysing venom. It promises to block the nerve signals which cause facial muscles to contract and can lead to lines.\nTests show that twice-daily application of the cream for four weeks may reduce the appearance of wrinkles by 52 per cent.\nOther products containing Syn-Ake cost up to £60 per pot, and are popular with Hollywood stars including Gwyneth Paltrow and Hilary Swank.\nThe new moisturiser will be stocked in Aldi stores from April 20. A spokesman said: "It offers the perfect solution for wrinkle reduction without the need for spending an excessive amount of money on expensive products and painful procedures.”\nPosted by Han Kyi at 3:19:00 am No comments:\nအမျိုးအစား : ရှာရှာဖွေဖွေ\nမင်းဆိုသမျှ . . .\n“ ထမင်းမစားချင် ”\nကံမမှ အသက်ရှည်မယ်၊ ကျမျက်ရည်ယိုဆင်း။\nတွေးမိတိုင်း စိတ်နာတယ်၊ မအိပ်တာ လေးညဉ့်အလင်း၊\nကာလကို ထောင်းချင်သည်၊ ကြောင်းအင်နော်မရှင်း၊\nကောင်းချင်သော် နုံဖျင်းလို့၊ ဒုံရင်းသို့လှည့်မယ်၊\nစကားကြောင့်တရားကွယ်၊ အလားဝယ် ကုန်ခမ်းလို့၊\nမင်းဆိုသမျှကွင်းရှောင်မယ်၊ ထမင်းတောင်စားချင်ဘုလေး ။ ။\nကံဇာတာမကောင်းသဖြင့် အခက်ပေါင်းများစွာကြုံနေရပါသည်။ ကံကောင်းထောက်မမှသာ အသက်ရှည်ရပါတော့မည်။ ထို့ကြောင့် မျည်ရည်များကျဆင်းနေမိပါသည်။ အဖြစ်အပျက်တို့ကို တွေးမိတိုင်းစိတ်နာသောကြောင့် လေးညတိတိမအိပ်နိုင်ခဲ့ပါ။ စဉ်းစားမရနိုင်သော အကြောင်းအရာများနှင့် တွေ့ကြုံနေရသောကြောင့် ခေတ်ကာလကိုသာ ဒေါသထွက်မိပါတော့သည်။ မည်မျှပင်ကောင်းအောင်နေသော်လည်း ညံ့ဖျင်းလွန်းသောကြောင့် မကောင်းနိုင်ဘဲ ဒုံရင်းအတိုင်းသာပြန်ဖြစ်နေပါတော့သည်။ ရင်ထဲတွင်မချိသောကြောင့် သွားဖြဲနေရသည်ကိုပင် ပြုံးနေသလားဟု အများကမေးကြပြန်ပါသည်။ လိမ်ညာလှည့်ပတ်ပြောဆိုကြသော စကားများကြောင့် အမှန်တရားများလည်း ကွယ်ပျောက်နေပါပြီ။ အနာဂတ်အတွက် ကောင်းသောအလားအလာများလည်း ကွယ်ပျောက်နေပါပြီ။ ရွှေဘုံရွှေနန်းစသော ထီးနန်းအဆောင်အယောင်များနှင့်လည်း ခပ်ကင်းကင်းသာနေလိုပါတော့သည်။ မင်းဟူသမျှကို ရှောင်ကွင်းလိုသောကြောင့် ထမင်းပင်စားချင်စိတ်မရှိတော့ပါ။ ။\nနန်းတော်ထဲမှာ မင်းပါးစိုးခွင်နေရရှာတဲ့ စလေဦးပုညခမျာ မြန်မာ့နန်းတွင်းရဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ပြဿနာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်နဲ့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှကြုံနေရပြန်တော့လည်း စိတ်ပျက်ရပါလ်ိမ့်မယ်။\nခုတစ်မျိုး၊ တော်ကြာတစ်မျိုး စိတ်ထင်သလိုလုပ်တတ်တဲ့ ကုန်းဘောင်မင်းတွေကို စိတ်ပျက်ရှာလွန်းတာကြောင့် အထက်ကတေးထပ်နဲ့ ရင်ဖွင့်ခဲ့တာဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း မင်းနဲ့အဝေးကို မပြေးနိုင်ခဲ့တာကြောင့် ပဒေသရာဇ်စနစ်ရဲ့ဒဏ်နဲ့ပဲ အသက်ဆုံးရရှာပါတယ်။\nအထက်ကတေးထပ်ကို comment မှာ request လုပ်ထားခဲ့တဲ့ အတွက်ရှာပေးလိုက်ပါတယ်။ comment တွေကို ပြန်မဖတ်လိုက်မိတာကြောင့် နောက်အတော်ကျမှ တင်ပေးနိုင်တာကိုတော့ နားလည်ခွင့်လွှတ်စေချင်ပါတယ်။\nPosted by Han Kyi at 6:14:00 pm No comments:\nစူ့ထက်စူ . . .\nဆင်ဆိုတာ . . .\nကုန်းသတ္တ၀ါထဲမှာ အင်အားအကြီးဆုံးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဆင်တွေတောင်ကြောက်ရတဲ့ တကယ့်အင်အားကြီး သတ္တ၀ါတစ်မျိုးကို သုတေသီတွေက မကြာမီက လေ့လာတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။\nAny elephant foolish enough to approach an ant-protected tree is liable to find swarms of the angry insects crawling up its trunk\nအဲဒီသတ္တ၀ါကတော့ အများသိကြတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်ပါပဲ။\nအာဖရိက ဆဗားနားဒေသမှာ ပုရွက်ဆိတ်ဟာ ခွန်အားအကြီးဆုံးသတ္တ၀ါ ဖြစ်နေတာကို သုတေသီတွေ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပါ။ အဲဒီဒေသမှာပုရွက်ဆိတ်တွေဟာ ရှားစောင်းပင် acacia ရဲ့ အစောင့်တွေလို မှီတင်းနေထိုင်ကြတာကြောင့် အဲဒီအပင်တွေကိုစားဖို့ဆိုတာ ဆင်တွေအတွက် မဟာစွန့်စားခန်းကြီးတစ်ရပ် ဖြစ်လို့နေပါတယ်။ အဲဒီလို ပုရွက်ဆိတ်တွေစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ အပင်ကို စားရဲလောက်အောင် မိုက်မဲတဲ့ဆင်ခမျာလည်း ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေက နှာမောင်းထဲဝင်ပြီး ကိုက်တာခဲတာကို မချိမဆန့် ခံရတော့တာပါပဲ။\nဒီသုတေသနကို ဦးဆောင်ခဲ့တဲ့ ဖလော်ရီဒါတက္ကသိုလ်က Professor Todd Palmer ကတော့ ပုရွက်ဆိတ်တွေက သူတို့နေတဲ့သစ်ပင်ကို အခုလိုစောင့်ရှောက်ပြီး\nအရွက်စားသတ္တ၀ါထဲမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ဆင်တွေကို အနိုင်ရလို့ ဂေဟအဖွဲ့အစည်းမှာ အရေးပါနေတဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်ကိုကြည့်ရတာ ဒေးဗစ်နဲ့ ဂိုလိယက်ဇာတ်လမ်းလိုပါပဲ လို့မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။ ( အဲဒီသမ္မာကျမ်းစာလာ ဇာတ်လမ်းမှာ အကောင်သေးပြီး အင်အားနည်းပါးတဲ့ ဒေးဗစ်ဟာ အကောင်ကြီးပြီး ခွန်အားကြီးမားလှတဲ့ ဂိုလိယက်ကို လောက်လွှဲနဲ့ပစ်ပြီး အနိုင်ယူခဲ့ပါတယ် )\nအပင်တစ်ပင်မှာ နေကြတဲ့ စုစုပေါင်းအလေးချိန် ငါးမီလီဂရမ်လောက်ပဲ ရှိတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေဟာ သူတို့ထက် အဆသန်းပေါင်းများစွာကြီးတဲ့ သတ္တ၀ါကြီးတွေကိုတောင် ယှဉ်ပြိုင်အံတုပြီး သူတို့နေတဲ့ သစ်ပင်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိနေပါတယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်ကို စပြီးသတိထားမိစေတာကတော့ ဆင်တွေမကြာမကြာအစားခံရလေ့ရှိတဲ့ ရှားစောင်းပင်မျိုးစိတ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ Acacia drepanolobium ကို သတိထားမိကြလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ပုရွက်ဆိတ်မရှိတဲ့ အဲဒီရှားစောင်းပင်တစ်ချို့ကိုပဲ ဆင်တွေစားတာကိုမြင်ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဲဒီဖြစ်ရပ်ဟာ ထူးဆန်းနေတာကို လေ့လာသူတွေက တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပါ။\nပညာရှင်တွေဟာ အဲဒီရှားစောင်းပင်မျိုးစိတ်တစ်ချို့ကို ပုရွက်ဆိတ်တွေဖယ်ပြီး ဆင်တွေစားမစား စမ်းသပ်ကြည့်ကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဆင်တွေကြိုက်တဲ့ အခြားရှားစောင်းပင်မျိုးတစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ A. mellifera မှာ ပုရွက်ဆိတ်တွေထားပြီး စမ်းသပ်ပြန်ပါတယ်။ အဲဒီမှာပဲ ဆင်တွေဟာ ပုရွက်ဆိတ်ရှိတဲ့ အပင်ကို လုံးဝမစားကြတော့တာကို တွေ့ရပါတော့တယ်။\nCurrent Biology စာအုပ်မှာ ရေးထားတဲ့အချက်အရ ဆင်တွေရဲ့ အားအနည်းဆုံးနေရာ Achilles' heel ကတော့ သူတို့ရဲ့ နှာမောင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဆင်တွေရဲ့ နှာမောင်းအတွင်းပိုင်းဟာ အနုညံ့ဆုံးဖြစ်သလို အာရုံခံနိုင်စွမ်းလည်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပါတယ်။ နှာမောင်းထဲကို ပုရွက်ဆိတ်တွေဝင်ကိုက်မှာကိုတော့ ဘယ်ဆင်မှကြိုက်မှာ မဟုတ်တာသေချာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပုရွက်ဆိတ်အနံ့ရတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် ဆင်တွေဟာ အဲဒီအပင်ကို ဝေးဝေးကနေ ရှောင်ကြတော့တာပါပဲ။\nလောကမှာ အင်အားအကြီးဆုံးဆိုတာ ဘာမှမရှိတာကို တွေးမိပါတော့တယ်။ ဘယ်လောက်အင်အားကြီးတဲ့ သတ္တ၀ါဖြစ်ပါစေ အားနည်းချက်တစ်ချက်တော့ ရှိကြစမြဲပါ။ အဲဒီအားနည်းချက်ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင်တော့ ပေါက်ဖော်ကြီးတွေပြောသလို\n“ စူ့ထက်စူ လူစွမ်းကောင်းတွေချည်းပဲ ” ပေါ့။\nAnts are getting the better of nature's biggest land beast on the African savannah, scientists have discovered.\nThe ants act as guardians of acacia trees, which risk being ravaged by hungry elephants.\nAny elephant foolish enough to approach an ant-protected tree is liable to find swarms of the angry insects crawling up its trunk.\nExperts believe the ant tree-guards playavital ecosystem role that has previously been overlooked.\nProfessor Todd Palmer, from the University of Florida, US, who took part in the research, said: ''It really isaDavid and Goliath story, where these little ants are up against these huge herbivores, protecting trees and havingamajor impact on the ecosystems in which they live.\n''Swarming groups of ants that weigh about five milligrams each can and do protect trees from animals that are aboutabillion times more massive.''\nThe researchers stumbled onto the discovery after noticing that one species of acacia tree, Acacia drepanolobium, was seldom bothered by elephants.\n''We thought that was really interesting because we often see elephants feeding on other species of trees that do not harbour ants,'' said Prof Palmer.\nThe scientists carried out tests in which some of the trees were stripped of their ants. They also ''added'' ants to one of the elephants' favourite tree foods,adifferent Acacia species called A. mellifera.\n''When either tree species had ants on them, the elephants avoided those trees likeakid avoids broccoli,'' said Prof Palmer.\nWriting in the journal Current Biology, the researchers said the elephant's Achilles' heel was its trunk.\nAlthough externally tough, an elephant's trunk is highly sensitive inside and loaded with nerve endings.\n''It seems that elephants simply do not like ants swarming up the insides of their trunks, and I can't say I blame them,'' said Prof Palmer.\nElephants appeared to be alerted to the presence of tree ants by their smell, said the scientists.\nThis raised the possibility of using ant odours on crops to deter elephants.\nPosted by Han Kyi at 5:49:00 am 1 comment:\nငှက်ကိုစားတဲ့ ပင့်ကူ . . .\nတောင်မွှေမြောက်မွှေလုပ်လိုက်ရင် မမြင်ဖူးတာတွေမြင်ရ မကြားဖူးတာတွေကြားရနဲ့ တစ်ခါတစ်ခါ အံ့သြဖို့တောင် မေ့နေမိတတ်ပါတယ်။ အသက်နည်းနည်းရလာမှ အင်တာနက်ဆိုတာကြီးနဲ့ နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ တွေ့ရတာဆိုတော့ မြင်မြင်သမျှ၊ ကြားကြားသမျှကတော့ ထူးဆန်းလို့နေတော့တာပါပဲ။ ခေတ်ကလေးများ တယ်ကံကောင်းပါကလားလုိ့လဲ မကြာမကြာ တွေးမိပါသေးတယ်။\nအခုလဲ ငှက်ကိုစားနေတဲ့ပင့်ကူတဲ့ . . .\nဓာတ်ပုံထဲမှာ ခြေချောင်းအနက်ရောင်တွေရှိတဲ့ ပင့်ကူကြီးတစ်ကောင်က သူ့အိမ်က ပင့်ကူမျှင်တွေထဲမှာငြိပြီး တွဲလောင်းဖြစ်နေတဲ့ ငှက်သေကလေးတစ်ကောင်ကို ရစ်ပတ်ပြီးစားနေတာကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီပုံကို Queensland's tropical north မှာရှိတဲ့ Atheron မှာ ရိုက်ယူခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ နည်းပညာအကူအညီနဲ့ ပြုပြင်ထားခြင်းမရှိတဲ့ ပုံအစစ်လို့ပဲ ယူဆရပါတယ်။\nသြစတြီးယန်း တွားသွားသတ္တ၀ါဥယျာဉ် Australian Reptile Park က ပင့်ကူထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူဖြစ်တဲ့ Joel Shakespeare ကတော့ အထက်ပါပင့်ကူမျိုးဟာ Golden Orb Weaver မျိုးဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒီပင့်ကူမျိုးဟာ အများအားဖြင့်တော့ အင်းဆက်အကြီးစားတွေကိုပဲ စားလေ့ရှိတာပါ။ အခုလိုမျိုး ငှက်ကိုစားနေတာကတော့ ထူးခြားလွန်းပါတယ်လို့ ninemsn.com. ကိုပြောခဲ့ပါတယ်။\nQueensland ပြတိုက်ကတော့ ပုံထဲကငှက်မျိုးဟာ Chestnut-breasted Mannikin ငှက်မျိုးဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ က အဲဒီငှက်ဟာ ပျံလာရင်းနဲ့ ပင့်ကူအိမ်နဲ့တိုးမိပြီး ငြိသွားတာဖြစ်မယ်လို့ ထင်မြင်ချက်ပေးပါတယ်။ ပင့်ကူဟာ အဲဒီငှက်ကို ကုန်အောင်တော့ စားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။ ပင့်ကူဟာ ငှက်ကိုချေဖျက်ဖို့ အဆိပ်ကိုသုံးပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အစားအစာအထုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။\nQueensland Museum က Greg Czechura ကတော့ ဒီပင့်ကူတွေဟာ ငှက်တွေကိုစားတယ်ဆိုတာ လူသိများပြီးသားဖြစ်ပေမယ့် မျက်မြင်တွေ့ရတာတော့ ရှားပါတယ်လို့ ကောက်ချက်ချပါတယ်။ အဲဒီပင့်ကူအိမ်တွေဟာ အင်မတန်မှခိုင်မာတဲ့ ပင့်ကူမျှင်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပင့်ကူဟာ ငှက်ကလေး အားအင်မကုန်ခမ်းခင်တော့ ငှက်ကိုတိုက်ခိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။\nGolden Orb Weaver ပင့်ကူတွေဟာ ပရိုတိန်းအများအပြားပါပြီး ခိုင်မာတဲ့ပင့်ကူအိမ်တွေနဲ့ သားကောင်ကို ထောင်ဖမ်းလေ့ရှိပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် သူတို့ဟာ အဲဒီအိမ်တွေမှာ တွယ်ငြိနေတဲ့ သားကောင်တွေကိုပဲ အစားအစာအဖြစ် မှီခိုနေရလို့ပါပဲ။ ။\nAnother spider eatsabird\nMouse bites snake to death\nFilm ofahug fromalion\nThe pictures show the spider with its long black legs wrapped around the body ofadead bird suspended in its web.\nThe startling images were reportedly taken in Atheron, close to Queensland's tropical north.\nDespite their unlikely subject matter, the pictures appear to be real.\nJoel Shakespeare, head spider keeper at the Australian Reptile Park, said the spider wasaGolden Orb Weaver.\n"Normally they prey on large insects… it's unusual to see one eatingabird," he told ninemsn.com.\nMr Shakepeare said he had seen Golden Orb Weaver spiders as big asahuman hand but the northern species in tropical areas were known to grow larger.\nQueensland Museum identified the bird asanative finch called the Chestnut-breasted Mannikin.\nHeron eats rabbit\nLeopard savages crocodile\nShark's killing display\nMr Shakespeare told ninemsn the bird must have flown into the spider web and become stuck.\n"It wouldn't eat the whole bird," he said.\n"It uses its venom to break down the bird for eating and what it leaves isafood parcel," he said.\nGreg Czechura from Queensland Museum said cases of the Golden Orb Weaver eating small birds were "well known but rare".\n"It buildsavery strong web," he said.\nBut he said the spider would not have attacked until the bird weakened.\nThe Golden Orb Weaver spinsastrong web high in protein because it depends on it to capture large insects for food.\nPosted by Han Kyi at 3:36:00 am No comments:\nမြန်မာ့လူ့ဘောင် ကျင့်ဝတ်တွေ . . .\nဥရောပယဉ်ကျေးမှုမှာတော့ . . .\nလူတန်းစားအသီးသီးအတွက် သူ့နေရာနဲ့သူ လိုက်နာရမယ့် ကျင့်ဝတ်တွေ၊ စည်းကမ်းတွေဆိုတာ အစစအရာရာ စနစ်တကျရှိနေပြီးသားပါ။ ကိုယ်တို့မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုမှာတော့ ကျင့်ဝတ်၊ နီတိနဲ့ ပတ်သက်လာရင် စတုရင်္ဂဗလအမတ်ကြီးရေးထားခဲ့တဲ့ လောကနီတိကလွဲလို့ ကျန်တာလောက်လောက်လားလား မတွေ့ရပါ။ လောကနီတိဆိုတာကလည်း ပါဠိလိုရေးထားတာမို့ သာမန်အရပ်သားတွေနဲ့ အလှမ်းကွာလွန်းနေပါတယ်။\nလူ့ကျင့်ဝတ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် လူတန်းစားအမျိုးမျိုးအတွက် သက်ဆိုင်ရာကျင့်ဝတ်တွေကို လင်္ကာပုံစံရေးထားတာတော့ တွေ့ရပါတယ်။ အများစုသိပြီးသားဖြစ်နိုင်ပေမယ့် တစ်စုတစ်ဝေးထဲဖြစ်သွားအောင် စုစည်းပေးလိုက်ပါတယ်။\nခြောက်ဖြာတံခါးပေါက် ။ ။\nကျင့်ဖွယ်သားတို့တာ ။ ။\nဖခင်မယ်တို့တာ ။ ။\nမချွတ်ငါးခုသာ ။ ။\nကျင့်ဖို့ဝတ်ငါးဖြာ ။ ။\nမြတ်နိုးကြင်၊ ငါးအင်လင်ကျင့်ရာ ။ ။\nအိမ်သူကျင့်အပ်စွာ ။ ။\nကျင့်လေမိတ်သဟာ ။ ။\nကျေးဇူးမြွက်၊ ငါးချက်လုပ်သားဝတ် ။ ။\nပြုလေဒါယကာ ။ ။\nရဟန်းမှု၊ ခြောက်ခုလွန်သေချာ ။ ။\nသက်ဆိုင်ရာကျင့်ဝတ်တွေကို ကြည့်ရင်တကယ်လိုအပ်၊ လိုက်နာသင့်တဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေဖြစ်တာကို တွေ့ရပါတယ်။ ကုန်းဘောင်ခေတ်လောက်က ပေါ်ပေါက်ခဲ့တဲ့ကျင့်ဝတ်တွေလို့ ယူဆရပေမယ့် ဒီဘက်ခေတ်အထိ ခေတ်မီနေသေးပါတယ်။ မိမိနယ်ပယ်အသီးသီးမှာ သက်ဆိုင်ရာကျင့်ဝတ်တွေနဲ့အညီ တိုင်းပြည်နဲ့၊ လူမျိုး၊ မိမိပတ်ဝန်းကျင်ကို အထောက်အကူပြုနိုင်ကြပါစေ ။ ။\nPosted by Han Kyi at 8:44:00 pm No comments:\nအမျိုးအစား : မြန်မာစာ၊ မြန်မာမှု\nနာကျင်မှုတွေ လျော့ကျအောင် . . .\nကိုယ်တို့တွေ လက်ချောင်း၊ ခြေချောင်းတစ်ချောင်းနာရင် ဘာကြောင့် လက်ချောင်း၊ ခြေချောင်းတွေအားလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကြတာလဲ...\nသုတေသီတွေက ဒီအချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါပြီ။\nဘာကြောင့် ဒီလိုဆုပ်ကိုင်ကြသလဲဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲမှုဟာ ဦးဏှောက်ကိုအကျိုးသက်ရောက်စေတဲ့အတွက်ဖြစ်တယ်လို့ သုတေသီတွေက ယုံကြည်ကြပါတယ်။\nUniversity College London က သုတေသီတစ်စုဟာ thermal grill illusion (TGI) နည်းစံနစ်ကို သုံးပြီး လူသားတွေရဲ့ နာကျင်မှုအပေါ် အလိုလိုတုံ့ပြန်ချက်ကို လေ့လာခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီစမ်းသပ်ချက်မှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်း စမ်းသပ်ခံတွေရဲ့ လက်ညှိုးနဲ့လက်သူကြွယ်ကို ရေအေးထဲမှာ နှစ်ထားခိုင်းပြီး လက်ခလယ်ကိုတော့ ရေနွေးထဲမှာ နှစ်ထားခိုင်းပါတယ်။ အဲဒီမှာ လက်ခလယ်ကို မီးလောင်သလိုပူလောင်တဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှားခံစားချက်ကို ဖြစ်စေပါတယ်လို့ စမ်းသပ်မှုခေါင်းဆောင် Professor Patrick Haggardက ဆိုပါတယ်။\nစမ်းသပ်ခံတွေရဲ့လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အထက်မှာပြောခဲ့သလို နှစ်ထားခိုင်းပြီးနောက် လက်သုံးချောင်းလုံးကို ရေထဲကရုတ်တရက် နှုတ်ယူပြီး လက်ညှိုး၊ လက်ခလယ်၊ လက်သူကြွယ် အချင်းချင်းထိတွေ့စေပါတယ်။\nစောစောကခံစားရတဲ့ လက်ခလယ် နာကျင်မှု၊ ပူလောင်မှုဝေဒနာဟာ\nလက်တစ်ဖက်ထဲက လက်ချောင်းသုံးချောင်းကိုပဲ ရေအေး၊ ရေနွေးထဲမှာ အထက်ကအတိုင်း နှစ်စေပြီးစမ်းသပ်တဲ့အခါမှာတော့ အနာသက်သာရာရတာကို မတွေ့ရပါ။ လက်နှစ်ဖက်လုံးက လက်ချောင်း တစ်ချောင်း( သို့ ) နှစ်ချောင်းကိုပဲ နှစ်စေပြီးစမ်းသပ်ရာမှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပါပဲ။ လက်သုံးချောင်းလုံးကနေ အပူနဲ့ထိတွေ့မှုကို ဦးဏှောက်က ရရှိမှသာ နာကျင်မှုသက်သာစေတယ်လို့ ပညာရှင်တွေက ဆိုပါတယ်။\nဒီစမ်းသပ်ချက်က နာကျင်မှုဆိုတာ ဦးဏှောက်ဆီကိုရောက်လာတဲ့ နာကျင်မှုဆိုင်ရာသတင်းအချက်အလက်တွေသာမက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ သရုပ်ဖော်မှု၊ အမူအယာနဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေတယ် ဆိုတဲ့အယူအဆကို ဖော်ထုတ်ပေးပါတယ်။\nProf Haggardက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို မြှုင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ ကုထုံးစနစ်ဟာ နာကျင်မှုကို သက်သာအောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။\nကိုယ်တို့တွေ ကျောင်းမှာ သင်ခဲ့ရတာကတော့\nနာကျင်မှုဖြစ်တဲ့နေရာကို ပွတ်သပ်ပေးရင် အာရုံကြောထုံးတစ်ခုတည်းက ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုကို ကျန်တဲ့အာရုံကြောထုံးတွေဆီ မျှဝေပေးသလိုဖြစ်သွားပြီး အနာသက်သာစေပါတယ်တဲ့။ အထက်မှာဖော်ပြခဲ့တဲ စမ်းသပ်မှုနဲ့ သဘောသဘာဝချင်းဆင်ပေမယ့် အယူအဆချင်းကတော့ ကွာခြားနေတာတွေ့ရပါတယ်။\nThe research could explain why most people makeagrab for finger or toe that has been injured.\nThe effect is due to change in the way the body is represented in the brain, researchers believe.\nScientists from University College London usedatechnique called thermal grill illusion (TGI) to study self-touch in volunteers who were made to feel pain.\nIn the experiment, the index and ring fingers were placed in warm water while the middle finger was plunged into cold water.\nThis generated the illusion that the middle finger was "painfully hot", said study leader Professor Patrick Haggard.\nParticipants had TGI induced in both hands, and then immediately afterwards touched the three fingers of one hand with the same fingers of the other.\nWhen this was done, the painful heat experienced by the middle fingers dropped by 64%.\nThe same effect was not seen when only one hand was placed under TGI conditions, or when only one or two fingers were pressed against each other.\nPain relief only occurred when the temperature sense and tactile information from all three fingers was fully integrated, said the scientists, whose research is reported in the journal Current Biology.\n"Pain is quite an important, but also complicated, experience and can be caused in many different ways," said Prof Haggard.\n"We show that levels of acute pain depend not just on the signals sent to the brain, but also on how the brain integrates these signals intoacoherent representation of the body asawhole."\nEarlier studies of chronic pain had indicated the importance of body representation in pain experience, he said.\nFor example, the "phantom" pain often felt after amputation ofalimb lessens with time as the brain updates its overview of the body.\nThe new findings highlight the important role of body representation to acute pain, said Prof Haggard.\n"Our work suggests that therapies aimed at strengthening the multisensory representation of the body may be effective in reducing pain," he added.\nPosted by Han Kyi at 7:57:00 pm No comments:\nတိုက်မြင့်မြင့်မှာ နေချင်လား . . .\nအထပ်မြင့်မြင့်မှာနေရင် အသက်ပိုတိုတယ် ဆိုပါလား . . .\nဖတ်နေကျ ဆိုဒ်တစ်ခုမှာ ဖတ်လိုက်မိတာ ခေါင်းတောင်ကြီးသွားပါတော့တယ်။ သိပ္ပံနည်းကျ စနစ်တကျ သုတေသနပြုထားတဲ့ အတည်ပြုချက်ဖြစ်ရုံသာမက ရာစုနှစ်ရဲ့အတော်ဆုံးရူပဗေဒပညာရှင် အိုင်းစတိုင်းရဲ့ ရီလေတီဗတီသီအိုရီကို ကျောထောက်နောက်ခံထားတဲ့ သက်သေပြချက်တွေနဲ့ပါဆိုတော့လည်း ယုံဖို့ကောင်းနေပါတော့တယ်။\nသူပြောတာက အသက်တိုတယ်လို့တော့ တိုက်ရိုက်မဆိုလိုပါ။ ပိုမြင့်တဲနေရာမှာဆိုရင် အချိန်ဟာပိုပြီးမြန်မြန်ကုန်လွယ်တယ် လို့ပြောထားတာပါ။ ဒါပေမယ့်လည်း အချိန်ကမြန်မြန်သွားတယ်ဆိုမှတော့ဖြင့် အသက်တိုရုံပဲရှိတော့တယ်မဟုတ်လား။\nအိုင်းစတိုင်းရဲ့သီအိုရီကပြောထားတာက “ကမ္ဘာနဲ့ဝေးလေ အချိန်ဟာပိုပြီးမြန်မြန်သွားလေ”ပါတဲ့။ ဒါကြောင့် မိုးထိတိုက်ကြီးတွေရဲ့ထိပ်ဆုံးထပ်တွေမှာနေတဲ့သူတွေဟာ ဘန်ဂလိုလေးတွေမှာနေတဲ့သူတွေထက် ပိုပြီးအသက်ကြီးရင့်လွယ်ပါသတဲ့။\nအိုင်းစတိုင်းရဲ့သီအိုရီကို လူတွေလက်ခံထားကြတာတော့ ကြာခဲ့ပါပြီ။ လက်တွေ့သက်သေထူတာကိုတော့ အခုမှဘဲလုပ်ဖြစ်ပါတော့တယ်။ ရလာတဲ့အဖြေကလည်း အံ့သြဖို့ကောင်းအောင် မှန်နေပါတော့တယ်။ National Institute of Standard and Technology ( Colorado ) က ရူပဗေဒပညာရှင်တွေဟာ ကမ္ဘာ့အတိကျဆုံးနာရီတွေကို သုံးလို့စမ်းသပ်မှုတွေလုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီမှာ နာရီတစ်လုံးဟာ တစ်ခြားတစ်လုံးထက် တစ်ပေလောက် ပိုမြင့်သွားတာနဲ့ ပိုမြန်သွားတာကို တွေ့ကြရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စက္ကန့်ရဲ့အစိတ်အပိုင်းလောက်သာ ပိုမြန်တဲ့အတွက် သာမန်မျက်လုံးမျိုးနဲ့တော့ သိနိုင်မှာမဟုတ်ပါ။ စနစ်တကျ တွက်ချက်မှုတွေအရဆိုရင်တော့ တစ်ပေမြင့်သွားတိုင်း ၇၉နှစ်မှာ တစ်စက္ကန့်ရဲ့ တစ်သန်းပုံမှာ ၇၉ပုံ ပိုမြန်ပါသတဲ့။ ဒါကြောင့် ပေ၁၂၉၀မြင့်တဲ့ Empire State အဆောက်အဦရဲ့ထိပ်ဖျားမှာနေတဲ့သူတစ်ယောက်ဟာ စက္ကန့်တိုင်းမှာ တစ်စက္ကန်ု့ရဲ့တစ်သန်းပုံ ၁၀၂ပုံ ဆုံးရှုံးပါလိမ့်မယ်လို့ ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ Chin-Wan Chou က ဆိုပါတယ်။\nအခုစမ်းသပ်ချက်မှာသုံးထားတဲ့ နာရီတွေက Quantum logic atomic clock တွေပါ။\nနှစ်ပေါင်း ၃.၇ဘီလီယံကြာမှ တစ်စက္ကန့်ပဲ အတိမ်းအစောင်းဖြစ်တဲ့အထိ မှန်ကန်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် နာရီကိုတော့ သေချာပေါက် ယုံကြည်လို့ရသလို စမ်းသပ်မှုကိုလည်း ယုံကြည်ထိုက်ပါတယ်။\nအထက်မှာတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ တွေ့ရှိချက်ဟာ လူသားတွေရဲ့လက်ရှိအသက်တမ်းပေါ်မှာတော့ ပြောလောက်အောင် အကျိုးသက်ရောက်မှုတော့ မရှိပါ။ ဒါပေမယ့် အနာဂတ်သိပ္ပံပညာမှာတော့ အများကြီးအထောက်အကူပြုပါလိမ့်မယ်။ ပညာရှင်တွေအဆိုကတော့\nနာရီတွေဟာဒီလိုမြန်ရခြင်းကတော့ မြေဆွဲအားဟာ မြေနဲ့ဝေးလေလျော့လာလေ ဖြစ်လို့ပါတဲ့။\nအာကာသ သိပ္ပံပညာမှာ အများကြီးအသုံးဝင်မဲ့ အချက်ပါပဲ။\nResearchers have demonstrated one of Einstein's theories of relativity - that the further away from the Earth you are, the faster time passes works even onahuman scale.\nThat means – even though the differences are tiny – you really will age faster if you live on the top floor ofaskyscraper than inabungalow.\nThe discovery, made by scientists in the US, confirmsatheory first proposed by Einstein – that clocks run faster the further away from the ground they are.\nAlthough the concept has been accepted for many years, now the difference can be measured for the first time with astonishing accuracy.\nUsingapair of the world's most precise clocks, physicists at the National Institute of Standards and Technology, Colorado, discovered that simply going upstairs will make you age faster.\nIf one of the clocks was moved justafoot higher, then it ranalittle bit faster – albeit byatiny fraction ofasecond.\nSo, taking justacouple of steps upwards will remove 90 billionths ofasecond toa79-year lifetime.\nBy moving about 10 feet to the top of the stairs, you would age quicker by 900 billionths ofasecond.\nAnd if you were to spend your life at the top of the 102-storey Empire State Building (1250 feet) you would lose 104 millionths ofasecond, said one of the researchers, James Chin-Wen Chou.\nThe experiments used "quantum logic" atomic clocks which can keep time to within one second over 3.7 billion years.\nThey prove the theory that clocks at higher elevations run faster because they are subject to less gravitational force.\nA NIST spokesman admitted the phenomenon, called "gravitational time dilation", would not impact on people's lives.\n"The difference is much too small for humans to perceive but it may provide practical applications in geophysics and other fields," he said.\nThe team's calculations will be used to improve technology used to measure the Earth and the gravitational field.\nThe system does work in space rockets and aircraft as the forward movement offsets the height.\nPosted by Han Kyi at 6:09:00 pm No comments:\nရယ်မိတယ် . . .\n“ နားလေးသူမို့ပါ ”\n“ ခုနက စင်ပေါ်မှာ အသံအားကောင်းကောင်းနဲ့ ဟဲဗီးသီချင်းဆိုသွားတာ ခင်ဗျားမဟုတ်လား ”\n“ ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ ကျွန်တော်က တက်သစ်စ ဟဲဗီးအဆိုတော်ပါ ”\n“ ဒါဆို တစ်ဆိတ်ကူညီစမ်းပါဗျာ၊ ပွဲခင်းထဲမှာ ကျုပ်မိန်းမနဲ့ လူချင်းကွဲသွားလို့ ခပ်ကျယ်ကျယ်လေးအော်ခေါ်ပေးစမ်းပါ။ သူက နားနည်းနည်းလေးတယ် ”\n“ အပင်ပန်းမခံပါနဲ့ ”\n“ ခင်ဗျားကို ၀မ်းနည်းစကားပြောရဦးမယ်၊ ခင်ဗျားဗိုက်က ချုပ်ရိုးတွေ ပြန်ဖွင့်ရမယ်ဗျာ ”\n“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒေါက်တာ ”\n“ ခင်ဗျားဗိုက်ထဲမှာ ကပ်ကြေးတစ်လက်မေ့ကျန်ခဲ့လို့ပါ ”\n“ ကတ်ကြေးတစ်လက်များ နှမြောမနေပါနဲ့တော့ ဒေါက်တာရယ်၊\nရော့...ပိုက်ဆံ၊ အသစ်တစ်လက် ၀ယ်လိုက်ပေါ့ ”\n“ ပူမနေစမ်းပါနဲ့ ”\n“ ဟေ့လူတွေ လိုက်မယ်ဆိုမြန်မြန်လုပ်ကြလေ၊ ဟိုမှာ သင်္ဘောက ဥသြဆွဲနေပြီ ”\n“ အိုကွာ...သူ့ဖာသာ ဘယ်လောက်ဥသြဆွဲဆွဲ လက်မှတ်က ငါ့ဆီမှာပဲဟာ ”\n“ စေတနာရှင် ”\n၀တ်ကောင်းစားလှနှင့် လူတစ်ဦးသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုထဲ ၀င်လာပြီးနောက် -\n“ ကဲ...ဆိုင်မှာရှိတဲ့ လူတွေအားလုံး ကျွန်တော်သောက်သလို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စီ သောက်ကြပါခင်ဗျား ”\nဆိုင်ထဲရှိလူအားလုံးလည်း ထိုသူဒကာခံမည်အထင်ဖြင့် ပြောသည့်အတိုင်း လက်ဖည်ရည်မှာသောက်လိုက်ကြသည်။ အားလုံးသောက်ပြီးသောအခါ -\n“ သောက်ပြီးရင် ကျွန်တော်ရှင်းသလို ရှင်းပေးလိုက်ကြပါခင်ဗျား ”\nPosted by Han Kyi at 11:01:00 pm No comments:\nအမျိုးအစား : နှလုံးသား အာဟာရ\nတော်သလင်း . . .\nမနေ့ညက . . .\nဘာကြောင့်လဲဆိုရင် မနက်ဆိုရင် ရောက်ပြီဖြစ်တဲ့ တော်သလင်းလပြည့်နေ့ကို ကြိုဆိုဂုဏ်ပြု ထောက်ခံသောအားဖြင့် သုနက္ခပါတီက ကိုယ်တို့အိမ်ရှေ့မှာ အူပွဲကြီးကျင်းပနေကြလို့ပါပဲ။ သုနက္ခပေါင်း ၃၀လောက် တစ်ခဲနက်၊ အင်တိုက်အားတိုက် အင်အားပြ အူလိုက်၊ ဟစ်လိုက်ကြတာ အောင်နက်၊ ဂုတ်ကြား၊ ပါပီပါမကျန်ပါ။ ဆွဲဆွဲငင်ငင် အူတဲ့ကောင်ကအူ၊ ဟောင်အူအူတဲ့ကောင်ကအူနဲ့\nတစ်ရပ်ကွက်လုံး ပွက်လောကို ညံနေပါရောလား။\nကိုယ်ကလည်း ညကို အိပ်ပစ်ရမှာ နှမြောတဲ့လူစားထဲမှာ ပါတာမို့ မနေ့ညက တစ်နာရီကျော်မှ အိပ်တာပါ။ မအိပ်ခင်အထိ မောင်မင်းကြီးသားများနဲ့ တော်တော်ဒုက္ခရောက်ပါတယ်။ သူတို့က ရှေ့ကအင်တိုက်အားတိုက် အူသမျှကို ကိုယ်လည်းခံနိုင်သလောက်ခံပါတယ်။ ပါတီဝင်ရှိရှိသမျှက တစ်ခဲနက်အားပေးတာဆိုတော့လည်း ကြာကြာသည်းမခံနိုင်ပြန်ပါ။ ဒါနဲ့ တံခါးဖွင့်ပြီး ခေါင်းပြူကြည့်ပြန်တော့လည်း သကောင့်သားများက အမြီးလေးတွေ တလူလူနန့်ပြပြီး ကိုယ့်အိမ်ရှေ့ကနေ ထွက်သွားကြပြန်ပါရော။ စ်ိတ်အေးလက်အေးနဲ့ တံခါးပြန်ပိတ်ပြီး လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်နေပြန်တော့လည်း ကိုယ်တော်မြတ်များက ၁၀မိနစ်လောက်ကြာတော့ ကိုယ့်အိမ်ရှေ့မှာပဲ ထပ်ပြီးအင်အားပြပြန်ပါတယ်။ ဒါနဲ့ တံခါးပြန်ဖွင့်ကြည့်ရပြန်ပါရော။ ကိုယ့်မြင်တော့ ပြန်ထွက်သွားလိုက်ကြ တံခါးပိတ်သွားရင် ပြန်လာလိုက်ကြနဲ့ တော်တော်ပျော်နေကြတဲ့ပုံတောင် ပေါက်နေပါသေးတယ်။\nခွေးနဲ့ရန်ဖြစ်လို့ ခွေးထက်မိုက်တဲ့လူ ဖြစ်မှာစိုးတာကြောင့် မလုပ်ရဲပြန်ပါ။\nဒါနဲ့ပဲ သုနက္ခပါတီဝင်တွေနဲ့ ကိုယ်နဲ့ တူတူပုန်းတန်းကစားလိုက်ကြတာ ညနှစ်နာရီလောက်ရောက်တော့ ကိုယ်ပဲလက်နက်ချလိုက်ရပါတယ်။ လုပ်စရာတွေလဲ ပြီးသွားပြီ ဖြစ်တဲ့အပြင် မနက်ကိုလဲ အချိန်မီထရမှာဖြစ်တာကြောင့် အိပ်ရာဝင်ရပါတယ်။ အဲဒီတော့မှပဲ အရန်အင်အားစုတွေပါ စစ်ကူခေါ်လို့ အင်အားပြည့်အူလိုက်ဟောင်လိုက်ကြတာ ကိုယ့်မှာနားကို အတင်းပိတ်လို့ သည်းခံစိတ်ကို မရရအောင်မွေးပြီး ပျော်အောင်အိပ်ဖို့ ကြိုးစားရပြီပေါ့။ အိပ်ဆေးသောက်အိပ်ပြန်ရင်လည်း မနက်မနိုးမှာစိုးတာကြောင့် မသောက်ရဲပါ။ အိပ်ရာထဲမှာ တလူးလူးတလိမ့်လိမ့်နဲ့ မောင်မင်းကြီးသားများ နှိပ်စက်သမျှ မချိမဆန့်ခံစားရင်း မနက်၃နာရီကျော်မှပဲ အိပ်ပျော်ပါတော့တယ်။\nမနက်ရောက်တော့ ၇နာရီကျော်မှ အတင်းကုန်းရုန်းထယူရပါတော့တယ်။ ဒါတောင် အိပ်ရေးသိပ်မ၀လို့ မူးနောက်မူးနောက် ဖြစ်နေပါရောလား။ အိမ်ရှေ့ထွက်ကြည့်တော့ တစ်ညလုံး ကိုယ့်ကိုရော ရပ်ကွက်ကိုပါ အားပါးတရ နှိပ်စက်ခဲ့ကြတဲ့ သတ္တ၀ါတစ်အုပ်က ကိုယ့်ကို အမြီးလေးတွေနန့်ပြပြီး သွားလေးတွေပြိုင်တူဖြဲလို့\n“ မင်္ဂလာ မနက်ခင်းပါ ဆရာ ” ဆိုပါလား . . .\nPosted by Han Kyi at 2:00:00 am No comments:\nပေါင် ၁၆၀ . . .\nမနေ့ညနေက . . .\nသူထိုင်တဲ့ဆေးခန်းကို သွားဖြစ်ပါတယ်။ နှစ်ယောက်လုံးကလည်း အလုပ်ကိုယ်စီ၊ တာဝန်ကိုယ်စီနဲ့ တစ်ချက်မှမအားရသူတွေဖြစ်တာမို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တွေ့ဖို့ဆိုတာ တော်တော်အားထုတ်ယူကြရပါတယ်။ မနေ့ကတောင် ကိုယ့်ပုံမှန်စာသင်ချိန်က ည၈နာရီကျော်မှပြီးတာကို တစ်နာရီစောလွှတ်ပြီး တကူးတကန့် သွားတွေ့ရတာပါ။\nသူ့ကိုလည်းတွေ့ရော ကိုယ့်မှာ သူ့ရုပ်ကိုတော်တော်လေး ပြန်ဖမ်းယူရပါတယ်။ သူငယ်ချင်းက နဂိုကပိန်ရတဲ့အထဲမှာ ငှက်ဖျားတစ်ပတ်ကျော်မိလိုက်တာ နဂိုပိန်မှာ ငှက်ပိန်ပေါင်းလို့ အရိုးပေါ်မှာအရေကပ်ပြီး တော်တော်ကြီးကို ပိန်လို့နေပါတော့တယ်။ အင်း...ရောဂါဆိုတာမျိုးကလည်း ဆရာဝန်သော၊ ဘာသော ရွေးတာမှမဟုတ်တာဘဲ။ ဒါကြောင့်လဲ မမှားသောရှေ့နေ၊ မသေသောဆေးသမားလို့ ဆိုကြတာပေါ့။\nသူ့ဆေးခန်းမှာ အသင့်တွေ့ရတဲ့ ပေါင်ချိန်စက်ပေါ်မှာ သူပေါင်ချိန်နေတာတွေ့လို့ ကိုယ်လည်းအားကျမခံတက်ချိန်ကြည့်မိပါတယ်။ ပေါင်ချိန်စက်မှာပေါ်နေတဲ့ ဒိုင်ခွက်ထဲကမြားကိုကြည့်ရင်း ကိုယ့်မျက်လုံးကိုတောင် မယုံနိုင်အောင်ဖြစ်သွားရပါရောလား။ သူငယ်ချင်းတုန်းက ၁၀၄မှာပဲ ပြခဲ့တဲ့ ပေါင်ချိန်စက်ဟာ ကိုယ့်ကျမှ ၁၆၀တိတိကို အားပါးတရကြီးပြနေပါတော့တယ်။\nအသက်ပဲ ဒီအရွယ်ရောက်လာပါတယ် တစ်ခါမှ ပေါင်၁၁၀မကျော်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က အခုတော့ ပေါင်၁၆၀ကျော်ကြီးတောင်ဖြစ်လို့နေပါပြီ။ ကိုယ့်အရပ်က မြန်မာနေရှင်နယ်အရပ်(Myanmar National Height) ပဲရှိတာကြောင့် BMI တွက်ကြည့်ရင် ၀တယ်လို့ပြောလို့ရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်လို့နေပါပေါ့။\nအလုပ်များသလို၊ စိတ်လည်းပင်ပန်းတဲ့ ပညာရေးလောကမှာ တစ်ရက်တစ်ရက်ကို ၁၂နာရီ၊ ကနေ ၁၅နာရီထိ အလုပ်လုပ်နေရတာတောင် ဘာကြောင့်များ ဒီလောက်ပေါင်ချိန်တက်လာရပါလိမ့်လို့ စဉ်းစားမိပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂နှစ်က ၂၈လက်မပဲရှိတဲ့ ကိုယ့်ခါးကလည်း အခုဆို ၃၂ဖြစ်နေတာမို့ နည်းနည်းတော့ သတိထားမိလာလို့ပါ။ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ၀လာတာမို့ ကိုယ်အလုပ်ပင်ပန်းတယ်ပြောရင် ဘယ်သူမှတောင် မယုံချင်ပါ။ မသိတဲ့လူများဆိုရင် ကိုယ်တော့စားလိုက်၊ အိပ်လိုက်နဲ့ ဇိမ်ခံနေတယ်ထင်စရာကြီး ဖြစ်နေပါရော။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်တွက်ကြည့်ပြန်ရင်လည်း တစ်ခါမှ နားနားနေနေနဲ့ ဇိမ်မခံဖြစ်ပါ။ ဒါတောင် Weight တက်နေတယ်ဆိုတော့ ကိုယ့်အလုပ်ထဲမှာ စိတ်ချမ်းသာလွန်းလို့ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။\nအလုပ်ထဲမှာ စိတ်ကတော့ ဘာချမ်းသာသလဲ မမေးပါနဲ့။\nမနက်မိုးလင်းလို့ ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေမျက်နှာ မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ\nမင်္ဂလာရှိသော နံနက်ခင်းလို့ တွေးလိုက်ပြီးသားပါ။\nစာသင်ချိန်တွေမှာ ကျောင်းသားတွေက ကိုယ်ရှင်းပြသမျှ ဒက်ခနဲ၊ ဒက်ခနဲ နားလည်သွားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို တယ်တော်တဲ့ငါပဲလို့ မရှက်တမ်းကြွေးကြော်ပြီး စိတ်ထဲက ပျော်ပါတယ်။ တစ်ခါနဲ့ နားမလည်ကြပြန်ရင်လည်း နောက်တစ်မျိုးရှင်းပြဖို့ ထပ်စဉ်းစားရတာကြောင့် အပျင်းပြေပါတယ်။ တော်တဲ့ကျောင်းသား၊ ပြောစကားကို မြေ၀ယ်မကျ နားထောင်လိုက်နာတဲ့ ကျောင်းသားနဲ့ တွေ့ရရင် ရင်ထဲမှာ ပီတိအပြည့်နဲ့ ကြည်နူးရပါတယ်။ ညံ့တဲ့ကျောင်းသား၊ ပြောရခက်တဲ့ကျောင်းသားများနဲ့ ကြုံရပြန်ရင်လည်း သူတို့လေးတွေ တော်လာအောင်၊ ပြောစကားနားထောင် လိုက်နာတဲ့ လူလိမ္မာလေးတွေ ဖြစ်ရအောင် နည်းလမ်းမျိုးစုံ၊ ဗျူဟာမျိုးစုံ သုံးလို့ မရိုးနိုင်အောင် ဆုံးမရတာကြောင့်\nပျင်းချိန်၊ စိတ်ပျက်ချိန် နည်းနည်းမှတောင် မရှိပါ။ ဒါကြောင့်လဲ အခုလိုအလေးချိန်တွေ တိုးလာတာဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။\nအခုလို ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွားကြီးဖြစ်လာတာကို ကိုယ့်သူငယ်ချင်းကတော့\n“ကောင်းတာပေါ့ သူငယ်ချင်းရာ ... အဟန့်ရှိတာပေါ့”လို့ ထောပနာပြုပါတယ်။ သူပြောတာလည်း ဟုတ်လို့တော့ နေတာပါပဲ။ အလုံးအထည်လေးရှိလာတော့လည်း လူကြားထဲမှာ ထည်ထည်ဝါ၀ါလေးတော့ ရှိသွားတာတော့ အမှန်ပါ။ အရင်က ဖလံလေးဘ၀တုန်းကတော့ လူကြားထဲမှာ ကိုယ့်အကောင်လေးက ပျောက်နေတာကိုး။ ဒါပေမယ့်...\nသွားရလာရတာ အရင်ကလောက်တော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးမရှိတော့တာတော့ ၀န်ခံရပါလိမ့်မယ်။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပညာရေးလောကမှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့၊ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ချမ်းသာနေရလို့ အခုလို ၀နေတယ်လို့ ကိုယ့်တရားကိုယ်စီရင်ပြီး ပေါင် ၁၆၀ ကိုလည်း ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးလက်ခံရင်း\nPosted by Han Kyi at 1:42:00 am No comments:\nဖိစီးမှုတွေ . . . ဖိစီးမှုတွေ . . .\nစိတ်ဖိစီးမှုဆိုတာ . . .\nဒီနေ့လို ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်လွန်းတဲ့ခေတ်ကြီးမှာ လုပ်ငန်းလုပ်နေတဲ့သူ အများစုခံစားနေရတဲ့ အရာပါ။ စိတ်ဖိစီးမှုနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဖတ်စရာ၊ လေ့လာစရာတွေများလှသလို လိုက်နာလေ့ကျင့်စရာတွေလည်း ဒုနဲ့ဒေးပါ။ ဒါပေမယ့် ဖိစီးမှုကိုရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတဲ့ ကိစ္စဟာ အပြောလွယ်သလောက် အလုပ်တကယ်ကိုခက်ပါတယ်။\nကိုယ့်မှာလည်း ယောနိသောနဲ့နေဖို့ အထူးအာရုံစိုက်နေပေမယ့်\nပြောမရတဲ့ လောကလူသား၊ ငမိုက်သားပေမို့ အရင်ကလောက် စိတ်မပင်ပန်းတော့ပေမယ့် ဒေါသတွေ၊ ဖိစီးမှုတွေကတော့ အနည်းအကျဉ်းရှိနေဆဲပါ။ ဖိစီးမှုဆိုတဲ့ အရာကလည်း\nနည်းနည်းလေးကနေ အများကြီးဖြစ်အောင်ပွားတတ်တဲ့ သဘာဝရှိပေတာမို့ ဖိစီးမှုလေးနည်းနေတုန်းကို နှိမ်ထားမယ်ဆိုတဲ့စိတ်ကူးနဲ့ စာအုပ်တွေရှာဖတ်ရင်းက ဆရာချစ်စံဝင်းရဲ့ဖိစီးမှုနှင့်အတူ နေထိုင်ခြင်းဆိုတဲ့ စာအုပ်ကိုသွားတွေ့ပါတယ်။ တော်တော်ကောင်းတဲ့စာအုပ်ပါ။ တခြားစာအုပ်တွေလို ဆေးပညာဆိုင်ရာဝေါဟာရတွေ၊ စိတ်ပညာဆိုင်ရာဝေါဟာရတွေနဲ့ စာဖတ်သူနားဝေးစရာဘာမှ မပါပါဘူး။ သာမန်လူတွေပါ နားလည်နိုင်အောင်ရေးထားတဲ့ ဆရာရဲ့စေတနာကို လေးစားစရာတွေ့ရပါတယ်။\nကိုယ်တိုင်လည်းဖတ်ရင်း၊ လိုက်နာရင်း ကိုယ်လို စိတ်ဖိစီးစရာလုပ်ငန်းတွေနဲ့ လုံးထွေးနေရသူတွေပါ အကျိုးဖြစ်ထွန်းရအောင် ခေါင်းစဉ်တစ်ခုယူပြီး ရေးသွားပေးဖို့ စိတ်ကူးပါတယ်။\nဒါပေမယ့် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးပြန်ရေးဖို့ထက် လိုအပ်တဲ့၊ အရေးပါတဲ့ အချက်တွေကိုပဲ ကောက်နုတ်ပြီးရေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီဆောင်းပါးတွေကို ပြည်ပနိုင်ငံတွေမှာ အလုပ်ကိုယ်စီ၊ ဖိစီးမှုကိုယ်စီနဲ့ ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်နေကြရတဲ့ မြန်မာပြည်သားတွေအတွက် အထူးရည်ရွယ်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် ကိုယ်တို့အတွက်က ကြိုက်တဲ့မြန်မာစာအုပ်ကို ကြိုက်တဲ့အချိန်ဝယ်ဖတ်နိုင်ပေမယ့် ပြည်ပမှာတော့ ကိုယ်တို့လောက်မလွယ်ပါ။ ဒါကြောင့် ဖတ်စေလိုတဲ့ စေတနာ၊ ဆန္ဒနဲ့ပါ။\nကဲ...အချီးကို ဒီလောက်နဲ့ ရပ်လို့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေအကြောင်း ဇာတ်လမ်းစဖွင့်ကြပါစို့ရဲ့ . . .\nဘာတွေက ကိုယ်တို့ကို စိတ်ဖိစီးအောင်လုပ်နေပါသလဲ...\n(၄) မှားယွင်းသော မျှော်လင့်ချက်များ\nဖိစီးမှုဟာအသက် ၂၀ကနေ ၃၉နှစ်အတွင်းမှာ အဖြစ်များပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် အဲဒီအသက်အပိုင်းအခြားဟာ လူ့လောကထဲကို စ၀င်ကာစ၊ လုပ်ငန်းလောကထဲကိုစ၀င်ကာစ တစ်နည်းပြောရရင် အထိုင်မကျသေးတဲ့ ကာလဖြစ်ပါတယ်။ အရွယ်ကလည်း နုနယ်သေးချိန်ဖြစ်တာကြောင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်အောင် နှလုံးမသွင်းနိုင်သေးချိန်လည်း ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီအရွယ်အတွင်းမှာ စိတ်ဖိစီးမှုကို ပိုပြီးခံရလေ့ရှိတာပါ။ှု\nစိတ်ဖိစီးစေတဲ့ အချက်တွေထဲမှာ အများဆုံးကတော့ လုပ်ငန်းခွင်ကြောင့်ဖြစ်ပါတယ်။ လုပ်ငန်းခွင်မှာ ဘယ်အချက်တွေက စိတ်ဖိစီးစေသလဲဆိုရင် -\n(၂) အလုပ်ချိန်မမှန်ခြင်းနှင့် တာဝန်ပြောင်းလဲယူရခြင်း\n(၅) အလုပ်သစ်နှင့် နေသားတကျဖြစ်အောင် ညှိနှိုင်းသည်းခံရခြင်း\n(၇) ရာထူးတိုးခြင်းနှင့် ရာထူးလျှောကျခြင်း\n(၉) အလုပ်ခွင် လုံခြုံမှု၊ အာမခံချက်မရှိခြင်း စတဲ့အချက်တွေကြောင့်ဖြစ်လေ့ရှိပါတယ်။\nကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စိတ်ဖိစီးမှုဖြစ်စေတဲ့ အချက်တွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါတွေကတော့ -\n(၁) ဘ၀၏ အဓိပ္ပာယ်\n(၃) စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပြဿနာ\n(၄) လူငယ်ဘ၀ ကျား၊ မပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး စတဲ့အချက်တွေကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။\nမိသားစုတွင်း ဖိစီးမှုဖြစ်စေတဲ့ အချက်တွေကတော့ -\n(၂) ကလေးငယ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရခြင်း\n(၃) ကလေးများ ကျောင်းထားခြင်းနှင့် ကလေးတို့၏ စာမေးပွဲများ\n(၄) မိသားစုတွင်း သက်ကြီးရွယ်အိုများ မကျန်းမာခြင်း\n(၆) အိမ်ထောင်ဆက်၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများ\n(၇) မိသားစုနှင့် ခွဲခွာနေထိုင်ရခြင်း\nသီးခြားခံစားမှုကြောင့် ဖြစ်ရသော စိတ်ဖိစီးမှုတွေကတော့ -\n(၁) ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ခြင်း၊ ဖျားနာခြင်း\n(၂) ချစ်ခင်တွယ်တာရသူများ သေဆုံးခြင်း\nအထက်ပါအချက်တွေအပြင် အထွေထွေစိတ်ဖိစီးမှုဖြစ်စေတဲ့ အချက်တွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒီအချက်တွေကတော့ -\n(၁) မိတ်ဆွေများ၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး\n(၂) ဘ၀ကို နေသားတကျဖြစ်အောင် ထိန်းညှိပြုပြင်ရခြင်း\n(၃) ပွဲလမ်းသဘင်များ၊ အားလပ်ရပ်များ\nအထက်မှာဖော်ပြခဲ့တာတွေက စင်ကာပူမှာကောက်ယူခဲ့တဲ့ စစ်တမ်းအပေါ်အခြေခံထားပါတယ်။ အချို့အချက်တွေဟာ ကိုယ်တို့တိုင်းပြည်နဲ့ သိပ်တော့မသက်ဆိုင်ပေမယ့် အများစုကတော့ ကိုယ်တို့တိုင်းပြည်နဲ့ ဆီလျော်ပါတယ်။\nအထက်မှာဖော်ပြထားတဲ့ ဖိစီးမှုအမျိုးအစားအလိုက် ဖြစ်ပွားမှုရာခိုင်နှုန်းတွေကတော့ -\nအလုပ်အကိုင် - ၃၁ ရာနှုန်း\nကိုယ်ရေးကိုယ်တာ - ၂၃ ရာနှုန်း\nသီးသန့်ကိစ္စများ - ၁၄ ရာနှုန်း\nမိသားစု - ၁၂ ရာနှုန်း\nအထွေထွေ -၉ ရာနှုန်း\nအခြားကိစ္စများ - ၈ ရာနှုန်း\nPosted by Han Kyi at 8:24:00 pm2comments:\nဂဏန်းတစ်ကောင်၏ မာန . . .\nမနက်ဖြန် ခရီးတိုတစ်ခု သွားစရာရှိပါတယ်။\nလောကလူ့ဘောင်ဆိုတော့လည်း ကျယ်ပြန့်လှတဲ့လူမှုရေးတွေနဲ့ ထွေးလုံးရစ်ပတ်နေရတာပါပဲ။ တစ်သက်လုံးသင်ယူနေရမယ့် မြန်မာ့လူမှုရေးပညာရပ်တွေကို ကိုယ်တော့အခုထိ မတတ်သေးတာ ၀န်ခံရပါလိမ့်မယ်။\nလူမှုရေးနယ်ပယ်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက ဟန်ဆောင်ကောင်းဖို့ပါ။ ဟန်မဆောင်ဘဲ စိတ်ထဲရှိရှိတဲ့အတိုင်း ပြောနေ၊ လုပ်နေ၊ ပွင့်လင်းနေလို့ကတော့ လူရိုင်း၊ ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့သူဆိုတဲ့ ကင်ပွန်းတပ်ခံရမှာ မလွဲပါ။\nကိုယ်ဆိုတာကလည်း ဟန်ဆောင်ရတဲ့အလုပ်ကို အင်မတန်မှ စိတ်ပျက်တဲ့သူဖြစ်လို့ မြန်မာ့လူမှုရေးကို တစ်ခါတစ်ခါ စိတ်ကုန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း လူကြီးဖြစ်နေတာကြောင့် လူမှုရေးမှာ လူရိုင်းမဖြစ်ရလေအောင် အလုပ်မအားတဲ့ကြားကပဲ ခရီးထွက်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ကို သွားရပါတော့မယ်။ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုမှာ\nသူ့မို့၊ ငါ့မို့ဆိုတဲ့ မို့တွေကလည်း အများသားဖြစ်တာကြောင့် သူများမသွားရင် ပြဿနာသိပ်မကြီးပေမယ့် ကိုယ်မသွားရင်တော့ ဘယ်လိုမှမဖြစ်တာလဲ တော်တော်ကိုဆိုးတာပါကလား။\nတစ်ခါတစ်ခါ ကိုယ်တို့မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိရင် စိတ်ပျက်ချင်သလိုလိုပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် အပေါ်ယံတွေများနေသလားလို့။ ကိုယ်ထမင်းစားနေတုန်း ဧည့်သည်လာရင် “စားပါဦး”လို့ ခေါ်ရပါတယ်။ ကျွေးချင်စိတ်ရှိတာ၊ မရှိတာနောက်ထားပေါ့လေ။ အလိုက်မသိတဲ့ ဧည့်သည်ကတကယ်များ ၀င်စားလိုက်ရင် တော်တော်ကြည့်ကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ရှိပါသေးတယ် တစ်ခါတစ်ခါ လမ်းမှာတွေ့ရင် “စားပြီးလား”လို့ လောကွတ်ချော်ပါတယ်။ ဒီလောက်ကတော့ရပါသေးတယ်။ ဆိုးတာက စားပြီးပြီလို့ဖြေလိုက်ရင်“ဘာဟင်းလဲ”လို့ထပ်မေးတာပါပဲ။ ဟင်းမကောင်းရင် သူပဲကျွေးမလို့လား မသိတော့ပါ။\nအဆိုးတကာ့ အဆိုးဆုံးကတော့ လူချင်းရင်းနှီးလာရင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးမေးခွန်းတွေ မေးတာပါပဲ။ ကိုယ့်လူမျိုးကလည်း ဒါမျိုးမှ ပွင့်လင်းရင်းနှီးတာလို့ ယူဆထားလေတော့လည်း ခက်လို့တောင်နေပါရော။ ကိုယ်တို့လို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလွတ်လပ်မှုကို ရှေ့တန်းတင်တတ်သူတွေမှာတော့ ဒုက္ခမကြာမကြာတွေ့ရပါတယ်။ အဲဒီလိုမေးခွန်းမျိုးတွေကို မဖြေပြန်ရင်“ဒါလေးမေးတာများ ဘာဖြစ်သွားတာမှတ်လို့”ဆိုပြီး ကိုယ်တို့တွေကို စိတ်ကြီးဝင်သူတွေလို့ သမုတ်တာခံရပါသေးရဲ့။ ကိုယ်တစ်ခါတစ်ခါ စဉ်းစားပါတယ်။ အဲဒီမဆီမဆိုင်မေးခွန်းတွေကို ကိုယ်မဖြေတော့ရော သူတို့မှာဘာဖြစ်သွားလို့လဲ၊ ဘာတွေများ ဆုံးရှုံးသွားသလဲလို့။ ကိုယ်ကတော့ရှင်းပါတယ်။ ယဉ်ကျေးမှုခေါင်းစဉ်၊ ရင်းနှီးမှုခေါင်းစဉ်အောက်က တောင်မေးမြောက်မေး မေးခွန်းတွေကို ရှောင်တဲ့အနေနဲ့ စာကပ်ထားလိုက်ပါတယ်။\n“မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်သောမေးခွန်းများကို မေးမြန်းခြင်း မပြုရ”လို့။\nကိုယ့်ကျောင်းသားလေးတွေက ကိုယ့်ကိုတစ်ခါတစ်ခါ ပညာရေးနဲ့မဆိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးမေးခွန်းတွေမေးရင် ကိုယ်ကတော့ခပ်ပြောင်ပြောင်ပဲ -\n“ဘာလဲ...မြန်မာ့စိတ်ရင်း စပ်စုခြင်းလား”လို့ ပြန်မေးတာပါပဲ။\nနောက်ထပ်မကြိုက်တာတစ်ခုက ခင်မင်ရင်းနှီးရင် အိမ်လည်တာပါပဲ။ တကယ်ဆိုရင် သူများအိမ်ကို အကြောင်းမရှိအကြောင်းရှာ အလည်သွားတယ်ဆိုတာ အတော်စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ အလေ့အကျင့်ပါ။ အားလို့ဧည့်သည်သွားလုပ်တယ်ဆိုပေမယ့် အိမ်ရှင်လုပ်တဲ့လူခမျာ မအားဘဲဧည့်ခံရတာ ဘယ်လောက်ဆိုးတဲ့ အလေ့အကျင့်ပါလိမ့်။\nအိမ်လည်တဲ့အကျင့်ကို ကိုယ်ကတော့ ရှေ့တန်းကနေ တက်တက်ကြွကြွ ဆန့်ကျင်ပါတယ်။ အိမ်မှာအားတဲ့ဧည့်သည်လာရင် ကိုယ်တော့ခပ်ရှင်းရှင်းပဲ မအားဘူးလို့ ပြောလွှတ်တာပါပဲ။ ဟုတ်တယ်လေ ကိုယ်အိပ်ချင်လည်းအိပ်နေမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အိပ်တယ်ဆိုတာလည်း အကြောင်းမဲ့မှမဟုတ်တာ။ အလုပ်လုပ်ဖို့အားမွေးနေတာပါပဲ။ တနည်းပြောရရင်တော့ အိပ်တဲ့အလုပ်လုပ်နေတာပေါ့။\nနောက်ဆုံးတစ်ချက် ကိုယ်မကြိုက်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကတော့ လူကြီးသူမကို ပြန်မပြောရဘူးဆိုတဲ့ အချက်ပါ။ ဒီတစ်ချက်ကတော့ တိုင်းပြည်နဲ့လူမျိုးကိုပါ လူညွန့်တုံးအောင်လုပ်တဲ့ အချက်ပါပဲ။\nလူကြီးပြောရင် ဟုတ်ဟုတ်၊ မဟုတ်ဟုတ်နားထောင်ရမယ်၊ ပြန်မပြောရဘူး၊ ပြန်ပြောရင် ရိုင်းတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါ။ အဲဒီမှာတင် အသိပညာ၊ အတတ်ပညာတွေဟာ တစ်လမ်းမောင်းဖြစ်ကုန်ပါတယ်။ သက်ကြီးစကား သက်ငယ်ကြားရမှာဖြစ်သလို၊ သက်ငယ်စကားကိုလည်း သက်ကြီးကြားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါမှ ခေတ်အချင်းချင်း ဖလှယ်နိုင်ပြီး ပိုတိုးတက်၊ ပိုကောင်းမွန်လာတဲ့ ခေတ်သစ်ကို ထူထောင်နိုင်မှာပါ။\nနောက်တစ်ချက်က လူကြီးဖြစ်ဖြစ်၊ လူငယ်ဖြစ်ဖြစ် အမှားနဲ့မကင်းနိုင်ကြပါ။ လူငယ်မှားရင် လူကြီးထောက်ပြသလို လူကြီးမှားရင်လည်း လူငယ်ကထောက်ပြခွင့်ရှိကိုရှိရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် လူကြီးတွေကို အထိန်းအကွပ်မရှိတော့တာကြောင့် ထင်ရာစိုင်းခွင့်ပေးသလို ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ ပြန်ဆွေးနွေးတာဟာ စော်ကားတာမဟုတ်ပါ။ ပြန်ပြီးထောက်ပံ့ကူညီခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့်လေးစားခြင်းသာဖြစ်ပါတယ်။\nကိုယ်ကတော့ ကိုယ့်ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေကို တရားဝင်ငြင်းခုန်ခွင့် မှန်တယ်ထင်ရင် ပြန်ပြောခွင့် အပြည့်ပေးထားပါတယ်။ ကျောင်းသားဘက်ကမှန်ပြီး ဆရာ့ဘက်ကမှားနေရင်လည်း ဦးမလေးဘဲ ချက်ချင်းတောင်းပန်လိုက်တာချည်းပါပဲ။ အဲဒီလိုလုပ်တဲ့အတွက်လည်း ကလေးတွေရဲ့ လေးစားမှုမလျော့ပါ။ ပိုလို့တောင်လေးစားလာပါသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ့်အားနည်းချက်တွေကို သူတို့ကို ထောက်ပြခွင့်ပေးထားသလို ဝေဖန်ခွင့်လည်းပေးထားတာကြောင့် ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လည်း သတိထားပြီးသားဖြစ်သွားလို့ ပိုပြီးတိုးတက်လာပါတယ်။ ကလေးတွေကိုလည်း ကိုယ်အမြဲပြောပါတယ်။\n“ငါရှင်းပြတာကို ဘာမှပြန်မဆွေးနွေးဘဲ ခေါင်းညိတ်နေတာ ငါ့ကိုစော်ကားတာ၊ သေချာနားထောင်ပြီး ပြန်ဆွေးနွေးတာ၊ မှန်တယ်ထင်ရင် ပြန်တင်ပြ၊ ပြန်ငြင်းတာကမှ ငါ့ကိုတကယ်လေးစားတာ”လို့ပါ။\nပြောရရင်တော့ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုရိုးရာထဲမှာ ကိုယ့်စိတ်နဲ့မတွေ့တာတွေ အများကြီးပါ။ အဲဒီလိုပြောလို့လည်း ကိုယ်ကမြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုကို တန်ဖိုးမထားသူလို့တော့ ယောင်လို့တောင်မထင်စေချင်ပါ။ အနောက်တိုင်းလို အ၀တ်များပေမယ့် မြန်မာ့ဂီတ၊ မြန်မာ့အနုပညာ၊ စာပေကို ကိုယ်ဘယ်လောက်မြတ်နိုးထိန်းသိမ်းသလဲဆ်ိုတာ ကိုယ်တိုင်အသိဆုံးပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်မြတ်နိုးလို့ဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်တစ်ခုထည်းနဲ့ အရာရာကို မဝေဖန်ပဲ စွတ်ပြီးကောင်းနေရင် ခေါင်းထဲကဦးနှောက်တွေ အလကားဖြစ်ပြီပေါ့။\nအင်း...တချို့တချို့သော ယဉ်ကျေးမှုတွေကြားထဲမှာတော့ ကိုယ်က “ဂဏန်း”တစ်ကောင်ပေါ့နော။\nဂဏန်းဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်ပါစေတော့...မကြ်ိုက်တာကြီးကိုတော့ မျက်စိမှိတ်ပြီး ကြိုက်ဟန်မဆောင်ချင်တာမို့ ဂဏန်းဘ၀မှာပဲ ပျော်ပျော်ကြီးပေါ့...\nPosted by Han Kyi at 8:28:00 pm 1 comment:\nအမျိုးအစား : ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ, အတွေးအမြင်\nယောနိသောနဲ့ နေတော့မယ် . . .\nလောကီရော၊ လောကုတ္တရာအတွက်ပါ လိုက်နာကျင့်သုံးသင့်တဲ့ တရားတော်ပါပဲ။\nဒီခေတ်၊ ဒီအခါလို အမြင်မတော်တာတွေ၊ စိတ်ဖိစီးစရာတွေများလွန်းတဲ့ လောကကြီးမှာ သင့်တင့်လျှောက်ပတ်အောင် နှလုံးမသွင်းနိုင်ရင်တော့ ကိုယ်ပဲဒုက္ခရောက်ဖို့များပါတယ်။\nလောလောဆယ်တော့ သင့်တင့်လျှောက်ပတ်အောင် နှလုံးမသွင်းနိုင်သေးတဲ့ ကိုယ့်မှာရောဂါစနေပါပြီ။ နှလုံးသိပ်မကောင်းတော့တာပါပဲ။ ကိုယ့်အသက်က ၃၀ပတ်လည်ဆိုတော့ တကယ်တမ်းပြောရရင် ဒီရောဂါမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုမှမပတ်သက်သင့်တဲ့ အရွယ်ပါ။ ဘာကြောင့်ဒီရောဂါ အစပျိုးတာပါလိမ့်လို့ စဉ်းစားမိတော့ အထက်ကတရားတော်ကို သွားတွေ့တာပါပဲ။\nကိုယ့်အကျင့်ဆိုးတစ်ခုက အမြင်မတော်တာတွေတွေ့ရင် ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တာပါ။ သူများဝေဒနာကို ကိုယ့်ရင်နဲ့ခံစားတတ်သူလို့ စကားလုံးလှလှ ပြောရင်ပိုကောင်းမယ်ထင်ပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် ဘာမှမလုပ်နိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ ထိုင်သနားနေခြင်းဟာ အတ္တကိလမထ(ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိပ်စက်ခြင်း)သက်သက်ပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုနှိပ်စက်လာလိုက်တာ နှစ်ပေါင်း၂၀ကျော်ကျော်ဆိုတော့လည်း နှလုံးခမြာမခံနိုင်တော့ရှာဘူးထင်ပါရဲ့။ အသက်ရှူကောင်းကောင်းမ၀တာ၊ အပင်ပန်းမခံနိုင်တာ၊ ကျောဘယ်ခြမ်းကအောင့်တာတို့နဲ့ ကိုယ့်ကိုအချက်ပေးပါတော့တယ်။\nကိုယ့်လုပ်ငန်းသဘာဝက စိတ်ပင်ပန်းလွန်းပါတယ်။ ပညာရေးလောကဆိုတော့ နကိုကမှတာဝန်ကြီးရတဲ့ကြားထဲမှာ ကိုယ်ကိုယ့်ကိုပေးထားခဲ့တဲ့ တာဝန်တွေကပိုလို့တောင်များနေပါသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် ရည်ရွယ်ချက်တူပေမယ့် မကြည်ဖြူနိုင်ကြတဲ့ အခြားပညာရေးလောကသား ဆရာ၊ ဆရာမတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ထိုးနှက်တာတွေလည်း တော်တော်များများခံရပါသေးတယ်။ ဒါကိုတော့ ကိုယ်ခေါင်းထဲတောင် ထည့်မစဉ်းစားတာမို့ ပြဿနာမဟုတ်ပါ။ ကိုယ့်ကိုဒုက္ခပေးနေတာက ဘာမဆိုအကောင်းဆုံးဖြစ်ချင်တဲ့စိတ်ပါပဲ။ ကျောင်းသားဘ၀ကတည်းက ဘာပဲလုပ်လုပ်ကောင်းကောင်းလေးလုပ်ချင်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒီအကျင့်ကလည်း အရိုးစွဲနေတော့တာပါပဲ။ ပိုဆိုတာက ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ကောင်းစေချင်လွန်းတာပါ။ ကိုယ့်ကျောင်းသားတွေကိုလည်း သူများထက်ပိုတော်၊ ပိုစိတ်ဓာတ်ကောင်းတဲ့\nကိုယ့်ကိုယ်ကို အကောင်းဆုံးလုပ်တာတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါ။\nကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်ပိုင်တာဖြစ်လို့ အခက်အခဲလည်း မရှိခဲ့ပါ။ သူများကို ကောင်းအောင်ပြုပြင်ရာမှာတော့ တော်တော်ကိုခက်ခဲပါတယ်။ အထူးသဖြင့် သူငယ်တန်းကနေ ကိုးတန်းလောက်ထိ စိတ်ဓာတ်၊ စည်းကမ်း၊ ဇွဲ ဘာတစ်ခုမှမပါခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားလေးတွေကို အရှင်မွေးနေ့ချင်းကြီးသလိုဖြစ်အောင် လုပ်ရတဲ့ကိစ္စက အပြောမလွယ်သလို၊ အလုပ်ကလည်း တကယ်ခက်ပါတယ်။ ဒီကြားထဲမှာ မလုပ်နိုင်လို့ ဘေးထိုင်နေပေမယ့် ပါးစပ်မငြိမ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ထူးတွေရဲ့ လေသေနတ်ကိုလည်း ခံရပါသေးတယ်။\nကုလားမနိုင်၊ ရခိုင်မဲတတ်တဲ့ ချစ်စွာသောကျောင်းဆရာမတို့ရဲ့ ဗျူဟာဖြစ်တဲ့ ကိုယ့်ကိုစိတ်အလိုမကျလို့ ကိုယ့်ကျောင်းသားလေးတွေကို\nရမယ်ရှာရန်လုပ်တိုင်းလည်း ကလေးတွေအတွက် စိတ်တိုရတာတွေလည်း မနည်းမနောပါ။\nဒီအခက်အခဲတွေကို အံတုပြီးရင်ဆိုင်လာခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်မြောက်ပါပြီ။\nသေမှာကိုတော့ မကြောက်ပါ။ လူဆိုတာ တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့တော့ သေရမှာချည်းပါပဲ။\nအလုပ်မလုပ်နိုင်မှာကိုတော့ သေတာထက်ပိုကြောက်ပါတယ်။ ကိုယ်ဘာမှမလုပ်နိုင်ရင် ကိုယ့်ပညာတွေ အလကားဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးမနေရပါပြီ။ စိတ်မတိုအောင်၊ ဒေါသမထွက်အောင် အမြဲသတိထားပါတယ်။ ကိုယ့်အတွက် အခက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ဥပေက္ခာပါရမီကိုလည်း ဖြည့်နိုင်ဖို့ကြိုးစားပါတယ်။ ကိုယ်မပြောနဲ့ ရှင်တော်ဘုရားတောင်မှ ချွတ်လို့မကျွတ်ခဲ့တဲ့ သတ္တ၀ါတွေပဲလို့ ဖော့တွေးပြီး သက်သာအောင်လည်းနေပါတယ်။\nရှင်းရှင်းပြောရရင်တော့ အဲဒီလိုနေတာဟာ ကိုယ့်စရိုက်မဟုတ်တာကြောင့် တော်တော်လေးတော ကသီလင်တနိုင်ပါတယ်။ မတော်တဲ့အ၀တ်ကြီးကို ၀တ်နေရသလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် မနိုင်ဝန်ကြီးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုနှိပ်စက်ပြီး အသက်ကုန်သွားတာထက်စာရင်တော့ နိုင်သလောက်လေးလုပ်ပြီး အသက်ရှည်အောင်နေတာက ပညာရှိပိုဆန်တာကြောင့် ဒီနေ့ကစလို့\nယောနိသော မနသီကရောတော ပါ။\nPosted by Han Kyi at 6:01:00 pm No comments:\nဒန့်ကျွဲပင်က ပုခက်များ . . .\nပညာရေးပိုင်း၊ စိတ်ဓာတ်ပိုင်း၊ ညာဏ်ရည်ပိုင်း တိုးတက်တာတော့ မဟုတ်ပါ။ ကျောင်းသားအရွယ်လေးတွေနဲ့ ရည်းစားထားတတ်လာကြတာကို ပြောတာပါ။\nကိုယ်တို့ငယ်ငယ်ကဆိုရင် ကျောင်းသားအရွယ်မှာ ရည်းစားထားဖို့ဆိုတာ အင်မတန်မှ ၀န်လေးပါတယ်။ အပြစ်တစ်ခုလို့ ယူဆထားလို့ ယောင်လို့တောင် မစဉ်းစားရဲပါ။ ကျေုာင်းသားအရွယ်မှာ ရည်းစားထားတဲ့သူတွေ မရှိဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပါ။ ကိုယ်တို့ထက် အသက်ကြီးတဲ့ကျောင်းသားကြီးတွေတော့ ရည်းစားတွေဘာတွေထားကြတာ တွေ့ဖူးပါတယ်။\nလူမသိသူမသိအောင် တိတ်တိတ်ပုန်းပြီး ထားကြရတာပါ။\nခေတ်တွေပြောင်းလာတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီနေ့မျိုးဆက်သစ်တွေ အလှည့်မှာတော့ ကျောင်းသားအရွယ်မှာ ရည်းစားထားတာဟာ မထူးဆန်းတော့တဲ့ ဖက်ရှင်ဖြစ်လာပါပြီ။ မိန်းကလေးတစ်ချို့ဆိုရင် ခြောက်တန်းကျောင်းသူအရွယ် အသက်၁၂၊ ၁၃ လောက်မှာတောင် ရည်းစားထားနေပါရောလား။ ယောက်ျားလေးကတော့ ကြီးကောင်ဝင်တာ နောက်ကျတဲ့သဘာဝကြောင့် ခုနှစ်တန်း၊ ရှစ်တန်းလောက်မှာမှ ရည်းစားစထားကြပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်မျက်စိထဲမှာ ကလေးလို့မြင်ထားကြတဲ့ အရွယ်လေးတွေ အတွဲကိုယ်စီနဲ့သွားနေကြတာမြင်ရတော့ စိတ်ထဲမှာ အီလည်လည်ကြီးပါ။ ပညာရေးစကား၊ စာမေးပွဲအကြောင်း၊ သူငယ်ချင်းတွေအကြောင်း ပြောရမယ့် ပါးစပ်လေးတွေကနေ ချစ်ပါတယ်၊ ကြိ်ုက်ပါတယ်ဆိုတဲ့ စကားသံတွေထွက်နေတာ ကြားလို့ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေပါ။\nလူရယ်လို့ဖြစ်လာကြရင်တော့ လောကနိယာမအရ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ကို စိတ်ဝင်စားကြစမြဲပါ။ ဒါကတော့ သဘာဝဖြစ်တာမို့ အပြစ်ပြောလို့မရပါ။ ဒါပေမယ့် အရွယ်မရောက်သေးခင် လေး၊ ငါးတန်းအရွယ်မှာ ရည်းစားထားတာကတော့ ကန့်ကွက်ရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအရွယ်မှာလည်း ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ကို စပြီးတော့ စိတ်ဝင်စားတတ်တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရဲလောက်အောင်တော့ သတ္တိမရှိသင့်သေးတဲ့ အရွယ်ပါ။\nဘာကြောင့်များ ကလေးတွေငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ရည်းစားထားချင်စိတ်တွေ ၀င်ကုန်ကြတာလဲ...\nဒီမေးခွန်းကို တစ်ခုတည်းဖြေလို့ ပြည့်စုံမှာမဟုတ်ပါ။ အခြေခံ အကြောင်းရင်း တော်တော်များများရှိတာကြောင့် ခေါင်းစဉ်ခွဲတွေနဲ့ ဖြေမှ ပိုပြည့်စုံပါလိမ့်မယ်။\n(၁) ကလေးတွေကို ကလေးသဘာဝအတိုင်း မထားခြင်း\nကိုယ်တို့ငယ်ငယ်ကဆိုရင် ခြောက်တန်း၊ ခုနစ်တန်းအရွယ်အထိ ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေး ကျောပိုးတမ်းကစားတုန်းပါပဲ။ ဘယ်သူ့ဘယ်သူမှ ရှက်ရမှန်းတောင် မသိပါ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်လက်ဆွဲပြီး ပြေးလို့လွှားလို့ကောင်းတုန်းရှိပါသေးတယ်။ ဒီဘက်ခေတ်မှာတော့ ကလေးတွေဟာ ငါးတန်းလောက်အရွယ်ကစလို့ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်အပေါ်မှာ ရှက်စိတ်ဝင်နေပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့လေးငါးနှစ်က ဖြစ်ရပ်လေးကို ပြန်ဖောက်သည်ချရရင် ပိုကောင်းမယ်ထင်ပါတယ်။\nအဲဒီအချိန်က မူလတန်း၊ အလယ်တန်းကျောင်းသားတွေကို ကိုယ်က နွေရာသီမှာ အခြေခံအင်္ဂလိပ်သဒ္ဒါကို အခမဲ့ပညာဒါနအဖြစ်သင်ပေးပါတယ်။ လေးတန်းကစလို့ ခုနစ်တန်းရှစ်တန်းအရွယ်လေးတွေပါပါတယ်။ အဲဒီလိုသင်ပေးလိုက်တဲ့ လေးတန်းကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်က ကျောင်းဖွင့်တော့ ငါးတန်းကျောင်းသူကြီးဖြစ်ပြီပေါ့။ ဒါနဲ့ တစ်ရက်မှာ အဲဒီငါးတန်းကျောင်းသူကြီးနဲ့ ကိုယ်နဲ့ လမ်းမှာဆုံကြတော့ ကိုယ်က ကိုယ့်တပည့်ကို နှုတ်ဆက်မိပါတယ်။ အဲဒီမှာ ခေါင်းကြီးရတော့တာပါပဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် အဲဒီတပည့် ပိစိကွေးလေးက ဆရာနဲ့စကားပြောရတာတောင် ရှက်ပြီး အပျိုကြီးစတိုင်ဖမ်းနေတာ သွားတွေ့ရလို့ပါပဲ။ တကယ်ဆို ဒီအတန်းလေးတွေဆိုတာ ရိုးရိုးသားသားဖြုဖြူစင်စင်နဲ့ ချစ်စရာကောင်းနေရမှာပါ။ အခုတော့...\nဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရလဲဆိုရင် ကလေးတွေကို အရွယ်မရောက်ခင်မှာ မိဘတွေက အလှပြင်ပေးလွန်းလို့ပါပဲ။ သုံးလေးတန်းအရွယ် သမီးဖြစ်သူကို အပျိုကြီးတွေ ဆင်သလိုဆင်ပေးမှတော့ဖြင့် ဒီကလေးဟာ မြန်မြန်အပျိုဖြစ်ပါလေရော။ ပိုဆိုးတာက ကျောင်းတွေမှာ ငါးတန်းကစလို့ ရင်ဖုံးအကျီင်္ဝတ်ခိုင်းတာပါပဲ။ ရင်ဖုံးဝတ်လိုက်တဲ့ကလေးဟာ သူ့ကိုယ်သူ အပျိုလို့ထင်သွားပါတော့တယ်။ ဆေးပညာအရပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စိတ်ပညာသဘောအရဖြစ်ဖြစ် ကြီးကောင်ဝင်မှုကို အကျိုးသက်ရောက်စေတဲ့ အရာတွေမှာ အ၀တ်အစား၊ ပတ်ဝန်းကျင်စတာတွေ ပါပါတယ်။ ငါးတန်းနဲ့ အပျိုဖြစ်တဲ့ကလေးတစ်ယောက်ဟာ ရှစ်တန်းမှာ ရည်းစားထားတာ သိပ်တော့မထူးဆန်းတော့ပါ။ ရင်ဖုံးလေးနဲ့ ကြည့်လို့လှရုံတစ်ချက်တည်းနဲ့ ကလေးတွေ အရွယ်အမြန်ရောက်ကုန်ကြတာ မထိုက်တန်ပါ။ ဆင်ခြင်ပေးနိုင်ရင် ကောင်းပါလိမ့်မယ်...\n(၂) ကိုရီးယားဇာတ်ကားတွေ ခေတ်စားလွန်းခြင်း\nဒီဘက်ခေတ်က ကိုရီးယားမှ ကိုရီးယားဖြစ်နေတာ လွန်လွန်းပါတယ်။ တကယ်လို့များ ကိုရီးယားက မြန်မာနိုင်ငံကို လာသိမ်းမယ်ဆိုရင် ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ ပေးကြမယ်ထင်ရပါတယ်။ “အိုပါး”ချင်း မိုးမွှန်အောင်ခေါ်ပြီး ကိုရီးယားကို အပြေးကလေး လင်တော်ချင်သူတွေကလည်း အများသားဖြစ်နေတယ် မဟုတ်လား။ ကိုရီးယားကားနှစ်ကား၊ သုံးကားတော့ကြည့်ဖူးပါတယ်။ ရည်းစားထားတာရယ်၊ ဆေးရုံတက်တာရယ်၊ ထမင်းစားတာရယ်၊ ဆိုဂျုသောက်တာရယ်ပဲ တွေ့ရပါတယ်။ အ၀တ်အစား၊ အသုံးအဆောင် ကြော်ငြာနေတာ များတာပါပဲ။ အဆိုးဆုံးကတော့ တစ်ချစ်ထဲချစ်နေတာပါ။ တစ်ခါတစ်လေများ တစ်ယောက်ကတစ်ယောက်ကို ၀ိုင်းကြီးပတ်ပတ်ဒူဝေေ၀ လိုက်ကြိုက်နေလိုက်ချေပါသေးတယ်။\nဈေးပေါပေါရတဲ့ ကိုရီးယားကားတွေ များများကြည့်ပြီး ဘာရောဂါတွေဖြစ်ကုန်ကြသလဲဆိုရင် ယောက်ျားလေးတွေက ခပ်ပျော့ပျော့ ခပ်ခြောက်ခြောက်တွေဖြစ်ကုန်ကြပြီး မိန်းကလေးတွေက ရည်းစားတွေသူ့ထက်ငါထားကုန်ကြတာပါပဲ။ ကလေးတွေရည်းစားထားတာနဲ့ သူတို့နဲ့မဆိုင်ဘူးလို့ မပြောစေချင်ပါ။ ကိုယ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘ၀က အိမ်ဘေးကရှစ်တန်းကျောင်းသားလေးပြောတာ နားထောင်ကြည့်စေချင်ပါတယ်။\nတစ်ရက်မှာ အဲဒီကျောင်းသားလေးက ကိုယ့်ကိုပြောပါတယ်။ သူရည်းစားထားချင်ပါသတဲ့။ ကိုယ်လည်းခေါင်းကြီးသွားတာနဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်သလဲပေါ့၊ ကလေးက ကလေးလိုမနေချင်တာကို မေးကြည့်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ သူဘာပြန်ပြောသလဲဆိုတော့ အစ်ကိုရာတဲ့ အိမ်ကမြန်မာကားတွေ ငှားငှားကြည့်တော့ ဇာတ်ကားတွေထဲမှာ သူများတွေရည်းစားထားတာမြင်ပြီး သားလည်းအားကျလို့ပါတဲ့။ ကိုယ်တော်တော်လေး စဉ်းစားမိသွားပါတယ်။ ကြားပါများတော့ယဉ်၊ မြင်ပါများတော့ ရိုးဆိုတဲ့အတိုင်း နေ့ရှိသ၍ ရည်းစားထားတာ၊ ချစ်တာကြိုက်တာတွေ မြင်နေရတဲ့ မျိုးဆက်သစ် ကျောင်းသားအရွယ်လေးတွေဟာ ရည်းစားထားခြင်းကို အပြစ်လို့မမြင်ကြတော့ဘဲ ခပ်လွယ်လွယ်၊ အပျော်ကိစ္စလို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြပါတော့တယ်။\n(၃) မိမိကိုယ်မိမိ တန်ဖိုးထားမှု စံလွဲခြင်း\nတကယ်ဆို ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဟာ သူ့ပညာရေးဟာ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာဖြစ်တယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်ရမှာပါ။ ပညာရေးမှာ အောင်မြင်ခြင်းသည် သူ့ရဲ့အဓိက ရည်မှန်းချက်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားရမှာပါ။\nဒီခေတ်ကလေးတွေမှာ ဘာတွေသွားတွေ့သလဲဆိုရင် လူကြိုက်များခြင်း၊ စာလိုက်ပေးသူများခြင်းကို ဂုဏ်တစ်ခုလို့ ယူဆနေကြတာပါပဲ။ ဖြစ်သင့်တာက အဲဒီကိစ္စဟာ ဒီအရွယ်မှာ မဖြစ်သင့်သေးကြောင်း၊ ကြ်ိုက်တဲ့သူများခြင်းဟာ မထူးဆန်းတဲ့အကြောင်းပြောထားသင့်ပါတယ်။ ဒါဟာ သူ့အတွက် မက်လောက်စရာ ဂုဏ်သိက္ခာ မဟုတ်သေးတာကို သိအောင်လုပ်ပေးသင့်ပါတယ်။\nအခုတော့ ကလေးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘယ်မှာသွားရှာရမှန်း မသိဘဲဖြစ်နေပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ ဘာလဲမသိကြလို့ပါ။\n(၄) မိဘ၊ ဆရာတို့ထံမှ မေတ္တာတရားနှင့် ဂရုစိုက်မှုကို လုံလောက်အောင်မရခြင်း\nကျောင်းက ဆရာ၊ အိမ်ကမိဘတို့ရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို ပြည့်ပြည့်၀၀မရတဲ့ကျောင်းသားတွေဟာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ရည်းစားထားလေ့ရှိကြပါတယ်။ မေတ္တာအစစ်မရနိုင်လို့ မေတ္တာအတုကို ရှာတဲ့သဘောပါပဲ။ တစ်ချို့ကျတော့လည်း ရည်းစားများတာ စိတ်ဝင်စားတဲ့လူများတာကို ဂုဏ်ယူတတ်ပါသေးတယ်။ ဒါဟာ သဘာဝဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်သူမဆို ကိုယ့်ကို လှတယ်ပြောတာတော့ ကြိုက်ကြတာပါပဲ။ အမှားအမှန်ကို သေသေချာချာ မသုံးသပ်နိုင်သေးတဲ့ ကလေးအရွယ်မှာ ပိုဆိုးပါတယ်။ ဒါကြောင့်\nဆရာနဲ့၊ မ်ိဘတို့က ကလေးတွေရဲ့ အနေအထားကို အမြဲသတိရှိဖို့လိုပါတယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်တို့ရဲ့ သဘာဝကိုလည်း လိုအပ်သလို သိအောင်ပြောထားသင့်ပါတယ်။\n(၅) လုံလောက်သော ပညာပေးမှု မရခြင်း\nမိဘအများစုနဲ့ ဆရာအများစုက ကလေးတွေရည်းစားထားတာကို မကြိုက်ကြပါ။ မှန်ပါတယ်။ ဘယ်သူမှမကြိုက်ပါ။ ဒါဆိုရင် သူတို့ဘာလုပ်ကြပါသလဲ။ ရည်းစားထားမိတဲ့ ကလေးကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ယူဆပြီး ရိုက်နှက်ဆုံးမလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ အလွန်မှားပါတယ်။ မိဘနဲ့ ဆရာဆီက ရိုက်နှက်မှု၊ အပြစ်တင်ဆဲဆိုမှုတွေဟာ ကလေးကို သူ့ရည်းစားနဲ့ ပိုနီးစပ်အောင်၊ ပိုအားကိုးသွားအောင် လုပ်သလိုဖြစ်စေပါတယ်။ အားကိုးရာမရှိတော့ရင် မရှိရှိတာ အားကိုးတတ်တဲ့လူ့သဘာဝအရ အရွယ်မတိုင်ခင် အိမ်ကထွက်ပြေးပြီး အိမ်ထောင်ကျရတဲ့ အဖြစ်မျိုးတွေကြုံမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nအရိုးဆုံးနဲ့ အရှင်းဆုံးပြောရရင်တော့ ကလေးတွေကို စေတနာအပြည့်နဲ့ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်ဆိုရင် ဘယ်ကလေးမှ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ရည်းစားထားဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ပါ။\nတစ်ချို့မိဘတွေရှိပါတယ်။ သူတို့သမီးကို စာလိုက်ပေး၊ စကားလိုက်ပြောတဲ့ ကောင်လေးတွေကို ပါးစပ်နဲ့ရော ကိုယ်ထိလက်ရောက်ပါ ကျူးလွန်လေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒီတော့ ဘာအကျိုးရှိပါသလဲ။ သေချာတာတစ်ခုကတော့ အဲဒီလို လုပ်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကလေးကို အဲဒီကောင်လေးနဲ့ ပိုပြီးနီးစပ်အောင်လုပ်ပေးနေတာပါပဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် သနားတတ်တဲ့မိန်းကလေးသဘာဝအရ မိဘမောင်ဘွားတွေရဲ့ ကိုယ်ထိလက်ရောက်လုပ်ခံရတဲ့ ကောင်လေးကို မိန်းကလေးက သနားပြီး မေတ္တာသက်ဝင်သွားလေ့ရှိလို့ပါ။\nဖြစ်သင့်တာက ကလေးတွေ ကြီးကောင်ဝင်ကတည်းက ကျားသဘာဝ၊ မသဘာဝတွေကို နားလည်အောင်ပြောထားရပါမယ်။ ကိုယ်တို့ငယ်ငယ်က ကိုယ့်မေမေက မိန်းမတွေသဘာဝကို ပြောထားတော့ အကြောင်းသိနေပြီဖြစ်လို့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ကြုံတော့ ထူးပြီးရင်မခုန်တော့ပါ။ ဒီလိုပဲ ကိုယ့်ညီမကိုလည်း ကိုယ့်အဖေက ယောက်ျားတွေအကြောင်းကို ကြိုပြောထားပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်အကြောင်းကို သိသွားပြီး လက်တွေ့စူးစမ်းစရာမလိုတဲ့အတွက် ရည်းစားထားချင်စိတ် စောစောစီးစီးမပေါ်တော့ပါ။\nကလေးတွေ ကျောင်းသားအရွယ်မှာ ရည်းစားထားတော့ ဘာပြဿနာဖြစ်နိုင်လဲ...\nပြဿနာမှ တကယ့်ပြဿနာကြီးတွေ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီပြဿနာတွေက..\n(၁) ပညာရေးဘက်မှာ အာရုံစိုက်မှု ကျဆင်းခြင်း\nကျောင်းသားတစ်ယောက်မှာ ရည်းစားထားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရည်းစားထားချင်စိတ် ၀င်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ် ပထမဆင့်ကတော့ ကျောင်းစာကို အာရုံမစိုက်တော့တာပါပဲ။ ကျောင်းစာအစား အလှပြင်တာ၊ အပြင်ထွက်တာတွေကို ပိုပြီးအလေးပေးလာပါတော့တယ်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့အဓိက တာဝန်ဖြစ်တဲ့ ပညာရေးကို အာရုံစူးစိုက်မှု ကျဆင်းသွားခြင်းဟာ တကယ့်မဟာ ပြဿနာဖြစ်ပါတော့တယ်။\n(၂) အရွယ်မတိုင်ခင် အိမ်ထောင်ကျခြင်း\nရည်းစားထားတာချင်းတူပေမယ့် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ရည်းစားထားသူတွေမှာ စောစောစီးစီးအိမ်ထောင်ကျဖို့ အခွင့်အရေးပိုများပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် ကျောင်းသားအရွယ်မှာ ဘာကိုမဆိုမစူးစမ်းမဆင်ခြင်ဘဲ လုပ်တတ်တဲ့ဥာဉ်ကလေးတွေ ရှိတတ်တဲ့အပြင် မျိုးဆက်ပွားပညာရေးနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း အသိဥာဏ်ဖွံ့ဖြိုးမှု မရှိသေးတာကြောင့်ပါပဲ။ ကိုယ်တို့တိုင်းပြည်မှာ လိင်ပညာပေးဆိုတာ အခုထိနားစိမ်းနေဆဲပါ။ တကယ်တော့ လူရယ်လို့ဖြစ်လာရရင် ဒီကိစ္စတွေဟာ သဘာဝတရားတွေပဲမို့ င်္ကြီးကောင်ဝင်တာနဲ့ ကလေးတွေကို အသိထည့်ပေးဖို့ လိုကိုလိုအပ်ပါတယ်။ အခုတော့ မိဘရော၊ ဆရာရောက အဲဒီကိစ္စကို ရှက်စရာလို့ သဘောထားပြီး ကလေးတွေကို အသိမပေးဘဲထားလေ့ရှိတာကြောင့် ကလေးတွေမှာ အနေအထိုင်မှားသွားလို့ ဖြစ်တဲ့ပြဿနာကို မဖြေရှင်းတတ်တော့ဘဲ အိမ်ထောင်ပြုရတာမျိုးတွေ ဖြစ်လာပါတော့တယ်။\nအဲဒီလို အရွယ်မတိုင်ခင် အိမ်ထောင်ကျတဲ့ အတွဲတွေအနက်က အများစုဟာ ၃နှစ်အတွင်းမှာ ကွဲလေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင်လည်း ကလေးတစ်ယောက်ရတဲ့အခါ ကွဲလေ့ရှိပါတယ်။ ငယ်ရွယ်လွန်းတဲ့ မိဘအနေနဲ့ သားသမီးထိန်းသိမ်းမှု ပညာ၊ ဥာဏ်ရည် မဖွံ့ဖြိုးသေးတာကြောင့် မျိုးဆက်သစ်ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်ရင်သွေးငယ်လေးတွေမှာ အစစအရာရာ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ဒုက္ခတွေ့ရပါတော့တယ်။ တိုင်းပြည်ရဲ့ စာရိတ္တမဏ္ဍိုင်ပါ ကျဆင်းပါလိမ့်မယ်။ ပိုဆိုးတာက ကလေးရနေပေမယ့် အရွယ်လေးတွေက ပျော်ချင်ပါးချင်တဲ့ အရွယ်ဖြစ်နေတာကြောင့် ကလေးကို ထိန်းသိမ်းရတာ ၀န်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ ခံစားလာရတတ်ပြီး ကလေးဘ၀မှာ စိတ်ဒဏ်ရာတွေဖြစ်စေပါတယ်။ အဲဒီကလေးရဲ့ အနာဂတ်လည်း လှပမှာ မဟုတ်တော့ပါ။\n(၃) လိင်မှတစ်ဆင့် ကူးစက်တဲ့ရောဂါတွေ ပြန့်ပွားလွယ်ခြင်း\nကျောင်းသားအရွယ်ဆိုတာ ဘာမဆို လက်တည့်စမ်းချင်တဲ့အရွယ်ပါ။ ဒီခေတ်သမီးရည်းစားနဲ့ ကိုယ်တို့ခေတ်က သမီးရည်းစားတော်တော်ကို ကွာနေပါပြီ။ ကိုယ်တို့ခေတ်က ကိုယ့်ရည်းစားရဲ့လက်ကလေးကိုင်ဖို့တောင် တော်တော်သတ္တိမွေးရပေမယ့် ဒီခေတ်မှာတော့ အဲဒီအပရိက ကိစ္စလေးတွေဟာ ကလေးတွေအတွက် စာရင်းမ၀င်တဲ့ အသေးအဖွဲလေးတွေဖြစ်နေပါပြီ။ တချို့ဆိုရင် ကျောင်းသားအရွယ် သမီးရည်းစားဘ၀နဲ့ လင်မယားအရာမြောက်ပြီးသူတွေ တော်တော်များလာပါပြီ။\nလိင်ကိစ္စဆိုတာ အရွယ်မတိုင်ခင် အထမမြောက်သင့်တဲ့ အရာဖြစ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်တို့တိုင်းပြည်မှာပါ။ အနောက်တိုင်းမှာတော့ ပြဿနာမရှိပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် သူတို့ဆီက မိန်းကလေးတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု၊ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား စတာတွေမှာ ကိုယ်တို့ကလေးတွေလို မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တို့ကလေးတွေကတော့ မိဘအုပ်ထိမ်းမှုအောက်မှာ ရှိတဲ့အပြင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုလည်း နည်းကြတာမို့ စွဲလမ်းစေတတ်တဲ့ ဒီကိစ္စနဲ့ အရွယ်မရောက်ခင် ရင်းနှီးသွားရင် မိဘမောင်ဖွား အရှက်ရစရာတွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။\nနုနယ်တဲ့အရွယ်မှာ လိင်ကိစ္စကိုအာရုံဝင်စားသွားရင်တော့ Sexual transmitted disease(STD)ဆိုတဲ့ လိင်မှတစ်ဆင့် ဖြစ်ပွားစေတတ်သော ရောဂါတွေ ပြန့်ပွားမှုကို ထိန်းချုပ်ရာမှာ အခက်အခဲတွေတွေ့မှာမလွဲပါ။\nအဲဒီလောက်ဆိုရင် ကျောင်းသားအရွယ်မှာ ရည်းစားထားခြင်းဟာ ဘယ်လောက်အန္တရာယ်ကြီးတယ်ဆိုတာ သိလောက်ပါပြီ။ ဆောင်းပါးလည်း တော်တော်ရှည်နေပြီဖြစ်လို့ နိဂုံးချုပ်မှဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျောင်းသားတွေ အရွယ်မရောက်ခင် အိမ်ထောင်ရေးကို စိတ်မ၀င်စားအောင် ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ သုံကြရမယ်ဆိုတာကို နောက်ဆောင်းပါးတွေမှာ ထပ်တင်ပြပါဦးမယ်။\nမျိုးဆက်သစ်တို့ရဲ့ နုပျိုတဲ့စိတ်ဓာတ်အင်အားတွေနဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့အနာဂတ်ကို လှပအောင်တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ ၀ိုင်းဝန်းကူညီ ကြိုးစားပေးကြပါစို့လား။\nPosted by Han Kyi at 4:51:00 am No comments:\nအမျိုးအစား : သင်ထောက်ကူ\nစာမေးပွဲ . . . စာမေးပွဲ . . .\nဒီရက်ပတ်တွေမှာ အလုပ်အင်မတန်မှ များပါတယ်။ ကိုယ့်ကျောင်းသားတွေကို လစဉ်စာမေးပွဲစစ်တဲ့ သီတင်းပတ်ဖြစ်နေလို့ပါ။ လူရွှင်တော်တွေပြောတဲ့လေနဲ့ပြောရရင်တော့\nယားတာတောင်မကုတ်အားလို့ ထုံးတို့မှတ်ထားပြီး အားတဲ့နေ့မှ စုကုတ်ရတယ်လို့ပဲ ပြောရမယ်ထင်ပါတယ်။\nစာမေးပွဲမရှိပြန်ရင်လည်း ကျောင်းသားတွေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ စာမေးပွဲငယ်တွေနဲ့ကျင့်ပေးမှ သူတို့တွေ စာဘယ်လောက်ရနေတယ်၊ ဘယ်နေရာတွေမှာ အားနည်းနေတယ်ဆိုတာ သူတို့ကိုယ်တိုင်သိလာမှာပါ။ အရေးကြီးတာကလည်း သူတို့ကိုယ်တိုင်သိဖို့ဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာသိဖို့ဆိုတာက ဒုတိယဦးစားပေးပါ။ သူတို့သိမှ သူတို့ပြင်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာ့အလုပ်က ကျောင်းသားတွေသူတို့ အားနည်းချက်တွေကို မမြင်နိုင်ရင် မြင်အောင်ပြောပြပေးဖို့ပါပဲ။ နောက်တစ်ချက်က စာမေးပွဲတွေဖြေရင်းနဲ့မှ ဘယ်မေးခွန်းတွေက အမှတ်ဘယ်လိုရတယ်ဆိုတာကို သူတို့တွေ သဘောပေါက်လာမှာဖြစ်ပါတယ်။\nလတ်တလောအနေအထားအရတော့ ပညာရေးလောကမှာ စာမေးပွဲစံနစ်ဟာ ကျောင်းသားတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်လေ့ကျင့်ပေးတဲ့နေရာမှာ အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အကောင်းဆုံးလို့တော့လည်း မဆိုနိုင်သေးပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စာမေးပွဲစံနစ်ဟာ မေးခွန်းအပေါ်မှာ အားပြုထားတာဖြစ်လို့ မေးခွန်းအခြေအနေအရ အရည်အသွေးစံသတ်မှတ်ချက်တွေ ကွာခြားသွားနိုင်လို့ပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းသားတွေရဲ့ အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ဖို့ကြိုးစားတဲ့နေရာမှာ ကိုယ်တို့လည်း စာမေးပွဲစံနစ်ကိုပဲ အကောင်းလုပ်ပြီး သုံးနေရတုန်းပါ။\nတစ်ခုပြောစရာရှိတာက အများစုအနေနဲ့ ကျောင်းသားတွေကို စာမေးပွဲငယ်တွေနဲ့ လေကျင့်ပေးတဲ့နေရာမှာ အများစုရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က အတန်းတင်စာမေးပွဲကြီးအတွက် အထောက်အကူဖြစ်ဖို့ပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်ကတော့ အတန်းတင်စာမေးပွဲဆိုတာကို ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခါမှထည့်မထားပါ။ ရင်လည်းမခုန်ပါ။ ကိုယ့်ကျောင်းသားလေးတွေကို စာမေးပွဲငယ်တွေစစ်ရခြင်းရဲ့ရည်ရရွယ်ချက်က သူတို့တွေရဲ့ ခေါင်းထဲမှာကိုယ်ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ အသိတွေကို လက်တွေ့အခြေအနေမှာ ဘယ်လိုအသုံးချမလဲဆိုတာ လေ့ကျင့်ပေးတာပါ။ ကိုယ်က စာသင်တယ်ဆိုတာထက် သူတို့ဘ၀နေနည်းကို ပိုလို့ဦးစားပေးပြီးသင်ပေးတာပါ။ ဘယ်တော့မှလည်း ကိုယ်ဖြစ်စေချင်တဲ့ပုံစံထဲကို ကျောင်းသားတွေကို ရိုက်မထည့်ခဲ့ပါ။ သူတို့နဲ့သင့်တော်မယ့် သူတို့အတွက်ဖြစ်သင့်တဲ့ နည်းစံနစ်အတိုင်း၊ ပုံစံအတိုင်း ကိုယ်လိုက်လုပ်ပေးတာပါ။ ကိုယ့်အယူအဆကတော့ အဲဒါကပဲ ဆရာ့အလုပ်လို့ထင်ပါတယ်။\nစာမေးပွဲစစ်ရာမှာ တန်ဆေး၊ လွန်ဘေးလို့ အထက်မှာ ကိုယ်ပြောခဲ့ပါတယ်။ စာမေးပွဲများသွားရင်လည်း ကျောင်းသားတွေဆိုတာ ညည်းငွေ့သွားပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့အတွက် မထူးဆနုးတဲ့အရာ ဖြစ်သွားတာမို့ တန်ဖိုးထားမှု၊ အလေးထားမှုပါ လျော့သွားနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးရောက်သွားရင် စာမေးပွဲဟာ အရှုံးပေါ်သွားပါပြီ။ အချိန်တွေ၊ ငွေတွေ၊ စိုက်ထုတ်မှုတွေနဲ့ရင်းထားရတဲ့ စာမေးပွဲတစ်ခု အလဟဿဖြစ်သွားရင် တကယ်နှမြောဖို့ကောင်းပါတယ်။\nတန်ဆေးနဲ့ လွန်ဘေးကြားမှာ အလွှာပါးပါးလေးပဲ ရှိတာဖြစ်လို့ ကိုယ်တို့မှာ အတော်ကြီးကို သတိထားရပါတယ်။ စာမေးပွဲကို ကျောင်းသားတွေမကြောက်အောင်ကျင့်ပေးတာမှန်ပေမယ့် တန်ဖိုးမထားတဲ့အဆင့်ထိရောက်သွားဖို့ ရည်ရွယ်မထားတာကြောင့် စာမေးပွဲကို ကျောင်းသားတွေမရိုးအောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့လုပ်ရပါတော့တယ်။ တစ်ခါတစ်ခါပျော်စရာကောင်းအောင်တောင် လုပ်ပေးရပါသေးတယ်။ ပညာရေးလောကဆိုတာ ချဲ့ရင်ချဲ့သလောက်ကျယ်သလို၊ လုပ်ရင်လုပ်သလောက် အလုပ်များတာကြောင့် လစဉ်ပထမပတ်စာမေးပွဲကာလတိုင်းမှာ ကိုယ်တော့ယားတာတောင် မကုတ်အားပါလို့ပြောရပါလိမ့်မယ်။\nဒီဆောင်းပါးကိုတောင် ကျောင်းသားတွေစာမေးပွဲဖြေနေချိန်မှာ အချိန်လုပြီးရေးပါတယ်။ ညပိုင်းဆိုရင်လည်း မေးခွန်းထုတ်ရ၊ အဖြေလွှာစစ်ရနဲ့ နှစ်နာရီလောက်မှ အိပ်ရတာများပါတယ်။ အိပ်ရာထဲဝင်အိပ်ရင် မနက်ပိုင်းမှာ မနိုးမှာစိုးရတာကြောင့် ကုလားထိုင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်ရတာလည်း သိပ်တော့မနိပ်လှပါ။ ဒါပေမယ့် ဆရာဖြစ်နေမှတော့ အပင်ပန်းခံရမှာပေါ့လို့အားတင်းပြီး ကိုယ်စွမ်းဥာဏ်စွမ်း ရှိသလောက်တော့လည်း ကြိုးစားပါတယ်။\nကိုယ်ဆုံးဖြတ်ထားတာက စေတနာအပြည့်နဲ့ လုပ်နေနိုင်သမျှ ဒီလောကထဲမှာ ကိုယ်လုပ်မယ်။ တကယ်လို့ စေတနာမထားနိုင်တော့ဘူး၊ စေတနာ မသန့်တော့ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယူဆတဲ့နေ့ရောက်ရင်တော့ ပညာရေးလောကကို နှုတ်ဆက်ပါမယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် ဆရာအလုပ်ဆိုတဲ့ မွန်မြတ်သန့်စင်တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုကို တန်ဖိုးထားလေးစားလို့ပါ။\nဒီဆောင်းပါးကို ဆရာလုပ်တာ လွယ်ပါတယ် ၊\nဆရာတွေဟာ ငွေကိုလွယ်လွယ်ရနေကြပါတယ်လိူ့ထင်သူများအတွက် အထူးရည်ရွယ်ပြီးရေးပါတယ်...\nPosted by Han Kyi at 1:43:00 pm No comments:


ဆဋ္ဌမ ဂျော့ဘုရင် - ဝီကီပီးဒီးယား\n(ဆဋ္ဌမမြောက် ဂျော့ဘုရင် မှ ပြန်ညွှန်းထားသည်)\nဆဋ္ဌမမြောက်ဂျော့ဘုရင် (အဲလ်ဘတ် ဖရက်ဒရစ် အာသာ ဂျော့၊ ၁၄ ဒီဇင်ဘာ ၁၈၉၅ - ၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၅၂) သည် ယူနိုက်တက်ကင်းဒန်းနိုင်ငံ၏ ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၁၉၃၆ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာ ၁၁ ရက်နေ့မှစ၍ ကွယ်လွန်ချိန်အထိ ဗြိတိသျှ ဓနသယာယ နိုင်ငံများ၏ အဦးအစီ: ဖြစ်ခဲ့သည်။ အိန္ဒိယအင်ပါယာ၏ နောက်ဆုံးသခင် ဖြစ်သကဲ့သို့ ဓနသယာယအဖွဲ့၏ ပထမဆုံးအကြီးအကဲလည်း ဖြစ်သည်။\nဆဋ္ဌမမြောက် ဂျော့ ဘုရင်\nနှင့် ဗြိတိသျှ ဓနသယာယ နိုင်ငံများအဦးအစီး (ပိုမို၍...)\n၁၁ ဒီဇင်ဘာ ၁၉၃၆ – ၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၅၂\n၁၂ မေလ ၁၉၃၇\nအဌမမြောက် အက်ဒ်ဝပ် ဘုရင်\nဒုတိယမြောက် အယ်လိဇဘက် ဘုရင်မ\n(1895-12-14)၁၄ ဒီဇင်ဘာ၊ ၁၈၉၅\nယော့ခ်ကော့တစ်ဂျ်၊ ဆန်ဒရင်ဂမ်ကျေးလက်စံအိမ်၊ နော်ဖော့ခ်နယ်၊ အင်္ဂလန်ပြည်မြောက်ပိုင်း\n၆ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၉၅၂ (သက်တော် ၅၆ နှစ်)\nဆဲရင်းဟမ်း အိမ်တော်၊ နောဖော့ခ်၊ ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်း\n၁၅ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၉၅၂\nSt George's Chapel၊ ဝင်ဆာ ရဲတိုက်\nအဲလိဇဘက် ဘိုးဝက်စ် လီယွန် (m. ၁၉၂၃)\nအဲလ်ဘတ် ဖရက်ဒရစ်ခ် အာသာ ဂျော့\nဝင်ဆာ စံအိမ်တော် (၁၉၁၇ခုနှစ် မှ)\nSaxe-Coburg and Gotha (၁၉၁၇ခုနှစ် အထိ)\nဆဋ္ဌမ ဂျော့ဘုရင်၏ လက်မှတ်\nနန်းတက်ပြီးချိန်၌ အဲလ်ဘတ် ဟု လူသိများလာသော်လည်း မိသားစုတွင်းနှင့် ရင်းနှီးသူများက ဘာတီ ဟု ခေါ်ကြသည်။ အဘွားဖြစ်သူ ဝိတိုရိယဘုရင်မဘက်မှ မွေးဖွားလာကာ အဘိုးဖြစ်သူ အဲလ်ဘတ်၏ အမည်ကို ယူထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပဉ္စမမြောက်ဂျော့ဘုရင် ၏ ဒုတိယမြောက်သားဖြစ်သောကြောင့် ထီးနန်းဆက်ဆံရန် မမျှော်လင့်ဘဲ ငယ်ဘဝကို အစ်ကိုဖြစ်သူ အက်ဒ်ဝပ်၏ အရိပ်အောက်တွင် နေရသည်။ အရွယ်ရောက်သော် ရေကြောင်းကောလိပ်တက်ကာ ပထမကမ္ဘာစစ်အတွင်း တော်ဝင်ရေတပ်မတော်နှင့် တော်ဝင်လေတပ်မတော်တို့တွင် အမှုထမ်းသည်။ ၁၉၂၀ ခုနှစ်တွင် ယော့မြို့စား ဖြစ်လာသည်။ အဲလိဇဘတ် ဘိုဝီလီယွန် (Elizabeth Bowes-Lyon) နှင့် ၁၉၂၃ တွင်လက်ထက်ပြီး အဲလိဇဘတ်နှင့် မာဂရက်ဟူသော သမီးနှစ်ဦး ရခဲ့သည်။ ၁၉၂၀ နှစ်လယ်ပိုင်းတွင် ငယ်စဉ်က မဖျောက်နိုင်ခဲ့သည့် စကားထစ်ခြင်းကို ကုသနိုင်မည့်ကုထုံး တွေ့သည်။\nဖခင်နတ်ရွာစံပြီးနောက် ၁၉၃၆ ခုနှစ်တွင် အစ်ကိုဖြစ်သူက အဌမမြောက်အက်ဒ်ဝပ်ဘုရင် အဖြစ် နန်းတက်သည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင်ပင် အမေရိကန်လူမျိုး မုဆိုးမ ဝဲလစ် ဆင်ပဆန် အား လက်ထပ်လိုကြောင်း ပြောသည်။ ဗြိတိသျှ ဝန်ကြီးချုပ် စတန်လေ ဘဲ့ဝင်း (Stanley Baldwin) က နိုင်ငံရေးနှင့် ဘာသာရေးကန့်သတ်ချက်တို့ကြောင့် ထိုသို့မလုပ်သင့်ကြောင်း အကြံပေးသည်။ ဆင်ပဆန်အားလက်ထပ်ရန် အက်ဒ်ဝပ်က နန်းစွန့်သွားသောအခါ ဝင်ဆာအိမ်တော် (House of Windsor) ၏ တတိယမြောက်ထီးနန်းဆက်ခံသူအဖြစ် ဂျော့က သရဖူဆောင်းခွင့်ရသည်။\nဂျော့ အုပ်ချုပ်စဉ်ကာလသည် ဗြိတိသျှအင်ပါယာ ပြိုကွဲစပြုနေပြီး ဓနသယာယနိုင်ငံဟူ၍ ဖွဲ့စည်းရန် အရှိန်ယူစဉ်ကာလ ဖြစ်သည်။ ဂျော့ နန်းတက်ချိန်တွင် အိုင်းရစ်လွတ်လပ်သောပြည်နယ်၏ပါလီမန်က တိုင်းပြည်၏ဖွဲ့စည်းပုံတွင် ဘုရင်ပါဝင်မှုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ နောက်တစ်နှစ်တွင် အိုင်းရစ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံသစ်ရေးကာ ပြည်နယ်၏အမည်ကို အိုင်ယာလန်ဟုပြောင်းပြီး သမ္မတရုံးသစ် ဖွင့်သည်။ ၁၉၃၉ ခုနှစ်တွင် အိုင်ယာလန်မပါသည့် ဓနသယာယနိုင်ငံများနှင့် နာဇီဂျာမနီတို့ စစ်ဖြစ်သည်။ ၁၉၄၀ တွင် အီတလီ၊ ၁၉၄၁ တွင် ဂျပန်တို့ စစ်အတွင်း အသီးသီးပါဝင်လာသည်။ ၁၉၄၅ တွင် ဗြိတိန်နှင့် အပေါင်းအပါများက စစ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဆိုဗီယက်နှင့် အမေရိကန်တို့ ကမ္ဘာ့ရှေ့တန်းသို့ရောက်လာကာ ဗြိတိသျှအင်ပါယာမှာ တဖြည်းဖြည်းမှေးမှိန်လာသည်။ ၁၉၄၇ တွင် အိန္ဒိယနှင့် ပါကစ္စတန်တို့အား လွတ်လပ်ရေးပေးသော်လည်း ဂျော့မှာ ဘုရင်အဖြစ် ဆက်ရှိနေသည်။ ၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ ဇွန်လရောက်မှသာ အိန္ဒိယအင်ပါယာဟူသောအမည်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။ ၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် ဓနသယာယနိုင်ငံများမှထွက်ကာ သီးခြားသမ္မတနိုင်ငံအဖြစ် အိုင်ယာလန်က ကြေညာသည်။ နောက်တစ်နှစ်တွင် အိန္ဒိယကလည်း သမ္မတနိုင်ငံဖြစ်လာသည်။ ဂျော့က ဓနသဟာယနိုင်ငံများအကြီ:အကဲဟူသောအမည်ကို ပြောင်းလဲသုံးစွဲသည်။ နောက်ပိုင်းနန်းစံနှစ်များမှာ ကျန်းမာရေးပြဿနာများနှင့် ရှုပ်ထွေးနေပြီး နတ်ရွာစံသော် သမီးကြီး ဒုတိယမြောက်အဲလိဇဘတ်ဘုရင်မ က နန်းတက်သည်။\n၂ စစ်မှုထမ်းကာလ နှင့် ပညာရေး\n၄ စိတ်မပါ့တပါ ရာဇပုလ္လင်အရိုက်အရာ\n၅ အစောပိုင်း ထီးနန်းစိုးစံစဉ်ကာလ\n၇ အင်ပါယာနိုင်ငံကြီးမှ ဓနသဟာယနိုင်ငံများကွဲထွက်ခြင်း\n၈ နာမကျန်းဖြစ်မှု နှင့် ကွယ်လွန်ခြင်း\n၉ ဂျော့ဘုရင်(၆)၏ ထင်ရှားသောအမွေအနှစ်များ\n၁၀ ဘွဲ့တံဆိပ်၊အမည်နာမ၊ဂုဏ်ပြုမှုများ နှင့် အမှတ်တံဆိပ်သင်္ကေတ\n၁၀.၁ ဘွဲ့ နှင့် အမည်နာမ\nဘုရင်လေးပါး: အက်ဒ်ဝပ် VII (ညာအစွန်)၊ သားတော်ဝေလမင်းသား ဂျော့(နောင်တွင် ဂျော့ V) (ဘယ်အစွန်)နှင့် မြေးတော်များ အက်ဒ်ဝပ် (နောင်တွင် အက်ဒ်ဝပ် VIII) (နောက်)၊ နှင့် အဲလ်ဘက် (နောင်တွင် ဂျော့ VI (ရှေ့), c. 1908\nဂျော့ဘုရင်ဖြစ်လာမည့်သူကို ၎င်း၏ဘွားတော်ဝိတိုရိယဘုရင်မနန်းစိုးစံတော်မူနေစဉ်အချိန်အင်္ဂလန်ပြည်မြောက်ပိုင်း နော်ဖော့ခ်နယ်၊ ဆန်ဒရင်ဂမ်ကျေးလက်စံအိမ်တွဲရှိ ယော့ခ်ကော့တစ်ဂျ် (York Cottage)စံအိမ်၌ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ (အဘွား၊ဘွားတော် နှင့် အဖွားမရောထွေးပါစေနှင့်၊ အဘွား>အဖွား>အမေ)။ ခမည်းတော်မှာ ယော့ခ်နယ်စား မင်းသားဂျော့ (နောင်တွင် ပဉ္စမမြောက်ဂျော့ဘုရင်)ဖြစ်၍ ၎င်းသည် ဝေလမင်းသားနှင့် မင်းသမီး( နောင်တွင် သတ္တမမြောက်အက်ဒ်ဝပ်ဘုရင် နှင့် မိဖုရားအလက်ဇန်းဒြား)တို့၏ ဒုတိယမြောက်သား (သို့) အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သောသားများအနက်အကြီးဆုံးလည်းဖြစ်ပေသည်။ မယ်တော်မှာ ယော့ခ်နယ်စားကတော် (နောင်တွင် မိဖုရားမယ်ရီ)ဖြစ်၍ တက်ခ်မြို့စား နှင့် မြို့စားကတော်တို့၏ အကြီးဆုံးနှင့် တစ်ဦးတည်းသောသမီးလည်းဖြစ်သည်။ မွေးနေ့ (၁၄-ဒီဇင်ဘာ-၁၈၉၅) သည် ၎င်း၏ဘိုးတော် ကြင်ယာတော်မင်းသားကြီး အဲလ်ဘက်နတ်ရွာစံနှစ် (၃၄)နှစ်ပတ်လည်နေ့လယ်းဖြစ်သည်။ ထိုကြင်ယာတော်မင်းသားကြီး၏ ကျန်ရစ်သူ ဘုရင်မကြီး ဝိတိုရိယခမျာ ကလေးမွေးဖွားသည့် သတင်းကို မည်သို့မည်ပုံလက်ခံရမည်လဲဟု မချင့်မရဲဖြစ်နေသဖြင့် ဝေလမင်းသား(အဖိုး)မှ ကလေးဖခင်ယော့ခ်မြို့စားဆီသို့စာရေးသည်။ စာတွင် ဘုရင်မကြီး အတော်လေး စိတ်ဖိစီးနေခဲ့သည်ဟူ၍ဖြစ်၏။ နှစ်ရက်အကြာ စာဆက်ရေးခဲ့ပြန်သည်။ ထိုစာပါစကားမှာ : " မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဘုရင်မကြီးကို ကလေးအတွက် အဲလ်ဘက်ဆိုတဲ့နာမည် အဆိုပြုလိုက်ရင် သူ့ကိုကျေနပ်ဝမ်းမြောက်စေနိုင်မယ်လို့ တို့များထင်မိတယ်ကွာ"ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးကို ထိုနာမည်အဆိုပြုခြင်းသည် ဘုရင်မကြီး၏သောကကိုပြေလျော့စေ၍ ယော့ခ်မြို့စားဆီသို့ ဘုရင်မကြီးစာပြန်၏။ " ဒီလိုဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းတဲ့နေ့ရက်မှာမွေးလာတဲ့ မြစ်တော်လေးကို တွေ့ရဖို့ တယ်များတောင်စိတ်မရှည်ချင်တော့ဘူး။ တကယ့်ကိုအရေးပါအရာရောက်စံပြုထိုက်တဲ့ အဲဒီအမည်နာမနဲ့သာ တို့များမြစ်တော်လေးကိုခေါ်မယ်ဆိုရင် သူဟာပိုပြီးတောင်ချစ်စရာကောင်းပေဦးမှာ" နောက်ဆက်လက်၍ သုံးလအကြာ၌ ဆန်ဒရင်ဂမ်အနီး စိန့်မေရီ မက်ဒလင်းချပ်ကျောင်းတော်တွင် (St Mary Magdalene Church, Sandringham) အဲလ်ဘက် ဖရက်ဒရစ် အာသာ ဂျော့ (Albert Frederick Arthur George) အမည်ဖြင့် ရေဖျန်းမင်္ဂလာပြုခဲ့ကြသည်။[မှတ်စု ၁] မိသားစုအတွင်းတွင် ဂျော့ကို ဘာတီဟု ချစ်စနိုးဖြင့်ခေါ်ကြသည်။  မယ်တော်ဘက်မှ အဖွားဖြစ်သူ တက်ခ်မြို့စားကတော်ကြီးက ကလေးအား အဲလ်ဘက်ဆိုသည့်ပထမနာမည်ပေးထားသည်ကို သဘောမတွေ့ပေ။ "မကြိုက်လှတဲ့ အဲဒီနာမည်စာလုံးနေရာမှာ နောက်ဆုံးက ဂျော့ ဆိုတဲ့နာမည်ကအစားဝင်နေရာယူနိုင်ပါစေကြောင်း မျှော်လင့်လျှက်" ဟုနိမိတ်ဆန်ဆန်စာရေးသားခဲ့သည်။  အဲလ်ဘက်မှာ နန်းရဖို့တန်းစီမည်ဆိုပါက သူ၏အဖိုး၊ဖခင်၊အကိုအက်ဒ်ဝပ် စသဖြင့် စတ္တုတ္ထနေရာ၌သာရှိ၏။\nမကြာခဏဆိုသလိုချူချာတတ်ကာ "မျက်ရည်လည်းလွယ် ကြောက်လည်းကြောက်တတ်သူ"ဟု ဖော်ပြကြသည်။ နိစ္စဒူဝကလေးကိစ္စအတွက် မိဘများမှာ တော်ဝင်အထက်တန်းလွှာတို့ဓလေ့အတိုင်း ဝင်ပါလေ့မရှိရပါ။ ကလေးဖြစ်သူမှာ နှစ်အတော်ကြာ စကားထစ်ထစ်အအဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ဘယ်သန်ဖြစ်သော်လည်း အတင်းအဓမ္မ ညာဖြင့်စာရေးစေသည်။ နာတာရှည်အစာအိမ်ရောဂါခံစားရပြီး ဒူးဆစ်မှနေ၍အောက်ပိုင်းခြေထောက်မှာပုံမှန်မဟုတ်ပဲ အနည်းငယ်အပြင်သို့ ကားထွက်နေသောကြောင့် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်စေရန် နာကျင်စေသော ပတ်တီးကျပ်ကြီးများစည်းထားရ၏။\nဝိတိုရိယဘုရင်မကြီးမှာ ၁၉၀၁ ဇန်နဝါရီ ၂၂တွင် ကံကုန်တော်မူ၍ ဝေလမင်းသားမှာ သတ္တမမြောက် အက်ဒ်ဝပ်ဘုရင်ဖြင့် ထီးနန်းဆက်ခံသည်။ ယခုဆိုလျှင် ဖခင်နှင့် အကိုပြီးလျှင် တတိယမြောက်နန်းဆက်ခံမည့်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။\nစစ်မှုထမ်းကာလ နှင့် ပညာရေးပြင်ဆင်\n၁၉၀၉မှစ၍ အဲလ်ဘတ်မှာ ဗိုလ်လောင်းအဖြစ် အော့စ်ဘွန်းရှိ တော်ဝင်ရေကြောင်းကောလိပ်သို့ (the Royal Naval College, Osborne)တက်ရောက်ကာ ၁၉၁၁တွင် နောက်ဆုံးအတန်းတင်စာမေးပွဲ၌ အောက်ဆုံးအဆင့်သာရခဲ့၏။( မှတ်ချက် - ဗိုလ်လောင်းများသည်ထိုစဉ်က အသက်(၁၃)နှစ်ပြည့်လျှင် အော့စ်ဘွန်းတော်ဝင်ရေကြောင်းကောလိပ်သို့ (၂)နှစ်သင်တန်းအရင်ဦးစွာတက်ရောက်ရသည်။) သို့သော်လည်း ဒါ့မောက်ရှိ တော်ဝင်ရေကြောင်းကောလိပ်သို့(the Royal Naval College, Dartmouth)ဆက်လက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့၏။ အဖိုးဖြစ်သူ အက်ဒ်ဝပ် (၇) ဆုံးပါးသောအခါ ဖခင်မှာ ဂျော့ဘုရင်(၅) ဖြစ်လာ၍ ၎င်းကား ဝေလမင်းသားဖြစ်ခဲ့၏။ နန်းစဉ်ဆက်ခံမှု တွက်လျှင် ဒုတိယမြောက်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာခဲ့၏။\n၁၉၁၃၏ ပထမနှစ်ဝက်ကို HMS Cumberland လေ့ကျင့်ရေးသင်္ဘောဖြင့် ဝက်စ်အင်ဒီးစ် (the West Indies) ဒေသနှင့် ကနေဒါအရှေ့ကမ်းရိုးတန်းတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့၏။ ၁၉၁၃ စက်တင်ဘာ ၁၅ HMS Collingwoodသင်္ဘောတွင် ရေတပ်ဗိုလ်လောင်းရာထူးရသည်။ ထို့နောက် မြေထဲပင်လယ်ပြင်၌(Mediterranean)သုံးလကြာမြင့်ခဲ့သည်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဘက်အရာရှိများက သူ့ကို မစ္စတာ ဂျွန်ဆင်ဟု နာမည်ပြောင်ပေးခဲ့ကြသည်။  တာဝန်အပြီးတစ်နှစ်ကြာသော် ပထမကမ္ဘာစစ်တွင် ၎င်း၏တာဝန်များကိုထမ်းဆောင်ခဲ့ကာ ဂျတ်လန်းတိုက်ပွဲ - Battle of Jutland (31 May – 1 June 1916)တွင် Collingwoodသင်္ဘောအမြောက်ကိုင်တွယ်ရသူအဖြစ် စစ်ရေးဆိုင်ရာထုတ်ပြန်ချက်တွင်ဖော်ပြခဲ့၏။ အဆိုပါတိုက်ပွဲမှာ ဂျာမဏီရေတပ်နှင့်ရင်ဆိုင်ရပြီး အကြီးမားဆုံးရေတပ်တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုဖြစ်ကာ အနိုင်အရှုံးမသဲကွဲသောတိုက်ပွဲလည်းဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်တွင် အူသိမ်ပိုင်း၌အနာဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းမာရေးချို့ယွင်းကာ စစ်ပွဲများနှင့် မတွေ့ကြုံရတော့ပေ။ ရောဂါကို၁၉၁၇ နိုဝင်ဘာ၌ခွဲစိတ်ခဲသည်။ \nခရန်းဝဲလ်(Cranwell)လေတပ်စခန်း၌ တော်ဝင်ရေတပ်မတော်၏ လေကြောင်းဝန်ဆောင်မှုတည်ဆောက်ခြင်း (သင်္ဘောတွင် လေယာဉ် တင်/ပျံသန်း/ရပ်နား စသည့်လုပ်ငန်း)အတွက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် ၁၉၁၈ ဖေဖော်ဝါရီတွင် ခန့်အပ်တာဝင်ပေးခြင်းခံရသည်။  ထိုလုပ်ငန်းတည်ဆောက်မှုနှင့်အတူ နှစ်လကြာပြီးနောက် တော်ဝင်ရေတပ်ဌာနမှ လေတပ်ဝန်ကြီးဌာနသို့ တာဝန်လွှဲပြောင်းခန့်အပ်နိုင်ပြီး အဲလ်ဘတ်ကိုလည်း ရေတပ်မှ တော်ဝင်လေတပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ပေးခဲ့၏။ ၁၉၁၈ ဩဂုတ်လထိ ၎င်းရာထူးမှာ ခရန်းဝဲလ်လေတပ်စခန်း လေကြောင်းအစုဖွဲ့ငယ်တပ်၏ နံပါတ်လေးအဆင့်ရှိသောအရာရှိဖြစ်၏။ ယင်းကာလမတိုင်မီတွင်ပင်လယ်ကမ်းဘေးမြို့လေးဖြစ်သော စိန့်လီယိုနာ့ဒ်၌(St Leonards-on-Sea)တော်ဝင်လေကြောင်းအတတ်သင်ဗိုလ်လောင်းသင်တန်းကျောင်း၌ တာဝန်ကျ၍ (၂)ပတ်သင်တန်းပြီးမြောက်ခဲ့ကာ ဗိုလ်လောင်းလေကြောင်းအစုဖွဲ့ငယ်တပ်ကို ဦးစီးခဲ့ရသည်။  တော်ဝင်မိသားစုထဲမှ ပထမဆုံး အရည်အခြင်းပြည့်ဝသောလေယာဉ်မှူးတစ်ဦးလည်းဖြစ်လာခဲ့လေသည်။\nအဲလ်ဘတ်မှာကား စစ်ကြီးဖြစ်ပွားနေစဉ် ဥရောပတိုက်မကြီးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ချင်နေမိသည်။ သူအဖို့ လေတပ်စစ်ဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ထရန်ချာ့ဒ်( General Trenchard)၏ လက်အောက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရသည်မှာစိတ်ကျေနပ်ဖွယ်ရာပင်။ အောက်တိုဘာ ၂၃ ၌ ရေလက်ကြားကိုဖြတ်သန်းကာ အော်တနီအုပ်ချုပ်ရေးဒေသသို့(Autigny)(ပြင်သစ်မြောက်ပိုင်း နော်မန်ဒီနယ်မြေ)ပျံသန်းခဲ့သည်။ စစ်ကြီးပြီးခါနီးရင်သတ္တပတ်များ၌ ပြင်သစ်နိုင်ငံ နန်စီမြို့ လွတ်လပ်သောလေတပ်မတော်ရုံးချုပ် (RAF's independent Air Force)တွင်ဝန်ထမ်းအဖြစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သေးသည်။ ၁၉၁၈ နိုဝင်ဘာတွင် ထိုလွတ်လပ်သောလေတပ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး ဥရောပတိုက်တွင် တော်ဝင်လေတပ်မတော်အရာရှိအဖြစ်နှစ်လကြာ ဆက်လက်တာဝန်ယူကာ ဗြိတိန်သို့ ပြန်တာဝန်ကျခဲ့၏။ နိုဝင်ဘာ ၂၂ရက်နေ့ ဘယ်လ်ဂျီယံဘုရင် ဘရပ်ဆဲလ်မြို့သို့ ပြည်တော်ပြန်ဝင်သည့်အခမ်းအနားတွင် ဘယ်လ်ဂျီယမ်ဘုရင်အဲလ်ဗတ် (၁)King Albert Iနှင့်အတူရှိနေခဲ့သည်။ ၁၉၁၉တွင် ဇူလိုင် ၃၁တွင် RAF လေယာဉ်မှူးအဖြစ်အရည်အသွေးပြည့်မီသဖြင့် နောက်တစ်ရက်၌ လေတပ်အစုဖွဲ့ငယ်ခေါင်းဆောင်ရာထူးတိုးပေးခဲ့သည်။ \n၁၉၁၉ အောက်တိုဘာ၌ သမိုင်း၊စီးပွားရေး နှင့် မြူနီစပယ် ပညာရပ်များကို ကိန်းဘရစ်တက္ကသိုလ် ထရစ်နတီကောလိပ်တွင် တစ်နှစ်ခန့်တက်ရောက်ခဲ့ကာ သမိုင်းပညာရှင် R.V Laurence မှာ ၎င်း၏လမ်းညွှန်ဆရာပင်ဖြစ်သည်။  ၁၉၂၀ ဇွန်လ လေးရက်သည် အဲလ်ဘတ်ကို ယော့ခ်မြို့စားကြီး၊ အင်ဗနက်မြို့စား၊ ကစ်လားနီမြို့အရှင်စသည့်ဘွဲ့တံဆိပ်များ(Duke of York, Earl of Inverness and Baron Killarney) ချီးမြင့်ခဲ့သောနေ့ရက်လည်းဖြစ်သည်။ (မှတ်ချက်။ ။ အင်္ဂလိပ်နန်းတွင်းတွင် မှူးမတ်၊သူကောင်းပြုရာတွင် မြင့်ရာမှ နိမ့်ရာသို့ ဤအတိုင်းဘွဲ့ပေးကြသည်။ Duke, Marquess, Earl, Viscount, Baron)  သူသည်နန်းတွင်းတာဝန်ဝတ္တရားများကို ပို၍စတင်ထမ်းဆောင်လာခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကိုကိုယ်စားပြုကာ သတ္တုတွင်းများ၊စက်ရုံများ၊ရထားလမ်းဆုံတွဲရုံများသို့လှည့်လည်သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းများမှနာမည်အသစ်တစ်ခုရလာသည်။ နာမည်မှာ စက်မှုမင်းသားဟူ၍ပင်။  နဂိုအခံ ရှက်တတ်ကြောက်တတ်မှုနှင့်အတူ စကားထစ်ခြင်း ထိုအပေါ် ရှက်စိတ်ဝင်မှုများက ၎င်း၏အကို အက်ဒ်ဝပ်လောက် အထင်မြင်မကောင်းလှချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ်ကာယပိုင်းဆိုင်ရာတက်တက်ကြွကြွရှိတတ်၍ တန်းနစ် ကစားရခြင်းကို ခုံမင်သည်။ ၁၉၂၆ ဝယ် ဝင်ဘယ်လ်ဒမ် ချန်ပီယံရှစ်ပ်ပွဲ၌ လူဝီဂရေ့နှင့်ကစားကာ ပထမပွဲစဉ်တွင်ရှုံးခဲ့ရသည်။  အလုပ်ခွင်အနေအထားများတိုးတက်ကောင်းမွန်စေရန်အားထုတ်၍ စက်မှုလုပ်သားအရေးအရာအဖွဲ့အစည်းတွင် ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၁၉၂၁ နှင့် ၁၉၃၉နှစ်ကာလများကြား၌ အမျိုးသား(အငယ်တန်း)များအတွက် နှစ်စဉ်နွေရာသီစခန်းသွင်းလေ့ကျင့်ခြင်းများတွင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပါဝင်ခဲ့ကာ မတူညီသောလူမှုအသိုက်အမြုံများမှ ထိုလုလင်ကောင်ကလေးများကို တညီတညွတ်တည်းဖြစ်စေခဲ့လေသည်။ \nတော်ဝင်သွေးအချင်းချင်းလက်ထပ်ရန် အချိန်ကျပြီဆိုလျှင် အဲလ်ဘတ်မှာ အများနှင့်မတူ တမူထူးကဲစွာဖြင့် မိမိဇနီးဖြစ်မည့်သူကို ရွေးချယ်ရန်လွတ်လပ်မှုအတော်ပင်ရခဲ့လေသည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်က ၎င်းကို ယောခ်မြို့စားခန့်အပ်မည်ဟူသော ကတိကဝတ်နှင့်အတူ အဲလ်ဘတ်ကို ခေတ်ဆန်ဆန်နေတတ်ထိုင်တတ်သော ဩစတေးလျှသူ လဗ်ဘရာ (Loughborough) မြို့စားကတော် ထိုအိမ်ထောင်ရှိအမျိုးသမီးနှင့်တွေ့ဆုံပတ်သတ်ခြင်းကိုရပ်တန့်ရန် တိုက်တွန်းခြင်းကိုလက်ခံသောအခါ သူမအပေါ်အရူးမူးစွဲလမ်းမှုဇာတ်လမ်း ၁၉၂၀ ဧပြီ၌ တစ်ခန်းရပ်ခဲ့သည်။  ထိုနှစ်တွင် စထရပ်မော နှင့် ကင်းဟောန်မြို့စားနှင့် မြို့စားကတော်၏ (Strathmore and Kinghorne)တို့၏ အထွေးဆုံးသမီး လေဒီအဲလိဇဘက် ဘိုးဝက်စ် လီယွန်နှင့် ကလေးဘဝကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး လက်ထပ်ရန်လည်းဆုံဖြတ်ခဲ့သည်။  ၁၉၂၁၊၁၉၂၂တွင် အများပြောချက်အရ သူမသည် လက်ထပ်ရန် ကမ်းလှမ်းချက်ကို နှစ်ကြိမ်ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တော်ဝင်မိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်ရန် စတေးမှုမလုပ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။  လေဒီအဲလိဇဘက်၏မိခင် ပြောဆိုချက်များမှာ မိဖုရားရွေးချယ်မှုက အဲလ်ဘတ်ကို ကောင်းစားစေမည် သို့တည်းမဟုတ် ဆိုးဝါးစေမည်။ ဇွဲနပဲနှင့် အတော်ကြာကြာ လူပျိုလှည့်ပြီးနောက် အဲလိဇဘက်က လက်ထပ်ရန်သဘောတူခဲ့သည်။ \nဝက်စ်မင်စတာဘုရားရှိခိုးကျောင်းတော်ကြီး၌ ၁၉၂၃ ဧပြီ ၂၆တွင် လက်ထပ်ကြသည်။ အဲလ်ဘတ်၏ တော်ဝင်သွေးမဟုတ်သူကို လက်ထပ်ခြင်းသည် ပို၍ခေတ်မီသောအပြုအမူဟု ယူဆကြလေသည်။  ထိုစဉ်က အသစ်တည်ထောင်ထားသော BBCက ထိုမင်္ဂလာပွဲကို မှတ်တမ်းတင်၍ ရေဒီယိုအစီအစဉ်တွင် လွှင့်ချင်သော်လည်း အက်ဗေးချပ်တာခေါ် ဘုန်းတော်ကြီးအဖွဲ့မှ ဗီတီုသုံးကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ (ထိုဂိုဏ်းထောက်မှ ဘုန်းတော်ကြီး ဟားဘာ့အက်ဒ်ဝပ်ရိုင်းလ် (Herbert Edward Ryle)မှ ကြိုဆိုထောက်ခံသည်။) \n၁၉၂၇ ဘရစ်စဘိန်းမြို့၊ အီးဂဲလ်ဖန်း ရေ့ကော့စ်တွင် မြို့စားနှင့် ကတော် (စာဖတ်ပွဲအစီအစဉ်၊အလယ်)\n၁၉၂၄ ဒီဇင်ဘာမှ ၁၉၂၅ ဧပြီထိ ကင်ညာ၊ယူဂန်ဒါ၊ဆူဒန်နိုင်ငံများသို့ ဆူးအက် တူးမြောင်း နှင့် အေဒင်မြို့များမှတဆင့် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကြသည်။ ခရီးစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦး big game hunting.ခေါ် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင်လည်း ပါဝင်ခဲ့ကြသေးသည်။ \nစကားထစ်ခြင်းကြောင့် လူသူကြားတွင်စကားပြောဆိုရသည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့၏။  ၁၉၂၅ အောက်တိုဘာ ၃၁တွင်ကျင်းပသော ဗြိတိသျှအင်ပါယာပြပွဲအခမ်းအနားအပိတ်မိန့်ခွန်းသည်ကား သူ့အတွက်သာမက နားထောင်သူပရိသတ်အတွက်ပါ ကသိကအောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုပွဲအပြီး ဩစတေးလျတိုက်သား စကားထစ်ခြင်းကုထုံးပညာရှင် လီယန်နယ်လို့ဂ် (Lionel Logue) နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ မြို့စားကြီးနှင့် လို့ဂ် တို့နှစ်ဦး အသက်ရှူလေ့ကျင့်ခန်းများ လေ့ကျင့်ကျပြီး မြို့စားကတော်မှ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြန်လှန်လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။  ထို့နောက်တွင် အဲလ်ဘတ်မှာ စကားကို ထစ်အမှုနည်းစွာဖြင့်ပြောဆိုနိုင်ခဲ့လေသည်။  မိန့်ခွန်းပြောဆိုခြင်းကောင်းမွန်လာမှုနှင့်အတူ ၁၉၂၇ ဗြိတိသျှအင်ပါယာလှည့်လည်ခြင်းခရီးစဉ်၌ ဩစတေးလျနိုင်ငံ ကန်ဘရာမြို့ (Canberry)တွင် လွတ်တော်သစ်ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။  ရေကြောင်းခရီးစဉ်များဖြစ်သော ဩစတေးလျ၊ နယူးဇီလန်၊ ဖီဂျီ နိုင်ငံများကို ဂျမေကာ မှတဆင့် သွားရောက်ခဲ့ကာ ဂျမေကာတွင် လူမည်းတစ်ဦးဖြစ်သော ဘာ့ထရန် ကလာ့ခ်နှင့် နှစ်ယောက်တွဲ တန်းနစ် (Double Tennis) လည်းကစားခဲ့ပေသည်။ ထိုသို့ လူမည်းတစ်ဦးနှင့် အတူယှဉ်တွဲကစားခြင်းသည် ထိုစဉ်အချိန်က ပုံမှန်သမားရိုးကျမဟုတ်သဖြင့် လူမျိုးများအကြား တန်းတူအခွင့်အရေးပြယုတ်အနေဖြင့် ဒေသတွင်း၌ ယူဆခဲ့ကြ၏။\nယော့ခ်မြို့စားနှင့် မြို့စားကတော်တို့တွင် သားသမီးနှစ်ဦးထွန်းကားသည်။ အယ်လီဇဘက်] (လီလီဘက်ဟု မိသားစုက ခေါ်ဝေါ်သည်။) နှင့် မာဂရက် တို့ဖြစ်ကြ၏။ ဤမြို့စားမိသားစုမှာ အမှတ် ၁၄၅၊ ပစ်ကာဒီလီလမ်း၊ လန်ဒန်မြို့ရှိ စံအိမ်၌နေထိုင်ကြပြီး မိသားစုမှာ စည်းလုံးချစ်ခင်ကြသည်။  ၁၉၃၁တွင် ကနေဒါဝန်ကြီးချုပ် အာ ဘီ ဘက်နက်က (R. B. Bennett) ယော့ခ်မြို့စားကို ကနေဒါနိုင်ငံ၏ဘုရင်ခံအဖြစ်ထားရန် စဉ်းစားသည်ဟုဆိုသောအခါ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်ခဲ့လေသည်။ ဗြိတိသျှဓနသဟာယနိုင်ငံရေးရာ အတွင်းရေးမှူး ဂျေ အိပ်ချ် တောမတ်စ်(J. H. Thomas)ကလည်းထိုသို့ ဘုရင်ခံခန့်အပ်ရန် အကြံပြုမှုအဆိုအား ဖခင်ဂျော့ဘုရင် (၅)ကပယ်ချခဲ့၏။\nကယူလင်နန်စိန်တုံး (၁) (၅၃၀ကာရက်)ပါဝင်သော ကြက်ခြေခတ်အမှတ်အသားနှင့် ဆဌမမြောက်ဂျော့ဘုရင် ကျိုင်းအဆောင်အယောင် ကိုင်ဆောင်ထားပုံ၊ တော်ဝင်သရဖူ (ညာဘက်)၊ ဆာ ဂျရတ်ကယ်လီ၏ ပုံတူပန်းချီ။\nဘုရင်ဂျော့(၅)တွင် မင်းသားအက်ဒ်ဝပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးသံသယများရှိလေသည်။ " ကျွန်ုပ်သေဆုံးပြီးလျှင် ဒီကောင်လေး တစ်နှစ်အတွင်း ပျက်ဆီးပါစေ ပြီးတော့ ဆုလည်းတောင်းပါတယ် ဘုရားသခင်၊ ကျွန်တော်မျိုး၏ သားကြီး ဘယ်တော့မှ လက်မထပ်ပါစေနှင့်၊ ဘာတီရယ် လီလီဘက်ရယ် ထီးနန်းရယ်ကြားမှာ ဘယ်အရာ တစ်ခုမျှ ဝင်ရောက်မလာပါစေနှင့်။ " ဟု ဤသို့တောင်းဆုလည်းခြွေခဲ့သည်။  ၁၉၃၆ ဇန်နဝါရီ ၂၀တွင် ဂျော့ဘုရင် သေဆုံး၍ အက်ဒ်ဝပ်သည် အဌမမြောက် အက်ဒ်ဝပ်ဘုရင်အဖြစ် နန်းတက်လာသည်။ ဈာပနနောက်ဆုံးအရိုအသေပေးပွဲတွင် အဲလ်ဘတ်မင်းသားနှင့် ၎င်း၏တစ်ခြားညီအကိုသုံးယောက်တို့သည် (the new king, Prince Henry, Duke of Gloucester, and Prince George, Duke of Kent)ဝက်စ်မင်စတာခန်းမတွင်ထားရှိသော ဖခင်၏ ခေါင်းတလားအား တစ်လှည့်စီ စောင့်ကြပ်ခဲ့ကြသည်။\nအက်ဒ်ဝပ်မှာ အိမ်ထောင်မပြုသောကြောင့် သားသမီးမရှိပေ။ အဲလ်ဘတ်မှာ ထီးနန်းမွေခံဖြစ်ဖို့ ယုတ်တိတန်သည်။ တစ်နှစ်မပြည့်ခင် ၁၉၃၆ ဒီဇင်ဘာ ၁၁ ၌ အက်ဒ်ဝပ်သည် ဝေါလစ် ဆင်ပ်ဆန်ခေါ်အမျိုးသမီးကို လက်ထပ်ရန်အတွက် နန်းဆင်းခဲ့သည်။ သူမမှာ ပထမယောက်ျားနှင့်ကွာထားပြီး ဒုတိယယောက်ျား နှင့်လည်း ကွာရှင်းတော့မည်။ ဗြိတိသျှဝန်ကြီးချုပ် စတန်လီ ဘော့ဝင်း(Stanley Baldwin)က အက်ဒ်ဝပ်အား ဘုရင်လုပ်၍ လက်ရှိယောက်ျားနှစ်ဦးကို ကွာထားသော တစ်ခုလပ်(နှစ်ခုလပ်)အမျိုးသမီးကို ယူရန်မသင့် ယူရန်မဖြစ်နိုင်ပါဟု အကြံပေးပြောဆိုခဲ့သည်။ အက်ဒ်ဝပ်မှာ လက်ထပ်မည့်အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ရန်ထက် နန်းဆင်းပေးဖို့ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။ သို့ဖြစ်၍ အဲလ်ဘတ် ထီးနန်းရသည်။ ဘုရင်ရာထူးသည် အဲလ်ဘတ်အဖို့ လက်ခံရန်လိုလိုလားလားမရှိသော အရာပင်ဖြစ်လေတော့သည်။  နန်းစွန့်ပွဲပြီးနောက်တစ်ရက်တွင် အဲလ်ဘတ်သည် လန်ဒန်ရှိ မိခင် မယ်ရီအားသွားရောက်တွေ့ဆုံခဲသည်။ သူ့၏ ကိုယ်ရေးမှတိတမ်းထဲ၌ ဤကဲ့သို့ရေးသားထားသည်။ " မယ်တော့်ကို ဖြစ်သမျှအကြောင်း သံတော်ဦးတင်ပြီးတဲ့အခါ ငါကိုယ်တော်လည်း ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ချုံးပွဲချငိုခဲ့မိတယ်။ " \nနန်းဆင်းသောနေ့ဝယ် အိုင်ယာလန် လွှတ်တော် "အက်ရခ်တာ"( the Oireachtas )က အိုင်ယာလန်ဖွဲ့စည်းပုံမှ ဘုရင်နှင့်ပတ်သက်သောအရာများကို တိုက်ရိုက်ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ နောက်ရက်၌ ထိုလွှတ်တော်ကပင် ဘုရင်အား အကန့်အအသတ်ဖြင့်ပေးအပ်ထားသော အခွင့်အာဏာဖြစ်သည့် အိုင်ယာလန်နိုင်ငံအတွက် နိုင်ငံခြားရေးရာစာချုပ်များချုပ်ဆိုမှုတွင်ပါဝင်နိုင်ခွင့်၊(အစိုးရအဖွဲ့၏ အကြံပေးချက်ပေါ်တွင် တိတိကျကျလုက်ကိုင်ရသော) သံတမန်ကိုယ်စားလှယ်ခန့်အပ်နိုင်မှုစသော အရာများကိုပေးအပ်ထားသော ပြည်ပဆက်ဆံရေးအက်ဥပဒေကိုပြထမ်းသည်။ ထိုအက်ဥပဒေနှစ်ရပ်သည် အိုင်ယာလန်ကို ဓနသဟာယနိုင်ငံအဖွဲ့ဝင် မှမထွက်ပဲ လွတ်လပ်သောနိုင်ငံဖြစ်စေခဲ့သည်။ \nနန်းတွင်းတွင်ခစားသော သတင်းသမားတစ်ဦးလည်းဖြစ်သော ဒါးမော့ မိုရ(Dermot Morrah)က မင်းသားအဲလ်ဘတ်နှင့် မင်းသား ဟန်နရီကို ကျော်ခွပြီး အငယ်ဆုံးမင်းသားဖြစ်သော မင်းသားဂျော့ကို နန်းတင်ရန် လိုလားခြင်းနှင့်ပတ်သတ်၍ ခေတ္တမျှသောမှန်းဆချက်ရှိခဲ့လေသည်ဟု စွပ်စွဲသည်။ ဤသည်မှာ မင်းသားဂျော့တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ထိုစဉ်က သားယောက်ျားလေးရှိသည်ဆိုသည့် အကြောင်းအရင်းကို ဆိုလိုဟန်တူသည်။ \nမင်းဆက်အပေါ် ယုံကြည်မှုပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်နှင့် ခမည်းတော်အမည်ကိုဆက်လက်ခံယူရန် ဆဌမမြောက်ဂျော့ဘုရင်ဟူသော နန်းစဉ်အမည်ကိုယူသည်။  ဂျော့ဘုရင်(၆)၏ အစောပိုင်းထီးနန်းစိုးစံမှုသည် ၎င်းအကိုတော်နှင့်ပတ်သက်သောမေးခွန်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်ခဲ့လေသည်။ ယခင်အက်ဒ်ဝပ်ဘုရင်၏ ရာထူးအဆောင်ယောင်၊ပုံစံ၊ အနေအထားများမှာ တည်ငြိမ်မှုမရှိပေ။ နန်းစွန့်ပွဲအခမ်းအနားလွှင့်ရာတွင် "ကြီးမြတ်လှသောတော်ဝင်မင်းသား အက်ဒ်ဝပ်" (His Royal Highness Prince Edward)ဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးဆွဲခဲ့၏။  သို့သော် နန်းစွန့်ရရှာသော အက်ဒ်ဝပ်အဖို့ "ကြီးမြတ်လှသော တော်ဝင်ဘွဲ့" (Royal Highness)ပါဆုံးရှုံးရပေသည်ဟု ဂျော့(၆)က ဤကဲ့သို့ခံစားမိသည်။  ပြဿနာကိုဖြေရှင်းရာတွင် ဘုရင်အနေဖြင့် ဂျော့၏ ပထမဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်မှာ အကိုတော်ကို တော်ဝင်အမည်ပါရှိသော ဝင်ဆာမြို့စားချီးမြင့်ခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။ မြို့စားအဆောင်အယောင်ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ချီးမြင့်ရန် ဖန်တီးထားသော စကားလုံးများမှာ အက်ဒ်ဝပ်နှင့် ပတ်သက်သောဇနီး၊သားသမီးများမှာ တော်ဝင်နန်းတော် (နန်းအမည်များ) နှင့် ဆက်နွှယ်ခြင်းမရှိစေရဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဘယ်လ်မိုရယ်ရဲတိုက်နှင့် ဆန်ဒရင်ဂမ်စံအိမ်မှာ အက်ဒ်ဝပ်၏ သီးသန့်ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သဖြင့် ဂျော့ဘုရင်(၆)ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိမလာနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်ဂျော့အား အဆိုပါအဆောက်အဦးများကို ဝယ်ယူရန် ဖိအားပေးခဲ့သည်။  နန်းတက်ပြီးသုံးရက်အကြာ ၎င်း(၄၁)နှစ်ပြည့်မွေးနေ့တွင် မိဖုရားအား တော်ဝင်ဂါတာအဖွဲ့ဝင်(the Order of the Garter)အဖြစ်သတ်မှတ်ချီးမြင့်ခဲ့သည်။ (နန်းတော်နှင့်သက်ဆိုင်သော အဖွဲ့တစ်ခု) \nဂျော့ဘုရင်(၆)၏ နန်းတက်ပွဲအခမ်းအနားကို ၁၉၃၇ မေလ ၁၂တွင် ဝက်စ်မင်စတာဘုရားရှိခိုးကျောင်းတော်ကြီး၌ ပြုလုပ်ကျင်းပခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှာ အက်ဒ်ဝပ်နန်းတက်ပွဲအတွက်ရည်ရွယ်ထားသော ရက်စွဲလည်းဖြစ်ပေသည်။ အစဉ်အလာကိုဖျက်၍ မိခင်မိဖုရားခေါင်ကြီးပွဲတက်လာကာ သားတော်ကိုထောက်ခံအားပေးမှုပြသခဲ့သည်။  နယူးဒေလီမြို့တွင် ၎င်းဖခင်လက်ထက်အတိုင်း ဂျော့အတွက် ဗြိတိသျှရုံးတော်မရှိသေးပေ။ ထိုအတွက်စရိတ်စကမှာ အိန္ဒိယအစိုးရအပေါ်တွင် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေလေသည်။  အိန္ဒိယအမျိုးသားရေးလှုပ်ရှားမှုမြင့်တက်လာခြင်းသည် ဗြိတိသျှနန်းတော်အဖွဲ့အားလက်ခံမှုကို အကောင်းမြင်ရှုထောင့်မှဆိုလျှင် အားပျော့စေဖွယ်ရာဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။  ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးမဖြစ်ခင် ပြင်းထန်သောကာလများ၌ ဗြိတိသျှ၏ ကြာရှည်သောပျက်ကွက်နေခြင်းမလည်းမလိုလားသောအရာပင်။ ပြည်ပခရီးစဉ်နှစ်ခုဖြစ်သည့် ပြင်သစ်နှင့် မြောက်အမေရိကသို့ ခရီးစဉ်ထွက်ခွာခဲ့၍ နှစ်နိုင်ငံလုံးမှာ စစ်ပွဲဖြစ်လျှင် ဗျူဟာကျကျအားသာမှုရအောင်လုပ်ဆောင်ကြမည်ဟု ကတိကဝတ်များပေးခဲ့ကြသည်။ \nဂျော့ဘုရင်(၆)၏ အစောပိုင်းနန်းစံချိန်တွင် ဥရောပမှာ စစ်ကြီးဖြစ်ရန် အလားလာကောင်းနေခဲ့သည်။ ဘုရင်မှာ ဖွဲ့စည်းပုံအရ နန်းရင်းဝန် နဗီးလ် ချိန်ဘာလိန်( Neville Chamberlain) ၏ ဟစ်တလာနှင့် စစ်ပြေငြိမ်းရေးအစီအမံကို သေချာပေါက်ထောက်ခံရမည်။  သို့သော် ဘုရင်နှင့် မိဖုရားက ၁၉၃၈ ချိန်ဘာလိန် မြူးနစ်သဘောတူဆွေးနွေးပွဲမှ ပြန်လာခြင်းကို ကြိုဆိုရာတွင် ချိန်ဘာလိန်ကိုပါ ဘက်ကင်ဂမ်နန်းတော် လသာဆောင်တွင် ၎င်းတို့နှင့်အတူရှိရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သာ်။ တော်ဝင်နန်းတော်နှင့် နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦး ယခုလိုလူသိထင်ရှားဆက်နွယ်ပတ်သက်ခြင်းမှာ မကြုံစဖူးထူးကဲလှပေသည်။ အကြောင်းမူကား လသာဆောင်တွင် ပြည်သူလူထုရှေ့၌ ကိုယ်ထင်ပြရခြင်းကို တော်ဝင်မိသားစုသာလျှင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု အစဉ်အလာအားဖြင့်ကန့်သတ်ထားသည်။ တဖက်က လူထုအကြားရေပန်းစားနေသော်လည်း နောက်တဖက်တွင်ကား ချိန်ဘာလိန်၏ ဟစ်တလာအပေါ်မူဝါဒမှာ အောက်လွှတ်တော်တွင်(the House of Commons) ကန့်ကွက်မှုများနှင့် ကိစ္စဖြစ်လာခဲ့ရာ အဆိုပါကိစ္စအား သမိုင်းပညာရှင် ဂျွန်ဂရစ်( John Grigg)က နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦးနှင့် အရေးတယူဆက်ဆံနေသော ဘုရင့်အပြုအမူအား " မျက်မှောက်ရာစုနှစ် ဗြိတိသျှဘုရင်တစ်ပါး၏ ဖွဲ့စာ်းပုံနှင့်မညီဆုံးသော လုပ်ဆောင်မှု"ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ \nရုစဗဲ့ နှင့် အဲလီယန်နာရုစဗဲ့၊ ဂျော့ဘုရင်(၆)၊မိဖုရား အဲလိစဘက်တို့ USS Potomac ရွက်သင်္ဘောပေါ်တွင်၊ ၉-ဇွန်-၁၉၃၉\n၁၉၃၉ မေလ၊ဇွန်လ၌ ဘုရင်နှင့်မိဖုရားတို့သည် ကနေဒါနှင့် အမေရိကသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ အော့တဝမြို့(Ottawa)မှတလျှောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကနေဒါဝန်ကြီးချုပ် ဝီလီယံလီယွန် မက်ကန်းဇီးကင်း (William Lyon Mackenzie King)က အဖော်လိုက်ပါပေးခဲ့သည်။  ထိုသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ခြင်းသည် ဂျော့တို့နှစ်ယောက်အား ကနေဒါ၏ဘုရင်နှင့်မိဖုရားဖြစ်ကြောင်း မြောက်အမေရိကကိုပြသရန်ဖြစ်ပေသည်။  ဂျော့သည် ယော့ခ်မြို့စား၊မင်းသားအဲလ်ဘတ်အဖြစ် ကနေဒါကို သွားလာဖူးသော်လည်း လက်ရှိစိုးစံနေသောဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် မြောက်အမေရိကကိုလည်ပတ်ဖူးသော ပထမဆုံးဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့၏။ ကနေဒါဘုရင်ခံ လော့ဒ် တွီးစမြူရာ(Tweedsmuir)နှင့် မက်ကန်းဇီးကင်း(Mackenzie King)တို့သည် ၁၉၃၁ ဝက်စ်မင်စတာမှ ပြထမ်းထားသော ဥပဒေစည်းမျဉ်းများအရ ကနေဒါအား ဗြိတိသျှဓနသဟာယတင်းပြည့်ကျပ်ပြည့်အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ယခုဘုရင်ရောက်ရှိလာခြင်းက သရုပ်ဖော်ပြနိုင်ပေမည်ဟု မျှော်လင့်ကြသည်။ ၁၉ မေတွင် ဂျော့ဘုရင်ကိုယ်တိုင် ဒန်နီရယ် ကဲလ်ဟော့န် ရိုပါ(Daniel Calhoun Roper) အမေရိကန်သံအမတ်သစ် ခန့်အပ်လွှာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျလက်ခံ အတည်ပြုပေးခဲ့၏။ လွှတ်တော်ဥပဒေကြမ်းကိုးခုအား လက်ခံအတည်ပြု၍ ကနေဒါ၏ ပြည်ပရေးရာစစ်စာချုပ်နှစ်ခုကို နိုင်ငံတော်တံဆိပ်တုံးဖြင့်ရိုက်နှိပ်လက်မှတ်ရေးထိုးပေးခဲ့သည်။ တရားဝင်နန်းတွင်းရေးရာခရီးစဉ် သမိုင်းပညာရှင် ဂက်စတေ့ လန့်ခ်တော့(Gustave Lanctot)က "ဝက်စ်မင်စတာလွှတ်တော်ဥပဒေ၏ပြည့်ဝစွာအသက်ဝင်မှု" ဟုရေးသားခဲ့၏။ ဂျော့ဘုရင်က ၎င်းမိန့်ခွန်းတွင် "ဓနသဟာယနိုင်ငံများ၏ ညီမျှလွတ်လပ်သော ဆက်ဆံခြင်း"ဟု အလေးအနက်ပြောဆိုသွားခဲ့သေးလေသည်။ \nခရီးစဉ်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဥရောပတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသောစိုးရိမ်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍ မြောက်အမေရိကနေ ပြည်သူလူထုကြားပြင်းထန်သော ကွဲထွက်မပတ်သက်လိုခြင်းအလားအလာများကို ပျော့ပြောင်းညင်သာစေရန်ဖြစ်သည်။ ခရီးစဉ်ဦးတည်ချက်မှာ အဓိကအားဖြင့် နိုင်ငံရေးသဘော၊ ဖြစ်လာနိုင်မည့် စစ်ပွဲများတွင် ယူကေနိုင်ငံအတွက် အတ္တလန္တိတ်ဘက်မှ ထောက်ပံ့အားပေးရန်ဖြစ်ပေသော်လည်း ဘုရင်နှင့် မိဖုရားကို ပြည်သူများမှ သောင်းသောင်းဖျဖျကြိုဆိုခဲ့ကြ၏။  ဂျော့ကို ၎င်းရှေ့ကဘုရင် အက်ဒ်ဝပ်(၈) နှင့် အကြိုက်မတွေ့စွာနှိုင်းယှဉ်လိမ့်မည်ဆိုသော စိုးရိမ်မှုများလွင့်ပါးသွားခဲ့သည်။  ၁၉၃၉ နယူးယောက်မြို့ ကမ္ဘာ့ကုန်စည်ပြပွဲကို သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး သမ္မတရုစဗဲ့ နှင့်အတူ အိမ်ဖြူတော်တွင်အတူနေထိုင်ခဲ့ကာ နယူးယောက်မြို့ ဟိုင်းပါ့ခ် (Hyde Park)ရှိ ၎င်းပိုင်ဆိုင်သော စံအိမ်တွင်လည်းနေခဲ့ကြသေးသည်။  ခရီးစဉ်အတွင်း သမ္မတနှင့် ဘုရင်၊မိဖုရားတို့၏ သံယောဇဉ် ခိုင်မာခဲ့သဖြင့် ယူကေ ယူအက်စ်ဆက်ဆံရေးမှာ စစ်ကြီးပြီးသည့်နှစ်ကာလများတစ်လျှောက်လုံး အရေးပါအရာရောက်ခဲ့သည်။ \n၁၉၃၉ စက်တင်ဘာတွင် အိုင်ယာလန်မှလွဲ၍ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ဓနသဟာယနိုင်ငံများများနှင် ဗြိတိန်တို့သည် နာဇီဂျာမနီအပေါ်စစ်ကြေညာခဲ့သည်။  ဂျော့ဘုရင်(၆)နှင့် မိဖုရားတို့သည် ဂျာမန်များ၏ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်ဗုံးကြဲမှုများရှိသော်လည်း လန်ဒန်မြို့တွင်နေထိုင်ရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ စစ်ပွဲအတွင်း ညပိုင်း၌ ဝင်ဆာ ရဲတိုက်ကြီးတွင် အချိန်ကုန်ဆုံး၍ တရားဝင်အားဖြင့် ဘက်ကင်ဟမ်နန်းတော်တွင်သာနေထိုင်ခဲ့ကြ၏။ ၁၉၄၀ စက်တင်ဘာ ၇တွင် လန်ဒန်မြို့ကို ဂျာမန်များပြင်းပြင်းထန်ထန်ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်သည့် ပထမည၌ပင် အများစုမှာလန်ဒန်အရှေ့ပိုင်းနေ ပြည်သူများအပါအဝင် လူပေါင်း (၁၀၀၀)ခန့်သေဆုံးခဲ့ရသည်။  ထိုလ ၁၃ရက်နေ့တွင် ဘုရင်နှင့်မိဖုရားတို့မှာ ဘက်ကင်ဟမ်နန်းတော် ပရဝုဏ်အတွင်း ဂျာမန်ဗုံးနှစ်လုံးပေါက်ကွဲစဉ် အသက်ဘေးမှသီသီလေးလွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။  ထိုအဖြစ်အပျက်ကို အာခံ၍ မိဖုရားသည် ဤသို့ကြွေးကျော်လေသည်။ " တို့တွေဆီကိုဗုံးလာကြဲတာ တို့များဝမ်းမြောက်မိတယ်(နန်းတော်ဗုံးကြဲခြင်း)။ အခုမှပဲ လန်ဒန်အရှေ့ပိုင်းဆီက လူတွေရဲ့မျက်နှာများကို ရင်ဆိုင်ကြည့်နိုင်တဲ့ ခံစားမှုမျိုးရတော့တယ်။  တော်ဝင်မိသားစုကို တိုင်းပြည်၏ပြည်သူလူထုခံစားရသည့် ဒုက္ခ၊အခက်အခဲများကို ဝေမျှခံစားကြသည်ဟုလည်းဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ တော်ဝင်မိသားစုမှာ ရိက္ခာခွဲတန်းကန့်သတ်ချက်တွင် အကျုံးဝင်ရာ ယူအက်စ် သမ္မတကတော်က ထိုသို့ အေးစက်စက်ကောင်းပြီး လုံခြုံရေးအတွက် ပျဉ်များဖြင့်ကာထားသောနန်းတော်တွင်တည်းစဉ် တည့်ခင်းဧည့်ခံသော ခွဲတမ်းရိက္ခာအစားအသောက်နှင့် အကန့်အသတ်ဖြင့်သာချိုးခွင့်ရှိသော ရေတို့အပေါ် မှတ်ချက်ပြုသွားခဲ့သည်။ ၁၉၄၂ ဩဂုတ်လတွင် ဘုရင့်ညီတော် မင်းသားဂျော့ (ကန့်မြို့စား) တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် အသတ်ခံရသည်။\nဂျော့ဘုရင် (၆) (ဘယ်)နှင့်အတူ ဖီးလ်မာရှယ် မောင်ဂိုမာရီ၊ ဗားနတ်လော၊လော့ (ညာ), ဟော်လန်, ၁၉၄၄ အောက်တိုဘာ\nဂျော့ဘုရင်မှာ လော့ဒ် ဟဲလစ်ဖက်စ် (Lord Halifax)အားပုဂ္ဂလ်ရေးအရ ဝန်ကြီးချုပ်ခန့်အပ်ရန်ဆန္ဒရှိသော်လည်း ၁၉၄၀၌ ဝင်စတန် ချာချီသည် နဗီးလ်ချိန်ဘာလိန်နေရာတွင် ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်လာသည်။  ချာချီက လော့ဒ် ဘီဗာဘရွတ် (Lord Beaverbrook )ကို ၎င်းအစိုးရအဖွဲ့အတွင်းသို့ ရာထူးခန့်အပ်သည့် ကိစ္စအပေါ် စိုးရိမ်ချောက်ချားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဂျော့ဘုရင်နှင့် ချာချီတို့မှာ ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ဦးတို့ကြား ခေတ်သစ်ဗြိတိသျှသမိုင်းတွင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရအနီးကပ်ဆုံးဆက်ဆံရေးကို ထူထောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။  ၁၉၄၀ စက်တင်ဘာမှစ၍ လေးနှစ်ခွဲကြာကြာ အင်္ဂါနေ့တိုင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ နေ့လယ်စာချိန်၌ လျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံကြသည်။ စစ်ရေးစစ်ရာများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြ၏။ \nစစ်ကြီးအတွင်း ဘုရင်နှင့် မိဖုရားတို့သည် စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရေးအတွက် ယူကေတစ်ခွင်သို့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကြသည်။ ဗုံးဒဏ်သင့်နေရာများ၊ လက်နက်သက်ရုံများနှင့် စစ်သည်တော်များရှိရာနေရာများပါဝင်သည်။ နိုင်ငံရပ်ခြား ဗြိတိသျှစစ်သားများရှိရာ ပြင်သစ်ပြည်သို့ (၁၉၃၉)၊ မော်လတာနိုင်ငံသို့ (၁၉၄၃)၊ နော်မန်ဒီသို့ (၁၉၄၄)၊ အီတလီတောင်ပိုင်းသို့ (၁၉၄၄)၊ ဥရောပအနောက်မြောက်ပိုင်းရှိ နိုင်ငံများသို့ (၁၉၄၄) စသည်တို့ကိုလည်းသွားရောက်ခဲ့၏။  ပြည်သူအကြားထင်ပေါ်ခြင်း၊မဆုတ်နစ်သော သန္နိဌာန်တို့ကြောင့် ၎င်းတို့မောင်နှံမှာ အမျိုးသားရေးခုခံကာကွယ်မှု၏ ပြယုတ်များဖြစ်လာကြသည်။  ၁၉၄၄ လူမှုရေးပွဲတစ်ခုတွင် တော်ဝင်တပ်မတော်၏ အဓိပတိ ဖီးလ်မာရှယ် ဆာ အလန် ဘရွတ် (the Chief of the Imperial General Staff, Field Marshal Sir Alan Brooke)က သူ ဖီးလ်မာရှယ် [[မောင်ဂိုမာရီ၊ ဗားနတ်လော၊လော့|မောင့်ဂိုမာရီ]ကိုတွေ့တိုင်း |မောင့်ဂိုမာရီ]ဟာ သူ့ရာထူးနောက်ကိုလိုက်နောက်(ရာထူးလိုချင်)သည်ဟု ထင်မြင်မိကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသောအခါ ဘုရင်ကပြန်ပြောသည်။ "စိုးလည်း စိုးရိမ်သင့်ပါတယ်လေ။ ကိုယ်တော်လည်း သူ့ကိုတွေ့ရင် သူက ကိုယ်တော့်ရာထူးလည်း လိုချင်နေတာပဲလို့ ထင်မိသကွာ!" \n၁၉၄၅၌ လုစုများက ဥရောပနေ့အောင်ပွဲအခမ်းအနား (စစ်ကြီးပြီးစီးခြင်းအောင်ပွဲနေ့၊ V Day ဟုလည်းခေါ်ဝေါ်သည်)တွင် ဘက်ကင်ဟမ်နန်းတော်ရှေ့မှ အော်ဟစ်ကြသည် " ဘုရင်မင်းမြတ်ကို အလိုရှိပါတယ်"။ နန်းရင်းဝန် ချိန်ဘာလိန်ကဲ့သို့ပင် ဘုရင်က ချာချီကို တော်ဝင်မိသားစုနှင့်အတူ လသာဆောင်၌ လူထု၏ကောင်းချီးဩဘာခံယူရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ \nဂျော့ဘုရင်သည် ၁၉၄၆ ဇန်နဝါရီလကမ္ဘာ့ကုလသမ္မဂပထမအကြိမ်ညီလာခံ၌ မိန့်ခွန်းခြွေခဲ့၏။ " အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးရော၊ တိုင်းပြည်ကြီးသည်ဖြစ်စေ တိုင်းပြည်ငယ်သည်ဖြစ်စေ အားလုံးရဲ့ တန်းတူညီမျှအခွင့်အရေးကို ကျွန်ုပ်ယုံကြည်ပါတယ်။" ဟုထပ်လောင်းပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုညီလာခံကို လန်ဒန်မြို့၌ ကျင်းပခဲ၏။ \nဂျော့ဘုရင်(၆) (ညာ) နှင့် နန်းရင်းဝန်အက်တလီ ၁၉၄၅ ဇူလိုင်\nဂျော့ဘုရင်(၆) စိုးစံမှုအတွင်း ဗြိတိသျှအင်ပါယာမြန်မြန်ဆန်ဆန်ပြိုကွဲလာသည်ကို တွေ့ကြုံခံစားရခဲ့၏။ ဗြိတိသျှထိန်းချုပ်အုပ်ချုပ်သောနိုင်ငံများ(the Dominions) သီးခြားအချုပ်အခြာအာဏာပိုင်နိုင်ငံများအဖြစ် ပေါထွက်လာခြင်းကို ၁၉၃၁ ဝက်စ်မင်စတာ ပြထမ်းဥပဒေက အသိအမှတ်ပြုပေးပြီးဖြစ်၏။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးအပြီး အင်ပါယာတစ်ခုမှခွဲထွက်၍ လွတ်လပ်သောနိုင်ငံများ သဘောဆန္ဒအလျောက်ဖွဲ့စည်းသောအဖွဲ့ (သို့) ဓနသဟာယနိုင်ငံများအဖွဲ့သို့ အသွင်ကူးပြောင်းမှုများအရှိန်ဟုန်ကောင်းကောင်းဖြစ်လာသည်။  အက်တလီ၏ အစိုးရသက်တမ်းအတွင်း ဗြိတိသျှအိန္ဒိယအင်ပါယာသည် ၁၉၄၇၌ အိန္ဒိယ ပါကစ္စတန်ဟူသော လွတ်လပ်သောအချုပ်အခြာအာဏာပိုင်နိုင်ငံများဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။  ဂျော့ဘုရင်မှာ အိန္ဒိယအင်ပါယာဧကရာဇ်ဟူသော ဘွဲ့ကိုစွန့်လွှတ်ခဲ့ရလေသည်။ ထိုအစား အိန္ဒိယဘုရင်၊ ပါကစ္စတန်ဘုရင် ဖြစ်လာသည်။ ၁၉၅၀တွင် အိန္ဒိယသည် ဓနသဟာယနိုင်ငံအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာသောအခါ အိန္ဒိယဘုရင်အဖြစ်ရပ်တန့်သွား၍ ဂျော့ကို ဓနသဟာယနိုင်ငံအဓိပတိအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသည်။ ပါကစ္စတန်ဘုရင်ပဖြစ်ဆက်လက် ရပ်တည်သည်။ တစ်ခြားသောနိုင်ငံများ ဓနသဟာယနိုင်ငံများအဖွဲ့မှ ထွက်ခွာခဲ့သာ်။ မြန်မာနိုင်ငံ - ၁၉၄၈ ဇန်နဝါရီ (၄)ရက်၊ ပါလက်စတိုင်းနိုင်ငံ (အစ္စရေးနှင့်အတူကွဲ) -၁၉၄၈ မေ၊ အာရပ်ပြည်ထောင်စု - ၁၉၄၈ မေ၊ အိုင်ယာလန်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ -၁၉၄၉ တွင် အသီးသီးလွတ်လပ်ရေးယူခဲ့ကြ၏။ \n၁၉၄၇တွင် ဘုရင်နှင့်မိသားစု အာဖရိကတောင်ပိုင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။  တောင်အာဖရိကပြည်ထောင်စုနိုင်ငံ၏ ဝန်ကြီးချုပ်ယန် စမတ်(Jan Smuts)မှာ ရွေးကောက်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ရမှာဖြစ်ပြီး ဤသို့လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမှ နိုင်ငံရေးအမြတ်ထုတ်ရန်မျှော်လင့်ထား၏။  ဂျော့ကို လူဖြူများနှင့်သာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် တောင်အာဖရိကအစိုရမှ ညွှန်ကြားသောအခါ ဂျော့မှာ စိတ်ပျက်တုန်လှုပ်ခဲ့ရပြီး ၎င်းကိုလိုက်ပါစောင့်ရှောက်သော သက်တော်စောင့်အဖွဲ့ကို ရင်စက်သောနာဇီဂျာမနီလျှို့ဝှက်ရဲတပ်ဖွဲ့ဂက်စတာပိုဟု ရည်ညွှန်းဖော်ပြခဲ့ကြသည်။  ထိုခရီးစဉ်ဖြစ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း စမတ်မှာ နောက်တစ်နှစ်တွင်ပြုလုပ်သောရွေးကောက်ပွဲတွင် အရေးနိမ့်ခဲ့ပေသည်။ အစိုးရသစ်သည် လူမျိုးရေးခွဲခြားမှုနှင့်ပတ်သက်သော တင်းကျပ်သည့်မူဝါဒကို ပြထမ်းခဲ့သည်။\nနာမကျန်းဖြစ်မှု နှင့် ကွယ်လွန်ခြင်းပြင်ဆင်\nဂျော့ဘုရင်(၆)၏ အမှတ်တရ ဝတ်ပြုဆုတောင်းရာကျောင်း၊ ဘုရင်၏ ထာဝရာအိပ်စက်ရာနေရာ\nစစ်ဒဏ်များက ဘုရင့်ကျန်းမာရေးကို လွန်စွာထိလိုက်စေခဲ့၏။  ဆေးလိပ်အလွန်အကျွံသောက်ခြင်းက ပိုမိုဆိုးရွားစေပြန်သည်။  တခြားရောဂါများအဖြစ် သွေးလွှတ်ကြောနံရံများမာသည့်ရောဂါ (arteriosclerosis)၊ သွေးကြောအသေး၊အလတ်များယောင်ရမ်း၍ ပိတ်ဆို့သည့်ရောဂါ (Buerger's diseas)များနှင့်အတူ နောက်ဆက်တွဲ အဆုတ်ကင်ဆာပါဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ ညာခြေတွင် သွေးလွှတ်ကြောပိတ်သွားသဖြင့် ဩစတေးလျနိုင်ငံနှင့် နယူးဇီလန်နိုင်ငံ ခရီးစဉ်များရွေ့ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ ထိုသွေးကြောပိတ်ခြင်း၏ ခြိမ်းချောက်ခြင်းမှာ ခြေထောက်ဆုံးရှုံးမှုပင်ဖြစ်နိုင်၍ ၁၉၄၉ မတ်လတွင် ခါးဆစ်ကျောရိုးရှိသက်ဆိုင်သော အာရုံကြောဖယ်ရှားခြင်းပုံစံဖြင့် ကုသခဲ့ရ၏။\nဖခင်ဖြစ်သူ ကျန်းမာရေးဆိုးရွားချိန်တွင် ထီးမွေခံ သမီးအကြီး အဲလိဇဘက်မှ နန်းတွင်းရေးရာတာဝန်ဝတ္တရားများကို ပို၍ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့သော ခရီးစဉ်ကို ပြန်လည်စီစဉ်ကာ ဘုရင်နှင့်မိဖုရားနေရာ၌ အဲလိဇဘက်နှင့် ကြင်ယာတော်အက်ဒင်ဗာရာမြို့စား မင်းသားဖိလစ်(အင်ဒီဘာ့ဂ်မြို့စား) တို့အစားဝင်ယူ၏။ ၁၉၅၁ မေလ၌ ကျန်းမာရေးအတော်လေးကောင်းလာ၍ ဗြိတိန်ပွဲတော် ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ၁၉၅၁ စက်တင်ဘာ ၂၃ ၌ အန္တရာယ်ရှိသောအကျိတ်ကိုတွေ့ရ၍ ကလန့်မန့် ပရိုက်စ် တောမတ်စ်(Clement Price Thomas)မှ ဂျော့၏ဘယ်ဘက်အဆုတ်ကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။  ၁၉၅၁ အောက်တိုဘာ၊ မင်းသမီး အဲလိဇဘက် နှင့် အင်ဒီဘာ့ဂ်မြို့စားတို့ ကနေဒါသို့ တစ်လခရီးစဉ်ထွက်မည်ဖြစ်ရာ ဘုရင့်ကျန်းကျန်းမာရေးအခြေအနေကြောင့် တစ်ပတ်ခန့် နောက်ဆုတ်ခဲ့ရသေးသည်။ နိုဝင်ဘာတွင် ပါလီမန်ဖွင့်ပွဲ၌ ဘုရင့်မိန့်ခွန်းကို အထက်လွှတ်တော်အဓိပတိ လော့ဒ် ဆိုင်မန်(the Lord Chancellor, Lord Simonds)မှ အစားဖတ်ကြားပေးခဲ့ရသည်။  ၁၉၅၁ ခရစ်စမတ် အသံလွှင့်ခြင်းကို အပိုင်းလိုက် အသံသွင်းကြပြီး နောက်ပိုင်းမှ တည်းဖြတ်ပေါင်းစပ်ခဲ့လေသည်။ .\n၁၉၅၂ ဇန်နဝါရီ ၃၁၊ နီးစပ်သူများမှ အကြံပေးပြောဆိုသော်လည်း ဘုရင်မှာ လန်ဒန် ဟိသ်ရိုး လေဆိပ်သို့သွားခဲ့သည်။ [မှတ်စု ၂] အကြောင်းမှာ မင်းသမီးအဲလိဇဘက်ကို ပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်ရန်ဖြစ်၏။ မင်းသမီးမှာ ကင်ညာနိုင်ငံမှတဆင့် ဩစတေးလျခရီးစဉ်ထွက်ရန်ဖြစ်သည်။ ဖေဖော်ဝါရီ (၆)ရက် မနက်ခင်းဝယ် ဂျော့ဘုရင်(၆) ကို နော်ဖော့ခ်၊ ဆမ်ဒရင်ဂမ်စံအိမ်တော် အိပ်ရာ၌ သေဆုံးလျှက်တွေ့ခဲ့ရ၏။ သက်တော်(၅၆) အိပ်နေစဉ် နှလုံးသွေးကြောပိတ်ဆို့ကာ သေဆုံးခြင်းဖြစ်၏။  သမီးဖြစ်သူ ကင်ညာမှနေ၍ ဗြိတိန်သို့ ဒုတိယမြောက် အဲလိဇဘက်ဘုရင်မအဖြစ်ပြန်ခဲ့ရသည်။\nဖေဖော်ဝါရီ ၉ရက်မှနေ၍ နှစ်ရက်ကြာ ရုပ်အလောင်းကို ဆန်ဒရင်ဂမ်၊ စိန်မေရီ မက်ဒလင်း ဘုရားကျောင်း၌ ထားကာ နောက် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၁ မှစ၍ ဝက်စ်မင်စတာခန်းမတွင် နိုင်ငံတော်ဈာပနအဖြစ် ထားရှိသည်။  ၎င်းဈာပနကို ၁၅ရက်နေ့တွင် ဝင်ဆာ ရဲတိုက်၊ စိန့်ဂျော့ဘုရားကျောင်း(St. George's Chapel)၌ ကျင်းပခဲ့သည်။ ရုပ်အလောင်းကို တော်ဝင်မိသားစုမြှုပ်နှံရာသင်္ချိုင်း၌ မြေချသည်။ ၁၉၆၉ မတ် ၂၆ ရောက်မှ စိန့်ဂျော့ဘုရားကျောင်းအတွင်း ဆဌမမြောက် ဂျော့ဘုရင်အထိမ်းအမှတ်ဝတ်ပြုရာနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။  ၎င်းသေဆုံးပြီး နှစ်ငါးဆယ်အကြာ ၂၀၀၂တွင် ကျန်ရစ်သူ မိဖုရား အဲလိဇဘက်(မယ်တော်)၏ ရုပ်အလောင်း နှင့် သမီးအငယ် မက်းသမီးမာဂရက်၏ အရိုးပြာကိုလည်း ဂျော့ဘုရင်ဘေး ထိုဝတ်ပြုဆုတောင်းရာနေရာ၌ ထားရှိခဲ့ကြသည်။ အဆိုပါနှစ်ဦးမှာလည်း တစ်နှစ်တည်းတွင် ဆုံးပါးခဲ့ကြသည်။ \nလေဘာပါတီ[လွှတ်တော်အမတ်]]ဂျော့ဟာဒီး၏ ပြောစကားအရဆိုလျှင် ၁၉၃၆ နန်းဆင်းပွဲအကျပ်အတည်းပြဿနာများသည် နှစ်ငါးဆယ်လောက်ဝါဒဖြန့်ခြင်းထက် ရစ်ပဘလစ်ကန်စနစ် (republicanism)(ဘုရင်စနစ်မဟုတ်၊ ပြည်သူ့စနစ်) ကို ပို၍ ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။  ဂျော့(၆)က နန်းဆင်းပြီးဖြစ်သော အကိုအက်ဒ်ဝပ်ဆီသို့ စာရေးရာတွင် သူသည် ငြိမ်သက်မှုမရှိသောပုလ္လင်အပေါ်တွင် ထိုင်ရန်ချီတုံချတုံဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေရန်လည်းကြိုးပမ်းခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြရေးသားခဲ့သည်။  နန်းတွင်းအပေါ် ပြည်သူ့ယုံကြည်မှုကျဆင်းချိန်တွင် ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းနန်းစံစဉ် ပြည်သူများမှာ စစ်၏ ဒုက္ခသုက္ခများကို ခံစားရကာ နန်းတွင်းအာဏာယိုယွင်းခဲ့ရ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တာဝန်သိမိသားစုဝင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင်သတ္တိကိုပြသနိုင်ခဲ့မှုများကြောင့် ဘုရင်အုပ်ချုပ်မှုအပေါ်လူကြိုက်များလာခြင်းကို ပြန်လည်ထိမ်းသိမ်းနိုင်ခဲ့၏။ \nဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ထူးချွန်သောပြည်သူပြည်သားများ၏ သတ္တိရှိရှိလုပ်ဆောင်ချက်များကိုအသိအမှတ်ပြုရန် ဂျော့ကြက်ခြေခတ်တံဆိပ်(The George Cross )နှင့် ဂျော့ဆုတံဆိပ်(the George Medal)ကို ၎င်းကိုယ်တိုင်အကြံပေး၍ တီထွင်စေသည်။  ၁၉၄၃တွင် မော်လ်တာကျွန်းခံတပ်တစ်ခုလုံးကို ကြက်ခြေခတ်တံဆိပ်ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။  ဂျော့ကိုလည်း ၁၉၆၀တွင် ပြင်သစ်အစိုးရမှ the Ordre de la Libérationဆု (ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ပြင်သစ်ပြည် လွတ်မြောက်စေရန်အားထုတ်ကြိုးပမ်းသော သူရဲကောင်းဆု)ကို ၎င်းသေဆုံးပြီးနောက်ချီးမြင့်ခဲ့လေသည်။ ၁၉၄၆နောက်ပိုင်း နှစ်ဦးသာချီးမြင့်သောဆုဖြစ်ရာ နောက်တစ်ဦးမှာ ဝင်စတန်ချာချီ ဖြစ်ပေသည်။ \nမြောက်များစွာသော ပထဝီဝင်နေရာဒေသများ၊လမ်း၊အကျိုးပြုအဆောက်အဦးများကို ဂျော့အားအစွဲပြု၍ နာမည်ပေးထားကြသည်။ လန်ဒန်ရှိ ကင်းဂျော့ဆေးရုံ၊ ယူကေ ဆရေးဒေသရှိ ကင်းဂျော့(၆)ရေလှောင်တမံ၊ ဗြိတိသျှကိုလံဘီယာရှိ ကင်းဂျော့(၆)အဝေးပြေးလမ်း၊ကင်းဂျော့လမ်းကျယ်၊ အက်ဒ်မန်တန်ရှိ ကင်းစ်ဝေး၊အန်တာတိတ်ဒေသရှိ ဂျော့(၆)တူးမြောင်း(George VI Sound)၊ ယူကေမြင်းပြိုင်ပွဲအမည် ကင်းဂျော့(၆)ချေ့စ် (the King George VI Chase)စသည်တို့ပါဝင်သည်။\nကောလင်းဖာ့သ်(Colin Firth)သည်လည်း 'ဘုရင့်မိန့်ခွန်း (ရုပ်ရှင်)(The King's Speech)တွင် အကောင်းဆုံးအမျိုးသားသရုပ်ဆောင်ဆုကို ၂၀၁၀၌ရရှိခဲ့ကာ ထိုကားမှာအကောင်းဆုံးဇာတ်ကားဆုလည်းရှိခဲ့သည်။\nဘွဲ့တံဆိပ်၊အမည်နာမ၊ဂုဏ်ပြုမှုများ နှင့် အမှတ်တံဆိပ်သင်္ကေတပြင်ဆင်\nဘွဲ့ နှင့် အမည်နာမပြင်ဆင်\n14 December 1895 – 28 May 1898: His Highness Prince Albert of York (ယော့ခ်မြို့မင်းသား)\n28 May 1898 – 22 January 1901: His Royal Highness Prince Albert of York (ယော့ခ်မြို့အရှင်မင်းသား)\n22 January 1901 –9November 1901: His Royal Highness Prince Albert of Cornwall and York(ကောန်ဝဲလ် နှင့် ယော့ခ်မြို့အရှင်မင်းသား)\n9 November 1901 –6May 1910: His Royal Highness Prince Albert of Wales (ဝေလမင်းသား)\n6 May 1910 –4June 1920: His Royal Highness The Prince Albert (ဝေလမင်းသားကြီး)\n4 June 1920 – 11 December 1936: His Royal Highness The Duke of York (ယောခ်မြို့စားကြီး)\n11 December 1936 –6February 1952: His Majesty The King (ကြီးမြတ်လှသော ဘုရင်မင်းမြတ်)\nIဗြိတိသျှအိန္ဒိယတွင် , 11 December 1936 – 14 August 1947: အိန္ဒိယအင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်အရှင်\nဂျော့မှာ မြောက်များစွာသော ဘွဲ့တံဆိပ်များ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် မြစ်တော်၊မြေးတော်၊သားတော်အနေဖြင့် ရရှိခဲ့၏။ ဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် ၎င်းကို ရိုးရှင်စွာဖြင့် အရှင်မင်းမြတ် (The King or His Majesty)ဟုရည်ညွှန်းကြသည်။ ဘုရင်အနေဖြင့်လည်း ဂျော့သည် တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်ရာထူး(Commander-in-Chief) အလိုအလျောက်ရရှိသည်။\nယောခ်မြို့စားအနေဖြင့် ဂျော့သည် ယူကေ၏ တော်ဝင်အမှတ်တံဆိပ်ကို ဆင်မြန်းသည်။ ငွေရောင်တန်းတွင် တန်းတိုအမှတ်သုံးခု၊အလယ်၌ မိုးပြာရောင်ကျောက်ဆူး။ ထိုအရာမှာ ဖခင်ဂျော့(၅)ယော့ခ်မြို့စားဖြစ်စဉ်ကနှင့်မတူစေပဲ ပြောင်းလဲထားချက်ဖြစ်၏။ နောက်တွင် ၎င်းမြေးတော် မင်းသားအန်ဒရူးကို ယော့ခ်မြို့စားအနေဖြင့် ချီးမြင့်သည့် တံဆိပ်လည်းဖြစ်သည်။ ဘုရင်အဖြစ် အပြောင်းလဲမရှိသော တော်ဝင် တံဆိပ်ကိုသာ ဆင်မြန်းသည်။ \n↑ Matthew၊ H. C. G. (2004)၊ "George VI (1895–1952)"၊ Oxford Dictionary of National Biography၊ Oxford University Press More than one of |authorlink= နှင့် |author-link= specified (အကူအညီ)\n↑ Dickinson၊ Harry (2016)။ Wisdom and War: the Royal Naval College Greenwich 1873–1998။ p. 129။\n↑ Boyle၊ Andrew (1962)၊ "Chapter 13"၊ Trenchard Man of Vision၊ St. James's Place London: Collins၊ p. 360 More than one of |authorlink= နှင့် |author-link= specified (အကူအညီ)\n↑ Heathcote၊ Tony (2012)။ The British Field Marshals: 1736–1997: A Biographical Dictionary။ Casemate Publisher။ ISBN 9781783461417။\n↑ Henderson၊ Gerard (31 January 2014)၊ "Sheila: The Australian Ingenue Who Bewitched British Society – review"၊ Daily Express၊ 15 March 2015 တွင် ပြန်စစ်ပြီး More than one of |accessdate= နှင့် |access-date= specified (အကူအညီ)\n↑ Australian Associated Press (28 February 2014)၊ A Sheila who captured London's heart၊ Special Broadcasting Service၊ 14 March 2015 တွင် ပြန်စစ်ပြီး More than one of |accessdate= နှင့် |access-date= specified (အကူအညီ)\n↑ Roberts၊ Andrew (2000)၊ Antonia Fraser (ed.)၊ The House of Windsor၊ London: Cassell & Co.၊ pp. 57–58၊ ISBN 0-304-35406-6 More than one of |ISBN= နှင့် |isbn= specified (အကူအညီ)\n↑ Reith၊ John (1949)၊ Into the Wind၊ London: Hodder and Stoughton၊ p. 94 More than one of |authorlink= နှင့် |author-link= specified (အကူအညီ)\n↑ Library and Archives Canada၊ Biography and People > A Real Companion and Friend > Behind the Diary > Politics, Themes, and Events from King's Life > The Royal Tour of 1939၊ Queen's Printer for Canada၊ 30 October 2009 တွင် မူရင်း အား မော်ကွန်းတင်ပြီး၊ 12 December 2009 တွင် ပြန်စစ်ပြီး Unknown parameter |deadurl= ignored (|url-status= suggested) (အကူအညီ); More than one of |authorlink= နှင့် |author-link= specified (အကူအညီ); More than one of |accessdate= နှင့် |access-date= specified (အကူအညီ)\n↑ Bousfield၊ Arthur; Toffoli, Garry (1989)၊ Royal Spring: The Royal Tour of 1939 and the Queen Mother in Canada၊ Toronto: Dundurn Press၊ pp. 60, 66၊ ISBN 1-55002-065-X More than one of |ISBN= နှင့် |isbn= specified (အကူအညီ)\n↑ Lanctot၊ Gustave (1964)၊ Royal Tour of King George VI and Queen Elizabeth in Canada and the United States of America 1939၊ Toronto: E.P. Taylor Foundation More than one of |authorlink= နှင့် |author-link= specified (အကူအညီ)\n↑ Galbraith၊ William (1989)၊ "Fiftieth Anniversary of the 1939 Royal Visit"၊ Canadian Parliamentary Review၊ Ottawa: Commonwealth Parliamentary Association၊ 12 (3): 7–9၊ 24 March 2015 တွင် ပြန်စစ်ပြီး More than one of |accessdate= နှင့် |access-date= specified (အကူအညီ)\n↑ Swift၊ Will (2004)၊ The Roosevelts and the Royals: Franklin and Eleanor, the King and Queen of England, and the Friendship that Changed History၊ John Wiley & Sons\n↑ Arnold-Forster၊ Mark (1983) ၊ The World at War၊ London: Thames Methuen၊ p. 303၊ ISBN 0-423-00680-0 More than one of |authorlink= နှင့် |author-link= specified (အကူအညီ); More than one of |ISBN= နှင့် |isbn= specified (အကူအညီ)\n↑ Churchill၊ Winston (1949)၊ The Second World War၊ II၊ Cassell and Co. Ltd၊ p. 334 More than one of |authorlink= နှင့် |author-link= specified (အကူအညီ)\n↑ Goodwin၊ Doris Kearns (1994)၊ No Ordinary Time: Franklin and Eleanor Roosevelt: The Home Front in World War II၊ New York: Simon & Schuster၊ p. 380 More than one of |authorlink= နှင့် |author-link= specified (အကူအညီ)\n↑ Reagan, Geoffrey (1992)၊ Military Anecdotes၊ Guinness၊ p. 25၊ ISBN 0-85112-519-0 More than one of |ISBN= နှင့် |isbn= specified (အကူအညီ)\n↑ King George VI၊ Official website of the British monarchy၊ 18 April 2016 တွင် ပြန်စစ်ပြီး More than one of |accessdate= နှင့် |access-date= specified (အကူအညီ)\n↑ About Heathrow Airport: Heathrow's history၊ LHR Airports၊3October 2013 တွင် မူရင်း အား မော်ကွန်းတင်ပြီး၊9March 2015 တွင် ပြန်စစ်ပြီး\n↑ "Repose at Sandringham"၊ Life၊ Time Inc၊ p. 38၊ 18 February 1952၊ ISSN 0024-3019၊ 26 December 2011 တွင် ပြန်စစ်ပြီး More than one of |accessdate= နှင့် |access-date= specified (အကူအညီ); More than one of |ISSN= နှင့် |issn= specified (အကူအညီ)\n↑ Royal Burials in the Chapel since 1805၊ Dean & Canons of Windsor၊ 27 September 2011 တွင် မူရင်း အား မော်ကွန်းတင်ပြီး၊ 15 February 2010 တွင် ပြန်စစ်ပြီး Unknown parameter |deadurl= ignored (|url-status= suggested) (အကူအညီ); More than one of |accessdate= နှင့် |access-date= specified (အကူအညီ)\n↑ "Mourners visit Queen Mother's vault"၊ BBC News၊ 10 April 2002။2March 2018 တွင် ပြန်စစ်ပြီး။\n↑ Ashley၊ Mike (1998)၊ British Monarchs၊ London: Robinson၊ pp. 703–704၊ ISBN 1-84119-096-9 More than one of |authorlink= နှင့် |author-link= specified (အကူအညီ); More than one of |ISBN= နှင့် |isbn= specified (အကူအညီ)\n↑ List of Companions (PDF)၊ Ordre de la Libération၊6March 2009 တွင် မူရင်း (PDF) အား မော်ကွန်းတင်ပြီး၊ 19 September 2009 တွင် ပြန်စစ်ပြီး More than one of |accessdate= နှင့် |access-date= specified (အကူအညီ)\n↑ The Gazette of India - Extraordinary။ July 6, 2017 တွင် ပြန်စစ်ပြီး။\n"https://my.wikipedia.org/w/index.php?title=ဆဋ္ဌမ_ဂျော့ဘုရင်&oldid=719997" မှ ရယူရန်\n၁၄ နိုဝင်ဘာ ၂၀၂၁၊ ၁၂:၅၃ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး တည်းဖြတ်ခဲ့သည်။\nဤစာမျက်နှာကို ၁၄ နိုဝင်ဘာ ၂၀၂၁၊ ၁၂:၅၃ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။