07.04.2020 11.03.2020 от Tip.by\nЯк беларус ажыццявіў маштабныя раскопкі плошчы старажытнага горада Грэцыі.\nШмат нашых суайчыннікаў дасягнулі сусветнай вядомасці. Адзін з іх — Караль Касцюшка-Валюжыніч — знаны археолаг, заснавальнік і першы дырэктар музея старажытнага Херсанеса, піша «Новы час».\nБадай, самая сенсацыйная эпіграфічная знаходка Караля Касцюшкі-Валюжыніча — мармуровая стэла з Прысягай херсанесцаў III стагоддзя да н.э. Верхняя і ніжняя часткі былі знойдзеныя ім у 1890–1891 гадах, а невялікі фрагмент — у 1899 годзе. Даследчык гэтага ўнікальнага помніка В. Латышаў пісаў, што сваёй захаванасцю «клятва херсанесітаў перасягае афінскую», а паводле паўнаты зместу ёй няма роўных на ўсім абшары старажытнагрэчаскай цывілізацыі.\nУ 1897 годзе Касцюшка раскапаў вялікі крыжападобны храм, пабудаваны на месцы антычнага амфітэатра. Гэтая старажытная пабудова захавалася і атрымала назву «храм з ківотам», бо ў ім быў знойдзены рэліквар з мошчамі.\nУ антычны час на месцы збудаванняў Вайсковага ведамства знаходзіўся некропаль, таму пры будоўлі батарэй сустракаліся надмагільныя пліты, залатыя і срэбраныя ўпрыгожанні, манеты, посуд для духмяных рэчываў. Касцюшка-Валюжыніч, паведамляючы пра дзейнасць Вайсковага ведамства, бедаваў: «Пры будаўніцтве парахавога склепа работнікі знаходзяць шмат старажытных манет ды іншых дробных прадметаў, з якіх, аднак, да гэтага часу мне не перададзена нічога… Цяпер я даведаўся з пэўнай крыніцы, што ў тых работнікаў старажытныя манеты купляюць! Пры гэтым не магу не звярнуць увагу на тыя абставіны, што нагляд за аховай адкрытых старажытных збудаванняў стаўся немагчымым ад таго часу, як манастыр з усімі сваімі пабудовамі аддзяліўся ад раскопак высокай сцяной і пачаў замыкаць браму, што вядзе да гарадзішча. У выніку херсанескія раскопкі з іх адкрытымі храмамі, капліцамі ды іншымі будынкамі руйнуюцца і забруджваюцца манастырскім статкам, работнікамі і ніжнімі чынамі размешчаных тут вайсковых частак».\nЖыццё Караля Касцюшкі-Валюжыніча было нялёгкім, а часам вельмі цяжкім. Усё, што несла шкоду Херсанесу, ён успрымаў як асабістую драму, – узвядзенне манастырскіх будынкаў, пабудова артылерыйскіх батарэй на гарадзішчы… Ён змагаўся, як мог, але і з ім змагаліся: адзін з настаяцеляў манастыра пісаў на яго даносы, вінавацячы яго, каталіка, у свядомай варожасці да праваслаўнага манастыра; старшыня Археалагічнай камісіі граф А. Бобрынскі тлумачыў яму, што інтарэсы Вайсковага ведамства стаяць вышэй за археалагічныя; масцітыя вучоныя, бываючы ў Херсанесе праездам, крытыкавалі ягоныя раскопкі, што, маўляў, вядуцца без пэўнага плана, і сістэму захоўвання экспанатаў у музеі.\nЗ марай пра стварэнне музея\nСапраўды, найбольш выдатныя знаходкі штогод накіроўвалі ў Гістарычны музей і Эрмітаж. І ўсё ж Касцюшка лічыў, што Херсанескі музей можа паказваць шмат цікавага. Тут захоўваўся самы багаты збор грэчаскіх і рымскіх надпісаў, узораў разьбы па мармуры розных часоў, калоны, капітэлі; разнастайныя прадметы старажытнага побыту: зброя, упрыгожанні, амфары, тэракотавыя статуэткі, абломкі цудоўных ваз з жывапісам, посуд разнастайных тыпаў і часоў, візантыйскі паліваны посуд, гіркі, шалі, падсвечнікі…\nЗ даўніх часоў у студэнтаў, якія прыязджаюць на археалагічную практыку ў Херсанес, існуе традыцыя прамаўляць словы вернасці Херсанесу ля магілы К. Касцюшкі-Валюжыніча, паўтараючы Прысягу херсанесцаў: «Я не здраджу Херсанесу…». Гэтыя словы адлюстроўваюць жыццёвае крэда нашага героя. У адным з пасланняў у Археалагічную камісію ён пісаў: «Я так адданы справе даследавання Херсанеса і, як фанатык, так далёка зайшоў, што вяртання няма! Для мяне развітацца з Херсанесам — усё роўна, што развітацца з жыццём».\nВ Ушачском районе нашли место резиденции полоцких князей 12-го века\nФотофакт: Как будет выглядеть в Слониме памятник Льву Сапеге


Бясплатны інтэрнэт Wi-Fi у санаторыі Пралеска - санаторый Пралеска - Навіны 06-Лiстапада-2019 - Санаторыі Беларусі цэны 2021\nСерада, 12.05.2021 08:20 Мiнск\nНавіны : Бясплатны інтэрнэт Wi-Fi у санаторыі Пралеска\nНавіны і акцыі пра адпачынак у Беларусі: 2007 (+20)2008 (+21)2009 (+65)2010 (+241)2011 (+376)2012 (+260)2013 (+281)2014 (+307)2015 (+601)2016 (+624)2017 (+679)2018 (+799)2019 (+629)2020 (+453)2021 (+184) Студзень41Люты51Сакавiк44Красавiк37Май11\nУ сучасным свеце цяжка прадставіць жыццё без інтэрнэту, бо амаль усе яе сферы так ці інакш злучаны з ім. Адпачывальнікам, якія прыехалі ў санаторый «Пралеска», прадастаўляецца бясплатнае карыстанне Інтэрнэтам Wi-Fi на працягу ўсяго заезду.\nДля выйсця ў сусветную глабальную сетку неабходна будзе проста паведаміць адміністратару свой нумар тэлефона, на які будзе высланы пароль для падлучэння да сеткі. Бясплатныя кропкі доступу да Wi-Fi усталяваны па ўсёй тэрыторыі санаторыі: у холах і нумарах жылых карпусоў, водалячэбніцы.\nАдпачываць у здраўніцы стала яшчэ камфортней! Падрабязна азнаёміцца з інфраструктурай і цэнамі на пуцёўкі ў санаторыі можна ў адпаведных частках на яго старонцы.


Молодечненская газета - У XV Рэспубліканскім экалагічным форуме ў Навагрудку ўдзельнічала дэлегацыя Маладзечна\nУ XV Рэспубліканскім экалагічным форуме ў Навагрудку ўдзельнічала дэлегацыя Маладзечна\nНа мерапрыемства запрасілі больш за 500 прадстаўнікоў ад Беларусі, з блізкага і далёкага замежжа.\nУласны інтарэс. У 2012 годзе Маладзечна таксама прымала такі форум. На памяць пра яго засталіся помнік ля Палаца культуры, алея ў цэнтры горада, кнігі на экалагічную тэматыку ў раённай бібліятэцы. Шэраг ідэй па ахове прыроды, што былі агучаны ў час сустрэч спецыялістаў, былі рэалізаваныя на практыцы.\nУ Навагрудку Маладзечанскі раён прадстаўлялі начальнік раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Уладзіслаў Чарноў, намеснік дырэктара УП «Камунальнік» па камунальных пытаннях Раман Гаварко і аўтар гэтых радкоў.\nТакі склад дэлегацыі невыпадковы. Кантроль за станам навакольнага асяроддзя дапамагае вырашаць задачы эканамічнага развіцця раёна. Ад камунальнікаў у многім залежыць эфектыўнасць абыходжання з другаснымі матэрыяльнымі рэсурсамі. А асвятленне экалагічных тэм у прэсе садзейнічае «зялёнай» адукацыі жыхароў горада і раёна. Такім чынам, у звязцы вырашаецца некалькі пытанняў у сферы захавання прыроднай спадчыны.\nЧаму Навагрудак? Першая сталіца Вялікага Княства Літоўскага была выбрана месцам правядзення форуму невыпадкова. Навагрудак з’яўляецца адным з флагманаў у сферы ўстойлівага развіцця малых гарадоў. У 2017 годзе ён стаў пілотным населеным пунктам праекта «Зялёныя гарады». Сёння горад з’яўляецца добрай базай для дэманстрацыі вопыту. Тут размешчаны самы вялікі ветрапарк у Беларусі, які налічвае 20 ветракоў. У аграрным каледжы з’явілася новая спецыяльнасць па ахове навакольнага асяроддзя, а ў бальніцы – новая сістэма гарачага водазабеспячэння, якая выкарыстоўвае энергію сонца.\nЦікавы гэты райцэнтр Гродзенскай вобласці і для турыстаў. Заснаваў Навагрудак Яраслаў Мудры. З горадам звязана жыццё і дзейнасць такіх вядомых асоб як вялікі князь Вітаўт, Адам Міцкевіч, Янка Купала, Якуб Колас, Уладзімір Высоцкі.\nНавагрудак можа пахваліцца і геаграфічнымі асаблівасцямі. Размешчаны ён на вышыні больш за 300 метраў над узроўнем мора і з’яўляецца самым «высакагорным» горадам Беларусі. Таму ў час форуму за гарадскія дахі не раз «чапляліся» дажджавыя хмары. У выніку праграма мерапрыемства карэкціравалася.\nГімн авосьцы. У праграме форуму былі адкрыццё дубова-ліпавай алеі, закладка алеі сямейных дрэў, зарыбленне аднаго з вадаёмаў на тэрыторыі горада, экскурсія па экалагічнай сцежцы на тэрыторыі ландшафтнага прыродаахоўнага заказніка «Свіцязянскі», запуск у строй сістэмы «разумнага» святлодыёднага асвятлення на галоўнай вуліцы.\nАдчувалася: для жыхароў Навагрудка захаванне прыроды не пусты гук, а стыль жыцця. У жылых кварталах тут устаноўлены прыгожыя кантэйнеры для раздзельнага збору смецця, усе вуліцы чыстыя і добраўпарадкаваныя. Да экалагічных ініцыятыў далучыліся і царкоўныя ўстановы. У цэрквах і касцёлах устаноўлены скрыні для збору пластыкавых накрывак.\nЭкалагічнай тэмай быў прасякнуты і святочны гала-канцэрт, адным з нумароў якога было дэфіле з авоськамі. Аказваецца, гэта плеценая сумка можа замяніць больш за 200 пластыкавых пакетаў. А глядзіцца яна модна і па-сучаснаму.\nПрочитано 442 раз\tПоследнее изменение 17.07.2019 14:34\nКалі суседзі – бабры\nДругие материалы в этой категории: « Новые стандарты безбарьерной среды вводятся в Беларуси с 1 августа Будущие экологи рассказали, какие глобальные проблемы их беспокоят »


Атрымайце зніжкі на тавары да 53%. Даступная адмысловая суколка ў гонар 1000 дзён PPM-хакея!\nАбярыце краіну: Усе краіны ААЭ Азербайджан Албанія Алжыр Аман Амерыканскае Самоа Ангілья Ангола Андора Антыгуа і Барбуда Аргентына Арменія Аруба Астатні Свет Аўстралія Аўстрыя Афганістан Багамскія выспы Балгарыя Балівія Бангладэш Барбадос Батсвана Бахрэйн Беларусь Беліз Бельгія Бенін Боснія і Герцагавіна Бразілія Брунэй Буркіна-Фасо Бурундзі Бутан Бэрмудзкія выспы Вануату Ватыкан Венесуэла В'етнам Вугоршчына Выспа Мэн Выспа Святой Алены Выспы Кука Выспы Піткэрн Вялікабрытанія Габон Гаіці Гамбія Гана Гандурас Гаяна Гвадэлупа Гватэмала Гвінея Гвінея-Бісаў Гернсі Гібралтар Гішпанія Грузія Грынландыя Грэнада Грэцыя Гуам Дамініка Дамініканская Рэспубліка Данія Джыбуці Джэрсі Дэмакратычная Рэспубліка Конга Егіпет Емен Замбія Заходняя Сахара Зімбабве ЗША Іарданія Ізраіль Інданэзія Індыя Ірак Іран Ірландыя Ісландыя Італія Каба-Вэрдэ Казахстан Кайманавы выспы Какосывая выспы Калюмбія Камбоджа Каморскія выспы Камэрун Канада Катар Кенія Кіпр Кіргізія Кірыбаці Кітай Коста-Рыка Кот-д'Івуар Куба Кувейт Лаос Латвія Лесота Летува Ліберыя Ліван Лівія Ліхтэнштэйн Люксембург М'янма Мадагаскар Мазамбік Македонія Малаві Малайзія Малдова Малі Мальдывы Мальта Манака Манголія Мантсеррат Марока Марцініка Маршалавы выспы Маўрыкій Маўрытанія Мексіка Мікранэзія Намібія Нарвегія Наўру Непал Нігер Нігерыя Нідэрландскія Антыльскія выспы Нідэрланды Нікарагуа Новая Зеландыя Новая Каледонія Нямеччына Пакістан Палаў Панама Папуа-Новая Гвінея Парагвай Партугалія Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка Паўднёвая Карэя Паўночная Карэя Паўночныя Марыянскія выспы Перу Польшча Пуэрта-Рыка Расея Руанда Румынія Рэспубліка Конга Рэюньён Савудаўская Аравія Саламонавы выспы Сальвадор Самалі Самоа Сан-Марына Сан-Томе і Прынсэп Свазіленд Сенегал Сен-П'ер і Міквэлон Сербія Сінгапур Сірыя Славаччына Славенія Судан Сурынам Сьера-Леонэ Сэйшэльскія выспы Сэнт-Вінсэнт і Грэнадыны Сэнт-Кітс і Нэвіс Сэнт-Люсія Таджыкістан Тайвань Тайланд Танзанія Тога Тонга Трынідад і Табага Тувалу Туніс Туркменістан Турэччына Уганда Узбекістан Украіна Уругвай Усходні Тымор Фарэрскія выспы Фіджы Філіпіны Фінляндыя Фолклендскія выспы Французкая Гвіана Французкая Палінэзія Францыя Харватыя Цэнтральнаафрыканская Рэспубліка Чад Чарнагорыя Чылі Чэхія Швейцарыя Швецыя Шры-Ланка Эквадор Экватарыяльная Гвінея Эрытрэя Эстонія Эфіопія Ямайка Японія\nЗаснавальнікі PowerPlay Manager\nЗаснавальнік PowerPlay Manager, адзін з трох уладальнікаў праекта і галоўных адмінаў гульні.\nДырэктары абслугоўвання кліентаў\nДырэктар абслугоўвання кліентаў гарантуе дбанне аб кліентах на самым высокім узроўні, дае падтрымку кліентам, дапамагае з плацяжамі і наглядае за супольнасцю.\nРаспрацоўшчык ППМ адказвае за распрацоўку прынцыпаў гульні, тэкставых і графічных элементаў, а таксама за распрацоўку іх праграмнага кода.\nMatej Hudec Славаччына\nOndro Tichý Славаччына\nFilip Vydra Славаччына\nРаспрацоўшчыкі прамой трансляцыі\nРаспрацоўшчык прамога этэру адказвае за праектаванне прынцыпаў гульні й стварэнне тэкстаў пры трансляцыі гульняў ды лёсаванняў.\nДырэктары па маркетынгу\nДырэктар па маркетынгу ўзначальвае групу спецыялістаў па маркетынгу, асноўнай задачай якіх з'яўляецца рэклама гульні, а таксама дагаворы аб партнёрскіх адносінах з іншымі вэб-сайтамі ці кампаніямі.\nJúlius Vencel Славаччына\nСпецыялісты па маркетынгу\nАсноўнай задачай спецыяліста па маркетынгу з'яўляецца рэклама гульні і дагаворы аб партнёрскіх адносінах з іншымі вэб-сайтамі ці кампаніямі.\nGabriela Kosibová Славаччына\nmimi mimi Славаччына\nДызайнер графікі для ППМ - стварае графічныя элементы для гульні.\nMaxik Kesa Славаччына\nКіраўнік ГМ кіруе астатнімі ГМ, задачай якіх з'яўляецца выяўленне ў гульне чыцераў і багаў, і іх пакаранне.\nГалоўнай задачай гэйммайстроў з'яўляецца пошук чытаў і мультоў у гульні і іх пакаранне.\nRamon Diaz Аргентына\nКапітаны нацыянальных камандаў падтрымкі\nКапітан з'яўляецца лідарам нацыянальнай каманды падтрымкі. Асноўнай задачай нацыянальнай каманды падтрымкі з'яўляецца турбота аб мясцовай супольнасці карыстальнікаў.\nNPRR Боснія і Герцагавіна\nJhonatã Melo Бразілія\nchabbi islem Алжыр\nIdriss Achrit Марока\nLuis Gomez Перу\nЧалец падтрымкі нацыянальнае каманды\nАсноўнай задачай сябры нацыянальнай каманды падтрымкі з'яўляецца дапамога капітану ў турбоце аб мясцовай супольнасці карыстальнікаў.\nАсноўная задача перакладнікаў - забеспячэнне якасных перакладаў на іх мову.\nkarlik nos Беларусь\nMitte Keegi Эстонія\nOtpisani Ivan Харватыя\nJalal 10 Марока\nKurt LeBeau Расея\nГалоўны мадэратар з'яўляецца кіраўніком каманды мадэратараў, асноўнымі задачамі якой з'яўляюцца, сочыць за выкананнем правіл на форуме, у пошце і ў чаце, выдаленне неадпавядалых паведамленняў і караць за парушэнне правіл.\nМадэратар сочыць за выкананнем правіл на форуме, у пошце і ў чаце. Мадэратар выдаляе неадпавядалыя паведамленні і карае за парушэнне правіл.\nislam rahali Алжыр\nГалоўны тэстар з'яўляецца кіраўніком каманды тэстараў, асноўнымі задачамі якіх з'яўляюцца тэставанне новых функцый гульні, пошук і паведамляе аб памылках у гульне.\nТэстар працуе ў звязку з распрацоўнікамі і адказвае за тэставанне новай функцыянальнасці ў гульне, шукае і паведамляе аб памылках у гульне.\nVladimír Kollár Славаччына\nAlex Con Славенія\n[all: 81ms / php: 67ms / db: 13ms ]


Рост ВУП да 0 млрд могуць забяспечыць новыя галіны эканомікі і развіццё ІТ - Зіноўскі | Апошнія падзеі ў Беларусі - прамовы і інтэрв’ю | Belarus.by\n28 Крс 2018\nРост ВУП да $100 млрд могуць забяспечыць новыя галіны эканомікі і развіццё ІТ - Зіноўскі\n28 красавіка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Рост ВУП да $100 млрд могуць забяспечыць новыя галіны эканомікі і развіццё ІТ. Такое меркаванне выказаў журналістам міністр эканомікі Уладзімір Зіноўскі, каменціруючы вынікі сацыяльна-эканамічнага развіцця Беларусі ў I квартале, якія абмяркоўваюцца сёння на пасяджэнні Савета Міністраў, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nПрэзідэнт ставіць задачу па росце ВУП да канца наступнай пяцігодкі не менш як да $100 млрд. "На традыцыйных відах эканамічнай дзейнасці наўрад ці нам удасца гэта зрабіць. Таму прыцягненне прамых замежных інвестыцый, а не даўгоў, прывядзе да развіцця новых галін. Інфармацыйныя тэхналогіі павінны ўкараняцца ў дзеючыя і новыя галіны", - сказаў Уладзімір Зіноўскі.\nПаводле яго слоў, над фундаментам для росту ВУП да $100 млрд трэба сур'ёзна папрацаваць у 2018-2020 гадах.\nГаворачы аб эканамічных выніках першага квартала 2018 года, Уладзімір Зіноўскі адзначыў, што цяпер макраэканамічныя паказчыкі знаходзяцца на здавальняючым узроўні. Намечаныя паказчыкі па гадавых тэмпах росту пакуль выконваюцца. ВУП у студзені-сакавіку вырас на 5,1 працэнта, павялічваюцца аб'ёмы прамысловай і сельгасвытворчасці, інвестыцыі ў асноўны капітал. "Але супакойвацца такімі тэмпамі не даводзіцца. Ёсць трывожныя моманты, якія трэба сёння вельмі ўважліва разгледзець і, магчыма, нешта паправіць", - звярнуў увагу міністр.\nТак, у сакавіку рост эканомікі краіны запаволіўся. Гэта трывожная тэндэнцыя з улікам таго, што рост эканомікі ў асноўным быў за кошт спрыяльнай знешняй кан'юнктуры, рост даходаў забяспечваў унутраны попыт. Аднак у доўгатэрміновай перспектыве стаўка павінна быць зроблена на іншыя крыніцы росту эканомікі, лічыць Уладзімір Зіноўскі. "Мы павінны вырабляць новую, якасную прадукцыю, вырабляць яе больш і прадаваць, каб захаваць і павялічыць прагназуемы ВУП, стварыўшы тым самым базу для 2019 і 2020 гадоў, паспяховага завяршэння бягучай пяцігодкі", - дадаў ён.\nАкрамя таго, актуальнымі пытаннямі для эканамічнага блока застаюцца адкрыццё новых вытворчасцей і стварэнне працоўных месцаў (асабліва высокапрадукцыйных).


Што азначае слова “адарацыя”? Гэтым словам мы называем аддаванне пашаны Хрысту, прысутнаму ў постаці Эўхарыстычнага хлеба. Звычайная форма адарацыі – гэта ўкленчванне, калі мы праходзім паўз табэрнакулюм, праводзім перад ім час на прыватнай малітве, альбо падыходзім да алтара, каб прыняць святую Камунію. Ёсць і ўрачыстая форма, якая выражаецца ў выстаўленні Эўхарыстычнага хлеба ў манстранцыі з адпаведнымі цырымоніямі. Адарацыя – гэта акт падзякі і ўшанавання Божай прысутнасці.\nЦяжка сказаць, калі ўзнікла традыцыя адараваць Хрыста ў Святых Дарах. Не падлягае, аднак, сумніву, што гэтая практыка вельмі старажытная. Папа Пій ХІІ у энцыкліцы “Mediator Dei” пісаў, што яна можа выводзіцца з раннехрысціянскіх часоў з адарацыі ў Вялікі Чацвер, калі пасля св. Імшы Вячэры Пана святыя постаці захоўваліся і выстаўляліся для пакланення. З цягам часу вера і любоў вернікаў узбагаціліся публічнымі і прыватнымі набажэнствамі да Найсвяцейшай Эўхарыстыі.\nКасцёл заўсёды настойваў на тым, каб у святынях праводзілася адарацыя. Вернікі павінны чуць, як Збаўца заклікае іх: “Прыйдзіце да мяне ўсе спрацаваныя і абцяжараныя і я супакою вас” (Мц 11, 28). Святы Ян Павел ІІ казаў калісьці: “Я заахвочваю вернікаў адараваць Хрыста ў Найсвяцейшым Сакрамэнце Алтара, дазваляючы Яму аздараўляць нашае сумленне, ачышчаць нас, асвячаць і аб’ядноўваць”. Кодэкс кананічнага права, у сваю чаргу, заўважае, што святыня, у якой захоўваецца Эўхарыстыя, штодня павінна быць хаця б на некалькі гадзін адчынена для вернікаў, каб яны маглі памаліцца перад Найсвяцейшым Сакрамэнтам (пар. ККП 937).\nАдарацыя мае вялікае значэнне для вернікаў. Праз гэты пабожны акт яны спрычыняюцца да радыкальнай перамены свету і да таго, каб Евангелле прыносіла багаты плён. Кожны чалавек, дзякуючы ўдзелу ў адарацыі, трывае ў Хрысце і Яго любові. Той, хто моліцца перад Святымі Дарамі, ніколі не адзінокі. Разам з ім моліцца Хрыстус і ўвесь Касцёл. Адарацыя – гэта рэальная магчымасць адчуць, што Бог кожнага з нас вельмі любіць.\nМеткі: Адарацыя, Эўхарыстыя


Тэатр – крыніца яго жыцця — Лунинецкая районная централизованная библиотечная система\nГлавная › Тэатр – крыніца яго жыцця\nТворчасць народнага пісьменніка Беларусі Андрэя Макаёнка – адна з самых яркіх старонак у беларускай драматургіі. Яго п’есы заўсёды выклікалі павышаную цікавасць тэатральных калектываў і гледачоў. Абапіраючыся на багацце беларускага фальклору, пісьменнік па-наватарску развіваў традыцыі драматургіі, праўдзіва і ярка адлюстроўваў жыццё народа.\nУсе п’есы драматурга адрозніваюцца арыгінальнасцю формы і зместу. Над кожным творам пісьменнік працаваў доўга, старанна асэнсоўваў і аналізаваў убачанае. Праўда жыцця, народны каларыт, трапнасць назірання, сакавітасць мовы — характэрныя рысы творчасці Андрэя Макаёнка.\nЗорны час Андрэя Макаёнка выпаў на 70-я гады 20 стагоддзя. П’есы таленавітага драматурга ставіліся больш чым ў 200 тэатрах СССР і за яго межамі. П’еса “Выбачайце, калі ласка!” пастаўлена 200 тэатрамі, “Трыбунал” – 160 (у тым ліку тэатрам імя Вянгеркі ў Беластоку). П’есы “Лявоніха на арбіце” і “Зацюканы апостал” былі пастаўлены 100 тэатрамі. “Зацюканы апостал” на працягу 15 гадоў не сыходзіў са сцэны Маскоўскага акадэмічнага тэатра сатыры. У п’есах Макаёнка былі задзейнічаныя такія мэтры акцёрскага цэха, як Андрэй Міронаў (Швед ў “Таблетцы пад язык”), Анатоль Папанаў (Цыбулька), Спартак Мішулін.\nУ Беларусі амаль усе творы Макаёнка былі пастаўлены ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы. Першай сур’ёзнай спробай Макаёнка ў драматургіі з’явілася п’еса “На досвітку“, спектакль па якой быў пастаўлены рэжысёрам Канстанцінам Саннікавым ў 1952 годзе.\nУ 1973 года рэжысёрам Купалаўскага тэатру стаў Валерый Раеўскі. Андрэй Макаёнак быў для яго і памочнікам, і паплечнікам, і сябрам. З поспехам праходзілі спектаклі “Трыбунал”, “Святая Прастата”, “Таблетку пад язык”, “Зацюканы апостал”. На макаёнкаўскай драматургіі адбылося станаўленне Раеўскага як рэжысёра. Рэжысёра сур’ёзнага, глыбокага, з добрым адчуваннем народнай стыхіі, нацыянальнага каларыту. Слава Раеўскага і Макаёнка распаўсюдзілася на ўвесь Савецкі Саюз. Купалаўскі пачынаюць называць тэатрам Макаёнка.\nУ яго спектаклях выконвалі ролі самыя лепшыя акцёры Купалаўскага – народныя артысты Галіна Макарава, Барыс Платонаў, Генадзь Аўсяннікаў, Стэфанія Станюта, Глеб Глебаў, Лідзія Ржэцкая. Залатым часам у тэатры імя Янкі Купалы прынята называць тыя сорак гадоў, калі на яго сцэне адна за адной ішлі п’есы беларускага драматурга Андрэя Макаёнка. Тут ён знайшоў не толькі тэатральны “дом” для сваіх твораў, але і гатовых персанажаў п’ес ў выкананні акцёраў-купалаўцаў. Некаторыя, як Галіна Макарава і Генадзь Аўсяннікаў, сталі пастаяннымі героямі ці не ўсіх спектакляў па п’есах Макаёнка, дзякуючы чаму за імі замацавалася слава “макаёнкаўскіх” акцёраў. Асобныя ролі драматург пісаў спецыяльна “пад іх”.\nСпецыяльна для Макаравай Андрэй Макаёнак напісаў камедыю “Лявоніха на арбіце”. Яна іграла і ў “Святой прастаце”, “Таблетцы пад язык”, “Трыбунале”.\nАкцёрскі талент Генадзя Аўсяннікава з усёй паўнатой і глыбінёй раскрыўся менавіта ў спектаклях па п’есах Макаёнка. Дастаткова прыгадаць дзеда Цыбульку з “Таблеткі пад язык”, Антона Бусько з “Пагарэльцаў“, Максіма з “Лявоніхі на арбіце“. Але вяршынным дасягненнем у творчасці можна лічыць ролю Цярэнція Калабка з “Трыбунала“.\nАртысты Купалаўскага тэатра Генадзь Гарбук, Аўгуст Мілаванаў, Віктар Тарасаў, Галіна Талкачова фактычна на п’есах Макаёнка ператварыліся ў зорак. Тое ж самае можна сказаць пра артыста Маскоўскага тэатра сатыры Аляксея Лявінскага, які ўвасобіў вобраз Малыша ў “Зацюканым апостале”.\nАндрэй Макаёнак — мастак яркага, непаўторнага таленту. Ён творча развіў многія жанравыя традыцыі беларускай драматургіі, падняў узровень айчыннай камедыёграфаў да лепшых сусветных узораў. Драматургічнае спадчына Андрэя Макаёнка — залаты фонд беларускай літаратуры і тэатра.


Перспектывы міжрэгіянальнага супрацоўніцтва абмяркуюць губернатары | Настаўніцкая газета\n29.07.2017 31.07.2017 - 11:16Інфармацыйная гадзіна\nСаміт губернатараў Еўразійскага эканамічнага саюза (ЕАЭС) плануецца правесці 25 жніўня ў Астане ў час форуму “Еўразійскі тыдзень”, паведамілі ў аргкамітэце форуму.\nПлануецца, што на саміт губернатараў збяруцца больш як 20 кіраўнікоў рэгіёнаў Беларусі, Расіі, Казахстана, Арменіі і Кыргызстана. Яны абмяркуюць магчымасці міжрэгіянальнага супрацоўніцтва, фарміраванне інвестыцыйнага клімату, крос-фінансаванне, развіццё міжрэгіянальных інфраструктурных праектаў, падтрымку малога і сярэдняга прадпрымальніцтва.\nФорум “Еўразійскі тыдзень” пройдзе 24—26 жніўня ў Астане на пляцоўцы сусветнай выстаўкі “ЭКСПА-2017”. Мерапрыемства збярэ больш як 2 тысячы ўдзельнікаў з 25 краін і стане пляцоўкай для сумеснай работы над стратэгіяй развіцця ЕАЭС ва ўмовах глабальных выклікаў, для павышэння канкурэнтаздольнасці эканомікі саюза, фарміравання міжнародных кааперацыйных праектаў. Дзелавая праграма ўключае ў сябе тры асноўныя напрамкі, кожнаму з якіх прысвечаны асобны дзень. Тэма першага дня — “Канкурэнтаздольнасць у сучасных эканамічных умовах: пункты росту”. Другі дзень будзе прысвечаны тэме чатырох свабод — свабоднага перамяшчэння тавараў, паслуг, капіталу, рабочай сілы і аб’яднанню інфармацыйных патокаў на прасторы ЕАЭС. Трэці дзень “Еўразійскага тыдня” аддадзены прадпрымальнікам.\n“Нармандская чацвёрка”: прамы дыялог дзеля канкрэтных дзеянняў


Маёр Дзямідаў хоча жыць спакойна\n20.06.2012 / 13:49\nМаёр Дзямідаў хоча жыць спакойна 4\nДоўгае рэха віцебскіх выбухаў.\nУ красавіку 2011 сілавікі паведамілі пра затрыманне падазраваных па выбуху ў мінскім метро. Толькі з часам паступова стала з’яўляцца і інфармацыя пра іх. Прозвішчы, месцы працы, знаёмствы. Правяралі ўсіх, хто быў нейкім бокам звязаны з Канавалавым і Кавалёвым.\nЧасткова вынікі такіх праверак станавіліся вядомымі. Так, у канцы мая паведамілі пра звальненне дырэктара Віцебскага завода трактарных запасных частак Уладзіміра Федарэнкі. Яго палічылі вінаватым у незабеспячэнні патрэбных паказнікаў сацыяльна-эканамічнага развіцця прадпрыемства, а таксама нізкім ўзроўні працоўнай і вытворчай дысцыпліны, бескантрольнасці захавання матэрыяльных каштоў-насцяў, хібах у ідэалагічнай працы.\nНа гэтым заводзе працаваў Дзмітрый Канавалаў. Падчас папярэдняга следству ён сведчыў, што металічнае начынне для выбухоўкі ўзяў на прадпрыемстве.\nТаму ніхто не сумняваўся, што справа выбуху і звальненне дырэктара звязаныя.\nНа Федарэнку яшчэ і крымінальную справу завялі. Абвінавацілі ў крадзяжы шляхам злоўжывання службовымі паўнамоцтвамі, здзейсненым паўторна альбо групай асобаў па папярэдняй змове. Але да суда справа не дайшла. Дакладней, судзілі былога дырэктара па адміністрацыйнай справе.\n«Па выніках расследавання вынесена пастанова аб вызваленні абвінавачанага Федарэнкі ад крымінальнай адказнасці ў сувязі з прымяненнем мер адміністрацыйнага спагнання на падставе п.3 ч.1 арт.30 КПК і арт. 86 КК, паколькі ён упершыню здзейсніў менш цяжкае злачынства і цалкам кампенсаваў нанесеную шкоду», — паведамілі ў Генеральнай пракуратуры. Суму шкоды, праўда, не назвалі, а вось штраф прысудзілі спагнаць з начальніка Канавалава ў памеры 10 базавых велічынь (350 тыс. руб. на той час).\nКаго пакаралі — ведаць неабавязкова\nПра суды над міліцыянтамі (тым, хто не ўзяў у Дзмітрыя Канавалава адбіткі пальцаў і тым, хто не праверыў яго сумку пры ўваходзе ў метро 11 красавіка), хоць і са спазненнем, але паведамілі. А вось пра пакаранне тых, хто незаконна месяцамі ўтрымліваў людзей за кратамі па справе выбухаў, пракуратура маўчыць і сёння.\nПасля выбухаў у Віцебску ў верасні 2005 паведамлялася пра пецярых затрыманых. Па некаторай інфармацыі, гэтых людзей хутка адпусцілі, бо яны не мелі дачынення да справы. Але затрымалі новых — братоў Віталя і Юрыя Мурашкаў, якім і прад’явілі абвінавачванне. Іх пратрымалі за кратамі ад 30 верасня 2005 да 31 сакавіка 2006. Выпусцілі ж пад падпіску аб нявыездзе. Але нават праз два месяцы пасля іх выхаду на свабоду старшыня КДБ Сцяпан Сухарэнка заяўляў, што «яны маюць да выбухаў дачыненне, але следства яшчэ вызначыць ступень іх удзелу ў гэтай справе». У выніку з братоў былі знятыя абвінавачванні і ім выплацілі кампенсацыю. А Сухарэнку праз год адправілі ў адстаўку.\nУ справе Мурашкаў быў і лжэсведка Аляксей Буда. Пазней ужо ён заявіў, што даваў паказанні супраць сваіх знаёмых пад пагрозай фізічнай расправы з боку супрацоўнікаў праваахоўных органаў.\nГэтая акалічнасць стала вядомая на працэсе над Канавалавым і Кавалёвым.\nУ кастрычніку 2006 па справе выбухаў затрымалі і актывіста апазіцыі Паўла Красоўскага. А затым яго рэзка «западозрылі» ў забойстве і згвалтаванні. Хлопец правёў за кратамі дзесяць дзён. У выніку і з яго знялі ўсе абвінавачванні.\nХто панёс пакаранне за памылкі, зробленыя падчас следства? Падаткаплацельшчыкам гэта ведаць неабавязкова. Так лічаць у Генеральнай пракуратуры. На адпаведны запыт з гэтай установы прыйшоў наступны адказ: «Дакументы па выніках службовых расследаванняў, а таксама звесткі, якія ўтрымліваюцца ў дакументах аб працы па раскрыцці злачынстваў і расследаванні крымінальных спраў, па пытаннях пракурорскага нагляду за выкананнем заканадаўства пры ажыццяўленні папярэдняга следства з’яўляюцца службовай інфармацыяй абмежаванага распаўсюджвання, у сувязі з чым не могуць быць Вам прадстаўлены». Гэта азначае, што не могуць паведаміць пра міліцыянта, які пайшоў на злачынства, каб атрымаць патрэбныя паказанні. А невядомасць прымушае сумнявацца ў іх пакаранні.\nХочуць спакойна жыць\nСітуацыю па віцебскіх выбухах, напэўна, мог бы праясніць і яшчэ адзін фігурант справы — маёр КДБ Андрэй Дзямідаў. Ён уваходзіў у групу па расследаванні віцебскіх выбухаў пакуль сам не стаў абвінавачаным. У 2007 ён некалькі месяцаў правёў і СІЗА. «НН» паспрабавала пагаварыць з Дзямідавым. Але, па словах яго жонкі Наталлі, муж не будзе размаўляць з журналістамі. Маўляў, яны хочуць спакойна жыць.\nТады ж, у 2007, родныя маёра, калі адчулі, што яго могуць пасадзіць надоўга, пайшлі на кантакт з незалежнай прэсай.\nПрысуд па крымінальнай справе выбухаў у Мінску і Віцебску вынеслі паўгода таму. Два месяцы назад Канавалава і Кавалёва расстралялі.\nif / Адказаць\nГде убедительные доказательства вины Коновалова и Ковалева? На каком основании тогда наказаны все остальные люди? Почему никто не заинтересовался психическим здоровьем Стука, по словам которого стеклянное ограждение, установленное после взрыва, защитило Коновалова от микрочастиц во время взрыва?\n20.06.2012 / 14:44\nКалі ўсё чыста ды гладка ў гэтай справе, дык чаму людзі, датычныя да яе з самых розных бакоў, маюць сёння вялізныя праблемы? Чаму нам не расказваюць усё?\nосведомлённый / Адказаць\n20.06.2012 / 15:39\nПра суды над міліцыянтамі (тым, хто не ўзяў у Дзмітрыя Канавалава адбіткі пальцаў........................... Я уже устал повторять, что отпечатки им были взяты, но удалены по просьбе высших офицеров спецслужб. Именно поэтому процесс над этим милициянтам засекретили, а его жизни сейчас реально угрожает опасность. Сколько можно тиражировать эту гэбовскую чушь. Причём так настойчиво и упорно?


«Бераставіцкая газета» адзначыла 70-гадовы юбілей — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\n02.12.2014 09.08.2019 irina823Комментарии on «Бераставіцкая газета» адзначыла 70-гадовы юбілей\nСямідзесяцігадовы юбілей “Бераставіцкай газеты” ўрачыста быў адзначаны ў мінулую пятніцу ў раённым Доме культуры. На свята прыйшлі не толькі цяперашнія супрацоўнікі рэдакцыі, але і ветэраны – тыя, хто аддаў нямала гадоў высакароднай працы ў раённай газеце. У зале сабраліся кіраўнікі раёна, прадстаўнікі працоўных калектываў, нашы пазаштатныя аўтары, а таксама тыя, хто любіць “раёнку” і выпісвае яе на працягу многіх гадоў.\nЗ вялікай увагай і зацікаўленасцю ўдзельнікі мерапрыемства прагледзелі слайд-фільм. На экране прамільгнулі сцэны з летапісу раённай газеты, называліся імёны і паказваліся фотаздымкі тых, хто доўгі час працаваў у газеце, супрацоўнічаў з ёю.\nУклад сённяшніх работнікаў газеты ў агульную справу быў адзначаны Ганаровымі граматамі, Граматамі і Падзячнымі пісьмамі. За высокае прафесійнае майстэрства, аператыўнае і ўсебаковае асвятленне падзей бераставіцкага краю на старонках “Бераставіцкай газеты” і ў сувязі з 70-годдзем з дня заснавання раённай газеты група супрацоўнікаў рэдакцыі была ўзнагароджана Граматамі раённага выканаўчага камітэта, якія ўручыў старшыня райвыканкама Антон Кулісевіч. Ганаровыя граматы галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта за добрасумленную працу, высокі прафесіяналізм і значны асабісты ўклад у развіццё сродкаў масавай інфармацыі Гродзеншчыны ўручыў намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта Вячаслаў Апановіч. Падзячнымі пісьмамі за добрасумленнае выкананне службовых абавязкаў, асабісты ўклад у працэс падрыхтоўкі і выпуску газеты і ў сувязі з 70-годдзем узнагародзіла групу супрацоўнікаў галоўны рэдактар выдання Зінаіда Самкова.\nСтаршыня раённай арганізацыі Рэспубліканскага грамадскага аб’яднання “Белая Русь” Мікалай Лазко ўручыў Ганаровую грамату раённай арганізацыі за актыўны ўдзел у грамадскім жыцці раёна і ў сувязі з 70-гадовым юбілеем газеты старшыні пярвічнай арганізацыі Алене Рыжко.\nА былыя супрацоўнікі газеты з нагоды юбілею атрымалі памятныя падарункі. Ад імя іх выступіў Яўген Болбат, які 30 гадоў узначальваў раённую газету. Ён падкрэсліў тую важную ролю, якую ваконвае газета ў інфармаванні і выхаванні людзей і пажадаў цяперашнім супрацоўнікам працягваць добрыя традыцыі, удасканальваць сваё прафесійнае майстэрства, каб і надалей газета верай і праўдай служыла людзям.\nСваімі ўспамінамі аб першых гадах работы рэдактарам раённага радыёвяшчання падзяліўся з прысутнымі Мікалай Пацэнка. Дзякуючы яго артыкулам у газеце чытачы мелі магчымасць даведацца шмат цікавага з жыцця знакамітых людзей Бераставіччыны, якія з’яўляюцца гонарам нашага краю.\nАд пазаштатных аўтараў выступіла мясцовая паэтэса Святлана Пракопік. Яна прачытала свой верш, прысвечаны 70-гадоваму юбілею газеты.\nЦёплыя словы ў адрас кіраўніка рэдакцыі Зінаіды Самковай выказала яе калега з Зэльвы Клаўдзія Крэчка. Яна пажадала ўсяму калектыву творчасці, натхнення, пошуку новых форм работы з чытачамі, чытацкага прызнання, плённай працы і дабрабыту.\nНамеснік начальніка галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта Вячаслаў Апановіч уручыў калектыву рэдакцыі сертыфікат на 15 мільёнаў рублёў.\nШчырыя словы выказаў у адрас рэдакцыі газеты дырэктар Гродзенскай друкарні Пётр Мітрафанаў. Ён выказаў задавальненне ад супрацоўніцтва з нашай газетай і адзначыў высокі ўзровень дзелавых адносін, якія склаліся паміж партнёрамі ў апошнія гады. Дарэчы, Пётр Пятровіч – наш зямляк, яго маладыя гады прайшлі ў Пагранічным, таму лёс “Бераставіцкай газеты” яму асабліва дарагі.\nГалоўны рэдактар Зінаіда Самкова ў сваёй прамове падзякавала кіраўніцтву раёна за матэрыяльную падтрымку і ўзаемаразуменне. Словы ўдзячнасці яна выказала ўсяму свайму калектыву, без якога немагчыма ўявіць выпуск газеты, а таксама чытачам – надзейным і верным сябрам “раёнкі”. Словы павагі прагучалі з вуснаў кіраўніка таксама ў адрас тых, хто на працягу доўгіх гадоў працаваў у газеце.\nПадчас мерапрыемства быў праведзены розыгрыш прызоў – сертыфікатаў на паўгадавую і квартальную падпіску на газету.\nКалектыў рэдакцыі выказвае шчырую ўдзячнасць усім тым, хто дапамагаў у арганізацыі свята, за памятныя падарункі з нагоды юбілею: кіраўнікам сельгаскааператываў і прадпрыемстваў СВК “Алекшыцы”, “Малабераставіцкі элітгас”, імя Варанецкага, “Масаляны”, “Цецяроўка”, “Макараўцы”, “АграМір”, “Стары Дворац”, кіраўнікам арганізацый і ўстаноў раёна, а таксама індывідуальным прадпрымальнікам Сяргею Болбату, Сяргею Зэшуту, Андрэю Горбачу, Юрыю Пятручаку, Мікалаю Карпуцю. Супрацоўнікі газеты ўдзячны калектывам раённага метадычнага цэнтра народнай творчасці, раённага Дома культуры, работнікам устаноў культуры і ўдзельнікам мастацкай самадзейнасці, якія прымалі ўдзел у канцэртнай праграме, і вядучым Паўлу Каржанеўскаму і Аляксандры Міцкевіч.


Мае восеньскія святы | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\nКастрычнік аказаўся шчодрым на святы. Мне пашчасціла пабываць на некалькіх з іх.\nАдразу прысутнічала ў Сноў-скай сельскай бібліятэцы, на пасяджэнні клуба “Отрада”. Там прайшоў вечар, прысвечаны Дню пажылых людзей. Загадчык бібліятэкі Зінаіда Грабёнка павіншавала нас са святам. Пагутарылі, паспявалі. Адказвалі на пытанні пра восень, адгадвалі загадкі. З задавальненнем паслухалі выступленне вакальнай групы народнага ансамбля “Вяночак” пад кіраўніцтвам Тамары Прыгун. Удала вёў канцэрт Юрый Шарапа. Зала была ўпрыгожана па-асенняму: многа восеньскіх кветак, жоўтай ліствы і чырвоных гронак рабіны.\nВельмі спадабалася таксама свята, наладжанае для пажылых людзей у Слабадскім клубе-бібліятэцы, пра якое “раёнка” ўжо расказвала.\nІ яшчэ я была на свяце, прысвечаным Дню настаўніка, на якое запрасілі ветэранаў гэтай сферы — былых кіраўнікоў устаноў адукацыі і іх намеснікаў. Я ж некалі сем гадоў загадвала Сноўскім дзіцячым садком, вось і трапіла на гэтае мерапрыемства. Такую змястоўную праграму падрыхтавалі для нас! І гэта так здорава — убачыцца з калегамі праз многія гады! Думаю, што сустрэча запомніцца ўсім, хто на ёй прысутнічаў, надоўга.\nраённага таварыства інвалідаў.\n← «Холодные» запреты


Хроніка палявых работ па стане на 8 верасня\nГлавная→Новости→Новости→ Хроніка палявых работ па стане на 8 верасня\nХроніка палявых работ па стане на 8 верасня\n16:37 / 09.09.2019\nВосенню ў аграрыяў работ восем – а можна і больш. На парадку дня хлебаробаў сяўба азімых культур, уборка цукровых буракоў, бульбы, кукурузы і яблыкаў.\nПа аператыўных звестках сектара раслінаводства ўпраўлення сельскай гападаркі і харчавання па стане на 8 верасня пад сяўбу азімых культур у Астравецкім раёне падрыхтавана 946 гектараў. Хутчэй за ўсіх з заданнем спраўляюцца РУП “Астравецкі саўгас “Падольскі” (72%) і КСУП “Гервяты” (72%). Гудагайцы да азімай сяўбы падрыхтавалі 61% глебы, міхалішкаўцы – 49%, а варнянцы – 21%.\nСвоечасовасць правядзення восеньскай сяўбы ў многім вызначае канчатковы вынік, таму адначасова з ўзворваннем аграрыі раёна сеюць азімыя збожжавыя культуры. Даведзены план сяўбы гаспадаркі раёна выканалі на 18%: насенне збожжавых культур прыгорнута ў глебу на 1 900 гектарах. Лідар па тэмпах сяўбы – КСУП “Гудагай”, дзе засеяны 37% запланаваных плошчаў. У аўтсайдарах – КСУП “Варняны”, дзе насенне прыгорнута толькі на 3% ад плана.\nГаспадаркі раёна з уборкай цукровых буракоў справіліся на 9%. Убіраць цукровікі пакуль што не пачаў толькі КСУП “Варняны”.\nБульба выкапана на 32 гектарах, што складае 22%. Нагадаем, што другі хлеб сёлета вырошчваюць толькі ў КСУП “Гудагай” і “Гервяты”.\nАкрамя гэтага, ва ўсіх гаспадарках раёна жнуць кукурузу, якая ўбрана на плошчы 545 гектараў. Яе ураджайнасць складае 246 цэнтнераў з гектара.\nУ садзе КСУП “Варняны” сабрана амаль 50 тон яблыкаў з 4,3 гектараў.


Раздзел чацвёрты - Саламея Пільштынова\nПрыехаўшы ў Стамбул, мы трапілі ў Ені Бахчы  ў дом Дуду Хасан-эфендзі Башкеседара, бацькі Аішы Ханум, лячыць вочы якой я і прыехала; мяне па-чалавечы прынялі тут, у бацькі Аішы Ханум. У доме Абды-бея ў горадзе Эюпю таксама мяне добра прынялі, дык, асвоіўшыся за тры дні, пачала я лячыць Аішу Ханум і лячыла яе сорак дзён, ды так яе шчасліва ад старое слепаты вылечыла з дапамогаю Пана Бога, што яна так добра і дасканала бачыла, нібыта ніколі і сляпою не была.\nКалі я хутка вылечыла Аішу Ханум, дык мне шмат добрых пацыентаў трапілася, напрыклад, Мустафа-ага (жыве ў Тахта Кала, дзяржаўны скарбнік), Кадык-ага і Хусейн-ага, Емін-улу, Тарапхан Яніны, што кіруе тым горадам, дзе золата робяць, а ён не бачыў адным вокам гадоў трыццаць, а другім – сем, і я яго з дапамогаю Пана Бога так удала вылечыла, што ён так добра бачыць, што чытаць і пісаць можа. Заплаціў ён за маё лячэнне семсот леваў.\nПасля пачала я лячыць Шэхімулле, вельмі старога чалавека, і яго з ласкі Пана Бога так удала вылечыла, што мог таксама чытаць і пісаць, а затым ён стаў Урумелі Казаскерам (гэта значыць, не раўнуючы, святым пастырам), і ён мне за маю працу даў пяцьсот леваў, і мела я ад яго вялікую пашану, і ласку, і вялікі доступ, ды той толькі паверыць зможа ў гэта, хто ведае, што гэта за пасада Урумелі Казаскер.\nШмат яшчэ іншых пацыентаў мела, якія мне сумленна заплацілі і адзін аднаму рэкамендавалі, і разбагацела я хутка на колькі тысяч злотых польскіх.\nУ маю бытнасць даў Пан Бог султану Мустафе, што быў на троне ў Стамбуле, дачку Эметулу, а гадоў сорак не нараджаліся нашчадкі ў султанскім доме, хоць за гэтыя сорак гадоў ужо чатыры султаны памерлі. Дык у час урачыстасцей у гонар нараджэння гэтай Эметулы (гэта значыць надзея ад Бога) увесь Стамбул і Пера  і ўсе вялікія і малыя вуліцы, дамы, камяніцы, лаўкі і крамы так былі прыбраныя, як у нас у Польшчы алтары на свята Божага Цела ўпрыгожваюць, аздоблены вышыванымі золатам тканінамі, кілімамі і дыванамі, і таксама ўвесь Стамбул так быў упрыгожаны зялёным самшытам, такім вялікім, высокім і тоўстым, як звычайныя дрэвы ў лесе, бо самшыт турэцкі не такі малы, як у польскіх садах, і таксама лаўровым дрэвам быў увесь горад засаджаны і размаітымі кветкамі ў вазах, што нельга было на возе праехаць, і таму мусіла я сабе каня добрага купіць, збрую і сядло, і мела амазонскую сукню, і два ўбраныя лёкаі мае ішлі за мною пешу, а я на кані ехала там, дзе мне падабалася, паглядзець на звычаі, ілюмінацыі, музыкаў і размаітыя танцы, скокі.\nРозныя людзі ў розных строях цешыліся, а хоць цягнулася ўсё гэта доўгі час, а менавіта дзён сорак, але без сварак і без крыві, і ўвогуле ўсё спакойна закончылася.\nАдзін купец у Стамбуле, католік, зваўся ён Мусіані, зрабіў з васьмідзесяці ок найлепшага жэмчугу харугву перад сваёй лаўкаю, і назвалі яе Індзілі Байрактар, гэта значыць жамчужная харугва. Усе людзі і хрысціяне са сваімі цэхамі штодзень да султанскага палаца ішлі, напрыклад, кушнерскі цэх меў харугву з собалем, якая была ля кушнерскае лаўкі, была яна ацэнена ў сто кес. А дзе былі краўцы, дык на сваіх харугвах нажніцы, прасы, локці і дарагія тканіны вешалі. Хто памаранчы, памаграны  прадаваў, дык харугву меў з памаранчаў, з цытрынаў, з яблык і іншага і з дарагіх штангерак , паясоў, хто толькі якім майстрам быў, такую харугву мусіў паставіць.\nА якія феерверкі на моры, а што за дзіўныя паркі, якія палацы і масты былі, якія гулянкі і ілюмінацыі пры ўдзеле вялікае колькасці людзей розных народаў! Цяжка апісаць тое відовішча, якое было на моры. Цэх залацільшчыкаў такое паказваў: чатыры тысячы самых лепшых людзей, усе мелі новыя аксамітныя жупаны, кунтушы з гішпанскага сукна, паясы з чыстага золата, дыяментамі ўпрыгожаныя, сінія, новыя чырвоныя фэзы на галовах, у адной руцэ з чыстага золата кадзідла з кадзеннем lignum aloes, а ў другой – кубак з чыстага золата альбо са срэбра, добра пазалочаны, напоўнены ружоваю гарэлкаю; і гэты цэх залацільшчыкаў віншаваў султана Мустафу з нараджэннем дачкі Эметулы, скакалі яны свае танцы і атрымалі ад султана падарунак – дзве тысячы чырвоных залатых.\nПрыйшлі зноў аратыя да султанскага палаца, вялікая грамада маладых хлопцаў, прыгожа і багата ўбраных. Яны мелі срэбраны пазалочаны плуг з шасцю вельмі прыгожымі валамі, рогі якіх былі пазалочаныя, і шэрсць таксама пазалочаная. Кожны чалавек меў на сабе на залатым галуне пацэпленую скрынку, а ў гэтых скрынках было рознае насенне, напрыклад, пшаніца, ячмень і іншае збожжа; і вось адзін араў сваім плугам на валах, і іншыя са скрынак насенне сеялі і спявалі, паводле свайго звычаю, а найяснейшы султан Мустафа, зверху гледзячы на тое, як яны аралі і сеялі, высыпаў аратым у іх баразну колькі тысяч чырвоных злотых.\nКалыска той султаніхі была з чыстага золата, упрыгожаная дыяментамі. Раней чым у яе дзіцё палажылі, паслалі ў эюпскую джамію  пасвянціць, бо тут, як усе тутэйшыя хрысціяне мовяць, ляжыць святы Іова, і ў гэтай джаміі кожнаму султану, што на трон уступае, прычапляюць шаблю, і там гэтая калыска была пасвянцона з вялікаю пышнасцю ў прысутнасці высокага стану людзей, а менавіта: муфты , Урумелі Казаскер, Анадол Казаскер, Стамбул эфендзі  і Шэхімулла з найгоднейшага духавенства, і прынесена гэтым разам пяцьсот бараноў у ахвяру, і значная сума грошай убогім дадзена; і вось сталі ад эюпскае джаміі аж да джаміі Айя-Сафіі  шарэнгаю янычары, узброеныя і слічна апранутыя, а тую калыску на галаве неслі з вялікаю пышнасцю з почтам султанавых прыдворных і шматлікіх султанавых паноў, шмат было конных: увесь двор візіра і янычар-агі.\nКожны з вялікіх паноў турэцкіх падарыў гэтаму новаму дзіцяці па адной нявольніцы. Нават найгоршая была куплена за дзесяць кес грошай, і надзвычай багата прыбрана, і каштоўнымі камянямі прыздоблена, каб служылі і калыхалі гэтую Эметулу. Гэтых нявольніц было чатырыста.\nМаці гэтай султаніхі, як хрысціяне кажуць, – дачка аднаго грэчаскага духоўніка, і калі гэты духоўнік памёр, ягоная жонка засталася ўдавою з пяццю дзяцьмі, і ўсіх гэтых дзяўчат бедная ўдава не магла пракарміць, і падаравала адну дзяўчынку султанавай дачцэ, роднай сястры цяперашняга (у 1759 годзе) султана Мустафы. I гэта таму зрабіла, каб дачка ейная хрысціянкаю заставалася, бо туркі не прымушаюць нікога да веры, ды хацела тая ўдава, каб ейная дачка ў цноце жыла, бо той толькі можа ведаць і верыць, хто бачыў, як султанавыя дочкі асобна жывуць, а асабліва паненкі і ўдовы, бо аніводзін мужчына ніколі ў іх не бывае. Яны маюць арабаў-кастратаў, каб хадзіць у горад, маюць таксама шмат карлікаў, таксама кастратаў, дзеля прыслугоўвання і дзеля пацехі, і таму тая маці падаравала дачку султанісе. Прыгожая і пабожная дзяўчына ў цноце жыла, як добрая хрысціянка, і была мілай у вачах Аішы-султаніхі, і тая падаравала яе свайму брату, султану Мустафе, і нарадзіла яна султану гэтую чаканую ўжо сорак гадоў спадкаеміцу Эметулу.\nПасля родаў пытаўся ў яе султан: «Што ты хочаш, каб я дзеля цябе зрабіў? Усё рады зрабіць, ні ў чым табе не адмоўлю, каханая жонка мая». Дык яна адразу папрасіла дапамогі сваёй маці і сёстрам. Загадаў султан вялікую суму грошай паслаць у Ізмер  маці і сёстрам ейным, бо там у той час жылі яны. Пасля мовіў ёй імператар: «Дарую за тваё каханне ўсім хрысціянам даніну і падаткі на ўвесь год» (што складае за год трынаццаць мільярдаў кес). Але гэтая пабожная пані прасіла, што Пан Бог дапаможа хрысціянам тыя падаткі выплаціць, бо толькі адзінаццаць тынфаў кожны чалавек даць мусіць, а прасіла, каб дазволіў цэрквы і касцёлы ставіць. Так і сталася, што дазволіў. Вось хто пра гэта хадайнічаў па поклічы сэрца хрысціянскага, бо я сама бачыла надзвычай велічную царкву, за вялікі кошт пабудаваную і аздобленую, прыгожыя срэбраныя лямпы, з чыстага золата люстры і ліхтары і абразы, апраўленыя ў золата, дыяментамі і размаітымі каштоўнымі камянямі ўпрыгожаныя і жэмчугам аздобленыя, што цяжка распавесці пра тое багацце, што бачыла ў цэрквах у час Велікодных святаў.\nПраз тры месяцы пасля нараджэння султаніхі Эметулы хацеў яе бацька, султан Мустафа, зашлюбіць з адным прыдворным Селіхтарам. Ён займаецца тым, што чапляе шаблю султану. I там у султанскім двары павінна быць найлепшых мужоў трыццаць дзевяць, разумных, і вучоных, і з твару слічных, і да вайны і да ўсіх мужчынскіх спраў прыдатных, і ўсім добрым і чалавечым звычаям навучаным без «але». А саракавы сярод тых трыццаці дзевяці сам султан, і называюцца яны на султанскім двары «Сорак мужоў».\nПасля ўзялі тую малую султаніху з жаночых рук і, багата прыбраную ў каштоўныя камяні ў звычайным дзіцячым строі, занеслі ў пакоі да бацькі, султана Мустафы, і там паставілі ў адным месцы, падрыхтаваным дзеля яе аd іnstar троне, трымаў яе сам султан, а тыя трыццаць дзевяць мужоў цалавалі ёй ногі і Селіхтар-эфендзі, муж ейны, і ўсе жадалі ёй шчасця, і адразу пасля гэтага шлюбу павінен гэты муж яе апранаць і забяспечваць усе ейныя патрэбы і ўсяго ейнага двара.\nЯго мосць султан Мустафа ўсіх сясцёр сваіх, удоў, вельмі добра замуж павыдаваў за пашоў, а адну за візіра, даўшы ім вялікія грошы, каштоўнасці, палацы, і вялікія пенсіі ім прызначыў, бо пры іншых ранейшых імператарах былі гэтыя сёстры забытыя, і дазволіў ён сваім сёстрам часта бываць у яго і гутарыць з ім. Калі якая сястра ехала са свайго палаца ў палац брата, султана Мустафы, дык з вялікім шыкам, на калясках, запрэжаных шасцерыкамі, у атачэнні вялікай колькасці прыдворных, і цешыўся ён з імі.\nЁсць у Стамбуле месца, Эскі Сарай , гэта значыць, дзе жонкі і пакаёўкі ранейшых султанаў жывуць; яны на гэтым свеце сапраўдныя нявольніцы, бо да смерці там сядзець мусяць.\nI такі гэты палац прасторны і велізарны, што саміх мужчын, арабаў-кастратаў, жыве чатырыста: кожны мае два пакоі, а белагаловых, старых і мала-дых, налічваецца тры тысячы трыста. Маюць яны і малых дзяцей, бо кожная мае вялікія грошы, ёй ідзе пенсія штомесяц, гатовыя сукні, ежа, напоі, дровы, а выдаткоўваць няма на што сваіх сум, дык купляюць яны малых дзяцей-нявольнікаў і гадуюць. Калі дзяўчына – выгадаваўшы, замуж аддаюць і вялікія багацці ёй перадаюць, а хлопчыкаў толькі да сямі гадоў трымаюць, а пасля іх з белагалоўскага палаца ў мужчынскія школы аддаюць, і становіцца ён вучоным чалавекам, паводле звычаю турэцкага. Тая, што яго з няволі выкупіла, становіцца яму маці, і ўвесь набытак, што яна мае, аддае сыну, а той, калі мае здольнасці, можа з часам пашою альбо янычар-агою стаць. Але тыя белагаловыя з Эскага Сараю ніколі нікога не бачаць і ніколі не выходзяць. А цяперашні султан такі ўважлівы і ласкавы, што да гэтага Эскага Сараю часта ездзіць, і бавіцца з імі цэлы дзень, і дазваляе гэтаму фраўцымеру смела з ім размаўляць, і кожная – чаго хоча – просіць, і пытаецца, калі каторая хоча замуж ісці, можа гэта смела сказаць, і выдае яе замуж з вялікім пасагам. Іншыя ж, што замуж не хочуць, дык кажуць: «Даволі нам шчасця, што мы былі пакаёўкамі бацькі вашае султанскае мосці, а цяпер цешымся, бачачы шчаслівае панаванне вашае султанскае мосці». Дык і гэтыя белагаловыя маюць вялікія выгады, падарункі і пенсію.\nЗвычай такі ў султанавых сыноў, што, напрыклад, турэцкі султан мае дзевяцьсот дзевяноста дзевяць жонак ад цара Саламона, які меў тысячу жонак, паводле гісторыі турэцкае і габрайскае, і быў царом ерусалімскім; такім чынам, султан турэцкі так мовіць: «I я з ласкі Божае ерусалімскі цар, толькі што не сын Давідаў, таму не магу мець тысячу жонак, а толькі дзевяцьсот дзевяноста дзевяць – адну менш». Каб гэтыя жонкі, напрыклад, кожная, мела сына, дык гэты сын, пакуль не мае трынаццаці гадоў, можа вольна па Стамбуле ездзіць і дзе хоча ў пашане хадзіць, а пасля трынаццаці гадоў адсылаюць тых сыноў у спецыяльны палац, дзеля іх даўно змураваны, і там яму даюць лёкаяў для паслуг і вялікую выгаду ў ежы і пакоях, уборах і што трэба чалавеку, даюць ім іхнія мамкі, што іх малых грудзямі кармілі, і адну белагаловую ў гадах, каб ужо дзяцей не нараджала, а як каторы з гэтых маладых сыноў стане султанам і мае дзевяцьсот дзевяноста дзевяць жонак, дык тую першую старую жонку, што з ім у зачыненым гарэме жыла, мусіць адправіць у Эскі Сарай, каб там сядзела, пакуль жывая. Але цяперашні султан Мустафа, пры двары якога я цяпер, у 1760 годзе, прыдворная лекарка і акулістка, ні ў якім разе не хацеў адсылаць ад сябе свае старое жонкі, але муфта (не раўнуючы, як у нас святы ойча) прыехаў да яго з Каранам, гэта значыць з кнігаю, дадзенаю ім Магаметам, у якой усе дагматы веры і законы султанскія, і забараніў яму, каб жыў са старою сваёй жонкаю, а гэта таму, што праз пачуцці, якія ён меў да яе, не мог бы з іншымі белагаловымі мець зносіны, а трон без нашчадка быць не можа. I таму мусіў султан сваю старую жонку ў Эскі Сарай адправіць з вялікім плачам і незадавальненнем сваім, аднак ён часта бывае ў яе і, наведваючы, яе запэўнівае, што сэрца сваё, якое ён аддаў у свае маладыя гады, гэта сэрца ёй адной належаць будзе, пакуль жывы . I даказаў сваё цяперашні султан, дык сваю старую жонку ўзяў да сябе, у палац, і старэйшаю прызначыў над усімі белагаловымі, але яна мудрая, нікуды не ўмешваецца, бо ёсць ахмістрыні, яна толькі дзеля свайго спакою выгод шукае, і таму яна мілая ў вачах султанскіх і ўсяго ягонага двара.\nЦяперашні імператар султан Мустафа, як я сама ведаю добра і дакладна, толькі дзве жонкі мае, хоць яму дазволена кожную пятніцу панну мець, аднак устрымліваецца і так мовіў: «Калі мне Пан Бог нашчадкаў дасць, дык і ад гэтых дзвюх жонак буду мець». I вось цяпер тая першая зноў цяжарная.\nУ час маёй бытнасці ў султанскім двары захварэла сярэдняя сястра султана, султаніха Аіша, што была цяжарная, на гарачку, і вельмі цяжка, кашаль і страшэннае ванітаванне, была яна безнадзейная, лячылі яе лекары, але без усякае палёгкі. I вось я, не ведаю кім, была рэкамендаваная яе мужу, што добрая лекарка, і мяне адразу ў палац ейны паклікалі, які на Тэйраку. Прыехаўшы да яе, я была па-людску прынята, і не далі мне і хвіліны пастаяць, а, пасадзіўшы, разумную гутарку яна вяла і прасіла мяне дапамагчы ёй, на што я адказала: «Ёсць тут у Стамбуле мудрэйшыя і больш дасведчаныя лекары прыдворныя ў яснавяльможных паслоў». Але яна адказала мне на гэта, што мае да мяне добрае сэрца і сваё жыццё смела складвае на маё сумленне і дасведчанасць. Дык я, перастаўшы баяцца, узяўшы Божую дапамогу, загадала пусціць ёй кроў з рукі і дала ёй піць колькі кропель оoо cynamomi , а таксама agua cynamomi , balsam kopaiba, spiritum nitri dulcisanizati , а на крыж unguentum comitis , oleum de nucis muschati , oleum mentha  і размаітыя спосабы падмацавання і супакаення кашлю і жару. Я заставалася ля яе тры дні і тры ночы, але ў час посных дзён: пятніцы і суботы, таму далікатныя посныя стравы дзеля мяне загадалі з кухні прыносіць – з рыбы, з цукру, сочыва, а ўсё шкадуючы мяне, што няма чаго мне есці. I якая выгодная пасцель, асобны пакой, ціхі і выгодны!\nШмат бачыла багацця і ў палацах пакоі прыгожыя ў імператарскай Вене, калі там была два гады, альбо ў Пецярбургу ў найяснейшае яе мосці царыцы таксама гады два, але багацце ў султаніхі Аішы, султанавае сястры, у Стамбуле на Тэйраку перавышала ўсё іншае. Той палац стаіць на пагорку, адкуль увесь Стамбул і мора як на далоні відаць, ён вельмі прасторны і мае тры паверхі. На ніжнім паверсе жывуць нявольніцы і кастраты, на сярэднім – яна сама з фраўцымерам сваім, а на верхнім – дачка ейная пятнаццацігадовая, якая была заручана з адным султанавым прыдворным. У самое гэтае дачкі чатырыста душ на паслугах, а менавіта: нявольнікі-кастраты, спявачкі, бандурысты, карлікі і да размаітых пацех дасведчаныя белагаловыя і дзяўчаты. I вось захацеў найяснейшы султан Мустафа мець у сябе сваю сястру султаніху Аішу з ейнаю дачкою эфендзі Ханум, каб, паводле звычаю, блаславіць яе на шлюб.\nТам жа бачыла я падарункі, якія прыслаў кавалер дзеля эфендзі Ханум: брыльянтавы канак  на шыю, а другі – на галаву, брыльянтавы пояс, аздоблены гадзіннік з ланцужком у крамны локаць (бо ў іх да гадзіннікаў доўгія ланцужкі даюцца), люстэрка і дванаццаць з чыстага золата пудэлачкаў, шчодра аздобленых брыльянтамі з бабовае насенне, а найменшы, як вялікі гарох. Нават такія драўляныя чаравікі, як у нас айцы-бернардыны ходзяць, былі з дрэва lignum aloes, у чыстае золата апраўленыя, рубінамі аздобленыя, залатая медніца з наліўкаю, клеткі з чыюкамі, канарэйкамі і салавейкамі – усё ў залатых клетках, упрыгожаных дыяментамі. I была такая ўрачыстасць, што было восемдзесят запрэжаных шасцерыком калясак, а ў кожнай калясцы па чатыры і па шэсць белагаловых, вельмі багата ўбраных, а янычарскае войска са старэйшымі і начальнікамі было прыгожа пастроена адзін ля аднаго, падабраныя людзі суправаджалі ад палаца султаніхі Аішы аж да султанскага палаца, а двор султанавы і султаніхі Аішы атачаў на спраўных конях у каштоўнай збруі, сёдлах і дыўдьіках . Нічога ў жыцці маім шыкоўнейшага я не бачыла.\nПасля шлюбу маладое малжонства вярнулася ў палац свае маці. Там былі пакоі так багата аздобленыя, што ўзгалоўе і тыя кілімы, па якіх хадзілі, у шасці вялікіх пакоях былі засланыя аксамітам, масыфам  гафтаваныя і аздобленыя жэмчугам з дробны гарох. Той пакой, што быў для малжонства, высланы зялёным аксамітам, і ў залатых кадзідлах курылі ud agaczy, а на лаціне lignum aloes, такі каштоўны, што за кожны лот  трэба даць чырвоны злоты. Вялікія кандэлябры ўверх на чатыры крамныя локці брыльянтамі ўпрыгожаныя, люстэрка ад долу да бэлькі ў залатой раме апраўлена і залаты стол, місы ж з парцаляны, бо з залатога посуду есці ў іх не зазвычаена. Другі пакой быў кармазінавым аксамітам высланы, таксама масыфам гафтаваны, тут маладая панна прыбіраецца. Трэці пакой быў блакітным аксамітам высланы і масыфам гафтаваны, тут маладая панна моліцца. Чацвёрты пакой быў жоўтым аксамітам абабіты, тут малжонства будзе першы раз есці, і ён таксама белым масыфам гафтаваны і ядвабам розных колераў на здзіўленне майстэрскаю работаю аздоблены. Пяты пакой быў пунсовым аксамітам абабіты і высланы, залатым пазументам абшыты, пандэшпанам  дзіўнае сіметрыі выкладзена форма, як у нас у Польшчы парцьеры над ложкам, а пакой прасторны, бо кожны з іх мае дванаццаць вокан і трое дзвярэй. Гэты пакой быў, каб прымаць госця. Шосты пакой быў абабіты і высланы фіялетавым аксамітам, нібы гранатавы, вельмі прыемнага колеру, абшыты срэбраным масыфавым пазументам, па якім ядвабныя кветачкі раскінуты. Гэты пакой быў надзвычай вялікі, як зала. Там былі і крэслы аксамітныя, залацістымі фрэндзелямі і пазументам абшытыя, люстэркі вялікія і крыштальныя люстры ў срэбранай аправе, кандэлябры і гадзіннікі з курантамі. Гэты пакой быў абстаўлены для танцаў і скокаў, спеваў, пацехі і свецкіх забаў.\nПасля тую паненку аддалі ейнаму мужу з блаславеннем маці ейнае і айчыма Селіхтар-пашы. Назаўтра прыслаў ёй імператар дванаццаць таблаў, гэта значыць срзбраных круглых пліт вялікіх, розныя прыгожыя кветкі, устаўленыя ў залатыя збанкі, і размаітая садавіна, што на свеце знайсці можна, а менавіта: памаранчы, цытрыны, памаграны, разынкі, міндаль, фігі, яблыкі, грушы ды іншае. Усё ў асобных залатых вазах, і дзвесце жамчужных шнуроў, як вялікі гарох, заплятаць ёй валасы. Апрача гэтага тысячу кес гатоўкаю на шпількі і штомесяц пастанавіў султан даваць нябозе сваёй сорак кес на яе выдаткі і ўсяго ейнага двара і ейнага мужа. У маці ейнай, султаніхі, Аішы, у палацы таксама такая аздоба ў пакоях. Пра пекнасць ейнае лазні цяжка распавесці, бо яна такая багатая, такім вялікім коштам адбудаваная і пышна аздобленая.\nСарокі, чыюкі і шпакі як пачнуць шчабятаць, дык прыносяць асалоду людзям, а салавейкі, канарэйкі і розныя вучоныя птушкі, якіх пад флейту вучаць спяваць! Божа мой, тут чалавек думае: гэта зямны рай.\nБыла я і ў двары малодшае султанавае сястры, якую завуць султаніха Асма. Яна замужам за Мунсул-улу-пашою і ў мяне лячылася. Яна таксама мае палац ля мора ў Стамбуле непадалёку Арнаўт Кёю , вельмі пышны, багата абстаўлены, чатырыста белагаловых на паслугах, таксама арабаў-кастратаў сорак і колькі карлікаў і шмат бастандзыяў, чухадараў за брамаю для іх паслуг. А сама гэтая султаніха Асма, султанавая сястра, незвычайнае прыгажосці і вялікае дабрыні, не маючы ў сабе ні ганарыстасці, ні пыхі, зямным анёлам з'яўляецца, ніколі не адмовіць тым, хто просіць, каб за іх заступілася перад султанам. Убогім штодзень адну кесу грошай яна раздае, і штодзень пяцьсот авечак і дзесяць валоў, тысячу ок рысу, масла, мёду, цукру, курэй і іншага птаства – усё гэта на кухню ейную дае султан, і найбольшую частку яна ўбогім загадвае раздаваць і сама раздае. Сама ж ціха жыве як удава, бо мужа ейнага дома не было, а яна вельмі кахае яго. Ейнага мужа паслаў султан у адну правінцыю з вялікім войскам уціхамірыць мяцеж, і яна так мне мовіла: «Мая мілая пані лекарка, ты не можаш пацешыцца ў маім доме чым-небудзь, бо я напалову мёртвая ад смутку па каханым мужу, які быў да мяне ласкавы».\nПасля мяне ўзялі з ласкі Пана Бога ў вялікі гарэм султана Мустафы за прыдворную лекарку ў ягоны фраўцымер, і добра мне там жылося, без усялякіх «але».\nТым часам дайшлі весткі, што з Польшчы маецца сюды прыехаць пасол яснавяльможны Юзаф Падоскі , цяперашні ваявода плоцкі, чаму я моцна узрадавалася, бо ўбачу паноў і шляхту свайго краю. Але ж амарат мой каханы, што застаўся ў Польшчы, пакінуўшы сваю службу, насуперак мне быў у Камянцы, ведаючы, што сын мой там у школах і маёмасць мая, з вялікаю цяжкасцю набытая, захоўваецца ў яе мосці пані Праўдзінскае дзеля дзяцей маіх. Я добра прадчувала тое, што гэты чалавек не мае сумлення, што ён сваімі фальшывымі словамі і здрадліваю ліслівасцю ашукае майго сына і забярэ мой дэпазіт, запісаны на яго, а шматлікія клятвы заўсёды дарэмныя, марныя, толькі на абразу Бога. Так і сталася, хоць я і папярэджвала: не братайся з ім, не вер яму, бо ён цябе ашукае, і распавяла пра шматлікія ягоныя ашуканствы. Напрыклад, як я жыла некалі ў Львове і захварэла без надзеі ачуняць. Я, бачачы, што няма нікога ў мяне са сваякоў, ні дарослых дзяцей, бо дачка мая была ў маладым веку ды і тая далёка ад мяне – у двары яснавяльможнае Патоцкае, кашталяніхі брацлаўскае, дык я баялася, каб усё тое, што маю, не расхапалі чужыя людзі пасля мае смерці. Дык, значыцца, мовіў мне мой кавалер, уздыхаючы і спачуваючы мне: «Не бойся, каханая пані, за сваіх дзяцей. Я іх не пакіну: дачку выдам замуж, а сыну дам належную адукацыю». Я, дурніца, паверыўшы гэтаму ідалу, будучы ледзь жывою, напісала такі тастамант сваёю рукою, што яго я прызначаю апекуном маіх дзяцей і даю распіску на дзвесце чырвоных злотых, маўляў, я яму вінная, а гэта таму, каб ён смела мог забраць сабе мой набытак, нібыта за свой доўг, і каб пасля, у свой час, маім дзецям аддаў. Але гэтую распіску я не дала яму ў рукі, а чакала паляпшэння здароўя. Тым часам з дапамогаю Пана Бога я ачуняла, а кавалер мой тую распіску ў мяне ўкраў, а пасля ў свой час меў намер дамагацца ад мяне перад людзьмі нібыта свайго доўгу. Чыніў сабе пашану і распавядаў перад людзьмі, што быццам бы я вінна яму. Але я смяялася з гэтага, бо кожны ведаў, што ніколі гэты кавалер і двухсот злотых сваіх не меў.\nА аднаго разу, калі я была ў Кіеве, прыехаў мой кавалер да мяне, а ў той час была ў мяне патрэба адправіць пасланца ў Камянец, ды ў Кіеве такі звычай, што без пашпарта нікога не выпускаюць і пашпарт не даюць, а хто хоча атрымаць, той дае супліку ў губернскую канцылярыю, і павінен быць там подпіс просьбіта, і гэтую супліку аддаюць генералу-аншэфу, губернатару кіеўскаму. Толькі тады генерал дае пашпарт, і з тым пашпартам можаш выехаць з Кіева куды хочаш. Я, і не думаючы пра ашуканства гэтага фальшывага кавалера, узяўшы аркуш чыстае паперы, распісалася як належыць і прасіла майго кавалера, каб з гэтым подпісам пайшоў у губернскую канцылярыю і на гэтым аркушы паперы, дзе маё прозвішча напісана, казаў пісару супліку генералу-аншэфу напісаць, просячы, каб даў мне для майго чалавека пашпарт на выезд з Кіева ў Камянец. Але гэты фалыдывы і надзвычай апрыклы кавалер узяў той бланк, што я падпісала на супліку, і напісаў на мяне пазыковы абавязак на трыста чырвоных злотых, а сам, узяўшы іншую паперу, распісаўся за мяне і аддаў пісару. Пісар, думаючы, што гэта мой почырк, напісаў адпаведную супліку па-маскоўску, і па гэтай супліцы атрымаў кавалер мой пашпарт на выезд за мяжу, у Польшчу.\nПасля, калі ў хуткім часе забраў ён мой кроўны набытак, патаемна ўцёкшы, як я вышэй апісала, разам з Себасцьянам Завадскім, дык перад людзьмі распавёў, што я вінна яму, але разумныя людзі яму не верылі. I мне Пан Бог дапамог, бо па ардынансу яснавяльможнага гетмана вялікага кароннага Каятана Браніцкага, майго дабрадзея, і па ягонай усёмагутнай пратэкцыі ўсё ж такі крыху адабрала ад яго. Я ўжо пра яго апрыклыя ўчынкі шмат пісала. Аднак ён не спыніўся на тых даўніх махлярствах, але яшчэ распавядае людзям, якія непрыемнасці мне прынёс. Бачачы, што я ў Стамбуле, ён сына майго (якога я пакінула ў школах, там і набытак мой, а як аніводзін чалавек не ведае гадзіны сваёй смерці, дык дала ключы ад куфраў сыну) прыслаў з паслом, выдурыўшы ў яго ўсё, што меў, а менавіта: невялікія грошы на ягоныя вялебныя карты, срэбраныя лыжкі, срэбраныя вазы, кілімы, уборы ды іншае, што толькі захоўвалася, а сына майго, адгаварыўшы ад вучобы і дабрачыннае славы Божае, паслаў у Стамбул, «а яна табе дасць і забяспечыць адпаведна твае патрэбы, бо вельмі цябе любіць, а калі табе па-добраму не дасць, дык знайсці спосаб забраць патаемна і сюды да мяне прыедзь, будзе з табою нам добра жыць. Маці ўжо ў гадах, навошта ёй грошы?» А яшчэ даў яму аднаго злачынца, жлукту Себасцьяна Завадскага, таго, з якім раней у Кіеве мяне абакраў.\nБыло гэта ў 1760 годзе. Забраўшы сына майго са школ, апрануўшы яго слічна і палітычна, а на дарогу яму нічога не даўшы, адправіў яго з яснавяльможным Падоскім, ваяводаю плоцкім, паслом у той час у Турцыю. I вось сын мой разам з яснавяльможным паслом сюды да мяне ў Стамбул прыехаў, але мяне моцна засмуціў ягоны прыезд, бо без паведамлення і дазволу майго кавалер такое малое дзіцё забраў са школ і пабожнасці хрысціянскае і сюды ў гэты край прыслаў, дзе заўсёды пошасць. Пасля, паклаўшыся на ласку Божую, супакоілася і хацела, каб ужо ён тут са мною быў да таго часу, пакуль я там буду. Але я пра тое не ведала, што пан кавалер усе рэчы і грошы ў сына майго выдурыў. Сын, не прызнаючыся, іншае мне распавёў, што непадобнае было на праўду. Пасля была аўдыенцыя яснавяльможнага пасла ў візіра. Я, апрануўшы свайго сына, дазволіла яму, каб суправаджаў яснавяльможнага пасла, даўшы яму свайго чалавека, паляка, які ўмеў добра па-турэцку, дык ён у візірскіх пакоях распавёў, што «гэта пані маёй сын». Я ж у султанавым двары добра вядомая, кожны з маіх прыяцеляў вітаў яго, і вось гэтыя прыдворныя, выбраўшы, паводле іх звычаю, каптан, далі майму сыну, па-мятаючы заслугі і пашану маю ў найяснейшага султана.\nПасля я раіла свайму сыну: «Калі ты сюды прыехаў, знайду я для цябе двух настаўнікаў, аднаго француза, а другога турка, вельмі вучонага эфендзі, які навучае французскіх дзяцей у палацы французскага пасла». Сын мой згадзіўся адразу, і прыходзіў вучыць той турэцкі настаўнік, і хутка, праз тры месяцы, пачаў сын чытаць і пісаць па-турэцку, адным словам, настаўнік турэцкі мовіў, што іншыя маладыя людзі за тры гады таго не разумеюць, што ён за тры месяцы вывучыў, чаму я шчыра радавалася, бо будзе пасля мець выгоды, дастатак і славу Божую, калі будзе ўмець чытаць і пісаць па-турэцку і па-французску, а што па-італьянску і па-грэчаску – лёгка пасля навучыцца, а затым з пратэкцыяю годных паноў меў бы месца гатовае ў яснавяльможнага гетмана ў справах усходніх. Дык абяцала яму даць колькі соцень чырвоных злотых на ягоныя патрэбы, але ўсё гэта інакш сталася.\nЯ не спадзявалася на стол яснавяльможнага пасла, у сябе дома мала затрымлівалася, бо мела шмат пацыентаў – і на тры дні ў аднаго забавіцца магла, таму наняла стол у францішканаў за пэўны, мне належны доўг, – трыццаць чырвоных злотых, і яны, узяўшы на свой стол майго сына, усялякія яму далі выгоды і пакой, і меў ён заўсёды пабожную кампанію дзеля гутаркі, адно што не хацеў вучыцца з намаўлення асобных прыдворных яснавяльможнага пасла, каб мяне не слухаў і не заставаўся, толькі каб, будучы ў почце яснавяльможнага пасла, назад з ім у Польшчу вярнуўся. А прыданы маім кавалерам апякун, які да гэтага сына намаўляў, быў Себасцьян Завадскі, нягоднік і жлукта. Я ў той час ад тых мук, толькі Богу ахвяраваўшы мае пакуты, даверылася яму, просячы, каб аблегчыў мой крыж.\nЯ, жывучы ў Стамбуле, у Эюпе, часта бывала ў Галаце  і ў Пежы, дзе дзеля набажэнства ёсць сем рымска-каталіцкіх касцёлаў, і вось там пазнаёмілася я з асобнымі людзьмі, напрыклад, я бывала ў нямецкага пасла, у пасла ці рэзідэнта маскоўскага, у яго мосці пана Гіпша, радцу ў той час яго каралеўскае мосці, пана нашага міласцівага, у пасольскіх тлумачоў, купцоў, дзе вельмі часта бывала на абедах і тымі яснавяльможнымі пасламі была нашаму яснавяльможнаму паслу рэкамендавана, бо сваякам ягоным мела гонар служыць некалі ў Польшчы, дык яснавяльможны пасол з ласкі сваёй панскае вельмі ласкавы быў да мяне.\nАле адзін мой уласны хлопец, паляк, Дамінік Гарбулінскі, які толькі сноўдаўся ля мяне, разам са мною прыехаў у Стамбул, ён прыстаў да пэўнага прыдворнага яснавяльможнага пасла і выказаў прэтэнзіі, каб я яму за тры гады заплаціла за паслугі, і той прыдворны заступіўся за яго перад яснавяльможным паслом, каб ад яго імя загадалі мне, абы я не чыніла Дамініку крыўды; так і сталася. Аднак я тлумачыла, што ён не служыў у мяне, што не маю за што плаціць, але той ягоны пан прыдворны, не застаўшы мяне дома, залаты гадзіннік узяў і некаторыя іншыя рэчы. Я, на гэта мала зважаючы, бо ведала, што мае не лепшыя, загадала таго хлопца схапіць і добра пабіць. Тут яснавяльможны пасол, абражаны тым, што чалавеку, які быў пад ягонаю пратэкцыяй, учынена крыўда, вельмі дамагаўся,каб я заплаціла Дамініку за кожны год па трыста злотых (я ж, трэба ведаць, раней жыла ў Эюпе, пасля прасіў мяне яснавяльможны пасол, каб не выдаткоўвала дарэмна на жытло дзеля сябе, і дазволіў мне спыніцца ў вольных ягоных пакоях, дадзеных султанскім дваром ягонаму двару). Дык цяпер, не жадаючы падпарадкоўвацца волі яснавяльможнага пасла, выехала з ягонага палаца і пасялілася ў Галаце ў адзін дом, за які плаціла ў месяц сорак тынфаў. Пасля хадзіла сама да яснавяльможнага пасла і праз заступніцтва дамагалася, каб аддалі мне рэчы, але не магла дабіцца ніякае справядлівасці: моцна ўсе прыдворныя таму хлопцу спрыялі, бо ён, ведаючы турэцкую мову і звычаі, быў натхняльнікам размаітых іхніх нізкіх спраў. Дык я прасіла асобных прыбліжаных яснавяльможнага пасла, каб загадаў мае рэчы аддаць, бо я хоць і бязродная шляхцянка, але буду свайго дамагацца.\nУзяўшы Пана Бога на дапамогу, пайшла я ў султанскі палац і выказала свой смутак і крыўду кізляр-агу , гэта значыць старэйшаму еўнуху ў двары ці султанскім фраўцымеры (якую ён мае ўладу і што можа ўчыніць, гэта толькі той ведае, хто быў у Стамбуле і ведае звычаі султанавага двара; ён – другі візір). I гэты кізляр-ага паслаў свайго бастандзыя да ваяводы, ці губернатара, Галаты, каб ён загадаў таго хлопца неадкладна злавіць і належна па пятах біць, а пасля на галеру аддаць, што адважыўся, гультай, дарэмна прэтэнзіі выказваць і што за яго такая спрэчка ўзнялася і мне абраза, якіх не павінна мець прыдворная фраўцымера султана Мустафы.\nI вось злавілі таго Дамініка і далі яму па пятах, як быку. Ужо яму не дапамаглі махлярскія тлумачэнні. Тым часам прыбеглі асобныя маладыя з атачэння яснавяльможнага пасла дапамагаць гэтаму Дамініку. Хацелі мяне запалохаць, але нічога не дабіліся.\nАх, шкада, што не тыя ягамосці былі, што мяне абакралі, бо ўжо былі падрыхтаваныя фалагі  па пятах біць. Пасля кінулі таго хлопца Дамініка ў астрог, а я пайшла на Дыван да візіра і дала супліку візіру, просячы, каб мне вярнулі мае рэчы. Там, на Дыване, быў яго мосць пан Дзюляні , тлумач Рэчы Паспалітае, дык ён прасіў мяне, каб я спыніла гэтую справу, і абяцаў, што мне ўсё будзе дахаты адаслана.\nПасля мяне паклікаў да сябе чаўш-паша (ён другі пасля візіра), каб я спакойна ішла дамоў, абяцаючы, што мне ўсё адашлюць дахаты.\nНазаўтра сам вяльможны яго мосць Дзюляні, тлумач Кароны Польскае, да дому майго прыехаў, а за ім янычары, якія былі ясакчыямі, ці вартаю яснавяльможнага пасла; яны прынеслі ўсе мае рэчы; таксама і сам турэцкі палкоўнік прыехаў, які быў у яснавяльможнага пасла, ён і вяльможны яго мосць Гіпш прасілі, каб я ўжо большага не дамагалася, хоць у маю адсутнасць адна залатая бранзалетка за пяцьдзясят леваў і тынфаў адзінаццаць згінула.\nДамініка, таго шалапута, выпусцілі з астрога, і ён зноў пайшоў да людзей пана пасла, дык тыя пабожныя пасольскія людзі, што былі з ім у адной кампаніі, сцягнулі з таго Дамініка апошні жупан і шапку, што меў на сабе, і выгналі яго, але я пра гэта не ведала.\nГэтая спрэчка была пры самым ад'ездзе яснавяльможнага пасла, але сын мой, Станіслаў дэ Пільштын , падбухтораны не раз быў супраць мяне, раз з намаўлення майго кавалера з Польшчы, другі раз – Завадскага і прыдворнае кампаніі. I сам яснавяльможны пасол намаўляў супраць мяне. Бачу я, што гэта не жарты, што сын пакідае мяне, і такая мяне злосць і маркота агарнула, што не тое каб плакала, але калі пайшла да султанскага палаца і як прыйшла ў пакоі фраўцымеру, дык не магла ад вялікае тугі і слова вымавіць ад плачу. Пытаюцца, чаму плачу і смуткую. Адказала, што сын мой ад мяне ад'язджае, нават не развітаўшыся. Супакоілі мяне тыя паненкі, абяцалі мне, што выпрасяць у яго мосці султана, каб майго сына не пусцілі са Стамбула і каб ён у мяне заставаўся. I дала мне ў той час другая жонка імператара, анёльскай пекнасці, маладая, сціплая, стройная, дзве хусцінкі, вельмі багата золатам гафтаваныя, і кажа: «Дай гэта ад мяне сыну твайму, магчыма, тады ён і не паедзе ад цябе». I вось тыя паненкі і карузлікі пабеглі ў пакой самога султана і распавялі, што «наша пані лекарка моцна плача», і прычыну плачу. Дык адразу паслаў султан да бастандзы-пашы аднаго прыдворнага, і я разам з тым прыдворным пайшла да таго бастандзы-пашы, а ён – вялікі пан, як канцлер каронны, добра мяне прыняўшы, супакоіў мяне тым, што абяцаў паслаць свайго маршалка ад імя султана да яснавяльможнага пасла і вярнуць сына майго. Так і сталася. Паехаў конна той маршалак яснавяльможнага яго мосці пана бастандзы-пашы перш-наперш да вяльможнага яго мосці пана Гіпша, просячы, каб угаварыў яснавяльможнага пасла, каб той не браў з сабою ў Польшчу майго сына, пасля паехаў да вяльможнага яго мосці пана Дзюляні і таксама да самога яснавяльможнага пасла, і вось прыйшоў мой сын і ў прысутнасці яснавяльможнага пасла і маршалка бастандзы-пашы, які ад імя султана прасіў пана пасла, каб дзіця ад маці не адлучаў, бо ніхто чужы не можа так шчыра спрыяць, як родная маці, а асабліва, што яна можа з ласкі Пана Бога чужым дапамагаць, а табе трэба чужой ласкі чакаць – так мовіў маршалак майму сыну. Але, як кара Пана Бога, так ён адказаў: «Не хачу я заставацца ў Стамбуле са сваёю маці, я лепш паеду з яснавяльможным паслом у Польшчу». Дык гэты маршалак вярнуўся да майго жытла з гэтай няўцешнаю навіною. Смутак і сорам мяне агарнуў, усё б Пану Богу ахвяравала за грахі мае і за ўсе душы ў чысцілішчы. Мусіла я адну тую хустку, што мне дала другая жонка султанава, падараваць маршалку, бо інакш трэба было яму даць за клопат, прынамсі, дзесяць чырвоных злотых, а другую хустку мусіла аддаць чарбаджы , турку, бо і ён шчыра ўгаворваў майго сына, каб са мною застаўся. I вось паехаў сын мой разам з яснавяльможным паслом, не развітаўшыся са мною, маркотнаю маці сваёй, а якія больш мне непрыемнасці чыніў, таго не хачу распавядаць, бо ўсё гэта з намоў легкадумных людзей.\nЦяпер падаю я гэты збор маіх авантур на людскую ўвагу. Хто яго чытаць будзе, няхай зверне ўвагу, колькі разоў была я ў небяспецы і колькі разоў Фартуна мяне ўзбагачала і даводзіла да галечы. Няхай падумае, ці мела я што добрае ад мужоў і ад агіднага кавалера, ад дзяцей і лёкаяў. I ці варта мне ў Польшчу вяртацца ў гэтым 1760 годзе, маючы з ласкі Божае сорак два гады? Хіба што, каб у мяне зноў апошняе, крый божа, адабралі.\nАле ўсё ж я думала, што сын мой апомніцца і з дарогі вернецца да мяне альбо з тым міністрам капідзі-пашою, вялікім панам, што суправаджаў яснавяльможнага пасла са Стамбула аж да Хоціна, да польскае мяжы. I з вялікім смуткам чакала вяртання таго турка, думаючы, што і сын з ім з Хоціна вернецца. Як толькі даведалася, што прыехаў назад той капідзі-паша, дык хуценька пайшла да ягонага палаца, мяркуючы, што сына майго застану, але ён нават і ліста мне не напісаў. De novo мяне вялікі смутак агарнуў ад гэтае весткі, і вырашыла я сабе ўжо ніколі не быць у Польшчы, дык на тым тыдні шмат раздала на славу Божую з набытку майго ўбогім хрысціянам, нават і туркам, турчанкам і турэцкім дзецям, новыя сукні справіўшы, у гонар Бога раздала. I вырашыла паехаць морам у Егіпет, каб адпачыць і паглядзець свету, бо мне лягчэй жыць у чужым і далёкім краі, чым быць падкрыўджанаю, вярнуўшыся з Егіпта, мела намер з дапамогаю Пана Бога быць у Ерусаліме.\nI ўжо пераканала сябе, што больш не пабачуся са сваімі дзецьмі і буду сабе асобна жыць. Хто ведае, можа, будуць хацець, каб ім у сне хоць прыснілася, а цяпер не захацеў мой сын застацца са мною ў Стамбуле і адукацыю добрую атрымаць.\nМовілі мне няраз Рэіс-эфендзі і сёстры султана, што «мы ў брата нашага султана Мустафы альбо ў візіра выстараемся рэкамендацыйны ліст да яснавяльможнага гетмана, каб ён пра сына твайго помніў», але ён, не хацеўшы таго, сам па сваёй волі паехаў. Пасля дайшлі да мяне весткі, што і рэшту майго набытку ў Камянцы забраў мой сын з парады майго кавалера, які толькі таму ў Камянцы сядзеў, каб ашукаць, каб што выдурыць у яго. Аднаго сына праз бесчалавечнасць і недагляд пазбавіў жыцця, другога – набытку, бо што толькі пакінула ў дэпазіт, тое ўсё ў свае ўсеўладныя рукі з дапамогаю махлярства, як магнітам, прыцягнуў, сына майго намовіўшы, каб у двары яснавяльможнага пасла заставаўся і не вяртаўся да школ.\nЯ ж, застаўшыся ў Стамбуле пад аховаю Божаю і ў кампаніі годных людзей, хрысціян, меўшы дастатак усялякі з султанавага двара і размаітыя заробкі ад годных пацыентаў, жыла ў тым доме, які была наняла, калі пераехала з палаца, дадзенага султанавым дваром яснавяльможнаму паслу, але не ведала прычыны, чаму яго ніхто не наймаў, а людзі баяліся, што ён вельмі стары і спарахнелы, недалёка і да няшчасця якога. Я ж, наняўшы яго, мала зважала на расколіны сцен, бо яны былі размаляваны, і нічога яшчэ невядома было. Хоць я служыла ў султанавым двары, аднак ніколі не магла пайсці ў палац фраўцымеру, пакуль мяне не запросяць, а як прыйшла, дык першыя дзверы адчыняе адзін араб-еўнух і кажа: «Тэсцір? Маеш дазвол?» Так і ля другіх дзвярэй, і трэціх, і іншых, усе так пыталіся.\nАднаго дня, не спадзеючыся, што мяне паклічуць у палац, паехала я сабе да маіх пацыентаў у Стамбуле, туды, дзе мне трэба было. Тым часам у маю адсутнасць пяць разоў прыслалі па мяне чухадара, гэта значыць лёкая, каб неадкладна ехала ў султанскі палац. Ужо ноч прыйшла, а я толькі дахаты вярнулася, і хатнія мае распавялі мне, што адзін лёкай з султанскага палаца пяць разоў па мяне прыязджаў і гневаўся, што мяне не застаў, але так мовіў: хоць і ў поўнач, але каб морам у чоўне прыехала. Я, узяўшы Пана Бога на дапамогу, баючыся ноччу небяспекі, не выканала загад, а з парады Духа Святога так сабе думала: як я ўначы морам паплыву, нават калі мяне ўдзень праз дзверы прапускаюць, дык пакуль тых шамбелянаў дачакаешся, можна ад суму памерці. Дык я, павячэраўшы, пайшла спаць. Рана-ранютка пасля набажэнства выйшла са свайго дому, замкнула яго; узяла з сабою маю дзяўчыну, якую звалі Фата Дзімітра, і лёкая, і пайшлі мы да скелі , а там засталі човен з чатырма людзьмі, якія мяне чакалі, і паехалі мы ў султанскі палац. Там я растлумачыла, чаму мяне ўчора не было; паказалі мне новую пацыентку і адразу далі мне на лекі сто чырвоных злотых. Дык я вярталася да свае хаты. Калі падыходзіла, людзі і суседзі мяне віншавалі, што добры Бог засцярог мяне ад нечаканае смерці, «бо ўвесь твой дом да падмурка рухнуў, як толькі ты выйшла».\nЯ, прайшоўшы колькі крокаў, убачыла, што гэта праўда, аднак мне вельмі маркотна было, бо ўвесь мой набытак пад руінамі, а менавіта: куфры, срэбра, волава, медзь і іншыя хатнія рэчы, што мне Пан Бог з ласкі свае даў, але мне людзі так мовілі: «Не хвалюйся, і найдрабнейшая рэч тут не згіне». I паклікалі людзей, што руіны разбіраюць, яны завуцца хамалі, так і сталася, што нічога маё не загінула з ласкі Пана Бога Найвышэйшага, толькі адна срэбраная чарка, і то яе ўкраў мой уласны лёкай з Полылчы.\nМела я малога дзесяцігадовага хлопца, сляпога. Нічога ён не бачыў і лячыўся ў мяне ў той час, калі мой дом рухнуў. Дык вось Пан Бог пакінуў бяспечнае месца, дзе хлопец сядзеў, без усялякіх калецтваў, бо, уласна, ён на тым месцы сядзеў, дзе слуп стаяў. Дык яго мне Пан Езус збярог без усялякае шкоды. А вось як мой фраўцымер даведаўся (дзе я служыла) пра абвал дома і пра зберажэнне Богам майго жыцця, то разам са мною Богу дзякавалі.\nАднаго часу запрасіў мяне адзін турэцкі пан, якога звалі Гадзы Суліман-ага Селіхор-улу, каб вылечыла яму вочы, бо ён нічога не бачыў, але ён жыў не ў Стамбуле, а ў мястэчку Гайрабове. Да гэтага мястэчка трэба морам было плыць два дні. Узялася я вылечыць яго і задатак узяла, дык загадала свайму чалавеку наняць мне як мага лепшы і навейшы карабель, каб ехаць лячыць таго пацыента. Але ён, недасведчаны, такі наняў, які трапіўся, і рэчы мае загадаў на карабель занесці. Пасля прыйшла я сама, і мы паплылі, і толькі потым убачыла, які гэта небяспечны і невыгодны карабель, нават вада працякала з бартоў, як праз рэшата, толькі смалою залітае. Я думала, што мы за два дні даплывём, аднак неспрыяльную фартуну мелі, бо ў вялікім страху адзінаццаць дзён па моры плавалі і ледзь да горада Тэкердагі, што на беразе мора знаходзіцца, даплылі, і я адразу пакінула гэты карабель. Там мела я добрых прыяцеляў, венграў, якія засталіся пасля венгерскага караля, нябожчыка Ракацы. Назаўтра той наш карабель загрузілі пшаніцаю і ячменем і той самы рэіз, гэта значыць шкіпер, з трыццаццю людзьмі назад паплыў у Стамбул. Толькі як ад берага адчалілі, адразу карабель на кавалкі разламаўся і ўсе людзі на ім патанулі, толькі адзін хлопец-грэк Пантэлемон выплыў і пасля ў мяне служыў. Так мяне Бог у Святое Тройцы Адзіны збярог ад неспадзяванае смерці. За гэта няхай Яму будзе слава на вякі.


Пантыфік: малітва без мужнасці – не хрысціянская - Ватыканскае радыё\nПантыфік: малітва без мужнасці – не хрысціянская - EPA\nАсаблівасцю хрысціянскай малітвы з’яўляецца вера ў Езуса і мужнасць пераадолення цяжкасцяў, сказаў Папа 12 студзеня 2018 г. падчас ранішняй св. Імшы ў Ватыкане.\nСвяты Айцец спаслаўся на фрагмент Евангелля св. Марка (Мк 1,40 - 2,12), у якім гаворка ідзе пра аздараўленне двух асоб: пракажонага і спаралізаванага. Абое моляцца, каб атрымаць здароўе, робяць гэта з верай. Пракажоны, як адзначыў Францішак, смела кідае Езусу выклік, кажучы: “Калі хочаш, можаш мяне ачысціць” (Мк 1,40). Адказ Пана неадкладны: “Хачу, будзь ачышчаны!”. Такім чынам, як пацвярджае Евангелле, цуд у выпадку верніка магчымы.\n“Кожны раз, калі набліжаемся да Пана, каб прасіць аб нечым, мы павінны пачаць ад веры і зрабіць гэта з верай: “Я веру, што можаш вылечыць мяне, веру, што можаш зрабіць гэта”, і мець мужнасць, каб кінуць Богу выклік, як пракажоны з учарашняга Евангелля або спаралізаваны – з сённяшняга. Гэта малітва ў веры”, - адзначыў Папа.\nНабліжэнне да Бога патрабуе мужнасці, адзначыў Папа. Вельмі часта патрэбнае цярпенне і ўменне чакаць і не здавацца, гатоўнасць пастаянна рухацца наперад. Ён нагадаў прыклад св. Монікі, якая настойліва малілася за навяртанне свайго сына Аўгустына. Неабходная мужнасць, каб кінуць выклік Богу, не здавацца, нават калі адразу не атрымліваем тое, аб чым просім, паколькі, “калі малітва не натхнёная мужнасцю, яна не хрысціянская”, - лічыць Святы Айцец. Ён узгадаў Абрагама, які ва ўзросце сто гадоў атрымаў абяцанне, што стане бацькам многіх народаў, і паверыў.\n“Вера знаходзіцца на шляху: вера робіць усё магчымае, каб атрымаць ласку, аб якой прашу. Пан сказаў нам: “Прасіце, і будзе дадзена вам” (Мц 7,7). Прымем таксама гэтае слова і будзем мець надзею, але заўсёды з верай і ўдзелам. Гэта мужнасць, якую мае хрысціянская малітва”, - сказаў, завяршаючы сваю гамілію Папа.


Посевная: на полях ОАО «Студёнка» активно ведутся работы — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nПосевная: на полях ОАО «Студёнка» активно ведутся работы\nЧетверг, 20 апр., 2017 228 admin\nПасяўныя работы ў ААТ “Студзёнка” пачаліся з палеткаў, што знаходзяцца ў раёне вёсак Раманаўка, Канстантова. “Там глебы пясчаныя, хутчэй падсыхаюць”, — тлумачыць галоўны аграном сельгасарганізацыі Андрэй Дзядушка.\nСупрацоўнік рэдакцыі разам з ім выпраўляецца да механізатараў, занятых у полі. Іх пакуль што не так і шмат, як хацелася б. Дакладней, справы не ў іх – тэхніка перыядычна выходзіць са строю. Што гэта так, давялося пераканацца вельмі хутка.\nПершы прыпынак на нашым маршруце мы зрабілі ля поля, засеянага азімай пшаніцай, дзе працавала “Дзвіна” Анатоля Атрашкевіча. Разам з Аляксандрам Халнеевым ён быў заняты на ўнясенні КАСа.\n— Угнаенне з Бурбіна сюды дастаўляе Дзмітрый Падалінскі, рыхтуем сумесь і вядзём падкормку. Працуем з калёс, аднак без збояў, — расказаў Анатоль Атрашкевіч.\nТолькі мы дабраліся да поля, дзе вялася сяўба зернебабовай сумесі, як нядаўні субяседнік патэлефанаваў – работа спынена, парваўся пас. Патрэбнай мадэлі не аказалася ў запасе ні ў яго, ні на складзе.\nТэмпы сяўбы ў ААТ “Студзёнка” адпавядаюць сярэдняраённым паказчыкам у многім дзякуючы рабоце Сяргея Пагарэльскага. Ён першым вывеў сваю сеялку Lemkeh і на той момант вёў сяўбу ў адзіночку. У Андрэя Дзядушкі да якасці і тэмпаў сяўбы пытанняў не было.\n— У гаспадарцы працуе чацвёра братоў Пагарэльскіх. На такіх, як яны, уся сельскагаспадарчая вытворчасць трымаецца. Іншы раз даводзіцца чуць, што беларуская тэхніка недасканалая, а вось Сяргей на сваім трактары, не паверыце, 12 гадоў працуе – і ні адной сур’ёзнай паломкі. Нават рухавік на машыне стаіць заводскі, — адрэкамендаваў галоўны аграном Сяргея Пагарэльскага.\n— Не, пасля некалькіх першых месяцаў эксплуатацыі рухавік давялося перабіраць. Зрабіў гэта ўласнымі рукамі, затое з таго часу – ніякіх праблем, — удакладніў механізатар, дадаўшы пры гэтым. – Каб тэхніка працавала, яе трэба эксплуатаваць у адпаведнасці з тэхнічным рэгламентам.\nЯшчэ адна сустрэча адбылася на суседнім полі, дзе перадпасяўную апрацоўку глебы вёў Дзмітрый Мастыка. Яшчэ даволі малады механізатар, ён, тым не менш, можа выканаць любы агратэхнічны прыём.\nНа гэтым наша падарожжа па палетках ААТ “Студзёнка” давялося перапыніць. Андрэй Дзядушка паспяшаўся на пошукі паса. І не толькі ён. Калектыўныя намаганні ў рэшце рэшт далі плён. Але гэты факт наводзіць на развагі пэўнага кшталту. Хочацца спадзявацца не толькі журналіста.\nФота Аляксандр ЛАЗЮКА.\n← Вместо кражи — грабеж. Житель Сенненского района ограбил 76-летнюю пенсионерку\nВ Сенненском районе 22 апреля пройдет субботник →\nУ памяці землякоў назаўжды\nПятница, 6 сен., 2013 admin 4 комментария\nГодная змена для чэмпіёна Окуня\nВторник, 12 июнь, 2012 admin Один комментарий


Па справе аб умяшанні ў амерыканскія выбары 13 расейцам прад’явілі абвінавачванні\nУ спісе абвінавачаных – бізнесмэн Яўген Прыгожын, якога лічаць чалавекам, блізкім да прэзідэнта Расеі Уладзімера Пуціна.\nТаксама Прыгожына звязваюць з кампаніяй «Агенцтва інтэрнэт-даследаванняў» – «фабрыкай троляў», супрацоўнікі якой пішуць платныя каментары ў сацсетках і групай «Вагнэра» – прыватная ваенная кампанія, якая пастаўляе наймітаў у Сірыю.\n13 грамадзянаў Расеі абвінавачваюцца ў «змове з мэтай падмануць Злучаныя Штаты». Двум фігурантам справы прадʼяўленае абвінавачванне ў банкаўскім махлярстве. Чацвярых абвінавачваюць у несанкцыянаваным выкарыстанні асабістых дадзеных іншых людзей, адзначае meduza.io.\nЯўген Прыгожын пасля публікацыі абвінавачванняў заявіў РИА Новости: «Амерыканцы вельмі ўражлівыя людзі, яны бачаць тое, што хочуць бачыць. З вялікай павагай стаўлюся да іх. Я зусім не засмучаны, што апынуўся ў гэтым спісе. Калі яны хочуць бачыць дʼябла – няхай бачаць».


Ваупшасаў Станіслаў Аляксеевіч\nВаупшасаў Станіслаў Аляксеевіч (Вайпшас) (1899, Ліфляндская губернія — 1976 гг.), супрацоўнік ворганаў дзяржаўнай бяспекі, партызан, палкоўнік. У 1918 годзе ўступіў у Чырвоную армію. У пачатку 1920-х гг. ваяваў у складзе камуністычных партызанскіх атрадаў у Заходняй Беларусі, якая ў той час уваходзіла ў склад Польшчы. Пасля вяртання ў СССР працаваў у ворганах ОПГУ і НКУС. У 1937–39 гг. накіраваны ў Гішпанію, дзе выконваў абавязкі афіцэра дзяржаўнай бяспекі. З 1939 — у НКУС СССР. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны накіраваны ў тыл нямецкай арміі, каб ажыццяўляць кантроль за партызанскім рухам на тэрыторыі Беларусі.\nУ верасьні 1941 узначальваў батальён мотастралковай брыгады адмысловага прызначэння. З сакавіка 1942 стаў начальнікам аператыўнай групы ў Лагойскім раёне, камандаваў партызанскім атрадам адмысловага прызначэння. У 1943–44 гг. узначальваў партызанскую сетку ў Лагойскім, Бягомльскім раёнах. Лічыўся адным з буйнейшых адмыслоўцаў па тэрарыстычных і дыверсійных аперацыях. У жніўні–верасні 1945 года — начальнік аператыўнай групы ў Маньчжурыі. З 1945 займаў кіруючыя пасады ў сістэме НКУС–МУС.\nУспаміны С. А. Ваупшасава «На трывожных скрыжаваннях» (канспект)\nВаупшасаў выйшаў у 800 рэйд праз лінію фронту ў сакавіку 42 года праз Суражскія вароты. Яго адмысловая група — 32 человекі. Першапачатковае месца базавання было вызначана адразу: Лагойскі раён, паблізу ад Бягомля, дзе хутка партызаны стварылі сваю зону з аэрадромам. Гэтая зона злучылася затым з Лепельскай. Яго атрад стаў базай для Мінского абкаму партыі пасля трэцяга правалу Мінскага гаркама.\nНа працягу красавіка абсталявалі лагер у Лагойскім раёне, прыступілі да актывізацыі агентурнай сеткі і кансалідацыі пад сваім кіраўніцтвам мясцовых партызан.\nМай: На працягу мая я рэгулярна атрымоўваў звесткі аб дзейнасці падпольшчыкаў і партызан. Дзякуючы нашым связным мы змаглі правесці ў Минскай зоне першую партызанскую канферэнцыю.\nНа той час самым буйным атрадам Мінскай зоны ў раёне Лагойска-Заслаў’я быў атрад Варанянскага «дзядзька Вася»:\n«Атрад дзядзькі Васі апынуўся самым буйным з сустрэтых намі і нават меў свой адмысловы аддзел. Ў лагеры я пазнаёміўся з камандзірам і камісарам атрада. Абодва яны выдатна мяне ўразілі. Васіль Трафімавіч Варанянскі, кадравы камандзір Чырвонай Арміі, патрапіў у акружэнне і апынуўся ў варожым тыле. Лінія фронту адсунулася далёка на ўсход, аднак ён не ўпаў духам, не разгубіўся. У верасні 1941 году ён намацаў сувязі з партызанамі і хутка стаў камандзірам атраду, які рос, умацоўваўся і да нашай сустрэчы налічваў ужо 150 байцоў.\nАдзін з тых слаўных сыноў Беларусі, якога партыя пакінула на акупаванай тэрыторыі для арганізацыя народнага супраціву фашыстоўскаму рэжыму, камісар атраду Іван Мацвеевіч Цімчук удзельнічаў у партызанскай вайне з першых дзён уварвання захопнікаў. З снежня 1942 да верасня 1943 году ён адначасова выконваў абавязкі сакратара Лагойскага падпольнага райкаму КП (б)Б, а затым стаў камісарам Першай антыфашыстоўскай партызанской брыгады. За доблесць, гераізм і адмысловыя заслугі ў развіцці партызанскага руху І. М. Цімчуку прысвоена званнне Героя Савецкага Саюза.»\nВаупшасаў падначаліў сабе партызанаў у раёне Лагойска, сабраў у адзіны буйны атрад колькасцю болей за 300 чалавек: 50 чалавек — узбуйніўшаяся пад час рейда адмысловая група, каля 80 чалавек — атрад «Барацьба», які быў пераведзены з Бегомльскага раёну ў Лагойскі, 150 чалавек — атрад «Мсцівец» («дзядзькі Васі», Варанянскага), дробныя групы. Наладзіў кіраванне партызанамі з цэнтра і сувязь з цэнтрам, усталяваў забеспячэнне атрада па паветры з цэнтра выбухоўкай, зброяй і баяпрыпасамі.\nГалоўная старонка - Людзі - Ваенныя - Ваупшасаў Станіслаў Аляксеевіч


«У хлопца амаль не функцыянуе рука, але камісаваць яго не спяшаюцца». Узброеныя сілы | Новы Час\n«У хлопца амаль не функцыянуе рука, але камісаваць яго не спяшаюцца». Узброеныя сілы ваююць з бацькамі за радавога Давіда з Гомельскай вобласці\nЖыхары Гомельскага раёна Павел і Ганна Гвоздзевы не першы месяц абіваюць высокія парогі, за якімі ў кабінетах сядзяць вайскоўцы ў зялёных мундзірах і людзі ў белых халатах. Муж і жонка спрабуюць данесці свой боль да чыноўнікаў, практыкуюцца ў эпісталярным жанры «зваротаў, скаргаў і заяваў», але наўзамен атрымліваюць канцылярскія адпіскі ў духу «Ваш ліст разгледжаны. Парушэнняў заканадаўства не выяўлена», піша Алена Германовіч ў інтэрнэт-газеце Naviny.by.\nІх сын Давід, радавы адной з частак, атрымаў траўму на палігоне, а пасля лячэння, або ў выніку яго ў 19-гадовага салдата выявілі яшчэ палову старонкі А4 розных хвароб: канечнасцяў, страўніка, дванаццаціперснай кішкі, зроку, сэрца, нервовай сістэмы. Але камісаваць хлопца не спяшаюцца. УКК прызнала яго прыдатным да вайсковай службы. Навошта такі салдат Узброеным сілам — пытанне, на якое бацькі адказ не знайшлі.\nАб траўме і яе наступствах мы даведаліся з медыцынскага заключэння, ад бацькі і самога радавога, які цяпер у чарговы раз знаходзіцца ў шпіталі. Ад лістападаўскага прызыву-2016 і да сённяшняга дня большасць часу Давід правёў у бальнічных сценах. Тут прайшлі яго месяцы службы. Але «здаровым можаш ты не быць, а ўсё адно служыць абавязаны».\nАд войска хлопец не бегаў, сказалі служыць — пайшоў. Хоць і былі праблемы са здароўем — з-за дэфармацыі насавой перагародкі ён не можа паўнавартасна дыхаць, у выніку — ангіны, кашаль і праблемы з сэрцам. Давід на грамадзянцы граў на скрыпцы, але цяпер пасля траўмы рукі і мноства наступстваў наўрад ці ён зможа «адчуваць» інструмент.\nПералом прамянёвай косці Давід атрымаў праз месяц пасля прызыву і праз тыдзень пасля прысягі. «Паклалі ў шпіталь, наклалі гіпс. Ляжаў амаль увесь снежань у Барысаве, таму што служыў там у Печах, потым стала горш, і перавялі ў Мінск, гэта ўжо ў студзені. Або з-за траўмы, або з-за няправільна накладзенага гіпсу адбылося ўшчамленне нерва, і рука практычна не працуе. Больш за тое — ужо пазней пры абследаванні ў мінскім шпіталі выявілі масу захворванняў — гастрыт, язва, праблемы са зрокам, сэрцам... Я так лічу, што гэта наступствы лячэння, бо пры прызыве ён быў амаль здаровы! Нам казалі — яго камісуюць, так абяцалі і Давіду, але па выніку ў траўні прайшла УКК, і яго пакінулі служыць!» — хвалюецца бацька салдата Павел.\nЁн напісаў у Міністэрства абароны. З 4 па 26 мая Давід зноў быў на абследаванні і лячэнні ў шпіталі. «Ён быў агледжаны агульнашпіталёвай ваенна-ўрачэбнай камісіяй і быў прызнаны прыдатным да ваеннай службы з нязначнымі абмежаваннямі. Наяўныя ў вашага сына захворванні ў цяперашні час не перашкаджаюць праходжання ім тэрміновай ваеннай службы», — далі адказ Узброеныя сілы.\n«У яго рука не працуе, і дыягназы ў заключэнні не дадуць схлусіць, дзе прапісаны парэз, атрафія цягліц, неўрапатыя — гэта толькі што тычыцца рукі! А хто яму забяспечыць у арміі дыету па ўсіх гэтых язвах, гастрытах, эрозіі? Ён не можа паўнавартасна служыць, а яго ставяць у нарады, адправілі ў камандзіроўку на палігон!», — жыхар Гомельскага раёна абураны такім стаўленнем.\nЁн піша чарговы зварот — у Адміністрацыю прэзідэнта. Услед за лістом едзем з бацькам салдата ў Мінск, дзе літаральна перад нашым прыездам Давіда зноў паклалі ў шпіталь. У Цэнтральнай ваенна-ўрачэбнай камісіі Узброеных сіл ведалі пра сітуацыю з шараговым Гвоздзевым, бо ліст з Адміністрацыі прэзідэнта пераслалі ў Міністэрства абароны. І хоць 26 мая вердыкт УКК быў «прыдатны», зараз хлопца зноў будуць абследаваць. У ЦВКК запэўніваюць — салдата будуць аглядаць розныя спецыялісты, у тым ліку грамадзянскія лекары. У камісіі не згодныя з бацькам, што ўсе праблемы са здароўем, з страўнікам, сэрцам Давід атрымаў у арміі. Там мяркуюць — а можа ён прыйшоў на тэрміновую службу з гэтым «наборам»? Тады чаму ваенкамат прызнаў яго прыдатным?\n«Ён ніколі дома не скардзіўся на страўнік і на сэрца. А зараз у яго яшчэ і зрок стаў падаць!», — заўважае Павал. У ЦВКК запэўніваюць, што лекары — грамадзянскія і ваенныя, разбяруцца.\nСустракаемся з самім Давідам. Шпіталь за ўсе гэтыя месяцы стаў яму месцам службы. Хлопец распавядае, што першапачаткова, на грамадзянцы, ён быў нягодны — з-за скрыўлення насавой перагародкі з парушэннем функцыі дыхання. Маладому чалавеку трэба было рабіць аперацыю.\n«Мне давалі яшчэ паўгода, да траўня 2017, каб я паспеў зрабіць аперацыю. Таму што я не дыхаю носам з-за перагародкі, а з-за гэтага пастаянныя ангіны, кашаль і гэтак далей. Але потым нешта перадумалі, і забралі ўсе ж такі ў лістападзе 2016-га. Проста быў у ваенкамаце, мая справа асобна прынеслі і сказалі — мы табе здароўе падправілі, і ты ўжо прыдатны. Потым ужо на тэрміновай службе, пасля лячэння пералому не варушыліся ні пальцы, ні кісць. І рука не разгіналася, тады адправілі ў Мінск. Там сказалі, што рука адновіцца ў лепшым выпадку праз год. Яна і цяпер не цалкам згінаецца і разгінаецца. Нешта рабіць цяжка. Кажуць — нельга фізічныя нагрузкі, але як гэта, калі трэба хадзіць у нарады, працаваць? Напісалі — прыдатны з абмежаваннямі, але якімі менавіта? З камісіі казалі — так усё нармальна ў цябе з рукой! Пабаліць і перастане, што ты жалішся?» — распавядае салдат.\nЁн дадае, што ўсе язвы, гастрыт, эрозіі выявілі ў яго ў шпіталі ў Барысаве. «А што ты ясі, якое ў цябе тут харчаванне?», — цікавіцца бацька. «Што даюць, то і ем», — адказвае Давід.\nПавел сумняваецца, што ва ўмовах арміі можна забяспечыць паўнавартасную дыету, а для аднаўлення рукі — адсутнасць якіх-небудзь фізічных нагрузак. «Які з яго салдат з такімі хваробамі? Чаму за яго так чапляюцца — няўжо такую вялікую карысць можа прынесці тут з непрацуючай рукой, страўнікам, і праблемамі з сэрцам? Чаму не камісаваць, і хай бы лячыўся дома, аднаўляў здароўе? Дома мы паклапаціліся б пра яго. А так, пры такім лячэнні, вернецца інвалідам, і толькі з-за таго, што лекар і вайскоўцы не хочуць прызнаваць свае памылкі! Ці правільна першапачаткова наклалі гіпс? Ці не з'явіліся ўсе язвы і эрозіі з гастрытам як пабочныя ад прэпаратаў? Чаму зрок на адным воку пісалі ад 0,5-0,6, а цяпер ужо стала адзінка? Як яно магло аднавіцца? Падае зрок — гэта таксама можа, ад унутраных праблем. І наўрад ці далей будзе лепш са здароўем!» — лічыць бацька.\nДыягназы «ваенных» лекараў мы паказалі «грамадзянскаму» доктару.\n«Вядома, з такімі дыягназамі магчымасці пацыента абмежаваныя. Тут ёсць вынікі ЭНМГ— электранейраміяграфіі, якія аб'ектыўна паказваюць і пацвярджаюць, што ёсць паталогія, паражэнне нерваў рукі. Адсюль могуць быць і болі, і няздольнасць паўнавартасна працаваць, згінаць і разгінаць руку. Патрэбна рэабілітацыя, і чым хутчэй, тым лепш, каб аднавіць руку, а інакш ён рызыкуе застацца інвалідам», - патлумачыў адзін лекар.


Канвертаваць Аруба флорынаў (AWG) і Бурундзійскай франкаў (BIF) : Калькулятар абменнага курсу\nФларын Аруба (AWG) і Бурундзі франк (BIF) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Фларын Аруба і Бурундзі франк пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 18 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Фларын Аруба. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Бурундзі франк валюты па змаўчанні. Націсніце на Бурундзійскай франкаў або Аруба флорынаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nФларын Аруба гэта валюта, у Аруба (AW, ABW). Бурундзі франк гэта валюта, у Бурундзі (BI, BDI). Фларын Аруба таксама вядомы як Аруба гульдэны, і Аруба Gulden. Сімвал AWG можа быць запісаная Afl. Сімвал BIF можа быць запісаная FBu. Фларын Аруба дзеліцца на 100 cents. Бурундзі франк дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу Фларын Аруба Апошняе абнаўленне 18 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Бурундзі франк Апошняе абнаўленне 18 верасень 2019 ад Yahoo Finance. AWG каэфіцыент мае 3 ўважаецца лічбаў. BIF каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.