16 кастрычнік 2009, 17:53\nСЯРГЕЙ АСТРАВЕЦ: “МНЕ НЕ ХАПАЕ ПРОЗЫ ПРА ГОРАДНЮ”\nВыдавецкая сэрыя “Кнігарня Наша Ніва” папоўнілася кнігай прозы пісьменьніка і журналіста з Горадні Сяргея Астраўца “Каты Ёзафа Рацынгера”. Яе склалі апавяданьні, эсэ, зацемкі і рэпартажы, якія друкаваліся на старонках “Нашай Нівы” ад 1991 да 2007 году. Кніга сталася настальгічным успамінам пра няспраўджаныя надзеі аўтара, які нядаўна адзначыў свой паўвекавы юбілей. З Сяргеем Астраўцом размаўляла Валянціна Аксак.\nВалянціна Аксак: “Спадар Сяргей, з вашага дазволу, можа быць, пачнём з назвы…”\nСяргей Астравец: “Назва гэтая ўзьнікла такім чынам. Была вясна 2005 году і я напісаў, што называецца, адным махам некалькі апавяданьняў. Пісаў, дасылаў у “Нашу Ніву”, яна іх друкавала. Адно з гэтых апавяданьняў называлася “Нямецкі папа”. Гэта гісторыя пра тое, як выбіралі новага папу пасьля сьмерці Яна Паўла II праз маё ўспрыняцьце: як я сачыў за гэтай падзеяй, што адбывалася ў нашым горадзе. Для мяне было важна тады, што ў мяне быў сіямскі кот Базыль, які заўсёды сядзеў у мяне на каленях, калі я пісаў, бо я даведаўся, што Ёзаф Рацынгер таксама любіць катоў. А калі яго выбралі папам, то мяне зьдзівіў такі факт, што манашкі забаранілі яму браць сваіх двух катоў у папскія апартамэнты. Гэтае апавяданьне, можа быць і стала для мяне цэнтральным ва ўсіх тых апавяданьнях і назву кнігі я зрабіў, адштурхнуўшыся менавіта ад яго”.\nАксак: “Кніжка мае падзагаловак “Апавяданьні, эсэ, зацемкі, рэпартажы з Горадні”. Вас натхняе места, дзе вы жывяце, ці нешта іншае вы мелі на ўвазе, калі так пазначалі падзагаловак?”\nАстравец: “У Горадні я жыву палову жыцьця. Прыехаў сюды ў 1984-м – амаль па-Оруэлу гучыць. І з самага пачатку мне хацелася засвоіць гэты горад у прозе, таму што я ўбачыў, што ён вельмі мала прысутнічае менавіта ў прозе пісьменьнікаў-гарадзенцаў. Калі там жыў Васіль Быкаў, то яго цікавіла больш вайна і чалавек на вайне. Я зазіраў да Ажэшкі – на жаль, Горадню не пазнаеш і ў яе творах. Калісьці натхняцца прыяжджаў у наш горад Караткевіч, але ён выводзіў яго пад іншай назвай. Паэты пішуць пра Горадню, а празаікаў пасьля сьмерці Аляксея Карпюка няма. І мне гэтага вельмі не хапала. Напісаць такую кнігу пра родны горад не было такой адмысловай маёй задачай, хутчэй гэта была мая мара”.\nАксак: “Нягледзячы на шырокую палітру жанраў, прадстаўленых у гэтай кніжцы, яна атрымалася цэльнай. У пэўным сэнсе яе можна назваць раманам пра Горадню…”\nАстравец: “Я спадзяюся, што гэтая кніжка стане маленькай цаглінкай у літаратурную сьцяну Горадні. А ў розных жанрах я пісаў, ня думаючы яшчэ пра тое, як яны лягуць пад адной вокладкай. Я жыў у горадзе, хадзіў па ім, сачыў за зьменамі, атрымліваў нейкія ўражаньні і часам гэта ўвасаблялася ў апавяданьне, часам атрымлівалася эсэ, зацемка ці рэпартаж. Мяне заўсёды цікавілі пісьменьнікі-журналісты, асабліва замежныя, якія працавалі не ў савецкіх падцэнзурных выданьнях. Моцнае ўражаньне на мяне зрабіла асоба італьянскага пісьменьніка-журналіста Дзіна Буцаці, які здолеў цудоўна сумясьціць гэтыя дзьве прафэсіі. Мяне гэты прыклад натхняў і я нават калі пасылаў у “Нашу Ніву” чарговае апавяданьне, то пазначаў ягоны жанр як газэтнае апавяданьне. Мяне ўвогуле прываблівае журналісцкае асяродзьдзе ў рэдакцыі. Мне пашанцавала ў тым, што гэтая мая рэдакцыя месьцілася ў старым горадзе, і я ў перапынках між працаю хадзіў сярод камяніц, касьцёлаў, якія мяне натхнялі”.\nАксак: “Атрымліваўся раман пра Горадню і з Горадняй. Але гэтая кніжка – яшчэ і раман з газэтай “Наша Ніва…”\nАстравец: “У мяне было некалькі раманаў з газэтамі: “Пагоняй”, “Свабодай”, “Нашай Нівай”. Мае тэксты, якія друкаваліся ў “Нашай Ніве”, - гэта гарадзенская частка сучаснай гісторыі газэты”.\nАксак: “Кніжка выйшла ў юбілейны для вас год. Ці ёсьць адчуваньне пражытага паўвеку? Ці розьняцца пачуцьці і творчы напал у дваццаць пяць гадоў і ў пяцьдзесят? І што б вы хацелі сказаць тым пісьменьнікам, каму сёньня дваццаць пяць?”\nАстравец: “Чалавек звычайна адзначае кожнае сваё новае дзесяцігодзьдзе – трыццаць гадоў, сорак, пяцьдзесят… Безумоўна, ніхто ня хоча сьпяшацца далей і ўспрымае новую дату зь лёгкім сумам. Але калі я азіраюся сёньня назад, то бачу, што нашы надзеі рэальна ня спраўдзіліся. Да прыкладу, 91 год – новыя пачуцьці ад абвешчанай незалежнасьці краіны, дзяржаўнасьці бел-чырвона-белага сьцягу, зьяўленьня новых газэт… На жаль, няма гэтых газэт, ні “Пагоні”, якую я спачатку рэдагаваў, ні “Свабоды”, у якой працаваў рэгіянальным карэспандэнтам. Дзякуй Богу, “Наша Ніва” існуе. Пэўна мы пацярпелі паразу, гэта фіяска нашае. І мая кніжка ў пэўным сэнсе – гэта настальгічны крок у час няспраўджаных мараў і надзей.\nА што сказаць дваццаціпяцігадовым?.. Не зважаючы на тое, што яны жывуць не ў такой краіне, у якой бы хацелася, але тым ня менш у іх іншыя магчымасьці. Яны могуць езьдзіць дастаткова свабодна за мяжу, могуць вучыцца там, бачыць эўрапейскія гарады, чытаць больш за нас, у тым ліку на замежных мовах. У іх жыцьцё па-сутнасьці іншае, чым у нас было ў іх узросьце. Раней пісьменьнікі нашы амаль нідзе не бывалі і амаль нічога ня бачылі, яны ня бачылі, мэтафарычна скажам, катоў Ёзафа Рацынгера і не маглі адлюстраваць свой замежны досьвед. Мне вельмі гэтага не хапала ў нашай літаратуры. Таму я рады за маладых і спадзяюся, што яны ня толькі будуць езьдзіць па Эўропе, але і прасунуць туды беларускую літаратуру, зробяць яе цікавай замежнікам, а ня будуць працягваць памнажаць ранейшую беларуска-савецкую літаратуру”.\nВАСІЛЬ ЗУЁНАК: “СВАБОДА – У НЕПАЎТОРНАСЬЦІ”\nУ выдавецтве “Беларуская навука” выйшла ў сьвет новая кніга Васіля Зуёнка “Паміж небам і зямлёю”, куды ўвайшлі літаратурныя эсэ і фэналягічныя этуды. У тым, што знаны паэт – яшчэ і ўважлівы чытач, дзіва для прыхільнікаў ягонага таленту няма. А вось прышвінскае яднаньне з прыродай – новая і плённая, як аказалася, іпастась творцы. Этуд “Мурашыны шлях” – адзін з самых удалых у кнізе. Куды кіруецца пісьменьнік згаданым шляхам? З Васілём Зуёнкам сустрэўся Міхась Скобла.\nМіхась Скобла: “Спадар Васіль, у сваіх літаратурных эсэ вы часам прачытваеце твор на малекулярным узроўні: вы яго раскладаеце на гукі, фанэмы. Калісьці Анатоль Клышка падобным чынам прачытаў “Пагоню” Максіма Багдановіча. А ці няма тут праверкі гармоніі альгебрай?”\nВасіль Зуёнак: “Тут, так бы мовіць, комплексны падыход. Тут выяўляецца ня толькі маё чытацкае стаўленьне да гэтага твора, але яшчэ і вучнёўскі падыход. Я нібы іду ў школу да масьцітых аўтараў, якія чытаюцца мною як бы зь нейкай настаўніцкай кафедры, я спасьцігаю сакрэты, наколькі мне гэта даступна. І радасьцю гэтага спасьціжэньня, натуральна, мне хочацца падзяліцца зь іншымі. Так што тут я выступаю ў некалькіх іпастасях: і чытач, і вучань, і пасьлядоўнік”\nСкобла: “У эсэ “Вельмі ўсё проста – як прошча” вы прыводзіце выпадкі выкарыстаньня адных і тых жа вобразаў рознымі паэтамі. Напрыклад: “Я Богу кажу: – Закурым? – Кінуў. Другі інфаркт” (В. Зуёнак). І: “Я бога пытаю: – Пакурым? – Ён кажа: “Ня я вінаваты” (У. Някляеў). Але ці можа распаўсюджвацца аўтарскае права ня толькі на творы, але і на вобразы?”\nЗуёнак: “У сваёй кніжцы я цытую словы Гётэ. Калі яму прад’яўлялі прэтэнзіі ў перайманьні, скажам, Шэксьпіра, іншыя паэты, скажам, Байран, то ён на гэта адказваў: “Няважна, дзе я гэты матэрыял узяў: убачыў на вуліцы, пачуў ад некага ці прачытаў, але гэта ўжо сказаў Гётэ, і тут ужо дзейнічае мой аўтарскі закон”. Разумееце, калі ён і выкарыстаў чужую дэталь, то яна ўжо лягла ў магутную плынь творчасьці Гётэ, у яго твор, і там адыгрывае сваю адметную ролю”.\nСкобла: “Дык хто першы “пакурыў з Богам” – вы ці Някляеў?”\nЗуёнак: “Думаю, што ў нас няма ўзаемных прэтэнзій. У кожнага з нас свой бог: у Някляева зямны, начальніцкі бог, які вырашае зямныя праблемы, ён не адчувае віны, стаіць збоку. А ў мяне Бог той, Усявышні, нябесны, які ў адказе за ўсё, і таму ў яго другі інфаркт пасьля Чарнобыльскай трагедыі. А чаму мы прыйшлі да гэтага вобразу ў адной плыні: і Някляеў Бога згадаў, і я Бога згадаў… Ды проста гэта такі матэрыял чарнобыльскі, гэта так жыцьцё падказвае і выводзіць паэта. Тут Бога нельга ня ўспомніць і не папрасіцца да яго на прыём. Някляеў пагрукаўся ў дзьверы зямныя, а я трошкі насьмеліўся пастукаць у дзьверы нябесныя”.\nСкобла: “На адной з сустрэчаў зь пісьменьнікамі Сталін пазбыткаваў з Прышвіна: “А вы, Михаил Михайлович, всё о птичках да о собачках пишете…” А Прышвін пад маскай “прыродаапісальніка” зьберагаў сябе як мастака. А чым тлумачыцца ваш зварот да назіраньняў за прыродай?”\nЗуёнак: “Тлумачыцца тым, што я не адлучаю сябе ад сьвету прыроды, я адчуваю сябе яе часьцінкай. Прыкладам, іду ў лес і ня нейкім пабочным элемэнтам там пахаджваю, а адчуваю дыханьне кожнага дрэва. І такое маю ўражаньне, што і дрэвы мяне таксама адчуваюць як свайго супляменьніка. І згаданы Прышвін так адчуваў. Прынамсі, усе так пра яго гаварылі: і Блок, і Горкі, і Паўстоўскі. Прыродазнаўства – гэта ня толькі навука, але і паэзія. Я ня буду ставіць сябе ўпоплечкі з Прышвіным, але адчуваньне яднаньня з прыродай уласьцівае і мне. Прырода можа нам нагадаць усё, што мы забыліся. Нам трэба толькі чуць яе дыханьне, бачыць яе жыцьцё і наблізіцца да яго. Спасьцігаючы прыроду, мы набліжаемся да Бога, да нейкай вялікай веры ў жыцьцё, у несьмяротнасьць гэтага жыцьця, у яго пачатак, які немагчыма знайсьці, і ў працяг, дзе – канца не відно”.\nВАСІЛЬ ЗУЁНАК. НА ХВАЛЯХ ЛЯСНОЙ ДАРОГІ\nШто расквітнела ў нас «міліцэйская» літаратура, нікога ўжо не зьдзіўляе. Ледзь ня ўсе больш-менш гучныя сьледчыя пратаколы перасяліліся пад глянцавыя вокладкі важкіх кніжных цаглін.\nА вось апошнім часам тэма актыўна ўклінілася ў выяўленча-плякатную сфэру. І між шматлікіх выяваў людзей пры міліцэйскіх пагонах зьявілася і такая, што подпісам сваім можа прэтэндаваць на ляўры ў такой філялягічнай дысцыпліне, як этымалёгія: «Участковый – от слова участие»...\nЯкі віртуозны ведамасны «паварот»! Быццам жазлом рэгуліроўшчыка ўсталёўваецца сэнсавы парадак у лексычным руху... I зьнешне не прыдзярэсься. Але ж: «участковы» мае зусім іншага «бацьку» – слова «ўчастак», пэўную «частку» тэрыторыі, адміністрацыйную адзінку, на якой той «участковы» нясе службу. А «спагада», «спачуваньне» (ну, тое ж самае «участие»)? – гэта ўжо зусім іншы каленкор. Хоць «ведамству» ён яўна даспадобы – упрыгожвае бо: і мундзір, і іншую амуніцыю з рэпутацыяй...\nЛюлі-люлі-люлі, / Пайшоў кот у дулі. / Адмарозіў лапкі, / Палез на палаткі. / Сталі лапкі грэцца, / Недзе катку дзецца...\nКолькі пытаньняў адразу да яе, да кароценькай калыханкі:\n– разьлік на дзіцячую непасрэднасьць, наіўнасьць (абы загаварыць, «забаіць») ці сапраўды глыбінная рэальнасьць: дулі пасьпелі – росы халодныя, стынуць ногі, восень (але ж – «памарозіў...» – то, выходзіць, зіма ўжо... А дулі?.. – у мароз, на дрэве?..);\n– а навошта «кату дулі»?.. Каб дзіцяці соладка было засынаць?\n– а рыфма? – «лапкі – палаткі»! – разам з сугуччам «непасрэднага дзеяньня» – якое «адваротнае» рэха: «лап – пал...»!\nI якая мудрая назіральнасьць! А для дзіцяці – падказка: як балюча заходзяцца лапкі, калі пачынаюць пасьля марозу адагравацца ў цяпле, – аж «недзе дзецца»!.. Сьпі, дзіцятка, захутаўшыся ў цёплую коўдру, ды яшчэ побач з мамай...\nШто меў на ўвазе Пімен Панчанка?\n«Хачу напісаць яшчэ адну кнігу, дзе галоўным кампанэнтам будзе ня зьнешняя паэтычнасьць, а глыба праўды, масавы фосфар Быкава», – гэтую фразу я запісаў у сьне, а прамаўляў яе Пімен Панчанка (і тое зноў жа было не зусім наяве, а знаходзіўся паэт у нейкай «отстраненности», не ў прамым кантакце са мною: я яго бачыў і чуў – быццам на экране, а ён ня ведаў гэтага: хадзіў і размаўляў, як сам з сабою)... Вось такое шматплянавае было бачаньне, і думалася яшчэ, калі я запісваў (у сьне! – з клопатам, каб не забыць, калі прачнуся): а ці павераць, што гэтак Панчанка гаварыў, чым засьведчыць, што гэта яго словы?..\nА цяпер вось, прачнуўшыся, зрокава бачу запісанае: «масавы фосфар Быкава»... I тады здавалася гэтая «формула» дужа важнай і важкай (нездарма ж баяўся забыць!) – і вельмі зразумелай. А цяпер?.. «Масавы фосфар» – штосьці накшталт «крытычнай масы»? Але ж тады, на той, быкаўскай, вайне, атамнай зброі яшчэ не было... Ды і выбуховасьць «крытычнай масы» не магла пазначацца фосфарным эквівалентам – ня той элемэнт, не радыеактыўны... Аднак жа: невыпадкова і небеспадстаўна назвалі яго старажытныя грэкі – фосфар – рhosphoros, што значыць сьвятланосны.\nЗноў і зноў паўтараю – паўнагучна-ўрачыстае: рhosphoros! Сьвятланосны... Магчыма, гэта і меў на ўвазе Пімен Панчанка?..\nМастацтва было свабоднае да таго часу, пакуль яно гаварыла воляю – голасам, прароцтвам, іменем – багоў (час першабытны, першародны, час антычнага росквіту). Потым яго «прыручылі», навучылі абслугоўваць. I яно само пачало старанна вучыцца гэтаму – вынаходзіць, «спасьцігаць» сакрэты майстэрства, шляхі «акупацыі» душы...\nДэклярацыйным апагеем на гэтым «фронце», пэўна, сталася ленінская «Партыйная арганізацыя і партыйная літаратура» – звод рэкамэндацый, як служыць... У тым лакейскім, нявольніцкім фрэнчы мы пахаджаем і сёньня, хто б і як ні крычаў у сьвеце аб сваёй незалежнасьці – чалавечай і мастацкай...\nI ўсё ж: геній чалавецтва (у яго сутнасным праяўленьні: ствараць, не падмяняючы Бога, а каб наблізіцца да Яго, узвысіцца духам яшчэ тут, на зямлі, зьліцца зь Яго веліччу, творча ўзнавіць мастацкую мадэль сьвету) ніхто і нішто ня можа ні скарыць, ні спыніць. Такая Боская воля: быць у вечным руху, у разьвіцьці, у празе дасканаласьці чалавечай, прасьвятляючы душу існасьцю Яго...\nМастацтва, калі яно сапраўднае, калі яно не рамесьніцтва (паводле згаданых рэкамэндацый), што выдае сябе за мастацтва, ня можа быць ня новым, як ня можа быць ня новым кожны чалавек, творца гэтага мастацтва. Гэта яго душа, яго сьвет, а ён – непаўторны, адзінкавы ў Боскім выяўленьні...\nI ў гэтай непаўторнасьці – свабода.


Слуцкія паясы і гжэль | Новы Час\n15 ліпеня ў НМГК адкрыецца выстава «Магдэбургскае права як люстэрка Еўропы», прысвечаная 510-годдзю атрымання Мінскам Магдэбургскага права. У экспазіцыю ўключаны як матэрыялы музеяў Магдэбурга — сталіцы федэральнай зямлі Саксонія-Ангальт (Германія), так і рэліквіі з НМГК.\nНа прэс-канферэнцыі, прысвечанай Міжнароднаму дню музеяў, сваімі найбліжэйшымі планамі падзяліліся таксама прадстаўнікі іншых музеяў краіны.\nДырэктар Нацыянальнага мастацкага музея Уладзімір Пракапцоў паведаміў, што 1 ліпеня ў музеі адкрыецца выстава, на якой будуць паказаны экспанаты з фондаў мастацкага музея і Музея на Паклоннай гары (Масква). Выстава таксама прысвечана 65-годдзю вызвалення Беларусі. У планах — выставы французскага імпрэсіянізму, беларускага мастака Барыса Заборава, які цяпер жыве ў Парыжы, а таксама абменныя выставы з парыжскім Луўрам.\nПаводле слоў дырэктара Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны Сяргея Азаронка, 9 мая 2010 года ў музеі адкрылася беларуска-расійска-ўкраінская выстава «Парад Перамогі». Пры ўдзеле супрацоўнікаў музея ствараюцца экспазіцыі «Старая мяжа» і «Партызанскі лагер» у агракамбінаце «Дзяржынскі» ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці, а таксама музей авіяцыі ў Нацыянальным аэраклубе ў Баравой (Мінск).


CartThrob форма фатаграфіі вяртання няправільна субдомен\nЯ толькі што абнавіў сайт з CartThrob 2.1.3 да 2.5 (разам з абнаўленнем Ээ да 2.7.3). Усё быццам бы добра, але ў мяне глюк у працэсе афармлення замовы. Гэта можа вельмі добра не мець нічога агульнага непасрэдна з КТ, але я ў тупік адносна таго, што адбываецца. Любыя прапановы будуць вельмі ўдзячныя. Вось сітуацыя:\nЯ стварыў поддомен для абноўленай версіі сайта, напрыклад, beta.testsite.com (рэгулярны URL сайта адфарматаваны як www.testsite.com). Падчас працэсу праверкі, у мяне ёсць пачатковая старонка HTTPS, дзе кліент ўводзіць сваё імя, а таксама выбраць варыянт дастаўкі і ўвесці адрас дастаўкі. Калі уяўляецца, што старонка павінна вяртаць другую старонку афармлення замовы, дзе дадзеныя крэдытнай карты атрымлівае ўваходны сігнал.\nТое, што адбываецца, аднак, заключаецца ў тым, што замест таго, каб вярнуцца https://beta.testsite.com/cart/checkout2, гэта вяртанне https://www.testsite.com/cart/checkout2 замест гэтага. (WWW замест бэта)\nЯ праверыў шаблон для першай старонкі праверкі, файл кошыка скрыптоў, якія ўбудоўваюцца, і файл Htaccess - няма відавочна выклікаючы версію WWW дамена.\nЛюбыя прапановы аб тым, што можа быць вінаватым?\n(Я разумею, што гэта крыху расплывіста пытанне з вялікай колькасцю патэнцыйных зменнымі, але я ў тупіку. Загадзя дзякуй.)\nдададзена 10 лютага 2014 у 05:54 аўтар clorentzen\nMake sure you have EE's admin > general settings > URL to the root directory of your site is set correctly.\nMake sure the return parameter on the checkout_form is something like this:\nІ не ўключае ў сябе жорсткі Кадаваць URL.\nЁсць некаторыя іншыя рэчы, якія могуць быць няправільнымі, калі гэта сайт MSM. Але два вышэй, з'яўляюцца найбольш распаўсюджанымі праблемамі.\nдададзена 12 лютага 2014 у 05:14 аўтар deadprogrammer


Стравы з курыных страўнікаў - рэцэпты салаты, супу, катлет і хе па-карэйску. Што прыгатаваць з курыных страўнікаў?\nЗ веданнем справы, стравы з курыных страўнікаў можна ператварыць у сапраўдныя кулінарныя шэдэўры, па смакавых характарыстыках не саступаюць іншым больш вытанчаным прысмакамі. Асноўная задача - зрабіць субпрадуктаў мяккім, далікатным і гарманічна дапоўніць яго дарэчнымі прадуктамі.\nШто прыгатаваць з курыных страўнікаў?\nРэцэпты з курыных страўнікаў могуць быць самымі разнастайнымі і меркаваць афармленне страў рознабаковага прызначэння, кожнае з якіх па-свойму годна ўвагі.\nПершыя гарачыя стравы з курыных страўнікаў атрымліваюцца наварыстага, смачнымі і з'яўляюцца цудоўнай альтэрнатывай класічным супам на мясным булёне.\nКурыныя страўнікі можна патушыць у розных падліўках на таматавай, смятаны ці іншай аснове з даданнем гародніны, грыбоў і духмяных прыправаў, спецый, зеляніны.\nМноства салат і закусак, прыгатаваных з удзелам страўнікаў, дзівяць выдатнымі смакавымі і пажыўнымі характарыстыкамі.\nСмачнае страва з курыных страўнікаў, аформленае ў выглядзе салаты, можна падаць у якасці закускі да застоллю або прыгатаваць страва на другое да вячэры або абеду. Галоўнае - добра вымыць прадукт перад варэннем, змываючы ўсё забруджвання і адварыць яго на працягу доўгага часу, па жаданні дадаўшы ў ваду вострыя прыправы і спецыі.\nкурыныя страўнікі - 500 г;\nфасолю кансерваваная - 1 слоік;\nПадрыхтаваныя страўнікі адварваюць у вадзе 1,5-2 гадзіны, наразаюць.\nПассеруют на алеі цыбулю з морквай, у канцы дадаюць часнык, змешваюць, даюць астыць.\nЗмешваюць складнікі з фасоллю, соляць, перчат, запраўляюць маянэзам.\nСуп з курыных страўнікаў - рэцэпт\nСуп з курыных страўнікаў атрымаецца наварыстага і выдатна здаволіць голад без шкоды для постаці. Рыхтаваць гарачае можна ў любой агародніннай складзе, замяняючы адны кампаненты іншымі або дадаючы новыя. Асабліва гарманічна падкрэсліць густ стравы цвёрды або плаўлены сыр, дададзены прама ў талерку пры падачы або ў канцы варэння.\nсалодкі перац і памідор - па 1 шт .;\nсоль, прыправы, зеляніна, сыр.\nСтраўнікі спалоскваюць, наразаюць, заліваюць вадой, даюць закіпець, зліваюць і ставяць варыцца ў чыстай вадзе.\nПраз 1,5 гадзіны закладваюць кубікі бульбы, спассерованный цыбулю з морквай.\nПраз 10 хвілін дадаюць нарэзаны салера, балгарскі перац і памідор, запраўляюць гарачае да спадобы, пры выкарыстанні плаўленага сыру кладуць і яго.\nПраварваюць страва пару хвілін, абмешваюць зелянінай.\nКатлеты з курыных страўнікаў - рэцэпт\nПры правільнай падрыхтоўцы катлеты з курыных страўнікаў атрымоўваюцца не менш смачнымі, чым страва з класічнага фаршу. Пасля абсмажвання вырабы дадаткова протушиваются з даданнем вады ці булёну пад вечкам на працягу гадзіны, што надае ім той самы жаданы далікатны густ і мяккую сакавітую структуру.\nкурыныя страўнікі - 1 кг;\nлук буйны - 1 шт .;\nСтраўнікі промывают, пазбаўляюць ад плёнак і сухажылляў.\nПеракручваюць прадукт разам з лукам і часныком на мясасечцы і змешваюць з яйкам, заправіўшы перцам і пасаліўшы масу да спадобы.\nАфармляюць нарыхтоўкі, абвальваюць іх у пакуце і абсмажваюць на моцным спякоце ў алеі з двух бакоў.\nСкладаюць вырабы ў казан або сатэйнік, уліваюць гарачую ваду або булён і стамляюць пад вечкам каля гадзіны.\nХе з курыных страўнікаў па-карэйску\nСтравы з курыных страўнікаў могуць быць самымі нечаканымі. Так, напрыклад, рэалізацыя наступнага рэцэпту дасць магчымасць атрымаць асалоду ад мясной закускай з карэйскім акцэнтам. Яе пікантная ўмераная вастрыня, надзвычайны водар заслугоўвае самай высокай хвалы і падачы не толькі да трапезы ў будні, але і да святочнага стала.\nчаснык - 4-5 зубчыкаў;\nРыхтуецца закуска з курыных страўнікаў элементарна. Падрыхтаваны прадукт адварваюць 1,5 гадзіны, наразаюць соломкой.\nЛук і морква пассеруют на алеі і змешваюць з нарэзкай.\nДадаюць часнык, кампаненты запраўкі, змешваюць.\nПраз 10 гадзінаў хе з курыных страўнікаў настаіцца і будзе гатова.\nГуляш з курыных страўнікаў з падліўкай\nЯк і ўсе стравы, якія афармляюцца з курыных страўнікаў, гуляш патрабуе працяглай тэрмічнай апрацоўкі. У агульнай складанасці працэс тушэння прадукту зойме не менш за паўтары гадзіны. Склад верашчаку можна дапоўніць пры жаданні смятанай, іншымі гароднінай і спецыямі. У якасці гарніру да стравы можна падаць рыс, бульба, кашу ці макароны.\nПачынаюць рыхтаваць гуляш з курыных страўнікаў пасля папярэдняй падрыхтоўкі зыходнага прадукту.\nАбсмажваюць лук, моркву, дадаюць страўнікі, подрумянивают.\nУліваюць ваду, ўводзяць соус з мукой, запраўляюць масу да спадобы, затуляюць вечкам і стамляюць на малым спякоце.\nПраз 1,5-2 гадзіны падліўка з курыных страўнікаў будзе гатовая.\nПлоў з курыных страўнікаў ў мультиварке\nЗ наступнага рэцэпту вы даведаецеся, як зварыць плоў з курыных страўнікаў. Мультиварка спросціць працэс і клапоціцца аб тым, каб мясная складнік ўдалася мяккай, а рыс рассыпістым і духмяным. Па жаданні можна павялічыць колькасць лука і морквы і дадаць іншыя дарэчныя вострыя прыправы, духмяныя травы і спецыі.\nкурыныя страўнікі - 800 г;\nкуркума і Зіра - па 2 дробкі;\nСтраўнікі наразаюць, закладваюць у чару, уліваюць шклянку вады і ўключаюць «Тушэнне» на 1,5 гадзіны.\nДалей выпарваюць на «выпечкі» вільгаць, дадаюць масла, нарэзаны лук з морквай і абсмажваюць 20 хвілін.\nВсыпают рыс, спецыі, уліваюць 2 шклянкі кіпеню, пераводзяць прылада на рэжым «Плоў».\nШашлык з курыных страўнікаў на мангале\nЯк правіла, стравы, якія афармляюцца з курыных страўнікаў, доўга і стомна варацца або тушаць для збавення ад гумовага, жорсткага густу зыходнага прадукту. Аднак у выпадку з шашлыком, прыгатаваным з яго ўсё зусім інакш. Змякчыць густ дапаможа папярэдняе марынавання, пасля чаго працяглая тэрмічная апрацоўка не запатрабуецца.\nбалгарскі салодкі перац - 2-3 шт .;\nПрамытыя страўнікі абсушваюць, соляць, перчат, складаюць у ёмістасць.\nДадаюць нарэзаны лук, перац, цытрынавы сок, змешваюць, пакідаюць на 2-6 гадзін.\nНанізваюць страўнікі на шампур, чаргуючы з лукам і перцам.\nСмажаць шашлык з курыных страўнікаў над цьмеюць вуглямі 15 хвілін.\nНачынне для піражкоў з курыных страўнікаў\nФарш з курыных страўнікаў можа выкарыстоўвацца не толькі для падрыхтоўкі катлет. На яго аснове можна зрабіць смачную і апетытную начынне для выпечкі, якую выкарыстоўваць у чыстым выглядзе або дапоўніць Отваренный рысам, цёртым сырам, тушанай капустай, грыбны поджарку або бульбяным пюрэ.\nАдварваюць страўнікі 1,5 гадзіны, перакручваюць на мясасечцы.\nПассеруют на алеі цыбулю з морквай да мяккасці, дадаюць перакручаную масу і абсмажваюць ўсе разам 5 хвілін.\nЗапраўляюць начынне соллю, перцам, часнаком, змешваюць, выграваюць хвіліну, астуджаюць.\nАдбіўныя з курыных страўнікаў\nКалі вы ўсё яшчэ не вызначыліся, што прыгатаваць з курыных страўнікаў на другое, скарыстайцеся наступным рэцэптам і пасмажце з іх смачныя адбіўныя. Іх падрыхтоўка зойме часу больш, чым звычайна, але затое вынік парадуе мяккім, і гарманічным густам. У якасці гарніру можна падаць отваренный бульба ці гародніна.\nкурыныя страўнікі - 600 г;\nПадрыхтаваныя страўнікі адбіваюць пад плёнкай, абмешваюць соллю, перцам, спецыямі, пакідаюць промариноваться.\nВыкладваюць вырабы ў разагрэтае алей, подрумянивают з двух бакоў, уліваюць трохі воды і протушивают да мяккасці і выпарэння вільгаці.\nСалата з грэцкімі арэхамі - смачныя рэцэпты для свята і на кожны дзень\nТушаная ялавічная печань\nВострая аджыка на зіму\nКурыныя ножкі ў фальзе ў духоўцы\nРасольнік з пярлоўкай і салёнымі агуркамі - рэцэпт\nБаклажаны ў духоўцы хутка і смачна - рэцэпты арыгінальных страў на любы густ!\nРэцэпт грыбнага супу з пярлоўкай\nАнтрекот з свініны ў духоўцы\nСалата з белакачаннай капусты\nЦі можна чарнасліў пры грудным гадаванні?\nДрэва на сцяне сваімі рукамі\nЦяжарнасць двайны па тыднях\nСіліконавы герметык для акварыума\nТапінамбур - калі збіраць ураджай?\nЛячэнне і прафілактыка грыба-слизевика\nЛыжка Уно для чысткі асобы\nЧаму шелушатся соску?\nТобрекс для нованароджаных\nЯк харчавацца пасля трэніроўкі?


Ігар Тышкевіч: Навошта падабацца ўсім ды спрабаваць «і рыбку зьесьці і…» — Гавары Праўду\nБеларускі сегмент інтэрнэту віруе. Прычына — словы Т. Караткевіч на канфэрэнцыі «БелоРусский диалог». Што й ня дзіўна. Цытата проста шыкоўная. А пазьнейшыя ці тое «абвяржэньні» ці тое ўдакладненьні ад спадара Дзьмітрыева – класіка жанру. Асабліва на фоне даступнасьці відэа, дзе прамова ідзе без купюр і “не так понялі”.\nМожна б і далей падліваць газы у палымянае абмеркаваньне. Аднак хачу зьвярнуць увагу на іншае. На асаблівасьці пазыцыяваньня апанэнтаў Лукашэнкі на зьнешніх арэнах. Ня толькі ў Расеі. Але й на захад, на поўдзень. Дзе заўгодна.\nЛукашэнка і ягоныя апаненты: як абмяняцца рыторыкай за 20 год\nІ тут беларускія дэмакраты (ды й ня толькі дэмакраты – проста апаненты Лукашэнка) паўтараюць шлях таго, супраць каго выступаюць. Памятаеце сярэдзіну 90-х. Калі зь кіраўніком Беларусі шмат размаўлялі. І ягоныя крылатыя фразы. Пра Гітлера, пра «русскіх со знаком качества», пра захапленьне Кітаем ды іншае. Сутнасьцьадна – Лукашэнка казаў тое, што, як яму падавалася, хацелі ад яго пачуць. Дзесьці выказваньні былі да месца, а часам пацэлівалі ў пустэчу.\nТыя, каго называлі апазіцыяй выгодна адрозьніваліся. Людзі намагаліся казаць пра пляны разьвіцьця краіны, пра нейкую дзейнасьць.\nЧас ішоў. Лукашэнка набіраўся досьведу. І ставаў больш асьцярожным у заявах. Ды й вучыўся рабіць. Нараджалася зьява, якую адзін мой знаёмы дыплямат вызначыў наступным чынам: «ў Беларусі існуюць два Лукашэнка. Адзін які кажа, другі які робіць». Можна спрачацца ці гэта асабістыя якасьці «папыКолі» ці, як сказаў яшчэ адзін мой знаёмы «а што ж рабіць – судьба такой паламатый». У любым разе, калі ты замыкаеш на сабе уладу – вучышся дзейнічаць, прымаць рашэнні і крыху плянаваць. Іначай уладу ты губляеш. Лукашэнка пакуль прэзідэнт.\nПакіну ўжо былога апошняга дыктатара Еўропы у спакоі. Гаворка не аб ім. Пра тых, хто хоча забраць уладу сабе – ягоных апанентаў. Для іх час ішоў таксама. Але парадокс. Адзін беларус вучыўся прымаць рашэнні і крыху кіраваць сваімі паводзінамі. Іншыя беларусы гублялі гэтыя якасьці. Беларуская дэмакратычная апазіцыя паціху падыходзіла да крызісу. Які можна ахарактарызаваць чатырма словамі «бракуе»:\nбракуе добрага аналізу сітуацыі\nбракуе сьвежых ідэяў\nКаму цікава, больш падрабязна выкладаў сваё бачаньне ў тэксце «Крызіс жанру беларускае “дэмакратычнае апазыцыі» незадоўга да выбараў.\nШто да браку, гэтага ня толькі ў палітыцы. Памятаеце сваркі ды пагрозы судамі «за-Пагоні». Герб пачаў станавіцца брэндам. І як і мае быць пачалі нараджацца «варыянты на тэму». Пабачыць у такім руху «абразу сьвятых для кожнага беларуса нацыянальных сымбаляў»…. Геніяльна!\nТое ў камунікацыі з новымі групамі. Зьявілася дастаткова моцная плынь маладых, разумных. Якія, дарэчы усьведамляюць каштоўнасьць і незалежнасьці і нацыянальнай культуры. Але часьцяком гавораць па-расейску. І іх усьведамленьне не носіць характар істэрычнага змаганьня за мінулае. Для такіх больш цікава глядзець наперад. Не шукаць хто вінаваты, а думаць што рабіць. З такімі асобамі «старая апазыцыйная гвардыя» ня ведае як размаўляць. Апеляцыі да мінулых крыўдаў, да парушэньняў закону «крывавым рэжымам» не працуюць – людзі кажуць «ага, а далей што?». Адказу няма.\nІсны падыход — «скінем Луку, вернем 1994-ы і будзе шчасьце». Апеляцыі, што на двары 2016-ы не ўспрымаюцца. Маўляў, трэ вернуцца да вытокаў. Тое самае ў спрэчках пра нацыянальную культуру, эканоміку, палітыку, проста пра шляхі разьвіцьця Беларусі. Вернемся да вытокаў і будзем адбудоўваць ад моцнага падмурку. Як? Змагацца, трываць, праяўляць грамадзянскую мужнасьць. За прыкладамі можна далёка не хадзіць. Мяне, напрыклад, шакавалі выступы на другіх гадавінах па Жызьнеўскаму. Маўляў бяда нашае нацыі – няма магіл якім мы можам пакланіцца. Культ магілы! Не ўчынкаў, а зямлі. Сьвяты той, хто аддаў жыцьцё за Беларусь. Несумнеўна. Але калі засяроджвацца толькі на аспэкце «аддаў жыцьцё за», то скаралізуецца «сьмерць за…». Не вынік – завяршэньне працы дзеля якой і якой жыў чалавек. Сьмерць. Як па мне – галоўнае ведаць што рабіў чалавек, чаго дасягнуў і што не пасьпеў. Каб не паўтарыць памылкі, але падхапіць удалыя ідэі.\nЗ ідэямі і праблема. Што прапанаваць іншым? Пару год таму, калі пачыналі сярод украінскіх эліт раскручваць тэму карысьці ад супрацоўніцтва зь Беларусьсю і неабходнасьці мець свае палітыкі ў дачыненьні да нашае дзяржавы мяне уразіў выступ на адным з мерапрыемстваў старога «праверанага байца». Прыхільніка рашучых крокаў. У пачатку 2013-га ён заявіў, прыкладна наступнае «Украіна ідзе ў Эўропу. Гэта добра. І мы бы прасілі вас якім-небудзь месцам прычапіць, падхапіць Беларусь. Так бы мовіць па-братэрску, праявіўшы добрую волю і чалавечую ласку». Прасіў. Не казаў пра магчымасьці, пэрспэктывы, выгоды. Проста прасіў. Мяне гэта каробіла – не люблю калі так прыніжаюць маю дзяржаву. Ведаючы чалавека, сьпісаў на недахоп аратарскай практыкі.\nАднак пасьля пачаў прыглядацца да іншых сваіх знаёмых (так сталася, што большасьць палітычных лідараў ведаю асабіста). Шок нарастаў. Разумныя, моцныя, рашучыя людзі пачалі рабіць тое, з чаго сьмяяліся. Пачалі нагадваць Лукашэнку ўзору 1994-1995 гадоў. Не прапаноўваць будучыню, але старацца спадабацца, прасіць, казаць то, што ад іх жадаюць пачуць.\nМы просім, проста просім\nНя верыце? ОК. Узгадаем дыскурс наконт дачыненьняў з РФ.Значная частка паза ўладнае палітычнае эліты ўсьведамляе небясьпеку Крамля ў ягоным цяперашнім выглядзе. І тэза – без Расеі перамога на выбарах у Беларусі немагчымая. Таму, маўляў, трэ шукаць саюзнікаў, у РФ.\nХаўрусьнікаў шукаць варта ў любой дзяржаве. Пытаньне толькі ў тым, як гэта рабіць.\nМожна правільна расставіць акцэнты на прэзэнтацыі сваіх плянаў. І паказаць патэнцыйным партнэрам выгоды ад супрацоўніцтва. Пры гэтым цьвёрда вызначаць межы, якія не перакрочыш. А можна проста казаць прыемныя рэчы.\nІ тут, што да Крамля, нічога новага Караткевіч не вынайшла. Яна заявіла, што «Мы лічым, што Беларусь з’яўляецца надзейным ваенным і палітычным партнёрам Расіі.» І працягнула, што адносіны маюць разьвівацца на падставе узаемнае павагі. А вось далей ідзе тое, што апаненты ГП недаацанілі. Паводле спадарыні Караткевіч, яна бачыць і ўдзячная за тое, што РФ дэманструе гэтую павагу. Як дэманструе? Цытата з відэа «Важным фактом того,что это уважение есть, является то, что РФ признаёт независимость Беларуси». Едріть жа калаціць: прызналі незалежнасьць і гэтае верх павагі. Ну так, калі на мерапрыемстве пасадзілі за стол як удзельніка з іншае дзяржава а не крыкнулі «Эй, девка, водіцы прінесі» — сапраўды “уважілі”.\nАле калі вы лічыце, што Караткевіч унікальная – сьпяшаюся расчараваць.\nТой жа Я. Раманчук ў 2010 годзе прэзэнтаваў сваю праграму «мільён працоўных месцаў» у… Маскве. Пасьля была паездка ў Піцер. І па сеціву доўга гуляла відэа як кандыдат у прэзідэнты Беларусі ў кулуарах абмяркоўвае ліквідацыю бар’ераў для выкупу беларускіх актываў. Але гэта дробяць. Як і тое, што праграмы АГП 2010 году дзіўна падобна на назву праграмы АГП 2015 году… Цікавая іншая цытата. З інтэрвью часопісу «Ітогі» 2010 году. Простае пытаньне – просты адказ.\n« — Какой должна быть судьба российских военных баз в Белоруссии?\n— Я не считаю это нарушением суверенитета. Только не нужно смешивать этот вопрос с поставками газа, как это делает Лукашенко.»\nВось так. Лука гад – ён за базы газ патрабуе. Паводле Раманчука – проста базы – ўжо нармальна. Ну і працяг тэмы – ток-шоў «Белорусскій тупік» на першым расейскім канале. Дзе з расейскага боку бяруць удзел такія асобы як, Маркаў. Там, дарэчы, быў і Шушкевіч. Думаеце беларускія ўдзельнікі казалі пра незалежнасьць краіны? Яны абмяркоўвалі чаму кепска працуе «союзное государство»! І той жа Раманчук даў цудоўны, на ягоную думку рэцэпт: «формула будущих отношений двух стран проста: это отношения России и Белоруссии без Лукашенко, потому что с этим президентом ни путин, ни Медведев ничего не склеят»\nНа фоне гэтага, В. Карач ў межах узгаданага «БелоРусского діалога» было верхам прагматызму. Яна казала і пра уласныя інтарэсы і пра патрэбу абмяркоўваць пэрспэктывы і мэты палітычных праграм… А напрыканцы «звалілася» у «хачу спадабацца». Замест плянаў ў дачыненьні РФ на 10,15,20 год (на неабходнасьці якіх акцэнтавала ўвагу крыху раней), пра… якія яны (Наш Дом) класныя. Маўляў, маюць 10 крытэраў працы добрага дэпутата. Як ён мае камунікаваць з насельніцтвам і г.д. Пра тое, за што ён мае выступаць, якую палітыку будаваць (тэма ж мерапрыемства якраз адносіны з РФ) – не прагучала. Альбо я няўважліва глядзеў відэа.\nЗь іншага боку гэта лагічна. Тая ж пані Карач у інтэрвью «Свабодзе» пачатку 2015 году казала: « Мы лічым, што ў гэтых выбарах «Наш дом» можа ўдзельнічаць толькі ў выпадку, калі ён будзе падтрыманы Расеяй. Я маю на ўвазе дзяржаўную, не апазыцыйную Расею. Цяпер сытуацыя складаецца так, што ў Беларусі можа перамагчы адзін кандыдат, але гэта не Аляксандар Лукашэнка. Гэта кандыдат, якога падтрымае Ўладзімер Пуцін.»\nДумаеце на іншым фронце стан рэчаў адрозны? Ха! Возьмем апошнюю навіну з галіны «высокае палітыкі». Сустрэчу шэрагу дэмакратаў з А. Меркель. Натуральна, у сьвятле крокаў насустрач Лукашэнку, чыноўнікі ЕС мелі даць сігнал што «сваім с**м сынам» той ня стаў. Апаненты мелі кароткую аўдыенцыю на 20-30 хвілін (разам з пазіраваньнем для параднага фота). Беларускія дзеячы нешта прапанавалі канцлеру Нямеччыны? Не яны ПАПРАСІЛІ «Не забываць пра Беларусь». І нямецкі палітык, па словах Лябедзькі, сказала «пастараюся».\nІншыя ўдзельнікі паездкі ўдакладнілі, што яны выказалі сваё бачаньне «тых умоваў, якіх варта прытрымлівацца Еўрапейскаму звязу ў перамовах з Лукашэнкам – пашырэнне тэрыторыі свабоды, змены ў выбарчы кодэкс, якія дазволяць раўнапраўна ўдзельнічаць апазіцыі ў выбарчых кампаніях, свабоды для дзейнасці грамадскіх аб’яднанняў і палітычных партый, свабоды для незалежных СМІ». Ну проста прарыў дыпляматыі!\nТое самае скрозь ў камунікацыі з акторамі на Захадзе. Ды й ня толькі там. Прыкладна год таму я доўга сьмяяўся з крыўды часткі нашых дзеячоў за тое, што прэзыдэнт Украіны іх не прыняў. І парады маўляў, Украіна мусіць пачаць ціснуць на Лукашэнку.\nСпадарства, а вы не спрабавалі адказаць сабе на пытаньне «навошта заходнім/усходнім/паўднёвым субяседнікам гэтае патрэбна?» Які гэшэфт яны з гэтага будуць мець? Ды ў рэшце рэшт, што вы пасьля (калі да вас прыслухаюцца) будзеце рабіць?\nПрыклад Украіны. Дзяржава ваюе. Крытычны імпарт для ВПК ды й эканомікі йдзе зь Беларусі. У Беларусі сядзіць самаўлюблёны дыктатар. І тут ты маеш пачаць псаваць нэрвы гэтаму чалавеку? Дзеля чаго? І што будзе з тым жа крытычным імпартам?\nУсюды тое самае. Такое ўражаньне, што для часткі беларускіх палітыкаў навакольнага сьвету не існуе. Няма пачатку 4-й індустрыяльнай рэвалюцыі (ход якой абмяркоўвалі ў Давосе), няма крызісу сыравінных эканомік, няма гуманітарнага, дэмаграфічнага, міграцыйнага крызісу ў рэгіёне. Няма, у рэшце рэшт, вайны ў Украіне.\nНават мізэрны прагрэс каштуе болей за 100 просьбаў\nКаб вас пачулі вы мусіце казаць што і дзеля чаго вы будзеце рабіць. І прадстаўляць дзеяньні партнэра як сродак дасягненьня мэтаў. Падыміце сваю перапіску з еўрапейцамі, амэрыканцамі ды расейцамі. Палітыкі любяць слова «прагрэс». Гэта азначае было адно – стала іншае. І калі прагрэс ёсьць – робяць крокі насустрач. Які прагрэс у апанентаў Лукашэнкі?\n10 год таму прасілі «дайце нам свабоду слова». Сёння просяць тое самае.\n10 год таму прасілі націснуць дзеля свабодных выбараў… сёньня таксама.\nА можна было б:\nНе прасіць свабоды слова у Эўропы, а казаць што мы мяняем настроі насельніцтва ў пытаньнях нейтралітэту дзяржавы і як вынік стабільнасьці ў рэгіёне. Вольныя СМІ — большы інструментарый у вас (інструмэнт а не мэта)\nНе прасіць «дайце нам выбары», а казаць што ўжо пачаўся дыялог па рэфармаваньню Беларусі. І з магчымасьцю атрымаць «хоць кавалак улады» мы здолеем эфектыўна данесьці нашыя прапановы\nМаем прапанову для РФ: «мы дэмакраты – рэфармуем Беларусь». Пуцін дэмакрат? Навошта сыравіннай эканоміцы выступаць за рэформы ў суседзяў, якія зьнізяць іх залежнасьць ад тваёй эканомікі? У 2015 годзе РФ спаліла «у паветра» 25 млрд. кубоў газа на далёкіх радовішчах. Яго проста не было каму прадаваць. І вы прапануеце павялічыць яркасьць гэтага вечнага агню за кошт сваіх рэформаў. Цудоўна. А можна ж не прасіць падтрымкі, а проста сказаць: сыравінная эканоміка «ёк». Беларусь пачне рэформы. І мы, як саюзная дзяржава можам стаць мастком для тэхналёгій, выхаду на рынкі, якія пакуль для вас закрытыя.\nУзгаданыя ў тэксце асобы – далёка не дурныя – папанаваць могуць. Пры адной умове – наяўнасьці аналізу і цьвярозаму ўспрыняцьцю сваёй цяперашняй пазіцыі. Іначай дзіўна. Слова “прагрэс” пры гаворцы пра палітыку ўладаў ёсьць. Не ў сферы дэмакратыі. Пазіцыя па Ўкраіне, гатоўнасьць да дыялогу. Ў рэшце рэшт, прэзэнтацыя пляну пераўтварэньняў, якія зараз абмяркоўваецца з МВФ. Гэта усё – прагрэс. У адказ – крокі насустрач. У тым ліку ў палітычнае сферы. Напрыклад, дыялог па аднаўленьню статуса спецыяльна запрошанага ў ПАРЭ.\nАцэнка зьмены сітуацыі…. Возьмем тое ж ПАРЭ. Дам цытату вельмі разумнага (без аніякай іроніі) дзеяча «Я дапускаю, што пэўны пазытыўны для беларускіх уладаў крок можа быць зроблены. Але сумняваюся, што гэта будзе аднаўленьне статусу спэцыяльна запрошанага. Бо ўсё ж такі ёсьць пакуль яшчэ непераадольныя рэчы ў дачыненьнях з Радай Эўропы. Гэта — адсутнасьць у Беларусі мараторыю на сьмяротнае пакараньне і выбары, якія не прызнаюцца свабоднымі і чэснымі.»\nТакіх рэчаў як прыклады асіметрычнай рэакцыі (адносіны з тымі ж ЗША) быццам бы не існуе. Патрэбы даць сігнал РФ, якую пазбавілі права голасу (так, палітычная дэманстрацыя Крамлю, дзе Беларусь выступае выключна як маленькая частка пазла) – таксама. Ну і прагноз па дапушчэньнях у агуле можна сфармуляваць «а халера яго ведае».\nА мог бы (ведаю здольнасьці А. Лагвінца) зрабіць 2-3 дапушчэньні, відэлец варыянтаў. Каб ягоная палітычная сіла мела алгарытмы дзеяньняў у разе любога разьвіцьця падзеяў.\nПакуль жа стан рэчаў можна ахарактарызаваць фразаю аднаго з украінскіх прэзідэнтаў «маємо те що маємо». Не самая горшая выснова. Бо калі ўсьвядоміць дзе ты ёсьць, што ты ёсьць, можна пачаць плянаваць як ты станеш тым кім хочаш стаць. І вось з гэтае пазіцыі весьці дыялог. А не проста прасіць дапамогі. Бо ад Захаду у такім разе можна дачакацца акрыляючай фразы Меркель «пастараюся». А з Усходу… яны маюць партнэра якога маюць. І ведаюць яго. І зь якой нагоды Пуцін раптам захоча новага, невядомага, які сам ня ведае што будзе рабіць. За адным выключэньнем – калі гэты новы будзе рабіць тое, што скажа крамлёўскі царок.\nАтрымаць падтрымку, не заяўляючы пра свае пляны (ці не маючы такіх) цяжка. Словы спачуваньня – так. Дзеяньні – не. Таму, як на маю думку, варта адмаўляцца ад жаданьня «і рыбку зьесьці і … на арэльках пагойдацца». Трэ пачынаць думаць, плянаваць і прапаноўваць. У прыватнасьці якой будзе Беларусь праз 10, 15, 20, 50 год.\nРазумею, што тэкст жорсткі па стылю. Але, паўтаруся, ведаю значную частку людзей якіх уважаю мэтавай групай. І лічу што ў іх досыць цьвярозасьці каб думаць, дзесьці спрачацца, дзесьці дыскутаваць. Калі ж знойдуцца аматары паводзінаў па прынцыпу «абідзелі мышку – пукнулі в норку» — туды ім і дарога.\nТеги: Александр Лукашенко, имидж оппозиции, международное сотрудничество, оппозиция, российская власть, Татьяна Короткевич


11 люты 2015, 18:15\n«Падзеі ва Ўкраіне мусяць паказаць кіраўніцтву Беларусі, што такое Расея», – кажа журналістка канала «1+1» Вольга Кашаленка.\n«Падзеі ва Ўкраіне мусяць паказаць кіраўніцтву Беларусі, што такое Расея», – кажа журналістка канала «1+1» Вольга Кашаленка. Уплывовая ва Ўкраіне журналістка прыехала ў Менск асьвятляць сустрэчу ў «нармандзкім фармаце» аб вырашэньні крызісу на ўсходзе Ўкраіны.\nПерамовы маюць адбыцца ў Палацы Незалежнасьці. Іх асьвятляюць больш за 500 журналістаў з усяго сьвету.\nУ чаканьні прыбыцьця кіраўнікоў Францыі, Нямеччыны, Расеі і Ўкраіны Вольга Кашаленка падзялілася ўражаньнямі ад Палаца Незалежнасьці і сваёй думкай пра тое, на што спадзяюцца ва Ўкраіне ад гэтых перамоваў.\nЛідэры Нямеччыны, Расеі, Украіны, Францыі ў Менску шукаюць мір для Данбасу. Карэспандэнтка Радыё Свабода Аляксандра Дынько знаходзіцца ў Палацы незалежнасьці, дзе неўзабаве пачнуцца перамовы.\n– Як вам Палац Незалежнасьці? Ці падобна да Межыгір’я (рэзыдэнцыі экс-прэзыдэнта Віктара Януковіча. – РС)?\n– Вельмі пышна. Падобна (да Межыгір’я. – РС). Гэта праблема ўсіх постсавецкіх краінаў. Ведаеце як: «Мы жылі бедна – хопіць!». У Савецкім Саюзе людзі жылі ў татальнай шэрасьці і беднасьці. І гэта, напэўна, праблема росту, калі яшчэ не дарасьлі да эўрапейскіх каштоўнасьцяў, стандартаў, дзе ўсё вельмі проста і дэмакратычна, дзе шык не ў пазалоце і крышталі, а ў вельмі простых рэчах. Напэўна, праз гэты этап трэба прайсьці.\nАле ў Беларусі гэта не асабістая рэзыдэнцыя, а дзяржаўная. Бо ў нас Януковіч пабудаваў Межыгір’е сабе асабіста. Гэта была ягоная прыватная ўласнасьць, проста скрадзеная ў дзяржавы. Гэта выключны выпадак.\nДля Ўкраіны Межыгір’е было своеасаблівай прышчэпкай ад празьмерна дарагога гламуру і патасу. Палітыкі павінны аддаваць сябе людзям і жыць сьціпла.\n– Як вы ацэньваеце арганізацыю працы журналістаў на менскай сустрэчы ў «нармандзкім фармаце»?\n– Усё вельмі дакладна, добра арганізавана, у нас не было аніякіх праблемаў. Я разумею, што гэта вялізная арганізацыйная праца. Я была ў Міляне, калі былі перамовы і ў нармандзкім, і ў больш шырокім фармаце. Там арганізацыя была жахлівая. Перамовы адбываліся ў нейкім гатэлі, і абсалютна не было зразумела, калі што адбываецца. \nЯ сама думала і пыталася ў дыпляматаў, чаму Менск абралі для правядзеньня такіх перамоваў. Іх можна было арганізаваць у любой краіне Старога Сьвету, у Эўропе. Чаму Менск – улічваючы, што прэзыдэнт Беларусі неўязны ў эўрапейскія краіны? У мяне адназначнага адказу няма. Але, магчыма, падзеі, якія адбываюцца ва Ўкраіне, дадуць і кіраўніцтву Беларусі разуменьне пра тое, чым ёсьць Расея. \n– Чаго ва Ўкраіне чакаюць ад сёньняшняй сустрэчы?\n– Для нас важна на гэтым этапе, каб перасталі страляць. Усе іншыя пытаньні можна вырашаць за сталом перамоваў. Але тое, што гінуць нашы найлепшыя хлопцы, добраахвотнікі, прызыўнікі – гэта вялізная трагедыя, вялізная страта для Ўкраіны.Мы штодня хаваем нашых найлепшых мужчын. Няма ўжо ні фізычных, ні маральных сіл на гэта глядзець.\nГінуць мірныя людзі, якія ні ў чым не вінаватыя. Учора, калі вы бачылі абстрэлы ў Краматорску, – гэта проста барбарства, калі ў мірным месцы, дзе не адбываецца ваенных дзеяньняў, расейскія тэрарысты абстрэльваюць горад, падаюць бомбы сярод белага дня. Увесь сьвет абляцелі кадры, як маці з акна здымае на тэлефон, як падаюць ракеты, а побач плача маленькае дзіця. Гэта жахліва.\nТаму на першым этапе, калі будуць прыпыненыя абстрэлы і будзе выконвацца рэжым прыпыненьня агню, то гэта будзе самая важная дамоўленасьць, якой можна дасягнуць.\nА далей як будуць разьвівацца падзеі, то ўкраінскае кіраўніцтва ня раз заяўляла пра тое, што яно гатовае даць пэўныя самакіраўнічыя правы Данбасу, там могуць быць праведзеныя мясцовыя выбары, што было відавочна заяўлена. Кровапраліцьце нікому не патрэбнае, яно штучна інсьпіраванае і павінна быць спынена.


Кажуць, што сапраўдны(-ая) студэнт(-ка) мусіць атрымаць хоць адну двойку і пражыць хоць месяц у інтэрнаце. Хто «варты» запаветнага койкамесца, наколькі важна пры гэтым быць сябрам БРСМ і ці трэба за гэта плаціць – распавядаем пра нюансы інтэрнатаўскага жыцця.\nУвага: у інтэрнатах могуць жыць не толькі студэнты ВНУ, але і навучэнцы ССНУ, ліцэяў, а таксама супрацоўнікі прадпрыемстваў. У дадзеным «Працэсе» мы распавядаем пра правілы жыцця ў інтэрнатах навучальных устаноў сярэдняй і вышэйшай адукацыі.\nЯкiя бываюць iнтэрнаты?\nКалідорнага тыпу: кухня, душ і туалет знаходзяцца на калідоры ці ў падвале.\nБлочнага тыпу: душ і туалет – у блоку, а кухня – на калідоры.\nКватэрнага тыпу: усе зручнасці знаходзяцца ў тваім блоку.\nБлок у інтэрнаце – гэта некалькі пакояў з агульным калідорам, туалетам і душам. А ў самых мажорных выпадках яшчэ і з кухняй.\nКалі мне дакладна дадуць месца ў інтэрнаце?\nКалі ты сірата ці застаўся(-лася) без апекі бацькоў.\nКалі ты маеш інваліднасць I ці II групы (пры ўмове, што не маеш захворванняў, якія могуць зашкодзіць сумеснаму пражыванню з кімсьці).\nЯшчэ адна льготная катэгорыя – студэнты і студэнткі з Чарнобыльскай зоны.\nКалі ты гонар не толькі матулі, але і ўсёй краіны – уваходзіш у Банк даных адоранай і таленавітай моладзі.\nКалі ты паступіў(-ла) у ВНУ на ўмовах мэтавай падрыхтоўкі кадраў.\nВажны момант: калі ты хлопец, які жыве ў інтэрнаце, а потым жыццё складваецца так, што трэба ісці ў войска, то па вяртанні ва ўніверсітэт ты зможаш аднавіцца ў інтэрнаце.\nКалі ты замежны(-ая) грамадзянін(-ка) і ў тваім кантракце аб навучанні прапісана права на інтэрнат, то філ фры скарыстацца ім.\nУ некаторых універах гарантавана даюць месцы ў інтэрнаце першакурснікам.\nМаладыя сем’і і матулі таксама могуць жыць у інтэрнаце. І нават з дзіцём.\nКалі мае шансы растуць?\nКалі ты са шматдзетнай сям’і, маеш інваліднасць III групы альбо твае бацькі маюць інваліднасць I ці II групы.\nКалі ў цябе ёсць брат ці сястра, якія вучацца ва ўніверы ці ССНУ.\nКалі ты з няпоўнай сям’і.\nКалі твой сярэдні бал вышэйшы за патрэбны мінімум (у БДУ гэта 8,0) і ты рэгулярна ўдзельнічаеш у навуковых канферэнцыях.\nАктывістаў(-к) таксама заахвочваюць месцамі ў інтэрнатах. Канешне, калі ты ходзіш на студэнцкія акцыі пратэстаў і мітынгі, спадзявацца на інтэрнат не даводзіцца. А вось калі актыўнічаеш у БРСМ, прафкаме, студсаюзе – то шанцы на інтэрнат растуць у геаметрычнай прагрэсіі. Тваё сумленне – табе з ім жыць.\nКалі ты сочыш за парадкам у інтэрнаце – з’яўляешся часткай так званага аператрада, то месца ў інтэрнаце табе дадуць у наступным годзе.\nАдпрацоўка ў студэнцкім атрадзе ад БРСМ ці прафсаюза – таксама прэтэнзія на вакантнае месца. Месяц працы ў полі ці з дзецьмі ў летніку – і аніякіх клопатаў наконт інтэрната.\nКалі ты не трапляеш пад гэтыя катэгорыі, не сумуй. Чарга часта даходзіць і да простых студэнтаў. Толькі крыху пазней – прыкладна ў сярэдзіне навучальнага года.\nКалі мне малаверагодна дадуць месца ў інтэрнаце?\nКалі ў цябе былі запазычанасці па вучобе ў папярэднім навучальным годзе ці вымовы з боку адміністрацыі.\nКалі ў цябе былі праблемы з аплатай інтэрната ў мінулым годзе.\nЗбяры ўсе неабходныя докі, якія пацвердзяць твае льготы ці дасягненні (напрыклад, пасведчанне чарнобыльца ці выпіску аб высокім сярэднім бале).\nАднясі гэты стос дакументаў на факультэт спецыяльнаму чалавеку. Гэта можа быць як асобны супрацоўнік(-ца) дэканата, так і замдэкана.\nСупрацоўнік(-ца) паставіць цябе ў спецыяльную чаргу. Калі па выніку на пачатку года ты знойдзеш сябе ў спісах на засяленне ў інтэрнат, то трэба дазбіраць неабходныя паперкі: даведку аб тым, што ты студэнт(-ка), фотку і медыцынскую даведку.\nКалі ты вучышся на другім курсе і вышэй, гэтыя танцы з бубнам робяцца напрыканцы навучальнага года. Калі ж ты толькі-толькі стаў(-ла) першакурснікам(-цай), то прыйдзецца паспець зрабіць усё ў апошні тыдзень лета – да 1 верасня.\nНа жаль, ты не выбіраеш, у якім інтэрнаце будзеш жыць. За кожным факультэтам замацаваны асобны інтэрнат ці паверх інтэрната. Менавіта таму некаторыя студэнты аднаго і таго ж універа раскіданыя па ўсім горадзе.\nКошт залежыць ад стану інтэрната.\nЗа інтэрнат з адной кухняй на калідор і душавымі ў падвале давядзецца заплаціць каля 0,5 базавых (11,5 BYN).\nКалі ж цябе засялілі ў новенькі шыкоўны пакой на дваіх з асобнай кухняй у блоку, то стаўкі падымаюцца да 2-х базавых (46 BYN).\nКошт за інтэрнат могуць аўтаматычна вылічваць са стыпендыі бюджэтнікаў (такая опцыя даступная ў некаторых ВНУ). Платнікі і навучэнцы тых універаў, куды не дайшоў прагрэс, плацяць ці праз касу банку, ці праз ЕРІП.\nАд аплаты вызваляюцца сіроты і студэнты(-кі) з інваліднасцю, а таксама тыя, хто маюць анкалагічныя захворванні ці хварэюць на сухоты. Дзеці бацькоў з інваліднасцю таксама вызваляюцца ад аплаты інтэрната.\nЯк усе ўладкавана?\nУ кожнага, хто жыве ў інтэрнаце, ёсць пропуск. Паказвай яго вахцёрам кожны раз, калі заходзіш у інтэрнат.\nКаб усе жылі ў чысціні і парадку, у інтэрнаце працуе паняцце «дзяжурства». Калі ты жывеш у інтэрнаце калідорнага тыпу, то мусіш перыядычна дзяжурыць па паверсе: прыбіраць агульнае смецце на кухні, мыць пліту. Графік – індывідуальны.\nАкрамя аплаты інтэрната, ты мусіш раз на год адпрацаваць 40 гадзін. Напрыклад, разабраць хлуд, прапалоць градку альбо прыбраць тэрыторыю ля інтэрната.\nУ інтэрнаце табе выдадуць бялізну і плед. Грэбуеш казённым – карыстайся сваім!\nЧаго рабiць нельга?\nПасля паўночы і да 6 раніцы ты не можаш ні выйсці з інтэрната, ні зайсці ў яго – каменданцкая гадзіна.\nГосці могуць завітаць у інтэрнат да 22 гадзін, а пакінуць інтэрнат яны мусяць да 23 гадзін. На перыяд сесіі (у залежнасці ад інтэрната) могуць і не пусціць нікога.\nУ інтэрнатах афіцыйна нельга піць і паліць. Калі цябе запаляць – могуць выселіць і пакінуць без права паўторнага засялення на наступны год.\nЁсць у інтэрнатах і свая міліцыя – аператрад. Гэта тузін хлопцаў, якія сочаць за парадкам нават ноччу, правяраюць пропускі, запісваюць гасцей у спецыяльны журнал, пільнуюць, каб дзяжурныя не халявілі.\nКалі інтэрнат стары, то могуць забараніць карыстацца электрычнымі чайнікамі і фенамі. Маўляў, старая праводка ледзь вытрымлівае такі націск. Таму ўключаць гэтыя дарункі цывілізацыі прыйдзецца асцярожна.\nОлег | 14.12.2018 22:11\nОбычно в гости не пропускают никого кроме родных.


Дзеяслоў, 01 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nCopyright © 2000 by Дзеяслоў\nІнвэнтарныя нумары: BTH — [519.]\nДадатковая даведка: Да ведама аўтараў: рукапісы не рэцэнзуюцца і не вяртаюцца; Рэдакцыя не нясе адказнасьці за выкладзеныя ў аўтарскіх тэкстах факты; у «Дзеяслове» скарыстаныя фотаздымкі: Кастуся Дробава, Уладзіміра Крука, Аляксея Мацюша, Віктара Стралкоўскага. Выданьне публікуецца тут за ласкавай згодай Рэдакцыі\n* Алексіевіч Сьвятлана, Два аповеды з кнігі «Чароўны алень вечных ловаў». * Асташонак Алесь, «...Каб стаць мастаком, патрэбны дазвол Бога...». Інтэрв’ю. * Багданава Галіна, Рыгорава зорка. * Берасьцень Сьвятлана, Фэстаў нашых музыка. І проза. * Брыль Янка, Вясна. З лірычных запі саў. * Васілеўскі Пётра, Восень патрыярха?.. * Гайдукова Юлія, Маладая. Вершы. * Гілевіч Ніл, Па чужых узорах. Танка і гекзаметры. * Дранько-Майсюк Леанід, Скрыпач Антоні. Верш. * Дубавец Сергей, Мой народ. Інтэрнэт-форум. * Закарыя Фарыд, Карані гневу. * Захаранка Мікола, Забойства на вуліцы з прысадамі. Любоўна-крымінальная фантасмагорыя. * ІРВАНЕЦ АЛЯКСАНДАР, Элек трычка на Вя лікдзень. * Кудравец Анатоль, Трое ў адны м пакоі. Эсэ * Някляеў Уладзімір, Паланэз * ПІСЬМЯНКОЎ Алесь, Паэт і рыбніца. Вершы. * Рагін Яўген, Чалавек як знак прыпынку. * Разанаў Алесь, Версэты * Рублеўская Людміла, Белы кры ж над белаю зямлёй... * Рублеўскі Сяргей, Віцебскія эцюды. * СІДАРЭВІЧ АНАТОЛЬ, Паэт і дык татура. * Скобла Міхась, Закаханы у неба свабоднае край. Вершы. * Станкевіч Юры, Ліст у Галактыку «Млечны шлях». Аповесць. * Федарэнка Андрэй, Чарнавікі і пісьмы. Апавяданьне. * Чыквін Ян, Вершы з кнігі «Крэйдавае кола». * ШАЎЛЯКОВА Ірына, Гульня ў класіку...\nАлесь Разанаў, Версэты\nУладзімір Някляеў, Паланэз. Паэма\nНіл Гілевіч, Па чужых узорах. Танка і гекзаметры\nЯн Чыквін, Вершы з кнігі "Крэйдава кола"\nЛеанід Дранько-Майсюк, Скрыпач Антоні. Верш\nМіхась Скобла, Закаханы у неба свабоднае край. Вершы\nАлесь Пісьмянкоў, Паэт і рыбніца. Вершы\nЮлія Гайдукова, Маладая. Вершы\nСьвятлана Алексіевіч, Два аповеды з кнігі "Чароўны алень вечных ловаў"\nЯнка Брыль, Вясна. З лірычных запісаў\nАндрэй Федарэнка, Чарнавікі і пісьмы. Апавяданьне\nМікола Захаранка, Забойства на вуліцы з прысадамі. Любоўна-крымінальная фантасмагорыя\nСяргей Рублеўскі, Віцебскія эцюды\nЮры Станкевіч, Ліст у Галактыку "Млечны шлях". Аповесьць\nАнатоль Кудравец, Трое ў адным пакоі. Эсэ\nАнатоль Сідарэвіч, Паэт і дыктатура\nАлесь Асташонак, "...Каб стаць мастаком, патрэбны дазвол Бога...". Інтэрвію\nСяргей Дубавец, Мой народ. Інтэрнэт-форум\nЛюдміла Рублеўская, Белы крыж над белаю зямлёй...\nФарыд Закарыя, Карані гневу\nПётра Васілеўскі, Восень патрыярха?..\nСьвятлана Берасьцень, Фэстаў нашых музыка. І проза\nГаліна Багданава, Рыгорава зорка\nЯўген Рагін, Чалавек як знак прыпынку\nІрына Шаўлякова, Гульня ў класіку\nАлексіевіч Сьвятлана, Два аповеды з кнігі «Чароўны алень вечных ловаў».\nАсташонак Алесь, «...Каб стаць мастаком, патрэбны дазвол Бога...». Інтэрв’ю.\nБагданава Галіна, Рыгорава зорка.\nБерасьцень Сьвятлана, Фэстаў нашых музыка. І проза.\nБрыль Янка, Вясна. З лірычных запі саў.\nВасілеўскі Пётра, Восень патрыярха?..\nГайдукова Юлія, Маладая. Вершы.\nГілевіч Ніл, Па чужых узорах. Танка і гекзаметры.\nДранько-Майсюк Леанід, Скрыпач Антоні. Верш.\nДубавец Сергей, Мой народ. Інтэрнэт-форум.\nЗакарыя Фарыд, Карані гневу.\nЗахаранка Мікола, Забойства на вуліцы з прысадамі. Любоўна-крымінальная фантасмагорыя.\nІРВАНЕЦ АЛЯКСАНДАР, Элек трычка на Вя лікдзень.\nКудравец Анатоль, Трое ў адны м пакоі. Эсэ\nНякляеў Уладзімір, Паланэз\nПІСЬМЯНКОЎ Алесь, Паэт і рыбніца. Вершы.\nРагін Яўген, Чалавек як знак прыпынку.\nРазанаў Алесь, Версэты\nРублеўская Людміла, Белы кры ж над белаю зямлёй...\nРублеўскі Сяргей, Віцебскія эцюды.\nСІДАРЭВІЧ АНАТОЛЬ, Паэт і дык татура.\nСкобла Міхась, Закаханы у неба свабоднае край. Вершы.\nСтанкевіч Юры, Ліст у Галактыку «Млечны шлях». Аповесць.\nФедарэнка Андрэй, Чарнавікі і пісьмы. Апавяданьне.\nЧыквін Ян, Вершы з кнігі «Крэйдавае кола».\nШАЎЛЯКОВА Ірына, Гульня ў класіку...


Як рабіць педыкюр - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Як рабіць педыкюр\nПрыгожыя ножкі заўсёды выглядаюць панадліва. Асабліва, калі яны дагледжаныя, а кіпцікі і пяткі апрацаваны. Для таго каб «ўтрымліваць» ногі ў добрым стане не абавязкова наведванне дарагіх салонаў. Можна гэтую працэдуру рабіць самастойна. У артыкуле спынімся на тым, як правільна рабіць педыкюр ў хатніх умовах, а таксама прапануем некаторыя рэкамендацыі. Калі іх выконваць, прыгожыя кіпцікі і ружовыя, гладкія носікам стануць вашай гонарам.\nАсноўныя рэкамендацыі і этапы педыкюру\nСпецыялісты рэкамендуюць рабіць гэтую працэдуру не радзей за адзін раз на дзесяць дзён. Толькі пры сістэматычны сыходзе скура стане як у маленькага дзіцяці, а пазногці будуць вельмі акуратнымі.\nПерад правядзеннем гэтай працэдуры старанна прамыць ногі, выдаліўшы старое лакавае пакрыццё. Набор інструментаў для педыкюру трэба прадэзінфікаваць.\nз’яўляецца адным з асноўных. Скуру трэба размягчыць з дапамогай ванначкі. У цёплую ваду дадаць мыльную аснову. У яе якасці зможа выступіць, як шампунь ці гель, так і спецыяльнае прафесійнае сродак. Для таго каб узмацніць эфект, рэкамендуецца дадаць у ванначку марскую соль.\nНогі распарылася праз хвілін пятнаццаць, а змярцвелыя клеткі на пятках паразмякаюць. Зараз трэба іх старанна выцерці. Гэта быў падрыхтоўчы этап.\nСпынімся больш падрабязна на тым, як рабіць педыкюр дома, каб вынік быў надзвычайны.\nПрыступаем да апрацоўкі пазногцяў і кутікулы. З дапамогай манікюрных нажніц ці кусачак зрэзаць тую частку пазногця, якая выступае. Калі былі выпадкі урастання пазногця, то рэкамендуецца рабіць квадратную форму пазногцяў. Гэта дапаможа справіцца з гэтай праблемай.\nЗ дапамогай пілачкі подровнять зрэз, а таксама наяўныя шурпатыя вобласці пазногця, робячы гэта ад краю да цэнтра.\nДалей вазьміце манікюрных лапатачку або памяранцавую палачку і акуратна ёй адсуньце кутікулу. Для палягчэння гэтай працы рэкамендуецца кутікула нашмараваць спецыяльным прэпаратам. Ён зможа размягчыць і выдаліць непатрэбную скуру. Пасля пяці хвілін прамокнуць сурвэткай яго рэшткі.\nГэтую працэдуру трэба надаць максімальную колькасць часу і высілкаў, спрабуючы з дапамогай лапатачкі ачысціць пазногаць ад астатніх часціц кутікулы.\nДалей праводзім палачкай пад пазногцямі, каб выдаліць наяўныя там сухія клеткі скуры і бруд.\nКалі казаць пра тое, як правільна рабіць педыкюр, то трэба абавязкова вялікая колькасць часу надаць ачыстцы глебы ад натоптышей і мазалёў, а пальцаў ад сухі лупіны. Але больш падрабязна на гэтым спынімся крыху ніжэй.\nАбавязкова папаліраваць свае пазногці, каб пласціны набылі гладкую і бліскучую паверхню. Выкарыстоўваць для гэтага рэкамендуецца двухбаковае пылка для педыкюру.\nАкрамя гэтага, з дапамогай цёмна-сіні боку пілачкі акуратна правесці па ўсіх баках пазногцяў і ў галіне кутікулы, каб дамагчыся ідэальна гладкай паверхні. У такім выпадку лак зможа ўтрымацца вельмі доўга.\nЁсць апошнім, але ад яго правільнага ажыццяўлення залежаць знешніх выгляд ног. Гаворка ідзе аб правільным нанясенні лаку.\nНатуральна, што вынік будзе ўплываць густ і перавагі гаспадыні. Можна ж проста нанесці бескаляровы лак для таго, каб з’явіўся бляск, і ўмацаваліся пазногці. Пры жаданні ж рэкамендуем зрабіць шыкоўныя пазногці з выдатнай роспісам.\nСпачатку абястлусціць пласціну пазногця ад рэшткаў ўсіх касметычных прэпаратаў. Інакш лак не зможа добра легчы і будзе вельмі дрэнна трымацца. Паміж пальцаў ўставіць спецыяльныя падзельнікі. Далей, у якасці першага пласта нанесці аснову без колеру. Гэта будзе абараняць пазногаць ад таксінаў, якія ўтрымліваюцца ў каляровым лаку. Больш за тое, ногцевая пласціна стане ідэальна гладкай, а лаку атрымаецца зафіксаваць вельмі моцна.\nПасля таго, як бескаляровая аснова цалкам высахне, можна будзе прыступіць да таго, каб нанесці каляровы пласт лаку. Яго рэкамендуецца выбіраць у адпаведнасці з моднымі тэндэнцыямі, а таксама колерам і стылем адзення. Яго лепш нанесці ў два пласта.\nЗараз можна выкарыстоўваць лак-Замацавальнік, падсушыць яго і ўсё: прафесійны педыкюр гатовы.\nКрыху аб тым, як даглядаць за скурай стоп\nТрохі аб сыходзе за скурай стоп\nМожна пытацца пра тое, як правільна рабіць педыкюр. Але без правільнага сыходу за скурай стоп, зрабіць гэта будзе немагчыма. Для дасягнення ідэальнага выніку трэба пастаянна выдаляць любую грубую скурку.\nПершым памочнікам у гэтай справе з’яўляецца пемза. У тым выпадку, калі скуры не ўдалося недастаткова змьякнуты, трэба патрымаць ножкі ў цёплай ванне на працягу дзесяці хвілін. Далей апрацаваць іх пемзай.\nАкрамя гэтага, на «дапамогу» ў барацьбе з огрубевшимы часціцамі скуры на нагах змогуць прыйсці скрабы для ног і пілінгі.\nПасля працэдуры ачысткі абавязкова вычышчаную скуру завільгатнець і насычыць. Таму змазваем носікам з дапамогай пажыўнага крэму і робім лёгкі масаж.\nПасля гэтага можна прыступаць да далейшых этапах працэдуры педыкюру.\nШто рабіць, калі на нагах ёсць шчыльныя натоптышей?\nАле бываюць такія сітуацыі, калі пяці настолькі патрэскаліся, а на пальцах з’явіліся такія натоптышей, што думаць пра тое, як рабіць педыкюр, яшчэ вельмі і вельмі рана. Таму што з дапамогай звычайнай працэдуры дадзеную сітуацыю выправіць не атрымаецца.\nРэкамендуецца зрабіць загадзя падрыхтоўчую працу. Дапамагчы ў гэтым зможа стары правераны спосаб. Перад сном нанесці пажыўны і тоўсты крэм на пяткі і ступні, звярнуць іх вельмі старанна цэлафанам і надзець шкарпэткі. Не трэба здымаць такую лячэбную і змякчальнае маску на працягу ўсёй ночы. Раніцай змыць яе і нашмараваць ногі адмысловым крэмам. Натуральна, што двух працэдур для таго, каб ператварыць неакуратныя ступні ў практычна дзіцячыя, будзе недастаткова. Рабіць яе рэкамендуецца столькі, колькі трэба. Вынік ж зможа вас здзівіць.\nДагледжаныя і прыгожыя ногі заўсёды ўпрыгожваюць любую жанчыну.\nЯк правільна рабіць педыкюр Відэа.\nПапярэдні Тэкст Макіяж Ніны Добры\nЯк захаваць вагу пасля пахудання


04.06.2019 10:40 Актуальна, Апошнія запісы\nСтарт рэспубліканскай акцыі “Падары дзіцяці спартыўны мяч” дадзены 30 мая ў Бабініцкай сярэдняй школе Аршанскага раёна.\nПрысвечаная “Апошняму званку” лінейка — самая важная і хвалюючая школьная ўрачыстасць напярэдадні лета. Яе ганаровымі гасцямі ў гэтым годзе сталі міністр адукацыі Ігар Карпенка, начальнік галоўнага ўпраўлення выхаваўчай работы і маладзёжнай палітыкі Міністэрства адукацыі Эдуард Тамільчык, старшыня Беларускай федэрацыі футбола дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Уладзімір Базанаў, намеснік старшыні Віцебскага аблвыканкама Віктар Пенін, начальнік галоўнага ўпраўлення па адукацыі аблвыканкама Дзмітрый Хома, дырэктар Рэспубліканскага цэнтра фізічнага выхавання і спорту навучэнцаў і студэнтаў Віталь Стрыгельскі, кіраўнікі органаў мясцовай улады і шэфскіх прадпрыемстваў, знакамітыя выпускнікі і бацькі навучэнцаў.\nПерад пачаткам свята Ігар Карпенка сустрэўся з педагогамі, азнаёміўся з арганізацыяй і матэрыяльна-тэхнічным забеспячэннем адукацыйнага працэсу. Школа аграгарадка Бабінічы — адна з самых буйных у раёне: больш за 500 навучэнцаў і 54 настаўнікі, 25 класаў-камплектаў. Установа рэалізуе праграмы пачатковай, базавай і агульнай сярэдняй адукацыі на базавым узроўні, а таксама на трох ступенях — праграмы дадатковай адукацыі, на першай — спецыяльнай і на трэцяй — павышанага ўзроўню вывучэння асобных вучэбных прадметаў (мадэль 3); арганізаваны факультатывы прадметнага, ваенна-патрыятычнага, прафарыентацыйнага, спартыўнага, музычнага, харэаграфічнага, тэатральнага напрамкаў, дадатковыя заняткі на платнай аснове. Атрад юных інспектараў дарожнага руху з Бабінічаў — неаднаразовы пераможца і прызёр абласных і рэспубліканскіх, удзельнік міжнародных злётаў, газета старшакласнікаў “Цалкам несакрэтна” — лаўрэат Рэспубліканскага конкурсу школьнай прэсы. Не менш вядомыя ў раёне і за яго межамі школьны ансамбль акардэаністаў “Мушкецёры”, танцавальны калектыў “ПАРАФРАЗ”, студыі вакальнага і тэатральнага майстэрства, дэкаратыўна-прыкладной творчасці. Амаль трэць педагогаў школы складаюць яе выпускнікі, двое маюць кваліфікацыйную катэгорыю “настаўнік-метадыст”, 35 — вышэйшую і першую кваліфікацыйную катэгорыю, трое ўзнагароджаны нагрудным знакам “Выдатнік адукацыі”.\nДырэктар школы Юрый Лук’янаў: “Наш педагагічны калектыў вылучае асаблівы мікраклімат павагі, творчасці і ўзаемадапамогі, беражлівых адносін да традыцый установы адукацыі. Гэта моцная каманда прафесіяналаў, здольных нестандартна думаць і дзейнічаць, актыўны ўдзельнік абласных, рэспубліканскіх, міжнародных праектаў. Усё, чым жыве школа, робіцца не толькі для дзяцей, але і самімі дзецьмі разам з настаўнікамі”.\nБабініцкая сярэдняя школа з’яўлялася эксперыментальнай пляцоўкай Міністэрства адукацыі па апрабацыі новых тэхналогій навучання матэматыцы ў пачатковай школе па дапаможніку Герасімава, інавацыйнай — па ўкараненні мадэлі мультыпрофільнага навучання на трэцяй ступені; мадэлі Інавацыйнага цэнтра павышэння кваліфікацыі педагагічных кадраў (ІЦПК) па ўкараненні мадэлі мультыпрофільнага навучання на трэцяй ступені; мадэлі кансалтынгавага цэнтра па выкарыстанні сучасных адукацыйных тэхналогій на ўроках і факультатыўных занятках; па фарміраванні грамадзянскіх кампетэнцый удзельнікаў адукацыйнага працэсу ва ўрочнай і пазаўрочнай дзейнасці; па фарміраванні метапрадметных кампетэнтнасцей навучэнцаў ва ўмовах профільнага навучання; з гэтага навучальнага года выступае інавацыйнай пляцоўкай Міністэрства адукацыі па тэме “Укараненне мадэлі фарміравання асобасных і метапрадметных кампетэнцый навучэнцаў у вучэбнай і пазавучэбнай рабоце”. Установа адукацыі — удзельнік шматлікіх міжрэгіянальных праектаў. У мінулым годзе па выніках работы школа перамагла ў раённым конкурсе на званне лепшай установы агульнай сярэдняй адукацыі.\nУ планах калектыву на найбліжэйшую перспектыву — стварэнне цэнтра дадатковай адукацыі дарослых і дзяцей (праект рэалізуецца пры падтрымцы Сусветнага банка ў Рэспубліцы Беларусь). Жыхары аграгарадка і яго ваколіц упэўнены: іх сельская школа ў многім не саступае гарадскім гімназіям.\n…Так атрымалася, што з апошнім званком на школьны двор завітала двайное свята. Гэта быў зорны час для адзінаццацікласнікаў, за якімі з захапленнем і зайздрасцю сачылі навучэнцы малодшых класаў. Захапленне выклікалі не толькі бездакорны знешні выгляд, але і сур’ёзныя дасягненні старэйшых: з 20 навучэнцаў — два прэтэндэнты ў залатыя медалісты, практычна ўсе — удзельнікі і праз аднаго — пераможцы і прызёры алімпіяд, спартыўных спаборніцтваў, канферэнцый, конкурсаў, фестываляў ад раённага да міжнароднага ўзроўню. Па традыцыі лепшым з лепшых на лінейцы дырэктар уручыў дыпломы, граматы, падзякі за стараннасць і поспехі.\nСапраўднымі героямі дня адчувалі сябе і першакласнікі. Госці прывезлі і на лінейцы ўручылі ім выдатныя падарункі — футбольныя мячы і спартыўную форму з лагатыпамі рэспубліканскай акцыі “Падары дзіцяці футбольны мяч”. Сёлета акцыя, якая праводзіцца Беларускай федэрацыяй футбола пры падтрымцы Міністэрства адукацыі і Рэспубліканскага цэнтра фізічнага выхавання і спорту навучэнцаў і студэнтаў, стартавала ў Бабініцкай сярэдняй школе.\n— Напэўна, кожны з прысутных зараз мімаволі ўзгадвае свае школьныя гады. Успаміны пра школу, цікавыя справы, сяброўства, першае каханне мы захоўваем як вялікую каштоўнасць. Але “Апошні званок” не падстава сумаваць аб дзяцінстве. Як бы ні хацелася яго ўтрымаць учарашнім школьнікам, наперадзе чакаюць вялікія перамены, вынік якіх залежыць ад іх асабіста, — падкрэсліў Ігар Карпенка. — Пачынаецца новы жыццёвы этап, трэба рабіць усвядомлены выбар і шмат у чым спадзявацца на ўласныя сілы. Жадаю выпускнікам заставацца вернымі сабе, заўсёды памятаць свае вытокі і карані, родную школу і тых, хто даў пуцёўку ў жыццё, — бацькоў і настаўнікаў. Наша дзяржава робіць усё магчымае, каб малады чалавек мог знайсці сапраўднае прызванне, рэалізаваць прафесійны і творчы патэнцыял, плённа працаваць на карысць Радзімы, народа, сям’і. Прыярытэт развіцця сучаснай Беларусі — здаровы і адукаваны чалавек, таму вучоба са спортам ва ўстановах адукацыі ідуць побач і ў адным кірунку. Для першакласнікаў завяршаецца першы год, калі яны адчулі, што значыць вучыцца, зразумелі, якая гэта сур’ёзная, адказная праца. Спадзяюся, лета нашы дзеці правядуць з карысцю для сябе, умацуюць здароўе, атрымаюць новыя веды і ўменні, яркія ўражанні, пасябруюць са спортам. А ў будучыні многія змогуць увайсці ў спорт высокіх дасягненняў. Магчыма, менавіта кагосьці з вучняў Бабініцкай сярэдняй школы мы ўбачым у складзе нацыянальнай зборнай рэспублікі па футболе.\nМіністр адукацыі ўручыў прадстаўнікам ад рэгіёнаў сертыфікаты з указаннем колькасці мячоў, што будуць перададзены ў кожную з абласцей. Усяго ў рамках акцыі напярэдадні летніх канікул футбольныя мячы ў падарунак атрымаюць 18 163 першакласнікі з устаноў агульнай сярэдняй адукацыі, размешчаных у сельскай мясцовасці.\nакцыяапошні званокБабініцкая сярэдняя школаПадары дзіцяці спартыўны мяч


Дыверсія на Воршы-Цэнтральнай :: Новости Орши\nДыверсія на Воршы-Цэнтральнай\n2477 праглядаў, 0 каментароў\nБеларускія партызаны бароняць Украіну.\nЧарговы выпадак на беларускай чыгунцы здарыўся напярэдадні. У ноч на 17 сакавіка на станцыі Ворша-Цэнтральная з рэлейнай шафы невядомыя дэмантавалі і выкралі 6 сігнальных трансфарматараў тыпу СОС2-50. Пра гэта паведамляе «Сообщество железнодорожников Беларуси».\nДыверсія прывяла да наступстваў: з 21.36 па 03.00 выходны святлафор Н11Х быў няспраўным.\nНагадаем, групоўкі беларускіх партызанаў па ўсёй Беларусі перыядычна выводзяць з ладу чыгуначнае абсталяванне. Гэта робіцца дзеля таго, каб не даць расейскім саставам дастаўляць усё новую тэхніку на мяжу з Украінай для працягу вайны. Выпадкі псавання стрэлак, рэлейных шафаў, рэек зафіксаваныя на Асіповіччыне, Маладэчаншчыне і ў паўднёвых рэгіёнах Беларусі. Так людзі выказваюць сваю нязгоду з тым, што Расея пры дапамозе рэжыму Лукашэнкі вядзе вайну супраць Украіны і штодня забівае бамбаваннямі і абстрэламі сотні мірных людзей, якіх Пуцін і яго прапаганда абзываюць «нацыстамі».\nСілавікі перыядычна затрымліваюць грамадзян па падазрэнні ва ўчыненні дыверсій, аднак аўтары некаторых заклікаў у інтэрнэце нярэдка гавораць, што пад затрыманні трапляюць выпадковыя людзі, якія насамрэч не рыхтавалі дыверсій і ні ў чым не бралі ўдзелу. Для таго, каб злавіць «злачынцу», сілавікі нярэдка заводзяць фальшывыя чат-боты ў Тэлеграме, і могуць арыштаваць чалавека за сам факт рэгістрацыі ў ім.\nПраз пашкоджанне каляін неаднаразова праходзіла інфармацыя, што машыністы адмаўляюцц ісці ў рэйс. Расейцы ж, зразумеўшы, што іх манеўры з перакіданнем зброі заўважныя, пачалі маскаваць зброю пад трубы і інструменты.\nОбсуждение новости: Дыверсія на Воршы-Цэнтральнай


14 верасьня 1920 году ў Менскy пачаў дзейнічаць Белаpyскi дзяpжаўны дpаматычны тэатаp\n14 верасень 2004, 12:56\nУл. інф. Што адбывалася ў Беларусі і ў сьвеце 14 верасьня\n14 верасьня праваслаўныя беларусы традыцыйна ўшаноўваюць Сымона Стоўпніка або Стаўбуна. Гэты дзень быў апошнім днём сяўбы азімых. “Сьвяты Сымон – сявец дамоў”, казалі ў народзе. Паводле павер’я, жыта, пасеянае на Сымона, ня будзе баяцца павалу, будзе трымацца “стаўбуном”.\n14 верасьня ў 1806 годзе нарадзіўся беларускі музыка, вынаходнік ксыляфону Міхал Гузікаў. Ён прыйшоў на сьвет у Шклове. У 30-я гады дзевятнаццатага стагодзьдзя, калі па ўсёй краіне ішло антырасейскае паўстаньне за незалежнасьць Вялікага Княства Літоўскага, Гузікаў удасканаліў беларускі народны інструмэнт брусочкі, з чаго і атрымаўся сучасны ксыляфон. Далей пачынаюцца гастрольныя паездкі музыкі ў Аўстрыю, Нямеччыну, Бэльгію, Францыю. Гузікаў грае Вэбэра, Гумэля, Паганіні, а між іншым – і беларускія народныя песьні. Пра яго пішуць газэты і слоўнікі, у Вене выходзіць кніжка “Гузікаў і ягоны інструмэнт з дрэва і саломы”.\n14 верасьня 1851 году памёр амэрыканскі пісьменьнік Джэймс Фэнімор Купэр, які лічыцца стваральнікам гісторыка-прыгодніцкага й “марскога” раману. У творах Купэра выказваецца рэзка нэгатыўнае стаўленьне да вынішчэньня карэнных жыхароў Амэрыкі – індзейцаў. Слава пісьменьніка пачалася з раману “Шпіён”, пасьля былі “Піянэр”, “Апошні з магіканаў”, “Сьледапыт”, “Зьверабой” ды іншыя творы, якія кожны ведае са школьных часоў. Аднак шмат хто і не здагадваецца, што нейкі час Купэр жыў у Эўропе і апісаў таксама эўрапейскае жыцьцё ды гісторыю. Напрыклад, раман “Брава” – пра мінуўшчыну Вэнэцыі, або “Грэйдэнмаўр” – пра нямецкую гісторыю.\n14 верасьня 1884 году нарадзіўся Фабіян Абрантовіч, сам з Наваградка, адзін з заснавальнікаў Беларускай хрысьціянскай дэмакратыі. З 1918 году Абрантовіч быў рэктарам духоўнае сэмінарыі ў Менску, з 1926-га ён – у Друйскім кляштары айцоў марыянаў. У 1939 годзе патрапіў пад сталінскія рэпрэсіі, быў арыштаваны, высланы ў Расею, дзе і памёр.\n14 верасьня 1920 году ў Менскy пачаў дзейнічаць Белаpyскi дзяpжаўны дpаматычны тэатаp. З 26-га году ён стане называцца БДТ-1, з 1944-га атрымае імя Янкі Купалы, у 55-м яго назавуць акадэмічным, а ў 92-м – нацыянальным. Што да самага пачатку, дык першым кіраўніком тэатру ў 1920-м годзе быў Фларыян Ждановіч.


Эстонскія госці | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n30.11.2012 419 Admin Комментариев нет\nГісторыя знаёмства з жыхаром Эстоніі пачалася дзіўна, нечакана, нават кур’ёзна. Водпуск, займаюся хатнімі справамі. Раптоўна стук у дзверы, мужчына пытае, ці тут жыве карэспандэнт?\nПершая думка: і тут спакою няма. Аднак запрасіў у хату, спытаў, у чым справа.\n— Ці ведаеце вы, як даехаць у вёску Чапаева да Ніны Іванаўны Шуйто? — спытаў суразмоўца, чым выклікаў лёгкі ступар.\n— Такой вёскі ў Лепельскім раёне няма, ды і прозвішча Шуйто першы раз чую, — адказваю. — Адкуль вы ўзялі такую інфармацыю?\n— Разумееце, — пачаў мужчына, — я Віталь Ігнатовіч. Мы з маці Святланай Аляксееўнай і братам Вячаславам жывём у эстонскім горадзе Нарва яшчэ з савецкіх часоў. Усёй сям’ёй прыязджалі да бабулі Ніны Іванаўны, калі я быў зусім малечай. Пад час развалу СССР бацька Уладзімір Ігнатовіч развёўся з мамай і вярнуўся на радзіму ў вёску Чапаева Лепельскага раёна. З таго часу не бачыліся. Мне зараз амаль 30 гадоў, захацелася знайсці радню, пабачыцца, пагутарыць, узнавіць старыя сувязі. Заехаў у вашу вёску, спытаў у першага сустрэчнага, а той скіраваў да вас, маўляў, едзьце да карэспандэнта, ён усё ведае, дапаможа.\nПаступова і я падыходзіў да разумення сітуацыі, патлумачыў наступнае:\n— Ведаеце, сапраўды, вёскі Чапаева на сучаснай карце Лепельшчыны няма. Аднак так калісьці, яшчэ ў савецкія часы, называлася сучасная Юркоўшчына. Можа гэта яна і ёсць? Далей — наконт прозвішча Шуйто. Магчыма, калі вам яго запісвалі, рука варухнулася і літара “эн” няправільна запісалася ў прозвішчы Шунто. А вось такіх на Лепельшчыне багата. У тэлефонным даведніку ёсць шмат абанентаў з прозвішчам Шунто. Больш таго, Шунто Н.І. зарэгістравана ў Юркоўшчыне! Можам зараз жа патэлефанаваць.\nНабралі нумар. Аказалася, што мы мелі рацыю. Дамовіўшыся аб сустрэчы на вечар, паказаў дарогу.\nУвечары прыехаў у Юркоўшчыну. Бурная радасць ад першай сустрэчы ўжо супакоілася. Віталь пагутарыў з бацькам і бабуляй за добрым сталом, склаліся першыя ўражанні.\nБабуля Ніна Іванаўна Шунто — даўно пенсіянерка, бацька Уладзімір Ігнатовіч так і жыве ў Юркоўшчыне, працуе жывёлаводам на бліжэйшай ферме, больш не ажаніўся, новую сям’ю не завёў. Сустрэча пасля гадоў расставання была для яго поўнай нечаканасцю.\n— Віталь, разумею, што ты толькі нядаўна прыехаў, мала што пабачыў, аднак падзяліся першымі ўражаннямі аб Беларусі.\n— Пра Беларусь сапраўды ведаю мала, у Эстоніі пра вашу краіну можна здабыць інфармацыю толькі хіба з інтэрнэту. Паводле інтэрнэт-паведамленняў і навін, у мяне склалася цвёрдае перакананне, што Беларусь — выдатная краіна. З людзьмі тут сустракаўся няшмат, таму асабліва нічога сказаць не магу. Дарогі вашы варта пахваліць, праехаў па іх не адну сотню кіламетраў.\n— Калі не супраць, пагаворым пра жыццё ў Эстоніі. Раскажы пра свой горад.\n— Нарва — горад памежны. Расію і Эстонію падзяляе рака Нарва, а па абодва берагі яе насупраць адзін аднаго стаяць Нарва з эстонскага боку і Іван-горад — з расійскага. Так гістарычна склалася, што Нарва больш як на 90 працэнтаў рускамоўная. Таму назіраецца пэўнае саперніцтва паміж ёй і сталіцай — Талінам, дзе пераважаюць эстонцы.\nТалін і Нарва здаўна былі прамысловымі цэнтрамі краіны. Пасля атрымання суверэнітэту Нарву сталі адцясняць на другі план, зачыніліся некалькі прамысловых прадпрыемстваў. Зараз у горадзе цяжка знайсці працу, высокае беспрацоўе, асабліва сярод моладзі. Патлумачу на прыкладзе сваёй сям’і. Брату Славу зараз 25 гадоў, ён нядаўна скончыў вучобу ў сярэдняй спецыяльнай навучальнай установе, атрымаў спецыяльнасць электрыка-аўтаматчыка. Рабочыя падобнай спецыяльнасці патрабуюцца на мясцовай электрастанцыі, але яго не бяруць. Матывацыя — няма вопыту, стажу. А адкуль узяцца стажу, калі на працу не прымаюць, прычым не толькі на электрастанцыю, а ўвогуле ні на якія прадпрыемствы? Такіх прыкладаў сотні, тысячы ў Нарве. Шмат моладзі з’язджае, найперш — у краіны Заходняй Еўропы, у пошуках заробкаў. Я зараз працую ў будаўнічай фірме, мама і брат — нідзе, уся сям’я — на маім заробку.\n— Па расійскім, радзей — па беларускім, тэлебачанні асвятляецца тэма дыскрымінацыі рускамоўнага насельніцтва ў Прыбалтыцы.\n— У прынцыпе, такая праблема прысутнічае. Ілюструю на ўласным прыкладзе. Я нарадзіўся і вырас у Эстоніі, аднак дагэтуль не маю эстонскага грамадзянства, бо для яго атрымання трэба яшчэ здаць экзамен на веданне эстонскай мовы. Я шчыра хацеў здаць гэты экзамен, спецыяльна вучыў мову, аднак эстонская мова дужа цяжкая для вывучэння. Да таго ж, калі б побач пастаянна гаварылі па-эстонску, я б лепей і хутчэй вывучыў, але ж я ўжо казаў, што Нарва — горад рускамоўны.\nЗбольшага навучыўся, магу зразумець гаворку, казаць некаторыя нескладаныя фразы. На экзамене са ста магчымых балаў я набраў толькі 45, а прахадны — 60. У выніку ў мяне не агульнаграмадзянскі пашпарт сіняга колеру, а пашпарт асобы без грамадзянства — шэрага. Перавагі наступныя: як жыхар Эстоніі я магу без Шэнгенскай візы ездзіць па ўсіх краінах Еўропы, а як жыхар памежнай з Расіяй Нарвы — па ўсёй Расіі і Беларусі, бо паміж імі няма мяжы. Як неграмадзянін, я не магу набыць зямлю для вядзення сельскай гаспадаркі, нерухомасць, кватэру мы здымаем. На працу неграмадзян бяруць неахвотна, за меншую аплату, звычайна зніжэнні даходзяць да 20 — 30, а то і 50 працэнтаў.\nПікам супрацьстаяння сталі падзеі вакол пераносу помніка савецкаму салдату ў Таліне. Тады шмат людзей, асабліва радыкальна настроенай моладзі, аўтобусамі ехалі ў Талін на акцыі пратэсту. Аднак да крайнасцяў не дайшло, помнік перанеслі, акцыі пратэсту паступова сціхлі, людзі вярнуліся да будзённых спраў.\n— Кажаш, што шмат маладых людзей выязджаюць з Эстоніі на заробкі. А сам спрабаваў?\n— Найперш — у Фінляндыю, таксама шмат едуць у Нарвегію, Швецыю, Англію, Германію, Францыю, Італію. Я б паехаў таксама, каб не мова. Цяжка вывучыць эстонскую мову, але ж фінскую — яшчэ цяжэй, хаця яны роднасныя. У школе ж больш увагі ўдзяляў гульням, чым навучанню мовам, аб чым цяпер шкадую. Зараз мог бы працаваць у той жа Англіі ці Германіі.\n— Якія зараз у Эстоніі заробкі і расходы сярэдняй сям’і?\n— За ўсю Эстонію сцвярджаць не буду, скажу пра Нарву. Як я ўжо казаў, мы ўтрох, я, мама і брат, жывем на мой заробак, які складае каля 600 еўра. Гэта сярэдні ўзровень па нашым горадзе. З іх каля 100 еўра аддаем за кватэру і камунальныя паслугі. З надыходам ацяпляльнага сезона аплата ўзрастае да 130 — 150 еўра. Бохан хлеба каштуе ад 70 да 100 цэнтаў у залежнасці ад віду і гатунку. Малако — 60 — 80 цэнтаў, куртка — 40 — 60 еўра, штаны — каля 30, летнія туфлі — 50 — 60 еўра.\nХаця зазначу, што, напрыклад, былыя ў карыстанні еўрапейскія аўтамабілі можна набыць даволі танна. Вобразна кажучы, за пяць — шэсць тысяч еўра можна купіць 600-ы “Мерсэдэс”, але запчасткі да яго… мінімум — некалькі соцень! Таму я сабе набыў “Фальксваген-Пасат”. Ён сам па сабе недарагі, запчасткі даступныя, і многія рамонты магу зрабіць сам. Нафтапрадукты дарагія, дызельнае паліва — 1,4 еўра за літр.\n— Ого! Памятаю, у 2010 годзе я ездзіў у Германію, там дызель каштаваў ад 1,1 да 1,2 за літр.\n— Так было калісьці. Аднак за апошнія гады чатыры, з надыходам крызісу, кошты істотна падраслі.\n— Некалькі гадоў таму Эстонія канчаткова адмовілася ад сваёй нацыянальнай валюты кроны і цалкам перайшла на еўра. Як людзі ўспрынялі такія перамены?\n— Негатыўна. Пераход з кроны на еўра прыпаў на крызіс, падняліся цэны, таму людзі не вельмі задаволеныя.\n— Як моладзь у Нарве бавіць вольны час?\n— Па-рознаму, у асноўным танцуе ў начных клубах. Аднак паход у клуб — забава нятанная, таму дазваляю сабе гэта рэдка, як і моцнае спіртное — па той жа прычыне. Стараюся зарабіць, зэканоміць. Дарэчы, цыгарэт таксама не палю. Сапраўдная катастрофа для Нарвы — наркотыкі. Гэта дрэнь ідзе ў Эстонію і з Усходу, і з Захаду. Некалькі маіх сяброў, дарэчы, ужо загінулі ад яе. Таму тыя маладыя людзі, якія хочуць дабіцца чагосьці ў жыцці, шмат працуюць або выязджаюць за мяжу.\n— Блізкасць Расіі адбіваецца на жыцці Нарвы?\n— Самым істотным чынам! Заможныя людзі з Расіі адчыняюць у Нарве сумесныя прадпрыемствы, для гэтага прадуманы падатковыя льготы. Нават набываюць кватэры, іншую нерухомасць. Праз мяжу ідзе плынь кантрабанды. Найперш — паліва, цыгарэты, алкаголь — усё, што ў Расіі нашмат танней, чым у Эстоніі. Аднак і пакаранне за такія дзеянні важкія, таму з кожным годам усё менш і менш ахвочых знаходзіцца, каб разбагацець такім спосабам. Міждзяржаўныя пагадненні аб памежным руху даюць шырокія магчымасці для ўзаемных паездак, чым я сёння і скарыстаўся. Разам са мной прыехаў сябар Жэня Шаламаў, які ніколі не быў у Беларусі, таму гэта паездка — адкрыццё для яго новай краіны.\nЯ сам вельмі рады, што прыехаў, пабачыўся з бацькам, бабуляй. Разумею, што ў наступны раз у Беларусь траплю не хутка. Дадому павязу самыя лепшыя ўспаміны.\nНа здымку: эстонскія госці Віталь і Жэня.\n← Вітаміны палёў\nШкольны мерыдыян: Старалядненская СШ →


24 ліпень 2009, 15:34\nСупрацоўнікі офісу АБСЭ ў Менску паведамілі “Свабодзе”, што яны рыхтуюць адмысловае паведамленьне для прэсы адносна экспэртызы нямецкага доктара права Марціна Фінке ў справе ваўкавыскага прадпрымальніка Мікалая Аўтуховіча і што гэты прэс-рэліз будзе распаўсюджаны ў мэдыях ужо сёньня.\n23 ліпеня ў размове з нашым радыё прадстаўнікі офісу АБСЭ сказалі, што яны не камэнтуюць гэтай інфармацыі.\nСам Марцін Фінке ў інтэрвію “Свабодзе” пацьвердзіў, што на запрашэньне офісу ён знаходзіўся ў Менску цягам двух дзён і сапраўды рыхтаваў экспэртызу адносна таго, як выконваецца крымінальна-працэсуальнае заканадаўства ў справе Мікалая Аўтуховіча. Ён дадаў, што шукаў парушэньні заканадаўства і што ягоным заданьнем была экспэртыза не палітычнага боку справы і не характару пакараньня, а менавіта крымінальна-працэсуальнага аспэкту. Знаходзячыся ў Менску, Фінке кантактаваў у гэтай справе выключна з прадстаўнікамі МУС і ня меў аніякіх кантактаў ні з прадстаўнікамі абароны, ні абвінавачваньня, ні з самім Мікалаем Аўтуховічам.\n"Нічога не магу сьцьвярджаць адносна заключэньняў нямецкага экспэрта, аднак падобнае запрашэньне ў межах мандату АБСЭ цалкам магчымае", заявіў “Свабодзе” колішні амбасадар гэтай арганізацыі ў Менску, доктар права Ганс-Георг Вік.\nПаводле слоў Віка, у часе ягонай працы ў Менску місія АБСЭ ў пэўных выпадках запрашала ў Беларусь некаторых экспэртаў-юрыстаў.\n“Гэта, праўда, былі спэцыялісты не ў галіне крымінальна-працэсуальнага, а ў галіне выбарчага права, — сказаў вядомы дыплямат. — Таксама міжнародная камісія, якая вывучала справу зьніклых палітыкаў. Проста мы не пакладаліся выключна на высновы беларускай юстыцыі, пракуратуры”.\nМы не пакладаліся выключна на высновы беларускай юстыцыі, пракуратуры\nЯк падкрэсьліў колішні кіраўнік КНГ АБСЭ ў Менску, ад запрошаных экспэртаў заўсёды патрабавалася, каб іхныя высновы былі аргумэнтаванымі. Заключэньні экспэртаў не былі закрытымі, яны накіроўваліся на азнаямленьне ў адпаведныя камісіі.


Юрася Беленькага пакаралі штрафам | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nТрыццаць базавых велічыняў або чатыры з паловай мільёна рублёў такое пакаранне вынесена намесніку старшыні Кансерватыўна-хрысьціянскай партыі БНФ Юрасю Беленькаму ў судзе Ленінскага раёна. Яго абвінавацілі ў тым, што як арганізатар не гарантаваў умоваў бяспекі шэсця ў Лошыцкі Яр 9 лістапада 2014 году.\n– 30 базавых – 4,5 мільёна. Суддзя сказала, што ў сувязі з тым, што прысудзілі тады 20 базавых. Хаця тое не ўступіла ў законную сілу. Заяўнікам была юрыдычная асоба – партыя, і па законе я не мог быць арганізатарам, бо заўлена было 5 тысяч чалавек, а калі больш тысячы чалавек, то толькі палітычная партыя ці прафсаюз можа быць арганізатарам. Я не мог па фармальным прызнаку быць арганізатарам.\nГэта ўжо другое пакаранне Юрася Беленькага. Раней ён быў пакараны штрафам у памеры 20 базавых па тым жа артыкуле. Юрась Беленькі не выключае, што чарговы суд будзе за шэсце ў Курапаты, паколькі і тады на яго быў складзены пратакол.\nЧарговы судовы працэс чакае сёння намесніка старшыні Кансверватыўны-хрысціянскай партыі БНФ Юрася Беленькага. Калі 17-га лістапада суддзя суда Першамайскага раёна Менска Настасся Папко аштрафавала Беленькага на тры мільёны рублёў за акцыю Дзяды, то цяпер яму пагражае чарговы суд за шэсце ў Лошыцкі яр – да месца расстрэлаў ахвяраў бальшавіцкага тэрору.\nНа думку Юрася Беленькага, дзейнасць патрыётаў Беларусі не падабаецца ўсходняму суседу:\n– Цягам 10-15 гадоў мы ладзім гэтыя мерапрыемствы ў адным і тым жа фармаце. Ніколі заўваг не было. Больш за тое, працаўнікі міліцыі і выканкама зазначалі, што партыя мае сваю дружынку, якая вельмі добра выконвае свае функцыянальныя абавязкі. Усё праходзіць вельмі арганізавана. А ў гэтым годзе чым выклікана такое? Я запытаўся ў некаторых службовых асобаў, і пасыпаліся намёкі, што рашэнне прымалася зусім у іншым месцы, магчыма, нават не на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь. Магчыма, што Расея, якая кіруе гэтым рэжымам, дала такую ўстаноўку.\nСудовы працэс над Юрасём Беленькім пройдзе ў судзе Ленінскага раёна Менска і пачнецца ў 11.30. Беленькага вінавацяць у парушэнні парадку арганізацыі або правядзення масавага мерапрыемства, а фактычна за неаплату паслугаў міліцыі па ахове грамадскага парадку ў час акцыі.\nВізы адменяць, калі наш “Бацька” пойдзе ў адстаўку!


Пасяджэнне Еўразійскага міжурадавага савета адбылося 26 мая ў Казані (Расійская Федэрацыя). Прэм'ер-міністры пяці краін Еўразійскага эканамічнага саюза (ЕАЭС) абмеркавалі шэраг пытанняў, значных для паглыблення інтэграцыйных працэсаў, у тым ліку ліквідацыю бар'ераў і абмежаванняў для свабоднага перамяшчэння тавараў, паслуг і працоўных рэсурсаў, лічбавую павестку Саюза і магчымасці для ўкаранення інавацый праз падтрымку навуковых даследаванняў і доследна-канструктарскіх работ у ключавых галінах.\nЕўразійская эканамічная камісія (ЕЭК) атрымала новыя паўнамоцтвы, якія дазваляюць развіваць нормы і правілы справядлівай канкурэнцыі, забяспечваючы пры гэтым падтрымку для найбольш значных прадпрыемстваў і галін прамысловасці.\nУ пасяджэнні ўдзельнічалі прэм'ер-міністр Рэспублікі Арменія Карэн Карапецян, прэм'ер-міністр Рэспублікі Беларусь Андрэй Кабякоў, прэм'ер-міністр Рэспублікі Казахстан Бакытжан Сагінтаеў, прэм'ер-міністр Кыргызскай Рэспублікі Сааранбай Жээнбекаў, Старшыня Урада Расійскай Федэрацыі Дзмітрый Мядзведзеў, Старшыня Калегіі ЕЭК Тыгран Саркісян.\nСтаршыня Еўразійскага міжурадавага савета, прэм'ер-міністр Кыргызскай Рэспублікі Сааранбай Жээнбекаў адзначыў, што «ліквідацыя ўнутраных перашкод з'яўляецца каталізатарам росту эканомік краін ЕАЭС і паглыблення сумеснай інтэграцыі».\nНа думку Старшыні Калегіі ЕЭК Тыграна Саркісяна, можна канстатаваць пачатак новага этапу развіцця ЕАЭС. Гэта звязана ў тым ліку з запускам планамернай работы па двух новых важнейшых напрамках – ліквідацыі перашкод, бар'ераў і абмежаванняў у рамках эканамічнай прасторы і лічбавання эканомікі. «Бізнес патрабуе ад нас хутчэйшага вырашэння гэтых пытанняў», – заявіў Старшыня Калегіі ЕЭК. Акрамя таго, Тыгран Саркісян падкрэсліў, што, «фарміруючы агульныя рынкі, мы павінны імкнуцца паглыбляць кааперацыю, у тым ліку і для таго, каб Саюз мог пазіцыяніравацца ў глабальнай эканоміцы як інтэграцыйнае аб'яднанне з магутным экспартным патэнцыялам».\n«Дарожная карта» па ліквідацыі бар'ераў на 2017-2018 гады будзе распрацавана да наступнага пасяджэння Еўразійскага міжурадавага савета. Яе выкананне стымулюе прадпрымальніцкую актыўнасць і забяспечыць рэалізацыю прынцыпу чатырох «свабод».\nАсаблівая ўвага будзе надавацца рабоце па недапушчэнні дыскрымінацыі пры допуску да дзяржзакупак і барацьбе з дыскрымінацыйнымі формамі падаткаабкладання ў краінах ЕАЭС. Член Калегіі (міністр) па ўнутраных рынках, інфарматызацыі, інфармацыйна-камунікацыйных тэхналогіях ЕЭК Карынэ Мінасян адзначыла, што неабходна адыходзіць ад практыкі, пры якой мясцовыя прадпрыемствы могуць вызваляцца ад выплаты некаторых збораў, у той час як прадпрымальнікі з іншых дзяржаў Саюза неабгрунтавана абкладаюцца тымі ці іншымі плацяжамі пры ўвозе харчовай прадукцыі або прамысловых тавараў.\nУ ЕАЭС будзе распрацавана праграма лічбавай трансфармацыі. Гэта дазволіць паскорыць фарміраванне постіндустрыяльнай эканомікі Саюза.\nДа канца года будуць падрыхтаваны Асноўныя напрамкі рэалізацыі лічбавай павесткі да 2025 года. Вызначаны чатыры ключавыя вектары развіцця, якія дазваляюць паскорыць працэсы лічбавання эканомікі. Падрабязней гл.: https://goo.gl/WwJxu8 Для рэалізацыі гэтай праграмы прапануецца выкарыстоўваць механізм прыватна-дзяржаўнага партнёрства.\nАдным з першых пілотных праектаў у гэтай сферы можа стаць сістэма маркіроўкі шэрагу тавараў і прадуктаў, якая забяспечвае празрыстасць і дае магчымасць прасочваць на ўсёй прасторы Саюза.\nПрэм'ер-міністры адобрылі справаздачу ЕЭК аб маніторынгу правядзення ацэнкі рэгулявальнага ўздзеяння (АРУ) праектаў рашэнняў Камісіі, якія могуць аказаць уплыў на ўмовы вядзення прадпрымальніцкай дзейнасці.\nЧленам Міжурадсавета была прадстаўлена інфармацыя аб эфектыўнасці ўзаемадзеяння ЕЭК з прадпрымальніцкай і экспертнай суполкай у 2016 годзе. Адзначана, што летась па 34 праектах рашэнняў Камісіі, якія прайшлі публічнае абмеркаванне, прадстаўнікі бізнесу і эксперты выказалі 268 заўваг і прапаноў. 210 з іх (78,4% ад агульнай колькасці) былі ўлічаны пры далейшай працы.\nАкрамя таго, у рамках маніторынгу праводзілася ацэнка праектаў рашэнняў Камісіі на выяўленне пунктаў або палажэнняў, якія прадугледжваюць залішнія абмежаванні або забароны для прадпрымальнікаў, якія вядуць да неабгрунтаваных расходаў і росту адміністрацыйных выдаткаў бізнесу, а таксама ствараюць бар'еры для свабоднага руху тавараў, паслуг, капіталу і працоўнай сілы на тэрыторыі Саюза.\nКамісія праінфармавала прэм'ер-міністраў аб рабоце па стварэнні ў краінах Саюза эфектыўнага механізму «адзінага акна», які дазволіць знізіць адміністрацыйныя выдаткі бізнесу і спрасціць знешнегандлёвую дзейнасць.\nВа ўсіх дзяржавах ЕАЭС рэалізаваны асобныя элементы сістэмы «адзінага акна», такія як электроннае дэклараванне або е-ліцэнзаванне, дзейнічаюць міжведамасныя інфармацыйныя сістэмы. Яны палягчаюць узаемадзеянне прадпрымальнікаў з органамі ўлады. Аднак гэта толькі частка працы.\nПа выніках абмеркавання гэтага пытання члены Міжурадсавета парэкамендавалі актыўней прыцягваць да працы па фарміраванні механізму «адзінага акна» бізнес, паскорыць пераход да выкарыстання электронных дакументаў, забяспечыць уніфікацыю і ўзаемнае прызнанне дакументаў, неабходных для знешнеэканамічнай дзейнасці.\nПадпісана пагадненне па добраахвотным узгадненні спецыфічных субсідый у дачыненні да прамысловых тавараў. Для рэалізацыі дакумента ЕЭК атрымлівае новыя паўнамоцтвы.\nУ адпаведнасці з пагадненнем дзяржава-член ЕАЭС, якая хоча даць субсідыі тым ці іншым прадпрыемствам або галінам сваёй эканомікі, можа звярнуцца ў ЕЭК з просьбай аб узгадненні гэтага рашэння.\nКалі Камісія палічыць, што прадастаўленне такой субсідыі адпавядае зададзеным крытэрыям, іншыя краіны Саюза не змогуць патрабаваць увядзення кампенсаваных мер.\nАкрамя таго, краіны ЕАЭС атрымліваюць магчымасць звяртацца ў Камісію для правядзення расследавання, калі ў адной з дзяржаў Саюза даюцца субсідыі, якія наносяць ім эканамічную шкоду. Рашэнні ЕЭК будуць абавязковыя для выканання.\nУкараненне ў практыку работы Камісіі такіх працэдур павышае празрыстасць і абгрунтаванасць прыняцця рашэнняў аб падтрымцы тых ці іншых прадпрыемстваў і галін, спрыяе фарміраванню норм і правілаў справядлівай канкурэнцыі.\nПарадак арганізацыі сумесных навукова-даследчых і доследна-канструктарскіх работ у сферы АПК адобраны членамі Міжурадсавета. Пад сумеснымі распрацоўкамі разумеецца ўдзел у даследаваннях або канструктарскіх работах не менш за дзве дзяржавы-члены Саюза.\nДакумент дазволіць пашырыць кааперацыйныя сувязі паміж навуковымі інстытутамі і прадпрыемствамі краін Саюза, павысіць эфектыўнасць і канкурэнтаздольнасць аграпрамысловага комплексу, забяспечыць трансфер тэхналогій і інавацый, будзе спрыяць фарміраванню стратэгіі навукова-тэхнічнага развіцця ў рамках усяго Еўразійскага эканамічнага саюза.\nПералік сумесных праектаў будзе фарміравацца на падставе прапаноў краін ЕАЭС. У цяперашні час у Камісіі абмяркоўваюцца першыя прапановы, якія адпавядаюць прыярытэтным напрамкам развіцця АПК. Вызначаны пералік НДДКР на перыяд да 2020 года па 14 прыярытэтных тэмах, якія ўключаюць розныя напрамкі раслінаводства і жывёлагадоўлі, аквакультуры, ветэрынарыю і г.д.\nПрынята распараджэнне, якое забяспечвае падрыхтоўку і правядзенне нацыянальных перапісаў насельніцтва ў краінах ЕАЭС. Гэта дазволіць зблізіць метадалогіі правядзення перапісаў, якія выкарыстоўваюцца, забяспечыць карэктнае супастаўленне дадзеных і выявіць тэндэнцыі развіцця грамадства і стан эканомік краін Саюза.\nНаступнае пасяджэнне Еўразійскага міжурадавага савета адбудзецца 14 жніўня ў Астане (Рэспубліка Казахстан).