Пальчыс: За год настроі сілавікоў у турмах у мяне на вачах моцна змяніліся\n29.10.2016 / 09:16\nНастроі сілавікоў, з якімі Эдуарду Пальчысу давялося сутыкнуцца ў часе зняволення ў 2015 і 2016 гадах, значна памяняліся. Пра гэта палітвязень напісаў у сваім першым паведамленні ў фэйсбуку ад часу выхаду на свабоду пасля суда ўчора.\n«Пакуль жонка спіць, захапіў яе фэйсбук», — жартуе Пальчыс.\n«Ведайце, што салідарнасць — наймагутейшая зброя, якая прабівае любыя муры. Я ў велізарным даўгу перад усімі», — падсумоўвае Пальчыс.\nНагадаем, што блогера Эдуарда Пальчыса судзілі за ягоныя публікацыі: у дзевяці з іх суд знайшоў «экстрэмізм», а ў адной — «распаўсюд парнаграфіі».\nСуд пачаўся 14 кастрычніка і праходзіў у закрытым рэжыме. Прысуд быў вынесены 28 кастрычніка і аказаўся нечакана мяккім. Пракурор прасіў для Пальчыса 3,5 года турмы, суд вызначыў хімію, якая скончыцца праз два месяцы. Блогер выйшаў на свабоду ў зале суда.\nКрымінальную справу на Пальчыса завялі яшчэ ў 2015 годзе. Увосень таго года ён выехаў ва Украіну, але затым, па словах жонкі, вырашыў вярнуцца ў Беларусь. Ён меркаваў, што яго могуць затрымаць на ўкраінска-беларускай мяжы, а таму паехаў праз Расію, дзе і быў затрыманы.\nТак супала, што Пальчысу ў дзень суда споўнілася 26 гадоў.\nЗняволенне блогера выклікала гарачую кампанію салідарнасці.\nМікола Бугай; фота Сяргея Гудзіліна


18 студзень 2019, 18:18\nКіраўнік Беларусі працягвае ранейшую лінію. Маўляў, мы і ня супраць. Але... І вось тут пачынаецца гульня з элемэнтамі дэмагогіі. Лукашэнка кажа: «Мы ня супраць агульнай валюты, але гэта павінна быць агульная валюта, а не валюта Цэнтрабанку Расеі. Павінен быць эмісійны цэнтар, створаны на роўных умовах».\nДругі тэзіс. Лукашэнка кажа: «Там зьявіліся... Ці не зьявіліся, а і былыя кіраўнікі, якія даўно працуюць, яны занялі пэўную пазыцыю ціску нават на ўласна прэзыдэнта Пуціна».


Catholic.by - Адышоў у вечнасць ксёндз Міхал Сапель (+праграма развітання і пахавання)\nАдышоў у вечнасць ксёндз Міхал Сапель (+праграма развітання і пахавання)\n10.12.2021 10:20 Catholic.by\nКурыя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі са смуткам паведамляе, што раніцай 10 снежня на 55-м годзе жыцця адышоў у вечнасць ксёндз Міхал Сапель, першы пробашч адроджанай парафіі Найсвяцейшай Тройцы (святога Роха) на Залатой Горцы ў Мінску, які ў апошні час нёс служэнне вікарыя ў згаданай парафіяльнай супольнасці.\nУ розны час святар быў душпастырам у парафіях Маці Божай Ружанцовай і святога Дамініка ў Ракаве, Нараджэння Маці Божай у Заслаўі, дырэктарам ДКТ Caritas Мінск і Беларусь, узначальваў камісію па перакладзе літургічных тэкстаў.\nПраграма развітання і пахавання\n13 снежня, панядзелак\n9.00 — выстаўленне труны з целам памерлага святара ў касцёле Найсвяцейшай Тройцы (святога Роха) на Залатой Горцы ў Мінску\n11.00 — святая Імша ў касцёле Найсвяцейшай Тройцы (святога Роха) на Залатой Горцы ў Мінску\nПасля Імшы — развітанне з памерлым і перавоз цела ў Браслаў\n18.00 — святая Імша ў касцёле Нараджэння Маці Божай у Браславе\nПасля Імшы — чуванне пры труне на працягу ночы\n14 снежня, аўторак\n11.00 — пахавальная святая Імша ў касцёле Нараджэння Маці Божай у Браславе\nПасля Імшы — пахаванне\nКсёндз Міхал Сапель нарадзіўся 17 лістапада 1967 года ў Браславе, сярод азёраў, дзе спрадвеку жылі людзі, чыя характэрная рыса — здаровыя жыццёвыя прынцыпы, любоў да свабоды і пачуццё ўласнай чалавечай годнасці, спалучанае з павагай да іншых людзей і іх меркаванняў.\n27 мая 1990 года Міхал Сапель разам з усімі сваімі аднакурснікамі прыняў прэзбітэрскае пасвячэнне.\nТады яму было толькі 22 гады, і для гэтага спатрэбіўся спецыяльны папскі дазвол, які быў атрыманы, паколькі душпастырскія патрэбы ў той час былі вельмі вялікія.\nНа плечы маладога святара Міхала Сапеля легла яшчэ адна адказная місія: у мясцовым Касцёле яму было даручана наладзіць дабрачынную дзейнасць.\nІ з гэтым заданнем ён паспяхова справіўся: у 1991 годзе ў Мінску з’явілася свая арганізацыя Caritas.\nФота Паўла Хадзінскага\nДзякуючы грамадска-палітычным пераменам на пачатку 90-х гадоў мінулага стагоддзя аднавіліся набажэнствы ў адной з забраных савецкімі ўладамі мінскіх святынь — касцёле Найсвяцейшай Тройцы (святога Роха) на Залатой Горцы.\nВакол першага ў пасляваенны час душпастыра, маладога руплівага святара Міхала Сапеля, браслаўчаніна, выпускніка Рыжскай духоўнай семінарыі, хутка сабралася сталічная каталіцкая моладзь, якая жадала маліцца на роднай мове і мела тут такую магчымасць, яшчэ рэдкую ў тыя часы.\nСярод першых залатагорскіх міністрантаў быў таксама сённяшні дырэктар парталу Catholic.by кс. Аляксандр Улас, які ў 1992 годзе распачаў шлях духоўнай фармацыі ў Ордэне Братоў Меншых Канвентуальных (францішканаў).\nТой час нярэдка называюць «вясною Касцёла» на Беларусі: так спора ўзыходзілі тады парасткі паклікання ў сэрцах моладзі. Парафія на Залатой Горцы стала месцам, дзе гэтых веснавых усходаў было асабліва шмат. З гэтай сталічнай каталіцкай супольнасцю звязана нараджэнне, развіццё і рэалізацыя пакліканняў да служэння Богу ў святарстве кс. Анатоля Парахневіча, сённяшняга пробашча ў Альковічах, кс. каноніка Аляксандра Чайкоўскага, пробашча ў Наваполацку, кс. Канстанціна Каракі, пробашча ў Глуску, кс. каноніка Юрыя Быкава, пробашча ў Радашковічах, кс. каноніка Пятра Шарко, пробашча ў Нясвіжы, кс. Алега Жураўскага, пробашча ў Наваельні, кс. Міколы Гракава, вікарыя Залатагорскай парафіі, а таксама біскупа Віцебскага Алега Буткевіча.\nШмат у чым пад уплывам прыкладу ксяндза Міхала адкрыў святарскае пакліканне таксама яго родны пляменнік ксёндз Аляксандр Сапель SDS, які належыць да законніцкай супольнасці Таварыства Боскага Збавіцеля (сальватарыянаў) і цяпер нясе служэнне ў родным Браславе.\nАбноўлена 13.12.2021 14:33


Радзімазнаўства: Славутыя і знакамітыя... - Раённы веснік (Червень)\nРадзімазнаўства: Славутыя і знакамітыя…\n14.10.2010 13.10.2010 admin499Комментарии on Радзімазнаўства: Славутыя і знакамітыя…\nІВАН ІОСІФАВІЧ ЛЫЧКОЎСКІ\nСамабытны майстар музычных інструментаў, музыкант.\nНарадзіўся Іван Іосіфавіч Лычкоўскі на хутары Лычкоўшчына, які знаходзіўся на тэрыторыі Хутарскага сельсавета.\nНавучыўся іграць яшчэ з дзяцінства. Пасвіў панскі статак, а каб не было сумна аднаму ў полі, майстраваў сабе на пацеху дудку, трубу, а пазней змайстраваў сабе і скрыпку.\nКалі споўнілася 15 гадоў, Іван ўжо лічыўся ў вёсцы Ганаполле першым скрыпачом. А пазней у яго руках з’явіліся самаробны кларнет, балалайка, мандаліна.\nВярнуўшыся з грамадзянскай вайны, хлопец зноў бярэцца за дудкі, скрыпкі, цымбалы. Яго музыка дорыць людзям радасць. Не разлучыла яго з музыкай і Вялікая Айчынная вайна. У адзін дзень з сынам прызвалі яго на фронт. Сын загінуў перад самай Перамогай, а Іван Іосіфавіч атрымаў цяжкае раненне, але не пакінуў строй. Змагацца з ворагам яму дапамагала музыка. З невялікай канцэртнай брыгадай самадзейных артыстаў- воінаў выступалі ў ваенных шпіталях. Распісаўшыся на сценах рэйхстага, Іван Іосіфавіч вяртаецца ў родныя мясціны. Працуе ў гарадской школе настаўнікам працы і арганізоўвае аркестр народных інструментаў, вучыць дзяцей іграць на іх. А пры раённым Доме культуры, дзякуючы яго энтузіязму, з’явіўся этнаграфічны ансамбль, які за высокае выканаўчае майстэрства быў адзначаны дыпломамі УЦСПС і Усесаюзнага фестывалю самадзейнай мастацкай творчасці.\nШкольны ж аркестр пад кіраўніцтвам Івана Іосіфавіча быў удастоены выступлення на сцэне тэатра оперы і балета ў г. Мінску. Пазней у Чэрвені з’явіўся аркестр цымбалістаў. Іван Іосіфавіч прынёс з дому ўвесь свой музычны арсенал — пяць цымбалаў, баян, акардэон, флейту і вядома ж, неразлучную спадарожніцу — дудку.\nНа пачатку 80-х гадоў, будучы на заслужаным адпачынку, Іван Іосіфавіч працягваў кіраваць фальклорна-этнаграфічным ансамблем. Ансамбль не страціў сваёй былой славы. Яго выступленні многа разоў трансліравалі па радыё, а яго ўдзельнікі здымаліся ў кінафільмах «Беларусь мая сінявокая», «Спяшайся будаваць дом» і «Імгненне».\nПраца нястомнага музыканта-самародка дала багаты плён. 70 гадоў свайго жыцця прысвяціў Іван Іосіфавіч Лычкоўскі адраджэнню забытых старажытных музычных інструментаў. Больш за 300 цымбалаў, скрыпак, дудак было зроблена ім. У свой час майстар атрымаў заказ і ад «Песняроў», якім тэрмінова спатрэбіліся дудкі. Некалькі гэтых музычных інструментаў Іван Іосіфавіч перадаў рабочым эксперыментальнай базы «Натальеўск» і дапамог у стварэнні там ансамбля дудароў.\nЦымбалы, музычны ражок, камплект беларускіх дудак, флейта-чарацінка, вырабленыя рукамі майстра, занялі пачэснае месца ў Рэспубліканскім Доме народнай творчасці.\nБеларускі мастацтвазнаўца, мастак. Кандыдат мастацтвазнаўства (1967).\nНарадзіўся Пётр Аляксеевіч 1 мая 1932 года ў вёсцы Клінок. У 1955 годзе закончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Працаваў акцёрам у тэатры юнага гледача. З цягам часу захапіўся выяўленчым мастацтвам. Паступіў у аспірантуру Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі, паспяхова абараніў дысертацыю і атрымаў навуковую ступень кандыдата мастацтвазнаўства. Працаваў старшым навуковым супрацоўнікам аддзела выяўленчага мастацтва гэтага ж інстытута. Пётр Аляксеевіч Карнач апублікаваў 5 манаграфій: «С.Ф.Нікалаеў» (1970), «Дэкаратыўнае мастацтва музычнага тэатра БССР»(1973), «П.В.Масленікаў» (1973), «Я. Чамадураў» (1984), «Мастацтва беларускіх дэкаратараў» (1989). Апрача таго, ён з’яўляецца адным з аўтараў 6-томнай «Гісторыі беларускага мастацтва», навуковым рэдактарам шэрагу кніг.\nВалодаючы прыродным дарам маляваць, шмат працуючы над сабой, авалодаў навыкамі прафесіі мастака-жывапісца. Яго карціны адлюстроўваюць хараство роднай зямлі, маляўнічую прыроду, любасць да зямлі, вызначаюцца выразнасцю, асаблівай шчырасцю. Для іх характэрна аўтарская індывідуальнасць, адметнае і ўдалае каляровае спалучэнне. У кожнай карціне часцінка душы мастака. Пётр Аляксеевіч Карнач валодаў шматграннымі і невычарпальнымі здольнасцямі. Валодаючы выразным, здатным голасам, ён выступаў яшчэ і ў ролі спевака. Часам даваў канцэрты, у якіх прыгожа выконваў беларускія, рускія, украінскія народныя песні, рамансы, арыі з опер, песні сучасных кампазітараў.\nУ 1996 годзе быў удастоены Дзяржаўнай прэміі Беларусі. Памёр Пётр Аляксеевіч Карнач 25 жніўня 1996 года. Пахаваны на могілках у роднай вёсцы Клінок.\nАЛЬФРЭД ПЯТРОВІЧ ШУТАЎ\nБеларускі дзеяч самадзейнага мастацтва, заслужаны работнік культуры рэспублікі, кампазітар.\nАльфрэд Пятровіч Шутаў нарадзіўся 19 лютага 1932 года на былым хутары Дубовы Лес Чэрвеньскага раёна. У 1963 годзе закончыў Мінскае музычнае вучылішча імя Глінкі (клас харавога дырыжыравання).\nАрганізатар і мастацкі кіраўнік Брэсцкага народнага хору Палаца культуры прафсаюзаў (1958-1980). Хор, які ён узначаліў, грымеў не толькі на Брэстчыне. Яго песенныя маршруты праляглі ў Мінск, Маскву, шматлікія гарады і вёскі Беларусі, Украіны, Расіі, Польшчы. Разам з хорам раслі, шліфавалі свае галасы, атрымлівалі пуцёўку на прафесійную сцену добра вядомыя ў Беларусі артысты Вольга Шутава і Ніна Бранковіч. На Украіне сталі прафесіяналамі Валянціна Барташ і Надзея Якімава. У Арэнбургскім народным хоры спявала Валянціна Рабцэвіч.\nКампазітар Альфрэд Шутаў прысвяціў любімаму гораду свае лепшыя песні — «Брэсцкі вальс», «Наш Брэст». Тут нарадзіліся і вядомая ўсімі «Вішня белая», «Вьюга», «Маміны косы» і дзесяткі іншых мелодый. Ён запісаў і зрабіў апрацоўку соцень народных песень паўднёва-заходняй часткі Беларусі. Дарэчы, збіраць народныя песні Альфрэд Пятровіч Шутаў пачаў у 1952 годзе, прыкладна ў тым жа ўзросце былі і першыя спробы ў кампазіцыі.\nІшоў час і настала тая часіна, калі паклікала кампазітара малая радзіма: горад Ігумень — Чэрвень, вуліца ў яблыневай квецені, старэнькая хаціна і добрыя вочы мілай, дарагой і адзінай матулі. Ён вярнуўся да сваіх каранёў. Стаў кіраваць Натальеўскім народным хорам, узначаліў музычнае таварыства. Тут, на малой радзіме, напісаў для хора песню «Высокі стан» на словы Яўгена Харытановіча, «Хмель зялёны» на словы Алеся Ставера, «Вясеннюю песню» на верш Віктара Бокава.\nУ 1992 годзе Альфрэд Пятровіч Шутаў адзначыў дзве прыгожыя даты- 60-годдзе з дня нараджэння і 40-гадовы юбілей творчай дзейнасці. У той вечар у адрас юбіляра гучалі шчырыя словы ўдзячнасці, найлепшыя пажаданні. Усе ўдзельнікі творчай справаздачы юбіляра зычылі яму новых творчых поспехаў.\nУ ліпені 2005 года Альфрэда Пятровіча Шутава не стала. Пахаваны ён на могілках у г. Чэрвені.\nІВАН АРХІПАВІЧ НЯБОРСКІ\nКажуць, што чалавек жыве столькі, колькі яго памятаюць. Івана Архіпавіча Няборскага не толькі памятаюць на Чэрвеньшчыне, але і па-ранейшаму любяць, згадваюць добрым словам усе тыя, каму ён дапамог у свой час пазнаць сапраўдную асалоду ад музыкі і песень.\nЁн быў адметнай вехай у развіцці песеннага мастацтва на Чэрвеньшчыне. Няпоўных 45 год хапіла гэтаму чалавеку, каб пакінуць след на зямлі і добрую памяць пра сябе. Нарадзіўся Іван Архіпавіч у вёсцы Гарадзішча 23 сакавіка 1936 года і ўжо ў тры гады застаўся без маці. Малым, ідучы пасвіць гусей, браў з сабой скрыпачку,якую падараваў хлопчыку дзядуля-сусед, заўважыўшы, напэўна, яго музычныя здольнасці. З яе, гэтай скрыпачкі, і пачаўся яго шлях да вялікага мастацтва.\nУ чатырнаццаць гадоў Іван застаецца круглым сіратой, яго выхоўвала сястра Алена, а ў шаснаццаць — паступае вучыцца ў Гродзенскае музычна-педагагічнае вучылішча. Скончыўшы вучобу, вяртаецца на радзіму і ўладкоўваецца настаўнікам музыкі і спеваў у першую гарадскую школу. Створаны ім харавы калектыў школы ў хуткім часе стаў прызёрам на шматлікіх конкурсах і аглядах мастацкай самадзейнасці. Музыка ў школе стала на адзін узровень з урокамі матэматыкі і моваў. Яго вучні праз усё жыццё пранясуць трывалую музычную адукацыю, любоў да музыкі, песні.\nВажнейшай вехай жыцця Івана Архіпавіча стаў Натальеўскі хор. Пад яго кіраўніцтвам з невялікай вакальнай групы праз пяць гадоў гэты самадзейны калектыў дабіўся прызнання і стаў «народным». Адбылося гэта 20 лютага 1969 года. Геаграфія канцэртаў — ад сельскіх клубаў раёна да выступлення ў 1972 годзе на ВДНГ у Маскве. Тады ж быў зняты на цэнтральным рэспубліканскім тэлебачанні фільм пра хор і яго ўдзельнікаў. Калектыў супрацоўнічаў з кампазітарамі Кузняцовым, Паплаўскім і нават вядомы Г.Цітовіч з захапленнем адзначаў, што «тую ж самую песню, што спяваюць іншыя, натальеўцы выконваюць па-свойму: каларытна, ва ўласным тлумачэнні і манеры.» Іван Архіпавіч Няборскі, апрача музыкі, захапляўся паэзіяй, ведаў напамяць шмат вершаў, быў таленавітым настаўнікам, музыкантам, шчырым, сумленным, вясёлым чалавекам, улюбёным у сваю справу, у якой вызначаўся высокім прафесіяналізмам.


«У БДУ такога не было даўно» — студэнты сабралі 2,5 тысячы подпісаў супраць платных пераздач\n11 лістапад 2015, 13:23\nІлюстрацыйнае фота (выпускнікі ліцэя БДУ)\nНавучэнцы галоўнага ўнівэрсытэту краіны пратэстуюць супраць увядзеньня платы за пераздачу іспытаў і залікаў.\nПра тое, што за пераздачы, магчыма, давядзецца плаціць, адміністрацыя БДУ абвясьціла на пачатку лістапада. Кажуць, што рашэньне яшчэ не прынятае, але пры абмеркаваньні спасылаюцца на досьвед большасьці беларускіх ВНУ, дзе такая практыка існуе даўно.\nЗ прапанаванай адміністрацыяй пэрспэктывай плаціць за непасьпяховасьць не пагадзіліся найперш студэнты гістарычнага факультэту. Пазьней да іх далучыліся і іншыя. Маладыя людзі стварылі суполку «Ўкантакце» і зьбіраюць подпісы пад пэтыцыяй, зь якой маюць зьвярнуцца ў адміністрацыю.\n«Мы па навінах пабачылі, што ў БДУ зьбіраюцца ўвесьці платныя пераздачы іспытаў і залікаў, — распавёў Радыё Свабода адзін з актывістаў кампаніі. — Спачатку дзяржаўныя СМІ пра гэта паведамілі, а пасьля ўжо ў дэканатах сабралі ўсіх старастаў і афіцыйна пра гэта абвясьцілі. Нам гэта адпачатку не спадабалася. Мы напісалі калектыўны зварот. 5 дзён зьбіралі подпісы супраць і сабралі дзьве з паловай тысячы. Зараз будзем аддаваць у адміністрацыю».\nНавучэнцы мяркуюць, што такім чынам адміністрацыя БДУ спрабуе папоўніць свой бюджэт. Вы ўсё яшчэ лічыце, што БДУ — Альма-матэр? Альма-матэр перакладаецца з лаціны як „маці, якая корміць“. Здаецца, Рада БДУ трохі пераблытала сэнсы.\nЯны параўналі беларускія новаўвядзеньні з тым, што робяць у такіх выпадках у іншых краінах.\n«У Балёнскай сыстэме ўвогуле не прадугледжаныя пераздачы. У Расеі ў верасьні выйшаў дакумэнт, які катэгарычна забараняе браць плату за пераздачы. А ў нас, наадварот, хочуць зрабіць платным усё, — тлумачыць студэнт. — У пэрспэктыве, нібыта, хочуць браць грошы за пропускі сэмінарскіх заняткаў і лябараторных прац. У некаторых інстытутах нават за пропускі лекцыяў бяруць грошы, напрыклад, у Інстытуце бізнэсу і мэнэджмэнту пры БДУ».\nХлопец кажа, што сярэдняя стыпэндыя ў студэнтаў-бюджэтнікаў — 800 тысяч рублёў. «Гэта капейкі, пражыць на якія немагчыма. Заплаціць за інтэрнат, тэлефон, інтэрнэт — і ўсё, месяц не пражыць. А калі яшчэ і за пераздачы плаціць?!»\nНа яго думку, у студэнтаў дастаткова матывацыі вучыцца добра, а браць грошы за пераздачы — мера проста «рэпрэсіўная».\n«Калі студэнта-бюджэтніка адпраўляюць на пераздачу, то яго пазбаўляюць стыпэндыі на бліжэйшыя паўгода — да наступнай сэсіі. Гэта ўжо пакараньне. Калі студэнт добра здае сэсію, то стыпэндыя ўзрастае. Гэта матывацыя», — кажа студэнт.\nСтудэнты-платнікі за добрую вучобу могуць атрымаць зьніжку на плату за навучаньне, што іх таксама матывуе.\nМы абышлі мноства факультэтаў і інтэрнатаў. Заўважылі, што практычна ўсе супраць гэтага.\n«Мы абышлі мноства факультэтаў і інтэрнатаў. Заўважылі, што практычна ўсе супраць гэтага. Мы пасьпелі прыцягнуць увагу СМІ. Пра нас напісалі tut.by і Onliner», — кажа студэнт.\n«Мне здаецца, у апошнія гады ў БДУ ці ў іншых унівэрсытэтах такога не было, каб студэнты выступілі супраць хоць чаго-небудзь. Нават падчас выбараў маўчалі».\nХлопец кажа, што сам не баіцца, што пацерпіць за сваю актыўнасьць.\n«Захад здымае санкцыі супраць Беларусі, мы ўступаем у Балёнскую сыстэму. Ня думаю, што будуць дзейнічаць жорстка. У нашай жа дзейнасьці няма аніякай палітыкі», — тлумачыць студэнт сваю ўпэўненасьць. — Мы адстойваем свае правы. Ня думаю, што хаця б кагосьці адлічаць".


Канвертаваць Малазийский ринггит (MYR) і TagCoins (TAG) : Калькулятар абменнага курсу\nМалазийский ринггит (MYR) і TagCoin (TAG) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Малазийский ринггит і TagCoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 18 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Малазийский ринггит. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць TagCoin валюты па змаўчанні. Націсніце на TagCoins або Малазийский ринггит канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nМалайзійскі ринггит гэта валюта, у Малайзія (MY, MYS). The TagCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал MYR можа быць запісаная RM. Сімвал TAG можа быць запісаная TAG. Малайзійскі ринггит дзеліцца на 100 sen. Абменнага курсу Малайзійскі ринггит Апошняе абнаўленне 16 жнівень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the TagCoin Апошняе абнаўленне 18 жнівень 2019 ад coinmarketcap.com. MYR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. TAG каэфіцыент мае 3 ўважаецца лічбаў.


Chocolate Slim водгук: мои результаты через 7 месяцев| Фото и факты\nХуднецьакнезаставацца маладымпрыгажосцьстыкіздароўепрыгожыя валасымускулатурапаразітыпавелічэнне пенісамагутнасцьжаноцкасцьбольш яркія зубы\nТэсты з Chocolate Slim - Калі страта вагі ў тэсце сапраўды дасягальныя?\n3.3/10 0:31 Eva Wright\nСм відавочна з дадзеных: Chocolate Slim творыць цуды. Гэта заключэнне адзін прыходзіць, па меншай меры, вы можаце ўбачыць незлічоныя станоўчы вопыт Chocolate Slim, якія ў апошні час падзяляюць энтузіязму кліентаў. Вы хацелі б да доўгатэрміновага худнеюць? Яны незадаволеныя сваёй знешнасцю?\nУ выніку незлічоных карыстацкіх справаздач могуць ацаніць вас , што Chocolate Slim вы маглі б служыць з вельмі высокай верагоднасцю будзе вага reduzieren.Doch, што гучыць занадта добра , каб быць праўдай. Вось чаму мы umfassebd ўказальных сродкаў і дазоўкі, выніку & яго выкарыстанне. Усе вынікі даведацца ў гэтым артыкуле.\nЗ прыгожымі памерамі мадэлі будзе ісці вам лепш?\nМы бачым, што ўсе, але ў твар і давайце будзем сумленнымі самі з сабой: Ад каго менавіта?\nТаму што вы можаце прызнацца сабе, што гэта значна лепш для вас страціць фунтаў, наступны - крок, каб стварыць рашэнне, як след лепш працягнуць для эфектыўнага выдалення.\nЗвычайная праграма страты вагі не заўсёды лёгка. Гэта можа прывесці да вас вельмі хутка губляе цікавасць, а затым дасягнуць абнадзейвае зыход рэальнага цяжар.\nПасля таго, як доўгі час зноў прыцягнуць тое, што вам сапраўды падабаецца і пачаць адпачываць - гэта добрая мэта. Калі вы атрымаеце больш увагі, і таму ісці суверэнная, а ззяючы ад радасці з жыцця, гэта будзе вызначацца непажаданыя пабочныя эфекты.\nChocolate Slim, безумоўна , можа - калі верыць іншыя тэсты - вельмі змякчыць гэты доўгі шлях. Гэта не проста, што некаторыя кампаненты тут карысна, каб схуднець лягчэй, але вельмі важна, каб усё жыццё зноў набывае сэнс.\nУсё гэта, разам з эфектам Chocolate Slim, дапаможа вам дакладна туды , куды вы хочаце ісці ў працягу доўгага часу.\nТаму мы кажам: Dare жаданага змены!\nChocolate Slim быў відавочна распрацаваны з праблемай, каб паменшыць вагу. Спажыўцы выкарыстоўваюць прадукт спарадычны і доўгі тэрмін - вынік эфект залежыць ад вашых мэтаў і канкрэтнага ўздзеяння.\nКолькасць шмат выпрабаванняў прадукцыі пасля ўсе згодныя з тым, што ён пераўзыходзіць любыя альтэрнатыўныя прапановы па гэтаму праекту. Так што яшчэ трэба ведаць пра прадукт?\nГэта павінна выразна сказаць: Chocolate Slim з'яўляецца найбольш эфектыўным і правераным прадуктам, тым больш , што яна заснаваная на не цяжка, натуральны рэцэпт.\nШырокі вопыт у гэтым жа дывізіёне можа прапанаваць правайдэр ў любым выпадку. Гэтая сітуацыя выгады вы зразумелі, па дасягненні месца прызначэння.\nКампанія распаўсюджвае Chocolate Slim таму прадукт , які выкарыстоўваецца ў асноўным для вырашэння праблемы страты вагі.\nГэты прадукт спецыяльна падрыхтаваны для гэтай вельмі праблемнай вобласці - гэта беспрэцэдэнтна, пасля таго, як большасць вытворцаў распрацоўваюць прадукты, якія павінны апеляваць да патроху, так што яны могуць рэкламаваць ў якасці панацэі. З гэтага вынікае тое, што гэтыя віды харчовых дабавак павінна быць занадта нізкай усталяванай дозы інгрэдыентаў. Не дзіўна, што, што карыстальнікі Рода бачылі эфекты амаль ніколі інструментаў.\nChocolate Slim набыць афіцыйны інтэрнет - крама кампаніі - вытворцы, які адпраўляе бясплатна, ненадакучлівы і нескладаны.\nКалі купля Chocolate Slim адказваюць вашым патрабаванням?\nДля людзей , якія Chocolate Slim ня правільнае рашэнне?\nДля відавочна , павінна быць , што кожны , і кожны , хто мае праблемы з яго стратай вагі, з захопам Chocolate Slim можа зрабіць лепшыя вынікі. Разгледзім водгук HGH.\nНе пагаварыць з вамі, яны могуць лёгка Chocolate Slim займаюць і імгненна ўсе праблемы знікнуць. На гэтым этапе вы павінны быць рэалістычнымі. Вы павінны самакантроль і зацятасці ёсць, таму што фізічныя змены часу на пастаяннай аснове.\nChocolate Slim, безумоўна , можа ўбачыць , як дапамога, але пашкадаваў іх ніколі не зрабіць першы крок.\nТак што, калі вы ў апошні раз доўга працэнт тлушчу нізкага цела, вы можаце спыніць занадта рана не толькі купляць прадукт, але і ў сувязі з выкарыстаннем любых сродкаў. Такім чынам, вы, верагодна, варта чакаць ужо своечасовых першапачатковых вынікаў. Майце на ўвазе, што вы ўжо 18, каб зрабіць гэта.\nТакім чынам, усе гэтыя унікальныя перавагі ляжалі Chocolate Slim відавочныя:\nVa мноства пераваг, якія ўзнікаюць пры ўжыванні прадукту вялікая:\nзабяспечвае выдатную пераноснасць і вельмі простае дадатак, якое цалкам натуральныя матэрыялы і інгрэдыенты\nВы можаце зэканоміць на паездку ў аптэку і гнятлівы размова на сродкі страты вагі\nВы не маюць патрэбы ў медыцынскай кансультацыі з лекарам, так як агент можа быць атрыманы без медыцынскай кансультацыі і проста на выгадных умовах онлайн\nВы любіце, каб пагаварыць пра страты вагі? Як мага менш? Для гэтага няма падставы, а менавіта вы калі-небудзь мець магчымасць набыць гэты прадукт, і ніхто не даведаецца пра гэта\nТыя , выдатны эфект Chocolate Slim быў сапраўды дасягнуты так , таму што інгрэдыенты добра спалучаюцца адзін з адным.\nАдна з прычын , чаму Chocolate Slim з'яўляецца адным з найбольш эфектыўных прадуктаў для ўстойлівага страты тлушчу з'яўляецца тое , што яна абапіраецца толькі і толькі на ўласныя механізмы арганізма.\nНекалькі тысячагоддзяў эвалюцыі азначае, што на самой справе ўсё абавязковыя працэсы нізкі працэнт тлушчу ў арганізме ўжо маюцца і павінны быць запушчаныя проста.\nПасля таго, як агульнадаступны вэб-сайт вытворцы, якія джаляць асабліва тыя эфекты з:\nінгрэдыент агента дапамагчы па-рознаму ў страты вагі\nАктыўныя інгрэдыенты Chocolate Slim ствараюць натуральнае і прыемнае адчуванне сытасці, што зніжае попыт на хуткі пажыўныя рэчывы\nпрацэдура пераўтварэння энергіі цела ў тлушчавай тканіны інгібіруецца\nГэта вышэйзгаданыя эфекты, якія магчымыя з прадуктам. Тым не менш, вы павінны ведаць, што гэтыя вынікі можна чакаць захавання ад чалавека да чалавека значна больш інтэнсіўным, ці нават мяккі правал. Толькі асабістая праверка прынясе упэўненасць!\nЯк ужо згадвалася, на аснове Chocolate Slim выключна на інгрэдыенты , якія з'яўляюцца натуральнымі, старанна падабраныя і засвойваюцца. Адпаведна, можна набыць без рэцэпту.\nКалі вы чыталі ўважліва меркаванні карыстальнікаў, то відавочна, што яны таксама выпрабоўвалі якія-небудзь сумныя пабочныя эфекты.\nНатуральна, гэта толькі бяспечна, калі карыстальнікі прытрымліваюцца ўказанням, так як прадукт вельмі выяўлены.\nАкрамя таго, неабходна ўлічваць, што вы заказваеце прадукт толькі тады, калі правяраецца прадаўцоў - сачыць за нашымі кліентамі - падробленыя (падробленыя) варта пазбягаць. Падроблены прадукт, нават калі на першы погляд спрыяльны фактар кошту можа завабіць павінен быць нармальна, на жаль, мала эфектаў і могуць быць злучаныя ў крайніх выпадках, з рызыкай для здароўя.\nСпалучэнне інгрэдыентаў Chocolate Slim добра прадумана і ў асноўным грунтуецца на наступных асноўных кампанентаў:\nЯк правіла, гэта сведчыць аб тым, што эфект не пераважае выключна кампаненты, але і колькасць адпаведнай дозы.\nУсё ў выпадку прадукту ў здавальняючым дыяпазоне - таму вы не маглі таму рабіць памылак і парадак бяспечна.\nВыкарыстанне паслядоўна лёгка\nВы павінны выконваць ня адхіленне да рэкамендацыі: Выконвайце па інструкцыях вытворцы.\nБудзьце абсалютна абыякавы, не звяртаць увагу на ўсё астатняе і з нецярпеннем чакаем таго моманту , калі прыкладзенае сваё меркаванне, гэта Chocolate Slim, каб паспрабаваць. Павінна быць ясна выказаць здагадку , што Chocolate Slim можа быць лёгка ўключаны ў паўсядзённае жыццё.\nТое, што выкарыстанне гэтага ж агент аказваецца надзвычай лёгкімі, знаходзіць сваё адлюстраванне ў заявах шчаслівей спажыўцы.\nУ любым выпадку вы знайшлі канкрэтную і адпаведную інфармацыю ў кіраўніцтве і ў дадатку таксама ў іншых месцах на World Wide Web, які згадваецца ў гэтым артыкуле ..\n> Тут вы атрымаеце Chocolate Slim хутка і па нізкай цане <\nМногія спажыўцы кажуць, што вы не змаглі зарэгістраваць паляпшэнне ў першапачатковай заяўцы. Гэта не рэдкасць, што пасля адносна кароткага часу прагрэс можа адзначацца ўжо.\nЧым даўжэй прадукт будзе выкарыстоўваць, тым больш ясна вынікі.\nСпажыўцы настолькі станоўча ўражаны з прадуктам, што яны на самой справе выкарыстаць яго kurweise праз некаторы час яшчэ раз на працягу некалькіх тыдняў.\nТаму ўяўляецца мэтазгодным, нягледзячы на асобныя справаздачы, якія кажуць пра хуткіх выніках, каб выкарыстоўваць прадукт на некаторы час і на практыку зацятасці. Заўвага для дадатковых указанняў таксама нашы рэкамендацыі аб куплі.\nУ цэлым, меркаванне кліентаў, якія кажуць аб станоўчым вопыце пераважае. З іншага боку, адзін чытае часам гісторый, якія распавядаюць пра менш паспяхова, але гэта відавочна пераўзыходзілі.\nChocolate Slim паспрабаваць - выказаў здагадку , што вы купляеце сапраўдны прадукт па прымальнай цане пакупкі - гэта разумная ідэя.\nНіжэй я пакажу вам некаторыя рэчы, якія пацвярджаюць, наколькі карысным прадукт на самой справе:\nЛегендарныя далейшае развіццё з дапамогай Chocolate Slim\nЯк і чакалася, ён разглядае індывідуальную зваротную сувязь і Chocolate Slim можа ўразіць розныя ступені ў кожнай. У цэлым, аднак, вынікі здаюцца выдатнымі, і я мяркую, што быць з амаль напэўна таксама справамі для вас.\nМы можам заўважыць , што вы, карыстальнік таму ніякіх праблем па нагоды наступнага задаволеныя:\nНе чакайце і вы будзеце імгненна танчэй.\nФаза страты вагі падчас дыеты патрабуе абуральнай вынослівасці. Таму, верагодна, ёсць больш сэнсу, чым SlimJet. Гэта займае шмат часу, патрабуе шмат намаганняў і забяспечвае ўстойлівасць да працяглага суда.\nЧаму не варта таму Chocolate Slim паскорыць прагрэс ясны?\nГэта ні ў якім разе не здарыцца так, што людзі абвінавачваюць вас і сказаць: «Вы здрадзілі пахуданне ўніз!».\nНепераноснасці з'яўляюцца вынікам прыняцця вельмі рэдка - Задаволеныя кліенты справаздачы аб падрыхтоўцы абгрунтавання, што пераканаўчы вобраз удумлівага кампазіцыі гэтых інгрэдыентаў, і не ў апошнюю чаргу іх дазавання.\nКалі вы цяпер сказаць: «Так, я хачу, каб скінуць лішнюю вагу і зрабіць некаторыя рэчы, але няма грошай.» У сувязі з гэтым, лепш фактар у курсе, што вы будзеце рабіць гэта, відавочна, не выходзіць з гэтага стану па-за.\nНіколі хутка, ніколі не адмаўляцца зноў і атрымліваць асалоду ад кожным індывідуальны дзень з прывабнай фігурай мары.\nТам няма аргументаў, Chocolate Slim не падыходзiць, якая складае па меншай бягучых прапаноў зберажэнняў.\nВы павінны проста не выходзяць з ладу, каб паспрабаваць сродак для сябе, гэта дакладна!\nГэта разнастайнасць высокаэфектыўных агентаў , такіх як Chocolate Slim, на жаль , вельмі часта толькі часова даступныя , таму што натуральныя прадукты не шануецца некаторымі канкурэнтамі. Калі вы хочаце паспрабаваць, вы не павінны вагацца занадта доўга, такім чынам.\nОпцыя настолькі эфектыўны прэпарат для аўтарытэтнага пастаўшчыка і ў той жа час, па разумнай цане, вы не знойдзеце занадта часта. У цяперашні час ён па-ранейшаму даступны ў дадзеным краме. У адрозненні ад іншых прадаўцоў тут вы можаце разлічваць на пошук арыгінальнага агента.\nЯк вы думаеце, у вас ёсць дастаткова сілы волі, каб прытрымлівацца гэтага прыкладання праз некалькі месяцаў? Калі перацягнуць вашу здольнасць сумневу, зэканоміць агонію.\nВерагоднасць, аднак, па ўсёй бачнасці, будзе вышэй, то будзе прапанавана адпаведным чынам для таго, каб удзельнічаць у спосабе і дасягнуць сваёй мэты з прэпаратам.\nВажна: У любым выпадку, прачытайце, перш чым замовіць тавар\nЯк мы ўжо казалі, вы павінны быць асцярожныя пры куплі Chocolate Slim прытрымліваюцца , бо менавіта далучыцца да паспяховаму сродку імітацыі , як маланка , па вонкавым выглядзе.\nУсе прадукты я купіў ад кампаній, пералічаных на гэтым сайце пазначаны спасылкі. Мая рэкамендацыя заўсёды заказваць тавары праз названыя адрасы, так як гэта будзе прамы доступ да вытворцы. Калі вы хочаце купіць гэты від прадукцыі інтэрнэт-крамах, такіх як Ebay або Amazon і Ко, мы хацелі б адзначыць, што дакладнасць і канфідэнцыяльнасць не можа быць гарантаваная тут пасля нас сапраўдных палявых справаздач. Таму мы рэкамендуем Вам, грунтуючыся на нашай ацэнцы гэтых інтэрнэт-крам. Купля ад фармацэўта ў вашай мясцовасці таксама бессэнсоўна. На сайце рэкамендуемага пастаўшчыка прадукту можа быць небяспека свабоднай, ненадакучлівай і за ананімнай пакупкі.\nВыкарыстоўвайце інфармацыю, сабраную намі Абароненыя URL, то вы знаходзіцеся на бяспечнай баку.\nГэта мае сэнс, каб прынесці ў любым выпадку найбольшы магчымы пакет, з гэтым веданнем, любы можа зэканоміць грошы і справа незлічонай nachordern. Гэта, тым часам, агульны падыход, як доўгі лячэнне ў zuverlässigstem ёсць.\nТаксама глядзіце Chocolate Slim .


20.02.2013 / 16:58\n«Мы будзем перавыдаваць кнігі, зрабіўшы серыю адначасова бізнэс-праектам. — кажа ўкладальнік серыі Валянцін Акудовіч. — Я даўно лічу, што калі наш бізнэс не будзе зарабляць на нас, тады ў беларускай літаратуры няма перспектыў. Серыя прэзентуе беларускую літаратуру ад Міколы Гусоўскага да сучасных аўтараў. Цяпер мусіць выйсці „Шляхціц Завальня“ Баршчэўскага ў новым перакладзе, будуць кнігі пісьменнікаў-эмігрантаў, будуць спрэчныя і палемічныя кнігі, але ўсе яны будуць выдадзены без халтуры».\n«Спадзяемся ў выніку выйсці на цэны 2–3 даляры за кнігу. — кажа Ігар Логвінаў. — Гэтая серыя будзе ўвесь час узнаўляцца, будуць дадрукоўвацца распрададзеныя кнігі, каб кожная з іх увесь час была ў наяўнасці».\nНабываць кніжкі серыі можна ў кнігарні «Логвінаў» (пр. Незалежнасці, 37а). Таксама выдаўцы плануюць сёлета адчыніць інтэрнэт-краму, дзе кожны ахвотны зможа спампаваць упадабанае выданне.


Працэс Кавалёва-Канавалава. Дзень дваццаць дзявяты\n28 кастрычнік 2011, 14:03\nДзьмітры Канавалаў, Уладзіслаў Кавалёў\n13.05 Адзін з элемэнтаў бомбы, якая ня выбухнула ў 2008 годзе, быў зроблены ня ў Віцебску.\nАдзін з элемэнтаў самаробнай выбуховай прылады, знойдзенай у Менску ў Дзень незалежнасьці 2008 году, быў выраблены ў рэгіёне, дзе не пражываў Дзьмітры Канавалаў, які ўзяў на сябе адказнасьць за выраб гэтай бомбы і выбух яшчэ адной.\nДадзеныя экспэртызы, праведзенай расейскімі адмыслоўцамі, былі агучаныя ў судзе ў пятніцу. Яны сьведчаць, што на частках выбуховай прылады знаходзяцца фрагмэнты кветак і пыльцы расьлінаў, якія характэрныя для зоны хваёва-шыракалістых лясоў.\n"Можна зрабіць выснову, што прадстаўленыя на дасьледаваньне аб'екты, якія ўваходзяць у выбуховую прыладу, былі вырабленыя або знаходзіліся ў рэгіёне, які ўключае заходнюю частку Бранскай вобласьці Расеі, Калінінградзкую вобласьць РФ, паўднёва-заходнія рэгіёны Беларусі, паўночна-заходнюю частку Ўкраіны, паўночна-ўсходнюю частку Польшчы, Літвы, Латвію, Эстонію", — зачытаў судзьдзя рэзюмэ экспэртаў.\nВіцебск знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы Беларусі.\n13.02 Пацярпелы ад выбуху ў менскім мэтро Самвэл Саакян абвінаваціў судзьдзю Аляксандра Федарцова ў парушэньні працэсуальнага заканадаўства.\nСаакян прасіў выклікаць у суд у якасьці сьведак супрацоўнікаў спэцназу, якія ўдзельнічалі ў затрыманьні абвінавачваных Уладзіслава Кавалёва і Дзьмітрыя Канавалава, "каб высьветліць сапраўдныя акалічнасьці затрыманьня 12 красавіка".\nСаакян лічыць, што гэта неабходна таксама для "аб'ектыўнага ўстанаўленьня вінаватасьці", бо, на думку пацярпелага, у эпізодзе затрыманьня абвінавачаных застаюцца няясныя моманты.\nСуд адмовіўся задавальняць такое хадайніцтва.\nПасьля гэтага Саакян папрасіў занесьці ў пратакол пасяджэньня заяву пра парушэньне працэсуальнага заканадаўства, бо суд адмовіў, не агучыўшы матывы адмовы.\n"Вы парушаеце працэсуальнае заканадаўства", — заявіў Саакян.\nСуд таксама адмовіў у хадайніцтве адвакату Кавалёва Станіславу Абразею, які раней прасіў знайсьці і дапытаць чатырох рабочых, якія праводзілі рамонтныя працы на станцыях "Кастрычніцкая" і "Купалаўская" незадоўга да выбуху, перадае Інтэрфакс.\nСудовы працэс па справе выбухаў у Менску і Віцебску ідзе з 15 верасьня ў менскім Доме правасудзьдзя. Абвінавачаныя — Дзьмітры Канавалаў і Ўладзіслаў Кавалёў.


Музэю Гарэцкага ў вёсцы Малая Багацькаўка патрабуецца рамонт | naviny.by\nМалая Багацькаўка памірае. Тут дажываюць свой век адны пенсіянэры. На вуліцы ні душы. Сядзібы без прыгляду зарастаюць кустоўем і пустазеллем.\nАлесь АСІПЦОЎ / 17.11.2015 / 15:10 / Культура\nНа Мсціслаўшчыне, у вёсцы Малая Багацькаўка, больш за два дзясяткі гадоў існуе літаратурны музей Максіма Гарэцкага. Гэтая вёска — радзіма класіка беларускай літаратуры і грамадскага дзеяча, які загінуў у гады сталінскіх рэпрэсіяў. Якая яна вёска Гарэцкага, чым жывуць сёння яго землякі ды ці не забыты музей?\nМалая Багацькаўка памірае. Тут дажываюць свой век адны пенсіянэры. У восеньскую пару ў вёсцы сум. На вуліцы ні душы. Сядзібы без прыгляду зарастаюць кустоўем і пустазеллем.\nСям-там у зьдзічэлых садах вытыркаюцца рэбры аголеных дахаў сялянскіх хат. У больш-менш дагледжаных дварах яшчэ цепліцца жыццё.\n«Праз яго нам і дарогу праклалі. А жылі яны там, дзе цяпер музей. Там іхная хата стаяла. Дзякуючы яму мы хоць жыццё ўбачылі. Тут гразка было. Не даехаць. Трактар наймалі, каб выехаць на асфальт. Дужа цяжка было. А цяпер, дзетухна, слава богу. Толькі жыць няма каму. Засталося толькі сем чалавек, і тыя адзіночкі. Хто ўдавец, а хто ўдава».\nНа пытанне, ці цяжкое жыццё ў вёсцы, якая вымірае, суразмоўніца, вызваляючы ад посуду месца, каб госць сеў, адказвае: дзеці ды ўнукі дапамагаюць.\n«Хату пафарбавалі. Абкасілі навокал. Лаўка да нас прыязджае два разы на тыдзень. Тады збіраемся ўсёй вёскай разам. Пенсію плацяць у час. Усё добра. Толькі здароўя няма. Жыццё сканчаецца. Каб толькі ціха ў нас было. Колькі людзей цяпер гіне. Як наглядзішся ды расхвалюешся…»\nЛітаратурны музей Максіма Гарэцкага — філіял мсціслаўскага раённага гісторыка-археалагічнага музея. Ён пасярод вёскі. Насупраць невялікі пляц. Сюды пад’язджае аўталаўка. Тут і паштовыя скрынкі ўсіх жыхароў Малой Багацькаўкі.\nМузей адкрылі ў 1993 годзе. Гэта звычайная сялянская хата, падзеленая калідорам на дзве палавіны. У адной — экспазіцыя пра творчы і жыццёвы шлях Максіма Гарэцкага і яго блізкіх. Другая палова хаты этнаграфічная — перадае абстаноўку сялянскага побыту, у якім жылі Гарэцкія.\nУсярэдзіне музей дагледжаны. Усё тут па-простаму. Някідкія, але інфарматыўныя экспанаты, нефарбаваная падлога. Экскурсіі — на беларускай мове.\n«Я калі пачынаю экскурсію, дык кажу, што Максім Гарэцкі — гэта наш беларускі пісьменнік, таму гаварыць пра яго я буду на беларускай мове. Праблемаў не было з гэтым. У нас жа і беларускія школы ёсць, і расейскія, але там жа беларускую мову выкладаюць. Таму ведаюць школьнікі мову. Найбольш школьнікаў цікавіць этнаграфічная частка музе. Там — наша печка беларуская», — кажа загадчыца музе Марыя Пляшкова.\nПаводле яе, музей Гарэцкага не застаецца без наведнікаў. Сюды рэгулярна прыязджаюць на экскурсіі школьнікі і неабыякавыя да беларускай культуры людзі.\nСуразмоўніца адзначае, што ў літаратурнай частцы музея наведнікі часцей за ўсё спыняюцца каля стэнду аб зняволенні пісьменніка і ягонай смерці. На адно пытанне Марыя Аляксандраўна ня можа адказаць пэўна — як загінуў пісьменнік.\n«Заўжды задаюць пытанні, чаму на стэндзе два пасведчанні аб смерці. Я адказваю, як і вам — ня ведаю. Паводле афіцыйнай інфармацыі, Максім Гарэцкі расстраляны. А паводле неафіцыйнай — кровазліццё ў мозг. Памёр у Комі АССР у 46 год».\nЗвонку музей вымагае рамонту. Некаторыя бярвенні спарахнелі ды зацьвілі. Багата якія патачыў шашаль.\nНа працягу апошніх пяці год музеем апякуюцца актывісты Таварыства беларускай мовы з Магілёва ды Дрыбіна. У мінулую нядзелю яны наведаліся ў Малую Багацькаўку, каб дапамагчы падрыхтаваць музей да зімы.\n«Літаратурны музей даволі далёка ад Магілёва, — кажа старшыня магілёўскай суполкі Таварыства беларускай мовы Алег Дз'ячкоў. — Сюды нязручна езьдзць. Наша арганізацыя невялікая, але мы ўзялі шэфства над музеем. Ён занядбаны, на вялікі жаль. Наша праца — дробязь: падлогу памыць, пыл працерці. На могілках прыбраць. Яшчэ пару гадоў, і гэтай вёскі ня будзе. А вось літаратурны музей мусіць застацца, бо Гарэцкі ня проста пісьменнік. Гэта класік. Пачынальнік сучаснай беларускай літаратуры».\n«Не было б Гарэцкага, і, відаць, нашай дзяржаўнасці не было б, — дадае тэбээмавец. — А сёлета, пагатоў, яшчэ юбілей брата Максіма Гарэцкага — Гаўрылы. А пра яго ў нас так ніхто і не згадаў як след. Ён жа стаў самым маладым акадэмікам. Выбітная асоба. Адзін з пачынальнікаў беларускай навукі».\nНа вясковых могілках пахаваныя маці і бацька Гарэцкіх — Ахрасіння Міхайлаўна і Іван Кузьміч.\nЗ медальёна на невялікім абеліску яны глядзяць, як памірае іхная вёска. Недзе ля хаты-музея пахаваная каса сястры Максіма Гарэцкага — Ганны. Ганна трагічна загінула маладой у Маскве. Там жа і пахавана.\nВяртаючыся з кладоў, завітаў да гаспадыні яшчэ адной сядзібы. Назвалася яна Галінай Васільеўнай. На пытанне, ці вялікая была Малая Багацькаўка, кабета адказала: сорак двароў. «У кожным было па карове, а то і па дзве, — згадала яна. — А потым старыя пачалі выміраць, а моладзь ня хоча заставацца ў калгасе. З'язджае».\nАпавёўшы пра мясцовае жыццё, пра музей, пра дэлегацыі, якія наведваюць яго, паскардзілася журналісту на работнікаў раёну, якія, паводле яе, зламалі стары калодзеж.\n«Гэты калодзеж дужа каштоўны, — заявіла вяскоўка. — Ён з таго часу, як жыў яшчэ наш пісьменнік Гарэцкі. І зламалі яго. Над калодзежам была вага жураўлём. Яе знялі і паставілі круцёлку. Вы як журналіст мо зробіце што, каб вярнулі ўсё на месца. Гэты калодзеж — рэліквія музея. А дзе ты старой накруцішся гэтай круцёлкай».\n«Хацелі зусім гэты калодзеж знесці, — абураецца старая, — дык я села ля яго і кажу работнікам: «Закапайце мяне ля яго». Так і не дала знесці».\nНа адным з фатаздымкаў у музеі сапраўды калодзеж з журавом. Загадчыца музе кажа: прыбралі такі патрэбны старым падважнік, калі яе не было на працы. Прыгадала, што нямала было ахвотных сфатаграфавацца побач са студняю з рэдкім для наваколля журавом, які застаўся з часоў, калі жыў Максім Гарэцкі.\nТэги: дом-музей литературный музей музей Горецкого Город: Мстиславль\nФоторепортаж с открытия после реконструкции Дома-музея I съезда РСДРП


Pawet: Рычард Смольскі\nЗ Ліды ў вялікае мастацтва\n(60-гадоў доктару мастацтвазнаўства Р.Б. Смольскаму)\nСМОЛЬСКІ Рычард Баляслававіч. Нарадзіўся ў Лідзе 3.04.1946 г. Беларускі тэатразнавец, педагог. Доктар мастацтвазнаўчых навук (1991), прафесар (1999). Старшыня Беларускага саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў. Рэктар Беларускай Акадэміі Мастацтваў.\nЯго творчы шлях быў нялёгкі. Рычард Смольскі паспытаў свае сілы і як пісьменнік, і як драматург, і як рэжысёр.\nПершы паэтычны твор Р. Смольскага з'явіўся ў школьнай насценгазеце, калі аўтар вучыўся ў 6-м класе. Затым ён спрабаваў іграць у школе розныя сцэнкі. Папова Надзея Іванаўна, якая вучыла Рычарда ўспамінае: "Мы ў клубе чыгуначнікаў ставілі спектакль пра Ламаносава, і Рычард так добра сыграў, што такога ад яго ніхто не чакаў." Напэўна гэтая першая тэатральная спроба адыграла значную ролю ў яго жыцці.\nПасля заканчэння школы Рычард Смольскі прымаў удзел у спектаклі гарадскога Дома культуры "Над хвалямі Серабранкі", які быў паказаны не толькі перад гледачамі Ліды, а, нават, у Менску.\n"Добры хлопчык, добра чытаў, актыўна ўдзельнічаў у самадзейнасці, прасіў парады, куды лепш пайсці вучыцца: на гістарычны факультэт ці ў тэатральны інстытут", - так успамінае пра свайго вучня заслужаная настаўніца Беларусі Алена Генрыхаўна Бузава.\nПайшоў у Беларускі тэатральна - мастацкі, дзе і пачаў цікавіцца тэатразнаўствам. Пасля заканчэння інстытута (1970) працаваў на кінастудыі "Беларусьфільм", спачатку асістэнтам рэжысёра па рэквізіту, затым асістэнтам па рабоце з акторамі, пасля другім рэжысёрам-пастаноўшчыкам трупы.\nБыў прызваны ў войска. Служыў у Куйбышаве ў акруговай газеце, там пачаў пісаць пра Куйбышаўскі тэатр імя Горкага.\nПасля службы вярнуўся на "Беларусьфільм" на пасаду рэдактара творчага аб'яднання "Летапіс". Стаў аўтарам навукова-папулярнага кіначасопіса "Сельская гаспадарка Беларусі".\nЗатым скончыў аспірантуру, абараніў кандыдацкую і доктарскую дысертацыі, тэмай якіх была тэатральная дзейнасць.\nЗ 1976 года ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору НАН Беларусі (з 1988 заг. аддзела), адначасова з 1997 рэктар Беларускай Акадэміі Мастацтваў. Даследуе праблемы рэжысуры, акцёрскай творчасці, сцэнічнай героікі, рускай тэатральнай культуры на Беларусі. Аўтар кніг: "На сцене - бессмертие подвига", Мінск, 1982; "Пазначана часам. Пошукі сучаснай беларускай рэжысуры", Мiнск "Навука і тэхнiка", 1984; "Грядущим в наследство. Тема ВОВ в белорусском театре 80-х годов", Мінск, "Навука і тэхніка", 1986; "Театр и жизнь. Некоторые проблемы театрального процесса в Белоруссии 70-80-х годов" (адзін з аўтараў), Мінск, "Навука і тэхніка", 1989; «Стварэнне лёсу: Гістарычная і героіка-рэвалюцыйная тэма ў тэатрах Беларусі 70-80-х гг.» (1987), "Тэатр у прасторы і часе", Мiнск, "Мастацкая літаратура", 1998; "На скрыжаваннi. Тэатр у працэссах станаўлення і развiцця гiстарычнай і нацыянальнай свядомасцi беларусаў", Мiнск, "Беларуская навука", 1999. «Рэха мінулага: Тэатразнаўчыя эцюды аб беларускай культуры XX ст.» (2000); раздзелаў «Гісторыі беларускага тэатра» (т. 2-3, 1985-87); п'ес (з Ю. Сохарам) «Разбег» (1974), «Выкупленне» (1976), «Не толькі пра каханне» (паст. 1978); радыёп'есы «Лёс, які мы выбіраем» (паст. 1986); сцэнарыяў дакумент. фільмаў «Марыя» (1975); «Праз усё жыццё» (1978, пра Е. Міровіча), «Уладзіслаў Галубок» (1982); «Жыццё кліча» (1984, пра У. Крыловіча), «Антракт» (1992, пра М.Яроменку; з В. Навуменкам). Адрэдагаваў зборнік "Сучасная беларуская рэжысура. Пошукі мастацкай адметнасці ў кантэксце традыцый еўрапейскага тэатра." (Мінск, 1998).\nАле свой першы артыкул "Героі жывуць вечна" надрукаваў усё-такі ў лідскай газеце "Уперад" у далёкім ужо 1965 годзе.


Автор: admin 4 сентября, 2015\n4 верасня 1992 года ў Таронта (Канада) памёр Сяргей Сіняк (Хмара) — беларускі паэт, пісьменнік, журналіст, выдавец. У 1930-1940-х гадах жыў у Слоніме.\nСяргей Сіняк нарадзіўся 25 траўня 1905 года ў Казлоўшчыне (зараз Дзятлаўскi раён Гродзенскай вобласцi).\nУ 1925 годзе засноўваў беларускія нелегальныя школы. Актыўны ўдзельнік Беларускай Сялянска-Работніцкай Грамады. Арганізатар Таварыства Беларускай Школы, быў інструктарам Галоўнай управы Таварыства Беларускай Школы ў Вільні, удзельнічаў у канферэнцыі Грамады ў Баранавічах, быў сакратаром пасольскага клуба “Змаганне”.\nУ сярэдзіне 20-х гадоў мінулага стагоддзя С. Хмара арганізаваў на Слонімшчыне 32 гурткі Беларускай сялянска-работніцкай грамады. У Слоніме паэт жыў з канца 30-х і ў пачатку 40-х гадоў.\nУ гады Другой сусветнай вайны ў Слоніме працаваў на раённым радыё, а таксама быў дырэктарам Слонімскай гарадской управы. Прымаў удзел у палітычным кіраўніцтве партызанкі, арганізатар Брыгады Беларускае Самаабароны. Прымаў удзел у Другім Усебеларускім кангрэсе.\nЗа сваю беларускую творчую і палітычную дзейнасць пры паляках, пры немцах і пры саветах С. Хмара-Сіняк адседзеў у турмах каля 11 гадоў.\nПасля вайны Сяргей Хмара жыў у Германіі, а потым у Канадзе, дзе разгарнуў кіпучую дзейнасць па стварэнню беларускіх часопісаў, аб’яднанняў і інш. Выдаваў у Таронта газету “Беларускі голас” і часопіс “Баявая Ўскалось”. У 1986 годзе выдаў кнігу “Аб Богох крывіцкіх сказы”.\nКатегории: Земляки, Краеведение Метки:Краязнаўчы каляндар, Новости Слонима\n« Суд считает, что рабочим можно мыться только после 17.00\nВесяліліся БРСМаўцы »


Алесь Бяляцкі з калёніі працягвае вывучаць свой радавод – Свабоду палітвязьням!\nАлесь Бяляцкі з калёніі працягвае вывучаць свой радавод\nЗ ліста дамоў старшыні праваабарончага цэнтру «Вясна» Алеся Бяляцкага ягоная жонка Натальля Пінчук зрабіла выснову, што і ў калёніі яе муж не згубіў прагі да вывучэньня сямейных каранёў, і нават адтуль прымае пэўныя захады.\n«Ён выяўляе сябе як чалавек, які заўсёды цікавіўся гісторыяй, і ня толькі гісторыя Беларусі, але і сваёй сям’і ды сваякоў. Вось ён называе мне расейскі сайт, дзе можна удакладніць дадзеныя пра ўсіх, хто быў узнагароджаны падчас Айчыннай вайны. Ён просіць паглядзець зьвесткі і пра майго бацьку, які прайшоў вайну ад пачатку да канца, і пра сваіх дзядоў: Бяляцкага Ўсьціна Архіпавіча і Кавальчука Аляксандра Барысавіча», — распавяла Натальля Пінчук.\nАлесь Бяляцкі асуджаны на 4,5 гады зьняволеньня паводле абвінавачаньня ва ўтойваньні прыбыткаў. Палітвязень у судзе заяўляў, што усе атрыманыя з-за мяжы грошы ішлі на дапамогу ахвярам палітычных рэпрэсій. Адбывае пакараньне Бяляцкі ў Бабруйскай калёніі.


Caritas.by - Дзень маці з “Карытас”\nДзень маці з “Карытас”\nПадрабязнасці: Катэгорыя: Навіны\t| Апублікавана 14 Кастрычнік 2017 | Абноўлена 08 Люты 2018\nДзень маці з’яўляецца міжнародным святам, але ў розных краінах яго адзначаюць у розныя дні. У Беларусі — гэта 14 кастрычніка. І нездарма. Гэта дата прымеркавана да вялікага праваслаўнага свята — Пакрова Прасвятой Багародзіцы. Лічыцца, што ў 910 годзе ў Ерузалеме цудоўным чынам Багародзіца явіла сябе. Падчас набажэнства многія людзі ўбачылі ў небе Маці Божую, якая пакрывала ўсіх людзей, якія маліліся шырокім белым покрывам, імкнучыся абараніць ўсіх дзяцей Божых.\nНапярэдадні гэтага светлага дня, у “Карытас” Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі прайшло цудоўнае мерапрыемства для мам і іх дзетак. Маці маглі хоць ненадоўга расслабіцца, забыць пра свае справы, а ў некаторых з прысутных іх сапраўды, шмат, так як яны шматдзетныя, і атрымаць асалоду ад свята.\nПадчас выступу для матуль выхаванцаў Цэнтра дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі «Светач» г. Мінска, дзеці разам з валанцёрамі рыхтавал для іх сваімі рукамі паштоўкі-падарункі. Таксама для ўсіх прысутных дзейнічала вясёлая фотазона, дзе кожны жадаючы мог прымерыць на сябе розныя, больш упадабаныя, вобразы. А па завяршэнні ўрачыстай часткі, усіх гасцей чакалі падарункі і салодкі стол.\nУсе свята ў Дзіцячым цэнтры ўжо па-традыцыі праходзяць у цёплай і сяброўскай атмасферы дзякуючы кожнаму ўдзельніку, кожнаму прысутнаму. І, вядома, гэты раз не стаў выключэннем.\nУ “Карытас” Віцебскай дыяцэзіі таксама не змаглі абыйсці гэтае свята стараной. Супрацоўнікі падрыхтавалі цікавую сустрэчу. За душэўнай гутаркай і кубкам гарачай гарбаты госці мерапрыемства — удзельнікі клуба "Другое дыханне" — распавядалі пра сваё жыцця, чыталі вершы, а па заканчэнні сустрэчы кожны прысутны на свяце атрымаў падарунак і, самае галоўнае, добры настрой і цёплыя ўспаміны.\nСупрацоўнікі “Карытас” Беларусь шчыра віншуюць усіх матуль са святам! Жадаем вам і вашым сем’ям цяпла, шчасця, гармоніі, дабрабыту і любові!\nЗа інфармацыю і фота аб святкаванні свята ў "Карытас" Віцебск вялікі дзякуй Аліне Сарокінай


Многія пацыенты скардзяцца на тое, што ў іх паднялася тэмпература пасля аперацыі. Хочам вас адразу запэўніць у тым, што любое хірургічнае ўмяшанне выклікае павелічэнне тэмпературы пацыента. На працягу першых дзён пасля таго, як было выраблена аператыўнае ўмяшанне, адбываецца ўсмоктванне распадаюцца прадуктаў, якія абавязкова будуць прысутнічаць пры любым узроўні траўміравання тканін. Менавіта гэта і з'яўляецца прычынай павышэння тэмпературы хворага ў першыя дні пасля аперацыі. Таксама можа падняцца тэмпература пасля аперацыі апендыцыту. Гэта тлумачыцца тым, што колькасць вадкасці ў крывяным рэчышчы значна зменшылася і прысутнічае раневой сакрэт.\nНаогул многае залежыць ад таго, якой складанасці была аперацыя і якая ступень травматічность тканін. Ад таго, наколькі моцна пашкоджаны спадарожныя тканіны, залежыць узровень гіпертэрміі арганізма. Калі тэмпература пасля аперацыі не зніжаецца да нармальнай на працягу некалькіх дзён, ці ж, наадварот, стала падымацца толькі на пяты-шосты дзень пасля аперацыі, неабходна звярнуцца да спецыяліста. Магчыма, што павелічэнне тэмпературы было справакавана ўскладненнем падчас траплення інфекцыі. Лекар павінен як мага хутчэй выявіць прычыну павышэння тэмпературы цела і таго, чаму яна не зніжаецца да нармальнай. Прычыны таму могуць быць зусім розныя. Першая і ў медычнай практыцы адна з распаўсюджаных прычын - гэта параза брушной сценкі развіваюцца інфекцыйным працэсам.\nКалі ж ёсць пасляаперацыйныя куксы, прычынай такой тэмпературы пасля аперацыі могуць служыць запаленчыя інфільтраты ці ж працэсы нагнаення. Падвышаная тэмпература пасля аперацыі можа стаць суправаджаюць фактарам да такіх захворванняў, як піяланефрыт і іншыя экстрагенітальнай хваробы.\nТакая тэмпература пасля аперацыі павінна стаць сігналам для турботы і звароту да лекара. Пацыенты павінны разумець, што любое хірургічнае ўмяшанне, нават калі яно прайшло паспяхова, гэта велізарны стрэс для вашага арганізма. А падвышаная тэмпература звычайна з'яўляецца спадарожным элементам такіх стрэсавых сітуацый. Хоць, як правіла, такое ліхаманкавы стан адрозніваецца непрацяглым. Праз тыдзень ці нават менш пасля таго як была праведзена аперацыя, тэмпература апускаецца да нормы, і падстаў для далейшага турботы няма. Часцяком у такім стане ў пацыентаў назіраецца падвышаны потаадлучэнне. Калі ў вас паднялася тэмпература пасля аперацыі, ні ў якім разе не трэба самастойна праводзіць лячэнне, асабліва рознымі антыбіётыкамі. Бо яны могуць прывесці да далейшых ускладненняў, так як арганізм пасля аперацыі і так вельмі слабы. Запомніце, што падвышаная тэмпература пасля аперацыі - гэта натуральны працэс, адказ арганізма на старонняе ўмяшанне. Такая рэакцыя вашага цела можа быць не толькі на інфекцыйнае захворванне, але і на проста хірургічнае ўмяшанне. Калі ж усё-такі прычынай павышэння тэмпературы стала інфекцыя або гнойныя працэсы, то лекар сам вырашыць, якое лячэнне вам неабходна. Ні ў якім разе нічога не прадпрымаць да таго, як звярніцеся да спецыяліста. Бо калі вы будзеце прымаць антыбіётыкі, якія заб'юць і без таго аслабленую мікрафлору вашага арганізма, у яго проста не будзе сіл змагацца далей. Таксама не будзе сіл на аднаўленне агульнага здароўя. Яно будзе проста вельмі складаным, нават пасля банальнага апендыцыту. У выніку цяжкага і доўгага аднаўлення вы зможаце набыць новыя хваробы ў выглядзе хворых нырак або праблем з сэрцам. Таму ў першую чаргу давярайце вашаму хірурга. Не варта лезці туды, дзе вы нічога не разумееце.\nКолькі трымаецца тэмпература пры грыпе ў дзяцей: асаблівасці, норма і рэкамендацыі спецыялістаў\nКалі ваніты і панос ў дзіцяці без тэмпературы - праверце стрававальную сістэму!\nШто падарыць сябру?\nСармацкае мора: гісторыя, сучасная назва\nЯкія прычыны тармазілі развіццё сялянскіх гаспадарак у 19 стагоддзі? Перадумовы сялянскай рэформы 1861 года


Назва "VoliaMusic" распачаў падрыхтоўку да выданьня кампакт-дыска "Песьні Свабоды-3"\n“VoliaMusic” распачаў падрыхтоўку да выданьня кампакт-дыска "Песьні Свабоды-3”\nНезалежны музычны лэйбл “VoliaMusic” распачаў падрыхтоўку да выданьня кампакт-дыска “Песьні Свабоды-3”. Гэта трэці музычны альбом, песьні якога папулярызуюцьь тэму Свабоды й Незалежнасьці. Гэтым разам ён прысьвечаны гадавіне падзеяў на Кастрычніцкай плошчы Менску 19-25 сакавіка і называецца “На плошчы Каліноўскага”. Падрабязнасьці падае Галіна Абакунчык.\nНезалежны выдавец першых двух дыскаў “Песьняў Свабоды” Пупэр кажа, што на выданьне альбому, прысьвечанага сакавіцкім падзеям, яго натхнілі некалькі вядомых аўтараў, якія ўласнай творчасьцю адрэагавалі на задушэньне акцыі пратэсту.\nПупэр: “Да прыкладу, гурт “Чырвоным па белым” напісаў песьню “Крывавы сакавік”, “Гурт безь білета” – песьню “Плошча Каліноўскага”, Андрэй Хадановіч стварыў некалькі песьняў і вершаў, прысьвечаных тым падзеям”.\nПаводле спадара Пупэра, у складанцы плянуюцца таксама творы Яраша Малішэўскага, ліцэістаў з “Партызанскай школы” і іншых выканаўцаў.\nЯшчэ адной з падставаў для выданьня “Песьняў Свабоды-3” сталася вялікая папулярнасьць першых дзьвюх складанак. З інтэрнэт-сайту “За Свабоду” іх спампавалі каля 50 тысяч чалавек, некалькі тысяч альбомаў былі распаўсюджаныя праз інтэрнэт-падпіску. Але пра галоўную мэту выданьня “На плошчы Каліноўскага” спадар Пупэр кажа гэтак:\nПра свой удзел у запісе альбому “Песьні Свабоды-3” “На плошчы Каліноўскага” гаворыць лідэр гурту “Чырвоным па Белым” Кроў.\nПаводле практыкі выданьня першых двух альбомаў “Песьняў Свабоды”, на кампакт-дыск зьмесьціць каля 20 кампазыцыяў, наклад будзе залежыць ад колькасьці інтэрнэт-падпісчыкаў. “На плошчы Каліноўскага” будзе выдадзены ў гадавіну менскіх падзеяў 2006 года – 19 сакавіка.\nВядучаму: “Да гадавіны падзеяў на Кастрычніцкай плошчы Менску гурт “Чырвоным па белым” рыхтуе адмысловы кампакт-дыск. Ён будзе называцца “Крывавы сакавік” і таксама выйдзе 19 сакавіка. Ягоная прэзэнтацыя плянуецца ў Варшаве і Менску”.\nВыйшаў з друку кампакт-дыск "Беларускі софт"\nНовы кампакт-дыск “Беларускі софт” утрымлівае больш за 200 беларусізаваных праграмаў: І апэрацыйныя сыстэмы, тэкставыя І графічныя...\nШаноўны Клічнік, распачаў гаворку Пытальнік, як ты лічыш: слова дуб мае аднакаранёвыя словы?\nШаноўны Клічнік, — распачаў гаворку Пытальнік, — як ты лічыш: слова дуб мае аднакаранёвыя словы?


Канвертаваць Fastcoins (FST) і Ixcoins (IXC) : Калькулятар абменнага курсу\nFastcoin (FST) і Ixcoin (IXC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Fastcoin і Ixcoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 25 красавік 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Fastcoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Ixcoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Ixcoins або Fastcoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Fastcoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. The Ixcoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал FST можа быць запісаная FST. Сімвал IXC можа быць запісаная IXC. Абменнага курсу the Fastcoin Апошняе абнаўленне 25 красавік 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the Ixcoin Апошняе абнаўленне 25 красавік 2019 ад coinmarketcap.com. FST каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. IXC каэфіцыент мае 3 ўважаецца лічбаў.


Стася з гурта «По глазам» пра кар’еру ў Маскве, беларускі шоўбіз і Эўрабачаньне — Generation.by\nУ яе своеасаблівая манера размаўляць і добрае пачуцьцё гумару, а яе стыль вопраткі падзяляе людзей на тых, хто ўспрымае экспэрымэнты і тых, хто лічыць дзяўчыну безгустоўнай і нясьціплай. Увага да Стасі Зылікавай і гурта «По глазам» найперш зьвязана з удзелам праекта ў фінале адборачнага туру да Эўрабачаньня. Але яшчэ некалькі год таму гурт з пасьпяховай кар’ерай у Маскве гучаў на радыёстанцыях з песьняй «Принцесса на горошине» і ўдзельнічаў у буйных расейскіх фэстах. Што за праект, чаму вярнуліся ў Менск і якое стаўленьне да жыцьця?\n«Я ня бачыла далейшага разьвіцьця маёй асобы менавіта там, у Маскве»\nЧаму пасьля ўдалага старту творчай кар’еры ў Маскве ты нечакана вырашыла вярнуцца ў Менск?\nПасьля выхаду першага альбому я сутыкнулася з тым, што проста ня ведала, што рабіць далей. Маё натхненьне было цалкам вычарпанае ў Маскве. У нашым жыцьці часам прыходзіцца адыходзіць у бок, займацца самаадукацыяй, пошукам адказаў на надзённыя пытаньні — і гэта абсалютна нармалёва. У нестандартнай сытуацыі можна працягваць драць на сабе валасы, у маім жа выпадку неабходна было проста сысьці ў сябе, супакоіцца, цалкам адысьці ад шоў-бізнэсу. Бо я ня бачыла далейшага разьвіцьця маёй асобы менавіта там, у Маскве.\n Створаны Стасяй Зылікавай у 2000-м гурт «По Глазам» ужо праз два гады пераяжджае зь Менску ў Маскву. Супраца з адным з буйнейшых расейскіх лэйблаў Real Records, выступ на фэстывалях «Нашествие» (2002), Рок-Юрмала, запіс першага альбому «Солнце разливается» зь вядомымі прадусарамі Максам Фадзеевым (у Празе) і Яўгенам Ступкам (у Кіеве), а песьня з альбому трапіла на саўнд-трэк да фільма «Займемся любовью» — усё гэта ў маскоўскім этапе разьвіцьця гурта. Але гурт, нязьменным аўтарам песень і лідэрам якога зьяўляецца вакалістка Стася Зылікава, вяртаецца ў Беларусь. Выхад у фінал беларускага адборачнага тура да Эўрабачаньня для «По глазам» — пачатак новага этапу ў разьвіцьці гурта і магчымасьць перадаць вітанкі сваім старым сябрам і прыхільнікам. \nЯк атрымалася прыцягнуць увагу такіх вядомых музычных прадусараў?\nМасква — гэта горад, якому патрэбныя таленавітыя людзі, бо там ужо ўсё пастаўлена на камэрцыйную аснову і ўсе ператварыліся ў машын, з дапамогай якіх зарабляюць грошы. «По Глазам» — той гурт, які яшчэ не трапіў ў сілкі мэханізму, што паглынае усё чалавечае. Дзякуй Real Records — яны зрабілі для нас усё, што маглі зрабіць для каманды, зь якой падпісалі кантракт.\nА потым заварылася ўся гэтая каша з «Фабрикой звёзд», і калі яна ўвайшла ў сваю сілу, рок-музыкі сталі губляць свае пазыцыі. Бо прадусары і бізнэсмэны сталі рабіць грошы на артыстах-машынах. Стала цяжка ў чалавечым пляне на фоне ўсяго гэтага бізнэсу. Таму прыйшлося «смотать удочки» і вучыцца захоўваць свой творчы сьвет у іншых месцах.\n«Праблема пачынаецца з таго, што ў нас няма нават дастатковай колькасьці клюбаў для разьвіцьця моладзі»\nСтася вярнулася ў Менск. Не спыняла займацца музыкай, пісаць новыя песьні. Гурт зьмяніў склад. Кар’ера ў Беларусі распачалася ня так імкліва, як у Маскве. Свае правілы шоў-бізнэсу, 75%, іншы лад жыцьця.\nЯкія ўражаньні ад дзяржаўнай палітыкі ў музычнай сфэры: 75% і новыя тэлефэстывалі?\nЛюбы рух у бок падтрымкі музыкі і бізнэсу, разьвіцьця культуры дае свой плён. 75% беларускай музыкі на радыё — гэта выдатна, але ўсплыла іншая праблема — яе якасьць. Плыні самадзейнай музыкі ўліліся ў вушы нічога не падазраючых радыёслухачоў. Добра яшчэ, што ў нас ёсьць інтэрнэт, тэлевізар — можна назіраць за тым, што адбываецца ў сусьветным шоў-бізнэсе. Я лічу, што толькі 75 адсоткамі ўсё не павінна абмяжоўвацца. Праблема пачынаецца з таго, што ў нас няма нават дастатковай колькасьці клюбаў для разьвіцьця моладзі. На дзяржаўным узроўні падтрымліваецца эстрада, але чаму дзяржава не надае ўвагі і альтэрнатыўнай музыцы? Безь яе ў нас будзе толькі аднабокая эстрада, і краіна будзе выглядаць на сусьветнай сцэне недарэчна.\nНя было жаданьня кінуць усё і рвануць за мяжу, у краіну, дзе грамадзтва з большым імпэтам успрыняло б творчасьць «По Глазам»?\nЯ вырасла за горадам, мне вельмі падабаецца мясцовая прырода, яна мяне натхняе. Родныя мясьціны зрабілі мяне такой, якой я ёсьць зараз. Я вельмі цёпла стаўлюся да свайго дому, месца, дзе я нарадзілася. Таму і хачу заставацца тут.\nШто тычыцца нашага грамадзтва — у ім згашаная індывідуальнасьць, дамінуе інстынкт натоўпу. Людзі думаюць, што калі яны ня будуць прыціскацца адзін да аднаго чыста псыхалягічна — будзе нешта нядобрае і няскладнае. Гэта міт, які я б хацела разьвеяць, бо чалавек — індывідуальны, ён павінен разьвівацца па сваім сцэнары і не баяцца гэтага. Любіць сябе і шанаваць, рызыкаваць і не баяцца зьменаў — гэта вельмі важна.\nЦі бываеш на клюбных тусоўках мясцовага шоўбізу. Цікавая кампанія Люсі Лушчык і Паліны Смолавай? \nЗараз усе вельмі заклапочаныя тым, як яны выглядаюць. Я б параіла лепш аб сваёй душы паклапаціцца. Я не хажу на такія мерапрыемствы, яны досыць павярхоўныя. Мне не цікавыя бранзалеткі, якія ўчора былі на Люсі Лушчык. Калі будзе нешта істотнае, напрыклад, неабходнасьць cабраць сродкі для людзей, якім няма чаго паесьці, — гэта іншая справа. Мяне цікавяць канкрэтныя справы, а часу на такія тосоўкі няма.\nА калі б была магчымасьць зрабіць вялікі тур па гарадах і мястэчках Беларусі, не пабаялася б паўтарыць подзьвігі Дарафеевай ці Саладухі?\nЗмагла б, не пабаялася. Мне б гэта нават было цікава. Людзі ў вёсцы вельмі прыемныя і добрыя, не заклапочаныя шопінгам і ўмеюць карову даіць!\n«По Глазам — рок-гурт, бо ён нясе ў сабе атмасфэру свабоды і дэмакратыі»\nШто зьнешне, што па паводзінах, бачна — ты даволі экстравагантная дзяўчына. Цябе не хвалюе, што далёка ня ўсе ў нашым грамадзтве могуць успрымаць такі вобраз адэкватна?\nЯ не баюся непаразуменьняў. Але я вельмі шчыра радуюся тым людзям, якія могуць мяне зразумець. Я сама магу зразумець усё і з задавальненьнем адкрытая для разуменьня ўсіх дзівацтваў жыцьця, што робіць мяне яшчэ больш жывою. Я за тое, каб мы ўсе разьвіваліся, успрымалі ўсё новае, удзельнічалі ў жыцьці. Тады можна сапраўды сказаць, што мы жывем.\nМногія маладыя выканаўцы камплексуюць на сцэне ці проста трымаюццца скавана. Адкуль у цябе такая разьняволенасьць?\nЯ не стаўлю сабе ніякіх адмысловых танцаў, не трымаюся ў рамках. Мы рок-выканаўцы, мы нясем у сабе жывую энэргію і паводзім сябе натуральна. Я ўсяго толькі адлюстроўваю на сцэне нас саміх, людзей, і тое, чым мы зьяўляемся ўнутры, ня больш за тое. Я такі ж чалавек, як і мы ўсе. А сцэна — гэта люстэрка, вельмі старажытнае і містычнае месца. Я сама часам ня ведаю, чаго ад сябе можна чакаць на сцэне.\nШто дае падставу «По Глазам» адносіць сябе менавіта да рок-музыкі?\nРок-музыка — гэта ня толькі шалёны роў гітар, — гэта атмасфэра, стыль жыцьця. «По Глазам» — рок-гурт, бо ён нясе ў сабе атмасфэру свабоды і дэмакратыі, законаў, якія можна прачуць ва ўсіх рок-музыкаў: прыгажосьці, дабрыні, любові да ўсяго, адыходу ад прынятых нормаў. Усё новае павінна зьнішчыць у сабе старое, застаялае. Гурт «По Глазам» у гэтым сэнсе зьбівае слупы, наносіць новыя меткі. І ў гэтым яго рокерскае прызначэньне. Тое, што мы зараз кінуліся ў электронную музыку — гэта, пэўна, даніна сёньняшняму дню, бо электронная музыка дае зараз вельмі шмат цікавага матэрыялу. Мы працуем зь ёй, каб зрабіць нашы песьні сучаснымі, каб яны гучалі па-новаму.\nПра журы адборачнага тура Эўрабачаньня: «У нашым моладзевым сьвеце Вы, на жаль, нефармат!»\nЧаму гурт вырашыў ўдзельнічаць у адборачным туры Эўрабачаньня?\nЭўрабачаньне — гэта магчымасьць даць нашым старым прыхільнікам і сябрам зразумець, што мы па-ранейшаму зь імі. Не з ўсімі сябрамі і прыхільнікамі мы трымаем кантакт, а зараз зьявілася магчымасьць сказаць ім «прывет!» :). Я спадзяюся, што яны нас убачаць і ўзгадаюць.\nА як ацэньваеце вынікі конкурсу?\nАляхно — хлопец харошы, мы жадаем яму шчасьця, падтрымліваем яго, разумеем, пад якім ціскам ён зараз знаходзіцца. Журы ня ўмее рызыкаваць, увесь час спадзяецца на чыёсьці меркаваньне і рэсурсы ў Маскве. Тым самым яно выказвае непавагу да нашых мясцовых талентаў, не дае ім ні шанцу, ні падтрымкі. Сумна гэта канстатаваць, але за букецік і дыплём дзякую!\nПрачытала зараз у прэсе, што журы выбірала толькі паміж Аляхно і Гюнэш, а гурты Litesound і «По Глазам» абазвала цікавым словам нефармат. Адгаворка ў стылі «не маё» ня пройдзе! На сцэне пакаленьне next — гэта неабходна ўлічваць! Зьвяртаюся да паважанага журы: Вы ўсё зрабілі правільна, але ў нашым моладзевым сьвеце Вы, на жаль, нефармат!\n«Апранайце каляровую вопратку — псыхолягі кажуць, што гэта выдатна адбіваецца на настроі!»\nЭўрафэст за плячыма. Што будзе рабіць гурт далей? Якія пляны на новы альбом?\nЗараз маё правая рука ў творчасьці — малады музыка Валера Кутасевіч, талент ад прыроды. Мы зь ім будзем працаваць над новым альбомам, які, спадзяюся, выйдзе ўвосень. А да гэтага часу будзем імкнуцца аддаваць асобныя песьні на радыё. Як будзем будаваць сваю працу — для мяне самой гэта пакуль яшчэ сюрпрыз. Але што будзем запісваць новыя песьні — абсалютна дакладна.\nАльбом будзе вельмі сучасны, моладзевы. Хоць мы і не арыентуемся на нейкі канкрэтны ўзрост — мы пішам для людзей, якія ўжо знаходзяцца на пэўным сучасным узроўні разьвіцьця, якія маглі б усё гэта ацаніць і пры гэтым не адносіць нас да поп- ці рок-музыкі, — якія ставіліся бы да нас проста як да гурта, якая жадае ўсяго самога добрага людзям.\nПершы альбом быў сонечным і пазытыўным, а які мэсыдж будзе несьці наступны?\nПазытыву — вось чаго не хапае зараз у нашым жыцьці. І я імкнуся ўнесьці свой музычны ўнёсак у гэтым кірунку. У нас захаваецца такая тэндэнцыя, але будуць і сумныя песьні. Але ў цэлым я пазытыўны чалавек, мая місія — аднаўляць згубленую жыцьцёвую гармонію.\nЯ б хацела пажадаць усім аматарам беларускай музыкі ўнутранага агеньчыка, драйву, дзіцячай цікавасьці да жыцьця. Апранайце каляровую вопратку — псыхолягі кажуць, што гэта выдатна адбіваецца на настроі!\nЭўрабачаньне,\tПо глазам,\tСтася Зылікава,\tлюдзі,\tмузыка\nКоля Весялоўскі 16:50, 25/01/2008 | Артыкулы |\nIn 0.1544 seconds.


Кастусь Сырэль. Малыш\n26 сакавік 2008, 21:21\nКаля 30 – 40 тысяч год да Раства Хрыстова, недзе на тэрыторыі сучаснага Беларускага Паазер’я.\nНад бясконцай ледзяной пустыняй панавала завіруха. Вецер, напоўнены дробнымі вострымі ледзянымі крышталікамі, дзьмуў, не мяняючы напрамку, ужо трэці месяц запар. Сонца жаўтаватай размытай плямай зрэдку ўзьнікала на шэрым небе, бы праяўлялася на фотаздымку, і гэдак жа паступова зьнікала. Уначы вецер цішэў, на небе ненадоўга зьяўляліся зоркі. Магутную ледзяную тоўшчу дзе-нідзе праразалі кілямэтровай глыбіні прорвы, на дне якіх было ціха, толькі ўлетку (калі гэта можна было назваць летам) сярод зеленаватых таросаў цурчалі нясьмелыя ручаінкі ды ценькалі, бы малюсенькія званочкі, празрыстыя халодныя кроплі. Тут большую частку сутак было змрочна, сьвятлела ня больш, чым на дзьве - тры гадзіны, калі ў расколіну ненадоўга зазірала сонца. Аднак, ледавіку было ўсё роўна, прайшло дзьве гадзіны, ці два стагодзьдзі, а больш лічыць і вымяраць час і прастору тут ня было каму, як ня было каму слухаць сьвіст завірухі ці грукат абвалу ледзяных скалаў. Так мінала тысячагодзьдзе за тысячагодзьдзем, ледавік то падымаўся і апускаўся, бы грудзі магутнага волата, то павольна рухаўся на поўдзень, то ізноў адступаў на поўнач.\nІ вось на сьвітанку, парушыўшы аднастайнасьць амаль трохмесячнай маркотнай завірухі, адбылася падзея, якая бывае раз на сто тысяч год.\nАсьляпляльны вогненны шар, падганяны зьзяючым хвастом, як бізуном, разадраў панурае неба напапалам і ўрэзаўся ў ледавік са страшэнным грукатам, бы іспалінская дзіда. Удар неверагоднай сілы скалануў ледзяную пустыню, у неба выбухнуў слуп пары, вады і ледзяных аскепкаў. На многія кілямэтры вакол у расколіны абрушыліся мільёны тон лёду, ледавік прарэзалі новыя прорвы. Праз некалькі хвілін зь неба са сьвістам і звонкім цоканьнем пачалі падаць вялізныя ледзяшы. Потым пайшоў небывалай сілы дождж са сьнегам і градам...\nКалі разьвіднела, ледзяную пустыню было не пазнаць. Завіруха спалохана сьціхла, навокал стаяла неверагодная, грабавая цішыня. Сонца, акружанае некалькімі вясёлкавымі кольцамі, баязьліва падымалася над ледавіком. Сьнег, пакрыты бліскучай ледзяной скарынкай, на шмат кілямэтраў вакол вялізнай варонкі быў утыканы вострымі ледзяшамі. На дне варонкі шэрай хмарай грувасьцілася пара. Высока ў небе віселі незвычайныя, серабрыстыя, перыстыя аблокі.\nУ сярэдзіне дня раптам спахмурнела, сьцямнела, потым, гэтак жа раптоўна, зноў пасьвятлела. На даляглядзе вырасла серабрыстая сьцяна, час ад часу па ёй сутаргава прабягалі каляровыя сполахі, афарбоўваючы неба і бясконцыя ільды і сьнягі то ў жоўты, то ў аранжавы, то ў барвовы колер.\nДа зьмярканьня гэта незвычайнае сьветлавое шоў скончылася. Серабрыстая сьцяна паступова быццам растала ў небе, нясьмела замігцелі ў паветры рэдкія сьняжынкі, іх станавілася ўсё больш і больш. Павеяў халодны ветрык, які праз гадзіну ператварыўся ў сапраўдны ўраган. Праз суткі і ён супакоіўся.\nСакавік 2008 года ад Раства Хрыстова, Беларуская Народная Рэспубліка, Нацыянальны Парк “Паазер’е”.\nНа сёньняшні мой розум я ня ўпэўнены, ці стаў бы зьвязвацца з Малышом. Можа, і ня стаў бы. Хай бы ён ляжаў там, дзе ляжаў. Пятровіч мне тады казаў:\n- Ня лезь ты, Франак, у вялікае. Чорт яго ведае, што там такое, мо іншаплянэцяне бомбу якую падклалі ці згубілі. Як шандарахне – ад усіх гэтых гатэляў-матэляў-бараў адны аскалёпкі застануцца. Дзе мы тады з табой будзем піва піць, га?.\nПятровіч чамусьці шчыра верыў у іншапланецян, прыводзячы, на яго думку, неабвержныя доказы іх існаваньня калі ня ў наш час, то ў далёкім мінулым.\nКанешне, я разумею: прэстыж краіны, навуковае адкрыцьцё сусьветнага ўзроўню, прыток капіталу і гэтак далей – вакол Малыша ўжо каторы год ня сьціхае ажыятаж. І гэта пры тым, што самае галоўнае пра яго, апроч мяне, ніхто пакуль ня ведае.\nАле пачну па парадку, бо так вы нічога не зразумееце.\nГісторыя гэта пачалася амаль шэсьць гадоў таму, у канцы лістапада дзьве тысячы другога. А калі яшчэ дакладней, то у той дзень, калі адбыўся першы пробны рэйс хуткаснага экспрэсу Беласток – Смаленск. Якраз вечарам, пасьля пасьпяховай рыбалкі па першым лёдзе, мы зь Пятровічам сядзелі ў “Ягадцы”, я частаваў яго “Віленскім клясычным”, і па сёмым канале паказвалі гэту падзею. Ну, вы памятаеце: камфорт, поўная страхоўка, хуткасьць трыста дзесяць, ад Беластоку да Смаленску за пяць гадзін і ўсё такое. Калі дыктар стаў нешта тлумачыць пра магнітную падушку, зьлёгку падпіты Пятровіч, сербануўшы з высокага кухля залацістага напою, сказаў:\n- А хочаш, Франак, я табе фокус пакажу? Нікому не паказваў, а табе пакажу, бо ты мне падабаесься – ты на майго малодшага ўнука падобны.\n- Які фокус?, - спытаў я.\n- Ды гэту, як яе... магнітную падушку, во, – адказаў Пятровіч.\nЯ нічога не зразумеў, але перапытваць ня стаў, ведаючы, што Пятровіч нічога ня скажа, пакуль ня прысьпее час. Мы яшчэ крыху пасядзелі, дамовіліся наконт рыбалкі на наступную суботу (у нядзелю я зьбіраўся на імшу ў Селішчанскі касьцёл), ды й разыйшліся.\nНе, бадай, ня з таго я пачаў. Спачатку трэба патлумачыць, хто такі я і хто такі Пятровіч.\nРодам я зь Беластоку, завуць мяне, як вы ўжо ведаеце, Франак, а жонка кліча – Францішак. Скончыў адзін з лепшых у Эўропе Віленскі ўнівэрсытэт па спэцыяльнасьці “іхтыялёгія і лімналёгія”. Даволі рэдкая прафэсія, але мне падабаецца. Жанаты, жонка мая з Чарнігава. Скончыла той самы Віленскі ўнівэрсытэт (там мы й пазнаёміліся), яна эканаміст. Працую тут, у Нацыянальным Парку “Паазер’е”. Я – старэйшы навуковы супрацоўнік, займаюся іхтыяфаўнай і лімналёгіяй. Жонка працавала ў “Паазер’і” мэнэджэрам па турызму, а цяпер пакуль займаецца дзецьмі – нашай малодшай дачушцы паўтара, старэйшай – восем. Нацыянальны Парк “Паазер’е” зьяўляецца асобнай адміністратыўна-тэрытарыяльнай адзінкай і знаходзіцца пад “крылом” Нацыянальнай Акадэміі Навук БНР, таму зарабляю я вельмі нядрэнна – кантракт у мяне на трыццаць тысяч талераў у год. Хапае з гакам, каб утрымліваць жонку з двума дзецьмі, мець новенькі джып “Форд-мідл-310” выдатнай менскай зборкі і аплачваць усе страхоўкі, ня кажучы пра кватэру ў Дубраўцы на дзевяноста мэтраў. Пахвалюся: мы з жонкай ведаем на дваіх сем моваў, акрамя беларускай: я – польскую, нямецкую, крыху расейскую і літоўскую; жонка – расейскую, украінскую, ангельскую і іўрыт. Вось, здаецца, пра мяне і ўсё.\nНу, а Пятровіч – гэта Пятровіч, так яго завуць усе. Хударлявы, невялічкага росту і на выгляд няпэўнага ўзросту жвавы стары з маршчыністым, бы сушаны яблык, тварам. Такому можна даць і семдзесят, і дзевяноста. Жыве ён адзін у Ягадках у драўлянай хатцы бяз усякіх камунальных выгод, што ў наш час – вялікая рэдкасьць. У яго нават тэлевізара няма. Часам ён узгадвае пра нейкую сваю радню, пра ўнукаў. Але, прынамсі, за час маёй працы тут да яго ніколі ніхто ня прыяжджаў, ды й сам ён, здаецца, таксама нікуды ня выяжджаў. Наогул, ён ня любіць распавядаць пра сябе, а я ніколі і нікому лішніх пытаньняў не задаю, гэта мой жыцьцёвы прынцып. Я нават ня ведаў да ўчарашняга дня, колькі Пятровічу год. Магчыма, з-за маёй ненавязьлівасьці мы зь ім... ну, ня тое, што сябруем, надта ўжо рознага мы ўзросту, а проста ходзім разам на рыбалку, пасьля якой сядзім у якім-небудзь бары і нясьпешна пацягваем піва. Часьцей за ўсё мы бываем тут, у “Ягадцы”, бо Пятровічу так зручней – ён жыве непадалёк. Пятровіч – выдатны знаўца тутэйшых мясьцін і іх гісторыі. Напачатку маёй працы ў “Паазер’і” ён вельмі мне дапамагаў, ды й зараз дапамагае. У Парку восемдзесят азёр, назіраць за якімі – мой службовы абавязак, а ён дасканала ведае, здаецца, усе.\nАле вернемся да Малыша (тады ён яшчэ не называўся так, ён наогул ня меў імя). Як мы з Пятровічам і дамовіліся, у наступную суботу мы пайшлі на рыбалку. Я купіў дзьве ліцэнзіі на Крывое, хаця на гэта возера ліцэнзія даражэйшая, чым на іншыя. Але так запатрабаваў Пятровіч, сказаўшы:\n- Мы ж з табой дамовіліся, я табе нешта цікавае пакажу.\nНадвор’е стаяла якраз на акуня – ціхі, марозны ранак, дрэвы ўсе ў шэрані, сонейка зьзяе – хараство незвычайнае! Людзей на возеры ня было відаць – узімку адпачываючых і турыстаў наогул бывае мала, а мясцовыя, акрамя Пятровіча, рыбачыць на Крывое амаль ня ходзяць – ліцэнзія дарагая, а возера капрызнае, можаш нічога й не злавіць. Звычайна мы едзем на маім “Фордзе” куды-небудзь далей – на Бярозавае, ці нават на Янова. А тут пайшлі пехатою – ад Пятровічавага жытла да возера ўсяго з кілямэтр. Прыйшлі на возера, адыйшлі мэтраў за трыста ад берагу, Пятровіч спыніўся, агледзеўся, адшукваючы “запаветнае” месца па нейкіх арыентырах. Прасьвідравалі па пяць – шэсьць лунак, разматалі вуды. Глыбіня была мэтраў з дванаццаць. З паўгадзіны нічога ня брала, нарэшце Пятровіч напаўголаса прамовіў “Ёсьць!” – і праз якую хвіліну на лёдзе біўся кіляграмовы perca fluviatilis. Ён быў амаль чорнага колеру, папярэчныя палосы амаль ня выражаныя. Праз некалькі хвілін я таксама выцягнуў акуня, але крыху меншага і значна сьвятлейшага. Клявала хвілін дваццаць, ня больш, потым – як абрэзала. Пятровіч злавіў чатыры акуні, я – толькі два.\n- Пятровіч, а дзе ж твой фокус?, - запытаў я.\nПятровіч агледзеўся, прайшоў некалькі крокаў і дастаў з кішэня... компас. Я падумаў: “Хай бы ён яшчэ “джыпіэс” сюды прывалок, заблукаць баіцца, ці што?” Але Пятровіч трымаў у руках звычайны стары компас з магнітнай стрэлкай.\n- Глядзі, - сказаў ён і паклаў компас на лёд.\nЯ прысеў над компасам. Стрэлка чамусьці доўга мітусілася, быццам забылася, дзе поўнач. Потым заспакоілася і паказала некуды ў напрамку сонца. “Нічога сабе”, - падумаў я. “Там жа паўднёвы ўсход!”. Пятровіч перанёс компас мэтраў на дзесяць убок. Стрэлка пасьля няўпэўненых ваганьняў утаропілася на захад.\n- Ну, і як ты гэта патлумачыш, спадар навуковы супрацоўнік? Тут на дне гарушка невялікая. Вышынёй з паўмэтра, ня больш, а ўдоўж мэтраў пяць. Можаш узяць эхалот і праверыць, у цябе ж ёсьць. Акуні тут пастаянна таўкуцца, быццам ім тут нешта падабаецца. І сярод іх часам трапляюць чорныя, як галавешка. Хаця на клёў рэдка нарвесься, таму, апроч мяне, тут ніхто ня рыбачыць. Адыдзі крокаў на паўсотні – компас нармалёва паказвае. А з чаго гэта гарушка зроблена, гэта я ў цябе хачу спытацца. Можа, на дне іншаплянэтны карабель ляжыць?\nЯ, падумаўшы, выказаў здагадку, што карабель не карабель, а самалёт можа ляжаць. У вайну зьбілі. Пятровіч засьмяяўся:\n- Які самалёт, Франак? Біплян “Фарман” з сасновым каркасам ды крыламі з тканіны? Апошняя вайна больш за восемдзесят год, як скончылася!\n- Ня ведаю, Пятровіч”, - здаўся я. – Заўтра вазьму прыборы, прыеду, ды пагляджу, што тут такое. Але чаму нікому нічога не вядома пра гэтую анамалію?\n- А які дурань акрамя мяне пойдзе на возера з компасам? – слушна адказаў стары.\nНа наступны дзень я прыехаў на ўчарашняе месца узброены да зубоў – датчыкі, правады, эхалот, кампутар і ўсё астатняе. Прыехаў адзін, не сказаўшы начальству і калегам пра сапраўдную мэту – засьмяюць яшчэ, скажуць, што іншапланэцян паехаў шукаць разам зь Пятровічам. Мароз быў градусаў дзесяць, так што пакуль я прынёс апаратуру, разматаў усе правады, набурыў лунак, устанавіў датчыкі ды ўсё падключыў, рукі крыху задубелі. Адагрэўшы іх за пазухай, я прыступіў да вымярэньняў.\nПраз паўтары гадзіны пытаньняў у мяне не паменшала, а пабольшала.\nКалі верыць прыборам, на дне ляжаў намагнічаны “кавалачак” жалеза памерамі дзесяць на два і на тры мэтры і вагой тон сто пяцьдзесят – дзьвесьце, калі ня больш. Ляжаў ён пад нахілам градусаў пятнаццаць, угрузшы ледзь ня цалкам у дно. Выступаў адным канцом над узроўнем дна на паўмэтра, формай нагадваў чалавечае тулава з галавой, але бяз рук і ног. Ён крыху “фаніў” – узровень радыяцыі нязначна, усяго ў тры разы, перавышаў натуральны. Гэта было, магчыма, бэта-выпраменьваньне: ужо за мэтр ад аб’екту яно не рэгістравалася – відаць, паглыналася вадой. “Нічога сабе малыш”, - падумаў я.\nТады, бадай, і зьявілася назва “Малыш”.\nЯ нікому не расказаў пра знаходку. Вырашыў дачакацца летняга цяпла, каб, скарыстаўшыся аквалангам, памацаць Малыша рукамі, тое-сёе ўдакладніць, а можа, калі атрымаецца, і здабыць кавалачак рэчыва.\nУ канцы ліпеня ў мяне на стале ляжала флэшка з падводнымі фота- і кіназдымкамі і дадзенымі вымярэньняў, а таксама кавалачак Малыша памерам з мезены палец (колькі высілкаў спатрэбілася, каб яго здабыць!). Ён быў чорнага колеру, рознакаляровыя іскрынкі мігцелі на ім, калі я паварочваў яго пад сьвятлом лямпы ці на сонцы. На зрэзах ён адліваў сіньню нейкага незвычайнага сплаву з тымі ж іскрынкамі. Да яго “прыліпалі” сашчэпкі, іголкі, кнопкі ды й наогул уся жалезная драбяза.\nНеўзабаве, сустрэўшы Пятровіча, я сказаў яму, што хачу паехаць у Акадэмію Навук і паказаць усё гэта прафэсару Шушкевічу, бо незвычайную знаходку трэба дасьледаваць.\nТады Пятровіч мне й сказаў:\n- Ня лезь ты, Франак, у вялікае. Чорт яго ведае, што там такое, мо іншапланецяне бомбу якую падклалі ці згубілі. Як шандарахне – ад усіх гэтых гатэляў-матэляў-бараў адны аскалёпкі застануцца. Дзе мы тады з табой будзем піва піць, га?\nІ вось цяпер я амаль шкадую, што не паслухаў Пятровіча. Я сустрэўся з прафэсарам і перадаў яму “дасье” на Малыша.\nПраз тыдзень я атрымаў з Акадэміі Навук па і-мэйлу ліст. У ім паведамлялася, што мая знаходка – адкрыцьцё сусьветнага ўзроўню. Што гэта – жалезна-нікелевы метэарыт. Акрамя гэтых двух рэчываў, у ім утрымоўваецца яшчэ тры дзесяткі хімічных злучэньняў, элемэнтаў і ізатопаў. Што, калі меркаваць па яго памерах і хімічнаму складу, ён па масе прыкладна ў тры разы пераўзыходзіць знакаміты метэарыт Гоба з Паўднёва-Заходняй Афрыкі, які з 1920 года быў самым вялікім жалезным метэарытам, знойдзеным на Зямлі. І што ў бліжэйшы час у Нацыянальны парк “Паазер’е” будзе накіравана экспедыцыя НАН БНР.\nНа гэтым маё спакойнае жыцьцё скончылася.\nСпачатку, як заўсёды ў такіх выпадках, наляцелі журналісты. Якім толькі тэлеканалам і газэтам я не даваў інтэрвію – пачынаючы ад Першага Нацыянальнага і канчаючы лонданскімі “Evening News”, “The Daily Telegraph” і францускай “L’Humanite”. Я вытрымаў толькі тыдзень, а потым пайшоў да шэфа і сказаў, што хацеў бы ўзяць водпуск за свой кошт, таму што працаваць мне не даюць. Шэф даў мне два тыдні, але спачатку я павінен быў узгадніць усе пытаньні з навукоўцамі з НАН.\nКарацей кажучы, хутка я з сям’ёй быў у родным Беластоку.\nПершы, каго я сустрэў ля парога бацькоўскага дома, быў карэспандэнт газэты “Вячэрні Беласток”. Адкуль ён даведаўся, калі, куды і на чым я выехаў з “Паазер’я”, для мяне застаецца таямніцай. Я згадзіўся даць інтэрвію пры ўмове, што шустры “папарацы” нікому ня скажа пра мой прыезд і з артыкулам у газэце пакуль пачакае.\nНа шчасьце, больш мяне на Радзіме ўсюдыісныя мас-медыя ня турбавалі.\nКалі праз два тыдні я з сям’ёй вярнуўся зь Беластоку, то даведаўся, што навукоўцы вырашылі зьвярнуцца з прапановай да Ўраду падняць Малыша з дна возера і ўсталяваць у крытым павільёне непадалёк ад месца, дзе яго знайшлі. Гэта дазволіць, па-першае, прыцягнуць у краіну вельмі немалыя сродкі за кошт значнага павелічэньня колькасьці турыстаў. А па другое, вывучаць незвычайную знаходку на паверхні ўсё ж зручней, чым на дванаццацімэтровай глыбіні. Меркавалася аб’явіць тэндэр на пад’ём метэарыту сярод замежных кампаній. І, хутчэй за ўсё, кошт пад’ёму й усталяваньня метэарыту на вызначаным месцы будзе вельмі невялікім, бо кожны патэнцыяльны ўдзельнік тэндэру разумее: гэта ж якая рэкляма для фірмы!\nКалі ўпаў метэарыт – пакуль дакладна ня вызначана. Але некаторыя дадзеныя (напрыклад, адсутнасьць нават сьлядоў варонкі) гавораць за тое, што гэта адбылося падчас апошняга, Валдайскага ледавіковага перыяду, недзе паміж саракавым і трыццатым тысячагоддзямі да Новай эры. Малыш урэзаўся ў ледавік з хуткасьцю кілямэтраў дваццаць пяць у сэкунду, ня здолеўшы прабіць кілямэтровай таўшчыні лёд. Пра гэта ж сьведчыць напрамак озавых градаў вакол месца падзеньня метэарыту: іх малюнак нагадвае вялізнага павука, ці расколіны вакол кінутага ў шыбу камяня.\nДа знаходкі Малыша я можа тысячу разоў глядзеў на мапу Нацыянальнага Парку, ведаў дасканала ўсе озавыя грады – валападобныя ўзвышшы з пяску, гравію ды камянёў на месцах былых ледавіковых расколін, але чаму не задумаўся пра гэта павукападобнае іх разьмяшчэньне паблізу Крывога возера – не разумею...\n...Прайшло больш за пяць год. Астэроід падняла на высокі бераг возера ледзь не задарма вядомая ангельская фірма, назву якой, дзякуючы Малышу, сёньня ведаюць усе. Вага Малыша склала сто дзевяноста тры тоны. Цяпер ён ляжыць у круглым павільёне з цёмнага шкла і мэталу, які відаць за многа кілямэтраў, асабліва ўначы, калі запальваецца асьвятленьне. У мінулым, дзьве тысячы сёмым годзе, Нацыянальны Парк “Паазер’е” наведала пяць мільёнаў турыстаў са ўсяго сьвету. І гэта нягледзячы на значна вышэйшы, чым раней, кошт уезду на тэрыторыю Парку. Пабудавана адзінаццаць новых супэрсучасных гатэляў, у асноўным непасрэдна за межамі Нацыянальнага Парку. Найбольш “пашчасьціла” гаспадару гатэлю “Малінаўка”, недалёка ад якога “пасялілі” Малыша, – два новыя карпусы і невялічкі стары запоўненыя пад завязку ўвесь год.\nПрацаваць мне стала куды больш складана. Мы з жонкай думаем: а можа пераехаць куды небудзь у цішэйшае месца, хоць бы на Віленшчыну. І я, і мая жонка – мы вельмі любім цішыню і спакой, а ў Парку, дзякуючы Малышу, вельмі ўжо людна. Па сёньняшнім стане справаў тут, у “Паазер’і”, яшчэ можна было б жыць, але...\nАле днямі зьявілася яшчэ адна абставіна.\nУ нядзелю вечарам, шаснаццатага сакавіка, да мяне завітаў Пятровіч зь вялікім поліэтыленавым пакетам у руках.\n- На рыбе сёньня быў, на Крывым, на тым самым месцы. Глядзі, каго злавіў. Усе рукі мне жылкай парэзаў, з-зараза. Лёд дужа таўсты, ледзь выдраў яго, лунку прыйшлося расшыраць, бо не пралазіў.\nЯ зазірнуў у пакет. Там ляжаў вялізны гарбаты акунь кілаграмы на тры, я такога ніколі ня бачыў. Нейкая думка, пакуль не аформленая, пачала мяне непакоіць...\n- Слухай, Пятровіч, ён адзін табе сёньня трапіў? – спытаў я.\n- Не, яшчэ два ёсьць. Толькі меньшыя, да кілаграма. Але я сабе іх пакінуў, дома ляжаць.\n- Такія ж чорныя, як гэты? Каб мне як лускі крыху зь іх узяць, га? І з гэтага таксама?\n- Дык я ж табе яго прынёс, бяры, хай Наста твая запячэ яго ў духоўцы. А то нешта ты апошнім часам на рыбу ня ходзіш. А навошта табе луска? Там у мяне толькі адзін чорны, а другі сьвятлейшы.\nЯ, каб не пакрыўдзіць старога, не адмовіўся ад шчодрага дару і сказаў, што пра луску растлумачу потым.\nНа наступны дзень я дасьледаваў луску ў лабараторыі і не паверыў сабе самому. Кожнаму іхтыёлагу вядома, што акуні жывуць пятнаццаць, максімум сямнаццаць гадоў.\nУзятыя ўзоры лускі сьведчылі, што два чорныя акуні мелі ўзрост сорак пяць і дзевяноста сем гадоў. Я тройчы пералічыў на дысплэі кампутарнага мікраскопу гадавыя кольцы на лускавінах.\nВечарам у пятніцу, пасьля працы, я завітаў да Пятровіча, узброены замест нашага традыцыйнага піва бутэлькай “Берасьцейскага першаку”. Пятровіч, убачыўшы яе, здзіўлена хмыкнуў:\n- Ого! А што гэта ў нас за нагода такая? Ты ж, здаецца, моцнага ня п’еш?\n- Сёньня – п’ю. Будзем сьвяткаваць дзень тваіх народзінаў. А хочаш – Дзень Незалежнасьці, дзевяностыя ўгодкі.\n- Дык незалежнасьць быццам у аўторак, дваццаць пятага?\n- Ну, тады народзіны. Колькі табе год споўнілася, а, Пятровіч? Клянуся, я нікому не скажу, ты ж мяне ведаеш.\nПятровіч нейкую хвіліну пільна глядзеў мне ў вочы, потым уздыхнуў і сказаў:\n- Ну што ж, налівай.\nПраз дзьве гадзіны я ведаў усё. Ня дзіва, што Пятровіч пазьбягаў размоваў пра свой узрост. Я размаўляў з чалавекам, які вучыўся ў школе разам з Вацлавам Ластоўскім. Пятровіч у той час жыў разам з бацькамі ў Пагосьце, на міёршчыне. Калі стары сказаў мне пра гэта, я ашаломлена перапытаў:\n- Зь якім Ластоўскім?\n- Як гэта зь якім? З тым, якому помнік стаіць у Менску на плошчы Ластоўскага.\nКалі Пятровічу было шаснаццаць, сям’я пераехала сюды, ў Ягадкі.\nСтары расказаў мне, як ён стаяў у ачапленьні каля Казанскага Сабору ў Санкт-Пецярбургу падчас сьвяткаваньня трохсотых угодкаў Дома Раманавых (ён тады служыў у Расейскім войску, быў унтэр-афіцэрам). Ён удзельнічаў у Брусілаўскім прарыве. Пасьля Сусьветнай вайны нейкі час жыў у Вільні, потым у Менску. Быў знаёмы з Іванам і Антонам Луцкевічамі. Затым вярнуўся сюды, ажаніўся. У трыццаць чацьвертым, падчас узброенага канфлікту пад Ярцавам, быў мабілізаваны ў Беларускае Войска. Канфлікт, на шчасьце, так і ня перарос у нешта большае і страшнае. Расея не рашылася ўступіць у вайну з Балтыйскім Зьвязам, які ўключаў тады восем краін, у тым ліку й БНР. Так што Пятровіч, так ні разу й ня стрэліўшы, вярнуўся дадому і больш надоўга нікуды не ад’язжаў. Ня дзіва, што ў яго ня было сваякоў, акрамя ўнукаў, праўнукаў ды пра-праўнукаў, ды й тыя даўно разьехаліся й ці забыліся пра старога, ці наогул яго ня ведалі. Калі меркаваць па выгляду й стану здароўя Пятровіча, ён павінен пражыць яшчэ не адзін дзесятак гадоў. Акты аб яго нараджэньні, як належыць, даўно захоўваюцца ня ў мясцовым архіве, а здадзены ў архіў ваяводства ў Полацку. А ў пашпарце па недагляду нейкага чыноўніка стаіць памылковая дата нараджэньня, згодна зь якой Пятровіч ледзь не на паўвека маладзейшы. Такім чынам, ніхто, акрамя мяне, сапраўдны ўзрост старога ня ведае, ды ён і ня хоча, каб хто ведаў. А я ўрачыста паабяцаў Пятровічу, што буду пра гэта маўчаць.\nЯ ня стаў распавядаць Пятровічу пра незвычайны ўзрост злоўленых ім perca fifviatilis – можа, апошніх доўгажыхароў возера. Толькі спытаўся, у чым ён бачыць прычыну свайго ўласнага даўгалецьця. Пятровіч адказаў:\n- А хто ж яго ведае. Толькі я не адзін тут такі. Ты пахадзі па нашых могілках, калі ня быў. Паглядзі на даты народзінаў і сьмерці на камянях, тады ня будзеш дзівіцца. Можа, вада тут кругом якая асаблівая, жывая, а можа яшчэ што.\nАле асабіста я ўпэўнены, што тут не абыйшлося бяз Малыша. Хімічны склад, магнітнае поле, невялікае выпраменьваньне не да канца вызначанай прыроды, а можа яшчэ што, не рэгіструемае прыборамі, - усё гэта нейкім чынам узьдзейнічае на жыцьцядзейнасьць арганізмаў, якія ўступаюць у кантакт з астэроідам непасрэдна або ўскосна. Ва ўсякім разе пра гэта пакуль трэба маўчаць, а то тут такое пачнецца, што мусіш на самой справе зьехаць. Ды толькі доўга гэтае шыла ў мяшку не схаваеш.\nШкада, што я не паслухаў тады Пятровіча, хай бы ляжаў Малыш на дне возера да скону веку.\nВерасень 2007, Ушачы.


Нават гарадская мітусня цяперашняга жыцця не змагла істотна памяняць на Беларусі даўнішнюю традыцыю восеньскага ўшанавання памяці продкаў. Ну а на вёсцы яна засталася зусім нязменнай з пары майго дзяцінства, калі мы яшчэ непаўналетнімі назіралі, як у дарослых нечакана адыходзілі на другі план штодзённыя турботы, змяняўся выраз аблічча людзей, станавіўся больш задумлівы, урачысты, як і рухі, і нават гаворка...\nЛюдзі рыхтаваліся ўшанаваць тых, каго больш няма тут, але каго помняць, любяць, берагуць па ім памяць у сэрцы і душы. Згадвалі пра памерлых толькі добрае. Казалі, што чалавека, які пакінуў гэты свет, можна і трэба шанаваць ужо толькі таму, што ён тут быў і зведаў на сабе, што такое ёсць жыццё... Ну а калі ён яшчэ і пражыў тое жыццё прыстойна, то варта асабліва гэта азначыць...\nТрадыцыя ўшаноўваць продкаў ёсць у кожнага народу. І ва ўсіх ёсць свае адметнасці. Але што да беларускіх „Дзядоў”, то яны найбольш з усіх традыцый раскрываюць нацыянальны характар і менталітэт беларусаў. У гэтай традыцыі разам ужываюцца рэлігійны і свецкі характар, рытуальныя і духоўныя праявы, і яна аднолькава патрэбная як тым, хто ўжо пакінуў гэты свет, так і тым, хто знаходзіцца тут.\nНават „Вікіпедыя” па запыце на беларускае слова „Дзяды” піша, што гэта памінальныя дні ў народным календары беларусаў, а таксама ў насельніцтва, тэрыторыі якога прылягаюць да меж Беларусі. І пералічвае, што гэта Падляшша, (...)


Рэцэпты адвараў для пахудання - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Рэцэпты адвараў для пахудання\nМногія памылкова лічаць, што для зніжэння вагі неабходна садзіцца на строгую дыету або пачаць ўзмоцнена займацца спортам. Але мы забываемся, што самае галоўнае для здароўя і прыгажосці ўжо даўно нам дадзена прыродай.\nНапрыклад, у фармакалогіі ўжо даўно выкарыстоўваецца фітатэрапія для пахудання, або адвары траў для зніжэння вагі. Іх шмат.\nРазгледзім самыя вядомыя, самыя эфектыўныя, а таксама тыя, якія няцяжка прыгатаваць самім у хатніх умовах.\nПрынцып дзеяння адвара\nАсноўнае дзеянне такога похудательных адвара будзе ў тым, што гаючыя ўласцівасці траў будуць спрыяць выводзінам таксінаў і дзындраў з арганізма. А значыць, органы пачнуць працаваць у абноўленым, больш здаровым рэжыме. Акрамя таго, склады збораў для пахудання нярэдка ўключаюць у сябе мяту, мелісу, валяр’яну і іншыя расліны, якія дзейнічаюць на нервовую сістэму заспакаяльным чынам, аслабляючы яе.\nБо большасць нашых праблем - з-за стрэсу. мы прывыклі заядаць яго смачнай, сытнай і каларыйнай ежай, з-за чаго проста немагчыма не паправіцца у рэшце рэшт.\nРэцэпты народнай медыцыны дазволяць у кароткія тэрміны, без лішніх пакут, скінуць некалькі кілаграмаў ўжо за пару-Троках месяцаў. Прынцып дзеяння заснаваны на адным з трох складнікаў уласцівасцяў раслін:\nУсё гэта ўплывае непасрэдна на прычыну набору вагі, вось чаму скінуць вагу на травах, адварах з іх - больш чым рэальна. Шматлікія водгукі ў Інтэрнэце толькі пацвярджаюць гэта.\nСамыя папулярныя фігурныя рэцэпты рыхтуюць з імбіра, шыпшынніка, аўса і пятрушкі. Ёсць і іншыя травы, якія дапамагаюць схуднець, пра іх мы напішам пазней.\nАвёс для пахудання: адвар\nДадамо толькі, што проста прымаць гэты гаючы напой - мала. Каб кілаграмы раставалі на вачах, неабходна ўключыць гэты момант у цэлы комплекс мерапрыемстваў.\nпаменшыць колькасць шкодных прадуктаў у меню (пажадана наогул прыбраць)\nрыхтаваць на пару і варыць (не смажыць!)\nгародніны і садавіны ў рацыёне павінна быць не менш за 50%\nне з’яўляецца за 3-4 гадзіны да сну (а лепш 5:00 да адыходу ад працы)\nўключыць у рэжым дня любы спорт (фітнес ці хаця б шпацыр хуткім крокам)\nпіць больш чыстай вады (1-2 літра на працягу дня)\nзапісацца на масаж або апаратную касметалогію для пахудання\nматываваць сябе і радавацца жыццю!\nАдвар з насення лёну для пахудання\nГэтак жа сама, як і ў выпадку з аўсяным настоем, справа не павінна абмяжоўвацца толькі прыняццем яго некалькі разоў на дзень. Вядома, калі вы не зменіце нічога ў сваім жыцці, ён таксама вам дапаможа, але калі вы разлічваеце на страшэнны эфект, прычым, у кароткія тэрміны - то пара нешта сур’ёзна мяняць. А менавіта - пазбаўляцца ад старых (шкодных) звычак і прывыкаць да новых, карысным.\nІмбірны напой для пахудання\nІмбір - вельмі карысная расліна, і не толькі для таго, каб скінуць лішнія кілаграмы. яго нярэдка ўбачыш у складзе розных жиросжигающую гарбаты. Але і як самастойны жиросжигатель ён досыць эфектыўны, бо здольны выводзіць з арганізма лішнюю вадкасць і таксіны, паскорыць метабалізм і заглушыць пачуццё голаду.\nРыхтуюць імбірны адвар па-рознаму.\nХтосьці, папярэдне ачысціўшы, трэ яго на дробнай тарцы (пол чайнай лыжкі) і заліваем шклянкай стромкага кіпеню. Прымаць як чай можна піць з мёдам, за раз не варта выпіваць больш за 100 грам гэтага гаючага напою.\nІншыя аддаюць перавагу варыць корань імбіра. Невялікі карэньчык чысцяць, заліваюць літрам кіпеню і вараць у эмаляваным рондалі на павольным агні прыкладна 15 хвілін. Перш, чым прымаць яго, імбірны адвар павінен настаяцца на працягу 4-5 гадзін. Прымаць па паўшклянкі тры разы на дзень.\nАдвар з пятрушкі\nПятрушка - выдатнае расліна, дапамагае змагацца з ацёкамі. Таму калі ваша паўната абумоўлена тым, што вадкасць вельмі дрэнна выводзіцца з цела, варта паспрабаваць менавіта такі адвар.\nТолькі абавязкова папярэдне парайцеся з лекарам, інакш лішняя нагрузка на ныркі можа згуляць дрэнны жарт з аматарамі самалячэння і пахудання ў хатніх умовах.\nЯк прыгатаваць адвар з пятрушкі? Усё проста. Бярэм пучок свежай зеляніны, здрабняем, трохі прыціскаць, каб пайшоў сок. Заліваем атрыманую масу шклянкай стромкага кіпеню, ставім на вадзяную лазню. Там ён стаіць амаль паўгадзіны.\nПрымаць адвар з пятрушкі для пахудання трэба вельмі асцярожна, па 1-2 глоточку 4-5 раз у дзень.\nКалі шмат іншых траў, якія дапамагаюць у барацьбе з лішнімі сантыметрамі, пра іх наш сайт раскажа вам у наступныя артыкулах.\nЗбор траў для якія худнеюць:\nПапярэдні Тэкст Як прыгатаваць шашлык ў хатніх умовах\nНаступная Артыкул Лепшы ўзрост для замужжа - думку псіхолагаў і жанчын


Іван Шышкін: жывапіс і графіка - Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь\nІван Шышкін: жывапіс і графіка\n25 студзеня - 8 красавіка 2012 года\n25 студзеня 2012 года а 17-й гадзіне ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь у рамках музейнага праекта «Нашы калекцыі» адбудзецца адкрыццё выстаўкі «Іван Шышкін: жывапіс і графіка», прымеркаванай да 180-годдзя з дня нараджэння мастака.\nАдзін з карыфеяў рускага рэалістычнага пейзажа, аўтар эпічных палотнаў, вядомы жывапісец і таленавіты графік, Іван Іванавіч Шышкін увасобіў у сваіх палотнах ўяўленне пра моц, прыгажосць і веліч роднай прыроды.\nНа выстаўцы прадстаўлена 30 жывапісных і графічных твораў майстра. Нараўне з вялікімі палотнамі экспануюцца эцюды. Сярод графічных лістоў выстаўляюцца як арыгінальныя працы (малюнкі і акварэль), так і друкаваныя (афорты і літаграфіі).\nВыстаўка будзе працаваць да 9 красавіка (па 8 красавіка) 2012 года.


У Гародні пачаўся цыкл лекцый прысвечаных 100-годдзю БНР | Гарадзенская вясна\nУ Гародні пачаўся цыкл лекцый прысвечаных 100-годдзю БНР\nУ Гародні ў „Цэнтры гарадскога жыцця” пачаўся цыкл лекцый доктара гістарычных навук Алеся Смалянчука, які прысвечаны 100-годдзю Беларускай Народнай Рэспублікі. Першая лекцыя мела на мэце апавесці пра фармаванне беларускай нацыянальнай ідэі.\nЦяжкі шлях для беларусаў на шляху да нацыянальнай дзяржаўнасці быў цяжкі і рызыкоўны. У слухачоў гісторыя няўдач і пошукаў нацыянальнай ідэі выклікала эмоцыі, рэплікі і пытанні:\n– Лекцыя вельмі цікавая, увогуле Алесь Смалянчук мне вельмі падабаецца, як лектар, як гісторык. Першая лекцыя, я з цікавасцю прыйшла, вельмі хацела паслухаць менавіта на гэтую тэму, якая была заяўлена. Беларусы ўвесь час каяцца і кажуць, што яны такія нягеглыя і г. д. Насамрэч мне падаецца, што гэта няправільна, так нельга рабіць. Праўда, яна правільная, праўду трэба расказваць, але ведаць нейкія межы.\nУ выступе Алесь Смалянчук расказаў пра дынаміку развіцця нацыянальнай ідэі канца 19-га і пачатку 20-га ст. Што нацыянальным дзеячам даводзілася шукаць зручнай беларускай ідэі, каб даць ёй развіцца да ідэі масавай. Таму яны былі і сацыялістамі, хрысціянскімі дэмакратамі і краёўцамі. Увогуле вынікамі першай лекцыі прафесар задаволены:\n– Уражанні самыя добрыя, бо шмат зацікаўленых вачэй, людзям сапраўды цікава, уважліва слухаюць, здаецца ўсё прайшло вельмі добра. Хацелася нагадаць пра тыя падзеі, якія адбываліся 100 гадоў таму, паказаць намаганні беларускіх дзеячоў, як ідэя беларускай дзяржаўнасці і змагання за яе паўстала. Гэта спроба на гістарычным матэрыяле паразважаць пра сённяшні і заўтрашні дзень Беларусі.\nНаступная лекцыя з цыклу пройдзе 19-га студзеня, і будзе прысвечана айцам БНР ды іх лёсу. Пачатак лекцыі а 18-30.