Захапляльныя спосабы развіцця дробнай маторыкіАдукацыйная прастора\nЗахапляльныя спосабы развіцця дробнай маторыкі\nРазвіццё дробнай маторыкі цесна звязана з развіццём маўлення ў раннім узросце. Гэта тлумачыцца тым, што ўчасткі мозга, якія адказваюць за развіццё маўлення і рухі пальцаў, знаходзяцца побач. Развіваючы дробную маторыку ў дзяцей, мы стымулюем развіццё маўлення. Пры выкананні дробных рухаў пальцамі рук у кару галаўнога мозга паступаюць сігналы, што актывізуюць клеткі мозга, якія адказваюць за фарміраванне маўлення дзіцяці. Вось чаму трэба пачынаць займацца развіццём дробнай маторыкі з самага ранняга ўзросту.\nАле чамусьці мала хто задумваецца, што працэсу ўдасканалення дробнай маторыкі неабходна ўдзяляць увагу і пасля таго, як дзіця загаварыла. Бо ад таго, наколькі спрытнымі і жвавымі да 5—6 гадоў стануць яго пальчыкі, залежаць поспехі ў навучанні.\nЯ працую з дзецьмі ранняга ўзросту і, усведамляючы важнасць развіцця дробнай маторыкі, праводжу з малышамі паглыбленую работу ў гэтым напрамку.\nНа сваіх занятках выкарыстоўваю цікавыя спосабы развіцця дробнай маторыкі. Пальчыкавая гімнастыка, гульні з пластылінам, каменьчыкамі і гарошынамі, гульні з гузікамі і шнуроўкай — усе гэтыя заняткі дапамагаюць дзіцяці навучыцца быць сапраўдным гаспадаром сваіх далонек і дзесяці пальчыкаў, здзяйсняць складаныя маніпуляцыі з прадметамі, а значыць, падняцца яшчэ на адну прыступку крутой лесвіцы, якая вядзе да вяршынь ведаў і ўменняў. З чаго ж пачаць гэтае няпростае ўзыходжанне?\nЗ пальчыкавай гімнастыкі\nПа-першае, гэта патрабуе мінімум часавых затрат і зусім не прадугледжвае нейкіх дадатковых інструментаў, акрамя ручак малыша. Па-другое, пальчыкавай гімнастыкай можна займацца з самымі маленькімі дзецьмі. І, па-трэцяе, малышам яна вельмі падабаецца — яны з задавальненнем паўтараюць за мной усе рухі і словы, так што наша мэта — развіццё дробнай маторыкі — дасягаецца без асаблівых намаганняў.\nСутнасць гімнастыкі ў тым, каб навучыць дзіця з дапамогай пальцаў паказваць нейкія прадметы або жывыя істоты. Пры гэтым усе рухі пальцаў павінны тлумачыцца малышу. Гэта дапамагае дзіцяці разабрацца з паняццямі “зверху”, “знізу”, “правы”, “левы”.\nВыкарыстоўваю наступныя статыстычныя практыкаванні:\n“Каза”. Выцягнуць наперад указальны палец і мезенец. Пры гэтым сярэдні і безыменны пальцы прыціснуты вялікім пальцам да далоні (2—3 разы пад лічэнне да 10).\n“Заяц”. Выцягнуты ўверх сярэдні і ўказальны пальцы. Пры гэтым мезенец і безыменны пальцы прыціснуць вялікім пальцам да далоні (3 разы пад лічэнне да 10).\nСіла тонусу. “Сцісні мае далоні так моцна, як моцна ты любіш мяне”.\nГэта цікавая дыдактычная гульня, якая стымулюе развіццё дробнай маторыкі, знаёміць дзіця з паняццямі “форма”, “колер”, “памер”, дапамагае развіваць прасторавае ўспрыманне, развівае ўяўленне, памяць, мысленне і ўвагу, дапамагае развіваць слоўнікавы запас і актывізуе маўленчыя функцыі, фарміруе творчыя здольнасці і артыстычныя ўменні, знаёміць з элементарнымі матэматычнымі паняццямі.\nДля развіцця дробнай маторыкі рукі на занятках выкарыстоўваю разнастайныя стымулюючыя матэрыялы. Напрыклад:\nГатуем “шакалад з арэхамі” — утыкаем сухі гарох у карычневы брусок пластыліну.\nРобім “чупа-чупс” — качаем шарыкі з пластыліну, устаўляем у іх ватныя палачкі, папярэдне зняўшы з іх вату.\n“Саджаем градкі” — утыкаем у брускі пластыліну розныя крупы: гарох— саджаем “рэпку”, фасолю — саджаем “бульбу”, мазаіку розных колераў — “памідоры, моркву, агуркі” і г.д.\nПацеркі для мамы — выраб пацерак з макароны розный формы, якія нанізваюцца на тоўстую вяроўку.\n“Пірамідкі з сушак” — нанізванне сушак на аловак.\nПлямкі — на любую выяву, дзе павінны быць плямкі (жырафа, божая кароўка, далмацінец), дзіця прыклейвае кавалачкі пластыліну. У канцы гульні можна пералічыць прыклееныя плямкі.\nЗ агульнай талерачкі, у якую насыпаны макарона, фасоля, раскласці змесціва ў дзве розныя шклянкі. Пагрымець і не рассыпаць. Перасыпаць у бутэлечку, адкруціць накрыўку, закруціць. Пагрымець ціха і гучна, хутка і павольна. Пастукаць бутэлечкай па паверхні стала.\nРабіць “бутэрброды” з губак для мыцця посуду.\nРаскладанне гароху ў залежнасці ад колеру на рознакаляровыя сподкі.\nМасаж рук грэцкім арэхам.\nПрактыкаванні з прышчэпкамі. Бяром прышчэпкі для бялізны і прышчапляем пазногцевыя фалангі пальцаў (акрамя вялікага) на кожны склад. Прышчэпкі павінны быць не тугія, каб не пашкодзіць пальчыкі дзяцей.\n“Рознакаляровыя прышчэпкі”. Сутнасць гульні ў тым, каб навучыць дзіця самастойна прымацоўваць прышчэпкі да сілуэтаў.\n“Моцныя далонькі”. Дзіця сціскае гумовыя цацкі. Лепш за ўсё — гумовы вожык, таму што калючкі ўздзейнічаюць як масажор.\nМазаіка. Спачатку трэба выкладваць простыя фігуры (дарожкі, кветкі, квадрацікі), а потым пераходзіць да больш складаных (домікі, машынкі, елачкі).\nКанструктар. Велічыня дэталей і складанасць канструкцыі залежаць ад узросту малыша: пачынаць трэба з самых буйных дэталей і з самых простых канструкцый, напрыклад, з пабудовы вежкі.\n“Чароўны паднос”. На паднос тонкім пластом насыпаю манну і праводжу пальчыкам дзіцяці па крупах. Потым паказваю дзіцяці, як маляваць розныя фігуры. Ва ўзросце 2—3 гадоў можна маляваць лічбы і літары.\nПрактыкаванне з круглай шчоткай для валасоў. Бяром круглую шчотку для валасоў. Качаем шчотку паміж далонямі, прыгаворваючы:\n“У сосны, у пихты, у ёлки,\nПрактыкаванні з гузікамі. Падбіраем гузікі рознага колеру і памеру. Спачатку выкладаем малюнак самі, потым просім малышоў зрабіць тое ж самастойна. Пасля таго як дзеці навучацца выконваць заданне самастойна, прапануем ім прыдумваць свае варыянты малюнкаў. З мазаікі з гузікаў можна скласці матылька, снегавічка, мячыкі, пацеркі і г.д.\nМасаж кісцей рук, які спрыяе зняццю напружання, трывожнасці.\nКалі рухі кісці сталі ўпэўненымі, дакладнымі, можна пераходзіць да наступнага этапу, накіраванага на развіццё розных тыпаў захоплівання (кулаком, трыма пальцамі), уменне выконваць розныя дзеянні пальцамі (расстаўляць, сціскаць пальцы, выдзяляць адзін палец). Адпрацоўваецца ўзгодненая работа абедзвюх рук дзяцей з дапамогай гульняў з выкарыстаннем пальчыкавага басейна (“Схавай рукі”, “Знайдзі цацку”), пальчыкавай гімнастыкі з маўленчым суправаджэннем, гульняў з пяском, дапаможніка “Сартавальнік”, трэнажораў з коркамі, сюжэтна-ролевых гульняў, працоўнай дзейнасці, гульняў з магнітамі, практыкаванняў на праштурхоўванне, практыкаванняў на шнуроўку, практыкаванняў з вадой.\nВыкарыстоўваючы цікавасць малышоў да гульняў з вадой, праводжу такія практыкаванні: “Вылаві з вады” (дзіцяці прапануецца вылавіць сітам цацку, якая плавае), “Не разлівай” (пераліванне вады), “Што на дне?” (неабходна знайсці на дне каменьчыкі і іншыя рэчы, якія тонуць) і г.д.\nТакім чынам, адбываецца актыўная трэніроўка пальцаў, якая неабходна для гульні “Люстрана-пясочнае царства”. У ёй выкарыстоўваю не толькі пясок, але і муку, соль, асабліва для адлюстравання зімовых гісторый. Для гульні бярэцца каробка, на дне якой ляжыць люстэрка і насыпана мука. Дзеці пальчыкам водзяць па муцэ, рассыпанай на люстэрку. Пры гэтым яны бачаць свой адбітак, што вельмі радуе іх. Выкарыстанне гэтага прыёму спрыяе ўзбагачэнню слоўнікавага запасу дзяцей, развіццю звязнага маўлення, у тым ліку творчага расказвання.\nДля ўдасканалення тонкіх рухаў кісці выкарыстоўваю дапаможнік “Сартавальнік”. З ім праводзіцца некалькі варыянтаў практыкаванняў: раскласці пальчыкамі пацеркі ў ячэйкі палітры, рассартаваць дробную садавіну-агародніну па кантэйнерах патрэбнага колеру (“Збяры ўраджай”), раскласці шчыпцамі для цукру каляровыя прадметы (ракавінкі, каменьчыкі, пацеркі) у ёмістасці патрэбнага колеру, перабраць гузікі, адбіраючы патрэбныя па колеры або памеры, і г.д.\nРазвіццё тактыльных адчуванняў пальцаў рук праводжу з дапамогай гульняў і масажу з прыродным і падручным матэрыялам, пальчыкавых гульняў, практыкаванняў у пальчыкавым басейне, гульняў з пяском і вадой. Таксама выкарыстоўваю дапаможнік “Тактыльныя далонькі” — дзіцяці прапаноўваецца абмацаць кожны ўзор тканіны, потым знайсці такі ж. Вызначыўшы навобмацак розныя віды тканін, дашкольнікі характарызуюць свае адчуванні і суадносяць узор тканін з прадметам. Выкарыстоўваю і прыём, які развівае тонкую адчувальнасць пальцаў, — прапаноўваю знайсці схаваныя ў цеста гарох, рыс, проса (гульня “Знойдзем корм для птушак”).\nВыбіраючы метады развіцця ў дзіцяці дробнай маторыкі рук, рэкамендую звяртаць увагу на ўзрост і схільнасці да таго ці іншага віду дзейнасці.\nпедагог-псіхолаг ясляў-сада № 24 Салігорска.\nдробная маторыка педагог-псіхолаг Салігорск яслі-сад № 24\nЗ тегами: дробная маторыка педагог-псіхолаг Салігорск яслі-сад № 24\nПапярэдняя: Не даць прайсці міма прызвання\nНаступная: Прафарыентацыйная сустрэча


Реферат - Старажытнае грамадства на тэрыторыіі Беларусі - История\nРеферат: Старажытнае грамадства на тэрыторыіі Беларусі\nМіністерстваадукацыіі рэспублікі Беларусь\nВобласць паміж Паднапроўем і арэалам свідэрскай культуры займалі плямены з мікралітычнымі вырабамі (Буразь, Хільчыцы Жыткавіцкага, Міраслаўка Бярэзінскага, Ляскавічы, Дарашэвічы Петрыкаўскага, Белая Сарока Нараўлянскага, Ломыш, Масаны, Краснаселле Хойніцкага, Стаўбун Веткаўскага раенаў). Падобных стаянак выяўлена каля 15.\nПачатак яе вызначаецца па-розаму —з распаўсюджання шліхтаваных прылад працы, керамічнай вытворчасці, архаічнага земляробства і жывелагадоўлі. Больш мэтазгодна адлічваць пачатак неаліту ў лясной паласе Еўропы з часоў, калі прысвоцваючая гаспадарка дасягнула максімальнага развіцця. Людзі атрымоўвалі ежы больш, чым неабходна, і таму маглі нарыхтоўваць яе ў запас. Вялікі здабытак чалавека — вольны час — выкарастоўваўся для далейшага удасканалення гаспадаркі побыту і развіцця культуры. Ен навучыўся вырабляць абпальваць гліняны посуд — гэта другая адметная рыса эпохі.\nДа канца эпохі неаліту на тэрыторыіі Беларусі жыло каля 5-6 тысяч — у сярэднім па 10 – 40 чалавек на кожнай з 200 адначасова існаваўшых стаянак (1 чалавек на 30 км2 ). Трэба падкрэсліць, што былі заселены толькі рачныя даліны больш-менш вялікіх рэк, у пэўных, найбольш зручных мясцінах. На тэрыторыі Беларусі арэалы культур у асноўным супадалі з басейнамі рэк Заходняй Дзвіны(нарвенская), Дняпра (верхнедняпроўская). Прыпяцкае палессе падзялілі дзве культуры — неманская і днепра-данецкая.\nНеалітычныя плямены падзяліліся паміж сабой. Гаспадарка адных, хаця і заставалася прысвойваючай, зрабілася высокаспецыялязаванай, засноўвалася на развітым рыбалоўстве. Другія распачалі пераход да прымітыўнага земляробства. На гэтай аснове паглыбляўся буйны грамадскі падзел працы. Усе больш разгортваўся абмен паміж абшчынамі, родамі і нават пляменамі. Нягледзячы на ўсе гаспадарчыя дасягненні і ўдасканаленне сродкаў вытворчасці, прадукцыйнасць працы заставалася недастатковай для таго, каб сям’я магла здабываць сабе ўсе неабходнае. Па-ранейшаму большую частку прадуктаў давалі калектыўныя формы рыбалоўства і палявання. Сям’я магла ашчаджаць нейкую маемасць, ствараць запасы. Тым самым яна паслабляла сваю залежнасць ад абшчыны, рабілася больш трывалай.\nУ народднай культуры беларусаў захаваліся некаторыя ўяўленні, характэрныя для мацярынска-родавага ладу, татэмізму. Многа стражытных рысаў у “каравацным” вясельным абрадзе. Значную ролю адыгрываюць жывелы — дзеючыя асобы фальклору: пярэваратні, буслы, мядзведзі… Вытокі геамітрычных арнаментаў легка прасачыць сярод узораў неалітычнага посуду.\nРазгледжаная вышэй эпоха старажытнага грамадства ў гісторыі Беларусі змяняецца, як і ў краінах Заходняй і Сярэдняй Еўропы, сярэднявеччам, якое мае свой ранні перыяд. У сваю чаргу беларускае ранняе сярэднявечча падзяляецца на два этапы: балцка-славянскі, калі славяне рассялялі на землях сярод балціх абарыгенаў, і полацкі. У полацкі перыяд у гісторыіі Беларусі адбываўся пераход да класавага грамадства і Полацкае княства з’ўлялася вытокам беларускай дзяржаўнасці.\n1. Нарысы гісторыі Беларусі. У 2-х частках — Мн. 1994г., частка 1.\n2. Гісторыя Беларусі. У 2-х частках. Пад рэдакцыяй Я.К. Новіка, П.С. Марцуля.


Памяці Раві Шанкара | Новы Час\nПамяці Раві Шанкара\nУ клініцы Сан-Дыега 11 снежня 2012 года на 92 годзе жыцця памёр выдатны сітарыст-імправізатар Раві Шанкар.\nШанкар зрабіўся першым музыкам ХХ стагоддзя, які перакінуў масток паміж усходняй і заходняй культурамі. Невыпадкова славуты “бітл Джордж Харысан, як адзначае сёння брытанская “Guardian, называў яго “хросным бацькам музыкі свету.\nНазваны ў “Кнізе рэкордаў Гінэса уладальнікам самай працяглай прафесійнай міжнароднай кар’еры ў свеце, Шанкар яшчэ ў 2002 годзе атрымаў свой апошні Грэмі за альбом Full Circle / Канцэрт у Карнегі-холе (2000 год). А далучацца да прапаганды класічнай індыйскай музыкі – а таксама танца – ён пачаў, цяжка ўявіць, яшчэ праз індыйскі праект знакамітай балерыны Ганны Паўлавай, здзейснены ёю разам са старэйшым братам Раві Удаем на мяжы 1930-1931 гадоў у Парыжы. З яго ўзнікла трупа Удая Шанкара, якая падчас еўрапейскіх гастроляў танчыла ў суправаджэнні дзясяткаў індыйскіх інструментаў – сітара, сарангі, сароду і духавых. Тады Раві пазнаёміўся з еўрапейскай культурай і здзейсніўся як сітарыст. Памятаеце, вакол гісторыі з “чароўным сітарам круціцца апавяданне ў гучным фільме “Мулен Руж (2002 год), які адрадзіў на пачатку ХХІ стагоддзя жанр мюзікла ў кінематографе? Чароўны сітар Шанкара, у сваю чаргу, упрыгожыў музыку шматлікіх калектываў у свеце, ад класічных да сучасных, новай гукавай палітрай са скарбонкі старой індыйскай культуры.\nЗапал да традыцыйнай музыкі Індыі Шанкара пачаўся ў яго родным горадзе Бенарэсе (Варанасі), свяшчэнным месцы індуістаў, калі ён упершыню пачуў ведычныя спевы, і быў падтрыманы бацькам, даследчыкам санскрыта. Вывучаючы выканаўчае майстэрства ад прадстаўнікоў дынастыі, што цягнулася ад прыдворных майстроў імператараў Вялікіх Маголаў ХІХ стагоддзя, Шанкар увасабляў чароўную поліфанію індыйскай спадчыны ў свае творы для новага нацыянальнага кіно і балета ў 1940-я. У тым ліку ў 1946-1947 гады для балета “Адкрыццё Індыі па аднайменнай кнізе Джавахарлала Неру.\nСвой уплыў на заходні музычны свет магічны сітар Шанкара здзейсніў найперш дзякуючы шчасліваму знаёмству ў Англіі ў 1966 годзе Раві з Джорджам Харысанам, калі Раві ўжо некалькі год займаўся эксперыментамі ў імправізацыйным спалучэнні джазавай і класічнай індыйскай музыкі. (гл.: http://www.guardian.co.uk/music/video/2012/dec/12/ravi-shankar-india-sitar-dies-video). У той жа год Харысан прайшоў ў Індыі паглыблены курс выканання на сітары, захапіўшыся культурай краіны і рухам Крышна. Крышнаіцкія тэмы і гучанне сітара выкарыстаны ў лепшых постбітлоўскіх альбомах Харысана: All Things Must Pass (1970 год) і Living in the Material World (1973 год). Песню з апошняга “Gowinda можна паслухаць тут http://www.youtube.com/watch?v=B46rjU_q_cM\nПазней былі выступ Раві Шанкара на культавым фестывалі заходняй музыкі ў ЗША Вудсток (1969 год), яго ўдзел у першым у свеце буйным дабрачынным праекце, арганізаваным Харысанам – “Канцэрце для Бангладэш у Нью-Ёркскім Мэдысан Сквер Гардэне ў 1971 годзе.\nПрыйшло сусветная прызнанне: Шанкар тройчы атрымліваў Грэмі, яго абралі сябрам Амерыканскай акадэміі музыкі і мастацтва, ён зблізіўся і запісаў тры альбомы з Іегудзі Менухінам. Няшмат у свеце музыкаў, якія, пераадольваючы разрывы геаграфічных адлегласцяў, культур, расаў і пакаленняў, маглі быць блізкія і “Бітлз, і класіцы Менухіна. Музычная школа Шанкара з 1970-х працавала адначасова ў Лос-Анджэлесе і Бамбеі. Затым, як увасабленне мары маэстра пра навучанне класічнай індыйскай музыцы, у Нью-Дэлі ўзнік Інстытут музыкі і выканаўчага майстэрства Раві Шанкара.\nЧароўны талент Шанкара не перасёкся і ў сям’і: густоўна адукаваная ім дачка ад другога шлюбу Анушка – вядомы ў ЗША кампазітар і сітарыст.


02 люты 2011, 08:51\nКіраўнік Берасьцейскай абласной арганізацыі Свабоднага прафсаюзу беларускага Валянцін Лазарэнкаў паведаміў: прафсаюз дамаўляецца з украінскім калегамі, што зь Беларусі ўлетку змогуць адпачыць тысячы чалавек на Чорным моры. Украінскія прафсаюзы зрабілі такую прапанову празь месяц пасьля прэзыдэнцкіх выбараў у Беларусі:\nКалі нам Украіна прапануе такія магчымасьці праз свае прафсаюзы, гэта і ёсьць тое, што мы называем салідарнасьцю...\n“Вынікі выбараў, абмеркаваньне санкцыяў супраць беларускага рэжыму стала прычынай прапановы ўкраінскіх прафсаюзаў узяць на адпачынак беларускіх грамадзянаў. Таму мяркую, што калі нам Украіна прапануе такія магчымасьці праз свае прафсаюзы, то гэта і ёсьць тое, што мы называем салідарнасьцю. Прычым салідарнасьцю ня толькі з прафсаюзамі, але і зь беларускай грамадзянскай супольнасьцю”.\nПуцёўкі будуць прапанаваныя найперш тым, хто пацярпеў ад палітычнага перасьледу ў краіне, кажа Валянцін Лазарэнкаў:\n“Зразумела, што найперш будуць запрошаныя тыя, хто пацярпеў ад рэжыму. Пакуль дакладна невядома, але магчыма, што нам ставіліся і іншыя ўмовы. Увогуле мы раней ня ставілі пытаньня пра супрацоўніцтва ў такіх кірунках з прафзьвязамі Ўкраіны. А цяпер яны самі прапанавалі”.\nБерасьцейская абласная арганізацыя АГП вырашае пытаньне далейшага навучаньня былой студэнткі факультэту замежных моваў Берасьцейскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту Аліны Літвінчук у замежжы. Аліну выключылі з унівэрсытэту, як яна лічыць, з палітычных матываў, гаворыць актывіст АГП Уладзімер Вуек:\n“Мы цяпер разглядаем магчымасьці ўладкаваньня Аліны за мяжой. Накіраваны некалькі лістоў. Пакуль складана сказаць, куды яе зможам уладкаваць. Але тое, што гэтае пытаньне будзе вырашана, гэта адназначна”.\nІншыя апазыцыйныя арганізацыі і партыі таксама вядуць працу для падтрыманьня тых, у каго была канфіскаваная падчас ператрусаў аргтэхніка.


Пяро зязюлі падніму\nСпампаваць 86.87 Kb.\nПамер 86.87 Kb.\nНаколькі твае паэтычныя светаадчуванні звязаны з дзіцячымі ці юнацкімі ўражаннямі І ці паўплываў свет твайго маленства на тэматыку першых тваіх твораў\nА ты не мог бы падзяліцца сакрэтам, як нараджаюцца твае вершы\nІ як часта наведвае Муза\nПроста містыка нейкая...\nСкажы, а каб не бачыў на свае вочы ўсяго, што здарылася, ці напісалася б такая паэма\nЦалкам з табой згодны. А зараз, калі ты не супраць, давай паразважаем пра сучасны стан беларускай літаратуры. Як бы ты яго ахарактарызаваў І ці быў непазбежны раскол у пісьменніцкай арганізацыі\nКалі меркаваць па тваіх вершах, ты паэт традыцыйны. А вось некаторыя з літаратараў, асабліва маладыя, сцвярджаюць, што сапраўдная паэзія не можа быць рыфмаванай.\nТвая папярэдняя сумесная з М.Барздыкам кніга “Нетры” на Міжнародным кірмашы ў Франкфурце-на-Майне 2005 года атрымала высокую ацэнку і ўвайшла ў лік ста найлепшых кніг свету. Ці чакаў такога выніку\nНеяк Віктар Ярац падзяліў усіх паэтаў па ступені таленту, пры гэтым не забыўшы і пра сябе. Не памятаю, якое месца ў той “класіфікацыі” адвёў ён табе. А ты сам як лічыш\nБыць пісьменнікам – гэта прэстыжна\nТвой сын таксама піша вершы, мае ўласную кніжку. Не баішся, што ён абгоніць бацьку\nШто найперш хвалюе цябе сёння як паэта і чалавека\nЯк бы ты закончыў фразу: “Шчасце – гэта...”\nУ красавіку табе спаўняецца 55 гадоў. Ці ёсць яшчэ “порах у парахаўніцах” Ці здольны здзівіць свет\nДзякуй за размову. Хай задуманае спраўдзіцца!\n“Пяро зязюлі падніму...”\n(Гутарка з паэтам Міхасём Башлаковым)\nЯшчэ ў школе. Памятаю, неяк на летніх канікулах (я скончыў тады пяты клас) мой старэйшы брат Анатоль прынёс ад сябра томік паэзіі А.К.Талстога. Я быў настолькі ўражаны прастатой, шчырасцю і народным гумарам ягоных радкоў, што мне ў той жа дзень захацелася напісаць нешта падобнае. Напэўна, захапленне літаратурай пачалося менавіта тады. У шостым класе я спрабаваў пісаць апавяданні, у сёмым і восьмым – байкі. Затым былі допісы аб школьным жыцці ў раённую і абласную газеты, і, нарэшце, разам з закаханасцю прыйшлі да мяне і вершы. У студзені 1968 года ў гомельскай раённай газеце “Маяк” быў надрукаваны мой верш “Раўчук”. Вось так раўчук, што струменіцца недзе там за маёй роднай вёскай і паклікаў мяне ў краіну Паэзію.\nНаколькі твае паэтычныя светаадчуванні звязаны з дзіцячымі ці юнацкімі ўражаннямі? І ці паўплываў свет твайго маленства на тэматыку першых тваіх твораў?\nУсе першыя мае вершы, ды і студэнцкіх гадоў таксама, тэматычна выцякаюць з майго маленства. І гэта зразумела, бо жыў і выхоўваўся на прыродзе. Я нарадзіўся ў невялікім пасёлку Станцыя Церуха. Гэта калі ехаць па чыгунцы з Гомеля на Чарнігаў. Апошняя беларуская станцыя на мяжы з Украінай. Мясціны прыгожыя, ягадна-грыбныя. Лес усюды: насупраць хаты, за агародам, ажно да самага Гомеля. Уражанняў было шмат. Таму і пісаў аб тым, што бачыў і што было мне вельмі блізкім.\nА ты не мог бы падзяліцца сакрэтам, як нараджаюцца твае вершы?\nШчыра кажучы, я і сам не ведаю, як яны нараджаюцца. Нібы лагодны летні ветрык, спачатку з’яўляецца мелодыя, пэўная інтанацыя, якая зачароўвае цябе. Ты ўвесь у палоне гэтай музыкі. І раптам невядома адкуль прыходзяць словы, радкі. Я ніколі не ведаю, якім будзе мой першы радок ці другі, як не ведаю, якімі словамі закончыцца верш. Аднаму Богу вядома, як гэта адбываецца. А паколькі я з дзяцінства вельмі люблю лес, люблю дарогі, то свае вершы пішу, у асноўным, на прыродзе. Крочыш недзе каля Лельчыц ці Гомеля пясчанай лясной дарогай. Шумяць, гамоняць над табой высокія стромкія сосны. Шчабечуць, спяваюць птушкі. Ціша і спакой. І гэтак хораша на душы. І раптам на дарогу перад табой павольна апускаецца птушынае пяро. Як не падняць яго? Разам з пяром на далоню кладуцца няхітрыя радкі: “Пяро зязюлі падніму, як лёс Айчыны...”\nІ як часта наведвае Муза?\nМуза, як амаль кожная жанчына, вельмі капрызная і патрабуе шмат увагі і самааддачы: сілы, энергіі, часу – чаго, на вялікі жаль, не заўсёды хапае, асабліва ў гэтай вечнай гарадской мітусні і бясконцых нейкіх клопатах. Таму я і люблю пісаць вершы на прыродзе, калі нішто не адцягвае тваю ўвагу, нішто не перашкаджае.\n– У тваёй творчасці значнае месца займае чарнобыльская тэма. Яна дамінуе як у зборніку “Пяро зязюлі падніму”, так і ў сумеснай з мастаком Міхасём Барздыкам кнізе “Палын”, якая нядаўна выйшла ў свет. Як я разумею, гэта невыпадкова?\nТак, невыпадкова. Калі адбылася аварыя на Чарнобыльскай АЭС, не раздумваючы, я адразу кінуўся ў гушчыню тых падзей. Шмат ездзіў. Сустракаўся з людзьмі. Выступаў. На сенажацях, палявых станах, зернетаках, фермах, у школах, клубах, бібліятэках, бальніцах. Больш за 2000 літаратурных выступленняў толькі ў раёнах, якія найбольш пацярпелі ад чарнобыльскай катастрофы. Гэта ўжо потым многія тыя вёскі, дзе давялося мне выступаць, былі поўнасцю адселены і перасталі існаваць. Вось тады, падчас паездак, я і пачаў пісаць сваю чарнобыльскую паэму “Лілея на цёмнай вадзе”. Суровая рэчаіснасць са слязьмі, болем, роспаччу, адчаем не давала спакою. Сустрэчы, размовы, назіранні адгукаліся паэтычнымі радкамі. Памятаю, адна жанчына расказвала, як незадоўга да чарнобыльская трагедыі ў іхнім калодзежы нечакана знікла вада. Прапала і ўсё. А ўночы ёй прысніўся сон: вялізная чорная птушка лётае над вёскай і сполашна крычыць, нібы папярэджвае аб нечым. А праз некалькі дзён здарылася бяда...\nСапраўды нешта містычнае ёсць. Не думаю, што жанчына прыдумала. Вельмі ўжо шчырым быў аповед. Так ці інакш, але менавіта гэты факт і стаў пачаткам маёй працы над паэмай:\nСорак першага года,\nЯк баліць гэта рана...\nЦётка Хрысця казала, –\nПтушка ўночы крычала\nЗа вёскай жахліва\nУ калодзежы знікла вада\nПерад гэтай бядою...\nА цяпер і не трэба\nХадзіць за вадою.\nСкажы, а каб не бачыў на свае вочы ўсяго, што здарылася, ці напісалася б такая паэма?\n– Аркадзь Куляшоў сказаў неяк: пісаць трэба тое, што асабіста перажыта. Хіба мог бы ён напісаць надзіва шчырыя, пранікнёныя, да дробязей праўдзівыя радкі пра горыч адступлення, эвакуацыі ў паэме “Сцяг брыгады”, калі б сам не перажыў усё гэта?\nЧарнобыльская трагедыя нечакана ўварвалася ў маю творчасць, зрабіўшы мяне зусім іншым паэтам. Я быў лірыкам, пісаў ціхія светлыя вершы аб прыродзе, пра каханне. І раптам усё памянялася. Мне радкі набылі трагічную афарбоўку. Мне не патрэбна было нічога выдумваць. Жыццё само падкідала тыя ці іншыя факты, дэталі. Я толькі запісваў усё, што бачыў, адчуваў, перажываў. Добра запомніўся адзін выпадак. Я выступаў на ферме перад даяркамі. Як звычайна, чытаў чарнобыльскія радкі. І раптам адна жанчына загаласіла і выбегла на вуліцу. Я разгубіўся. Паўза. Замінка. Верш дачытаў да канца. Потым высветлілася, што жанчына – перасяленка з Нараўлянскага раёна. Яе родная вёска Ліхаўня адселена. І там, за калючым дротам, засталася магілка яе сына Васі, які загінуў у Афганістане. Трапіць жа на магілу можна толькі на радаўніцу. А так не пускаюць... Я быў вельмі ўзрушаны. І літаральна пасля сустрэчы на паперу выдыхнуліся балючыя радкі:\nНа магілку да сына.\nСынок мой загінуў...\nТам Ліхаўня наша.\nДарогі, уражанні, сустрэчы дапамагалі мне ў працы над паэмай. Седзячы дома, за пісьмовым сталом, хіба можна прыдумаць чалавечы боль? Яго трэба адчуць, перажыць. Інакш будзе плакатна, няшчыра...\n– Цалкам з табой згодны. А зараз, калі ты не супраць, давай паразважаем пра сучасны стан беларускай літаратуры. Як бы ты яго ахарактарызаваў? І ці быў непазбежны раскол у пісьменніцкай арганізацыі?\nЦяжка адказаць на гэтае пытанне, тым больш, калі пра стан нашай літаратуры чамусьці маўчаць крытыкі і літаратуразнаўцы. Памятаеш, як у савецкі час амаль на кожную новую кнігу (а іх выходзіла непараўнальна намнога болей, чым у нашы дні) адгукаліся рэцэнзіямі не толькі літаратурныя выданні, але і такія цэнтральныя газеты, як “Звязда”, “Советская Белоруссия”, “Знамя юности”, “Чырвоная змена”. А што цяпер? Кніг выходзіць – па пальцах пералічыць, а водгукаў на кнігі – і таго меней... Здаецца, нашу крытыку, ды і грамадства ў цэлым, не вельмі цікавіць стан беларускай літаратуры. А дарэмна. Літаратура заўсёды іграла вельмі важную ролю ў грамадстве. На вялікі жаль, адбылася пераацэнка каштоўнасцяў. Ці не адсюль многія нашы беды ў пытаннях маралі? Усеагульная абыякавасць, бездухоўнасць, жорсткасць... Без літаратуры, мастацтва, культуры не можа быць нармальнага грамадства. Так што ўладам ёсць над чым задумацца.\nКалі ж казаць пра так званы раскол сярод пісьменнікаў, то ён, як мне здаецца, крыху штучны, надуманы. Чыноўнікі ад улады і чыноўнікі ад літаратуры не змаглі ці не захацелі знайсці агульную мову між сабой, хаця абавязаны былі гэта зрабіць дзеля інтарэсаў усёй пісьменніцкай арганізацыі. У выніку гэтага непаразумення і быў створаны яшчэ адзін Саюз пісьменнікаў. Асабіста я не бачу тут вялікай трагедыі. На здароўе, як кажуць. Галоўнае, каб новая арганізацыя была на карысць літаратуры, каб яна стала сапраўдным абаронцам інтарэсаў як усіх пісьменнікаў разам, так і кожнага паасобку. Падкрэсліваю, кожнага пісьменніка, а не пэўнага кола асоб. Усё павінен вызначаць талент пісьменніка, а не пасада, якую ён займае. Кожны творца павінен бачыць рэальны клопат з боку дзяржавы і не адчуваць сябе ізгоем у сваёй Айчыне. Калі справы пойдуць менавіта ў гэтым накірунку, калі новы Саюз пісьменнікаў будзе працаваць дзеля Айчыны, народа, на карысць беларускай літаратуры, то стварэнне такой арганізацыі можна толькі вітаць. Але, як кажуць, пажывём – пабачым...\nСцвярджаць такое могуць толькі малакультурныя ці неадукаваныя людзі. Ёсць Паэзія, а ёсць вершатворчасць. Гэта зусім розныя паняцці. Можна пісаць вершы (з рыфмай ці без), друкаваць іх у газетах і часопісах, выдаваць кнігі, быць, нарэшце, членам Саюза пісьменнікаў і не быць Паэтам. Сапраўдная паэзія – гэта як азарэнне, як успышка бліскавіцы, як першае і непаўторнае каханне. Што самае галоўнае ў паэзіі? Інтанацыя. Яна – багіня паэзіі.\nИ вспоминаю с тоской всё, чего более нет…\nІ чытачу зусім няважна, ёсць у Авідзія рыфма ці яе няма. Шчырасць, непадкупнасць пачуцця, інтанацыйнасць радкоў зачароўваюць, вядуць цябе за сабой у суровы нязведаны край, дзе хворы паэт складае свае журботныя элегіі. Вось гэта і ёсць сапраўдная паэзія. Адмаўляць жа паэзі ў сапраўднасці толькі таму, што яна традыцыйная, рыфмаваная – гэта значыць адмаўляць у літаратуры Шэкспіра, Бёрнса, Гётэ, Пушкіна, Лермантава, Міцкевіча, Шаўчэнку, Верхарна, Купалу і многіх іншых. Амаль усе вялікія паэты Еўропы пісалі менавіта рыфмаваныя творы.\nНядаўна Леанід Галубовіч прызнаўся ў друку, што свой зборнік вершаў “Споведзь бяссоннай душы” лічыць вельмі слабым і не трымае нават у хатняй бібліятэцы. А ў цябе былі слабыя кнігі? І якую сваю кнігу ты лічыш самай моцнай, самай удалай?\nУ кожнага паэта могуць быць як моцныя кнігі, так і менш удалыя. Дарэчы, як і вершы. Па-мойму, нікому яшчэ не ўдавалася ствараць кнігі толькі самай высокай паэзіі. Гэта проста немагчыма. Паэт у нечым падобны на альпініста: для таго, каб узысці на новую вяршыню, неабходна спусціцца з гары ў даліну. Таму кнігі і бываюць розныя па сваім узроўні. Калі ж казаць пра сябе, то самая значная мая кніга – “Пяро зязюлі падніму”. Але гэта не азначае, што астатнія мае кнігі менш дарагія мне.\nТвая папярэдняя сумесная з М.Барздыкам кніга “Нетры” на Міжнародным кірмашы ў Франкфурце-на-Майне 2005 года атрымала высокую ацэнку і ўвайшла ў лік ста найлепшых кніг свету. Ці чакаў такога выніку?\nМы з Міхасём нямала думалі над структурай, формай і зместам “Нетраў”. Кожная дэталь, кожны штрышок, кожнае слова мелі сваё значэнне і працавалі на задуму твора. І вельмі прыемна, што яе так высока ацанілі. Наша новая кніга – паэтычна-графічны дыялог “Палын” – таксама далася нам нялёгка. Не адразу быў знойдзены ключ да кнігі – прарочыя словы святога Іаана Багаслова пра зорку Палын, якія лейтматывам праходзяць праз усю кнігу, знітоўваючы ў адзінае цэлае яе структуру і змест. Кніга таксама вельмі прыгожая. Спадзяюся, што яна знойдзе сваіх прыхільнікаў.\nНеяк Віктар Ярац падзяліў усіх паэтаў па ступені таленту, пры гэтым не забыўшы і пра сябе. Не памятаю, якое месца ў той “класіфікацыі” адвёў ён табе. А ты сам як лічыш?\nЗ вялікай асцярогай адношуся да рознага роду класіфікацый, асабліва ў літаратуры. А па якіх крытэрыях увогуле можна расстаўляць паэтаў па ранжыру – першы, другі, трэці?.. Кожны паэт цікавы па-свойму. І цяга да творчасці таго ці іншага паэта залежыць ад стану душы, ад настрою чытача. Сёння твая душа, ці, дакладней, настроенасць тваёй душы патрабуе, каб гучалі радкі Пушкіна, і тады Пушкін, і толькі ён адзін – твой Бог, твой кумір. Назаўтра табе хочацца наталіць смагу паэзіяй Блока. І тады ўжо кумірам для цябе становіцца Блок. Так што займацца расстаноўкай паэтаў па палічках – гэта несур’ёзна. Час і толькі час – адзіны самы строгі і справядлівы крытык – расставіць усіх і ўсё на свае месцы.\nБыць пісьменнікам – гэта прэстыжна?\nАдкажу радкамі з верша Максіма Рыльскага:\nМов колесо, в туманну глибину…\nТвой сын таксама піша вершы, мае ўласную кніжку. Не баішся, што ён абгоніць бацьку?\nБуду толькі рады гэтаму. Дзеці павінны быць разумнейшымі за сваіх бацькоў, і дасягненні іх у жыцці і творчасці павінны быць больш значнымі.\nШто найперш хвалюе цябе сёння як паэта і чалавека?\nКалі бачыш, як літаральна на тваіх вачах не ў лепшы бок змяняюцца людзі, змяняецца грамадства, змяняюцца твае знаёмыя і нават сябры, становіцца вельмі сумна. І пачынаеш адчуваць, што змяняешся і сам. Усе мы паціху губляем сябе, губляем свой гонар, сваё сумленне. І ад гэтага становіцца нават страшна...\nЯк бы ты закончыў фразу: “Шчасце – гэта...”?\nДля шчасця чалавеку патрэбна вельмі многае. Шчасце – гэта здароўе, тваё і тваіх блізкіх. Гэта дабрабыт тваёй сям’і. Гэта наяўнасць аднадумцаў і надзейных сяброў. Гэта адчуванне, што ты некаму патрэбны... А як паэт, я адкажу так: “Шчасце – гэта радасць творчасці...”\nУ красавіку табе спаўняецца 55 гадоў. Ці ёсць яшчэ “порах у парахаўніцах”? Ці здольны здзівіць свет?\nУсё залежыць толькі ад Бога.\nГутарыў Мікола Шабовіч


Канец перапродажу расейскіх нафтапрадуктаў?\n09 жнівень 2012, 16:26\nЗь сярэдзіны трэцяй дэкады ліпеня Расея заблякавала пастаўкі ў Беларусь сыравіны для растваральнікаў і разбаўляльнікаў. Прадстаўнікі Беларускай чыгункі заявілі, што так званы «прамагонны бэнзін» больш у краіну не паступае. Такім чынам, схема продажу расейскіх нафтапрадуктаў у краіны Эўразьвязу пад выглядам растваральнікаў і разбаўляльнікаў, што дазваляла беларускім уладам атрымліваць сотні мільёнаў даляраў, прыпынена.\nНа гэтым тыдні ў Беларусі працавала міжведамасная камісія з удзелам афіцыйных прадстаўнікоў шэрагу расейскіх дзяржструктур, якая дасьледуе гэту праблему.\nРасейскі бок лічыць, што Беларусь, якая апошнім часам значна павялічыла закупы расейскай нафты, экспартуе на эўрапейскія рынкі бэнзін пад выглядам іншых прадуктаў. Экспартнага мыта на растваральнікі ў межах Мытнага зьвязу няма. А на бэнзін яно складае 90% ад экспартнага мыта на нафту. У выніку выкарыстаньня падобнай схемы расейскі бюджэт нясе істотныя страты.\nЭканамічны аглядальнік тыднёвіка «Белорусы и рынок» Тацяна Манёнак кажа: экспарт такой прадукцыі, як растваральнікі, змазачныя матэрыялы даваў магчымасьць Беларусі істотна палепшыць эканамічныя паказчыкі, а Расея, натуральна, пры гэтым істотна страчвала:\n«Па выніках, напрыклад, 5 месяцаў толькі растваральнікі, разбаўляльнікі — гэта экспарт — ён перавысіў 2 мільярды даляраў. Гэта даволі істотна, вядома ж. Дзякуючы менавіта аднаму з гэтых фактараў Беларусь мае станоўчае сальда зьнешняга гандлю. Гэта, вядома, такі сумнеўны бізнэс, у выніку якога страчвае расейскі бюджэт».\nУдзельнічаюць у гэтым бізнэсе прыватныя расейскія кампаніі (не нафтаперапрацоўчыя заводы), якія пастаўляюць у Беларусь прамагонны бэнзін. Ці будуць рабіцца нейкія захады, каб спыніць гэту схему? Тацяна Манёнак выказала такое меркаваньне:\n«Расейскае кіраўніцтва, урад, я мяркую, будуць патрабаваць, каб гэтыя страты былі кампэнсаваныя. Магчыма, гэтага будуць патрабаваць ад расейскіх кампаній, якія ўдзельнічалі ў гэтых камбінацыях. Што да Беларусі, пакуль невядома, якім чынам будуць прад’яўленыя санкцыі. Трэба разумець, гэта таксама верагодна».\nНу, а якая гэта эканоміка? Гэта легальны абыход мыта. Трэба пытацца ва ўладаў, чаму яны рабілі гэта столькі часу\nДырэктар па разьвіцьці маскоўскага прадстаўніцтва міжнароднага цэнавага агенцтва Argus Міхаіл Пярфілаў лічыць, што гэта не эканамічнае пытаньне, а палітычнае:\n«Ну, а якая гэта эканоміка? Гэта легальны абыход мыта. Трэба пытацца ва ўладаў, чаму яны рабілі гэта столькі часу».\nКарэспандэнтка: «Але для Расеі гэта таксама істотная страта ў бюджэце?»\n«Я ня думаю, што гэта тая страта, якая была „страчаная“ бязь ведама кіраўніцтва Расеі. Так не бывае: страчвалі, страчвалі грошы, потым схамянуліся: „Ой, глядзіце, што робіцца!“ Быццам бы ніхто ня ведаў».\nКарэспандэнтка: «Дык прыкрыюць ці не прыкрыюць гэта?»\n«Я думаю, што не. Прыкрыюць адно — будзе нешта іншае. Проста нафта — гэта толькі частка. Там жа ёсьць шмат іншых варыянтаў, пра якія ніхто не гаворыць».\n«Дасканала разабрацца» з гэтым пытаньнем загадаў прэм’ер-міністар Расеі Дзьмітрый Мядзьведзеў 18 чэрвеня падчас візыту ў Беларусь. Цяпер вось у Менску працавала прадстаўнічая камісія.\nКалі ўсё ж разьбяруцца і забароняць, наколькі гэта ўдарыць па эканоміцы Беларусі? Тацяна Манёнак выказала такое меркаваньне:\n«Насамрэч відавочна, што будуць горшыя паказчыкі зьнешняга гандлю, будзе больш складаная сытуацыя з прафіцытам бюджэту сальда гандлёвага. Але ж казаць, што гэта катастрофа для беларускай эканомікі, нельга. Таму што самае галоўнае для Беларусі — захаваць сёньняшні рэжым імпарту расейскай нафты, які больш ільготны, чым леташні, магчымасьць бязмытнай пастаўкі нафтапрадуктаў з Расейскай Фэдэрацыі».\nРасейская чыгунка кажа, што не забараняла паставак сыравіны ў Беларусь\nБеларуская чыгунка пацьвердзіла, што пастаўкі прамаперагоннага бэнзіну спыніліся


«Рада, што ўжо не відаць гематомы на твары». Што родныя палітвязняў думаюць пра іх | Новы Час\n«Рада, што ўжо не відаць гематомы на твары». Што родныя палітвязняў думаюць пра іх сустрэчу з Лукашэнкам\nНа сустрэчы ў «Амерыканцы», акрамя Лукашэнкі, прысутнічалі яшчэ 12 чалавек. Апазнаць удалося 11 з іх.\nНавіна пра сустрэчу Аляксандра Лукашэнкі з групай палітзняволеных у СІЗА КДБ з'явілася ў другой палове дня 10 кастрычніка. Спачатку пра яе паведаміў тэлеграм-канал «Пул Первого», а пазней кадры з сустрэчы паказалі дзяржаўныя тэлеканалы. Той жа «Пул Первого» таксама апублікаваў кароткае відэа і паведаміў, што сустрэча працягвалася больш за 4 гадзіны. Яе поўны змест застаецца невядомым. Дзяржаўныя СМІ толькі намякаюць, што размова датычылася будучых зменаў у Канстытуцыю.\nПа апублікаваных фота і відэа можна апазнаць 11 з 12 удзельнікаў сустрэчы. Там былі\nбылы прэтэндэнт на прэзідэнцтва Віктар Бабарыка,\nдырэктар менскага офісу кампаніі PandaDoc Дзмітры Рабцэвіч,\nсябра прэзідыюму Каардынацыйнай рады юрыстка Лілія Уласава,\nКірыла Бадзей, які ўзначаліў «Белгазпрамбанк» пасля сыходу Бабарыкі,\nпаліттэхнолаг Віталь Шкляраў,\nсябра прэзідыюму Каардынацыйнай рады адвакат Максім Знак,\nадвакат Ілля Салей,\nбізнэсовец і сябра выбарчага штабу Бабарыкі Юры Васкрасенскі.\nАкрамя іх, за авальным сталом на размове з Лукашэнкам прысутнічаў невядомы ў кепцы і з гадзіннікам на руцэ.\n«Дыялог трэба весці не ў СІЗА КДБ»\nСустрэча Лукашэнкі з палітзняволенымі стала нечаканасцю як для экспертаў, так і для родных арыштаваных. Пра гэта ў размове са Свабодай расказала жонка Юрыя Васкрасенскага Алеся.\n«Я думаю, нават палітолагі, палітычныя аглядальнікі ацэньваюць гэту сустрэчу па-рознаму, – кажа яна. – Яны ацэньваюць з пункту гледжання дасягнення мэты, этычнасці і гэтай далей. Ідэя дыялогу прагучала, але ўсе ж разумеюць, што дыялог неабходна весці з людзьмі на роўных умовах, калі яны знаходзяцца не за кратамі, не ў СІЗА, а на волі».\nЮрыя Васкрасенскага трымаюць у СІЗА КДБ з 12 жніўня. Ён ужо станавіўся героем публікацый дзяржаўных СМІ. Толькі цягам апошняга тыдня было 10-хвіліннае інтэрвʼю Васкрасенскага праграме «Контуры», а 8 кастрычніка ён быў героем гадзіннай праграмы кіраўніка АНТ Марата Маркава.\n«Шчыра кажучы, гэтыя два сюжэты з удзелам майго мужа выклікалі ў мяне неразуменне, – прызнаецца Алеся Васкрасенская. – Навошта ўвесь гэты тэатр, калі чалавек не зʼяўляецца небяспекай, ён цалкам адкрыты?\nЯ перажываю за яго здароўе, бо ў Юрыя ёсць дыягназы, пацверджаныя медычнымі заключэннямі, якія патрабуюць пастаяннага медычнага кантролю: праблемы з сэрцам, ціскам, з хрыбетнікам. У першы тыдзень пасля затрымання ён знаходзіўся наагул бязь лекаў. Пасля першых двух сюжэтаў, якія паказалі ў жніўні, можаце ўявіць мой стан. Былі вельмі нядобрыя прадчуванні. Браць інтэрвʼю ў чалавека, які ледзьве трымаецца на нагах... Ну неяк нядобра.\nЯ хадайнічала, каб мне дазволілі спатканне з мужам, каб адчуць ягоны стан. На жаль, на ўсе свае звароты атрымала адмову. Я рада, што ўжо не відаць гематомы на твары, ён паголены, сядзіць роўна. Але ў лістах ён піша пра пагаршэнне здароўя, і адвакат гэта пацвярджае. Я лічу, што трымаць хворага чалавека за кратамі недапушчальна».\nБацька былога выканаўцы абавязкаў старшыні праўлення «Белгазпрамбанку» Кірыла Бадзея Георгі кажа, што ўчорашняя сустрэча Лукашэнкі з палітвязнямі ў СІЗА КДБ для яго была таксама нечаканай.\n«Магу толькі сказаць, што рух пачаўся, але да чаго ён прывядзе, што гэта азначае – пакуль тайна, – гаворыць Георгі Бадзей. – Нічога не магу прагназаваць».\nГеоргі Бадзей у 1990-я гады займаў пасады міністра працы, міністра кіравання дзяржаўнай маёмасцю, міністра эканомікі. Сына ён у суботу 10 кастрычніка пабачыў на відэа ўпершыню пасля яго затрымання. Георгі Бадзей кажа, што на фота і відэа, якія паказалі, сын выглядае больш-менш нармальна.\n«Толькі крыху схуднеў, а так нармальна, мяркуючы па «карцінцы», – сказаў Георгі Бадзей. – Лісты ад сына сям’я атрымлівае. Піша, што трымаецца ён бадзёра, робіць зарадку, шмат чытае. Мы выпісваем для яго і прэсу, і кнігі. Гэта ўсё, што магу сказаць».\nНечаканасць сустрэчы Лукашэнкі з палітзняволенымі падкрэслівае і адвакат Юрыя Васкрасенскага Міхаіл Кірылюк.\n«Зразумела, я ня ведаю дакладна, што яны абмяркоўвалі, – кажа Кірылюк. – Але я думаю, што галоўны пасыл сказаў нам тэлеграм-канал «Пул першага»: «Канстытуцыю на вуліцах не напішаш».\nАдзінае, што ня можа атрымаць былы прэзідэнт самастойна і дзеля чаго ён мог пайсці прасіць даць яму палітвязняў – гэта суцішыць вулічныя пратэсты. Але хітрык у тым, што нават калі Бабарыка, ці Знак, ці Калеснікава, ці ўсе разам выйдуць да людзей на плошчу і скажуць: «Ідзіце дахаты, мы ўсё вырашылі«, адзінае, што яны пачуюць у адказ: «Ідзіце дахаты самі«.\nГэта добрая навіна для ўсіх нас. І гэта тое, чаго не разумеюць Эйсмант, Лукашэнка, некаторыя старыя апазіцыянеры. Вуліца кіруецца ўжо не палітыкамі, а самімі грамадзянамі. Людзі ладзяць канцэрты, лекцыі і проста чаяванні ў дварах не на загад мясцовага аддзелу БРСМ, а самі дзеля сабе. Гэта і ёсць нараджэнне грамадзянскай супольнасці, якой мы ўсе чакалі 26 гадоў. І яе ўжо немагчыма «нарадзіць назад».\nсустрэча ў СІЗа\nГэта быў Ціханоўскі?\nЛатушка: «Не верце ні адзінаму слову і ўчынку Лукашэнкі!»


Фантазёр, я цябе называю… — Хойники. Хойнiцкiя навiны. Новости Хойник. Районная газета\n09.03.2019 09.03.2019 Хойнiцкiя Навiны825Комментарии on Фантазёр, я цябе называю…\nУ канцы мінулага года я была абурана сітуацыяй, калі не знайшла ручку на дзвярах гарадской ветаптэкі па вул. К. Маркса.\nІ напісала пра гэта ў раёнцы, каб прымусіць такім чынам прадаўца прымайстраваць яе для зручнасці пакупнікоў.\nНа бягучым тыдні вырашыла праверыць, ці справіўся работнік ветаптэкі з дадзенай «непасільнай» задачай. Прычым, у нашай афіцыйнай групе ў сацыяльнай сетцы «ВКонтакте» пад тым запісам ён напісаў каментарый: «В год малой родины еще есть время все исправить. Простите» (пунктуацыя і арфаграфія аўтара захаваны).\nІ так, падыходжу зноў я да ветаптэкі і ўсё ж-такі бачу ручку. Толькі хацела сказаць: «Дзякуй, што зрабіў. Выправіўся. Малайчына!». Але ж далей пачалося самае цікавае, і мне давялося забраць свае словы назад.\nДакранулася да ручкі, а яна зусім не замацаваная, хістаецца направа-налева. Атрымліваецца, ручка ёсць, але ж зусім ёй нельга адчыніць дзверы. Трэба, як і раней, зноў стукаць, каб трапіць унутр – інакш ніяк. Што ж, вывад: работнік ветаптэкі з фантазіяй. Але ж калі яго словы завершацца ўстаноўкай працуючай ручкі? Ці мне самой патрэбна прымацаваць ручку ў дзвярах?


Культура - Дасье на героя\nНаведвальнікі гісторыка-краязнаўчага цэнтра.\nСельская бібліятэка аграгарадка “Агарэвічы” размешчана на трэцім паверсе будынка-велікана мясцовага Дома культуры. Тут карпатліва збіраюць краязнаўчыя матэрыялы. У выніку ўзнік гісторыка-краязнаўчы цэнтр “Бусліны край — мой вырай і прыстанак”. Матэрыялы, прадстаўленыя тут, апавядаюць пра мінулае і сённяшняе вясковае жыццё і, канешне, пра людзей, якія сваёй працай стваралі гісторыю Агарэвіч.\nВялікую каштоўнасць ўяўляе тэматычнае дасье “Заўсёды помнім…” пра воіна-афганца Мікалая Крысюка, які не вярнуўся дадому з той вайны. Куточак, прысвечаны земляку, змяшчае ўспаміны аднакласнікаў, класнага кіраўніка, сяброў, ваенныя фотаздымкі і пасмяротныя ўзнагароды Мікалая. У бібліятэцы часта наладжваюцца сустрэчы з маці героя, з воінамі-інтэрнацыяналістамі, а таксама — патрыятычныя ўрокі.\nПра гады Вялікай Айчыннай нагадаюць дасье пра ветэранаў “Яны прайшлі па той вайне”, успаміны бежанцаў, лёс якіх звязаны з нашым краем — “З гісторыі вёскі і лёсу людзей”. Свята захоўваецца спіс загінулых на вайне землякоў “Не памірае памяць…”. Гісторыка-краязнаўчы цэнтр змяшчае больш за дзясятак дасье пра арганізацыі, якія знаходзяцца на тэрыторыі вёскі. Праз фотаздымкі і ўспаміны людзей раскрыты гісторыі сельскага Савета, камбіната бытавога абслугоўвання, паштовага аддзялення, школы, юнацка-спартыўнай школы, ФАПа, дзіцячага садка. Цікавыя персанальныя дасье пра шаноўных людзей вёскі.\nНа тэрыторыі вёскі знаходзіцца сядзіба Апацкіх, якая з’яўляецца помнікам архітэктуры. Некалькі гадоў таму сюды наведаліся нашчадкі роду колішніх уласнікаў. Яны падарылі Агарэвіцкай бібліятэцы ўнікальныя фотаздымкі і дакументальныя матэрыялы. Таму сёння чытач можа разгарнуць схему панскіх уладанняў Апацкіх, а на фота разгледзець саму пані Апацкую, якая не толькі добра ставілася да вясковых людзей, але і сама шмат працавала.\nАгарэвіцкая сельская бібліятэка з’яўляецца лідарам сярод бібіліятэк Ганцаўшчыны па назапашванні краязнаўчых звестак. Паліцы гісторыка-краязнаўчага цэнтра налічваюць не адзін дзясятак дакументальных матэрыялаў і тэматычных дасье, сотні фотаздымкаў, і гэта яшчэ не скончаная праца. Гэта робіцца для таго, каб маладое пакаленне не губляла сувязь з мінулым свайго роднага куточка, каб захаваць сённяшнюю вёску.\nТаццяна МАЛЯЎКА, загадчык аддзела бібліятэчнага маркетынгу Ганцавіцкай РЦБС


Чаму Дзень у падтрымку ахвяраў катаваньняў адзначаецца 26 чэрвеня?\nНа гэтую дату ў рэлігійным календары прыпадае дзень вялікіх пакутнікаў\nУ гэты дзень у 1987 годзе ў сьвеце прайшлі першыя публічныя пратэсты супраць катаваньняў\nУ гэты дзень у 1987 годзе ўвайшла ў дзеяньне Канвэнцыя супраць катаваньняў ААН\nКалі Беларусь ратыфікавала Канвэнцыю супраць катаваньняў?\nКалі ў Крымінальным кодэксе Беларусі зьявілася паняцьце «катаваньні»?\nЦі прапісаная ў Крымінальным кодэксе Беларусі дэталёва адказнасьць за катаваньні?\nЯкі працэнт скаргаў на катаваньні даходзіць у Беларусі да суду?\nПра якія катаваньні ў беларускіх турмах заяўлялі затрыманыя?\nУсімі пералічанымі спосабамі\nЗьбіцьцём зьвязанага «ластаўкай»\nУдушэньнем поліэтыленавым пакетам на галаву\nУ 2013 у Лідзе затрыманага Івана Шкурко міліцыянты вывезьлі ў лес, дзе зьбівалі і мачыліся на галаву і адзежу. Чым завяршыўся разгляд скаргі пацярпелага?\nЗвольнілі начальніка лідзкай міліцыі\nМіліцыянтаў ціха звольнілі\nЗавялі справу і на пацярпелага, і на міліцыянтаў\nУ 2013 годзе за кратамі ад сардэчнага прыступу памер затрыманы Ігар Пцічкін. Стала вядома, што яго прывязвалі да ложка рамянямі на 20 гадзінаў. Хто быў пакараны за гэта?\nШто на фотаздымку?\nПрылада сярэднявечнага стаматоляга\nУнікальная сярэднявечная карнавальная маска\nСярэднявечная маска ганьбы для плеткара і хлуса\nШто сказаў Аляксандар Лукашэнка, калі даведаўся, што затрыманага ў пастарунку жорстка зьбіла жанчына-міліцыянтка?\nКалі ўжо жанчына мужыка зьбіла, то ў мяне зьнікла цікавасьць да гэтай тэмы!\nШто ж ты за мужык, калі ня змог ад бабы абараніцца?\nМалайчына, жанчына! Такой можна і краіну даверыць!\nЦі можа грамадзянін Беларусі наўпрост зьвярнуцца са скаргай на катаваньні ў Камітэт супраць катаваньняў ААН?\nНе, 26 чэрвеня 1987 году ўвайшла ў дзеяньне Канвэнцыя супраць катаваньняў ААН\nТак, 26 чэрвеня 1987 году ўвайшла ў дзеяньне Канвэнцыя супраць катаваньняў ААН\nНе, Беларусь, як сябра ААН, ратыфікавала Канвэнцыю супраць катаваньняў 13 сакавіка 1987 году, прыняўшы на сябе абавязкі рабіць усе захады для папярэджаньня катаваньняў на сваёй тэрыторыі.\nБеларусь, як сябра ААН, ратыфікавала Канвэнцыю супраць катаваньняў 13 сакавіка 1987 году, прыняўшы на сябе абавязкі рабіць усе захады для папярэджаньня катаваньняў на сваёй тэрыторыі.\nТак, паняцьце «катаваньні» было ўнесенае ў Крымінальны Кодэкс Беларусі ў 2015 годзе\nНе, паняцьце «катаваньні» было ўнесенае ў Крымінальны Кодэкс Беларусі ў 2015 годзе\nНе, у Крымінальным кодэксе Беларусі адсутнічае спэцыялізаваны артыкул «Катаваньні», які прадугледжвае крымінальную адказнасьць за ўсе акты катаваньняў. Катаваньні згадваюцца толькі ў двух артыкулах Крымінальнага Кодэксу – за злачынствы супраць бясьпекі чалавецтва (арт.128) і за прымус да дачы паказаньняў (арт.394)\nУ Крымінальным кодэксе Беларусі адсутнічае спэцыялізаваны артыкул «Катаваньні», які прадугледжвае крымінальную адказнасьць за ўсе акты катаваньняў. Катаваньні згадваюцца толькі ў двух артыкулах Крымінальнага Кодэксу – за злачынствы супраць бясьпекі чалавецтва (арт.128) і за прымус да дачы паказаньняў (арт.394)\nЗ апошняй афіцыйнай справаздачы Беларусі ў Камітэт ААН супраць катаваньняў вынікае, што ў 2012-2015 у Сьледчы камітэт паступіла 614 скаргаў на катаваньні. Па выніках праверкі было распачата 10 крымінальных справаў, гэта менш як 2%.\nТолькі гэтым не абмяжоўваліся. Фігурант «Справы патрыётаў» Сяргей Кунцэвіч у 2017 расказваў, што яго катавалі электрашокерам. Электрашокер прымяняўся ў «Справе графіцістаў» да Максіма Пякарскага. Пра катаваньні пакетам на галаву заяўлялі адміністратар групы «Мы за Вялікую Беларусь» у сацсетках Сяргей Паўлюкевіч, жодзінец Павал Плакса, пакет фігураваў у справе прараба «Цепласеткі» зь Менску Паўла Леўшына. Менчук Васіль Сарочык расказваў, як яго зьбівалі, зьвязаўшы «ластаўкай».\nФігурант «Справы патрыётаў» Сяргей Кунцэвіч у 2017 расказваў, што яго катавалі электрашокерам. Электрашокер прымяняўся ў «Справе графіцістаў» да Максіма Пякарскага. Пра катаваньні пакетам на галаву заяўлялі адміністратар групы «Мы за Вялікую Беларусь» у сацсетках Сяргей Паўлюкевіч, жодзінец Павал Плакса, пакет фігураваў у справе прараба «Цепласеткі» зь Менску Паўла Леўшына. Менчук Васіль Сарочык расказваў, як яго зьбівалі, зьвязаўшы «ластаўкай».\nНе, супраць Івана Шкурко завялі крымінальную справу за супраціў міліцыі. Пасьля таго, як справа набыла розгалас, завялі справу і на 5-х лідзкіх міліцыянтаў, але неўзабаве закрылі нібыта праз адсутнасьць складу злачынства. Крымінальны перасьлед Шкурко таксама спынілі\nТак, супраць Івана Шкурко завялі крымінальную справу за супраціў міліцыі. Пасьля таго, як справа набыла розгалас, завялі справу і на 5-х лідзкіх міліцыянтаў, але неўзабаве закрылі нібыта праз адсутнасьць складу злачынства. Крымінальны перасьлед Шкурко таксама спынілі\nНе, у 2016 годзе суд засудзіў фэльчара «Валадаркі» на 3 гады калёніі-пасяленьня за неаказаньне належнай дапамогі\nТак, у 2016 годзе суд засудзіў фэльчара «Валадаркі» на 3 гады калёніі-пасяленьня за неаказаньне належнай дапамогі\nГэта сярэднявечная маска ганьбы для плеткара і хлуса з калекцыі магілёўскага бізнэсоўца Аляксандра Харламава, які захапляецца гістарычнай рэканструкцыяй.\nМова пра нашумелую некалі справу вартаўніка менскай аўтастаянкі Васіля Сарочыка, які скардзіўся на зьбіцьцё ў Ленінскім РУУС Менску. «Пачалі разьбірацца, і мяне паінфармавалі адразу ж, што нібыта жанчына там яго зьбівала. Але калі ўжо жанчына мужыка зьбіла, то ў мяне цікавасьць зьнікла да гэтай тэмы», – сказаў кіраўнік дзяржавы журналістам.\nБеларусь дагэтуль не ратыфікавала Факультатыўны пратакол да Канвэнцыі супраць катаваньняў, што не дае магчымасьць беларусам зьвяртацца ў Камітэт у індывідуальным парадку.\nБачна, што тэма катаваньняў для вас далёкая. Можа, і добра\nБачна, што тэма катаваньняў для вас не чужая. Спадзяемся, толькі ў тэорыі\nОго, як вы разьбіраецеся ў тэме! Але добра, каб вам гэта не прыдалося


пляж skopelos, пляж skopelos, SKOPELOS.COM\nЛінаракія знаходзіцца побач з пляжам Панормас. Гэта невялікі ціхі пляж толькі для некалькіх чалавек.\nЛінаракія панормас skopelos, skopelos Пляжы Лінаракія, Лінаракія пляж скопелас, пляж панормаса скапелас, бл панормас скопела\nПанормас Пляж у Скопеласе адзін з самых папулярных Пляжы на востраве. Лінаракія знаходзіцца зусім побач Панормас пляж. Гэта невялікі ціхі пляж толькі для некалькіх людзей. На самай справе, усё Пляжы Востраў Скопелас надзвычай прыгожы.\nШто робіць Скапелас Пляжы такім незвычайным з'яўляецца багаты пышны востраў. Для тых, хто не ведае востраў Скопелос, з'яўляецца самым зялёным Паўночным Спорадам і Эгейскім морам. Больш за 80% плошчы выспы займаюць хваёвыя лясы. Асаблівасцю Скопеласа з'яўляецца яго зялёны колер Пляжы. Сосны літаральна прыжываюцца на беразе мора. Скопелас таксама мае зялёны тытул на блакітным востраве.\nЛінаракія панормас Пляж Скопелас знаходзіцца паміж імі Панормас пляж і Адрын. Тут ёсць дробная галька і крышталёва чыстая глыбокая вада. Тут няма ні парасонаў, ні шэзлонгаў, трэба мець сваё пляжнае абсталяванне. Акрамя таго, побач ёсць гатэль і пляжны бар рэстаран з дакладна такой самай назвай. Лінаракія рэстаран.\nМясцовыя жыхары называюць гэты невялікі пляж Лінаракія. скопелос Пляжы Лінаракія. Аднак гэта невялікі пляж, і адначасова на ім могуць знаходзіцца толькі некалькі чалавек. Трэба крыху прайсціся, каб знайсці месца Лінаракія панормас скопела.\nЛінаракія Панормас Скопелас знаходзіцца прыкладна ў 12 кіламетрах ад Скопелас Чора. На машыне больш-менш каля 20 хвілін.\nЗ іншага боку велічны Панормас Пляж - гэта абсалютна прыгожая бухта Бло. Большасць людзей падыходзіць да бухты бло панормас скапела на лодцы. Хоць да гэтага ёсць пешаходная сцежка, на самай справе грунтавая дарога Панормас чаргу.\nBlo - выдатны прытулак для лодак. Ён абаронены ветрамі. На самай справе плаванне ў Бло падобна на купанне ў возеры.


Цяпер яшчэ больш прычын паспрабаваць InterServer! $ 5.00 за 1 месяц службы.\nЧэмпіёны па даступнасці вэб-хостынгу, InterServer толькі askНовыя кліенты за капейкі, каб пачаць. Кампанія, заснаваная сябрамі сярэдняй школы больш за 20 гадоў таму, працуе па месячных кантрактах, якія не замыкаюць кліентаў на працяглы і няшчасны хостынг. Паколькі кампанія валодае і кіруе ўласным цэнтрам апрацоўкі дадзеных, InterServer можа пахваліцца вялікай колькасцю тэхнічнага вопыту на месцы, які дапаможа вам ліквідаваць любыя праблемы, якія могуць узнікнуць.\nInterServer лідзіруе ў многіх нашых аглядах хостынгу, улічваючы, як кампанія дабіваецца ідэальнага балансу паміж нізкімі коштамі і высокай коштам. Здзелкі выходзяць за рамкі асноўнай паслугі хостынгу і рэгістрацыі дамена.\nНайбуйнейшы ў свеце рэгістратар даменаў з 17+ мільёнамі даменаў, якія знаходзяцца ў кіраванні\nАжывіце свае ідэі\nDomain.com прызначаны для выканаўцаў. Калі вы будзеце гатовыя ўзяць сваю вялікую ідэю на новы ўзровень, вы ўжо гатовы зрабіць. Усё пачынаецца тут, і ўсё пачынаецца з жадання зрабіць.\nБудуйце сваю свабоду ў воблаку


Культура - Да чаго жадалі наблізіцца?\nМы жывём у час пераацэнкі каштоўнасцей. Акрэсліваюцца іх шкалы, хаця новыя крытэрыі яшчэ не з’явіліся. У бітве за “свабоду творчасці” аўтарытэты разбураюцца альбо адсоўваюцца на другі план. Час, безумоўна, адбірае наймацнейшых, каб прад’явіць, нарэшце, такі неабходны мастацтву, але непрыемны, “гамбургскі” рахунак...\nУ гэтым працэсе кожная падзея (а гаворка — менавіта пра сыходзячы 2012 год) робіцца аргументам і падставай: усё, што здзяйсняецца цяпер, “за” альбо “супраць” таго, што было раней, “за” альбо “супраць” таго, да чаго мы жадалі наблізіцца. У тым ліку выстаўкі — розныя, незалежна ад намераў іх арганізатараў.\nА такіх выставак у краіне адбылося сотні: рэспубліканскіх, персанальных, групавых, замежных, “тэматычных” — па відах і жанрах мастацтва. Канешне ж, найбольш цікавыя для гледачоў экспазіцыі прайшлі ў Нацыянальным мастацкім музеі: калекцыя з лонданскага Музея каралевы Вікторыі і прынца Альберта (у тым ліку ў Нясвіжы), выстаўкі “Мастакі Парыжскай школы з Беларусі”, “Марк Шагал. Жыццё і любоў”, слуцкіх паясоў з Вільнюса і некаторыя сучасныя персанальныя, якія таксама выклікалі цікавасць (Г.Скрыпнічэнкі, У.Савіча, М.Селешчука, Г.Буралкіна).\nУ выставачнай дзейнасці шмат чаго зрабілі ўласна Беларускі саюз мастакоў і Музей сучаснага выяўленчага мастацтва (прыватныя галерэі я не бяру пад увагу), а таксама музеі, карцінныя галерэі абласных цэнтраў ды рэгіёнаў, дзе культурнае жыццё не спынялася ні на адзін дзень.\nДобрым вынікам года сталі і буйныя выстаўкі: Першае Мінскае трыенале сучаснага мастацтва і Трэцяе Біенале жывапісу, графікі, скульптуры “Тэстамент”, якія далі шмат матэрыялу для асэнсавання мастацкіх працэсаў сённяшняга і заўтрашняга дня.\nШырока было адзначана 125-годдзе з дня нараджэння Марка Шагала ў Мінску і Віцебску. На жаль, юбілей нашых Песняроў — Я.Купалы і Я.Коласа — у кантэксце выяўленчага мастацтва прайшоў да крыўднага вельмі сціпла. Працягвалася праца і ў галіне манументальнай скульптуры. Я маю на ўвазе скульптурнае афармленне г. Глыбокае сіламі мастакоў Віцебска і Мінска да Дня беларускага пісьменства, помнік дойліду Іаану ў Полацку, праектаванне помнікаў Максіму Танку і Міндоўгу. Інакш кажучы, ёсць што ўспомніць. А таксама — пагаварыць пра тое, якой будзе заўтра наша нацыянальная выяўленчая культура…


Адказнасць за непаўналетніх нясуць бацькі - Трыбуна працы\nАдказнасць за непаўналетніх нясуць бацькі\n29.09.2015 29.09.2015 Трыбуна Працы Добавьте комментарий\nУ пачатку верасня адбылося пасяджэнне камісіі па справах непаўналетніх райвыканкама. Якія пытанні падчас яго абмяркоўваліся, а разам з тым — як абстаіць сітуацыя з непаўналетняй злачыннасцю ў раёне, якія службы стаяць на варце прававых паводзін дзіцяці і якая роля ў апошнім сям’і? Гэтыя і іншыя пытанні мы задалі намесніку старшыні камісіі Н.В. Праташчык.\n— Наталля Вячаславаўна, навучальны год толькі пачаўся — і ўжо пасяджэнне камісіі. Спадзяемся, планавае?\n— Так. Пасяджэнне было чарговым. На ім члены камісіі абмеркавалі шэраг пытанняў, у прыватнасці, занятасць выпускнікоў устаноў адукацыі, правядзенне работы з непаўналетнімі, якія не вучацца і не працаўладкаваны, а таксама з тымі, хто зарэгістраваны ў сектары занятасці райвыканкама ў якасці асоб, якія шукаюць работу. У сувязі з гэтым адзначу, што на час камісіі не вучыліся і не працавалі трое чалавек, але двое з іх ужо займаюцца на курсах: вадзіцельскіх і падрыхтоўчых пры медкаледжы. Яшчэ адзін выпускнік у кастрычніку прыступіць да навучання на падрыхтоўчых курсах пры БДУ для паступлення ў Ваенную акадэмію Беларусі. Пры гэтым адзначу, што на пачатак года ў сектары занятасці ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама значылася двое непаўналетніх, на працягу года было зарэгістравана яшчэ 7 чалавек. З іх двое працаўладкаваны ў лік брані, двое накіраваны на навучанне. Між тым ёсць і тыя, хто, зарэгістраваўшыся ў якасці беспрацоўнага, адмовіліся і ад прапанаваных вакансій, і ад навучання спецыяльнасці. На сёння такі непаўналетні ў нас адзін, і тут перашкода ў негатыўным успрыняцці сітуацыі бацькамі непаўналетняга, якія, нягледзячы на абмежаванні па здароўі юнака, не садзейнічаюць працаўладкаванню, а настойліва “імкнуцца зрабіць” яго навучэнцам сярэдне-спецыяльнай ці прафесійна-тэхнічнай вучэбнай установы. Работу і з непаўналетнім, і з яго сям’ёй па занятасці хлопца будзем праводзіць і далей.\n— Працягваючы тэму ўдзелу дарослых у выхаванні дзяцей, мяркую, будзе не лішнім нагадаць бацькам непаўналетніх, на што дакладна павінна быць накіравана іх увага падчас навучальнага года.\n— З улікам таго, што на жнівеньскай камісіі было разгледжана 5 адміністрацыйных пратаколаў у адносінах бацькоў за знаходжанне непаўналетніх у начны час без суправаджэння дарослых, хочацца яшчэ раз нагадаць, што пасля 23.00 непаўналетнія могуць знаходзіцца па-за дома толькі ў суправаджэнні дарослых. Мы не аднойчы пісалі пра гэта і на старонках “раёнкі”, і ў радыёперадачах агучвалі. Аднак практыка — пастаянныя міліцэйскія рэйды — паказвае, што не ўсе дзеці, а значыць, і бацькі, гэтую інфармацыю ўспрымаюць з усёй сур’ёзнасцю. А таму даводзіцца плаціць штраф — да 2-х базавых велічынь. За дадзенае правапарушэнне, учыненае на працягу года паўторна, — ад 2 да 15 базавых велічынь. Хачу таксама нагадаць бацькам аб неабходнасці прафілактычнай работы з непаўналетнімі, накіраванай на недапушчэнне ўжывання імі алкаголю, і аб абавязковым выкарыстанні ў цёмны час сутак святловяртаючых элементаў, здольных папярэдзіць ДТЗ. Што да апошняга, то пытанні прыцягнення да адміністрацыйнай адказнасці бацькоў за адсутнасць у дзяцей флікераў таксама разглядаліся на камісіі неаднойчы. І калі за ўпершыню ўчыненае правапарушэнне даводзілася абыйсціся папярэджаннем, то паўторнае, на працягу года, парушэнне правілаў дарожнага руху непаўналетнім расцэньваецца як “невыкананне бацькоўскіх абавязкаў”, за што прадугледжаны штраф у памеры ад 10 да 20 базавых велічынь. Калі сям’я поўная, то штраф накладаецца на абоіх бацькоў, на сёння мінімальны — 3 млн. 600 рублёў! І тут паслабленняў не прадугледжана. У нас быў выпадак, калі такі штраф прыйшлося заплаціць шматдзетнай сям’і.\nАсобна хачу заклікаць бацькоў не стамляцца нагадваць дзецям аб правілах карыстання веласіпедам. На працягу лета былі выпадкі, калі непаўналетнія парушалі гэтыя правілы, і на іх бацькоў накладалася адміністрацыйнае пакаранне. Але страта грошай — не самае непрыемнае, да чаго можа прывесці язда без правілаў: у адным з выпадкаў непаўналетні справакаваў ДТЗ, у якім, на шчасце, абыйшлося без ахвяр.\nУвогуле, хочацца заклікаць дарослых не быць абыякавымі да таго, дзе, з кім і чым займаюцца дзеці, а наадварот, праяўляць максімум зацікаўленасці ў іх справах, весці з непаўналетнімі даверлівыя размовы, імкнуцца праводзіць з імі як мага болей часу: за працай, за агульным заняткам, у экскурсіях і падарожжах. І ва ўсім быць добрым прыкладам для дзяцей.\n— Наталля Вячаславаўна, як увогуле абстаіць сітуацыя з “непаўналетняй” злачыннасцю ў раёне?\n— З пачатку года ўчынена 2 злачынствы, за аналагічны перыяд мінулага года было 3 (за увесь год 8). Хочацца спадзявацца, што сёлета, дзякуючы сумеснай вялікай прафілактычнай рабоце, якую ў гэтым плане праводзім, статыстыка будзе лепшай.\n— Гаворачы пра сумесную работу, каго маеце на ўвазе?\n— Усе службы прафілактыкі: нашую камісію, інспекцыю па справах непаўналетніх РАУС, аддзел адукацыі, спорту і турызму, установы адукацыі, РК ГА “БРСМ”, пракуратуру. Актыўна прыцягваем да гэтай работы сельскія саветы, медыкаў, упраўленне па працы, занятасці і сацабароне. Агульнымі намаганнямі імкнемся зрабіць усё магчымае, каб шлях да дарослага жыцця непаўналетніх не быў азмрочаны такімі непрыемнымі з’явамі, як правапарушэнне і тым больш злачынства. І хочацца, каб бацькі ў гэтай справе былі нашымі лепшымі памочнікамі.\n← Интеграция бывших осужденных в общество\nОбращение Бобруйского районного Координационного Совета общественных объединений и политических партий к избирателям Бобруйского района →


У СВУ «Даманава» касавіца ідзе поўным ходам | Ивацевичи и Ивацевичский район ● Івацэвічы і Івацэвіцкі раён\nУ СВУ «Даманава» касавіца ідзе поўным ходам\nУ гаспадарках раёна поўным ходам ідзе нарыхтоўка кармоў. Арганізавана і першымі ў раёне пачалі «зялёнае жніво» ў СВУ «Даманава» УП «Брэстаблгаз». На 24 мая тут ужо скошана 170 ад 804 га плошчаў запланаванага. Нарыхтавана 1935 тон сенажу. Усяго на ўмоўную галаву жывёлы на дадзены момант прыходзіцца па 6,2 ц кармавых адзінак. Гэты паказчык адзін з лепшых у раёне.\nМы ўпэўніліся ў гэтым, наведаўшы гаспадарку ў мінулую пятніцу. Разам з яе кіраўніком Грыгорыем Грыгор’евічам Касцюком едзем на сенажаць ва ўрочышча «Савічанава». Тут на 110 гектарах азімага жыта шчыравалі корманарыхтоўшчыкі. Мікалай Грышчэня і Андрэй Паўлоўскі на касілках клалі траву ў пракосы. Пасля падвяльвання ў работу ўключаліся Аляксандр Пукеца і Мікалай Шпока, варушылі і граблі зялёную масу ў валкі. На корманарыхтоўчых комплексах працавалі Мікалай Рэзановіч і Уладзімір Байбак. Адвозілі сянажную масу Уладзімір Бутрым, Аляксей Салонка, Аляксандр Лушчый і Віктар Ляўчук. Работа спорылася, надвор’е спрыяла, таму механізатары спыніліся толькі на хвілінку для фота.\n– Уборка траў першага ўкосу ідзе паступова, – паведаміў Грыгорый Касцюк. – Усё гэта дзякуючы нашаму асноўнаму касцяку механізатараў. На дадзены момант на нарыхтоўцы кармоў задзейнічана 12 адзінак тэхнікі. Усе механізатары граматныя, добрасумленныя і адказныя. А для земляроба гэта галоўныя якасці.\nРазам з кіраўніком гаспадаркі мы накіроўваемся да фермы «Каханова», дзе закладваліся сянажныя траншэі. Па дарозе Грыгорый Касцюк гаварыў аб стараннасці ўдзель-\nнікаў «зялёнага жніва», што ўсе адчуваюць адказнасць за даручаную справу і не падводзяць падчас любой сельскагаспадарчай кампаніі. Для закладкі сенажу ля жывёлагадоўчай фермы «Каханова» падрыхтавана траншэя ёмістасцю больш за дзве тысячы тон. На час нашага прыезду ішла актыўна закладка сенажу ў падрыхтаваную траншэю. Сяргей Круталевіч, намеснік дырэктара по жывёлагадоўлі, які кантраляваў нарыхтоўку кармоў і сачыў за тэхналогіяй закладкі і ходам работ, адзначыў: – Як бачыце, адна траншэя ў нас ужо амаль запоўнена. Тэхналогію закладкі захоўваем, правяленую масу здрабняем з кансервантам і трамбуем. Гэтай работай займаюцца на пагрузчыку Раман Літвіновіч, а ўкатвае – Валерый Блоцкі.\nТравы сёлета выраслі на славу, таму рэзервы ёсць, а значыць, жывёла будзе з кармамі.\nНа 24 мая травы першага ўкосу скошаны ў раёне на плошчы 755 пры плане 18000 га, касавіцу вядуць практычна ўсе сельгаспрадпрыемствы раёна.\nНарыхтавана на гэты дзень 1935 тон сенажу.\nСенажу найбольш у СВУ «Даманава» – 1935 тон, ААТ «Перамога» – 1205 тон, «Горталь» – 900 тон.\nТаццяна ДЫЛЮК, фота аўтара\nі Валянціны БОБРЫК.


пачаць рэальна хацелася фразай мікалая васільевіча гогаля наконт «поворотись, сынку, эх, які ты. » сапраўды, яны былі менавіта такія – ні туды, ні сюды. Але – брытанскія недопалубные знішчальнікі «сі харыкейн» і «сифайр». Атрымліваецца нейкі такі масток ад палубнага недоистребителя а6м2 «рейсен»/«зеро» (хоць многія лічаць яго такім дасканаласцю) да недопалубных знішчальнікаў. Так, такое таксама было. «сі харыкейн» называлі яшчэ «катафайтером». Не ведаю, ад слова «катафалк» ці ўсё-ткі гэта скарочанае "катапультный знішчальнік", але гісторыя была ў самалёта не прывядзі божа, паколькі брытанская ўпартасць у сумесі з суіцыдальнымі схільнасцямі спарадзілі даволі жудасны мезальянс. Але – ад шрубы, і паляцелі.\nкалі пачалася другая сусветная, як заўсёды, раптам, высветлілася, што брытанцы не гатовыя.\nНельга сказаць, што ў іх не было самалётаў. Вось толькі назваць у 1939 годзе гэты лятаючы хлам самалётамі мог толькі дурань-аптыміст ці лорд адміралцейства. Сапраўды, «сі гладыятар» — біплан, прыдатны толькі для краін тыпу бразіліі. Тварэння ад фірмы «блекберн» (хоць і монопланы) «скьюа» і «рок», а з імі разам «фулмар» ад «фэйры» — таксама даволі ўбогія тварэння. Павольныя, непаваротлівыя, з выродлівымі турелями (некаторыя), якія негатыўна ўплываюць на аэрадынаміку і наогул.\n«і наогул» — гэта ключавое. І наогул, гэтыя самалёты былі. Так сабе. Але былі.\nІ з гэтым трэба было нешта рабіць, бо пачалася вайна, і ваяваць трэба было не циферками ттх, а рэальнымі самалётамі. Як з вядомай часткай. Цела, лічбачкі былі, а самалётаў, здольных выканаць баявыя задачы, не было. І ў гэтых жудасных рэаліях наяўнасці авиахлама брытанскае камандаванне вырашыла зрабіць хаця б што-то для таго, каб можна было ваяваць на мора з авіяцыйным прыкрыццём. На момант пачатку вайны ў брытанцаў было паўтара нармальных знішчальніка. Сухапутныя «хоукер» «харыкейн» і «супермарин» «спитфайр». «спитфайр» быў прыгажун, але патрабаваў вельмі шмат рэсурсаў, як у матэрыялах, так і ў чалавека-гадзінах.\nТаму як бы «сабе ледзь хапала». Гэта значыць на патрэбы каралеўскіх впс, якія вядуць вайну з люфтвафэ. Таму, нягледзячы на ўсю недасканаласць, спачатку ўзяліся за адпрацаваны ўжо «харыкейн».\nда таго ж «харрикейнов» наштампаваў ўжо столькі, што ўзяць і перарабіць пару сотняў пад патрэбы флоту не было вялікай праблемай.\nГалоўнае – «харыкейн» быў вельмі трывалай канструкцыяй, якая дазваляла выкарыстоўваць яго на марскі катапульце. Ды і пасадку аб палубу «харыкейн» папросту вытрымаў бы. У астатнім, скажам шчыра, самалёт быў моцна так сабе. Тым не менш, яшчэ ў 1940 годзе брытанцы атрымалі першы вопыт выкарыстання «хары» на палубах авіяносцаў. Гэта ім дорага каштавала, але тым не менш.\nзлапомны «глориес» прыняў на борт цалкам сухапутныя «харрикейны», якія ён даставіў у нарвегію, дзе яны, узляцеўшы з палубы, селі на сухапутных аэрадромах і там ужо выконвалі свае баявыя задачы. Аднак, так як немцы вельмі хутка папрасілі брытанцаў назад, ацалелыя дзесяць «харрикейнов» павінны былі вярнуцца дадому зноў на авіяносцы «глориес».\nПасадзіць на палубу сухапутныя самалёты без тармазнога крука вельмі няпроста. Гэта было рэальна пад сілу толькі сапраўды стромкім брытанскім пілотам. Ды і то з другой спробы, ноччу 7 чэрвеня 1940-га, калі самалёты селі на авіяносец пры вельмі моцным сустрэчным ветры. Ну а потым, вы ведаеце, «глориес» нарваўся на салодкую парачку: «шарнхорст» і «гнейзенау». Ўзлятаць на сухапутных знішчальніках без шанцаў сесці ніхто не стаў, таму самалёты пайшлі на дно разам з авіяносцам. І тут да брытанцаў дайшло, што ўсё-ткі марскі прыстойны знішчальнік проста абавязаны быць.\nІ пачаліся работы. Прычым вырашылі зрабіць адразу два самалёты марскога базавання: класічны палубник з тармазным гакам і знішчальнік, які павінен быў ўзлятаць з ферменной катапульты з дапамогай парахавых паскаральнікаў. Катапультными «сі харрикейнами» збіраліся узброіць суда атлантычных канвояў, каб яны маглі самі абараніцца ад нямецкіх самалётаў.\nназемныя выпрабаванні катапульты\nтак і з'явіўся «катафайтер» (ідзі «харрикэт», як яго яшчэ называлі) — катапультный знішчальнік, ўзлятае з любога судна, дзе ёсць катапульта. Ён адрозніваўся ад базавай мадэлі выключна тым, што быў узмоцнены сілавы набор фюзеляжа.\nГэта быў варыянт камікадзэ еўрапейскага ўзору. Сесці такі самалёт мог выключна на сухапутны аэрадром. Калі ж такога аэрадрома не прадбачылася, то самалёт разам з лётчыкам станавіліся проста аднаразовымі. Ва ўмовах арктычных канвояў – приводнение, а далей надзіманы плыт з запасам вады і ежы і шанцам на тое, што падбярэ карабель канвою.\nдля такіх евросмертников падрыхтавалі 35 былых гандлёвых судоў розных тыпаў і памераў, якія сталі называцца судамі класа сам, то ёсць catapult aircraft merchantman – «гандлёвае судна з катапультным самалётам».\nнайпростаяферменная катапульта і найпростая ж сістэма запуску.\nУсё было вельмі проста. Быў вельмі забаўны нюанс: смяротнікаў на гандлёвыя суда падбіралі з складу каралеўскіх впс, то ёсць сухапутных лётчыкаў. А на ваенныя суда, абсталяваныя катапульты падобнай канструкцыі, – з ліку марскіх лётчыкаў впс флоту. У цэлым усё гэта выглядала так: пры з'яўленні торпедоносцев або бамбавікоў люфтваффе, правільна ацаніўшы абстаноўку, камандзір судна аддаваў загад аб запуску самалёта. Так, загад аб запуску аддаваў капітан, паколькі менавіта ён нёс ўсю паўнату адказнасці за запуск, паколькі гэты запуск быў адзіным. «катафайтер» выстреливался з катапульты даўжынёй 21 м, з дапамогай парахавых паскаральнікаў. Далей быў паветраны бой, пасля якога ўжо лётчык прымаў рашэнне аб тым, што ён зможа далей рабіць: ляцець на звычайны аэрадром, приводняться або выкідвацца з парашутам. Ва ўмовах паўночных канвояў – усе моцна так сабе.\nзразумела, што ні аб якіх сухапутных аэрадромах гаворкі не было.\nНа бліжэйшых, якія ў нарвегіі, размяшчаліся немцы. Так што адзіным выхадам было скакаць з парашутам побач са сваімі судамі і чакаць дапамогі, у надзеі на тое, што замерзнуць пілот не паспее. На ўсіх катапультных судах для гэтага мелася каманда выратавальнікаў, якая на надзіманы маторнай лодцы была заўсёды гатовая прыйсці на дапамогу смертнику. Ну а калі ў гарачцы бою ратавальнікі не паспявалі убачыць, як, калі і куды приводнялся лётчык.\nНу што ж, гэта вайна. З іншага боку, вытворчасць так званых эскортных авіяносцаў (былыя гандлёвыя суда на 10-12 самалётаў) брытанцы не змаглі наладзіць, так што абараняць канвоі даводзілася тым, што было пад рукой. Гэта значыць суда сам.\nу увогуле, за два з лішнім гады 35 судоў класа сам здзейснілі 176 паходаў, прычым у гэтых паходах немцы патапілі 12 караблёў. Было ажыццёўлена 8 запускаў «катафайтеров». Брытанскія лётчыкі збілі 6 нямецкіх самалётаў, страціўшы ўсяго аднаго свайго лётчыка.\nЗразумела, што восем з васьмі знішчальнікаў былі страчаныя. У увогуле, худа-бедна, але «сі харыкейн» mk. 1a ваяваў. Адразу стала зразумела, што патрэбен нармальны палубны знішчальнік. Аднаразовыя камікадзэ – гэта, вядома, нядрэнна, але на тыя ж канвоі немцы ладзілі налёты не адзін раз. Таму аператыўна быў створаны «сі харыкейн» mk. 1b з тармазным гакам і вузламі для запуску з палубнай катапульты авіяносца.\nале гэта быў ужо зусім іншы размова. Самалёт патрабаваў значнага ўзмацнення канструкцыі, так як меркаваліся неаднаразовыя нагрузкі, звязаныя з узлётам і пасадкай на палубу авіяносца. Таму давялося значна ўзмацніць сілавы набор фюзеляжа, мацавання крылаў, шасі.\nІ замяніць радыёабсталяванне на флоцкай. Ну і самае галоўнае. Дзеля эканоміі часу і матэрыялаў брытанцы не сталі затлумляцца з распрацоўкай і укараненнем механізму складання крылаў. Унікальная практыка, але не самалёт распрацоўваўся пад авіяносец, а наадварот, авіяносец прыстасоўваўся пад існуючы самалёт. Такога ніхто не рабіў ні да, ні пасля.\nа тое, што самалёты на авіяносцах, асабліва на эскортных, немагчыма было прыбраць у ангары.\nСапраўдны марак і марскі лётчык яе вялікасці каралевы павінны стойка пераносіць усе глупствы і вычварэнствы ваеннай службы. У агульным, усе, якія былі на той момант авіяносцы («фьюриес», «арк ройял», «формидэйбл», «іголак») і некалькі эскортных авіяносцаў, пабудаваных у зша, ўзброілі гэтымі не зусім правільнымі самалётамі.\nакрамя таго, брытанцы прыдумалі яшчэ адно новаўвядзенне. Ці вычварэнства. Гэта суда класа мас, merchant aircraft carrier, грузавое авианесущее судна. У адрозненне ад караблёў класа сам з ферменной катапультай, гэтыя суда мелі настеленную над надбудоў палётную палубу, з якой некалькі «сі харрикейнов» маглі ўзлятаць і садзіцца нармальным спосабам.\nзразумела, што ніякіх ліфтаў на такіх судах не было, і самалёты папросту стаялі пад чахламі (у лепшым выпадку) на палубных насцілах.\nВа ўмовах арктыкі – самае тое. Карозія, повреждаемая соллю фарба і ўсё іншае было не на карысць самалётам. Плюс да ўсяго – нізкія тэмпературы і абледзяненне. Але што было, тым і даводзілася ваяваць, у рэшце рэшт, не толькі нам, ці не так?\nтак як першапачаткова, будучы сухапутным, «харыкейн» адкрыта не вызначаўся ні хуткасцю, ні хуткім наборам вышыні, ні ўзбраеннем, то, атрымаўшы ў канструкцыю яшчэ каля 200 кг, ён так і наогул стаў сумным апаратам. Гэта значыць быў не вельмі, а тут яшчэ і пагоршылі яго слабыя бакі. Наогул, моцнай бокам «харрикейна» быў тоўсты профіль крыла, які дазваляў ўзлятаць з даволі невялікім прабегам і гэтак жа садзіцца.\nУсё, што было паміж гэтымі кропкамі, было дрэнна.\nфлоцкія разумелі, што з гэтым трэба нешта рабіць. Асабліва не падабалася ўзбраенне з васьмі пасрэдных 7,7-мм кулямётаў з вельмі невялікім (280-354 шт. ) боезапасам. І яны справядліва патрабавалі сучасны па ттх самалёт з нармальным узбраеннем. Пажадана з гарматным. У пачатку 1942 года мары пачалі спраўджвацца, на ўзбраенне марской авіяцыі пачаў паступаць «сі харыкейн» mk. Ic з рухавіком «мерлін iii» магутнасцю аж 1030 л.\nС. А замест васьмі кулямётаў самалётўзброілі чатырма 20-мм гарматамі «брытыш іспана», ліцэнзійныя «іспана-сюиза».\nпраўда, лётаць «сі харыкейн» стаў яшчэ горш. Максімальная хуткасць ўпала да 474 км/г, што наогул зрабіла немагчымым хоць якой-то манеўраны бой. А навагоднім падарункам да 1943 годзе стаў «сі харыкейн» mk. Iic з маторам «мерлін xx», развивавшим 1280 л. С.\nСамалёт стаў разганяцца да «цэлых» 550 км/ч, але ўсё роўна заставаўся прасам. Але так як «катафалк» ваявалі ў асноўным на поўначы, дзе з знішчальнікамі ў люфтвафэ было дрэнна, таму што «мессершмитты» (акрамя 110-х) па далёкасці не маглі суправаджаць бамбавікі і тарпеданосцаў, то брытанцаў ўсё задаволіла. Нямецкія бамбавікі вельмі дрэнна вытрымлівалі залп з чатырох гармат. Другім тэатрам прымянення марскіх знішчальнікаў стала міжземнамор'е, дзе «катафалкам» даводзілася ваяваць як з італьянскімі самалётамі, так, на жаль, і з нямецкімі. Дарэчы, самыя адчувальныя страты брытанцы панеслі не ад люфтваффе, а ад кригсмарине, падводная лодка якой пацяпліла авіяносец «арк ройял» у лістападзе 1941 года разам з усімі самалётамі. А ў жніўні 1942 года іншая падлодка адправіла на дно авіяносец «іголак».\nЧым ладна абцяжарыла процідзеянне сілам люфтваффе і забеспячэнне блакаванага гарнізона выспы мальта. На абароне мальтыйскіх канвояў засталіся толькі самалёты «индомитэйбла» і «викториеса», так што пілотам «харрикейнов» давялося вельмі моцна напружыцца, асабліва ў час аперацыі «п'едэстал». Але брытанскія лётчыкі справіліся, і вельмі моцна патрапаны канвой ўсё-такі прыйшоў на мальту. А пілоты «сі харрикейнов» запісалі на свой рахунак 25 з 39 збітых падчас налётаў варожых самалётаў. На поўначы поспехі былі больш сціплыя, але там і ўмовы былі нашмат складаней, і не такая высокая актыўнасць люфтваффе. На суправаджэнні арктычных канвояў бязвылазна араў эскортный авіяносец «эвенджер», які пабудавалі амерыканцы. Пасля разгрому pq-17 наступны канвой, pq-18, ішоў, залазячы максімальна далёка на поўнач, каб не трапляць у зону дзеяння нямецкай авіяцыі.\nТым не менш, паветраныя сутычкі мелі месца быць. Лётчыкі «эвенджера» збілі ў баях пяць торпедоносцев і бамбавікоў, страціўшы чатыры сваіх самалёта. Фіналам для «сі харрикейна» стала аперацыя «торч», высадка саюзнікаў у паўночнай афрыцы. Дэсант у алжыры прыкрывалі эскортныя авіяносцы «эвенджер», «битер» і «дашер». Пасля «тырчыць» пачалася паўсюдная замена «сі харрикейнов» на «сифайры» і амерыканскія «уайлдкэты» і «хеллкэты». Як ні круці, нават з гарматамі і больш магутным маторам «катафайтер» быў зусім не прайшоў для вайны супраць нямецкіх самалётаў. Да 1944 года «сі харрикейны» заставаліся на ўзбраенні некалькіх транспартаў мас-класа, але да 1944 годзе ўсе яны былі або спісаныя, ці пераведзены на берагавую супрацьлодкавую патрульную службу. У цэлым вельмі заканамерны вынік, таму што на флот «харыкейн» ўжо трапіў у статусе састарэлага і слабога самалёта.\nНевялікая хуткасць, слабое ўзбраенне па першаму часу, дрэнны агляд з кабіны і невысокая далёкасць палёту не маглі паставіць машыну ў першыя шэрагі змагароў за перавагу ў небе.\nмадыфікацыі з гарматным узбраеннем і больш магутным маторам не палепшылі, а нават паскорылі канец службы знішчальніка, паколькі, хоць ён і стаў некалькі хутчэй, але не настолькі, каб ісці ўпоравень з сучаснымі аналагамі, а ў плане манеўранасці усё засталося на ўзроўні «дрэнна». Палепшыла сітуацыю з'яўленне ў дастатковых колькасцях самалётаў новых мадэляў, «хеллкэта» і «сифайера». Аднак, нягледзячы на ўсю недасканаласць «сі харрикейна», ён, тым не менш, варты павагі, так як менавіта на яго крылы легла ўся цяжар трох першых гадоў вайны на моры. А якога павагі годныя пілоты «катафалков», якія выходзілі на ім у 1943 годзе супраць «фокке-вульфов» і «мессершмиттов» серыі g. У агульным, «катафайтер» сваё месца ў гісторыі заслужана заняў. Хай і як самалёт, горш якога былі нешматлікія.\nлтх sea hurricane mk. Ііз размах крыла, м: 12,19. Даўжыня, м: 9,84. Вышыня, м: 4,05. Плошча крыла, м2: 23,92. Маса, кг: — пустога самалёта: 2 631; — нармальная ўзлётная: 3 311; — максімальная ўзлётная: 3 674. Рухавік: 1 х rolls-royce merlin xx х 1280 л. С. Максімальная хуткасць, км/ч: 550. Практычная далёкасць, км: 730. Практычны столь, м: 10 850. Экіпаж, чал: 1. Узбраенне: чатыры 20-мм гарматы з боекамплектам 91 снарад на ствол.


6 жніўня 1517 году ў Празе Чэскай Францыск Скарына надрукаваў першую беларускую кнігу. З таго часу – вось ужо больш за паўтысячагодзьдзя – яго друкарскі варштат спраўна працуе, выпусьціўшы ў белы сьвет піраміды кніг.\nЁн і сёньня не маўчыць, хоць і працуе далёка не на поўную магутнасьць. Падлічыць і пералічыць мільёны надрукаваных ім за пяць стагодзьдзяў кніг наўрад ці магчыма. Але акінуць вокам абсягі айчыннага кнігадрукаваньня, выбраўшы найцікавейшае, – чаму не? Тым больш, нам у гэтым дапамаглі дасьведчаныя экспэрты – Ірына Багдановіч, Натальля Гардзіенка, Аксана Спрынчан, Вячаслаў Чамярыцкі, Ціхан Чарнякевіч, Сяргей Чыгрын і Язэп Янушкевіч. Такім чынам, да ўвагі чытачоў Свабоды – Беларускае Пяцісоткніжжа, пяцьсот найлепшых кніг за пяцьсот гадоў.\nУсе выданьні пэрыяду.\nПоўны сьпіс Беларускага Пяцісоткніжжа глядзіце тут. Маеце іншае меркаваньне наконт сьпісу? Пішыце свае прапановы ў камэнтарах!


Жорсткі прысуд: Статкевіча перавядуць у турму да канца тэрміну – Свабоду палітвязьням!\nЖорсткі прысуд: Статкевіча перавядуць у турму да канца тэрміну\n05.05.2015 Апублікавана ў Навіны\n4 траўня адбыўся суд у шклоўскай калёніі №17. Судзьдзя Сьвятлана Баранцава прызнала палітвязьня вінаватым у парушэньні рэжыму. Наступныя 1 год 7 месяцаў і 15 дзён экс-кандыдат на прэзыдэнта правядзе ў крытай турме.\nСудовы працэс над Міколам Статкевічам адбываўся ў закрытым рэжыме.\n“Журналiстаў i праваабаронцаў у калёнiю не пусьцiлi. Не пусьцiлi пакуль што, а можа i зусiм, жонку Мiкалая Марыну Адамовiч. Пэнэтэнцыярнае правасудзьдзе ва ўсей красе. А ў Менску ў гасьцях мiнiстар замежных справаў Аўстрыi i нямецкiя дэпутаты, сацыял-дэмакраты, дарэчы.. I пра што яны будуць размаўляць з уладамi…”, — напісаў на сваёй старонцы ў Facebook Алесь Бяляцкі, які прыязджаў падтрымаць палітвязьня.\nДарэчы, жонцы палітвязьня Марыне Адамовіч і адвакату ўсё ж удалося трапіць на працэс, дзякуючы раней напісаным заявам. Адметна, што па дакумэнтах суд праходзіў у адкрытым рэжыме.\nПа словах спадарыні Адамовіч, Мікола на іншы вырак не разьлічваў, таму ўспрыняў яго спакойна. Статкевіч застаецца верным сваім перакананьням, прашэньня аб памілаваньні гэтак жа пісаць не зьбіраецца.\nВарта адзначыць, што праблемы з адміністрацыяй шклоўскай калёніі ў палітвязьня пачаліся адразу пасьля пераводу сюды 12 студзеня 2015 году. Паводле адміністрацыі папраўчай установы, у Статкевіча — 13 парушэньняў, 10 зь якіх – за адмову ад працаў па прыборцы тэрыторыі.\nНа дадзены момант не вядома, у якую турму этапуюць Мікалая Статкевіча.


19 верасень 2009, 19:21\nРэканструкцыя Плошчы Перамогі ў Віцебску ня радуе гараджан. Старшыня аблвыканкаму Аляксандар Косінец абяцаў, што гэта будзе самая вялікая і прыгожая плошча ў Эўропе.\nРэканструяваць плошчу пачалі ў красавіку гэтага году, і першыя ж дзеяньні ў гэтым накірунку выклікалі незадавальненьне віцяблян. Дзеля таго, каб выкласьці тратуарнай пліткай былую зону адпачынку, тут выкарчавалі ўсе дрэвы, у тым ліку і экзатычных парод — 50-гадовыя канадзкія елкі, крымскія ружы, ніцыя рабіны ды іншыя рэдкія расьліны, якія ў 1974 годзе прывозілі сюды з усяго былога Савецкага Саюзу.\nПершы этап рэканструкцыі. Так Плошча Перамогі выглядала 25 красавіка.\nЗьнішчэньне дрэваў на Плошчы Перамогі стала “тэмай № 1” у размовах мясцовых жыхароў. Людзі тэлефанавалі ў розныя інстанцыі, патрабуючы спыніць такое добраўпарадкаваньне гарадзкой тэрыторыі. Урэшце плошчу абнесьлі плотам, пакінуўшы толькі браму для ўезду тэхнікі. Гараджане час ад часу зазіраюць у яе, аднак разгледзець пакуль можна няшмат.\nУсьцяж па ўсёй плошчы кладуць плітку\nЗамест дрэваў, выкарчаваных увесну, па пэрымэтры плошчы высаджваюць туі. Жыхаркі бліжэйшай шматпавярхоўкі дагэтуль шкадуюць, што прыгажосьць пад іхнымі вокнамі зьнішчылі. Пра новае азеляненьне яны гавораць так: “Торкаюць нейкія чэзлыя кусьцікі”.\nРаней тут расьлі пірамідальная таполя, бэз і ружы.\nУпрыгожыць плошчу, паводле архітэктараў, мусяць і дэкаратыўныя канструкцыі для кветак.\nНа плошчы штодня працуюць больш за сто будаўнікоў. І штовечар зьяжджаюцца гарадзкія чыноўнікі рознага рангу: створаны нават адмысловы “штаб”, які сочыць за працай. А яшчэ гэты будаўнічы аб“ект пільна ахоўваюць міліцыянты.\nМіліцыянты сочаць і за парадкам, і за тым, каб каштоўныя будматэрыялы не пакралі злодзеі.\nПрацу рабочых інспэктуюць штодня.\nЗ пэўнымі нязручнасьцямі давялося сутыкнуцца жыхарам дому № 8 па Маскоўскім праспэкце — “дзевяціпавярхоўцы”, якая стаіць уздоўж плошчы. Дарэчы, гэта самы першы блёчны дом, пабудаваны ў Беларусі. Цяпер жыхарам ізноў даводзіцца перажываць будаўнічыя экспэрымэнты: у іх будуць люстраныя шыбы, якіх дагэтуль яшчэ не было нідзе ў Віцебску.\nСамі будаўнікі, якія робяць рамонт у “дзевяціпавярхоўцы”, ня маюць нават вагончыкаў-бытовак. Хаваюцца ад дажджу і абедаюць яны ў шапіках, некалі забраных у прадпрымальнікаў і зьвезеных на плошчу.\nКаб патрапіць дахаты, жыхарам даводзіцца абыходзіць усю плошчу.\nНасельнікі дому № 8 хвалююцца, што начальства турбуе адно зьнешні выгляд іхнага жытла. Бо ўнутры ўсё таксама вымагае рамонту, але да яго справа можа не дайсьці, калі плошчу адчыняць.\nТак пад’езд № 6 выглядае з сярэдзіны.\nУрачыстае адкрыцьцё плошчы заплянаванае на 27-28 верасьня. Удзел у ім мае ўзяць Патрыярх Маскоўскі і ўсёй Русі Кірыл.\nПраз дарогу ад плошчы ўжо ўсталявалі шчыт з партрэтам Патрыярха і надпісам: “Благословляю тебя, Витебщина!”\nДа прыезду высокага госьця застаецца крыху больш за тыдзень, а працы, як кажуць, яшчэ канца і краю не відаць. Таму будаўнічыя работы на плошчы Перамогі вядуцца і днём, і ноччу — у сьвятле фараў і ліхтароў.\nВечарэе, але работа не спыняецца.


!OUT: Melody of Oshawa — беларуская капэля 1960-х з Канады (аўдыё). Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\n4828 / 4\nГурт Melody of Oshawa ўтварыўся ў канадзкім горадзе Ашава на мяжы 1950—1960-х гг. На чале з Баляславам Лішчонкам капэля выконвала беларускія полькі, вальсы ды танга. Прычым рабіла тое з выкарыстаньнем электрамандаліны, сёрфавай гітары і саксафонаў.\nЗ-ПАД БАРЫСАВА ДА АНТАРЫЁ\nГорад Ашава стаіць на беразе возера Антарыё за 56 км ад Таронта. Імя «Ашава» з індзейскае мовы перакладаецца досыць сымбалічна — «сутока». Пасьля Другое сусьветнае вайны менавіта сюды зьлілося шмат беларусаў. Адным з актыўных беларускіх дзеячоў у Ашаве стаў Баляслаў Лішчонак. Сам ён паходзіў зь вёскі Недаль, што пад Барысавам. Беларусь пакінуў разам з бацькамі ў 1944 г. Жыў у нямецкім Ватэнштэце ды брытанскім Брадфардзе, а напачатку 1950-х перабраўся ў Канаду. Пан Баляслаў адразу ўключыўся ў працу ЗБК («Згуртаваньня беларусаў Канады»). У вольны ад працы на General Motors час ён выкладаў музыку. А са сваіх вучняў сабраў ансамбль — Melody of Oshawa.\nСклад у капэлі Баляслава Лішчонка адрозьніваўся цякучасьцю і быў шматнацыянальным: беларусы, украінцы, палякі… Пэўны час, на мандаліне грала жонка Лішчонка, родам з Польшчы. Меўся саксафаніст-славак. Часам у ашаўскім ансамблі адначасова былі задзейнічаныя баян і акардэон альбо два тэнар-саксафоны, труба з сурдынай і без. Засталося некалькі запісаў з опэрным сьпеваком Сяргеем Шульгам. Сам Лішчонак граў на электрыфікаванай мандаліне і скрыпцы, рабіў аранжыроўкі пад розныя камбінацыі музыкаў. Рэпэртуар жа быў выключна беларускі: усе магчымыя народныя танцы, фольк-апрацоўкі кампазытара-эмігранта Міколы Куліковіча, творы Любана і Русака, песьні на вершы Натальлі Арсеньневай… На танцах Баляслава Лішчонка ў Таронта зьбіраўся ўвесь бамонд беларускае грамады.\nНа фота: Melody of Oshawa. Б. Лішчонак — у цэнтры са скрыпкай.\nТАНЦЫ Ў ТАРОНТА\nТанцы ладзіліся на тэрыторыі Беларускага рэлігійна-грамадзкага цэнтру ў Таронта. Узгадвае дзяячка ЗБК Марыя Ганько: «Вельмі часта гралі. Як вечарыны ў нас рабілі, то пераважна Лішчонак граў. Раз на месяц, як мінімум. Па $2 білецікі былі. Людзей прыходзіла ад 80 да 100. Ашаўцы прыяжджалі, ды зь іншых ваколіцаў Таронта беларусы. Шмат было маладых».\nMelody of Oshawa суправаджала ўсе сьвяты: ад хрэсьбінаў і вясельляў да Дня волі 25-га сакавіка і Дня Слуцкага збройнага чыну 27-га лістапада. Зразумела, што ансамбль рэгулярна граў і ў Ашаве. Дарэчы, засталіся факты, што ў Ашаве і Таронта на Дзень Волі перад ратушамі ўздымалі бел-чырвона-белыя сьцягі.\n«ЛЯВОНІХА» НА «ТЭЛЕВІЖАН»\nАднойчы капэля Лішчонка патрапіла ў этэр канадзкае тэлевізіі. Тое адбылося дзякуючы Барысу Кірку. Ён вёў у Таронта танцавальную студыю «Лявоніха», дзе вучыў моладзь народным танцам. Баляслаў Лішчонак і ягоная капэля часта суправаджалі іх рэпэтыцыі й акампанавалі падчас выступаў. Разам яны завіталі і на ТВ. Па словах пана Барыса, не абышлося бяз казусу: «Калі мае танцоры ўпершыню патрапілі на „тэлевіжан“ разам зь Лішчонкам, то іх паказалі на экране, а Лішчонка — не. Толькі музыцы далі пагучаць. Бо ён ня быў чальцом адпаведнае музычнае уніі. А тут жа ўсё на бізнэсе завязана».\nУ 1980-х гг. шэсьць сэзонаў запар ладзіўся усеканадзкі этнічны фэстываль «Караван». Прадстаўнікі кожнае нацыі мелі ўласны павільён ля ратушы таго гораду, дзе яны жылі. Павільён беларусаў у Таронта называўся «Менскам». Дэманстраваліся ўсе магчымыя народныя рамёствы, строі, стравы і, зразумела, музыка. Капэля Лішчонка, як кажа Марыя Ганько, прыяжджала штовечар з Ашавы ў Таронта цягам двух тыдняў і выступала выключна за ежу: «Тады я спазнала, што Баляслаў сапраўды адданы справе. А ня проста, каб пахваліцца. Бо быць на працы і прыяжджаць, граць да поўначы, ехаць дамоў, а з раніцы на работу… Можа, ён браў тады вакацыі. Я ня ведаю. У любым выпадку Лішчонак аддаваў свой час. Вельмі людзкі быў чалавек».\nНа фота: Melody of Oshawa. Б. Лішчонак — трэці зь левага боку. Сяргей Шульга — трэці з правага боку.\nКАЛЯРОВЫЯ КРУЖЭЛКІ АД «ПАГОНІ»\nMelody of Oshawa ня толькі актыўна выступала, але і запісвала ўласныя кружэлкі. Тое адбылося з падачы беларуска-канадзкага выдавецтва й арт-клюбу «Пагоня». Кружэлкі з пазнакай «Byelorussian dances by the Byelorussian orchestra» прадаваліся на танцах. У дыскаграфіі Melody of Oshawa, прынамсі, тры такія кружэлкі. Паводле аздабленьня іх умоўна можна назваць «сіняй», «зялёнай» і «чырвонай». Чамусьці яны зусім недатаваныя, але мяркуючы па ўсім былі запісаныя цягам 1960-х гадоў. Прычым, запіс адбываўся ў розныя пэрыяды, бо інструмэнтальны склад на ўсіх трох альбомах адрозьніваецца. Трэцяя па ліку («чырвоная») кружэлка, якую мы і прэзэнтуем ніжэй, сталася найбольш бліскучай па зьмесьце і зладжанай па выкананьні. Ад папярэдніх дзьвюх яна адрозьніваецца наяўнасьцю трубача і вакаліста — згаданага вышэй Сяргея Шульгі.\nНекаторыя запісы Melody of Oshawa напачатку 1990-х гг. перавыдаваліся ў Беларусі на касэтах. Напрыклад, у нумары газэты «Чырвоная зьмена» за 1993 г. зьмешчаная рэцэнзія Вітаўта Мартыненкі на «зялёны» альбом Melody of Oshawa. Крытык палічыў некаторыя інтэрпрэтацыі фальклёру занадта сьмелымі, і назваў гэта «ўзорам інтуітыўна-наіўнага фальклёру, прыкладам сямейна-бытавога музычнага наіву».\nПан Вітаўт, канечне, мае рацыю. Але ансамбль Melody of Oshawa можна ўспрымаць і, па-першае, як носьбіта міжваеннае народнае культуры Беларусі, і, па-другое, у якасьці культуралягічнага экспэрымэнту: то бок, як загучаць беларускія традыцыйныя танцы, калі перамясьціць іх праз акіян у зусім нетыповае асяродзьдзе? У гэтым пляне прыклад Лішчонка ўнікальны. Ансамблю з такім саўндам, як у Melody of Oshawa, у Беларусі ніколі б ня ўзьнікла. У ягоным часам нягеглым, нязграбным, вуглаватым, але мілым і цёплым гучаньні адбілася душа простага беларуса-эмігранта й увогуле ўся гэтая трагічная недарэчнасьць, калі сапраўдныя патрыёты змушаныя былі мяняць Радзіму на чужыну. Баляслаў Лішчонак граў практычна да апошніх дзён свайго жыцьця, пакуль не захварэў. У 1990 г. музыку пахавалі ў Ашаве.\nЗа магчымасьць зьяўленьня гэтага артыкулу аўтар дзякуе Вітаўту Мартыненку, а таксама беларусам Канады — Віялеце Кавалёвай, Ігару Філюшкіну, Марыі Ганько і Барысу Кірку.\n!OUT, Melody of Oshawa, Баляслаў Лішчонак, Сяргей Шульга\n5644 / 1\n13.04.2014 / 14:59\nДзе вы іх адкапваеце? ))\n13.04.2014 / 15:10\nБагатая гісторыя беларускай музыкі неспазнаная зусім, Алесь.\n13.04.2014 / 17:34\nвялікі дзякуй за публікацыю!\nТут пра тое ж трохі падрабязьней :)\n56947 / 16\n40202 / 0\n37975 / 1


«Лепшы падарунак – перамога ў Курапатах» - Хартия'97 :: Новости Беларуси - Белорусские новости - Новости Белоруссии - Республика Беларусь - Минск\n«Лепшы падарунак – перамога ў Курапатах»\nСёння адзін з самых прыкметных актывicтаў сустрэў свой 59-ы дзень народзінаў.\n“Народная Воля” даведалася, з якім настроем Леанід Кулакоў падышоў да гэтай даты.\nДык вось, за час майго лячэння дакументы, якія тычацца маёй траўмы, былі забраны даішнікамі. Так мне сказалі ў маёй паліклініцы. Пасля таго як даішнікі аддалі іх свайму судова-медыцынскаму эксперту, высветлілася: ніякай траўмы ў мяне няма. Я разумею, што зроблена гэта для таго, каб не даводзіць справу да суда.\nНяма траўмы – няма падстаў для разбіральніцтва. Але калі траўмы няма, дык чаго я лячуся ўжо чацвёрты месяц? Карацей, калі бачыш, што на тваіх вачах творыцца беззаконне і ты пры ўсім сваім жаданні ніяк не можаш гэтаму супрацьстаяць, робіцца сумна…


Стыппл: інтэлектуальныя і інтэрактыўныя выявы | Martech Zone\nЧацвер, студзеня 10, 2013 Нядзелю, Кастрычнік 4, 2015 Douglas Karr\nШто рабіць, калі б вы маглі размясціць выявы на сваім вэб-сайце ці ў блогу, зрабіць іх інтэрактыўнымі, а выкарыстанне і пазначэнне падарожнічаць з імі, калі яны капіруюцца з вашага сайта і захоўваюцца на іншым? Вы можаце зрабіць гэта зараз з Шыпл. Stipple таксама дазваляе інфармацыю аб выкарыстанні праз іх аналітыка пакет. Навядзіце курсор мышы на малюнак ніжэй, каб убачыць Стыпл у дзеянні!\nВы можаце ўбачыць інтэрактыўныя тэгі, якія я дадаў да гэтага відарыса нашага офіса - картаграфаванне, Facebook, Twitter і нават гандлёвы ярлык, дзе вы можаце набыць маю кнігу. Адна з рэчаў, для якіх я лічу, што Стыпл можна эфектыўна выкарыстоўваць з пункту гледжання маркетынгу, - гэта публікацыя інфаграфікі! Наяўнасць магчымасці дадаваць выноскі і сачыць за выкарыстаннем інфаграфікі было б неверагодна карысна для любой арганізацыі.\nРухальнік тэгаў і кіравання бясплатны і пабудаваны як прыкладанне для сацыяльнага абмену.\nВось відэаагляд тэхналогіі:\nШыпл мае убудовы, распрацаваныя для WordPress і іншых сістэм кіравання кантэнтам для аўтаматычнай сінхранізацыі і загрузкі малюнкаў з вашага блога.\nШтрых будзе выкарыстоўвацца на малюнках з Кінапрэміі "Выбар крытыкаў". У партнёрстве з ЛЮДЗІ, аматары могуць вывучыць і набыць "Фільмы і моды" чырвонай дарожкі PEOPLE.com асвятляе прэмію фільма "Выбар крытыкаў". Інтэрактыўная тэхналогія Stipple дазволіць аматарам даведацца больш пра зорак, іх фільмы і стылі. Кінапрэмія Critics 'Choice Movie пройдзе ў чацвер, 10 студзеня, у 8:6 па EST. Папярэдняе шоу на чырвонай дарожцы пачынаецца ў XNUMX:XNUMX па EST.\nКлючавыя словы: аналіз малюнкаўмалюнкі з малюнкаміпазнака выявывыкарыстанне выявыпункцір


Будзьма беларусамі! » Хаос на экспарт. Эксперт пра наступствы міграцыйнага крызісу\n07.12.2021 | Грамадства\nХаос на экспарт. Эксперт пра наступствы міграцыйнага крызісу\nАляксей Гайдукевіч піша на budzma.org пра крамлёўскую стратэгію па стварэнні атмасферы хаоса і нявызначанасці ва ўсходне-еўрапейскім рэгіёне і магчымую ролю мінскай адміністрацыі ў гэтай схеме.\nЧарговы надзвычайны выпадак на беларускай мяжы можа быць пачаткам новага вітка супрацьстаяння і дэстабілізацыі. Гэтым разам на і без таго гарачым украінскім накірунку.\nРасійскія танкі пакідаюць Грузію, 2008 г. Фота: img.fotocommunity.com\nВайсковы аташэ Украіны ў Беларусі быў выкліканы для тлумачэнняў у сувязі з парушэннем мяжы ўкраінскім верталётам.\nУкраінскі бок тым не менш аспрэчвае гэты факт: «Авіяцыя і беспілотныя лятальныя апараты актыўна выкарыстоўвацца для маніторынгу мяжы з Беларуссю ў рамках памежнай аперацыі.\nПадчас палётаў і выканання задач экіпажамі паветраных судоў „не было парушэнняў, у тым ліку парушэння паветранай прасторы суседняй краіны“». Цяжка ўявіць, навошта падобная правакацыя можа быць патрэбная ўкраінцам у сітуацыі, калі вакол іх тэрыторыі па інфармацыі заходніх СМІ і выведак адбываюцца чарговыя шматтысячныя манёўры расійскіх войскаў і назапашваецца тэхніка. Але няварта адкідаць верагоднасць, што абвастрэнне, хай хаця б і інфармацыйнае, можа ўпісвацца ў агульную крамлёўскую стратэгію па нагнятанні напружанасці і стварэнні атмасферы хаоса і нявызначанасці ва ўсходне-еўрапейскім рэгіёне, што ўжо можна назіраць з вясны 2021.\nМінская адміністрацыя ў такім выпадку можа выконваць сваю ролю ў гэтай схеме. У тым ліку і таму могуць гучаць апошнім часам шматлікія заявы аб падтрымцы Масквы ў выпадку абвастрэння ўкраінска-расійскага канфлікта і прызнанні анексіі Крыма. Што сведчыць аб выкарыстанні элементаў гульні крамлёўскіх тэхнолагаў дзеля правакавання атмасферы дэстабілізацыі, апеляцыі да страхаў грамадства і палітычных элітаў.\nШэры кардынал хаоса\nУ сувязі з апошнімі падзеямі ў нашым рэгіёне ў СМІ даволі неадназначна ўспрынялі чарговы артыкул былога кіраўніка адміністрацыі прэзідэнта Пуціна.\nГэтым разам Уладзіслаў Суркоў разважае над развіццём магутных геапалітычных праектаў і шляхах экспарту хаоса як аднаго з неабходных элементаў для разбалансавання сістэмы кіравання ўнутры краінаў.\n«Сацыяльная энтрапія вельмі таксічная. Працаваць з ёй у нашых хатніх умовах не рэкамендуецца. Яе трэба выносіць куды-небудзь далей. Экспартаваць для ўтылізацыі на чужой тэрыторыі.\nЭкспарт хаосу справа не новая. „Падзяляй і пануй“ — старажытны рэцэпт. Падзел — сінонім хаатызацыі. Згуртоўвай сваіх+раз’ядноўвай чужых=будзеш кіраваць і тымі, і іншымі.»\nУладзіслаў Суркоў і Уладзімір Пуцін. Фота: static.ukrinform.com\nСуркоў лічыцца галоўным канструктарам сучаснай расійскай палітычнай сістэмы. З яе «балансам» паміж палітычным прадстаўніцтвам у парламентах РФ, інфармацыйнымі схемамі і спецаперацыямі па пранікненні ў масавую свядомасць неабходных кіруючай групе пасылаў, архітэктурай уздзеяння на знешніх гульцоў.\nХаця ўжо некалькі год Суркоў асабіста не бярэ ўдзелу ў распрацоўцы і рэалізацыі крамлёўскіх праектаў, ходзяць чуткі, што яго прыцягваюць у якасці «аўтсорсера».\nТаму ягоны чарговы артыкул у прэсе няварта разглядаць у якасці парадаў для кіраўніцтва РФ, пакаяльнага ліста альбо спробаў паразважаць над сітуацыяй.\nЦалкам верагодна, што артыкул аб экспарце хаоса і ёсць часткай праекта, які зараз знаходзіцца ў адной са сваіх актыўных фазаў. За мудрагелістасцю фармуліровак Суркоў намагаецца схаваць зерне страху і адчаю, якое мае трапіць на ўрадлівую глебу палітычнай няўпэўненасці і турбулентнасці ў рэгіёне.\nНяварта асабліва намагацца разабрацца ў тонкасцях тэкста Суркова. Але трэба ўсведамляць, што крамлёўскія навучыліся лепш «гандляваць магчымымі абвастрэннямі», чым уласна абвастрэннямі.\nА калі вера ў надыходзячыя крызісы на Захадзе знікае — можна і рэалізаваць запалохванні. Не ў поўнай меры, а хаця б па грузінскім ці украінскім сцэнарах.\nСкрыпка ў крамлёўскім аркестры\nПравакацыі па перыметрах расійскіх межаў з большай ці меншай інтэнсіўнасцю адбываюцца ўжо больш за 10 год. Хапала іх яшчэ да моманту расійскага ўварвання ў Грузію ў 2008, якое стала яскравай дэманстрацыяй сутнасці крамлёўскай палітыкі.\nЗараз да вайны на Данбасе, парушэнняў межаў расійскім флотам і вайсковай авіяцыяй, няспынных манёўраў яшчэ дадаўся канфлікт на межах Беларусі з суседзямі, энергетычны крызіс.\nДля лепшага эфекту ўсе гэтыя падзеі неабходна адпаведна асвятляць з крамлёўскіх вежаў. Перабольшваць альбо будаваць паралельную рэальнасць. Што і ёсць неад’емнай часткай усёй гэтай спецаперацыі.\nМагчыма, што планаў па фатальнай дэстабілізацыі ў рэгіёне крамлёўскія стратэгі не маюць. І для іх будзе вялікай неспадзяванкай, калі сітуацыя выйдзе з-пад кантролю. Бо кантраляваць хаос нашмат прасцей, чым масштабныя вайсковыя аперацыі.\nНезайздросная роля ва ўсёй гэтай схеме архітэктуры хаосу праглядаецца ў мінскага каманднага апарата. Ёсць уражанне, што ягоныя прадстаўнікі недакладна ўсведамляюць мэты крамлёўскай групы.\nБо, відавочна, што запланаванае геастратэгічнае і ў выніку эканамічнае дамінаванне ў рэгіёне наўрад ці прадугледжвае наяўнасць незалежных гульцоў.\nАле мінская адміністрацыя раз за разам упарта ўцягваецца ў новыя крызісы па тэставанні рэакцыі Захаду, спадзеючыся на дапамогу з усходу пры магчымых вельмі негатыўных наступствах. Часам нават можа падавацца, што некаторыя мэты дасягаюцца, бо ў ЕС і ЗША не хапае прынцыповасці, і да дыялогу заходнія палітыкі ўсё ж прыбягаюць. Што можа выявіцца зманам і толькі пажаданым эфектам, далёкім ад рэальнасці.\nЯшчэ год таму было цяжка ўявіць, што сітуацыя дойдзе да штодзённых правакацый на межах Еўрасаюзу і фактычна фізічнага супрацьстаяння. Неаператыўная і недастаткова прынцыповая рэакцыя заходніх краінаў на падзеі пракрэсліла на мапах крамлёўскіх стратэгаў далейшы курс на эскалацыю па ўсім перыметры былога СССР.\nПры такіх умовах, каб «Расія атрымала сваю долю ў новым сусветным збіранні зямель (дакладней, прастораў), пацвердзіўшы свой статус аднаго з нямногіх глабалізатараў», як піша Суркоў, зразумела, што крамлёўскія стратэгі могуць пайсці на любыя крокі без значных стратаў у межах, акрэсленых заходнімі партнёрамі. Калі яны ўсё ж наважацца перайсці за гэтыя «чырвоныя лініі», для бруднай працы выкарыстаюць «другія скрыпкі свайго аркестра». Якіх не будзе шкада размяняць на нешта больш каштоўнае падчас далейшага гандлю з Захадам.