Browar Kryza - Zapiski piwowarów domowych - Piwo.org\nFebruary 8, 2011 in Zapiski piwowarów domowych\nNa razie nie wiem jak nazwać swój browar, więc niech będzie roboczo Browar Kryza - może tak już zostanie i też będzie dobrze.\nTo moja #5 warka, ale szczególna, bo pierwsza ze słodów z zacieraniem.\nZestaw z BA Pszeniczne Hefe-Weizen\nPrzepis taki jak w wiki: http://www.wiki.piwo.org/index.php/Hefe-Weizen,_S%C5%82awomir_Franaszek_%28Franekkkk%29\nsłód pilzneński Weyermann 1,6kg\nsłód pszeniczny Weyermann 2,5kg\nsłód Carahell 0,2kg\nChmiel aromatyczny 50g granulat\nDrożdże suche Safale WB-06 11,5 g\n- 45°C ? 10 min (przerwa furulikowa)\n- 53°C ? 15 min (przerwa białkowa)\n- 63°C ? 30 min (przerwa maltozowa)\n- 72°C ? utrzymywać do negatywnej próby jodowej\nPo 10min ? 25 g chmielu\nPo 50min ? 15 g chmielu\nPo 75min ? 10 g chmielu\nburzliwa 7 dni ? 2 °Blg, temperatura otoczenia 19-21°C\ncicha 5 dni ? bez zmian w ekstrakcie, temperatura otoczenia 19-21 °C\nW dołączonych wskazówkach warzenia są inne ilości chmielu i ich suma jest mniejsza niż 50g ? w zestawie. Zacząłem podejrzewać, że to pomyłka i postanowiłem zastosować dawki jak w przepisie na piwo.org. Wartości ze wskazówek to 15g, 10g i 10g. Czasy dodawania jak wyżej. Czy dobrze zrobiłem? Chyba tragedii nie będzie, najwyżej więcej chmielu .\nWarzenie minuta po minucie: http://piwowin.net/20110203/hefe-weizen5/. Może się komuś równie początkowemu przyda, np czego nie robić, żeby nie mieć takiej słabej wydajności. Męczyłem już w tej sprawie na forum http://www.piwo.org/forum/t4669-Pierwsze-zacieranie-i-wydajnosc-slaba.html.\nWydajność 49%. Kurcze....\nWiktor 8 posts\nolo333 18 posts\nsebpa 4 posts\nkryzoo 74 posts\nZmotywowałeś mnie do zrobienia tego co planowałem wcześniej : http://piwowardomowy.net/20120107/termometr-elektroniczny/ Nie przyszło mi do głowy i praktyka też nie wykazała rozbieżności. Mo\nno receptura konkursowa i to z wysokim miejscem to nie powinno być problemów. O wydajność się nie martw, po paru warkach dojdziesz do lepszego wyniku. Gratuluję pierwszej zacieranej warki\nchłodnica od Wesołego?\nChłodnica od Wesołego, tak jest, dobrze się sprawiła, mimo że wysoka i połowa wystawała ponad poziom cieczy .\nMam duży garnek 40 l, więc w przyszłości może zrobię większą objętość.\nja do 40 litrów używam chłodnicy z BA i od Wesołego podłączonych równolegle, nawet przyzwoicie to chłodzi. Myślałem nawet o wymiennikach, ale to jeszcze nie ta skala.\nCo prawda w przepisie Franka brakuje mi przerwy 76-78°Blg i pytanie czy świadomie nie robił przerwy, czy błąd w przepisie, lub czy przerwa 40min. w temp. 73°C kończy enzymatyczność zacieru?\nTo sprostuje, że przepis przytoczony przeze mnie w poście nie jest dokładnie tym z wiki tylko kompilacją z zestawu i z wiki.\nChmielenie zastosowałem jak w wiki. A w przepisie zapomniałem dodać, że było jeszcze "podgrzać do 78C i filtrować".\nTak też zrobiłem, chociaż nie wiem czy to coś zmienia.\nWięcej różnic chyba nie ma.\nEdited February 8, 2011 by kryzoo\nPo 6 dniach burzliwej Blg zeszło ładnie do 3. Jutro zlewam na cichą.\nPomiar organoleptyczny z menzurki do gardła wykazał pszeniczne walory zapachowe oraz silne nachmielenie, tak coś w stylu pilsner urquella. Dla mnie OK, nie wiem jak to się ma do kwestii stylu tego co miałem uwarzyć\nNachmielenie z czasem będzie mniej intensywne, ale mniejsza końcowa ilość niż zakładana też dołożyła swoje dwa grosze.\nWg receptury, którą stosuję do pszenicznego http://www.wiki.piwo.org/index.php/Hefe-Weizen,_S%C5%82awomir_Franaszek_%28Franekkkk%29 stoi, że słodzić do refermentacji 2g na butelkę. To chyba mało nagazowane wyjdzie? Czy Weizen powinien być słabo nagazowany?\nTutaj masz kalkulator (autor jkocurek), który podpowiada stopień nagazowania w zależności od stylu:\nDla Twojego podpowiada 2,5-2,9.\nDam 2,5g na butelkę.\nIrish Red Ale (#6)\nZestaw z BA:\n* słód Pale Ale Weyermann 2,7 kg,\n* słód Monachijski typ I Weyermann 0,8 kg,\n* słód Carared Weyermann 0,5 kg,\n* palony jęczmień (roasted barley) Weyermann 0,05 kg,\n* chmiel goryczkowy Marynka 20 g (granulat),\n* chmiel aromatyczny Lubelski 30 g (granulat),\n* drożdże górnej fermentacji Safale S-04 11,5 g\nWszystko zgodnie z zaleceniami w ulotce:\n- 67C przez 60 minut\n- 72C do negatywnej próby jodowej ? próba była negatywna już w 67C, więc w 72C poczekałem 10 minut\n- podgrzać do 76C i filtrować.\nTym razem zastosowałem metodę ?na raty? (batch sparge) z 4 krokami:\n- filtrowanie do końca brzeczki z zacierania (20 min czekania)\n- wysładzanie 7,5l (20 min czekania)\n- wysładzanie 7,5l (30 min czekania)\n- około 2-3l ? jeszcze na wszelki wypadek.\nWoda do wysładzania 72C.\nGotowanie przez 60 min.\n-20g Marynki w 5 minucie,\n-30g Lubelskiego w 30 minucie.\nChłodzenie około 30 minut do 22C.\nWybicie: 22,5 litra\nGęstość: 11 Blg ? miało być 12Blg\nCzas: 7h (włącznie z zadaniem drożdży i umyciem sprzętu)\nWydajność: 63% (wow! )\nDrożdże rehyryzowane, zapodane do brzeczki o temperaturze 22C.\nJa bym dał więcej. Weizen powinien być dobrze nagazowany.\nNie miałem na myśli gramów glukozy tylko jednostek objętościowych - 2,5 do 2,9 litrów CO2/litr piwa. Ilość glukozy liczy kalkulator.\nEdited February 14, 2011 by olo333\nNo tak, pomyliłem to.\nZ kalkulatora wychodzi od 3,45 do 4,4 g na butelkę.\nHefe-Weizen rozlew (#5)\nPora rozlać pszeniczniaka do butelek.\nDodaję 150g glukozo/słodu, co powinno dla około 18 litrów dać nagazowanie 2,8 v/v.\nWyszło 17,5 litrów piwa o gęstości 2,5Blg. Początkowa gęstość ekstraktu była 11,5 Blg.\nIrish Red Ale (#6) przelany na cichą.\nGęstość 3Blg. Objętość około 21,5l.\n- za kwaśny\nwięcej wywodów: http://piwowin.net/20110302/pszeniczne-5-degustacja/\nIrish Red Ale (#6) rozlew\nIRA już w butelkach. Dostało 160g mieszanki glukozy i suchego ekstraktu. Sprawdziło się w przypadku pszeniczniaka #5.\nWyszło 21,5 litra. Kapsel czerwony.\nW najbliższym czasie planuję uwarzyć marcowe i koelscha. W tej chwili nie ma nic na fermentacji, smutno.\nZestaw z BA.\n* słód pilzneński Weyermann 3,2kg\n* słód monachijski typ I Weyermann 0,8kg\n* słód karmelowy jasny Carapils 0,3kg\n* słód karmelowy Caramunich typ II Weyermann 0,2kg\n* chmiel aromatyczny Hallertau Spalt Select ? 50g(granulat)\n* chmiel aromatyczny Tettnanger ? 30g(granulat)\n* drożdże Saflager W34/70 11,5g\n* 53C ? 15min\n* 62C ? 30min\n* 72C ? 20min\n* 78C ? filtracja\nWysładzanie metodą ciągłą. Wynik: 24,5l o gęstości 11Blg.\n* 5min ? Hallertau\n* 50min ? Tatnannger\nEfekt 20l o gęstości 12Blg w temperaturze 25C. Ponad 3l odparowało.\nOd początku plan był taki, aby przeprowadzić fermentację w domu na działce, gdzie temperatura o tej porze roku jest podtrzymywana sztucznie i wynosi około 7C. Zalecana temperatura to przynajmniej 9C. Po zasięgnięciu porady ( http://www.piwo.org/forum/viewtopic.php?id=4750&p=1) upewniłem się, że to nie będzie za zimno, bo fermentująca brzeczka jest cieplejsza od otoczenia o 2C. Wystarczy lekko zaizolować fermentor np. karimatą, aby utrzymać taką wyższą temperaturę.\nDnia następnego fermentor został załadowany do bagażnika i przetransportowany na działkę. Zrobiłem rehydratację 3/4 saszetki, a 1/4 dodałem na sucho ? na wszelki wypadek. Drożdże zadałem w temperaturze około 13 stopni.\nW niedzielę wieczorem, kiedy musiałem wracać, wciąż nie było żadnych objawów fermentacji. Za 3 tygodnie dowiem się, czy coś zaszło?. Jeśli nie to pozostanie mi zamieszać łychą, a jeśli to nie pomoże to zrobić nowy starter z nowych drożdży.\nMarcowe (#7) ? fermentacja cicha\nPo 3 tygodniach od nastawienia fermentacji okazuje się, że niepotrzebnie się martwiłem. Fermentacja ruszyła i zrobiła co do niej należy. Termometr leżący na fermentorze wskazywał 10C. Pewnie efekt wiosennego ocieplenia. Termometr naklejony na fermentor 9C. I najważniejsze, gęstość 4Blg.\nZielone piwo smakuje już wyśmienicie, ale ograniczam się do jednej szklaneczki ;-) .\nPrzelewam do drugiego fermentora na fermentację cichą. Tak na wszelki wypadek zbieram gęstwę do słoika. Może się przyda?\nsłód pilzneński Weyermann 3,7kg\nsłód pszeniczny Weyermann 0,5kg\nchmiel aromatyczny Hallertau Spalt Select ? 60g(granulat)\ndrożdże górnej fermentacji Safbrew S-33 10g\nPoczątek 43C. Stopniowo zwiększać temperaturę do 66C (w ciągu 30 min). Postój 30 min.\nPodnieść temperaturę do 70C, postój 15 min. Podgrzać do 78 i filtrować.\nWysładzanie metodą ciągłą. Do około 26l.\n10min ? 35g\n60min ? 25g\nEfekt 22l o gęstości 10Blg w temperaturze 23C. Powinno być 12 Blg ? ghrrrr.\nFermentacja ruszyła po zadaniu rehydryzowanych drożdży.\nStarając się doszukać przyczyny słabej wydajności na pierwszy plan biorę wysładzanie. Wydaje mi się, że w wysładzaniu ciągłym, które prowadziłem niewiele można zmienić na plus. Tempo spuszczania filtratu było naprawdę niskie. Dolewałem wodę w temperaturze 75C na 2 talerzyki, żeby nic się nie mąciło. To co przychodzi mi do głowy to zastosowanie większej objętości początkowej, czyli dolewanie gorącej wody już w końcowym procesie zacierania. Druga kwestia to korzystne ułożenie wężyka filtracyjnego przy pomocy drutu miedzianego. W tej chwili jest swobodny i układa się po swojemu..\nPoprzednio w warce #7 wydajność była niewiele lepsza, bo 56% i wysładzanie tym samym sposobem. Jedyny raz z super wydajnością jaki miałem to wysładzanie na raty, które zastosowałem w IRA #6. Choć mniej elegancko to może do tego wrócić?\nja tez stosuje ciagle, od 3 warek i poki co nie zamierzam tego zmieniac. Osiagalem odpowiednio 69 64 i 68% wydajnosci, ten nizszy 64 to ogolnie przez to ze w trakcie zacierania wpadlem na genialny pomysl uzycia grzalki, ktora przypalilem i ogolnie cala warka juz poszla nerwowo, bardziej zajmowalem sie jej czyszczeniem niz sama warka...\nz mojego doswiadczenia wynika ze 68% jest spokojnie osiagalne, a pewnie i wiecej sie da, bede wprowadzal kilka zmian\nz roznic to po pierwsze uzywam cieplejszej wody 78%,\ngestosc poczatkowego zacieru to jakies 3.5L/kg slodu, zgodnie z tym co na wiki przy rzadszych zacierach jest lepiej, mozesz sprobowac nawet 4-4.5l/kg\nw trakcie wysladzania mam minimum 4 cm wody powyzej mlota, woda wtedy dziala jak tlok i spycha brzeczke o wiekszej gestosci na dol (mozna to zaobserwowac patrzac na fermentator, widac wyrazne granice w barwie wody wysladzajacej, czym nizej tym ciemniejsza barwa).\nDodatkowo co jakis czas mieszam dosc intensywnie wierzchnia czesc mlota, dosyc gleboko, tak 1cm powyzej filtratora siegam lycha. Przecinam tez mloto co jakis czas w kratke lycha siegajac filtratora z oplotu. Obydwie czynnosci po to zeby NIE stworzyly sie kanaliki ktorymi woda bedzie przelatywala nie wyplukujac cukrow.\nwydajnosci przy fly sparge osiagam wyzsze nie przy zwyklej, niemniej jako ze dopiero 6 warek za mna, moglo to tez wynikac ogolnie z poprawy innych czynnikow (chocby grubosci srutowania).\nswoja droga to srutujesz sam czy kupujesz zesrutowane mloto? niby niewiele ale z tego co czytalem na wiki mozna do 10% poprawy wydajnosci uzyskac (oczywiscie patrzac na dosyc skrajne przypadki)\nEdited April 7, 2011 by sebpa\nJa użyłem 3l/kg...to zmienię na 4\nDodatkowo co jakis czas mieszam dosc intensywnie wierzchnia czesc mlota, dosyc gleboko, tak 1cm powyzej filtratora siegam lycha. Przecinam tez mloto co jakis czas w kratke lycha siegajac filtratora z oplotu. Obydwie czynnosci po to zeby stworzyly sie kanaliki ktorymi woda bedzie przelatywala nie wyplukujac cukrow.\nChyba chodzi o to, żeby wypłukiwać cukry, czyli żeby nie tworzyły się kanaliki.\nTutaj widzę duże podobieństwo z metodą "na raty" poza tym, że zostawiasz w spokoju dolne warstwy z filtratorem. Z tego co czytałem w wiki chodziło o wierzchnie warstwy (nie podano głębokości), ale jeśli działa to trzeba to stosować. Interesuje mnie tylko, czy nie lecą po takim zamieszaniu śmieci. Nawet jeśli trochę lecą to można się części pozbyć w czasie dekantacji.\nKupuję ześrutowane zestawy. O śrutowaniu nie mam pojęcia. Wpisuję do planów na przyszłość.\noczywiscie z racji poznej godziny, powinno byc zeby nie tworzyly sie kanaliki (w przeciwnym przypadku bym nie ruszal mlota) poprawie\n[Z tego co czytałem w wiki chodziło o wierzchnie warstwy (nie podano głębokości), ale jeśli działa to trzeba to stosować. Interesuje mnie tylko, czy nie lecą po takim zamieszaniu śmieci. Nawet jeśli trochę lecą to można się części pozbyć w czasie dekantacji.\nno wlasnie nie lecialy u mnie zadne syfy, pewnie dlatego ze przy mieszaniu mlotem zostawiam ponad filtratorem jeszcze kapke, to wystarcza. Pozniejsze nacinanie "w kratke" tez nie ma wplywu, robie je dopiero jak po wymieszaniu mloto sie ustablilizuje i osiadzie na dnie\ndodam tylko jeszcze ze poczatkowo naprawde bardzo plytko mieszalem, dopiero w kolejnych turach zaglebialem sie bardziej, bo nie mialo to wplywu na gorsza klarownosc filtratu. Moze kiedys sprobuje jeszcze glebiej pomachac lycha.


Blog podróżniczy: Argentyna BA - Iguazu - Cordoba - Mendoza - BA\nArgentyna BA - Iguazu - Co...\nkoreankazkatowic 11 lutego 2015 22:05\nArgentyna BA - Iguazu - Cordoba - Mendoza - BA\nAmeryka Południowa Iguazu (IGR) Argentyna Cordoba (COR) Mendoza (MDZ)\nRelacja ta powstała/je ponieważ dzięki fly4free udało nam się polecieć w styczniu do Argentyny. Postanowiłam, że nie jako „w zamian”, z podróży powstanie relacja, którą podzielimy się z innymi forumowiczami. Podróżowaliśmy w dwójkę – ja (Justyna) i Daniel. Była to nasza pierwsza podróż do Ameryki Południowej, wcześniej dość sporo podróżowaliśmy po Azji. Bilety kupiliśmy dzięki promocji: http://www.fly4free.pl/tanie-przeloty-do-buenos-aires/. Miałam lekkie obawy czy rezerwacja nie zostanie anulowana, tak jak to było przy lotach na Goa i w głowie układałam już treść pisma przedprocesowego do seat24, ale na szczęście się upiekło. Bilety kosztowały nas ostatecznie 405 euro od osoby. Wylot z Pragi 21 stycznia, powrót 9 lutego.\nNasza znajomość hiszpańskiego ograniczała się do podstawowych słów, oznaczających głównie nazwy figur w salsie. Jak się okazało był to spory problem. W naszym odczuciu bez znajomości języka hiszpańskiego w Ameryce traci się bardzo dużo. Miejscowi nie palą się do rozmowy po angielsku, jeśli nie znają go zbyt dobrze. Kraj ma niezwykle interesującą z punktu widzenia Europejczyków historię i przyrodę. Nie wiem jak innych ale mnie w szkole o Ameryce Południowej nie uczono praktycznie wcale. Jeżeli zatem planujecie wyjazd do Ameryki warto zmobilizować się do nauki języka a w związku z tym odpowiednio wcześniej zaplanować podróż. Planowanie z wyprzedzeniem jest tym bardziej istotne, że podróżowanie po Argentynie autobusami i samolotami jest bardzo kosztowne, w związku z czym warto zamawiać bilety z odpowiednim wyprzedzeniem, zwłaszcza w sezonie wakacyjnym.\nBył to nasz pierwszy wyjazd, na który faktycznie było nas stać i ponieważ, również po raz pierwszy, musimy po nim wrócić do pracy, nie był to wyjazd budżetowy tylko wypoczynkowy. Jeśli chodzi o wydatki to wyglądały następująco (dla jednej osoby):\nbilety Praga – Franfurt – Buenos Aires, Buenos Aires – Rio de Janeiro – Frankfurt – Praga – 405 euro\nbilety autobusowe PB Warszawa – Praga – 8 zł\nnocleg hostelu w Pradze – 230 koron (ok 37 zł)\ntransport z lotniska w BA na Floridę – 5 ARS (ok 1,5 zł)\ntaksówka Florida – Aeroparque – 80 ARS\nbilet lotniczy BA – Puerto Iguazu – ok 500 zł\nprzejazd busem lotnisko Puerto Iguazu – miasto – 60 ARS\nnocleg w Puerto Iguazu:\npierwsza noc: Nomads hostel– 225 ARS - pokój dwuosobowy ze śniadaniem- nie polecamy\nHostel Inn – ok 1300 ARS za dwie noce – pokój dwuosobowy ze śniadaniem – gorąco polecamy\nprzejazdy po Puerto Igauazu autobusem miejskim – 5 ARS\nautobus miejski do Parku Iguazu – 50 ARS za autobus, lub ok 50-60 ARS za osobę w taksówce (przy 4 osobach)\nbilety wstępu do Parku Iguazu – 260 ARS\nAutobus Puerto Iguazu – Cordoba – Cama – 1090 ARS – przewóz: Zinger\nNoclegi w Cordobie – Couchsurfing\nprzemieszczanie się po Cordobie – na piechotę\nautobus Cordoba – Le Cumbre – 60 ARS\nNoclegi w Hostelu La Cumbre – 150 ARS – dormitorium + śniadanie\nbus La Cumbre – Cordoba – 72 ARS – dużo szybszy przejazd niż autobusem\n*ewentualnie jeśli ktoś chce paragliding w La Cumbre – Cuchi Coral kosztuje 1200 ARS – nie skorzystaliśmy\nautobus Cordoba – Mendoza – Cama - 650 ARS – przewóz: Plus Ultra\nBusy w Mendozie – kiedy przyjechaliśmy 3,5 ARS po tygodniu – 4 ARS – płatność monetami lub kartą, jeśli monetami cena jest droższa\nNoclegi w hostelach w Mendozie:\nEmpedrado Hostel i Hostel Suits - ok 500 ARS ze śniadaniem\npo powrocie z gór nocowaliśmy w hotelach – koszt ok 900 ARS za noc ze śniadaniem\nwycieczka po winiarniach – niezorganizowany wyjazd:\n4,50 ARS bilet autobusowy do Maipu, 70 ARS rower, 60 ARS wine tasting w Domiciano, 30 ARS wycieczka i degustacja w LAUR (oliwa)\nBilet autobusowy Mendoza – Uspallata – 46 ARS\nhostel Uspallata International – ok 500 ARS - niski standard ale świetne widoki (nie z okien :)\ndzień: horseback riding po Andach i trekking – 700 ARS, następnego dnia wzrosło do 800 ARS, w tym lunch i woda\nbilet autobusowy Uspallata – Mendoza – 46 ARS\nparagliding w Mendozie – 900ARS z dojazdem\nPrzejazd Mendoza – Buenos Aires – Cama - 960 ARS\nNoclegi w Buenos – u znajomych\nrower na dzień w BA – 150 ARS\nWizyta w muzeum historii naturalnej – 15 ARS\nJeśli chodzi o jazdę stopem to spotkaliśmy parę, która przejechała od Porto Alegre do Mendozy w trzy dni, my stopa łapaliśmy tylko na krótkich trasach i mamy wrażenie, że chętniej zatrzymują się dla ludzi, którzy wyglądają na lokalnych. Z hostelu Uspallata do Uspallaty (7km) złapanie stopa na jedynej ulicy zajęło nam godzinę.\nJako że wylot do Buenos Aires był z Pragi, zaczailiśmy się na bilety z Polskiego Busa. W kilka godzin po rzuceniu nowej puli biletów kupiliśmy dwa bilety na trasę Warszawa-Praga za całe 8 zł. W autobusie pustki, można było spokojnie rozłożyć się na kilku siedzeniach i przespać. W Pradze byliśmy o 5 rano, mieliśmy ponad 14 godzin do wylotu, więc wcześniej zamówiliśmy nocleg w hostelu przy dworcu autobusowym Florenc (jakieś 300 m od peronów) A Plus Hotel & Hostel Prague - koszt: ok. 37 złotych za łózko w dormitorium (230 koron) wraz ze śniadaniem. Nie jest to super niska cena, podejrzewam, że spokojnie można znaleźć lepszy deal, zależało nam jednak na tym, żeby hostel był jak najbliżej dworca. Dormitorium oceniłabym jako dostateczny.\nPodróż do Buenos Aires przebiegała bez problemowo. Z ciekawostek mogę jedynie polecić spędzić czas oczekiwania na samolot na lotnisku w Pradze w strefie chill out.\nPo przylocie do Buenos udaliśmy się na przystanek lokalnego autobusu.\nWażne: w Argentynie za autobusy miejskie płacimy gotówką kierowcy (w mniejszych miejscowościach), monetami w automacie albo kartą pre paidową (najczęstsze rozwiązanie). Młodzi ludzie chętnie pomogą wam w autobusie i odbiją swoją kartę za wasz przyjazd. Przejazdy po mieście są bardzo tanie – od 2 ARS (np. za pociąg w Buenos Aires) do 5 ARS (np. w Puerto Iguazu). Ceny są dynamiczne, mniej więcej co 3 miesiące się zmieniają – oczywiście rosną w górę.\nJedna z dziewczyn czekających na przystanku na lotnisku zaproponowała, że użyczy nam swojej karty. Autobusem nr 8 dojeżdża się do Plaza de Mayo, podróż trwa ok 2,5 h, nasza dobiła niemal do 3 h. Autobusem tym dojechaliśmy do Floridy, czyli jednej z głównych ulic BA, na której bez problemu można wymienić pieniądze po czarnorynkowym kursie.\nWażne: ze względu na inflację, w celu ochrony rynku w Argentynie ustalony jest sztywny kurs ARS do innych walut. Jeśli przyjdzie wam do głowy wymieniać pieniądze według oficjalnego kursu to podróż po Argentynie będzie niesamowicie droga, nie wspominając o tym, że będzie jedynymi frajerami w kraju. W Argentynie ludzie masowo inwestują w dolary i euro, wszyscy oszczędzają w dolarach, mieszkania kupuje się tylko w dolarach, z tego też powodu pojawił się prężny rynek czarnorynkowej wymiany waluty po dużo korzystniejszych, nie sztywnych kursach. W momencie naszej podróży za 100 dolarów otrzymywaliśmy od 1200 do 1340 ARS, w zależności od miejscowości. Jak wymieniać pieniądze – w każdym turystycznym mieście można znaleźć ulicę, skrzyżowanie, itp. na którym znajdziemy ludzi otwarcie naganiających klientów do swoich quasi kantorów. Krzyczą wtedy „cambio, cambio”. Na Floridzie, głównym miejscu wymiany pieniędzy dla turystów w BA, nie da się ich nie zauważyć, jest ich dziesiątki. Sam rynek czarnorynkowej wymiany jest półoficjalny, kursy waluty można śledzić na stronie: http://www.dolarblue.net/ , kurs zmienia się w oparciu o opracowany algorytm i jest podawany nawet przez ogólnokrajowe gazety. Kiedy już wybierzecie swojego naganiacza i wynegocjujecie kurs wymiany, zostaniecie zabrani do „kantoru”. Może to być przeróżne miejsce. My wymienialiśmy głównie w sklepikach w galeriach handlowych, w których oficjalnie prowadzi się inną działalność. Jednak jeden raz byliśmy w miejscu, który wyglądał bardziej profesjonalnie niż wszystkie kantory w Polsce razem wzięte. Znajdował się w mieszkaniu obok Floridy, w którym można było oczekiwać na swoją kolej w poczekalni z fotelami, po pomieszczeniach przechadzali się ochroniarze, a w głównym pomieszczeniu znajdowała się szyba kuloodporna a pieniądze przekazywano przez szufladę w blacie. Na końcu zostaliśmy obdarowani wizytówkami. Pełny profesjonalizm. Po otrzymaniu pieniędzy przejrzyjcie je, sprawdźcie znaki wodne, nie wymieniajcie dużych ilości naraz (my wymienialiśmy po 300-400 USD). Pieniądze w poszczególnych miastach wymienialiśmy tu:\nBuenos Aires – Florida\nCordoba – Plaza San Martin\nMendoza – av. San Martin pomiędzy ulicami Catamarca a Lavalle\nZ Floridy złapaliśmy taksówkę na kolejne lotnisko, znajdujące się nad rzeką (spoiler alert – Buenos Aires nie leży nad morzem). Lotnisko Jorge Newbery jest bardzo ruchliwe, z uwagi na to, że podróżowanie samolotem poza granice Argentyny jest bardzo drogie dla Argentyńczyków (muszą płacić dodatkowy podatek - 35%), promowana jest turystyka wewnątrz kraju. Poza tym ze względu na odległości między miastami, ludzie decydują się często na podróże samolotem. Stąd na lotnisku panuje spory tłok. Warto o tym pamiętać przy planowaniu podróży z tego miejsca.\nZ lotniska polecieliśmy do Puerto Iguazu liniami LAN. Według zapewnień znajomych samolot powinien był przed lądowaniem przelecieć dwa razy nad wodospadami. Niestety, mimo spędzenia przed oknem dwóch godzin lotu, wodospady nie zostały nam pokazane z góry. Być może inne linie lotnicze gwarantują takie bajery.\nW Puerto Iguazu wylądujecie na lotnisku mniejszym od większości dworców autobusowych w Argentynie. Przy wyjściu będą oczekiwały co najmniej 4 busy prywatnych firm turystycznych, którymi można dojechać do samego miasta. Busy dowożą turystów pod same drzwi hosteli. Na pewno ktoś z pasażerów, przy odrobinie szczęście będziecie to wy, będzie jechał do Hostelu Inn, leżącego poza miasteczkiem przybytku ze wspaniałym basenem. Siłą rzeczy będzie to pierwsze miejsce w którym zatrzyma się wasz busik. Waszym oczom ukaże się ich turkusowy basen i pomyślicie „kurde.... ciekawe jak wygląda mój hostel”. Następnie pojedziecie dalej a oczom waszym będą ukazywać się coraz to mniej okazałe hostele. Mam nadzieję, że nie dojedziecie do miejsca, w którym znajduje się hostel, w którym planowaliśmy spędzić nasze trzy noce w Puerto Iguazu. Po zaparkowaniu jedna z Amerykanek parsknęła głośno śmiechem, a ja powiedziałam tylko „dios mio”.\nHostel ten może nie jest najgorszy. Aby wymienić kilka zalet – jest blisko dworca, jest tani, obsługa jest miła a śniadanie jedno z lepszych jakie dostaliśmy w hostelach w Argentynie. Jednak warunku w nim nie sprzyjają wypoczynkowi. Poniżej załączam widok z okna. Poza tym materace twarde jak udo małego Cygana. Nasz pokój był ciemny i przygnębiający a przez całą noc autentycznie dochodziły nas dźwięki kucia młotem w podziemiach Morii, że z poddasza. Mniej więcej co 30 sekund roznosił się naprawdę silny huk, do dziś nie rozgryźliśmy co to mogło być.\nTakże po jednej nocy podziękowaliśmy, stwierdziliśmy, że skoro po wakacjach mamy znowu wrócić do ciężkiej pracy to coś się nam od życia należy i zabukowaliśmy pokój w Hostel Inn. Miejsce jest świetne, otoczone zielonym lasem tropikalnym, w nocy nie dochodzą tam odgłosy walenia młotem, słowem raj na ziemi. Pokój w którym mieszkaliśmy miał, moim zdaniem, standard hotelowy. Oczywiście wielkim plusem hostelu jest ogromny basen, w którym można też grać w piłkę. Polecamy, polecamy i jeszcze raz polecamy. Jedyny minus hostelu to fakt, że nie mają dobrej stołówki i żeby zjeść coś innego niż mrożona pizzę trzeba pojechać do miasta. Autobusy kursują co mniej więcej pół godziny. Jeśli zaś chcecie dojechać do hostelu to kierowcy trzeba wyraźnie zaznaczyć żeby się przy nim zatrzymał. Z hostelu można też bezpośrednio dostać się na wodospady Iguazu. Autobus, który tam jedzie ma wyświetlony na froncie napis – CATARATAS. Koszt to 50 peso.\nwydatki na jedzenie w Puerto Iguazu:\nna targu – za dwie osoby zapłaciliśmy 120 ARS za dwa litrowe piwa, empanadas, ser, oliwki i inne tapasy. Można się najeść a na targu panuje świetna atmosfera.\nPizza – ok 120-150 ARS – jeśli ktoś lubi pizzę włoską to niech nie zbliża się do argentyńskiej pizzy.\nBocamora – za cały obiad dla dwóch osób (stek i ryba) ze świetnym winem i fajnym widokiem na zbieg dwóch rzek – 520 ARS\nCiąg dalszy nastąpi :)Kilka zdjęć odnośnie poprzedniego wpisu:Po tam jak się już posililiśmy i przenieśliśmy do nowego legowiska wybraliśmy się tam gdzie każdy odwiedzający Puerto Iguazu trafić musi czyli nad wodospady. Muszę przyznać, że po obejrzeniu około tysiąca zdjęć każdej jednej ścieżeczki wodospadu z każdej możliwej perspektywy obawiałam się, że będę odrobinę rozczarowana po zobaczeniu ich na żywo. Na szczęście nic bardziej błędnego. Wodospady całkiem zasłużenie są uznawane za jeden z 7 cudów natury i powinno uzyskiwać wszystkie możliwe odznaczenia łącznie z orderem kawalera uśmiechu. Jak dla mnie jedno z najwspanialszych miejsc na ziemi i nawet tysiące turystów nie są w stanie zachwiać doskonałego doświadczenia obcowania z tak pięknymi okolicznościami przyrody – no może poza wizytą przy Garganta del Diablo, gdzie miałam ochotę wysadzić się w tłumie.\nPrzechodząc do rzeczy praktycznych: w Parku trzeba się troszeczkę nachodzić. Szlaki rozpoczynają się przy stacji Istnieją trzy główne szlaki: taki, idąc którym obejrzycie wodospady od dołu (z niego dochodzi się nad samą rzekę i można wsiąść na motorówkę podpływającą pod sam wodospad lub przewożącą ludzi na wyspę) – Circuito Inferior; taki którym przejdziecie w kierunku prawego górnego brzegu wodospadów - Circuito Superior; oraz taki który pozwoli wam przejechać kolejką na początek rozlewiska rzeki a tym samym na sam początek ścieżki prowadzącej w poprzek rzeki aż do Garganta del Diablo – czyli wąskiej części wodospadów w której znika ponoć połowa wody niesionej przez Iguazu. Ponadto w parku znajdują się też inne ścieżki, na których chyba możliwe jest na przykład wykupienie wycieczki quadem czy innym wehikułem – nie jestem pewna, ale istnieje chyba opcja wykupienia wycieczki po parku zawierającej w sobie zarówno przejazd motorówką pod wodospad jak i przepłynięcie przez kanion rzeki i rzeczony przejazd po dżungli pojazdem zmotoryzowanym. Form zwiedzania parku jest naprawdę mnóstwo; można też ponoć wypożyczyć rowery górskie w Sheratonie (hotel na terenie parku) ale ceny są chyba zaporowe. Część osób decyduje się na odwiedzenie wodospadów po brazylijskiej stronie, ale my ograniczyliśmy się do argentyńskiej.\nMy przeszliśmy przez Circuito Inferior i przejechaliśmy na Gargantę del Diablo. Na tyle starczyło nam sił :) Do parku można wrócić następnego dnia za połowę ceny, po uzyskaniu tzw stempelka, który jest faktycznie przypisaniem numeru waszego paszportu do biletu wstępu – żebyście przypadkiem nie odsprzedali biletu komuś innemu.\nCircuito Inferior był jak dla mnie świetną zabawą. Widoki są pierwszej klasy, aczkolwiek ilość ludzi na szlaku jest ogromna . A szlaki jak to szlaki – wąskie, więc ciężko o prywatność na zdjęciach. Spotkania z całymi tabunami rodzin mogą też obrodzić w nowe znajomości. Nas z zupełnego zaskoczenia wziął półmetrowy chłopiec wyglądającego na potomka Geronimo w prostej linii, który z ciężkim akcentem powiedział do nas „ktulaje?”. Zanim pojęliśmy znaczenie jego słów cała rodzina tłumaczyła już po hiszpańsku, że pyta „która jest”. Stawiam 1 peso, że miał jakiegoś krewkiego dziadka z Polski.\nZafundowaliśmy sobie również przejazd motorówką pod wodospad. Przejazd kosztował 260 ARS i daje sporą dawkę adrenaliny. Przed wejściem zostaniecie zaopatrzeni w wodoszczelne torby na aparaty i portfele i kapoki.\nJeśli również zdecydujecie się na motorówkowe szaleństwo to pamiętajcie, że będzie taki moment kiedy zapytacie siebie „czemu jeszcze nie jestem mokry?”, ale to pytanie na pewno nie pozostanie zbyt długo bez odpowiedzi.\nWażne: Na Gargantę del Diablo należy jechać albo z pierwszym pianiem koguta albo tuż przed ostatnimi odjazdami kolejki – czyli ok 15.30 – 16.00. Wtedy turystów na kładce przy Gargancie będzie dużo mniej, co widać było po ilości osób dowożonych w tych godzinach na stację kolejki. My byliśmy tam ok 13-14.00 i panował tam tłok jak w Lidlu po rzuceniu Crocksów. Nic nie widać, zwłaszcza jak się jest wzrostu siedzącego psa, czyli mojego. Nikt nie chcę cię dopuścić do barierki, a każde zdjęcie będzie zawierało trzy elementy – wodę, tęczę i głowy Azjatów stojących przed wami. Jednym słowem koszmar.\nChodząc po parku spotkacie na pewno sporo egzotycznych zwierząt: małpy, papugi, duże jaszczurki i przede wszystkim coati, czyli przesympatyczne szopy z wielkimi pazurami. W parku można wykupić przechadzkę z przewodnikiem, który zabierze was w miejsca, w których najłatwiej spotkać kolorowe papugi i inne zwierzęta (a przynajmniej tak wieść gminna niesie).\nW styczniu wyspa przy wodospadach była niestety nieczynna z powodu powodzi. Z daleka wyglądała jednak na absolutny must see.\nW Parku jest oczywiście drogo. Warto zaopatrzyć się w prowiant na cały dzień. Wodę można pić z kranu (aczkolwiek ja miałam problemy z bólami brzucha przez ponad tydzień, ale nie wiem czy od wody).\nDo i z Parku dojechaliśmy taksówką za 50 ARS od osoby, jechały 4 osoby. Autobus kosztuje tyle samo. Próbowaliśmy złapać stopa, bez żadnego skutku. Jeśli ktoś jedzie nad wodospad samochodem to albo jest to rodzina z dziećmi, albo taksówka. Wejście do parku jest w sporej odległości od głównej trasy.\nCo ponadto można robić w Puerto Iguazu?\nCzęść osób wybiera się na zakupy do Paragwaju, gdzie dużo taniej można kupić ubrania, elektronikę i prawdopodobnie wszystko inne też. Poza tym można wynająć kajaki i popływać po rzece (nasz kolega widział nawet krokodyla) czy wybrać się do Guira Oga. Jest to ośrodek zajmujący się zwierzętami, które ucierpiały na skutek spotkać z człowiekiem – potrącone przez samochód, pozostawione bez matki małe itp. W ośrodku są one przygotowywane do powrotu do natury. Bardzo szlachetna placówka ale nie posiadają teraz przewodników mówiących po angielsku więc trudno mi ocenić czy wizyta tam pozwoli na zgłębienie tematu (my jako głusi na hiszpański niewiele się dowiedzieliśmy).\nPonadto, o czym dowiedzieliśmy się na godzinę przed wyjazdem z Puerto Iguazu od sympatycznego właściciela restauracji Color, w odległości kilkunastu kilometrów od miasta znajduje się miejscowość Wanda, siedliszcze Polonii! W ogóle w okolicy roi się od Polaków, ponieważ w Misiones, czyli w prowincji Puerto Iguazu, istnieje bardzo duża mniejszość emigrantów z Europy Wschodniej. W Puerto Iguazu znajdziecie restaurację Zaraza (według naszych przypuszczeń polska) a właścicielem jednej z lokalnych firm przewozowych jest Pan Horiański.\nKrótki przedsmak zdjęć, więcej dziś nie damy radyCORDOBA I LA CUMBRE\nZ Puerto Iguazu planowaliśmy udać się do Cordoby. Jest to dobry przystanek na drodze do Mendozy, która była naszym ostatecznym celem, ponadto przeczytaliśmy gdzieś, że w jej okolicach znajduje się Cuchi Coral, jedno z najlepszych miejsc do uprawiania parapente, czyli paraglidingu.\nPoczuliśmy nagle, że jesteśmy chyba urodzonymi paragliderami i nasz pobyt w Cordobie planowaliśmy na mniej więcej 3 dni. Ale najpierw trzeba było kupić bilety autobusowe do Cordoby.\nW Argentynie podróżowanie autobusem jest dużo wygodniejsze niż w Polsce. Bilety na trasy dalekobieżne oferowane są w trzech standardach – Semi Cama, Cama i Cama Total. Semi Cama to siedzenia rozkładające się do 120 stopni zaś Cama – 160. Cama Total to absolutny wypas w postaci siedzenia rozkładającego się do poziomu łóżka. Ponadto niektóre linie oferują też przejazdy exclusive, z barkiem alkoholowym. Poza tym w autobusie zwykle serwowane są posiłki, gwarantowana jest też poduszka i koce aczkolwiek radzę się o tym upewnić przy zakupie biletów. Na trasie Cordoba – Mendoza nie dostaliśmy ani jednego ani drugiego i mimo że była to nasza najkrótsza trasa to byliśmy po nim znacznie bardziej zmęczeni niż po krótszych trasach.\nPonadto w argentyńskich autobusach nie znajdziecie zwykłych wąskich siedzeń znanych z polskich autobusów. W argentyńskiej camie siedzicie na wspaniałym rozłożystym tronie, dzięki którym długa trasa może stać się całkiem znośna.\nZ Iguazu do Cordoby przejechaliśmy z firmą Zinger. Przejazd trwał 22 godziny. Niestety, nie są to ekspresowe przejazdy, autokary zwłaszcza na początkowych etapach trasy zatrzymuje się na każdym możliwym dworcu i zgarnia ze sobą wszelkie możliwe osoby. Także analizując kolejne przystanki na naszej trasie mieliśmy trochę wrażenie, że nigdy nie wyjedziemy z prowincji a co dopiero mówić o dotarciu do Cordoby.\nBył to już ten etap naszej podróży na którym wiedzieliśmy, że Argentyńczycy nie mówią po angielsku. Lekkie obawy zaczyna wzbudzać w nas pobyt w Cordobie. Przed wyjazdem dostaliśmy zaproszenie od niejakiego Juana, inżyniera robotyki z Cordoby, który zapewniał nas, że nie mówi po angielsku. My jednak mu nie wierzyliśmy i zakładaliśmy, że skoro jakoś rozszyfrował nasz profil i w dodatku wie że nie mówimy po hiszpańsku (mimo że dzielnie prowadziliśmy z nim korespondencję mailową z pomocą google translate) to jednak jakoś damy radę znaleźć wspólny jeżyk. Po tygodniu w Argentynie byliśmy prawie pewni że się po angielsku nie dogadamy.\nDo Cordoby jednak dotarliśmy, ale w zasadzie nic ciekawego o niej nie powiemy. Szału ni ma. Miasto ma całkiem ładny park z dużym położonym na wzgórzach ogrodem zoologicznym i wypasionym basenem publicznym. Poza tym znajduje się tam surrealistyczne centrum sztuki którego dach stanowi skate park.\nNasz host Juan wrócił z pracy o 18 i wtedy też dane nam było w końcu umyć się po 22 godzinach w autobusie. Juan jest oczywiście twierdził, że po angielsku gadać nie umie, ale na szczęście nie była to do końca prawda, mimo że z prostymi zdaniami mógł bez problemu wytłumaczyć nam, że pracuje nad zsynchronizowaniem poruszania się satelit. Po bardzo trudnych początkach wypracowaliśmy jakoś system w którym on starał się mówić po angielsku, a my po hiszpańsku. Wyszedł z tego kawałek solidnego Spanglishu, aczkolwiek z żalem w sercu przyznajemy rację – bez hiszpańskiego w Ameryce Południowej dużo się traci.\nJak wspomnieliśmy o Cordobie dużo do opowiadania nie ma. Po pierwszym dniu postanowiliśmy więc pojechać do La Cumbre, skąd najłatwiej jest się dostać na Cuchi Coral. Miejscowość ta położona jest ok 90 km od Cordoby, co według Juana powinno zająć nam ok 2 godziny autobusem.\nRano zabieramy tyłek w troki, po drodze zahaczamy o cambio na Plaza San Martin i uciekamy na dworzec.\nTu słów kilka na temat dworca w Cordobie. Jest on wielkości małego lotniska. Miotaliśmy się po nim jak opętani w poszukiwaniu okienka numer 10 wciąż słysząc, że musimy przejść na Nueva Terminal. Nueva terminal, nueva terminal. Co to w zasadzie jest nueva terminal? Ano, dwie części dworca cordobiańskiego przedzielone są trasą szybkiego ruchu. Można się między nimi przemieszczać dzięki podziemnemu przejściu. Nie będę opowiadać naszych dalszych rozpaczliwych perypetii w poszukiwaniu okienka nr 10, w każdym razie ostatecznie udało nam się wsiąść do autobusu odjeżdżającego do La Cumbre o godzinie 11. Wsiedliśmy i pojechaliśmy.\nTuż za Cordobą rozpoczynają się malownicze góry, w których w wakacje mieszkańcy Cordoby szukają schronienia przed upałem. Klimat jest tu chyba faktycznie dużo bardziej znośny, było to jedyne miejsce w którym wieczorem musieliśmy założyć swetry (których zresztą nie mieliśmy, podobnie jak szczoteczki do zębów, ponieważ nie spodziewaliśmy się zostać w La Cumbre na noc i z dziecięcym optymizmem nie zabraliśmy ze sobą w drogę nic poza portfelami i aparatem).\nTrasa autobusem dłużyła nam się bardziej niż 22 godziny w autobusie z Puerto Iguazu. Autokar zatrzymuje się na każdym jedynym możliwym przystanku przy drodze i wjeżdża na każdy dworzec autobusowy. Ponadto wbrew pozorom na górskich drogach panuje spory ruch (w końcu zjeżdża tam połowa populacji Cordoby) co powoduje tworzenie się korków. Zamiast 2 godzin droga zajmuje nam 4. Po przyjeździe do La Cumbre udajemy się wprost do punktu informacji pytać – gdzie to parapente? Oczywiście pani nas obsługująca po angielsku nie mówi i jest wyznawcą hiszpańskojęzycznego wyznania polegającego na tym, że w momencie gdy dowiadujesz się, że twój rozmówca nie mówi po hiszpańsku zaczynasz wszystko tłumaczyć jeszcze szybciej właśnie po hiszpańsku. Dowiedzieliśmy się że po parapente możemy iść do aeroklubu, który znajduje się na bliżej nieokreślonych obrzeżach miasta. W takim razie udajemy się w drogę, po drodze zahaczając o hostel La Cumbre, znajdujący się w starej angielskiej willi z pięknym widokiem na dolinę za miastem. Tam dowiadujemy się, że dziś parapente już nie będzie bo nadchodzi burza, ale jeśli chcemy spróbować jutro to kosztuje to 1300 ARS wraz z dojazdem.\nInflacja, inflacją, ale na taki wydatek gotowi nie jesteśmy. Postanawiamy zaczerpnąć wiedzy u źródła tj. w rzeczonym aeroklubie. Łapiemy więc stopa na trasie wyjazdowej i przejeżdżamy na trasę krajową. Tam zaczynamy poszukiwania aeroklubu. Po przejściu jednego kilometra na północ i 2 km w stronę cuchi coral, nie znaleźliśmy nic co można by było określić jako aeroklub. W końcu, przemiła lokalna rodzina zatrzymała się by w czystej angielszczyźnie powiedzieć nam, że aeroklub znajduje się 4 km stąd, możemy tam dotrzeć przechodząc po polach okolicznych farmerów ale i tak chłopaki już dziś nie latają. Tak więc zawróciliśmy do hostelu. Przy wjeździe na polną drogę znaleźliśmy ogłoszenia instruktorów paraglidingu wraz z numerami kontaktowymi na które zaczęliśmy wydzwaniać. Ceny okazały się podobne, 1200 ARS za lot. Stwierdziliśmy zatem, że póki co damy sobie spokój z lataniem i zobaczymy co przyniesie przyszłość.\nResztę dnia spędziliśmy na przechadzaniu się po miasteczku, które jest naprawdę ładne i godne polecenia. Jest dużo mniejsze od większości miasteczek położonych wokół sztucznego jeziora Lago San Roque, przez które przejeżdża się po drodze do La Cumbre.\nW naszym hostelu, podobnie jak w całym miasteczku i prawdopodobnie całej Argentynie, najszczęśliwszymi istotami są psy. Argentyńczycy uwielbiają zarówno małe kajtki w typie Idefiksa jak i duże owczarki. Większość knajp specjalizuje się w mięsnych daniach z grilla (tzw. parilla). Są one okupowane nie tylko przez ludzi ale właśnie przez psy. Wiele takich miejsc ”adoptuje” psy, które całymi dniami koczują w ogródkach restauracji, gdzie po odejściu klientów bez skrępowania wskakują przednimi łapami na stół i wyjadają resztki wołowiny i kiełbasek z talerzy. Nie widziałam żadnego kelnera, który próbowałby przeszkodzić psom w jedzeniu prosto z zastawy. Pracownicy sami chętnie co kilkanaście minut je dokarmiają co powoduje powstanie specjalizacji – niektóre psy zazdrośnie strzegą swoich restauracji i nie pozwalają innym zwierzętom zbliżać się do stołów i grilla.\nPo spędzeniu nocy w klimatycznym hostelu wracamy do Cordoby, tym razem busem, które zgodnie z tym co nam wcześniej mówiono okazały się dużo szybsze. o drodze mieliśmy okazję lepiej przyjrzeć się Lago San Roque a także napotkać na popularnych na drogach Cordoby kuglarzy, którzy tak jak europejscy zmywacze szyb, starają się zarobić swoją sztuką w czasie jednej zmiany świateł.\nPo dwóch godzinach dotarliśmy do Cordoby, gdzie kupiliśmy nocne bilety do Mendozy, następnie wróciliśmy do Juana, aby się pożegnać i zdobyć kolejne szlify w nauce parzenia yerba mate.\nArgentyna, jak pewnie wszyscy wiedzą, uwielbia yerbę. W moim odczuciu rytuału picia yerby nie da się porównać do picia herbaty w Europie. Jest to zjawisko większego kalibru. Ponoć nie we wszystkich prowincjach jest tak samo ale tam gdzie byliśmy było to zjawisko na skale masową.\nArgentyńczycy mogą być często spotkani nosząc termosy z wodą, która powinna mieć 70-80 stopni (w zależności od naszych informatorów). Dzięki temu Argentyńczyk wychodząc z domu ma stały dostęp do swojego nektaru. A widać dostęp mieć musi bo piją go wszędzie, nawet w basenie, gdzie każdy Europejczyk na wakacjach delektuje się raczej drinkiem. No ale w końcu jezuici mieli ją pić jako zamiennik alkoholu więc może coś w tym jest.\nChoć na opakowaniu yerby Rosamonte widnieje napis, że zalecana jest ona przez kardiologa, osobiście nie zalecałabym wypijać zbyt dużo na pierwszy raz. Daniel, mimo że yerbę pije na co dzień, dwa dni temu poszedł spać o 6 rano, ponieważ nie mógł zasnąć po jednym parzeniu.\nJuan pokazał nam jak parzy swoją yerbę. Był w to oczywiście zamieszany termos, w który nalewa się wody i zabiera ze sobą, np. przed komputer, żeby przy dolewkach nie trzeba było broń boże ruszać się sprzed monitora. Oczywiście w Argentynie można również kupić czajniki z funkcją gotowania wody do dokładnie 80 stopni. Istnieją też dwa rodzaje mate (naczynie do yerby) – małe i duże. Duże są duże dlatego, że służą do dzielenia się z przyjaciółmi. Bo yerbą powinno się dzielić\n-- 14 Lut 2015 20:00 --\nJeszcze kilka zdjęć z trasy i yerba i następnym razem dotrzemy już do Mendozy i UspallatyPrzejazd z Cordoby do Mendozy do udanych nie należał. Relatywnie krótka trasa mająca zająć 13 godzin była wszystkim tym czym jazda autobusem być nie powinna. Rozpieszczeni przejazdem do Cordoby wyciągaliśmy już swoje chciwe ręce po kocyki i poduszki. Nic bardziej błędnego. Ku naszemu zaskoczeniu, mimo zapłacenia normalnej ceny za autobus nie otrzymaliśmy ani nic aby się okryć w nocy, ani jedzenia, które wydawało nam się już niejako standardem na argentyńskich drogach. Może byśmy to jakoś przeżyli gdyby nie fakt, że autobus wyposażony był w najgłośniejszy i najwyraźniej odrobinę niesprawny system chłodzenia, umiejscowiony dokładnie nad naszymi głowami. Jakby tego było mało sen z powiek spędzał film puszczony na cały regulator na telewizorze umieszczonym mniej więcej 1,5 metra od naszych twarzy. Jednym słowem podróż najprzyjemniejsza nie była.\nPo dotarciu do Mendozy udajemy się na przystanek miejskiego autobusu i próbujemy dostać się na ulicę Patricias Mendocinas tysiąc dziewięćset coś tam. Dzięki uprzejmości miejscowych, którzy odbijają za nas swoje karty w autobusie, jedziemy w okolice av. Cordoba i stamtąd pieszo kierujemy się do hostelu.\nPierwsza rzecz która rzuca nam się w oczy w Mendozie to niesamowite szpalery drzew, które otaczają wszystkie ulice miasta, dając niezbędny cień. W końcu Mendoza to półpustynia. Dzięki symetrycznemu ułożeniu ulic, charakterystycznego dla niemal wszystkich argentyńskich miast w których byliśmy, tworzone są nieskończone tunele z drzew. I nie są to jakieś tam parkowe drzewa tylko prawdziwe kolosy.\nHostel Emperado jest godnym polecenia miejscem. Niedostatki pokoi są nadrabiane przez bardzo ale to bardzo przyjazną atmosferę. Świetnym pomysłem jest podawanie jajecznicy i naleśników na śniadanie co naprawdę jest ewenementem na skalę krajową. Pani która przyrządza te specjały jest stworzona dla swojej pracy i widać, że prawdziwą przyjemność sprawia jej codzienne serwowanie nam tych łakoci. Serdecznie ją pozdrawiamy gdziekolwiek jest!\nWizyta w tym hostelu, podobnie jak w innych miejscach świata ponownie uzmysławia nam małość Polskiej turystyki. Być może jestem ignorantką ale mam wrażenie że w Polsce ze świecą w ręku można szukać w Zakopanem miejsca noclegowe w którym na talerzu zostają ci zaprezentowane wszelkie atrakcje turystyczne na jakie możesz spożytkować swoje dutki aby po prostu dobrze się bawić w polskich górach. Czy to w Tajlandii czy w Argentynie już na wstępie jesteś zasypywany wiedzą o organizowanych lotach balonowych, trasach rowerowych, przejażdżkach konnych i degustacji win. Co więcej informacje te nie dotyczą jedynie atrakcji turystycznych w danym mieście ale są niejako promocją całej prowincji. Widać, że w miejscach tych turystyka uprawiana jest na skale przemysłową, co ma oczywiście swoje dobre i złe strony, ale świadczy o tym, że w Polsce z sektora turystycznego można by jeszcze sporo wycisnąć. Żałuję trochę, że nie wybraliśmy się nad Esteros del Iberia, to mogłoby być ciekawe porównanie z Biebrzą.\nJak już wspomniałam Mendoza jest fajna. Jednak nie spędzamy tam wiele czasu. Po pierwszym dniu spędzonym na odsypianiu i spotkaniu z Marcinem, himalaistą z Krakowa, który w naszym hostelu odpoczywa po zdobyciu Aconcagui, na którą wchodził jako przewodnik grupy chłopaków z Polski. Przechadzamy się również po okolicznych sklepach z „wyrobami lokalnymi” próbując oddzielić ziarna od plew i znaleźć coś co warto by przewieźć nad oceanem dla rodziny. Później wybieramy się na spacer na wzgórze zwycięstwa, z którego rozpościera się widok na wzgórza i stada ptaków.\nW drodze powrotnej napotykamy pierzastego uciekiniera z zoo.\nNastępnego dnia wybieramy się na samodzielną wyprawę do winnic, bo w końcu wszystkie nasze zmysły atakowane są przez informację, że Mendoza to stolica malbeca. Cała okolica Mendozy otoczona jest winnicami, fabrykami czekolady i oliwy. My zdecydowaliśmy się na wyprawę do Maipu. Początkowo mieliśmy ambitny plan przejechania z Mendozy na miejsce rowerem bo to tylko kilkanaście kilometrów. Trochę jednak zaspaliśmy, rowery zostały już wypożyczone no i wylądowaliśmy w końcu w autobusie. Jak się okazało był to niezwykle dobry zbieg okoliczności.\nPo przyjeździe do Maipu, posiłkując się ulotkami wypożyczalni rowerów rozdawanymi w Mendozie bez problemu dotarliśmy do jednej z nich. Nawiasem mówiąc winnice można zwiedzać albo samochodem albo na rowerze – samodzielnie lub w zorganizowanej wycieczce. Konno też.\nChwilę potem wyposażeni w nie najlepszej klasy rowery wyruszamy do pierwszej winnicy – Domiciano. Jest to duża i nudna winnica ale na szczęście ze świetnymi winogronami i równie świetnym winem. Po krótkiej wizycie postanawiamy zboczyć trochę z trasy którą zaproponowano nam w wypożyczalni rowerów i dzielnie pedałujemy na dokładnie przeciwległy kraniec wsi do fabryki oliwy Laur (ok 10km).\nJest cholernie gorąco i cholernie gorąco. Część drogi nie jest niestety obsadzona drzewami. Dla mnie była to trochę mordęga, podczas gdy w Polsce nie mam problemów z dużo dłuższymi dystansami. Po drodze mijamy jednak wiele uroczych miejsc no i sama fabryka oliwy okazała się być naprawdę interesującym miejscem. Co więcej, w czasie końcowej degustacji podają tam najlepsze duszone pomidory jakie dane mi było jeść, polecam! Ponieważ Mendoza to stolica nie tylko wina ale i szczęśliwych psów w fabryce spotykamy również uroczego psiaka o imieniu Oliwia.\nRowery wypożyczone do 19:00 więc szybko wracamy z powrotem gdzie czeka nas miła niespodzianka. W wypożyczalni czeka na nas porcja soku pomarańczowego dla orzeźwienia i darmowe wino domowej roboty. Przyjmujemy te hojne dary z wdzięcznością po czym wracamy do Mendozy, a po drodze planujemy gdzie by tu zjeść. Jednej rzeczy jesteśmy pewni - znowu jak co wieczór będziemy pierwszymi klientami w restauracji. Przez cały wyjazd nie byliśmy w stanie przestawić się na jedzenie w godzinach późniejszych niż o 20:30. Raz próbowaliśmy wyjść o godzinie 21:30, ale skończyło się to wielkim fiaskiem.\nNastępnego dnia udajemy się do Uspallaty, miejscowości położonej ok 100 km na północny zachód od Mendozy. Uspallata leży niezwykle zielonej dolinie Andów. Widok doliny robi kolosalne wrażenie w zestawieniu z kompletną pustynią otaczających ją gór. Fun fact: kręcono tu „7 lat w Tybecie”, ale było to tak dawno, że najstarsi górale z tego roku już nie żyją. Okolice roją od ciekawych formacji skalnych i jest to dobre miejsce, aby wyruszyć w dalszą drogę na Aconcaguę lub do granicy z Chile.\nTrasa prowadząca z Mendozy do Uspallaty jest przepiękna i wiedzie wzdłuż wysuszonej o tej porze roku rzeki – jakże by inaczej – Rio Mendoza, na której można podziwiać zmagających się z wodą kajakarzy i tratwiarzy. Po drodze mijamy sztuczne jezioro w Posterillos, które trochę zachęca nas do zatrzymania się nad nim w drodze powrotnej i spróbowania kitesurfingu (never happend).\nHostel który mieszkamy znajduje się na samym początku zielonej doliny Uspallaty, 7 km od centrum miasteczka. Po przybyciu zastaliśmy hostel kompletnie pusty i byliśmy przekonani, że jesteśmy jego jedynymi gośćmi (na szczęście było tam kilka innych osób). W hostelu można coś zjeść tylko kiedy jest tam właściciel a i wtedy opłaca się to tylko jeśli jesteście absolutnie wykończeni (tak jak my byliśmy następnego dnia) ponieważ ceny proponowane za naszą kochaną milanesę (schabowy z mięsa wołowego) są takie same jak w eleganckich restauracjach. Do Uspallaty jeździmy autostopem.\nPierwszy dzień na peryferiach peryferii spędziliśmy na odpoczynku. Okolice hostelu i generalnie Uspallaty są przepiękne. Widok gór można określić jedynie jako dramatyczny i miło się na nie patrzy odpoczywając w cieniu drzew otaczających hostel. Następnego dnia mieliśmy wybrać się na całodniową przejażdżkę konną po górach wraz ze wspinaczką na 3200 m n. p. m.Następnego dnia o 9 rano czekamy na przybycie naszych koni. Kilka minut po dziewiątej pojawił się przydzielony nam na ten dzień gaucho z dwoma końmi, z których jeden zdecydowanie bardziej przypominał muła niż konia. Koniki nie mogłyby może szarżować bok w bok z Kasztanką ale miały cztery nogi, ogony i grzywy więc w sumie spełniały warunki problemu.\nNigdy w życiu nie siedziałam nawet na koniu nie mówiąc juz o jeździe. Bezimienny Gaucho nie mówił też po angielsku więc po wytłumaczeniu mu istoty sprawy przeszłam przyspieszony kurs jazdy konnej, po czym ruszyliśmy w trasę. O celu naszej podróży wiedzieliśmy tylko tyle, że jest to góra o wysokości 3200 m i to by było w zasadzie na tyle. Wkrótce przekroczylismy jezdnie i zaczęliśmy, a w zasadzie konie zaczęły, się wspinać.\nWidoki były naprawde świetnie. Fanom westernów proponuje aby przed wyajzdem zaopatrzyli się w artybuty przynależne Johnowi Waynowi, bo na trasie poczuć się można jak prawdziwy kowboj. Wokół rozpościerały się widoki na dolinę Uspallaty i wysokie Andy.\nGóry te są zupełnie inne od tych polskich. Nie uświadczysz tu ani drzewa ani trawy, a tym samym cienia, a przynajmniej nie w lato. Zamiast tego można podziwiac przeróżne kolory skał, które mogą być czerwone, zielone, czarne, piaskowe i bóg jeden wie jakie jeszcze.\nPrzez całą drogę towarzyszyły nam dwa psy - jeden czarny mały kundelek oraz taki jakiś na kształt charta. Oba dały świadectwo prawdziwej psiej wierności i wysportowania. Przez niemal całą trasę do podnóża gór wyglądały jakby miały zdechnąć tam gdzie stoją, próbując znaleźć cień pod każdym głazem.\nNasza trójka, konie, psy i jeden napotkany kondor stanowiły jedyne żywe istoty jakie napotkaliśmy w czasie całej podróży. Spodziewaliśmy się czegoś zupełnie odwrotnego, skoro wyciecki konne są reklamowane w co drugim hostelu, to raczej zakładaliśmy, że ich trasy są na tyle stadardowe, że na pewno napotkamy inne grupy po drodze. Byliśmy jednak na prawdziwej pustyni. Po ok 2,5 h dojechaliśmy do podnoża szczytu na który mieliśmy się wdrapać już na własnych nogach. Konie zostały lekko uwiązane a psy zostały w końcu napojone. W tym miejscu czarny piesek odpadł z wyścigu na szczyt i postanowił pozostać na dole wraz z końmi, a kto wie może taka była jego rola. Chart wybrał się z nami pod górę.\nMimo, że z chodzeniem po górach mam więcej doświadczenia niż z jazdą konno, wejście na górę było dla mnie katorgą. Mniej więcej co 20 kroków musiałąm się zatrzymywać, żeby złapać oddech, nie wiem czy było to spowodowane upałem czy zmianą wyskości, w każdym razie mój organizm nie wyrabiał, w przeciwieństwie do Gaucho, który szybkim krokiem maszerował wprost na szczyt. Daniel również trzymał się znacznie lepiej ode mnie. Natomiast chart magicznie odżył i ze zdwojoną prędkością wspinał się w górę.\nŚcieżka po której wchodziliśmy raz jest kamienista, czasem znów wdrapujemy się po żwirze, na którym łatwo o łaszywy krok. Oczywiście nie mamy ze sobą butów do wspinaczki, bo po pierwsze Daniel ich nie ma a po drugie usłyszeliśmy radę, aby nie zakładać takich butów bo skończy się to tylko odparzeniem stóp. Ślizgamy się więc w naszych adidasach.\nKiedy w końcu, po co najmniej jednej chwili zwątpienia, dotarlismy na szczyt oczom naszym ukazał się oczywiście, może nie las, ale krzyż. Na szczycie, podobnie jak na całej drodze, było zupełnie pusto. I cicho jak na Stójle. A jeśli ktoś z was nie wie jak cich ojest na Stójle to w celach porównawczych proponuje wycieczkę do tj uroczej wioseczki na wschodniej rubieży Polski.\nJa opadłam z sił i przez kolejne 20 minut odzyskiwałam oddech. Od Gaucho dostaliśmy nasze racje żywnościowe. Nigdy nie jadłam tak powoli, ponowie zrzucam to na niedotlenienie i zmęczenie.\nNa szczycie było naprawdę wspaniale, widok roztacza się na całą dolinę, Rio Mendozę a z oddali można podziwiać ośnieżony szczyt Aconcagui (na którą w Argentynie mówią A - kon - ka - ua). Po chwili nad naszym szczytem zaczął szybować sporej wielkości ptak, który został zidentyfikowany jako el condor. Imponujace stworzenie z nie mniej imponującą zdolnością do szybkiego przemieszczania się.\nPo około pół godziny odpoczynku, posileniu się i kontemplacji zaczęliśmy schodzić w dół po wspomnianym już żwirze. Ponownie zajmuje nam to dużo więcej czasu niż Gaucho i psu, który niemal co chwila przystaje i podziwia widoki z kamieni wystających nad przepaściami. Powstała nawet teoria, że to nie wierność kazała psu iść z nami w góry tylko jego autentyczna miłość do wysokogórskich widoków. Po spędzeniu z nim dnia widzimy jak doskonale jest wytresowany. W sumie nie dziwi nas to, skoro Gaucho potraf wytresować nasze konie, tudziez muły, na tyle by reagowały nawet na jego gwizdy, to tym bardziej psa. Kiedy na jednym z przystanków zapytaliśmy czy możemy napoić psa, Gaucho pokręcił przecząco głową. Pies je i pije tylko to co on mu da. Pies nawet raz nie spojrzal na moje i Daniela jedzenie. Świetny zwierzak.\nKiedy docieramy na miesce,w którym pozostawiliśmy konie, jesteśmy już porządnie zmęczeni, przed nami jednak jeszcze bardzo długa droga do hostelu. Leniwym, chybotliwym krokiem wracamy na zachód. Wracamy inną drogą, tym razem przez coś na kształt starego kanionu. Widoki są piękne, ale zarówno my jak i konie jesteśmy już ledwo żywi. Kiedy po kolejnych 2 godzinach docieramy do hostelu jestem kompletnie wyczerpana. Miarowy krok konia/muła sprawił, że kręgosłup wbił mi się w tyłek. Teraz nareszcie wiem o czym pisał Sapkowski, że aby być posłańcem trzeba mieć złotą pamięć i żelazną rzyć.\nW hostelu żegnamy się z naszymi czworonożnymi przyjaciółmi i z Gaucho po czym rzucamy się na piwo, a potem do snu. Rano praktycznie ze snu wyrwało nas trzęsienie ziemi.A tutaj kilka zdjęć z konno-wspinaczkowego dnia\n-- 18 Lut 2015 20:49 --\nDroga w dółCzas chyba dopisać ostatni rozdział tej wycieczki, akurat jest leniwy okres w pracy, trzeba będzie coś z tym zrobić.\nNa pierwszy ogień dorzucam kilka zdjęć z parapenteZ Mendozy rozpoczynamy ostatnią część podróży do Buenos Aires, gdzie mamy spędzić kilka dni ze znajomymi. Bez problemu dojeżdżamy do stacji Retiro. Tam przesiadamy się w bajecznie tani pociąg miejski (który kosztował jakąś złotówkę?). Kolejny raz zastanawia nas dysproporcja pomiędzy cenami wszelakich usług i dóbr w Argentynie. Z jednej strony szalejąca inflacja doprowadza do sytuacji, w której ceny produktów w sklepach są stanowczo zawyżone, nikt już nie wie co jest godziwą ceną za najbardziej podstawowe produkty. Z drugiej strony bilet na pociąg kosztuje mniej niż 20 minutowy bilet w Warszawie. Więc jak to w końcu z nimi jest. Kumpel tłumaczy nam, że niektóre ceny na siłę utrzymywane są na niskim poziomie, żeby nie doprowadzić do kolejnych zamieszek w kraju. Za prąd płacą oni 8 zł miesięcznie. W ten sposób ludzie są w stanie jakoś ponosić koszty związane z mieszkaniem. Z drugiej strony, nie ma się co oszukiwać, za takie pieniądze nie da się prowadzić napraw obciążonych linii trakcyjnych. Kilka lat temu doprowadziło to do sytuacji w której w czasie wyjątkowo gorącego lata wiele osiedli zostało pozbawionych prądu na kilka tygodni.\nMieszkamy u znajomych na jednym z typowych betonowych ale zadbanych osiedli mieszkaniowych. Na dachu, jak w każdym szanującym się apartamentowcu mamy coś czego bardzo brakuje nam w polskich realiach - basen, grill i jadalnia, w której za małą opłatą można urządzić imprezę.\nBuenos Aires o tej porze roku jest wyludnione. Widać to na każdym kroku. Następnego dnia pożyczamy rowery i jedziemy całodniową wycieczkę do położonego nad rzeką rezerwatu Costanera Sur. Po drodze przejeżdżamy przez główne parki i arterie miasta. W środku dnia możemy spokojnie jechać środkowym pasem kilkupasmowych jezdni. Miasto jest nowoczesne i robi naprawdę świetne wrażenie.\nWieczorem, wymęczeni do granic możliwości, udajemy się na nocny karnawał. Inny niż ten Rio, nikt nie tańczy tu samby, tylko tańce afrokubańskie. Widać skąd capoeira czerpała swoje wyskoki. Impreza polega na tym, że każdego tygodnia w innej dzielnicy pojawiają się grupy taneczne z poszczególnych części miasta. Tancerze przywdziani są w stroje będące połączeniem Michaela Jacksona i blaszanego bębenka. Przy dźwiękach bębnów tańczą, śpiewają i gwiżdżą. Wszystko oczywiście dzieje się na ulicy i trwa do późnych godzin nocno-porannych. Wokół zaś gromadzą się przede wszystkim rodzice z dziećmi, których główną rozrywką jest bieganie za kolegami i spryskiwanie ich pianką do golenia czy też sztucznym śniegiem. Sprzedawcy tego produktu ustawiają swoje stragany wzdłuż "sceny".\nWygląda to mniej więcej tak: https://www.youtube.com/watch?v=MCIi-0eEqbU\nKolejny dzień spędzamy na poszukiwaniu jakiś tanich i godnych przemycenia do Polski ole ole. Jest ciężko.\nPotem udajemy się do Muzeum Historii Naturalnej, który nie bez powodu nie jest wspominany w przewodnikach po BA. Nie polecamy, aczkolwiek głównie ze względu na archaiczny sposób prezentacji eksponatów i niezrozumiałe zanurzenie wszystkiego w mroku.\nchester0 12 lutego 2015 10:58 Odpowiedz\nHey fajna relacja jakbyscie mogli napisac o Mendozie szczegolnie jak dostaliscie sie w gory wiem ze kursuja tam jakies busy jestem ciekawy kosztow. Chwilowo jestesmy w Montevideo ale za pare dni bedziemy robic podobna trase tj. Mendoza a pozniej Puerto Iguasu. Z gory dzieki za wszelkie wskazowki.\nniva 12 lutego 2015 11:42 Odpowiedz\nPisz pisz, ja lecę podobną trasę z tego samego deala za miesiąc.Fajnie, że podajesz koszta, ale tutaj jedno dodatkowe pytanie - LAN do Iguazu to cena w jedną stronę, nie?\nkoreankazkatowic 12 lutego 2015 14:36 Odpowiedz\nTak z LAN do Iguazu jest w jedną stronę, jeśli chciecie lecieć to zamawiajcie juz bilety bo cena za autobus będzie podobna do ceny za samolot. O Mendozie napiszemy jak tylko się troche ogarnę, dopiero wczoraj wrócilismy po dłuuugiej podróży z 24 opóźnieniem bo samolot z BA do Rio de janeiro miał 4 godzinne opóźnienie :)\nniva 12 lutego 2015 14:53 Odpowiedz\nRozważam jeszcze wynajem auta i szybką ucieczkę z BA, bo tam Europejczyk za kółkiem nie ma czego szukać, dlatego jeszcze nie ma decyzji o kupnie biletów. Czekam na ciąg dalszy.\nwykret 12 lutego 2015 19:34 Odpowiedz\nOdnośnie wymiany walut to dobry kurs wymiany to średnia pomiędzy kursem compra a venta dla kursy dolar green. Czyli jesli compra= 12 a venta=14 to dobry kurs na wymiane to 13. No i nigdy sie nie zgadzajcie na pierwszy kurs jaki zaproponują. Najlepiej podejść do kilku osób i się targować -- 12 Lut 2015 20:43 -- Niva napisał:Rozważam jeszcze wynajem auta i szybką ucieczkę z BA, bo tam Europejczyk za kółkiem nie ma czego szukać, dlatego jeszcze nie ma decyzji o kupnie biletów. Czekam na ciąg dalszy.Z tego co się orientowaliśmy to wynajem auta to dość droga sprawa a większość firm jeszcze sobie zastrzega limit kilometrów na dzień:/ Chociaż jak jedziecie w grupie 3-4 osoby to może to być dobra sprawa. Można się dostać do wielu ciekawych miejsc.\npasta 12 lutego 2015 19:58 Odpowiedz\nczekam dalej na Twoją relację. My byliśmy tam w tym samym terminie. Jak wróciliście 9.02 do Polski? ;-) My się przerzucaliśmy AlItalią przez Rzym do Warszawy.Linie Aerolineas Argentinas to jedne z najmniej punktualnych linii na świecie. Akurat lecieliśmy nimi ta trasach: Buenos-Iguazu-Buenos oraz Buenos-El Calafate-Ushuaia-Buenos i wtedy było wszystko punktualnie i ok to niestety obsunął się lot powrotny z Buenos do Rio. I Lufthansa do FRA już odleciała...Swoją drogą wtedy zrozumiałem potęgę tego portalu... z tej promocji skorzystało 30 pasażerów, z czego 24 Polaków :-)Sytuacja była zabawna, ba linie argentyńskie nie zdawały sobie sprawę ze skali problemu. Dla nich opóźniony lot to coś normalnego. Do momentu aż wydrukowali listę osób, które dalej z Rio miały lecieć do Frankfurtu - wtedy było mega poruszenie. Jeden facet nam powiedział, że gdyby wiedzieli to opóźniliby jakiś inny lot lokalny i nas jak najszybciej przerzucili do Rio. No ale skąd mieli to przewidzieć? ;-) W końcu kto normalny leci do Frankfyrtu przez Rio skoro są bezpośrednie loty z Buenos ;-) Nie mogli zrozumieć jakim cudem aż 30 osób tak leci...Zamieszanie było wielkie, bo teraz jest szczyt wakacji w Brazylii, a poza tym zaczyna się karnawał. Były tylko pojedyncze wolne miejsca w samolotach do Europy...\nniva 12 lutego 2015 20:40 Odpowiedz\nTak, wypożyczenie auta nie jest najtańszą i bardzo budżetową opcją, wychodzi te 40-50 EUR na dzień, ale nie ma większego problemu ze znalezieniem opcji bez limitu kilometrów. Przykładowo przez easyterra małe autko z Sixta ma w cenie 50 EUR/dzień : Fire insurance, Liability insurance, All-Risk insurance (CDW), Theft protection (THP), Free cancellation, Unlimited Mileage, Full/full fuel policy. Wiadomo, dochodzą koszta benzyny, zdaje się cennej tak samo jak u nas mniej więcej. Ale człowiek nie jest uwiązany do autobusów i opóźniających się samolotów przynajmniej i można zjechać ze szlaku albo zatrzymać się tam, gdzie Ci się akurat spodoba. A że nasze plany jeszcze nie są w pełni zdefiniowane, to rozważam wszystkie opcje z tą włacznie.\nkoreankazkatowic 19 lutego 2015 15:29 Odpowiedz\nchester0 napisał:Hey fajna relacja jakbyscie mogli napisac o Mendozie szczegolnie jak dostaliscie sie w gory wiem ze kursuja tam jakies busy jestem ciekawy kosztow. Jeżeli chodzi o dojazd z Mendozy w góry to do Uspallaty jeżdzą autobusy kursujące z dworca, my jechaliśmy chyba z Expreso Uspallata. Na dworcu jest dobra informacja turystyczna, mówią tam po angielsku więc w razie czego powinni wam pomóc znaleźc inne autobusy. Gdybyście chcieli zatrzymać się w Hostel Internatioanl Supallata to trzeba powiedzieć kierowcy, że tam właśnie jedziecie. Wtedy on powie do was coś niezrozumiałego co prawdopodobnie oznacza, żeby przypomnieć mu za ok 2 godziny, jak będzie bliżej Uspallaty. Trzeba ich trochę pilnować bo moga o was zapomnieć. Jeśli chodzi o koszty to jak pisaliśmy wyżej ok 45 ARS powinno wystarczyć za bilet w jedną stronę.\nkoreankazkatowic 23 lutego 2015 12:43 Odpowiedz\nNastępnego dnia budzimy się obolali kręgosłup wżyna nam się głęboko w niższe partie pleców. Jak wspominałam dla mnie było to pierwsze doświadczenie w jeździe na koniu/mule natomiast Daniel ostatnio jeździł na koniu w latach głębokiego gimnazjum. Jeśli i wy posiadacie podobne słabe doświadczenie w jeździe to delikatnie odradzam zamawiania wycieczki na cały dzień, zwłaszcza jeśli następnego dnia planujecie jakąś aktywność fizycznąMy po przejażdżce/trekkingu obudziliśmy się wyczerpani i niezdolni do dłuższych przebieżek. Dostaliśmy chyba tez lekkiego udaru. Check out był zaplanowany na 10:00 więc o 8 rano zaczęliśmy lekko przecierać powieki i zastanawiać się czy powinniśmy jechać dalej w stronę Aconcagui i Chile (w końcu jesteśmy już tak blisko oceanu) czy zabrać się z powrotem do Mendozy i w końcu trochę odpocząć. Postanowiliśmy, że zrobimy co Bóg rozkaże, rozstawimy się na dwóch przeciwstawnych pasach drogi i wsiądziemy do pierwszego samochodu, który się zatrzyma. Tak sobie postanowiliśmy po czym usłyszeliśmy dźwięk znany nam z filmu Pojutrze i poczuliśmy jak cały dom trzęsie się w posadach. Krótkie bura-rum, chwila ciszy i znowu burrraa-rum. „Co to było?” Bogatsi o doświadczenia z puertoiguazkich hosteli wiemy, że budynki w Argentynie mogą wydawać różne dźwięki i że wcale nie musi to być koniecznie… „Trzęsienie ziemi, wstawaj, wychodzimy”.Przy dźwiękach kolejnego burra-rum zdążyłam w jedną rękę złapać buty i w drugą sakiewkę z paszportem i pieniędzmi i szybkim krokiem wyszliśmy do jadalni gdzie okazało się, że nie tylko my nie przestrzegamy przepisów bhp w razie trzęsienia ziemi. Nikt bynajmniej nie leżał pod stołem ani nie przejmował się trzęsącymi się ścianami, wręcz przeciwnie właśnie podawano na stół gorącą kawę i rogaliki. Właściciel hostelu – Christian – odświeżył nam pamięć na temat trzęsień ziemi w tej części globu. Nikt już się nimi nie przejmuje bo są nagminne, to, którego doświadczyliśmy miało 6 stopni w skali Richtera i najwyraźniej nie zrobiło wrażenia na miejscowych. Przejęliśmy więc tą postawę życiową i również siedliśmy do śniadania.Następnie, tak jak zaplanowaliśmy stanęliśmy po dwóch stronach trasy i zdaliśmy się na los. Pech chciał, że jedyne samochody, które się zatrzymywały jechały do Uspallaty, ostatecznie pokonaliśmy więc niechęć, dojechaliśmy do dworca i kupiliśmy bilety z powrotem do Mendozy. Po dwóch godzinach byliśmy z powrotem, znaleźliśmy w Internecie hotel z małym basenem, w którym wieczorem zaczęliśmy leczyć bolące kręgosłupy. Kolejne trzy dni minęły nam na błogim nic nie robieniu, przerwane jedynie na moment przez lot na paralotni.W Cuchi Coral się nie udało ale w Mendozie ceny są już znacznie bardziej przystępne. Za lot płacimy 900 ARS. Pani w biurze turystycznym powiedziała nam, że lot trwa ok. 25 minut. Prawda jest jednak taka, że długość lotu jest zależna od tego jakie warunki wiatrowe wam się trafią. Mój lot był znacznie krótszy i zupełnie inny niż lot Daniela, który załapał się na świetne warunki atmosferyczne i nie tylko latał przez dwa razy dłuższy czas ale również wzbił się wyżej.Z hotelu odbiera nas instruktor paralotniarstwa, który zabiera nas na pobliską górę. Sam wjazd jest już sporą przyjemnością bo to prawdziwy off road po serpentynach. Po jakiś 20 minutach docieramy na szczyt i przygotowujemy do lotu. na pierwszy ogień idę ja, latamy oczywiście w tandemie. Po bardzo szybkiej lekcji wpojonej mi na 15 sekund od startu zaczynamy. Mam lekki mętlik w głowie ale rozkazy były jasne –kiedy mówi idź to idę, kiedy mówi biegnij to biegnę a kiedy mówi usiądź siadam. Banał.Z tego wszystkiego najprostsze było chodzenie. Kiedy padła komenda biegnij okazało się, że moje nogi nie dosięgają do ziemi, więc odbijam się tylko na czubkach palców. Ale polecieliśmy. Lądowisko znajduje się u stóp góry na parkingu pomiędzy dwiema ulicami, na którym czasem gromadzą się lokalsi aby podziwiać lądowanie paralotni.Po mnie przychodzi czas na Daniela, który jak już wspominałam trafił na świetny wiatr.Po wszystkim pojechaliśmy z powrotem do miasta, kupiliśmy bilety do Buenos Aires i znowu się czilowaliśmy.Jesteśmy już grubo ponad dwa tygodnie w Argentynie i mimo tego, że jesteśmy zadeklarowanymi mięsożercami mamy już serdecznie dosyć mięsa, które zdaje się być jedynym pokarmem dostępnym w Argentynie. Generalnie jeśli jesteście wegetarianami trzymajcie się lepiej z dala od tego kraju. Poza Buenos Aires i większymi miastami trudno jest o jedzenie, które nie chodziło kiedyś o własnych siłach po ziemi. Nasza koleżanka z Buenos Aires, rodowita Argentynka, której mama przyczyniła się do promocji wegetarianizmu w Argentynie opowiadała nam mrożące krew w żyłach historie o głodzie, jakiego doświadcza kiedy wyjeżdża na wycieczki do mniejszych miejscowości. Musi zabierać ze sobą sporo jedzenia aby pozostać w zgodzie ze swoją dietą. Mimo że wegetarianami nie jesteśmy to doskonale rozumiemy, że znalezienie czegoś co nie jest odpowiednikiem mięsnego jeża w Argentynie jest zadaniem heroicznym. Argentyńska kuchnia jest po prostu synonimem stylu życia gaucho, który po długim dniu na pampie wraca do swojego małego szałasu z ustrzelonym królikiem czy tez owcą, rzuca ją na ognisko/grilla i zjada. Żadnych sosów, śladowe ilości warzyw i przypraw. Taki styl jedzenia króluje do dziś, choć okazjonalnie przetykany jest pizzą populares, pastą i słodkimi bułeczkami.Będąc w Mendozie znaleźliśmy dwie tanie jadłodajnie do których w porze lunchu zbiegali się pracownicy z okolicznych biur. Obie specjalizowały się w daniach wegetariańskich i to w nich zaopatrywaliśmy się w jedzenie przez ostatnie dwa dni. Jedna znajdowała się obok hotelu San Lorenzo na ulicy o tej samej nazwie, druga zaś w okolicach skrzyżowania av. Colon i Chile.\nmarcino123 17 maja 2015 14:04 Odpowiedz\nBardzo fajna relacja. szkoda, że niedokończona :(\npasta 25 czerwca 2015 23:33 Odpowiedz\nnie zapomnij o przygodzie w Rio ;-)\nbuyaka 26 czerwca 2015 00:35 Odpowiedz\nmega wojaże!Pisz, pisz jeszcze i koniecznie wrzuć więcej zdjęć!Ja tymczasem dopisuje miejsca do listy must see :)\nkoreankazkatowic 5 sierpnia 2015 11:02 Odpowiedz\nUff no teraz już tak się potwornie nic nie dzieje w pracy, że grzechem byłoby nie skończyć.Nadszedł dzień wyjazdu. Z mieszkania znjaomych przejechaliśmy taksówką na lotnisko, z którego trzy tygodnie wcześniej wylatywaliśmy do Iguazu. Jak to dobrzy komuniści oddaliśmy niemal wszystkie nasze pieniądze znajomym, żyjąc w przekonaniu, że przecież wyjeżdżamy i nie będą nam juz potrzebne. Na lotnisku wydaliśmy ostatnie 20 zł na kubek z podobizną lamy i we wspaniałych nastrojach i minami godnymi co najmniej Ernesta Hemingwaya siedzieliśmy goli i weseli przy bramkach. Wokół ogromna ilość Polaków, którzy podobnie jak my załapali się na promocyjne bilety z seat24.Po jakimś czasie zaczęły dziać się niepokojące rzeczy. Zmieniano numery naszych bramek, później nasz cały lot na chwilę zniknął z rozkładu. Znowu zmienili nam bramkę. Przed samym odlotem okazało się, że samolot jest zepsuty. Powoleńku zabrano się do jego naprawy. Oczekiwanie niesamowicie dało się we znaki. Nasz lot miał kończyć się w Rio de Janeiro gdzie spora część pasażerów w tym my miałą przesiąść się na lot do Europy. Leciała też z nami jakaś drużyna sportowa, której opiekunowi urządzali załodze samolotu istne piekło na ziemi. Kakofonia dźwięków, oczywiście dla nas zupełnie nie zrozumiałych, aczkolwiek mieliśmy wrażenie, że jedna z Brazylijek powtarza w kółko dwa słowa niczym nakręcony przedszkolak. Tymczasem nasza linia lotnicza, która niestety na tym odcinku nie była Lufthansą, zorientowałą się, że przez opóźnienie lotu jakieś 20 osób nie zdąży na samolot do Europy. Pomijając problemy ze zrozumieniem, dlaczego ktokolwiek leciałby z Buenos Aires do Rio de Janeiro żeby lecieć do Europy, skoro może to zrobić z BA, załoga nagle zrozumiała, że cała ta historia będzie wymagała większego zaangażowania sił i środków.Dantejskie sceny ustały na chwilę, gdy zaczęto wydawać nam obrzydliwe kanapki i colę. My oczywiście byliśmy bez grosza przy duszy a wyglądało na to, że na lotnisku zostaniemy jeszcze jakiś czas. Mimo że usterka została usunięta (ciekawe czy było to phalangee https://www.youtube.com/watch?v=DrwVB4vMx-Q), musieliśmy oczekiwać na nowego członka złogi, ponieważ służba poprzedniego już się skończyła. Koniec końców, kiedy udało się w końcu ściągnac z urlopu jakąś zapasową stewardesę wsiedliśmy do samolotu i odlecieliśmy do ... Porto Alegre. Samolot z Rio de Janeiro do Frankfurtu dawno odleciał bez nas na pokładzie. W Porto Alegre, nie wiaodmo skąd i dlaczego, dosiadła się do nas cała populacja małego miasta w Chinach. Najwyraźniej samolot tych ludzi też się popsuł i czekali chyba 12 godzin na podwóżkę. Dramat.Po lądowaniu w RdJ (o 2 w nocy) zajęła się nami obsługa naziemna. Zaproponowano nam przelot do Europy następnego dnia. Najpierw musieliśmy przelecieć do Sao Paolo i dopiero stamtąd po kilku godzinach oczekiwania do Frankfurtu a potem do Pragi. Zgodnie z jakimiś tam przepisami nie mogli nam zapewnić lotów do Warszawy, ponieważ nasze oryginalne bilety były do Pragi. Siedzieliśmy tam do 4 w nocy starając się utargować cokolwiek innego. Jednak cóż - przykro się przyznać - ale jesteśmy już pokoleniem, które nie pamięta kolejek do sklepu meblowego Emilia. Nie byłam w stanie siedzieć tam dłużej, byłam gotowa przystać na cokolwiek byle już nie wykłucć się z obsługą i pójśc w końcu spać. Około 4 nad ranem dojechaliśmy do wynętego dla nas hotelu w centrum obiecując sobie że może jutro rano uda nam się jeszcze zmienić te bilety.Oczywiście nic takiego nie udało się zorganizować. Wstaliśmy rano na śniadanie. Okazało się że wydawano je na dachu naszego hotelu. Szkoda że nie mieliśmy czasu ani nastroju żeby nacieszyć się tą rzadką odrobinąluksusu. Zaczęliśmy dzwonić do linii lotniczych ale nietrudno się domyślec że na tym etapie mieli nas już z głowy i bynajmniej nie chcieli zmieniać naszych biletów na bardziej dogodne (no bo jak teraz mieliśmy dostać się do Polski z Pragi, nasze bilety do Warszawy prepadły a następnego dnia musieliśmy być w pracy). Tymczasem znajomi Polacy, którzy do 6 rano negocjowali z bsługą wywalczyli loty z Rio do Pragi przez Warszawę, w której oczywiście wysiedli. Zrezygnowani zeszliśmy do lobby gdzie zamówiliśmy taksówkę na lotnisko. Jak utrzymywała obsługa trasa z hotelu na lotnisko jest do przejechania w 15 minut. Taksówka miała być za 10 minut. Minęło 15 minut - nic. 20 minut - nic. 25 minut - nic. I znów trzeba z kimś wykłócać się o swoje. Na szczęście byli z nami jacyś Niemcy, którzy z właściwą sobie rzeczowością ochrzanili kierownika zmiany za to że taksówka jeszcze nie dojechała przez co zaproponowano nam skorzystanie z shuffle busa hotelu. Prześliznęliśmy się na tyły hotelu gdzie kędzieżawa Brazylijka czekała na chętnych do podwózki. Kiedy wyjechaliśmy na ulice okazało się, że miasto stoi w ogromnym korku. Ale nie takie numery z naszym mistrzem kierownicy. Przejeżdżaliśmy pod prąd przez jednokierunkowe uliczki, trąbiliśmy na wszystko co sie poruszało a w międzyczasie słuchaliśmy od zrelaksowanej kobitki jak piękne jest Rio i że może jak mamy jeszcze pięć minut to zabrałaby nas na Copacabanę. Fajne to Rio.W końcu dojechaliśmy na lotnisku i odlecieliśmy do Sao Paolo. Tam na lotnisku znowu próbowaliśmy nakłonić obsługe żeby przebukowali nasz nieszczęsny lot do Warszawy. Koczowaliśmy przy ich stanowisku, później pd pokojem wiecznie nieobecnego szefa. Było to straszne i poniżającego doświadczenie którego nikomu nie życze doświadczyć. W końcu daliśmy za wygraną i w krótkich portkach wsiedliśmy do samolotu do zimowego Frankfurtu.Po wylądowaniu w Czechach znów kręciliśmy się jak smród po czystych gaciach. Koniec końców wykupiliśmy bilet do Warszawy na lot LOTem. No i byliśmy z powrotem.\npasta 5 sierpnia 2015 11:31 Odpowiedz\nHejteż tam byłem. Nie przyjęliśmy lotu do Europy przez Sao Paulo. W końcu dostaliśmy bilety na Alitalię z Rio przez Rzym do Warszawy.Najważniejsze - nie zgadzać się na to co na początku oferują. Niby się nie dało, bo mieliśmy lecieć Lufą. Ale zmęczyliśmy ich i zaczęli sprawdzać inne linie (KLM, AF, …). Byliśmy w 6 osób na jednym bilecie i nie sposób było znaleźć tyle wolnych miejsc do Pragi. Więc zaczęliśmy sprawdzać Wiedeń i Warszawę…Swoją drogą - ciekawe czy ktoś wywalczył jakieś odszkodowanie z Aerolineas Argentinas????\njacek96 5 sierpnia 2015 11:40 Odpowiedz\npasta napisał:...Swoją drogą - ciekawe czy ktoś wywalczył jakieś odszkodowanie z Aerolineas Argentinas????Na jakiej podstawie prawnej?\nkoreankazkatowic 5 sierpnia 2015 14:44 Odpowiedz\nDziewczyny z AA były bardzo zaintrygowane faktem, że w Europie isteniej coś takiego jak odszkodowanie za opóźnienie lotu.


dobry serial | Kalinin-grad\n2 sierpnia 2021 2 sierpnia 2021 / Kalina\t/ 3 Komentarze\nAnia wychodząc z domu zostawiła otwartą furtkę i w ogrodzie pojawił się pies.\nPewnie wszedł do domu, zlustrował czy na kuchennym blacie nie leży coś ciekawego. Zażądał jedzenia, nie był zainteresowany wodą. Było jasne, że jest to rozpuszczony bachor, a nie żaden pies po traumie. Napisałam na lokalnym forum, po godzinie zgłosiła się właścicielka. Byłam przygotowana na to, że w następnym kroku podam adres na Messengerze, tymczasem przeczytałam: Za chwilę u Pani będę.\nTo tyle na temat anonimowości w sieci.\nSynek nie miał okazji poznać Lucy. Opiekuje się w Wwie kotem, który nie wygląda na zadowolonego.\nRuszyło się u mnie z drutami. Dłubie pokrowiec na laptopa Anki. Najgorsze, czyli robota na 16 nitek, za mną.\nZaczęłam Misiokocyk dla Płodzia.\nI za tydzień pokażę co zrobiłam z tego przepięknego, kupionego w Amiqsie, Malabrigo Rios.\nDwa dokumenty + jeden biograficzny\nSophe. Morderstwo w West Cork to trzyodcinkowy serial dokumentalny, który za pomocą „gadających głów” opowiada o nigdy nie wyjaśnionym zabójstwie francuskiej dziennikarki na irlandzkim zadupiu. Zostawia nas z pytaniem, czy człowiek, którego bardzo wielu podejrzewa o popełnienie tego morderstwa, rzeczywiście zabił Sophe?\nSzpital Lenox Hill. Z tęsknoty za Doktorem Housem próbowałam oglądać Szpital New Amsterdam, czy Good Doctor, ale się nie da. W tych poszukiwaniach przypadkiem natknęłam się na ten dokument. 10 odcinków opowiadajacych o lekarzach i pacjentach trzech oddziałów nowojorskiego szpitala: neurochirurgii, położnictwa i odpowiednika naszego SOR-u. Ostatni odcinek o Covidzie.\nHalston to pięcioodcinkowa opowieść o życiu człowieka, który w latach 70-tych i 80-tych miał wielki wpływ na amerykańską modę. Do momentu obejrzenia tego serialu nawet nie wiedziałam o jego istnieniu i o tym, że to on stworzył image Lizy Minnelli w czasach Kabaretu. Sam serial mógłby być mniej przegadany i lepiej zagrany. Ale i tak wybija się na tle tego co jest.\nW tym tygodniu znalazły się klucze Joanny, od których „wszystko”, się zaczęło. Dzień zgubienia tych kluczy był – o czym wtedy nie wiedziałam – próbą generalną, tego dnia wstąpiłam na onkościeżkę. Tyle że niedługo potem, gdy znamię nie okazało się czerniakiem, nieświadoma niczego cieszyłam się że jestem zdrowa … Wracając do dnia kiedy zgubiłam klucze. Ich brak odkryłam po powrocie do domu, ale ponieważ chwilę wcześniej byłam u Joanny po Milę, nie miałam pomysłu gdzie mogłabym je zgubić. Przeszukany został dokładnie dom, ogród, a przede wszystkim autko. Nigdzie nic, klucze zapadły się pod ziemię.\nMinął prawie rok. W tym tygodniu jeździłam z Joluśką po Wwie, w pewnym momencie Jolka chciała sobie przestawić oparcie fotela, coś tam zaczęła przy nim majstrować i z zagłębienia fotela wyjęła klucze Joanny.\nNie tylko ja przeszukałam wtedy dokładnie autko. Joanna też. Dlaczego nie zauważyłyśmy wtedy tych kluczy? Małe nie są.\n30 Maj 2021 31 Maj 2021 / Kalina\t/ 4 Komentarze\nByłam w kinie. Wprawdzie nie w moim ukochanym Muranowie, tylko Lunie, ale ważne że byłam.\nO filmie po raz pierwszy usłyszałam w radio, gdzie jego autor (reżyser i scenarzysta) pięknie o nim opowiadał. W audycji kupił mnie tym, że pomysł na film powstał, gdy w przeciągu jednego roku zmarli jego rodzice. Miał z nimi skomplikowane relacje (byli rozwiedzeni) i po ich śmierci uświadomił sobie, że jest w nim potrzeba pożegnania się z nimi. Pomyślałam, że podobne doświadczenie czeka moje dzieci, więc powinnam ten film zobaczyć .\nTyle tylko, że czas (14 lat), jaki Mariusz Wilczyński poświęcił na stworzenie tego filmu, nie przekuło się na wartość jego dzieła. Graficznie ujdzie, chociaż też i bez szaleństw, po jakimś czasie byłam lekko znudzona monotonią jego kreski. Muzyka Nalepy świetna, ale jest dostępna na Spotiify. A gdy chodzi o to, co artysta chciał powiedzieć, można mieć mu sporo do zarzucenia. Niestety duża część tej opowieści jest zrozumiała tylko dla Mariusza Wilczyńskiego i jego bliskich. A i tak myślę, że odebrałam z tego filmu trochę więcej niż inni. Raz, ze słuchałam godzinną audycję na temat tego filmu. Dwa, że pamiętam lata 60-te, w tym ówczesną małą architekturę, neony, wyłapywałam więc sporo smaczków, mało czytelnych dla widzów młodszych ode mnie.\nPonadto obejrzałam na HBO GO dwa filmy dokumentalne: The Last Cruise i Covid: Nowojorska kronika.\nPamiętam historię wycieczkowca Diamond Princess. Z tym, że jeżeli film miał wzruszyć widza tą historią, pokazać całą niesprawiedliwość tego świata, który nawet w obliczu pandemii, dzieli się na biednych i bogatych, to mu się nie udało. Ale co się naoglądałam w pierwszej części filmu jak wyglądają wakacje na takim statku to moje.\nDrugi film Covid: Nowojorska kronika nie ma żadnej wartości dodanej. Kilkuminutowe sekwencje pokazujące życie ubogich nowojorskich rodzin w czasie pandemii. Takie filmowe ogryzki, bez składu i ładu. Szkolne etiudy mają prawo być na takim poziomie. Ale dlaczego pakowane są do oferty HBO?\nKompletnym fiaskiem zakończyło się też oglądanie trzeciego sezonu The Kominsky Method.\nRozpoczyna się od pogrzebu przyjaciela Douglasa, Nie ma już ich wiecznych słownych utarczek i pryska cały czar tego serialu.\nZa ten sezon Złotych Globów nie będzie.\nZa to Mare of Easttown …\nFilm trzyma Kate Winslet. Wprawdzie dopiero jutro obejrzę ostatni odcinek, ale już dziś wiem, że warto. Typowy kryminalny snuj: małe miasteczko, wszyscy wszystkich znają, dochodzenie w sprawie morderstwa ujawnia wiele skrywanych tajemnic. Nic odkrywczego, ale trzyma przy ekranie.\nMilagros mówi, by pisać o chorobie. Ale o czym tu pisać? Jest, czasami daje o sobie znać, ale delikatnie, nie zaburzając codziennego tupania. Słowem czai się za rogiem i nie wiadomo kiedy przypuści decydujący atak. Pewnie coś będzie wiadomo po 10 czerwca po kolejnym tomografie. Za każdym razem, gdy jestem w aptece myślę co robią chorzy, których po wykorzystaniu przysługującego im zwolnienia, wysyłają na rentę, a którzy nie mogą liczyć na rodzinę. Moje leki to ok. 700 zł/miesięcznie (są refundowane, ale na inne choroby, akurat na moją nie), drinki 700 zł/miesięcznie, diabetologa i okulistę mam w ramach abonamentu Luxmedu. Do tego prywatnie lekarz paliatywny (bezpłatnie mam prawo do leczenia paliatywnego dopiero po zakończeniu leczenia onkologicznego). Mam jeszcze sporo innych wydatków związanych z chorobą, ale bez tego co wyżej napisałam, chorować się nie da. Pozostałe to ułatwianie sobie życia, ważne, ale też i nie konieczne. Dlaczego tak mało się o tym pisze? Koszty leków, w przypadku chorób przewlekłych to jakiś horror.\nO tej porze roku zazwyczaj dużo pisałam o ogrodzie. Już w weekend majowy sadziłam w oknach czerwone pelargonie. Teraz wszystko czeka na przyjazd córki.\nAzalie zdążą przekwitnąć do jej przyjazdu.\nPodobnie oskubany w zeszłym roku z przekwitłych kwiatostanów bez, który wreszcie zakwitł\nNo i czeka na nią mój pierwszy własny kompost.\nA nadchodzący tydzień sponsorują moje ciotki. Synek wyjeżdża i będą się mną naprzemiennie opiekować!\n10 Maj 2021 29 czerwca 2021 / Kalina\t/ 5 Komentarzy\nJoanna (czyli rodzic A) zabrała Milę do domu. Oj jak mi jej brak. Na liście rzeczy, których żałuję że już nigdy nie będzie mi dane zrobić jest m.in. i to, że nie będę już miała jamnika. Jakiś czas temu miałam pomysł, by po najdłuższym życiu Mili, sprawić sobie takie 7 kg szczęścia.\nA tak, zważywszy na sytuację, musiałam się zadowolić kupieniem psiej miski w TK-Max.\nW środę wylatuję do Londynu, a Kwiatuszek dalej nie skończony. Wszystko przez to, że chorowanie i cały związany z tym zgiełk, który wywrócił do góry nogami monotonię dotychczasowego życia, jest bardzo czasochłonne. Prawdopodobnie z czasem byłoby to do oswojenia, ale jeśli wierzyć doktorom, ja tego czasu mieć nie będę. I tak miotam się pomiędzy życiem towarzyskim (bo kiedy jak nie teraz, gdy mam jeszcze na to siły), a potrzebą posiedzenia samą ze sobą bez włączonego telefonu.\nJutro: badanie PCR, pojechanie do Otwocka i zostawienie Gumisiowi autka, powrót z Dorotą do domu, z tym, że po drodze jeszcze wizyta u mojego lekarza paliatywnego i krótkie odwiedziny u mojej mamy. Około 19 powrót do domu, gdzie czeka sterta prasowania.\nPojutrze: w południe angielski (raz w tygodniu gadam z fantastyczną dziewczyną z Indonezji), zaraz po obiedzie manicure i pedicure, Wieczorem pakowanie się do wyjazdu.\nŚroda: w południe wyjście z domu.\nGdzieś po drodze postaram się skończyć Kwiatuszka (zostało przyszycie plisy, zrobienie rantu w drugim rękawie i wciągnięcie jeszcze kilku nitek) Bardzo chciałabym w nim pojechać do Lądka,\nTym bardziej, że kupiłam idealnie do niego pasujący podkoszulek. Bo trochę w tym tygodniu pozakupowałam.\nZdjęcie po lewej to TKMax. Wysłałam je ciotce Iwonie z dopiskiem, że synek się obkupił. Natychmiast dostałam odpowiedź: W to różowe też? Zdjęcie po prawej jest z Ikei. I tu jestem zmuszona powrócić do dawno już nieobecnego na blogu działu, czyli:\nPojechałam do Ikei po worki do kubłów od śmieci. Te na półkach w okolicznych sklepach (60 l i 120 l ) nie pasują, potrzeba czegoś „pośredniego”. Zawsze Ikea miała worki do swoich niewymiarowych kubłów, ale teraz odechciało im się sprzedaży worków. Wystarczy, że zarabiają na sprzedaży kubłów. O żesz …\nAle też dzieją się i rzeczy dobre. Synek w tym tygodniu odebrał rezonans głowy i na szczęście nie potwierdziła się wstępnie postawiona diagnoza nerwiaka. Rezonans zrobił we wtorek i zaraz potem wysłał siostrze plik ze zdjęciami. Anka znalazła w necie program do odczytywania takich zdjęć i już po godzinie odpisała, że wszystko jest ok. Z tym, że odhaczyliśmy temat dopiero wtedy, gdy trzy dni później radiolog potwierdził jej „opis”.\nPerełka. Michael Douglas prowadzi studio aktorskie, gdzie z braku oferowanych mu ról, uczy innych, starając się być dla nich guru aktorstwa. Alan Arkin jest właścicielem wielkiej agencji aktorskiej. Panowie się przyjaźnią, a my obserwujemy jak to z tą przyjaźnią bywa na kolejnych życiowych zakrętach i zakręcikach.\nŚwietnie napisane dialogi + popis gry aktorskiej.\n23 maja na Netflixie odpalają trzeci sezon.\nGmina Brwinów ma kształt ameby, przez co np. droga z Brwinowa do wchodzących w skład gminy trzech miejscowości (Owczarni, Terenia i Żółwina), prowadzi przez Podkowę Leśną. W 2000 roku podpisano pomiędzy obu gminami umowę, na mocy której mieszkańcy ww. miejscowości korzystali z wodociągu Podkowy. Jakiś czas temu burmistrz Podkowy zażądał renegocjacji umowy, ale nasz burmistrz odmówił. W przeddzień majówki, burmistrz Podkowy odciął więc te trzy miejscowości od wody i zmusił naszego burmistrza do podpisania umowy na podyktowanych przez siebie warunkach.\nNasz burmistrz napisał po tym wszystkim dramatyczny list na Fejsie i oddał sprawę do sądu. Jest rozżalony, bo uznając ww. rozwiązanie za trwałe, poczynił szereg inwestycji, w tym dołożył się do inwestycji Podkowy.\nNatomiast zdaniem Burmistrza Podkowy musi on dbać przede wszystkim o mieszkańców swojej gminy. Tymczasem od roku 2007 zapotrzebowanie na wodę na ww. terenie gminy Brwinów wzrosło niemal trzykrotnie z około 50 tys. m 3 wody do ponad 140 tys. m 3 w zeszłym roku, gdy w Podkowie Leśnej w analogicznym okresie ok. 45 proc.\nI tak nasz burmistrz przejechał się na tym, że dbając o to by nasza gmina miała jak najwięcej mieszkańców, zapomniał o tym, że worek z wodą nie jest bez dna.\nTakich wojen będzie pewnie coraz więcej. Na razie ku pokrzepieniu serc:\nLuźne uwagi o codzienności\n28 lutego 2021 28 lutego 2021 / Kalina\t/ 3 Komentarze\nTo będzie trudny tydzień (chyba ostatnio innych w moim życiu nie ma). Z wielu powodów, ale też i dlatego, że w tym tygodniu do Londynu wraca córka z wnukiem: 8 marca dzieci wracają tam do szkoły. A wnuka mam genialnego. Po prawej zajęcia z cooking class, po lewej dziennik jego tygodniowej aktywności na Ipadzie (z tym, że jego Ipad nie rejestruje czasu, jaki poświęca na grę w Roblox na laptopie).\nJedna rzecz mnie dziwi: dzieciaki od roku siedzą uwięzione po domach, gapią się w monitory, a nie ma żadnej sagi adresowanej do tego pokolenia. Czegoś w stylu Gwiezdnych wojen, czy Harry Pottera. Gdy wnuk zgłosił chęć obejrzenia Gwiezdnych wojen, w domu odbyła się burzliwa dyskusja, czy kanoniczną wersją jest oglądanie tej serii, zgodnie z chronologią wydarzeń, czy zgodnie z tym jak były kręcone poszczególne jej części. Do niczego nie doszliśmy. A Tomek ogląda zgodnie z tym, jak mu się wyświetli w wypożyczalni Amazona – według mojego syna, pozwalając na ten chaos, zniszczyliśmy mu dzieciństwo.\nPodobno w przyszłym tygodniu mają zacząć zapisywać „moją grupę” (czyli przewlekle chorych) na szczepienia. Obkleili całe miasto plakatami, tak jakby problem polegał na zgłoszeniu.\nTymczasem to nie chętnych brakuje, a szczepionek. Chociaż z drugiej strony, w warszawskim liceum, w którym pracuje jedna z moich ciotek, zauważalna grupa nauczycieli odmówiła wszczepienia sobie chipa Billa Gatesa. Może po zakończeniu akcji szczepienia nauczycieli, sporo im tych szczepionek zostanie?\nNa Twitterze spory rezonans wywołał reportaż Superwizjera TVN o Instytucie Immunomideca dr. Szalusia, w którym „leczone” są beznadziejne przypadki onkologiczne. Facet musi być popularny, skoro przeze ostatnie trzy miesiące dwie osoby zapytały mnie, czy nie zastanawiałam się, by do niego jednak nie pójść.\nZ drugiej strony czym to się naprawdę różni, wielkością wyciągniętej z kieszeni kwoty? Niekoniecznie.\nNie zmienia to faktu, że dziwię się że dr. Szaluś od tylu lat bezkarnie żeruje na ludzkim nieszczęściu.\nMila ma zrobiony tzw. profil geriatryczny i pani weterynarz zasugerowała, że cierpi na chorobę Cushinga. Jednym z jej objawów jest wilczy apetyt.\nJeżeli to się potwierdzi, to moim zdaniem wszystkie jamniki cierpią na tą chorobę.\nW tym tygodniu obejrzałam trzy seriale, w tym jeden dobry.\nO tym serialu dowiedziałam się z kanału Tomasza Raczka na Youtubie. Londyn, początek lat 80-tych. Grupa młodych, nieheteronormatywnych dzieciaków zaczyna start w dorosłe życie. Odrzuceni przez rodziny, stają się dla siebie grupą wsparcia. Początkowo nikt nie wierzy w AIDS, a jak już, to że jest to lokalny problem gejów w Ameryce. Wprawdzie Anioły w Ameryce to nie są, jedynie całkiem przyzwoicie zrobiony obyczajowy snuj. Ale jak dla mnie wystarczy.\nW dodatku It’s a sin to pięć, 45-minutowych odcinków, bez szans na kolejne sezony.\nZabójcza biel, Artyści\nZabójcza Biel to ekranizacja kolejnego kryminału o Cormoranie Strike. Książka nie jest dobra, nakręcony na jej podstawie film, również. Na miejscu Joanne K. Rowling odspawałabym się od tej serii. Co tom to gorzej. Ekranizacja nic tu nie pomoże.\nZ kolei Artyści to polski serial, który obejrzałam do końca. A rzadko mi się to zdarza. Teatr od środka. w warszawskim teatrze dyrektor popełnił samobójstwo, na jego miejsca przyjeżdża nowy, spoza układu, z Krakowa. Łatwo mu z zespołem nie jest. A i bez tego wewnątrz zespołu, konflikt, goni konflikt.\nJak dla mnie Strzępce i Demirskiemu starczyło pary na trzy pierwsze odcinki. Potem to wszystko się rozłazi. No i jak zawsze w polskim filmie, kładą wszystko sztywne dialogi.\nZa drzwiami czuć już kończącą się zimę. Tyle, że to że za chwilę zacznie pachnieć wiosną, w tym roku mnie nie cieszy.\nMoim zdaniem mój nastrój współgra z tym co można usłyszeć w programach informacyjnych.\nNa Twitterze jest taki pan, Rafał Mundry, który na podstawie publikowanych danych, publikuje co jakiś czas tabelki. Moim zdaniem zapowiedź powołania jednego Instytutu na rzecz Rodziny i Demografii to za mało. Porównując III kwartał z IV kwartałem 2020 roku, tu i trzy narodowe instytuty mogą nie wystarczyć.\nW dodatku zgadzam się z tymi, co sugerują, ze pod pretekstem pandemii wycofają się ze spisu powszechnego – do czasu przeprowadzenia tego spisu możemy mówić, że jest nas 38 milionów. Tymczasem jest nas prawdopodobnie 2-3 mln. mniej.