Co z tą Polską, a może co z nami frajerami! | ADIAFORA.PL pytania i odpowiedzi\nCo z tą Polską, a może co z nami frajerami!\n– 29 października 2012Posted in: Społeczność, SPRAWY KRAJOWE I MIĘDZYNARODOWE, Z życia wzięte\nCo z tą Polską ?, a może co z nami „frajerami”?!\nPrzykładowo górnicy mogą przejść na emeryturę po 25 latach pracy, każdy rok liczy się jak 1,8 roku pracy przy obliczaniu „upragnionej” emerytury. Górnicy skamlają, “płaczą nad swoim losem” jednocześnie śmiejąc się pod nosem jak tylko opinia publiczna nie patrzy (wracając z wysoka emeryturą do pracy w firmach zewnętrznych, mając emeryturę + wypłatę). Jest zdecydowanie w Polsce masę zawodów o wiele bardziej ”ciężkich” i niebezpiecznych pozbawionych przywilejów, np. w formie składowych wynagrodzenia (trzynastki, czternastki, piórnikowe itd..) oraz deputatów węglowych. Deputat węglowy, to dopiero pokazuje skale niesprawiedliwości społecznej, jeden z wielu przykładów, które utwierdzają w przekonaniu iż dochód państwa polskiego rozdrapywany jest przez „silne grupy nacisku” ( 10 proc. węgla najlepszego gatunku trafia do górników i emerytów, który jest w 90% przedmiotem handlu, nie obciążanego podatkiem. Tylko w Kompanii Węglowej w ten sposób trafiający na rynek węgiel ma wartość około pół miliarda złotych). Niestety wciąż nie-zdajemy sobie sprawy jak zjawisko “grup pasożytniczych” ma wpływ na rzeczywistość w Rzeczpospolitej, to, że z naszych podatków opłacane są przywileje “nietykalnych” to jedno, dodatkowo zrzucamy się na ich “super extra emeryturki”, oraz drenują nam głęboko portfele (ceny detaliczne węgla są “astronomiczne”). Społeczeństwu tłumaczy się, że wydobywanie jest coraz bardziej kosztowne, itp. itd. , ale prawda jest tak, że w cenie węgla lwia cześć to pieniądze utopione w “rozdmuchanych” i opasłych uposażeniach i wynagrodzeniach górniczych. Rynek węgla jest „oryginalny”, “nie dopuszcza się zbytnio do głosu” inne nośniki energii, w tej specyficznej branży wolny rynek “kuleje”, ogromne kokosy robią na tym pośrednicy (itp.), import węgla nie przekłada się na ceny detaliczne węgla. Rynek ten jest tak “chory”, że ile by nie był tańszy węgiel za granicą to i tak u nas cena detaliczna się zbliży do krajowej. Na dokładkę należy wspomnieć, że rynek energii w RP opiera się o węgiel (w 90%) a wiec cena węgla kształtuje pośrednio cenę energii elektrycznej.\nRolnicy są traktowani jak grupa „specjalnej troski”, są “rozpieszczani”, “głaskani”, utworzony dla nich specjalny system emerytalny, zadbano aby nie musieli płacić podatku dochodowego, tylko symboliczny podatek rolny. Składki zdrowotne to dla nich abstrakcja, nam tłumaczy się, że oni tacy biedni, że działalność rolnicza ma swoją specyfikę, a KRUS jest „tanim systemem opieki społecznej na wsi”. Co jest śmieszne jeżeli się pomyśli co wspólnego z tą „teorią” mają posiadacze setek hektarów ziemi, czerpiący z samych dopłat z UE potężne profity, płacący żenująco niskie składki na ubezpieczenie społeczne w stosunku do dochodów.\nNo i co nie mniej ważne jak nie trudno się domyśleć przy wydłużeniu wieku emerytalnego do 67 lat bardzo ulgowo potraktowano rolników, którzy przechodząc na wcześniejszą emeryturę nic na tym nie stracą, w przeciwieństwie do tak zwanych „dawców krwi” lub jak to woli frajerów, którzy muszą zadowolić się tzw. emeryturą częściową. Na dodatek dla posiadaczy „statusu specjalnej troski” dorzucono jeszcze jeden kawałek tortu z „pańskiego stołu” wprowadzając zapis w ustawie „około emerytalnej” że dla rolników wiek emerytalny zacznie być podnoszony dopiero za cztery lata. To było by na tyle, jeżeli chodzi o mniej skomplikowane „grupy pijawek”, dojących w sposób “jednopłaszczyznowy” i mniej zawoalowany budżet naszej „matki polski”.\nPrzechodzimy do środowisk bardziej “wyrafinowanych” i “subtelnych” w podporządkowaniu aparatu państwa na swoje potrzeby i zaspakajaniu szeroko pojętych interesów, a co za tym idzie bardziej szkodliwych społecznie.\nZacznijmy od środowisk skupionych wokół władzy sądowniczej.\nSędziowie i prokuratorzy odmiennie od „plebsu” nie dostają jakieś ochłapy na starość (miesięcznej jałmużny równowartości niekiedy +_50% średniej płacy emeryta), tylko coś extra (w wieku 55 (kobieta) i 60 lat (mężczyzna) przechodzą w stan spoczynku, otrzymując 75 proc. ostatniego wynagrodzenia. Ustawa podwyższająca wszystkim wiek emerytalny do 67 lat próbuje „namieszać” w ich przywilejach, ale zarazem daje im czteroletni okres ochronny.\nWładza sądownicza, niezawisłość sędziego, trój władza (czyli wzajemne uzupełnianie się, “patrzenie sobie na ręce”– model organizacji funkcjonowania państwa, zgodny z „duchem Monteskiusza”), to pojęcia z założenia mające być elementami demokracji. Ale to nie znaczy, że mają wyłączać odpowiedzialność sędziów m.in. z pod władzy administracyjnej.\nŚrodowisko sędziowskie nie może tak „interpretować”, przepisy ustawy z 27 lipca 2001 r. prawo o ustroju sadów powszechnych (DzU z 2001 r. nr 98, poz. 1070 ze zm.) oraz treści innych, by zablokować wszelakie próby lustracji w przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w działalności administracyjnej sądu. Dlatego organ powołany do tego przez ustawę, musi mieć prawo zarządzić lustrację w sądzie w oparciu o akta prowadzonych przez sądy postępowań.\nBardzo szkodliwym społecznie (i dla struktur państwa) są różnej maści kasty, choćby urzędnikosędziowie, oraz nasilanie się przypadków naruszania prawa obywatelskiego i porządku prawnego Rzeczypospolitej. Jak szkodliwe mogą być takie praktyki ,pokazał przykład, ujawnionych rażących uchybień z zakresie nadzoru, gdańskiego sądu okręgowego nad sprawą Amber Gold. Widzimy tu przykład kulejącego wewnętrznego nadzoru nad działalnością administracyjną sądów (konkretnie na obszarze okręgu gdańskiego). Oraz powielające się w kraju bierność rzecznika dyscyplinarnego (który ma możliwość wszcząć postępowanie dyscyplinarne i skierować sprawę do sądu, co może skutkować nawet usunięciem z sądownictwa, ale to tylko teoria bo z reguły wśród „braci sędziów” jest „wielka przyjaźń i wzajemne poszanowanie” do tego stopnia, że nigdy sobie nie dają „krzywdy zrobić” i z reguły kończy się na upomnieniu). Kiedy przyjrzymy się środowisku urzędnikosędziów na usta ciśnie się zwrot „sitwa”. Zaczyna nas również wcale nie dziwić (ale dalej poruszać) reakcja (byłego już) prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku sędziego Ryszarda Milewskiego na „sfingowany telefon” do niego od osoby podającej się za pracownika kancelarii premiera.\nOkazuje się, że nie rzadko ludzie z kręgów „sądownictwa pałacowego” (sędziowie delegowani do resortu sprawiedliwości) po „twórczej i pożytecznej społecznie” misji z racji swoich osiągnięć w nagrodę dostają często stołki prezesów czy wiceprezesów sądów.\nZ kolei prokuratorzy w kraju nad Wisłą co róż dają pożywkę prasie swoją biernością i nie rzadko kłującą w oczy nieporadnością.\nProkuratura „trzęsie się w posadach” co nad wyraz ukazała afera Amber Gold, niezależni i obiektywni eksperci zgodnym chórem nawołują do reformy. Rozdzielenie urzędu prokuratora generalnego i ministra sprawiedliwości nie wiele da, dopóki prokurator generalny nie będzie dysponował skutecznymi „narzędziami” zapewniającymi nadzór służbowy. Prokurator Generalny powinien mieć pełną niezależność nie tylko od sfery polityki ale również od nacisków środowiska prokuratorskiego, powinien działać „podobnie” jak „regulator” (coś na kształt np. UOKiK) występować w roli bezstronnego „arbitra”.\nDo tego niezbędna jest gruntowna wewnętrzna reforma usprawniająca odpowiedzialność dyscyplinarną, lepszą organizację, polepszenie samej „atmosfery” w prokuratorach poprzez „wbicie do głów etosu pracy”. Urząd ten ponosząc odpowiedzialność przed Sejmem i przedstawiając raporty musi zarazem mieć szeroki wachlarz możliwości dyscyplinowania i nadzoru. Do zastanowienia jest kwestia przez kogo ma by wybierany prokurator generalny czy przez Krajową Radę Sądownictwa, czy przez Krajową Radę Prokuratury? („swoi będą wybierać swoich”). Należy pamiętać, że przy omawianej powyżej propozycji należy się liczyć z rozszczelnieniem ustalonego konstytucyjnie układu na szczeblach władzy. Realizacja tej koncepcji wymaga nadanie prokuraturze niezależnej pozycji w strukturze władzy, co wymusi „raczej” nowelizacjie ustawy zasadniczej.\nAdwokaci i radcowie prawni zabezpieczeni gwarancjami cechu to nie lada „ro-spasione koty”, te to mają życie. Tak zwani „rasowi prawnicy” (sami się tak nazywają) zasypują środki masowego przekazu artykułami tak podającymi jednostronnością i wąskością poglądu, że aż się niedobrze robi. Zawsze nas raczą tymi samymi „bzdetnymi” tekstami, w stylu „tylko zamknięte zawody dają bezpieczeństwo klientom”.\nKorporacje nie dają i nigdy nie będą dawać rękojmi jakości świadczonych usług. W takich strukturach tworzy się hermetyczne środowiska w których dominuje indolencja (dobitnie to potwierdzają statystyki: coraz bardziej mizerny poziom skarg kasacyjnych, 1441 odmów w 2010 r.). I to wszystko „serwowane” na koszt „zakręconego” klienta, skłonnego dawać się doić z kasy, mając głowę pełną wciskanych kitów (w stylu tak bywa, tak to już jest, nie da się niektórych spraw przeskoczyć itp.). Wszystko rozgrywa się pod „parasolem przymusu adwokackiego”.\nSami „rasowi bohaterowie” niejednokrotnie potrafią wynieść się na wyżyny swojej niekompetencji, w sposób tak spektakularny, że aż człowiekowi „scyzoryk otwiera się w kieszeni” ( na duża skale występują przypadki przegranej sprawy, bo adwokat czy radca prawny nie uwzględnił obecnego stanu prawnego). Takie układy betonowe nazywane formalnie korporacjami służą przede wszystkim potrzebom członków.\nNasuwa się pytanie czy, w świecie korporacji, (“na rynku usług prawniczych”) pozbawionego prawideł konkurencji, kiedykolwiek wystąpią tak pożądane zjawiska jak dywersyfikacja cen, czy swoboda wyboru miedzy zwykłym doradcą prawnym, a „rasowym prawnikiem” ( który musiał się znacząco „napocić” aby wypłynąć i zachować renomę na trudnym w pełni „konkurencyjnym rynku”). Po rozbiciu „betonu” korporacji nie będzie tak łatwo, wcisnąć kit, dla przykładowo emerytki, mówiąc jej, że takie już są ceny ( z sufitu wzięte) i naciągnąć ją na nieadekwatne koszta w stosunku do usługi (np. za prostą poradę).\nA co z powszechnym dostępem do pomocy prawnej?\nTutaj aż się prosi o reformę systemu opieki prawnej z urzędu. Każdy zainteresowany w Polsce wie jak nędznie wygląda realizowanie prawo do pomocy prawnej zarówno na płaszczyźnie karnej, cywilnej, jak i administracyjno-sądowej. A pomoc prawna przedsądowa i pozasądowa dla ubogich to już „całkowita porażka”.\nTak naprawdę nie istnieje system pozasądowej bezpłatnej pomocy prawnej, mimo iż od dziesięciu lat politycy zmagają się nad jego stworzeniem, z marnymi efektami. Produkują tylko projekty, które trafiają do szuflad ministerskich (pierwszy projekcik, z grona pięciu efektów końcowych “wypocin” ministerstwa sprawiedliwości, powstał już w 2005).\nPomysły wyglądały nawet nieźle, fajnie brzmiały jako hasła wyborcze: “utworzenia specjalnych biur niosących pomoc prawną, bony dla osób udzielających porad prawnych”. Niestety kiedy przychodził czas uchwalania projekcików na drodze stawał problemem pieniędzy na realizację tej pomocy w praktyce. Do dzisiaj Ministerstwo Sprawiedliwości szuka środków na ten cel, życzyć można tylko udanych poszukiwań, może w końcu się znajdą pieniądze wpompowane beztrosko w np. uprzywilejowane grupy zawodowe.\nW Rzeczpospolitej, zatrzymany, ma niby prawo do adwokata, w praktyce tak różowo nie jest. Policja kieruje się tak „popapranym podejściem”, że aż woła to o pomstę do nieba. Ubzdurała sobie, że zatrzymany ma prawo do kontaktu z adwokatem dopiero przy podjęciu jakiejś czynności procesowej. Czyżby funkcjonariusze nie czytali w sposób zrozumiały art. 245 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego (przepis obowiązuje15 lat). Nie jest to żadną tajemnicą, że ważne dla całej sprawy są pierwsze chwile po zatrzymaniu osoby podejrzewanej (jeszcze nie podejrzanego) o dokonanie przestępstwa. Nie wiadomo dlaczego taka durnota ma miejsce. Jeżeli państwo chce gwarantować zatrzymanemu prawo do pomocy prawnej to niech tak będzie, albo uchyli art. 245 kpk. i wtedy wszyscy będą szczęśliwi żyjąc w “praworządnym kraju”.\nNie można pominąć tego co się w sadach często dzieje na co-dzień. Ci co mieli ostatnimi czasy przyjemność skorzystania z usług jakie nam zgotowały sądy powszechne, wciąż dochodzą do siebie po „poruszających” przeżyciach. Przygoda z sądem RP nierzadko zaczyna się od przeczytania wokandy w gmachu sądu, z niej dowiadujemy się, że w jednej sali sądzić będzie kolejno kilka składów, sprawy wyznaczono co minutę. To nie koniec elektryzujących przeżyć, na swoja sprawę czekamy często ponad godzinę. Na koniec sąd może nam zafundować „jeszcze jedną “miłą niespodziankę” w postaci odebrania obywatelskiego prawa do bezpośredniego kontaktu z sędzią, podczas ogłaszania orzeczenia, każąc zgłosić się po kilkugodzinnym oczekiwaniu po odbiór „pisemka w sekretariacie”. Ale, by zatrzeć „mylne odczucie”, że sprawy w sadach są tak „ekspresowo załatwiane” należy wspomnieć, że na dużą skale występują przypadki ciągnących się przez lata procesów, wynikające tylko z „kalectwa systemu” i nieudolności władzy sadowniczej.\nWymiar sprawiedliwości niestrudzenie ściga podpitych bicyklistów, babuszek zbierających chrust w lesie, ewentualnie działkowców u których powiew wiatru spowodował pojawienie się kilka roślinek maku na działce itp.. Ale za to ucieka gdzie pieprz rośnie, od skomplikowanych spraw mafijnych i gospodarczych, a jeżeli już jakaś „magiczna siła” ich do tego zmusi, to sprawy ciągną się często latami z trudnymi do pojęcia skutkami (m.in.: Łagodne wyroki w procesie, członków gangu pruszkowskiego, który trwał od kwietnia 2006, dwóch przywódców zostało uniewinnionych, . W uzasadnieniu warszawski sąd stwierdził, że analiza materiału dowodowego przesądziła o przegranej prokuratury).\nTeraz należy pochylić się nad „oświatą”.\nNauczyciele maja znaczną siłę przebicia u rządzących, w arsenale maja takie asy w rękawie jak półmilionowy elektorat, czy duże swoje przedstawicielstwo w szeregach Platformy Obywatelskiej. Widzimy aktualnie spektakl przymiarek do podgryzania przywilejów tej grupy zawodowej. Prowizoryczne posunięcia na potrzeby zamydlenia oczu opinii publicznej, to są tak naprawdę pomysły nieznacznej modyfikacji przywilejów (takie jak m.in.: wydłużeniu tygodnia pracy z 18 do 20 godzin i skróceniu płatnych urlopów do 52 dni czy ograniczeniu urlopów na poratowanie zdrowia). Temat całkowitego zniesienia Karty Nauczyciela pozostaje w dużej mierze tematem „tabu”. W oświacie jaki w innych ważnych obszarach społecznych brakuje tzw. strony społecznej (silnej organizacji mającej realny wpływ nad rządowymi przygotowaniami rozwiązań systemowych, ogólnokrajowej w postaci np. dużej fundacji czy wpływowego stowarzyszenia z odpowiednim „zapleczem” naukowym i prawnym).\nMamy w Polsce stworzone pozory państwa praworządnego i stojącego na straży praw obywatelskich, oraz ewidentny brak stron społecznych zdolnych wymóc pewne zmiany. Zmieniają się rządy zmieniają się frazesy i hasła wyborcze którymi „karmi się społeczeństwo” ale żaden gabinet dzierżący ster władzy nawet nie pofatygował się aby stworzyć „silne struktury państwa obywatelskiego” poprzez „utrzymanie życia” np. instytutów resortowych (obecnie nie istnieją w debacie publicznej), na dodatek zaniechano zupełnie jakichkolwiek działań na tym polu. Wydaje się że dobrym rozwiązaniem mógłby być chociażby ośrodki, które monitorowałyby zarówno tworzenie, jak i realizację prawa (np. oświatowego) oraz skupiały ekspertów niezależnych, niezwiązanych blisko z samorządem, związkami czy administracją rządową.\nDlatego debata publiczna nad zmianami w szkolnictwie przybiera postać karykaturalną. Spotykają się przy stole strona administracji rządowej i administracji samorządowej oraz silne związki zawodowe, a ci co najbardziej ponoszą skutki wadliwie funkcjonującego prawa o znamionach niesprawiedliwości społecznej, – czyli m.in. rodzice, – nie biorą udziału w dyskursie publicznym na temat oświaty.\nEfekt jest taki że, „rząd sobie, samorząd sobie, związki zawodowe sobie”, a obywatele zostają jak zawsze wycackani. Kończy się tak jak w przypadku niepełnosprawnych dzieci, które traktowane są jak “kula u nogi” przez szkoły i samorządy, jak źródło subwencji , (z których niejednokrotnie okradane są dzieci, ponieważ np. samorząd uznał, że pieniądze zamiast na dzieci wyda na opłacanie anachronicznych przywilejów nauczycieli wynikających m.in. z Karty Nauczyciela. Dlatego konieczna jest zmiana subwencji na uczniów niepełnosprawnych w dotację).\nTworzy się przepisy nieprzejrzyste, nie-doprecyzowane, co powoduje, że są uznaniowo interpretowane i zamiast służyć obywatelom „przysłużają się” łamaniu praw i wolności jednostki (brak precyzyjnych przepisów w dużej mierze powoduje nie-respektowanie podstawowych zasady państwa prawa). W czasie egzaminów w procesie rekrutacji do szkół i uczelni publicznych dochodzi do sytuacji, że oceny są wystawiane na podstawie niejasnych i nieprzewidywalnych kryteriów, co daje możliwość „manipulacji” w wynikach egzaminów, a to dlatego, że przepisy (akurat te powinny być zawarte w ustawie nie rozporządzeniu) są wielka fuszerką, pozbawioną precyzyjności i szczegółowości, nie zawierającą prostych wskazówek co do odczytania merytorycznej treści.\nW RP nauczyciele przeszli proces transformacji przeobrażając się w„święte krowy” . Bardzo pazerna odmiana “pijawek”, doją budżet państwa, i pustoszą „skarbce samorządowe” bez jakichkolwiek zahamowań. Karta Nauczyciela „pilnuje” aby czuli się jak „na wczasach” wolni od „nadmiernych” obowiązków i wyzwań. Beztroską sielankę jaką „wywalczyli” polscy nauczyciele budżetowi nie ma równych na świecie. Niemiłosiernie rozpasani przez przywileje, szczelnie zamknięci pod ochronną kopułą Karty Nauczycielskiej nie ustają w roszczeniach i za zwiększaniem skali nabijania kabzy za pracę w stylu „Czy się stoi, czy się leży, średnia się należy”.\nZ reguły niegospodarne i zadłużone samorządy wiedzą, że w pierwszej kolejności należy „zadowolić uprzywilejowanych”. A niech spróbują nie zapewnić nauczycielom w trakcie roku średnich pensji, w grę wkracza Karta (zgodnie z art. 30a Karty Nauczyciela od 2009 r. samorządy muszą w styczniu wypłacić dodatek uzupełniający). Dodatek „de-motywujący” dostają wszyscy, niezależnie czy na co-dzień są osiągalni czy od dawien dawna nie zawitali w gmach szkoły (byli na urlopie dla poratowania zdrowia, czy na długim zwolnieniu), czy pracują czy nieudolnie próbują udawać że pracują (dostają go zarówno ci, których miesięczne wynagrodzenie przewyższało średnią, jak i ci, którzy jej nie osiągnęli).\nA niech się spróbuje wyrwać z “kosmosu” jakiś” dyrektor z racjonalnym i zdrowym podejściem do jakości i wyników pracy podwładnych, odbierze słabemu nauczycielowi dodatek motywacyjny, to samorząd z “podkulonym ogonem” wyrówna mu stratę, wypłacając czternastkę. (Z kolei dodatku nie otrzyma ten, kto dobrze pracuje i otrzymał za to nagrodę od ministra edukacji lub kuratora. Powód – zawyża średnią). Możliwości kontrolowania jakości nauczania zostały sprowadzone do farsy. Tak zwane „raporty z ewaluacji szkół” mające określić mocne i słabe strony danej placówki są niczym innym jak „wyimaginowanymi przechwałkami” podanymi przez nauczycieli i dyrekcję na potrzeby raportu, wpisywanymi bezmyślnie, do „sprawozdań” bez obiektywnej ich weryfikacji w braterskiej atmosferze przez ewaluatorów. Pracownicy kuratoriów oświaty wizytujący szkoły nie odnotowują natomiast osiągnięć uczniów na egzaminach zewnętrznych, rankingach, olimpiadach przedmiotowych.\nNauczyciele żyjąc sobie w swoim „radosnym folwarku” co róż powiększają pogłowie “świętych krów” (mimo niżu demograficznego i zamykania szkół liczba nauczycieli nie maleje) oraz coraz bardziej “napełniają korytka” (rząd zaplanował kolejne podwyżki dla nauczycieli).\nO potrzebie wprowadzenia zmian w systemie zarządzania oświatą (zarządzania szkołami i przedszkolami publicznymi), oraz zasad finansowania niepublicznych placówek oświatowych „mieli się jęzorem”, w powoływanych przez resort zespołach roboczych, od lat, ale nic z tego nie wynika. Wszelkie próby obejścia Karty Nauczyciela są torpedowane przez lobby „nietykalnych”. Nauczyciele nie chcą nawet słyszeć o planach łączenia szkół tego samego typu oraz przekazywaniu szkół publicznych np. stowarzyszeniom (obecnie można to zrobić, ale jedynie w małych szkołach, liczących do 70 uczniów).\nPo cichu silne lobby nauczycieli w kuluarach resortowych „załatwia wyrzucenie do kosza” planów łączenia przedszkoli i szkół nie-mających wspólnej siedziby w grupy (pojawiają się kolejne wersje projektu nowelizacji ustawy o systemie finansów publicznych pozbawione tego „tak niedobrego dla pijawek pomysłu”).\nZaciekły opór przed wdrażaniem reform w oświacie stawiają dyrektorzy szkół publicznych. Stoją na czele barykady swoich niesprawiedliwych i szkodliwych społecznie przywilejów, wyróżniając się w sabotowaniu reformy w oświacie. Przekonał się o tym również Ośrodek Rozwoju Edukacji (agenda podległa Ministerstwu Edukacji), poruszony skalą patologicznych zjawisk w materii zarządzania oświatą. „Bagno w jakim pogrążona jest polska oświata” jest bardzo głębokie. Wystarczy przytoczyć kilka faktów z beztroskiej sielanki dyrektorów „folwarków świętych krów”. Okazuje się ze to m.in. model ich pracy niweczy wiele reform wdrażanych w oświacie. W większości od „narybku hodowani”, w tej samej placówce, na rasowego „nauczycielo-dyrektora” popadają w skostniały układ zarządzania (dyrektor kierujący szkołą ponad 8 lat to wręcz norma, , a co siódmy – co najmniej cztery kadencje). Według nich sztuka zarządzania to umiejętność pogłębiania niesformalizowanych relacji pomiędzy organem prowadzącym placówkę szkolną, ( czyli najczęściej gminą), a nimi. Wysoki poziom niesformalizowanych relacji, wyłazi na jaw w statystykach (w co piątej gminie wiejskiej konkursy na dyrektorów szkół w ogóle się nie odbyły, a stanowiska zostały powierzone).\nAż prosi się o zmiany odpowiednich rozwiązań legislacyjnych dotyczące statusu zawodowego dyrektorów szkół (chociażby np. takich: żadnych wyhodowanych swoich „narybków”, odcięci od „życiodajnej” Karty Nauczyciela, mający studia menedżerskie aby coś w główce z zakresu zarządzania było i maksymalnie stołeczek na dwie kadencje).\nPamiętajmy aby nie dać sobie wmówić demagogie jaką szerzą nauczyciele, często aby poprawić swój wizerunek i usprawiedliwić negatywne zjawiska jakie występują w oświacie “spłycają” i “rozwadniają” temat, opowiadając zainteresowanym m.in., iż zarobki nie są na tyle wysokie aby przyciągały “tłumy chętnych”, co jest totalną bzdurą, dowodem na nieprawdziwość tej tezy jest ogromne zainteresowanie pracą w szkołach publicznych i niepublicznych (w których nie obowiązuje Karta Nauczyciela a zarobki są zdecydowanie niższe).\nKiedy przychodzi do konkretnych działań, często obudzeni z „głębokiego snu pozornej pracy”, nierzadko nieporadni i przerażeni, (z „szczerością” ukazują swoją nieudolność), przyznając, że nie radzą sobie z organizacją konkursów na sprzęt w ramach „Cyfrowej szkoły” , z powodu nieznajomości procedur przetargowych i warunków, jakie ma spełniać sprzęt. (Blisko 70 przetargów z około 200 na sprzęt zostało unieważnionych). Zazwyczaj niekompetencje dyrektorów szkól wykorzystują przy rozpisywaniu przetargów firmy IT. Zupełnie “zieloni”, nieporadni w tej materii dyrektorzy są często manipulowani i naciągani, jak dzieci, przez firmy szukające sposobu by szkoły wybrały ich sprzęt. (sygnałami o nieprawidłowościach zajęło się CBA).\nRola rodziców w szkołach jest coraz bardziej spychana na margines, nasila się przejaw niechęci dyrektorów w stosunku do nich.\n„Nietykalni” z coraz większą pasją bronią się przed objawami jakiejkolwiek ingerencji w swój “beztroski folwark”, często mając gdzieś dobro uczni, skupiając się wyłącznie na utrzymaniu „farsy szkoły”. Dochodzi do rażących naruszeń prawa, z jednej strony wymuszane są pieniądze (na darowizny którymi dyrektor może swobodnie dysponować) z drugiej odrzucana jest finansowa pomoc rodziców z konta rady. Zazwyczaj nauczyciele nie chcą przyjąć do wiadomości, że zgodnie z ustawą o systemie oświaty rada rodziców gromadzi fundusze na podstawie regulaminu z dobrowolnych składek oraz innych źródeł. Dodatkowo ustawodawca nie przewidział, że rada jako organ szkoły nie ma jednocześnie osobowości prawnej i nie jest organizacją pozarządową, co sprawia, że ma nawet trudności z założeniem konta bankowego. Nierzadko dyrektorzy traktując siebie jak „autorytarnych Panów folwarku”, ingerują w wybory do rady, narzucając swoje kandydatury (zgodnie z art. 53 uso wybory są tajne). Są tak bezczelni w łamaniu przepisów i w swoim widzimisię, że dochodzi często do takich sytuacji, iż sami prowadzą zebrania rady rodziców, a jej regulamin opracowują nauczyciele. Mało tego, zdarza się, że kiedy pojawiają się patologiczne zjawiska, (np. notorycznie powtarzający się stan odurzenia alkoholowego u nauczyciela i nikt tego nie dostrzega) – radzie uniemożliwia się złożenia wniosku o ocenę pracy tegoż nauczyciela (zgodnie z art. 6 ocena może być dokonana m.in. z inicjatywy rady).\nAż “szlak trafia” człowieka jak widzi, iż w Polsce tak trudno przeprowadzić, zrealizować, przepchnąć do końca, pożyteczny społecznie projekt rządowy. Indolencja, pozorne działania, ucieczka od obowiązków fundują nam kolejną farsę.\nOto jak próbuje się wprowadzić „ kosmiczny projekt” wprowadzający cyfralizacje do szkół” – Zaczęło się od 2008r. – zapowiedź programu „Komputer dla każdego gimnazjalisty”. Premier zapowiada program „Komputer dla każdego ucznia” który upadł. 2009 – do rączek uczniaków mają trafić pierwsze upragnione komputerki. 2011 – zapowiedź programu „Laptop dla każdego I-klasisty”. Końcówka 2011r. – rząd zapowiada program „Cyfrowa szkoła”. Marzec 2012 – pilotaż przyjęty przez Radę Ministrów. Szkoły mają być wyposażone w komputery dla uczniów do klas 4 – 6. Marzec 2012 Michał Boni, m.in. ogłosił że sprzęt w szkołach będzie w październiku tego roku.\nZ kolei z taką pompą nagłaśniany wielki projekt e-podręczników dostał wielkiego poślizgu, i powoli zapowiada się, że będzie wielką klapą ( e-booki prawdopodobnie trafią do szkół dopiero w 2015 roku).\nObiecanki cacanki a realia w Polsce swoje. Przychylność i aprobata społeczna e-podręczników jest wielka (cieszą się uczniowie i rodzice), ale co z tego jak nie jest to pomyśli niektórym wąskim grupom interesu, a że w naszym kraju one się najbardziej liczą a nie dobro społeczne, to mamy znowu sytuacje, że wszystko idzie jak po grudzie.\nIle było obietnic, sypały się jak z rękawa, a to zapowiadał MEN że e-podręczniki, miały trafić do uczniów i nauczycieli w 2013, a to za dwa lata uczniowie od klasy czwartej do maturalnej mieli mieć dostęp do 18 podręczników. Wszystko zaczęło przyjmować zły obrót jak wydawcy zaczęli projekt torpedować rożnymi możliwymi sposobami (bojkot konkursów, skargi na wybór wykonawców, czarny PR itp.). Wydawcy podzielili się rynkiem tworząc nieformalne nierzadko powiązania ustalające sztywno ceny i narzucając swoje publikacje poprzez docieranie do szkół w celu współpracy z nauczycielami, która niejednokrotnie przybierała formę „zachęcania do takiego a nie innego wyboru książek poprzez gratyfikacje”.\nWydawcy “biją wielka kasę” na tym procederze, bo od czasu reformy edukacji w 1999 r. na-zmieniało się tych całych podstaw programowych bez liku, co narzucało nowe książki. „Wybrani wydawcy” coś na kształt – „karteliku”, używając różnych forteli (drobne zmiany książek tego samego autora, „poprawianie” podręczników, „łączenie z ćwiczeniami” itp.), z roku na rok drenowali coraz bardziej portfele rodziców.\nNa e-podrecznikach strącą „określeni wydawcy” i nauczyciele, jedni “wielka ciapę jaka robią” na tym procederze a drudzy tak zwane „profity” (od lat szkoły i nauczyciele dostają od wydawców sprzęt, opłacane wyjazdy na konferencje za granice, wizyty w teatrze), i głęboko gdzieś mają rodziców, którzy muszą “wykopać z pod ziemi” od 500 zł do 1000 tys. zł (przy jednej czy dwóch pociechach) na same tylko podręczniki. A w ogóle już nikt nie-pomyślał o tym, że prze-sto budżet państwa (czyli wszyscy podatnicy) jest ogołacany bo musi dopłacać nadmierne sumy do tzw. wyprawek szkolnych.\nRozwiązaniem problemu z rozjuszonym „krwiopijnym” biznesem skupionym wokół “określonych wydawców” (którzy atakują z zacietrzewieniem, lub z typowym zakłamaniem „skamlają” i „fałszywie płaczą” skarżąc się do, np. Komisji Europejskiej, ale także do UOKIK, NIK i Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, na swój „biedny pasożytniczy los”) – miała być decyzja minister edukacji, że w konkursie na e-podręczniki mogą wystartować tylko uczelnie wyższe. Co nie trudno sobie wyobrazić zaczęły być wysyłane pogróżki, kierowane do uczelni wybranych do realizacji projektu (m.in. do rektora Uniwersytetu Wrocławskiego).\nAktualnie prace idą niestety ślamazarnie u tak zwanych partnerów technologicznych, wybranych przez Ośrodek Rozwoju Edukacji w projekcie e-podręczniki (niekończące się negocjacje, zasypywanie się pisemkami np. o wytyczne, opóźnianie podpisania umów).\nNa dodatek mamy te “nieszczęsne” wsteczne polskie uczelnie. Wyrywają sobie nawzajem łup jakim jest dla nich potencjalny student, za którym idzie dotacja. Im więcej studentów tym więcej “ciapy”. Miedzy innymi prosty a jakże szkodliwy algorytm MEN spowodował agonie szkolnictwa wyższego. Proceder jest wygodny dla kadry uczelni wyższych, nie muszą się wysilać, nie zwracają zbytnio uwagi na jakość nauczania, mogą „wpaść na chwile” (“wykładowcy”) do kilku uczelni, w każdej zgarniając potężną kasę w stosunku do czasu spędzonego w danych szkołach i nakładu pracy, zapominając o jakimkolwiek zaangażowaniu i nie traktując poważnie swojej pracy i studentów. Dla picu wymyślane są jakieś „progi rekrutacyjne” (minimalna liczba punktów niezbędnej do zakwalifikowania), które później traktuje się z przymrużeniem oka.\nPomogła by niewątpliwie m.in. w zminimalizowaniu tego „syfu” na uczelniach zmiana algorytmu tak aby promował jakość nauczania (wskaźniki jakościowe), przy odpowiednio stworzonych, nie schrzanionych, przepisach, ale na razie nikt do tego zbytnio się nie pali. Ale aby zmiany nie zamieniły się w następną farse (pozorowane działania), mierniki, które pokazują stopień realizacji ustalonych zasad wydawania pieniędzy na szkoły wyższe muszą być sprecyzowane i szczegółowe, muszą być ujęte konkretne zadania, inaczej będą to grube opasłe tomy wypocin urzędniczych ( bełkot w stylu: o poziomie szkół ma decydować: m.in. poziom terminowego, zgodnego z przepisami przekazania subwencji co jest śmieszne bo terminy wynikają z przepisów prawa).\nPaństwowe uczelnie, z wybudowanymi pięknymi gmachami i komfortowymi warunkami pracy stworzonymi z kasy UE nie przykładają się za bardzo do prób uzyskanie międzynarodowych akredytacji, które zapewniłyby im rekrutację zagranicznych studentów i zmniejszyły straty z powodu „niżu demograficznego”, wolą obniżać jeszcze bardziej i tak śmieszne progi rekrutacyjne na studiach dziennych. Często nie są w stanie “ruszyć tyłków” (z odciskami od „nic-nierobienia”) swoich pracowników, by zaczęli zabiegać o międzynarodowe granty i publikacje w prestiżowych czasopismach, sprowadzając m.in. przez to naszą naukę i szkolnictwo wyższe do poziomu peryferyjnych przedmieść nauki światowej.\nMożna wiele zarzucić środowisku nauczycielskiemu ale nie to, że nie ma żyłki do kombinowania (“totalnego oszustwa”) i potrafi szybko roztrwonić pieniądze podatników. Pokazali na co ich stać, że maja w sobie „ducha przedsiębiorczości” na przykładzie procederu “edukacji wirtualnych uczniów” w niepublicznych szkołach dla dorosłych. Nie jeden naciągacz mógłby się wiele nauczyć „przedsiębiorczego cwaniactwa” od tej grupy zawodowej. Począwszy od handlu danymi osobowymi, poprzez wyłudzanie subwencji oświatowych czy fałszowania dokumentacji (państwo traci na tym procederze każdego rok miliony). Administracja rządowa, samorząd oraz związki zawodowe nauczycieli ubolewają (zalewając się łzami) że nie ma wystarczających środków na oświatę. A tu się okazuje pieniędzy by było o wiele więcej gdyby nie niegospodarność aparatu, który przez wadliwe przepisy podnosi koszty działania państwa. Jest to nic innego jak przykład nieprawidłowego funkcjonowania system rozdzielania „dobra”, jakim jest bezpłatna nauka.\nOkazuje się, że aby interes się kręcił wystarczy wyłapać „duszyczki” aby się zapisały się do szkoły i pojawiły się raz w semestrze a zgodnie z ustawą samorząd musi dotować tych „uczniów”. Nikt nie sprawdza ilu uczniów rozpoczynających edukację kończy cykl, ilu zdaje egzamin maturalny czy egzamin zawodowy. Rozmiar i powagę tej patologii pokazuje przykład postępowania dyrektora i właściciela szkoły niepublicznej ze Słupska, jego „duch przedsiębiorczości” stał się już legendą. W niespełna półtora roku wypłacił sobie 1,2 mln zł pensji, umowę zawarł sam ze sobą (po ujawnieniu afery z naszym „bohaterem”, okazało się że po kontrolach w niepublicznych szkołach dla dorosłych w Słupsku, m.in. jednej ze szkół brakowało 750 uczniów, na których pobrano dotację). Można tak wymieniać bez liku mniej lub bardziej widowiskowe przypadki oszustw (np. w Wrocławiu jedna „obrotna pani, była dyrektorem w kilkunastu placówkach, znalazła się również bardzo „rozrywana” słuchaczka którą zapisano w 20 szkołach). Pojawia się pytanie a co z nadzorem, kuratorium podobnie jak większość polskich urzędów funkcjonuje pewnie zgodnie z zasadą, iż istnieje tylko po to aby generować dla siebie miejsca pracy, stwarzając pozory realizowania nałożonych na nie obowiązków (nie mając głowy do jakiś tam kontroli).\nPrzepisy ,które ograniczyły by możliwość zapisywania się do nieograniczonej liczby szkół i łączenia tego typu edukacji ze studiami, do dzisiaj nie zostały wprowadzone. Ale przecież rząd jest zajęty snuciem politycznych wizji i wymyślaniu chwytliwych niusów do masmedii, „robiąc sobie jaja” z opinii publicznej twierdząc, że walczy z tym procederem dając samorządom prawo kontroli tych szkół.\nPrzechodzimy do naszych “ulubieńców”, nie trudno zgadnąć, że mowa o politykach.\nOni to maja życie, w naszym kraju nikt ich nie przebije w przywilejach. Przy przywilejach parlamentarzystów każde inne „wymiękają”, wystarczy przytoczyć kilka aby się o tym przekonać, np. takie jak: darmowy transport, dopłaty do mieszkania, tanie pożyczki czy immunitet chroniący nawet przed mandatem drogowym. Są najlepsi w gołosłownych hasłach wyborczych, w przemowach przepełnionych frazesami, w demagogii a w indolencji i grze pozornych działań są już mistrzami.\nNiestety, kiedy mają zrobić coś namacalnego i dobrze, z zachowaniem wysokich standardów jakościowych i pełnego zaangażowania i poczucia odpowiedzialności oraz dobra społecznego, zaczynają się schody.\nTo jak podchodzą do tworzenia prawa woła o „pomstę do nieba”, sprawia, że “krew w żyłach zaczyna buzować i nagła krew zalewa człowieka”. Jakość tworzonego prawa jest od lat “beznadziejna”, ale to co teraz się wyrabia z przepisami wykonawczymi to nie mieści się w głowie. Niby formalnie procedura tworzenia prawa ma jakieś tam powiedzmy znamiona standardów europejskich i na tym kończy się „normalność”. Cholera człowieka bierze jak widzi “co odwala” władza wykonawcza na etapie wprowadzania w życie ustawowych zapisów.\nWszystko się kleci (byle jak) doraźnie kosztem rozwiązań systemowych. Choć ewoluują realia ekonomiczne i prawidła społeczne, choć prawo musi się dostosowywać do tych zmian, i sprawnie reagować na potencjalne zagrożenia albo niwelować negatywne zjawiska i choć “należy spojrzeć prawdzie w oczy” i przyznać “z ręka na sercu”, że wysoki poziom częstotliwości nowelizacji musi mieć miejsce, to w żadnym razie nie usprawiedliwa to faktu, że kolejne nowelizacje potrafią być tak “totalnie spieprzone”, że załamują stabilność i czytelność systemu prawnego. Gorzkie łzy i zgrzyt zębami, taka jest reakcja Polaków przy każdym padającym pytaniu o stabilność prawa w RP. System rozwiązań w zakresie tworzenia prawa przypomina u nas chwiejące (rozchwiane) się drzewo, które po kolejnym huraganie(niskiej jakości nowelizacji) upadnie z hukiem. Przykładowo aby zobrazować jaki jest “syf i rozgardiasz” w tworzeniu prawa, należy wspomnieć chociażby, że w 2011 r. kodeks postępowania karnego nowelizowano jedenaście razy, natomiast kodeks postępowania cywilnego już dwanaście razy „przerobiono”.\nAle to jeszcze nic, wszystko wskazuje na to, że politycy tak naprawdę najlepiej znają się na destabilizacji państwa, na działaniach powodujących zachwianie nim w posadach, bo jak inaczej nazwać negatywne zjawisko jakim jest wielokrotne nowelizowanie ustaw jeszcze przed ich wejściem w życie. (kodeks wyborczy przed wejściem w życie poddano czterokrotnej nowelizacji), bo jak nazwać niezamieszczanie w nowych aktach prawnych przepisów przejściowych. (ludzie mający swoje sprawy w toku, totalnie zaskakiwani są całkowicie nowymi regulacjami).\nSwoje do „ogólnokrajowego syfu” dodają ministrowie poszczególnych resortów popisując się swoja indolencją i nieudolnością przy okazji rozkładając powoli na łopatki państwo, paraliżując struktury państwa, przez totalnie opóźnianie realizacji upoważnień ustawowych (na koniec 2011 r aż 128 rozporządzeń nie zostało wydanych).\nTo m.in. .z powody braku odpowiednich aktów wykonawczych do ustaw, nieustannie przesuwane są w czasie ważne dla społeczeństwa projekty, później w efekcie zazwyczaj jest zwalanie winy na wyimaginowane problemy, rozmywanie odpowiedzialności, chowanie głowy w piasku ( „gówno warta” praca administracji rządowej powoduje m.in., iż, nie można także wdrożyć zintegrowanego systemu informacji o nieruchomościach itd. itd. Można tu mnożyć w nieskończoność skutki “olewania” nas przez kolejne rządy).\nWadliwe, szkodliwe społecznie, „zakichane na maksa”, takie są często przepisy, a przykładów jest bez liku. Prawo jest nieścisłe (luki błędy, sprzeczności) i zbyt ogólnikowe, z brakującymi definicjami pojęć itp., to wszystko powoduje, że przepisy są interpretowane inaczej przez instytucje inaczej przez obywateli i jeszcze inaczej przez “inne instytucje”, a orzeczenia sadów są rozbieżne. Ale co nie mniej bulwersuje, to sposób w jaki ministrowie potrafią „zbyć temat”, – banalnym tekstem w stylu – cyt.: „pracę się przedłużają bo to jest wyjątkowo skomplikowana materia”.\nNiedawno pojawiła się afera z ekranami stawianymi przy drogach, to nic innego jak rażący przypadek złych przepisów, tym razem autorstwa resortu środowiska. To „wypaczona twórczość” legislacyjna spowodowała, że znaczne pieniądze podatników zostały wyrzucone praktycznie w błoto, powtórzył się znowu typowy scenariusz, a mianowicie zyskała tylko na tym tylko wąska grupa interesu.\nKrajobraz został zeszpecony setkami kilometrów dźwiękoszczelnych ścian w szczerym polu. Wciskano “bzdety” opinii publicznej, że takie są wymogi Unii Europejskiej, że taki jest ogólnoeuropejski trend, a teraz się dowiadujemy ze w Polsce normy hałasu należą do najwyższych w Europie. Ale to pikuś w porównaniu z tym co jeszcze wymyślili nasi „twórcy prawa”, uznali, że wysokie normy hałasu obowiązywać mają poza wszelkimi zabudowaniami (1538 km dróg w szczerym polu z powody “gównianych” przepisów trzeba „za ekranować”).\nAutor przepisów zachowuje się jak „rasowy polityk Rzeczpospolitej”, nie ma sobie nic do zarzucenia, ucieka od odpowiedzialności wymyślając tłumaczenia, które wywołują tylko irytacje, bo ma się wrażenie, że robi się z opinii publicznej “jaja”. Minister środowiska w rządzie PiS prof. Jan Szyszko podobno uważał wtedy, że będzie “w-szycho ok”, że takie normy są europejską regułą, sądził, był bardzo, bardzo mocno przekonany, że ekrany powstaną tam, gdzie jest duże zagęszczenie ludności. Oczywiście wszyscy politycy łapią się dopiero teraz za głowy (po budowlanym szczycie), choć problem był znany od lat.\nPrzez symbol głupoty i krętactwa, bo tak należy nazwać ekrany w polu, budżet strącił około miliarda złotych. Refleksje same się nasuwają, a mianowicie na drogi rzuciły się wpływowe grupy interesu wspierane przez „kreowane przepisy”, każdy z graczy liczył na swój kawałek tortu nie zważając na dobro społeczne (naraz niezbędne zaczęły być setki przejść dla zwierząt i ekrany dźwiękowe w polach itp.).\n„Komitywa” była tak silna, że wszyscy uczestnicy bumu drogowego byli mocno przekonani, że jakoś to będzie, że na końcu wszystko się załatwi poprzez układy i wpływy. Tak myślały chociażby bezmyślne i nieodpowiedzialne firmy budowlane, które nie zwracając uwagi na rentowność, nie licząc się z tym, że ceny artykułów budowlanych się zmieniają, że realia ekonomiczne są zmienne, rzucały się na („przerastające” je) przetargi, proponując swoje ceny za wykonanie danej drogi “wzięte z kosmosu”, a teraz wszystkich w koło oskarżają (dając wyraz typowego szkodliwego egocentryzmu, zgodnie z maksymą “po trupach aby tylko się nachapać i wycyckać”). Plączą nad “swoim losem”, i po cichu, już nie w świetle fleszów „umarzają” swoje długi dzięki “wielkoduszności” rządu, cedują swoja odpowiedzialność na barki społeczeństwa, bo przecież kiedyś może usłyszeli z ust prominentów, że jakoś to będzie. W efekcie ponownie wrócą do gry a frajerskie społeczeństwo zapłaci za wszystko. Chronić i “pieścić” powinno się tylko naprawdę strategiczne podmioty gospodarcze o wielkim potencjale (m.in. kluczowe dla szeroko pojętego bezpieczeństwa funkcjonowania gospodarki). Firm budowlanych, małych i dużych, mamy dostatek, jak upadną nawet te największe to tylko uzdrowi rynek, pozbędzie się „gnijących jabłek” , takie oczyszczanie rynku wychodzi zawsze na dobre wszystkim. Pozbędziemy się tych co psują rynek swoimi posunięciami i dają złe przykłady postępowań.\n„Przekręty” takie jak ten z “ekranami-dźwiękoszczelnymi” to pikuś, świat polityki ma o wiele większe „ specyficzne umiejętności”, które co róż używa. Pamiętamy jak z dnia na dzień cukier stal się dobrem luksusowym. Wmawiano nam, że to jet ogólnoświatowy trend, że wynika to z zwiększających się kosztów produkcji produktów rolniczych na świecie itp.. A prawda jest taka (niestety), że nasi politycy, nasi kochani „ojcowie narodu” zgotowali nam taką drożyznę, z powodu ślepej żądzy realizowania swoich prywatnych interesów i niektórych grup.\nTrzy mld zł, tyle co roku wyprowadzane jest z naszych kieszeni z powodu przepłacania za cukier. W Polsce handel i przemysł spożywczy za tonę cukru płaci producentom o ponad 100 euro więcej niż w Niemczech czy Francji (za gaz tez płacimy najwięcej w Europie na życzenie polityków, bo taką nam wytargowali cenę z Gazpromem, nasi “mężowie stanu” zapominali przez lata, że m.in. priorytetem państwa jest zapewnić bezpieczeństwo energetyczne kraju i jak najniższe ceny nośników energii, a przecież to ma kolosalne znaczenie dla rozwoju gospodarki i poziomu życia obywateli).\nZ wyliczeń UE wynika, że spokojnie koszty producenta i godziwy zysk gwarantowałaby cena 404 euro za tonę. Resztę to taki ukryty nazwijmy to podatek (ekstra zyski grup interesu zaangażowane w procederze). Unia od jakiegoś czasu zaczęła przeregulowywac rynek (określa limity stawia bariery celne) co skutkuje, że coraz mniej jest cukru w poszczególnych krajach UE. Choć “moce produkcyjne” spokojnie mogły by spowodować, że cukier nie tylko byłby tani ale jeszcze można by było zarobić na eksporcie. Ale niestety, w cukrze wywąchały interes „nietykalni”. Fakt UE zepsuła rynek (w 2005 spowodowała zmniejszenie produkcji we wszystkich krajach Unii Europejskiej o 20 proc.).\nAle prawda jest taka, że to nie przez Unie mamy aż tak drogi cukier, tylko na życzenie naszych polityków, to oni starają się ze wszystkich sił aby UE nie podniosła nam kwoty produkcji. W Unii Europejskiej aż wrze, Komisja Europejska pod coraz większym naciskiem konsumentów i Światowej Organizacji Handlu, chce znieść kwoty limitujące produkcję.\nU nas cicho-sza, rząd ucieka od podjęcia stanowiska. W tej sprawie gabinet będzie zachowywał się jak „głuchoniemy” udając, że „nie wie co się dzieje”, tak naprawdę mając głęboko gdzieś interes 38 mln polskich konsumentów. Całą energie i zaangażowanie skupi na opiece, “niańczeniu”, ochronie 38 tys. plantatorów, i koncernów zagranicznych (oraz łatwych pieniędzy z Krajowej Spółki Cukrowej), z prostej przyczyny, bo ich interes jest zbieżny z ich interesem partyjnym, prywatnym interesem członków partii, oraz wpływowych grup. Ludzie u steru władzy będą patrzeć niewzruszenie jak ceny cukru osiągają zawrotne ceny. PSL z wzbudzającym „podziw” zacietrzewieniem („do ostatniej kropli krwi”) będzie bronił swoich interesów, w postaci pieniędzy, jakie wypompowuje z Krajowej Spółki Cukrowej, poprzez grupę ludowców obsadzonych na lukratywnych stanowiskach, w tej firmie. Pamiętajmy komu zawdzięczamy tak złodziejskie ceny cukru.\nIstnieją w Polsce grupy zapewniając sobie i „potomstwu” dostanie życie niezależnie od swego zachowania i jego następstw. Na ich utrzymanie, co stało się już wręcz prawidłowością, składa się całe społeczeństwo (a w największym stopniu szarzy ludzie, którzy muszą każdego dnia walczyć o przetrwanie). Zgodnie z teorią tak zwanych gier pasożytniczych, im bardziej te grupy rosną i się bogacą tym bardziej przeciętny zjadacz chleba w RP będzie miał “przerąbane”, i co nie mniej zatrważające (i wiejące grozą) jest to, że „nietykalni” będą działać tak źle jak tylko mogą, bo to nie przysparza im kłopotów, wręcz przeciwnie ( im bardziej przepisy zagmatwane tym lepiej, z premedytacją “psuje się” prawo dla “zamawiających” wpływowych grup interesu, nadmiernie rozbudowuje się i tworzy nowe komórki organizacyjne na potrzeby “nietykalnych” itp. itd.).\nRzeczpospolita to nasza ojczyzna, albo się godzimy na to aby był to kraj „uprzywilejowanych i nietykalnych”, godzimy się na rujnowanie państwa przez wadliwe prawo, pozwalamy na aktualny stan rzeczy na polskiej scenie politycznej, albo tworzymy z własnej inicjatywy silne struktury społeczne dbające o interes ogólnospołeczny, mające istotny wpływ na politykę ekonomiczną i społeczną kraju. Mizerocie jaką sobą reprezentuje świat polskiej polityki, przeciwstawiamy się poprzez podejmowanie inicjatyw tworzenia od podstaw partii wolnych od kunktatorstwa, myśleniu wyłącznie w kategoriach dóbr partyjnych, potrafiących zadbać o państwo i społeczeństwo, traktując z pełną powagą i zaangażowaniem swoja misje społeczną rządzenia krajem (musimy powiedzieć nie – partiom które skupiają się na tym aby się jak najwięcej “nachapać” jak najmniejszym wysiłkiem, jakoś “przetrwać” do następnej kadencji, “nawciskać kitów” i obiecanek wyborcom, i tak od wyborów do wyborów trwać w bezruchu, udając, pozorując wykonywanie swoich obowiązków wobec obywateli i pracy na rzecz kraju).\nNa dzień dzisiejszy opozycyjne partie polityczne są skompromitowane, często dawały wyraz swojej nieporadności i nieudolności, indolencji i pozoranctwa, wstrząsane co róż aferami dyskredytującymi je w oczach społeczeństwa. Na tym tle partia Tuska, mimo tego, że kiedy poczuła się zbyt pewnie u steru władzy “totalnie zbladł jej wykreowany blask” i zaczęła “staczać się na dno””, trzeba przyznać, że (niestety), jak na razie, to, mimo wszystko najmniejsze zło, jak na realia RP i aktualną polską scenę polityczną, chodź nie powinno się tego przyznawać, ponieważ partie zbyt “pochlebnie” odbierane przez środki masowego przekazu potrafią się migiem tak “rozpasać” i zdobyć poczucie bezkarności (m.in.PO), że zaczynają przerastać w patologicznych, negatywnych zjawiskach w swoich szeregach, konkurencje polityczną. Każda partia polityczna powinna “czuć na gardle” presje społeczną, a opinia publiczna ( m.in. środki masowego przekazu) nie powinna dać jej zapomnieć, że każda wpadka, każda afera, każdy przejaw indolencji, nieodpowiedzialności, braku zaangażowania, zostanie szybko rozliczony w wyborach (albo jeszcze szybciej).\nTags: afery, oświata, partie polityczne, praworządność, sprawiedliwość społeczna, tworzenie prawa, uprzywilejowane grupy zawodowe, władza sądownicza, władza wykonawcza


Śmiertelny wypadek. Suzuki wjechało pod ciężarówkę. Zginął 39-latek (ZDJĘCIA) - Poscigi.pl\nStrona główna Wiadomości Świebodzin Śmiertelny wypadek. Suzuki wjechało pod ciężarówkę. Zginął 39-latek (ZDJĘCIA)\nŚmiertelny wypadek. Suzuki wjechało pod ciężarówkę. Zginął 39-latek (ZDJĘCIA)\nfot. Straż pożarna Świebodzin\nDo śmiertelnego wypadku doszło nocą w poniedziałek, 11 maja, na trasie koło Poźrzadła. Suzuki grand vitara czołowo uderzyło w ciężarówkę. Kierowca osobówki zginął na miejscu.\nPolicja o wypadku została powiadomiona o godz. 1.07 w nocy. Do zdarzenia doszło na drodze koło Poźrzadła. – Suzuki grand vitara czołowo zderzyło się z ciężarowym iveco – mówi mł. asp. Marcin Ruciński, rzecznik policji w Świebodzinie. Na miejsce wypadku szybko przyjechały służby ratunkowe. Niestety, 39-letni kierowca suzuki zginął na miejscu. Kierowca iveco został lekko ranny.\nPoprzedni artykułZłodzieje okradli altankę na działce w Zielonej Górze. Rozmontowali nawet basen\nNastępny artykułAkcja nowosolskiej policji w hotelu w Jesionce. Zatrzymany mężczyzna


Wystartował nowy sezon - Strony Urzędu Miasta Sochaczew\nW Sochaczewskim Centrum Kultury odbyła się inauguracja sezonu artystycznego 2020/2021, w ramach której zaprezentowany został spektakl inspirowany „Balladyną”. Wystąpili młodzi twórcy z Teatru Maska, zespołu tanecznego Abstrakt oraz Teatru Dialog.\nW tym roku wydarzenie przypadło w dniu Narodowego Czytania i było świetną okazją do zaprezentowania interpretacji tego ponadczasowego dramatu Juliusza Słowackiego. Spektakl rozpoczął się czytaniem performatywnym w wykonaniu aktorów Teatru Dialog oraz pracowników i instruktorów, a także dyrektora SCK Artura Komorowskiego, którzy przybliżyli widzom istotę dzieła Słowackiego. Następnie do akcji wkroczyli aktorzy Maski, prezentując nowoczesne widowisko pełne dynamiki i dużej ekspresji scenicznej. Spektakl zawierał elementy tańca współczesnego, teatru fi zycznego i musicalu. Przejmująca gra młodych twórców Teatru Maska uzupełniana była znakomitymi improwizacjami muzycznymi w wykonaniu Magdaleny Franaszek-Niewiadomskiej (wiolonczela), Marty Wasilewskiej (skrzypce), Jolanty Kawczyńskiej (instrumenty klawiszowe i perkusjonalia) oraz Piotra Milczarka (akordeon, wokal). Spektakl świetnie uzupełniły tancerki zespołu „Abstrakt”, które zaprezentowały się w energetycznej choreografi i Moniki Osieckiej-Jaworskiej.\nAutorska wersja romantycznego dramatu uwypukliła uchwycone przez Słowackiego starcie skrajnych postaw, choć miała również wiele odniesień do współczesnej kultury. Reżyser Dawid Żakowski, znany z luźnych interpretacji wystawianych pod jego okiem utworów, tym razem wyjątkowo wiernie trzymał się chronologii\nzapisanej przez Juliusza Słowackiego. Przypadło to na pewno do gustu wielbicielom tradycyjnego teatru. I choć nie zabrakło elementów nowoczesnych, spektakl zamknął się w spójną całość, która spotkała się z bardzo pozytywnym odbiorem publiczności. Widowisko, w związku z wdrożonymi zasadami bezpieczeństwa, na żywo obejrzało tylko kilkanaście osób, w tym naczelnik wydziału Kultury, Turystyki i Promocji Miasta Joanna Niewiadomska-Kocik. Pozostałym widzom udostępnione zostało poprzez transmisję live na facebooku, w ten sposób trafi ło do blisko tysiąca odbiorców.\nponiedziałek, 28.09.2020 r. 3005728 odwiedzin


W którym kraju Europy pracuje się najkrócej na nowy samochód? - moto.rp.pl\nW którym kraju Europy pracuje ...\nWedług badania Eurostatu, przytoczonego przez IBRM Samar Irlandczyk na statystycznego Volkswagena Golfa pracuje pół roku, a Bułgar aż 4 lata. Jak długo trzeba na niego pracować w Polsce?\nŚrednie zarobki netto w Unii Europejskiej, na koniec 2019 roku, wyniosły 25 308 euro (dane z uwzględnieniem Wielkiej Brytanii) – podaje IBRM Samar, powołując się na dane Eurostadt. Dzieląc ten wynik na miesięczne wynagrodzenie wychodzi 2109 euro netto. Jest to o wiele większa wartość niż ta określona dla Polski. Zgodnie z przytoczonymi danymi w Nad Wisłą średnie zarobki wynoszą 10 355 euro netto na rok, czyli 863 euro netto na miesiąc. Jest to zaledwie 40 proc. europejskiej średniej.\nZgodnie z rankingiem (bez Szwajcarii) uplasowaliśmy się na 22 z 30 miejsc. Gorzej jest tylko na Słowacji (834 euro netto), Łotwie (773 euro netto), Litwie (766 euro netto), Węgrzech (758 euro netto), Chorwacji (758 euro netto), Rumunii (633 euro netto) oraz Bułgarii (503 euro netto). Lepiej natomiast radzą sobie np. Czesi (995 euro netto), Słowenia (1123 euro netto) czy Portugalia (1147 euro netto). Liderem tego rankingu jest Islandia (4165 euro netto), Norwegia (3780 euro netto) i Luksemburg (3542 euro netto).\nIBRM Samar na podstawie dostępnych danych postanowił obliczyć, ile przeciętny obywatel musi pracować, aby móc kupić Volkswagena Golfa. Oczywiście ceny pojazdów w Europie nie są jednolite dlatego na potrzeby tego zestawienia przyjęto, że auto kosztuje 25 tys. euro (112 500 zł po kursie 4,5 zł/euro). Zgodnie z tym wyliczono, że Irlandczyk będzie musiał pracować zaledwie 6 miesięcy. Z kolei zarabiający ponad 8 razy mniej Bułgar, potrzebowałby na to niemal 50 wynagrodzeń (4 lata i 2 miesiące). Polak, który jest na liście zarobków ósmy od końca musi na to przeznaczyć 29 wynagrodzeń, czyli zajmie mu to ponad 2-razy dłużej niż wynosi średnia Unijna (11,9 miesiąca – w przybliżeniu rok).\nWyliczone wartości dają obraz na europejskie zarobki. Sytuację ratują różnego rodzaju rozwiązania finansowe. Bez preferencyjnych leasingów czy kredytów, wielu Polaków po prostu nie byłoby stać na zakup nowego auta. Można mieć jedynie nadzieję, że poza wprowadzanymi, nowymi rozwiązaniami finansowymi, w niedalekiej przyszłości pensje w kraju zostaną zwiększone, tak aby w następnym roku znaleźć się chociaż w połowie tej stawki.


Zapachy samochodowe – czego możesz się o nich dowiedzieć od Dr. Marcus? - Dr. Marcus - Zapachy samochodowe i Autokosmetyki\nZapachy samochodowe – czego możesz się o nich dowiedzieć od Dr. Marcus?\nJeśli chodzi o branżę zapachów samochodowych, jesteśmy w niej ekspertami. Nie ma tu miejsca na skromność. Wysyłamy nasze zapachy na niemal wszystkie kontynenty, do 50 różnych krajów. Nasze produkty znajdziesz na stacjach benzynowych, w drogeriach, w sklepach spożywczych, w dyskontach… i niemal wszędzie tam, gdzie jest wystawa produktów do samochodu.\nDlatego bez najmniejszego zawahania możemy powiedzieć, że o zapachach samochodowych wiemy bardzo dużo. I tą wiedzą chcemy się dzisiaj z Wami podzielić. Ponad 20 lat doświadczenia w produkcji i sprzedaży, zapachy samochodowe nie kryją dla nas żadnych tajemnic. Czego więcej możesz dowiedzieć się o zapachach samochodowych?\nCzas na zapachy samochodowe, których oczekują kierowcy. Nadchodzi nowa era zapachów samochodowych!\nEra tradycyjnych choinek ze stacji benzynowej odeszła do lamusa. Te zapachy zdecydowanie kojarzą nam się z zamierzchłymi czasami, kiedy na rynku po prostu nie było innych propozycji. Ogromnie nas cieszy, że dzisiaj, klienci mają coraz większe wymagania, co do produktów do samochodu. Oznacza to, że firmy produkujące zapachy samochodowe, muszą stawać na rzęsach, aby sprostać tym wymaganiom. Lubimy wyzwania! Dlatego nie przestajemy na poszukiwaniu nowych aromatów i kształtów odświeżaczy samochodowych.\nPrzez ponad 20 lat stworzyliśmy setki różnych wariacji zapachowych – kwiatowe, cytrusowe, owocowe, słodkie, drzewne, szyprowe, gorzkie, męskie i orientalne. Z tym wiąże się kolejny punkt naszej listy. Co powiesz o zapachach samochodowych, których połączenie może wydawać się kontrowersyjne?\nIstnieją zapachy samochodowe, o których byś nawet nie pomyślał\nCi, którzy uwielbiają poznawać nowe zapachy samochodowe, a tradycyjne propozycje nieco im się znudziły, mogą zapiąć pasy! Odsuńmy na chwilę na bok tradycyjne aromaty, które są już dobrze rozpowszechnione i weźmy pod lupę zapachy samochodowe z odrobiną pikanterii. Jednym z najbardziej pikantnych zapachów jest Pornstar Drink. To specjalna linia zapachów, dla kierowców uwielbiających imprezy. Pornstar Drink przypomina zapach ulubionego koktailu i przywołuje wspomnienia minionej nocy. Z przymrużeniem oka ostrzegamy, że ten zapach może działać wyjątkowo na ośrodek w mózgu odpowiedzialny za chęć rozrywki! 🙂\nZapachy samochodowe nie odejmują już estetyki we wnętrzu, teraz ją dodają\nWiszące choinki pod lusterkiem nie wyglądały zbyt estetycznie. Dla niektórych kierowców zaburzanie estetyki wnętrza jest największą ujmą na honorze. Dlatego zapachy Dr. Marcus są dyskretne i nie odbierają uwagi od wnętrza auta. Miłośnicy motoryzacji, którzy do perfekcji utrzymują czystość swojego auta, mogą wybrać zapachy na kratkę, do cupholdera czy bagażnika. Inną propozycją będzie też zapach w formie przywieszanego napisu I<3 my car, który podkreśli zamiłowanie do motoryzacji.\nZapachy samochodowe mogą pochłaniać brzydkie zapachy\nZapachy samochodowe rozszerzyły także swoje działanie. Kiedyś pomagały jedynie utrzymywać dobry aromat wewnątrz auta. Dzisiaj pomagają także w pochłanianiu tych nieprzyjemnych. Taką funkcję spełnia zapach antytytoniowy. Pochłania on cząsteczki dymu papierosowego, który może osadzać się na wyposażeniu auta i powodować jego niszczenie. Funkcja pochłaniania nieprzyjemnych zapachów to zdecydowanie opcja dla kierowców, którzy chcą odnaleźć kompromis między czystym autem a paleniem papierosów.\nMasz auto po innym właścicielu? Dzięki temu zapachowi samochodowemu nadal może w nim pachnieć nowością!\nNiektóre zapachy samochodowe pomagają nam w usunięciu zapachu tytoniu, inne przywrócą Twoje auto do nowości. Oczywiście nie zastąpi to wymaganego przeglądu okresowego, jednak niektóre zapachy zostały skomponowane z myślą o cofnięciu zegara mechanicznego samochodów. Należy do nich zapach New Car, który dodaje przyjemnej świeżości we wnętrzu auta. Pamiętasz zapach świeżo wypranej tapicerki i wypolerowanej deski rozdzielczej? Za sprawą specjalnych olejków zawartych w zapachu New Car, poczujesz je bez konieczności kupna nowego auta!\nZbadaliśmy to: zapachy samochodowe mogą wytrzymywać do 75 dni\nPodczas, gdy inne firmy produkujące zapachy samochodowe chwalą się ich trwałością, my postanowiliśmy to zbadać! No właśnie… jesteś ciekawy, ile przeciętnie wytrzymuje zapach samochodowy? Przekorni powiedzą, że kilka dni, a dzieje się tak tylko dlatego, że po jakimś czasie przyzwyczajamy się do intensywności zapachu i nie odczuwamy go tak intensywnie, jak pierwszego dnia po jego otwarciu. To ile wytrzymują zapachy samochodowe? Standardowo około miesiąca. Każdy z zapachów samochodowych Dr. Marcusa jest badany laboratoryjnie pod kątem intensywności. Dlatego przy opisach każdego z produktów, znajdziesz informację dotyczącą jego trwałości.\nNaszym rekordzistom są zapachy w puszce Deluxe, których woń utrzymuje się do 75 dni! Oznacza to 3 miesiące przyjemnego zapachu w aucie. Aromat powoli uwalnia się w Twoim aucie, dlatego intensywność podczas tych 75 dni jest do siebie zbliżona. Zapewniamy, że nawet jeśli Ty przyzwyczaisz się do swojego ulubionego zapachu, pasażerowie będą go odczuwali!\nTo zapach samochodowy powinien dopasować się do kierowcy, nigdy odwrotnie!\nChociaż zapach Pornstar Drink z pewnością zdobędzie rzeszę swoich fanów, nie wszystkim kierowcom może przypaść do gustu. Nie wszyscy będą również potrzebować zapachu pochłaniającego tytoń lub zapachu nowego samochodu. Fani klasyki i tradycyjnych rozwiązań, powinni odsunąć tę propozycję na bok. Na szczęście, wśród gamy zapachów samochodowych od Dr. Marcus, każdy znajdzie coś dla siebie. Szeroki wybór wśród aromatów sprawia, że to kierowca może wybrać zapach zgodnie ze swoimi preferencjami. Cytrusowe? Truskawkowe? Kawowe? Kokosowe? Lawendowe? Waniliowe? To tylko kilka z tradycyjnych propozycji na zapachy samochodowe do codziennego użytku.\nJeśli wiesz, które zapachy uwielbiasz i rozpływasz się na ich zapach, a które z zapachów przyprawiają Cię o ból głowy – łatwiej będzie podjąć decyzję o wybraniu tego idealnego. Z Dr. Marcus będzie to znacznie prostsze!


O terapii – Psychoterapeutka\nPsychoterapia – można powiedzieć, że jest to proces przyglądania się sobie.\nJest to również metoda leczenia i rozwiązywania problemów osobistych, której celem jest pomoc w odzyskaniu równowagi psychicznej, w sytuacji m.in. przeżywanych kryzysów, depresji, lęków, trudności w relacjach z bliskimi, lub innych trudności emocjonalnych i życiowych.\nKiedy jest dobry moment, żeby pójść do terapeuty? – parafrazując fragment artykułu z portalu „Zdrowa Głowa” – kiedy się zacznie o tym myśleć, to już jest dobry moment.\nWedług oficjalnego stanowiska Polskiej Federacji Psychoterapii: „psychoterapia to proces, którego celem jest:\nTerapia „podążająca” za klientem\nPsychoterapia w nurcie psychodynamicznym polega na budowaniu relacji między klientem a terapeutą. Relacja terapeutyczna tworzy bezpieczną przestrzeń dla klienta, który ma możliwość dzielenia się z terapeutą swoimi trudnymi i bolesnymi doświadczeniami życia.\nBazą teoretyczną psychoterapii psychodynamicznej jest psychoanaliza i odkrycia jej autora Z. Freuda, ale również późniejsze Osiągnięcia i założenia przedstawicieli teorii relacji z obiektem (m.in. M. Klein), psychologii ego czy psychologii self H. Kohuta. Warto podkreślić, że myślenie psychodynamiczne jest z założenia otwarte na wszelkiego rodzaju nowości z zakresu psychiatrii oraz psychoterapii, płynnie integrując najważniejsze z nich w swoich ramach. Od czasów psychoanalizy Freuda zarówno teoria jak i metody pracy terapeutycznej przeszły duże zmiany.\nPo pierwsze sesje odbywają się „twarzą w twarz”, terapeuta i klient siedzą zwróceni do siebie, tak aby cały czas mogli mieć kontakt wzrokowy. Psychoterapia psychodynamiczna toczy się w oparciu o relację terapeutyczną, czyli silną, zaakceptowaną obustronnie więź między klientem, a terapeutą. Terapeuta zachęca klienta, aby ten najswobodniej jak potrafi mówił o swoich problemach i trudnościach, a jeżeli nic takiego akurat się nie pojawia, zachęca by mówił swobodnie o wszystkim co przychodzi mu do głowy. Im bardziej otwarty i swobodny jest klient tym lepiej. Mogą to być wspomnienia, aktualne myśli, uczucia, sny a także pytania. Nie ma znaczenia jak bardzo to co mówi klient wydaje się trywialne – w dłuższej perspektywie mówienie o tym może doprowadzić do ważnych dla niego wniosków. Terapeuta dostosowuje swoją aktywność do aktualnych potrzeb i możliwości klienta, „podążając” za dynamiką jego przeżyć psychicznych. Zadaniem terapeuty jest udzielenie wsparcia klientowi w zrozumieniu tego, czego on sam o sobie nie wie. Wynika to przede wszystkim z założenia, że na życie psychiczne człowieka ogromny wpływ mają nieświadome mechanizmy działania, wewnętrzne konflikty i pragnienia oraz określone sposoby interpretowania rzeczywistości i relacji z innymi. Terapeuta pomaga klientowi zrozumieć dlaczego reaguje w określony sposób, na jakiej podstawie tworzy takie a nie inne sądy, a także z czego wynikają przeżywane przez niego emocje.\nPsychoterapia w zasadniczym stopniu oparta o teorię i tzw. myślenie systemowe oznacza, że problemy, z jakimi zgłasza się do terapii dana osoba będą również rozpatrywane jako problemy całego „systemu rodzinnego”, z perspektywy interakcyjnej, tzn. jak dany problem wpływa na relacje pomiędzy poszczególnymi osobami w rodzinie i co można zrobić, by go rozwiązać lub zminimalizować.\nTerapeuta systemowy stara się pomagać klientowi w poszerzeniu jego spojrzenia na samego siebie w znaczących dla niego relacjach. Podstawą tego podejścia jest założenie, że każdy postrzega świat i siebie w tylko sobie właściwy sposób. A zatem nie istnieje tzw. obiektywna, niezależna „prawda”. Stąd też terapeuta zachowuje postawę ciekawości i zarazem neutralności. Przy pełnym szacunku wobec klienta stara się zachować dystans wobec opowieści o problemie, czy narracji, którą klient przedstawia. Zadaniem terapeuty jest stawianie pomocnych pytań i zachęcanie klienta do różnych zadań (możliwe są metody wyobrażeniowe – tworzenie innych możliwych opowieści, alternatywnych historii, zarówno o nim samym, jego życiu, problemie, jak i rozwiązaniu). Terapeuta dopytuje też o relacje między klientem a innymi osobami, przeformułowuje znaczenia, używa metafor, wydobywa zasoby, umiejętności klienta lub zachęca do eksperymentów.\nPsychoterapia systemowa sprawdza się również w kontakcie indywidualnym wspierając między innymi osoby, którym trudno jest się wyodrębnić z rodziny, wyodrębnić własne „JA” („JA chcę”, „JA pragnę”, „JA myślę”) wobec zbyt silnego rodzinnego „MY” („MY chcemy”, „MY pragniemy”, „MY myślimy”). Celem indywidualnych spotkań jest dążenie do tego, by klient zyskał świadomość swoich potrzeb, co w rezultacie umożliwi samodzielny sposób reagowania. Nauka samodzielnego sposobu reagowania polega w tym wypadku na zmobilizowaniu własnych, wcześniej niewykorzystywanych zasobów, by móc zakomunikować swoje granice „Oto, co myślę, w co wierzę, oto, co zrobię lub nie zrobię”. Jest to wbrew pozorom czasami niełatwe zadanie, gdyż posiadanie spójnego, autonomicznego „JA” przejawia się w umiejętności zachowania kontroli nad własnymi uczuciami, myślami, przy jednoczesnym poszanowaniu więzi emocjonalnych ze swoją rodziną.


Jaki plac zabaw cieszy się największą popularnością wśród najmłodszych? - MIESZKANIE NA NOWO\nJaki plac zabaw cieszy się największą popularnością wśród najmłodszych?\nNovember 7, 2015 antonio bao 1 Comment Plac zabaw, spil\nOkazuje się, że są takie urządzenia, które dzieci bardziej lubią od innych. Dawniej plac zabaw składał się głównie z huśtawek, karuzeli i zjeżdżalni, teraz są one dużo bardziej rozbudowane i zdecydowanie więcej można poszaleć architektonicznie. A dla dzieci pobyt w takim miejscu jest wspaniale spędzonym czasem.\nKolory i tematyka determinuje przygody\nCoraz częściej powstające miejsca zabawy dla dzieci tworzone są tematycznie. Maluchy nie idą wtedy na plac zabaw, ale na przykład na piracki statek czy bezludną wyspę. Ich wyobraźnia zaczyna wtedy działać, a cała zabawa staje się dużo bardziej rozbudowa, bo nie polega tylko na huśtaniu czy zjeżdżaniu. Rodzice chętnie pomagają maluchom wczuć się w klimat, wystarczy mały gadżet aby dziecko w wyobraźni przeniosło się do innego świata, a tak naprawdę kreatywność jest tak duża, że najczęściej w ogóle jest to niepotrzebne. Dzieci w takim miejscu nierzadko integrują się ze sobą, tworząc całą bajkową historię. Maluchy nie tylko są wtedy w pełnym ruchu i na świeżym powietrzu, ale również rozwijają w sobie abstrakcyjne myślenie. Oczywiście musi być kolorowo i przyjemnie, bo w miejscu, gdzie nie będzie się im podobać, po prostu nie będą chciały zostać dłużej.\nDo lamusa odchodzą zwykłe zjeżdżalnie i karuzele\nTeraz najbardziej modne stają się mini parki linowe, w których dzieciaki mogą po kolei przechodzić po różnych przeszkodach. Wszystkie urządzenia z domkami, które posiadają liny, ruszające się deski czy małe fragmenty do podtrzymywania wywołują w dzieciach chęć pokonania przeszkody i sprawiają ogromną satysfakcję po wykonaniu zadania. Ostatnim hitem, w który można zaopatrzyć plac zabaw jest tzw. pająk czyli pionowy zestaw sznurów, po którym dzieciaki mogą wspinać się coraz wyżej. Oczywiście, poszczególne sprzęty dostosowane są do odpowiedniego wieku, dlatego najlepsze miejsca wyposażone są także w zabawki dla najmłodszych, jak specjalnie zabezpieczone huśtawki czy małe zwierzątka bujające się na sprężynach. Zestawy urządzeń zakończone są zazwyczaj zjeżdżalnią, która jednak dawno już przestała być atrakcją samą w sobie, a stała się kolejnym elementem do przejścia. Również karuzele stają się coraz bardziej wymyślne i kolorowe, a standardowe krzesełka zastępowane są na przykład przez różne postaci.\n← Ściany szklane Warszawa: idealny sposób na urządzenie biura\nSpada ci sprzedaż? Zainwestuje w ekspozytory Warszawa →\nOne thought on “Jaki plac zabaw cieszy się największą popularnością wśród najmłodszych?”\nPingback:Wycieraczka w przychodni – jak ją dobrać? – maliexblog


🔝 Ekogroszek Łochów - dostawa 0 zł - TOP ekogroszek\nSpecjalna oferta ekogroszku workowanego dla mieszkańców w Łochowie.\nw Łochowie i okolicy towar wysyłamy w dni robocze w ciągu 48h od przyjęcia zamówienia.\nSzukasz najlepszego ekogroszku premium dostępnego w Łochowie? W takiej sytuacji zachęcamy do zaznajomienia się z linią opału TOP ekogroszek, której świetny poziom i niezwykle korzystne cechy techniczne na pewno spełnią potrzeby nawet szczególnie wymagających klientów. Ekogroszek dostępny w naszym sklepie wyróżnia się w pierwszej kolejności o wiele korzystniejszą wartością opałową. To również mniejsza zawartość wilgoci czy korzystniejsza wielkość spieków, niż zostały przewidziane w obowiązujących normach. Ekogroszek workowany TOP to doskonałe parametry z korzystnymi kosztami zakupu zarówno dla klientów indywidualnych, jak i biznesowych. Wśród naszych produktów na stronie internetowej i składach opału w Łochowie można zaopatrzyć się w wiele wariantów materiału opałowego, które odznaczają się różnymi parametrami. Jedno pozostaje ciągle bez zmian – korzystna cena ekogroszku, dzięki czemu każdy ma możliwość kupić sprawdzony, a jednocześnie wydajny opał bez potrzeby nadwyrężania domowego lub służbowego portfela. Zachęcamy do poznania informacji na temat propozycji TOP ekogroszek!\nWysokiej jakości ekogroszek to nowoczesny materiał opałowy, którego najistotniejszą zaletą jest szansa redukcji produkcji pyłów do atmosfery, jeżeli będzie spalany w kotle 5 klasy lub ecodesing. Zwłaszcza teraz, gdy słaby stan powietrza jest istotnym problemem w wielu miastach w naszym kraju, sięganie po bezpieczne dla natury materiały opałowe jest najbardziej odpowiedzialnym wyborem. Tak właśnie działa nasz dobry ekogroszek, który zmniejsza przedostawanie się do atmosfery pyłów, a przy tym jest on atrakcyjnym finansowo wyborem, który umożliwia zaoszczędzić spore kwoty. Kupując ekogroszek workowany z serii produktów TOP ekogroszek, koniecznie trzeba zaopatrzyć ogrzewany budynek we właściwe, dostosowane do jego parametrów urządzenie. Dobrym wyborem będą kotły klasy piątej lub piece ecodesign, wyposażone w podajnik rynnowy albo rusztowy. Wysokiej jakości kocioł zasilany ekogroszkiem jest wyposażony w właściwą automatykę, która gwarantuje prawidłowe spalanie i pozwala ograniczyć wizyty w kotłowni do jednej na dwa tygodnie. Ponadto innowacyjne paliwo produkuje bardzo niewielkie ilości popiołu, dzięki czemu konserwacja kotła zajmuje znacznie mniej czasu.\nJaki ekogroszek wybrać – jakie aspekty są najważniejsze przy zakupie?\nWybierając ekogroszek, warto zwrócić szczególną uwagę na oferowane parametry. To w końcu ich wartości decydują, czy zakupione nowoczesne paliwo będzie wydajne oraz czy pozwoli na bardziej zgodne z naturą niż w przypadku węgla kawałkowego w kotle zasypowym, a zarazem opłacalne ogrzewanie domu lub innego obiektu. Przed rozpoczęciem użytkowania materiału należy zweryfikować, czy ekogroszek workowany ma prawidłową ziarnistość oraz skład ziarnowy. W pierwszym przypadku powinna być ona równa, a w drugim przypadku – optymalnym wyborem będzie suchy ekogroszek o jak najniższej ilości podziarna oraz nadziarna. Podczas poszukiwań warto również poznać recenzje ekogroszku. Dane od producenta i pozostałych użytkowników danego produktu pozwalają określić, czy proponowane nowoczesne paliwo węglowe wyróżnia się najwyższą jakością i optymalną spiekalnością. Najlepszą decyzją jest postawienie na ofertę renomowanych i funkcjonujących od wielu lat producentów, którzy są w stanie zapewnić nie tylko wysoką jakość, lecz także atrakcyjną cenę ekogroszku. Dokładnie tak jest w przypadku zakupu paliwa marki TOP ekogroszek.\nJeżeli celujesz w wysokiej jakości ekogroszek workowany w mieście Łochów, to w naszej ofercie z pewnością znajdziesz coś dla własnych potrzeb. W TOP ekogroszek na pierwszym miejscu stawiamy w szczególności najwyższy poziom i znakomite parametry. Dzięki takiemu podejściu, zamawiając ekogroszek od producenta, masz pewność, że wybierasz również właściwą metodę pakowania (dopuszczające do środka powietrze worki polipropylenowe) oraz innowacyjne paliwo węglowe, które jest uważnie oczyszczane i pakowane. Podczas przesypywania materiału do 25-kilogramowych opakowań stawiamy tylko na zgodne z obowiązującymi regulacjami wagoworkownice. Ponadto u nas możesz zamówić ekogroszek w atrakcyjnej cenie za tonę.\nHurtowa sprzedaż ekogroszku - Łochów\nZużywasz ekogroszek w ilościach hurtowych w Łochowie? Na taką sytuację również przygotowaliśmy ofertę dla Ciebie.\nW każdym sezonie grzewczym zużywasz hurtowo ekogroszek workowany lub nabyty luzem do zapewnienia właściwej temperatury w swoim budynku? Świetnie się składa – mamy ofertę dla Ciebie! Z naszą firmą możesz zaopatrzyć się w nowoczesne paliwo węglowe do dowolnego budynku o przemysłowym przeznaczeniu, wybierając najwyższej klasy ekogroszek w cenach hurtowych. Szukamy również nieustannie odpowiednich dystrybutorów opału TOP ekogroszek, którzy chcą postawić na działalność w dochodowym sektorze przy jednoczesnym minimalnym poziomie wydatków na początek. Wystarczy własna działalność oraz wózek widłowy. Skontaktuj się z naszymi specjalistami – chętnie podzielimy się naszą wiedzą!


PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z WYCHOWANIA FIZYCZNEGO W ZESPOLE SZKÓŁ W BIELICACH - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z WYCHOWANIA FIZYCZNEGO W ZESPOLE SZKÓŁ W BIELICACH"\n1 PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z WYCHOWANIA FIZYCZNEGO W ZESPOLE SZKÓŁ W BIELICACH KLASA VIII Przy ustalaniu oceny z wychowania fizycznego należy w szczególności brać pod uwagę wysiłek wkładany przez ucznia w wywiązywanie się z obowiązków wynikających ze specyfiki tych zajęć. Powyższe zasady oceniania są spójne ze Statutem Szkoły oraz z regulaminem oceniania, klasyfikowania, przeprowadzania egzaminów. Przy klasyfikacji ucznia z wychowania fizycznego ocenie podlega: 1. Postawa wobec przedmiotu ( wysiłek ) czyli zaangażowanie, aktywny udział w zajęciach, uczeń: - aktywnie uczestniczy w zajęciach wychowania fizycznego prowadzonych w różnych warunkach - wykazuje duży wysiłek do podnoszenia sprawności, zdobywania umiejętności i wiadomości w sposób zbliżony do swoich maksymalnych możliwości fizycznych, kondycyjnych i koordynacyjnych - pomaga w sędziowaniu - organizuje lub pomaga w organizacji zajęć ruchowych - prowadzi ćwiczenia kształtujące - samodzielnie przeprowadza zabawy - wywiązuje się z roli kibica - angażuje się i pomaga w przygotowaniu imprezy sportowej na terenie szkoły lub poza nią - ma pozytywny stosunek do przedmiotu i postawę wobec ćwiczeń ruchowych - jest życzliwy w stosunku do innych a swoją postawą zachęca innych do ćwiczeń - stosuje zasadę,,fair play" - jest zdyscyplinowany - podporządkowuje się ustalonym zasadom i regułom - przestrzega zasad bezpieczeństwa, regulaminów i obowiązków uczniowskich - nie spóźnia się na zajęcia\n2 - pomaga w redagowaniu ściennej gazetki sportowej. Każdy z wymienionych elementów oceniany jest poprzez wystawienie oceny cząstkowej z aktywności. Ocena cząstkowa za aktywność wpisywana jest systematycznie do dziennika lekcyjnego. 2. Frekwencja na zajęciach. Każdą nieobecność na zajęciach uczeń ma obowiązek usprawiedliwić w porozumieniu z wychowawcą klasy, u nauczyciela wychowania fizycznego na najbliższej lekcji. W przypadku choroby lub kontuzji wymagane jest zwolnienie pisemne z ćwiczeń wypisane przez rodzica lub lekarza. Przy zwolnieniu lekarskim uczeń ma obowiązek posiadania obuwia sportowego zmiennego. Uczeń niećwiczący: - pomaga w sędziowaniu, - organizuje lub pomaga w organizacji zajęć ruchowych, - wywiązuje się z roli kibica, - angażuje się i pomaga w przygotowaniu imprezy sportowej na terenie szkoły lub poza nią, - pomaga w redagowaniu ściennej gazetki sportowej. Uczeń i rodzice zobowiązani są do zgłaszania nauczycielowi wszelkich przeciwwskazań do wykonywania ćwiczeń ( przebyte choroby, urazy ). Z obecności na lekcji wychowania fizycznego nauczyciel zwalnia na podstawie zwolnienia lekarskiego i dostarczonej do niego pisemnej prośby rodziców. ( na czas określony w opinii lekarza ). Dotyczy to tylko pierwszych i ostatnich godzin lekcyjnych. W przypadku wystąpienia choroby długo trwającej, konieczne jest uzyskanie zgody - administracyjnej decyzji Dyrektora Szkoły - na podstawie załączonego zwolnienia lekarskiego. W przypadku niedyspozycji spowodowanej menstruacją u dziewcząt, ewentualnego złego samopoczucia z tym związanego - uczennica zgłasza dany fakt nauczycielowi. Forma udziału dziecka w zajęciach zależy to od tego czy samopoczucie uczennicy jest na tyle dobre, że może niektóre elementy ćwiczeń wykonywać czy nie. Ocena cząstkowa za frekwencję na zajęciach wystawiana jest na koniec semestru. 3.Stopień opanowania materiału programowego - postępy w usprawnianiu, a. technika ( estetyka, płynność, poprawność ) wykonywanego ćwiczenia podlegającego sprawdzianowi\n3 b. skuteczność wykonywanego ćwiczenia ( celność, ilość, odległość ) c. zagadnienia pisemne o tematyce sportowej ( jeśli względy zdrowotne lub inne przyczyny usprawiedliwione uniemożliwiają zaliczenie sprawdzianu praktycznego) - ocenę niedostateczną otrzymuje uczeń, który nie przystąpi do sprawdzianu i nie wykorzysta możliwości zaliczenia w dodatkowym terminie - wiadomości o wychowaniu fizycznym i zdrowiu, - umiejętności ruchowe i sprawność motoryczna, 4. Działalność sportowa pozalekcyjna. Na podniesienie oceny z wychowania fizycznego wpływ ma aktywność pozalekcyjna i pozaszkolna w zakresie wychowania fizycznego i sportu gdy: - uczeń reprezentuje szkołę w różnego rodzaju zawodach i imprezach sportowych - uczeń bierze aktywny i systematyczny udział w sportowych zajęciach pozalekcyjnych na terenie szkoły lub poza nią. 5. Przygotowanie do zajęć z wychowania fizycznego. Strój gimnastyczny wymagany na zajęcia wychowania fizycznego: - Koszulka z krótkim rękawkiem, której długość sięga co najmniej do linii bioder ( tak by można było włożyć ją w spodenki ); - spodnie dresowe - sportowe długie lub krótkie, - obuwie do wyboru: typu,,adidas", trampki, tenisówki. Bezpieczne i zdrowe. Wymagany jest czysty i schludny strój sportowy. Każdorazowo strój należy zmienić po zajęciach. Dopuszczalna jest nie większa liczba nie przygotowań jak 3 razy w semestrze: Za każdy kolejny brak stroju wystawiana jest ocena niedostateczna. Uczeń, który zawsze w semestrze był przygotowany do zajęć z wychowania fizycznego otrzymuje na koniec semestru bądź roku szkolnego cząstkową ocenę celującą. Ocena śródroczna i roczna. Odrębnie ocenia się dwa różne zakresy kompetencji: sprawność fizyczną i umiejętności a więc wykonanie - wynik oraz zaangażowanie ucznia - wysiłek. Na ocenę śródroczną i roczną nauczyciel wystawia średnią z obu ocen zgodnie z rozporządzeniem szczególny nacisk kładąc na wysiłek ucznia niż kompetencje ruchowe. Wymagania edukacyjne z wychowania fizycznego\n4 Ocena celująca wybitna. Uczeń: - spełnia wszystkie wymagania na ocenę bardzo dobrą, - aktywnie uczestniczy w życiu sportowym na terenie szkoły bądź też w innych formach działalności związanej z wychowaniem fizycznym, - reprezentuje szkołę na różnego rodzaju zawodach i imprezach sportowych, - bierze aktywny udział w sportowych zajęciach pozalekcyjnych na terenie szkoły lub poza nią, jest to działalność systematyczna, - frekwencja ucznia na zajęciach jest bardzo wysoka, - wykazał wysoki poziom z zadań dotyczących uczestnictwa i zaangażowania w lekcji wychowania fizycznego otrzymując stopnie celujące z aktywności, - jest zawsze przygotowany do zajęć z wychowania fizycznego Ocena bardzo dobra. Uczeń: - jego postawa społeczna, zaangażowanie i stosunek do zajęć nie budzą najmniejszych zastrzeżeń ( uzyskując oceny cząstkowe bardzo dobre ), - systematycznie doskonali swoją sprawność motoryczną i wykazuje duże postępy w osobistym usprawnianiu, - przystąpił do wszystkich zadań kontrolno oceniających, - posiada duże wiadomości z zakresu wychowania fizycznego i umiejętnie wykorzystuje je w praktycznym działaniu, - bierze aktywny udział w sportowych zajęciach pozalekcyjnych i zawodach sportowych ( nie jest to jednak działalność systematyczna ), - całkowicie opanował materiał programowy. - jest sprawny fizycznie, ćwiczenia wykonuje z właściwą techniką, pewnie, w odpowiednim tempie i dokładnie, zna założenia taktyczne i przepisy dyscyplin sportowych zawartych w programie. Ocena dobra. Uczeń: - wykazał się średnim poziomem z poszczególnych zadań dotyczących uczestnictwa i zaangażowania w lekcji wychowana fizycznego ( oceny dobre ), - swoją postawą społeczną, stosunkiem do kultury fizycznej nie budzi większych zastrzeżeń, - wykazał się średnim poziomem opanowania wiadomości, - przystąpił do wszystkich zadań kontrolno sprawdzających,\n5 - podczas sprawdzianów wykazał się średnim opanowaniem elementów technicznych, które tylko w większej części potrafi wykorzystać w praktycznym działaniu, - z drobnymi niedociągnięciami potrafi zdiagnozować własny rozwój fizyczny, wydolność fizyczną i sprawność fizyczną za pomocą testu obowiązującego na lekcji wychowania fizycznego i z pomocą nauczyciela interpretuje wyniki. Ocena dostateczna. Uczeń: - wykazał się przeciętnym poziomem z zadań dotyczących uczestnictwa i zaangażowania w lekcji wychowania fizycznego ( oceny dostateczne ), - wykazał się przeciętnym poziomem opanowania wiadomości z zakresu wychowania fizycznego, - frekwencja ucznia na zajęciach jest niska, - przystąpił do wszystkich zadań kontrolno oceniających, - opanował materiał programowy na przeciętnym poziomie. Ocena dopuszczająca. Uczeń: - jego postawa społeczna, zaangażowanie i stosunek do zajęć budzą duże zastrzeżenia, - przystąpił do wszystkich zadań kontrolno sprawdzających, - frekwencja ucznia na zajęciach rażąco niska, - podczas sprawdzianów wykazał się niskim poziomem opanowania umiejętności technicznych, których nie potrafi wykorzystać w praktycznym działaniu. - Wykazał się niskim poziomem opanowania wiadomości z zakresu wychowania fizycznego. Ocena niedostateczna. Uczeń: - jego postawa społeczna, zaangażowanie i stosunek do zajęć budzą duże zastrzeżenia ( uzyskując oceny cząstkowe niedostateczne ), - jest bardzo często nieprzygotowany do zajęć, - nie przystąpił do zadań kontrolno sprawdzających, - nie przywiązuje wagi do własnej sprawności fizycznej, - wykazał się bardzo słabym poziomem opanowania wiadomości z zakresu wychowania fizycznego.\n6 Osiągnięcia ucznia kończącego szkołę. Uczeń: - dba o zdrowie, prawidłową postawę i estetyczną sylwetkę, zna zasady higieny osobistej i hartowania organizmu, racjonalnego żywienia i aktywnego wypoczynku, - opanował wiedzę i umiejętności umożliwiające uczestnictwo w wybranych sportowo rekreacyjnych formach aktywności ruchowej dostosowanych do własnych możliwości, potrzeb i zainteresowań, - wykazuje się samodzielnością w organizowaniu wybranych indywidualnych i zespołowych form rekreacyjno sportowych i turystycznych, - zna sposoby samoochrony i ochrony przy wykonywaniu trudniejszych ćwiczeń - opanował umiejętności samokontroli i samooceny rozwoju fizycznego, wydolności fizycznej za pomocą dowolnie wybranego testu, - potrafi przyjąć odpowiedzialność za siebie i innych - zna historię, symbole i idee igrzysk olimpijskich, - dostrzega nieprawidłowości i negatywne zjawiska w sporcie współczesnym, potrafi im się przeciwstawić, - wie jak przygotować organizm do wysiłku fizycznego, - zna największe sławy poszczególnych dyscyplin sportowych, w tym osiągnięcia polskich sportowców, - przestrzega zasad uczciwej, sportowej rywalizacji także w życiu codziennym, - zna zasady współdziałania zespołowego, - wie jak zachować się kibicując na zawodach sportowych, - wie jaką wartość dla zdrowia ma czynny wypoczynek.


Oto harmonogram wielosferu na wrzesień\nJuż dostępny jest harmonogram wielosferu na miesiąc wrzesień. Jak\nzwykle wypełniony jest atrakcjami dla gości Centrum.\n07.09 Wielosferowe Piątki "Planszówki"\n09.09 LARP "Inkwizycja"\n14.09 Wielosferowe Piątki: "Warhammer"\n22.09 Pokaz Filmu "Call of Cthulhu"\n23.09 Dzień z Magic the Gathering\n23.09 LARP "7th Sea"\n29.09 Gra w Neurosima HEX\n30.09 Dzień z Karciankami\nWiecej informacji na www.wielisfer.prv.pl/\nPierwsza rocznica istnienia serwisu Terra Fantastica\nZ okazji pierwszej rocznicy istnienia serwis fantastycznoliteracki Terra Fantastica (http://terrafantastica.net) przygotował dla czytelników kilka niespodzianek. Opowiadania m.in dwukrotnie nominowanego w tym roku do Nagrody Zajdla Jarosława Grzędowicza oraz Cezarego Czyżewskiego i Piotra Smolańskiego, felieton Ignacego Trzewiczka, konkurs z nagrodami książkowymi oraz inne ciekawe teksty. Zapraszam w imieniu redakcji.\n-Joanna "Morgana" Kończak\nLetni festiwal w świecie WoW\nJak poinformowała firma Blizzard, już jutro rozpocznie się w świecie gry World of Warcraft letnie świętowanie, które potrwa do 5 lipca. W trakcie jego trwania Azeroth będzie nieco odmienione, na graczy czeka też trochę nowych wyzwań.\n22 czerwca (czwartek) rozpocznie się XIII Międzynarodowy Festiwal Fantastyki w Nidzicy koło Olsztyna, który potrwa 4 dni. Gośćmi Festiwalu będą: Thomas R.P. Mielke (Niemcy), Chris Achilleos (Wielka Brytania), Maria Galina (Rosja) i Andrzej Sapkowski (Polska).\nUkazał się już ósmy numer Nawii. Zapraszamy na oficjalną stronę tego magazynu, wystarczy kliknąć tutaj.\nWrota fantastyki - konkurs\nNa portalu Wrota Fantastyki ruszyła seria konkursów, w których wygrać będzie można najnowsze i najlepsze książki polskich i zagranicznych pisarzy, W pierwszym konkursie nagrodą jest książka minionego roku - "Pan Lodowego ogrodu" Jarosława Grzędowicza. Następny w kolejce jest "Operacja Dzień Wskrzeszenia" A. Pilipiuka. Wystarczy napisać recenzję powieści fantastycznej wydanej w obencym roku kalendarzowym. Więcej na stronie serwisu - www.fantastyka-wrota.pl\nReaktywacja ŁKF "Kitsune"\nPo półrocznej przerwie, pod nową władzą na scenę fantastyczną wraca Łódzki Klub Fantastyki "Kitsune". Wszystkich zapraszamy na naszą stronę.\nNie musisz byc z Łodzi, by do nas należec!\nObnizka o 20%\nW sklepie internetowym tutaj ogloszono promoce na dzien dziecka (potrwa ona jeszcze tydzien).\nPromocja dotyczy Monastyru, Spadamy! oraz Miami do NS!\nPlan Wielosferu na czerwiec\n3.06 Prezentacja Fable 10:00\n5.06 Prelekcja: "Realizm w RPG" 17:30\n10.06 LARP CP 2020\n17.06 Dzień z planszówkami w Wielosferze 10:00\nDemo "Heroes of Might and Magic V"\nDemo "Heroes of Might and Magic V" w polskiej wersji językowej dostępne jest od kilku dni. Polecam każdemu, kto ma ochotę posmakować klimatów nowej odsłony Heros - a gra przedstawia się naprawdę ciekawie! Gra pojawi się w maju.\nPobierz wersję demo tutaj.


#JPasje Team Manager wysokich lotów. 2/2 - JCommerce - Home\nKategorie: After hours Pasje\nMichał Radka – nasz Team Manager jest m.in grotołazem, nurkiem i pilotem motoparalotni. Z pierwszej części wywiadu dowiedzieliście się skąd wzięła się u Michała pasja do latania. Dzisiaj porozmawiamy o lataniu zawodniczym i o tym jak powstał film promujący Stadion Śląski.\nPierwszą część wywiadu możesz przeczytać TUTAJ.\nJak to się dzieje, że z amatora stajesz się zawodowcem?\nTo jest cały proces, bo latanie zawodnicze jest zupełnie inne niż latanie amatorskie. Lata się w zupełnie innych warunkach – dużo trudniejszych. Poza tym trzeba nauczyć się liczenia różnych nawigacji, deklaracji czasowych i trzeba latać na trochę lepszym sprzęcie, jeśli chodzi o jego zwrotność i szybkość. Mnie wejście do latania zawodniczego poszło dość gładko, bo latam już bardzo długo.\nCzym w takim razie różni się latanie sportowe od rekreacyjnego?\nTo tak, jakbyś porównała jazdę kabrioletem po chorwackim wybrzeżu do jazdy jednomiejscowym bolidem po torze wyścigowym. Jedno i drugie ma koła i kierownice (śmiech).\nJeden z pilotów powiedział kiedyś, że paralotniarstwo jest bezpieczniejsze niż jazda samochodem. Zgadasz się z tą opinią?\nNajważniejsze jest dobre wyszkolenie i wiedza, po dobrym kursie wiesz, jak latać bardzo bezpiecznie i potrafisz ocenić warunki. Jeśli masz też dobrej jakości sprzęt to latanie jest mega bezpieczne.\nParalotniarstwo, jest w zasadzie rekreacją. Jakość sprzętu jest teraz tak wysoka, że wystarczy nie przeszkadzać paralotni i krzywdy sobie nie zrobisz.\nNa jakiej wysokości leciałeś najwyżej?\nLudzie często mnie o to pytają. (śmiech)\nW tym momencie zawsze zaczynam opowiadać o strefach. Mieszkamy w strefie, która znajduje się między dwoma lotniskami – katowickim i krakowskim. Strefa wokół lotnisk to 2 obszary, w których w ogóle nie można latać. Poza tymi rejonami jest wprowadzone ograniczenie wysokości, ponieważ są to miejsca, gdzie samoloty podchodzą do lądowania.\nJeżeli miałbym mówić o mojej najwyższej wysokości, to w miejscach, gdzie zazwyczaj latam będzie to – w zależności od regionu – 700-900 m. To jest maksymalna dozwolona tu wysokość. Żeby móc latać wyżej, musiałbym pojechać gdzieś dalej, gdzie nie ma ograniczeń.\nSą takie miejsca?\nSą. W Polsce np. Mazury.\nNiedawno odbyła się konferencja prasowa i premierowy pokaz filmu promującego Stadion Śląski oraz Kadrę Narodową Aeroklubu Polski. Odegrałeś w nim jedną z głównych ról. Skąd pomysł na promocję Stadionu Śląskiego?\nWidziałem, jak budowali stadion i od razu wiedziałem, że da się latać w środku! Zamarzyłem sobie, że zrobię taki lot, gdy skończy się remont.\nFilm jest akcją, z której wszyscy są zadowoleni: ja chciałem polatać, władze stadionu dostały film i promocję, to samo sportowcy, którzy wzięli udział w akcji – biegaczka Justyna Święty i kolarka Eugenia Bujak.\nDostaliśmy obiekt, który był oświetlony tak jak przy transmisjach telewizyjnych, więc miałem największy plac zabaw, na jakim w życiu byłem (śmiech). Było to też wyzwanie, jeżeli chodzi o latanie.\nNiestety Paweł Kozarzewski i Marcin Krakowiak (piloci kadry narodowej) byli szybsi i zrobili podobną akcję na Stadionie Narodowym. W tym roku dostali nawet za to nagrodę – Cumulusa lotniczego w kategorii extreme.\nDługo trwała organizacja całej akcji?\nTrochę trwała. Problemem była dostępność sportowców, którzy przez większość swojego czasu przebywają za granicą. Gienia np. jest w Polsce może przez miesiąc na przestrzeni całego roku.\nSam film natomiast nakręciliśmy w jeden dzień. Lataliśmy od rana do wieczora. Oczywiście z przerwami, bo w ciągu dnia wiatr zaczynał wiać na tyle mocno, że byłoby to niebezpieczne.\nPoza tym trzeba było ogarnąć dużo rzeczy technicznych np. mierzenie prędkości wiatru na stadionie, żeby wiedzieć co się dzieje. Przez tunele jest np. punktowy przedmuch i trzeba mocno na to uważać, żeby nie rozwalić siebie i stadionu.\nNie rozwalić stadionu?\nTak. Władze stadionu najbardziej martwiły się o bieżnię, dlatego że jest ona wykonana ze specjalnego materiału, który kosztuje fortunę. Podobnie zresztą jak certyfikacja bieżni do zawodów międzynarodowych w najwyższych kategoriach.\nJeżeli doszłoby do uszkodzenia bieżni, to stadion mógłby stracić certyfikat np. na przeprowadzenie Mistrzostw Europy w lekkiej atletyce. Cały stadion musiałby być certyfikowany jeszcze raz.\nTrzymając się klimatu osiągnięć – czy masz coś, co chciałbyś osiągnąć w paralotniarstwie?\nMam swój plan na to, jak będę latał i bardzo chciałbym go zrealizować.\nW zeszłym roku zacząłem startować w zawodach, żeby zobaczyć czy w ogóle będę w stanie konkurować. Okazało się, że zdobyłem 2. miejsce w klasyfikacji generalnej Polskiej Ligi Motoparalotniowej i teraz chcę przejść do tej najwyższej kategorii, czyli do Pucharu i startować z topowymi polskimi zawodnikami.\nNiestety na razie nie mam z nimi żadnych szans. Jest między nami ogromna różnica sprzętowa i różnica umiejętności. W Pucharze rywalizują przeważnie zawodnicy Kadry Narodowej, a Polska Kadra Narodowa to jedna z najlepszych i najbardziej utytułowanych ekip na świecie. Także chcąc latać w zawodach w Polsce trzeba być gotowym do walki z najlepszymi na świecie.\nMój plan jest taki, żeby w tym roku latać tak, aby nie popełniać błędów na różnych konkurencjach i żeby nauczyć się precyzyjnie dowozić punkty do końca.\nSą to trochę inne cele niż topowych zawodników. Oni się będą ścigać o każdą sekundę, a ja chcę się nauczyć być przewidywalnym i pewnym w lataniu na najwyższym poziomie. Dopiero potem, na jesieni zamierzam zmienić sprzęt na taki który pozwoli osiągać najwyższe wyniki i spróbuję z nimi walczyć. W tym roku mam inne cele.\nW takim razie pozostaje mi życzyć Ci wytrwałości i dalszych sukcesów!\nJesteście ciekawi jak wyglądała realizacja filmu „od kuchni”? Zobaczcie co przygotował dla Was Michał.\nMichał Radka – Team Manager Delivery PL w JCommerce i zawodnik Polskiej Ligi Motoparalotniowej. Pilot paralotni z 20-letnim stażem. Fotograf lotniczy.\nJego pasje możecie śledzić tutaj: https://www.facebook.com/foto.lotnicze/\nAgata Szecówka 14.05.18\nHandmade with enthusiasm, czyli historia JLemon\nJLemon albo inaczej JCytrynówka po raz pierwszy pojawiła się na imprezie integracyjnej w 2018 r. Od razu zrobiła furorę i rozeszła się w mgnieniu oka. Jeżeli jesteście […]\nIntegracja w stylu American Dream\nW ubiegłym miesiącu bawiliśmy się na corocznej imprezie integracyjnej. W tym roku zdecydowaliśmy się na organizację weekendowego wyjazdu w stylu American Dream do Western Campu w Zatorze. […]