samolotypolskie.pl - Rakiety polskie z okresu Królestwa Polskiego (1822-1831)\nRakiety polskie z okresu Królestwa Polskiego (1822-1831), 1822\nRakieta 4-calowa z: A- głowicą zapalającą; B- z granatem. (Źródło: rys. Krzysztof Luto).\nW 1819 r. kapitan armii Królestwa Polskiego Józef Bem publikuje dzieło o zastosowaniu rakiet w wojsku- Uwagi o rakietach zapalających. Następną jego pracą były Doświadczenia nad zapalającymi rakietami Congreve'a zebranymi w Królewskiej Polskiej Artylerii do roku 1819. Udowodnił w nich, że zbudowanie nowoczesnych rakiet nie przerasta możliwości polskich artylerzystów oraz mogą one być wykorzystane bojowo. Zaowocowało to utworzeniem 30.08.1822 r. I Polskiego Korpusu Rakietników. Na jego czele stanął Francuz, zasłużony oficer Księstwa Warszawskiego, general Piotr Bontemps. Jednostka ta składała się z półbaterii rakietników konnych i półkompanii rakietników pieszych. Tuż przed wybuchem powstania listopadowego liczyły one 150 rakietników konnych oraz 126 pieszych i dysponowały łącznie kilkudziesięcioma wyrzutniami trzech typów.\nProtektorem korpusu był sam naczelny wódz armii Królestwa Polskiego, wielki książę Konstanty. Prócz znanych wad, posiadał on też cechy pozytywne. Jedną z nich była ambicja uczynienie z armii Królestwa Polskiego wzoru, także pod względem technicznym, dla całej Europy. Dlatego szczególnie dbał o wyszkolenie, wyposażenie i dobór kandydatów na rakietników. Korpus był jednostką na poły eksperymentalną, dlatego też w jego skład wchodziła spora ilość rzemieślników: ślusarzy, stolarzy, stelmachów itp. Mieli oni za zadanie sporządzanie i naprawy sprzętu specjalnego, w tym wyrzutni. Rakiety produkowano w warsztatach arsenału. Rakietnicy podlegali szczególnej ochronie, niemal utajnieniu- podczas ich ćwiczeń poligon na Powązkach otaczała zawczasu żandarmeria. Wyrzutnie w marszu osłaniano szczelnie specjalnymi pokrowcami. Zachowaniu tajemnicy służyło też stacjonowanie rakietników w małym, prowincjonalnym miasteczku, jakim była Warka.\nJesienią 1823 r. podczas wielkich manewrów polsko-rosyjskich odbytych pod Brześciem, pobity korpus B osłonił swój odwrót widowiskową salwą kilkudziesięciu rakiet. Niestety, niektóre z nich wywołały zamieszanie i popłoch we własnych wojskach oraz... wśród zaproszonych gości. Nie wstrzymało to jednak rozwoju korpusu. Stale doskonalono sprzęt i wyszkolenie, czemu sprzyjały coroczne pobyty w obozie letnim w Powązkach.\nPo wybuchu powstania listopadowego korpus Rakietników włączony został do armii czynnej. Zlikwidowano jednocześnie półbaterię konną, przezbrajając ją w działa. Jej sprzęt otrzymała znacznie powiększona kompania piesza. W takiej organizacji rakietnicy działali do końca wojny. Choć rakiety traktowano nadal z niedowierzaniem, to kilkakrotnie zostały użyte bojowo. 25.02.1831 r. w czasie bitwy pod Grochowem zmasowana salwa rakietowa walnie przyczyniła się do załamania się szarży jazdy rosyjskiej na osłabione pozycje powstańcze. Następnego dnia od rac spłonęła Praga, opuszczona przez wojska polskie. Kompania piesza brała również udział w innych bitwach jak np. pod Wawrem. Z reguły jednak pozostawała w odwodzie. Jej ostatnią walką była obrona Warszawy we wrześniu 1831 r. Z szańców stolicy ostrzeliwała formujące się do szturmu kolumny rosyjskie, stanowiska artylerii i prace oblężnicze.\nZaletą rakiet była łatwość ich wystrzeliwania z lekkich wyrzutni, nie wymagających licznej obsługi. Pozwalało to znacznie zmniejszyć ilość koni w baterii. Ponadto rakiety na całej długości lotu zachowywała podobna zdolność rażenia celu, w przeciwieństwie do pocisków artylerii lufowej. Co istotniejsze, donośność była podobna: dla rakiet 4-calowych wynosiła 2348 m, a dla jednorogu półpudowego- 2082 m. Do wad należy zaliczyć słabą celność rakiet (wrażliwość na wiatr oraz wilgotność, struktura i ukształtowanie materiału pędnego), trzykrotnie wyższą ich cenę w porównaniu z amunicją artyleryjską i czasochłonną produkcję. Często zdarzały się eksplozje rakiet na wyrzutniach lub w drodze do celu. Cechy te powodowały, ze rakiety mogły oddać duże usługi w specyficznych warunkach. Sprawdzały się w miejscach trudno dostępnych dla dział lub gdy konieczne było szybkie otwarcie możliwie najsilniejszego ognia. Były bardzo przydatne przy rażeniu rozległych celów jak zwarta zabudowa czy duże zgrupowania wojsk.\nDo wystrzeliwania rakiet stosowano wyrzutnie (zwane kozłami) kilku rodzajów. Pierwszy typ, przypominający nieco wóz, osadzony był na kołach i umożliwiał jednoczesne odpalanie trzech rakiet. Przewożono na nim także umieszczone w specjalnych skrzyniach rakiety i dwa rodzaje przenośnych wyrzutni. Jedna z nich, trójnożna, miała wysokość ok. 1 m i pozwalała na prowadzenie ostrzału z miejsc trudno dostępnych: stromych wzniesień, dachów i wież. Rakietnicy mieli do dyspozycji maleńkie (zaledwie 15-centymetrowe), żelazne koziołki służące do strzelania odbitkowego tuż nad powierzchnią ziemi.\nAmunicje i sprzęt zapasowy transportowano w 8 wozach- jaszczach rakietniczych.\nŁącznie w półbaterii konnej znajdowało się 5 łóż kołowych, 9 trójnożnych i 14 żelaznych, pięcionożnych. Pozwalało to na (teoretycznie) oddanie jednorazowej salwy 38 rakiet.\nJózef Bem opracował kilka typów rakiet, które następnie wprowadzono do uzbrojenia. Były to race kalibru 2,5- oraz 4-cala, nieróżniące się pod względem konstrukcji. Każdy rodzaj posiadał głowice podobnego typu. Stosowano głowice:\n- zapalająca (zwana karkasem)- była stożkowata o dziewięciu otworach, przez które wydostawał się płomień mieszaniny zapalającej. Służyła ona do wzniecania pożarów budynków i wszelkich łatwopalnych materiałów. Rakiety zapalające wystrzeliwano przeważnie stromotorowo, rażąc od góry ostrzeliwane obiekty. Rakiety te wzniecały pożary zabudowań tym skuteczniej, że dachy powszechnie pokrywano wtedy strzechami słomianymi lub gontami drewnianymi, a jako materiału budowlanego używano drewna,\n- wybuchowa- w formie kulistego granatu zamocowanego na szczycie korpusu. Dla mniejszej rakiety kalibru 6 funtów, dla większej 8 funtów. Zapłon ładunku głowicy bojowej następował poprzez otwór w dnie komory spalania. Działała ona siłą uderzenia, a następnie wybuchu. Trafienie takim granatem w zwartą kolumnę powodowało wiele ofiar. Rakiety wybuchowe strzelano odbitkowo- niemal płasko nad ziemią- dzięki czemu mogły razić cele na całej trasie lotu,\n- w kształcie stożka lub kuli. Stosowana była przeciw piechocie, kawalerii i lekkim umocnieniom. Skuteczność tych rakiet była jednak niewielka, gdyż oddziaływały one tylko przez energię kinetyczną uderzenia,\n- stosowano również pociski w formie kartaczy. Do sygnalizacji stosowano ładunki dymne i oświetlające.\nDane techniczne rakiety kalibru 2,5-cala (wg ):\nŚrednica- 60 mm, długość rakiety- 0,6 m, długość rakiety z żerdzią- 2,4 m.\nMasa ładunku pędnego- 1,23 kg, masa rakiety- 3,22 kg, masa rakiety z żerdzią- 4,71 kg.\nDonośność- 1494 m.\nDane techniczne rakiety kalibru 4-cala (wg ):\nŚrednica- 96 mm, długość rakiety- 0,96 m, długość rakiety z żerdzią- 3,84 m.\nMasa ładunku pędnego- 5,53 kg, masa rakiety- 11,47 kg, masa rakiety z żerdzią- 14,74 kg.\nDonośność- 2348 m.\n Ochman M. A. ”Rakiety i rakietnicy”. Poligon nr 2/2007.\n Mórawski K. "Józef Bem". Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne. Warszawa 1975.


Odp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 06/11/2016 10:20\nMecz się skończył remisem dzięki bramkarzowi. Nie ma kozaka, który w tych warunkach, przy tej ilości strzałów nie popełnił by błędu. Pada deszcz, piłka jest śliska, ułamki sekund przy podjęciu decyzji, jak próbować bronić piłkę z taką rotacją. Tylko nam przed TV się wydaje - jakie to proste. Jeszcze raz napiszę - obejrzyj jeszcze raz pierwszą połowę i podejdź do gry Kudły systemowo. Jego błąd również był konsekwencją błędu w obronie. Gdzie byli obrońcy przy zagraniu drewnianego Wawrzyniaka i co zrobił Murawski?\nOstatnio edytowany przez: tm_tomcio, 6 listopada 2016, 10:31 [2 raz(y)]\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 06/11/2016 11:15\nPróba usprawiedliwiania Kudły jest przegraną sprawą. Każdą bramkę możesz opisać w ten sposób, że gdzieś tam wcześniej ktoś inny popełnił błąd. Pozycja bramkarza jest specyficzna i nawet jeśli wcześniej koledzy z zespołu pomylili się to bramkarz nie może wpuszczać takich szmat.\nKudła ma problemy z najprostszymi piłkami, ma wyraźne braki w technice bramkarskiej. Zobaczcie jak on się ustawia, w jaki sposób rzuca, jak interweniuje. To często nie przypomina profesjonalnego bramkarza. To jak się zebrał do strzału Wolskiego to szkoda komentować. A w pierwszej połowie był też strzał z dystansu, który leciał delikatnie nad murawą i minął o kilka cm słupek, a Kudła rzucił się do tego na kompletnie innej wysokości niż powinien. Jakby piłka leciała w bramkę to znowu wyciągnąłby ją z siatki, a był to prosty strzał.\nBronić powinien Słowik z odgórny zakazem grania nogami do obrońców gdy jest atakowany. Niech wybija wszystko wpizdu, a na linii złapie dużo więcej piłek niż Kudła.\nW obliczu dobrej skuteczności Frączczaka i póki co niezłej grze Lewandowskiego na środku obrony to pozycja bramkarza jest priorytetem do wzmocnienia.\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 06/11/2016 11:28\nTo w takim razie inaczej oceniamy postawę całego bloku defensywnego. Nie wziąłeś pod uwagę warunków atmosferycznych. Nie uważam, by obrona Kudły była przegrana z istoty sprawy. Nie uważam, by szukanie bramkarza w obecnej sytuacji było priorytetem. Mamy dwóch/trzech solidnych bramkarzy jak na polskie warunki plus niezłą obronę. Nie mamy trenera bramkarzy. Mimo wszystko trzeba wzmocnić środek pola, mając z tyłu głowy odejście Matrasa i zakończenie kariery przez Murawskiego. Plus napastnik, gwarantujący 10 - 15 bramek.A ocenę złej gry, czy braku techniki z punktu widzenia nie tej wysokości lotu przy rzucie do piłki przy strzale mimo wszystko niecelnym - jako były bramkarz traktuję w kategoriach żartu dobra, koniec tych analiz i tak nikt nikogo nie przekona do swoich racji a i tak za dużo coś się udzielam. Wolę jednak czytać niż pisać. Pzdr\nPs. Piłka nożna jest grą błędów - jak mawiał klasyk... I ja tak do futbolu podchodzę. Dużo więcej widać - tak myślę\nOstatnio edytowany przez: tm_tomcio, 6 listopada 2016, 13:28 [7 raz(y)]\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 06/11/2016 12:07\nKudły nie da się ocenic po tym meczu zerojedynkowo.Błąd w ustawieniu i interwencji przy bramce ewidentny.Wiecej błędów nie było a kilka sytuacji wybronił dobrze plus jedna interwencja świetna (strzał w lewy górny róg).Jest przeciętnym wyrobnikiem i tyle.Słowik umiejętnościami czy refleksem bije go na głowę ale nogami gra bardzo słabo i tu jest problem.Mnie bardziej marwi forma Murasia i Drygasa w kontekście ew.odejścia Matrasa.Tutaj klub musi się mocno spiąć bo nam się wszystko rozleci.Dla mnie Aka jest do odstrzału i tu\nteż potrzebne jest wzmocnienie.Bramkarz w dalszej kolejności jak się trafi okazja.\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 06/11/2016 15:59\nWczoraj zakończyła się runda jesienna więc można zacząć powoli pisać o ewentualnych pozycjach do wzmocnienia. Moim zdaniem Pogoń powinna pozyskać bramkarza , stopera , środkowego pomocnika (jeśli Matras podpisze nowy kontrakt to zamiast defensywnego pomocnika typową 10 na rozegranie) i napastnika. A jakie pozycja tak naprawdę zostaną wzmocnione to zobaczymy po okienku transferowym.\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 06/11/2016 16:03\nwszystko ok po za napastnikiem..... jezeli sprowadzimy napastnika znowu Adama rzucac beda po roznych pozycjach. Na ta chwile napastnika mamy....\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 06/11/2016 18:26\nZgadza się, AF dostał szansę na tej pozycji i spisuje się na niej bez zastrzeżeń.\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 06/11/2016 20:29\nNa ta chwile napastnika mamy....\nTo samo mówiliśmy gdy Kitano miał kilka solidnych meczy... Jasne, Frączczak gwarantuje w ataku określoną jakość, aczkolwiek uważam iż nie powinniśmy się limitować. Jeśli trafi się dobra okazja i jeśli trener uzna, iż nie da rady doprowadzić Zwolińskiego do zadowalającego poziomu, to powinniśmy dokonać na pozycji napastnika wzmocnienia.\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 06/11/2016 20:30\nProblem w tym, że nie stać nas na taką ilość wzmocnień. Jak przyjdzie jeden zawodnik na którąkolwiek z tych pozycji to będzie sukces.\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 06/11/2016 23:38\nCzas powiedzieć sobie to prosto w oczy , że z zawodnika na którego tak bardzo liczyliśmy , i z którym wiązaliśmy nadzieję nic nie będzie. Odblokowuje się prawie dwa lata , rusza się jak "słoń" na boisku , motywacje trybun nie pomagają.. Trudno! Żal tylko że turcy nie doprowadzili transferu do końca i nie sypneli groszem. Oficjalnie trzeba Zwolińskiego wystawić na listę transferową... Nie ma co obciażać budżetu klubowego...\nOstatnio edytowany przez: M.K 74, 7 listopada 2016, 01:03 [1 raz(y)]\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 07/11/2016 10:33\nwypozyczyc do 1 ligi, moze kilka bramek strzeli i znajdzie się jakiś frajer na jego usługi.\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 09/11/2016 12:15\nPierwsze jesienne testy w Pogoni Szczecin\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 09/11/2016 12:37\nNapadzior arabski ...\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 09/11/2016 13:05\nCiekawe po co go testują . Żeby rozgrzać się przed poważnymi kandydaturami ?\nJedynie z czego jest znany, to :\n"Napastnik Stali Stalowa Wola Mohamed Essam został zdyskwalifikowany na cztery mecze za odepchnięcie sędziego w czasie meczu II ligi z Kotwicą Kołobrzeg"\nI do tego spoza Unii ...\nW Stali gra na skrzydle, często fauluje i łapie kartki. Moim zdaniem pachnie szrotem max I liga. Szkoda czasu na takiego grajka.\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 09/11/2016 13:19\nMoże sprawdzają ich pod kątem gry w drugiej drużynie.\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 09/11/2016 13:51\nJak tak to nie rozumiem po co.\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 09/11/2016 14:00\nchłopaki to jest "arabska" zasłona dymna\nodwracają uwagę od właściwego transferu, nad którym na pewno Pan Stolarczyk pracuje\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 09/11/2016 16:42\n3 bramki na jesień. Mega napadzior. Może przyda się w rezerwach.Arabskiej wiosny z tego nie będzie\nOdp: Wzmocnienia i osłabienia Pogoni w przerwie zimowej 16/17 - 09/11/2016 17:45\n3 bramki na jesień. Mega napadzior.\nGra u nich jako skrzydłowy.


Click Fashion Size+ (tylko do rozmiaru 46) - Szafa Size Plus\nHome Click Fashion Click Fashion Size+ polskie marki plus size rozmiar 44 rozmiar 46 Click Fashion Size+ (tylko do rozmiaru 46)\nClick Fashion Size+ (tylko do rozmiaru 46)\nClick Fashion czyli kolejna fajna, polska marka albo...prawie fajna, ponieważ szczyci się tym, że ma w swojej ofercie rozmiary Size+ (jest nawet taki dział), które kończą się na rozmiarze...46. Dla mnie to żaden size plus bo wystarczy mieć szersze biodra, żeby do tej kategorii się załapać. Niemniej postanowiłam przedstawić kilka wzorów z tego względu, że ciuchy szyte są w Polsce i mają ładne, modne ale stonowane wzory. Podzieliłam to na dwa działy: ciuchy do rozmiary 46 i do rozmiaru 44.\nCiuchy do rozmiaru 46\nCiuchy do rozmiaru 44\nClick Fashion Size+ (tylko do rozmiaru 46) Reviewed by Szafa Size Plus on 14:45:00 Rating: 5\nTags : Click Fashion Click Fashion Size+ polskie marki plus size rozmiar 44 rozmiar 46\nAnonimowy 6 grudnia 2013 20:06\nodzież Click fashion można kupić w butiku Mantylka ul. Kościuszki 1a (przy starostwie), jednak najczęściej rzeczy są do rozmiaru 42/44. Niestety Click coraz mniej szyje powyżej 44...


Bonus III: Ting Tar Tid [II]\nPoślizg, albowiem jestem ein bisschen chora.\nJak dobrze pójdzie, Szkołą na blogu pocieszycie się ino do pierwszego września. A potem... Hm, ale na razie trzymajta kciuki. A jak się zmobilizuję, to wam jeszcze w ramach prezentu wrzucę mordę Emila.\nBonusowo - skąd wzięły się nazwiska żużlowców Wostoka (który, nawiasem mówiąc, uwielbiam, odkąd zdobyłam ichnią przypinkę):\n*Iwan Romanow wziął się z podróży do Leszna, bo wcześniej miał na imię Grigorij, ale Wańka doszedł do wniosku, że śmieszniej będzie, jak mu dam Iwan. Gwoli ścisłości - na żużlu (prawdziwym) jeździ Roman Iwanow.I też ma brata.\n*Zdenek Vidrasek to staroć, którego niektórzy kojarzą. Cytując dopiski na marginesie "Siedmiu lat do Monachium" - "Joanna Andriejewna zna jedno czeskie imię. Zdenek". Wszyscy moi Czesi to Zdenki.\n*Arkadij Zwiezda nazywa się na cześć pewnego nauczyciela - choć obawiam się, że nikt z czytających nie pojmie aluzyi\n– Denerwuję się bardziej niż oni – wyznał Kobra, wciskając się między Igora i mnie, by mieć jak najlepszy widok na wyjeżdżających właśnie na tor zawodników. Róg nieodłącznego notesu niezbyt uprzejmie potraktował moje ramię.\nŁawriczenko i ja spojrzeliśmy na Kobrę wilkiem. Nawet teraz miał spokojny, opanowany głos. Tymczasem trener z nerwów połykał głoski albo w połowie zdania przechodził na ukraiński. Ja zaś wolałem w ogóle się nie odzywać. W gardle wyrosła mi nagle gigantyczna kula, niemająca raczej wiele wspólnego z gumą, którą niechcący połknąłem.\nChorobliwie nienawidzę pierwszych wyścigów. Są najgorsze – przed nimi nic jeszcze nie wiadomo o formie zawodników, nawierzchni i tysiącu innych drobnostek, z których buduje się obraz zwycięstwa lub klęski. Można tylko do bólu zaciskać kciuki i wierzyć, że wszystko jakoś się poukłada. Że ten złoty medal przypadnie jednak nam, nie Wostokowi. Podopieczni Nikołaja Siergiejewicza ostatni raz zostali mistrzami dwa lata temu – powinno im wystarczyć.\nEch… a komu by wystarczyło?\nZe zdenerwowania plątały mi się kolory kasków. W pewnym momencie nie potrafiłem stwierdzić, czy ten w niebieskim, stojący już pod taśmą, to swój czy „wróg”. Zerknąłem Igorowi przez ramię na program zawodów i dopiero wtedy z niewiadomych przyczyn mi ulżyło. Rów melioracyjny na swoim polu startowym kopał nie kto inny jak Anton. Nasz Anton. Podstawowy junior, jedyny z młodzieżowców w dzisiejszym składzie, który debiutował wcześniej niż w tym roku. Przy tym najlepszy kumpel Emila.\nPartnerował mu, jak zazwyczaj, Thomas Ryldens. Jego szczupłą, skuloną na niby to zbyt małym motocyklu sylwetkę dało się dostrzec już z daleka. Nosił oryginalny, różowo-fioletowy kevlar, w którym przypominał przybysza z innej galaktyki. Najprawdopodobniej zwanej, wybaczcie szczerość, domem wariatów. No ale za to też go lubiłem.\nRaz jeszcze rzuciłem okiem do programu. Niedobrze. Pod juniorską dwójką Wostok wystawił wprawdzie kiepskiego poza domowym torem Arkadija Zwiezdę, ale za to na pierwszy ogień poszła jedna z absolutnych armat. Okrzyknięty największą nadzieją rosyjskiego żużla starszy z koszmarnie utalentowanych braci, Iwan Romanow. Od trzech lat za uszy ciągnął reprezentację narodową, rokrocznie doprowadzając ją do barażu Drużynowego Pucharu Świata.\nWłaściwie obawiałem się go o wiele bardziej niż niepewnego na rosyjskim gruncie Firleya.\nMinęła dopiero połowa regulaminowych dwóch minut, a oni już stali nieruchomo pod taśmą. Zrozumiałe – żużlowcy denerwowali się pewnie po stokroć bardziej niż my w parkingu, a nam serca waliły przecież jak oszalałe. Spojrzenia Igora i Kobry stały się puste. Pozostająca w parku maszyn ekipa stłoczyła się tuż za płotem okalającym pas bezpieczeństwa. Podprowadzający rozłożył ręce, stając między zajmującymi drugie i trzecie pole Ryldensem i Zwiezdą. Wypełniony po brzegi ośmiotysięczny stadion wstrzymał oddech, gdy sędzia z sadystyczną przyjemnością przeciągał moment puszczenia taśmy.\nZamknąłem oczy, zaciskając palce na płocie. Nieheblowane drewno drasnęło mi skórę.\nZawyły puszczane sprzęgła. Świat z ponaddźwiękową prędkością ruszył do przodu. Choćbym bardzo chciał, nie mogłem dłużej nie patrzeć na tor. Spojrzałem… i oniemiałem.\nNa czele mknął dumnie jeździec w niebieskim kasku. Anton! Thomas tymczasem dzielnie przedzierał się za jego plecy, w czym wydatnie przeszkadzał Romanow. Jeśli istniał jakiś diabeł, na ten bieg z pewnością zawładnął niewielkim ciałem żużlowca Wostoka. Co ten facet wyprawiał! Wciskał się tam, gdzie inni nawet nie spróbowaliby się dostać. Odczytywał każdy manewr Thomasa w momencie, gdy ten wcielał go w życie. Nie było dla naszego Szweda szansy, żeby przeszedł Romanowa.\nTrudno. Cztery do dwóch to też dobry wynik. Zwiezda wlókł się pół prostej za walczącymi zażarcie Ryldensem i Romanowem. Któryś z chłopaków musiałby wpaść w poważne tarapaty, żeby ten młodziak zdobył jakieś punkty.\nSzlag! Pomyślałem w złą godzinę. Motocykl Antona zaczął się nagle krztusić, w powietrze pofrunęły siwe obłoki, jakże inne od wzniecanego przez pędzące machiny kurzu. Coś trzasnęło, gdy Wasiljew mijał park maszyn. Walczył jeszcze ze swym rumakiem, ale ten już nie słuchał. Zgasł raptownie i mało brakowało, a Anton skończyłby na bandzie. Zorientował się w porę, że nici z triumfu. Zjechał na murawę, zdjął kask i z całej siły rąbnął nim o trawę.\n– Kurwa… – wyszeptałem bardziej do siebie niż do Kobry czy Igora. Pewnie nawet nie usłyszeli.\nTeraz stało się jasne, że Thomas po prostu musi znaleźć sposób na Iwana. Nie mogliśmy przegrywać po pierwszym biegu!\nRozpoczynali czwarte okrążenie. Ktoś szarpnął mnie za rękaw, ale ledwie to odnotowałem. Nie słyszałem i nie widziałem już nic poza jadącymi łeb w łeb żużlowcami. Kaski czerwony i żółty zlały się w jeden, wściekle pomarańczowy. Kolory wirowały, gdy Ryldens próbował to przy kredzie, to po szerokiej objechać Romanowa. Ale ten nie odpuszczał – za dobrze wiedział, o ileż lepszy jest od remisu triumf na otwarcie meczu. Ile to znaczy dla morale pozostałej szóstki zawodników.\nWchodzili w ostatnią prostą – Thomas przyklejony do płotu, Iwan tak wąsko, jak tylko się dało. Jak Kola zrobił tor? Czy dało się napędzić po orbicie? Jeśli tak, Szwed miał spore szanse…\nNie dokończyłem. Przecięli linię mety, a ja nadal nie wiedziałem, który zdobył trzy punkty. Z perspektywy parkingu ukończyli bieg równocześnie.\n– I co? – Kobra dał sobie spokój z buddyjskimi mądrościami. Wielkimi oczami wpatrywał się w zmierzających w naszą stronę żużlowców. Oni też wyglądali na zdezorientowanych.\nPytanie miało być pewnie skierowane do Igora. Tylko że trener ulotnił się w momencie zakończenia wyścigu. Teraz biegł już w towarzystwie Nataszy do Antona. Wasiljew ściągał motocykl z murawy, oczami miotając gromy.\nW ślad za Ławriczenkami poleciał Emil, gotów natychmiast pocieszyć przyjaciela. Ja tymczasem zająłem się tablicą wyników.\nRzadko zdarza się, by tak długo nie pokazywano kolejności na mecie. Nie ulegało wątpliwości, kto wyświetli się na trzecim i czwartym miejscu. Zwiezda zgarnął punkt, jak to się u nas mówi, na trupie, Antonowi zaś, całkiem niezasłużenie, będzie trzeba wpisać w programie „d” jak defekt.\nDefekty nigdy nie trafiają się temu, komu trzeba.\n– Pieprzony łańcuszek – warczał Wasiljew, zjawiając się w parkingu. Obok dreptała Natasza, współczująco poklepując żużlowca po ramieniu. Za nimi mechanicy pod przewodnictwem Igora prowadzili zdechłą maszynę.\n– Ale przynajmniej wiesz, że jesteś w formie – pocieszała go córka trenera. Uśmiech na jej twarzy każdego podniósłby na duchu. – A Thomas na pewno obronił remis, wiesz?\nTego akurat nie byłbym taki pewny – ale tu w końcu nie o prawdę chodziło, tylko o wsparcie.\nKobra drgnął niespokojnie. Zrozumiałem, że zaraz pokażą wyniki. Nie zdążyłem jednak spojrzeć ponownie na tablicę.\n– Tak! Tak, tak, tak! – Niewiele brakowało, a menedżer zawisłby mi na szyi. Gumka-recepturka zleciała z siwych włosów, które potężną szopą rozsypały się po plecach Kobry. Jego reakcja powiedziała mi więcej niż jakikolwiek elektroniczny ekran.\nMecz zaczynaliśmy od remisu. Dobra to wróżba czy niekoniecznie?\nCztery wyścigi później w parkingu zrobiło się odrobinę lżej, a trybuny z napięcia naturalnie przeszły do znakomitej zabawy. Wprawdzie Anton i Borys dali się jak dzieci objechać mało znanemu Igorowi Karakułowowi i z pewnego pięć-jeden, na jakie liczyliśmy po taśmie Zwiezdy, zrobił się niezbyt wygodny remis, ale wciąż prowadziliśmy sześcioma punktami. Pozostawały do odrobienia dwa i można jechać wyścig barażowy, a w tym żadna władywostocka torpeda nie miałaby szans z Petterem. On nad szaroburym torem wprost latał. Od początku sezonu tylko raz przyjechał za plecami rywali, a i to wyłącznie z winy nieposłusznego motocykla.\n– Kogo mamy? – zainteresowałem się, spoglądając na porzucony przez trenera program. Igor siedział z żużlowcami, coś omawiał, potem latał gdzieś z Kobrą, a mnie zostawił przy płocie z mechanikami Pettera, którzy chwilowo nie mieli nic do roboty. Lindmann dał wolne na jeden bieg wszystkim oprócz szefa speców od sprzętu, Halvora. We dwóch majstrowali coś przy tylnym kole, ale co, w to już nie wnikałem. Petter niechętnie zdradzał swoje sprzętowe tajemnice.\nZ punktem obserwacyjnym przeprosiłem się po czwartym wyścigu. Chciałem się pokręcić po parkingu, ale Natasza stanowczo odesłała mnie na miejsce. Może miała trochę racji. Żużlowcy nie potrzebowali dyszącego w karki prezesa o błędnym spojrzeniu, z którego miny dało się wyczytać, że zginą marnie co do jednego, jeśli nie przywiozą złota. Nie każdego motywuje taka presja.\nWątpliwe, by mechanicy Pettera znali rosyjski, ale chyba zrozumieli, o co chodzi. Jeden z nich podał mi program z niemal niemożliwymi do odczytania nazwiskami, które musiał uzupełniać na kolanie tuż przed zawodami.\nMieliśmy Ryldensa i Czaprakowa. O ile Szwed mnie cieszył, o tyle Lenar napawał niepokojem. Dotąd zrobił jeden punkt na Sałtyninie, któremu ktoś podmienił motory na rowery produkcji radzieckiej. Takiej z pierwszych czasów wielkiego ZSRR. Kiepski to był prognostyk przed kolejną potyczką z Romanowem. Co najgorsze, nawet nie mogliśmy go zastąpić. Pettera do wyścigu nie dopuszczały głupie przepisy – w biegu nie mogło jechać dwóch obcokrajowców z jednej drużyny. Z kolei druga rezerwa w osobie Rusłana Sarina nie przemawiała ani do Kobry, ani do Igora. Puszczać szesnastolatka na bezwzględną torpedę? Plus jeszcze przeklęty Vidrašek z Czech, fatalny gdziekolwiek indziej, ale w Rosji tak świetny, że aż bolało. Co z tego, że przegrał z naszym Gawriłem? Nie podobało mi się, jak płynnie wchodził w łuki na nie najprostszej nawierzchni, jak sprytnie dobierał ścieżki i jak korzystał na wciskaniu się tam, gdzie nikt z przyjezdnych dotąd nie wtykał nosa. Jakby znał na wylot geometrię toru. Przegrana z tymi dwoma mogłaby niepotrzebnie zgasić zapał Rusłana. Natasza w każdym razie odradzała wymienianie Czaprakowa na juniora.\nCzułem, że przegramy. Czasem ma się po prostu tę świadomość gdzieś pod skórą.\nKiedy stanęli pod taśmą, serce podskoczyło mi do gardła. Mało nie umarłem ze zdenerwowania, gdy poczułem na ramieniu czyjąś dłoń. Po delikatności dotyku domyśliłem się, że to tylko Natasza przyszła potowarzyszyć mi w oglądaniu tego pojedynku. Kobra i Igor stali dalej – pewnie nie załapali się na miejsca w pierwszym rzędzie. Dobrze wychowani mechanicy przepuścili za to damę.\nNa początku nie wyglądało źle. Ryldens leciał z przodu jak szalony, tylko coś w napiętej sylwetce Romanowa podpowiadało mi, że on nie odpuści. Że będzie chciał za wszelką cenę odegrać się na tym, który o błysk szprychy wyrwał mu z rąk pewne zwycięstwo.\nSiłą rzeczy na torze utworzyły się dwie pary. Z przodu Romanow wyczyniał istne cyrki, goniąc za Ryldensem, a nas dusiły tumany kurzu spod jego kół. Z tyłu Lenar dzielnie odpierał ataki czeskiego weterana. Wił się niczym piskorz, próbując prysnąć szprycą na Vidraška, by zyskać cenne sekundy na ucieczkę.\nW wyścigu, w którym nawet remisu się nie spodziewałem, cztery do dwóch całkowicie mnie satysfakcjonowało. Nataszę, na którą na chwilę przeniosłem spojrzenie, też. Nieświadomy uśmiech błądził na jej twarzy, gdy obserwowała wyścig przez siwe obłoki spowijające przestrzeń nad torem. Kola przygotował wyjątkowy beton.\nAle co to? Nagle uśmiech przemienił się w grymas niedowierzania, zmuszając mnie do dalszej obserwacji sytuacji. Szybko pożałowałem, że w ogóle spojrzałem na tor. Teraz, pod koniec trzeciego okrążenia, w obu mknących ku mecie parach na prowadzenie wyszli zawodnicy Wostoka. W dodatku Romanow oddalał się od Ryldensa, a Vidrašek przybliżał do niego niebezpiecznie. Czaprakow, ledwie widoczny pośród kurzu, niemal stanął w miejscu. Do mety dotarł wyłącznie siłą rozpędu – gdyby Czech zostawił go za sobą wiraż wcześniej, Lenar pewnie zrezygnowałby z dalszej walki.\nOdwróciłem głowę. Nie chciałem na to patrzeć.\n– Dlaczego oni mi to robią?\nNatasza, zgodnie z przypuszczeniami, złapała mnie za ramiona.\n– Dima, spokojnie. – Ledwie słyszałem jej głos pośród ryku motorów i gwizdów niezadowolonej publiczności. Może po prostu gorąco chciałem go słyszeć. – Świat się jeszcze nie kończy. To dopiero szósty wyścig.\nŚwiat się jeszcze nie kończy. Jakże to pięknie i dobitnie powiedziane!\nPo dwóch następnych biegach słowa Nataszy zdawały się w piorunującym tempie tracić na aktualności.\nNajpierw było kuriozalne zwycięstwo trzy do dwóch w juniorskim. Mało który wyścig ma cztery odsłony – ten miał. Po upadku Emila sędzia nikogo nie wykluczył, chociaż postawiłbym wszystkie pieniądze, że to młodszy Romanow go podciął. Kiedy w powtórce nasi ładnie wyszli na pięć do jednego, do akcji włączył się Kamienski z Wostoka i skosił Rusłana, za co wyleciał z biegu. Truł sędziemu przez telefon, że to nie jego wina i takie tam dyrdymały, a mecz się przedłużał. W końcu pod taśmą ustawiła się druga powtórka, a Kamienski stał w tym czasie przy bramie, łypał spode łba i marudził, jaki to on jest pokrzywdzony i że niby sędzia powinien wykluczyć Rusłana. Przeklęty prorok!\nTo się musiało tak skończyć. Sarin nie wytrzymał napięcia i wjechał w taśmę. Mieliśmy zatem dwuosobową obsadę i zdobyliśmy punkt przewagi dzięki mądrej jeździe Emila, który szybko zostawił Romanowa daleko w tyle. Osiemnastoletniemu Anatolijowi dużo brakowało do finezyjnej a zarazem piekielnie skutecznej jazdy brata.\nNiestety, pięć minut później Iwan V Torpeda do spółki ze Zwiezdą – juniorzy zawsze budzą się w złym momencie – ekspresowo skasowali uśmiechy z twarz załogi Daewoo Togliatti. Starszy Romanow przywiózł za sobą Pettera, co naprawdę nie powinno się zdarzyć. Gawrił zaś, którego wcześniej wychwalaliśmy pod niebiosa za dwa indywidualne zwycięstwa, dojechał na szarym końcu, po czym tłumaczył się gęsto, jak to „motor mu nie ciungł”. Ta wymówka brzmiała zabawnie na treningu – ale nie w meczu o wszystko.\nPrzewaga stopniała do marnych trzech punktów. W parkingu robiło się coraz goręcej pomimo wrześniowego chłodu i wiszących nad stadionem deszczowych chmur.\nA sędzia jeszcze wykluczył Antona za rzekome spowodowanie upadku Sałtynina! Niezły aktor z tego faceta…\nKobra, który z buddystami miał teraz tyle wspólnego, co ja z bolszewikami, wpatrywał się w słuchawkę telefonu wzrokiem bazyliszka. Po drugiej stronie trwał monolog sędziego.\n– Wasiljew jechał swoją ścieżką, to Sałtynin zmienił tor! – warknął wreszcie menedżer, mrużąc żółtawe oczy. Wyglądał, jakby właśnie strzelił w niego piorun. – …Nie wiem, co pan robił w tym czasie, może kanapki jadł! – zakończył dobitnie, po czym rzucił słuchawkę na widełki.\n– A idź do Hoja! – dorzucił, wychodząc z kabiny i posyłając telefonowi ostatnie mordercze spojrzenie. Siwe włosy poplątał fruwający po całym stadionie pył.\nChyba się przesłyszałem. Kobra z natury rzecz nie przeklinał, choćby był nie wiadomo jak wściekły.\n– Hoj to taki optyk na mieście – wyjaśnił z marsową miną. Podobieństwo do konia raziło teraz w oczy. – Ładnie brzmi: „idź do Hoja!”\nFaktycznie, całkiem trafne. Wymusiłem nikły uśmiech, chociaż sytuacja nie napawała optymizmem.\nWracając na posterunek, wpadliśmy na Igora, jeszcze przed chwilą kręcącego się w okolicach boksów Wostoka. Jednocześnie z tunelu prowadzącego na parking z busami zawodników wypadli mechanicy Sałtynina, popychając zniszczony podczas konfrontacji z bandą motocykl.\n– Coś mi się widzi, że ten chłopak długo nie wróci do siebie – prychnął niechętnie Ławriczenko. Wszyscy trzej doskonale znaliśmy sztuczki przedłużające czas na reanimację machiny. Wedle wszelkich znaków na niebie i ziemi Sałtynin powinien teraz przeciągać w nieskończoność badania lekarskie, marudzić co i rusz, że w głowie mu się kręci, nóżka boli i zęby szczękają, i diabli wiedzą, co jeszcze. Albo, wedle uznania, teatralnie zemdleć, żeby pojechała rezerwa. Tylko co Wostokowi po rezerwie, skoro w parze z Vidraškiem Firley nie mógł wystąpić, a zapasowy junior prezentował poziom podobny do Sałtynina? Jak to mówili w Polsce? Mieli tam takie ładne porzekadło o stryjku, siekierze i czymś jeszcze, ale oczywiście musiałem go zapomnieć.\nKorzystając z przerwy, na suchy niczym Sahara tor wyjechała polewaczka, a my udaliśmy się do zawodników.\nTrzeba chłopakom przyznać, że w kryzysowych sytuacjach umieją się zorganizować. Zgromadzili się w boksie Antona prawie wszyscy, jedynie Thomas szykował się już do powtórki dziewiątego wyścigu. Wiedział, o co walczy – nie wyobrażałem sobie, by przywiózł cokolwiek poza remisem.\nEmil i Rusłan siedzieli po obu stronach Wasiljewa, poklepując go po plecach i mówiąc coś, czego nie dosłyszałem. Albo pocieszali przyjaciela po niesłusznej decyzji sędziego, albo niewybrednymi słowy komentowali tak arbitra, jak i Sałtynina.\nGawrił, jak to on, opowiadał dowcip, chcąc rozruszać towarzystwo:\n– … i to jest wasz trzeci problem – puentował, potrząsając jasnymi włosami. Kurz zrobił z jego blond kłaków coś siwego, ale wolałem na razie nie uświadamiać Andrychowa w tym fakcie. Załamałby się ostatecznie. – Na strzelaninę zawsze przychodzicie z nożem! – Wybuchnął piskliwym śmiechem. Nikt mu nie zawtórował; tylko stojący obok Lenar i Natasza zachichotali z przymusem.\nBorys z Petterem zajmowali się tymczasem motocyklem Antona. Lindmann przywlókł nawet własnego mechanika. Uśmiechnąłem się mimowolnie, zadowolony, że słynni Rzeźnicy z Togliatti znajdują czas, by popracować przy sprzęcie młodszego kolegi.\n– Trzeba puścić Pettera – usłyszałem za sobą głos Kobry. – I to jak najszybciej, zanim stracimy prowadzenie.\n– Możemy je stracić jeszcze w tym biegu – przypomniał Igor grobowym głosem. – Ale masz rację. Petter na razie jechał tylko raz. Trzeba znaleźć lukę w składzie i go tam wcisnąć, zanim zrobi się za późno.\nWsparłem się na potężnym ramieniu Ławriczenki i przechyliłem tak, żeby zobaczyć trzymany przez nich program. W dziesiątym mieli jechać Gawrił i Emil…\n– Co wy na to, żeby teraz dać Pettera za Gawroszę? – zaproponowałem. Niby nie powinienem tego robić. Teoretycznie nie znam się na żużlu i jestem tylko od zarządzania klubem. W praktyce rzadko kiedy ktoś się tą drobnostką przejmował.\nSpojrzeli na mnie równocześnie.\n– Za Gawroszę? – skrzywił się Igor. – Dymitr, co ty opowiadasz? Zastępować Gawroszę, który dwa razy wygrał…?\n– A potem przywiózł zero – wpadłem mu w słowo. – Ma coś z motorem, spytaj go.\nTrener westchnął i już obrócił się do Andrychowa, któremu nagle odeszła ochota na żarty, lecz w tym momencie uprzedził go Kobra.\n– Gawroszka – zaczął, przyjacielskim gestem ujmując żużlowca za łokieć – jak tam twój sprzęt?\nPo minie Gawriła widać było, że więcej dowcipów w najbliższym czasie nie usłyszymy.\n– Marnie – przyznał, błądząc wzrokiem po betonowej posadzce. – Nie wiem, co się stało. Silnik trzasnął zaraz po biegu, nawet się tego spodziewałem… A drugi motocykl jest nowy i nie mam pojęcia, jak się spisze.\n– No to postanowione. – Niemal się ucieszyłem. – Gawroszka, uważam, że lepiej będzie, jeśli teraz pojedzie za ciebie Petter. Dla dobra drużyny.\n– Dymitr! – Igor popatrzył na mnie z jawnym oburzeniem. Ale mnie to nie obchodziło; czekałem wyłącznie na odpowiedź Andrychowa.\n– Dla dobra drużyny… – Gawrił podrapał się po rzadkim zaroście. – A wystąpię w nominowanych?\nPrzytaknąłem, choć to wcale nie ode mnie zależało. Tylko że w chwili obecnej liczyło się jedynie tu i teraz, i uciekające punkty. Musieliśmy znaleźć sposób na odrobienie strat z pierwszego meczu, a nie drżeć, czy w ogóle wygramy to spotkanie. Skoro dla Gawroszki ceną za rezygnację z wyścigu była jazda w którymś z biegów nominowanych…\nMyślałem, że klamka zapadła, ale wtedy na twarzy Igora pojawił się złowieszczy grymas. Po chwili trener niemal siłą wywlókł mnie z boksu.\n– Po co się wtrącasz? – spytał ze złością. W jego zwalistej sylwetce było coś, co sprawiło, że nagle poczułem się obrzydliwie mały. – Taktyka to, zdaje się, nie twoja działka…\nPełen wyższości ton nie spowodował tego, czego oczekiwał Igor. Zamiast grzecznie przeprosić za wtykanie nosa w nie swoje sprawy, natychmiast wygrzebałem się z mentalnego dołu i odważnie zmierzyłem wzrokiem Ławriczenkę.\n– Zapominasz się – syknąłem. – Musiałem zadziałać. Zanim wy byście coś ustalili…\n– Różnica między nami a tobą jest taka, że my najpierw myślimy, a potem robimy – odbił piłeczkę, przestępując z nogi na nogę. – Po co Petter ma zastępować Gawroszkę, skoro może pojechać w dwunastym za Lenara?\n– I co, puścimy go tylko dwa razy plus trzeci w nominowanych? – nie dowierzałem. – Nie pamiętasz, że to Petter, gwiazda, kompleciarz… ?\n– …i najdroższy zawodnik ligi – dokończył trener. Zmartwiałem. To sobie znalazł moment na wypominanie błędów przeszłości!\nFaktycznie, przed sezonem zrobiłem straszliwą głupotę. Nie ufałem nowemu księgowemu, a takiej osoby jak sekretarka w Daewoo Togliatti za moich rządów nie było. W związku z tym własnoręcznie przepisałem kontrakt dla naszej największej gwiazdy i, cóż, w jednym miejscu pomyliłem cyfry. Z trójki wyszła ósemka, a co za tym idzie – z tysiąca trzystu euro, jakie Petter miał inkasować za każdy zdobyty punkt, zrobiło się tysiąc osiemset. Igor prawie mnie wtedy zamordował… Ale przecież dopłacałem różnicę z własnych pieniędzy! Aż tak był wściekły za wejście w jego kompetencje, że sobie o tym teraz przypomniał?\n– Kto mówi, że nie puścimy go jeszcze raz – ciągnął Ławriczenko ponuro. – Pewnie nawet w dziesiątym. Tylko nie za Gawroszkę, a za Emila, który wybacz, ale na razie niczego wielkiego nie pokazał.\n– Tak – prychnąłem, mrużąc oczy. – Ma cztery punkty, ale niczego wielkiego…\n– Cisza! – przerwał mi niespodziewanie stanowczy głos. Trzeba niezłej siły, żeby przebić się ponad rykiem silników, okrzykami publiki i naszą kłótnią, a przy tym nie krzyknąć. Lecz Natasza nie krzyknęła. Stała jedynie przy nas ze splecionymi rękoma i miną, od której zrobiło mi się nieprzyjemnie.\n– Gawroszka ma sześć punktów – przypomniał Igor, bezczelnie wykorzystując moment. Nabrałem powietrza, żeby coś odpowiedź, ale wtedy Natasza znów się wtrąciła:\n– Tato – spojrzała trenerowi głęboko w oczy – Jewgienij chce z tobą rozmawiać.\nPrzez chwilę Igor wyraźnie się wahał, czy dokańczać naszą jakże przyjacielską pogawędkę, czy jednak odpowiedzieć na zew Kobry. Na moje nieszczęście wybrał to drugie rozwiązanie. Pozostałem na środku parkingu z poczuciem klęski – przywykłem, iż ostatnie słowo zawsze należy do mnie.\n– Wspaniały moment na kłótnie, doprawdy. – Natasza patrzyła boleśnie surowo. Każdego innego bym skrzyczał; w końcu to ja tu podobno sprawowałem władzę, a nie rodzina ukraińskich imigrantów. Ale od jej spojrzenia zwyczajnie zabrakło mi słów. – I to jeszcze pod nosem wszystkich żużlowców… Wiesz, jak oni to odebrali?\n– Jedziemy o złoto… – zacząłem w ramach przypomnienia.\n– No właśnie. – Teraz szła obok, wraz ze mną podążając w stronę płotu. Nie miałem chęci na kolejną konfrontację z jej ojcem. – Jedziemy o złoto i wszyscy się denerwują. Jedna awantura pociągnie za sobą tysiąc następnych i zamiast walczyć z Władywostokiem, będziemy toczyć wojnę domową. Nie o to chodzi, prawda?\n– Ale Igor… – spróbowałem po raz ostatni.\n– Tata ma rację – zgasiła mnie stanowczo. – Bardzo nieładnie podważyłeś kompetencje jego i Kobry. Trochę zaufania, co? Oni się tym zajmują od lat…\n– …a ja od trzech sezonów, to masz na myśli? – rozzłościłem się na dobre. Co ona wiedziała o żużlu? Jakie miała podstawy, żeby mi prawić kazania? Gdyby nie ja, w ogóle by jej tutaj…\n– Dima, nie rób scen. – Nie musiała tego mówić. Sam sobie zdałem sprawę, że przeholowałem, choćby w myślach. – Domyślam się, co przeżywasz. Ale patrz, Thomas już jedzie!\nRyldens rzeczywiście pojawił się na torze. Takie połączenie czerwieni, różu i fioletu nie sposób przeoczyć. Zaraz za nim z parku maszyn wyskoczyli jeźdźcy Wostoka – nijaki Sałtynin i ten cholerny Vidrašek, po którym można się było spodziewać dosłownie wszystkiego.\n– Myślicie, że Thomas da radę? – Niespodziewanie dołączył do nas Emil. Na jego twarzy niepewność przeplatała się z niepojętym spokojem, jakby stuprocentowo wierzył w umiejętności Ryldensa.\nPrzewiesił ręce przez płot.\n– Ty uważasz, że da, nie? – spytałem bezsensownie. Przecież to było doskonale widać!\nMłody przez chwilę milczał. Wodził wzrokiem po torze, nad czymś się chyba zastanawiając.\n– Nie wiem – odparł wreszcie, całkiem mnie zaskakując. Głos stracił na pewności. – Ale Petter mówi, że denerwowanie się to najgorsze, co teraz mogę zrobić.\nSzybko odwróciłem wzrok, żeby nie zobaczył zdumienia na mojej twarzy. Po tym, co powiedział Igor, byłem przekonany, że Emila dziś już na torze nie zobaczę. Jednak słowa młodego przeczyły temu przeświadczeniu.\n– Więc jedziesz? – Natasza nie miała oporów. A Emil nie wyglądał na poirytowanego jej pytaniem – po prostu kiwnął głową.\n– Gawroszka się zaparł, że skoro powiedziano, że ma nie jechać, to nie…\nCokolwiek więcej chciał rzec, zagłuszył go ryk trzech motorów. Ruszył dziewiąty wyścig, a spojrzenia wszystkich w parku maszyn utkwiły w granitowym owalu.\nCztery okrążenia później odetchnąłem z ulgą. Ryldens pewnie wygrał z parą Wostoka. Emil natomiast zniknął w międzyczasie w swoim boksie, szykując się do kolejnego wyścigu. Jechał w parze z Petterem – a to wymagało stosownych przygotowań. Lindmann wyznawał bowiem zasadę, że bardzo chętnie pojedzie parą pod warunkiem, że partner nie będzie zostawać z tyłu. W naszym klubie jedynie Borys od czasu do czasu potrafił dorównać skandynawskiej gwieździe; raz też zdarzyło się, że Petter holował Rusłana podczas meczu z Petronellą. Ale wtedy chodziło o coś więcej niż wygrana pięć do jednego…\nRywale na papierze nie wyglądali na wymagających. Młodszy z Romanowów, jak już się powiedziało, pod żadnym względem nie mógł się równać z bratem. A Igor Karakułow… Niby pokazywał niewiele, ale Borysa i Antona pokonał. Wydawało mi się, że albo wygra, albo przyjedzie ostatni. Wolałbym, prawdę mówiąc, tę drugą opcję.\nNasi szykowali się do wyjazdu na tor. Ledwie mieszczący się na motocyklu Petter dyskutował jeszcze ze swoją ekipą, przekazywał im po duńsku jakieś uwagi… A może po norwesku? Kto tam rozróżnia ten skandynawski bełkot.\nPodszedłem do Emila.\n– Będzie dobrze, młody – powiedziałem, starając się, żeby zabrzmiało przekonująco.\nCiemne oczy chłopaka łypnęły na mnie zza gogli.\n– Już to słyszałem od Nataszy – poinformował, poprawiając rękaw kevlaru. – Będzie dobrze, jak im spierzemy tyłki.\nPrzydałoby się… Nawet nie wiesz, młody, jak bardzo by się przydało.\nOdjechali, a ja stałem tam jeszcze przez chwilę, patrząc w ślad za wielką nadzieją Daewoo Togliatti. Pomyślałem przy tym, że jeśli gdzieś istnieje jakiś Bóg, to nasi ten wyścig wygrają. Musi być sprawiedliwość dziejowa, ostatni będą pierwszymi i tak dalej. Togliatti nigdy wcześniej nie miało medalu z najcenniejszego kruszcu na wyciągnięcie ręki. I teraz ktoś chciałby go nam zabrać?\nNiemal wykrzyknąłem to na głos, gdy czyjś łokieć wylądował na moich żebrach. Odwróciłem głowę. Sprawcą krzywdy okazał się Iwan Romanow.\nWyglądał groteskowo w opuszczonym na biodra kevlarze i przeciwsłonecznych okularach bez dolnej części oprawki. Do tego prezentował minę rasowego zabójcy. Machał łapami na wszystkie strony, tłumacząc bratu:\n– Nawet nie próbuj iść po orbicie. Zobaczyli, że tam śmigamy i zalali tę ścieżkę. Widziałeś, jak Artiom i Zdenek męczyli się w ostatnim wyścigu, nie?\n– Jasne, Wania – przytaknął Anatolij. Mówił z pozornym spokojem, ale rozbiegane oczy przeczyły opanowanemu głosowi. Drżały zaciśnięte na kierownicy ręce. – Za rok będziemy jeździć u mistrza Rosji.\n– O, przenosicie się do Togliatti? – nie wytrzymałem. Bracia spiorunowali mnie wzrokiem. Ulotniłem się stamtąd, zanim wskutek nieszczęśliwego wypadku wylądowałbym pod kołami machiny Anatolija.\nPomysł ze ściągnięciem Romanowów był wcale niegłupi, ale z pewnością nie na teraz. Obecnie liczyło się, żeby ci dwaj zdobyli jak najmniej punktów.\nW oddali zagrzmiało, lecz odgłos ten zagłuszył narastający ryk. Znów znieruchomieli pod taśmą, znów podprowadzający bez słowa przeszedł między nimi… Czułem się, jakbym po raz setny oglądał ten sam film. I po raz setny denerwowałem się tak samo, jak wtedy, gdy dopiero poznawałem smak żużla, a wygrana ówczesnego Szachtara była jedynie zwycięstwem ulubionego zespołu.\nNiebo zasnuły czarne chmury, zza których przebijały jedynie nieliczne promienie słońca, oświetlając akurat sylwetki zastygłych żużlowców…\nSędzia zwolnił taśmę, a mnie po chwili ogłuszył wrzask publiki.\n– Dawać, chłopcy, dawać! – darła się kilka metrów dalej Swietłana. Schowany za rzeczniczką Gawrił próbował wskoczyć jej na ramiona, by dostrzec cokolwiek poza kaskami kolegów.\nPetter prowadził z kosmiczną jak na początek wyścigu przewagą. Niestety, przy okazji zostawił Emila sam na sam z Karakułowem i Romanowem. Obaj mieli chrapkę na punktowane pozycje. Byleby tylko nie wzięli go w kleszcze…\nNa wilgotnym torze już się nie kurzyło. Młody dostawał za to błotem spod kół pary Wostoka. Pomny uwag brata Anatolij próbował wyprzedzić przy kredzie, z kolei Karakułow wypuścił się na szeroką. To właśnie go zgubiło.\nOkoło trzeciego okrążenia można było odnieść wrażenie, że na torze widać tylko trzy postaci. Petter pędził samotnie w stronę żółtej flagi, oznaczającej początek ostatniego kółka. Zasypany błotem Igor bezskutecznie próbował odrobić dystans do Emila i Anatolija. Ci dwaj natomiast stali się jakby jedną osobą – jechali tuż obok siebie i tylko raz jeden, raz drugi wysuwał się o kilkanaście centymetrów do przodu.\nZacisnąłem mocniej kciuki, błagając wszystkich bogów, jakich znałem, by pozwolili młodemu wyjść zwycięsko z tej batalii.\nI stało się! Na pierwszym wirażu ostatniego okrążenia Emil odłączył się od rywala, po czym pomknął do przodu najszerszą możliwą ścieżką. Trzymający się wewnętrznej Romanow nie miał szans.\nPofrunęła czarno-biała szachownica, a publika oszalała ze szczęścia. Nie ona jedna. Swieta i Natasza rzuciły się sobie w objęcia z radosnym okrzykiem, który szybko przeszedł w oburzony pisk, gdy obie panie przygwoździł łapami Gawrosza.\nPowracając pod bramę, wzrokiem szukałem Kobry i, chyba przede wszystkim, Igora. Nadeszli zaraz po mnie, z uśmiechem przybijając sobie piątkę.\n– Gratulacje! – Kobra klepnął mnie w łopatkę, aż zabolało. Skąd u niego tyle krzepy? – Jednak miałeś nosa.\n– Ale na drugi raz…\n– Igor, ja cię proszę! – przerwałem stanowczo trenerowi. Wolałem, żeby nie mówił czegoś, co popsułoby szampański humor. Chociaż wiedziałem, iż ów tak czy siak nie potrwa długo – co najwyżej do następnego wyścigu.\n– Ha! – Emil zeskoczył z motoru i stanął przy nas, prężąc dumnie pierś. – Ze mną żadne wostoki nie mają szans!\n– No, no. – Igor żartobliwie pogroził mu palcem. – Kto tak mówi, sam się prosi o kłopoty.\n– Nie strasz młodego – wmieszałem się, przygarniając do siebie Emila – tylko przyznaj, że jest po prostu świetny. Nominowane twoje – zwróciłem się do chłopaka, zanim zostawiłem go, by wypatrywać Pettera, który pozdrawiał publiczność. Teraz całe trybuny mu klaskały, a ile ataków było przed sezonem, kiedy kibice dowiedzieli się o ściągnięciu Norwega do Daewoo Togliatti… Na nikim nie zostawili wtedy suchej nitki: oberwało się sponsorom, zarządowi, mnie osobiście, samemu Lindmannowi; aż dziw, że swojej porcji obelg nie dostał przy okazji dyżurny kozioł ofiarny, czyli toromistrz Kola.\nZjeżdżający do swojego boksu Petter minął ruszającego do boju Borysa. Szturchnęli się przyjacielsko barkami. To pewnie był taki konspiracyjny znak, charakterystyczny dla Nieświętej Trójcy, bowiem i Ryldens podobnym kuksańcem poczęstował skandynawskiego kolegę przy okazji poprzedniego biegu.\nWracając na stanowisko, wpadłem na Nikołaja Siergiejewicza. Popatrzyliśmy na siebie przelotnie – i nagle umknął ze mnie cały dobry humor. Do końca batalii pozostawało pięć wyścigów, a nam wciąż brakowało dwóch punktów, by myśleć o mistrzowskim tytule. Walka się jeszcze nie skończyła. Walka dopiero się zaczęła.\nJoanna Andriejewna Bazgrolnikowa 27/08/2010 20:02:10 [Powrót] Opinie?\nJa tiebia liubliu, Kobra! xDD\n"Hoy" definitywnie rządzi. A uzasadnienie - miażdży!\nCO do przechodzenia na ukraiński, to Marina rzecze, że to normalka. Kochany Igorek, że się tak martwi chłopakami.\nEmil :D Zawsze w niego wierzyłam ^^.\nI widzisz kobieto, coś narobiła? Mam głupawę i lipa z pisaniem, bo nastrój nie ten. Jak mogłaś xD\nMestari 27/08/2010 20:36:22\nOoo, Wania został wspomniany we wstępie :D\nWania jest tak szczęśliwy, że nawet nie wkurza go psychoza Mitre ;D\nWania 27/08/2010 20:17:00


Matematyka dla smyka zeszyt 2 (Anna Podgórska) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nNasza cena: 1,85 zł 3,70 zł Taniej o: 50%\nKotlina Kłodzka, lipiec 1997 roku. Największa i najbardziej tragiczna w dziejach Polski powódź. Małe osiedle, w którym mieszkają Maria (emerytowana lekarz pediatra) i Maks (oficer Straży Pożarnej), zostaje znienacka odcięte od świata. Para bohaterów niespodziewanie musi stanąć oko w oko z groźnym żywiołem oraz niebezpiecznym zbiegiem z zakładu karnego, którego los postawił na ich drodze. Małżonkowie, traktujący dotychczas życie z lekkim przymrużeniem oka, muszą wykazać się hartem ducha oraz zdolnościami organizacyjnymi. Choć akcja Altany rozgrywa się w scenerii klęski żywiołowej, jest sympatyczną i niepozbawioną akcentów humorystycznych opowieścią o dwójce dojrzałych ludzi, których los w jesieni życia znienacka wyzywa na pojedynek. Czy sprostają temu wyzwaniu? Czy uda im się przezwyciężyć trudne chwile i wyjść cało z opresji? Czy uda im się przeżyć?\nSeria Matematyka dla smyka\nWymiary: 16.4x23.5x0.2 cm\nNasza\tcena 1,85 zł\nTaniej o: 1,85 zł (50%)


Halo Houston... mamy problem - blog Jozef- Londyn\n03.12.2021 209 2\nJak grom z jasnego nieba spadła na nas Polaków wstrząsająca wiadomość z Mińska że wybory prezydenckie w 2020r zostały bezczelnie sfałszowane. I są na to dowody.\nWiecie, jak zwyciężył Andrzej Duda? On nie dostał 50 proc., dopisali mu - stwierdził Łukaszenka w rozmowie z agencją Rossija Siegodnia. Andrzej Duda zwyciężył w Polsce, fałszując wybory. Tam nie było nawet procenta przewagi.- Kiedy opozycja zaczęła protestować po wyborach, kilka tysiąc głosów, mniej niż jeden procent, dodali Andrzejowi Dudzie by ogłosić go zwycięzcą. W Polsce doszłoby do protestów po wyborach prezydenckich, jednak w sprawę włączyła się administracja USA. - Amerykanie tupnęli: stop, niech ci zostaną, wy później\nPolska jest uzależniona od decyzji podejmowanych w Waszyngtonie. - Polska jest pod zewnętrzną kontrolą jeszcze bardziej niż Ukraina - ocenił Alaksander Łukaszenka.\nDyktator zabrał głos także w sprawie powrotu Donalda Tuska do polskiej polityki. - W Polsce jest silna opozycja, teraz trafił tam Donald Tusk. Wraz z przyjściem Tuska, a to jest silny polityk, oni się tam rozbiją - stwierdził Łukaszenka.\n- Tam jest z kim rozmawiać i będzie z kim rozmawiać. Polacy to nie jest łatwe społeczeństwo. Oni każdego polityka zmuszą, by robił to, co im się opłaca - dodał Baćka w rozmowie z rosyjską agencją.\nBiałoruś gotowa reagować na zagrożenia ze strony Polski\nJest gotowa adekwatnie reagować na ewentualne zewnętrzne zagrożenia ze strony swych zachodnich sąsiadów – oświadczył Baćka, wyrażając pogląd, że Polakom "potrzebna jest cała Białoruś".\nWedług niego "NATO-wcy nie ucichli" za granicami Białorusi. Jak pokreślił, w niedawnej rozmowie uprzedził sekretarza stanu USA Mike’a Pompeo, że "jeśli tylko ruszą się ze strony Polski, Litwy i może Ukrainy (…), to będziemy odpowiadać".\nBaćka powiedział, że nie można lekko traktować celów Polaków, którym "potrzebna jest cała Białoruś". Ostrzegł jednak: "Nawet jeśli NATO wkroczy na Białoruś, to im się to nie uda. Nie uda się, nawet jeśli zostaniemy sami. Wszyscy zginiemy za swój kraj – oczywiście nie daj Boże. Oni powinni o tym wiedzieć".\nGrunt to dobre słowo od czystego pełnego empatii człowieka który u siebie wygrał bezprecedensowo i którego państwo nie jest podporządkowane Rosji.Białoruś i Rosja to stany umysłów\nOpublikowano: 3 grudnia 2021, 21:19


Blogmas o czym pisać na blogu w grudniu - Mam na to plan\nW poprzednim wpisie wspomniałam Wam o moim pomyśle na Blogmas, czyli o czym pisać na blogu w grudniu.\nWłaściwie chodziło o tematy do mojego, osobistego grudniownika, czyli albumu na dokumentowanie przedświątecznych przygotowań. A także o kreatywną zabawę na Instagramie, w której z grupą zaprzyjaźnionych dziewczyn będziemy publikować zdjęcia, na tematy, które przygotowałam.\nNie nazwałam też tej akcji – Blogmas, ponieważ nie planowałam przeprowadzić jej na blogu. Jednak pomyślałam, że wiele z Was nie ma konta na Instagramie lub Facebooku, a może zechciałoby wziąć udział w zabawie.\nCzym więc jest Blogmas?\nJest to akcja wymyślona dla blogerów, ale przez kogo, to nie wiem. Wiele razy już zetknęłam się z tą nazwą, nie znam jednak jej autora. Nazwa jest połączeniem słów: blog/blogging i Christmas. Zatem można tłumaczyć je jako święta na blogu, święta blogera, świąteczne blogowanie …\nJak zwał, tak zwał:-) Idea jest taka, żeby w okresie Adwentu, publikować codziennie na blogu wpis o tematyce świątecznej.\nJeśli więc chcecie wziąć udział w mojej akcji Blogmas , o czym pisać na blogu w grudniu , serdecznie zapraszam.\nZasady Blogmas na blogu:\nListę tematów na posty, publikować będę na kolejny tydzień z kilkudniowym wyprzedzeniem.\nZaproponuję 7 tematów na tydzień, bo na Insta będziemy publikować codziennie. Na blogu możecie przygotować post zbiorczy, albo dowolnie je sobie wybrać.\nZabawa ma nas integrować i dawać radość. Zatem:\nopublikuj post u siebie,\numieść komentarz u mnie, pod tym wpisem, z informację, że jest nowy post u Ciebie,\nodwiedzę każdego, kto weźmie udział w zabawie,\nzachęć swoich czytelników do wzięcia udziału w wyzwaniu. Niech idea Blogmas niesie się po necie :-\nBlogmas o czym pisać na blogu w grudniu.\nPokaż swój świecznik, kalendarz lub wieniec adwentowy.\nNapisz list do Mikołaja.\nPotrawa „musthave” na Twoim wigilijnym stole.\nUlubiona piosenka świąteczna.\nKartka świąteczna wysłana lub otrzymana.\nUlubione kolory Twoich Świąt.\nTematy oczywiście możecie dowolnie interpretować. Chodzi o to, żeby wznieść się na wyżyny kreatywności i dobrze się bawić 🙂\nJeśli ktoś woli swobodniejszą i krótszą formę wypowiedzi, to zapraszam na mój:\nBy WiolkaIn KreatywnieTagged wyzwania20 komentarzy do Blogmas o czym pisać na blogu w grudniu\nPrevious Previous post: Grudniownik – wyzwanie 2019\nNext Next post: Choinka z piernika-jak zrobić.\n20 thoughts on “Blogmas o czym pisać na blogu w grudniu”\nFajna jest ta Twoja akcja.\nDziękuję. Zależało mi na fajnej atmosferze i zabawie.\nŚwietna zabawa. Życzę aby wielu blogerów się w nią z Tobą zabawiło. Na razie jestem w powijakach, więc w tym roku odpuszczam ale w 2020, kto wie – możliwe, że dołączę. Powodzenia.\n2 grudnia 2019 o 18:41\nuwielbiam ten czas i również biorę udział w tegorocznej akcji blogmas 😉\n2 grudnia 2019 o 16:47\nŚwietny pomysł. Co prawda moje przygotowania są mocno ograniczone. Ale spróbuję choć odrobinę się włączyć.\nJa raczej bym nie dała rady systematycznie publikować wpisy, ale ostatni mój wpis dotyczy Gdańska i poniekąd Jarmarku Świątecznego, więc już w sumie 1 punkt odhaczyłam 😀\n2 grudnia 2019 o 12:56\nJa już musze zacząć planować przepisy <333\nBardzo fajny pomysł z tym blogmassem. Nie jestem pewna, czy wyrobię się z codziennymi postami, ale z pewnością na moim blogu pojawi się coś świątecznego;)\nBardzo fajne i ciekawe tematy 🙂\nWiolu chętnie skorzystam z Twoich podpowiedzi, bo grudniownik już czeka, aby go wypełnić. Nie wiem tylko, czy mogę podpiąć pod Twoją zabawę mój post, który ukazał się , zanim ogłosiłaś Blogmas.Pozostałe punkty na pierwszy tydzień Adwentu w przygotowaniu.\nPodpinaj śmiało wszystko, co opublikowałaś i następne 🙂\nBardzo fajna akcja, ale częstotliwość postów wyjatkowa 🙂 Publikuję dwa razy w tygodniu. Przyjemności w grudniu życzę. Pozdrawiam!\nJa planuję w grudniu upamiętniać na zdjęciach różne sytuacje, a później je zebrać.\nCiekawy artykuł pełen pomysłów. Powodzenia🙂!\n30 listopada 2019 o 19:34\nPodziwiam szczerze wszystkich, którzy piszą codziennie! Ja często mam problem, by wyrobić się raz w tygodniu!\nPiszę bloga od kilku lat ale muszę przyznać, że o tej akcji nigdy nie słyszałam.\nNiestety nie dam rady wziąć udział w zabawie, ale będę brała udział poprzez zaglądanie do Ciebie, co mnie bardzo cieszy. Fajny to będzie czas, pewnie poczuję magię świąt wiele razy. :))) Najserdeczniejsze pozdrowienia Ci posyłam. :)))))\nŚwietny pomysł. Nie wiedziałam, ze istnieje coś takiego jak blogmas. Lubie takie zabawy związane z nadchodzącymi świętami. 🙂\n30 listopada 2019 o 11:26\nStawiam zdecydowanie na jarmarki świąteczne. Ewentualnie kolory 🙂\nAle fajna zabawa! Na każdy temat można coś ciekawego napisać i to z różnego punktu widzenia, więc poradzą sobie blogi o tematyce pozornie nie związanej z tymi tematami 🙂 Już na blogach czuje się świąteczną atmosferę, muszę i ja! 🙂


Torebka na prezent na 18 L 26cm x 32cm - TORBA-L-18-B - sklep Smart Deco\n» Torebka na prezent na 18 L 26cm x 32cm\nKod produktu: TORBA-L-18-B\nTorebka na prezent na 18 urodziny to niezwykle ważna rzecz, na wybór której warto poświęcić czas, ponieważ jest odpowiedzialna za pierwsze wrażenie! Nic dziwnego, przecież solenizant najpierw zobaczy torebkę, a później dopiero prezent!\nOferowany produkt sprawdzi się świetnie!\nTorebka na prezent wykonana z papieru.\nPrzebojowy, balonowy wzór.\nWyrazista kolorystyka – złoty, czarny i biały to połączenie przyciągające uwagę!\nIdealna na doskonały prezent.\nSkarbonka 18 lat! Zbieram na szalone życie\nTorebka na prezent na 18 L 26cm x 32cm - Opinie (0)


Jaką pralkę powinienem kupić? - elektroda.pl\nNavi2 30 Kwi 2006 18:00 2851 9\n#1 30 Kwi 2006 18:00\nWitam ja właśnie żegnam Polara PWA 1000 po 5 latach użytkowania i nie żałuję bo to był koszmar też spadał pasek oczywiście:\nPAROL masz rację pomogło wysunięcie silnika (fachowiec miał 10 min roboty) symbol paska też się zgadza ale są zastępcze nawet trzy razy tańsze. Ja swój kupiłam w hurtowni z artykułami rolniczymi tyle tylko że była twarda i mało elastyczna guma ale jakoś się naciągnął i działała super do mometu jak nie zaczęło coś w środku tłuc. Najpierw tylko przy wirowaniu potem to już cały czas. Tak w ciągu niecałego roku pralka się rozsypała nawet nie mam ochoty wzywać fachowca bo to pewnie bęben albo łożyska bo coś jeszcze trze w środku. Więc szukam nowej a tą wywalę i pozostaje mi nie popełnić drugi raz takiego błędu w wyborze. Powodzenia\n#2 30 Kwi 2006 18:08\nWięc szukam nowej a tą wywalę i pozostaje mi nie popełnić drugi raz takiego błędu w wyborze. Powodzenia\n#3 30 Kwi 2006 18:46\nWięc szukam nowej a tą wywalę\nI jak masz miejsce, to szukaj tej ładowanej "normalnie".\nczyli od frontu:arrow:też tak uważam\n#5 30 Kwi 2006 19:06\n#6 30 Kwi 2006 19:22\nCandy CS2 125; Amica PC 4512B425; Whirpool AWG ?\n#7 30 Kwi 2006 19:23\n#8 30 Kwi 2006 19:34\njak najbardziej jeżeli pralnia na takie rozwiązanie pozwala absolutnie zalecany wybór pralki ładowanej od przodu\nA z tymi brandtami i innymi brandtto podobnymi wynalazkami to rzeczywiście koszmar może i pasek da się ustawić ale apropo reszty to jest koszmar częste wycieki, i od czasu do czasu deformują się bebny ostatnio miałem taki przypadek że nadawał by się do archiwum X bęben sie wgiął do środka (przypuszczalnie na skutek naprężeń)\nA co do spadającego paska to trzeba założyć pasek właściwy i po obserwować jak się zachowuje obracając powoli bębnem i spoglądając na koło pasowe pasek ma się na nim równo nakładać z małymi odchyłkami 2-3mm jeżeli i środek paska ma pokrywać się ze srodkiem koła pasowego.\nJeżeli wszystko wygląda wporządku należy obserwować pasek podczas wirowania (z bezpiecznej odległości)\n#9 30 Kwi 2006 19:49\nAEG 1246EL odpada nie spełnia wymiarów jest AEG produkuje pralki od 45 cm\nA jeśli chodzi o PWA 1000 to ciekawa jestem czy ta pralka chodzi ci cicho bo moja to od samego początku hałasowała Przed każdym praniem musiałam ją regulować i poziomować Ale życzę ci jak najlepiej.\n#10 30 Kwi 2006 19:57\nWhirpool AWG 875E>>Brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr\nPodobne tematy Jaką pralkę powinienem kupić?\nStoję przed wyborem: jaka pralkę kupić? Pierwszy dylemat czy otwieraną z góry czy z przodu ( pomijając wymiary ). Na czym polega system wagowy i aqua ... (6)\nWitam. Pytanie jak w temacie. Jestem całkowitym laikiem i chciałbym żebyście doradzili co kupić ... powiedzmy za około 1500 złotych i wypadałoby ż... (1)\nWitam serdecznie wszystkich forumowiczów. Jak w temacie. Muszę mieć podgląd do przyczepy końskiej. Prowadzimy stowarzyszenie i posiadamy konie częs... (9)\nOstatnio zepsuła mi się pralka, - naprawiana już ze 10 razy. Zachciało mi się kupić nową pralke do 1500 zł, Którą wybrać? myśle o tej Ale nie wie... (1)\nJaką pralkę kupić do 1500zł?\nJestem na kupnie pralki. Proszę o pomoc jakiej firmy pralkę kupić za cenę do 1500zł. Niestety nie stać mnie na bardzo drogą ale proszę o jakieś wskazó... (5)