Pamięć absolutna - Arnold Schwarzenegger - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Pamięć absolutna - ebook\nWydawca: Wydawnictwo Albatros Kategoria: Literatura faktu, reportaże, biografie Język: polski\nPamięć absolutna ebook\nLiczba stron: 988 Jest to ujednolicona liczba stron, która ułatwi Ci porównanie długości książek. Każda strona Legimi to 200 słów. Przeczytaj fragment ebooka\nOpis ebooka Pamięć absolutna - Arnold Schwarzenegger\nOpinie o ebooku Pamięć absolutna - Arnold Schwarzenegger\nCytaty z ebooka Pamięć absolutna - Arnold Schwarzenegger\nChociaż nakłaniał Karla do studiów medycznych, był zachwycony tym, że jego syn uprawia sport. Wierzył w harmonię ciała i umysłu. – Powinniście budować jak najdoskonalsze ciało, ale także doskonalić umysł – mawiał. – Czytajcie Platona! Starożytni Grecy nie tylko zapoczątkowali olimpiady, lecz także dali nam wielkich filozofów, i dobrze by było, żebyście skorzystali z jednego i drugiego.\nPozwalał, żebyśmy do niego przychodzili, bo chciał nas czegoś nauczyć: pracujesz, zarabiasz forsę i stać cię na taki samochód, trenujesz i wygrywasz mistrzostwa. Żadnej drogi na skróty, na wszystko trzeba zapracować.\nUważała na przykład, że nie nauczono nas prowadzić rozmów towarzyskich, a chciała, żebyśmy nabrali trochę ogłady. Gawędziła więc z nami o sztuce, religii i bieżących sprawach. Żeby nagrodzić nasze wysiłki, częstowała nas chlebem z marmoladą.\nPóźniej nigdy już nie jeździłem na zawody, żeby rywalizować. Jeździłem, żeby wygrywać. Choć nie udawało mi się to za każdym razem, nastawienie zawsze miałem takie samo. Stałem się prawdziwym zwierzęciem. Gdybyście mogli posłuchać moich myśli przed zawodami, usłyszelibyście coś takiego: Zasłużyłem na podium, mam do niego prawo i powinno się przede mną rozstąpić morze. Jazda mi z drogi, do cholery, bo wypełniam misję. Przyznajcie mi pierwsze miejsce i spływajcie.\nFragment ebooka Pamięć absolutna - Arnold Schwarzenegger\nTOTAL RECALL. MY UNBELIEVABLY TRUE LIFE STORY\nCopyright © Fitness Publications Inc. 2012 All rights reserved\nFirst published by Simon & Schuster Inc., New York, USA\nPolish translation copyright © Magdalena Słysz & Andrzej Niewiadomski 2013\nRedakcja: Beata Słama, Beata Kaczmarczyk\nPaweł Filleborn (kulturystyka), Witold Zalewski (polityka amerykańska), Robert Ziębiński (filmoznawstwo)\nIndeks: Dorota Jakubowska\nZdjęcie na okładce: Greg Gorman\nOpracowanie fotograficzne: Audrey Landreth\nWYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa\nAmeryka była tak potężna, jak to sobie wyobrażałem, dorastając na prowincji w Austrii. Nie musiałem więc udawać radości i podniecenia, gdy w 1969 roku grałem Herkulesa zwiedzającego Times Square w moim pierwszym filmie, Herkules w Nowym Jorku.\nZa zgodą Lionsgate\nROZDZIAŁ 1Wyjazd z Austrii\nUrodziłem się w czasach głodu. W roku 1947 Austria była pod okupacją wojsk alianckich, które pokonały hitlerowską Trzecią Rzeszę. W maju, dwa miesiące przed moim przyjściem na świat, w Wiedniu z powodu braku żywności wybuchały zamieszki. W Styrii, kraju związkowym w południowo-wschodniej części Austrii, gdzie mieszkaliśmy, też panował głód. Po latach, gdy matka chciała mi przypomnieć, ile razem z ojcem zrobili, żebym wyszedł na ludzi, opowiadała, jak szukała jedzenia na wsi, chodziła od jednego gospodarstwa do drugiego, żeby zdobyć trochę masła, cukru czy mąki. Czasami nie było jej w domu przez trzy dni. Mówią na to Hamstern – chomikowanie. Wtedy żebranie o jedzenie było na porządku dziennym.\nNasza wieś, bardzo typowa, nazywała się Thal. Mieszkało w niej kilkaset rodzin, domy i gospodarstwa skupiały się w osady połączone ścieżkami i polnymi drogami. Główna droga gruntowa biegła przez kilka kilometrów po niskich alpejskich wzgórzach wśród pól i lasów.\nWojska brytyjskie, które nadzorowały nasz rejon, widywaliśmy rzadko – tylko od czasu do czasu przejeżdżała ciężarówka z żołnierzami. Jednak wschodnią część kraju okupowali Rosjanie i ich obecność była odczuwalna. Zaczęła się zimna wojna i wszyscy żyliśmy w strachu, że zaraz wjadą rosyjskie czołgi i zostaniemy przyłączeni do radzieckiego imperium. Księża w kościołach straszyli wiernych przerażającymi opowieściami o Rosjanach strzelających do niemowląt w ramionach matek.\nNasz dom stał na szczycie wzgórza przy drodze i gdy dorastałem, rzadko zdarzało mi się widywać więcej niż dwa samochody dziennie. Naprzeciwko wznosił się zrujnowany zamek, pochodzący z czasów feudalnych, od naszych drzwi dzieliło go około stu metrów.\nNa następnym wzniesieniu stał ratusz z biurem burmistrza, kościół katolicki, do którego matka co niedzielę prowadziła nas na mszę, miejscowy Gasthaus, czyli gospoda będąca sercem wsi, i szkoła podstawowa – chodziłem do niej ze starszym ode mnie o rok bratem Meinhardem.\nW najwcześniejszych wspomnieniach widzę matkę robiącą pranie i ojca przerzucającego łopatą węgiel. Miałem wtedy nie więcej niż trzy lata, ale jego obraz wyrył się w mojej pamięci bardzo mocno. Był wysokim, potężnym mężczyzną i wiele rzeczy robił sam, bez niczyjej pomocy. Każdej jesieni dostawaliśmy przydział węgla, który zrzucano z przyczepy ciężarówki przed domem, i wtedy ojciec zatrudniał Meinharda i mnie do pomocy przy przenoszeniu go do piwnicy. Zawsze robiliśmy to z dumą.\nZarówno ojciec, jak i matka pochodzili z klasy pracującej, z robotniczych rodzin zatrudnionych przy produkcji stali, mieszkających na północy. Poznali się pod koniec wojny w mieście Mürzzuschlag, gdzie matka, Aurelia Jadrny, pracowała jako urzędniczka w punkcie dystrybucji racji żywnościowych podlegającym ratuszowi. Była po dwudziestce i zdążyła już owdowieć – jej mąż został zabity osiem miesięcy po ślubie. Gdy któregoś ranka siedziała za biurkiem, zauważyła mojego ojca przechodzącego ulicą – starszego od niej mężczyznę, pod czterdziestkę, ale wysokiego i przystojnego. Był w mundurze policjanta. Miała słabość do facetów w mundurach, więc codziennie na niego czekała. Wiedziała, kiedy miał służbę, i zawsze wtedy tkwiła za biurkiem. Rozmawiali przez otwarte okno, a ona dawała mu do jedzenia to, co miała pod ręką.\nNazywał się Gustav Schwarzenegger. Ślub wzięli pod koniec 1945 roku. On miał trzydzieści osiem lat, ona dwadzieścia trzy. Ojciec dostał przydział w Thal, gdzie stanął na czele czteroosobowego posterunku, odpowiedzialnego za utrzymanie porządku we wsi i okolicach. Z żołdu, który dostawał, ledwo dało się wyżyć, ale w ramach przydziału otrzymał mieszkanie: Forsthaus, starą leśniczówkę. Forstmeister, leśniczy, mieszkał na parterze, a Inspektor z rodziną – na piętrze.\nDom, w którym spędziłem dzieciństwo, był zwykłym budynkiem z kamienia i cegieł, o harmonijnych proporcjach, grubych murach i małych oknach chroniących przed alpejskimi zimami. Mieliśmy dwie sypialnie z piecami na węgiel oraz kuchnię, w której jedliśmy, odrabialiśmy lekcje, myliśmy się i bawiliśmy. Źródłem ciepła w tym pomieszczeniu była kuchenka.\nNie było kanalizacji, nie mieliśmy prysznica ani klozetu, tylko coś w rodzaju nocnika. Najbliższa studnia znajdowała się w odległości około półtora kilometra i któreś z nas musiało do niej chodzić, nawet gdy padał deszcz czy śnieg. Staraliśmy się więc zużywać jak najmniej wody. Grzaliśmy ją, wlewaliśmy do miednicy i myliśmy się gąbką albo szmatką – matka pierwsza, w czystej wodzie, potem ojciec i wreszcie my – Meinhard i ja. Nie przeszkadzało nam, że woda jest trochę brudna, jeśli pozwalało to uniknąć kursu do studni.\nMieliśmy tylko niezbędne meble i kilka lamp elektrycznych. Ojciec lubił obrazy i antyki, ale gdy dorastaliśmy, były to luksusy, na które nie mógł sobie pozwolić. Matka grała na cytrze, śpiewała nam piosenki i kołysanki, lecz to ojciec był prawdziwym muzykiem. Umiał grać na różnych instrumentach dętych: na trąbce, skrzydłówce, saksofonie, klarnecie. Pisał także muzykę i dyrygował lokalną orkiestrą żandarmerii – jeśli gdzieś w kraju zmarł jakiś oficer policji, orkiestra grała na jego pogrzebie. Latem w niedziele często chodziliśmy na koncerty do parku, podczas których ojciec dyrygował, a czasami i grał. Większość krewnych z jego strony miała zdolności muzyczne, ale my z Meinhardem ich nie odziedziczyliśmy.\nNie potrafię powiedzieć, dlaczego mieliśmy koty, a nie psy – może dlatego, że matka je uwielbiała i ich utrzymanie nic nie kosztowało, bo same zdobywały sobie pożywienie. Zawsze było u nas mnóstwo kotów, które wychodziły z domu i do niego wchodziły, leżały zwinięte w kłębek tu i tam, przynosiły na wpół martwe myszy z poddasza, żeby pokazać, jacy to z nich wspaniali łowcy. Każdy z nas miał własnego kota, z którym spał – taki był u nas zwyczaj. W pewnym momencie w domu było siedem kotów. Uwielbialiśmy je, ale w tamtych czasach nie chodziło się ze zwierzętami do weterynarza. Gdy jeden z kotów zaczynał niedomagać, bo był chory albo stary, czekaliśmy, aż usłyszymy strzał z pistoletu ojca, dochodzący z tylnego podwórka. Wtedy matka, Meinhard i ja kopaliśmy dół i usypywaliśmy nagrobek z małym krzyżem.\nMatka miała czarnego kota o imieniu Mooki i twierdziła, że jest niezwykły, choć żadne z nas nie wiedziało dlaczego. Pewnego dnia, gdy miałem z dziesięć lat, kłóciłem się z matką, bo nie chciałem odrobić pracy domowej. Na kanapie leżał Mooki, jak zwykle zwinięty w kłębek. Musiałem być naprawdę niegrzeczny, bo matka podeszła szybko, żeby dać mi w twarz. Zobaczyłem, na co się zanosi, i próbowałem się zasłonić, ale zamiast tego uderzyłem ją wierzchem dłoni. Mooki natychmiast zsunął się z kanapy, wskoczył między nas i zaczął drapać mnie po twarzy. Ściągnąłem go z siebie i wrzasnąłem:\n– Ojej! Co to ma być?!\nSpojrzeliśmy z matką na siebie i oboje wybuchnęliśmy śmiechem, choć po policzku ciekła mi krew. Wreszcie matka miała dowód, że Mooki to niezwykły kot.\nPo zawierusze wojennej moi rodzice najbardziej pragnęli spokoju i bezpieczeństwa. Matka, wysoka kobieta o szerokich ramionach, silna i zaradna, była tradycyjną Hausfrau, utrzymującą w domu nieskazitelny porządek i czystość. Zwijała dywany i na kolanach szorowała szczotką i mydłem drewnianą podłogę, a potem wycierała ją do sucha szmatami. Maniacko dbała o to, żeby nasze ubrania wisiały porządnie na wieszakach, a pościel i ręczniki były starannie złożone, z kantami ostrymi jak brzytwa. Na tyłach domu uprawiała buraki, ziemniaki i jagody, żebyśmy mieli co jeść, a jesienią robiła przetwory i kisiła kapustę na zimę. Trzymała to wszystko w słojach z grubego szkła. Gdy ojciec o dwunastej trzydzieści wracał do domu z posterunku, mama czekała z obiadem, a potem, kiedy wracał punkt osiemnasta – z kolacją.\nZajmowała się też finansami. Ponieważ wcześniej pracowała w urzędzie, była doskonale zorganizowana, dobrze pisała i liczyła. Co miesiąc, gdy ojciec przynosił wypłatę, zostawiała mu pięćset szylingów na drobne wydatki, a resztę przeznaczała na życie. Prowadziła całą rodzinną korespondencję i opłacała co miesiąc rachunki. Raz do roku, zawsze w grudniu, zabierała nas na zakupy. Jechaliśmy autobusem do domu towarowego Kastner und Ohler tuż za następnym wzniesieniem, w Grazu. Stary budynek miał tylko dwa albo trzy piętra, ale dla nas był wielki jak Mall of America. Były tam schody ruchome i winda ze szkła i metalu, więc gdy wjeżdżaliśmy na górę, widzieliśmy wszystko. Mama kupowała nam tylko niezbędne rzeczy, ubrania, koszule, bieliznę, skarpetki i tym podobne, które następnego dnia dostarczano nam do domu, zapakowane w brązowy papier. Nowością były wówczas zakupy na raty i matka z przyjemnością z nich korzystała, płacąc co miesiąc ułamek należności, aż uregulowała ją do końca. Ten rodzaj zachęty do kupowania w przypadku takich osób jak moja mama stanowił dobry sposób stymulowania rozwoju gospodarki.\nMatka radziła sobie także z problemami zdrowotnymi, mimo że ojciec potrafił udzielić pierwszej pomocy. Brat i ja przeszliśmy chyba wszystkie możliwe choroby dziecięce, od świnki przez szkarlatynę po odrę, więc mama miała doświadczenie. Nic nie mogło jej powstrzymać: którejś zimowej nocy, gdy byliśmy jeszcze bardzo mali, Meinhard dostał zapalenia płuc, a nie można było wezwać lekarza ani karetki pogotowia. Mama zostawiła mnie więc w domu z ojcem, a sama wzięła zawiniętego Meinharda na plecy i pokonała ponad trzy kilometry w śniegu, żeby zanieść go do szpitala w Grazu.\nOjciec miał bardziej skomplikowaną osobowość. Potrafił być wspaniałomyślny i czuły, szczególnie wobec matki. Bardzo się kochali. Widać to było po sposobie, w jaki podawała mu kawę, a on ofiarowywał jej drobne upominki, przytulał ją i klepał po pupie. Nas także kochali, zawsze zabierali mnie i Meinharda do swojego łóżka i tulili, szczególnie gdy baliśmy się burzy.\nJednak raz na tydzień, zwykle w piątkowy wieczór, ojciec wracał do domu pijany. Nie było go do drugiej, trzeciej albo czwartej w nocy, ponieważ pił z miejscowymi, zawsze przy tym samym stole w gospodzie, często nawet z księdzem, dyrektorem szkoły czy burmistrzem. Budził nas w nocy, bo walił wściekle do drzwi i krzyczał na matkę. Gniew szybko mijał i nazajutrz ojciec był do rany przyłóż, zabierał nas na obiad albo dawał prezenty na zgodę. Ale gdy my nabroiliśmy, spuszczał nam lanie.\nWszystko to wydawało nam się zupełnie normalne: każdy ojciec wymierzał dzieciom kary fizyczne i przychodził do domu pijany. Gospodarz, który mieszkał niedaleko nas, targał syna za uszy i gonił go z cienką, giętką rózgą namoczoną wcześniej w wodzie, aby razy bardziej bolały. Picie alkoholu było elementem braterstwa. Czasami mężczyźni zapraszali nawet żony i dzieci, żeby przyłączyły się do nich w gospodzie. Dzieciaki zawsze czuły się uhonorowane, gdy mogły usiąść z dorosłymi i dostać deser. Pozwalano nam też pójść do sąsiedniej izby, napić się coca-coli i pograć w gry planszowe, pooglądać czasopisma albo telewizję. Siedzieliśmy tam do północy i myśleliśmy sobie: O rany, to jest dopiero życie!\nPo latach zrozumiałem, że pod tą Gemütlichkeit kryły się gorycz i strach. Dorastaliśmy wśród mężczyzn, którzy czuli się nieudacznikami. Ich pokolenie doprowadziło do drugiej wojny światowej i ją przegrało. Ojciec odszedł z żandarmerii i wstąpił do policji w armii niemieckiej. Służył w Belgii i we Francji, a także w Afryce Północnej, gdzie złapał malarię. W 1942 roku w Leningradzie, w najbardziej krwawej bitwie tej wojny, o mało nie został wzięty do niewoli. Budynek, w którym przebywał, został wysadzony przez Rosjan. Ojciec przez trzy dni leżał uwięziony pod gruzami. Miał przetrącony kręgosłup i odłamki szrapnela w obu nogach. Spędził wiele miesięcy w szpitalu, zanim doszedł do siebie na tyle, aby wrócić do Austrii i wstąpić do policji cywilnej. A kto wie, jak długo leczył rany psychiczne, biorąc pod uwagę to wszystko, czego był świadkiem. Słyszałem, jak mężczyźni mówili o tym, gdy się upijali, i mogę sobie wyobrazić, jak bolesne były dla nich te wspomnienia. Zostali pokonani i bali się, że pewnego dnia wkroczą Rosjanie i zabiorą ich, by odbudowywali Moskwę czy Stalingrad. Byli przepełnieni gniewem. Próbowali tłumić wściekłość i uczucie poniżenia, ale nie mogli wyzbyć się rozczarowania.\nZastanówcie się: obiecuje wam się, że będziecie obywatelami nowego potężnego imperium, że każda rodzina będzie miała wszelkie najnowsze wygody. A zamiast tego wracacie do zrujnowanego kraju, gdzie prawie nie ma pieniędzy, brakuje jedzenia, gdzie wszystko trzeba odbudować. Są tam wojska okupacyjne, więc nie jest się panem na własnej ziemi. A co najgorsze, trudno poradzić sobie z tym, co się przeżyło. Jak można odreagować tę niewiarygodną traumę, jeśli nikomu nie wolno o niej mówić?\nTrzecia Rzesza została oficjalnie wymazana z historii. Wszyscy urzędnicy państwowi – lokalni pracownicy administracji, nauczyciele, policjanci – musieli przejść tak zwaną denazyfikację. Przesłuchiwano takiego kogoś, a potem weryfikowano jego zeznanie, żeby stwierdzić, czy był zagorzałym nazistą i czy mógł popełnić zbrodnie wojenne. Wszystko, co miało związek z nazizmem, podlegało konfiskacie: książki, filmy, plakaty, nawet osobiste zapiski i zdjęcia. Trzeba było oddać każdą taką rzecz, wojna musiała być wymazana z pamięci.\nMeinhard i ja nie byliśmy tego świadomi. W domu mieliśmy piękną książkę z obrazkami, którą pożyczaliśmy, żeby odgrywać księdza: udawaliśmy, że to Biblia, bo była większa niż nasze Pismo Święte. Jeden z nas otwierał ją, podczas gdy drugi odprawiał mszę. Ta książka była albumem do samodzielnego uzupełniania, mającym propagować wspaniałe osiągnięcia Trzeciej Rzeszy, podzielonym na rozdziały poświęcone robotom publicznym, cudownym nowym okrętom, nowym pomnikom, wielkim bitwom stoczonym w Polsce. W każdym z takich rozdziałów znajdowały się ponumerowane puste strony i gdy szło się do sklepu, aby coś kupić albo zainwestować w obligacje wojenne, dostawało się zdjęcie z odpowiednim numerem, które należało wkleić do albumu. Kiedy zebrało się już całą kolekcję zdjęć, dostawało się nagrodę. Uwielbiałem strony, które ukazywały fantastyczne dworce kolejowe czy potężne lokomotywy buchające parą, fascynowała mnie też fotografia przedstawiająca dwóch mężczyzn jadących po torach drezyną z ręcznym napędem – symbolizowała dla mnie przygodę i wolność.\nMeinhard i ja nie mieliśmy pojęcia, na co patrzymy, aż pewnego dnia, gdy mieliśmy bawić się w księdza, okazało się, że album zniknął. Szukaliśmy go wszędzie. Wreszcie spytałem matkę, gdzie podziała się ta piękna książka, przecież to była nasza Biblia! Ale mama odpowiedziała krótko:\n– Musieliśmy ją oddać.\nPóźniej zagadywałem ojca: „Opowiedz mi o wojnie”, albo wypytywałem go, co robił i przez co przeszedł. On jednak zawsze odpowiadał krótko: „Nie ma o czym mówić”.\nJego sposobem na życie była dyscyplina. Wprowadził rutynę, której nic nie mogło zmienić: wstawaliśmy o szóstej i albo ja, albo Meinhard szliśmy do sąsiedniego gospodarstwa po mleko. Kiedy trochę podrośliśmy i zaczęliśmy uprawiać sport, do naszych obowiązków doszły ćwiczenia i musieliśmy zasłużyć na śniadanie, wykonując pompki. Po południu, gdy kończyliśmy odrabiać lekcje i zrobiliśmy już wszystko, co musieliśmy zrobić, ojciec kazał nam grać w piłkę nożną, niezależnie od pogody. Jeśli graliśmy kiepsko, czekała nas bura.\nOjciec równie głęboko wierzył w trening umysłowy. Po mszy w niedziele zabierał nas na rodzinną wycieczkę: jechaliśmy na przykład do innej wsi albo na przedstawienie, oglądaliśmy jego występ z policyjną orkiestrą. Wieczorem musieliśmy pisać sprawozdania z przebiegu wydarzenia, co najmniej na dziesięć stron. Potem oddawał nam kartki z zaznaczonymi na czerwono uwagami i jeśli zrobiliśmy błąd ortograficzny, musieliśmy dane słowo przepisać pięćdziesiąt razy.\nKochałem ojca i naprawdę zależało mi na jego opinii. Pamiętam, że raz, kiedy byłem jeszcze mały, ubrałem się w jego mundur i stanąłem na krześle przed lustrem. Kurtka sięgała mi prawie do stóp, a czapka opadała na nos. Ojciec jednak nie miał dla nas czasu i nie interesowały go nasze problemy. Gdy chcieliśmy mieć rower, powiedział nam, żebyśmy na niego zarobili. Wciąż odnosiłem wrażenie, że nie jestem wystarczająco grzeczny, wystarczająco silny, wystarczająco bystry. Ciągle dawał mi do zrozumienia, że mógłbym coś jeszcze w sobie poprawić. Takie wymagania ze strony ojca mogłyby skrzywić wielu chłopców, ale mnie jego surowość zahartowała. Była dla mnie motywacją.\nW tamtych czasach Meinhard i ja byliśmy sobie bardzo bliscy. Zajmowaliśmy wspólny pokój, aż skończyłem osiemnaście lat i wyjechałem z domu, żeby wstąpić do wojska, lecz wcale nie chciałem mieć własnego. Do dziś czuję się bardziej komfortowo, gdy mam z kim pogadać przed snem.\nJednocześnie ze sobą współzawodniczyliśmy, jak to bracia – zawsze jeden próbował prześcignąć drugiego i zdobyć względy taty, który, jako sportowiec, lubił rywalizację. Organizował nam wyścigi i mówił: „A teraz zobaczmy, kto jest najlepszy”.\nByliśmy wyżsi od większości chłopców w naszym wieku, ale Meinhard, jako starszy o rok, zawsze zwyciężał w różnych zawodach.\nJa jednak nieustannie szukałem okazji, żeby zdobyć przewagę. Meinhard miał pewną słabość: bał się ciemności. Kiedy miał dziesięć lat, skończył podstawówkę w naszej wsi i przeszedł do Hauptschule, która znajdowała się za wzgórzem, w Grazu. Jeździło się tam autobusem, a przystanek był dwadzieścia minut drogi od naszego domu. Problem polegał na tym, że w krótkie zimowe dnie lekcje kończyły się dobrze po zachodzie słońca, więc Meinhard wracał do domu już po zmroku. Tak bał się drogi w ciemnościach, że wychodziłem po niego na przystanek autobusowy i razem szliśmy do leśniczówki.\nTak naprawdę ja też się bałem i nie lubiłem chodzić sam wieczorami. Nigdzie nie było latarni i nawet w Thal panowały ciemności, choć oko wykol. Drogi i ścieżki biegły przez las jak w bajkach braci Grimm, i to tak gęsty, że nawet za dnia panował w nim mrok. Wychowaliśmy się na tych strasznych opowieściach, nigdy nie przeczytałbym ich moim dzieciom, ale stanowiły element naszej kultury. Zawsze występował w nich jakiś czarownik, wilk albo potwór, który czyhał, żeby skrzywdzić dziecko. To, że mieliśmy ojca policjanta, tylko wzmagało nasze lęki. Tata czasami zabierał nas na obchód po okolicy i mówił, że szuka tego czy innego przestępcy albo nawet mordercy. Dochodziliśmy do jakiejś stodoły stojącej samotnie w polu, a wtedy on kazał nam stać i czekać, podczas gdy sam wyjmował pistolet i zaglądał do środka. Gdy we wsi rozchodziła się wieść, że złapał ze swoimi ludźmi jakiegoś złodzieja, biegliśmy na posterunek, żeby zobaczyć faceta przykutego kajdankami do krzesła.\nDo przystanku nie docierało się tak po prostu, idąc wzdłuż szosy. Prowadząca do niego ścieżka biegła obok ruin zamku i dalej w dół po stoku wzgórza, skrajem lasu. Pewnego wieczoru, gdy nią szedłem, starając się nie myśleć o niebezpieczeństwach czających się między drzewami, nagle pojawił się przede mną mężczyzna. Wrzasnąłem i stanąłem jak wryty – okazało się, że to jeden z miejscowych robotników rolnych, który szedł w przeciwną stronę, ale gdyby to był goblin, na pewno by mnie dopadł.\nWalczyłem ze strachem przede wszystkim dlatego, że chciałem dowieść swojej siły i hartu ducha. Pragnąłem udowodnić rodzicom, że jestem odważny, a mój brat nie, chociaż jest ode mnie starszy o rok i czternaście dni.\nTa determinacja się opłaciła. Za to, że wychodziłem po Meinharda na przystanek, ojciec dawał mi pięć szylingów tygodniowo. Matka korzystała z tego, że jestem taki dzielny, i wysyłała mnie co tydzień na targ po warzywa, co wymagało przejścia przez inny ciemny las. Dostawałem za to kolejne pięć szylingów, które wydawałem ochoczo na lody albo znaczki do kolekcji.\nWada takiego układu polegała na tym, że rodzice byli bardziej opiekuńczy wobec Meinharda, a mnie poświęcali mniej uwagi. Latem 1956 roku podczas wakacji wysłali mnie do pracy w gospodarstwie mojej matki chrzestnej, a brat został w domu. Lubiłem pracę fizyczną, ale gdy przyjechałem do domu i dowiedziałem się, że pod moją nieobecność zabrali go na wycieczkę do Wiednia, poczułem do nich żal.\nStopniowo nasze drogi się rozeszły. Gdy ja czytałem działy sportowe w gazetach i zapamiętywałem nazwiska sportowców, Meinhard z coraz większym zainteresowaniem studiował „Der Spiegel”, niemiecki odpowiednik „Time’a” – w naszej rodzinie było to najpopularniejsze czasopismo. Gorliwie uczył się nazw wszystkich stolic świata oraz długości wszystkich większych rzek. Wkuwał układ okresowy pierwiastków i wzory chemiczne. Miał bzika na punkcie wszelkich faktów i stale rywalizował w tej dziedzinie z ojcem.\nMeinhard czuł też awersję do pracy fizycznej. Nie lubił brudzić sobie rąk. Zaczął wkładać do szkoły białe koszule. Matka nie protestowała, ale skarżyła mi się:\n– Myślałam, że mam dość prania białych koszul waszego ojca, a teraz Meinhard je sobie upodobał.\nNiebawem w rodzinie nabrano przekonania, że Meinhard w przyszłości zajmie się pracą umysłową, może zostanie inżynierem, a ja będę zwykłym robotnikiem, bo nie brzydziłem się pracą fizyczną.\n– Chcesz być mechanikiem? – pytali mnie rodzice. – A może stolarzem, żeby robić meble?\nNie wykluczali też, że zostanę policjantem, jak ojciec.\nJa jednak miałem inne pomysły. Powoli zaczęła mi w głowie kiełkować myśl, że moje miejsce jest w Ameryce. Nic konkretnego, po prostu… Ameryka, i już. Nie wiem, skąd się to wzięło, może chciałem uciec od ciężkiego życia w Thal, od żelaznej ręki ojca. Ekscytowały mnie codzienne podróże do Grazu, bo jesienią 1957 roku, w ślad za Meinhardem, przeszedłem do Hauptschule i zacząłem naukę w piątej klasie. W porównaniu z Thal Graz był wielką metropolią, pełną samochodów i sklepów. Nie było tam Amerykanów, ale Ameryka wnikała do naszego życia. Wszystkie dzieci bawiły się w kowbojów i Indian. Na zdjęciach w podręcznikach i na ziarnistych czarno-białych filmach dokumentalnych, które wyświetlano w klasie na terkocących projektorach, oglądaliśmy amerykańskie miasta, przedmieścia, charakterystyczne krajobrazy i autostrady.\nCo ważniejsze, wiedzieliśmy, że Ameryka jest nam potrzebna ze względów bezpieczeństwa. Odczuwaliśmy w Austrii skutki zimnej wojny. Gdy tylko nadchodził jakiś kryzys, ojciec musiał pakować plecak i jechać nad granicę węgierską, prawie dziewięćdziesiąt kilometrów na wschód, żeby razem z innymi obsadzić umocnienia. Rok wcześniej, w 1956, kiedy Rosjanie stłumili powstanie węgierskie, był odpowiedzialny za opiekę nad setkami uchodźców przybywających do naszego kraju. Organizował obozy przejściowe i pomagał uciekinierom dostać się tam, gdzie chcieli. Niektórzy z nich pragnęli wyjechać do Kanady, inni – zostać w Austrii, i oczywiście wielu marzyło o wyjeździe do Ameryki. On i jego ludzie angażowali do pomocy swoje rodziny. Nas, dzieci, zatrudniano do wydawania zupy – byłem wtedy bardzo przejęty.\nNaszą wiedzę o świecie poszerzaliśmy w kinie NonStop niedaleko rynku w Grazu, gdzie wyświetlano kroniki filmowe. Była to ponadgodzinna projekcja, powtarzana przez cały dzień. Najpierw nadawano kronikę z materiałami z całego świata i komentarzem po niemiecku, potem filmy z Myszką Miki albo inne kreskówki, a na koniec reklamy składające się ze slajdów ukazujących różne sklepy w Grazu. Potem rozlegała się muzyka i wszystko zaczynało się od nowa. Bilety nie były drogie – kosztowały zaledwie kilka szylingów – a każda kronika pokazywała nowe cuda: Elvisa Presleya śpiewającego Hound Dog, prezydenta Eisenhowera wygłaszającego przemówienie, amerykańskie samoloty pasażerskie i samochody o opływowych liniach, gwiazdy filmowe. Wciąż mam te obrazy w pamięci. Były, oczywiście, także nudne reportaże, na przykład o kryzysie w związku z Kanałem Sueskim w 1956 roku, ale wylatywały mi z głowy.\nJeszcze większe wrażenie niż kroniki robiły na mnie amerykańskie filmy. Pierwszym, jaki obejrzeliśmy z Meinhardem, był Tarzan z Johnnym Weissmullerem. Wydawało nam się, że zaraz wyskoczy z ekranu prosto na nas. Myśl, że człowiek może skakać z drzewa na drzewo i rozmawiać z lwami albo szympansami, była fascynująca, podobnie jak romans Tarzana z Jane. Takie życie wydawało mi się wspaniałe. Ja i Meinhard byliśmy na tym filmie kilka razy.\nDwa kina, do których chodziliśmy, stały naprzeciwko siebie po obu stronach najpopularniejszej ulicy handlowej w Grazu. Wyświetlano w nich na ogół westerny, ale zdarzały się też komedie i dramaty. Jedyny problem stanowiły ograniczenia wiekowe, których ściśle przestrzegano. Przydzielony do kina policjant sprawdzał wiek wchodzących z biletami. Na film z Elvisem, odpowiednik obecnego PG-13, można się było dostać stosunkowo łatwo, ale te, które interesowały mnie najbardziej – westerny, filmy o gladiatorach i wojenne – oznaczone według dzisiejszego systemu jako R, były trudniej dostępne. Czasami życzliwy kasjer pozwalał mi zaczekać, aż zacznie się projekcja, a potem wskazywał głową przejście na sali, gdzie stał policjant. Innym razem ustawiałem się przy wyjściu z kina i wchodziłem na salę od tyłu.\nPieniądze na te rozrywki zarobiłem na swoim pierwszym przedsięwzięciu, sprzedaży lodów w Thalersee latem 1957 roku. Thalersee był parkiem z pięknym jeziorem wśród pagórków, po wschodniej stronie Thal, jakieś pięć minut marszu od naszego domu. Z Grazu nad jezioro łatwo się było dostać i w lecie przyjeżdżały tam tysiące ludzi, żeby się wykąpać, popływać łódką lub w coś pograć. Po południu byli już zgrzani i spragnieni, więc kiedy któregoś razu zobaczyłem kolejkę do budki z lodami stojącej na tarasie, dostrzegłem szansę na biznes. Park był na tyle duży, że wyprawa na taras czasami oznaczała nawet dziesięciominutowy spacer i po powrocie lody były już na wpół roztopione. Odkryłem, że mogę kupić kilkadziesiąt lodów w rożkach za szylinga od sztuki, a potem chodzić wokół jeziora i sprzedawać po dwa szylingi. Właściciel lodziarni z radością przyjął możliwość dodatkowego zarobku, a nawet pożyczył mi specjalną skrzynkę, żeby trzymać rożki w lodzie. Sprzedając lody, w jedno popołudnie mogłem zarobić sto pięćdziesiąt szylingów – prawie sześć dolarów – a przy okazji ładnie się opalić.\nJednak pieniądze, które zarobiłem na lodach, szybko się skończyły, a nie lubiłem być bez forsy. Jesienią wpadłem więc na pomysł, by żebrać. Urywałem się ze szkoły i wędrowałem głównymi ulicami Grazu, wypatrując życzliwej twarzy. Mógł to być mężczyzna w średnim wieku albo student, albo chłopka, która przyjechała do miasta na jeden dzień. Podchodziłem do niej i mówiłem:\n– Przepraszam bardzo, ale zgubiłem pieniądze i bilet miesięczny na autobus, nie mam jak wrócić do domu.\nCzasami kobieta odganiała mnie, częściej jednak rzucała coś w rodzaju: Du bist so dumm!, czyli „Jak można być tak głupim?!”. Wtedy już wiedziałem, że mi się udało, bo po chwili wzdychała i pytała:\n– Ile ci potrzeba?\n– Pięć szylingów – odpowiadałem.\n– No dobra. Ja.\nZawsze prosiłem taką panią o podanie adresu, żebym mógł odesłać pieniądze. Zazwyczaj jednak mówiła wtedy:\n– Nie, nie, nie musisz mi oddawać. Tylko następnym razem bądź bardziej uważny.\nChoć czasami podawała mi adres. Oczywiście nie miałem zamiaru zwracać forsy. W najlepsze dni potrafiłem wyłudzić sto szylingów – prawie cztery dolary. To wystarczało na zakupy w sklepie z zabawkami, pójście do kina i „wystawne” życie!\nSłabą stroną mojego planu było to, że dzieciak w wieku szkolnym sam na ulicy w środku tygodnia budził podejrzenia. Poza tym wielu ludzi w Grazu znało mojego ojca. W końcu ktoś mu powiedział: „Widziałem dziś w mieście twojego synalka, prosił jakąś kobietę o pieniądze”.\nW domu wybuchła dzika awantura zwieńczona bolesnym laniem, i to zakończyło moją karierę oszusta.\nTo wczesne wypady poza Thal rozbudziły we mnie marzenia. Doszedłem do przekonania, że jestem kimś szczególnym, kto ma dokonać wielkich rzeczy. Wiedziałem, że będę dobry w jakiejś dziedzinie – choć nie miałem pojęcia w jakiej – i że stanę się sławny. Ameryka jako mocarstwo stwarzała największe możliwości i dlatego postanowiłem, że tam wyjadę.\nDziesięcioletnie dzieci majątakie marzenia, nic w tym niezwykłego. Ale pomysł wyjazdu do Ameryki był dla mnie jak objawienie i traktowałem go bardzo poważnie. Stale o nim mówiłem. Czekając na autobus na przystanku, powiedziałem kilka lat starszej ode mnie dziewczynce:\n– Wybieram się do Ameryki.\nTylko na mnie popatrzyła i mruknęła:\n– Taaa, jasne, Arnoldzie.\nDzieci przyzwyczaiły się, że bez przerwy o tym gadam, i uważały, że zwariowałem, lecz to mnie nie zniechęcało i nadal opowiadałem o swoich planach niemal wszystkim: rodzicom, nauczycielom, sąsiadom.\nHauptschule, czyli szkoła średnia pierwszego stopnia, nie była miejscem, w którym kształcili się przyszli światowi przywódcy. Miała przygotowywać dzieci do zawodu. Chłopcy i dziewczynki uczyli się w oddzielnych skrzydłach budynku. Uczniowie poznawali podstawy matematyki, nauk przyrodniczych, geografii, historii, religii, nowożytnego języka, sztuki, muzyki, ale w mniejszym zakresie niż w ogólnokształcącej szkole średniej AHS Unterstufe i Oberstufe, która przygotowywała do studiów na uniwersytecie czy politechnice. Ukończenie Hauptschule umożliwiało pójście do szkoły zawodowej, praktykę w konkretnym zawodzie albo podjęcie pracy jako niewykwalifikowany robotnik. Mimo to nauczyciele starali się rozwijać nasze zdolności umysłowe i wzbogacać życie. Wyświetlali nam filmy, zapraszali śpiewaków operowych, umożliwiali kontakt z literaturą, sztuką i tak dalej.\nByłem tak ciekawy świata, że nie miałem w szkole większych problemów. Uczyłem się, odrabiałem lekcje i miałem średnie oceny. Czytanie i pisanie wymagały ode mnie dyscypliny, stanowiły raczej obowiązek niż przyjemność, inaczej niż dla kilku innych uczniów z klasy. Z matematyki natomiast byłem dobry, zapamiętywałem wszystko bez trudu i potrafiłem sprawnie liczyć w pamięci.\nDyscyplina w szkole była równie surowa jak w domu. Nauczyciele bili nas tak mocno jak rodzice, jeśli nie mocniej. Jeżeli dzieciak został przyłapany na tym, że bierze pióro kolegi, szkolny kapelan tak grzmocił go po głowie katechizmem, że biedakowi godzinami dzwoniło w uszach. Nauczyciel matematyki tak walnął kolegę w tył głowy, że ten uderzył brodą o ławkę i złamał sobie dwa zęby. Wywiadówki były przeciwieństwem dzisiejszych, podczas których nauczyciele i rodzice wychodzą ze skóry, żeby nie zawstydzić dziecka. Cała nasza trzydziestka siedziała w ławkach, a nauczyciel mówił:\n– Oto wasza praca domowa. Odrabiajcie ją przez następne dwie godziny, gdy będą przychodzili wasi rodzice.\nRodzice kolejno wchodzili do klasy: chłopka pracująca w gospodarstwie, robotnik z fabryki… Niemal za każdym razem powtarzała się ta sama scena. Rodzice z szacunkiem witali się z nauczycielem i siadali, a wtedy on po cichu omawiał z nimi postępy dziecka. Potem słychać było, jak czyjś ojciec mówi:\n– Ale czasami sprawia kłopoty?\nNastępnie odwracał głowę, patrzył na swoją latorośl, podchodził i wymierzał jej mocny policzek, po czym wracał do biurka nauczyciela. Wszyscy wiedzieliśmy, co zaraz nastąpi, i rżeliśmy z radości.\nGdy mój ojciec wchodził po schodach, poznawałem go po krokach, ponieważ nosił policyjne buty. Stawał w drzwiach ubrany w mundur, a wtedy nauczyciel z respektem zrywał się z miejsca, bo miał do czynienia z władzą. Siadali i rozmawiali przez chwilę, aż przychodziła kolej na mnie: ojciec rzucał mi surowe spojrzenie, podchodził, lewą ręką łapał mnie za włosy, a prawą walił w twarz: bum! A później bez słowa wychodził z klasy.\nTo były ciężkie czasy. Codziennie pokonywaliśmy trudności. Na przykład dentyści nie stosowali znieczulenia. Dorastając w tak surowych warunkach, człowiek uczył się znosić ból i pamiętał o nim nawet wtedy, gdy ciężkie czasy się skończyły.\nKiedy Meinhard miał czternaście lat i coś mu się nie podobało, uciekał. Mówił do mnie:\n– Chyba znowu dam nogę. Ale nikomu nie mów.\nPotem po kryjomu pakował do torby trochę ciuchów i znikał.\nMatka odchodziła od zmysłów, ojciec obdzwaniał wszystkich kumpli na innych posterunkach i pytał o syna. Jeśli się miało za ojca szefa miejscowej policji, był to niezwykle skuteczny przejaw buntu.\nMeinhard odnajdywał się po jednym lub dwóch dniach, zwykle u któregoś z krewnych albo po prostu u kolegi piętnaście minut drogi od domu. Zawsze zdumiewało mnie to, że nie spotykała go żadna kara. Może ojciec próbował załagodzić sytuację. W pracy zbyt wiele razy stykał się z ucieczkami, wiedział więc, że ukaranie Meinharda tylko pogorszy sprawę. Dam jednak głowę, że wymagało to od niego ogromnej samokontroli.\nJa chciałem odejść z domu, mając jakiś plan. Ponieważ byłem jeszcze dzieckiem, wykombinowałem, że najlepszym sposobem zdobycia niezależności będzie pilnowanie własnego nosa i zarabianie pieniędzy. Byłem gotów podjąć się każdej pracy. Nie bałem się chwycić za łopatę i kopać. Któregoś lata w czasie wakacji facet z naszej wsi załatwił mi robotę w fabryce szkła w Grazu, gdzie pracował. Miałem za zadanie przerzucać łopatą potłuczone szkło z wielkich stosów do pojemnika na kółkach, zawozić do fabryki i ładować do pieca, w którym znów je topiono. Wypłatę dostawałem pod koniec dnia.\nNastępnego lata dowiedziałem się o pracy w tartaku w Grazu. Wziąłem szkolną torbę i spakowałem do niej chleb z masłem. Potem wsiadłem do autobusu, dotarłem do tartaku, zebrałem się na odwagę i wszedłem do środka. Poprosiłem o rozmowę z właścicielem.\nZaprowadzili mnie do jego biura.\n– Czego chcesz? – zapytał.\n– Szukam pracy.\n– Co zamierzasz robić? Przecież nic nie umiesz!\nMimo to zaprowadził mnie na podwórko i przedstawił ludziom, którzy pracowali przy maszynie tnącej kawałki drewna na opał.\n– Tu będziesz pracował – oznajmił.\nZacząłem od razu i pracowałem tam do końca wakacji. Do moich obowiązków należało ładowanie łopatą wielkich gór trocin na ciężarówki, które je wywoziły. Zarobiłem tysiąc czterysta szylingów, równowartość pięćdziesięciu pięciu dolarów. W tamtych czasach to była duża suma. Największą dumę budziło jednak we mnie to, że choć byłem jeszcze dzieckiem, płacono mi jak dorosłemu.\nWiedziałem, co zrobić z pieniędzmi. Przez całe życie donaszałem ubrania po Meinhardzie, nigdy nie miałem nowych rzeczy. Właśnie zacząłem uprawiać sport – należałem do szkolnej drużyny piłkarskiej – i tak się złożyło, że tamtego roku modne były dresy: długie czarne spodnie i czarne bluzy zapinane na suwak. Uważałem, że wyglądają doskonale, i nawet pokazywałem rodzicom zdjęcia noszących je sportowców w czasopismach. Ale oczywiście nie chcieli mi ich kupić, więc przede wszystkim sprawiłem sobie dres, a resztę pieniędzy przeznaczyłem na rower. Nie starczyło mi na nowy, był jednak w Thal gość, który składał rowery z używanych części, i kupiłem od niego taki. Nikt w domu nie miał roweru; ojciec swój sprzedał po wojnie, żeby mieć pieniądze na jedzenie, i nigdy nie kupił sobie następnego. Chociaż mój rower nie był idealny, dwa kółka oznaczały wolność.\nROZDZIAŁ 2Praca nad ciałem\nZ ostatniego roku nauki w Hauptschule najlepiej zapamiętałem próbne alarmy przeprowadzane na wypadek wybuchu wojny atomowej. Zaczynały wyć syreny, a my składaliśmy wtedy podręczniki, chowaliśmy się pod ławki z głową między kolanami i zamykaliśmy oczy. Nawet dziecko zdawało sobie sprawę, że to żałosne.\nW czerwcu 1961 roku wszyscy tkwiliśmy przed telewizorami i oglądaliśmy wiedeńskie spotkanie na szczycie amerykańskiego prezydenta Johna F. Kennedy’ego i radzieckiego przywódcy Nikity Chruszczowa. W niewielu domach były telewizory, ale wszyscy znali sklep z urządzeniami elektrycznymi przy Lendplatz w Grazu, który wystawiał w oknach dwa odbiorniki telewizyjne. Biegliśmy tam i sterczeliśmy na chodniku, oglądając w wiadomościach informacje na temat tego spotkania. Kennedy sprawował urząd prezydenta od niespełna pół roku i większość komentatorów uważała za błąd, iż prowadzi już rozmowy z Chruszczowem, który był prymitywny, wygadany i szczwany jak lis. My, dzieci, nie mieliśmy zdania w tej kwestii, a ponieważ telewizory stały za szybą, i tak nie słyszeliśmy komentarzy. Ale wszystko oglądaliśmy! Uczestniczyliśmy w wydarzeniach.\nZe względu na położenie geograficzne żyliśmy w ciągłym strachu. Za każdym razem, gdy między Związkiem Radzieckim a Stanami Zjednoczonymi wybuchał jakiś konflikt, baliśmy się, że już po nas. Sądziliśmy, że Chruszczow zrobi Austrii coś strasznego, bo znajdowaliśmy się pośrodku; zresztą właśnie dlatego zorganizowano szczyt wiedeński. Rozmowy nie przebiegały pomyślnie. W pewnym momencie, po wystąpieniu z jakimś wrogim żądaniem, Chruszczow oświadczył: „To od Stanów Zjednoczonych zależy, czy będzie wojna, czy pokój”, a wtedy Kennedy odpowiedział groźnie: „Jeśli tak, panie przewodniczący, to niech będzie wojna. Przed nami długa, mroźna zima”. Gdy tamtej jesieni Chruszczow kazał zbudować mur w Berlinie, dorośli mówili: „No to mamy”.\nŻandarmeria była wówczas jedyną siłą zbrojną, jaką dysponowała Austria, i ojciec musiał pojechać na granicę w mundurze i z całym wyposażeniem. Nie było go przez tydzień, dopóki nie zażegnano kryzysu.\nTymczasem żyliśmy w napięciu, co chwilę mieliśmy próbne alarmy na wypadek wojny atomowej. W mojej klasie, do której chodziło trzydziestu dorastających chłopaków, testosteron aż kipiał, ale żaden z nas nie chciał wojny. Najbardziej interesowały nas dziewczyny. Były zagadką, zwłaszcza dla takich chłopców jak ja, którzy nie mieli sióstr. Widywaliśmy je w szkole tylko na dziedzińcu przed lekcjami, bo uczyły się w oddzielnym skrzydle budynku. Były to te same dziewczyny, z którymi dorastaliśmy, ale nagle zaczęły wydawać nam się jakieś inne. Jak z nimi rozmawiać? Osiągnęliśmy wiek, w którym odczuwa się popęd seksualny, lecz przejawia się on w dziwny sposób. Na przykład któregoś ranka przed szkołą obrzuciliśmy koleżanki śnieżkami.\nNa pierwszej lekcji tamtego dnia mieliśmy matematykę. Zamiast otworzyć podręcznik, nauczyciel powiedział:\n– Widziałem was, łobuzy. Lepiej o tym porozmawiajmy.\nBaliśmy się, że oberwiemy. To był ten sam belfer, przez którego kolega wybił sobie zęby. Ale tamtego dnia facet nie miał bojowego nastroju.\n– Chcecie, chłopcy, żeby te dziewczęta was lubiły, prawda? – Kilku z nas pokiwało głowami. – To naturalne, że tego chcecie, bo kochamy płeć przeciwną. Potem będziecie chcieli je całować, przytulać, kochać się z nimi. Czy nie tego każdy z was chce?\nZnów kiwanie głowami.\n– Więc nie mówcie mi, że rzucanie śnieżkami w dziewczyny ma sens! Czy tak okazujecie miłość? Czy w taki sposób mówicie: „Naprawdę cię lubię”? Skąd się to u was wzięło?\nTeraz naprawdę przykuł naszą uwagę.\n– Bo jeśli chodzi o moje podchody do dziewcząt – ciągnął – to pamiętam, że raczej prawiłem im komplementy, całowałem je, przytulałem i starałem się, żeby było im dobrze. Oto, co robiłem.\nOjcowie tak z nami nie rozmawiali. Zrozumieliśmy, że jeśli chcemy zdobyć dziewczynę, musimy zadać sobie trochę trudu i nawiązać rozmowę, a nie ślinić się jak pies w rui. Trzeba nawiązać nić porozumienia. Byłem jednym z tych, którzy rzucali śnieżkami. I wziąłem sobie te rady głęboko do serca.\nW ostatnim tygodniu nauki doznałem prawdziwego objawienia. Stało się to, gdy pisałem wypracowanie. Nauczyciel historii zawsze wybierał czterech albo pięciu uczniów, wręczał im gazetę i kazał pisemnie odnieść się do artykułu czy zdjęcia, które ich zainteresowało. Tym razem padło na mnie i dostałem stronę z działem sportowym. Widniało na niej zdjęcie Kurta Marnula, mistrza Austrii, który ustanowił rekord w wyciskaniu na ławce: sto dziewięćdziesiąt kilogramów.\nTen wyczyn mnie zainspirował. Najbardziej jednak uderzyło mnie to, że Marnul nosił okulary. Widziałem je wyraźnie. Były lekko przyciemnione. Okulary kojarzyły mi się z intelektualistami – nauczycielami i księżmi – a tu proszę, Kurt Marnul leżał na ławce w koszulce bez rękawów, miał potężną klatkę piersiową i wąskie biodra, podnosił ciężką sztangę i miał na nosie okulary. Patrzyłem i patrzyłem na to zdjęcie. Jak to możliwe, że ktoś, kto od szyi w górę wygląda jak profesor, wyciska na ławce sto dziewięćdziesiąt kilo?\nO tym właśnie napisałem. Przeczytałem moją pracę na głos i ku mojemu zadowoleniu w klasie rozległy się śmiechy. Wyszedłem z klasy zafascynowany tym, że można być bystrzakiem i siłaczem jednocześnie.\nWraz z zainteresowaniem dziewczynami przyszła świadomość własnego ciała. Zacząłem jeszcze bardziej pasjonować się sportem: przyglądałem się sportowcom, obserwowałem, jak ćwiczą, co robią ze swoimi ciałami. Rok wcześniej nic to dla mnie nie znaczyło, teraz znaczyło wszystko.\nGdy tylko skończył się rok szkolny, ja i wszyscy moi koledzy pojechaliśmy do Thalersee, naszego letniego miejsca spotkań; pływaliśmy w jeziorze, uprawialiśmy zapasy w błocie i graliśmy w nogę. Szybko zaprzyjaźniłem się z bokserami, zapaśnikami i innymi sportowcami. Poprzedniego lata poznałem jednego z ratowników, Willego Richtera, który miał już ponad dwadzieścia lat. Pozwolił mi zostać swoim przybocznym i pomocnikiem. Willi był dobrym, wszechstronnym sportowcem. Po pracy włóczyłem się za nim i patrzyłem, jak ćwiczy. Park traktował jak salę gimnastyczną, podciągał się na gałęziach, robił na ziemi pompki i przysiady, biegał po ścieżkach i wykonywał skoki z miejsca. Od czasu do czasu prężył przede mną muskuły, wprawiając mnie w niekłamany podziw.\nWilli przyjaźnił się z dwoma braćmi – oni to dopiero byli wysportowani. Starszy z nich studiował na uniwersytecie. Obaj podnosili ciężary, uprawiali kulturystykę, a w dniu, w którym ich poznałem, trenowali pchnięcie kulą. Spytali, czy chciałbym spróbować, i zaczęli mnie uczyć postawy i kroków. Potem poszliśmy pod drzewo, na którym Willi się podciągał. On także nagle zapytał: „Może spróbujesz?”. Ledwo mogłem się utrzymać, bo do tego trzeba mieć naprawdę silne palce, a gałąź była gruba. Udało mi się podciągnąć raz czy dwa, ale potem dałem za wygraną.\n– Wiesz co, jeśli będziesz ćwiczył przez całe lato, gwarantuję ci, że zdołasz podciągnąć się dziesięć razy, a to nie byle co. I założę się, że po obu stronach najszerszych grzbietu przybędzie ci po centymetrze.\n– Miał na myśli mięśnie najszersze grzbietu, latissimi dorsi.\nPomyślałem: O rany, to niesamowite, tylko od jednego ćwiczenia! Potem poszliśmy za nim na szczyt pagórka i towarzyszyliśmy mu podczas dalszego treningu. Od tamtej pory ćwiczyłem z nim codziennie.\nPoprzedniego lata Willi zabrał mnie do Wiednia na mistrzostwa świata w podnoszeniu ciężarów. Wybraliśmy się samochodem z kilkoma facetami i jechaliśmy cztery godziny. Podróż trwała dłużej, niż przypuszczaliśmy, i zdążyliśmy dopiero na ostatnią kategorię, czyli wagę superciężką. Zwyciężył wielki Rosjanin, Jurij Własow. Tysiące ludzi na widowni krzyczały i wyły, gdy wycisnął nad głowę sto dziewięćdziesiąt i pół kilo. Po mistrzostwach w podnoszeniu ciężarów odbywały się zawody kulturystyczne i wtedy pierwszy raz zobaczyłem wysmarowanych oliwą facetów, prężących mięśnie w kulturystycznych pozach. Później poszliśmy za kulisy i zobaczyłem Własowa z bliska. Nie wiem, jak się tam dostaliśmy – może ktoś miał znajomości w klubie sztangistów w Grazu.\nTo była przygoda i wspaniale się bawiłem, ale mając trzynaście lat, nie sądziłem, że to będzie moja przyszłość. Jednak rok później coś zaczęło do mnie docierać i uświadomiłem sobie, że chcę być silny i muskularny. Obejrzałem film Hercules and the Captive Women i bardzo mi się spodobał. Ciało bohatera zrobiło na mnie wielkie wrażenie.\n– Wiesz chyba, kim jest ten aktor? – zapytał Willi. – To Mister Universe, Reg Park. – Opowiedziałem Willemu o moim wypracowaniu. Okazało się, że był przy tym, jak Kurt Marnul ustanawiał swój rekord.\n– To mój kolega – oznajmił Willi.\nKilka dni później powiedział:\n– Kurt Marnul przyjedzie dziś wieczorem nad jezioro. No wiesz, ten facet, którego widziałeś na zdjęciu.\n– To wspaniale! – wykrzyknąłem.\nCzekałem na niego z kolegą z klasy. Pływaliśmy i jak zwykle siłowaliśmy się w błocie, gdy wreszcie pojawił się Marnul z piękną dziewczyną.\nMiał na sobie obcisłą koszulkę, ciemne spodnie i te same przyciemnione okulary. Przebrał się w budce ratownika i wyszedł z niej w skąpych kąpielówkach. Szczęki nam opadły. Wyglądał niesamowicie! Słynął z gigantycznych mięśni naramiennych oraz czworobocznych i rzeczywiście był potężny w ramionach. Miał wąską talię i wypracowane mięśnie brzucha – wyglądał fantastycznie.\nDziewczyna, która z nim była, też przebrała się w kostium kąpielowy – bikini – i również wyglądała olśniewająco. Przywitaliśmy się z nimi, a potem kręciliśmy się w pobliżu i patrzyliśmy, jak pływają.\nWtedy już naprawdę mnie wzięło. Marnul regularnie przyjeżdżał nad jezioro, często z fantastycznymi dziewczynami. Był miły dla mnie i mojego kumpla, Karla Gerstla, bo wiedział, że jest naszym idolem. Karl był jasnowłosym chłopakiem mojego wzrostu, parę lat starszym ode mnie, któremu sam się przedstawiłem, gdy zauważyłem, że ma wyrobione mięśnie.\n– Ćwiczysz? – zagadnąłem go.\n– Uhm – mruknął. – Zacząłem od podciągań i stu brzuszków dziennie, ale nie wiem, co dalej. – Zaproponowałem mu więc, żeby trenował codziennie z Willim i ze mną. Ćwiczenia zadawał nam Marnul.\nWkrótce dołączyli do nas inni: koledzy Willego i faceci z siłowni, w której ćwiczył Kurt, wszyscy starsi ode mnie. Najstarszym z nich był osiłek po czterdziestce, który nazywał się Mui. Zawodowy zapaśnik u szczytu formy, teraz trenował tylko ze sztangą. Tak jak Marnul trwał w kawalerskim stanie. Utrzymywał się z rządowego stypendium i był wiecznym studentem na uniwersytecie. Równy gość, bystry i znający się na polityce, mówił płynnie po angielsku i odgrywał ważną rolę w naszej grupie, ponieważ tłumaczył nam angielskie i amerykańskie czasopisma kulturystyczne. No i „Playboya”.\nStale otaczały nas dziewczyny – takie, które chciały z nami ćwiczyć albo po prostu się z nami prowadzać. Europa zawsze była mniej purytańska niż Stany Zjednoczone. Do spraw cielesnych podchodziło się w sposób bardziej otwarty, nie tak wstydliwie, z mniejszym skrępowaniem. W ustronnych miejscach nad jeziorem widywało się nagich plażowiczów. Moi koledzy spędzali wakacje w koloniach nudystów w Jugosławii i we Francji, czuli się wolni. A z pagórkami, zaroślami i ustronnymi ścieżkami Thalersee było idealnym miejscem spotkań zakochanych. Gdy miałem dziesięć czy jedenaście lat i sprzedawałem tam lody, nie bardzo wiedziałem, dlaczego prawie wszyscy rozkładają się na wielkich kocach w krzakach, ale później zrozumiałem. Tamtego lata wymyśliliśmy, że będziemy żyli jak gladiatorzy, jakbyśmy cofnęli się w czasie. Piliśmy wodę i czerwone wino, jedliśmy mięso, uprawialiśmy miłość, biegaliśmy po lesie i ćwiczyliśmy. Co tydzień rozpalaliśmy ognisko nad jeziorem i piekliśmy shish kebab z pomidorami i cebulą. Leżeliśmy pod gwiazdami i obracaliśmy rożny nad ogniem, aż mięso było idealne.\nMięso na te uczty kupował ojciec Karla, Fredi Gerstl. Był jedynym prawdziwym mózgowcem w grupie, mocno zbudowanym facetem w grubych okularach, który sprawiał wrażenie raczej kumpla niż ojca. Interesował się polityką i razem z żoną prowadził dwa największe kioski z prasą i papierosami w Grazu. Stał na czele stowarzyszenia sprzedawców wyrobów tytoniowych, ale najbardziej lubił pomagać młodym ludziom. W niedziele on i jego żona brali swojego boksera na smycz i spacerowali wokół jeziora, a my z Karlem wlekliśmy się za nimi. Nigdy nie wiadomo było, co Frediemu przyjdzie do głowy. W jednej chwili rozprawiał o zimnej wojnie, a w następnej droczył się z nami, że jeszcze nic nie wiemy o dziewczynach. Kiedyś uczył się śpiewu operowego, więc czasami stawał na brzegu jeziora i śpiewał. Pies wył do wtóru, a wtedy Karl i ja, zawstydzeni, dawaliśmy nogę – wyrywaliśmy do przodu albo zostawaliśmy w tyle.\nTo Fredi wymyślił zabawę w gladiatorów.\n– Co wy, chłopaki, wiecie o treningu siłowym? – zapytał któregoś dnia. – Dlaczego nie bierzecie przykładu z rzymskich gladiatorów? Oni wiedzieli, jak się ćwiczy!\nChociaż nakłaniał Karla do studiów medycznych, był zachwycony tym, że jego syn uprawia sport. Wierzył w harmonię ciała i umysłu.\n– Powinniście budować jak najdoskonalsze ciało, ale także doskonalić umysł – mawiał. – Czytajcie Platona! Starożytni Grecy nie tylko zapoczątkowali olimpiady, lecz także dali nam wielkich filozofów, i dobrze by było, żebyście skorzystali z jednego i drugiego.\nOpowiadał nam historie o greckich bogach, mówił o urodzie ciała i ideale piękna.\n– Wiem, że część z tego wpada wam jednym uchem, a drugim wypada, ale będę wam to wbijał do głów, aż któregoś dnia, jak przyjdzie co do czego, zrozumiecie, jakie to ważne.\nWtedy jednak bardziej skupialiśmy się na tym, czego możemy się nauczyć od Kurta Marnula. Był dla nas atrakcyjniejszy i jako Mister Austria cieszył się największą popularnością. Miał wspaniałe ciało, dziewczyny i rekord świata w wyciskaniu na ławce, a do tego jeździł alfą romeo z opuszczanym dachem. Z czasem poznałem jego rozkład dnia. Pracował jako brygadzista, nadzorował robotników drogowych. Zaczynał wcześnie rano i kończył o piętnastej. Potem spędzał trzy godziny w siłowni, gdzie intensywnie trenował. Pozwalał, żebyśmy do niego przychodzili, bo chciał nas czegoś nauczyć: pracujesz, zarabiasz forsę i stać cię na taki samochód, trenujesz i wygrywasz mistrzostwa. Żadnej drogi na skróty, na wszystko trzeba zapracować.\nMarnul lubił piękne dziewczyny. Potrafił wypatrzyć je wszędzie: w restauracjach, nad jeziorem, na boiskach. Czasami zapraszał je do siebie do pracy, gdzie w koszulce bez rękawów dyrygował robotnikami i kierował sprzętem. Potem podchodził do tych dziewczyn i z nimi gawędził. Thalersee odgrywało w jego życiu kluczową rolę. Zwyczajny facet po prostu zaprosiłby dziewczynę na drinka po pracy, ale nie Kurt. On zawoził ją alfą nad jezioro, żeby razem popływać. Potem jedli kolację w restauracji i za każdym razem zamawiał wino. W samochodzie zawsze woził butelkę wina i koc. Po kolacji wracali nad jezioro i wybierali sobie jakieś romantyczne miejsce. Karl rozkładał koc, otwierał wino i nadal urabiał dziewczynę. Jego widok w akcji przyspieszył proces zapoczątkowany przez nauczyciela matematyki: zapamiętywałem teksty Kurta i jego taktykę, łącznie z kocem i winem. Wszyscy to robiliśmy. I na dziewczyny to działało!\nKurt i inni widzieli we mnie potencjał, bo szybko stałem się muskularny i jeszcze silniejszy. Pod koniec lata zaproponowali mi, żebym potrenował z nimi w Grazu, ze sztangami. Sala gimnastyczna Stowarzyszenia Sportowców mieściła się pod trybunami stadionu piłki nożnej. Była to wielka betonowa sala z lampami na suficie i podstawowym sprzętem: sztangami, hantlami, drążkami do podciągania się i ławkami do wyciskania. Pełno w niej było potężnych facetów, którzy dyszeli i sapali. Kumple znad jeziora pokazali mi kilka podstawowych ćwiczeń i przez następne trzy godziny ćwiczyłem z entuzjazmem, wykonując dziesiątki wyciskań, przysiadów i ugięć ramion.\nZwykły trening dla początkujących składa się z trzech serii po dziesięć powtórzeń każdego ćwiczenia, żeby rozruszać mięśnie. Jednak nikt mi tego nie powiedział. Stali bywalcy sali pod stadionem lubili wpuszczać nowych w maliny. Podpuścili mnie tak, że wykonałem dziesięć serii każdego z ćwiczeń. Gdy skończyłem, radośnie wziąłem prysznic – w domu nie mieliśmy bieżącej wody, więc zawsze marzyłem o prysznicu pod stadionem, mimo że była w nim tylko zimna woda. Potem ubrałem się i wyszedłem.\nNogi miałem jak z gumy, lecz zbytnio się tym nie przejmowałem. Jednak gdy wsiadłem na rower, zaraz z niego spadłem. To było dziwne, w dodatku stwierdziłem, że prawie nie mam władzy w rękach i nogach. Znów wsiadłem na rower, ale nie mogłem zapanować nad kierownicą, a uda trzęsły mi się jak galareta. Zjechałem na pobocze i wpadłem do rowu. To było żałosne. Wreszcie się poddałem i zsiadłem z roweru. Skończyło się na tym, że musiałem iść do domu na piechotę. Była to heroiczna sześcioipółkilometrowa wędrówka. Mimo to nie mogłem się doczekać, kiedy wrócę na siłownię i zacznę ćwiczyć z obciążeniem.\nTamto lato było cudowne: zamiast egzystować, zacząłem żyć. Wyrwałem się z ogłupiającej rutyny życia w Thal, w ramach której wstawałem, szedłem po mleko do sąsiadów, wracałem do domu, robiłem pompki i brzuszki, podczas gdy matka przygotowywała mi śniadanie, a ojciec szykował się do pracy. Nagle pojawiły się radość, element walki, ból, zadowolenie, przyjemności, kobiety, emocje. Myślałem: To jest życie! To fantastyczne! Chociaż ceniłem ojca i to, co osiągnął dzięki dyscyplinie, jego dokonania zawodowe, sportowe i muzyczne, to jednak sam fakt, że był moim ojcem, umniejszał znaczenie tego wszystkiego. Ni stąd, ni zowąd zyskałem nowe życie, które należało tylko do mnie.\nJesienią 1962 roku, w wieku piętnastu lat, zacząłem nowy rozdział w życiu. Zapisałem się do szkoły zawodowej w Grazu i rozpocząłem naukę konkretnego fachu. Mimo że nadal mieszkałem z rodzicami, rodzinę pod wieloma względami zastąpiła sala gimnastyczna. Starsi faceci pomagali młodszym. Podchodzili, żeby zwrócić uwagę, gdy zrobiło się coś źle, albo żeby poradzić, jak poprawić formę. Jednym z moich partnerów stał się Karl Gerstl i obaj poznawaliśmy radość, jaką daje wzajemne motywowanie się i rywalizacja.\n– Zrobię dziesięć powtórzeń z tą sztangą, gwarantuję ci – mówił Karl, po czym robił jedenaście, żeby wywrzeć na mnie wrażenie, i wykrzykiwał: – To było fantastyczne!\nPatrzyłem na niego i odpowiadałem:\n– A ja zrobię dwanaście!\nWiele pomysłów na ćwiczenia braliśmy z czasopism. W Niemczech ukazywały się pozycje poświęcone budowaniu ciała i podnoszeniu ciężarów, ale amerykańskie były o niebo lepsze, a Mui nam je tłumaczył. Te czasopisma były naszą biblią, jeśli chodzi o odżywianie się, sposób przyrządzania napojów proteinowych wspomagających budowę mięśni, ćwiczenia z partnerem. Przedstawiały bodybuilding jako drogę do realizacji marzeń. W każdym numerze zamieszczano zdjęcia mistrzów i opis ich ćwiczeń. Oglądaliśmy więc uśmiechniętych facetów prężących mięśnie na Muscle Beach w Venice w Kalifornii, oczywiście w otoczeniu fantastycznych dziewczyn w seksownych kostiumach kąpielowych. Wszyscy znaliśmy nazwisko wydawcy, Joego Weidera, Hugh Hefnera świata kulturystyki. Był właścicielem czasopism, w każdym wydaniu zamieszczał felieton ze zdjęciem i lansował swoją żonę Betty, piękną modelkę, którą można było zobaczyć na niemal każdej fotce z plaży.\nWkrótce życie w siłowni pochłonęło mnie bez reszty. Myślałem tylko o treningach. Którejś niedzieli, gdy okazało się, że sala gimnastyczna jest zamknięta, włamałem się do niej i ćwiczyłem w przejmującym zimnie. Musiałem owinąć sobie dłonie ręcznikami, żeby skóra nie przywarła mi do metalowych prętów. Robiłem postępy tydzień po tygodniu, podnosiłem coraz większe ciężary, moje mięśnie wytrzymywały coraz więcej powtórzeń, zmieniła mi się sylwetka i masa. Zostałem członkiem drużyny Stowarzyszenia Sportowców. Byłem dumny, że ja, Arnold Schwarzenegger, smarkacz, należę do tego samego klubu co Mister Austria, sławny Kurt Marnul.\nUprawiałem też inne sporty, ale reakcja mojego ciała na trening siłowy szybko uzmysłowiła mi, w jakiej sferze mam największy potencjał i jak daleko mogę zajść. Nie potrafiłem powiedzieć, co mnie napędza, wszystko jednak wskazywało na to, że urodziłem się, by ćwiczyć, i czułem, że to przepustka, która pozwoli mi wyrwać się z Thal. Kurt Marnul mógł zdobyć tytuł Mister Austria, myślałem, a przecież sam mi mówił, co mogę osiągnąć, jeśli będę trenował, więc to właśnie zamierzam robić. Ta świadomość sprawiła, że wielogodzinne podnoszenie ton stali było dla mnie przyjemnością. Każda bolesna seria, każde dodatkowe powtórzenie stanowiło krok do celu, czyli zdobycia tytułu Mister Austria, a następnie udziału w zawodach o tytuł Mister Europe. W listopadzie w domu towarowym w Grazu wziąłem do ręki najnowszy numer „Muscle Builder”. Na okładce widniał Mister Universe, Reg Park. Był w stroju Herkulesa, miał przepaskę na biodrach, i ze zdumieniem uświadomiłem sobie, że to facet, który grał w moim ulubionym filmie. W środku znajdowały się inne zdjęcia Parka: jak pozuje, trenuje, zdobywa po raz drugi z rzędu tytuł Mister Universe, ściska rękę Joemu Weiderowi i gawędzi na Muscle Beach z legendarnym Steve’em Reevesem, wcześniejszym Mister Universe, który również grał główną rolę w filmach o Herkulesie.\nNie mogłem się doczekać, aż znajdę Mui i dowiem się, o czym opowiada artykuł. Okazało się, że przedstawia całą drogę życiową Rega, od dzieciństwa w ubogim środowisku w angielskim Leeds aż po zwycięstwo w zawodach o tytuł Mister Universe, wyjazd do Rzymu, by zagrać Herkulesa, i małżeństwo z pięknością z RPA, gdzie mieszkał, gdy nie trenował na Muscle Beach.\nTa historia stała się dla mnie inspiracją. Mogłem zostać drugim Regiem Parkiem. Moje marzenia nagle się skrystalizowały i nabrały sensu. Znajdę sposób, żeby wyjechać do Ameryki: poprzez bodybuilding! I jakoś wkręcę się do filmu. Dzięki niemu stanę się znany na całym świecie. Role przyniosą mi pieniądze – byłem przekonany, że Reg Park jest milionerem – i pozwolą zdobywać najatrakcyjniejsze dziewczyny, co stanowiło bardzo ważny aspekt kariery.\nW następnych tygodniach doskonaliłem tę wizję, aż stała się bardzo konkretna. Zamierzałem wziąć udział w zawodach o tytuł Mister Universe, pobić rekord w podnoszeniu ciężarów, wyjechać do Hollywood i być jak Reg Park. Widziałem to wszystko oczami wyobraźni tak wyraźnie, że musiało się ziścić. Nie było innej możliwości: albo to, albo nic. Matka od razu zauważyła, że coś się zmieniło. Wracałem do domu szeroko uśmiechnięty. Powiedziałem jej, że trenuję, więc widziała, ile radości sprawia mi praca nad mięśniami.\nJednak z biegiem czasu moja obsesja zaczęła ją niepokoić. Wiosną całą ścianę nad łóżkiem obwiesiłem zdjęciami mięśniaków. Byli to bokserzy, zawodowi zapaśnicy, ciężarowcy i trójboiści, ale głównie kulturyści w pozach uwydatniających mięśnie, zwłaszcza Reg Park i Steve Reeves. Byłem dumny z tej ściany. Działo się to jeszcze w epoce przed kserografami: wyszukiwałem zdjęcia w czasopismach, zanosiłem je do przefotografowania, a następnie zamawiałem odbitki dwadzieścia na dwadzieścia pięć centymetrów. Kupiłem miękką matę pilśniową, kazałem ją pociąć na prostokąty, a potem przyklejałem do nich zdjęcia i wieszałem na ścianie. Wyglądało to naprawdę nieźle. Jednak mama była zaniepokojona.\nWreszcie pewnego dnia postanowiła zasięgnąć rady specjalisty i ściągnęła do domu lekarza, gdy jechał drogą z codziennymi wizytami lekarskimi.\n– Chcę, żeby pan coś zobaczył. – Zaprowadziła go po schodach do mojego pokoju.\nSiedziałem w salonie i odrabiałem lekcje, ale słyszałem większość rozmowy.\n– Panie doktorze – mówiła matka – wszyscy inni chłopcy, koledzy Arnolda, wieszają na ścianach zdjęcia dziewcząt. Wiem, bo widziałam. Plakaty, kolorowe fotosy, fotografie z czasopism. A tu, proszę spojrzeć. Nadzy mężczyźni.\n– Frau Schwarzenegger – odrzekł lekarz – nie ma w tym nic złego. Chłopcy szukają inspiracji. Patrzą na ojca, ale często to nie wystarcza, bo ojciec to ojciec, więc spoglądają także na innych mężczyzn. To nawet dobrze. Nie ma się pani czym martwić.\nWyszedł, a matka otarła łzy i udawała, że nic się nie stało. Później mówiła do koleżanek:\n– Mój syn ma na ścianie w swoim pokoju zdjęcia siłaczy i atletów, i gdy na nie patrzy, dostaje takiego napędu, że ćwiczy codziennie. Arnold, powiedz im, jakie ciężary podnosisz.\nOczywiście miałem już powodzenie u dziewczyn, lecz przecież nie mogłem powiedzieć o tym matce.\nTamtej wiosny matka sama odkryła, jak wiele się zmieniło: poznałem dziewczynę, dwa lata starszą ode mnie, która lubiła przebywać na świeżym powietrzu.\n– Ja też lubię biwakować! – oznajmiłem. – Na sąsiednim polu jest naprawdę ładne miejsce, tuż poniżej naszego domu. Może przyjdziesz z namiotem?\nZjawiła się następnego popołudnia i śmiejąc się, rozbiliśmy na polu jej śliczny namiocik. Kilkoro dzieciaków z sąsiedztwa pomagało nam wbijać śledzie. Był w sam raz dla dwojga i miał zasuwaną na zamek klapę. Kiedy dzieciaki sobie poszły, weszliśmy z dziewczyną do środka i zaczęliśmy się obściskiwać. Dziewczyna zdjęła bluzeczkę, lecz nagle usłyszałem zgrzyt suwaka i gdy się odwróciłem, zobaczyłem głowę matki. Urządziła nam straszną awanturę, nazwała dziewczynę ulicznicą i dziwką, a potem pomaszerowała po stoku do domu. Panna była przerażona. Z moją pomocą złożyła namiot i czym prędzej uciekła.\nPo powrocie do domu pokłóciłem się z matką.\n– Co to ma znaczyć?! – krzyczałem. – Najpierw mówisz lekarzowi, że mam te zdjęcia na ścianie, a potem się martwisz, gdy nakrywasz mnie z dziewczyną. Nie rozumiem. Faceci tak właśnie robią!\n– Nie, nie, nie. Nie w moim obejściu.\nBiedaczka musiała oswoić się z nową sytuacją. Była naprawdę wkurzona, a ja tylko chciałem żyć własnym życiem! Tamtej soboty pojechałem do miasta i pogodziłem się z dziewczyną – jej rodzice wyjechali i miała wolną chatę.\nWażną część nauki w szkole zawodowej, do której zacząłem chodzić jesienią 1962 roku, stanowiły praktyki. Przed południem mieliśmy lekcje, a po południu rozchodziliśmy się po mieście do swoich zajęć. To było znacznie lepsze niż siedzenie przez cały dzień w klasie. Moi rodzice wiedzieli, że jestem dobry z matematyki, umiem liczyć w pamięci i to lubię, więc załatwili, że będę szkolił się w handlu i przedsiębiorczości zamiast w zawodzie hydraulika czy stolarza.\nPraktykę odbywałem w Mayer-Stechbarth, małym sklepie z materiałami budowlanymi przy Neubaustrasse, zatrudniającym czterech pracowników. Jego właścicielem był Herr Matscher, emerytowany prawnik, który zawsze wkładał do pracy garnitur. Prowadził sklep z żoną Christine. Początkowo przydzielano mnie głównie do prac fizycznych, do układania drewna, do odgarniania śniegu z chodnika. Lubiłem dostarczać towar: wnoszenie ciężkich płyt kompozytowych po schodach do domu klientów było formą ćwiczeń. Wkrótce poproszono mnie o zrobienie inwentaryzacji i zacząłem się interesować prowadzeniem sklepu. Nauczyłem się pisać zamówienia i wykorzystywać wiedzę zdobytą na lekcjach księgowości.\nNajważniejszą umiejętnością, jaką opanowałem, była jednak technika sprzedaży. Chodziło o to, by nie pozwolić klientowi wyjść ze sklepu z pustymi rękami. Jeśli tak się stało, świadczyło to o tym, że jesteś beznadziejnym sprzedawcą. Nawet jeśli miała to być tylko mała śrubka, należało ją sprzedać. Wymagało to rozmaitych zabiegów. Jeśli nie mogłem sprzedać linoleum, wciskałem odkurzacz.\nZakumplowałem się z drugim praktykantem, Franzem Janzem, ponieważ obu nas fascynowała Ameryka. Rozmawialiśmy o niej bez końca, a nawet próbowaliśmy przetłumaczyć moje nazwisko na angielski – wyszedł nam „czarny koniec”, choć „czarny oracz” byłby bliższy. Zabrałem Franza do siłowni i próbowałem zainteresować treningiem, ale nie złapał bakcyla. Bardziej interesowała go gra na gitarze. Należał do Mods, pierwszego zespołu rockowego w Grazu.\nFranz rozumiał jednak moją pasję. Któregoś dnia zauważył, że ktoś chce się pozbyć zestawu sztang. Zaciągnął te sztangi do domu na sankach i namówił ojca, żeby oczyścił je z rdzy i pomalował. Potem obaj mi je przywieźli. Wtedy zamieniłem nieogrzewane pomieszczenie przy schodach w domową siłownię. Od tamtej pory mogłem zintensyfikować trening i ćwiczyć w domu także w te dni, w które nie chodziłem na stadion.\nW Mayer-Stechbarth byłem znany jako ten praktykant, który chce wyjechać do Ameryki. Państwo Matscherowie okazali nam wiele życzliwości. Uczyli nas, jak dogadywać się z klientami i ze sobą nawzajem, jak wyznaczać sobie cele. Frau Matscher starała się wypełniać luki w naszej edukacji. Uważała na przykład, że nie nauczono nas prowadzić rozmów towarzyskich, a chciała, żebyśmy nabrali trochę ogłady. Gawędziła więc z nami o sztuce, religii i bieżących sprawach. Żeby nagrodzić nasze wysiłki, częstowała nas chlebem z marmoladą.\nW czasie gdy Frau Matscher zaczęła wprowadzać mnie w świat kultury, poznałem smak sportowego sukcesu. Piwiarnia może wydawać się dziwnym miejscem, żeby zaczynać karierę w sporcie, aleja właśnie tam ją zacząłem. Był marzec 1963 roku, miałem niespełna szesnaście lat, gdy pierwszy raz wystąpiłem publicznie w barwach drużyny Stowarzyszenia Sportowców: czarnych butach treningowych, brązowych skarpetach i ciemnym jednoczęściowym trykocie z wąskimi ramiączkami i klubowym emblematem. Mieliśmy się zmierzyć z ciężarowcami z rywalizującego z nami klubu, w ramach występów dla widowni złożonej z trzystu, czterystu ludzi – wszyscy siedzieli przy długich stołach piwiarni w Grazu, palili papierosy i stukali się kuflami.\nJako debiutant byłem bardzo podekscytowany i zdenerwowany, gdy wychodziłem na scenę. Natarłem ręce kredą, żeby sztanga się nie ślizgała, i podniosłem sześćdziesiąt osiem kilogramów, mój zwykły ciężar. Ludzie zaczęli klaskać. Ten aplauz wywołał efekt, jakiego się nie spodziewałem: nie mogłem się doczekać, kiedy znów wyjdę na scenę. Tym razem, ku mojemu zaskoczeniu, podniosłem osiemdziesiąt cztery kilogramy – o szesnaście kilo więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Niektórym ludziom idzie lepiej przed publicznością, innym gorzej.\nFacet z przeciwnej drużyny był lepszym ciężarowcem niż ja, ale publiczność go rozpraszała i podczas ostatniej próby nie dał rady podnieść sztangi. Później powiedział mi, że nie mógł się skupić tak jak w siłowni. Ze mną było odwrotnie: obecność publiczności dodawała mi siły i stanowiła motywację, działała na moje ego. Odkryłem, że o wiele, wiele lepiej radzę sobie przed widownią.\nROZDZIAŁ 3Wyznania czołgisty


Kubek w pudełku Beethoven\nZamek księżniczki Kubek z przykrywką 270 ml\nKubek z porcelanową przykrywką, która może stać się jednocześnie podstawką pod kubek lub na herbatę. Pojemność 0.27l Można zmywać w zmywarkach, jak równiez stosować w mikrofalówkach. Kubek z pokrywką do zaparzania herbaty opakowany w ładne, ozdobne pudełko New Bone China PPD\nPorcelanowy kubek o pojemności 350ml i wysokości 10,5 cm. Średnica wynosi 9.3 cm. Kubek można myć w zmywarce i można go mikrofalować. New Bone China PPD\nKubek w pudełku Aquarell Feathers 350ml\nDuży porcelanowy kubek w dopasowanym pudełku. Pojemność 0.35l, wysokość 10 cm średnica 9,3 cm. Nadaje się do zmywarki i mikrofalówki. New Bone China PPD\nN.QUINEY Kubek w pudełku Cactus Fantasy 450ml\nPorcelanowy kubek Cactus Fantasy, pakowany w ozdobne pudełko/puszkę. pojemność: 450ml wysokość: 9,5cm, średnica 10,7cm materiał: porcelana New Bone China producent: PPD uwagi: kubek można myć w zmywarce i używac w mikrofalówce.\nMusic kubek podróżny bambusowy\nKubek podróżny I Love Music z silikonową opaską dla wygody trzymania. Pojemność: 400ml Wysokość: 14cm z pokrywką Materiał: włókno bambusowe/silikon producent: PPD uwagi: kubek można myć w zmywarce, nie używać w mikrofalówce.\nRękopis kubek w pudełku 350ml.\nKubek z potywem rękopisu zapakowany w prezentowe pudełko Pojemność:350ml. Wymiary:10x9.8cm Materiał:porcelana kostna Mycie ręczne. Producent:PPD\nNo Drama kubek podróżny bambusowy 400ml.\nMapa świata kubek w pudełku 350ml.\nKubek z motywem Map świata zapakowany w prezentowe pudełko Pojemność:350ml. Wymiary:10x9.8cm Materiał:porcelana kostna Mycie ręczne Producent:PPD


Prowadząc jakąkolwiek instalację elektryczną, bez sensu na jej trudno, potrzebujesz uziemienia, by nie stanowiła ona niebezpieczna. To często wiadomy fakt oraz ze względów bezpieczeństwa należy zadbać o toż z odpowiednią pieczołowitością. Co należy zrobić by odpowiednio uchronić siebie również wyjątkowych żyjących z instalacją od możliwych zagrożeń?\nDo całego uziemienia potrzebne są przewody uziemiające, które decydują drogę przewodzącą między danym tematem sieci lub instalacji elektrycznej, a jej uziomem. Podstawowym dowodem na głębokie działanie takiego schematu są częste i zmieniające bezpieczeństwo piorunochrony. Burza może wykonać wiele szkód, ale dzięki temu łatwemu dodatkowi którym jest piorunochron, zagrożenie diametralnie spada. Takie przewody brane w Twoich budowach to dla Ciebie praktycznie żadne utrudnienie, ale tak warto dodać się również z uwagą je zastosować. W skutku od dziecka jesteśmy trudni, że z stylem nie ma żartów. Wysokie napięcie że nas w najkrótszym wypadku nawet zabić. Nie akceptuj to nawet najmniejszej możliwości wypadku z Twoją instalacją elektryczną.\nŻyć zapewne nie posiadasz podobnej zgody na fakt uziemień oraz systemów w jaki potężna natomiast powinno się je przewidywać. Nie musisz się tym martwić. Po prostu zapytaj o konferencję i zaczerpnij wszystkich potrzebnych reklamy w niniejszym aspekcie. Cena potrzebnych procesów jest jak w zestawieniu do zapłaty którą można dać za ich wada, a nie próbuj zaoszczędzić na przykład na zamiennikach wątpliwego pochodzenia i prostszej jakości. Każdy elektryk z pewnością odmówi pracy przy takich systemach, które nie będą dokładnie zabezpieczone.


rzeka mleczna - Dziennikzachodni.pl\nSłowo kluczowe: rzeka mleczna\nTeren zalewowy w dolinie Mlecznej w Katowicach na granicy dzielnic Podlesia i Zarzecza jest zasypywany. Mieszkańcy są przerażeni widmem powodzi i apelują o zdrowy rozsądek. Na granicy Podlesia i Zarzecza, w okolicy ul Uniczowskiej, rzeka Mleczna...\nProtest w Katowicach: Inwestor chce budować osiedle w dolinie rzeki Mlecznej\nWszystko zaczęło się od urzędowego pisma, które otrzymali m.in. mieszkańcy ulic Niskiej i Krogulczej w Katowicach-Piotrowicach. - Najpierw byliśmy nim zdziwieni, a gdy już je rozszyfrowaliśmy, okazało się, że jeden z inwestorów chce wybudować domy...\nPotok Goczałkowicki uregulują już w 2014?\nMieszkańcy Goczałkowic w powiecie pszczyńskim od kilkunastu lat bezskutecznie walczą o uregulowanie niewielkiego Potoku Goczałkowickiego. Podczas każdych ulewnych deszczy strumień wylewa, a gmina jest zalana. Ostatnia powódź była tutaj podczas...\nRzeka Białka już wróciła do koryta. Gmina Lelów liczy straty po największej powodzi w ostatnich latach ZOBACZ NAJNOWSZE ZDJĘCIA Z NIEDZIELI 7 LIPCA KLIKNIJ TUTAJ\nINTENSYWNE BURZE NA ŚLĄSKU I ZAGŁĘBIU: ZALANE DOMY, SAMCHODY, LUDZIE W...\nBudowa zbiornika retencyjnego w Dankowie miała ruszyć w tym roku. Niestety, stanęła w miejscu W projekcie założono, że zbiornik na Liswarcie ma mieć powierzchnię 87 ha i będzie posiadał tzw. polder zalewowy o powierzchni 67 ha, który w przypadku...\nPowódź 2014: Poprzednio rzeki w woj. śląskim wystąpiły z brzegów przed#rokiem i cztery lata temu. Czy tym razem wodę uda się zatrzymać? Wczoraj sztaby kryzysowe i służby ratownicze uspokajały, że wszystko jest pod kontrolą. Ale obronić się przed...\nPowódź 2014: Cały czas przybywa wody w rzekach Górnej Odry i Wisły. RELACJA NA ŻYWO DZIEŃ 17.05.2014 Kataklizm powoduje ogromne straty. Sytuacja jest bardzo poważna tam, gdzie rzeki przekraczają stany alarmowe. Poziom będzie się jeszcze podnosić. A...\nPrzez Katowice nie płynie rzeka a otwarty kanał ściekowy. Jego rewitalizacja trwa już ponad 30 lat, spowodowała dwie powodzie i jedną aferę finansową Między Muzeum Śląskim a Teatrem odkrywany jest fragment koryta Rawy. Do przebudowy jej...\nRewitalizacja rzek w woj. śląskim... wciąż raczkuje\nW krajach Europy Zachodniej już wiele lat temu stała się wręcz modna rewitalizacja rzek, czyli przywracanie jej funkcji ekologicznych. U nas niestety wszyscy długo rzeki regulowali - co z czasem okazało się bardzo nieefektywne i nieekologiczne....\nMieszkańcy południowych dzielnic protestują przeciwko kilkupasmowej obwodnicy. A urzędnicy mówią, że planują tu 7-metrową drogę lokalną Mieszkańcy Podlesia i Zarzecza, południowych dzielnic Katowic, zwarli szyki. Protestują przeciw planom...


W Polsce - Katalog stron Controlwebs\nKatalog stron » Strona główna » Firmy wg branż » Usługi » W Polsce\nOpis: Specjalizacja firmy Nobell Congressing to Sale konferencyjne, kongresy, konferencje. Profesjonalna organizacja kongresów, organizacja konferencji i spotkań w całej Polsce. Organizator zaprasza - konferencje, sale konferencyjne i szkoleniowe.\nNobell Congressing - organizujemy profesjonalnie: konferencje, szkolenia, eventy, kongresy, prestożowe imprezy firmowe. Organizator zaprasza - kongresy, imprezy, konferencje w całej Polsce.\nPROX - biologiczna oczyszczalnia ścieków\nPROX to firma która istnieje na rynku od 2004 w zakresie sprzedaży, projektowania i realizacji oczyszczalni ścieków. Nasze projekty chronią przyrodę (...)\nJest nam bardzo przyjemnie móc zaprezentować Państwu ofertę Kancelarii Rachunkowo-Doradczej ABAKS. Funkcjonujemy na rynku od 2003 roku, proponując (...)\nProdukty sprawdzonych światowych producentów\nPromowork - atrakcyjna wysoka jakośc i trwałość to cechy produktów do pracy które ofoerujemy. W ofercie naszej firmy: odzież robocza, markowa odzież (...)\nfirma sprzątająca Warszawa | sprzatanie-wojciechowski.pl\nNasza firma zajmuje się kompleksowym sprzątaniem, praniem, myciem na terenie Warszawy oraz całego województwa mazowieckiego. Więcej informacji i (...)\nJeśli stajesz przed problemem zdrady w swoim małżeństwie, jesteś ofiarą i chcesz uzyskać wsparcie to świetnie trafiłeś. Prezentowany portal (...)\nZapraszamy do zapoznania się z ofertą jaka przygotowało dla Państwa przedsiębiorstwo Dkal z Otwocka. Nasza główna specjalizacja to wytwórczość (...)\nPrezentujemy Państwu Europejskie Centrum Pomocy Poszkodowanym z Warszawy. Trudnimy się uzyskiwaniem odszkodowań dla osób poszkodowanych w wypadkach. (...)\nGorąco zapraszamy Państwa do zapoznania się z ofertą firmy Inter Service, której siedziba znajduje się w Rybniku. Specjalizujemy się w serwisie (...)


Czy są dotacje na dokształcanie i warsztaty? - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 10-11-2010, 06:00\nCzy są dotacje na usługi telekomunikacyjne?\nProwadzę sklep internetowy (z artykułami dziecięcymi) wraz z działalnością warsztatową. Szukam pieniędzy na:\n- dalsze dokształcanie siebie (właściciel)\n- warsztaty dla rodziców w ramach przedszkoli\n- warsztaty dla kadry nauczycielskiej w przedszkolach i szkołach podstawowych\n- rozszerzenie działalności o lokal usługowy (warsztaty dla rodziców z dziećmi)\nOdpowiada Aldona Janicka, konsultant ds. funduszy UE, Europejskie Centrum Doradztwa Finansowego:\nDuże możliwości dokształcania się pracowników przedsiębiorstw oraz właścicieli firm stwarza Europejski Fundusz Społeczny, ze środków którego współfinansowane są projekty szkoleniowe w ramach popularnych programów unijnych: Poddziałania 2.1.1 oraz Poddziałania 8.1.1 PO Kapitał Ludzki. Informacji o organizowanych szkoleniach oraz studiach podyplomowych z udziałem dofinansowania z EFS można szukać np. na portalu www.inwestycjawkadry.info.pl.\nWarsztaty dla rodziców dzieci uczęszczających do ośrodków wychowania przedszkolnego mogą być dofinansowane w projektach w ramach Poddziałania 9.1.1 PO KL. Studia podyplomowe, kursy i szkolenia dla nauczycieli mogą być organizowane w projektach w ramach Poddziałania 9.4 PO KL. O dofinansowanie projektu w ramach Poddziałań 9.1.1. i 9.4 mogą ubiegać się wszystkie podmioty – z wyłączeniem osób fizycznych (nie dotyczy osób prowadzących działalność gospodarczą lub oświatową na podstawie przepisów odrębnych), które jednocześnie spełniają kryteria określone w dokumentacji konkursowej.\nNatomiast na rozszerzenie działalności firmy o lokal usługowy można uzyskać dofinansowanie ze środków w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego, w ramach działań skierowanych do przedsiębiorców. Przykładowo dla firmy z siedzibą w województwie Mazowieckim należy śledzić informacje o aktualnych konkursach dla przedsiębiorców (w województwie mazowieckim to działanie 1.5). W ramach działania 1.5 można uzyskać wsparcie na zakup środków trwałych, jak i na usługi budowlane, które są niezbędne dla rozpoczęcia przez firmę działalności usługowej.\nEdukacja, nauka, oświataRynek pracyDofinansowanie firm\nCzy są dotacje na budowę domu?\nGPW na giełdzie, sesja jak marzenie\nEdukacja, nauka, oświata / Czy są dotacje na dokształcanie i warsztaty?


Nie dość, że zapłacisz za interpretację, to nie zawsze otrzymasz ją w teminie… – Baza wiedzy\n28 stycznia 2022 07:25\n, autor: Konrad Piłat , oprac.: GR\nOsoby pytające o interpretację prawa podatkowego od 1 lipca zapłacą co najmniej 75 zł. Nie zawsze jednak uzyskają odpowiedź w ciągu trzech miesięcy. Opinia fiskusa niekoniecznie uchroni ich od płacenia podatku\nJuż za kilka dni zaczną obowiązywać nowe przepisy regulujące wydawanie wiążących interpretacji prawa podatkowego.\nEksperci nie mają wątpliwości, że będą one dużo mniej korzystne niż obecne. Nie chodzi tylko o to, że za każdy stan faktyczny przedstawiony we wniosku trzeba będzie zapłacić 75 zł. Dla firm dużo ważniejsze są inne zmiany.\n– Teraz urząd musi udzielić odpowiedzi i dostarczyć ją w trzy miesiące. Jeśli tego nie zrobi, obowiązuje stanowisko podatnika. W wypadku wniosków składanych od 1 lipca zasada ta nie jest już tak bezwzględna – mówi Marek Kolibski, doradca podatkowy w Kancelarii Ożóg i Wspólnicy. Wyjaśnia, że nowe przepisy przewidują możliwość przesuwania trzymiesięcznego terminu na udzielenie odpowiedzi. Wystarczy, że osoba jej udzielająca uzna, iż istniej ą ku temu ważne przyczyny. Można się obawiać, że będzie to często wykorzystywane jako pretekst do przedłużenia procedury. W innych sprawach urzędy skarbowe często przecież tak postępują.\n– Obecnie jeśli urząd nie zdąży z odpowiedzią, przyjmuje się, że stanowisko wnioskodawcy było prawidłowe. Jest to tzw. milcząca interpretacja. Reguła ta skutecznie mobilizuje urzędy skarbowe do przestrzegana trzy miesięcznego terminu wydawania interpretacji – potwierdza Halina Kwiatkowska, radca prawny, partner w Kancelarii Prawnej Chałas i Wspólnicy. Także jej zdaniem od 1 lipca uzyskanie interpretacji w rozsądnym czasie może być trudniejsze.\nNie zawsze pełna ochrona\n– Jeśli podatnik lub płatnik chce zapytać o sytuacje, które już wystąpiły, powinien złożyć wniosek do końca czerwca – radzi Maciej Łukaszyk, radca prawny w kancelarii Dr Krystian Ziemski & Partners. I wyjaśnia: skoro urząd potwierdzi stanowisko wnioskodawcy, to na podstawie obecnych przepisów nie tylko uniknie sankcji karnych skarbowych i odsetek od zaległości, ale także nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku.\nDlaczego warto złożyć wniosek przed 1 lipca\nJakie zasady obowiązują obecnie Jak będzie po 30 czerwca 2007 r.\nUrząd nie pobiera żadnych opłat za udzielenie odpowiedzi.\nNawet pytając o zdarzenia, które już nastąpiły, wnioskodawca uzyskuje pełną ochraną (nawet gdy kontrola uzna że interpretacja była błędna, nie musi płacić podatku).\nPytający ma gwarancją uzyskania odpowiedzi w ciągu trzech miesięcy.\nBez odsetek i sankcji karnych\nPytając po 30 czerwca o sytuacje, które wywołają skutki podatkowe zanim nadejdzie odpowiedź, podatnik nawet w razie potwierdzenia jego stanowiska może liczyć tylko na ochronę w zakresie sankcji karnych i odsetek. W wypadku odmiennej decyzji wydanej np. w następstwie kontroli podatek będzie jednak musiał zapłacić.\nZa każdy stan faktyczny trzeba będzie zapłacić 75 zł.\nJeśli izba skarbowa potwierdzi prawidłowość dokonanych już rozliczeń, kontrola może nakazać zapłatę podatku (ale bez odsetek i sankcji karnych skarbowych).\nPodatniku, płać i płacz!…


Akcja "Bezpieczniej w Sieci" i prezent dla czytelników | Magazyn T3\nAkcja "Bezpieczniej w Sieci" i prezent dla czytelników\nW związku z dynamicznym rozwojem Internetu coraz więcej spraw załatwiamy online – korzystamy z internetowych kont bankowych, robimy zakupy, kontaktujemy się z rodziną i znajomymi. Mimo wielu ułatwień i szerokiego wachlarza możliwości, jakie oferuje nam sieć, jesteśmy stale wystawieni na różnego rodzaju zagrożenia. Często z powodu niedostatecznej wiedzy i niestosowania podstawowych zabezpieczeń sami powodujemy ryzyko wystąpienia groźnych sytuacji lub zwiększamy skalę szkód. Dlatego też Magazyn Internet włączył się w akcję edukacyjną „Bezpieczniej w Sieci”.\n„Bezpieczniej w Sieci” to platforma służąca popularyzacji wiedzy na temat zagrożeń związanych z użytkowaniem komputera i Internetu. Akcja wystartowała 22 października 2010 roku jako wspólna inicjatywa organizacji rządowych – Ministerstwa Gospodarki i Europejskiego Centrum Konsumenckiego oraz partnerów komercyjnych m.in. PayPal, Nasza-Klasa, Auto-Backup. Przedsięwzięcie jest wzorowane na podobnych kampaniach, które były organizowane z dobrym skutkiem w Wielkiej Brytanii i Stanach zjednoczonych (np. getsafeonline.org czy staysafe.com). Na stronie internetowej akcji można znaleźć porady i artykuły dotyczące m.in. zabezpieczeń przed utratą plików, kradzieżą komputera czy też atakiem wirusa. Na platformie działa również sekcja „Zabezpiecz swoją firmę” dedykowana firmom i instytucjom.\nFirma Auto-Backup – jeden z partnerów Bezpieczniej w Sieci – przygotowała specjalną promocję dla czytelników Magazynu Internet. Każdy, kto wejdzie na stronę https://auto-backup.pl/biznes/Rejestracja.aspx i zarejestruje się jako nowy użytkownik, otrzyma biznesową, nielimitowaną wersję usługi za darmo na okres jednego miesiąca. Po upływie tego okresu usługa będzie kontynuowana bezpłatnie w wersji 1 GB na czas nieograniczony.\nJeżeli chcecie się dowiedzieć więcej na temat samej akcji wejdźcie na stronę http://bezpieczniejwsieci.org


انجمن: kamagra jak to dziala (1/1)\nصفحه نخست انجمن تكنولوژيهاي مورد استفاده در لوازم خانه و آشپزخانه تفلون kamagra jak to dziala\nموضوع: kamagra jak to dziala\nkamagra jak to dziala\t6 ماه 1 هفته قبل\t#34586\nKamagra to dostarczany w Indiach specyfik na siłę wypowiadający ów indywidualny czynnik aktywny co Viagra. Do użytku wprowadziła ją Indyjska Rada Farmaceutyczna, jakiej zakazy dodatkowo chcenia formalne różnią się z lokalnych także amerykańskich regulacji. Internet globalny istnieje serwisów sprzedających aukcja Kamagry online. Należy podkreślić, iż kampanię owych postaci jest sprzeczna z prawem. Podawany preparat umie egzystować nieszczęśliwą dla zdrowia podróbką lub niezwykłym sposobem sprowadzonym do Europy nielegalnie, z odrzuceniem wzorów także narażeniem zdrowia chorych.\nNa placu regionalnym dogodnych istnieje las odpowiedników Kamagry, jakie wpisano do sprzedaży z podejściem wszystkich koniecznych czynności. Oryginalny, zatwierdzony Sildenafil jest szczery do osiągnięcia w przychodni 121doc. Kupienie środka niewykluczone jest po zrealizowaniu konkretnego formularza medycznego, który badany stanowi poprzez kooperującego spośród nami specjalistę. Gwarantujemy idealną subtelność oraz spedycję w 24 godziny.\nKamagra to wydzielany w Indiach odpowiednik Viagry. Oba środki mierzą owy pojedynczy fakt czynny – istnieje nim cytrynian sildenafilu. Treść ta dzięki znanemu zajęciu poprawia swobodny dopływ krwi do interesu, dzięki czemu spodziewana jest erekcja. Kamagra jest czynna w form tabletek, żelowych kapsułek dodatkowo kosmetyku. Do jakiegokolwiek opakowania nowego wyrobu winna być przymocowana instrukcja zawierająca istotny obraz mechanizmu tworzenia, skład, przeciwwskazania natomiast produkty uboczne dawania tego medykamentu. Medykament nie winien żyć kupowany regularnie aniżeli raz dziennie.\nMimo wprowadzonych wyżej wątpliwości, uważa się, że jeśli Kamagra jest zapisana przez pediatrę, również zapraszana pod jego pieczą, obecne mocna ją egzekwować bezpiecznie. Póki co a taka możliwość w Europie nie wkracza w symulację, w pakcie z aktem zdradzania jej na teraźniejszym kontynencie.\nTransakcja i handel Kamagry jest uczciwe lecz plus ledwie na zasięgu Indii. Zarówno Amerykańska Agencja ds. Karmie również Środków (FDA), kiedy i europejskie organy narodowe nie zatwierdziły aukcji tego specyfiku. Każde serwisy na kraju Europy lub Pozostawaj Zintegrowanych oferujące okazja nabycia Kamagry zwracają zatem działalność sprzeczną z rozporządzeniem.\nPrzyjmowanie preparatu Kamagra bez wskazówek z lekarzem, który stwierdzi, lub preparat że być przez pojedynczego pacjenta odczuwany bez narażenia zdrowia czy zarabiania, jest okrutną nieodpowiedzialnością, na jaką, niestety, wyznacza się wielu typów borykających się z przeszkodami z dochodzeniem wzwodu. Dużo pacjentom odkrywa się, iż albowiem ich znany stosuje dany środek a włókna mu nie dolega, stanowi aktualne najdelikatniejszą ochroną bezpieczeństwa traktowania takiego klucza.\nNiestety, nic szczególnie wątpliwego. Leki, jakie idealnie napierają na zdrowie samego chorego, potrafią daleko utrudniać drugiemu – stanowi bieżące pasywne z wielu niezależnych czynników, takich gdy kształt zdrowia, przemiana materii, sprawność systemu odpornościowego, kupowane medykamenty oraz moc odrębnych myśli, którymi kłócą się poszczególni pacjenci.\nInnym, dobrym do zniesienia argumentem orzekającym o nabyciu Kamagry w fakcie dużo typów, jest więc, iż ma odpowiednio ten pojedynczy fakt czynny, który wymienia Viagra – czyli wspomniany już cytrynian sildenafilu. Taki postęp myślenia podobnie prawdopodobnie istnieć podchwytliwy i nosić wewnątrz sobą złe konsekwencje – ponieważ Viagra jest lekiem będącym wszystkie niezbędne certyfikaty, wielokrotnie testowanym klinicznie, a a o uznanej wieloma doświadczeniami skuteczności.\nKamagra – przeciwnie. Niestety liczy reklamowanych praw, jej skuteczność oraz fason przedsięwzięcia nie zostały opatrzone właśnie wieloma zbadaniami kiedy w przypadku Viagry, nie przyjęto na jej oferowanie na kraju Integracji Europejskiej. Kupując to tenże środek bez ochron lekarskiej, nie stanowisz żadnej ochrony, czy treść leku tak odpowiada wskazówkom na opakowaniu.\nWażnym składnikiem w faktu dużo przyjaciół, którzy zawierają przedmioty ze pewnością funkcji zmysłowych zaś dążą oparcia, stanowi stosunkowo nieduża danina tegoż preparacie, szczególnie w zestawieniu spośród najpopularniejszym specyfikiem owego standardu, czyli Viagrą. Natomiast wielu z ostatnich chorych, którzy regulują się na kup Kamagry, nie posiada idealnego opisu pozycji oraz nie wie, iż mogą prawnie oraz skrajnie bezpiecznie zamówić inne klasyczne odpowiedniki Viagry, również popularniejsze od pierwowzoru.\nFundamentalnym znaczeniem czynnika czynnego doprowadzonego w Kamagrze jest obejmowanie naczyń krwionośnych odkrywających się w okolicy prącia, dzięki czemu wpadek może pociągnąć do penisa w zwiększonych kwotach. Tabletka roztapia się oraz dopływa do krwiobiegu w nurtu około 30 minut, zaś po owym periodzie podejmuje tworzyć. Chociaż racja gdy w losu całkowitych wielkich współczesnej medycynie doustnych specyfików na moc, samo przyjęcie tabletki nie spowoduje żadnych produktów – musi chodzić w parze z ludzką stymulacją i poruszeniem seksualnym. Właśnie po wystąpieniu aktualnego wymogu można prognozować sukcesów działania Kamagry.\nSpecyfik jest wyjęty ale dla samodzielnych gości, jego łączenie przeciwwskazane istnieje u dziewczyn oraz świadomości niepełnoletnich. Nie winnym dawać go osoby pozostające na niemałe schorzenia wątroby również przedstawiające dylematy z śródmieściem albo krzepliwością krwi. Odnawia się stosowanie Kamagry dodatkowo w losu wrzodów żołądka czy karykaturze prącia. Następującym czynnikiem polecającym żeby poszukać różnych strategii pomagania istnieje branie przez pacjenta środków zawierających azotany lub nitratów.


sierpień, 2019 | Firma\nNiski wakacyjny popyt ze strony warszawskich kupców na warzywa na rynku hurtowym w Broniszach spowodował spadki ich cen – informuje ekspert rynku Maciej Kmera. Powered by WPeMatico\nGrupa Włochów przetestowała nowatorski środek na komary\nGrupa mieszkańców miejscowości w Piemoncie na północy Włoch na własnej skórze przetestowała plastry przeciwko komarom z materiału wykonanego metodą nanotechnologii. Władze mają nadzieję, że gdy znajdą skuteczną metodę walki z nimi, przyciągną więcej turystów. Powered by WPeMatico\nTeraz mamy dobry czas dla przemysłu stoczniowego – powiedziała PAP w sobotę minister przedsiębiorczości i technologii Jadwiga Emilewicz. Dodała, że powstałe w Gdańsku płyta montażowa oraz hala produkcyjna zwiększają konkurencyjność tej gałęzi polskiego przemysłu. Powered by WPeMatico\nOd niedzieli całkowity zakaz palenia węglem i drewnem w Krakowie\nOd niedzieli w Krakowie zacznie obowiązywać uchwała antysmogowa przewidująca całkowity zakaz palenia węglem i drewnem. Zakaz dotyczy nie tylko pieców i palenisk węglowych, ale także kominków i ciężkich, stacjonarnych grillów. Władze miasta zapewniają, że jest ono przygotowane na wejście w życie uchwały. Powered by WPeMatico\nDo czego stosuje się konopie? Jaką rolę w rozwoju rynku w USA odgrywają Polacy? Kto i ile zarabia na tej roślinie? I czy rynek wart miliardy to bańka czy dopiero początek? Powered by WPeMatico\nBielski: Zrównoważenie budżetu przejściowe, zaskakuje założony, niski poziom wydatków\nZrównoważenie budżetu ma charakter przejściowy, ponieważ wynika z jednorazowych wpływów i przesunięć z budżetu centralnego do podsektorów publicznych – ocenia dyrektor biura analiz ekonomicznych Santander BP Piotr Bielski. Dodał, że najbardziej zaskakuje założony, niski poziom wydatków, aczkolwiek niewykluczone, że pojawi się przestrzeń do ich podniesienia. Powered by WPeMatico\nNaimski: Zbudujemy sześć reaktorów jądrowych dla energetyki\nJest w Polsce miejsce i konieczność budowy elektrowni atomowych. W ciągu 20 lat chcemy zbudować sześć reaktorów jądrowych dla energetyki – poinformował w piątek pełnomocnik rządu ds. strategicznej infrastruktury energetycznej Piotr Naimski. Powered by WPeMatico\nOd piątku można już pobierać druki w sprawie dofinansowania instalacji fotowoltaicznych w ramach programu „Mój prąd” – zapowiedział minister energii Krzysztof Tchórzewski. Maksymalna kwota pomocy wyniesie 5 tys. zł. Powered by WPeMatico\nKorzystne parametry wzrostu gospodarczego Polski dają podstawę, by oczekiwać wzrostu PKB w 2019 r. o 4,5 proc. – oceniła w komentarzu do danych GUS minister przedsiębiorczości i technologii Jadwiga Emilewicz. Inflacje we wrześniu może sięgnąć 2,9 proc. – dodała. Powered by WPeMatico\nPrzepisy dotyczące czasu pracy i wypłaty świadczeń nadal są jednym z głównych obszarów prawa pracy, w którym pracodawcy dopuszczają się szeregu naruszeń – ocenia Państwowa Inspekcja Pracy. Nieprawidłowości dotyczą m.in. kwestii związanych z wynagrodzeniem za pracę w godzinach nadliczbowych. Powered by WPeMatico\nKomisja Europejska zdecydowała w czwartek o przedłużeniu obowiązywania na kolejne pięć lat ceł antydumpingowych na chińskie rowery. Ma to powstrzymać import z Chin, który byłby szkodliwy dla europejskich producentów. Powered by WPeMatico\n30 projektów inwestycyjnych wartych w sumie ponad 3,5 mld zł realizują w Katowickiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej (KSSE) firmy z amerykańskim kapitałem – wynika z informacji zarządu strefy. Wyróżnikiem amerykańskich przedsięwzięć w regionie jest innowacyjność. Powered by WPeMatico\nBranża sportowa generuje dla polskiej gospodarki wartość dodaną sięgającą blisko 10 mld zł rocznie i utrzymuje ponad 100 tys. miejsc pracy. Na każde 100 przypada kolejnych 60 stanowisk w sektorach powiązanych ze sportem…. Powered by WPeMatico\nPolska ma być europejskim centrum produkcji Ericssona\nPolska ma stać się europejskim centrum produkcji Ericssona, jednego ze światowych potentatów telekomunikacyjnych – informuje czwartkowa „Rzeczpospolita”. Gazeta dodaje, że Szwedzi walczą z chińskim Huawei o prymat w dostawach sprzętu dla sieci 5G. Powered by WPeMatico\nIzba UE: Chiny obejmą zagraniczne firmy systemem „zaufania społecznego”\nWładze Chin zamierzają objąć działające w tym kraju zagraniczne firmy swoim systemem „zaufania społecznego”, na co nie są one odpowiednio przygotowane i co może poważnie zakłócić ich działalność – zaalarmowała w środę Izba Handlowa UE w Chinach. Powered by WPeMatico\nRafał Milczarski, dotychczasowy prezes LOT, został ponownie wybrany na szefa narodowego przewoźnika – poinformowała w środę PAP rada nadzorcza PLL LOT. Do zarządu powołano też Katarzynę Piskorz oraz Pawła Rozkruta. Powered by WPeMatico\nTo już kolejna w tym roku podwyżka opłat w serwisie Allegro. Tym razem wyższa prowizja będzie obowiązywała przedmioty wyposażenia domu, sprzęt fitness i zegarki. Sprzedający będą mieli także nowe obowiązki. Zmiany wejdą w życie 4 września. Powered by WPeMatico\nZniżki w ramach „Karty Dużej Rodziny” oferuje już ponad 5,8 tys. firm\nZniżki posiadaczom Karty Dużej Rodziny oferuje już ponad 5,8 tys. firm i instytucji w ponad 23,5 tys. lokalizacji – poinformowała szefowa MRPiPS Bożena Borys-Szopa. W środę resort podpisał umowę ze Związkiem Dużych Rodzin „Trzy Plus” na pozyskiwanie partnerów Karty Dużej Rodziny. Powered by WPeMatico\nコパオニクのホテル - ウクライナ、キエフにあるホテル軒の宿泊プランを検索・比較。数百万もの料金プランを掲載する「トリバゴ - https://prelouc.ibetonovejimky.cz - agdchrosciel - otherlife


Polska grozi wstrzymaniem unijnych składek - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościPolska grozi wstrzymaniem unijnych składek\nPolska grozi wstrzymaniem unijnych składek\nRząd Polski grozi Brukseli, że może nie wpłacić składki członkowskiej do wspólnotowego budżetu. W odwecie Bruksela może wstrzymać wypłatę Polsce unijnych dotacji. A wszystko przez akcyzę za sprowadzane samochody.\nDokument, do którego dotarł Dziennikł wysłany przez Urząd Komitetu Integracji Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości. Jest związany ze sprawą zwrotu akcyzy na sprowadzane samochody, którą zajmuje się Trybunał. Po rozprawie polski rząd może zostać zmuszony do wypłacenia ponad 2. miliardów złotych akcyzy pobranej nielegalnie od właścicieli 2. milionów samochodów.\nWedług "Dziennika" polscy politycy w walce o akcyzę uciekli się do szantażu. W piśmie przesłanym do Trybunału mieli napisać, że jeżeli otworzy on prawną drogę do tego, by wszyscy poszkodowani mogli ubiegać się o zwrot akcyzy, "konsekwencją tego może być (...) utrudnione wykonanie przez Polskę zobowiązań finansowych wobec Wspolnoty".\nTagi: akcyza, wiadomości, gospodarka, najważniejsze, gospodarka polska\nPolska nie umie wykorzystać unijnych funduszy


królowie - wszystko na temat królowie w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : królowie (12)\nBecket i Vidocq\nDramaty historyczne z całą pewnością mogą nam wiele powiedzieć o przeszłości świata. Jedną z lepszych produkcji tego typu jest film „Becket”. Został on nakręcony ponad pięćdziesiąt lat temu, ale nadal bardzo chętnie go oglądamy, ponieważ posiada on naprawdę dużą wartość historyczną. Dzieło opowiada o królu Henryku…\nŚwiat muzyczny składa się z wielu znakomitych piosenkarzy, piosenkarek i różnorodnych zespołów muzycznych. Członkowie rodziny Jacksonów są sławni przede wszystkim dzięki królowi popu jakim był Michael Jackson. Nieco inaczej było z siostrą Michaela, Janet Jackson. Siostra znanego brata jest nie tylko z tego słynna. Jest znaną…\nKrólewski teledysk do "Open Up Your Mind"\nW Krakowie powstaje właśnie teledysk do utworu "Open Up Your Mind", którego autorem jest Gromee, krakowski DJ i producent. Główną rolę w teledysku gra Adam Grzanka – znany aktor i kabareciarz, jeden z członków krakowskiej Formacji Chatelet. "Pomysł na klip powstał bardzo spontanicznie - mówi Gromee - urodziłem się w Krakowie,…\nMało znane gwiazdy światowego kina\nOglądając filmy rzadko zwracamy uwagę na nazwiska aktorów, jeżeli te nie rzucają się w oczy lub po prostu jeżeli dana rola nie wyda nam się aż tak interesująca, żeby sprawdzić kto ją zagrał. Aktorów takich jak Brad Pitt, George Clooney czy inni zna praktycznie każdy. Inni aktorzy, mimo tego że grają często świetne role…\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia królowie. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku królowie) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem królowie posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania królowie jesteśmy w stanie zaprezentować Ci królowie materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 02.05.2011 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 09.01.2015. W naszym serwisie znajdziesz również 1 galerii opisanych słowem królowie. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania królowie ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu królowie.


Elegancka nowoczesna glamour lampa wisząca szklana gnieciona tuba przezroczysta LED z elementem chrom 7-płomienna na okrągłej podsufitce NEW YORK 5011 sklep internetowy\nElegancka nowoczesna glamour lampa wisząca szklana gnieciona tuba przezroczysta LED z elementem chrom 7-płomienna na okrągłej podsufitce NEW YORK 5011\nSiedmiopłomienna lampa wisząca New York 5011 została wykonana z kryształowego szkła oraz chromowanych elementów. Lampa charakteryzuje się kryształowymi kloszami o nieregularnym kształcie tuby, zawieszonymi na okrągłej podsufitce.\nźródło światła: 7 x LED 4,5W/230V\nwysokość: 1930 mm\nSiedmiopłomienna lampa wisząca New York 5011 została wykonana ze szkła oraz chromowanych elementów. Lampa charakteryzuje się szklanymi przezroczystymi kloszami o nieregularnym kształcie tuby, zawieszonymi na okrągłej podsufitce. Zwis New York prezentuje się zjawiskowo, szczególnie w pokojach gościnnych i salonach.Jego blask może także nadać niepowtarzalnego klimatu oraz klasy naszym korytarzom. Rewelacyjnie będzie prezentować się w kuchni czy na klatkach schodowych, albo w holu wejściowym do naszego domu czy mieszkania.\nPunkty oświetleniowe: 7\nIlość lumenów: 3920