architektura czy budownictwo? - Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL\narchitektura czy budownictwo? - Netkobiety.pl\nForum Kobiet » STUDIA, SESJA I ŻYCIE STUDENCKIE » architektura czy budownictwo?\n1 Temat przez kasiulka188 2009-04-27 21:01:54\nTemat: architektura czy budownictwo?\nMam pytanie jak myślicie jeśli chciałabym się kiedyś zająć projektowaniem to który kierunek studiów jest lepszy architektura i urbanistyka czy budownictwo?\nCo sądzicie o każdym z tych kierunków? gdzie można dostać pracę po budownictwie a gdzie po architekturze?\nCzy trudno jest się dostać na te kieruunki?\n2 Odpowiedź przez nokia 2009-04-27 21:51:09\nOdp: architektura czy budownictwo?\nArchitektura to kierunek który jest objęty korporacją- i aby się do niej dostać trzeba się nieźle napracować:)\nOgólnie wszelkie inż. są dziś pożadani.\n3 Odpowiedź przez koralik 2009-05-05 18:39:49\nosobiście się wybieram na architekturę. Dlatego że mi bardziej odpowiada.\nJest o tyle ciężej się dostać, że trzeba zdać egzamin z rysunku.\nJeżeli chcesz się zająć projektowaniem, nie nadzorowaniem budowy to chyba lepsza będzaie architektura.\nAle ja się nie znam ;p\n4 Odpowiedź przez karol_cia_s 2009-05-05 18:54:22 Ostatnio edytowany przez karol_cia_s (2009-05-05 18:55:58)\ngdy podejmiesz studia na wydziale budownictwa to później twoja praca będzie się wiązała z wykonawstwem lub projektowaniem. Warto byłoby się zastanowić bo po tym wydziale nadal trzeba się kształcić, aby dość dobrze zarabiać (aby zostać kierownikiem budowy i mieć uprawnienia kierownicze a co za tym idzie dostawać pieniążki za tzw "pieczątkę" lub móc samodzielnie wykonywać projekty i móc je samemu wykonać i sprzedać bez żadnego nadzoru trzeba: mieć 2 lata praktyki (na wykonawstwo 2 lata i osobne 2 lata na projektówkę), prowadzić dziennik budowy, zaliczyć egzamin (kosztuje 2 srednie krajowe)który jest prowadzony 2 razy w roku ( pożądane jest ukończenie kursu -8 tyg weekendowego- który dość dużo kosztuje) i zdaje go ok 10% osób. Funkcja kierownicza wiąże się z dużą odpowiedzialnościa cywilno prawną (odpowiadasz za wypadki na Twojej budowie, za wszelkie decyzje i finansowo za źle wykonaną pracę) i jak mówi mój Radek "każdy kierownik jest siwy już przed 30-stką" ( autopsja). Bez uprawnień kierowniczych nie jesteś na budowie tzn "majstrem". Co do architektury to Ci nie poradzę (brak mi wiedzy)\n5 Odpowiedź przez kasiulka188 2009-05-06 11:37:07\nDzięki dziewczyny za radę. Otóż wiem że z budownictwem to nie tak łatwo i później trzeba te uprawnienia robić ale jak juz się to wszytko zdobędzie to coś z tego się osiagnie z pewnością. Najbardziej mnie drażni że do tego droga daleka a ja dopiero teraz sobie wymyśliłam że się tym zajmę(trzebabyło od razu po technikum). Zastanawiam sie właśnie nad ta architektura też tylko z tego co rozmawiałam z gościem co zajmuje sie aranżacją wnętrz to mi powiedział że po architekturze nic poza tytułem inż nie mam i że małoczego się tamnauczę. A ja w sumie nie wiem jak to jest. Myślę o studiach niestacjonarnych. Plusem budownictwa jest to że semestr kosztuje 1800zł- architektury 4300zł, no i na budownictwo nie ma egzaminu z rysunku a z tego co sie orientuję to i po jednym i po drugim można zająć się projektowaniem. Minusem budownictwa jest to że studia niestacjonarne trwają 4,5 roku i na tej uczelni gdzie chce iść są tylko w systemie zaocznym, za to architektura trwa 3,5roku i jest wieczorowa. Oczywiście mówie tu o inż. Jeśli do tego wszytkiego doliczymy te wszystkie uprawnienia praktyki itp no to żeby te studia przynosiły skutki to ja juz będę po 30:( . Chyba troche późno się za to zabrałam.\n6 Odpowiedź przez ola87r 2010-06-14 11:01:16\nmysle ze warto sprawdzic te ceny jeszcze raz na WSEiZ w wawie jest chyba taniej, a juz na pewno tam budownictwo jest fachowo robione od lat\n7 Odpowiedź przez a_normalna 2010-06-14 11:19:28\nCóż, ja znam 3 osoby na architekturze i jedną na budownictwie. Ale oni wszyscy dopiero zaczynają, więc co któremu wyjdzie lepiej to dopiero za kilka lat się okaże.\n8 Odpowiedź przez tokako 2010-08-17 13:22:20\nno wlasnie wseiz jest bardzo fajnym miejscem, jak ktos szuka na budownictwo to w sam raz\n9 Odpowiedź przez johnybravo 2010-08-20 13:21:05\nJa po 3 latach budownictwa nie zaluje (jeszcze:) ) swojego wyboru. Architektura jest o tyle gorsza, ze jak ktos napisal licza sie koneksje. Po budownictwie mozliwosci pracy ( w sensie roznorodnosc wykonywanej pracy) jest ogromna, ale trzeba sie ladnie napocic. Na architekturze jest moze 15% tego co robimy na budownictwie (chodzi mi tu o projektowanie konstrukcji, nie wygladu ).\n10 Odpowiedź przez Beton 2010-08-22 19:01:20\nOsobiście polecam budownictwo Zdaje mi się być bardziej konkretnym kierunkiem i z większym wachlarzem możliwości po ukończeniu ,ale to tylko mój punkt widzneia, gdyż interesuję się kierunkami technicznymi\n11 Odpowiedź przez Naturalna 2010-11-12 16:41:12\nJa nie wiedziałaby na co się zdecydować. Jeśli chodzi o budownictwo, to mój facet w tym siedzi, ale "hobbystycznie" jako taka złota rączka i ostatnio montował w jednym domu uwaga... OGRZEWANIE NA PODCZERWIEŃ. W domu żadnych grzejników, kominków, nic... Nic oprócz takich paneli, jakie można o tu zobaczyć http://www.infrapanel.pl/\nSpotkałyście się z czymś takim? No ja byłam w głębokim szoku. Na chłopski rozum, to oczywiście żarówka się świeci i daje ciepło, ale żeby na tyle, żeby ogrzać cały dom? Hm...\n12 Odpowiedź przez Beton 2010-11-12 22:44:49\nheheh..technika jest posunieta o wiele dalej niż mogłoby się wydawać... sa juz nawet maszyny typu buldożer czy spychacz które jeżdżą i niwelują teren SAME.. bez ingerencji czlowieka.. wystarczy tylko podłączyć im malutkie urządzonko wielkości pendrive'a z wgranymi danymi - tak najprościej ujmując\n13 Odpowiedź przez duza_syrenka 2010-11-15 11:36:23\nwydaje mi się że po architekturze ma się nieco lepsze perspektywy (jeśli się jest dobrym ofc) ale też chyba trudniej się wybic... mam sporo znajomych na budownictwie, ba, połowa ludzi z mojego liceum z klas ścisłych poszła na budownictwo i wydaje mi się że może byc już przesyt\n14 Odpowiedź przez truskawkowapolewa 2010-11-17 14:26:42\nNie wiem czy ciężko jest się dostać na budownictwo, ale wiem że bardzo ciężko jest na tych studiach. Maja bardzo ciężkie egzaminy i bardzo dużo muszą pracować już na studiach. ale z pewnością jest to bardzo opłacalny teraz zawód. jak skończysz te studia to zapewne szybko znajdziesz pracę.\n15 Odpowiedź przez ulanka 2010-12-20 11:51:10\nZnajomy studiował budownctwo, ale dlatego że na architekturę się nie dostał Mi sie zawsze marzyła archotektura, ale zbyt kiepska byłam z przedmiotów ścisłych.\n16 Odpowiedź przez trzykropek 2011-01-13 23:05:10\nJa się wybieram na architekturę osobiście, ale wszystko zależy od tego, co chcesz później robić - budownictwo jest bardziej nastawione na konstrukcje i ogólne 'ogarnięcie' żeby się wszystko nie zawaliło, no i jak już któraś napisała, masz niezłą odpowiedzialność za to co wymyślisz A architektura to raczej projektowanie 'wyglądowe', ciekawe rozwiązania, tak na chłopski rozum.\nFakt jest taki, że żeby zdać na architekturę trzeba się nieźle napocić, np. na Politechnikę Wrocławską trzeba mieć zdaną matmę i fizykę, oczywiście najlepiej rozszerzone, a na Krakowską matmę i... historię! Dochodzi do tego jeszcze egzamin z rysunku, który jest tak skorumpowany, że najlepiej rok przed egzaminem iść do odpowiedniego profesora na 'kurs rysunku', tzn. płacisz i pokazujesz się parę razy, a później oni rozpoznają po kreska jaką rysujesz od kogo jesteś i przechodzisz (albo nie). Wredny jest ten świat... No chyba, że jesteś świetna w rysunku architektonicznym, to wtedy nie mają bata, muszą cię przyjąć\n"Dzika dzika młodość\nZostawiłam las pachnący..."\n17 Odpowiedź przez a_normalna 2011-01-13 23:31:07\nNo chyba, że jesteś świetna w rysunku architektonicznym, to wtedy nie mają bata, muszą cię przyjąć\nMoja przyjaciółka miała na Wrocławskiej z rysunku super oceny i bez niczego się dostała, a na krakowskiej polibudzie powiedzieli, że jej rysunek był beznadziejny (a chodziły do wykładowcy z polibudy, tylko nie na oficjalny kurs, a prywatnie). Mam znajomych w Krakowie i wiem jedno - polibuda się stacza i radzę tam nie aplikować.\n18 Odpowiedź przez Maya373 2011-01-16 16:26:35\nJa w tym roku zdałam na Architekturę krajobrazu, było ciężko, ale nie az tak jak myślałam. podejrzewałam, że nie zdałam, a później okazało się, że miałam bardzo dużo punktów i bez problemu mogłam od razu składać papiery:) Moim zdaniem budownictwo jest bardziej dla mężczyzn- a architektura hm,mm kobiety mają chyba bardziej rozwiniętą wyobraźnie i poczucie piękna\nNa architekturze jest bardzo ciężko, wiem to już po pierwszym semestrze, ale myślę, że przetrwam:)\n"Lepiej żeby mnie nienawidzili taką, jaką jestem, niż kochali kogoś, kim nigdy nie będę." !\n19 Odpowiedź przez trzykropek 2011-01-17 01:26:18\npolibuda się stacza i radzę tam nie aplikować.\nNo super, to ja sobie robię jakieś idealistyczne mrzonki, a tu... Eh... Smutna rzeczywistość\n20 Odpowiedź przez monisia130995 2014-11-05 11:19:18\nJa mysle o architekturze wnetrz. Bardziej interesuja mnie meble, dobor oswietlenia itd.. Wiem, ze w Warszawie sa takie studia. Bo tak to na politechnikach, ale Architektura i Urbanistyka i potem specjalizacja aranzacja wnetrz.\n21 Odpowiedź przez Snake 2014-11-05 11:46:10\nPo Budownictwie też się trafia do korporacji. Dla architektów jest to izba architektów RP, a dla absolwentów innych kierunków budowlanych izba inżynierów budownictwa. Żeby samodzielnie wykonywać pracę tak w jednej jak i w drugiej izbie trzeba odbyć praktykę projektową i wykonawczą oraz zdać egzamin przed komisją izbową.\nA kim zostać, to najlepiej samemu przemyśleć co się chce robić. Zawody niby podobne ale architekt w prawie budowlanym jest postawiony jako nadrzędny wobec innych inżynierów. To on odpowiada za całość projektu. Będąc architektem będziesz miała możliwość pracy twórczej, przynajmniej w teorii. Będąc inżynierem innej specjalizacji raczej będziesz wykonawcą cudzych pomysłów. Pieniądze nie zależą tak bardzo od profesji, a od własnych umiejętności i łutu szczęścia. Na początku kariery nie liczyłbym jednak na duże pieniądze. Studenci i młodzi absolwenci, to naturalny rynek taniego mięcha armatniego\n22 Odpowiedź przez bbasia 2014-11-05 12:26:31\nmonisia130995 - ale architektura wnętrz to nie tylko ustawianie mebelków...\nTu masz wykaz przedmiotów na poszczególnych latach studiów. Na pierwszym roku na pewno wykosi większość "kreska" czyli geometria wykreślna\nNa dalszych może być problem z mechaniką i konstrukcjami. To czysta fizyka i matematyka jest.\n23 Odpowiedź przez monisia130995 2014-11-05 14:40:42 Ostatnio edytowany przez monisia130995 (2014-11-05 14:41:28)\nAle ja nie napisałam nic o przestawianiu mebli.\nJeżeli nie spróbuje to sie nie dowiem czy to nie dla mnie. A lubie czytac pisma np. "Cztery kąty". Na architekturze i urbanistyce jest chyba więcej matematyki i fizyki. A architektura wnętrz to bardziej humanistyczny kierunek.\n24 Odpowiedź przez Snake 2014-11-05 14:44:13\nNa architekturze i urbanistyce jest chyba więcej matematyki i fizyki. A architektura wnętrz to bardziej humanistyczny kierunek.\nA daj spokój... Jak zaliczyłaś te przedmioty w szkole średniej, to nie będzie problemu.\n25 Odpowiedź przez monisia130995 2014-11-05 14:52:12 Ostatnio edytowany przez monisia130995 (2014-11-05 14:54:48)\nA Wzornictwo? To chyba też dosyć pokrewny kierunek. . . Zastanawiałam sie nad tymi dwoma. Na architekture i urbanistyke nie planowałam iść. Myślałam o Architekturze wnetrz i Wzornictwie.\nTeraz też myśle o Inżynieri materiałowej lub chemicznej. Trudno jest sie dostać na te studia dzienne?\nChce studiowac. Teraz kazdy, nawet najslabszy uczen studiuje i sobie radzi. Wiec dlaczego i ja mialabym rezygnowac? Daje sobie rok przerwy by przemyslec dobrze wybor studiow. Ale za rok, dwa chce na nie isc.\n26 Odpowiedź przez bbasia 2014-11-05 14:52:24\nO ile nauka o płaszczyznach, przenikaniu się płaszczyzn, wyznaczaniu krawędzi płaszczyzn, przenikaniu figur przestrzennych, perspektywie oraz liczeniu wytrzymałości belek, kratownic, łuków oraz sposobów ich ugięcia itp jest zaliczane do nauk humanistycznych, to owszem, architekturę wnętrz można zaliczyć do kierunków humanistycznych.\nA "kreska" jest zaraz na pierwszym semestrze... I zazwyczaj wykładowcy geometrii wykreślnej bardzo nie lubią jak studenci nie potrafią sobie tych płaszczyzn wyobrazić\n27 Odpowiedź przez monisia130995 2014-11-05 14:56:28\nTak czytałam w Cogito. Pamiętam. Było o tym.\n28 Odpowiedź przez monisia130995 2014-11-05 21:49:07\n29 Odpowiedź przez adikami 2014-11-06 07:53:17\nZdecydowanie architektura. Budownictwo, jako drugi kierunek. To bardzo dobry wybór.\nWitam wszystkie Panie i pozdrawiam Panów\n30 Odpowiedź przez monisia130995 2014-11-06 10:42:56\nA np. Architektura wnętrz albo Wzornictwo?\nW sumie studia inzynierskie - inzynieria chemiczna, materialowa sa dosyc pokrewne. Tylko czy trudno sie na nie dostac?\nNa artystyczne na pewno, bo tam liczy sie talent i szczescie. To moze lepiej pojsc na budownictwo, albo jakas inzynierie. . .\n31 Odpowiedź przez Averna 2014-11-07 16:00:14\nO tak - geometria wykreślna moja zmora 1 roku na budownictwie. Dobrze, że już mam to za sobą:) Co do budownictwa to sporo jest fizyki i matematyki. Ale wszystko zależy od wykładowcy i naszej pracy. Jak dobry wykładowca to w prosty sposób wszystko wytłumaczy i przy odrobinie chęci poradzimy sobie. Po studiach typowo humanistycznych postanowiłam pójść na budownictwo (do tej pory nie wiem skąd w mojej głowie pojaiwł się ten pomysł) i nie żałuję. Staram się od pierwszego semestru włożyć dużo serca i pracy w te studia i wierzę, że to zaoowocuje w przyszłości.\n32 Odpowiedź przez arek999 2018-05-29 16:24:02\nOstrzegam, iż skończenie studiów to nie wszystko. Po nich praktyka i dosyć ciężki egzamin na uprawnienia architektoniczne.\n33 Odpowiedź przez kaolin 2020-03-06 01:46:32\nEgzamin na uprawnienia budowlane wcale nie musi być aż tak ciężki. Wystarczy w tym celu wykorzystać odpowiedni program i rozwiązać dużo testów.\n« jezyk romski | Kurs koresponencyjny ESKK - projektowanie ogrodów »


Ze dwa lata temu trafiłam na oryginalny wzór poncho w gazetce Fatto a Mano 224 Collection wydanej przez Lang Yarns. Pomyślałam, że fajnie byłoby go jeszcze „podkręcić” i w tyle dać warkoczową plecionkę przypominającą kształtem mantę (takie zwierzątko morskie, jakby ktoś nie wiedział). Link do gazetki zapisałam na Pintereście, pokombinowałam z próbkami warkoczowej manty, ale rezultaty były mało zadowalające, więc odłożyłam całość „na później”. Oczywiście „później” już nie nastąpiło.\nDrugie podejście do poncho zaliczyłam jakieś pół roku temu, gdy przypadkiem wpadła mi na chwilę w ręce rzeczona gazetka. Wczytałam się w opis i stwierdziłam, że generalnie nie chcę z niego korzystać, bo nie odpowiada mi sposób wykonania. Zanotowałam więc sobie tylko ogólny szkic kroju z wymiarami i projekt znów zapadł się w niebyt.\nCałkiem niedawno natomiast zobaczyłam na Facebooku świetną galerię umieszczoną przez sklep Red Button. Fajna modelka, bardzo energetyczne, czerwone poncho – jednym słowem w głowie zapaliła mi się lampka „Też chcę!”. Przypomniało mi się to moje poncho z Fatto a Mano, odnalazłam rysunek i zaczęłam kombinować.\nPragnęłam czerwieni, ale nie chciałam kupować nowej włóczki, ponieważ wciąż z lepszym lub gorszym skutkiem dążę do zredukowania objętości swoich zapasów. Pomyślałam więc: „Hmm, a może wykorzystać różne czerwone resztki i włóczki mieszczące się w spektrum czerwieni, z których z różnych względów nic nie wydziergałam?\nZnalazłam porzuconą 1,5 roku temu robótkę z bordowej Alpaki Dropsa. Znalazłam piękne, czerwone merino Baby Supremo z Włóczek Warmii, które rok temu zakupiłam do akcji Wszystko Czerwone i już częściowo wykorzystałam w swetrze Seashore Isabel Kraemer. Znalazłam też jagnięcą wełnę w dość ciepłym, pomidorowym odcieniu, którą chyba z 10 lat temu zakupiłam jako „włóczkę z odzysku” na Allegro, a który to odcień solo okazał się niezbyt pasować do mojego typu urody. Dorzuciłam hojną ręką resztki Mirelli z Włóczek Warmii pozostałych po dzierganiu innych swetrów i jeszcze inne resztki Alpaki Dropsa i ukręciłam z tego jedną grubą włóczkę, którą musiałam przerabiać na drutach nr 8.\nPróbka wyszła puchata, mieniąca się różnymi tonami czerwieni, przepiękna. Teraz zostało już tylko przeliczyć wymiary z rysunku na dane z próbki, przemyśleć, jak to wydziergać, żeby było przyjemnie i ładnie i przystąpić do pracy.\nMoje poncho wydziergałam inaczej, niż przewidywał oryginalny opis. Od góry (czyli poczynając od golfa), w całości; dolny „ogonek” w tyle formując za pomocą rzędów skróconych. Na samym dole dodałam też króciutki ściągacz biegnący wokół całego obwodu. (uprzedzając pytania, nie – nie opublikuję opisu, ponieważ mimo innej techniki wykonania poncho nadal bazuje na formie projektu Fatto a Mano i nie jest moim oryginalnym pomysłem).\nPoncho wyszło dość ciężkie – waży ok. 860 g – ale przy tej grubości należało się spodziewać zwiększonego ciężaru. Dół podwijał się po zakończeniu robótki, ale pranie i blokowanie ładnie go wyprostowały. Poncho jest urocze, o ile miałam okazję się przekonać po drodze na sesję zdjęciową – mocno zwraca uwagę przechodniów i bardzo mi się podoba. Nosi się je dość wygodnie, jednak ze względu na specyficzne umocowanie rękawów nie ubierałabym go na takie okazje, gdy przewidujemy, iż często będziemy unosić ręce nad głowę, bo wtedy dolna krawędź też się unosi i wieje w brzuch 😉 Będzie świetne w okresie wiosennym lub wczesnojesiennym jako okrycie wierzchnie podczas spacerów lub narzutka na wyjścia.\nPróbowaliśmy robić zdjęcia dwoma różnymi aparatami, aby oddać dobrze końcowy odcień, niestety nie są tak interesujące jak oryginał, bo nikną gdzieś subtelne zmiany w tonach. Mam jednak nadzieję, że i tak Wam się spodoba.\nalpaka DROPS merino poncho wełna Włóczki Warmii\nŚwietny wpis! Poncho bardzo mi się podoba, podobnie jak filozofia zużywania zapasów (podobną zdarza mi się stosować, gdy zaglądam do lodówki i myślę : “co by tu ugotować, żeby nie musieć iść na zakupy). A powiedz, czy jeśli urodziłam się, ekhem, powiedzmy przed pierwszymi milenialsami, ale używam słowa sztos, to mogę się zaliczyć do młodzieży?\nJa się urodziłam wieki przed millenialsami, ale się w ogóle nie przejmuję 😉\nOoo, dobrze wiedzieć, że Manta to nie tylko marka odtwarzaczy DVD odtwarzających nawet najbardziej porysowane płyty 🙂\nBardzo lubię taki odcień czerwieni. Taki, że jakby zmieszać go z białą farbą, wychodzi różowy.\nDobrze wiedzieć, że Manta to także marka odtwarzaczy DVD 😀\nFajny opis i piekne poncho.-) dla mnie nadal zbyt skomplikowane, tylko do podziwiania. Pozdr.\nPoncha o prostej formie (kwadrat z dziurą w środku) też są urocze – nie namawiam, ale … 😉\nHerbi, jestes dla mnie niedoścignionym wzorem (wzorcem!) jako modelka. Prezentujesz te Twoje udziergi z takim eleganckim wdziękiem, że chcialoch się pójść do Ciebie na warsztaty. Serio – serio 🙂\nA sam udzierg wygląda przepięknie – to połączenie różnych nitek dało doskonały efekt!\nLOL – jestem d… wołowa nie modelka, ale mój luby ma na mnie sposób – nie pozwala mi pozować, tylko zagaduje i cyka możliwie jak najwięcej zdjęć moich naturalnych reakcji, na kilkaset cykniętych, kilka fajnych się znajdzie 😛\nNo właśnie ja mam tę samą przypadłość :))) i próbuję mojego Osobistego Fotografa przekonać, że gadanie, śpiewanie, łażenie po krzakach i inne takie to jest jedyny sposób na sensowne zdjęcia, a nie żadne pozowanie. A Tobie to wychodzi świetnie 🙂\nPonczo supcio i ten kolor Wow cos niesamowitego? bardzo mnie sie podoba .\nPodkresla Twoja urodę Kochana .\nCałość po prostu Bomba! Brawo\nBardzo lubię czerwień, bardzo , bardzo! Oczywiście, nie każdy odcień do mnie pasuje, ale staram się znaleźć takie moje. Twoja mieszanka czerwieni jest bardzo głęboka i bardzo do ciebie pasuje.\nNad ponchem będę myślała po powrocie, teraz pozostały mi niestety lekkie projekty.\nTeż nie mogę nosić każdego odcienia czerwieni (ciepłe odpadają), ale czerwienie występują w tak szerokim spektrum, że każda kobieta znajdzie coś, co sprawia, że wygląda niczym bogini 😉 Też pozdrawiam.\nPiękne:-) I zdjęcia super:-)\nPrzepiękny elektryzujący kolor! Aż się nie chce dziergać niczego z jednolitej włóczki tylko specjalnie mieszać różne motki, grubości i zbliżone odcienie! *^v^* Kształt bardzo fajny, chociaż tak jak piszesz to raczej narzutka wiosenna a nie sweter pod kurtkę czy płaszcz.\nRozważam, czy nie potrzebuję takiego ciuszka! ^^*~~\nPotrzebujesz 😀 Ja definitywnie złapałam bakcyla mieszania włóczek – to bardzo fajne jest 😉


Nieszczelność na dolnym śląsku...\nPostautor: MalyJack » piątek, 17 sty 2020, 22:13\nRe: Nieszczelność na dolnym śląsku...\nPostautor: jatylkonachwile » piątek, 17 sty 2020, 22:22\nKto bez wymaganego wpisu do rejestrów(…), wyrabia, skaża, oczyszcza lub odwadnia alkohol etylowy\nCzyli jak kupię sobie spirytus/wódkę w sklepie i dodam do tego wapno palone albo karbid to będzie to nielegalne?\nPostautor: stefunk » piątek, 17 sty 2020, 23:44\nPostautor: kondon » sobota, 18 sty 2020, 00:18\nW socjalistycznym kraju prawie wszystko jest nielegalne\nNie bez powodu większość tutaj odradza grzanie gazem...\nPostautor: Alvaro » sobota, 18 sty 2020, 18:49\nElektryka jest także niebezpieczna. Kilka miejscowości ode mnie, na doskonałym sprzęcie z grzałką elektryczną również wybuchł pojemnik i dwie osoby zgineły. Najważniejsze jest zachowanie zasad bezpieczeństwa!\nPostautor: chprzemo » niedziela, 19 sty 2020, 00:51\nBez BHP i zdrowego rozsądku z odrobiną pojęcia co się obsługuje to hobby jest tak bezpieczne jak wręczenie małpie do zabawy naładowanego i odbezpieczonego AK-47\nPostautor: jacek8l » niedziela, 19 sty 2020, 07:15\nAlvaro pisze: Elektryka jest także niebezpieczna. Kilka miejscowości ode mnie, na doskonałym sprzęcie z grzałką elektryczną również wybuchł pojemnik i dwie osoby zgineły. Najważniejsze jest zachowanie zasad bezpieczeństwa!\nMasz może wiedze jak do tego doszło?\nPo zdjęciach widać że to co stoi na gazie to "płaszcz" a rozsadziło miedzianą bańkę, widocznie jakiś zator w odbiorze.\nPostautor: jatylkonachwile » niedziela, 19 sty 2020, 07:59\n[quote="jacek8l, widocznie jakiś zator w odbiorze.[/quote]\nPrawdopodobnie sprzęt typu PS a zamontował zaworek odbioru jak w kolumnie.\nOstatnio jakiś świeżak się witał i miał taki sprzęt kupiony na allegro. Za takie coś to producent powinien iść do pierdla. Kolumna bez odpowietrznika też pojawiała się na forum czasami.\nKażdy zamknięty zbiornik w którym panuje ciśnienie 1 albo 0,5 bara, już nie pamiętam, powinien przejść badanie UDT.\nPostautor: Wojtek5 » niedziela, 19 sty 2020, 21:21\nMoże aparatura była mocno budżetowa lub łatana na własną rękę\nPostautor: ActinD » wtorek, 11 lut 2020, 20:31\nKurczę, ja niedługo zabieram się za budowę kolumny, która miała docelowo być grzana gazem ale jak czytam te wpisy to się zastanawiam czy nie zainwestować w grzałki. Tak czy siak taboret bym musiał kupić więc może lepiej dołożyć i być trochę bardziej spokojnym.


Odtwarzanie DVD - przewijanie reklam - elektroda.pl\nandrzejlisek 14 Mar 2010 21:43 1802 3\nW tej sprawie programy komputerowe typu PowerDVD i odtwarzacze sprzętowe wrzucamy do jednego wora.\nJak wiemy, każda płyta DVD zawiera treści przygotowane w taki sposób, że nie da się tych treści przewinąć. Najczęściej to są reklamy innych filmów.\nJakby się trochę zastanowić, to mi się wydaje, że w praktyce to jest tak, że dany filmik ma pewne atrybuty i jednym z nich jest atrybut "bez możliwości przewijania". Te atrybuty przewiduje standard DVD-Video. Natomiast, czy rzeczywiście nie da się reklamy przewinąć, zależy, jak jest zbudowany/zaprogramowany dany odtwarzacz. Moim zdaniem nie byłby to żaden problem techniczny, skonstruować taki odtwarzacz, który olewałby wspomniany atrybut i w nim można było wszystko przewinąć, również reklamy, które pojawiają się przed filmem. Tylko jakoś żaden producent nie skonstruuje takiego odtwarzacza, wszystkie istniejące na rynku odtwarzacze uwzględniają brak możliwości przewinięcia reklam. A być może wystarczyłoby trochę zmodyfikować firmware i już jest możliwość przewinięcia reklam? Dlaczego jakoś żaden producent nie zbuduje odtwarzacza z możliwością przewinięcia reklam? A w przypadku odtwarzacza programowego typu PowerDVD to tylko niewielka zmiana w kodzie źródłowym i już można przewijać reklamy.\nCzyżby prezesa firmy Sony czy Philips nigdy nie denerwował fakt, że jak chce sobie obejrzeć film na DVD to musi wyczekiwać, aż przelecą reklamy? Dlatego uważa, że nie potrzeba zaprojektować odtwarzacza z możliwością pominięcia reklam? Daję głowę, że ci ludzie też czasem oglądają filmy na DVD z płyt zawierających reklamy, których nie można przewinąć.\nDrugie pytanie dotyczy szyfru CSS. Nie rozumiem, po co trzeba było go łamać, żeby można było skopiować płytę DVD. Odszyfrowywanie CSS jest w każdym jednym odtwarzaczu, zarówno w programowym, jak i w sprzętowym. Wystarczyło wziąć kod źródłowy odtwarzacza lub kod źródłowy biblioteki libcss dla Linuxa i już algorytm deszyfrowania jest na tacy.\nPoza tym, gdyby umieć programować i dobrze znać kod źródłowy jakiegoś programu odtwarzającego DVD, to nie byłoby to żadnym problemem doimplementować zgrywanie filmu na dysk. Jedyna różnica między odtwarzaniem a kopiowaniem jest taka, że w pierwszym przypadku dane z płyty są deszyfrowane i przekształcane w czasie rzeczywistym na obraz i dźwięk, a w drugim przypadku dane są deszyfrowane i zapisywane na dysku bez żadnego przekształcania. Jakoś firma Cyberlink nie doimplementuje zapisu na dysk, mimo, że jakby chcieli, to nie byłoby to żadnym problemem.\n#2 14 Mar 2010 21:58\nPo przeczytaniu twojego postu poszedlem wlaczyc film aby sprawdzic czy tak tez jest z moim odtwarzczem poniewarz z tego co pamietalem przewijalem wczesniej reklamy , stwierdzilem ze posiadany przezemnie odtwarzacz "PIONEER" model "DV-393" region 1 US. przewija reklamy zrowno po przycisnieciu FF jak i przycisku skip ktory to po jednokrotnym nacisnieciu przeskakuje cala reklame.\n#3 14 Mar 2010 22:05\nA czy jak zaraz po włożeniu wyświetla się plansza, że płyta służy tylko do prywatnego użytku i że nie wolno jej kopiować i publicznie odtwarzać, bo grozi odpowiedzialność karna, to czy tą planszę też można przewinąć, czy trzeba poczekać, aż sama zniknie? W przypadku reklam, to może być różnie, ale w przypadku tej planszy to nie spotkałem się z taką płytą, w której można ją pominąć, używam PowerDVD.\n#4 14 Mar 2010 23:24\nCo do tej planszy to akurat tak jest zrobione ze najpierw startuje ta plansza i sie nie daje przewinac wyskakuje ze operacja jest zabroniona , ale to chyba dobrze\nnie , kazdy powinien to widziec zeby pozniej nie bylo ze skrecil w droge pod prad bo nie wiedzial bo znaku nie bylo .\nPS. sprawdzalem na starym komputerze mam zainstalowany PowerDVD 6 i win XP Home , bez problemu przewija mi reklamy .\nPodobne tematy Odtwarzanie DVD - przewijanie reklam\nNapęd DVD odtwarzanie audio\nWitam Posiadam na zbyciu napęd dvd do pc tyle że jest na sata . Chciałem się dowiedzieć czy idzie w jakiś miarę prosty sposób przerobić go na sam... (3)\nMam pomysł na stronę/bloga i chcę nawet zainwestować trochę pieniążków w stworzenie serwisu ale nie wiem ile można maksymalnie zainwestować , żeby nie... (17)\nCo sądzicie o nadawaniu reklam przez CB. Zwłaszcza na 19 kanale?,Teoretycznie każdy użytkownik powinien znać "regulamin" stosowania CB a tam jest info... (10)\nWitam co mam zainstalować żeby mi youtube działał na smartphonie.... bo w gogle pisze ze sa to programy do pobierania z youtube a ja chce coś takiego ... (1)


Ultima Thule • Wyświetl temat - Dolina Muminków w Potforum\nDzisiaj jest ndz, 21 października 2018 03:42:51\nDolina Muminków w Potforum\n[ Posty: 289 ] Przejdź na stronę Poprzednia 1 ... 15, 16, 17, 18, 19, 20 Następna\nWysłany: pt, 29 listopada 2013 22:30:30\nA to mój ulubiony moment w listopadzie dwatysiące trzynaście:\nObudził się któregoś ciemnego, jesiennego ranka i nie mógł sobie przypomnieć, jak się nazywa. Trochę to jest smutne, kiedy nie pamięta się cudzych imion, natomiast zapomnieć swoje należy wręcz do przyjemności.\nNie zadał sobie trudu, żeby wstać z łóżka, i przez cały dzień pozwalał nowym myślom i obrazom przychodzić i odchodzić, jak chcą, od czasu do czasu spał trochę i potem znowu się budził, wciąż nie wiedząc, kim jest. To był spokojny i bardzo ciekawy dzień.\nPod wieczór, po to żeby móc wstać, spróbował znaleźć sobie jakieś imię. Dziad Klekot? Wujek Grat? Wuj Truj? Dziadzio Trotel? Gruchot?\nPrzedstawiano mu tyle różnych osób, ale ich imiona natychmiast gdzieś się ulatniały. Przychodzili w niedziele. Wykrzykiwali uprzejmie pytania, bo ani rusz nie mogli się nauczyć, że nie jest głuchy. Starali się mówić jak najprościej, żeby zrozumiał, o co chodzi. Mówili dobranoc, wracali do siebie i tam grali, tańczyli i śpiewali aż do następnego rana. Tacy byli jego krewni.\n- Jestem Wuj Truj - szepnął uroczyście. - A teraz wstanę i zapomnę o wszystkich krewnych na całym świecie.\nWysłany: ndz, 09 listopada 2014 22:11:19\nListopad 2014. Przeczytałam pierwszy raz.\nDrzemał [Homek] przez chwilę, a gdy obudził się w ciemności, wiedział już, co zrobi. Opuści łódź Paszczaka, pójdzie do Doliny Muminków, wejdzie na werandę, otworzy drzwi i powie, kim jest.\nKiedy już to postanowił, zasnął z powrotem i spał całą noc bez żadnych snów.\nPootwierała wszystkie drzwi, otworzyła też szafę na ubranie, w której leżała jej podróżna torba - i teraz nareszcie wiedziała, co zrobi. Uda się w odwiedziny. (...) Na te rzeczy trzeba się decydować, póki się jest w odpowiednim nastroju, i najlepiej szybko, zanim nastrój minie. (...) Co mi się stało? - pomyślała. - Przecież ten abażur wcale nie jest czerwony, tylko lekko brązowy. Ale tak czy inaczej, ja wyruszam.\nHomek (...) obchodził dookoła każde mokradło i każdą kałużę i ani razu nie pomylił drogi. Czuł się bardzo szczęśliwy, bo wiedział dokładnie, czego chce. Las ładnie pachniał, jeszcze ładniej niż łódź Paszczaka.\nCytaty nieprzypadkowe - o sile podejmowania decyzji, determinacji, wyruszeniu wreszcie w drogę. Największy progres wewnętrzny robi Homek (np. te jego wybuchy gniewu i zdziwienie otoczenia) i Filifionka. To książka psychologiczna, o dorosłych lękach. Miałam nieraz wrażenie, że te sześć postaci są dla siebie nawzajem surowi, złośliwi czy nawet chamscy. Jednak pod koniec zarysowuje się cos na kształt wspólnoty.\nTrudno mi uwierzyć, żeby Tove pisała ten tom świadomie dla dzieci, a jeśli tak, to albo ona albo dzieci w Finlandii są jacyś dziwni...\n"Dolina Muminków w listopadzie" to dla mnie psychologiczna książka czystej wody.\nWysłany: ndz, 09 listopada 2014 23:18:36\nWysłany: czw, 20 listopada 2014 09:09:44\nWłaściwie za każdym razem wysysam z tej książki jeszcze coś nowego.\nA oto mój ulubiony momen(cik) w tym roku:\n"Co jakiś czas ktoś szedł do spiżarni aby coś zjeść. Garnek na kawę całymi godzinami grzał się na kuchni".\nTen zimny listopad dookoła (grudzień właściwie, bo to już po odejściu Mimbli i Filifionki) i ciepła kuchnia w którym paruje ta aromatyczna kawa!\nWysłany: sob, 22 listopada 2014 23:09:29\nhmm, wziąłbym Listopad do metra kiedyś...\nWysłany: wt, 25 listopada 2014 00:40:20\nWysłany: wt, 25 listopada 2014 15:49:56\nA co - ma powiększone?\nWysłany: śr, 26 listopada 2014 15:09:08\nSkoro włóczy kija, to coś musi mieć powiększone.\nWysłany: śr, 31 grudnia 2014 00:17:22\nA ja w końcu wzięłam i przeczytałam Muminki (wszystkie).\nI nie żałuję! Tnz. żałuję, bo się skończyły, a tak fajnie było móc w wolnej chwili usiąść i przeczytać choć z jeden rozdział, choć fragmencik jakiś...\nNiepotrzebnie się bałam tyle czasu, że coś stracę sięgając po książkę, to jest czyste piękno! I cała ta beztroska i bezproblemowość, która powalała mnie w wersji animowanej, w książce też jak najbardziej jest obecna, nawet jeszcze mocniej, bo to co dało się w dobranocce jedynie przeczuć, tu widać bardzo głęboko i wyraźnie i tu już ma czytelne imię - WOLNOŚĆ. Bo to wszystko w dużej mierze właśnie o wolności jest, czyż nie? I o tym, co w życiu naprawdę ważne.\nListopadowe ciemności nijak się z tym nie kłócą, choć brakowało mi jednak w tej ostatniej części głównych bohaterów... tęskniłam, jak wszyscy tam obecni.\nOgólnie rozmaite postaci, które się tam przewijają, bliskie są mi aż do bólu; równie bliski - choć nie do bólu ale do szczęścia - sposób pokazania i odczuwania przyrody...\nZ tym się zgadzam,z tą różnicą, że odniosłabym to jednak do całości, albo przynajmniej do większości tomów, nie tylko do Listopada. To nie jest lektura dla dzieci, to jest właśnie lektura psychologiczna, co dzieci mogą z tego wszystkiego zrozumieć?\nWysłany: ndz, 04 stycznia 2015 22:40:20\ncoś innego, niż nie-dzieci. ale to nie znaczy, że nie mogą zrozumieć i docenić, nie?\nWysłany: pn, 05 stycznia 2015 02:36:33\nnie trzeba rozumieć, żeby się podobało i żeby dobrze (albo źle) działało i żeby docenić...\nWysłany: pn, 05 stycznia 2015 16:16:41\nOk, pewne rzeczy mogą się dzieciom podobać, jasne. Ale w pełni zrozumieć (a co za tym idzie, w pełni docenić) może tylko dorosły, tak mi się zdaje.\nZresztą, jeśli chodzi o Listopad, to przypomniało mi się, że kiedyś w dzieciństwie trafiło to w moje ręce, zaczęłam czytać i nie podobało mi się. Przebrnęłam tylko przez początek - ten, gdzie Włóczykij wyruszył w drogę, dalej mi się czytać nie chciało. Jakieś to było dla mnie za smętne, za filozoficzne, nudne i w ogóle nie czułam klimatu. A teraz mam totalnie inny odbiór - ale do tego musiałam osiągnąć swoje lata właśnie. I wydaje mi się, że całe Muminki w dużej mierze są oparte na czuciu pewnych klimatów, których jako dziecko albo nie czułam, albo nawet jeśli czułam, to nie lubiłam czytać rzeczy napisanych w podobnym stylu. Podejrzewam, że gdybym w dzieciństwie czytała inne księgi, to też niekoniecznie by mi się podobały. A teraz styl i klimat tej lektury po prostu mnie zachwyca!\nPrzy czym jak dotąd nie wspomniałam o całej psychologicznej głębi, a to jeszcze osobna sprawa. I coś, co w dzieciństwie można zrozumieć częściowo, przeczuwać, ale w pełni załapać może dopiero dorosły.\nTu też widzę różnicę największą między książką a dobranocką - dobranocka jak najbardziej jest przyswajalna i dla dzieci.\nWysłany: pn, 05 stycznia 2015 19:23:17\npewne rzeczy mogą się dzieciom podobać, jasne. Ale w pełni zrozumieć (a co za tym idzie, w pełni docenić) może tylko dorosły, tak mi się zdaje.\nW przypadku różnych książek, w tym Listopada - zgodzę się. Myślę też, że wielu dzieciom taki Listopad może się nie spodobać z podobnych powodów, jak miało to miejsce w Twoim przypadku. Ale myślę, że wielu innym może się spodobać, znam przykłady. Z perspektywy rodzica/ nauczyciela uważam, że warto próbować, tylko byle bez nacisku. W sensie: warto pokazać, wspólnie jakoś spróbować przeżyć, a jak nie chwyci, to trudno, założyć, że chwyci kiedy indziej\nWysłany: pt, 09 stycznia 2015 12:22:16\nAle w pełni zrozumieć (a co za tym idzie, w pełni docenić) może tylko dorosły, tak mi się zdaje.\nJej, w ogóle, w tym momencie życia, się z tym nie zgadzam totalnie!\nPrzepraszam, bo nie mam weny na rozwinięcie, ale... "dzieckiem się stać"! Dla mnie piszesz o wiedzy a nie o rozumieniu\nTo jak muzyka, jak Soul Side Story. Inaczej rozumiałam świat 35 lat temu a inaczej teraz a inaczej, jeśli dożyję, za 20 lat.\nWysłany: pt, 09 stycznia 2015 17:51:10\nDla mnie piszesz o wiedzy a nie o rozumieniu\nNie wiem, co rozumiesz przez wiedzę. Jeśli większą świadomość pewnych rzeczy, to niech Ci będzie, że piszę o wiedzy.\n"dzieckiem się stać"\nIdea w pewnym sensie mi bliska, ale jeśli nawet dziś odkrywam w sobie dziecko, to jest to zupełnie inne dziecko, niż to, którym byłam w dzieciństwie. Nie raz łapię się na tym, że różne rzeczy dla dzieci urzekają mnie dopiero dziś, a w dzieciństwie w najlepszym razie nie robiły na mnie wrażenia/przechodziłam obok nich obojętnie.\nA Muminki dziś trafiają do mnie na dwóch poziomach:\n- uczuciowym/emocjonalnym - i ok, to może trafiać do dzieci o innej wrażliwości, niż moja była w dzieciństwie (chociaż, czy zawsze?), do mojej trafia dopiero dziś, ale też wydaje mi się, że żeby pewne uczucia znać (albo mieć świadomość, że się je zna), trzeba mieć ileś tam lat na koncie,\n- psychologicznym (w odróżnieniu od poprzedniego punktu w sensie bardziej teoretycznym) - i tu rzeczywiście większą rolę może grać świadomość/wiedza/umiejętność nazwania pewnych rzeczy, czy jak to tam zwał, w każdym razie do tego to już faktycznie trzeba być trochę starszym niż dziecko. Nie mówię, że od razu dorosłym, może wystarczy być młodzieżą. Tak sadzę.\nAle rozumiem, że Wy macie większe doświadczenie z różnymi dziećmi, nie musicie się opierać jedynie na wspomnieniach z własnego dzieciństwa, więc kłócić się z Wami nie będę. Patrzenie na świat tylko przez pryzmat siebie i swoich doświadczeń nigdy nie jest miarodajne...


W hołdzie ofiarom hitleryzmu na cmentarzu leśnym w Kosówce stanęły dwa drewniane krzyże - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nW hołdzie ofiarom hitleryzmu na cmentarzu leśnym w Kosówce stanęły dwa drewniane krzyże\n"Wybaczamy, ale będziemy pamiętać i modlić się o pokój, by już nigdy więcej brat nie zabijał brata" - powiedział biskup ełcki Jerzy Mazur na cmentarzu leśnym w podgrajewskiej Kosówce. Tu w latach 1941-45 hitlerowcy zamordowali kilkadziesiąt tysięcy osób - mieszkańców ziemi grajewskiej, ale także jeńców wojennych z obozu w Boguszach: Rosjan, Litwinów, Włochów i Francuzów. W odwecie za zbrodnie patrol AK pod dowództwem Czesława Malbarskiego "Dzika" w październiku 1943 roku, zlikwidował 11-osobową grupę egzekucyjną SS-manów.\nPo wojnie mieszkańcy Ziemi Grajewskiej wystawili na leśnym międzynarodowym cmentarzu obelisk. Dziś, po ponad 60 latach, z inicjatywy leśników z Rajgrodu ustawiono w tym miejscy dwa krzyże: prawosławny i katolicki. Poświęcili je biskupi: ełcki Jerzy Mazur oraz biskup prawosławnej diecezji białostocko-gdańskiej Jakub. Odbył się apel poległych, kompania honorowa wojska polskiego oddała salwę honorową. W uroczystości, oprócz licznie zgromadzonych mieszkańców okolicznych wsi wzięli też udział przedstawiciele samorządów, szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Olsztynie, gen. Jan Szałaj oraz przedstawiciele białostockiego Oddziału IPN.\nwt, 27 czerwca 2006 23:15


Morawiecki mówi o odpowiedzialności Rosjan. MON odpowiada - Katastrofa smoleńska - rp.pl\nAktualizacja: 29.12.2017, 17:43\nMorawiecki mówi o odpowiedzialności Rosjan. MON odpowiada\nKornel Morawiecki w rozmowie z "Rzeczpospolitą" powiedział, że nie ma niezbitych dowodów na odpowiedzialność Rosjan w sprawie katastrofy smoleńskiej. Na te słowa odpowiedział przewodniczący podkomisji smoleńskiej dr Kazimierz Nowaczyk.\nKornel Morawiecki mówił w rozmowie z "Rzeczpospolitą" o publicznych oskarżeniach Antoniego Macierewicza pod adresem Rosjan. Szef MON uważa, że ponoszą odpowiedzialność za katastrofę smoleńską.\n- Antek nie powinien tak mówić bez żelaznych dowodów, bo psuje relacje Polski z sąsiadami. Nie możemy odwracać się od Rosji. Powinniśmy szukać porozumienia - powiedział Morawiecki.\n- W tym zespole nie ma ekspertów z komisji Millera, a powinni w nim być. Raportowi zespołu Macierewicza, choćby był rzetelny, i tak połowa polskiego społeczeństwa nie da wiary - mówił natomiast o podkomisji smoleńskiej.\nPo wywiadzie na stronie MON pojawił się komunikat:\nSondaż CBOS: Coraz mniej Polaków chce pomnika smoleń...\nSondaż: Czy powodem katastrofy Tu-154 było zderzenie...


Abstrakty referatów zamieszczonych w programie konferencji\nnt. Rewolucja a zmiana społeczna\n(Poznań, 26-27 października 2006 roku)\njeżeli w abstraktach pojawiły się jakieś błędy, bądź gdy pominięto któryś z nadesłanych\nabstraktów, prosimy o informację na adres e-mailowy: [email protected]\nAbstrakty uszeregowano w kolejności wygłaszanych referatów\nPrzemysław Pluciński (IS UAM), Tranzycja czy rewolucja? Problem zmiany społecznej w myśli Herberta\nMarcuse ............................................................................................................................................................ 3\nMarek Nowak (IS UAM), Rewolucja a społeczeństwo obywatelskie na podstawie refleksji społecznej Hannah\nArendt .............................................................................................................................................................. 3\nPiotr Biegasiewicz, Paradoks rewolucji liberalnej w myśli politycznej gdańskich liberałów (1983-1994). ........... 4\nSzymon Wawrzyniak (IF UAM), Rewolucje Gombrowicza – wymiar społeczny i indywidualny ........................ 4\nRafał Stobiecki (IH UŁ), Metafora rewolucji w myśli bolszewickiej ..................................................................... 4\nAntoni A. Kamiński (AE we Wrocławiu), „Rewolucja to w trzech czwartych fantazja...”. O anarchistycznej\nkoncepcji rewolucji Michaiła Bakunina ........................................................................................................... 4\nWojciech Przybylski (UW), Rewolucja jako dziejowa konieczność w teologii politycznej Juana Donoso Cortesa\nAdam Wielomski (INS Akademii Podlaskiej), Problematyka przyczyn wybuchu rewolucji w myśli\nkonserwatywnej ............................................................................................................................................... 5\nKrzysztof Wołodźko (IF UJ), Rewolucja jako katastrofa aksjologiczna w ujęciu Mariana Zdziechowskiego ....... 5\nWaldemar Czajkowski (Politechnika Śląska), O pewnych poznawczych pożytkach z wieloznaczności słowa\n„rewolucja” ...................................................................................................................................................... 6\nAndrzej W. Nowak (IF UAM), Nauki społeczne wobec zmiany społecznej i rewolucji ........................................ 7\nJarosław Chodak (IS WFiS UMCS), W kierunku teorii wielopoziomowej. Nowe tendencje w teoretycznej\nrefleksji nad rewolucją ..................................................................................................................................... 7\nPrzemysław Sadura (IS UW), Paradygmat rewolucyjny w opisie zmiany systemowej w Europy ŚrodkowoWschodniej ...................................................................................................................................................... 8\nAgnieszka Kolasa-Nowak (IS UMCS), Rewolucja, transformacja, zmiana systemowa. Przemiany retoryki analiz\nsocjologicznych po 1989 roku ......................................................................................................................... 8\nMarek Woźniak (IH UMCS), Rewolucja – między teorią, obrazem a rzeczywistością czyli totalizacja znaczenia\nterminu w historiografii polskiej po drugiej wojnie światowej ........................................................................ 8\nMgr Mariusz Weiss (IF UAM), Rewolucja: między kategorią teoretyczną a mitem. Próba rozwinięcia Jerzego\nTopolskiego koncepcji rewolucji jako mitu historiograficznego ..................................................................... 9\nStanisław Jarmoszko (Wydział Socjologii Wyższej Szkoły Humanistycznej w Pułtusku), Funkcje przemocy w\nprocesach radykalnych przemian społecznych ................................................................................................ 9\nKrzysztof Brzechczyn (IF UAM), O dwóch ujęciach rewolucji w nie-Marksowskim materializmie historycznym\nMarta Kunecka (Instytut Amerykanistyki i Studiów Polonijnych UJ), Nieposłuszeństwo obywatelskie – teoria i\npraktyka ........................................................................................................................................................... 9\nKrzysztof Nowak (IF UAM), O formach oporu pracowniczego w perspektywie teorii emancypacji .................. 10\nCezary Kalita (INS Akademii Podlaskiej w Siedlcach), Uwarunkowania rewolucji w kontekście nowych\n(starych) ruchów społecznych ........................................................................................................................ 10\nAndrzej Domański (Coll. Medicum im. L. Rydygiera w Bydgoszczy, UMK w Toruniu), Zbiorowe obalanie\ndotychczasowego porządku społecznego. Interpretacje teorii wyłaniania norm ............................................ 10\nPiotr Matczak (IS UAM), Milcząca większość i głośna mniejszość: rewolucja jako brak informacji .................. 11\nPiotr Luczys (IS UAM), Postmaterializm a rewolucja techno-nihilizmu w krajach wysoko rozwiniętych .......... 11\nImelda Chłodna (Wydział Filozofii, Katedra Filozofii Kultury KUL), Rewolucja kulturalna w Stanach\nZjednoczonych w 1968 r. ............................................................................................................................... 11\nJolanta Piechnik-Borusowska, Janusz Borusowski, Perspektywy rozwoju północno-afrykańskiego odpowiednika\nspołeczeństwa obywatelskiego ...................................................................................................................... 12\nDaniel Płatek (Wydział Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ), Mobilizująca siła dyskursu. Ramy\nspołecznego protestu rewolucji irańskiej ....................................................................................................... 12\nArkadiusz Modrzejewski (IP UG), Zastosowanie teorii Alvina Tofflera w wyjaśnianiu konfliktów społecznych\n(na przykładzie „pomarańczowej rewolucji” na Ukrainie) ............................................................................ 13\nMieszko Ciesielski (IF UAM), Świadomoścowy wymiar rewolucji. Przypadek pętli ideowej w rewolucji\nfrancuskiej 1789 roku .................................................................................................................................... 14\nEwa Czerwińska (IF UAM), Rewolucja parlamentarno-demokratyczna w Austrii, 1918-1920 .......................... 14\nMonika Bobako (IF UAM), Współczesne walki o uznanie: wojna partykularyzmów czy rewolucja kulturowa? 15\nJacek Sobczak (INPiD UAM), Społeczeństwo litewskie wobec wizji niepodległości. Wizjonerzy – pragmatycy –\nidealiści .......................................................................................................................................................... 15\nJoanna Sterzyńska-Lindberg, Czekając na rewolucję – media zagraniczne wobec wyborów na Zakaukaziu w\nlatach 2003-2005............................................................................................................................................ 15\nPrzemysław Pluciński (IS UAM), Tranzycja czy rewolucja? Problem zmiany\nspołecznej w myśli Herberta Marcuse\nProblematyka zmiany społecznej jest w myśli Herberta Marcuse uwikłana w dwuznaczności. Wyróżnić można\ndwa główne nurty zainteresowań „frankfurckiego filozofa” kwestią zmiany społecznej. W pierwszym nurcie\nmieścić się będą problemy przejścia od ładu kapitalistycznego do socjalistycznego: przede wszystkim charakter\ntranzycji (ewolucja vs rewolucja) oraz kwestia „kapitalistycznej bazy” stanowiącej konieczną podstawę\ntransformacji. W kontekście tym zaproponował ostatecznie Marcuse tezy po części zbieżne z tzw. „teorią\nkonwergencji” (wyłożone głównie w Soviet Marxism i Człowieku jednowymiarowym). Ten fragment rozważań\nma już dziś głównie charakter rozdziału z historii idei.\nDrugą istotną koncepcją uwikłaną w rozważaną problematykę jest Herberta Marcuse koncepcja rewolucji,\nrozwijana głównie na gruncie politycznej praxis podczas kontrkulturowych niepokojów lat 60-tych ubiegłego\nwieku. Wieszcząc tezę o starzeniu się tradycyjnego marksizmu (The Obsolescence of Marxism) i niejakim\n„zburżuazyjnieniu” klasy robotniczej oraz utracie przez tą ostatnią potencjału rewolucyjnego Marcuse\nposzukiwał nowego aktora zbiorowego – podmiotu zmiany historycznej. Dokonał rekonceptualizacji\n„tradycyjnej teorii rewolucji” K. Marksa, o tyle szczególnej, że nie stanowiącej teorii w pełnym rozumieniu tego\nsłowa, bo pisaną na gorąco w reakcji na bieżącą rekonfigurację sił i uwikłaną w sieć zaleceń „taktycznych”.\nNadzieje swe pokładał przede wszystkim w zrewoltowanym ruchu studenckim, zaczynie współczesnych\nNowych Ruchów Społecznych oraz wykluczonej podklasie peryferii systemu kapitalistycznego (Re-examination\nof the Concept of Revolution; Esej o wyzwoleniu). Problematyka zmiany rewolucyjnej i nadzieje pokładane w\nzrewoltowanej inteligencji nie są już tylko zamkniętą kartą historii. Jakkolwiek ruch studencki nie\nurzeczywistnił nadziei pokładanych w nim przez Marcusego, dziś interesujące może być zagadnienie, na ile idee\nniemieckiego filozofa konweniują ze współczesnym podmiotem zbiorowym zmiany społecznej – tzw. ruchem\nMarek Nowak (IS UAM), Rewolucja a społeczeństwo obywatelskie na podstawie\nrefleksji społecznej Hannah Arendt\nOcierając się o truizm można stwierdzić, że tradycja socjologiczna, w którą wpisuje się definiowanie\nspołeczeństwa obywatelskiego, wyrasta z nowoczesnego rozumienia relacji człowieka (grupy pierwotnej),\nspołeczeństwa i państwa. Samo pojecie społeczeństwa obywatelskiego jest oczywiście znacznie starsze niż nauki\nspołeczne. Charakteryzuje się wieloznacznością i zmiennością. Należy do tych pojęć z zakresu humanistyki,\nktórych semantyczna ewolucja może ilustrować zarówno prowadzącą do nowoczesności zmianę cywilizacyjną,\njak i zmiany z zakresu historii idei, jakie dokonywały się na przestrzeni ostatnich trzystu lat. Warto nawiązać do\noświecenia i stanowiska Alexisa de Tocqueville’a, który spostrzegł, że zmierzający do upodmiotowienia\njednostki system polityczny – warunek konieczny powstania społeczeństwa obywatelskiego – wpleciony jest w\n„logikę” ewolucji zachodniej cywilizacji. Sam ów fakt nie determinuje jednak jego zdaniem określonego,\ndocelowego kształtu państwa i stosunków społecznych. Toqueville zestawia obraz XVIII wiecznej Francji i\nbudujących swoją tożsamość Stanów Zjednoczonych. Różnice, jakie dostrzega są istotne dla zrozumienia\n„trajektorii” zmiany społecznej. Jej produktem są społeczeństwa obywatelskie, pojmowane już nie tyko w\noparciu o antyczną tradycję koinonia politike, czy societas civilis (Arystoteles, Cyceron) lecz odmiennie, w\noparciu o francuskie pojęcie le peuple: ludu. O dynamice i kierunku owej zmiany decyduje szereg czynników,\nktóre warto zrekonstruować przyglądając się rewolucji. Rewolucji, dodajmy, której warstwa ideologiczna\nstwarza przesłanki nowego, a której następstwem (poza mniej lub bardziej trwałymi zmianami ustrojowymi i\ninstytucjonalnymi) jest redefinicja zgeneralizowanej pozycji społecznej jednostki.\nNiniejszy referat stanowi próbę rekonstrukcji stanowiska Hannah Arendt dotyczącego rewolucji jako\nkonstytutywnego elementu projektu społeczeństwa obywatelskiego. Sformułowane wnioski posłużą do\ninterpretacji „samoograniczającej się” rewolucji „Solidarności” z początku lat 80.\nPiotr Biegasiewicz, Paradoks rewolucji liberalnej w myśli politycznej gdańskich\nSzymon Wawrzyniak (IF UAM), Rewolucje Gombrowicza – wymiar społeczny i\nDla Gombrowicza problem zmiany, zarówno w wymiarze społecznym jak i indywidualnym, był niezwykle\nistotny. Jego koncepcja formy może być rozumiana jako próba teoretycznego uchwycenia warunków,\nokreślających ludzkie życie na tle wyłaniającego się na jego oczach nowego porządku. W pierwszej części\nswojej pracy chciałbym, odwołując się do interpretacji Leszka Nowaka, zawartej w książce „Gombrowicz.\nCzłowiek wobec ludzi”, zapytać o to, w jakich okolicznościach może dojść do wybuchu rewolucji. Zdaniem\nautora Bytu i myśli, gombrowiczowska koncepcja pozwala na korektę modelu marksowskiego. W drugiej części,\nrewolucję rozpatrywać będę w kontekście indywidualnego losu ludzkiego. Uwolniony od mocy tradycji\nczłowiek zostaje obarczony odpowiedzialnością za budowanie własnej tożsamości. Ofiarowaną wolność nie\nzawsze postrzega jako dar. Gombrowicz, za pomocą swojej teorii formy, stara się wyjaśnić nieciągłość i\nzmienność jaka cechuje dzisiejsze życie.\nRafał Stobiecki (IH UŁ), Metafora rewolucji w myśli bolszewickiej\nAntoni A. Kamiński (AE we Wrocławiu), „Rewolucja to w trzech czwartych\nfantazja...”. O anarchistycznej koncepcji rewolucji Michaiła Bakunina\nBakunin był rewolucjonistą nie tylko z przekonań, ale także z usposobienia i temperamentu. Już za życia\nmówiło się o nim najczęściej jako o istnym wcieleniu rewolucyjnego ducha. W 1849 r przyznał się, że jest\n„jednym rewolucyjnym pragnieniem, jedną żądzą rewolucji”. W niezaspokojeniu żył aż do śmierci w 1876 r.,\nuczestnicząc po drodze w niemal wszystkich rewolucyjnych wystąpieniach jakie wybuchały w różnych\nzakątkach kontynentu. Miejsca rewolucyjnych walk przyciągały go z magnetyczną wręcz siłą. Dlatego zasłużył\nna miano „podpalacza Europy”.\nBakunin żył w głębokim przekonaniu o nieuchronności rewolucji. Opierał je na teorii buntu jako wrodzonej i\nnajważniejszej zdolności człowieka. Jednakże – uważał - rewolucja wybuchnie dopiero wtedy, gdy nędza i\nrozpacz ludu osiągną stan nie do zniesienia. Aby rewolucja wybuchła potrzebny jest ponadto wspólny całemu\nludowi społeczny ideał i wiara w zwycięstwo. Rewolucji nie można ani zaplanować, ani sztucznie przyspieszyć.\nWybuchają one „siłą rzeczy”, ich najbardziej charakterystyczną cechą będzie żywiołowość. Rewolucja będzie\nprzypominać „zbuntowany ocean”, który nikomu nie uda się powstrzymać. Rewolucja nie może się obyć bez\nwielkich i gwałtownych zniszczeń, ale to właśnie jest w niej owocne i zbawcze, ponieważ właśnie z ruin i tylko\ndzięki nim poczynają się i rodzą nowe światy. „My nie boimy się anarchii – pisał Bakunin – my ją\nprzywołujemy, jesteśmy bowiem przekonani, że z tej anarchii, to jest z ujawnienia się wyzwolonego ludowego\nżycia w całej jego okazałości, powinny się wyłonić: wolność, równość, sprawiedliwość, nowy porządek i siła\nzdolna przeciwstawić się reakcji. To nowe życie – ludowa rewolucja, bez wątpienia, nie omieszka się\nzorganizować, ale stworzy ona swoją rewolucyjną organizację od dołu do góry i od peryferii do centrum w\nzgodzie z zasadą wolności”.\nWojciech Przybylski (UW), Rewolucja jako dziejowa konieczność w teologii\npolitycznej Juana Donoso Cortesa\nHiszpański polityk, ambasador Hiszpanii w Berlinie oraz Paryżu i myśliciel żyjący w połowie XIX w. – Juan\nDonoso Cortes – nie był w Polsce nigdy nazbyt popularnym myślicielem. Pisał, bowiem w okresie Wiosny\nLudów przeciwstawiając się kolejnej fali rewolucji, podczas gdy w Polsce z tą samą falą wiązały się nadzieje na\npolityczną wolność. Pisał o rewolucjach w odniesieniu do pojęcia dyktatury, co zainspirowało później Carla\nSchmitta tworzącego własną koncepcję dyktatury w ramach teologii politycznej.\nDonoso-Cortes opisywał rewolucje jako konieczność dziejową, nawiązując do analogicznych opisów\ntradycjonalistów francuskich: Josepha de Maistre'a i Louisa de Bonalda. Jednakże we własnym podejściu\nwychodził poza defetyzm tradycjonalistów i postulował uznanie rewolucji za element oczyszczający zaburzone\nrelacje społeczne w dziejach i nadający pęd zmianom, które inaczej nie mogłyby się zadziać.\nReferat ma zaprezentować rozumienie idei rewolucji przez Donoso Cortesa, który inspirował późniejszy\nantymodernizm Carla Schmitta, a do pewnego stopnia argumentację Piusa IX za decyzją o wprowadzeniu\ndogmatu nieomylności papieża. Nie będąc tradycjonalistą, a zarazem krytykując ówczesnych socjalistów\npróbował nadać opisowi kształtującego się ówcześnie nowoczesnego świata nowe, konserwatywne ramy teologii\npolitycznej. Wyróżnia się i inspiruje tym samym przy opisie rzeczywistości w charakteryzacji rewolucji jako\nczynnika nadającego pęd koniecznym, a zapóźnionym zmianom, a nie jako zerwania z tradycją i zakorzenieniem\njak u Edmunda Burke’a.\nAdam Wielomski (INS Akademii Podlaskiej), Problematyka przyczyn wybuchu\nrewolucji w myśli konserwatywnej\nW proponowanym temacie chciałbym zająć się dyskusją o przyczynach, dla których wybuchają rewolucję –\ngospodarczych, społecznych, politycznych, filozoficznych – z perspektywy klasyków przeciwników rewolucji,\ntakich jak de Maistre i Bonald, szkoła Action Francaise (Francja), z perspektywny przedsoborowego\nkatolicyzmu (Magisterium Kościoła w XIX wieku), klasyków kontrrewolucji hiszpańskiej (Balmes, Donoso,\nMella), czy niemieckiej (Mueller, Stahl, Schmitt). W istocie konserwatyzm skłania się do poglądu, że świat\npolityczny stanowi swoistą „nadbudowę” dla panujących i przeważających systemów filozoficznych,\nkonsekwentnie więc przyczyny rewolucji umieszcza nie w sferze społeczno-materialno-politycznej, lecz w tym,\nco szkoła Gramsciego nazywa „władzą kulturową”, a więc w panujących ideach polityczno-filozoficznych, które\nkształtują się i rozpowszechniają w oderwaniu od tego, co marksizm zwał „bazą”. Chodzi tu więc o autonomię\nkultury od kwestii społecznych, a konkretniej nawet, o determinowanie polityki (a więc i rewolucji) przez\nKrzysztof Wołodźko (IF UJ), Rewolucja jako katastrofa aksjologiczna w ujęciu\nZagadnienie rewolucji – rewolucja jako proces i wydarzenie; problem ciągłości i zmiany w ujęciu społecznym,\npolitycznym, kulturowym: Joseph de Maistre, Edmund Burke, Alexis de Tocqueville, Karol Marks – krótka\nprezentacja w odniesieniu do tekstu M. Zdziechowskiego Renesans i rewolucja;\nMiejsce Zdziechowskiego w sowietologii polskiej w okresie międzywojennym. Zdziechowski jako\nwspółuczestnik życia intelektualnego wileńskiego Instytutu Naukowo-Badawczego Europy Wschodniej;\nRozważania Zdziechowskiego z okresu poprzedzającego rewolucję bolszewicką – między chrześcijańskim\nmodernizmem, filozofią dziejów, kultury i polityki (Pesymizm, romantyzm a podstawy chrześcijaństwa);\nZdziechowski jako łącznik pomiędzy Wschodem a Zachodem;\nRewolucja rozumiana jako katastrofa aksjologiczna: geneza rewolucji, ocena rewolucji francuskiej, rewolucja\nbolszewicka w Rosji (Od Petersburga do Leningrada, Widmo przyszłości. Szkice historyczno-publicystyczne);\nKoncepcja Zdziechowskiego wobec charakterystyki rewolucji bolszewickiej, zaproponowanej przez Jana\nKucharzewskiego na kartach Od caratu białego do czerwonego; czy rewolucja przynosi radykalną zmianę, a\nmoże jest kontynuacją ukrytych założeń życia społeczno-politycznego Rosji?;\nWaldemar Czajkowski (Politechnika Śląska), O pewnych poznawczych\npożytkach z wieloznaczności słowa „rewolucja”\nDo języka nauki cech pożądanych (a zarazem – mających odróżniać go od języka potocznego) zaliczana bywa –\njednoznaczność używanych słów/pojęć. Nie ulega wątpliwości, że jednoznaczność jest – zasadniczo – zaletą.\nOdpowiednio: wieloznaczność jest wadą – w zasadzie. Twierdzę jednak, że posiada też pewne zalety, o których\nwarto pamiętać w toku „analitycznej obróbki” pojęć mającej nadać im (bardziej) jednoznaczny kształt. Główna\nbodaj zaleta polega na rejestrowaniu „rodzinnych podobieństw” między pojęciami, a także ich miejsca w\nsieci/hierarchii pojęć. Te związki między różnymi znaczeniami pewnego słowa mogą nieść ze sobą pewne\nintuicje dotyczące rzeczowych związków między odnośnymi zjawiskami (faktami, procesami…).\nCzy zaleta ta przysługuje wszelkim wieloznacznym pojęciom? – Tego zagadnienia dyskutować nie zamierzam.\nOgraniczę się do stwierdzenia, że tak bywa. Oraz, że tak jest właśnie w przypadku słowa „rewolucja”.\nJak się wydaje, co najmniej pięć idei (pojęć…) sprzęgniętych bywa ze słowem rewolucja”, Każda z tych idei\nwiąże się z pewną charakterystyką zmiany; można byłoby powiedzieć ogólnie (ogólnikowo…), że „rewolucja”\nto „rewolucyjna zmiana”, a problem polega na tym, by ustalić, jak ową „rewolucyjność” określać. Na liście tych\nidei znajdują się w każdym bądź razie idee następujące\n- idea „głębokości” (fundamentalności, radykalności…) zmiany,\n- idea „kompletności” (kompleksowości, całościowości…),\n- idea „nagłości” (szybkości, przyśpieszonego charakteru…),\n- idea „kolektywnej sprawczości” („totalności” podmiotu sprawczego…),\n- idea „gwałtowności” (siłowej, fizycznej natury…) zmiany.\nWydaje się, że każda z powyższych pięciu idei niesie ze sobą treści odmienne. Z najbardziej ogólnego\n(abstrakcyjnego, logicznego…) punktu widzenia treści te zdają się być niezależne; w tym mianowicie sensie, że\n„do pomyślenia” są zmiany, którym odpowiada – odpowiednio - dowolny zestaw wskazanych cech. Z drugiej\nstrony, w pewnych obszarach rzeczywistości cechy te mogą być ze sobą sprzęgnięte: już to pozytywnie, już to –\nnegatywnie, a także – „ściśle” lub „statystycznie”.\nKażda z wymienionych wyżej (i celowo oznaczonych za pomocą raczej potocznych pojęć) idei odsyła do\npewnego kompleksu pojęć. I tak:\n– Idea „głębokości” zmiany odsyła do takich kategorii, jak „istota” i „zjawisko”, „ukryta struktura” i „formy\nprzejawiania się”; wiąże się też blisko problemem „podobieństwa” i „różnicy”, a więc także – z problemem\ntaksonomii (naturalnej klasyfikacji) pewnego zbioru obiektów (rzeczy, systemów… – „materialnych” bądź\n„idealnych”). [Tu w grę wchodzi – m.in. dialektyka kategorialna L. Nowaka]\n– Idea „kompletności” zmiany odsyła do takich kategorii jak „całość”, system, układ itp.\n– Idea „nagłości” zmiany wiąże się z ideą czasu społecznego, ew. wielości czasów/form czasowości [tu np. idea\ndługiego trwania itd. F. Braudela, a także koncepcja „inżynierii społecznej” Poppera]\n– Idea „kolektywnej sprawczości” zmiany wiąże się z takimi pojęciami jak działanie zbiorowe, podmiot\nzbiorowy, zamierzone/niezamierzone rezultaty działań, czy wreszcie – konstruktywizm [tu m.in. pojawia się\n– Idea „gwałtowności” zmiany odsyła do takich pojęć jak przemoc, przymus itp.\nJakie mogą być pożytki z możliwie systematycznej analizy wskazanego w poprzednim punkcie zespołu\nkategorii? Widzę ich co najmniej kilka.\n- Przy eksplikacji pojęcia rewolucji biorącego za punkt wyjścia ideę „głębokości” zmiany może się okazać, że\nszerokie użycie tego pojęcia ma teoretyczne uzasadnienie. Co więcej, nie wykluczone jest, że rewolucje\n(potocznym sensie) w fizyce czy malarstwie XX wieku były w większym stopniu rewolucjami (w pewnym\nmożliwym sensie filozoficznym) niż (potocznie rozumiane) rewolucje polityczne.\n– Może się okazać, że (społeczno-humanistyczne) pojęcie rewolucji posiada odpowiednik w używanym biologii\npojęciu „skoku ewolucyjnego”, a odpowiedniość ta jest poznawczo interesująca.\n– Może się okazać, że teorii opisującej/wyjaśniającej mechanizm „głębokich” zmian społecznych nie jesteśmy\nskazani na wybór między „modelem Marksa” a „modelem Hayeka”.\nPodsumowując: eliminacja wieloznaczności terminu „rewolucja” poprzez takie czy inne uregulowania\ndefinicyjne nie wydaje się strategią właściwą. Właściwszą jest strategia, która zmierza do znalezienia pewnej\nstruktury pojęciowej (zbioru pojęć jednoznacznych), która zyskując na precyzji nie gubi bogactwa intuicji\nzawartych w terminie wieloznacznym.\nAndrzej W. Nowak (IF UAM), Nauki społeczne wobec zmiany społecznej i\nCelem wystąpienia jest przybliżenie dwóch koncepcji: ontologii społecznej Immanuela Wallersteina (bazującej\nna odwołaniach do badań Illy Prigogine’a) i teorii zjawisk sieciowych sformułowanych przez Alana Wattsa,\nAlberta-László Barabásiego (i spopularyzowanej przez Malcolma Gladwella). Wymienione teorie proponują\nkoncepcje ontologii społecznej odwołujące się do najnowszych odkryć z dziedziny nauk przyrodniczych.\nPomimo odmiennych źródeł, z jednej strony teoria struktur dyssypatywnych (Prigogine, Wallerstein), a z\ndrugiej, rozwinięcie teorii grafów (Watts, Barabasi) proponują one analogiczny zestaw metafor opisujących\npodstawowe mechanizmy funkcjonowania społeczeństwa. Porównanie tych teorii wskazuje na możliwość\nbadania zjawisk rewolucyjnych a nawet w pewnej mierze modelowanie ich. Szczególnie analiza sieciowa\ndostarcza narzędzi do badania rozpowszechniania się mód, wybuchów epidemii, pojawiania się nowych zjawisk\nPorównując te koncepcję pragnę zastanowić się nad restytucją dialektycznej wizji społeczeństwa. Ponadto\nwykorzystując pojęcie utopistyki (Immanuel Wallerstein) chcę podjąć problem relacji pomiędzy naukami\nspołecznymi a poszukiwaniem sprawiedliwego społeczeństwa.\nTo ostatnie zagadnienie odsyła do ciekawego zagadnienia: intrygującym jest fakt, że to socjologowie a nie\nfilozofowie używają dziś pojęcia mądrości praktycznej, phronesis, racjonalności substancjalnej (Wallerstein,\nJarosław Chodak (IS WFiS UMCS), W kierunku teorii wielopoziomowej. Nowe\ntendencje w teoretycznej refleksji nad rewolucją\nW latach 80. i 90. XX w. zaczęło się wyłaniać nowe, syntetyczne podejście do badań zjawiska rewolucji.\nŁączyło najlepsze cechy podejścia państwowo – strukturalnego z uwzględnieniem jego krytyki. Autorzy starali\nsię uwzględnić te aspekty badawcze, które zaniedbali poprzednicy. Starano się rewidować lub rekonstruować\nistniejące teorie rewolucji. Celem wyjaśnienia nie były rewolucje w ogólności, ale konkretne rewolucje w\nokreślonych, najczęściej trzecioświatowych, czy „peryferyjnych” społeczeństwach. Dominującą procedurą\neksplanacyjną stała się analiza konstelacji czynników i interakcji pomiędzy nimi. Takie podejście do wyjaśniania\nzjawisk Charles Ragin określił mianem „wielorakiej koniunkturalnej przyczynowości” (multiple conjunctural\nRezultatem wymienionych tendencji były eklektyczne teoretycznie modele wyjaśniające, w których starano się\nuwzględnić szeroką konstelację zmiennych. W sferze przedmiotu badań wyraźnie zaznacza się odejście od\nstudiów „wielkich” rewolucji i przesunięcie zainteresowań w kierunku względnie nowych zjawisk na\n„peryferiach”. Jako egzemplifikacje zostaną przedstawione teorie rewolucji Farideh Farhi, Jacka Goldstone'a,\nTimothy Wickham – Crowley, Johna Forana, Misagh Parsy i Jeffa Goodwina. Autor stara się rozpoznać\nzałożenia sterujące praktyką badawczą wyżej wymienionych autorów. Jednocześnie sytuuje własną refleksję\nmetateoretyczną w szerokim kontekście wcześniejszych badań nad rewolucją.\nPrzemysław Sadura (IS UW), Paradygmat rewolucyjny w opisie zmiany\nsystemowej w Europy Środkowo-Wschodniej\nNagły rozpad bloku socjalistycznego był wydarzeniem o rewolucyjnym znaczeniu dla współczesnego świata,\njednak wydarzenia o rewolucyjnym znaczeniu nie zawsze mają jednocześnie rewolucyjny przebieg. Dylemat czy\nprzełom 1989 r. był rewolucją – wbrew twierdzeniom Ralfa Dahrendorfa – nie ma charakteru akademickiego\n[Dahrendorf 1991: 9]. Pytanie to pojawiało się w tytułach prac poświęconych przełomowi: Kontynuacja czy\nprzełom [Jakóbik 1994] Velký převrat či snad revoluce sametová [Měchýř 1999], a sam termin „rewolucja”\nbywa często używany w opracowaniach dotyczących zmian 1989 r. Czeski historyk Jiří Suk, swoją pracę na\ntemat Forum Obywatelskiego określił jako próbę „fenomenologii rewolucji w Czechosłowacji” , Antoni\nDudek pisał zaś o rewolucji reglamentowanej [Dudek 2004]. Jednak należy wyraźnie oddzielić – nierzadko\nmotywowane celami politycznymi lub ideologicznymi – stosowanie pojęcia „rewolucja” od sięgania po\ninstrumentarium teorii rewolucji w pracach komparatystycznych lub monograficznych poświęconych Europie\nŚrodkowo-Wschodniej. Takich dzieł jest bardzo mało, a jednym z wyjątków jest książka Mau i\nStarodubrowskiej wykorzystujących teorię Brintona do analizy sytuacji w ZSRR/Rosji . Upadek\nkomunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej był wprawdzie przedmiotem niezliczonej ilości analiz, jednak\nwiększość z nich wychodziła z perspektywy transition to democracy. W efekcie wydarzenia roku 1989\nzestawiane były z procesami demokratyzacji, jakie miały miejsce w krajach Ameryki Łacińskiej, Europy\nPołudniowej [przykładem Linz i Stepan: 1996] lub po 1945 r. w Niemczech, Włoszech i Japonii. Ujęcie to\ncechuje się m.in. uleganiem paradygmatowi elitystycznemu i proceduralnej definicji demokracji. Koncepcja\nodgórnej zmiany systemowej kierowanej przez elity polityczne niesłusznie zdominowała analizy upadku\nkomunizmu w 1989 roku i przysłoniła m.in. element spontanicznych działań oddolnych obecny i presji mas w\nwiększości krajów regionu (zwłaszcza w NRD, Czechosłowacji oraz Rumunii).\nWydarzenia o charakterze „pokojowych rewolucji” jakie miały miejsce w regionie byłego obozu\nsocjalistycznego ponad dekadę po później (Serbia 2000, Gruzja 2003, Ukraina 2004) dowodzą, że użycie\nrewolucyjnego modelu przemian jest użyteczne w opisie współczesnej rzeczywistości. Wymaga to jednak aby\nzamiast rozstrzygać czy przełom w EŚW był rewolucją, lub podejmować się weryfikacji poszczególnych teorii\nrewolucji odwołać się do paradygmatu rewolucyjnego w studiowaniu wydarzeń roku 1989 i innych zjawisk\npararewolucyjnych. Wyjście poza utarte schematy traktujące rewolucję jako zjawisko sui generis może się\nokazać pomocne w wyjaśnieniu zmiany systemowej w Europie Środkowo-Wschodniej (uzupełni wiedzę zdobytą\nprzy zastosowaniu pradygmatu elitystycznego o wnioski wynikające z sięgnięcia po ujęcie rewolucyjne) oraz\npomoże w rewaloryzacji i rewitalizacji przygasającej ostatnio tradycji socjologii rewolucji.\nAgnieszka Kolasa-Nowak (IS UMCS), Rewolucja, transformacja, zmiana\nsystemowa. Przemiany retoryki analiz socjologicznych po 1989 roku\nPrzełom roku 1989 i jego społeczne skutki stały się przedmiotem definiowania i konceptualizowania w analizach\nsocjologicznych. Język transformacji zmienia się tak jak i sposób jej rozumienia. Przedmiotem prezentacji jest\nprzegląd tej ewolucji. Co kryje się za zmianą retoryki i czy studia nad zmianą społeczną po roku 1989\nprzyczyniły się do dyskusji nad rozumieniem, zakresem i użytecznością pojęcia rewolucji we współczesnych\nnaukach społecznych. Szczególnie interesujące jest pytanie, w jakiej mierze polskie doświadczenia sprzyjają\nhistorycznemu pogłębieniu używanych do opisu kategorii teoretycznych i schematów wyjaśniających.\nMarek Woźniak (IH UMCS), Rewolucja – między teorią, obrazem a\nrzeczywistością czyli totalizacja znaczenia terminu w historiografii polskiej po\ndrugiej wojnie światowej\nRewolucja – między teorią, obrazem a rzeczywistością, czyli totalizacja znaczenia terminu w historiografii\npolskiej po drugiej wojnie światowej. W referacie spróbowałbym pokazać sposoby obiektywizacji/naturalizacji\nobrazów zjawiska, przy pomocy których dokonywano zawłaszczania pamięci i wyobraźni społeczeństwa.\nInnymi słowy na rewolucję a zwłaszcza jej narracyjny obraz wyrażany w kategoriach obecnych w\nówczesnej/ych teorii/ach spojrzymy jako narzędzie porządkowania (strukturalizowania) wszelkich doświadczeń\nspołecznych i kulturowych.\nMgr Mariusz Weiss (IF UAM), Rewolucja: między kategorią teoretyczną a\nmitem. Próba rozwinięcia Jerzego Topolskiego koncepcji rewolucji jako mitu\nStanisław Jarmoszko (Wydział Socjologii Wyższej Szkoły Humanistycznej w\nPułtusku), Funkcje przemocy w procesach radykalnych przemian społecznych\nZjawisko przemocy jest immanentne istnieniu i funkcjonowaniu społeczeństwa, a w szczególności leży u\npodstaw wszelkich radykalnych przemian społecznych (zwłaszcza rewolucji społecznych), czemu zaświadcza\ncała historia gatunku ludzkiego. A. Giddens definiując rewolucję sytuuje przemoc jako jej zasadniczy\ninstrument. Jest ona bowiem obecna zarówno w toku rewolucji krwawych, jak i bezkrwawych, a ponadto w\ninnych postaciach gwałtownych przeobrażeń ładu społecznego. Kwestią otwartą pozostają jej formy i natężenie.\nIntencją anonsowanego referatu byłaby analiza miejsca przemocy i jej podstawowych funkcji w procesie\nradykalnych przemian społecznych. Na podstawie dorobku wybitnych przedstawicieli różnych wątków i tradycji\ninterpretacyjnych teorii rewolucji społecznej (A. de Tocqueville, K. Marks, H. Arendt, J. C. Davies, C. Tilly, T.\nR. Gurr, P. C. de Oliveira, A. Camus, K. Mannheim, E. Colton, J. Burnham, C. Brinton, R. Dahrendorf, S. N.\nEisenstadt, Ch. Johnson, R. Vaneigem, M. Waldenberg, S. Grabski, P. Sztompka, G. Zalejko, J. Baszkiewicz czy\nP. Pacewicz) oraz bezpośredniej analizy historycznych przykładów radykalnych przemian społecznych (w tym\ngłównie rewolucji) przedstawiona zostanie analiza istoty przemocy (głównie rewolucyjnej) oraz zasadniczych\nintencji jej stosowania.\nMyślę, iż w kontekście podejmowanej w trakcie konferencyjnego dyskursu problematyki, interesującym – w\nsensie nie tylko poznawczym, ale i prakseologicznym – może okazać się pogłębiony namysł nad zasadniczymi\nsferami aplikacji przemocy i jej podstawowymi funkcjami (dekonstrukcyjną, wyzwoleńczą, eliminacyjną,\nopresyjną, ekspresyjną, manifestacyjną, kreacyjną, prewencyjną, profilaktyczną, samorealizacyjną itp.). Obok\naspektów teleologicznych inspirująca może być również ich analiza w płaszczyźnie aksjologicznej.\nKrzysztof Brzechczyn (IF UAM), O dwóch ujęciach rewolucji w nieMarksowskim materializmie historycznym\nMarta Kunecka (Instytut Amerykanistyki i Studiów Polonijnych UJ),\nNieposłuszeństwo obywatelskie – teoria i praktyka\nReferat, który chciałabym wygłosić na Państwa konferencji będzie zakreśleniem tematu i problemu, którym\nzajmuję się w mojej, powstającej właśnie pracy doktorskiej.\nW poniższym referacie pragnęłabym zarysować problematykę nieposłuszeństwa obywatelskiego (civil\ndisobedience) jako jednej z form (obok rewolucji, strajków czy zamieszek) wyrażania sprzeciwu wobec\nniesprawiedliwej władzy. Wprowadzeniem do tematu będzie zaprezentowanie poglądów twórcy tego terminu,\njakim był amerykański transcendentalista H.D. Thoreau i próba jednolitego zdefiniowania tego pojęcia.\nNieposłuszeństwo obywatelskie pragnę przedstawić nie tylko w kontekście teorii politycznej tj. szeroko\nrozumianej demokracji i społeczeństwa obywatelskiego, a co się z tym wiąże konfrontując je z takimi pojęciami\njak: wolność, sprawiedliwość, równość, obowiązek, prawo. Ważnym punktem będzie również ujęcie\nnieposłuszeństwa obywatelskiego w kontekście teorii moralnej. Wprowadzeniem do dyskusji na ten temat może\nbyć postawienie pytania: czy sumienie może legitymizować sprzeciw wobec prawa i władcy? Na nie również\npostaram się dać wyczerpującą odpowiedź. Formułując zatem część teoretyczną w odniesieniu także do Hannah\nArendt i Johna Rawlsa chciałabym również podać przykłady praktycznego zastosowania omawianej teorii w\nStanach Zjednoczonych. „Nieposłusznymi obywatelami” byli, bowiem takie historyczne i znaczące postacie jak\nM.L. King czy Cesar Chavez, dzięki którym w społeczeństwie amerykańskim dokonały się nie tylko namacalne\nzmiany społeczne ale również mentalne. Mówiąc jednak o praktyce należałoby również zwrócić uwagę na\nwielce znacząca postać propagującą nieagresywny (nonviolent) opór wobec opresywnych władz, jakim był\nwielki myśliciel M. Ghandi.\nKończąc to krótkie wystąpienia pragnęłabym zwrócić uwagę na kilka wątków, które moim zdaniem należałoby\nuwzględnić przy omawianiu nieposłuszeństwa obywatelskiego a które wymagają szerszej dyskusji. Są to\nchociażby takie kwestie jak: dobro wspólne, zakres wolności, słuszność prawa czy legitymizacja władzy.\nKrzysztof Nowak (IF UAM), O formach oporu pracowniczego w perspektywie\nCezary Kalita (INS Akademii Podlaskiej w Siedlcach), Uwarunkowania rewolucji\nw kontekście nowych (starych) ruchów społecznych\nWiek XX określany był mianem wieku rewolucji i ruchów społecznych. Te dwa zjawiska występowały i\nwystępują w różnej formie zarówno w Europie jak i w innych częściach świata. Próbujemy zrozumieć czym jest\nrewolucja i może jeszcze w większym stopniu przewidywać, czy grożą nam wybuchy rewolucyjne. Starając się\nzdefiniować rewolucje (mechanizmy jej powstawania, przekształceń, typologię), wskazujemy na różne jej\naspekty. Jednak jest to raczej próba dookreślania pola niewiedzy na ten temat – mówimy czym rewolucje były\n(historia) i czym nie są. Być może należy na rewolucje spojrzeć od strony ruchów społecznych, które w jakimś\nstopniu przygotowują sytuację rewolucyjną. Kluczem więc do wyjaśnienia zjawiska rewolucji są „nowe ruchy\nspołeczne” (przynajmniej w naszej części świata – cokolwiek to oznacza). Problem jednak sprowadza się do\ntego, że nie rozumiemy w pełni pojęcia „ruchu społecznego”. Zadanie wydaję się (jest) niezwykle trudne, gdyż\nnależy dokonać analizy nieznanego zjawiska, za pomocą innego równie tajemniczego zjawiska społecznego.\nGdy jednak uda się „zdefiniować” ruchy społeczne, uzyskamy istotną perspektywę do „przewidywania”\ncharakteru i istoty nowych rewolucji, które mogą się pojawić w sposób gwałtowny lub ewolucyjny (co wydaje\nsię przeczyć istocie rewolucji) lub w ogóle doprowadzić do zjawisk zaniku rewolucji (koniec rewolucji).\nAndrzej Domański (Coll. Medicum im. L. Rydygiera w Bydgoszczy, UMK w\nToruniu), Zbiorowe obalanie dotychczasowego porządku społecznego.\nInterpretacje teorii wyłaniania norm\nTeoria wyłaniania norm R Turnera i L. Killiana to dominująca perspektywa teoretyczna socjologii zachowań\nzbiorowych. W ramach tej tradycji badawczej rewolucje rozpatrywane są z wykorzystywaniem koncepcji tłumu\noraz ruchu społecznego. Rewolucje w interpretacji teorii wyłaniania norm są zbiorowym działaniem\nzmierzającym do zmiany dotychczasowego porządku społecznego. Teoria wyłania norm nie podziela wizji\ntłumów właściwej psychologii kolektywnej i teorii predyspozycji (irracjonalność, emocjonalność,\nhomogeniczność, deprywacja) oraz dystansuje się w stosunku do szeregu założeń teorii oddolnego ruchu [grassroots] i teorii mobilizacji zasobów. W rozwoju rewolucyjnych tłumów i ruchów społecznych teoria wyłaniania\nnorm przypisuje szczególną rolę procesom o charakterze symboliczno– interakcyjnym z centralną pozycją\nkoncepcji wyłaniającej się normy [emergent norm], która pełni nie tylko funkcje normatywne, jest także\nzbiorowo konstruowaną definicją sytuacji. Niekorzystne warunki nie prowadzą jeszcze do rewolucji, konieczna\njest delegitymizacja dotychczasowego porządku społecznego poprzez zmianę definicji sytuacji z „niekorzystna”\nna „niesprawiedliwość”. Poczucie krzywdy także automatycznie nie prowadzi do kooperacji na rzecz zmiany\nspołecznej. Oprócz zasobów materialnych, konieczne jest także nadzieja oraz poczucie wykonalności i\nstosownego czasu (te także krystalizują się w procesach interakcji). Teoria wyłania norm omawia rewolucje i\ninne działania zbiorowe jako zjawiska wewnętrznie zróżnicowane i podlegające ciągłym zmianom (np. motywy\nuczestnictwa, wartości, strategia). Cele i taktyka wielu społecznych ruchów nie podlega prostym klasyfikacjom,\nwaha się miedzy ujęciami reformatorskimi a rewolucyjnymi. Określenia „ruch rewolucyjny” to jednocześnie\npubliczny obraz ruchu, który nie musi być zgodny z intencjami ruchu i zachowaniami jego uczestników, ma\ncharakter społecznej etykiety, która naraża ruch na szereg negatywnych społecznych i instytucjonalnych represji.\nPiotr Matczak (IS UAM), Milcząca większość i głośna mniejszość: rewolucja jako\nTeorie rewolucji kładą zwykle nacisk na przyczyny rewolucji – w szczególności zwraca się uwagę na\ndeprywację oraz napięcia społeczne. W wystąpieniu uwaga skoncentrowana jest na informacji i jej roli w\nprocesie rewolucyjnym. W szczególności wykorzystane są koncepcje: T. Kurana, pokazującego w jaki sposób\nstrukturalnie pojawia się wykrzywienie preferencji obywateli, co w konsekwencji przynosi rewolucję\n(nieuchronnie stanowiącą niespodziankę); J.Colemana (oraz M. Granovettera), gdzie rewolucja jest\nzachowaniem zbiorowym w sytuacji niepewności; A. Hirschmana, gdzie rewolucja stanowi ekspresję\nniezadowolenia (alternatywną wobec rozstania oraz lojalności).\nW artykule omówiona jest rewolucyjna rola „milczącej większości” oraz „głośnej mniejszości” oraz\nzaprezentowany jest informacyjny model rewolucji.\nPiotr Luczys (IS UAM), Postmaterializm a rewolucja techno-nihilizmu w krajach\nReferat ma na celu określenie związku pomiędzy przejściem od wartości materialistycznych do\npostmaterialistycznych (w duchu teorii Ronalda Ingleharta) a eskalacją postaw nihilistycznych, których\nbezpośrednią przyczyną jest niemożność uwolnienia się od wszechobecnej technologii i konieczności stosowania\njej wynalazków (tytułowa „rewolucja techno-nihilizmu”). W swym referacie chciałbym zwrócić uwagę na\nrewolucyjny charakter przemian świadomości obywateli krajów wysoko rozwiniętych, których myśleniem rządzi\nspecyficzny dualizm: z jednej strony chęć ucieczki w stronę wartości postmaterialnych (religia, dbałość o\nzdrowie, rodzinę, życie towarzyskie itp.), a z drugiej, strach i nieumiejętność egzystowania w przestrzeni\npozbawionej najnowszych zdobyczy techniki (zwłaszcza w sferze informatyzacji i rozwoju środków globalnego\nkomunikowania się jako przykładów skrajnego materializmu technologicznego). Dualizm ten generuje bardzo\nsilne napięcie poznawcze. Aby zredukować powstający dysonans ludzie uciekają w stronę ideologii,\nzreformowanego na użytek XXI wieku nihilizmu. Celem prezentacji jest zdiagnozowanie charakteru oraz\nkierunku dalszego rozwoju rewolucji techno-nihilizmu.\nImelda Chłodna (Wydział Filozofii, Katedra Filozofii Kultury KUL), Rewolucja\nkulturalna w Stanach Zjednoczonych w 1968 r.\nW swoim wystąpieniu chciałabym zwrócić uwagę na ideologiczne i filozoficzne źródła owej rewolucji oraz na\nwpływ, jaki miała ona na szkolnictwo wyższe w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Była ona bowiem\nbrzemiennym w skutki efektem zaprzepaszczenia tradycyjnych wartości moralnych. W okresie tym swoje\napogeum osiągnął proces zdecydowanego odejścia od obiektywnie istniejących norm moralnych. Przejawiało się\nto w zanegowaniu kultury i autorytetów, a zastąpieniu ich gloryfikacją wszelkich swobód i permisywizmu\nseksualnego. Najjaskrawszym przykładem tej nihilistycznej rewolucji był ruch młodzieżowy, który w 1967 r.\nogarnął Kalifornię i inne rejony USA pod nazwą „hippies”. Ruch ten deklarował bierny bunt młodych przeciwko\nświatu dorosłych i jego instytucjom: rodzinie, Kościołowi, szkole, pracy, szefom, rywalizacji, pieniądzowi,\nwojsku, wojnie, normom, przymusom, zakazom, itp. Był przejawem kontrkultury odrzucającej normy społeczne\noparte na konsumpcji, rywalizacji i materializmie.\nWpływowi subkultury hippisowskiej nie oparły się także uniwersytety. Profesorowie – depozytariusze\nnajlepszych amerykańskich tradycji i najwyższych aspiracji intelektualnych – wyrazili zgodę na zmianę celów\nuniwersytetu i nauczanych przez siebie treści. Uniwersytet amerykański został ściśle włączony w system\ndemokratycznej opinii publicznej, zniesione zostało w Ameryce rozróżnienie pomiędzy ludźmi wykształconymi\ni niewykształconymi, a także opozycja kultury wysokiej i niskiej. Do pozornie pozytywnych stron zalicza się\n„większą otwartość”, „większą elastyczność”, „wolność od autorytetu” itd. – hasła te są jednak pozbawione\ntreści i nie wyrażają tego, co jest wymagane od wykształcenia uniwersyteckiego. Do najbardziej zauważalnych\nkonsekwencji owych przemian należało m.in. to, iż życie studentów na uniwersytecie nie podlegało już żadnym\nrygorom, trwałym elementem ich codzienności stały się narkotyki, normy akademickie uległy drastycznemu\nJolanta Piechnik-Borusowska, Janusz Borusowski, Perspektywy rozwoju\npółnocno-afrykańskiego odpowiednika społeczeństwa obywatelskiego\nCoraz częstsze kontakty między cywilizacjami Orientu i Okcydentu wyraźnie formułują pytanie, co do wspólnej\nprzyszłości obu kultur. Intensyfikacja ta odbierana przez pryzmat mediów to przede wszystkim konflikty\ndotyczące różnorodnych aspektów działań militarnych w krajach Orientu, społecznej walki z tą interwencją, ale\nrównież problemy związane z poszukiwaniem tożsamości przez diasporę z krajów muzułmańskich w kręgu\nIdentyfikacja i analiza przyczyn problemów na styku kultur prowadzi jeśli nie bezpośrednio do poszukiwania\nśrodków zaradczych, to przynajmniej sprawdzenia nasuwających się możliwości ich rozwiązania. W kontekście\ntoczących się dyskusji na temat kapitału społecznego, społeczeństwa obywatelskiego nasuwa się pytanie, czy\nspołeczeństwa w krajach islamu, a zawężając rozważania, społeczeństwa proto-obywatelskie w Afryce\nPółnocnej, uznawane za odpowiednik społeczeństwa obywatelskiego mogą, rozwijać się w analogiczny sposób i\nskutecznie przeciwdziałać coraz wyraźniejszej konfrontacji kultur.\nOczekiwanie takie jest w swojej istotne zgodne z aktualnie „politycznie poprawną” koncepcją tworzenia\nspołeczeństwa obywatelskiego w krajach islamu, a następnie, bazując na jego istnieniu, przeszczepienie na ich\ngrunt demokracji rozumianej jako panaceum na rozwiązanie problemów społecznych, politycznych i\ngospodarczych. Koncentracja ta bardzo wąskim problemie możliwych kierunków rozwoju powoduje, że poza\nzasięgiem niniejszych rozważań pozostawiono niejako dogmatyczną kwestię społeczeństwa obywatelskiego i\njego nierozerwalnego związku z powstaniem i utrzymaniem demokracją i. Dogmat ten jest w sposób\nzdecydowany kwestionowany w jego problematycznej tezie o apolitycznością społeczeństwa obywatelskiego i\njego jednoznacznie pozytywnym działaniem.\nDaniel Płatek (Wydział Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ),\nMobilizująca siła dyskursu. Ramy społecznego protestu rewolucji irańskiej\nPlanowany referat porusza problematykę rewolucji irańskiej (1979 rok) nawiązując do teoretycznych dokonań\nsocjologii historycznej, socjologii ruchów społecznych i mobilizacji oraz socjologii kryzysów. Obszar moich\nteoretycznych zainteresowań obejmuje zjawisko rewolucji społecznych w sensie przedstawionym przez Thedę\nSkocpol (w artykule: Rentier State and Shi’a Islam In the Iranian Revolution): właściwa rewolucja jest to\nprzewrót zmieniający porządek społeczny, w wymiarze „globalnym” przewartościowujący dotychczasowe\nstosunki władzy oraz kreślący nowe społeczne układy.\nBadacze ruchów społecznych identyfikujący się z teoretycznym podejściem „mobilizacji zasobów”, tacy jak:\nCharles Tilly, Hanspeter Kriesi czy Dough McAdam oraz uczeni poświęcający swoje badania historycznym\nuwarunkowaniom powstawania protestu, skupiają się na makrostrukturalnych procesach przemian w\nspołeczeństwach zachodnich. Podejście to ma jednak zasadniczą wadę: pomija całkowicie wymiar społeczno –\nkulturowy i ideologiczno – dyskursywny zarówno rewolucji jako zjawiska samego w sobie jak i sytuacji\nrewolucyjnej, stanu społecznego wrzenia, które w makroskali zasadzają się na długofalowych procesach\ncharakterystycznych dla danego okresu historycznego. Perspektywa ta jednak nie pozwala się przyjrzeć\nzwiązkom między wymiarem „długiego trwania”, przemianami strukturalnymi a epizodycznym i ideologicznym\nznaczeniem procesu stwarzania ruchu rewolucyjnego.\nMoje zadanie polegałoby zatem na połączeniu wspomnianych poziomów badawczych w analizie rewolucji\nirańskiej poprzez użycie jako narzędzia pojęć: ideologii i dyskursu w relacji do muzułmańskiej kultury jako\nmobilizacyjnej ramy protestu. Miejsce ideologii zostaje tutaj wyznaczone przez podstawowe dla referatu\nrozróżnienie na: rewolucje „konstruowane” i „dokonujące się”. Typologia opiera się zatem na istotnej, jak sadzę,\nroli ideologii w generowaniu protestu w różnych obszarach kulturowych: europejskim (w którym występuje\ndrugi sposób kształtowania się ruchu rewolucyjnego) i islamskim (typ pierwszy).\nW tym kontekście rewolucja irańska i jej sukces, rewolucja zakwalifikowana jako „skonstruowana” zrodziła się\nz rzadkiej, w przypadku tego typu zmiany społecznej, formy oddolnej mobilizacji na gruncie kultury\nprzetransformowanej w dynamiczny rewolucyjny dyskurs. Warunki strukturalne były ważne, ale\nniewystarczające. Zasadnie da się potwierdzić wspomnianą typologizację tylko odpowiadając na pytanie o role\nmodernizacji w stwarzaniu sytuacji, w których ideologia i dyskurs są niezbywalnymi komponentami\nArkadiusz Modrzejewski (IP UG), Zastosowanie teorii Alvina Tofflera w\nwyjaśnianiu konfliktów społecznych (na przykładzie „pomarańczowej rewolucji”\nWśród licznych prób wyjaśniania i przewidywania natury teraźniejszych i przyszłych konfliktów społecznych na\nszczególną uwagę zasługuje koncepcja cenionego amerykańskiego futurologa Alvina Tofflera, autora i\nwspółautora (razem z żoną Heidi) takich poczytnych publikacji, jak „Szok przyszłości”, „Trzecia fala” i „Wojna\ni antywojna”. Zakłada ona konflikt, który może przyjąć charakter zarówno lokalny, np. między grupami\nspołecznymi (zawodowymi) w jednym państwie, jak globalny, kiedy to do konfrontacji staną państwa czy\nregiony świata, znajdujące się na różnym poziomie rozwoju cywilizacyjnego. Główną oś konfliktową tworzy\nrywalizacja między ładem industrialnym a rzeczywistością postindustrialną (ponowoczesną). Aczkolwiek nie\nwyklucza się też udziału trzeciego podmiotu konfrontacji, tj. ładu agrarnego, który mimo że od trzech stulecie\nnie stanowi opcji dominującej w skali globalnej, jest wciąż obecny w życiu wielu społeczeństw świata, m.in. w\nAfryce, Azji, Oceanii, Ameryce Łacińskiej, ale także w swoistych enklawach funkcjonujących w\nspołecznościach industrialnych, szczególnie na obszarze postradzieckim (Europa Środkowa i Wschodnia).\nO tym, jaki typ cywilizacji reprezentuje dana społeczność decyduje kilka czynników, wśród których najczęściej\nwymienianymi są: struktura zatrudnienia i struktura PKB (produkt krajowy brutto). W cywilizacjach rolniczych\ngłównym źródłem utrzymania ludności było rolnictwo czy szerzej zajęcia związane z pozyskiwaniem żywności.\nPrzemysł dominował w tym względzie w cywilizacji industrialnej, w której do rangi symbolu urosły wielkie\nprzedsiębiorstwa produkcyjne, a zwłaszcza te należące do sektora przemysłu ciężkiego, takie jak huty żelaza,\nwalcownie, zakłady maszynowe, fabryki samochodów. Wyłaniająca się od lat 50. ubiegłego stulecia cywilizacja\npostindustrialna oznacza z kolei przeorientowanie się na usługi. W nowoczesnej gospodarce udział sektora\nusługowego w strukturze zatrudnienia jest największy; ponad połowa ludności zawodowo czynnej w krajach\nwysoko rozwiniętych pracuje w usługach, np. w Stanach Zjednoczonych, Holandii i Szwecji ok. 70%, przy czym\nwystępuje w nich także relatywnie wysoki udział sektora przemysłowego w strukturze zatrudnienia, natomiast\nmały odsetek społeczeństwa znajduje pracę w rolnictwie i sektorach pokrewnych. W najbogatszych państwach\nświata średni udział usług w wytwarzaniu PKB wynosi natomiast ok. 60%. W rozwiniętych gospodarkach\nnastępuje tzw. tercjaryzacja (tertierization of economy), która oznacza zwiększenie usługowości w całej\ngospodarce. Coraz więcej osób w przedsiębiorstwach przemysłowych, jak również zajmujących się produkcją\nrolną wykonuje prace typowe dla usług. Chodzi tu zarówno o wysoko wykwalifikowaną kadrę menedżerską,\nspecjalistów od promocji i marketingu, programistów komputerowych, księgowych, jak i pracowników\nfizycznych, niezaangażowanych bezpośrednio w procesie produkcji. Nie ma jednak wątpliwości, że to głównie z\ntymi pierwszymi, tzn. wysoko wykwalifikowanymi pracownikami umysłowymi związany jest „przeskok” z\nindustrializmu do postindustrializmu oraz zastąpienie społeczeństwa przemysłowego globalnym społeczeństwem\nStruktura zatrudnienia ma wpływ nie tylko na funkcjonowanie gospodarki, ale także na całe życie społeczne.\nCywilizacja jest przede wszystkim systemem społecznym, w którym poszczególne elementy (podsystemy)\noddziałują na siebie wzajemnie, dlatego zmiana w jednym z nich powoduje przemiany całego systemu.\nZmianom w strukturze zatrudnienia towarzyszą zmiany w sferze wartości. Każda cywilizacja sprowadza się\nostatecznie do określonego systemu wartości, tak duchowych (symbolicznych), jak materialnych\n(instrumentalnych). Dlatego też Tofflerowskie „zderzenie cywilizacji” postrzegać można jako konflikt\npodstawowych wartości, ale nie wytworzonych na gruncie tzw. cywilizacji partykularnych (kręgi kulturowe), jak\nto widzi np. amerykański politolog Samuel P. Huntington, lecz przez cywilizacje rozumiane jako określony\npoziom rozwoju (ekonomicznego, politycznego, kulturowego) ludzkości, przy czym lokalne kręgi kulturowe\nmogą być przestrzenią konserwującą dany typ wartości, najczęściej o proweniencji preindustrialnej, gdyż\njedynie cywilizacja zachodnia z partykularnej cywilizacji rolniczej przeobraziła się w światową cywilizację\nprzemysłową, a obecnie przybiera postać jeszcze bardziej uniwersalnej cywilizacji postindustrialnej. Dlatego\ngłównie konflikt rozgrywa się na gruncie zachodnim, gdzie najbardziej widoczne są oznaki ponowoczesności.\nJednak w dalszym ciągu poważną rolę odgrywają w Europie siły industrialne, a na jego peryferiach ujawniają się\nteż kultury agrarne, które wszakże znajdują się w głębokiej stagnacji, tym niemniej stanowić mogą „ognisko\nzapalne”. Zetknięcie się fal cywilizacyjnych, jak nazywają je Tofflerowie, powoduje narastanie napięć\nspołecznych, mogących być zarzewiem sytuacji konfliktowych, a w efekcie rzeczywistych konfliktów.\nDo tego typu zdarzeń konfliktowych doszło podczas ostatnich wyborów prezydenckich na Ukrainie. Na ogół\nbłędnie interpretowano je jako przejaw konfrontacji między cywilizacją łacińską, której przedstawicielem ma\nbyć zachód Ukrainy, a cywilizacją prawosławną, do której przynależy Ukraina Wschodnia. W rzeczywistości\ngłównym czynnikiem podziałów społecznych i politycznych na Ukrainie nie była wcale przynależność\nwyznaniowa. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na poziom rozwoju gospodarczo-społecznego, który w\nniemniejszym stopniu niż przynależność wyznaniowa determinuje system wartości, obyczaje, postawy i\nświadomość polityczną zbiorowości, etc.\nPod względem gospodarczym Ukraina jako całość jest krajem rozwijającym się, co potwierdzają statystyki. W\n2002 r. produkt krajowy brutto per capita wynosił zaledwie 770 dolarów (w oficjalnych statystykach nie ujmuje\nsię tzw. „szarej strefy”) i był przykładowo pięciokrotnie niższy niż w Polsce. W strukturze zatrudnienia i źródeł\nPKB dominuje sektor usług. Zatrudnionych jest w nim ok. 56% Ukraińców, wytwarza on 49% PKB. W\nprzemyśle znajduje zatrudnienie ok. 30% obywateli republiki, generuje on 38% PKB. Nadal poważnym\nsektorem gospodarki ukraińskiej jest rolnictwo, gdzie pracuje 22% Ukraińców i które jest źródłem 13% PKB.\nPod koniec lat 90. 12% dorosłych Ukraińców pozostawało bez pracy.\nW rozwoju gospodarczym Ukrainy dają się zauważyć silne zróżnicowania regionalne. Rolnictwo\nskoncentrowane jest głównie na zachodzie i w centrum kraju, podczas gdy przemysł na wschodzie (głównie\nobwody: doniecki, ługański, dniepropietrowski, zaporoski), skąd wywodzą się najsilniejsze zarówno pod\nwzględem posiadanych zasobów finansowych, jak i wpływów w sferze politycznej grupy oligarchów. Natomiast\nstolica republiki Kijów stanowi nie tylko centrum życia państwowego, ale także główny ośrodek gospodarki\npostindustrialnej, wyraźnie odznaczający się na tle reszty kraju tak pod względem bogactwa, jak poziomu\nrozwoju cywilizacyjnego; jest rozwijającym się centrum naukowym, kulturalnym, oświatowymi i finansowym\n(banki i inne instytucje finansowe). Podczas wydarzeń związanych z elekcją prezydencką doszło do swoistego\nsojuszu społeczności zamieszkującej zachodnią Ukrainę i postindustrialne centrum. Europejskość oznaczała dla\njednych przywiązanie do tradycji narodowych, dla drugich zorientowanie na postęp. W niejako naturalny sposób\nrywalem dla obu grup stał się industrialny Wschód zorientowany na integrację w ramach bloku państw\nMieszko Ciesielski (IF UAM), Świadomoścowy wymiar rewolucji. Przypadek\npętli ideowej w rewolucji francuskiej 1789 roku\nEwa Czerwińska (IF UAM), Rewolucja parlamentarno-demokratyczna w\nW artykule w części pierwszej zarysowuję koncepcję rewolucji socjalistycznej obecną w myśli przedwojennej\nsocjaldemokracji austriackiej, czyli parlamentarno-demokratyczną teorię rewolucji, zwaną w literaturze\nprzedmiotu „pokojową rewolucją” bądź „trzecią drogą do socjalizmu”. W części drugiej ukazuję faktyczny\nprzebieg rewolucji w Austrii w latach 1918-20, przy czym szczególną uwagę zwracam na jej punkty\nkulminacyjne: powołanie I Republiki (12.11.1918 r.) i wydarzenia rewolucyjne pierwszej połowy 1919 roku. W\nzakończeniu artykułu próbuję odpowiedzieć na pytanie, w jakim sensie można mówić o rewolucji w Austrii i w\njakich aspektach austriacka rewolucja była okresem przełomowym w historii kraju.\nMonika Bobako (IF UAM), Współczesne walki o uznanie: wojna\npartykularyzmów czy rewolucja kulturowa?\nJacek Sobczak (INPiD UAM), Społeczeństwo litewskie wobec wizji niepodległości.\nWizjonerzy – pragmatycy – idealiści\nJoanna Sterzyńska-Lindberg, Czekając na rewolucję – media zagraniczne wobec\nwyborów na Zakaukaziu w latach 2003-2005\n„Kolorowe rewolucje” w Gruzji, na Ukrainie i w Uzbekistanie wzbudziły ogromne zainteresowanie światowych\nmediów i opinii publicznej. Wyraża się to między innymi poprzez oczekiwanie na następne „pokojowe\nprzewroty” oraz networking „demokratyzacyjny” organizacji pozarządowych wspieranych przez\nMedialny obraz sytuacji politycznej w tych z reguły mało znanych i odizolowanych państwach i ich sfery\npublicznej stabilizuje się na zasadzie polaryzacji: zły autorytarny system (z Rosją w tle), dobry opozycjonista i\nNGOsy (z poparciem demokratycznego Zachodu). Występuje tutaj cały szereg zjawisk związanych ze\nstygmatyzacją czy też relatywizacją terminów związanych z transformacją ustrojową krajów Europy ŚrodkowoWschodniej (demokratyzacja, tworzenie społeczeństwa obywatelskiego, sfera publiczna itp.).\nAnaliza reakcji zagranicznych mediów na wybory na Zakaukaziu, łącząca podejście nowej ekonomii politycznej\n(news imperialism) z elementami opisu lokalnej rzeczywistości politycznej obejmie następujące wydarzenia:\n- Gruzja – wybory prezydenckie 2003\n- Armenia – referendum konstytucyjne 2004\n- Azerbejdżan – wybory parlamentarne 2005.


Co? - Jeja.pl\njeja.pl/memy/ ludzie/ co?\nOd razu ile ładniej\nTo sobie pogadali\nPocieszenie dla nauczycieli\nMów jak szlachta\n16 kwietnia 2019, 13:33\n16 kwietnia 2019, 08:44\nKu*wa za długie\n12 kwietnia 2019, 07:36\n12 kwietnia 2019, 09:38\n@czarny111: to chyba nawiązanie do SuPeR sTrAsZnEj KrIpIpAsTy "mroczny gif"\n@aafehrstherg: Nie, nie znam jej chyba nawet. Przytoczyłbyś?\n12 kwietnia 2019, 11:04\n@Gondol037: jednak nie, pomyliło mi się, ta jest o krzysztofie szufli :/\nPrawda! Sam kiedyś próbowałem przywołać demona, na moje nieszczęście - udało mi się. Nie podam wam jednak inwokacji której użyłem, gdyż nie chcę abyście przechodzili przez to co ja.\nPewnej nocy jak już pisałem udało mi się go przyzwać, stawił się w moim pokoju, ciężko mi nawet opisać jak wyglądał, powiem tylko, że nie chciałbym już zobaczyć tego, co wtedy widziały me oczy. Demon usiadł na łóżku i spokojnym głosem przedstawił się - z wiadomych względów nie podam wam jednak jego imienia. Spytał czemu go wezwałem, a ja nie wiedziałem co odpowiedzieć, patrzyłem tylko na niego jak wystraszony szczeniaczek. Wtedy wstał i okazało się, iż jest gigantyczny, garbił się, aby zmieścić się w moim pokoju. Wydawało mi się, że zajmuje całe pomieszczenie, przytłaczał mnie swoją wielkością.\nSkoro mnie już wezwałeś, to może masz jakieś pytanie, pytaj śmiało - rzekł spokojnym głosem. Zebrałem się w sobie i zadałem pierwsze pytanie jakie wtedy przyszło mi do głowy.\nSpytałem demona: A srasz? Demon odpowiedział, że tak, czasami mu się zdarza, po czym zaczął się śmiać. Nie wytrzymałem i również wybuchnąłem gromkim śmiechem. Staliśmy tak i pękaliśmy ze śmiechu.\nGdy się uspokoiliśmy, demon spytał czy może skorzystać z komputera, odpowiedziałem, że pewnie, nie ma problemu. Demon odpalił kompa, wszedł na twarzoksiążkę i sprawdzał tam coś dość długo po czym pożegnał się i wyszedł.\nOd tamtej pory nawiedzał mnie regularnie, zajmował komputer i opalał mnie ze szlugów. Naprawdę nie polecam. Ostrożnie z okultyzmem, z tego naprawdę nic dobrego nie wynika, możecie co najwyżej napytać sobie biedy.\nWidok w pierwszym rzędzie\nDodane przez: Gondol037\nTagi: #facebook, #historia, #stephen hawking, #dziwne, #owsiak\nTo na pewno dobry pomysł?