Urządzanie województw - Polityka - rp.pl\nAktualizacja: 09.12.2015, 07:12\nUrzędy wojewódzkie mają być otwarte dla obywateli – mówiła po wręczeniu nominacji 16 wojewodom premier Beata Szydło\nNowi wojewodowie to głównie samorządowi działacze PiS. Urząd ma być dla nich trampoliną.\nKonstytucjonalista z KUL, wiceburmistrz Kruszwicy, dyrektor IPN, starosta pruszkowski – 16 nowych wojewodów powołała we wtorek premier Beata Szydło. Na zaprzysiężeniu apelowała, by ich celem była dobra współpraca z samorządami i by „byli wśród ludzi".\n– Kierujcie się dewizą, która przyświeca rządowi: praca, pokora i służenie obywatelom – mówiła premier Beata Szydło do nowych wojewodów.\nWiększość z nich ma doświadczenie samorządowe. – Wybraliśmy ludzi młodych, bez obciążeń i takich, którzy potem wygrają wybory samorządowe w tych miastach. To strategia wieloletnia – mówi nam jeden z posłów PiS.\nZanim premier powołała nowych wojewodów, PiS znowelizował ustawę o wojewodzie i administracji rządowej, wyrzucając z niej wymóg „trzyletniego stażu pracy w zakresie kierowania zespołami ludzkimi". W zamian wprowadzono zapis, że na stanowisko wojewody może zostać powołana osoba, która m.in. „daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków wojewody".\n– To oznaka słabości partii, która nie ma kandydatów spełniających taki prosty wymóg jak trzyletnie doświadczenie w kierowaniu zespołem – ocenia dr Jarosław Flis, socjolog polityki.\nFaktycznie, wśród nowych wojewodów jest kilku, którzy nie mają doświadczenia w zarządzaniu, np. 35-letni Paweł Hreniak, radny wojewódzki, który od wczoraj jest wojewodą dolnośląskim, czy 34-letni Jarosław Wieczorek, radny z Gliwic, obecnie wojewoda śląski.\nWybór nieznanego Wieczorka to zaskoczenie nawet w śląskim PiS. Jego kontrkandydatem był prof. Jan Wojtyła, były rektor uczelni ekonomicznej. – Jestem zaskoczony tymi nominacjami w większości osób bez autorytetu. Lepszym wojewodą byłby niewątpliwie prof. Wojtyła, człowiek z doświadczeniem i autorytetem, a tym samym akceptowalny w Warszawie – ocenia poseł PO Marek Wójcik.\nPowołanie części nowych wojewodów, jak np. Zdzisława Sipiery, obecnego starosty pruszkowskiego, na wojewodę mazowieckiego, Mikołaja Bogdanowicza, wiceburmistrza Kruszwicy (wojewoda kujawsko-pomorski), czy Agaty Wojtyszek, wicestarosty starachowickiego (wojewoda świętokrzyski), spowoduje zmiany w samorządach.\nDuża część wojewodów to byli lub obecni radni (gminni, powiatowi i wojewódzcy) – Dariusz Drelich (wojewoda gdański, wcześniej w Radzie Powiatu Gdańskiego), Jarosław Wieczorek (wojewoda śląski, który karierę w polityce zaczynał w Radzie Miasta Gliwice), Józef Pilch (radny miasta Krakowa, obecnie wojewoda małopolski), Artur Chojecki (radny i wiceprzewodniczący sejmiku województwa, teraz wojewoda warmińsko-mazurski).\nZdaniem dr. Flisa główne doświadczenie samorządowe przy wyborze wojewodów to nic dziwnego. – Stanowisko wojewody to promocyjna trampolina, która daje dużą gwarancję wygranej w wyborach samorządowych – mówi ekspert.\nNa stanowiska wojewodów powracają i tacy, którzy już wcześniej je piastowali np. Bohdan Paszkowski, który w 2007 r. krótko pełnił funkcję wojewody podlaskiego i porzucił ją na rzecz mandatu senatora, czy Zbigniew Hoffman, który w 2006 r. był już wojewodą wielkopolskim i wojewodą kujawsko-pomorskim (obecnie jest posłem i będzie musiał złożyć mandat).\nDuże zamieszanie nastąpi z powodu Ewy Leniart, dyrektor rzeszowskiego Instytutu Pamięci Narodowej, która została wojewodą podkarpackim. Miesiąc temu Leniart objęła mandat w sejmiku po Wojciechu Buczaku, który w wyborach do Sejmu zdobył mandat poselski. Wojewoda Leniart będzie musiała z niego zrezygnować.\nDość dużym zaskoczeniem jest nominacja prof. Zbigniewa Raua na wojewodę łódzkiego. To były senator z PiS, wykładowca akademicki i profesor prawa. Prawnika z zawodu ma także od wczoraj województwo lubelskie – to 38-letni konstytucjonalista, pracownik naukowy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Przemysław Czarnek.


Ks. Andrzej Nowicki - Świętość świeckich - wyzwanie dla duszpasterstwa\nWłaściwa recepcja problemu zawartego w temacie artykułu domaga się najpierw interpretacji pierwszego jego członu, a mianowicie pojęcia świętości świeckich. Pojęcie to ściśle wiąże się z rozumieniem miejsca i roli świeckich w Kościele. Świadomość tej zależności czyni zatem zasadną potrzebę refleksji historyczno-teologicznej pozwalającej na określenie zakresu posłannictwa świeckich, aby na tej podstawie móc wskazać na pewne szczegółowe zadania pastoralne z tego posłannictwa wynikające.\nKontekst historyczny problemu miejsca i roli świeckich w Kościele\nMówić o „świętości”, to mówić o Kościele. U początków chrześcijaństwa „świętymi” nazywano wszystkich wierzących w Chrystusa (Dz 9,13; 26,10; Rz 1,7; 2 Kor 1,1; Ef 1,1). W tym czasie nie traktowano bowiem świętości jako doskonałości moralnej, osiąganej przez człowieka własnym wysiłkiem. Takie ujęcie problemu świętości wynikało z przekonania, że to Bóg, w którym świętość posiada swoje źródło, powołuje człowieka, aby dzielił z Nim razem Jego własną doskonałość. Czyni to zwłaszcza przez wiarę w Jezusa Chrystusa, w którym Bóg najpełniej objawia samego siebie człowiekowi.\nWłaściwą kolejność wydarzeń w tym procesie doskonalenia człowieka ukazuje wymownie początek Pierwszego Listu do Koryntian: „Paweł, z woli Bożej powołany na apostoła Jezusa Chrystusa i Sostenes, brat, do Kościoła Bożego w Koryncie, do tych, którzy zostali uświęceni w Jezusie Chrystusie i powołani do świętości” (1 Kor 1,1-2). Wynika stąd, że powołani do świętości mogą ją faktycznie realizować jedynie dzięki temu, że zostali już wcześniej uświęceni przez Chrystusa, który dalej pragnie ich uświęcać. Zaś miejscem realizacji tego powołania jest Kościół, który wciąż na nowo staje się wspólnotą wierzących, wspólnotą świętych dzięki wspólnotowemu uczestnictwu w wierze w Ewangelię (por. Flp 6), wspólnotowemu działaniu sakramentów, a zwłaszcza udziałowi w Ciele i Krwi Chrystusa (por. 1 Kor 10,16) oraz wspólnotowemu uczestnictwu w niedoli braci (por. Rz 15,26; 2 Kor 8,4; Hbr 13,16).\nJak wynika z powyższych rozważań, Kościół pierwotny nie zna pojęcia kleru ani świeckich w naszym rozumieniu, lecz tylko wspólnotę braci, w której charyzmaty i dary decydują o funkcjach w Kościele. Pojawienie się świeckich, równolegle z ukazaniem się kleru, daje się zauważyć na początku III wieku. Wtedy różnice między nimi są już wyraźne. Ukazują się one szczególnie mocno wtedy, gdy wspólnoty wzrastają i funkcje w nich zaczynają się różnicować.\n„Świeccy mają obowiązek słuchania, nie władzę rządzenia”. W ten sposób wyraził się jeden z wielkich papieży Średniowiecza, Innocenty III, w czasie Soboru ekumenicznego na Lateranie w 1215 roku. Niespełna wiek później, zbiór przepisów kanonicznych pod nazwą Dekretu Gracjana, odtworzył ten tekst Papieża Innocentego III, który tłumaczył dobrze mentalność epoki, twierdząc, że istniały „dwa rodzaje chrześcijan” (duo genera christianorum), „duchowni i świeccy”. Tym ostatnim „wolno posiadać dobra doczesne (…), wolno im się żenić, uprawiać ziemię, prowadzić sądy, prawować się, składać ofiary na ołtarze, płacić dziesięciny i w ten sposób będą mogli się zbawić, o ile czyniąc dobrze, unikać będą występków”. Stan życia świeckich chrześcijan jest przez Gracjana ukazany jako ustępstwo na rzecz ludzkiej słabości. Właściwie tylko duchowni są w pełni chrześcijanami mogącymi osiągnąć religijną doskonałość życia.\nPowyższa interpretacja znalazła swój wyraz w trudnych dla Kościoła następstwach reformacji XVI wieku. Luter w swojej Odezwie do szlachty narodu niemieckiego zdecydowanie odrzuca podział na chrześcijan lepszych i gorszych. W tym celu zaprzecza istnieniu innego kapłaństwa niż kapłaństwo wspólne wszystkich chrześcijan. Tak więc Kościół według Lutra jest społecznością wiernych świeckich i tylko świeckich. Świętość i doskonałość życia jest celem wszystkich wiernych i całego Kościoła, ale już bez hierarchicznego kapłaństwa i bez zakonów.\nWymierną konsekwencją takiego ujęcia problemu roli świeckich w Kościele przez Marcina Lutra, było eksponowanie w teologii Kościoła po Soborze Trydenckim przede wszystkim roli kapłańskiej hierarchii. Utarło się nawet przekonanie, że właściwe posłannictwo Kościoła w sensie działalności apostolskiej należy wyłącznie do kapłańskiej hierarchii. To z kolei prowadziło do skłonności prezentowania modelu Kościoła jako struktury władzy hierarchicznie ukształtowanej.\nKorygowanie jednostronnie hierarchicznego modelu Kościoła, które dokonywało się przez wieki stopniowo pod naciskiem narastającego zjawiska zorganizowanej działalności ludzi świeckich, znalazło swoje odbicie w przygotowaniach i programowaniu prac Soboru Watykańskiego II. Szczególnie doniosłe w tej materii są cztery dokumenty soborowe dotyczące roli i znaczenia laikatu: Konstytucja dogmatyczna o Kościele, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym, Dekret o apostolstwie świeckich oraz Dekret o środkach społecznego przekazu.\nW jednym z tych dokumentów Sobór Watykański II przypomniał, że każde ludzkie życie może i powinno być święte: „wszyscy w Kościele, niezależnie od tego, czy należą do hierarchii, czy są przedmiotem jej funkcji pasterskiej, powołani są do świętości zgodnie ze słowami Apostoła: „Albowiem wolą Bożą jest uświęcenie wasze” (1 Tes 4,3; por. Ef 1,4). Ta zaś świętość Kościoła nieustannie ujawnia się i ujawniać się powinna w owocach łaski, które Duch rodzi w sercach wiernych” (KK 39, por. 40-42).\nAktualny stan problematyki świętości świeckich\nWezwanie Soboru do świętości życia wprowadziło pewien element równowagi pomiędzy rolą duchownych i świeckich w Kościele. Elementem konstytutywnym decydującym o roli i znaczeniu dla wspólnoty staje się odtąd nie tyle przynależność do określonego stanu czy rodzaj sprawowanej funkcji, ile bardziej świętość osoby. To powszechnie rozumiane znaczenie świętości Kościół nieustannie podkreśla zarówno w sposób teoretyczno-doktrynalny (Dokumenty Kościoła, wypowiedzi Papieży), jak i praktyczno-pastoralny poprzez liczne beatyfikacje i kanonizacje, zarówno osób duchownych, jak i świeckich.\nPraktyczną ilustrację tej troski Kościoła stanowią zawarte w niżej przedstawionym zestawieniu wyniki analiz ilości osób beatyfikowanych i kanonizowanych przez Kościół na przestrzeni ostatnich 16 lat. Badania te prowadzone na użytek tego artykułu przez jego autora, wykazują w sposób jednoznaczny, że pomimo istniejących dysproporcji pomiędzy ilością beatyfikowanych i kanonizowanych osób duchownych i świeckich (na niekorzyść tych drugich), daje się zauważyć istniejący obecnie progres w tej ważnej przestrzeni życia Kościoła.\nZestawienie osób błogosławionych i świętych: duchownych i świeckich w oparciu o dane zawarte w ĽOsservatore Romano w latach 1990-2006.\nZ pewnością tak ukierunkowana dążność Kościoła jawi się z jednej strony jako wyraz jego wiary we wstawiennictwo świętych, którzy „znajdując się blisko przy Panu (por. 2 Kor 5,8), przez Niego, z Nim i w Nim nieustannie wstawiają się za nas u Ojca, ofiarując Mu zasługi, które przez jedynego Pośrednika między Bogiem i ludźmi, Jezusa Chrystusa (por. 1 Tm 2,5), zdobyli na ziemi” (KK 49). Z drugiej strony, dążność ta stanowi także swego rodzaju prowokację skierowaną do współczesnych wiernych duchownych i świeckich, aby starali się naśladować w wierze braci i siostry, którzy zostali już wyniesieni na ołtarze.\nPowyższa zasadność rodzi jednak pytanie: czy sama tylko zachęta do świętości życia wydaje się być wystarczająca? Próbom odpowiedzi na to pytanie towarzyszy w teologii pewien lęk i troska. Wynikają one głównie z przekonania, że zadaniem teologii jest przybliżenie Misterium Świętości Boga człowiekowi, czyli pokorna próba umożliwienia egzystencjalnego przeżycia tego, co jest ponad człowiekiem i jego umysłem. Jednocześnie teologia musi być jednak ciągle świadoma faktu, że cokolwiek powie o Misterium Świętości, sama świętość pojęta jako doświadczenie ludzkie na zawsze pozostanie wielką tajemnicą związku człowieka z Bogiem. Istotę tej relacji trafnie wyraził pierwszy z teologów chrześcijańskich, św. Paweł, w Liście do Efezjan: „Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara i jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który jest i działa ponad wszystkimi i we wszystkich” (Ef 4,4-6).\nW duchu tej odpowiedzialności warto pokusić się o prezentację pewnych wskazań pastoralnych dotyczących właściwego rozumienia i możliwości realizacji powołania do świętości przez osoby świeckie.\nNawet pobieżna analiza współczesnego kontekstu społeczno-religijnego pozwala stwierdzić, że świętość jawi się obecnie jako prawda przeżywająca kryzys. Świadomość tej prawdy domaga się zatem zwrócenia większej uwagi duszpasterskiej na pewne trudności dotyczące rozumienia i potrzeby świętości towarzyszące współczesnym ludziom. Trudności, które – jak się wydaje – są organicznie związane z problemem pojęcia świętości Kościoła.\nKardynał Carlo Maria Martini w swojej książce „Kościół. Impulsy do jego głębszego zrozumienia”, zwraca uwagę na trzy istotne czynniki utrudniające wiarę w świętość Kościoła.\nPierwszy z nich dotyczy traktowania przez niektórych ludzi terminu „świętość” jako nic nie znaczącą formułę. Poszukiwanie przyczyn tego zjawiska domaga się przede wszystkim uwzględnienia ogólnie pojętej kondycji duchowej współczesnego człowieka, który jako twórca przemian, wskutek których ludzkość wchodzi wciąż w nową epokę swego bytowania w świecie, również podlega zmianom. Przemiany te rozbudzają w nim nowe dążenia, których nie jest on w stanie zaspokoić. Obejmują one między innymi dążenie do wolności, obok której istnieje coraz więcej nowych form niewoli społecznej; dążenie do solidarności oraz wzrostu poczucia jedności międzyludzkiej przy ciągle jeszcze istniejących podziałach klasowych, społecznych, politycznych czy kulturowych; dążenie do zachowania istnienia, przy jednoczesnym zagrożeniu totalną zagładą.\nW rezultacie tych procesów, człowiek współczesny przeżywa różnego rodzaju kryzysy, które obejmując szeroki wachlarz wielu dziedzin życia, stanowią pewną odmianę całości przemian dzisiejszego świata. Obecnie wiele mówi się o kryzysie kultury i cywilizacji, o kryzysie autorytetu, o kryzysie prawdy, o kryzysie prawidłowego ustawienia hierarchii wartości, a w związku z tym także o kryzysie religijnym i kryzysie świętości.\nWażny w tej kwestii wydaje się być także wpływ środków masowego przekazu. Unikanie tematu „świętość” w przestrzeni medialnej z pewnością nie sprzyja wzrostowi powszechności tego zjawiska, a nawet w jakimś sensie je deprecjonuje. W tym kontekście warto także zwrócić uwagę na zbyt lakoniczne traktowanie znaczenia świętości przez samych chrześcijan. Nazbyt często używają oni tego słowa pod adresem innych, tak zwanych „porządnych” (także jako wyraz drwiny z ich postawy) w przeświadczeniu, że stan ten jest dla nich samych czymś praktycznie nieosiągalnym w życiu.\nDrugi czynnik stanowi konsekwencję skrajnie rygorystycznego pojęcia Kościoła przez niektórych katolików, którzy chcieliby widzieć Kościół jako wspólnotę „czystych”, skrupulatnie wypełniających przesłanie Ewangelii. W tym kontekście istnieje pokusa, aby w imię źle rozumianej wierności Kościołowi nie dostrzegać paradoksu świętości i grzeszności.\nW tle tych rozważań powstaje pytanie: czy wolno nazywać Kościół nie tylko „Kościołem grzeszników”, ale „Kościołem grzesznym”? Odpowiedź na to pytanie domaga się przede wszystkim wyeksponowania prawdy, zgodnie z którą Kościół w swojej najgłębszej istocie zawsze jest święty świętością Pana i Jego łaski. Niemniej jednak w swojej warstwie ludzkiej i ziemskiej jest równocześnie grzeszny grzesznością swoich członków. W tym znaczeniu świętość i grzeszność są przymiotami tego samego Kościoła. Dlatego Sobór Watykański II w Konstytucji dogmatycznej o Kościele powie wprost: „Kościół obejmujący w łonie swoim grzeszników, święty i zarazem ciągle potrzebujący oczyszczenia, podejmuje ustawicznie pokutę i odnowienie swoje” (KK 8).\nKolejny czynnik utrudniający właściwe rozumienie świętości wynika ze spojrzenia na Kościół i jego świętość jako na pewien ideał eschatologiczny. Wymiernym skutkiem tak ukierunkowanej refleksji jest przekonanie, że Kościół będzie święty dopiero jako „niebieskie Jeruzalem”.\nRozumiany w ten sposób problem świętości Kościoła, promuje niejako tylko jeden z trzech stanów uwzględniających społeczny charakter łaski zbawienia. Mówi więc jedynie o Kościele triumfującym, pomijając znaczenie Kościoła pielgrzymującego i Kościoła poddanego oczyszczeniu i cierpieniu. Chodzi w tym przypadku o „trzy realnie różniące się sytuacje wspólnoty zbawionych tego samego Ludu Bożego”. Sytuacje te nie dzielą członków Kościoła, lecz jednoczą w nadprzyrodzonej miłości (por. KK 49). Wzajemne powiązanie między Kościołem zbawionych, Kościołem pielgrzymującym i Kościołem cierpiących wynika z jedności wszystkich zbawionych w Chrystusie.\nJest prawdą, że w kulcie oddawanym Świętym Kościół ujawnia swą szczególną orientację ku niebiańskiemu Jeruzalem. Święci bowiem w Kościele nie są uważani za wielkości, które historycznie przeminęły, lecz za tych, którzy żyją swą historią w wieczności, do której Kościół ziemski zmierza. To przez kult Świętych Kościół realizuje się tu i teraz i doświadcza swego eschatologicznego charakteru. Tak ukierunkowana dążność Kościoła nie oznacza jednak skrajnej interpretacji rozumienia świętości jako przymiotu jedynie Kościoła niebiańskiego.\nKolejnym z istotnych wskazań pastoralnych dotyczących problemu świętości świeckich jest pobudzanie zainteresowania świeckich własnym apostolstwem w świecie. Celem tego zabiegu jest dążność do zrównoważenia apostolskiej aktywności laikatu, która obecnie zwraca się ku wyraźnie klerykalnym obszarom apostolstwa Kościoła. W tym aspekcie warto zwrócić uwagę na wyraźne ukierunkowanie powołania świeckich określone przez Ojców Soboru: „ludzie świeccy zaś szczególnie powołani są do tego, aby czynić obecnym Kościół w takich miejscach i w takich okolicznościach, gdzie jedynie przy ich pomocy stać się on może solą ziemi” (KK 33) oraz wskazania Papieża Pawła VI zawarte w adhortacji apostolskiej Evangelii nuntiandi: „Polem właściwym dla ich ewangelizacyjnej aktywności jest szeroka, bardzo złożona dziedzina polityki, życia społecznego, gospodarki, a dalej dziedzina kultury, nauki i sztuki, stosunków międzynarodowych, środków przekazu społecznego; do tego dochodzą niektóre dziedziny szczególnie otwarte na ewangelizację, jak miłość, rodzina, wychowanie dzieci i młodzieży, praca zawodowa i cierpienie ludzkie”.\nWspółczesny człowiek nie ma zaufania do doktryn, ideologii rozważanych abstrakcyjnie, nie sprawdzonych w życiu. Staje się nieufny wobec słowa, które nie jest słowem świadczenia. W tej sytuacji często jedyną najbardziej czytelną formą przekazu, jakiej ufa, jest świadectwo. Świadomość tego faktu jawi się jako szczególne wyzwanie skierowane pod adresem świeckich żyjących w świecie. Przyjęcie tego wyzwania oznacza przede wszystkim konieczność rozumienia, że świadczyć, znaczy zawsze gwarantować jakąś prawdę. Nie istnieje więc świadectwo, które by nie angażowało osoby świadka. Wynika stąd, że tylko ten, kto jest zdolny do zaangażowania się, zdolny jest również do świadczenia. Owo zaangażowanie się w przypadku osoby świeckiej, to niezmienna dążność do odkrywania źródła i celu misji swego powołania. Istotą tej dążności jest pogłębianie chrześcijańskiej tożsamości, warunkującej moc świadectwa, przez modlitwę, umiłowanie Eucharystii, udział w rekolekcjach. Każda z tych form ćwiczeń duchowych, stwarza możliwość zatrzymania się, wyciszenia się, wyrwania z wiru codziennych obowiązków. A wszystko po to, aby móc nadać nowego twórczego pędu żarliwemu świadectwu.\nŻycie chrześcijanina nie jest, jak się zwykło sądzić, tylko konsekwencją wiary, ale jej istotnym elementem i prawdziwą autentyczną realizacją w człowieku. Dlatego Sobór Watykański II podkreśla, że żywa i dojrzała wiara chrześcijańska „przenika całe życie wiernych” (KDK 21; por. KL 10; KDK 11). W tym kontekście zatem z pewnością nie można sukcesów w życiu religijnym mierzyć wyłącznie liczbą przyjętych sakramentów. Należałoby raczej te sukcesy (jeżeli w ogóle w dziedzinie łaski można mówić językiem statystyk) mierzyć jedynie ilością prawdziwych nawróceń i liczbą chrześcijan żyjących pełnią wiary. Fałszywy „sakramentalizm” wprowadza w życie religijne bezduszny formalizm, będący często źródłem zgorszenia innych. Należy zatem więcej uwagi poświęcać tłumaczeniu, że wiara jest kwestią łaski oraz naszej dobrej woli. Jest rzeczywistością, która ciągle się rozwija, rzeczywistością wybitnie dynamiczną i żywą. Oznacza to, że wiarę się nie „ma”, ale się „zdobywa” i nią się „żyje”.\nDoświadczenie duszpasterskie uczy, że ważnym miejscem realizacji powołania do świętości świeckich jest rodzina. Świadomość tego faktu prowokuje zatem konieczność zwrócenia większej uwagi na duszpasterstwo rodzin. Jednym z przejawów tej troski jest tworzenie grup zrzeszających katolickie rodziny. Dla wielu młodych małżeństw ta forma duszpasterskiego oddziaływania stanowi w istocie kontynuację wcześniejszego procesu formacji w różnych Ruchach Kościoła, takich jak: Oaza Rodzin, Wspólnota odnowy w Duchu Świętym czy Nowe Rodziny Ruchu Focolare. Udział wiernych świeckich w tychże wspólnotach sprawia, że razem przeżywane rekolekcje, wspólna modlitwa, doświadczenie dzielenia się Słowem, jawią się jako niezwykle cenne elementy procesu wzajemnego umacniania się w wierze. W rozumieniu Soboru tak funkcjonująca rodzina chrześcijańska jest nie tylko pierwszą i żywotną komórką społeczeństwa świeckiego, ale równocześnie „Kościołem domowym” (KK 11) i „sanktuarium Kościoła” (DA 11), a także szkołą „bogatszego człowieczeństwa” (KDK 52) i apostolstwa (DA 11).\nJednym z istotnych przymiotów chrześcijaństwa jest kultura pamięci. Konstytuuje ona samo chrześcijaństwo, będące w swej głębokiej istocie religią pamięci o Bogu i człowieku. Chrześcijańska wizja historii uformowana jest przez pamięć człowieka znajdującego w Chrystusie swój początek i koniec: „Jezus Chrystus jest ośrodkiem wszechświata i historii”. W tak pojętej historii główną tendencją dziejów jest nieustanne dążenie człowieka, aby coraz bardziej „być”, coraz bardziej „przypominać” Chrystusa. W tym znaczeniu pamięć o Jezusie dotyczy przede wszystkim śladów Jego obecności w dziejach ludzkości. Chodzi w tym przypadku o dzieje osobistego spotkania Boga z człowiekiem, które w szczególny sposób urzeczywistniają się w historiach ludzi uznanych przez Kościół za świętych.\nŚwięci jako żywe postacie doświadczonej i wytrwałej wiary, są „obszarami życia”, na które można wejść, na których też zostało zgromadzone doświadczenie wiary przełożonej na kategorie ludzkie i przybliżone naszemu życiu. Konkretne pytanie o Boga w tym środowisku nabiera cech biograficznych, osobistych, stając się jednocześnie dla chrześcijaństwa wyrazem obietnicy na przyszłość. Biograficzne świadectwo życia świętych jest w istocie sposobem przerzucania mostu nad czasem. Pozwala ono bowiem wciąż na nowo odkrywać fenomen spotkania Boga z człowiekiem, które wydarzyło się w historii, jako historię bycia chrześcijaninem.\nIstotne znaczenia dla rozwoju świętości życia posiadają także Instytuty Świeckie, zrzeszające osoby pragnące żyć według rad ewangelicznych. Wspólnoty te są wyrazem woli Kościoła pozostającego w świecie, aby go przemieniać i uświęcać. Instytuty Świeckie będące wspólnotą celów i dążeń, powołania i charyzmatu realizują ten cel poprzez pracę zawodową, różne formy świeckiej działalności oraz przez samą apostolską obecność w świecie.\nPrawda o przemijaniu „postaci tego świata”, a nawet widzialnego kształtu Kościoła, jest wezwaniem do pobudzenia świadomości uczniów Chrystusa, iż pozostają w sytuacji drogi ku ostatecznemu celowi, jakim jest sam Bóg. Prawda ta jest także natchnieniem i mobilizacją do głębokiej przemiany życia wszystkich „pielgrzymów” w coraz ściślejszym zjednoczeniu się z Chrystusem i braćmi w Duchu Świętym. Przekazywanie tej prawdy jest zatem możliwe jedynie tam, gdzie powstaje, zgodnie ze słowami Chrystusa (por. J 14,6; 15,13), prawdziwa wspólnota życia i miłości. Jest to ten poziom ducha, na którym tajemnica świętości człowieka ma swoje źródło, osiąga swój szczyt i nabiera prawdziwego znaczenia. Zgodnie z nauką Soboru Watykańskiego II: „tę solidarność trzeba ciągle zwiększać aż do owego dnia, w którym osiągnie ona swoją pełnię i w którym ludzie, jako rodzina umiłowana przez Boga i Chrystusa Brata, zbawieni przez łaskę, oddawać będą Bogu chwałę doskonałą” (KDK 32).\n Termin „laik” jako przymiotnik określający człowieka świeckiego, po raz pierwszy został wykorzystany w języku chrześcijańskim dopiero około 95 roku w Liście Klemensa Rzymskiego do Kościoła w Koryncie. Wówczas to Papież, interweniując w sprawy Kościoła korynckiego, poucza: „ładu powinniśmy przestrzegać we wszystkim, cokolwiek nam Pan pełnić nakazał (…). Również gdy chodzi o samą służbę Bożą, specjalne funkcje zostały powierzone arcykapłanowi, odpowiednie miejsce wyznaczono kapłanom, osobne czynności powierzono lewitom, świecki zaś wierny świeckie otrzymał przykazania”. Klemens Rzymski, List do Koryntian, w: M. Michalski, Antologia literatury patrystycznej, t. I, Warszawa 1975, s. 22-23. W tym kontekście warto dodać, że słowo „laicus” jako rzeczownik, stosowany paralelnie ze słowem „cleros” nie występuje przed końcem II wieku.\n Por. Jean Gaudemet, Świeccy w pierwszych wiekach Kościoła, w: Communio 3(1987), s. 3-15.\n M. Michalski, tamże, t. II, s. 36.\n Y. Congar, Jalons pour une théologie du laicat, Paris 1964, s. 27.\n Por. K. Rahner, Űber die evangelischen Räte, w: Schriften zur Theologie, t. 7, s. 404-434.\n W sensie tego kształtowania wiernych przez Ducha święty Paweł nazywa chrześcijan „świętymi” (por. Rz 1,7; 1 Kor 14,33; 16,15; 2 Kor 1,1; 13,12). Najwyraźniej przymiot „święty” jest również najstarszym przymiotem nadawanym Kościołowi (por. Y. Congar, Der Heilige Geist, Freiburg 1982, s. 201).\n Dokumenty Soboru Watykańskiego II: Dei verbum. Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym (18.11.1965); Apostolicam actuositatem. Dekret o apostolstwie świeckich (28.10.1965); Gaudium et spes. Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym (1.12.1965); Lumen gentium. Konstytucja dogmatyczna o Kościele (21.11.1964); Presbyterorum ordinis. Dekret o posłudze i życiu kapłanów (7.12.1965). Katechizm Kościoła Katolickiego, Poznań 1994. EncyklikI: Jan Paweł II, Fides et ratio, Rzym 1998; Redemptor hominis, Rzym 1979; Centesimus annus, Rzym 1991; Paweł VI, Ecclesiam suam, Rzym 1964. Listy Apostolskie: Jan Paweł II, Tertio Millennio Adveniente, Rzym 1994; Salvifici doloris. List apostolski do chrześcijan o sensie ludzkiego cierpienia, Watykan 1985. Adhortacje: Jan Paweł II, Christifideles laici, Watykan 1989; Familiaris consortio, Rzym 1981; Paweł VI, Adhortacja apostolska Evangelii Nuntiandi, Rzym 1976.\n Tytuł orginału: Die Kirche. Anregungen zu einem tieferen Verständnis, München 1995.\n K. Rahner podkreśla, że „Kościół jest Kościołem grzesznym; oto część jego Credo. Świętość i grzeszność Kościoła jest „paradoksem wstrząsającym”. K. Rahner, The Church of Sinners, Cross Currentes 1(1951), s. 64-69; 68.\n J. Ratzinger, La mort et ľau-dela, Paris 1979, s. 261.\n Paweł VI, Adhortacja Evangelii nuntiandi, nr 70.\n Chodzi w tym wypadku o sytuacje, kiedy sakramenty święte przyjmuje się z pobudek dalekich od motywacji wiary (chrzest dziecka ze względu na tradycję, spowiedź święta z powodu nacisku, np.: przed ślubem czy I Komunią świętą dziecka, sakrament małżeństwa ze względu na otoczenie).\n Dużą rolę i zasługę w tym względzie należy przypisać nauczaniu Soboru o małżeństwie i rodzinie oraz Adhortacji Familiaris consortio będącej owocem prac Synodu Biskupów poświęconemu rodzinie. Dokument ten jest dobrą podstawą do wypracowania specyficznej duchowości małżeńskiej i rodzinnej, która z kolei może stanowić początek wypracowania odrębnej i własnej duchowości laikatu pośród innych stanów Kościoła (duchowości kapłańskiej czy zakonnej).\n Por. E. Schillebeeckx, Menschen. Die Geschichte von Gott, Freiburg 1990; por. W. Hryniewicz, Tożsamość chrześcijańska dzisiaj, w: Znak 5 (1994), s. 4-14.\n Jan Paweł II, Encyklika Redemptor hominis, 1.\n Szczegółową prezentację Instytutów Świeckich działających w Polsce odnaleźć można w czwartym rozdziale książki: M. Piotrowicz, L. Rutkowska, W serce światła. Świeccy konsekrowani, Kraków 1994.\nCopyright © 2017 | Wszelkie prawa zastrzeżone | Polityka Prywatności | Jesteś naszym 1101351 gościem


Recenzja filmu Kerintha Telugu - jokerfuel.pl\nRecenzja filmu Kerintha Telugu\nKerintha, młody artysta estradowy, to historia mężczyzn, którzy pochodzą ze studiów i rozpoczynają prywatne życie. Ten film zapewnia dobry wgląd w życie. Kerintha jest produkowany przez odnoszącego sukcesy producenta Tollywood Dil Raju pod marką Sri Venkateshwara Creations. Film niedawno dopełnił formalności cenzury i otrzymał od zarządu czysty certyfikat U. Mickey J Meyer jest kompozytorem muzycznym filmu i będzie to wielki atut dla filmu. Zespół filmowy rozpoczął promocję tydzień temu i zakończył promocję błogosławieństwem w Tirupathi. Premiera filmu planowana jest na 12 czerwca.\nSumanth Ashwin, młody aktor, który ma dobre umiejętności, robi dobre filmy. Jego wcześniejsze filmy Tuneega Tuneega, Anthaku Mundu Aa Tarvata, Lovers i Chakkiligintha zostały dobrze przyjęte przez publiczność. Ma dobre oceny za występ we wszystkich swoich filmach. W tym filmie jest połączony ze Sri Divyą. Film pokazuje także młodych ludzi, takich jak Tejaswi Madivada, Lavanya, Vishwanth, Paarvatheesham, Sukruthi i Nithya Naresh. Dźwięk filmu został wydany 15 maja. Oprócz dźwięku wydano także zwiastun filmu. Zwiastun filmu był imponujący i sprawił, że widzowie oczekiwali od niego więcej.\nKerintha będzie kolejnym dobrym filmem pod szyldem Sri Venkateshwara Creations, który wyprodukował wiele dobrych filmów. Madhu jest odpowiedzialny za montaż filmu, a Abburi Ravi napisał dialogi. Praca nad filmem została wykonana przez Vijay K Chakravarthy, a Vijay wykonała choreografię. Sprawdź pełną recenzję Kerintha i szczegółowe spojrzenie na poniższy film.\nJai (Sumanth Ashwin), Priya (Tejaswi Madivada), Bhavana (Sukriti), Nookaraju i Siddharth to pięciu młodych ludzi, których można zobaczyć na wszystkich plakatach i którzy są głównymi bohaterami filmu. Wszyscy ci 5 facetów są najlepszymi przyjaciółmi w swojej szkole. Z czasem Jai zakochuje się w Manaswini (Sri Divya), która bardziej koncentruje się na swojej karierze niż na jego miłości. Siddharth kocha Priya, a Bhavana pociąga Nookaraju. Sri Divya chce, aby Sumanth puściła i skoncentrowała się na swojej karierze, ponieważ Sumanth jest wolnym dzieckiem, a Siddharth nie mówi swojej matce o swojej miłości do Priyi i bardzo się jej boi. Bhavana ma bardzo miękki zakątek naprzeciwko niewinnie wyglądającego i swobodnie wędrującego Nookaraju. To, jak wszystkie te pary jednoczą się i prowadzą swoje życie, jest pozostałością.\nWystępy obsady, przełomowe dialogi, pierwszorzędna muzyka Mickey Zdjęcia i scenariusz\nPrzewidywalna historia, zła narracja\nSumanth Ashwin i Sri Divya grali bardzo przyzwoicie, a Tejaswi, w przeciwieństwie do swoich poprzednich filmów, odegrał znaczącą rolę w tym filmie. Charakterystyka Nookaraju była dobrze ugruntowana. Kompozycja muzyczna Mickeya J. Meyera jest dodatkowym punktem tego filmu. Kierunek Sai Kirana Adivi jest dobry, ale historia wydawała się podobna do tego, co widzieliśmy w wielu poprzednich filmach. Aparat Vijay K Chakravarthy był przyzwoity.\nOstatnie słowo: Kerintha to prosty, przyzwoity film i film jednorazowy.


Jak wyszczuplić twarz fryzurą? Nowe trendy - uroda.kobiety.net.pl\nStrona glówna ›Zdrowie ›Uroda ›Jak wyszczuplić twarz fryzurą? Nowe trendy\nFryzury zasłaniające szyję mają swój urok, jednak skracają optycznie sylwetkę. Właśnie dlatego nie są rekomendowane osobom, które chcą ukryć zbędne kilogramy. Najkorzystniejszą jest długość średnia (powyżej linii brody), która wydłuża szyję, wyostrza rysy twarzy oraz podkreśla oczy. Wystrzegajmy się fryzur w długości do brody, które dokładnie obramowują twarz. W zamian warto postawić na nieco krótszy tył, dodający fryzurze i całej sylwetce korzystnej lekkości (tzw. przedłużony bob). Doskonałym uzupełnieniem będzie długa, koniecznie zaczesana na jeden bok twarzy grzywka. Pamiętajmy, że proste, krótkie, cięte „spod linijki” grzywki są niemodne - do absolutnych hitów 2015 roku należą przedziałki asymetryczne.\nAby zapewnić fryzurze trwałość, warto zastosować na włosy lakier wykończający uczesanie. Taki lakier powinien zawierać jedwab, który nabłyszczy włosy i będzie zapobiegać elektryzowaniu. Warto, by w składzie posiadał także witaminę B5 powodującą, że włosy pozostaną lekkie, elastyczne i miękkie w dotyku. Dodatkowe filtry UV ochronią włosy przed szkodliwym działaniem czynników atmosferycznych. Taki kosmetyk nie musi być drogi (np. lakier LOOK EXPERT Extreme Strong).\nFryzura osoby puszystej, tak samo jak odpowiedni makijaż i ubiór, może wyszczuplić buzię, wysmuklając przy okazji całą sylwetkę. Wiele uczesań można zrobić samemu, bez konieczności korzystania z pomocy fryzjera. Wystarczy znajomość kilku trendów oraz dobre kosmetyki stylizacyjne, by zadbać o własną urodę i być jeszcze piękniejszą.\nZainteresował Cię ten artykuł? Przeczytaj podobne. Kliknij i wybierz temat: fryzjer, fryzura, włosy


Podczas gdy wszyscy koncentrują się na Bitcoinie i innych łańcuchach bloków, jest stosunkowo nowy dzieciak w bloku, który twierdzi, że nie tylko poprawi łańcuch bloków, ale zrewolucjonizuje całą koncepcję zdecentralizowanego konsensusu, a także internet..\nTo twierdzenie pochodzi od Hashgraphs, jednej z najnowszych platform z ukierunkowanym grafem akrylowym (DAG). Stworzone przez Leemona Bairda firmy Swirlds, technologia została wydana na nowej platformie przez Hedera Hashgraph pod koniec marca, a ogólny konsensus w branży kryptowalut jest taki, że Hashgraph może spełnić obietnicę zrewolucjonizowania zdecentralizowanego konsensusu.\nDo niedawna Hashgraph nie przyciągał zbytniej uwagi, a kiedy to robił, po prostu podkreślał cechy, które sprawiają, że Hashgraph różni się od blockchain, ale niewiele było dyskusji, dlaczego to ma znaczenie. Zmieniło się to, gdy Bitcoin ucierpiał w wyniku kontrowersji SegWit2X, a problem skalowalności łańcucha bloków nadal się utrzymuje. I oczywiście wprowadzenie Hedera Hashgraph sprawiło, że technologia ta znalazła się ostatnio w centrum uwagi.\nBiorąc to wszystko pod uwagę, chcę dokładniej przyjrzeć się koncepcji Hashgraph, aby sprawdzić, czy naprawdę może to spowodować, że blockchain stanie się przestarzały. Poniżej znajduje się, czego się nauczyłem i co umożliwia Hashgraph objęcie wiodącej roli w zdecentralizowanej technologii księgi konsensusu.\n1 Oto, gdzie brakuje technologii Blockchain\n2 A co z technologią Hashgraph?\n3 Potencjał do adopcji\nOto, gdzie brakuje technologii Blockchain\nWkrótce porozmawiamy o Hashgraph, ale najpierw chcę porozmawiać o łańcuchu bloków Bitcoin i dlaczego wymaga on poprawy. Krótko mówiąc, to dlatego, że jest tak strasznie nieefektywny.\nChociaż blockchain Bitcoina wykonuje świetną robotę, rejestrując transakcje w sposób niezawodny i doskonale oznaczony czasem, wykonanie tego wymaga ogromnej ilości energii. Wymagania dotyczące energii elektrycznej do wydobywania bitcoinów są astronomiczne i stale rosną.\nTo stanowi problem, ponieważ prowadzi do centralizacji wydobycia wszędzie tam, gdzie energia elektryczna jest tania. W tej chwili są to Chiny i do pewnego stopnia także Rosja. A co by było, gdyby większość górników była w Chinach i z dnia na dzień chiński rząd zdecydował się znacjonalizować górników Bitcoin. To oznaczałoby koniec Bitcoina.\nInnym problemem związanym z wydajnością, któremu już poświęca się dużo uwagi, jest kwestia skalowalności. Transakcje Bitcoin są ograniczone do zaledwie 7 na sekundę, co nie jest zbliżone do 30 000 do 50 000 transakcji na sekundę przetwarzanych przez Visa.\nSkalowalność jest możliwa, ale wymaga konsensusu społeczności, a jak widzieliśmy w przypadku Segwit2X, nie jest to łatwe zadanie.\nI choć może się to wydawać dziwne, łańcuch bloków Bitcoin został tak naprawdę zaprojektowany, aby spowolnić. W miarę dołączania większej liczby górników wydobycie staje się coraz trudniejsze, ponieważ łańcuch bloków nieustannie pracuje, aby utrzymać sukces wydobycia tylko do jednego bloku co 10 minut. Ten limit został uwzględniony, aby prawie niemożliwe było jednoczesne generowanie 2 bloków, co spowodowałoby marnowanie energii wymaganej dla jednego z tych bloków, ponieważ sieć zaakceptowałaby jeden blok i unieważniłaby drugi.\nTeraz znasz problemy, z jakimi boryka się zdecentralizowany blockchain publicznej księgi. Hashgraph ma plan rozwiązania tych problemów.\nA co z technologią Hashgraph?\nZdjęcie za pośrednictwem swirlds.com\nHashgraph wykorzystuje protokół oparty na Directed Acyclic Graph (DAG), który jest powszechnie uważany za lepszy od technologii blockchain. W rzeczywistości w niektórych kręgach jest znany jako Blockchain 3.0. Został również zaprojektowany zgodnie z koncepcją FFM – lub Fast, Feeless i Minerless. Górnik usuwa Hashgraph, opierając go na protokole „plotek o plotkach”.\nW tym protokole rzeczywiste maszyny w sieci rozprowadzają informacje o transakcjach w celu ich uwierzytelnienia i weryfikacji. Jest znacznie bardziej wydajny niż prosty protokół „plotkarski” używany przez blockchain, który polega na uwierzytelnianiu i weryfikowaniu transakcji przez górników poprzez rozwiązywanie coraz bardziej złożonych problemów matematycznych.\nPlotkowanie działa dzięki bardzo szybkiemu udostępnianiu transakcji w sieci. Na przykład jeden komputer dowiaduje się o transakcji i natychmiast wysyła ją do innego komputera. Ten komputer weryfikuje transakcję i wysyła ją do trzeciego komputera.\nW międzyczasie pierwszy komputer jest zajęty wysyłaniem transakcji do innych losowych maszyn w sieci. Ten rodzaj udostępniania pozwala na szybkie rozprzestrzenianie się danych transakcji w sieci, co oznacza, że każdy komputer w sieci nie potrzebuje prawie czasu, aby dowiedzieć się o transakcji.\nHashgraph nawet to ulepsza, dodając jeszcze jeden element. Dodaje dwa małe fragmenty informacji podczas wysyłania transakcji, nazwę ostatniej wiadomości wysłanej przez komputer oraz nazwisko ostatniej osoby, która wysłała wiadomość do komputera wysyłającego.\nTe dwa bity danych nie mają prawie żadnego narzutu, ale pozwalają na całkowitą natychmiastową przejrzystość. A przez proxy pozwala to na całkowity konsensus i zaufanie do systemu głosowania, a wszystko to bez konieczności zużywania ogromnych ilości energii na generowanie nowych bloków i potwierdzanie transakcji itp..\nNie tylko eliminuje to 10-minutowe lub dłuższe potwierdzenie transakcji, ale także oznacza, że transakcje mogą przebiegać znacznie szybciej. Szacuje się, że Hashgraph może osiągnąć 300 000 transakcji na sekundę. A system jest niesamowicie bezpieczny. W rzeczywistości jest znacznie bezpieczniejszy niż istniejące technologie blockchain.\nBezpieczeństwo w Hashgraph pochodzi z metody konsensusu znanej jako bizantyjska tolerancja błędów, która pozwala na czas, w którym sieć jest w 100% pewna kolejności, w jakiej transakcje miały miejsce w sieci. To właśnie te dwa dodatkowe bity danych sprawiają, że Hashgraph Bizantine jest odporny na błędy.\nBlockchain Bitcoina mówi, że jest bizantyjski odporny na błędy, ale to nieprawda. Tak, z każdym potwierdzeniem nadal zbliża się do konsensusu, ale nigdy nie osiąga 100% pewności, więc nie można go uznać za bizantyjską odporną na błędy.\nPotencjał do adopcji\nWiedząc więc, co wiemy, platforma DAG, taka jak Hashgraph, jest wystarczająca, aby projekty blockchain stały się przestarzałe?\nAdopcja może być trudna. Blockchain ma 10-letnią przewagę i jest już dużo pieniędzy i zasobów zainwestowanych w blockchain. Nie trzeba dodawać, że zwolennicy będą odporni na wszelkie zmiany, które spowodują, że blockchain stanie się przestarzały.\nTo powiedziawszy, z technicznego punktu widzenia platforma DAG Hashgraph jest ostatecznie lepsza od któregokolwiek z obecnie używanych rozwiązań blockchain.\nChociaż opór monetarny wobec zmian może być silny, przewaga techniczna często ma sposób na pokonanie tego typu oporu, więc będziemy bardzo uważnie obserwować rozwój w miarę rozwoju platformy Hashgraph.


Pruśce "do przodu" | rogozno.wlkp.net.pl\nPruśce „do przodu”\n21 lutego w budynku Szkoły Podstawowej im. Jana Pawia II w Pruścach odbyło się zebranie zainicjowane przez Łukasza Zaranka. Sygnalizowany podczas zebrania wiejskiego 7 lutego pomysł radnego spotkał się ze sporym zainteresowaniem. Pomysłodawca na początku przedstawił cel zebrania, którym jest zawiązanie stowarzyszenia, dzięki któremu sołectwo będzie mogło pozyskiwać środki a w szczególności przystąpić do programu Wielkopolska Odnowa Wsi. Zaranek potrafił zmotywować do działania osoby w różnym wieku i z różnym doświadczeniem. Efektem spotkania było powołanie do życia organizacji „Do Przodu” – Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Aktywizacji Społecznej, Kulturalnej, Gospodarczej i Sportowej Sołectwa Pruśce.\nKorzystając z zaplecza technologicznego szkoły, poprzez prezentacje multimedialne, radny Zaranek omówił procedurę założenia stowarzyszenia, projekt statutu, a także założenia Programu Wielkopolska Odnowa Wsi wraz z propozycjami inwestycyjnymi możliwymi do wykorzystania. Po części opisowej przystąpiono do realizacji punktów zebrania, którego przewodniczącym został organizator przedsięwzięcia, natomiast protokolantem bardzo dobrze spisująca się od lat w tej roli – Iwona Gruszka. Jednogłośnie podjęto uchwały o powołaniu organizacji, o przyjęciu statutu, a także o wyborze Komitetu Założycielskiego (Iwona Gruszka, Damian Wachowiak, Łukasz Zaranek), który został zobligowany do rejestracji stowarzyszenia w KRS. Postanowiono także wybrać Zarząd i Komisję Rewizyjną. W skład pierwszego organu weszli: Prezes Zarządu – Łukasz Zaranek, Wiceprezes Zarządu – Iwona Gruszka, Wiceprezes Zarządu – Damian Wachowiak, Sekretarz – Bartłomiej Maciejewski, Skarbnik – Alina Dworakowska-Nowicka, Członek Zarządu – Henryk Karaś, Członek Zarządu – Piotr Czarnooki.\nNatomiast w Komisji Rewizyjnej znaleźli się: przewodniczący – Artur Czajkowski, wiceprzewodnicząca – Małgorzata Królczyk, sekretarz – Aneta Karaś. Wiele osób podkreślało, że to milowy krok w historii sołectwa Pruśce, które wzorem takich sołectw jak Owczegłowy, Parkowo czy Gościejewo zacznie pozyskiwać fundusze zewnętrze. Krok historyczny, a te co najważniejsze krok… do przodu.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Porozumienie komunikacyjne z 'Murowaną' zawarte\nNastępny Następny wpis: 70 lat szkoły w Parkowie


Bardzo zaniepokoiły nas informacje zawarte w ostatnim artykule pana redaktora Porębskiego.\nDla niezorientowanych słowo wyjaśnienia: pan ten jest dziennikarzem zatrudnionym w bezpłatnym tygodniku "Passa", ukazującym się na terenie Ursynowa. Równocześnie dorabia sobie pisaniem ocen szans koni dla "Programu Gonitw" wydawanego przez organizatora wyścigów - Totalizator Sportowy S.A. Jest też laureatem 14. miejsca (stan na dzień dzisiejszy) w Lidze Mediów - zabawie typerów prowadzonej na stronie Toru Służewiec.\nCóż pan redaktor napisał w ostatnim produkcie swojego dziennikarskiego talentu? W dużym skrócie: prezes PKWK zleciła zbadanie stanu bieżni wyścigowej, w związku z tym administrator zamknie obiekt, celem dokonania remontu nawierzchni, a wyścigi na dwa lata przeniesione zostaną (wraz ze stajniami?), m. in. do Wrocławia.\nTo jest wieść hiobowa dla wszystkich pracowników toru i pasjonatów wyścigów. Znając jednak nie od dziś rzetelność pana Porębskiego postanowiliśmy poznać stan faktyczny bezpośrednio u źródła i zadzwoniliśmy do pani Agnieszki Marczak.\n1. Faktycznie badany był stan toru pod kątem gospodarki wodnej i nawożenia gleby.\n2. Wskazania rzeczoznawcy nie powodują w żadnym wypadku potrzeby prze-prowadzania prac wymuszających zamknięcie toru. Zabiegi poprawiające stan toru mogą być przeprowadzane nawet w sezonie.\n3. Ten sam naukowiec współpracował przy polepszaniu jakości bieżni we Wrocławiu i efekt jest widoczny dla każdego, kto odwiedza Partynice.\n4. Takie badanie nigdy nie było na Służewcu przeprowadzane. Na torach zagra-nicznych robi się to co kilka lub kilkanaście lat.\nZ powyższego wynika, że panem Porębskim nie kieruje troska o dobro toru, lecz zależy na zmianie stosunku środowiska do pani Agnieszki Marczak. Spowodowane jest to prawdopodobnie dotychczasowymi wynikami naszej sondy (201 głosów przeciwko decyzji Rady PKWK nt. odwołania Pani Prezes, 21 - popierających) oraz ilością podpisów pod petycją do Ministra Rolnictwa o odrzucenie tego wniosku (ponad 350). Te liczby świadczą o tym, że większa część środowiska nie popiera polityki prowadzonej przez niektórych członków Rady.\nMożna również przypuszczać, że pan Porębski lobbuje na rzecz Toru Partynice. Mając jednak na uwadze jeszcze niedawne nawoływanie, by nasłać tam kontrolę NIK, świad-czyłoby to o schizofrenii pana redaktora, a o to go nie podejrzewamy, gdyż wygląda nader zdrowo.\nAMPartners zatrudniona przez organizatora wyścigów do konserwacji toru to firma specjalizująca się w sprzątaniu wnętrz i usługach ogrodniczych. Jednak tor, jak wszyscy wiemy, to obszar specjalny i wymaga specjalnego podejścia.\nZe wspomnianego artykułu, pomijając półprawdy i przekłamania, wbrew intencjom autora wyłania się jedna prawda: od 1939 roku nikt nie przeprowadził takiego badania bieżni. Żadnemu z byłych prezesów nie przyszło to widać do głowy.\nPo 76 latach zrobiła to dopiero pani Agnieszka Marczak.\nA więc nie lękajcie się - 102. Wielka Warszawska nie będzie ostatnia na Torze Wyścigów Konnych Służewiec. W każdym razie nie z powodów przedstawionych przez pana Porębskiego.


Własność a wolność - Richard Pipes - opinia o książce (144292) - Lubimyczytać.pl\nWłasność a wolność /\n8,44 (9 ocen\ti\t3 opinie) Zobacz oceny\nhistoria, historia idei\nRichard Pipes - wybitny amerykański history i politolog - znany jest głównie jako historyk Rosji. W swojej najnowszej pracy podejmuje zagadnienie bardziej teoretyczne niż historia konkretnego kraju czy regionu, a mianowicie współzależność między własnością a wolnością na przestrzeni dziejów. Za punkt wyjścia do rozważań nad tym tematem posłużyła autorowi miedzy innymi historia Rosji, w której...\nRichard Pipes - wybitny amerykański history i politolog - znany jest głównie jako historyk Rosji. W swojej najnowszej pracy podejmuje zagadnienie bardziej teoretyczne niż historia konkretnego kraju czy regionu, a mianowicie współzależność między własnością a wolnością na przestrzeni dziejów. Za punkt wyjścia do rozważań nad tym tematem posłużyła autorowi miedzy innymi historia Rosji, w której pojęcie i forma własności znacznie różniły się od tych z kręgu cywilizacji zachodniej. Pipes analizuje dzieje ludzkości od starożytności klasycznej do współczesnych Stanów Zjednoczonych i udowadnia tezę, że własność, zarówno w wąskim jak i w szerokim tego słowa znaczeniu, stanowi klucz do wyłonienia się politycznych i prawnych instytucji gwarantujących wolność. Innymi słowy: im więcej własności, tym więcej wolności, i vice versa.\nNovik | 2015-05-15\nKrótka historia najgorszej z chorób toczących ludzkość od samego jej zarania. żądzy posiadania. Z jej niewątpliwą implikacją jaką jest możliwość wypinania się dupą do Systemu.\nAle nie martwcie się drodzy czytelnicy, nieubłaganie zbliża się czas, kiedy majestat Państwa Was z niej powolutku, acz skutecznie wyleczy. I nastanie platoński Złoty Wiek idealnej równości i szcześcia. I będzie wreszcie fajnie.


Zmiany w procedurze cywilnej - komentuje radca prawny Dariusz Skuza\nTego typu zmian, o których teraz jest mowa, było bardzo dużo, i one wszystkie miały zmierzać właśnie w tym kierunku, czyli do uproszczenia procedury, ale to nie udawało się. Uzasadnione jest więc pytanie, gdzie jest błąd, dlaczego to nie działało. No i jest pytanie, czy teraz projektowana zmiana będzie tą, która rzeczywiście zreformuje postępowanie cywilne. Okaże się, czy po jej wprowadzeniu procesy będą toczyć się szybciej. To będzie zależało od tego, jak te przepisy będą ostatecznie brzmiały, ale w każdym razie powinniśmy zmierzać do eliminowania czynności procesowych, które są zbędne. Idea, by tylko jedna rozprawa wystarczyła do rozstrzygnięcia sporu, zasługuje jak najbardziej na poparcie, ale czy da się do tego doprowadzić? Jeżeli jest obszerny materiał dowodowy, który na przykład składa się z zeznań wielu świadków, to nie wyobrażam sobie, żeby w obecnym systemie można było przeprowadzić rozprawę w "amerykańskim stylu", gdzie ona trwa przez cały czas, od rozpoczęcia do wydania wyroku, czasem przez kilka dni. Jeżeli nie zostaną usunięte takie wady postępowania, które pozwalają na przykład na odroczenie rozprawy z powodu choroby pełnomocnika strony, to ten system nie zadziała. Ten system musi być spójny, a jego elementem muszą być gwarancje, że ta postulowana jedna rozprawa się odbędzie, że będzie czas na przeprowadzenie wymaganych czynności, że będzie potrzebna aparatura, że będzie odpowiednia obsługa, że ludzie będą mieli na to czas. Bo przecież prawnicy też mają różne terminy, a więc jeśli rozprawa trwa kilka dni, to wszyscy jej uczestnicy muszą sobie z tym poradzić czasowo.\nCzytaj: Prezes SO w Bydgoszczy: Zmiany w procedurze cywilnej mogą usprawnić procesy >>


Trauma - Oceny, opinie, ceny - Graham Masterton - Lubimyczytać.pl\n564 ocen 80 opinii\nWydawnictwo: Replika horror\nMasterton horror groza Bonnie Winter\nDom setek szeptów Graham Masterton\nOkolica Strach... Stefano Cardoselli,...\nKsiążka składa się z trzech opowiadań: jedno długie i dwa króciutkie.\nI opowiadanie TRAUMA - jest w miarę interesujące. Opowiada o kobiecie (Bonnie Winter),która pracuje w firmie zajmującej się sprzątaniem resztek po samobójstwach,zabójstwach itp.W ciekawy sposób opisano drastyczne szczegóły tego jak wyglądają takie miejsca,jak to wpływa na psychikę osób,które mają je doprowadzić do porządku a muszą usunąć resztki tkanek ludzkich,wydzielin,krwi. Bonnie ma jeszcze drugą pracę (w firmie kosmetycznej),ma na utrzymaniu jeszcze nastoletniego syna i bezrobotnego męża,który nie pali się do tego aby iść do pracy. Winnie na miejscach zbrodni znajduje larwy jakichś dziwnych gąsienic. Okazuje się,że to bardzo rzadki gatunek,z którym wiąże się pewna mroczna legenda... Więcej nie zdradzę. I tylko dzięki temu opowiadaniu daję 4 gwiazdki,bo dwa kolejne w ogóle mnie nie urzekły\nII opowiadanie - BAZGROŁY - Peter w różnych miejscach widzi wyryte napisy,które podjudzają go przeciw jego narzeczonej - Gemmie. Napisy wyryte są w kamieniu,cegle,szkle. Peter zastanawia się czy są realne czy też "rzeźbił napisy siłą własnego umysłu". Doprowadzą one do tragedii.\nIII opowiadanie -SZAMAŃSKI KOMPAS - kompletnie do mnie nie przemówiło. Facet będąc w Gabonie kupuje od jakiejś kobiety gadżet o nazwie szamański kompas,który niby ma mu pomagać w osiągnięciu tego,o czym sobie zamarzy,a w rzeczywistości okazuje się być czymś,co doprowadzi go do zguby,punktując najgorsze cechy jakie tkwią w człowieku,w tym przypadku chciwość.\nI to by było na tyle.Książka słaba i przypomina mi tanie horrorki z lat\n70-tych,które są bardziej bajką dla dorosłych niż straszną opowieścią,wbijającą w fotel\nI opowiadanie TRAUMA - jest w miarę interesujące. Opowiada o kobiecie (Bonnie Winter),która pracuje w firmie zajmującej się sprzątaniem resztek po samobójstwach,zabójstwach itp.W ciekawy sposób opisano drastyczne szczegóły tego jak wyglądają takie miejsca,jak to wpływa na psychikę osób,które mają je...\nWchodząc w mury domostw, gdzie śmierć dopadła ów ludzi mają one w sobie trochę mrocznego mistycyzmu. Odczuwa się dziwną, tajemną, niepokojącą, czasem mrożącą krew w żyłach energię danego miejca, w którym wydarzyło się coś strasznego, niekiedy makabryczne...\nCzasami ta energia zostaje na wiele lat, jak nie dekad. Ileż nawiedzonych miejsc wodzi miłośników mocnych wrażeń na pokuszenie? Oczywiście są niedowiarkowie, którzy rzucają wielki cień wątpliwości na coś tak nieokreślonego, niewytłumaczalnego, niewidzialnego...W opiniach zawsze istnieć będą podziały...\nBohaterka tej powieści zajmuje się usuwaniem wszelkich śladów śmierci, która dopada ludzi, zabierając im dusze, a pozostawia ciało w stanie rozkładu, bądź innych okolicznościach...\nSpójrzcie jakich czasów dożyliśmy. Nie dość, że zatruwa nas chemia spożywcza, przetworzone mięso, coraz więcej stabilizatorów, ulepszaczy smaku ( glutaminian monosodowy ), substancji konserwujących. Chodzimy do marketów, wracając do kasy z górą zakupów upchanych, niemieszczących się w wózkach. Obżarstwo i lenistwo sprawia, że rezygnujemy z częstych zakupów, opartych na produktach znacznie zdrowszych. Wolimy pójść raz od wielkiego dzwonu, kupić tonę niezdrowego żarcia, które nie trzeba specjalnie przygotowywać i wrzucamy do żołądka takie byle co, traktując go niczym śmietnik. Nie dziwią mnie te wszystkie raki, choroby. Człowieku w większości przypadków ( bo nie mam tu na myśli chorób genetycznych ) sam na to pracuje...\nA poza chemią spożywczą ogłupia nas ludzi technologia której postęp mknie z prędkością światła. Chemia niszczy nasze ciała, technologia lasuje nam mózg. Człowiek powoli staje się kupą mięsa, niczym bydło ogłuszone i ogłupione czekające na rzeźnika, który przyjdzie i dokona naturalnej selekcji.\nPewnie, że technologia jest wygodna, ułatwia życie, przez chwilę sprawia frajdę, ale za jaką cenę. Technologia w coraz większym stopniu myśli za człowieka, odciążając jego przepracowany, biedny umysł. Jakoś kiedyś ludzie potrafili sobie bez niej poradzić i może nie mieli tej wygody, ale myśleli i odżywiali się zdrowiej. Nie byli kupą rozleniwionego mięsa, odciętą od świadomości...\nIstnieje wiele zawodów, gdzie obecność śmierci jest silnie wyczuwalna, mrocznie przygnębiająca; zakłady pogrzebowe, szpitale, hospicja ( ludzie jeszcze żyjący, ale stopający po krawędzie swego żywota ), prosektoria, kostnice i wiele innych. A posród tych wszystkich zawodów są osoby sprzątające miejsca po ludzkiej śmierci, od miejsc zbrodni, przez samobójstwa, po śmierć z przyczyn naturalnych i rozmaitym stopniu rozkładu.\nNie wiem jak znosiłbym trudy takiej pracy fizycznie i ona wpłynęłaby stan mojego zdrowia psychicznego. Pracując w Domu Pomocy Społecznej da osób psychicznie i przewlekle chorych, myślę, że ten stopień wytrzymałości mam dość wysoki, ale kto wie, co wydarzyłoby się, gdyby tę granicę przesunąć znaczenie wyżej.\nTego typu zawody sprowadzają ludzi na ziemię i pozwalają doceniać życie jakie dostaliśmy w darze, ciesząc się każdą chwilą, nie wybiegając specjalnie w przyszłość, tę wielką tajemnicę naszego życia, nieprzewidywalną, nieodgadnioną. Będąc blisko śmierci ludzi, obserwując przez pryzmat własnej pracy ich odejście, oddzielenie duszy od ciała, nie jesteśmy w stanie wyprzeć z naszej świadomości śmierci, a przez to doceniamy małe szczęścia dnia codziennego...\nJa tu się rozpisałem, ale sama książka mnie nie zachwyciła. Można powiedzieć, że trochę się zawiodłem na Mastertonie. Rozpisałem się dlatego, że sam temat sprowokował mnie do puszczenia na wolność powyższych słów.\nNapisana jest niezwykle prostym językiem, można powiedzieć, że aż za prostym, ale mniejsza o większość. Jeszcze jedną pozytywną rzeczą jest właśnie problematyka fabuły. Szkoda, że tak wielki potencjał, został tak strasznie niewykorzystany.\nDialogi są na poziomie serialu KLAN, a książka napisana jest trochę na odwal, jakby Masterton za wszelką cenę chciał coś napisać. Może potrzebował na szybko kasy. Nie wiem, ale jak na tak starego wyjadacza w gatunku horror/thiller, książka jest na poziomie amatorskim.\nSzkoda było mi trochę czasu włożonego w tę książkę, ale no..., mówi się trudno...\nTRAUMA - to trochę taki Mastertonowy zapychacz. Na jego miejscu nie pisałbym czegoś takiego wcale, a jeśli już, to trzeba się po prostu bardziej przyłożyć i potraktować czytelnika z o wiele większym szacunkiem.\nOpowiadania okazały się o niebo lepsze od głównej powieści...\nCzasami ta energia zostaje na wiele lat, jak nie dekad. Ileż nawiedzonych miejsc wodzi miłośników mocnych wrażeń na...\nDużo paskudztwa, jak zawsze u Mastertona. I jak zawsze wciągające historie. Skutecznie odmóżdża.\nZ całości książki zdecydowanie najbardziej podobało mi się opowiadanie o Szamańskim kompasie. Całość trzyma poziom innych książek Mastertona. W skrócie, bo takie recenzje są w cenie: przyjemna, wciągająca książka z małym dreszczykiem, idealna na aktualną porę roku. Polecam!\nCóż to było za doświadczenie, zupełnie się nie spodziewałam. Nie myślałam, że będzie mi trudno odłożyć tę książkę, a tak właśnie było. Chodząc do pracy i mając dwoje dzieci, mam czas na czytanie wyłącznie wieczorami. Łapałam się na tym, że rozmyślam tylko,jak tu wykombinować trochę czasu na czytanie. Tak mnie porwała ta historia,a właściwie historie, bo było ich w sumie trzy.\nTytułowa powieść opisuje czterdziestoletnią kobietę, Bonnie. Bonnie zajmuje się doprowadzaniem do porządku miejsc zbrodni. Udanych i nieudanych samobójstw, morderstw czy śmierci naturalnych. Ogólnie, na co dzień ma do czynienia z krwią, mówiąc dokładniej- z rzezią. Mając męża nieroba, zmuszona była pracować na dwa etaty. Drugim z nich jest praca w firmie kosmetycznej- jej pasja. Zajmując się sprzątaniem po trupach, kobieta znała się na środkach chemicznych. Wiedziała jak usunąć krew z dywanu i ze ściany, jak pozbyć się robactwa pokrywającego każdy centymetr domu, w jaki sposób usunąć resztki ciał, jak wyplenić odór rozkładu i wreszcie, jak doprowadzić miejsce katastrofy do stanu względnie odpowiedniego i bezpiecznego, aby znów nadawało się do zamieszkania.\nPrzepracowana czterdziestolatka wracając do domu wcale nie miała lekko. Nie mogła pozwolić sobie na odpoczynek. Praca w domu była jej już trzecim etatem, za który nikt jej nie płacił ani nie był wdzięczny. Mąż, chorobliwie zazdrosny roił sobie w głowie niestworzone historie. Jego zachowanie nie pozostanie bez wpływu na Bonnie. Małżeństwo ma jednego syna. Bonnie z przykrością zauważa, że Ray staje się coraz bardziej podobny do swego ojca. Od pewnego czasu, wykonując codzienne obowiązki w pracy znajduje tajemniczo wyglądające czarne, paskudne robaki. Nigdy wcześniej nie natknęła się na tego typu dziwne larwy. Kobieta nie ma pojęcia, co kryje się za tym znaleziskiem. Obrała sobie za cel dowiedzieć się o nich jak najwięcej. Nie podejrzewa jednak, że ktoś lub coś zaplanowało już za nią jej przyszłość.\nOpowiadanie " Bazgroły" to licząca dosłownie kilkanaście stron historia. Poznajemy Petera, mieszkającego w Londynie, który stojąc pewnego dnia na stacji metra, zauważa na przeciwległej ściśnie wyryty starannie i głęboko napis : "JAK SIĘ DZIŚ CZUJESZ, PETER?" Zdezorientowany chłopak nie wie co myśleć na temat tego dziwnego wydarzenia. Od tego dnia bowiem, wszystko się zaczęło...\nMłody chłopak wiedzie spokojne życie u boku narzeczonej. Para wynajmuje maleńkie mieszkanie i jest szczęśliwie zakochana. Gemma zauważa, że jej narzeczony od kilku dni jest jakiś nieswój. Zaczyna nietypowo się zachowywać i kontrolować ją w sposób niezdrowy. Sam Peter czuję, że zaczyna dziać się z nim coś niedobrego. Coraz częściej widuje głęboko wyryte napisy w coraz bardziej przypadkowych miejscach, jakby ktoś go obserwował, wiedział co myśli i zamierza zrobić. Napotykane napisy są sformułowane w sposób nakłaniający go do wątpienia w uczciwość i wierność Gemmy. Czy to tylko halucynacje? Czy następujące po tym wydarzenia sugerują chorobę psychiczną lub opętanie? Być może Peter w ten sposób dowiaduje się o przyszłości i jest niejako naznaczony?\nJest to drugie i ostatnie opowiadanie dołączone w książce. Poznajemy Poula, mieszkającego w Gabonie. Do niedawna był tylko zwykłym przedsiębiorcą przybyłym ze Stanów w celu założenia firmy pośredniczącej w handlu metalami. Amerykanina spotkał niebywały sukces. Zaczynał skromnie,a w niedługim czasie stał się milionerem i chlubą swych rodziców. Niestety, odmowa płacenia wysokiego na ponad osiemdziesiąt pięć procent podatku maklerskiego, zrujnowała jego biznes. Z kilkoma banknotami w kieszeni postanawia wrócić do rodzinnego Connecticut. Ostatniego dnia pobytu, nabył na miejscowym bazarze, za ostatnie pieniądze niezwykły przedmiot. Kobietą sprzedającą mu go, była właścicielka stanowiska z niespotykanymi rzeczami, jakby magicznymi. Powiedziała Paulowi, że ten kompas posiada moc wynajdowania dla właściciela dogodnych sytuacji do zdobycia pieniędzy i kobiet oraz tego, czego tylko chce. Zaintrygowany opowieścią postanawia zaryzykować i kupić tykwę. W jego sytuacji, może akurat będzie w stanie pomóc.\nZ chwilą, gdy Paul dociera do rodzinnego domu nie przyznaje się rodzicom do bankructwa. Szalenie szczęśliwy z powrotu syna ojciec, zabiera rodzinę do najdroższej restauracji w mieście i chwali się znajomym dokonaniami syna. Kiedy nadchodzi pora, by uregulować rachunek , spanikowany Paul wymyśla historyjkę o zostawieniu pieniędzy w domu. Wszystko kończy się dobrze i właściciel znając tę rodzinę pozwala zapłacić na drugi dzień. Podczas gdy, mężczyzna gorączkowo zastanawia się skąd wziąć czterysta dolarów na opłacenie rachunku, nieoczekiwanie z pomocą przychodzi zapomniany przez niego "Szamański kompas"\nWszystkie trzy przedstawione historie, jedna dłuższa, a dwie krótsze, utrzymane są w tonie zdarzeń nadprzyrodzonych. Fajnie i szybko się czytają, są wciągające. Szkoda tylko,że książka jest taka krótka. Mimo wszystko polecam. do twórczości Mastertona z pewnością powrócę.\nCóż to było za doświadczenie, zupełnie się nie spodziewałam. Nie myślałam, że będzie mi trudno odłożyć tę książkę, a tak właśnie było. Chodząc do pracy i mając dwoje dzieci, mam czas na czytanie wyłącznie wieczorami. Łapałam się na tym, że rozmyślam tylko,jak tu wykombinować trochę czasu na czytanie. Tak mnie porwała ta historia,a właściwie historie, bo było ich w sumie...\nO Grahamie Mastertonie słyszałam już od dłuższego czasu jako o jednym z lepszych pisarzy horrorów, obok Stephena Kinga. Ponieważ poznanie twórczości Kinga już za mną, byłam też ciekawa na czym polega fenomen Mastertona. Jakoś przy okazji kolejnej wyprzedaży książek trafiła mi w ręce kieszonkowa wersja Traumy, która okazała się zawierać trzy opowiadania. Jeśli jesteście ciekawi, jak wypadło moje pierwsze spotkanie z twórczością Mastertona, to zapraszam do lektury.\nPraca Bonnie Winters nie należy do standardowych. Kobieta sprząta miejsca zbrodni, za pomocą chemikaliów wywabiając ślady śmierci z pomieszczeń. Ma męża, który zamiast pracować, tylko pije w domu i za wszystko co złe, na czele z utratą pracy, obwinia Meksykanów. Jej syn, poddany wpływowi ojca, przysparza swojej matce ciągłych trosk, zachowując się coraz gorzej na przestrzeni czasu. Bonnie jednak jakoś wiąże koniec z końcem i daje sobie radę w życiu, aż w końcu w jednym z miejsc zbrodni znajduje poczwarki meksykańskiego motyla, wiązanego z legendą o demonie Itzpapalotl, który przychodzi w nocy, ma skrzydła motyla i odnóża w kształcie noży. Od tego momentu w życiu Bonnie narasta stopniowo napięcie, a atmosfera zagęszcza się, wywołując ciarki. Czy to Bonnie oszalała, czy cały świat stanął na głowie?\nNa początek muszę zauważyć, że jak dla mnie to Trauma była bardziej thrillerem, niż horrorem. Nie było tam wiele strasznych momentów, to raczej atmosfera, klimat książki wywoływały zaniepokojenie i lęk. Opowieść czyta się szybko, chociaż napięcie i strach są świetnie wyczuwalne. Historia nie jest jednak zbyt długa, więc nie ma w niej niepotrzebnych opisów czy też rozwlekłych dłużyzn. Całość jest zbita w sobie, mieści się na kilkudziesięciu stronach i przez to tak szybko się przez nią idzie. Ma to jednak ten minus, że brakuje tu solidnej psychologii postaci – dowiadujemy się tylko tego, co niezbędne, cała reszta jest pomijana. W dodatku autor skupia się tylko i wyłącznie na Bonnie, jej myślach i poczynaniach, całą resztę spychając na bok, przez co historia sporo traci. Natomiast ogromnym plusem na rzecz Mastertona jest research, jaki zrobił przy tym opowiadaniu, a który dotyczył nie tylko meksykańskiej legendy o demonie-motylu, ale także sposobów sprzątania po trupach – krwi, wydzielin z organizmu, resztek ciała, itd. Autor odwalił tu kawał rzetelnej i porządnej roboty, za co należy pogratulować.\nOprócz Traumy mamy w tej książce też dwa dodatkowe opowiadania. Pierwsze o tytule Bazgroły było dla mnie dość niezrozumiałe i dziwaczne, przez co nie wywarło na mnie dobrego wrażenia. Opowiada o tym, jak nasze lęki i brak wiary we własne siły potrafią nas zniszczyć. Drugie opowiadanie nosi tytuł Szamański kompas i, szczerze mówiąc, podobało mi się dużo bardziej niż sama Trauma. Było intrygujące, ciekawe, a wmieszanie w nie szamańskich wierzeń sprawiło, że czytałam je z zapartym tchem. Cała historia pokazuje nam, jak pozwalamy by nasze pragnienia zwyciężyły nad moralnie właściwymi wyborami. Żałuję, że Szamański kompas był tak krótką historią, bo można go było dużo bardziej rozbudować i nic by nie stracił na swojej atmosferze i tajemniczości.\nMuszę przyznać, że jestem zawiedziona, ponieważ wszystkie trzy opowiadania pozostawiły we mnie spory niedosyt. Miałam dość duże oczekiwania wobec Mastertona i stwierdzam, że tym tytułem im nie sprostał. Brakowało mi psychologizacji postaci, miałam trochę wrażenie, że cała fabuła była przegoniona i działa się nieco za szybko. Mimo to podobała mi się atmosfera panująca w książkach, więc chyba skuszę się i zaryzykuję z innym tytułem autorstwa tego pana. Może Wy mi coś potraficie polecić?\nO Grahamie Mastertonie słyszałam już od dłuższego czasu jako o jednym z lepszych pisarzy horrorów, obok Stephena Kinga. Ponieważ poznanie twórczości Kinga już za mną, byłam też ciekawa na czym polega fenomen Mastertona. Jakoś przy okazji kolejnej wyprzedaży książek trafiła mi w...\nNigdy nikt się nie zastanawia kto sprząta miejsca zbrodni. I tutaj mamy odpowiedź. Znajdują się firmy, które trudnią się tą branżą.\nW książce mamy opis kobiety, która trudni się tym zajęciem. Sam w sobie opis jej zajęcia jest ciekawy, opis miejsc zbrodni również.\nA zakończenie niesamowite. Wbija w fotel.\nDodatkowo w książce są dostępne dwa opowiadania. Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego.\nDodatkowo w książce są dostępne dwa opowiadania. Dawno nie czytałam...\nJestem troszeczkę rozczarowana zakończeniem. Bardzo średni z tego horror i zalatuje amatorszczyzną całe to opowiadanie. Według mnie strata czasu, a w połowie książki to się ma ją ochotę odłożyć i zapomnieć, bo strasznie przynudza. Nie polecam\nSuper historia i zaskakujące zakończenie. Dla osób lubiących wyraziste opisy pana M.\nMistrz może być tylko jeden i dla mnie to właśnie Graham Masterton jest mistrzem powieści grozy :)\nDodaj cytat z książki Trauma


15. dzień przygotowania (poniedziałek) | Góra Krzyża Jubileuszowego\n15. dzień przygotowania (poniedziałek)\nJan Paweł II Adhortacja Apostolska Redemptorim Custos. O świętym Józefie i Jego posłannictwie w życiu Chrystusa i Kościoła 20. Liturgia wysławia Maryję jako „zjednoczoną z Józefem, mężem sprawiedliwym, więzią miłości dziewiczej i oblubieńczej”31. Mowa tu w istocie o dwóch rodzajach miłości, które łącznie ukazują tajemnicę Kościoła, dziewicy i oblubienicy, której to tajemnicy symbolem jest małżeństwo Maryi i Józefa. „Dziewictwo i celibat dla królestwa Bożego nie tylko nie stoją w sprzeczności z godnością małżeństwa, ale ją zakładają i potwierdzają. Małżeństwo i dziewictwo to dwa sposoby wyrażania i przeżywania jedynej Tajemnicy Przymierza Boga ze swym ludem”32, które jest komunią miłości między Bogiem i ludźmi. Poprzez całkowite ofiarowanie siebie Józef wyraża bezinteresowną miłość do Matki Boga, składając Jej „małżeński dar z siebie”. Zdecydowany pozostać w ukryciu, by nie być przeszkodą dla Bożego planu dokonującego się w Niej, Józef wypełnia wyraźne polecenie otrzymane od anioła: przyjmuje Maryję do siebie i szanuje Jej wyłączną przynależność do Boga. Z drugiej strony właśnie małżeństwo z Maryją stanowi źródło szczególnej godności Józefa i jego praw wobec Jezusa. „Bez wątpienia godność Matki Bożej jest tak wysoka, że nic większego stworzyć niepodobna. Ponieważ jednak św. Józef połączony był z Najświętszą Dziewicą węzłem małżeńskim, przeto niezawodnie najbardziej zbliżył się do owej wzniosłej godności, którą Bogarodzica wszystkie stworzenia o wiele przewyższyła. Małżeństwo bowiem jest najbardziej istotną społecznością i związkiem, i dlatego z natury swej domaga się wzajemnej wspólnoty wszystkich dóbr małżonków. Jeżeli zatem Bóg przeznaczył św. Józefa na małżonka Najświętszej Dziewicy, to uczynił go z pewnością nie tylko towarzyszem Jej życia, świadkiem Jej dziewictwa, obrońcą Jej cnoty, ale przez związek małżeński także uczestnikiem w Jej wzniosłej godności”33.\nII. Przykazanie w Katechizmie Kościoła Katolickiego\nPowiedziano przodkom: Nie będziesz fałszywie przysięgał… A Ja wam powiadam: Wcale nie przysięgajcie (Mt 5, 33-34).\n2143 Wśród wszystkich słów Objawienia jest jedno szczególne, które jest objawieniem Jego imienia. Bóg powierza swoje imię tym, którzy w Niego wierzą; objawia się im w swoim osobowym misterium. Dar imienia jest znakiem zaufania i zażyłości. „Imię Pańskie jest święte”. Dlatego więc człowiek nie może go nadużywać. Powinien pamiętać o imieniu Bożym w ciszy miłującej adoracji 64 . Powinien używać go tylko po to, by je błogosławić, wychwalać i uwielbiać 65 .\nCzy odczucia bojaźni i tego, co święte, są uczuciami chrześcijańskimi czy też nie? Nikt w sposób rozsądny nie może o tym wątpić. Są to odczucia, które moglibyśmy mieć i to w wielkim stopniu, jeśli posiadalibyśmy widzenie Boga najwyższego. Możemy je mieć, jeśli „uświadomimy” sobie Jego obecność. O ile wierzymy, że On jest obecny, powinniśmy je posiadać. Jeśli ich nie posiadamy, to dlatego że nie uświadamiamy sobie, nie wierzymy, że On jest obecny 66 .\n2148 Bluźnierstwo sprzeciwia się bezpośrednio drugiemu przykazaniu. Polega ono na wypowiadaniu przeciw Bogu – wewnętrznie lub zewnętrznie – słów nienawiści, wyrzutów, wyzwań, na mówieniu źle o Bogu, na braku szacunku względem Niego w słowach, na nadużywaniu imienia Bożego. Św. Jakub piętnuje tych, którzy „bluźnią zaszczytnemu Imieniu (Jezusa), które wypowiedziano nad (nimi)” (Jk 2, 7). Zakaz bluźnierstwa rozciąga się także na słowa przeciw Kościołowi Chrystusa, świętym lub rzeczom świętym. Bluźniercze jest również nadużywanie imienia Bożego w celu zatajenia zbrodniczych praktyk, zniewalania narodów, torturowania lub wydawania na śmierć. Nadużywanie imienia Bożego w celu popełnienia zbrodni powoduje odrzucanie religii. Bluźnierstwo sprzeciwia się szacunkowi należnemu Bogu i Jego świętemu imieniu. Ze swej natury jest grzechem ciężkim 69 .\nTam jest wielkie imię Jego, gdzie nazywają Go zgodnie z wielkością Jego majestatu… Tam jest święte imię Boże… gdzie wzywają Go ze czcią i bojaźnią, by Go nie obrazić 70 .\n2154 Powołując się na św. Pawła 72 , tradycja Kościoła przejęła rozumienie słów Jezusa jako nie sprzeciwiających się przysiędze, jeśli składa się ją z ważnego i słusznego powodu (np. w sądzie). „Przysięga, to jest wezwanie imienia Bożego na świadka prawdy, może być składana tylko zgodnie z prawdą, rozwagą i sprawiedliwością” 73 .\n2159 Otrzymane imię pozostaje na zawsze. W Królestwie niebieskim zajaśnieje w pełnym blasku tajemniczy i niepowtarzalny charakter każdej osoby naznaczonej Bożym imieniem. „Zwycięzcy dam… biały kamyk, a na kamyku wypisane imię nowe, którego nikt nie zna oprócz tego, kto [je] otrzymuje” (Ap 2, 17). „A oto Baranek stojący na górze Syjon, a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące, mające imię Jego i imię Jego Ojca wypisane na czołach” (Ap 14, 1)\n1.Czy otaczałem szacunkiem imię Boga przez błogosławienie, wychwalanie i wielbienie? Czy nie popadłem w grzech przeciw temu imieniu przez bluźnierstwo, przekleństwo i niewierność przyrzeczeniom składanym w imię Boga? 2.Czy nie przysięgałem fałszywie, czyli czy nie wzywałem imienia Boga, który jest Prawdą, by On był świadkiem kłamstwa? 3. Czy nie popełniłem grzechu wiarołomstwa, czyli przyrzeczenia pod przysięgą, którego nie miałem zamiaru dotrzymać?


usuń filtry kawa i herbata Initiative\nTchibo Cafissimo świętuje 10 lat w Polsce\nMarka Tchibo Cafissimo kończy w Polsce 10 lat. Z tej okazji agencja VML Poland przygotowała i realizuje kampanię wizerunkowo-sprzedażową, podkreślającą silne strony systemu Cafissimo. Kampania, która wystartowała 1 września, obejmuje działania ...\nfirmy: Tchibo, VML, Initiative\nTomasz Kammel w kampanii Tchibo Cafissimo\nPrezenter TVP2 Tomasz Kammel jest głównym bohaterem serii internetowych reklam promujących kapsułki kawowe Tchibo Cafissimo. W spotach emitowanych na kanałach marki m.in. na YouTube, prezenter prowadzi sondę uliczną, w której ...\n2017-12-05 Food & drinks\nfirmy: Tchibo, DDB & Tribal, Initiative\nTrwa kampania nowego wariantu kawy Tchibo - Black&White. Na ulicach Warszawy pojawił się zabytkowy tramwaj zaaranżowany na kameralną kawiarnię, w którym każdy może napić się kawy Tchibo. To kolejna nietypowa ...\nfirmy: Tchibo, Mediabrands Studios, Business Consulting Media Miejskie, Initiative


Łódź podwodna będzie badać morza wielkiego księżyca Saturna [wideo] - GospodarkaMorska.pl\n25.10.2020 14:15 Źródło: Space.com\nStrona główna Przemysł Stoczniowy, Stocznie, Statki Łódź podwodna będzie badać morza wielkiego księżyca Saturna [wideo]\nfot. NASA Glenn/NIAC\nNaukowcy opracowywali koncepcyjną misję, która miałaby wysłać łódź podwodną na ogromny księżyc Saturna, Tytana, na którego lodowatej powierzchni znajdują się jeziora i morza ciekłych węglowodorów.\nTaka misja, jeśli zostanie zatwierdzona i sfinansowana przez NASA, może być gotowa do wystartowania już w latach 30. XXI wieku, potencjalnie torując drogę do jeszcze bardziej ambitnych eksploracji okrętami podwodnymi w przyszłości - twierdzą twórcy koncepcji.\n- Uważamy, że łódź podwodna Titan to swego rodzaju pierwszy krok przed wyruszeniem w misję na Europę lub Enceladus - powiedział w zeszłym miesiącu Steven Oleson z NASA Glenn Research Center w Ohio, podczas prezentacji agencji Future In-Space Operations.\nEuropa i Enceladus - odpowiednio księżyce Jowisza i Saturna - oba posiadają na swej powierzchni ogromne oceany. Jednak zbiorniki te są zakopane pod lodowymi skorupami i dlatego trudniej byłoby zrzucić do nich łódź podwodną niż do mórz powierzchniowych Tytana.\nNASA pracuje nad statkiem kosmicznym - ośmiowirnikowym dronem o nazwie Dragonfly, który ma wystartować w 2026 r. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, Dragonfly wyląduje na Tytanie w 2034 r., a następnie zbada złożoną chemię i potencjał księżyca na zamieszkanie w wielu różnych lokalizacjach.\nŁódź podwodna może być kolejnym krokiem w eksploracji Tytana. Agencja nie wybrała pomysłu Titan jako oficjalnej misji, ale Oleson i jego zespół otrzymali dwie rundy finansowania z programu NASA Innovative Advanced Concepts (NIAC), który ma na celu pobudzenie rozwoju pomysłów eksploracyjnych i nowych technologii. Te dwa stypendia NIAC o wartości 100 000 USD i 500 000 USD zostały przyznane odpowiednio w 2014 i 2015 r.\nGłównym celem prac NIAC było sporządzenie podstawowego planu inżynieryjnego potencjalnego okrętu podwodnego Titan..\nWyjątkowość tej misji jest wielowarstwowa. Na przykład, chociaż Tytan jest ogromny jak na księżyc, jest znacznie mniejszy niż Ziemia, stanowiąc zaledwie 14% przyciągania grawitacyjnego naszej planety. Oznacza to, że łódź podwodna Tytan nie odczuje takiego nacisku na kadłub, jak łódź podwodna na tej samej głębokości na Ziemi.\nŁódź podwodna Titan płynęłaby przez inne medium niż te tutaj na Ziemi. Oleson powiedział, że łódź podwodna może dość łatwo przebić się przez ciekłe węglowodory, a materiał jest transparentny dla sygnałów radiowych, umożliwiając komunikację z jednostką nawet wtedy, gdy jest zanurzona. Komunikacja ta może dotrzeć do łodzi podwodnej bezpośrednio z Ziemi lub być przekazywana za pośrednictwem orbitera Tytana.\nSamodzielny okręt podwodny Titan musiałby być duży - około 6 metrów długości i ważyć (na Ziemi) 1500 kilogramów - aby pomieścić niezbędny sprzęt komunikacyjny. Z kolei okręt podwodny w towarzystwie orbitera może zmieścić te same instrumenty naukowe w korpusie o długości zaledwie 2 m i wadze około 500 kg.\nTen sprzęt naukowy powinien zawierać co najmniej pakiet chemiczny analizujący próbki cieczy, urządzenie do obrazowania powierzchni, sondę głębokości, stację meteorologiczną i przyrząd mierzący właściwości fizyczne otaczającego morza - ustalili Oleson i jego zespół. Dodatkowe instrumenty mogą między innymi analizować próbki dna morskiego i obrazować dno oceanu.\nSamodzielny okręt podwodny lub duet suborbiterów prawdopodobnie byłyby misjami flagowymi, powiedział Oleson. Okręty flagowe to najdroższe i najbardziej ambitne misje NASA, z cenami przekraczającymi obecnie 2 miliardy dolarów. Przykłady obejmują Cassini-Huygens, łazik Marsa Curiosity i łazik Mars 2020 Perseverance, który został wystrzelony w kierunku Czerwonej Planety pod koniec lipca br.\nWszystkie wersje eksploratora morza Tytan miałyby napęd atomowy, tak jak Cassini i Dragonfly.\nPotencjalnie nadający się do zamieszkania świat\nMając 5150 kilometrów szerokości, Tytan jest drugim co do wielkości księżycem w Układzie Słonecznym. Jedynym większym od niego jest Ganimedes Jowisza.\nAle rozmiar to nie wszystko, co czyni Titana wyjątkowym. Gigantyczny księżyc jest jedynym światem poza Ziemią znanym ze stabilnych cieczy na swojej powierzchni - mórz i jezior ciekłego metanu i etanu, z których niektóre są większe niż Wielkie Jeziora Ameryki Północnej.\nPonadto gęsta atmosfera Tytana prawdopodobnie zawiera cząsteczki organiczne, elementy budulcowe życia, które zawierają węgiel. W rezultacie wielu astrobiologów postrzega Tytana jako obiecującą potencjalną siedzibę do życia, co sugeruje, że rodzime organizmy mogą wirować w powietrzu księżyca lub pływać w jego jeziorach i morzach.\nWiększość tego, co wiemy o Tytanie, dowiedzieliśmy się z misji Cassini-Huygens o wartości 3,2 miliarda dolarów, która badała Saturna i jego liczne księżyce z bliska w latach 2004-2017. Większość tej pracy wykonał orbiter NASA Cassini Saturn, ale znaczący wkład pochodził również z lądownika Huygens, sondy Europejskiej Agencji Kosmicznej i Włoskiej Agencji Kosmicznej, która wylądowała na Tytanie w styczniu 2005 roku.\nOceany będą monitorowane z kosmosu 20.10.2020\nMikroby do walki z wyciekami ropy w oceanach: indyjscy naukowcy opracowują nową technologię 16.10.2020


Przelicz dam na km (Dekametr na Kilometr)\ndam ile to km\nDekametr ile to Kilometr\nIle Kilometr ma 1 Dekametr?\n1 Dekametr [dam] = 0,01 Kilometr [km] - Przelicznik jednostek miary, za pomocą którego można przeliczyć np. Dekametr na Kilometr\nPrzelicz Dekametr na Kilometr (dam na km):\nKalkulator ten pozwala na wprowadzenie wartości do przeliczenia wraz z oryginalną jednostką miary; na przykład '247 Dekametr'. W ten sposób można użyć pełną nazwę jednostki lub jej skrótna przykład 'Dekametr' lub 'dam'. Następnie kalkulator określa kategorię, do której należy jednostka miary, która ma zostać przeliczona, w tym przypadku 'Długości'. Po tym przelicza wprowadzoną wartość na wszystkie znane mu odpowiednie jednostki. Na liście wyników można również odnaleźć początkowo wyszukane przeliczenie. Ewentualnie wartość do przeliczenia może zostać wprowadzona w następujący sposób: '5 dam na km' lub '86 dam ile to km' lub '92 Dekametr -> Kilometr' lub '89 dam = km' lub '61 Dekametr na km' lub '23 dam na Kilometr' lub '41 Dekametr ile to Kilometr'. Dla tej opcji kalkulator również natychmiastowo odnajduje, na jaką jednostkę ma konkretnie zostać przeliczona początkowa wartość. Niezależnie od tego, która z możliwości zostanie wykorzystana, pozwala to uniknąć niewygodnego wyszukiwania stosownej pozycji na długich listach wyników z miriadą kategorii i nieskończoną liczbą obsługiwanych jednostek. We wszystkim wyręcza nas kalkulator, który załatwia całą sprawę w ciągu ułamka sekundy.\nPonadto kalkulator umożliwia stosowanie wyrażeń matematycznych. W rezultacie można nie tylko wyliczać liczby pomiędzy sobą, jak na przykład '(53 * 75) dam', ale też różne jednostki miary można łączyć ze sobą bezpośrednio w przeliczeniu. Może to wyglądać na przykład tak: '247 Dekametr + 741 Kilometr' lub '36mm x 28cm x 70dm = ? cm^3'. Oczywiście jednostki miary połączone w ten sposób muszą pasować do siebie i mieć sens w danej kombinacji.