Tusk stanie przed Trybunałem Stanu ?!\nStrona główna >\tKraj > Tusk stanie przed Trybunałem Stanu ?!\nData publikacji: 2015-11-25 20:02\nWywietleń: 1675 42265\nNie ma tematu postawienia b. premiera Donalda Tuska przed Trybunałem Stanu, rząd absolutnie się tym nie zajmuje - zapewniała wczoraj rzeczniczka rządu Elżbieta Witek. Zaznaczyła, że w porannej telewizyjnej wypowiedzi wyraziła tylko swoje prywatne zdanie.\nW porannej rozmowie w TVN24 Witek została zapytana o publikację "Super Expressu", według której jej partyjny kolega, minister w kancelarii premiera Adam Lipiński uważa, że "należałoby postawić Donalda Tuska przed Trybunałem Stanu", bo "ma sporo na sumieniu. Mam tu na myśli choćby oddanie śledztwa smoleńskiego Rosjanom, zaniedbania przy wyjaśnianiu katastrofy smoleńskiej, wreszcie niesprowadzenie wraku do Polski. To byłoby symboliczne zwycięstwo PiS" - taką wypowiedź Lipińskiego przytoczono w "SE".\nRzeczniczkę rządu spytano, czy cały rząd uważa tak, jak Lipiński. Witek powiedziała wówczas, że rząd na ten temat nie rozmawiał i nie sądzi, aby rząd zajął się sprawą postawienia Tuska przed TS. Jak dodała, "są znacznie poważniejsze sprawy niż ta".\nZapytana o swe prywatne zdanie odpowiedziała m.in., że jeśli spojrzeć na działania władz Holandii i Rosji po katastrofach samolotów tych państw i na to, co po katastrofie smoleńskiej zrobił rząd polski kierowany wówczas przez Tuska, "to widzimy, jakie są kolosalne różnice".\n- My nie wiemy nic. Minęło ponad pięć lat, a oni rozpoczęli działanie już. I jak patrzymy teraz na stan polskiego państwa, a dowiadujemy się o tym powoli, ponieważ od niedawna jesteśmy w rządzie i patrząc na to, że wnioski o Trybunał Stanu były także dla naszych polityków i patrzę za co, to gdybym miała to przeanalizować i porównać, to powiedziałabym, że Trybunał Stanu byłby dobrą sprawą - powiedziała Witek w TVN24.\nB. premier Ewa Kopacz (PO) pytana w środę w Sejmie o słowa Witek dotyczące TS dla Tuska i o to, czy dopuszcza możliwość wycofania poparcia przez obecny rząd dla kandydatury Tuska na szefa Rady Europejskiej na drugą część kadencji, powiedziała: "Oczywiście można robić wstyd w Europie i można pokazywać się z jak najgorszej strony i pewnie PiS na to stać, żeby robić tylko i wyłącznie awantury. Chciałabym, żeby rząd PiS budował silną pozycję Polski w UE i był dumny z ludzi, którzy tam nie znaleźli się z przypadku". (pap)\nKruk... Krukowi oka nie wykole ! A w najgorszym jak trzeba bedzie, to Facet PO-prosi... i Azyl PO-lityczny w Brukseli, gdzie juz ma "cieply stolek" lub przeniesie sie do Niemiec, by dalej dzialac blisko Pani M..... ??\n..te gdybania nad Tuskiem nic nie dadzą , bo mogło by się okazać że fakty są całkiem inne i okazało by się że wina była byłej kancelarii prezydenckiej .... a tak naprawdę to odwracanie uwagi od tego co się dzieje i wydarzyć się może w kilku miesiącach ....jadem nienawiści nie uzdrowimy Polski ...\nA zainteresuj się jeszcze jaki wiek emerytalny i jaka wysokość emerytury mu przysługuje w związku ze sprawowaniem funkcji sekretarki makreli. Przypomnę, że nam ordynował 67 lat i coś koło tysiaka.\nTusek to cwaniak pierwszej wody. Najpierw naważył bigosu i urwał się jak łajba zaczęła tonąć. Szczury pierwsze uciekają z tonącego okrętu. Tak zrobił właśnie tusek więc czego się spodziewacie, że wróci ? A jeśli nawet, to w jakim celu obsadził TS i TK swoimi ludźmi ? Bez obaw , ani TK ani TS krzywdy mu nie zrobią a już napewno nie pociągną do odpowiedzialności. I nie chodzi mi wcale o Smoleńsk. Tę sprawę uważam dawno za zamkniętą . O wiele więcej można temu szubrawcowi za rzucić.\nJarun...i zpomniales jeszcze dodac ze...i do "cieplej" Brukseli, szczegolnie PO-d katem swojej bardzo wysokiej pensji w Euro ! Na ktora wszyscy Unijni Obywatele wplacamy co roku z Naszych Narodowych Podatkow ! !\nZamiast do zimnej celi - uciekł do Brukseli.\nUwaźam że ze śledztwem smoleńskim i powrotem samolotu to jest przesada.Tusk powinien za to odpowiedzieć i dokończyć w tej sprawie wszystkie niedomówienia.\nMam nadzieje ze tak się stanie z tym oszustem. Liczę na uczciwy wyrok ku przestrodze innym pchającym się do koryta...Czas na uczciwość i myślenie polskimi wartościami


Plazma | Encyklopedia Bionicle | Fandom\nMoce Żywiołów, Plazma, Generacja 1\n"Stworzenie niedbale wzniosło swą tarczę, z łatwością odbijając ataki Tahu. Potem skierowało swe tarcze ku ziemi, a sekundy później stwardniała i ochłodzona magma stopiła się we wrzącą kałużę świeżej lawy."\nPrefiks Matoran Su-\nPowiązane kolory Główny: Pomarańczowy\nPlazma to moc żywiołu, dająca władzę nad przegrzanym gazem.\nWe Wszechświecie Matoran Plazmę często reprezentowano za pomocą matorańskiego przedrostka "Su-" oraz kolorów pomarańczowego i białego.\nSu-Matoranie reprezentują żywioł Plazmy. Posiadają również małe pokłady jego energii, która objawia się tym, że są jeszcze odporniejsi na ciepło niż Ta-Matoranie, a ich oczy są chronione przed jaskrawym światłem. Wszyscy Matoranie, Toa i Turaga Plazmy to mężczyźni.\nToa Plazmy posiadają moc żywiołu Plazmy, co pozwala im tworzyć, wchłaniać i kontrolować plazmę. Ograniczeni są jedynie przez zasoby energii żywiołu, które muszą regenerować po ich stracie.\nTuraga Plazmy posiadają małe pokłady energii Plazmy.\nPahrak-Kal miał szeroki zakres mocy Plazmy.\nKraata i Rahkshi Plazmy mają ograniczone moce Plazmy.\nMakuta, mając dostęp do mocy Kraata, również mieli ograniczone moce Plazmy.\nSkakdi Plazmy mogą używać swojej mocy tylko, gdy współpracują z innym Skakdi, albo gdy dzierżą broń, która pozwala im przewodzić moc Plazmy samodzielnie.\nPahrak-Kal tworzy tunel przy użyciu swych mocy Plazmy\nTworzenie podmuchów lub skoncentrowanych strumieni plazmy\nTworzenie przedmiotów z plazmy\nPanowanie nad plazmą\nUżywanie plazmy do stopienia lub spalenia celu\nUwalnianie Nova Blastu Plazmy (jedynie Toa)\nWszyscy poniżej mają bądź mieli moc Plazmy, albo przynajmniej jedną z jej pod-mocy:\nWszyscy Makuta - ograniczone moce Plazmy\nWszystkie Kraata i Rahkshi Plazmy\nWszyscy Skakdi Plazmy - jedynie we współpracy z innym Skakdi, albo przy pomocy specjalistycznej broni\nWszyscy Su-Matoranie - niedostępna, ujawnia się jako zwiększona odporność na ciepło i jaskrawe światło\nWszyscy Toa Plazmy\nToa Plazmy zabity przez Zaktana\nToa Plazmy z Alternatywnego Wszechświata Imperium Toa\nWszyscy Turaga Plazmy - osłabiona po przemianie z postaci Toa\nPrzedrostek "Su-" pochodzi od angielskiego słowa "superheated", co oznacza "przegrzany", ponieważ plazmę można stworzyć przez przegrzanie gazu.


CloudFerro udostępnia usługi Chmury z łatwym dostępem do repozytorium danych obserwacji Ziemi (Dane EO-Earth Observation Data) na platformie CREODIAS.\nNasz zbiór danych EO pochodzi z kilku źródeł-z ESA, EUMETSAT oraz innych dostawców. Zarządzanie wieloma petabajtami różnorodnych produktów bazujących na różnych źródłach danych wymaga, aby każdy produkt zawierał metadane (właściwie zdefiniowane dane przestrzenno-czasowe) umożliwiające indeksowanie, z których to metadanych korzysta katalog danych (RESTO). Dostęp do metadanych można uzyskać za pośrednictwem naszego interfejsu użytkownika (EO Finder) lub kompatybilnego mechanizmu wyszukiwania danych - OpenSearch API. OpenSearch odpytuje lokalny katalog danych, ale może także pełnić funkcję serwera proxy dla zewnętrznych wyszukiwarek danych EO umożliwiających zamawianie produktów.\nPonadto do zbioru danych EO w naszej Chmurze dostęp odbywa się również, wykorzystując pełen zestaw interfejsów. Dane nieprzetworzone są przechowywane na platformie w swoim natywnym formacie, aby zapewnić 100% zgodności z danymi źródłowymi. Dostęp do nich można uzyskać bezpośrednio przez standardowy interfejs obiektowy HTTP SWIFT/S3. Starsze aplikacje, maszyny wirtualne lub użytkownicy interaktywni mogą korzystać z tych danych przez interfejs systemu plików zgodny ze standardem POSIX, co eliminuje konieczność ich pobierania i jest najwygodniejszym sposobem dostępu w przypadku starszych aplikacji.\nDane przechowywane w repozytorium są również udostępniane dynamicznie poprzez konfigurowane przez użytkownika usługi sieciowe OGC WMS/WMTS/WCS dostarczane przez komponent SentinelHub, obsługujący funkcjonalność virtual datacube dla wybranych zbiorów danych gromadzonych w środowisku naszej Chmury.\nProdukty mogą być prezentowane (i przeglądane) w usłudze widoku (interfejs WMS), o ile są w formacie umożliwiającym automatyczne indeksowanie i mają pełne metadane.\nAktualizacja: 20/01/2022 18:24


Kibice Lechii nie wejdą na mecz Gryfa, ale służby pozostaną w gotowości Informacje Aktualności z Pomorza Nadmorski24.pl\nPortal informacyjny - Trójmiasto, Wejherowo, Rumia | Nadmorski24.pl Kibice Lechii nie wejdą na mecz Gryfa, ale służby pozostaną w gotowości\n18.09.2019 11:00 17 mike\nPrzed piłkarzami Gryfa Wejherowo duże wyzwanie sportowe – mecz z gdańską Lechią w ramach 1/32 Pucharu Polski. Impreza jest też sporym przedsięwzięciem organizacyjnym zarówno dla służb mundurowych, jak i wejherowskiego klubu, który podjął decyzję o niewpuszczaniu na stadion zorganizowanej grupy kibiców Lechii Gdańsk. Niewykluczone jednak, że sympatycy gdańskiego klubu i tak pojawią się w mieście. Dlatego służby apelują do mieszkańców o ostrożność; konieczna będzie też zmiana organizacji ruchu w dniu spotkania.\nTak naprawdę nie wiadomo, czy większe wyzwanie czeka w przyszły wtorek (24 września) piłkarzy wejherowskiego Gryfa, czy służby, które będą musiały zabezpieczyć mecz z Lechią Gdańsk. W zasadzie od początku można było przypuszczać, że fani biało-zielonych nie będą mogli wejść na stadion, przynajmniej w zorganizowanej grupie. Infrastruktura na Wzgórzu Wolności uniemożliwia przyjęcie większej grupy kibiców. A tych, jak można przypuszczać, mogłoby przyjechać do Wejherowa całkiem sporo. Znowelizowana uchwała nr VII/108 z dnia 12 lipca Zarządu Polskiego Związku Piłki Nożnej, odnosząca się do przyjmowania kibiców drużyny gości, stanowi, że klub może podjąć samodzielnie taką decyzję.\n– Klub drużyny gospodarza ma prawo nie przyjmować zorganizowanej grupy kibiców drużyny klubu gościa na podstawie decyzji właściwych podmiotów państwowych lub samorządowych, organów dyscyplinarnych oraz w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy istnieją realne, udokumentowane przesłanki wskazujące na możliwość zaistnienia zagrożeń dla bezpieczeństwa uczestników lub przebiegu meczu – czytamy w dokumencie PZPN.\nCo istotne, mecz między Gryfem Wejherowo a Lechią Gdańsk jest określany jako spotkanie podwyższonego ryzyka. Chodzi przede wszystkim o antagonizmy między kibicami z Gdańska i Gdyni. Jak wiadomo, wśród kibiców Gryfa i mieszkańców Wejherowa nie brakuje osób sympatyzujących z gdyńską Arką. Niewykluczone, że część pseudokibiców chciałaby wykorzystać imprezę sportową do pozasportowej konfrontacji. Z tych właśnie powodów wejherowska policja woli „dmuchać na zimne”, choć nie wiadomo, czy kibice Lechii dotrą w większej liczbie do Wejherowa.\n– Apelujemy do wszystkich mieszkańców i gości, aby samochodów nie parkować w rejonie ul. 3 Maja, Dworcowej i Wniebowstąpienia, Zamkowej, Marynarki Wojennej czy na innych pobliskich uliczkach (na trasie przemarszu osób udających się na stadion). Jest to podyktowane troską o to, by nie doszło do aktów wandalizmu, czy ewentualnego zniszczenia zaparkowanych tam samochodów – informuje asp. sztab. Anetta Potrykus, oficer prasowy Komendy Powiatowej Policji w Wejherowie.\nSpotkanie między Gryfem Wejherowo a Lechią Gdańsk rozpocznie się o godzinie 15:30. Przed meczem, w jego trakcie i po zakończeniu czasowo zostanie zamknięta dla ruchu pojazdów ulica 3 Maja. Droga na stadion zostanie zamknięta również dla kibiców Gryfa. Aby dotrzeć na obiekt, będą musieli się kierować ulicą Sportową. Policjanci apelują o stosowanie się do wydawanych poleceń i znaków drogowych. Szczegółowe informacje będzie można uzyskać pod numerem telefonu 58 672 97 72.


Chwilówka na terenie Warszawy – Best-Kredyt.pl poradnik kredytowy\n1 sierpnia 2014 30 lipca 2014 bestkredyt chwilówki,pożyczki pozabankowe\nByłabym zainteresowana chwilówką ale taką którą mogłabym otrzymać w placówce, na spokojnie zapoznać się z umową i ewentualnie podpytać jeśli gdzieś miałabym wątpliwości. Interesuje mnie chwilówka na terenie Warszawy – czy gdzieś uzyskam taką chwilówkę w stacjonarnym punkcie?\nW Warszawie bez większych przeszkód uzyskamy taką chwilówkę w punkcie. Choć do tej pory chwilówki w większości przypadków oferowane były wyłącznie przez internet to w przypadku jednej firmy oferowane są w stacjonarnych placówkach już od dawna. Mowa tu o ofercie Kredyty-Chwilówki które posiadają placówki stacjonarne na terenie całej Polski. W ofercie firmy znajdują się chwilówki do 1000 zł z okresem spłaty do 30 dni. Od jakiegoś czasu oefrta firma została wzbogacona również o większe pożyczki i kredyty, również z dłuższym okresem spłaty niż chwilówki.\nKolejną firmą która dopiero od nie dawna próbuje swoich sił w obsłudze swoich klientów w punktach stacjonarnych jest popularna wśród firm udzielających chwilówek przez internet – Kredito24. Adresy placówek znajdujące się aktualnie (lipiec 2014) na terenie Warszawy: Bukowińska 24A, KEN 36A, Słomińskiego 7/3, Solec 81B/ A22.\nOferta chwilówek Kredito-24 to oferta nieco bogatsza od opisywanej wcześniej oferty Kredyty-Chwilówki ponieważ maksymalna kwota chwilówek to nawet do 3000 zł z okresem spłaty 30 dni lub z możliwością przedłużenia terminu spłaty w sytuacji kiedy nie możemy na czas spłacić całości pożyczonej sumy.\nchwilówka warszawa chwilówki w warszawie chwilówki warszawa pożyczki warszawa


Kontakt ze sztuką. Międzynarodowy Festiwal Teatralny „Kontakt” w Toruniu\nGdy zbliża się koniec maja, teatry rozpoczynają czas intensywnego podróżowania, ponieważ wraz z końcem sezonu teatralnego rozpoczyna się sezon na festiwale teatralne i wielkie przemierzanie kraju wzdłuż i wszerz. Od wielu już lat Toruń jest jednym z pierwszych przystanków na ich trasie i jednym z najważniejszych.\nHistoria toruńskiego festiwalu „Kontakt” rozpoczęła się w 1991 roku, kiedy ówczesna dyrektor lokalnego teatru im. W. Horzycy postanowiła przywrócić miastu teatralne święto. Już w 1958 roku bowiem w Toruniu powołano do życia Festiwal Teatrów Polski Północnej, który miał być forum i miejscem wymiany myśli teatrów państwowych, zlokalizowanych w 6 północnych województwach. Przez lata teatry ze Szczecina, Koszalina, Gdańska, Olsztyna, Elbląga, Białegostoku, Grudziądza, Bydgoszczy i Torunia spotykały się i rywalizowały na toruńskiej scenie. W latach 1980., wraz z rozpoczęciem przemian społeczno-politycznych w Polsce, wyczekiwany dotychczas przez publiczność festiwal, mocno stracił na nośności. Próby jego przekształcenia nie spotkały się z przychylnym przyjęciem ze strony widzów, mniejsze ośrodki straciły na znaczeniu, a ich poziom artystyczny mocno podupadł. Na domiar złego coraz liczniej zaczęły się pojawiać imprezy o bardziej komercyjnym nastawieniu, z którymi festiwal nie potrafił konkurować. Jego ostatnia edycja odbyła się w sezonie 1988/89.\nW kalendarzu kulturalnym Torunia odczuło się wówczas brak poważnej imprezy teatralnej i dlatego w maju 1991 roku, wykorzystując możliwości jakie przyniósł nowy ustrój, odbyła się pierwsza edycja Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Kontakt”. Początkowo miał on umożliwiać konfrontację dokonań twórców teatralnych z Europy Środkowo-Wschodniej, zapraszano więc artystów z byłych republik radzieckich (przede wszystkim – nadbałtyckich), Rosji oraz Polski. W kolejnych latach poszerzono jego zasięg geograficzny i prezentowano spektakle również z Europy Zachodniej (Niemiec, Holandii, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Węgier, Bułgarii, Rumunii i in.), a nawet z innych kontynentów (Australii; Azji – z Chin, Korei Południowej, Wietnamu; Ameryki – z USA). Festiwal ma charakter konkursu, chociaż nie biorą w nim udziału wszystkie zaproszone spektakle. Artyści są oceniani przez międzynarodowe jury złożone z krytyków, teatrologów, praktyków teatralnych i organizatorów życia teatralnego, które ocenia spektakl jako całość. Przyznawane są trzy główne nagrody festiwalowe, ale ma miejsce także fundowanie nagród przez osoby prywatne czy niezależne instytucje. Impreza rozrasta się coraz bardziej, a nurtowi teatralnemu towarzyszy coraz więcej eventów dodatkowych – wystawy plastyczne, koncerty, projekcje filmowe, spotkania z twórcami i artystami, promocje nowości wydawniczych.\nOd pierwszej edycji festiwalu do dnia dzisiejszego włącznie, spektakle chcące znaleźć się w programie imprezy, są starannie selekcjonowane i dobierane do myśli przewodniej danej edycji przez komisję kwalifikacyjną.\nDzięki pierwszej dyrektorce festiwalu, Krystynie Meissner, polski widz poznał wybitnych twórców z sąsiednich krajów, m.in. Eimunstasa Nekrosiusa, Oskarasa Korsunovasa, Christopha Marthalera czy Franka Castorfa. Edycje przez nią organizowane charakteryzowały się nieustannym poszukiwaniem nowości i eksperymentu teatralnego, przedstawienia organizowano w salach oraz w przestrzeniach otwartych, niektóre kończyły się niezwykłym sukcesem, inne spektakularną klęską, ale na kolejne odsłony „Kontaktu” czekał cały świat teatralny i publiczność – zarówno ta lokalna jak i ta z odległych zakątków kraju licznie zjeżdżająca do Torunia na 5 dni pod koniec maja.\nOd kiedy imprezą zarządzają Jadwiga Oleradzka oraz Andrzej Bubień festiwal mocno zmienił swój charakter. Jego dyrektorzy wolą postawić na znane i sprawdzone grupy oraz spektakle. Dzięki temu „Kontakt” okrzepł, jego poziom jest bardziej wyrównany i przewidywalny, utyskiwać można jedynie na brak elementu zaskoczenia, otwarcia, poszukiwania nowości.\nW czasie festiwalu, oprócz artystów i publiczności, w Toruniu goszczą także międzynarodowi obserwatorzy – praktycy teatralni, krytycy, studenci szkół teatralnych, organizatorzy europejskich festiwali teatralnych (m.in. Londyńskiego LIFT, Wiener Festwochen, czy festiwalu edynburdzkiego), a także dziennikarze radiowi i telewizyjni, głównie z Polski, Rosji, Litwy, Estonii, Białorusi i Ukrainy. Liczba tych osób przewyższa obecnie nawet rozmiar zjeżdżającej do miasta publiczności, co świadczy o zmianie rozłożenia akcentów ze strony organizatorów.\nOrganizatorzy festiwalu kładą coraz większy nacisk na pełen profesjonalizm imprezy, który wysoko oceniany jest przez specjalistów. Równocześnie jednak impreza nie wychodzi naprzeciw oczekiwaniom przeciętnego widza. Co prawda nadal na „Kontakt” należy kupować bilety najlepiej z co najmniej miesięcznym wyprzedzeniem, bowiem gdy tylko pojawią się w sprzedaży, „rozchodzą się jak świeże bułeczki”, a na spektakle zawsze wpuszczany jest nadkomplet widzów (od 25 do 40 osób ponad oficjalną liczbę miejsc na salach), a przed drzwiami nadal pozostaje sporo tych, którzy muszą „odejść z kwitkiem”. Procentowy udział osób z szeroko pojętego (geograficznie i zawodowo) tzw. „świata teatralnego” oraz zwykłych widzów przemawia na korzyść tych pierwszych.\n„Kontakt” to bezsprzecznie wydarzenie na skalę krajową. To jeden z „naj” festiwali teatralnych w kraju, tj.: najambitniejszych, najbardziej profesjonalnych, najbardziej wyczekiwanych, najbardziej obleganych i najszerzej dyskutowanych. Dlatego na koniec maja, kto chce mieć kontakt z najwyższych lotów sztuką teatralną powinien wybrać się do Torunia.


Frankowy roller coaster: kredytobiorcom pozostały sądy, banki zacierają ręce - Forsal.pl\nFrankowy roller coaster: kredytobiorcom pozostały sądy, banki zacierają ręce\nBrak pomocy ze strony państwa oznacza, że jedynym rozwiązaniem dla frankowiczów pozostaje droga sądowa. Ta nie jest prosta, o czym wielu z nich zdążyło się już przekonać, a co więcej nie gwarantuje sukcesu. Do tej pory znane są jedynie pojedyncze przypadki, w których to kredytobiorca zwyciężył z bankiem.\nFrankowiczom pozostaje droga sądowa\n>>> Czytaj też: Roszczenia frankowiczów ulegną przedawnieniu? Ekspert: W dużej mierze tak\nFinał frankowego roller coastera\nbankowość banki frank szwajcarski giełda finanse osobiste\nTym razem frankowicze i inni "wydymani" po prostu pójdą do wyborów. Wystarczy.\nWszyscy normalni ludzi odetchneli z ulga, bo to z ich pieniedzy banki udzielaly kredytow i to oni odczuliby najbardziej ewantualne pogwalcenie zapisow hipotecznych umow frankowych. Taki werdykt to tez pokaz tego, ze zyjemy jeszcze w normalnym panstwie, gdzie nie przechodza cyniczne, klamliwe i infantylne argumenty typu: "jak podpisywalem umowe to nie wiedzialem, ze kurs franka sie zmienia", "ja nie dostalem frankow, tylko zlotowki", "ja jestem takim gluptasem, ze nie wiedzialem co to kredyt walutowy, a zly bank mnie zmusil do jego wziecia".\nNa początek zostali wydymani frankowicze. Banki się ucieszyły, ale nie za długo bo niebawem również nad nimi z troską "pochyli" się Prezes. Powodzenia.\nBank dziękuję nie dzielę się wypłatą z\nto proste,banki "chorym" produktem zraziły, klientów. Sam mam teraz, już tylko konto za zero i resztę kredytu, który trzeba szybko spłacić,I ja moja, żona, dzieci, rodzeństwo i wszystkich, których znam wiedzą, że bank to złodziej. Także dzień po wypłacie bankomat, cinkciarz i nic poza tem.\nTrzeba sie bylo zastanowic zanim sie wzielo kredyt we frankach.\nNajpierw wydymały banki później prezydent a teraz prezes w kolejce czekają papugi. Nie ma to jak strzyc ciemny naród. Oby wydymani obudzili się przed kolejnymi wyborami. Takie obietnice zarówno prezydenta jak i obecnej partii rządzącej mam nadziej przyczynia się do wzrostu świadomości\nGłosowaliśmy, łacznie 8 osób na PIS i.....na tym koniec. Mnie/Nam nie chodziło o przewalutowanie ale o to aby Banki uznału zapisy UOKIK o klauzulach niedozwolonych i je przestrzegały. A robią co chcą, faktycznie zostaje droga Sądowa, a tak gdyby ustawowo wymusiły zaprzestania stosowania klauzul abuzywnych, mieliby mój głos. Za 500+ i tak sobie kupili obywateli i tak zostanie no chyba że gospodarka padnie.\nZatem następna paria która obieca ze rozwiąże problem frankowy wygra wybory


Kenijski sędzia odmawia pracy w sobotę. „Bóg jest dla mnie ważniejszy niż praca” | Kościół Adwentystów Dnia Siódmego w RP\nKenijski sędzia odmawia pracy w sobotę. „Bóg jest dla mnie ważniejszy niż praca”\nDavid Maraga otrzymał nominację na stanowisko głównego sędziego Sądu Najwyższego w Kenii. W czasie spotkania z Komisją Służby Sędziowskiej podkreślił, że jako adwentysta dnia siódmego, nie będzie pojawiał się w sądzie w sobotę.\n„Byłoby to dla mnie niezwykle trudne, aby w sobotę zasiąść na sędziowskim krześle i brać udział w postępowaniach” – podkreślił Maraga, gdy został zapytany przez jednego z członków komisji o jego stosunek do pracy w sobotę. „W takiej sytuacji wolałbym poprosić moich kolegów z sądu, aby zwolnili mnie z tego obowiązku” – dodał.\nMaraga, który jest adwentystą dnia siódmego, podkreślił, że sobota jest dla niego czasem, który spędza na odpoczynku i uwielbianiu Boga. Powiedział również, że jedynie sprawa życia i śmierci mogłaby go powstrzymać przed pójściem do kościoła w sobotę.\nBezkompromisowe słowa sędziego Maragi sprawiły, że w ubiegłym tygodniu stał się on głównym bohaterem artykułu opublikowanego w popularnym kenijskim dzienniku Standard. „Nie poświęcę kościoła dla pracy, podkreśla sędzia” – brzmiał nagłówek publikacji.\nSędzia Maraga może liczyć na pełne wsparcie ze strony swoich współwyznawców, którzy wyrażają podziw dla jego odważnej decyzji. „Cieszę się, że wciąż są wśród nas ludzie kroczący w prawdziwej uczciwości” – napisał na Facebooku mieszkaniec Kenii Phyllis Karimi. „To zachęciło mnie, aby jeszcze bardziej ufać Bogu” – podkreśliła z kolei Janet Michira z Nairobi.\nMaraga jest sędzią z wieloletnim stażem. Obecnie pełni funkcję głównego sędziego w sądzie apelacyjnym w Kisumu.\nKomisja Służby Sędziowskiej, która składa się z członków Sądu Najwyższego oraz innych ekspertów prawnych, przygotowuje nominacje sędziowskie, które są następnie zatwierdzane przez prezydenta Kenii oraz tamtejszy parlament. Obecnie komisja musi wypełnić trzy wakaty, po tym jak trzech sędziów Sądu Najwyższego zdecydowało się przejść na emeryturę.\n7 WRZEŚNIA 2016 (NR 571) [Andrew McChesney/Adventist Review; oprac. D.M.]


Myślę, że najwyższa pora zacząć dyskusje na temat wiosennej gali Polsatu, która zapowiada się znacznie ciekawiej od ubiegłorocznej. Na razie ze sporym prawdopodobieństwem możemy oczekiwać 4 interesujących pojedynków:\nTomasz Adamek - Eric Molina waga ciężka\nTrzeba przyznać, że Adamek posiada dużą umiejętność samopromocji, która przekłada się na lukratywne walki na galach Polsatu. Po słabej postawie w przegranej walce ze Szpilką w 2014 Adamek zapowiadał zakończenie kariery. Potem była zapowiedź pożegnalnego pojedynku z Saletą, a teraz zachęcony powodzeniem Tomasz nie tylko nie zamierza kończyć przygody z boksem, ale wspomina o przymiarkach do kolejnej próby zdobycia tytułu mistrzowskiego w HW. Oczywiście to jest propagandowy pic na wodę mający znaleźć wymierne przełożenie w wysokości gaży na PBN. Trzeba jednak przyznać, że Molina to ciekawy przeciwnik, większy i silniejszy fizycznie od Adamka. Widziałbym go w roli faworyta, gdyby walka miała się odbyć na innym terenie, niż Polska. W Krakowie Adamek chyba nie da się znokautować, a sędziowie zapewne mu dopomogą w odniesieniu punktowego zwycięstwa.\nMichał Cieślak - Francisco Palacios waga cruiser\nTen pojedynek to dla mnie faktyczny gwóźdź wieczoru. Z jednej strony spora nadzieja polskiego boksu opromieniona kilkoma efektownymi i szybkimi zwycięstwami w 2015, a z drugiej stary ringowy lis sponiewierany w zeszłym roku przez Kudriaszowa w Moskwie, ale chyba nadal groźny. W walce Cieślak vs Palacios każdy scenariusz jest możliwy. Duże wyzwanie dla Michała Cieślaka, ale chyba odpowiedni rywal na ten moment, bo obijanie słabeuszy byłoby w jego przypadku stratą czasu.\nAndrzej Wawrzyk - Marcin Rekowski waga ciężka\nBardzo ciekawa konfrontacja 2 bokserów reprezentujących kompletnie inne style boksu i odległe od siebie wiekowo pokolenia. Dla Rekowskiego chyba ostatnia szansa na poważne zaistnienie w zawodowym boksie, dla Wawrzyka okazja do solidnego odbicia w górę w rankingach. Moim zdaniem faworytem tego pojedynku będzie Wawrzyk ze względu na przewagę warunków fizycznych, techniki i korzystny dla niego układ stylów (boxer vs slugger).\nBardzo fajne zestawienie z kilku powodów. Nie spełniający pokładanych w nim nadziei (ale przy tym trochę pechowy) Masternak dostanie szansę rehabilitacji przed polskimi kibicami, co powinno korzystnie na niego wpłynąć. Fields to wartościowy rywal, który umiejętnościami bokserskimi chyba przewyższa Masternaka. Ma jednak ewidentnie słaby punkty w postaci słabej odporności na cios. Można więc liczyć na emocjonującą walkę na wysokim poziomie z pozytywnym zakończeniem, czyli wygraną Mateusza przed czasem.\nMam nadzieję, że to nie koniec karty walk. Bardzo chętnie zobaczyłbym w Krakowie polskich bokserów, których kariera zabrnęła w ślepy zaułek, a którzy powinni dostać jakąś nową szansę. Takich, jak Damian Jonak, Paweł Kołodziej, Łukasz Janik, czy Dariusz Sęk.\nJuż są zaklepane dwa inne pojedynki: Jackiewicz - Syrowatka II i Brodnicka - ktoś tam, więc pewnie zostanie ogłoszona jeszcze maksymalnie jedna walka. Bokserów, których wymieniłeś @Hugo, raczej bym się nie spodziewał.\nMam mieszane uczucia, co do walki Jackiewicz- Syrowatka II. Starcie może być ciekawe, ale z punktu widzenia Syrowatki to postawienie wszystkiego na jedną kartę i w gruncie rzeczy powtórka błędu, jakim było zmierzenie się z mocno bijącym rutyniarzem w nie swojej wadze. Po przegranej walce mówił: "Na pewno już nigdy nie zgodzę się na walkę powyżej mojego limitu, czyli kategorii super lekkiej. Brakowało mi wszystkiego, zarówno szybkości, siły, jak i refleksu.", a teraz chyba znowu zaboksuje w półśredniej, bo przecież niżej Jackiewicz nie zejdzie, choćby chciał. Jeśli Syrowatka ponownie zbierze baty, to raczej może żegnać się z ringiem, a na pewno z etykietą prospekta.\nCzytam teraz na stronie polsatu, że Masternak - Fields była ostatnią walką, która odbędzie się na undercardzie gali. Więc oficjalnie będzie to wyglądać tak. Po kolei:\nBrodnicka - ktoś tam\nMasternak - Fields\nWawrzyk - Rekowski\nJakiej ceny biletów można się spodziewać?\n(10-02-2016 05:19 PM)Tar-Ellendil napisał(a): Jakiej ceny biletów można się spodziewać?\nPewnie na podobnym poziomie jak ostatnio.\nSama gala zapowiada się ciekawie, jest w karcie kilka naprawdę dobrych potyczek jak na polskie warunki więc streama odpale obowiązkowo.\nAdamek - Molina w systemie Pay-Per-View\nNo cóż. Tego można było się spodziewać.\n25-02-2016, 06:15 PM\nJa spodziewam się bardzo niskiej sprzedaży tego gówna. I tego polsatowi życzę - tradycyjnie zresztą.\nCena 40zł? To trochę sporo jak za Molinę i kilka średnich (acz ciekawych) walk innych Polaków.\nW sumie najbardziej ciekawi mnie Cieślak - Palacios oraz oczywiście Ewa Brodnicka


FIRMY Remak: przedłużenie umów na kredyt i gwarancje bankowe\nRemak poinformował, że 29 września podpisał z Bankiem Pekao aneksy do umów o kredyt i odnawialne linie gwarancyjne. Obowiązywanie umów przedłużono do 31 października.\nAneksy dotyczą umowy kredytowej na 8 mln zł oraz umów gwarancyjnych na 14 mln zł i 6 mln euro.\nWarunki kredytowania i zabezpieczenia nie ulegają zmianie.\nPoprzedni artykułErbud wybuduje Instytut Pamięci Narodowej w Lublinie\nNastępny artykułOrange rozpoczyna sprzedaż prądu


Francuski ruch oporu : définition de Francuski ruch oporu et synonymes de Francuski ruch oporu (polonais)\ndéfinition - Francuski ruch oporu\nFrancuski ruch oporu 1940-1944 (fr. Résistance) - walka społeczeństwa francuskiego przeciwko okupantom niemieckim oraz władzom kolaboracyjnym podczas II wojny światowej.\nWe Francji cały Ruch Oporu stopniowo podporządkował się Komitetowi Wolnej Francji w Londynie, kierowanemu przez Charles'a de Gaulle'a i odgrywającego rolę francuskiego rządu emigracyjnego. Działacze tego ruchu organizowali pomoc jeńcom wojennym, propagandę, sabotaż i dywersję oraz akcje zbrojne przy wsparciu państw alianckich oraz SOE i OSS. Ponadto działania zbrojne prowadziła partyzantka, początkowo głównie komunistyczna. Partyzantka skupiała jesienią 1943 roku kilkanaście tysięcy osób zaś masowego charakteru nabrała po rozpoczęciu inwazji alianckiej.\nAkcje ruchu oporu\nW roku 1940 w Paryżu rozpoczęły się pierwsze manifestacje studentów i uczniów skierowane przeciwko okupacji niemieckiej i rządowi w Vichy, który został utworzony w celu kolaboracji z nazistowskim rządem Niemiec i na którego czele stanął polityk francuski marszałek Philippe Pétain. Ruch oporu rozwinął się silniej w strefie nieokupowanej przez Niemcy a słabiej w strefie okupowanej. W Armii Rozejmowej utworzonej po kapitulacji Francji rozwinęła działalność Organizacja Ruchu Oporu Armii. W listopadzie 1942 Niemcy wkroczyli do strefy dotychczas nieokupowanej-tym samym prawie całe terytorium Francji znalazło się pod okupacją.\nW roku 1942 gaulliści z Londynu i działacze Ruchu Oporu skoordynowali swe poczynania wobec wzmagających się represji Niemców oraz reżimu Vichy. Poważne wzmocnienie dla podziemia przyniosło zjednoczenie politycznych sił Ruchu Oporu: delegat de Gaulle'a Jean Moulin (członek partii radykalnej, wybitny organizator) został pierwszym przewodniczącym Krajowej Rady Ruchu Oporu, w której skład weszły główne siły polityczne Resistance: komuniści, socjaliści, radykałowie, chrześcijańscy demokraci. Po aresztowaniu Moulina na czele CNR zastąpił Georges Bidault. W marcu 1944 r. w ślad za zjednoczeniem politycznym nastąpiło zjednoczenie wojskowe podziemia. Poprzez scalenie kilku organizacji zbrojnych głównie gaullistów z AS i komunistów z FTFP oraz wojskowych zawodowych z ORA powstały Francuskie Siły Wewnętrzne - FFI. Ich dowódcą został generał Marie Pierre Koenig. W ostatnim roku okupacji nastąpił znaczny wzrost liczby akcji bojowych, aktów sabotażu oraz dywersji. Największe natężenie osiągnęły one po rozpoczęciu operacji wyzwalania Europy Zachodniej 6 czerwca 1944 roku rozwinęła się wówczas masowa partyzantka. W Paryżu i Marsylii wybuchły powstania zbrojne. Resistance samodzielnie oswobodziła szereg departamentów francuskich opuszczanych przez wycofujący się Wehrmacht. Po wyzwoleniu Francji znaczna część członków oddziałów Resistance wstąpiła do oddziałów regularnych armii francuskiej.\nWe francuskiej Resistance aktywnie działało około 40 tysięcy Polaków głównie spośród Polonii francuskiej i polskich uchodźców i wojskowych. W wyniku tych działań zginęło około 5 tysięcy Polaków, w tym ks. Wojciech Rogaczewski. Najsilniejszymi polskimi organizacjami podziemnymi we Francji były będące częścią składową Resistance POWN i lewicowa Milicja Patriotyczna.W strukturach Resistance ulokowana była łączniczka Komendy Głównej AK.\nProgram Krajowej Rady Ruchu Oporu\nW roku 1944 uchwalony został program Krajowej Rady Ruchu Oporu, w którym założono, że po zwycięstwie utrzymana zostanie jedność sił Oporu w imię przeobrażenia oblicza Francji. Sformułowano także ideę nowej Republiki, w której nie będzie istnieć zdrada i korupcja, lecz sprawny rząd połączony ze skuteczną kontrolą przedstawicielstwa narodowego. Podkreślono konieczność przeprowadzenia reform ekonomicznych oraz ukarania kolaborantów. Najważniejszym punktem programu było przygotowanie powstania narodowego. Mimo że program nie został do końca zrealizowany odegrał ważną rolę w tworzeniu nowej świadomości społecznej i politycznej.\nToutes les traductions de Francuski ruch oporu


Motoryzacja | Esiness.pl\nJak często należy sprawdzać stan bieżnika w aucie?\nGeneralnie rzecz biorąc opony zimowe, w zimowych warunkach przewyższają wszystkimi parametrami opony letnie, jeśli chodzi bezpieczeństwo jazdy. Opony letnie nie są tak mobilne w okresie jesienno- zimowym. Opony letnie całkowicie nie nadają się do jazdy po nawierzchni pokrytej śniegiem, nie\nPrzy jakiej temperaturze wymienić opony letnie?\nTroszcząc się o bezpieczeństwo na drogach, rządy niektórych krajów wprowadziły obowiązek wymiany opon letnich na zimowe. Niektóre firmy ubezpieczeniowe, w przypadku wypadku, czy kolizji, sprawdzają czy kierowca miał wymienione opony letnie na zimowe i odwrotnie, czyli czy samochód był przystosowany\nNa bezpieczeństwo jazdy samochodem składa się wiele czynników. Jednym z nich jest na pewno stan ogumienia samochodu odpowiednio dostosowany do pory roku i warunków na drodze. Wydaje się, że dziś mielibyśmy kłopoty ze znalezieniem takich kierowców, którzy nie potrafiliby wymienić\nWłaściwą porą na wymianę opon na zimowe jest moment gdy temperatura spadnie poniżej 7°C. Wtedy to właściwości opony ulegają znacznej zmianie – staje się ona twardsza i mniej elastyczna. W naszym klimacie takie spadki temperatury notuje się zazwyczaj już w\nJakie ogumienie wybrać do samochodu – porady\nNapisano 11 września 2019 przez Esiness\nWszyscy z Was zapewne wiedzą jak duże znaczenie mają dla waszego samochodu opony, przede wszystkim dzięki nim wasz pojazd może jeździć. Opony mogą dzielić się na zimowe i letnie, opony zimowe cechują się nie częstym rozstawieniem bieżnika, dzięki temu błoto


Czarnohora - Karpaty Wschodnie - tur.gliwice.pl\nOpublikowany dnia 26 maja 2019 26 maja 2019 by admin\nNajczęściej przygodę z Czarnohorą rozpoczynamy od Popa Iwana a kończymy na Howerli lub Pietrosie. Jeśli zdecydujemy się schodzić z Howerli w kierunku turbazy Zaroślak , to przygotujmy się na mozolne dreptanie w dół , w kierunku Worochty.\nZobacz dodatkowo szczegóły w treści (http://www.margotravel.com.pl/lsw,Wyjazdy-firmowe,,,,,,,,,date;d,,,2), z pewnością będziesz zdania, że faktycznie warto było je poznać. Nie czekaj zatem i kliknij tutaj!\nW czasie marszu próbujmy zatrzymać jakiegoś gazika lub łade (z reguły ktoś się zatrzymuje) aby za opłatą dojechać do Worchty, skąd odjeżdżają busy do Iwano – Frankiwska.\nZ Howerli można też zejść do Lazeszczyny ,skąd od razu złapiemy nocny pociąg relacji Rachów – Lwów. Odjazd z Lazeszczyny o godzinie 02.37. Przyjazd do Lwowa 10.10. W Kozmeszczyku przez który będziemy przechodzić również znajduje się coś w rodzaju turbazy.\n– jedno z najbardziej znanych i charakterystycznych miejsc w Czarnohorze. Znane i lubiane miejsce biwakowe. Położone w zacisznej kotlince na wysokości 1750 m n.p.\nChodź tutaj oraz zobacz dodatkowe informacje (https://citycentralhostel.pl/) w kontekście prezentowanego postu. Znajdziesz tam pokrewne materiały, które niewątpliwie Cię zafascynują!\n. z daleka przyciąga swym szmaragdem zmęczonych wędrowców .Niestety , popularność wśród Ukraińców i Polaków poskutkowała niesamowitym zasyfieniem okolic jeziorka. Znajdziemy tam hałdy śmieci , około 50 palenisk dla których karczowana jest porastająca dolinkę kosodrzewina. Kuriozalny jest fakt że jez. Niesamowite znajduje się w ścisłym rezerwacie i noclegi są tam zabronione. Huculskie legendy mówią zaś o tym , że jeziorko nie posiada dna, zaś mącenie wody przywołuje burze i gradobicie.\nJezioro Brebeniaskuł – najwyżej położone jezioro na Ukrainie, między szczytami Brebeneskuł (2035,8 mnpm) a Rebrą (2001,1)\nNa obszarze Czarnohory , jak i Świdowca nadal żywa jest kultura pasterska górali huculskich. Warto wiedzieć że poza bydłem , górale hodują także konie i że stąd właśnie pochodzi , znana także i w Polsce rasa konia huculskiego.\nMożna używać nieśmiertelnych reprintów wigówek, czyli wojskowych map sporządzonych jeszcze przez Austro-Węgry w skali 1:100 000 dostępne w Sklepie Podróżnika w cenie ok 5 – 8 zł .\nTurystyczne wieści Ciekawe Miejsca, Obserwatorium\nPoprzedni Poprzedni post: Potężne tornada w Stanach Zjednoczonych – dziesiątki zabitych\nNastępny Następny post: Jak wyszukać tani transport na wyjazdy zagraniczne?


Świadczenie usług telekomunikacyjnych przez internet w kontekście ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny\nAutor: Jakub Bonowicz • Opublikowane: 24.09.2010\nPlanujemy uruchomić portal WWW, poprzez który chcemy sprzedawać umowy bez telefonu. Będą to umowy abonamentowe (postpaid). Klient wybiera u konkretnego operatora ofertę, przesyła swoje dane, a my wysyłamy kurierem kartę SIM. W obecności kuriera klient podpisuje umowę, po czym dostarcza kopie umów do firmy. Posiadamy odpowiednie pełnomocnictwa do podpisywania takich umów, jesteśmy autoryzowanym przedstawicielem sieci X. W przyszłości przez serwis WWW chcemy ofertować ofertę wszystkich operatorów.\nMamy jednak pewne wątpliwości. Przeczytaliśmy gdzieś w internecie, że w przypadku zakupu towaru przez internet na podstawie ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, klient ma prawo do zwrotu towaru bez podania jakiejkolwiek przyczyny w okresie do 10 dni od otrzymania towaru, a w przypadku kiedy sprzedawca nie poinformował go o tym prawie, to czas jego obowiązywania wydłuża się nawet do 3 miesięcy.\nCzy w przypadku sprzedaży samej karty SIM z przypisaną taryfą również istnieje możliwość rozwiązania umowy i zwrotu karty? Czy prawo zwrotu jest identyczne dla firm i osób indywidualnych? Naszym zdaniem sprzedajemy usługę, nie towar, czy ma to jakieś znaczenie w kontekście przywołanej ustawy?\nRzeczywiście, poprawnie rozumuje Pan, twierdząc, iż do sprzedaży przez internet stosuje się wskazaną ustawę – ustawę o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny z 2 marca 2000 r. (Dz. U. Nr 22, poz. 271), dalej „ustawa”.\nNa początku jednak warto zadać sobie pytanie – z kim abonent zawiera umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych? Otóż z opisanego stanu faktycznego wynika jednoznacznie, iż nie z Panem tylko z operatorem. Pan jedynie działa na zasadzie pełnomocnictwa (tutaj należałoby jeszcze spojrzeć na dokument pełnomocnictwa, czy jest on odpowiednio sformułowany i czy w sposób wyraźny zawiera umocowanie do zawierania takich umów i w taki sposób, tj. na odległość), ale to już są sprawy pomiędzy Panem a operatorem.\nJak rozumiem, na razie działa Pan więc w imieniu, na rzecz i na rachunek operatora, a więc na zasadzie umowy agencyjnej. Zgodnie z art. 758 § 1 Kodeksu cywilnego: „przez umowę agencyjną przyjmujący zlecenie (agent) zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, do stałego pośredniczenia, za wynagrodzeniem, przy zawieraniu z klientami umów i na rzecz dającego zlecenie przedsiębiorcy albo do zawierania ich w jego imieniu”. Na razie w charakterze agenta działającego tylko dla jednego operatora, natomiast, jak rozumiem, w przyszłości chciałby Pan sprzedawać usługi także innych operatorów – wtedy działa Pan jako tzw. multiagent. Agentami są np. biura przyjmujące ogłoszenia do gazet czy agenci ubezpieczeniowi. Tak więc jeśli mówimy o odstąpieniu od umowy, to w istocie abonent nie odstępuje od umowy z Panem (bo z Panem nie zawarł umowy), tylko z operatorem telekomunikacyjnym. De facto oczywiście skutki ekonomiczne obciążają Pana, skoro Pan otrzymuje zapewne prowizję od każdej podpisanej, „sprzedanej” umowy, więc jeśli klient od umowy odstąpi, to Pan prowizję traci (zagadnienie to zresztą, ze względu na niejasność przepisów, powinno być bardzo szczegółowo określone w umowie z operatorem, tj. umowie agencyjnej).\nWracając teraz do ustawy konsumenckiej.\nW pierwszej kolejności trzeba powiedzieć, iż ustawę stosuje się jedynie do umów zawieranych z konsumentem. Ustawa nie ma zastosowania do przedsiębiorców. Konsumentem jest osoba fizyczna, która dokonuje czynności prawnej w celu bezpośrednio niezwiązanym z działalnością gospodarczą lub zawodową (art. 221 Kodeksu cywilnego, dalej K.c.). Zwykle po prostu patrzy się na to, czy klient kupuje towar na fakturę, czy nie – jeśli na fakturę VAT, to znaczy, że jest przedsiębiorcą, jeśli na zwykły rachunek – to jest konsumentem. Oczywiście sam brak zakupu na fakturę nie wyklucza tego, iż był to zakup w celu związanym bezpośrednio z działalnością gospodarczą lub zawodową, jednakże udowodnienie tego może być niełatwe.\nPodsumowując, w przypadku – jak to Pan nazwał – firm (nie konsumentów) nie działa wskazana ustawa i ma Pan tutaj pełną swobodę w kształtowaniu uprawnień kupującego, ograniczoną jedynie przez bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa, zasady współżycia społecznego oraz naturę (istotę) stosunku prawnego – art. 3531 K.c. Oznacza to w praktyce, iż warunki sprzedaży określa Pan w regulaminie i one obowiązują przedsiębiorcę – kupującego jak i Pana jako sprzedawcę.\nInaczej jest w sytuacji, gdy nabywcą jest konsument. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy „umowy zawierane z konsumentem, bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, w szczególności drukowanego lub elektronicznego formularza zamówienia niezaadresowanego lub zaadresowanego, listu seryjnego w postaci drukowanej lub elektronicznej, reklamy prasowej z wydrukowanym formularzem zamówienia, reklamy w postaci elektronicznej, katalogu, telefonu, telefaksu, radia, telewizji, automatycznego urządzenia wywołującego, wizjofonu, wideotekstu, poczty elektronicznej lub innych środków komunikacji elektronicznej są umowami na odległość, jeśli kontrahentem konsumenta jest przedsiębiorca, który w taki sposób zorganizował swoją działalność.\nW takim wypadku nie ma Pan (w stosunku do konsumentów) pełnej swobody kształtowania warunków sprzedaży, jest Pan bowiem związany przepisami tej ustawy. Przepisy te mają charakter bezwzględnie chroniący konsumenta, przedsiębiorca nie może wyłączyć lub ograniczyć praw konsumenta określonych w ustawie, nawet w razie wyboru prawa obcego (np. angielskiego, francuskiego) – art. 17 ustawy.\nJednym z tych uprawnień jest, jak Pan pisze – 10-dniowe prawo odstąpienia. Zgodnie z art. 7 ust. 1 konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić, bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie 10 dni. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. W razie odstąpienia od umowy jest ona uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony od wszelkich zobowiązań. To, co strony już świadczyły, ulega zwrotowi, w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni, a jeśli konsument dokonał przedpłaty, należą się od niej odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty (art. 7 ust. 3).\nTutaj ważna informacja – nie jest prawdą, iż termin przedłuża się do 3 miesięcy, jeśli sprzedawca nie poinformował o tym prawie. Przepis stanowi nieco inaczej.\nOtóż zgodnie z art. 9 ust. 1 konsument powinien być poinformowany, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy o:\nprawie wypowiedzenia umowy, o którym mowa w art. 8 ust. 3.\nCo ważne, skoro działa Pan jako pełnomocnik, to konsument powinien otrzymać również informacje, o których mowa w pkt 1. dotyczące:\noperatora telekomunikacyjnego, z którym zawierana jest umowa;\nPana jako pełnomocnika;\ninformacje, iż działa Pan jako pełnomocnik i informacje o podstawie (pełnomocnictwie).\nInformacje te najlepiej zamieścić w regulaminie sprzedaży. Powinny być one sformułowane jednoznacznie, w sposób zrozumiały i łatwy do odczytania (art. 9 ust. 2). I tutaj ważna rzecz – przedsiębiorca jest obowiązany do potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji, o których mowa w ust. 1, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia. Wyjątkowo obowiązek ten nie dotyczy jednorazowych świadczeń, które same są spełniane przy użyciu środków porozumiewania się na odległość i za które rachunek wystawia osoba fizyczna lub prawna, która w ramach swojego przedsiębiorstwa udostępnia co najmniej jeden środek porozumiewania się na odległość, dostępny dla konsumenta i przedsiębiorcy (operator porozumiewania się), z wyjątkiem informacji, o których mowa w pkt 1. Dotyczy to usług świadczonych on-line, natomiast u Pana karta jest wysyłana do klienta. Oznacza to, że ma Pan obowiązek potwierdzić na piśmie klientowi wszystkie wyżej wskazane informacje.\nJak to zrobić? Najlepiej po prostu dołączyć do dokumentów, które dostarcza kurier, regulamin albo dokument takie informacje zawierający (musi zawierać wszystkie) i klient musi go odebrać, podpisać, że go odebrał i się z nim zapoznał, jednocześnie na dokumencie takim można by zawrzeć klauzulę, iż jest to pisemne potwierdzenie informacji, o którym mowa w art. 9 ust. 3 ustawy.\nJeśli Pan tego nie zrobi, to wówczas: „w braku potwierdzenia informacji, o których mowa w art. 9 ust. 1, termin, w którym konsument może odstąpić od umowy, wynosi 3 miesiące”.\nJeśli Pan natomiast dopełni tego obowiązku – to termin liczy się – w przypadku wydania rzeczy – jako 10 dni od wydania rzeczy, a gdy umowa dotyczy świadczenia usługi – od dnia zawarcia umowy (de facto i tak nie wcześniej niż z momentem odebrania przez konsumenta karty SIM, bo dopiero wtedy otrzymuje pisemne potwierdzenie). W praktyce bezpiecznie jest w regulaminie zawrzeć przepis, iż „zawarcie umowy następuje z chwilą odebrania przesyłki z kartą przez konsumenta”, bo wiadomo będzie, od kiedy liczyć termin.\nJuż z tego przepisu wynika, że prawo odstąpienia dotyczy zarówno sprzedaży towarów jak i świadczenia usług, nie ma zatem tutaj żadnej różnicy (z wyjątkiem początku biegu 10-dniowego terminu do odstąpienia).\nDalej trzeba odpowiedzieć na pytanie, czy świadczy Pan usługę, czy sprzedaje towar. Otóż tutaj znów trzeba wrócić do początku – to operator telekomunikacyjny jest stroną umowy, a Pan działa tylko jako pośrednik. W związku z tym de facto Pan nie sprzedaje żadnego towaru, nie sprzedaje kart SIM, bo stroną jest operator. Identycznie jest np. gdy zawiera Pan umowę ubezpieczenia u swojego agenta ubezpieczeniowego, wówczas stroną umowy nie jest agent ubezpieczeniowy tylko zakład ubezpieczeń (choć oczywiście wielu konsumentów nie zdaje sobie z tego sprawy i w razie problemów natychmiast obwinia agenta i do niego się zgłasza). Po drugie, niewątpliwie mamy tutaj do czynienia ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Karta SIM (towar) jest jedynie „substratem materialnym” usługi. Tak jak umowa o udzielenie pomocy prawnej jest umową, chociaż otrzymuje Pan np. opinię prawną na piśmie (która nie jest przecież towarem). Trochę inaczej wyglądałaby sytuacja, gdyby sprzedawany był telefon jednocześnie z usługą, wtedy mielibyśmy do czynienia de facto z umową o świadczenie usług (świadczenie usług telekomunikacyjnych) oraz z umową o sprzedaż towaru (telefonu komórkowego). Mogłoby być przecież tak, iż np. usługa byłaby jak najbardziej satysfakcjonująca i klient byłby zadowolony, ale np. telefon okazałby się wadliwy. Jednakże w Pana wypadku problem ten nie istnieje. Jeśli wadliwa byłaby karta SIM (teoretycznie może się tak zdarzyć), to należałoby to zakwalifikować jako nienależyte wykonanie usługi, a nie jako wadę towaru.\nTeraz powstaje pytanie – czy prawa odstąpienia nie można wyłączyć? Otóż warto zwrócić uwagę na art. 10 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym, jeżeli strony nie umówiły się inaczej, prawo odstąpienia od umowy zawartej na odległość nie przysługuje konsumentowi w wypadkach:\nświadczenia usług rozpoczętego, za zgodą konsumenta, przed upływem 10-dniowego terminu na odstąpienie (pkt 1);\nświadczeń o właściwościach określonych przez konsumenta w złożonym przez niego zamówieniu lub ściśle związanych z jego osobą (pkt 4).\nNajpierw pkt 4. Z tego co Pan pisze klient wybiera u konkretnego operatora ofertę, przesyła swoje dane, a Państwo wysyłają kartę SIM. Z drugiej jednak strony pisze Pan, iż jak na razie działa Pan jedynie w imieniu sieci X. Teraz należy się zastanowić, czy mamy tu do czynienia ze świadczeniem o „właściwościach określonych przez konsumenta w złożonym przez niego zamówieniu”. Otóż jeśli to konsument sam wybiera ofertę, sam wyszukuje operatora i następnie zgłasza się do Państwa, to należy uznać, że jest to świadczenie o właściwościach określonych przez konsumenta (tj. konsument odgrywa rolę aktywną). Inaczej gdy np. konsument wybiera którąś z listy taryf u różnych operatorów przedstawionych na Pana stronie, wówczas trudno powiedzieć, iż to konsument określił właściwości świadczenia w złożonym przez niego zamówieniu, konsument jedynie wybrał świadczenie o właściwościach mu odpowiadających spośród tego, co Pan mu przedstawił. Podobnie jak np. ktoś, kto wybiera jedną ze stu dostępnych drukarek na stronie, nie określa „właściwości świadczenia”. Ale jeśli np. sam napisze: „czy mają Państwo drukarkę taką a taką, o właściwościach takich i takich?” i Pan odpisze, że takowa jest, to już można dyskutować, czy prawo odstąpienia przysługuje. Przykładem umów, gdzie odstąpienie nie przysługuje, jest np. właśnie porada prawna przez internet – konsument dokładnie określa „właściwości świadczenia” – opisuje stan faktyczny, przedstawia problem, którego rozwiązanie chciałby otrzymać, pytania itd.\nNatomiast znacznie prostszy wydaje się pkt 1. – świadczenie usług rozpoczęte, za zgoda konsumenta, przed upływem 10-dniowego terminu na odstąpienie. 10-dniowy termin rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy (złożenia podpisu przez konsumenta). Jak Pan pisze, mamy do czynienia z systemem abonamentowym (postpaid) – z istoty swej mamy do czynienia z nabywaniem usług, za które klienci płacą po skorzystaniu z nich, a opłaty naliczane są cyklicznie (np. co miesiąc) zazwyczaj w formie tzw. abonamentu. Istota zatem tej usługi polega na tym, iż klient najpierw korzysta, a potem dopiero płaci. A skoro tak, to mamy do czynienia z „rozpoczęciem świadczenia usług, przed upływem terminu” – klient podpisuje umowę, aktywuje kartę SIM i od razu korzysta z telefonu.\nSens tego przepisu jest oczywisty – zgodnie z art. 7 ust. 3 konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań, a to, co strony świadczyły, ulega zwrotowi. Konsument mógłby zatem najpierw aktywować kartę, dzwonić, ile się da w ciągu tych 10 dni, a ostatniego dnia odstąpić od umowy i byłby wolny od wszelkich zobowiązań.\nInaczej przedstawiać się może sytuacja w modelu prepaid, gdzie konsument od razu jest zobowiązany do zapłaty pewnej kwoty i otrzymuje zwykle pewien limit np. minut czy sms-ów do wykorzystania (np. telefony na kartę). W takim wypadku, jeśli konsument nie zaczął jeszcze korzystać z karty i nie wykonał żadnego telefonu, nie wysłał żadnego sms-a, można opowiedzieć się za tym, by przyznać mu prawo odstąpienia od umowy w terminie 10 dni.\nPodsumowując, można stać na stanowisku, iż w przypadku umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych w systemie postpaid konsumenckie prawo odstąpienia nie przysługuje, jeśli konsument rozpocznie korzystanie z usługi telekomunikacyjnej po aktywacji karty SIM (art. 10 ust. 3 pkt 2).\nJeśli jest Pan zainteresowany pomocą przy sporządzeniu odpowiednich dokumentów (regulaminu świadczenia usług drogą elektroniczną, umowy z operatorem telekomunikacyjnym), to zapraszam do korzystania z naszych usług. Zajmuję się handlem elektronicznym i sporządzaniem regulaminów świadczenia usług drogą elektroniczną.\nWpisz wynik równania (liczba): pięć + 8 =\n➟ Kompostownik na granicy działki


Premiera światowa: 01.10.2004 r.\nCała prawda, bez sentymentów\nReżyseria: Jay Russelll\nJoaquin Phoenix………………………….Jack Morrison\nJohn Travolta……………………………..komendant Mike Kennedy\nJacinda Barrett……………………………Linda Morrison\nMorris Chestnut…………………………..Tommy Drake\nKevin Daniels…………………………….Don Miller\nRobert Patrick…………………………….Lenny Richter\nKevin Chapman…………………………...porucznik Frank Mckinny\nBalthazar Getty…………………………...Ray Gauquin\nJay Hernandez…………………………….Keith Perez\nBilly Burke………………………………..Dennis Gauquin\nTim Guinee………………………………..Tony Corrigan\nBurmistrz Martin O’Malley……………….w roli samego siebie\nPorucznik Mark Yant……………………...w roli samego siebie\nPiosenka: Robbie Robertson\nMontaż: Bud S. Smith, M. Scott Smith\nDekoracje: Maggie Martin\nKostiumy: Renee Ehrlich Kulfus\nEfekty specjalne: Larry Fioritto\nProducenci: Armyan Bernstein, Manny Chavez, Marty P. Ewing\nProdukcja: Touchstone Pictures – Beacon Pictures – Casey Silver Productions – Fantail Films Inc. – Beacon Communications LLC\nProducenci wykonawczy: Casey Silver\nPremiera polska: 22.10.2004 r.\nW błyskach płomieni\nJak powszechnie wiadomo, Hollywood bardzo lubi widowiskowe pożary (jeden z nich to spektakularny pożar Atlanty w „Przeminęło z wiatrem” Victora Fleminga, 1939), ale samym strażakom poświęca stosunkowo mało uwagi. W czasach kina niemego strażakami często bywali komicy, jak Buster Keaton czy Charlie Chaplin. Łączono w tych filmach grozę, sentymentalizm i brawurowe często gagi. Strażakiem był także John Wayne, który zagrał prawdziwą postać Grega Adaira w „niemrawym widowisku” (jak pisała krytyka), „The Hellfighters” (1967) Andrew V. McLaglena. Natomiast w katastroficznym „Płonącym wieżowcu” (Towering Inferno, 1974) Johna Guillermina pożar przedstawiono sugestywnie i dość realistycznie, a postać dowodzącego akcją oficera, dzięki znakomitej kreacji Steve’a McQueena, mocno zapadała w pamięć. Jednym z najbardziej widowiskowych filmów „pożarniczych” był „Ognisty podmuch” (Backdraft, 1991) Rona Howarda z Kurtem Russellem i Robertem De Niro, chwalony za rozmach inscenizacyjny i ganiony za mocno stereotypowy scenariusz. Także „Częstotliwość” (Frequency, 2000) Gregory Hoblita z Jimem Caviezelem i Dennisem Quaidem zdecydowanie skrytykowano za sentymentalne połączenie elementów fantastyki i opowieści rodzinnej. Czy długo oczekiwanym „wielkim filmem strażackim” stanie się wreszcie „Płonąca pułapka”? Z zainteresowaniem oczekiwana jest dziś także ekranizacja sztuki teatralnej „The Guys” z Antonym La Paglią i Sigourney Weaver, odwołująca się do wydarzeń 11 września.\nBardzo chciałem, by nasz film był zupełnie niesentymentalny, szczery w ukazywaniu życia codziennego strażaków, jak również ich specyficznej dumy i godności. Oczywiście chodziło nam także o jak najpełniejsze i trzymające w napięciu oddanie walki z żywiołem – tak tłumaczył swe intencje producent Casey Silver. Silver przedstawił swoje koncepcje scenarzyście Lewisowi Collickowi, który wcześniej pracował między innymi przy takich filmach, jak „Duchy Mississipi” z Alekiem Baldwinem i „Obsesja namiętności” z Madeleine Stowe, Rayem Liottą i Kurtem Russellem. Collick podobno potraktował zadanie bardzo poważnie i przeprowadził setki wywiadów ze strażakami i ich rodzinami, pytając zarówno o ich najbardziej dramatyczne przeżycia, jak i o prozę dnia codziennego. Po zgromadzeniu tego ogromnego materiału wpadł na pomysł nietypowej (jego zdaniem) konstrukcji scenariusza, przedstawiającej Jacka Morrisona, który po raz kolejny znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie i wspomina kluczowe momenty całego życia. Jack jest w pewnym sensie postacią symboliczną – mówił scenarzysta. – Wyobraża pewien często spotykany typ strażaka. Kocha żonę, rodzinę, szanuje przyjaciół, ale jest w każdej chwili gotów zaryzykować własnym życiem, jeśli tylko zajdzie taka potrzeba. Taka konstrukcja tekstu pozwoliła mi wykorzystać wiele opowieści, jakie usłyszałem, o dramatycznych akcjach, w których często niemożliwe stawało się możliwe. Z drugiej strony Collick chciał oddać specyficzną mentalność i obyczajowość strażaków, którzy wiele czasu spędzają na czekaniu, grze w karty, żartach. Lecz tragiczne przejścia podczas akcji pozostają w nich na całe życie.\nCollick podkreślał, iż jego uwagę zwróciło to, że choć w większości strażacy są bardzo zwyczajnymi ludźmi, to jednak prawie wszyscy mają jeden wspólny rys charakteru. To po prostu ludzie, którzy chcą być dobrzy, chcą pomagać innym. Mają taką wewnętrzną potrzebę – mówił Collick. Kładł jednak także nacisk na postać Lindy. Zakochała się w Jacku od pierwszego wejrzenia, bezwarunkowo. Nie przypuszczała, jak ciężkie jest życie żony strażaka, niepokój każdego dnia o to, czy mąż wróci do domu, ciągłe koszmary. Lecz nie należy ona do kobiet, które by skłaniały męża do rezygnacji z tego, co uważa za swoje powołanie. Taka jest większość żon tych ludzi – tłumaczył Collick.\nScenariusz trafił do rąk reżysera Jaya Russella, który po sukcesie „Źródła młodości” szukał kolejnego ciekawego tekstu. Może dlatego, że zrealizowałem sporo filmów i programów dokumentalnych, ten tekst mnie poruszył. Miał w sobie emocjonalną prawdę. Uważałem, że ma intrygującą konstrukcję. Widz poznaje kolejne stopnie strażackiego wtajemniczenia, a także dzieli osobiste dylematy i problemy Jacka. Poza tym, chciałem pokazać to, czego jeszcze w kinie nie pokazano. Wprowadzić widzów w sam środek akcji pożarniczej, w serce ognia.\nNieprzypadkowo zdjęcia miały miejsca w Baltimore, w stanie Maryland. Stworzono tam w ostatnich latach wyjątkowo sprzyjające warunki dla produkcji filmowej. Aris Melissaratos z Maryland Department of Business and Economic Development opowiadał o staraniach w senacie USA, które zaowocowały uzyskaniem znacznych ulg podatkowych. Mamy zamiar stać się Hollywoodem Wschodu i jesteśmy, moim zdaniem, na dobrej drodze, aby ten cel osiągnąć – mówił urzędnik. – Ulgi podatkowe są już porównywalne do tych w Kanadzie. W zeszłym roku Maryland, tylko dzięki produkcji filmowej, zarobił około 65 milionów dolarów. W Maryland kręcono między innymi „Uciekającą pannę młodą” Garry’ego Marshalla z Richardem Gerem i Julią Roberts, i „Czerwonego smoka”. Tutaj wiele swych niskobudżetowych filmów stworzył enfant terrible amerykańskiego kina, pochodzący zresztą z tych stron: John Waters. To między innymi słynny „Szampon do włosów” (Hairspray), a ostatnio „A Dirty Shame” z Selmą Blair i Paulem Giamattim. Natomiast produkcja „Płonącej pułapki”, obok serialu HBO „The Wire”, była jednym z najpoważniejszych przedsięwzięć minionych lat. Zdjęcia trwały 70 dni i rozpoczęły się 26 marca 2003 roku. Ekipa wynajęła ponad 7500 pokoi hotelowych, zatrudniono ponad 400 lokalnych pracowników technicznych i 140 firm. W filmie wystąpił prawdziwy burmistrz Baltimore Martin O’Malley grając... burmistrza, który dekorował orderami strażaków, granych przez Phoenixa i Roberta Patricka. Nie musiałem się specjalnie zmieniać fizycznie ani psychicznie – żartował O’ Malley, które swe aktorskie honorarium, 650 dolarów, przekazał na rzecz straży pożarnej w Baltimore. Nakręcono aż 50 dubli. To nie dlatego, że byłem nieprofesjonalny – tłumaczył burmistrz. – Próbowano po prostu ujęć z różnych kamer, z różnymi filtrami.\nReżyser Jay Russell kręcił w Maryland jeden ze swoich poprzednich filmów, „Źródło młodości”. Moim zdaniem, Baltimore ma niepowtarzalny klimat i architekturę. Może zresztą mam sentyment do tych miejsc, ponieważ zachowałem dobre wspomnienia z poprzedniej pracy w tych okolicach. Zastanawiałem się nad kręceniem filmu w Bostonie czy Filadelfii. Producenci przekonywali mnie do tańszej Kanady i Toronto. Ale to przecież bardzo amerykańska historia i byłem zdania, że kręcenie w Toronto, które etatowo udaje różne amerykańskie miasta na wschodnim wybrzeżu, wniosłoby element fałszu. W mojej opinii, trzeba dążyć do oddania realiów, bo wtedy jest szansa, że opowieść osiągnie uniwersalny wymiar. Poza tym, tutejsi strażacy wykazali się wielką wolą współpracy. Naprawdę rzadko kiedy, kręcąc film, spotykasz się z postawą: Masz problem? Powiedz tylko, o co chodzi – z pewnością ci pomożemy.\nCo by tu spalić?\nScenariusz zawierał siedem scen wielkich pożarów. Baltimore to miasto w przebudowie, bardzo się zmienia. W związku z tym, wiele budynków stoi pustych, gotowych do rozbiórki. Tak więc, to wymarzona lokalizacja, by kręcić sceny pożarów. Jest tu po prostu co spalić. To też była jedna z ważnych przyczyn, dla których kręciliśmy właśnie tutaj. Poza tym, Baltimore to dla mnie metafora wielkiego amerykańskiego miasta. Są tu historyczne dzielnice, centrum pełne drapaczy chmur i spokojne osiedla podmiejskie – mówił Russell.\nBaltimore jest słynne ze swoich tradycji strażackich. Straż powstała tu w 1859 roku, a strażacy stoczyli wielką walkę z żywiołem w 1904 roku, kiedy to niemal całe miasto uległo zniszczeniu. Obecnie w 39 remizach pracuje ponad 1700 strażaków.\nJednym z najważniejszych planów zdjęciowych była ponad stuletnia remiza strażacka Gorsuch, zamknięta cztery lata temu. Tu powstała filmowa baza strażacka. A konsultantami zostali pracownicy remizy numer 8 z Baltimore, którzy pojawili się także w małych rolach aktorskich i w epizodach. Budynek poddano gruntownej renowacji, wstawiono także charakterystyczne metalowe łóżka.\nW jednej ze zbiorowych scen (pogrzeb na cmentarzu w Baltimore) wzięła udział straż honorowa East Lake Fire Rescue oraz kilkuset prawdziwych strażaków. Miasto zezwoliło też na ich udział w wielu innych scenach zbiorowych w autentycznym ekwipunku.\nScenograf Tony Burrough otrzymał jedyną, ale ważną wskazówkę od reżysera i producentów: miał zadbać nie tylko o wygląd miejsca, w którym uwięziony był Jack, i o frontony budynków w różnych stadiach zniszczenia, ale musiał zwiedzić także wiele domów prawdziwych strażaków, by poznać styl, w jakim są urządzone i wykorzystać to na planie.\nLiz Shelton, zajmująca się kostiumami, odkryła pewną prawidłowość: To, że Jack nosi coraz bardziej zniszczony uniform i hełm, nie jest przypadkiem. Taki jest strażacki styl. Nie rozstajesz się ze starymi ubraniami i z wyposażeniem, dopóki nie musisz. Świadczą one o twoim doświadczeniu i trudnych akcjach, w których brałeś udział.\nJeśli chodzi o realizację scen akcji ogniowych, również postawiono na autentyzm. Nie ma tu żadnych komputerowych płomieni. Jest prawdziwy ogień i naprawdę płonące budynki. Tyle, że rozpalano „kontrolowane płomienie”, prawdopodobnie największe w dziejach kina. A budynków – ze względów bezpieczeństwa – nie palono doszczętnie. Realizując ten film, zrozumiałem doskonale, dlaczego w Hollywood powstało tak mało dobrych filmów o strażakach. Żeby nakręcić wyglądające naturalnie sceny, trzeba nieustannie działać na granicy ryzyka. To logistyczny koszmar, na który właściwie nikt się nie chce zgodzić – mówił reżyser.\nOperator James L. Carter, idąc za sugestiami prawdziwych strażaków, znalazł sposób, by pokazać gęsty, ciemny dym, utrudniający, a czasem wręcz uniemożliwiający orientację.\nNie obyło się bez wypadku. Od fruwających drobin żaru zajął się płaszcz Phoeniksa. Szybko jednak płonącą odzież udało się ugasić. Mark Yant tak skomentował ten niebezpieczny incydent: Przekonanie, że ogień da się w pełni kontrolować, jest po prostu fałszywe. Ogień to ogień.\nRussell podkreślał mocno, że nie chodziło mu tylko i wyłącznie o nakręcenie efektownego thrillera w scenerii płonących budynków. Myślę, że we wszystkich moich filmach powtarza się podobny temat: kruchość, ale i ostateczna moc więzów rodzinnych, a także refleksja bohaterów nad ich charakterem i znaczeniem w życiu. Myślę, że datuje się to już od czasów mojej pracy w teatrze, przy „Naszym mieście” Thorntona Wildera. Reżyser zwracał uwagę, że aby zrealizować ten zamiar, potrzebni mu byli aktorzy, którzy nie ulegliby presji melodramatycznym schematów. Co do Johna, sprawa jest jasna – mówił. – Nie od dziś wiadomo, że jest to aktor, który może zagrać wszystko. Jeśli chodzi o Joaquina, to jest to po prostu aktor antysentymentalny. Ktoś taki był mi bardzo potrzebny, aby film nie utracił delikatnej równowagi. Zawsze podziwiałem jego pracę. Było jasne, że nie potrzebuję w moim filmie sztampowego bohatera kina akcji. Jak wiadomo, Joaquin odbył bardzo długie szkolenie. I, moim zdaniem, nie zagrał strażaka, tylko po prostu na jakiś czas po prostu stał się strażakiem.\nWedług Phoenixa, główny konflikt filmu przebiegał pomiędzy dwiema rodzinami: prawdziwą rodziną Jacka oraz jego kolegami z remizy, z którymi łączyły go naprawdę mocne więzi. Moim zdaniem, rodziny strażaków to nie mniejsi bohaterowie niż oni sami. Prawdziwy problem pojawia się przecież dopiero wtedy, gdy Jack zaczyna myśleć, że jego praca rani żonę i dzieci. I że jego idealizm wyrządza im po prostu wielką krzywdę.\nPhoenix spędził sześć miesięcy w Akademii Pożarnictwa i miesiąc w prawdziwej remizie. Twierdził, że nie był to kaprys gwiazdorski, lecz jak najbardziej naturalna metoda pracy. Casey Silver zaklinał się, że po tym szkoleniu Phoenix sam wykonał niemal 100 procent pracy przynależnej kaskaderom. A Akademia Pożarnictwa z Baltimore wysłała do niego specjalne pismo, w którym informowała go, że pozytywnie zdał testy i gdyby chciał, może podjąć pracę w straży pożarnej w tym mieście.\nTravolta nieustannie podkreślał, że „wspomaga tu tylko Joaquina”. To on ma rolę, która przyciągnie największą uwagę publiczności. – mówił gwiazdor „Pulp Fiction”. – Moja rola jest drugoplanowa, naprawdę. Nie powtarzamy tu układu Di Caprio – Hanks ze „Złap mnie, jeśli potrafisz” Stevena Spielberga, gdzie w istocie były to role równorzędne. Ja jestem mentorem bohatera granego przez Joaquina. Scenariusz zainteresował mnie głównie z tego względu, że strażacy są tu przedstawieni jako ludzie z krwi i kości, a nie bohaterowie-ikony. Myślę, że to prawdziwy hołd dla nich, bez zbędnego patosu. Ze względów bezpieczeństwa przeszedłem intensywne szkolenie. Maski tlenowe, rękawice – poznałem ten sprzęt dobrze i wrażenie jest przerażające: jakbyś znajdował się w wielkiej trumnie, a przecież musisz działać.\nNajbardziej interesujące dla mnie w postaci Kennedy’ego jest to, że popełnił błąd, z którego długo nie zdaje sobie sprawy. Zbytnio zbliżył się do Jacka, stał się mu bliski niemal jak ojciec czy starszy brat – mówił dalej aktor. – Jego rodzinę traktuje jak swoją, bo jego własne małżeństwo rozpadło się ze względu na pracę. Jest samotny (bo tak bywa z dowódcami), lecz cierpi z tego powodu. Ale zbyt bliskie emocjonalnie związki z podwładnymi nie są bezpieczne.\nTravolta spędził wiele czasu z weteranem straży pożarnej z Baltimore, Markiem Yantem, konsultantem filmu. Zadziwił mnie dociekliwością i szczegółowością pytań – wspominał strażak.\nRussell doskonale zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństw, które czyhają na drodze, którą obrał. Gatunek kina, który uprawiam, i tematy, jakie poruszam, zmuszają mnie do swoistego spaceru po linie. Łatwo z niej spaść i pogrążyć się w wielkiej czułostkowości. Jest na to mnóstwo przykładów. To swoisty hazard: kręcąc film, usiłuję zbliżyć się maksymalnie do tego niebezpiecznego punktu, lecz go nie przekroczyć. Dlatego tak ważne są dla mnie próby z aktorami jeszcze przed zdjęciami. Wspólnie próbujemy znaleźć tę granicę, aby potem nie było przykrych zaskoczeń. W czasie prób wyraźnie widać, jakie środki wyrazu należy zachować, a jakie odrzucić. Mówimy wtedy sobie: to jest w porządku, to jest prawdziwe, na pewno nie staramy się manipulować uczuciami widza. Bo tego zawsze chciałbym unikać.\nBliski zawał serca\nPodczas przygotowań do kręcenia filmu i już w czasie zdjęć, aktorzy, a zwłaszcza Phoenix i Travolta, przyprawili producentów niemal o zawał serca. Balthazar Getty wspominał: Postanowiliśmy sprawdzić, jak naprawdę pracują strażacy. Więc dyżurowaliśmy razem z nimi i pojechaliśmy do prawdziwego pożaru. Szczerze mówiąc, było to budzące grozę doświadczenie. Gdy producenci dowiedzieli się o tym, byli po prostu przerażeni. Aktorzy tacy, jak John i Joaquin są ubezpieczani na miliony dolarów. Przecież gdyby im się coś stało, cała produkcja by stanęła. Wysłali więc nam od razu wiadomość: natychmiast przerwijcie taki rodzaj szkolenia.\nWykonawcy głównych ról spędzili ponad miesiąc wśród prawdziwych strażaków. Poznali dokładnie terminologię i sposoby gaszenia ognia. Ale nie poinformowali producentów o tym, że brali też udział w prawdziwych akcjach gaśniczych. Getty mówił, że aktorzy, ukończywszy szkolenie, poczuli rodzaj pustki. Coś się po prostu skończyło, gdy przestaliśmy bywać codziennie w bazie. To są naprawdę dość dzicy faceci, żyjący w cieniu ryzyka. Widzieli wiele tragedii i każdego dnia są gotowi, by stawić czoła następnej.\nTatuaż na pamiątkę\nTen okres pracy wspominał też Phoenix. Gdy po raz pierwszy znalazłem się w strefie pożaru, wśród dymu i ognia, pomyślałem: O, mój Boże, nie zrobię tego. Kiedy podczas ćwiczeń w akademii pożarniczej po raz pierwszy miałem wejść do pełnego dymu budynku, wrzasnąłem na cały głos: Mayday! No i stało się. Od tego czasu wszyscy strażacy wołali na mnie „Mayday”. Gdy znalazłem się w strażnicy, na wszystkich moich narzędziach znalazłem napis „Mayday”, a w butach pełno zasypki dla dzieci. Po gościnnej służbie w straży pożarnej w Baltimore została aktorowi pamiątka: tatuaż na kostce, przedstawiający rozwścieczoną osę, trzymającą strażacki toporek. Kiedy brałem udział w ćwiczebnych akcjach – wspominał Phoenix – szczerze mówiąc, często odczuwałem lęk. Te płomienie i dym wydawały mi się naprawdę straszne. Doświadczeni strażacy mówili mi: och, to nic takiego, naprawdę nic wielkiego. I po ich spokojnym zachowaniu widziałem, że mówili prawdę.\nGdzie są drzwi ?\nByła jeszcze jedna wyjątkowo niebezpieczna sytuacja, już na planie filmu, którą tak wspomina żona Travolty, aktorka Kelly Preston: John i Joaquin byli w płonącym budynku wraz z ubezpieczającym ich pracownikiem. Okazało się, że dym stał się dużo gęstszy niż zaplanowano. Wszyscy trzej długo nie mogli znaleźć drzwi, w końcu się udało. Ale to było naprawdę przerażające. Travolta żartował: Cud, że nas po tej wpadce nie zwolnili. Miało to miejsce w specjalnych pomieszczeniach, skonstruowanych na potrzeby ekipy, zwanych „The Maze” (Labirynt) i będących częścią „Fire Camp” (Obozu ogniowego). Byłem szczęśliwy, że to nie ja, tylko aktorzy musieli tam wchodzić – mówił reżyser. – Tam nie widzisz nawet swojej dłoni. Próbujesz zbadać przestrzeń wokół siebie. Bardzo łatwo w takich warunkach o panikę, a nawet i o halucynacje.\nW takich warunkach musisz po prostu zdać się na instynkt – przekonywał Travolta. – Szczerze mówiąc, nie chciałbym tego przeżyć jeszcze raz. Prawdziwi strażacy z rozbawieniem wspominali, jak obserwowali nieporadność i strach ćwiczących aktorów. Jednak ich determinacja w labiryncie czy na linie z minimalnym zabezpieczeniem, robiła na nich silne wrażenie.\nZdaniem Travolty, są w filmie delikatne odniesienia do tragicznych wydarzeń z 11.09.2001: Widzę to w rysunku postaci, granej przez Joaquina. „Płonąca pułapka” była przygotowywana do realizacji przez producenta Caseya Silvera dla wytwórni Universal niedługo przed tamtą tragedią. Reżyserować miał Ron Howard, autor innego słynnego filmu o strażakach, „Ognisty podmuch” (1991). Ale wtedy studio wycofało się z realizacji.\nBudynek starego szpitala (służył mieszkańcom miasta przez 99 lat) Anne Arundel Medical Center w Annapolis „zagrał” płonący szpital w Baltimore, nazwany na potrzeby filmu „Gilford Hospital”. Całe piętro przeznaczono do spalenia, nadając przedtem pomieszczeniom standardowy wygląd. Tu nakręcono też scenę narodzin dziecka Morrisona. Było to znacznie tańsze niż w czynnym szpitalu. W Annapolis powstały znaczące filmy: nakręcono tu kluczowe partie „Czasu patriotów” z Harrisonem Fordem, a ostatnio „Head of State” z Chrisem Rockiem.\nInne ważne sekwencje filmu zrealizowano w Commodore Hall, gmachu w Baltimore, zbudowanym w 1912 roku, w którym mieści się popularna sala taneczna, bar i kino. Często bawili się tu robotnicy, a także strażacy.\nJack Gerbes z Maryland Film Office mówił: Mam nadzieję, że „Ognista pułapka” stanie się tym dla strażaków, czym był „Top Gun” dla pilotów myśliwców: sprawi, iż ci ludzie będą naprawdę dumni z tego, co robią.\nŻonę Morrisona zagrała australijska aktorka, trzydziestojednoletnia Jacinda Barrett, słabo znana w swoim kraju. Zwróciła na siebie uwagę, występując u boku Nicole Kidman i Anthony’ego Hopkinsa w adaptacji powieści Philipa Rotha „Piętno” (The Human Stain) w reżyserii Roberta Bentona. Magazyn „Vanity Fair” poświęcił jej niedawno obszerny artykuł. Zaczyna się o niej mówić jako o kolejnym „komandosie z australijskiego desantu na Hollywood”. Ojciec aktorki jest emerytowanym... strażakiem, który w służbie w zespole ratunkowym na lotnisku w Brisbane spędził 33 lata. Grając żonę Joaquina czułam się trochę tak, jakbym występowała w historii moich rodziców – mówiła aktorka. Wspominała też, że kilkakrotnie widziała ojca w akcji na ekranie telewizora lub w prasie i była z niego bardzo dumna. Ale w domu nigdy nie rozmawiali o jego pracy. To charakterystyczne dla wielu strażaków. Po prostu nie mówią o swoich dramatycznych przeżyciach – opowiadała Barrett. – W postaci, którą gram, ważny jest element lęku o męża. To różni ją od mojej matki, która tego lęku nigdy nie uzewnętrzniała. Aktorka spytała matkę, jak dawała sobie radę z napięciem. Ta stwierdziła, że bardzo istotne były silne więzi przyjacielskie z innymi żonami strażaków. Gdy Barret dała ojcu scenariusz do przeczytania, historia już po dziesięciu stronach lektury tak go wciągnęła, że nie mógł wytrzymać i zerknął na zakończenie.\nSilver wspominał, że podczas castingu aktorka od razu zwróciła uwagę jego i Russella. Szczerze mówiąc, z miejsca nas podbiła.\nBarrett zauważyła paradoks, związany z małżeństwem Lindy i Jacka. Lindę początkowo fascynuje zawód Jacka, potem widzi zbyt wiele tragedii, zachodzi w ciążę i zaczyna się martwić i po prostu bać. Jack to widzi i gryzie się tym, z czasem o wiele bardziej od niej samej.\nReżyser podkreślał, że jest to być może najtrudniejsza rola w filmie. Jacinda musiała oddać konflikt wewnętrzny subtelnymi, ale wyrazistymi środkami. Zmieniliśmy wiele w rysunku tej postaci w stosunku do scenariusza, biorąc pod uwagę osobiste doświadczenia aktorki. Myślę jednak, że Linda to bardzo mocna kobieta i do tego nie pozbawiona poczucia humoru. Któż zniósłby te wszystkie dowcipy strażaków? Ona znosi i bierze w nich nawet czynny udział.\nNa potrzeby filmu Wagner’s Body Shop (znany komis z używanymi samochodami w New Haven) pieczołowicie odrestaurował pięć wozów strażackich, obecnie już wycofanych z użytku, nadając im wygląd, jaki miały na przełomie lat 80. i 90.\nJedną z kluczowych ról, najlepszego przyjaciela Jacka, który ratuje go z opresji, zagrał Balthazar Getty. W roli drugiego kumpla, Tommy’ego, obsadzono Morrisa Chestnuta. Wśród wykonawców znalazł się także Robert Patrick, grający strażaka, który podczas jednej z akcji odnosi poważną kontuzję ramienia, ale nie powstrzymuje go to przed kontynuowaniem służby.\nZ kolei Tom Guinee („Terminal Velocity”) wcielił się w rolę Tony’ego MacMillana, młodego kapitana straży pożarnej. Billy Burke („Mafia!”) oraz Jay Hernandez („Torque – jazda na krawędzi”) zagrali kolegów – strażaków z zespołu Morrisona. A Scott Cooper („Generałowie”) przyjął rolę młodego rockmana, wykonującego muzykę w stylu grunge, który traci przyjaciółkę, bo wybiera ona małżeństwo z Morrisonem.\nSpecjalnie dla filmu piosenkę „Shine Your Light” skomponował Robbie Robertson, w latach 60. i 70. gitarzysta i kompozytor słynnego rockowego zespołu The Band, chętnie od lat współpracujący z filmowcami, między innymi z Martinem Scorsese („Król komedii”, 1983 oraz „Kolor pieniędzy”,1986). Robertson miał za zadanie stworzyć kontrapunkt dla finałowej, bardzo mocnej sceny. Takie szczegółowe zamówienie dostał po raz pierwszy. Zaintrygowało mnie to – mówił legendarny muzyk. – Ale spore znacznie miało też to, że Jay pochodzi z Little Rock, gdzie bardzo dużo przebywałem jeszcze w czasach występów z Ronniem Hawkinsem i The Hawks. Wahał się jednak dość długo, ponieważ obawiał się, że film może go rozczarować patetycznym heroizmem. Po obejrzeniu gotowego utworu jego obawy prysły. Rzeczywiście zobaczyłem świat, którego wcześniej nie znałem – prawdziwy, niesentymentalny. I wtedy przystąpiłem do pracy. Pragnąłem uzyskać mocne, ale nie brutalne brzmienie, nawiązujące do pieśni spirituals. Zdecydowane i uduchowione. Najpierw przedstawił wstępną wersję utworu śpiewając, z towarzyszeniem fortepianu, reżyserowi. Ten był zachwycony. Następnie z pomocą Davida Campbella (ojca słynnego rockmana Becka) dokonał bogatej aranżacji. Był zadowolony z rezultatu. To mój hołd dla tych bohaterskich ludzi w języku, którym najlepiej potrafię się posługiwać – w języku muzyki.\nAmerykański aktor. Urodził się jako Joaquin Raphael Phoenix 28.10.1974 roku w San Juan, Puerto Rico. Brat tragicznie zmarłego w 1993 roku aktora Rivera. Jego siostry: Rain, Liberty i Summer są także aktorami. Ich rodzice byli misjonarzami organizacji religijnej Children of God. Jako dziecko występował w reklamówkach i produkcjach telewizyjnych jako Leaf Phoenix. Przez trzy lata był związany z Liv Tyler, którą poznał na planie „Abbotów prawdziwych”. Zaliczany jest do najwybitniejszych aktorów swego pokolenia. Zwrócił uwagę wyrazistym występem w „Spokojnie, tatuśku” (1989). Pierwszą rolą, która przyniosła mu wielkie uznanie, był występ u boku Nicole Kidman w „Za wszelką cenę”. Ogromną popularność zyskał dzięki roli Commodusa w „Gladiatorze”. Jest ortodoksyjnym wegetarianinem i walczy o prawa zwierząt.\n1982 – Seven Brides for Seven Brothers (serial TV, odc. Christmas Song), 1984 – The Fall Guy (serial TV, odc. Terror U), Hill Street Blues (serial TV, TVP; Posterunek przy Hill Street, odc. The Rise and Fall of Paul the Wall), Murder, She Wrote (Serial TV, odc. We’re Off to Kill the Wizard), Backwards: The Riddle of Dyslexia (TV, jako Leaf Phoenix), 1985 – Kid’s Don’t Tell (TV), 1986 – Alfred Hitccock Presents (serial TV, odc. A Very Happy Ending), Space Camp (wideo, TVP: Kosmiczny obóz), Morningstar /Eveningstar (serial TV), 1987 – Russkies (wideo: Ruscy), 1988 – Secret Witness (TV), 1989 – Superboy (serial TV, odc. Little Hercules), Parenthood (wideo: Rodzicielstwo, TVP: Spokojnie, tatuśku), 1991 – Walking the Dog, 1995 – Za wszelką cenę (To Die For), 1997 – Inventing the Abbots (wideo: Abbotowie prawdziwi), U-Turn ( wideo: Droga przez piekło) 1998 – Return to Paradise, inny tytuł: All for One (wideo: Powrót do raju), Clay Pigeons (wideo: Martwe gołębie), 1999 – 8 milimetrów (8 MM), 2000 – Gladiator (Gladiator), Zatrute pióro (Quills), Ślepy tor (The Yards), 2001 – Buffalo Soldiers (Buffalo Soldiers), 2002 – Znaki (Signs), 2003 – It’s All About Love, Mój brat niedźwiedź (My Brother Bear, tylko głos), Earthlings (narrator), 2004 – Płonąca pułapka (Ladder 49), Osada, (The Village), Aurora Island (w realizacji)\nWłaściwie John Joseph Travolta. Wybitny aktor amerykański. Urodził się 18.02.1954 roku w Englewood pod Nowym Jorkiem. Karierę rozpoczął w reklamach telewizyjnych i w teatrze. W 1975 roku odniósł sukces na Broadwayu w musicalach „Grease” i „Over Here!”. W 1977 zatriumfował w filmie muzycznym „Gorączka sobotniej nocy”. Po okresie zapomnienia odbudował swą pozycję wszechstronnego aktora po roli zawodowego zabójcy w „Pulp Fiction” (1994) Quentina Tarantino. Jest mężem aktorki Kelly Preston.\n1975 – Carrie (TVP, wideo: Carrie), 1977 – Gorączka sobotniej nocy (Saturday Night Fever), 1978 – Grease (wideo, TVP: Grease), 1980 – Urban Cowboy (TVP, wideo; Miejski kowboj), 1981 – Blow-Out (TVP: Wybuch), 1989 – I kto to mówi ? (Look Who’s Talking), 1994 – Pulp Fiction (Pulp Fiction), 1995 – Dorwać Małego (Get Shorty), Tajna broń (Broken Arrow) 1996 – Fenomen ( Phenomenon), Michael (Michael), 1997 – Bez twarzy (Face Off), 1998 – Adwokat (A Civil Action), Barwy kamapnii (Primary Colors), Cienka czerwona linia (The Thin Red Line), 2000 – Bitwa o Ziemię (Battlefield Earth), 2004 – Punisher (The Punisher), Płonąca pułapka (Ladder 49), A Love Song for Bobby Long, Be Cool (w realizacji)\nAmerykański reżyser, scenarzysta i producent. Urodził się 10.01.1960 roku w North Little Rock, w stanie Arkansas. Studiował początkowo muzykę w Memphis University, a konkretnie zgłębiał tajniki bluesa na wydziale Blues Preservation. Jednak fascynacja filmem przeważyła nad miłością do muzyki. W 1984 roku ukończył Uniwersytet Kalifornijski, gdzie studiował scenariopisarstwo oraz reżyserię, miedzy innymi pod kierunkiem słynnego reżysera Miloša Formana oraz legendarnego producenta Michaela Hausmana. Jego pierwszym zajęciem było reżyserowanie reklamówek, mających zachęcać do zwiedzania Arkansas, dla pracodawcy, którym był wtedy... gubernator Bill Clinton. Swój pierwszy film „Koniec trasy” (End of the Line) zrealizował przy pomocy Sundance Institute. Zagrali w nim Wilford Brimley, Mary Steenburgen i Kevin Bacon. Został wysoko oceniony przez krytykę. Russell napisał też serię niezrealizowanych (część zakupiono) scenariuszy dla wytwórni Imagine i TriStar. Nakręcił wiele filmów dokumentalnych na potrzeby stacji telewizyjnych PBS, Discovery, CBS, FOX, Learning Channel, USA Network oraz NBC. Najbardziej znany z nich to pięcioczęściowy miniserial na temat najsłynniejszych amerykańskich autostrad „Great Drives” (1996) dla PBS oraz odcinki serii „Amazing America” dla Discovery Channel. Sukcesem prestiżowym i kasowym była adaptacja cenionej powieści Natalie Babbitt „Źródło młodości” z udziałem Bena Kingsleya, Sissy Spacek i Williama Hurta.\n1987 – End of the Line (wideo: Koniec trasy), 2000 – My Dog Skip (wideo, DVD, TVP: Mój przyjaciel Skip), 2002 – Tuck Everlasting (DVD, TVP: Źródło młodości), 2004 – Płonąca pułapka ( Ladder 49)\n„To niezapomniana kreacja Joaquina Phoenixa, a John Travolta wspiął się na szczyt swoich możliwości.”\n„Niesamowita historia o bohaterstwie, przyjaźni i rodzinie.”\nDean Richards – WGN-TV (WB) Chicago\n„Poruszająca i bardzo ludzka historia o bohaterach Ameryki”\nTony Toscano, KJZZ-TV (IND) Salt Lake City\n„Płonąca pułapka” to jeden z najlepszych filmów tego sezonu. Nieprawdopodobnie inspirujące, chwytające za serce bohaterstwo.\nJim Svejda, KNX/KCBS Radio\n„Role Johna Travolty i Joaquina Phoenixa zasługują na nagrody!”\nMaria Salas, WTVJ „NBC Miami”


Mieszkanie 🏠 w Łochowska 36 - 2 pokoje, 46 m², 3 piętro - RynekPierwotny.pl\nMazowieckie (16 487 mieszkań)\nWarszawa (13 342 mieszkania)\nPraga-Północ (577 mieszkań)\nSzmulowizna (256 mieszkań)\nApartament na sprzedaż 2 pokoje o powierzchni 45,85 m²\nW inwestycji Łochowska 36 jest 6 apartamentów które mogą być dobrą ofertą dla inwestorów, którzy chcą czerpać korzyści z wynajmu nieruchomości. Mają one lepszą niż rynkowa stopę zwrotu z inwestycji (szybciej niż przeciętnie zwraca się zainwestowany kapitał).\nPowierzchnia: 45,85 m²\nInwestycja: apartament znajduje się w inwestycji Łochowska 36, w której dostępnych jest jeszcze 5 podobnych ofert\nNowy 2 pokojowy apartament na sprzedaż o powierzchni 45,9 m² znajduje się w nowo budowanej inwestycji deweloperskiej Łochowska 36 na Szmulowiźnie przy ul. Łochowska 36 (4.4 km od centrum Warszawy). Inwestycja została zrealizowana przez dewelopera Łochowska 36.\nCała inwestycja składa się z 2 budynków wielorodzinnych w których łącznie znajduje się 75 nowych apartamentów, na sprzedaż pozostaje 6 o powierzchni od 44 do 49 m², w budynkach są 4 kondygnacje naziemne oraz 1 podziemna. Inwestycja Łochowska 36 została wybudowana i oddana do użytkowania w 1 kw. 2019 roku.\nNowy apartament o oznaczeniu 17 znajduje się na 3 piętrze i jest 1-poziomowy. Pomieszczenia mają od 268 do 285 centymetrów wysokości. W apartamencie znajdują się 2 pokoje, kuchnia jest otwarta, jest 1 łazienka. Dla przyszłych mieszkańców deweloper Łochowska 36 przewidział: miejsca postojowe podziemne.\nApartament znajduje się w inwestycji Łochowska 36, w której znajduje się w sprzedaży jeszcze 5 podobnych nowych apartamentów.\nW najbliższej okolicy inwestycji Łochowska 36 znajdują się 73 placówki edukacyjne. Najbliżej położone to: Gimnazjum nr 32 z Oddziałami Integracyjnymi w odległości 150m, Przedszkole Nr 12 w odległości 250m, Wyższa Szkoła Menedżerska W Warszawie w odległości 250m.\nW okolicy znajdują się: w odległości 200 m znajduje się Pracownia, w odległości 300 m znajduje się Bazylika Najświętszego Serca Jezusowego, w odległości 350 m znajduje się Bazylika Najświętszego Serca Jezusowego.\nNa Pradze Polnoc dostępnych jest w sprzedaży 591 ofert nowych mieszkań i domów znajdujących się w 23 inwestycjach deweloperskich.\nMieszkania Nowa Praga111 ofert Mieszkania Pelcowizna274 oferty Mieszkania Stara Praga180 ofert\nMieszkania 1-pokojowe159 ofertMieszkania 2-pokojowe73 ofertyMieszkania 3-pokojowe15 ofertMieszkania 4-pokojowe3 ofertyMieszkania 5-pokojowe i więcej6 ofert\nBiałostocka 59 6 ofertFabryka na Pradze 3 ofertyZiemowita 4a 3 oferty


„Kochane dziecko z tego Gałganka” | Grupa Lokalna Balaton\n21.06.2017, 12:56 - autor: Echo Gmin Opolskich w dziale Echo Gmin Opolskich\n- tak o dziecięcej grupie teatralnej z Luboszyc mówi prowadząca ją od 35 lat Ewa Sitarz, nauczycielka języka polskiego w luboszyckiej szkole podstawowej. Tworzą małą, artystyczną rodzinę, w której uczeń klasy szóstej musi zrozumieć i uszanować pierwszaka, a najmłodsi szybko się uczą, by dorównać umiejętnościami starszym kolegom. Razem tworzą piękne, nowatorskie przedstawienia teatralne, które zachwycają widzów z kraju i zza granicy.\n- Dzięki nam w każdą sobotę i podczas ferii luboszycka szkoła tętni życiem. Dzieci przychodzą i tworzą autorskie spektakle. I to jest wspaniałe – mówi pani Ewa.\nKrótka historia długich lat działalności\nGrupa teatralna Gałganek powstała 38 lat temu. 3 lata później opiekę nad nim przejęła Ewa Sitarz, która dzisiaj tworzy wyjątkowe spektakle z kolejnym już pokoleniem małych artystów. Na zajęcia przychodzą dzieci osób, które parę lat wcześniej same były „Gałgankami”.\n- Rodzice, którzy też byli kiedyś w Gałganku, jeżdżą ze mną czasem na przeglądy. A później siedzą na widowni i płaczą, bo widząc swoje dzieci na scenie, przypominają sobie, jak oni przeżywali swoje występy. To jest coś wspaniałego – opowiada pani Ewa. - I nawet się księdza dorobiłam! - wykrzykuje ze śmiechem. – Bo przecież ksiądz Łukasz (Knieć – przyp.) był w nim od trzeciej klasy, po tym, jak przyszedł do mnie i zapytał „Cy mogę się zapisać do Gałganka?”. Tak to było… Po ponad trzydziestu latach pracy widzę, że z „Gałganów” wyrastają ludzie szczególni. Są charyzmatyczni, zaangażowani, widać ich na każdym kroku. To wszyscy ci rodzice, którzy aktywnie uczestniczą w życiu szkoły, udzielają się na festynach i tak dalej – opowiada. - Staramy się, żeby te dzieci wyrosły na odpowiedzialne i mądre osoby.\nDo grupy może dołączyć każdy uczeń luboszyckiej podstawówki. Obecnie pani Ewa zajmuje się dwudziestką „Gałganków”, zdarzało się jednak, że grupa rozrastała się do 25 osób.\n- Zazwyczaj spotykam się z zespołami, w których jest piątka albo szóstka dzieci. Też mogłabym pójść na łatwiznę i wybrać sobie najzdolniejszą grupę, ale dla mnie najcenniejsze jest to, że te dzieciaki w ogóle chcą coś robić. A kiedy po pół roku okazuje się, że któryś wyjątkowo „sztywny” „Gałganek” się otworzył, wyeliminował jąkanie stresowe, poprawił dykcję, poczuł się dowartościowany i szczęśliwy, to jak ja miałabym go wygonić? - opowiada pani Ewa.\nW każdą sobotę i w drugim tygodniu ferii zimowych małe „Gałgany” zbierają się o 9 rano na sali gimnastycznej luboszyckiej podstawówki. Zaczynają od śpiewania, pląsów, wspólnych zabaw. Po to, by stworzyć atmosferę sprzyjającą tworzeniu i taką, która pozwala im się otworzyć.\n- Dzisiaj wśród dzieci jest taki problem, że one boją się rówieśników. Są zamknięte, bo obawiają się, że jeśli się wyzwolą i pozwolą sobie na jakieś szaleństwo, to zostaną wyśmiane. A w teatrze przecież właśnie o to chodzi, żeby umiejętnie, w sposób niepowierzchowny, przekazywać emocje – tłumaczy pani Ewa.\nPo rozgrzewce, która pozwala dzieciom rozbudzić się i poczuć twórczą atmosferę, zaczyna się zabawa słowem – wierszami albo fragmentami przedstawień. Jeśli któryś z tekstów szczególnie się „Gałgankom” spodoba, pani Ewa zastanawia się, jaki scenariusz napisać na jego podstawie i jak wprowadzić do niego dramaturgię. Nie tworzą plagiatów, nie inspirują się treściami dostępnymi w Internecie. Często cały spektakl tworzą sami, starając się w nim przekazać coś, co jest najistotniejsze. Dla dzieci, dla dorosłych, dla świata. Nie zawsze jest to wyłącznie zabawa, choć pani Ewa stara się, by „Gałganki” uczyły, się bawiąc.\n- Dzieci nigdy nie dostają tekstu do domu. Ani jednej linijki. One mają to grać, a nie wyklepać z pamięci, bo później trudno to wyprostować. Także nigdy nie ma żadnego zadania domowego. Czasem natomiast poproszę, żeby przynieść jakieś drobne rekwizyty, jak rolki po papierze toaletowym, z których robiliśmy ogromną skakankę. Samych tekstów uczymy się w trakcie zajęć, bawimy się nimi. Nie dzielimy też poszczególnych kwestii między siebie, całość jest w każdym. Dopiero później decydujemy, kto zagra poszczególne role. Dzięki temu te spektakle są takie szalone. Wszyscy są cały czas na scenie, dzięki czemu czują, że wszystko zależy od nich, od całej gałgankowej rodzinki – opowiada pani Ewa, której ulubionym etapem pracy jest wymyślanie tytułu. - Propozycji jest pełno, czasami robię nawet konkurs. Tytuły zawsze są u nas trochę tajemnicze, zaciekawiają widza.\nZajęcia teatralne, chociaż odbywają się w budynku szkolnym, są dla dzieci oderwaniem od codziennej rutyny. To czas, który poświęcają wyłącznie dla siebie. Zdaniem Ewy Sitarz fakt, że udział w zajęciach jest wyłącznie ich wyborem, sprawia, że „Gałganki” są twórcze, swobodne i nieobciążone natrętnymi myślami o szkolnych obowiązkach.\n- Staram się robić takie spektakle, żeby dzieci nie czuły tej dydaktycznej ich strony, tylko bawiły się i rozbudowywały wyobraźnię. A potem nagle powstaje spektakl, który w każdym momencie dla widza jest niespodzianką. Jest nieprzewidywalny.\n„…Najtrudniej być prorokiem wśród swoich”\n- U nas, w gminie Łubniany, nie mamy gdzie wystąpić. A kiedy się napracujesz i widzisz, że powstało coś pięknego, to chcesz to pokazać. Tu nie ma gdzie. Szkolnej sali gimnastycznej nie da się wyciemnić, nie ma sceny i miejsca na światła. A co z widzami, skoro my sami zajmujemy pół sali? Teraz w Łubniańskim Ośrodku Kultury też jest malutka scena. A my potrzebujemy dużej przestrzeni, na której zmieszczą się nasze wszystkie dzieci, scenografia, światła… Dopiero prawdziwe sale teatralne potrafią oddać to, jakie dzieła tworzymy. Ja sama jestem czasem przerażona, że powstało coś tak pięknego. Bo kiedy robimy próby na sali gimnastycznej, to część scenografii czy światła mogę sobie tylko wyobrazić. A jak „Gałganki” stają na prawdziwej scenie, zaczyna się burza, błyskają światła, falują materiały, na których kolorowe klocki udają statki, to robi wrażenie. Na przeglądach oglądam te spektakle praktycznie po raz pierwszy, razem z jurorami. Także bardzo szkoda, że nie ma w całej gminie sali teatralnej, w której dzieci mogłyby się zaprezentować. Nie ma takiego miejsca, nie ma takiej możliwości. Serce aż się kraje. Bo podziwiają nas w całej Polsce, a tutaj nawet nie wszyscy rodzice mieli okazję zobaczyć swoje pociechy – mówi z żalem pani Ewa. - Kiedyś robiliśmy przedstawienia w domu parafialnym. Chociaż ta scena też jest mała, to mogłam chociaż światłami pooperować. Bo my mamy reflektory, potrzebny sprzęt, stroje i rekwizyty. Wszystko mamy z nagród zdobywanych dzięki swojej pracy. W żadnym wypadku nie jesteśmy obciążeniem finansowym dla szkoły.\nEwa Sitarz planuje zorganizowanie w przyszłym roku przedstawienia na sali opolskiego teatru, gdzie mogłaby zaprosić nie tylko rodziny „Gałganków”, ale i całą lokalną społeczność. Po to, żeby mogli obejrzeć ich spektakle w takiej formie i takim kształcie, na jaki zasługują.\nZ Torunia Gałganek wrócił z wyróżnieniem\nKilka dni temu „Gałgany” wróciły z trzydniowego pobytu w Toruniu, z Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego „BUT” (od „Brodnickiej Uczty Teatralnej”). Pojechały tam w piątek, 9 czerwca, by zaprezentować się na forum ogólnopolskim i zasygnalizować, że w tej małej, luboszyckiej szkole funkcjonuje bardzo profesjonalna grupa.\n- Udało nam się tam pojechać już w tamtym roku. Chcieliśmy posmakować nowej sceny, pokazać się w innych miejscu, bo najczęściej uczestniczymy w tych samych przeglądach, jak w Strzelcach Opolskich czy w Oleśnie. Spodobało nam się i bardzo chcieliśmy pojechać także w tym roku – tłumaczy pani Ewa.\nGałganek zachwycił się Toruniem z wzajemnością. Za spektakl „Czas na najpiękniejsze słowo” przyznano luboszyckiej grupie wyróżnienie. Jurorzy zwrócili uwagę na przepiękną dykcję, emisję głosu i sposób poruszania młodych aktorów. Przede wszystkim doceniono jednak ich twórczość i umiejętność pomysłowego wykorzystania własnoręcznie stworzonych rekwizytów. Wszyscy zgodnie uznali, że luboszycki Gałganek stworzył dzieło sztuki.\nTytułowe „najpiękniejsze słowa”, które dzieci przywołały na tle pięknej, skrzypcowej muzyki, to: chleb, matka, pokój, miłość, praca, wolność i zgoda. Na scenie zapanował prawdziwie magiczny nastrój.\n- Najpiękniejszym podziękowaniem było to, że widzowie autentycznie płakali. I nie były to lekkie łzy wzruszenia, kobietom wręcz spływały makijaże – opowiada Ewa Sitarz. - Miejsc pierwszych, grand prix, było mnóstwo, ale nie na tym to polega. Najważniejsze jest poczucie, że zrobiliśmy to, co mieliśmy zrobić. I tutaj się udało. Bo sztuka służy przecież wywoływaniu wspaniałych emocji, ma łagodzić obyczaje i w tym zabieganym świecie przypominać, co jest najbardziej wartościowe.\nWyjazd Gałganka do Torunia był możliwy dzięki sponsorom: Powiatowi Opolskiemu, przedsiębiorstwu „RUDATOM” z Kępy, Piotrowi Jaworskiemu z Luboszyc, Przedsiębiorstwu Inżynierii Komunalnej „ECOKOM” oraz Piekarni „Wodnicki” z Kępy. Finansowe wsparcie pozwoliło na pokrycie kosztów pobytu i transportu.\n- Jestem zaskoczona hojnością ludzi, którzy docenili wartość pracy tych dzieci. Bardzo dziękujemy wszystkim sponsorom, którzy umożliwili nam pokazanie tego spektaklu widzom w całej Polsce. Dla dzieci to była wspaniała nagroda – podsumowuje Ewa Sitarz.\nPodziękowania należą się także wszystkim nauczycielom, dyrekcji oraz obsłudze szkoły podstawowej w Luboszycach, którzy dbają o Gałganka jak o prawdziwy klejnot. Warto wspomnieć również o rodzicach, którym zależy na rozwoju swoich dzieci. Dzięki tym ludziom małe „Gałganki” mają szansę pokonywać swoje największe słabości i odnosić sukcesy.\n„Jak się z wrażenia otworzy usta na początku spektaklu, tak do końca pozostają otwarte” - usłyszała kiedyś pani Ewa. Taka opinia to chyba wystarczający dowód na to, że praca wszystkich zaangażowanych w Gałganka osób przynosi piękne efekty.