Trattoria di Bufala: pizza od nowohuckiej legendy / Nowa Huta\nMaciej Twaróg: kuchnię włoską kocham od transferu Bońka do Juventusu\n[ Pizza, Nowa Huta ]: – Ja pracę nad ciastem często porównuję do opieki nad moimi dziećmi, kiedy były małe, niewinne i niemowlęce. Kiedy zdałem sobie szybko sprawę, że to jest mały organizm, który mi nie powie, że jest mu za zimno, za gorąco, że ma kupę, że jak go po kąpieli zabiorę na balkon, to je przeziębię na śmierć. – mówi Maciej Twaróg, który w Trattoria di Bufala szefuje kuchni.\nSmakuje tak, że od razu wiadomo, że wiesz co robisz. Gdzie się tego nauczyłeś?\nByłem w różnych miejscach, w których w różny sposób podchodzono do potrawy, którą jest pizza. Zaczynałem jeszcze w latach 90., kiedy wyobrażenia nie przystawały do tego, co powinno być na talerzu. Później zaczęło mnie fascynować ciasto. Praca nad nim. To jest podstawa, którą dajesz na talerz. Dobra pizza nie musi zawierać 30 tys. składników, kukurydzy w kolbie lub popcornie. Ma być prosta. To było jedzenie ludzi prostych, biednych, którzy stworzyli charakter i smak pizzy. Charakterem włoskiej kuchni jest prostota. Im jej więcej, tym lepiej.\nJaka jest filozofia dobrego ciasta?\nPrzede wszystkim dobra mąka. Zjadłeś przed chwilą sycylijski smak na pizzy w Bufali, który jest oparty na smacznym cieście. Goście, którzy zadowoleni wychodzą z Trattorii chwalą – poza kompozycjami – głównie ciasto. Przed otwarciem lokalu spędziłem miesiąc nad wyborem mąki do ciasta dla Bawolicy. Wybraliśmy mąkę z młyna Pasini. Pracowałem na niej wcześniej w jednej z restauracji, ale tym razem podszedłem do niej inaczej. Nawodniłem ją bardzo wysoko, do granic możliwości. Bawiłem się wodą, sprawdzałem jak reaguje ciasto, jak się wypieka. Praca pizzera to nic innego jak rozkrok między byciem kucharzem i piekarzem. Musisz być obrotowym człowiekiem na kuchni. Wykorzystywać w pracy nad ciastem wzrok, dotyk, nawet słuch, kiedy powstaje ciasto. Używamy piwnych drożdży. Nie czuć ich w cieście. To ważne, bo żeby pizza smakowała, brzuch musi być syty, ale nie może być ciężko. Do tego trzeba pracować z termometrem, stoperem, dobrą pewną wagą i szpachelką do cięcia. Przy cieście trzeba się zatrzymać. Zabezpieczyć je. Zawinąć, zapewnić spokój i ciepło. Podzielić je w odpowiednim momencie. Dać mu odpocząć dokładnie wtedy, kiedy trzeba.\nJa to czasami porównuję do opieki nad moimi dziećmi, kiedy były małe, niewinne i niemowlęce. Kiedy zdałem sobie szybko sprawę, że to jest mały organizm, który mi nie powie, że jest mu za zimno, za gorąco, że ma kupę, że jak go po kąpieli zabiorę na balkon, to je przeziębię na śmierć.\nMaciej Twaróg, Trattoria di Bufala: Podstawą wszystkiego jest ciasto, które wymaga opieki. / Pizza Nowa Huta\nMusisz to po prostu wiedzieć.\nMusisz to wiedzieć. Ciasto jest żywym organizmem, nad którym trzeba mieć pieczę. Ono ci czasami ucieka, niekiedy widzisz od razu, że z czymś przesadziłeś, że się spieszyłeś albo spóźniłeś. Ono w takich sytuacjach robi, co chce. A to ty powinieneś z nim robić, co chcesz. Czyli wyrabiać dłońmi wyjątkową za każdym razem potrawę w pizzerskim piecu.\nSłychać pasję. Kiedy się nią zaraziłeś?\nByłem wychowany przez mamę i najwięcej czasu spędzałem z nią w kuchni. Pamiętam, że jak miałem dziewięć lat poprosiłem mamę, żeby mi pozwoliła zrobić makaron do rosołu w niedzielę. Tak zaczęła się zajawka gotowaniem i smakiem. Najlepiej zjesz u mamy i babci – wiadomo. Po podstawówce trafiłem do szkoły gastronomicznej, na Złotą Jesień. Praktykowałem w wielu miejscach w Nowej Hucie. Pierogów w barze Na Skarpie narobiłem dziesiątki tysięcy. Roboty uczyło mnie starsze pokolenie kucharek, które miały naturalny instynkt, jak coś ma smakować. Przeszedłem wszystkie etapy pracy w gastronomii – od porządkowania piwnic, gdzie były magazyny, przez przyjmowanie towarów i zmywak, po uświadomienie sobie, jak ma wyglądać organizacja pracy na kuchni. Tamte doświadczenia bardzo pomogły. Pasję nabyłem dawno i od najlepszych. Ta poprzeczka, którą narzucam samemu sobie jest wysoka. Ciągle chce się uczyć i rozwijać a wraz tym chcę rozwijać Bawolicę.\nKuchnię włoską. Nazwaliśmy to miejsce Trattoria di Bufala, by oddać hołd mozzarelli di Bufala. Kuba i Daniel, moi podwórkowi Przyjaciele i Szefowie byli zajwieni kuchnią włoską. Daniel przekonał mnie do tego projektu w jakieś 7-9 minut. Italią interesowałem się przez królową Bonę i Zbigniewa Bońka po transferze do Juventusu Turyn. Gastronomika kończyłem zupą Minestrone. Uwielbiałem kino włoskie gdzie bez końca delektowano się jedzeniem! Oparliśmy Kartę Trattorii na Bufali. Jest w sałatkach. Jest w klasycznej Marghericie. Pojawia się, od korekty karty, nawet w kremie pomidorowym. Polecam, bo nasz krem przygotowywany jest na warzywach i oliwie, śmiało mogą go wsuwać nasi Bracia Weganie.\nW Trattoria di Bufala ciasto przygotowuje się w oparciu o mąkę z młyna Pasini. / Pizza Nowa Huta.\nJest jakieś popisowe danie, czy wszystkie kochasz równo?\nDo wszystkich staram się podchodzić tak samo i robić każdą lepszą. Kiedy przygotowuję pizzę, staram się wyobrażać sobie, że jestem tobą i przyszedłem tutaj zjeść. Na przykład Królową Margheritę. I znajdziesz w niej dużo pomidora dojrzewającego w Kampanii, bo używamy tylko takich i do kremu takich, które dojrzewają w Apulii. Są drugie po cieście, dla nas idealne.\nSkąd macie zaopatrzenie?\nDwa razy w miesiącu dostajemy zaopatrzenie bezpośrednio z Włoch – bakłażany, pomidory, zioła. Nasi partnerzy jak Sebastian z Sicil Vini zapewniają też dostawy innych sycylijskich produktów, w tym anchois, które przed chwilą zjadłeś. Bo wiesz – jest anchois i anchois z Sycylii, które wywróciły moje wyobrażenia o smaku tego skromniutkiego filecika. Dbamy o smak i szczegóły. Tuńczyk w naszej „rybnej”ofercie to ta sama ryba, którą znajdziecie w naszym siostrzanym Sushi Royal. Podajemy Wam świeżego Tuńczyka marynowanego przez nas przed podaniem.\nMaciej Twaróg, Trattoria di Bufala: w karcie znajdziesz dużo pomidora dojrzewającego w Kampanii, bo używamy tylko takich i do kremu takich, które dojrzewają w Apulii. / Pizza, Nowa Huta\nDa się poczuć różnicę.\n90 procent produktów jest z Włoch. Na tym bazujemy. Szybko nauczyłem się też włoskiego myślenia o tym, że kiedy podejdziesz do produktów z szacunkiem, dobrze, to one zwrócą ci to w smaku. Z lokalnych dostaw bierzemy tylko część warzyw, takich jak na przykład cebula. Cieszy mnie, że udało się stworzyć w Nowej Hucie miejsce, w którym można dobrze jeść. Liczba zamówień to potwierdza.\nTo zaprośmy. Gdzie można przyjść lub przyjechać?\nW ciągu budynków handlowych przy alei Andersa. Między Strusia a Dywizjonu 303. Jesteśmy oczywiście od strony Dywizjonu 303.\nCodziennie. Od 12 do 22. Obok nas wspomniane Sushi Royal, gdzie Tomek Stanek stworzył tam miejsce wybitne.\nNa tym mieście tylko mówią. Dzięki Tomkowi i Jego podejściu do pracy nad sushi zobaczyłem wiele wspólnych mianowników naszej pracy. Uwielbiam porozmawiać z Tomkiem o gotowaniu. Klasa! A jego sushi i tajska, i ramen z owocami morza to coś bajecznego.\nDowozimy. W promieniu pięciu kilometrów. Do całej Starej Huty. W okolice Łęgu. Na Dobrego Pasterza. Można dzwonić – 535 106 200. Można wejść na stronę, zamówić i zapłacić. [Bawolica.pl] Jak klient sobie życzy. Dowozy mnie trochę martwiły, bo pizza traci z każdą minutą. Ale ludzie nie narzekają. 31 lipca chcemy odsłonić skromną korektę naszej Karty. Zapraszam. Pojawi się miejska krewetka, czy Gambero Urbano. Tej pizzy za nic w świecie nie kroimy. Leci jako jedna zwarta wyjątkowa potrawa. Zresztą warto sprawdzić samemu.\nMaciej Twaróg prowadzi także audycje w Polskim Radio Nowa Huta. Między innymi “Terapię przez Tożsamość”. Gorąco polecamy.\npizza w Krakowie restauracje w Krakowie


Zdjęcie 3/4 w aranżacji Dom w krainie Gotów i pięknych widoków. - Deccoria.pl\nAutor: Dojota Kategoria: Domy i mieszkania\nMój stary dom na wsi..\nkarinka 2017-08-05, 20:16\nTosiaczek1 2016-06-14, 06:24\nz Gotów to chyba stół został ;))\nKuchareczka 2016-02-21, 16:56\nAle tu jest świetnie !!!\nhehe 2016-02-20, 06:55\nStół mnie zachwycił. Przetrzyma każda nawałnicę\nMariaSt 2016-02-20, 01:25\nNiezwykle malownicze miejsce...\njadwin 2016-02-19, 18:19\nLubię takie stare mury.\nPrzytulnie w wiejskim domku\nCzy na pewno chcesz usunąć komentarz do zdjęcia z aranżacji "Dom w krainie Gotów i pięknych widoków."? Tej operacji nie można cofnąć.\nCzy na pewno chcesz usunąć zdjęcie z aranżacji "Dom w krainie Gotów i pięknych widoków."? Tej operacji nie można cofnąć.


Giardia lamblia jest pierwotniakiem i występuje jako trofozoit i cysta. Pod mikroskopem można zauważyć, że trofozoit jest dwustronnie symetryczny, ma dwa wyraźne jądra i cztery pary wici wychodzących z ciałek podstawowych pomiędzy jądrami. Pierwotniak ten jest spłaszczony i ma wklęsłą przyssawkę brzuszną, używaną do przyczepiania się do powierzchni jelitowych komórek nabłonkowych. Jest wielkości dwukrotnie większej od krwinki czerwonej. Rozmnaża się bezpłciowo, przez podział podłużny.\nTen pierwotniak z grupy wiciowców (spokrewniony z innymi wiciowcami z supergrupyExcavata – eugleninami, świdrowcami i in.), wywołuje jedną z najczęściej występujących chorób pasożytniczych u ludzi, psów i kotów – giardiozę. Przyczepiony specjalną przyssawką, pasożytuje u ssaków na komórkach nabłonkowych m.in. jelita, pęcherzyka żółciowego. Może też zagnieździć się w trzustce, wątrobie.\nGiardia lamblia jest pasożytem z rodziny wiciowców, powszechnie występującym w umiarkowanych szerokościach geograficznych, tak samo często w krajach wysoko rozwiniętych jak i rozwijających się. Ogniska bardziej agresywnych odmian zostały zidentyfikowane w Rosji, w basenie Morza Śródziemnego i Azji centralnej. Najczęstszym sposobem zakażenia jest picie skażonej wody. Cysty tego pasożyta mogą przetrwać w wodzie do 3 miesięcy. Giardia lamblia oporne są na chlor! Zakażenie częściej występuje u dzieci niż u dorosłych.\nOdkrywcą LAMBLII tego "niepozornego" pasożyta był badacz nazwiskiem Lambl, któremu robaki te zawdzięczają swoją nazwę.\nPasożyt zamieszkuje jelito cienkie. Jest przyczyną złego wchłaniania, zwłaszcza lipidów i rozpuszczalnych w tłuszczach witamin (A,D,E oraz K). Z zakażeniem związane jest również uszkodzenie kosmków.\nW przypadku osób z wydolnym układem immunologicznym (odpornościowym) choroba ustępuje zwykle po 4 dniach.\nNiedobór witaminy A w organizmie lub znaczne upośledzenie wydzielania kwaśnego soku żołądkowego (to przypadłość osób z grupą krwi A i AB) usposabiają do rozwoju pełnoobjawowej choroby. Ciężkie zakażenie może być przyczyną nietolerancji laktozy. W krańcowych przypadkach, ciężkie odwodnienie może stwarzać zagrożenie życia.\nDawniej w celu wykrycia Giardii przeprowadzano test sznurkowy. Choremu podawano do połknięcia sznurek na końcu którego umieszczano żelatynową kapsułkę. Po rozpuszczeniu się kapsułki i po osiągnięciu dwunastnicy (około 4 godzin od połknięcia) sznurek wyciągano i badano m.in. pod mikroskopem na obecność pasożytów. Obecnie testy wykrywające antygeny Giardia z powodzeniem zastępują test sznurkowy.\nGiardiazę diagnozuje się poprzez badania mikroskopowe, serologiczne i enterotesty. Rozpoznanie ustala się po występujących objawach towarzyszących lambliozie, jednak najcenniejsze są badania laboratoryjne. Lambliozę można potwierdzić znajdując w kale cysty lamblii lub obecność antygenu. Cenną informacją może też być badanie kwasowości krwi, które czasie zakażenia lambliami ulega zwiększniu, zakłócając homeostazę organizmu.\nPonieważ cysty wydalane są okresowo w celu wykrycia zakażenia trzeba pobrać do badania mikroskopowego wiele próbek przez okres 8 – 10 dni. Badanie serologiczne wykonuje się za pomocą jednego z wielu testów immunoenzymatycznych lub za pomocą przeciwciał monoklonalnych znakowanych barwnikiem fluorescencyjnym. Treść dwunastniczą można zbadać mikroskopowo (gastroskopia, gastrofiberoskopia). Lekarze zwracają uwagę na niechętne przyjmowanie przez rodziców i samych chorych zlecenia na badanie kału, niedokładne wykonywanie tych badań przez laboratoria oraz zbyt krótki okres czasu w jakim przeprowadzane są badania czyli przez dwa, trzy dni, podczas gdy niektóre z pasożytów, aby zostały wykryte wymagają badania kału przez 8 do 10 dni lub dłużej.\nZarażenie lambliami odbywa się poprzez spożycie zanieczyszczonych cystami lamblii owoców, jagód, warzyw, wody jak również przez zainfekowane ręce i przedmioty. Dostając się do przewodu pokarmowego lamblie bardzo szybko mnożą się podrażniając śluzówkę.\nW świetle jelita dochodzi do przeobrażenia w bardzo odporne na warunki środowiskowe cysty, które są wydalane z kałem. Cysty te charakteryzują się dużą odpornością na czynniki środowiska zewnętrznego - w wodzie chlorowanej w temperaturze 18°C przeżywają do 3 miesięcy, w wodzie z rzeki lub jeziora do kilku miesięcy, w wilgotnym kale ok. 3 tygodni. Do zakażenia lambliami dochodzi w wyniku połknięcia cyst.\nNajczęściej zakażenie przebiega bezobjawowo. Objawy ostrego zakażenia występują po 1-3 tyg., są niejednoznaczne i zależne od wieku i stanu wydolności układu immunologicznego (odpornościowego).\nU dorosłych objawy to;\nnudności, brak apetytu,\ngwałtowne, wodniste, sfermentowane stolce o żółtym zabarwieniu,\nwzdęcia, kurczowe bóle brzucha, niekiedy w okolicy pęcherzyka żółciowego,\nbóle głowy, zmęczenie, bezsenność,\nreakcje uczuleniowe z różnego rodzaju wysypką i stany podgorączkowe.\nU dzieci -\nnawracające, przewlekłe bóle brzucha, nasilające się po jedzeniu,\nczęste, okresowe biegunki - zwykle występuje wodnista biegunka,\nogólne osłabienie i podżółtaczkowe zabarwienie oczu - to najczęstsze objawy umiejscowienia się lamblii w dwunastnicy i drogach żółciowych dziecka.\nCzęsto zakażenie wątroby lambliami przejawia się w postaci zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia przewodów żółciowych a nawet martwicy wątroby. Również i serce jest narażone na uszkodzenie. Następuje podwyższona pobudliwość czynności serca oraz stonowane bicie serca. Występują zaburzenia systemu nerwowego, w postaci męczenia się, rozdrażnienia lub apatii, płaczliwości, bólów głowy i mięśni, kołatania serca, skoków temperatury, spowolnienia rozwoju u dzieci, zaburzeń w przemianie materii oraz chudnięcia. Można zaobserwować drżenie palców i zwiększoną potliwość. Lamblie mogą się zagnieździć również w trzustce.


Maślak pstry (bagniak, jakubek, miodówka) - czy jest jadalny? Suszenie grzybów | TVN Zdrowie\nCzytasz: Maślak pstry (bagniak, jakubek, miodówka) - czy jest jadalny? Suszenie grzybów\nFot. RvFf / Getty Images\nMaślak pstry znany jest także pod innymi nazwami - bagniak, borowik pstry, hubanek, jakub, jakubek, łosiak, murzynek, piasecznik, twardak, twardzioszek - jest grzybem jadalnym. Grzyb jest popularny, występuje od czerwca do listopada. Ma niezbyt wyszukany smak i najczęściej spożywa się go w postaci marynowanej lub w sosie grzybowo-śmietanowym.\nBagniak, czy też maślak pstry, jest grzybem bardzo popularnym w Polsce. Zbiera się go od czerwca do listopada, najczęściej występuje w lasach iglastych i na wrzosowiskach, zwykle w miejscach bagnistych, na co wskazuje jedna z nazw grzyba.\nWarto wiedzieć: Grzyby – dlaczego warto wprowadzić je do diety? Jakie wartości odżywcze mają grzyby? Ile mają kalorii?\nJak wygląda maślak pstry?\nOwocnik grzyba ma średnicę od 6 do 15 cm. Zwykle u młodych osobników ma kształt półkolisty z podgiętym brzegiem. U starszych maślaków staje się wypukły, później płaski i nieregularnie pozaginany.\nSkóra kapelusza maślaków pstrych jest sucha, szorstka, w kolorze żółtym. U starszych osobników może być koloru brudnopomarańczowego. Skóry nie da się oddzielić od miąższu. Rurki maślaka po uciśnięciu lub przekrojeniu lekko błękitnieją. Mają drobne, okrągłe pory.\nTrzon grzyba ma od 4 do 10 cm wysokości i od 2 do 4 cm grubości. Zwykle jest walcowaty, pokryty filcem.\nMiąższ maślaka pstrego jest twardy, w kolorze żółtym lub pomarańczowym, pod powierzchnią trzonu jest cytrynowożółty. Miąższ grzyba ma łagodny smak i słaby zapach przypominający igliwie.\nZ czym można pomylić maślaka pstrego?\nNa szczęście pomylić go można jedynie z maślakiem sitarzem. Na szczęście oba grzyby są jadalne, a odróżnić je można po wielkości porów (większe u maślaka pstrego) i zapachu (maślak pstry ma charakterystyczny zapach igliwia).\nZ filmu dowiecie się więcej o grzybach - poznajcie ciekawostki na temat grzybów, czyli darów lasu:\nNa samym początku musimy pamiętać, aby nie myć grzybów przeznaczonych do suszenia. Suszyć powinno się tylko grzyby zdrowe i czyste, w tym celu nożem odcinamy dolną, zabrudzoną część korzenia z resztkami grzybni. Następnie odcinamy trzonek grzyba od kapelusza, w ten sposób otrzymaną część grzyba czyścimy szmatką. Następnie wietrzymy grzyby - wstępnie suszymy je na świeżym powietrzu, sprawdzamy czy nie są robaczywe, kroimy na części.\nGrzyby w piekarniku rozkładamy na gęstej metalowej siatce. Rozgrzewamy piekarnik do temperatury nie wyższej niż 50 stopni Celsjusza i koniecznie ustawiamy go w funkcji termoobiegu, pozostawiamy uchylone drzwi piekarnika.\nBardzo ważne, aby co pewien czas odwracać blachę w piekarniku o 180 stopni i delikatnie przewracać schnące grzyby. Jeśli grzyby będą pęcznieć a nie przysychać należy zmniejszyć temperaturę i uchylić mocniej drzwi do piekarnika.\nSuszenie grzybów taką metodą trwa dość długo - około trzech godzin.\nData aktualizacji: 07.10.2019 Opublikowano: 04.10.2019 r.


YAMAHA TR-11C4 USTNIK DO TRĄBKI\nUstniki Yamahy zostały wyprodukowane zaawansowanej technologii komputerowej. Oferują niezwykłą precyzję, płynność oraz łatwość gry.\nUstniki Yamahy zostały wyprodukowane zaawansowanej technologii komputerowej. Oferują niezwykłą precyzję, płynność oraz łatwość gry. Standardowy model dla początkujących i zaawansowanych muzyków.\nśrednica: 16,46/3,65 mm\nYAMAHA TR-16C4 USTNIK DO...\nGEWA USTNIK DO TRĄBKI 1 1/2C\nGEWA USTNIK DO KORNETU 7CW...\nVINCENT BACH USTNIK DO...\nYAMAHA TR-14C4 USTNIK DO...\nwięcej YAMAHA w Ustniki do Inst. Dętych Blaszanych wszystkie produkty


2014-09-24T08:33:04+02:00 eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg\nPowiat ostrołecki, 24 września 2014, 08:33\nZebranie odbędzie się w dniu 25 września 2014 r. (czwartek) o godz. 1900 w Gminnym Ośrodku Kultury Sportu i Rekreacji w Baranowie.\n1. Przeznaczenie funduszu sołeckiego w 2015 roku.\n2. Informacja o realizacji zadań inwestycyjnych zaplanowanych\nna 2014 roku.\n3. Plany inwestycyjne Gminy na 2015 rok.\nWięcej o: zebranie, zebranie wiejskie, Baranowo, fundusz sołecki, podział środków


Gmina Demeń – Wikipedia, wolna encyklopedia\nGmina Demeń – dawna gmina wiejska funkcjonująca pod zwierzchnictwem polskim w latach 1919-1920 roku na obszarze tzw. administracyjnego okręgu wileńskiego (obecnie na Łotwie, przy granicy z Litwą i Białorusią). Siedzibą władz gminy był Demeń (łot. Demene).\nPrzed I wojną światową gmina Demeń należała do powiatu iłłuksztańskiego w guberni kurlandzkiej. Po wojnie jednostka weszła w skład utworzonego i administrowanego przez Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich powiatu brasławskiego. Jednakże w lipcu 1920 roku obszar gminy Demeń (oraz pięciu innych sąsiednich gmin o łącznej powierzchni 1,5 tys. km²) został zajęty przez Łotyszy i wcielony do Łotwy. Obszar ten jest jedynym skrawkiem terytorium podlegającym pod polską administrację w latach międzywojennych, który obecnie należy do Łotwy.\nTę stronę ostatnio edytowano 27 sie 2018, 17:33.


Dzisiaj jak już nazwa posta zapowiedziała będzie kulinarnie i weekendowo. Moje szybkie i jesienne przepisy.\nPo pierwsze u mnie w weekendy zawsze musi być coś słodkiego,tak się przyjęło a poza tym mam więcej czasu aby po pichcić z dziećmi. A po drugie w weekendy lubię robić dania które zajmują mało czasu, bo jednak jest to czas na odpoczynek:).\nNa tym blogu wszystkie przepisy są bezglutenowe, ponieważ mój organizm nie toleruje glutenu, ale z zwykłej mąki wychodzi tak samo więc nie ma problemu. Używam zwykłych przepisów, zastępuje tylko niektóre składniki. I tak się zaczęła moja pasja gotowania, ponieważ jeśli czegoś sama nie zrobię nie jem, a w sklepie tego nie kupie. Uważam to za plus po prostu wiem co jem:)\nNa pierwszy ogień pójdzie SZARLOTKA :)\nI następny przepis bardzo szybki MUFINKI Z OWOCAMI:)\nBiałka ubić na sztywno dodać, cukier, żółtka, olej i mąkę z proszkiem do pieczenia. Przelać do foremek moje mufinki są ze śliwkami i jagodami, jeśli chcemy aby owoce nie opadły na dno obtaczany je w mące. Piekarnik na 180 stopni i piec przez 20 minut. Ja po wystygnięciu posypuję cukrem pudrem.\nŻyczę smacznego weekendu:)\nAgata Murawska 10 października 2014 21:11\nSłodkości wyglądają bardzo apetycznie !!! Chyba nabrałam chętki:)))\nlookbeauty 10 października 2014 22:04\nOj ja lubię się delektować takimi słodkościami:) Nabieraj chętki nabieraj:) Pozdrawiam\nKamila 13 października 2014 19:23\nChodzi za mną taka szarlotka :-) alez apetytu narobiłaś...zapraszam na Candy :-) pozdrowienia. Kamila\nlookbeauty 13 października 2014 19:52\nSzarlotka pyszna daję słowo :) Na pewno Cię odwiedzę. Pa:)\nanka 14 października 2014 22:20\nUwielbiam muffinki a twoje wyglądają bardzo pysznie :-) Witam w blogowym świecie :)\nPozdrawiam i życzę wielu inspiracji i jeszcze więcej czytelników.\nLook Beauty 15 października 2014 07:38\nDziękuję za powitanie:) ja tez uwielbiam mufinki :) Pozdrawiam\nPastelowy domek 16 października 2014 14:51\nMmmm ile słodkości :D\nLook Beauty 16 października 2014 18:11\nOj tak tylko wcinać :)\nNatalia K 17 października 2014 13:00\nTwoje wypieki wyglądają wspaniale... musze coś zrobić według twojego przepisu!!!!\nLook Beauty 17 października 2014 14:30\nDziękuje Natalio :) Pozdrawiam\nMichalina Mielnicka 17 października 2014 16:57\nMniam, wygląda obłędnie! Ja niestety musiałam porzucić robienie ciast na rzecz diety.. To boli.. ;)\nLook Beauty 17 października 2014 17:13\nMichalinko na pewno Cie odwiedzę a o diecie coś wiem bo jestem na diecie bezglutenowej wiec nawet nie pamiętam smaku normalnego jedzenia. Buziaczki\nPaulina Bergel 10 grudnia 2014 19:29\nWszystko pysznie wygląda .. ;) Mniam .. przepis na szarlotkę na pewno wykorzystam ;)


Ciekawy świata adl: Avira AntiVir i Tlen.pl\nOstatnio po cotygodniowym nocnym teście antywirusem Avira AntiVir Personal nie chciał się uruchomić mój Tlen.pl - brakowało mu biblioteki libutil2.dll.\nJak się okazało Avira wysłała ten plik (znajdujący się w głównym katalogu Tlen.pl) do kwarantanny, ponieważ "na pewno" zawiera trojana TR/ATRAPS.Gen. No kiddin' - nie zmieniałem wersji Tlena, więc to na pewno zasługa nowej wersji bazy wirusów - a może to fałszywy alarm?\nMożna to sprawdzić na stronie www.virscan.org - testuje ona wysłane przez użytkowników pliki za pomocą 37 programów antywirusowych z bardzo "świeżymi" wersjami silników i sygnatur wirusów.\nPodobną stroną jest www.virustotal.com - tu wykorzystywane jest 41 silników, ale niestety w starszych wersjach niż na VirSCAN. Dodatkowo na Virustotal istnieje możliwość wyszukiwania plików na podstawie skrótów MD5/SHA-1/SHA-256, czyli nie trzeba uploadować całęgo pliku, a tylko policzyć jego sumę kontrolną (ja używam do tego ExactFile).\nWyszukiwać już przeskanowane pliki wg skrótu można też na VirSCAN, tylko wykorzystać do tego trzeba google, wbudowanej wyszukiwarki nie ma niestety ;)\nWynik był taki, że to raczej fałszywy alarm Aviry, więc dalej używam Tlen.pl ;)\nAutor: adl o 12:12


Terapia uzależnień - Ośrodek leczenia uzależnień Oaza\nStrona główna / Ośrodek terapii uzależnień – Oaza / Terapia uzależnień\nUzależnienie, niezależnie od czego, jest chorobą, która bezwzględnie upośledza funkcjonowanie człowieka. Wpływa nie tylko na ciało, ale także na ludzką psychikę oraz umysł. Równie ogromne jest jego oddziaływanie na otoczenie chorego. Mając na uwadze tak szeroki zasięg nałogu, leczenie musi przebiegać w sposób holistyczny i obejmować wszystkie powyższe aspekty życia pacjenta.\nW naszej klinice postrzeganie uzależnienia opieramy na modelu strategiczno-strukturalnym. Jest to model psychoterapii oparty na założeniu, iż uzależnienie jest zaburzeniem w funkcjonowaniu człowieka odmiennym od innych, np. emocjonalnych. Nie oznacza to, że u pacjenta nie mogą one występować jednocześnie. Podejście to określa zalecenia dotyczące strategii postępowania terapeuty, jak również procedury kształtujące sytuacje terapeutyczne. W Oazie korzystamy także z założeń terapii systemowej (m.in. na podstawie nauk Ludwiga von Bertalanffy’ego oraz Virginii Satir), obejmującej terapię rodzinną. Staramy się łączyć wiele metod psychoterapii, co obecnie jest już normą i sięgamy także po model terapii motywującej oraz metody aktywizujące. Cenimy sobie różnorodność podejść, co pozwala nam indywidualnie pracować z pacjentem i dostosować terapię do jego możliwości oraz potrzeb. To z kolei sprawia, że cały proces leczenia jest bardziej skuteczny. Istotne jest dla nas także wydobywanie mocnych stron uzależnionego i budowanie jego poczucia kompetencji i własnej wartości.\nTerapia – od czego się zaczyna?\nW przypadku uzależnienia od środków psychoaktywnych, takich jak narkotyki i alkohol, podstawą jest detoks, czyli odtrucie organizmu ze szkodliwych substancji. Ta pierwsza faza potrzebna jest, aby pacjent mógł zregenerować siły fizyczne i podjąć dalsze kroki w walce z nałogiem. Odtruwanie przebiega dwustopniowo: przez uzupełnienie wypłukanych przez alkohol witamin i substancji niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu oraz podawanie leków związanych z odtruciem polekowym. Detoks jest niezbędny w podjęciu terapii, gdyż uzależnienie wpływa na ogólne pogorszenie kondycji człowieka, doprowadzając do wielu problemów zdrowotnych i psychicznych. Nasza kadra składająca się z profesjonalistów pomoże przejść ten etap w jak najłagodniejszy sposób. Abstynencja jest warunkiem koniecznym do podjęcia kilkutygodniowego, intensywnego programu terapii. Najlepsze efekty osiąga się, gdy początkowa faza leczenia przebiega stacjonarnie, pod ścisłym nadzorem opiekunów.\nRodzaje zajęć terapeutycznych\nMożemy mówić o trzech typach uzależnienia: fizycznym, psychicznym i społecznym. Najtrudniej poradzić sobie z dwoma ostatnimi, stąd w naszym ośrodku pacjent uczestniczy w wielu, rozmaitych zajęciach, które mają na celu wzrost asertywności u chorego oraz umiejętności interpersonalnych. Pacjent powinien poddać się zarówno terapii indywidualnej, jak i grupowej. Ten etap powinien trwać co najmniej 4 tygodnie w przypadku leczenia choroby alkoholowej oraz odpowiednio dłużej przy innych uzależnieniach. Ważne jest, aby wzbudzić u chorego odpowiednią motywację oraz skonfrontować go z negatywnymi skutkami nałogu.\nW kolejnym etapie pacjent musi uświadomić sobie, jakie są skutki jego uzależnienia oraz jak wpływają na różne sfery życia. Są to swego rodzaju zajęcia psychoedukacyjne. Następnie chory uczy się dzielić emocjami i wyposażany jest w wiedzę wspartą nauką określonych umiejętności, które pomogą mu żyć w trzeźwości.\nW ośrodku korzystamy z wielu innowacyjnych, ale też sprawdzonych metod terapii. Jedną z nich jest wspomagająca medycynę konwencjonalną koloroterapia. Stosujemy ją poprzez korzystanie ze specjalnych lamp naświetlających, okularów, odpowiedniej diety opartej na produktach o konkretnej barwie, kurację z wykorzystaniem kryształowej lampy, czy poprzez tzw. oddychanie kolorem. Czemu metoda ta może okazać się korzystna? Przy uzależnieniu dochodzi do zakłócenia drgań poszczególnych organów ciała. Na nie zaś wpływ mają odpowiednie barwy, które regulują ten proces, przywracają naturalną równowagę oraz inicjują proces autoleczenia.\nInną wykorzystywaną przez nas mniej konwencjonalną metodą wspomagania leczenia jest aromaterapia. Specjalna kompozycja roślinna ma działanie energetyzujące, relaksacyjne oraz odświeżające. Olejki eteryczne pomagają niwelować skutki stresu, usuwają zmęczenie i bezsenność oraz działają witalizująco na psychikę. Poza tym wspomagają leczenie wielu dolegliwości i chorób niezwiązanych bezpośrednio z nałogiem.\nNajdłużej trwającą faza leczenia jest tzw. terapia pogłębiona. Składają się na nią indywidualne spotkania z terapeutą, udział w grupach wsparcia czy warsztatach. Jej celem jest wprowadzanie zmian w życie pacjenta, utrwalanie ich oraz stopniowe przygotowywanie pacjenta do usamodzielnienia się w walce z nałogiem. Program jest dość elastyczny i dostosowany do potrzeb danej osoby. Należy zaznaczyć, że cały proces leczenia jest długookresowy, a w związku z głęboko zakorzenionymi problemami, jakie łączą się z nałogiem, potrzebą przepracowania wielu ważnych w życiu chorego kwestii i niejednokrotnie powrotu do nich. Warto zwrócić też uwagę na niebezpieczeństwo złamania abstynencji i okresy nawrotu choroby – nie są to dowody na nieskuteczność terapii i nie przekreślają jej w całości, za to skłaniają do analizy oraz szukania innych rozwiązań podczas sesji terapeutycznej.\nAutor: Zespół Oaza | Opublikowano: 2018-04-13 | Ostatnia aktualizacja: 19 czerwca 2020


Bo wszystko jest tylko kwestią organizacji… – Chaos i ja\nBo wszystko jest tylko kwestią organizacji…\nRealizowanie swoich pasji przy małym dziecku jest możliwe. Naprawdę. I właściwie nie jest nawet trudne, chociaż to też zależy od rodzaju hobby. Na początku myślałam, czas na czytanie książek przy niemowlaku – no way. Czas na prowadzenie bloga, pisanie czegokolwiek no way. Tymczasem jak widzicie jestem. Czytam, piszę, mam pomysłów od cholery i trochę.\nJest godzina 22, Asia śpi, a ja tkwię przed komputerem i piszę dla Was ten tekst. Wspomagam się magicznym cappuccino, choć system myślenia i tak trochę nawala z powodu zmęczenia, ale co tam i tak mam więcej sił i czasu niż się spodziewałam, no bo tak. Asia ma cztery miesiące. Potrzebuje coraz więcej uwagi w ciągu dnia, ale za to zasypia wieczorem i przesypia noc (w miarę). Na początku w ogóle dużo spała również w dzień, więc pisałam kolejny post w trakcie którejś jej kolejnej drzemki. Teraz piszę wieczorami i też jest dobrze. Chyba nawet lepiej, bo w takiej wieczornej ciszy, gdzie nie odrywa mnie przypalający się obiad albo wirująca pralka, łatwiej mi się skupić. Poza tym co tu dużo mówić, facebook równie dobrze potrafi przeszkadzać w pracy jak wszystko inne. Ale do rzeczy…\nKiedy Asia się urodziła szybko odkryłam, że karmiąc ją mam obie ręce wolne i spokojnie mogę trzymać książkę. Fakt, że przez pierwsze dwa, trzy tygodnie częściej nad lekturą zasypiałam niż czytałam, ale kiedy już odespałam swoje, okazało się, że czas poświęcony na karmienie dziecka mogę efektywnie wykorzystać. Od trzech miesięcy na moim łóżku zawsze leżą dwie rzeczy: książka i pilot do telewizora. Kiedy karmię Małą (a to znaczy kilka razy dziennie po około 30 minut) czytam książki albo oglądam seriale. W ten sposób poznałam kolejne przygody Śliwki (9,10,11), kilka książek Kopra z cyklu PRL, śledztwa Rebeki Jane, historią Różanej Przystani i wiele, wiele innych. Obejrzałam nareszcie od dawna planowany „House of Cards”, oba sezony! Dwadzieścia sześć odcinków! Dokończyłam bieżące sezony „Scandal”, „Castle”, „The Big Bang Theory”. Obecnie oglądam „Salem”, choć z racji pogody jakoś wolniej mi idzie, bo jednak więcej czasu spędzam w ogrodzie. Ostatnio wpadłam również na to, że podczas spacerów mogę słuchać audiobooków. Wiem, blondynka ze mnie, powinnam była to wykombinować na samym początku. No ale cóż, lepiej późno niż wcale. Inna sprawa, że z racji pogody (albo jest zimno i leje deszcz, albo jest wprawdzie upał, ale za to burze jakich świat nie widział) przestałam uprawiać długodystansowe wyprawy i jeszcze nie udało mi się żadnego audiobooka wysłuchać. A mam „Blogera”, którego jestem ogromnie ciekawa.\nZdaję sobie sprawę, że moja pasja książkowo – serialowa jest dość statyczna i uprawianie jej, przy jednoczesnym zajmowaniu się dzieckiem nie jest specjalnie trudne. Chociaż z drugiej strony wiecie, ‘złej baletnicy przeszkadza rąbek spódnicy’. Jak ktoś nie chce to mu się nie uda. A jak będzie się dążyć do pogodzenia wielu spraw, to wszystko się da. Ja czytam i oglądam. Ale ilu jest ludzi jeżdżących na rolkach czy biegających z wózkami. Takich co to dzieci na bagażniku roweru w specjalnym siodełku mają i jadą przed siebie. Też wydawałoby się niemożliwe, a jednak. Podobno chcieć to móc i prawie zawsze tak jest. Pewnie, że są sytuacje, gdy nie da się pogodzić dwóch spraw, ale rzadko się to zdarza i dotyczy raczej poważnych kwestii. A wychowywanie dziecka nie musi oznaczać rezygnacji z własnego życia. Po prostu dziecko staje się jego częścią i ten tort, który do tej pory był podzielony trzy części, życie małżeńskie, pracę i pasję, teraz będzie miał cztery i każda z nich może być tak samo ważna. Pamiętajmy, że szczęśliwi rodzice to szczęśliwe dzieci i dlatego warto poświęcić każdego dnia chwilę dla siebie. Przeczytać książkę, obejrzeć film, pogadać z przyjaciółką, poleżeć na leżaku i pogapić się w niebo, iść na spacer, do kina, na kawę. Teraz jest mnóstwo miejsca dla mam z dziećmi. Nawet w mniejszych miejscowościach można takie miejsca spotkać. Kawiarnie, kina, baseny, gdzie mama z dzieckiem jest mile widziana. A jak macie babcię na podorędziu to raz na tydzień czy dwa wyskoczycie gdzieś same nawet na godzinkę np. na fitness i ten czas poświęcony sobie i własnej przyjemności to nie jest czas na poczucie winy, że zostawiłyście dziecko (bez obawy jest pod dobrą opieką), to jest czas, których spowoduje, że będziecie szczęśliwsze , uśmiechnięte, zadowolone i dziecko to prędzej wyjdzie na dobre niż zaszkodzi.\nTrochę odbiegłam od tematu, ale wiecie co autorka miała na myśli. W natłoku spraw, wliczając w to tak czasochłonne zajęcie jak opieka nad malutkim dzieckiem można i należy znaleźć pięć minut dla siebie. Zrobić to co się lubi i mieć z tego satysfakcję. Bo wszystko jest tylko kwestią organizacji. I tym optymistycznym akcentem…\n*wszystkie grafiki pochodzą ze strony weheartit.com\nMagda Kedzierska 16 lipca 2014 13 marca 2017\nPrevious Previous post: 5 powodów, dlaczego warto mieć dużą bibliotekę\nNext Next post: 30×30, czyli coś nowego


Naprawy w mieszkaniu | Ciekawski Robo-Kop\neurohost 3 listopada 2016 Naprawy w mieszkaniu2016-11-03T13:39:19+00:00 Dom i ogród\nUsterki w mieszkaniu mogą zdarzać się naprawdę często. Może się zepsuć chyba wszystko. Oczywiście naprawa będzie czasami przerastać nasze umiejętności. W takich chwilach należy skontaktować się z fachowcami. Mimo, iż nie jest to tanie to w momencie, w którym sami będziemy próbować naprawiać rzeczy, o których nie mamy pojęcia możemy narobić tylko większych szkód.\nCzęsto awarie domowe dotyczą spraw związanych z hydrauliką. Dostęp do wody odgrywa bardzo ważną rolę, więc każda usterka od razu bardzo boleśnie daje się we znaki. Części do naprawy także nie należą do tanich nie warto, więc podejmować się naprawy takich rzeczy bez odpowiedniego przygotowania. Warto, więc zlecić tą pracę komuś innemu zwłaszcza, że usługi hydrauliczne są świadczone przez dużą liczbę osób (np. można zajrzeć na stronę www.hydraulik24.krakow.pl). Nie ma się, czemu dziwić, ponieważ zapotrzebowanie na te usługi także jest bardzo duże. Wolne terminy również mogą się przeciągać. Jednak warto poczekać, aby nie narobić większych szkód.\nPowinno się, więc zwracać baczną uwagę na tą instalację i każde nawet drobne usterki na bieżąco naprawiać. Nie warto z tym zwlekać, gdyż z czasem usterka będzie się tylko powiększać, co również będzie generować koszty. Niestety często pomija się takie drobne usterki przeciągając naprawę w nieskończoność. Przynosi to opłakane rezultaty.\nNie wszystko warto naprawiać samemu zwłaszcza nie mając odpowiedniej wiedzy bądź narzędzi. Mimo iż wezwanie specjalistów nie jest tanie to samodzielne próby uporania się z problemem mogą okazać się bardziej kosztowne.\nawarie domowe, hydraulik, usterki, usługi hydrauliczne\n« Odzież ochronna zapewni komfort pracy i estetykę


zeszyty aukowe numer2/2011 Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie - PDF\nzeszyty aukowe numer2/2011 Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie\nDownload "zeszyty aukowe numer2/2011 Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie"\n1 zeszyty aukowe numer2/2011 Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie\n2 Redaktor naukowy: Ewa Kutryś Sekretarz: Ewa Gawłowska Opracowanie redakcyjne tekstów: Ewa Kutryś, Ewa Gawłowska Przygotowanie materiałów do publikacji: Ewa Gawłowska Korekta: Jolanta Kunowska Projekt graficzny: Łucja Ondrusz Skład i łamanie: Piotr Kołodziej Copyright by Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Ludwika Solskiego w Krakowie 2011 ISSN ISBN Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Ludwika Solskiego w Krakowie Kraków 2011\n3 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie 3 spis treści Ewa Kutryś Przepraszamy za opóźnienie... 4 nauczanie Tadeusz Łomnicki Moja metoda, moje błędy 6 Wojciech Malajkat Aktorstwo- sztuką niewiedzy 14 Krzysztof Globisz 17 Łucja Czarnecka Technika wokalna 22 Aktor nie jest produktem jednorazowego użytku Rozmawiają Zbigniew Grygielski i Magdalena Moskalewicz 29 Paulina Puślednik Granie to działanie! Metoda Violi Spolin 36 Ryszard Bolesławski Aktorstwo. Sześć pierwszych lekcji: Koncentracja, Pamięć emocjonalna 58 projekty badawcze Monika Jakowczuk 70 Janusz Skubaczkowski 74 Witkacy Transhumancja Ewa Domańska Transhumanacja jako transhumancja, czyli przepędzanie prochów Witkacego 80 Typy, automaty, potwory Rozmawiają Paweł Dybel i Łucja Iwanczewska 95 Monika Bakke Posthumanistyczne rekonfiguracje ciał 112 konferencje, warsztaty Wrocław Jolanta Góralczyk W poszukiwaniu zawodu 118 Jolanta Góralczyk Podejrzana profesja 120 Henry Jurkowski Profesja czy misja 128 Joanna Rogacka Portret dziecka w dzisiejszym teatrze 132 Wiesław Czołpiński 136 Wiesław Hejno Lalka i aktor w relacji scenicznej na przykładzie Don Kichota 140 Małgorzata Kazińska Moje wrażenia z Dionizjijev Festival w Osijeku 142 Kraków Wojciech Kościelniak Kilka zdań o roli muzyki i technik wizualnych w przedstawieniu dyplomowym Proces wg Franza Kafki 144 Damian Styrna Proces w grafice 149 Józefa Zając-Jamróz Spotkanie w Pieśni Festival Giving Voice we Wrocławiu 152 Kronika 156\n4 4 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie Przepraszamy za opóźnienie... Szanowni Państwo, Udało nam się złożyć kolejny, drugi numer naszych Zeszytów. Wydawało się, że najtrudniej będzie z pierwszym, bo zawsze najtrudniej jest zacząć... Planowaliśmy następne numery poświęcać naszym zamiejscowym ośrodkom w Bytomiu i we Wrocławiu. Wyszło jak zawsze... I dlatego ten numer, który dziś trafia do naszych Czytelników, przypomina trochę groch z kapustą. Ale próbujemy uczynić z tej mieszanki walor, po to, by pokazać jak najszerszy obszar działania Uczelni. Dlatego materiały tego numeru podzielone zostały na trzy dominujące bloki tematyczne: Projekty badawcze; Nauczanie; Konferencje i warsztaty. Tym sposobem, porządkując materiał, dajemy jednocześnie naszym Czytelnikom wgląd we wszystko to, co wydarzyło się w PWST w roku akademickim 2009/2010, i co świadczy o rosnącej aktywności Uczelni poza realizacją programu dydaktycznego. Mamy zatem prezentacje pedagogów, realizujących bardzo różne projekty badawcze: np. p. Jakowczuk i p. Grygielski realizują swe cele w ramach pracy nad głosem aktora, a p. Skubaczkowski, pracujący ze studentami WTT w Bytomiu i WA w Krakowie nad ciałem i ruchem aktora, przedstawia nam swoje podstawowe refleksje w tym zakresie. Transhumancja to projekt realizowany we współpracy prof. Grzegorza Niziołka i naszych młodych asystentów WRD (Iga Gańczarczyk i Michał Borczuch). Prof. Wojciech Kościelniak i Damian Styrna przedstawiają nam fragmenty opisu swojego projektu, którego finał stanowiła realizacja spektaklu muzycznego w PWST na podst. Procesu Franza Kafki. Ich uwagi o tym, jak dochodzili do ostatecznego efektu poszukiwania formy prezentacji tego przedstawienia pokazują, że nie wszystko można zaplanować, że proces szukania nowej formy w teatrze jest badaniem niewiadomego. Prezentujemy Państwu także bardzo fragmentarycznie Wrocław, a ściślej Wydział Lalkarski, który był organizatorem festiwalu w kwietniu 2009 roku. Te spotkania odbywają się na wrocławskim WL co dwa lata i mają już swoją długoletnią tradycję. W tym numerze prezentujemy wystąpienia konferencyjne prof. H. Jurkowskiego i prof. J. Góralczyk. Na uwagę zasługuje również opis projektu, z jakim wiosną 2010 roku pojechali do Osijeku studenci Reżyserii Teatru Lalek mamy tu sprawozdanie z dwóch perspektyw: prof.\n5 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie 5 Wiesława Hejno, pedagoga i opiekuna projektu, oraz studentki Małgorzaty Kazińskiej, która w minionym roku akademickim była stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. A skoro mowa o naszych studentach, to w tym numerze Zeszytów po raz pierwszy prezentujemy wyróżnioną pracę magisterską naszej ubiegłorocznej absolwentki WA w Krakowie, p. Pauliny Puślednik. Prof. Krzysztof Globisz, rekomendując tę pracę do druku pisał, że głównym założeniem kształcenia aktora metodą Violi Spolin reżyserki, która, bazując na własnych doświadczeniach teatralnych z grupami dziecięcymi, stworzyła metodę dla dojrzałych aktorów jest, by pracę aktora traktować jako zabawę, w myśl teorii Huizingi wyłożonej w Homo ludens. I tak dochodzimy do części, którą szczególnie wszystkim polecam, w dziale Pedagogika. Umieściliśmy tu trzy bardzo różne refleksje pedagogów-aktorów. Pierwsza z nich to fragment przetłumaczonych przez prof. Sławomira Sośnierza 6 lekcji R. Bolesławskiego. Praca translatorska prof. Sośnierza zbiegła się w naszej Uczelni w czasie z dwoma wydawnictwami o podobnej tematyce: z książką D. Donnellana Aktor i cel oraz z dwutomową Pracą aktora nad sobą K. S. Stanisławskiego. Trudno określić to tylko jako zbieg okoliczności. Raczej świadczy ten fakt o pogłębionej w uczelni teatralnej refleksji nad programami nauczania i nad naszą pedagogiką. Wyrazem tego są właśnie nasze wydawnictwa, projekty badawcze pedagogów, konferencje i warsztaty. I ostatnie moje rekomendacje dotyczą właśnie dwóch wystąpień pedagogów, prof. Wojciecha Malajkata z PWSFTviT w Łodzi i prof. Krzysztofa Globisza z krakowskiej PWST, podczas warsztatów Wydziałów Aktorskich, jakie miały miejsce w naszej Uczelni jesienią 2009 roku. Obaj pedagodzy-aktorzy piszą w bardzo szczególny i osobisty sposób o sztuce aktorskiej i kreowaniu rzeczywistości teatralnej, których próbują uczyć swoich studentów poprzez siebie i swoje doświadczenia. Obaj dotykają tajemnicy tego twórczego zawodu, którego się nie da uprawiać bez miłości i bez bólu, i obaj, z ogromną otwartością wyznają, że jako pedagodzy w uczelni teatralnej ciągle szukają metody nauczania, bo każdy nowy rocznik wymaga nowej. Otwierający ten numer Zeszytów artykuł prof. Tadeusza Łomnickiego, mistrza pedagogiki warszawskiej Akademii Teatralnej, powstał w latach 80-tych. Czytamy w nim o podobnych problemach i rozterkach, z jakimi zmagał się ten doświadczony aktor i reżyser wobec każdego nowego rocznika studentów, z którymi spotykał się w uczelni. Ewa Kutryś\n6 6 nauczanie TADEUSZ ŁOMNICKI Moja metoda, moje błędy Po dwudziestu latach pracy w Szko le, obserwując działających już dzisiaj aktorów, z którymi kiedyś, gdy byli je szcze studentami, spotykałem się na na szych zajęciach w sali baletowej na pierwszym piętrze, zastanawiam się nie nad osiągnięciami, lecz nad błędami, ja kie popełniłem. Osiągnięcia niewątpli wie były dzięki młodzieży, która tak chętnie podejmowała stawiane przed nią zadania, dzięki kilkunastu roczni kom, które tak gorliwie wypracowywa ły ze mną najprostsze, elementarne za dania aktorskie, ważny przedmiot pierwszego roku studiów. Ich osiągnięcia były moim sukcesem i odwrotnie. Oczywiście. Ale myślę dziś nie o sukce sach. Co robiłem, jaka była moja metoda, jak ją w tej chwili oceniam? W instynktownym zamiłowaniu do ujawniania własnej prawdy artysta odnajduje formuły, które pozwalają mu wyrazić otaczający go świat w sposób nowy, odmienny, osobisty. Ta myśl to warzyszyła mi zawsze jak\n7 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie 7 imperatyw i ostrzeżenie zarazem. Tu stała się syg nałem zapalającym światła wszelkich ostrożności. Jako nauczyciel zawodu miałem przecież przed sobą młodego człowieka, który z pełną wiarą i pokorą oddawał mi się w ręce, pozwalał sobą kierować i powodować, tłumiąc przy tym swą nieuniknioną interesowność, a może nawet próżność bo poprzez zrozumienie tajemnic zawodu i ukaza nie własnej indywidualności chciał być doprowadzony do szczęśliwego rozwiązania, a więc życiowego sukcesu w tea trze. Ta nieprosta relacja była w dodat ku zwielokrotniona: w każdej grupie kilkanaście osób, przez kilkanaście lat rokrocznie kolejna grupa... To wszyst ko zrodziło pewną ideę, która stała się podstawą mojego postępowania metodę pracy z młodymi ludźmi, któ rzy chcieli być aktorami. Metodę mogłem wyrazić w jednym zdaniu: ukazywać im możliwości, o ja kie sami siebie nie podejrzewają. To była podstawa, ale i punkt wyjś cia. Bo indywidualne odkrycia należało połączyć z szerszą obserwacją zjawiska, jakim jest współczesny teatr. Z refleksją nad tym zjawiskiem. A przy okazji, od powiedzieć samemu sobie, jako nauczy cielowi zawodu, na bardzo istotne pyta nie: czy staramy się uczyć dla teatru, który j e s t, czy dla teatru, który b ę d z i e? Oto, najkrócej, założenia meto dy, która miała na celu wyzwolić ukry te, a nowe, często zaskakujące możli wości twórcze możliwości tych mło dych ludzi, których uczyłem. I trzeba jeszcze było rozwiązać to praktycznie. Mając wpływ na kształtowanie szkol nego programu, wybrałem pierwszy rok studiów, to znaczy zająłem się wyłącznie tymi najprostszymi, początkowymi zadaniami, które wydały mi się decydu jącym momentem powstawania osobo wości aktora. Wraz z moimi kolegami- -nauczycielami bardzo, jednocześnie, wzmocniliśmy wagę przedmiotów po mocniczych, takich jak rozśpiewanie, dykcja, impostacja głosu, wszelkie zaję cia ruchowe i tak dalej. A wiedząc, że w nauczaniu tego zawodu nie można ograniczać się tylko do wykładania za sad aktorskiej kaligrafii bo byłoby to zaledwie rzemieślniczym, zabijającym rozwój osobowości przyuczaniem utworzyliśmy przy pierwszym roku stu diów konwersatorium, które miało zorientować młodzież w zagadnieniach dotyczących literatury. Prowadzili te konwersatoria wybitni specjaliści: poeci, pisarze, krytycy literaccy, i prowadzili je w sposób interesujący, niekonwencjo nalny, inspirujący. Młodzieży, która oczywiście nie była przygotowana do konwersacji na temat Byrona czy Joyce a, Mickiewicza czy Kafki, Prousta czy Czechowa, więc bała się wysokiego poziomu dyskusji, zapowiedziałem, że zaliczenie lub dobre noty otrzymuje się tam również za odpowiedź Nie wiem. Chodziło jak łatwo się domyślić o to, by oswoić tych młodych ludzi z umiejętnością szukania pytań i odpo wiedzi, wyjaśniania i interpretowania li teratury, by przemóc ich kompleks nie uctwa i braku wiedzy, a często i zlikwi dować rzeczywistą lukę edukacyjną, za którą przecież nie zawsze tylko oni byli odpowiedzialni. Uznaję to za ważne osiągnięcie, po nieważ tak speszeni z początku studenci stawali się bardziej aktywni, ale i głę biej myślący, poszerzały się ich zainteresowania, a tym samym inaczej, może łatwiej i bardziej szczerze, wyzwalały się ich cechy osobiste; żywiej chyba zaczęli obserwować samych siebie, teatr, życie a także tego, który, zbierając do świadczenia i rezultaty tych pomocni czych przedmiotów, wypracowywał przedmiot główny, zwany w programie szkolnym: Elementarne zadania aktor skie. Czy w tych założeniach metodycznych był jakiś błąd? Wydaje mi się, że nie tyle błąd co brak niekiedy dbałości o spójność i logikę\n8 8 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie całości proponowanego programu, brak pewnej koordyna cji między różnymi przedmiotami zajęć, która prowadziłaby do wyrazu ostatecznego w ćwiczeniu prezentującym Szkole efekt pracy nad najprostszymi zadaniami aktorskimi pod koniec każ dego semestru. Krótko mówiąc, za ma ło chyba porozumiewaliśmy się wzaje mnie. Z dwóch powodów. Jako organi zator tej nowej metody pracy z mło dzieżą pierwszego roku metody, któ rą nazwałem Teatrem na pustej podło dze, bo odbywała się bez jakichkol wiek rekwizytów, za najważniejsze uz nając ciało aktora, jego ruch, gest, głos nie chciałem bardzo już obciążonych kolegów zajmować dodatkowymi zaję ciami, na które zresztą mało zostawało czasu. Ważniejszą jednak przyczyną by ła moja obawa przed potencjalnym za grożeniem dawną rutyną i wypróbowa nymi formami nauczania, przed nieuch ronnym chyba przywiązaniem do daw nych metod szkolnej pracy słowem, przed dyskusją z ewentualnymi oponen tami czy przeciwnikami. Dziś w tamtych obawach dostrzegam własną niedojrzałość. A niedojrzałość jest czymś więcej niż błędem: to grzech. Trzeba było w swoim czasie podjąć ta ką dyskusję. Miałem przecież argumenty. Idea Teatru na pustej podłodze nie była przypadkowym pomysłem, lecz jak gdyby wypadkową między przemyśle niem a doświadczeniem, między zasta nowieniem się nad samą istotą nauki tak dziwnego zawodu, jakim jest aktor stwo, a pragnieniem zaprotestowania przeciw zastałym formułom tego teatru, który nas otaczał i w którym sam nie pogodzony pracowałem. Teatr na pustej podłodze miał być wyzwaniem dla akademizmu i jego martwoty, dla skostnienia i nijakości, a zwłaszcza dla rutyny aktorskiej rutyny, której ideałem było leniwe, bezmyślne naśla dowanie życia, która nie potrafiła posługiwać się żadnym skrótem ani synte zą, nie dbała o prawa kompozycji, nie umiała albo i nie chciała myślenia abstrakcyjnego przekładać na wyrazisty ję zyk teatru. W takiej rutynie upatrywa łem główny powód zastoju teatralnej codzienności. W sali baletowej na pierwszym pię trze naszej Szkoły chciałem więc przede wszystkim wynaleźć jakiś sposób na wewnętrzne ożywienie aktora aktora, który tęskniłby do swojej przyszłej ak tywności, aktora, który tworząc nową, jeszcze nie spodziewaną, jeszcze nie przeczuwaną rzeczywistość formy i treś ci, umiałby ponosić absolutne ryzyko w każdej chwili, każdego dnia. Kształcenie przypominało w jakiś sposób poda wanie narkotyku, szlachetnego narkoty ku, przy jednoczesnym przekonaniu obu stron, mniej lub bardziej jasno so bie uświadamianym, że w przyszłości prawdopodobnie nie uda się nawet zaspokoić pragnienia. Przygotowywałem narkotyk: niezwykłą intensywność na szej pracy i poszukiwań, ogromną kon centrację, indywidualny i zbiorowy za razem wysiłek dla uzyskania ekspresji... I podawałem go, bez względu na na stępstwa. Wiedziałem, że kto w narko tyku zasmakuje, będzie w przyszłości na dal do czegoś dążył, będzie czegoś szu kał bez względu na to, czy okoliczności mu sprzyjają, kto pozostanie obo jętny, ten stanie się kiedyś jednym z wielu teatralnych zjadaczy chleba. Tak powstawały na pierwszym roku ćwiczenia grane nieraz później po wielekroć, jak Lustro według Szekspirow skiego Hamleta, Parawan według Sona ty widm Strindberga, Lalek według Herberta, Malowidło na drzewie według Bergmana, Szpital wariatów według Kordiana Słowackiego, czy według mojego scenariusza Gabinet figur woskowych Madame Tussaud żeby wymienić choć kilka przykładów z wie lu lat pracy. Z rozmaitych, poszczególnych etiud, złożonych niczym klocki w całość, powstała Siakun-\n9 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie 9 tala, ćwiczenie-obraz niezwykłego utworu, tłuma czące i pogłębiające nasz stosunek do tak odległych kultur jak w tym wy padku stary teatr hinduski. Z po dobnie pierzastych, pojedynczych, drobnych ćwiczeń powstawał obraz Balu u Senatora, czyli III część Dziadów Mic kiewicza, ćwiczenie pod tytułem Próba. Z niegdysiejszego ćwiczenia dydaktycz nego wielkiego pedagoga i patrona warszawskiej szkoły, Aleksandra Zelwe rowicza, po rozwinięciu jego pomysłu zrodził się Cyrk przedstawienie dla dzieci, prezentowane później wiele razy w stworzonym i prowadzonym wów czas przeze mnie Teatrze na Woli. Wielkość nazwisk czy tytułów, wokół których były konstruowane scenariusze wielu naszych ćwiczeń, nie jest sprawą przypadku. Chodziło o to, by te naj prostsze zadania aktorskie nie były ce lem samym w sobie, o oswojenie i ob cowanie właśnie z wielkościami, o prze konanie się, że największe wartości kultury świata nie są czymś nieosiągalnym czy niedosiężnym. Przypominam sobie w związku z tym ćwiczenie pod tytułem Wyspa. Na początku, chcąc nowo przy jętych w jakiś sposób ożywić i zainteresować naszą pracą, zadałem pytanie: czy znacie taki utwór Shakespeare a (tu już grobowa cisza, twarze skazańców przed wyrokiem), zaczynający się od słów Co to za wyspa? Nikt nie znał. Powiedziałem, że to Wieczór Trzech Króli. Znacie? Ktoś znał, ktoś słyszał, reszta milczy i czeka na wykład. Po pa ru dniach zaproponowałem powrót do Shakespeare a: tym razem było już po ruszenie, bo przeczytali, poznali, zaczęli się interesować. Tak powstało bardzo oryginalne ćwiczenie z użyciem zaledwie paru słów: Co to za wyspa? To Iliria, panie. Ćwiczenie, w którym tych dwadzieścia uczestniczących osób było i łodzią, i morzem, które łódź roz bija, i rozbitkami, i Kapitanem, i Violą. Najprostsze zadania aktorskie posłuży ły w tym przypadku do zagrania tej częś ci historii Violi i Sebastiana, którą u Shakespeare a poznajemy tylko z rela cji. Wszystko to było robione bez ża dnych rekwizytów, na pustej podłodze sali baletowej, w ćwiczebnych strojach. Podstawę wyrazu stanowiło ciało akto ra, jego głos, ruch, ekspresja. Niekiedy działaniom towarzyszyła pieśń lub piosenka, śpiewana przez jedną lub kilka osób, niekiedy rzadko instrument muzyczny. Oszczędność sprzyjała wy dobywaniu pewnej ukrytej, nie zapowiadanej z góry ani w żaden sposób nie ilustrowanej myśli. Bo wstęp do nauki aktora, jakim są te elementarne, pierw sze zadania, był dla mnie jednocześnie wstępem do pojmowania teatru. Moja metoda miała więc przede wszystkim ukazać młodemu człowieko wi możliwości, o jakie sam siebie nawet nie podejrzewał, ale też wprowadzić go w świat pracy zespołowej tę podsta wową wartość wszystkiego, co później w szkole i w życiu będzie robił. Miała nauczyć go umiejętności koncentracji i skupienia, szybkiej przemiany, świado mego użycia i rozwinięcia ruchu ciała, gestu, słowa, miała rozwinąć jego wyo braźnię i odwagę, zapoznać go z prawami kompozycji zarówno tego, co sam robił, jak działania w grupie, i ca łości prezentowanego ćwiczenia. Pracując, sam siebie stwarzałem jako pedagoga. Starałem się nie pokazywać, nie demonstrować, jak powinno być, czy raczej jak ja bym to wykonał. Byłem wytrwały, choć nie zawsze cierpliwy. Szukałem różnych sposobów wewnętrznego ożywienia i wzbogacenia świadomości moich studentów. Jednym z takich sposobów był pomysł z magnetofonem. Każdemu z tych młodych lu dzi dawałem minutę na nagranie dla mnie i tylko dla mnie, w samotności, w pustej sali, czegoś ważnego, osobistego, czegoś, co chciałby mi o sobie przeka zać. Zdarzało się później, gdy były kło poty z wypowiedzeniem tekstu\n10 10 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie zawarte go w ćwiczeniu, gdy ktoś nie umiał so bie z tym tekstem poradzić, że zamykaliśmy się sam na sam w oddzielnej sali, aby wysłuchać jego taśmy. Posłuchaj mówiłem jak mówisz, gdy mówisz od siebie, w swoim imieniu, gdy chcesz powiedzieć coś prawdziwego, w co wie rzysz; tak samo musisz uwierzyć w cu dzy tekst, gdy go interpretujesz jako aktor, musisz mówić tak samo szczerze. Dawało to świetne rezultaty. Innym sposobem były listy. Wszyscy studenci, których uczyłem, odpowiadali mi pisemnie na dwa pytania. Na po czątku, gdy rozpoczynaliśmy pracę, było to pytanie: Dlaczego chcę być aktorem? Po skończonym semestrze, kiedy się rozstawaliśmy, prosiłem natomiast o opis wykonywanej w ćwiczeniu etiudy. Dawało mi to możliwość obserwacji wewnętrznego rozwoju słuchacza. Ta kich listów mam setki. Oto pierwsze z brzegu przykłady. Pytanie: Dlaczego chcę być aktorem?. Odpowiada dziewczyna: Chcę zostać aktorką, bo sztuka teatralna dostarcza mi, jako widzowi, tak silnych wzruszeń, że chciałabym i ja, osobiście, mieć swój udział we wzruszaniu innych, po dobnych do mnie ludzi. Pragnienie mo że dziecinne, ale zawsze marzyłam o dokonaniu czegoś wielkiego i ważnego za takie uważam duchowe porozu mienie aktora z widzem. Inna dzie wczyna:,,zawsze pociągało mnie wcie lenie się w postać innego człowieka, przeżywanie rzeczy, których w swoim życiu być może nigdy bym nie doznała. A nawet zwyczajne sprawy codziennych ludzi wtopić w to głębokie przeży cia, to jest to, co chciałabym osiągnąć. Dlatego chciałabym zostać aktorką. Jest to, uważam, najpiękniejsza rzecz na świecie przeżyć samemu i dać możność przeżycia innym, żeby to, co czuję, udzieliło się także innym lu dziom, a nawet partnerowi na scenie. Na to samo pytanie odpowiada chło piec: Kiedy mogę pokazać coś innym ludziom, kiedy mogę grać, oczywiście wychodząc z założenia, że mi się to udaje, jeśli w odbiorze widza znajduję potwierdzenie, że bliski jestem prawdy, ogarnia mnie uczucie, za które oddał bym wszystko. Praca związana z tym zawodem jest jedyną rzeczą, dla której mogę poświęcić wszystko, w pełnym znaczeniu tego słowa. Inny chłopiec: Nie mogę powiedzieć o sobie, że moje studia na wydziale aktorskim są kon sekwencją i tylko konsekwencją moich uzdolnień i specjalnych zamiłowań, które miałem od tak zwanego dziecka. Odwrotnie, przy wyborze tej szkoły myślałem o czekającej mnie nauce i pracy, mogących mi dać, co prawda, wiele satysfakcji osobistej i zadowole nia... ale to wszystko nie było dość jas no sprecyzowane. Zdałem i otworzy ły się przede mną możliwości. A oto przykłady listów, jakie czyta łem pod koniec każdego semestru, po ukończeniu pracy nad ćwiczeniem. Wy brałem tu opisy etiud, które współtwo rzyły ćwiczenie Szpital wariatów według Kordiana. List pierwszy: W tym ćwiczeniu gram osobę, która na wszystkie wydarzenia, jakie mają miejsce na scenie, reaguje śmiechem. Budzi się ze śmie chem, porozumiewa się tym śmiechem z chłopakiem grającym na drumli, budzi go. Razem ze wszystkimi wariatami ro bi na złość i drwi z «Dozorcy». W po czątkowym okresie wykonywania tego ćwiczenia miałam ogromne opory wew nętrzne, kłopoty z samą sobą. Było mi bardzo trudno nagle zacząć się śmiać i utrzymywać ten stan w jakiejś ciągłości. Wtedy pomogli mi bardzo moi koledzy. Oni byli dla mnie inspiracją do wyko nywania tego działania. Pomagali mi, «rozgrywali» ze mną ten śmiech. «Chłopak z drumlą» i chłopak, który «dusił cara» najbardziej mi wtedy po mogli. Kontaktowali się ze mną i wtedy mój śmiech był przez nich w pewien sposób inspirowany, było mi wtedy ła twiej. Praca nad tą etiudą nauczyła mnie ogromnej dys-\n11 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie 11 cypliny wewnętrznej. Nauczyła mnie pewnej odporności psy chicznej i, oczywiście, śmiechu na sce nie. List drugi: Kiedy przystępowaliśmy do pracy, byłam zachwycona zarówno samym pomysłem, tematem, jak i sa mym faktem pierwszej próby sił. Bałam się trochę, ale dość szybko zrozumia łam, że po prostu trzeba pracować i nie myśleć o strachu... Kiedy zaczynamy, śpię na siedząco. Mam spuszczone na twarz włosy. Budzę się i rozglądam. Spostrzegam «Kordiana». Widzę, że wszyscy go obserwują. «Dozorca» chra pie. «Drumla» gra. «Kordian» nagle krzyczy: «Puszczajcie mnie, puszczajcie, jam carów morderca!». Urywa. «Dozorca» budzi się i chwyta bat. Boję się te go bata. Pokazuję na ścianę, wysuwa się z niej czarny osobnik. Mówię: «Ten człowiek stamtąd wyszedł», wiem, kto to jest. Słyszę, jak «Dozorca» pyta «Doktora»: «Waćpan przyszedłeś zwie dzić szpital waryatów?». «Oto jest pozwolenie» odpowiada «Doktor», da jąc dukata. Śmieję się. «Dozorca» spog ląda na mnie. Milknę. «Doktor» roz mawia z «Kordianem». Zapala cygaro od dukata. Boję się tego płonącego du kata. Ten, co «podłogę czyścił», mówi do mnie: «Podłogę polską czyszczę, bo krwią carów zwalana, ale śladu nie zni szczę, chyba...». Z przerażeniem zauwa żam, że ktoś nas obserwuje. Wyjść. Wyjść. Żeby tylko nic nie zauważyli. Wycofuję się z pola widzenia... Bardzo polubiłam rolę «Czarnej», polubiłam tę postać. Na ostatniej próbie (tej wie czornej) poczułam, że to już nie ja mó wię i reaguję na to co widzę ale «Czarna». Bardzo bym chciała, aby to przedstawienie, ta nasza etiuda była je szcze robiona, bo za każdym razem bę dziemy odnajdywać w naszych posta ciach coś nowego. Przyzwyczaiłam się do mojej «Czarnej» i wydaje mi się, że coraz lepiej ją rozumiem, choć ciągle je szcze nie do końca. I jeszcze fragment trzeciego listu, choć nie opisuje on bezpośrednio wykonywanych zadań: W czasie pierw szego semestru co najmniej raz czułem się na drodze do bycia aktorem. Trwa ło to co najmniej dwie minuty. Było wspaniałe. Nie potrafię tego określić, opisać. Ale potrafię porównać. Więc to, co robię zazwyczaj, to ciężkie stąpanie. Bardzo rzadko idzie się lżej. Jeszcze rzadziej (ale to już bardzo, bardzo rzadko) są to lekkie, szybkie podskoki. A wtedy to był lot. Kiedy to sobie uświadomiłem, znikło. Wróciło stąpanie. Może lżejsze niż zwykle. Cytuję te listy, wybrane naprawdę przypadkowo, bez jakiejś ukrytej tendencji, aby ukazać na tych konkretnych wypowiedziach i rozmaitość poszcze gólnych indywidualności i pewien etap pracy, jaka dzieli pragnienia od począt ków ich realizacji. Ankiety były po trzebne obu stronom. Mnie, jako na uczycielowi, pomagały zorientować się w świadomości studentów, czasem poz nać ich ukryte myśli i wrażenia; studen tom natomiast konieczność sformuło wania opisu wykonywanych przez nich etiud uświadamiała celowość danych zadań, ich przyczyny i skutki w kom pozycji ćwiczenia, ułatwiała osiągnięcie pewnego dystansu do własnych działań, spojrzenie z zewnątrz na własną osobę. Wszystko to zresztą wiązało się z najważniejszym w tej pracy, stale obecnym pytaniem: czy zaprzeczać teatrowi, który jest, czy uczyć dla teatru, który ma być? Tym samym zaś, stale obecna była chęć przeniknięcia przyszłości tego, co będzie i tego, co powinno być. Jedno nie ulegało dla mnie wątpliwości, gdy chodziło o Szkołę: że nie powinna, nie może ona być rodzajem wygodne go, staroświeckiego laboratorium, od izolowanego od życia, wegetującego w sztucznie wytworzonej atmosferze. I że spełnienie tego warunku umożliwi jedy nie teatr szkolny z prawdziwą wi downią, z rzeczywistymi kryteriami ocen, z realną konfrontacją naszych doświadczeń i poszukiwań.\n12 12 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie Teatr szkolny po dziś dzień nie ist nieje. Ale jego idea towarzyszyła mi w pracy nad najprostszymi zadaniami ak torskimi na pierwszym roku studiów. Wstęp do nauki aktorstwa nie mógł po minąć podstawowego celu kształcenia aktorów w ogóle, a więc przedstawie nia. Tworząc zarys programu naszych ćwiczeń starałem się zawsze o to, by Teatr na pustej podłodze był atrakcyjny nie tylko dla tworzącej go mło dzieży, aby jego treść i formy mogły zainteresować również widza. Nie wyo brażałem i nie wyobrażam sobie nauczania tego zawodu, choćby i na naj bardziej elementarnym poziomie, bez uwzględnienia odbiorcy. Każdy egzamin był istotnie oblegany: do sali baletowej na pierwszym piętrze w dniu pokazu trudno się było dostać, nasze ćwiczenia bacznie obserwowano, często pojawiały się nawet osoby spoza Szkoły. To wszystko miało zresztą pew ne efekty i skutki nie tylko dużo się o tym mówiło, lecz zainteresowanie można też było odczuć praktycznie: w działaniach, zwłaszcza tych samodziel nych, samej młodzieży. Niektóre ele menty mojej metody zauważałem w spektaklach Koła Naukowego lub w różnych inicjatywach pozaszkolnych. Sprawiało mi to wiele satysfakcji. Spra wiało i nadał sprawia bo wiele inspi racji z czasów i miejsca, które tu opisu ję, dostrzegam dziś w pracach całego pokolenia szanowanych już, znanych, nawet sławnych reżyserów i aktorów. Czy wynika z tego, że chcąc uczyć dla teatru, który będzie, mimo woli uczyłem dla teatru, który jest? Tak się okazało i nie ma w tym błędu: myś lę, że gdybym wówczas uczył dla tea tru, z którym się nie godziłem, gdybym szedł na kompromis z rutyną i nijakością, po latach okazałoby się, że powierzonych mi młodych ludzi przygotowa łem dla teatru, który był. A jednak popełniłem błędy. Jeśli już stawiało się tak zasadnicze pytania, jeśli poddawało się krytycznej ocenie rzeczy wistość i wybiegało w przyszłość, należa ło studentów, a szczególnie słuchaczy wydziału teoretycznego i reżyserskiego, zachęcać do dyskusji i oceny tego, co oglądali na moich egzaminach, nie zaś traktować własną pracę jak jakiś nowy kanon elementarnych zadań aktorskich. Należało, na pewno. Być może ujaw niała się tu jeszcze raz swego rodzaju niedojrzałość: obawiałem się, że dyskus ja może podważyć moją pewność. Ale czy całą winę mam w tym wypadku przypisać tylko sobie? Metoda, którą wypracowałem, wzbudziła u jednych żywe zainteresowanie, u innych rów nie żywą niechęć. Niechęć, jak sądzę, nie zawsze umotywowaną, nie zawsze wolną od uprzedzeń. Nigdy nie byłem przekonany, że się nie mylę. Ale dziś zdaję sobie sprawę, że krytyczna ocena z zewnątrz mogła wtedy zachwiać moją wiarę we własne wysiłki i że być może nie starczyłoby mi wówczas sił na przeprowadzenie w tych wysiłkach jakichś korekt. Dlacze go? Pracowałem z młodymi ludźmi będąc pod wpływem ówczesnego teatru poszukującego w Polsce i na świecie. Wiedziałem wszystko o Barbie, Grotowskim, o Schumannie i Teatrze du Soleil, o rewolucji Living Theatre i o poczynaniach Petera Brooka. I byłem pewny, że poszukiwane i odkrywane przez nich wartości muszą zaważyć na dalszych losach teatru. W tym się nie myliłem. Ale jednocześnie nie mogłem się ustrzec pewnej próżności w sa mym formułowaniu myśli, że tak bę dzie, że tak właśnie powinno być. I tu dopiero pojawia się błąd. Ta pewność w jakimś sensie zastąpiła mi chęć ujaw niania i wchłaniania na potrzeby da nych ćwiczeń autentycznej osobowości ludzi, z którymi pracowałem. Kocha łem ich, ale byłem gwałtowny i apodyk tyczny. Potrafiłem być wytrwały w dą żeniu, lecz irytująco niecierpliwie ocze kiwałem efektów. Bywałem przywiąza ny\n13 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie 13 z góry, ukrywając to zresztą przed młodzieżą, do jakiegoś pomysłu, który przecież ledwie się rodził jako myśl, a mógł być oceniony dopiero jako rezul tat. Dziś wydaje mi się to niedopuszczalne. Tak więc, podsuwanie moim studen tom tego, co i jak powinni wyrażać, choć była to praca na pewno interesu jąca i z pożytkiem, przypominało istot nie podawanie narkotyku. A ponieważ narkotyk trafiał na grunt bardzo jeszcze niedojrzały, moje wysiłki właściwie nie mogły spełnić do końca moich założeń. Z bardzo prostej przyczyny: bałem się postępować razem z nimi w dalsze stopnie wtajemniczenia w zawód aktora na następnych latach studiów. Tak, muszę to szczerze powiedzieć. Obserwu jąc życie naszej uczelni, doszedłem do wniosku, że stała praca z tymi ludźmi przez cztery lata zamienia proces po szukiwań w płaskie naśladownictwo, powielanie dobrze już znanych wzorów, a nawet przejmowanie osobowości pro wadzącego zajęcia nauczyciela. I nie umiałem znaleźć sposobu, który by mnie od takich obaw uwolnił. Umknęła mi przy tym prosta zasada, którą dopiero dziś naprawdę rozu miem. Jeżeli chce się kogoś uczyć, jeżeli w momencie zetknięcia się z człowie kiem, który bezgranicznie ufa, odczuwa się prawdziwe wzruszenie, jeżeli ma się coś do przekazania trzeba całą mi łość do teatru, całą potrzebę tworzenia teatru, skupić wyłącznie na tym właśnie człowieku. Pozwalać mu i pomagać w ujawnianiu najbardziej nawet zaskaku jących propozycji, impulsów, pragnień choćby były anemiczne i niedojrzałe, choćby kaligrafia szwankowała. Czer pać z niego. Być przez niego inspirowa nym w szukaniu. Być cierpliwym to warzyszyć, nie kierować. Umieć sobie odpowiedzieć: Nie wiem. Tylko w ten sposób przecież można otworzyć drogi dla tych idei, dla tych form, których na razie nie mogę sobie wyobrazić, a które nieuchronnie przyj dą jutro, za rok, kiedyś. Tekst powyższy ukazał się po raz pierwszy w Dialogu (numer 7 z roku 1989). Znalazł się także w książce Spotkania teatralne. Wybór i oprac. Maria Bojarska; Warszawa; Dom Wydawniczy tchu, 2003; s PWST składa serdeczne podziękowania Pani Marii Bojarskiej za zgodę na przedruk tej bardzo ważnej wypowiedzi Mistrza.\n14 14 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie WOJCIECH MALAJKAT Aktorstwo sztuką Ponad dwudziestoletnia współpraca z Jerzym Grzegorzewskim, w trakcie której stawał się on swoistym kompasem pomagającym mi w wyznaczaniu gustu i smaku estetycznego, w dokonywaniu wyborów artystycznych, zaowocowała pewnymi przemyśleniami na temat sztuki aktorskiej i kreowania rzeczywistości teatralnej. Doszły do tego moje doświadczenia z pracy na planie filmowym, radiowym i telewizyjnym. Wszystko to zdecydowało o stylu i kształcie prowadzonych przeze mnie studiów nad warsztatem aktorskim w szkole teatralnej. Zadecydowało o wyborach w tworzeniu konstrukcji psychofizycznych bohaterów, o budowaniu świata wyobraźni aktorskiej, z pozostawieniem wolnej przestrzeni dla widowni, która może wypełniać ją z cudowną radością współtworzenia, o konstrukcji psychologicznej roli, o świadomości ciała, o dyscyplinie wewnętrznej i zewnętrznej, o koniecznym skupieniu, o istotnej roli rytmów, o dynamice, o dykcji, o wiedzy o tym, że akt twórczy to ból, cierpienie, a także niezwykła samotność. Często jej skowyt przebijał się, gdy Jerzy Grzegorzewski nie wiedział CO dalej, JAK dalej, GDZIE i PO CO dalej. Bywał w tym braku wiedzy tak bezbronny (przy okazji potrafił być również okrutny), że nie mogło to być żadnym udawaniem. Przez wszystkie lata trwania przy Jerzym Grzegorzewskim utwierdzałem się w przekonaniu, że w sztuce lepiej jest NIE WIEDZIEĆ niż nie mieć żadnych wątpliwości. Sztuka nienawidzi BANAŁU, OCZY- WI STOŚ CI, SZAROŚCI, BYLEJAKOŚCI i ZDAWKOWOŚCI. Sztuce trzeba poświęcić ogromnie dużo serca, energii, wyobraźni i temperamentu, żeby odpłaciła się satysfakcją. Litry potu, moc wysiłku, ćwiczenia mięśni (tych widocznych i tych niewidocznych),\n15 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie 15 setki eksperymentów na sobie samym, a często niestety i na innych, żeby osiągnąć coś, czego nie trzeba się będzie wstydzić. ARTYSTA POWINIEN MIEĆ WĄTPLI- WOŚCI! BARDZO OPŁACA SIĘ MIEĆ WĄTPLI- WOŚCI! Wahanie to problem, a co za tym idzie to potrzeba ciągłego poszukiwania, odkrywania niewiedzy nowych możliwości, zdobywania terenów do tej pory przez nas nieodwiedzanych. Ciekawość nowego jest szczególnie w sztuce, gdzie przecież wszystko już było strasznie ważna. W pracy pedagogiczno-dydaktycznej, jak i reżyserskiej, kształtowanie wyobraźni i warsztatu aktora na najwyższym poziomie powinno być celem samym w sobie. Celem fachowym, twórczym. Ambitnym, ale i odpowiedzialnym. Opowiadanie o ludziach a tym jest przecież aktorstwo jest ciągłym przyglądaniem się im, a potem odtwarzaniem ich (ale z pewnością i swoich) marzeń, wyobrażeń, pragnień, kompleksów obrazu istoty ludzkiej w najogólniejszym pojęciu. Zajmowanie się analizą tych wszystkich konfiguracji jest zajęciem niezwykłym. Oto pokrótce zarys mojego rytmu pracy ze studentami nad ich warsztatem zawodowym: oswajanie z rekwizytem i możliwościami, jakie rekwizyt daje; praca nad opanowaniem gestu i rozwijanie umiejętności odtwarzania emocji w czasie pierwszego roku studiów; wyrabianie zrozumienia dla specyficznego poczucia humoru autorów dramatów, rozwijanie zrozumienia istoty pracy zespołowej, uzmysławianie ważności przemyślanego rozkładania rytmów i akcentów, rozwijanie sztuki wykorzystania pauzy jej znaczenia i wartości, ale także opanowywanie podstaw warsztatu technicznego, takich jak: dykcja, emisja głosu, poczucie rytmu na drugim roku; w końcu, na trzecim roku studiów, opanowanie umiejętności konstruowania pełnowymiarowej, wielopłaszczyznowej, złożonej psychofizycznie roli. Oczywiście, w zależności od stopnia zaangażowania studentów w pracę, ich umiejętności, a szczególnie (!) w zależności od ich talentu rytm ten ulega modyfikacjom. Im studenci zdolniejsi tym łatwiej, rzetelniej i solidniej można uświadamiać im ich warsztat; im bardziej zafascynowani, urzeczeni i zachwyceni zawodem, który mają uprawiać tym prościej przychodzi im walka z wyzwaniem, jakim jest aktorstwo! Nie zapominamy oczywiście o jeszcze jednym, arcyważnym elemencie edukacji zawodowej, jakim jest wnikliwa i drobiazgowa analiza. W ciągu trzech lat pracy nad warsztatem, adekwatnie do kolejnych poziomów wtajemniczenia stanowi analiza podstawowy, kategoryczny punkt programu nauczania. I jeszcze ciągła, mozolna, z roku na rok coraz bardziej pozytywistyczna walka o rozwój intelektualny, o poczucie humoru, o oczytanie, o zbieżność gustów i fascynacji, o kształtowanie niechęci do podejrzanych poczynań artystycznych, słowem o wzbogacanie osobowości.\n16 16 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie W teatrze, gdzie z założenia spotykają się profesjonaliści, praca jest naturalnie nieco inna. Poprzeczka jest ustawiona w zupełnie innym miejscu. Problemy rozwiązywane są i analizowane siłą rzeczy na innym poziomie. Zawsze ważne pozostaje jednak, aby zadając pytania, szukając intelektualnych konfrontacji, stawiając wysokie wymagania i sobie, i studentom, i aktorom zawodowym nie zobojętnieć na wrażliwość i potrzebę poszukiwań tej drugiej strony. Wręcz przeciwnie cierpliwie i ze spokojem znosić niekiedy (to przecież nieuniknione) nieudolne, bezradne i chybione propozycje. Wysiłek, żeby ich wybór był precyzyjny pod względem warsztatowym, formalnym i estetycznym, zawsze się w pełni opłaci! Przecież, w końcu, u podstawy naszych zamierzeń jest dbałość o jak najwyższą jakość wypracowanego efektu. Wśród zagadnień, które w ciągu ostatnich lat stały się przedmiotem moich rozważań i studiów zarówno w szkole, jak i teatrze miejsce szczególne zajęła pauza. Pauza jako środek wyrazu scenicznego i aktorskiego. Z jej wyjątkowej wartości zdałem sobie sprawę w czasie współpracy z Jerzym Grzegorzewskim. To u jego boku słynna, opisywana i analizowana w wielu opracowaniach pauza Grzegorzewskiego, stała się częścią mojego codziennego aktorskiego życia. Oto, w kilku punktach, szkic moich aktualnych szkolnych i teatralnych studiów nad istotą pauzy i jej zastosowaniem w warsztacie aktorskim i reżyserskim: pauza w prozie: znacząca, akcentująca; pauza w wierszu: w średniówce i na końcu wersu; istota pauzy jako takiej; znaczenie pauzy; pauza przed słowem podniesienie jego wagi; pauza zamiast słowa żadne słowo nie może sprostać potrzebie; wypełnienie pauzy gest, mimika, bezruch; długość pauzy wyczucie rytmu i czasu; pauza nie tylko jako odpoczynek lub dekoncentracja; dziura = amatorskie przeciwieństwo pauzy; pauza jako odwołanie do wyobraźni, uczuć, intelektu widza; pauza spadek po aktorstwie dziewiętnastowiecznym; pauza po wejściu na scenę; pauza przed zejściem ze sceny; pauza manieryczna; myślenie o pauzie jako o środku wyrazu, tzw. podejście handlowe. Każde z tych zagadnień jest rozwijane i za pomocą ćwiczeń sprawdzane w praktyce. I w szkole i w teatrze. Zauważyłem rzecz niezwykłą! Aktorzy zawodowi bardzo chętnie eksperymentują, poddają się ćwiczeniom nieomal na poziomie szkolnym jakby cieszył ich powrót do lat studiów. Do tego cudownego, cielęcego poszukiwania własnych możliwości. Studia nad niuansami, szczegółami i detalami, które w sposób naturalny pojawiają się podczas prób, są naprawdę kapitalnym doświadczeniem!\n17 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie 17 KRZYSZTOF GLOBISZ Od niemal trzydziestu lat uczę w krakowskiej Szkole. Nauczanie, które uprawiam i które jest mi bliskie, polega na uświadomieniu studentom (a jednocześnie samemu sobie), że cała energia, jaka powstaje na scenie, wynika z energii mowy. Pragnę to przekazać niezależnie od tego czy pracuję z nimi nad wierszem, prozą czy scenami. Oczywiście, ktoś, kto uczy ruchu, powie, że jest odwrotnie: energia pochodzi z ciała. Ale, paradoksalnie, nasze stanowiska nie są sprzeczne. Słowo bowiem uważam za część działania ruchowego. Nie myślę o mowie jako o czymś związanym z dykcją, z wyrazistością mówienia. Technika wymowy to niezbędna część aktorskiej edukacji, ale w tym obszarze kryje się coś więcej. Sądzę, że człowieka określa to, jak mówi. Wynika z tego, że energia postaci powstaje z jej sposobu mówienia. Podkreślam: jest dla mnie oczywiste, że szkoła teatralna musi wykształcić techniki mówienia, umiejętność wymawiania polskich głosek w sposób wyrazisty. Wyrazisty czyli dotykający odbiorcy, do którego jest skierowane, niezależnie od czystości czy perfekcji dźwięku. Jeżeli słowa mnie dotykają, są wyraziste; jeżeli są wyraziste będą skuteczne. Ale myśląc o słowie, nie myślę tylko o kwestiach możliwych do wyćwiczenia (choć to ćwiczenie coraz trudniejsze, bo świat zewnętrzny nam nie pomaga, przyzwyczajając do niechlujstwa mówienia). Odwołam się tutaj do greckiego pojęcia logos, którego, jak wiadomo, nie możemy tłumaczyć jedynie jako słowo. W starożytnej grece ciąg liter nie był tylko wyrazem wyznaczał pewien sposób postrzegania świata, wytyczał teren przynależny pojęciu. Logos czyli słowo było rozumiane również jako rozum świata (oczywiście, upraszczam tę kwestię i przykrawam do naszego zakresu pojęć), którego częścią są wszyscy ludzie. Logos to słowo, myśl, rozumienie. Jak podkreślają badacze\n18 18 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie filozofii starożytnej, istnieją trzy znaczenia tego terminu: po pierwsze, logosu się słucha, bo jest on słowem; po drugie, logos pozwala zrozumieć, bo jest rozumem; po trzecie, logos umożliwia komunikację między ludźmi, bo oznacza połączenie. I wreszcie, istnieje jeszcze Słowo z Ewangelii św. Jana, które staje się ciałem. Takie pojmowanie słowa buduje moje myślenie o aktorstwie i nauczaniu. Jestem przekonany, że człowieka konstytuuje sposób mówienia, to znaczy, jego emocje związane są z faktem, że umie lub nie umie się wypowiedzieć. Istnieje ogromna różnica między mową przygotowaną i nieprzygotowaną. Wykład profesora przygotowany, napisany, odczytywany czy mówiony uwalnia (lub pozbawia) od męki powstawania tekstu w określonym momencie. Ale człowiek najczęściej ma do czynienia z mową nieprzygotowaną, mową, która rodzi się i wynika ze spotkania z drugim człowiekiem. Z ich spotkania, spięcia, zwarcia te zdarzenia uwidaczniają się w mowie. Ona buduje konfrontację, porozumienie albo walkę. Za pomocą mowy można działać; mowa jest narzędziem działania i tego próbuję nauczyć studentów: co zrobić, żeby słowo zmusiło do działania, funkcjonowało jak rozkaz, stało się imperatywem zdarzeń. Pokazuję, że słowo jest bytem, należy do sfery działania; ono czyni, staje się ciałem. Bardzo dobrym ćwiczeniem może być przeklinanie uświadomienie sobie siły sprawczej klątwy czy zaklęcia. Ale też szerzej: pracując nad słowem, trzeba bardzo uważać, żeby kogoś nie skrzywdzić, żeby nie dotknąć wrażliwości partnera mimo że to tylko ćwiczenia, słowo bywa groźne. Dlaczego to wszystko nie pozostaje w sprzeczności z ciałem? Pani profesor Ewa Lassek wielokrotnie powtarzała, że w Szkole wystarczy uczyć wiersza i wf-u. To, o czym teraz mówię, jest próbą przyswojenia i zrozumienia jej słów pewnego skrótu myślowego, w istocie prowokacji do zastanowienia się nad podstawowymi zagadnieniami aktorstwa. Rozumiem, że za stwierdzeniem tylko wiersz i wf stoi głębokie przekonanie, które podzielam: człowiekiem porusza działanie, a to działanie ma dwa wielkie źródła energii mowę i ruch. Energia fizyczna człowieka wynika z myślenia; wszelki ruch wynika podobnie jak słowo z operacji umysłowej. Można porównać działania aktora z działaniami sportowca: jego trening musi zacząć się od ćwiczeń podstawowych, najprostszych, elementarza w naszym przypadku jest nim technika wymowy, nazywana kiedyś dykcją. Przychodzi jednak taki moment, w którym praca umysłowa sportowca jest ważniejsza od treningu fizycznego: skoczek wzwyż musi pokonać w myśli trajektorię skoku, zaprojektować ją. Kiedy gram postać, i kiedy chcę nauczyć studentów, jak grać postać, staram się wedrzeć w ich wyobraźnię, po to, by oni sami mogli zobaczyć siebie jako tę postać właśnie. Jeśli ją sobie wyobrażą, łatwiej im się w nią wtłoczyć. I tutaj w moim przekonaniu kluczem jest mowa, sposób mówienia postaci. Energia pochodzi od słowa. To nie musi być słowo piękne, to może być bełkot (ale bełkot starannie wyćwiczony, bełkot świadomy, a nie mimowolny). Mowa jest zagadnieniem, z którym wiąże się wiele fascynujących zjawisk. Na przykład afazja niejako odwrotność mowy, bezmowie, zanik słów. Ta patologia komunikacji jest dla aktora równie ważna w zrozumieniu procesu mówienia. To, co niewypowiedziane, ale wyrażone, trafia na grunt pewnego działania. O człowieku bardzo wiele mówi sposób, w jaki się jąka, stęka, szuka słów; wszelkie powiedzonka, natręctwa językowe wyrażają więcej niż właściwa treść komunikatu.\n19 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie 19 Są one jak rany, skazy w mózgu, związane z afazją (czyli, określając rzecz medycznie, pewnymi ubytkami mózgowymi) i nieświadomością, zaświadczają o etapie życia człowieka i postaci. Postać rodzi się z mowy, a ze sposobu mówienia wynika sposób poruszania się. Stwierdzenie takie może wydać się bardzo dziwne, ale jestem przekonany o jego słuszności; podobne przekonanie wyrażał zresztą długo przede mną Gustaw Holoubek w książce Andrzeja Hausbrandta Teatr jest światem. Mowa jest tym czynnikiem, który energetyzuje aktora, i dlatego powinna być traktowana równolegle z działaniem, z sytuacją. Kłopoty z mową, z wyrażeniem się, powodują powstawanie emocji w sposób naturalny, prawdziwy. Uczucia zaś wynikają z sytuacji. To bardzo istotne: pracując ze studentami, staram się wytwarzać sytuacje. Tylko one mogą wywoływać emocje. Jak w krążącej od lat anegdocie o Harvey u Keitelu, który podpisał kontrakt na jeden dzień zdjęciowy. Jego zadanie polegało na wyjściu z hotelu, przejściu do samochodu i odjechaniu. Harvey Keitel zaczął zadawać reżyserowi filmu pytania: Co robiłem w tym hotelu?. Wyspałem się czy nie? Spałem sam? Co mam w walizce? Bieliznę czystą czy brudną? Jakiej firmy? Potencjalna współpraca zakończyła się awanturą i zerwaniem zdjęć. O co chodziło? Harvey Keitel doskonale wiedział, że jeśli aktor odpowie sobie na serię pytań dotyczących postaci, nie musi już nic robić. Posiada wiedzę, która umożliwia mu działanie. Należy zatem stwarzać sytuację i zadawać pytania. Ze skierowanego do studenta polecenia: Idź i otwórz drzwi nic nie wynika, ale jeśli student wie, że do drzwi puka ktoś oczekiwany (albo wręcz przeciwnie niechciany gość), jego droga jest zupełnie inna inaczej mówi i inaczej idzie. Chcę nauczyć studentów zadawania pytań, które, paradoksalnie, prowadzą do redukcji, odrzucenia rzeczy niepotrzebnych, zbędnych, ogólnych pozostaje tylko to, co szczególne. Moja praca ze studentami polega na tym, żeby uszczegółowić zadanie, uczynić je precyzyjnym i jednoznacznym. Błędem jest mówienie młodym ludziom, że teraz mają coś wyimprowizować, bo wtedy pozostaną na poziomie ogólności, podczas gdy interesujący jest jedynie konkretny wynik precyzyjnie określonego zadania, stawianego w odpowiednim kontekście. Tylko z konkretnych, perfekcyjnie wypracowanych działań może wyniknąć przeżycie metafizyczne. Namawiam do tego studentów perfekcja doprowadza do rejonów, jakich się nawet nie spodziewamy. Oczywiście, cały czas mówię o długim i żmudnym procesie, który dokonuje się podczas czterech czy pięciu lat studiowania. Na zajęciach nie używam słowa metafizyka, nie mówię, że studium przedmiotu niczym na obrazach holenderskich mistrzów pozwala dostrzec jego istotę. Nie mówię o tym, bo wprowadziłbym chaos zaczęlibyśmy poruszać się po zbyt trudnym dla młodych ludzi rejonie abstrakcji. Ale muszę zachować czujność: w pewnym momencie rzeczy, które wydają się naturalne, które wyćwiczyliśmy w procesie podstawowym w procesie siadania, picia herbaty, najprostszych działań, które mają wywołać powstawanie emocji mogą doprowadzić do punktu, z jakiego spogląda się w tajemniczą ludzką przepaść, w nieodkrywalną otchłań świata. Nie wolno studenta pozbawiać tego momentu. Momentu przeżycia metafizycznego, olśnienia. Jeden bodziec otwiera przerażającą i piękną tajemnicę istnienia, wprowadza na inną, nieznaną dotąd drogę. Rzecz jasna, nie mówię o etapach mojej pracy ze studentami mówię o tym, do czego mają doprowadzić konkretne zadania, proste rzeczy, jakie\n20 20 zeszyty naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie ćwiczymy. Mówię o tym, jakie perspektywy chcę im pokazać, jakie odsłonić horyzonty. Jeśli jednak umieją wykonać perfekcyjnie kolejne zadania, nagle czują, że trzeba się otworzyć na coś, co jest improwizowane. Ze szczegółu mogą wejść w etap improwizacji. Dążę do tego, żeby po zajęciach ze mną mieli poczucie bezkarności, pozwalającej im dostrzec, że wszystko, co dostają każde zadanie, każdy tekst dotyczą ich bardzo głęboko, i mogą dzięki nim rozmawiać z widzem. Zdania muszą być w nich wtłoczone, muszą stać się ich tatuażem. Nieustannie myślę o tekście Kaspar Petera Handkego, gdzie zdanie jest wciśnięte w bohatera to zdanie, rozbite na atomy, a potem składane, tworzy całe światy, usidla człowieka, paraliżuje go. Chcę nauczyć studentów, że każde słowo musi nas okaleczyć, wbić się w nas. Wszystko, o czym mówię, to moje marzenie aktora i pedagoga. Marzenie realizowane czasem w mniejszym, czasem w większym stopniu. Ale jednym z moich najważniejszych zadań jest nauczenie korzystania ze wspomnienia. Postać buduje się ze wspomnienia, z doświadczenia przeszłości, pozostającego jednak w teraźniejszości w pamięci, w mózgu. Poprzez owo istnienie w teraźniejszości wspomnienie również jest konkretem. Mogę je upiększać, zakłamać, modyfikować tutaj wkraczamy w obszar wyobraźni, obszar najpotężniejszego oręża artysty ale poruszamy się ciągle po przestrzeni konkretnych ludzkich wyobrażeń, które chronią przed niekomunikatywną abstrakcyjnością. Chcę nauczyć studentów metody poszukiwania punktów wspólnych roli, tekstu, i tego, co się im w życiu przytrafiło. To wymaga olbrzymiej odwagi i zgody na pewien rodzaj aktorstwa, polegającego nie na odtwarzaniu, ale tworzeniu na sobie samym, na wiwisekcji, zaakceptowaniu siebie, jako materiału i twórcy równocześnie. Niezwykle ważna wydaje mi się również przestrzeń. W tym semestrze na zajęciach w Bytomiu pracuję nad Małym księciem Antoine a de Saint-Exupery ego studenci przygotowują monologi postaci. Tym razem nie chcę projektować żadnych sytuacji, prowokuję je przy pomocy przestrzeni, z niej mają się zrodzić. Postanowiłem, że pomieszczenie będzie przypominało typową śląską kuchnię: z kredensem, stołem i czterema krzesłami. Studenci mogą jednak przestawiać krzesła, dowolnie sytuować się w przestrzeni, stwarzać własne konfiguracje. Jako aktor nie lubię wchodzenia w gotowe przestrzenie one muszą się kształtować niejako w wyniku działań aktorów. Brook pięknie nazwał to pustą przestrzenią. Cały czas podkreślam: mówię o swoich marzeniach, zamierzeniach pedagogicznych, które staram się realizować. Moim celem nie jest konkretny egzamin czy nawet dyplom, ale osiągnięcie przez studenta pewnego stanu świadomości zawodowej. Pewnych rzeczy, o których dziś mówię, niekiedy w ogóle nie formułuję wprost, ale chcę, żeby w tych ludziach zostały, dojrzewały przez kolejne lata. A praktyczna praca to dochodzenie, krok po kroczku, do kolejnych umiejętności, kolejnych odkryć. Niekiedy na późniejszym etapie pracy, na przykład nad przedstawieniem dyplomowym, studenci, zaopatrzeni już w wiedzę o postaciach i sytuacjach, pytają mnie: Co mamy robić?. Odpowiadam: Róbcie, co chcecie. Mogę sobie na to pozwolić, bo wiem, że mając wolność, nie przekroczą wytyczonych granic; że one nie przeczą owej wolności, ale właśnie pozwalają jej zaistnieć. Zdaję sobie również sprawę z tego, że w naszej pracy potrzebny jest czas. Dlatego wybieram teksty krótkie, nie sięgam po długie utwory, bo ani ja ani oni nie ogarniemy materiału. Wolę zrobić dwie oktawy


Boks: świetny Kosei Tanaka wciąż z pasem WBO w wadze muszej | Poinformowani.pl\nBoks: świetny Kosei Tanaka wciąż z pasem WBO w wadze muszej\nData publikacji: 16.03.2019, 12:01\nKosei Tanaka (13-0, 7 KO) kolejny raz zaprezentował boks na najwyższym światowym poziomie. Tym razem jego ofiarą padł niezwykle ambitny Ryoichi Taguchi (27-4-2, 12 KO). Mniej doświadczony z Japończyków pewnie wypunktował pretendenta podczas gali w Gifu i po raz pierwszy obronił pas WBO w wadze muszej.\nPierwsze trzy starcia miały relatywnie wyrównany przebieg, choć już powoli zaczęła zaznaczać się przewaga Tanaka. Taguchi kapitalnie zaprezentował się w pierwszej połowie trzeciej odsłony, kiedy od początku ruszył do zdecydowanego ataku i zaskoczył czempiona kilkoma bardzo silnymi ciosami. 23-latek szybko opanował sytuację i już pod koniec tej rundy bił pretendenta mocnymi uderzeniami na tułów.\nOd czwartej rundy przewaga Tanaki nie podlegała już żadnym dyskusjom. Pięściarz pochodzący z Tajimi był przede wszystkim bardzo dokładny. Dobrze boksował lewym prostym, lecz w odpowiednim momencie potrafił przyspieszyć silnym bezpośrednim. I co ważne, umiał zaskakiwać Taguchiego. Pretendent nie wiedział, skąd nadejdzie zagrożenie, bowiem Tanaka bił regularnie w każdej płaszczyźnie. Ryoichi starał się oddawać, miał swoje krótkie momenty, lecz w ogólnym rozrachunku nie stanowił już dla mistrza żadnego zagrożenia - był zbyt wolny i nie posiadał mocnego uderzenia.


Nowogrodzka 6a. Decyzja o reprywatyzacji uchylona - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plNowogrodzka 6a. Decyzja o reprywatyzacji uchylona\n22.11.2017, 15:21; Aktualizacja: 22.11.2017, 16:32\nKomisja weryfikacyjna uchyliła decyzję wydaną w imieniu prezydent m.st. Warszawy o reprywatyzacji Nowogrodzkiej 6a. - Doszło do rażącego naruszenia prawa i skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym - uzasadniał przewodniczący komisji Patryk Jaki.\nKamienicę przy ul. Nowogrodzkiej wraz z lokatorami przejęła spółka Jowisz, która odkupiła prawa do niej po jej zreprywatyzowaniu na rzecz spadkobierców właścicieli.\nFenix Group - do tej grupy należy spółka Jowisz - w stanowisku przekazanym mediom oświadczyła, że uznaje decyzję komisji weryfikacyjnej za niesprawiedliwą i niezgodną z polskim prawem. Firma zapowiedziała, że z całą pewnością zaskarży decyzję komisji weryfikacyjnej.\nOd środowej decyzji strony postępowania mogą się odwołać do komisji, a potem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.\nPrzewodniczący komisji ogłaszając w środę decyzję ws. Nowogrodzkiej 6a powiedział, że przy wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnej doszło do rażącego naruszenia zasad prawdy obiektywnej przez prezydenta m.st. Warszawy poprzez nieustalenie przesłanki posiadania gruntów w chwili złożenia wniosku dekretowego. - Komisja stwierdziła, że decyzja prezydenta m.st. Warszawy została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ wydając swoją decyzję nie zbadał w żaden sposób okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy - powiedział Jaki.\nPodkreślił, że przesłanką uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej było też m.in. zaistnienie skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym. Lokatorzy kamienicy, po jej przejęciu, byli zastraszani, nękani podwyżkami czynszu - uzasadniał przewodniczący komisji. Mówił, że z ustaleń komisji wynika, że nowi właściciele chcieli w ten sposób zmusić mieszkańców do wyprowadzki.\nKolejną kwestią, którą komisja wzięła pod uwagę był fakt, że w listopadzie 2015 r. mazowiecki konserwator zabytków wpisał kamienicę wraz z terenem posesji do rejestru zabytków. - W ocenie komisji ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nie da się pogodzić z realizacją celu publicznego, jakim jest opieka nad zabytkami - dodał Jaki.\nPrzewodniczący komisji powiedział ponadto, że urząd m.st. Warszawy nie zbadał, kto był posiadaczem nieruchomości przy Nowogrodzkiej 6a przed wojną, a po drugie nie zbadano kręgu spadkobierców. Ponadto - jak powiedział Jaki - przez 60 lat nikt nie zgłosił się jako spadkobierca do części nieruchomości, a to oznacza, że powinna przejść na Skarb Państwa.\nJaki powiedział, że kolejnym argumentem za uchyleniem decyzji reprywatyzacyjnej była niewspółmierność roszczeń. Mówił, że biegły komisji wycenił sam budynek na 14 mln zł, ale spółka Jowisz robiąc zastaw hipoteczny na tę nieruchomość wyceniła ją na 80 mln zł i na tyle dostała zabezpieczenie hipoteczne. A wszystkie prawa do tej nieruchomości odkupiono za ok. 5,8 mln zł.\nPrzewodniczący komisji ocenił, że firma, która nabyła nieruchomość, jako profesjonaliści na rynku nieruchomości, musiała "mieć pełną świadomość o wszystkich wadach prawnych". "Dlatego nie możemy mówić, że przekazywali tę nieruchomość potem w dobrej wierze" - zaznaczył Jaki.\nPoinformował, że za podjętym rozstrzygnięciem komisji głosowało osiem osób, jedna była przeciw.\nPrzedstawiciel PO w komisji poseł Robert Kropiwnicki powiedział, że głosował przeciwko, ponieważ argumenty prawne były niewystarczające, żeby popierać tę decyzję komisji weryfilacyjnej.\n- Spółka, która nabyła tę nieruchomość od prawowitych właścicieli oczywiście zachowywała się w sposób skandaliczny w stosunku do lokatorów, ale tak naprawdę decyzja krzywdzi tych, którzy byli uprawnieni do odzyskania tej nieruchomości. Zostaną ukarania nie ci, którzy krzywdzili lokatorów, ludzie zostali skrzywdzeni przez tych, którzy nabyli tę nieruchomość. Jeżeli lokatorzy są nękani, powinien ten, który nęka ponieść za to konsekwencje, ale nie ci, którzy zgodnie z prawem uzyskali tę nieruchomość - argumentował poseł PO.\n- Nie ma tu argumentów prawnych, żeby odebrać tę nieruchomość prawowitym właścicielom, którzy ją niestety sprzedali spółce, która krzywdziła ludzi - powiedział Kropiwnicki.\nDodał, że prokuratura ma pole do działania i powinna jednoznacznie wyciągnąć konsekwencje i postawić zarzuty, jeżeli są do tego podstawy, w stosunku do tych, którzy krzywdzili ludzi.\nZe zdaniem Kropiwnickiego nie zgodził się Paweł Rabiej (Nowoczesna), który stwierdził, że nie jest prawdą, że decyzja komisji weryfikacyjnej uderza w interesy spadkobierców przedwojennych właścicieli, dlatego, że osoby te sprzedały swoje prawa do nieruchomości. - Ich roszczenia zostały zaspokojone, oni swoje roszczenia przekazali grupie Fenix, sprzedali je za ponad 5 mln zł - powiedział Rabiej.\nPodczas roprawy 18 października, gdy komisja weryfikacyjna zbadała reprywatyzację tej nieruchomości przy Nowogrodzkiej 6a, zeznając jako świadkowie, lokatorki kamienicy mówiły o "terrorze psychicznym" ze strony przedstawicieli spółki, żądaniach wyprowadzki, radykalnej podwyżce czynszów, uciążliwych remontach. Z 84 osób w budynku zostało 10. O nękaniu zawiadomiono prokuraturę - postępowanie początkowo umorzono, ale niedawno je wznowiono.\nInna świadek Alicja Dobecka-Olsen podkreślała, że działała tam ekipa "czyścicieli kamienic". Mówiła, że po reprywatyzacji "zaczęli przychodzić bardzo ładni, młodzi chłopcy, ale wypisz, wymaluj Pruszków". Padało jedno pytanie: "Kiedy się pani wyprowadzi". Odpowiadała, że się nie wyprowadzi i pytała, do czego będą im potrzebne te mieszkania. - Będziemy sprzedawać po 20 tys. zł za metr - brzmiała według niej ich odpowiedź.\nFenix Group w wydanym w środę stanowisku stwierdziła, że decyzja komisji weryfikacyjnej podważa "prawo własności i wiarę w rękojmie ksiąg wieczystych pokazując, że każdemu może zostać odebrana jego własność, jeśli tylko taka będzie potrzeba polityczna".\n- Uzasadnienie decyzji oparto o jednostronną argumentację niemającą potwierdzenia w faktach i dokumentach, a jedynie na niepotwierdzonych opiniach. Postępowanie takie jest jaskrawym przykładem bezprawnego wywłaszczenia z legalnie nabytej nieruchomości, które w demokratycznym państwie prawa nie może mieć miejsca. Z całą pewnością zaskarżymy decyzję Komisji i o sprawiedliwość będziemy walczyć w sądzie - głosi oświadczenie Fenix Group.\nW stanowisku Fenix Group napisano, że kamienicę przy ul. Nowogrodzkiej 6a spółka Jowisz nabyła zgodnie z prawem oraz w dobrej wierze. Kamienicę spółka nabyła w 2013 r. za ponad 7 mln zł od spadkobierców "legitymujących się prawomocnymi, wydanymi przez polskie urzędy i sądy, dokumentami świadczącymi o tym, że są prawowitymi właścicielami". - Przy zakupie dochowaliśmy należytej staranności. Zamówiliśmy audyt prawny, który nie wykazał żadnych wątpliwości co do własności budynku. Finalną decyzję o inwestycji podjęliśmy po analizie dokonanej przez nasz Komitet Inwestycyjny - głosi oświadczenie.\nWszelkie kontakty z mieszkańcami kamienicy odbywały się z poszanowaniem prawa i godności drugiego człowieka - oświadczyła Fenix Group. - Twierdzenia o "krzywdzeniu" czy też "nękaniu" lokatorów nie są prawdziwe. Jesteśmy w stanie dowieść tego w sądzie - stwierdzono.\nKomisja weryfikacyjna od początku czerwca br. bada zgodność z prawem decyzji administracyjnych w sprawie reprywatyzacji warszawskich nieruchomości. Uchyliła już decyzje wydane z upoważnienia prezydent Warszawy: o przyznaniu Maciejowi M. praw do dwóch działek przy ul. Twardej oraz do Siennej 29; o przyznaniu Marzenie K., Januszowi P. i mec. Grzegorzowi M. praw do działki Chmielna 70, o zwrocie spadkobiercom trzech działek na pl. Defilad, a także o przyznaniu spadkobiercom praw do Poznańskiej 14 i Marszałkowskiej 43 (dwóch kamienic z lokatorami). Żadnej z tych decyzji nie badał jeszcze sąd administracyjny.\nTagi:Komisja reprywatyzacyjna, reprywatyzacja, Nowogrodzka, Patryk Jaki\nDziecko(2017-11-22 23:04) Zgłoś naruszenie 31\nTa Komisja chyba się całkowicie pogubiła. Do kogo należała nieruchomość stwierdza się na podstawie KW. Jeżeli dekretowy warunek „posiadania” nie był spełniony to „Bierut” by na pierwszym miejscu to wykorzystał do odmowy użytkowania wieczystego a jeżeli tego nie zrobił, to jest dodatkowy argument, że decyzje „Bieruta” o odmowie użytkowania wieczystego byle rażącym naruszeniem prawa i przemawiają na korzyść decyzji zwrotowych. To chyba nawet dzieciom jest jasne. Komisja teraz chce naprawiać błędy „Bieruta” i sankcjonować ograbienie dawnych właścicieli. O tempora. O mores!


Tyra Banks bez peruki - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Tyra Banks » Tyra Banks bez peruki\ntyra banks włosy sztuczne włosy peruka doczepiane pasma tyra banks show\ntyra banks/ ©Tyra Banks Show\nOdsłoniła wysokie czoło.\nZgodnie z obietnicami, w pierwszym odcinku nowej serii The Tyra Banks Show - prowadząca pokazała się bez peruki, czy doczepianych pasm, z którymi – jak twierdzi – nie rozstawała się od 17. roku życia.\nTyra wprawdzie nie zaprezentowała króciutkiej fryzury wzorem Solange Knowles, lecz przyszła do studia prosto spod prysznica i oczom widzów oraz widowni obecnej w studio ukazały się rzadkie kosmyki sięgające za ramiona, odsłaniające bardzo wysokie czoło Banks. Na sucho są one z pewnością puszyste i bardzo trudne do ułożenia.\nJednak Tyra zdecydowała skończyć ze sztucznymi kosmykami i od tej pory będzie pokazywać naturalną siebie.\nI jak Wam się podoba Tyra Banks w takim wydaniu?\nHeidi Klum w szpilkach od YSL\nW 8. miesiącu ciąży. Heidi Klum i Seal wzięli udział w konferencji prasowej związanej ze społeczną akcją Get Schooled. Mimo że do rozwiązania pozostał jedynie miesiąc - Heidi wciąż prezentuje się znakomicie. ... czytaj więcej