"Wspólnoty zakonne, zrodzone "nie z woli ciała ani z krwi", nie z osobistych upodobań ani z ludzkich motywów, ale "z Boga"(J.1,13), z boskiego powołania i z tęsknoty za Bogiem"(1), umykają często próbom historycznego sklasyfikowania i uporządkowania. Szukając odpowiedzi na świadectwo wspólnot zakonnych w dziejach musimy pamiętać, że zajmujemy się jedynie zewnętrznym przejawem życia i działalności, a ich właściwa treść i sens tkwią znacznie głębiej.\nMowa wieków bywa bardzo tajemnicza, dwuznaczna i wcale nie narzuca się prostym "zjadaczom chleba". Historia powstawania zakonów i zgromadzeń zakonnych jest przede wszystkim dziejami poszczególnych ludzi, którzy powoływani przez Boga poszukiwali całym swoim życiem najpełniejszej odpowiedzi, jaką można dać na to wybranie. Dlatego to wieki, świadcząc o życiu zakonnym, mówią przede wszystkim o dziejach ludzi. Człowiek, wzywany przez Boga, wyruszał w nieznane i chociaż niejednokrotnie trafiał na podobnych sobie szaleńców, to w gruncie rzeczy tą drogą każdy szedł sam. I każdy sam odpowiadał za swoją wierność na drodze dochodzenia do doskonałości własnej, a jednocześnie do Boga, którego uznał za swego Pana i Stwórcę.\nPoczątki wspólnot zakonnych giną w mrokach dziejów i sięgają starożytności. Od czasów apostolskich byli w kościele ludzie, którzy pragnęli w sposób szczególny poświęcić się Bogu. Wybierali oni życie samotne, rezygnując z małżeństwa, oddawali się modlitwie, prowadzili działalność charytatywną lub apostolską. Osoby takie, szczególnie dziewice czy wdowy, tworzyły swego rodzaju organizacje, ale pozostawały w miejscu swego zamieszkania.\nOznaką życia zakonnego był celibat i dziewictwo. Rada dotycząca dziewictwa jest najjaśniej sformułowana w Nowym Testamencie. Ubóstwo i posłuszeństwo nie mają bezpośredniego przełożenia w Piśmie Świętym. Doktryna rad rozwijała się powoli, teoria trzech ślubów została usystematyzowana jedynie przez Kościół łaciński, poczynając od XI wieku. Dla monastycyzmu wschodniego profesja nie jest na tyle wyrazem specjalnych ślubów, ile poświęceniem całego istnienia Ojcu przez Syna w Duchu.(2)\nNa przełomie II i III wieku tworzyła się nowa forma poszukiwania Boga, charakteryzująca się oderwaniem od społeczeństwa: anachoreza - czyli pustelnictwo.\nHistorycy nie są zgodni co do motywów odchodzenia na pustynię. Jedni chcieliby w anachoretach widzieć ludzi słabych, dla których schronienie się w miejscach niedostępnych było ucieczką przed prześladowaniami, które dotykały wyznawców Chrystusa; inni natomiast twierdzą, że powszechność chrześcijaństwa powodowała spłycenie życia i mnisi to byli ci, którzy chcieli przechować ten najszczytniejszy, ewangeliczny obraz życia. Równolegle z gwałtownym rozwojem liczebnym chrześcijan, od III wieku, spotykamy się ze zjawiskiem indywidualnego podejmowania życia chrześcijańskiego, odmiennego od ogółu wyznawców. Ruch ten rozwijał się zwłaszcza na Wschodzie (Egipt).\nNajsłynniejszym pustelnikiem był św. Antoni (271-356). Uważany jest on za ojca mnichów eremitów ze Wschodu i Zachodu. Sam żył początkowo na skraju osady, ale wraz z napływem uczniów przenosił się coraz dalej na pustynię. Jego mnisi żyli osobno, ale niezbyt daleko od siebie, spotykając się raz w tygodniu.(3) Do czasu, kiedy św. Antoni opuścił swój dom, żaden mnich nie znał wielkiej pustyni, która uważana była za siedlisko złych mocy. Stąd też sam Antoni musiał toczyć wielkie walki z demonami, które czuły się zagrożone i przerażone.(4)\nJednym z wielkich następców św. Antoniego był św. Pachomiusz (292 - 347). Wobec wielkiego napływu kandydatów na mnichów zajął się wychowywaniem uczniów. Około 324 roku zaczął nadawać ramy organizacyjne swojej wspólnocie. Równocześnie z męskim powstał klasztor żeński dla jego siostry Marii. W latach 329 - 340 założył w delcie Nilu kilka klasztorów, zachowując zwierzchność nad nimi. Ideę klasztorów pachomiańskich upowszechnił św. Hieronim tłumacząc Regułę i listy Pachomiusza.\nPachomiusz uważany jest za twórcę cenobityzmu. Według niego "wspólnota zaczyna się od wspólnego stołu", a jedność zgromadzenia zależy od osobowości kogoś cieszącego się zaufaniem i zdolnego stanąć na czele.(5)\nWartą szczególnej uwagi jest Reguła Pachomiusza. Była ona pierwszą próbą spisania i unormowania życia zakonników. Zakładała: równość w ubiorze i pożywieniu, stosowne zalecenia co do snu, absolutny zakaz spożywania czegokolwiek poza wspólnotą; przy stole zasiadało się według starszeństwa, spóźnienia trzeba było usprawiedliwiać. Zabronione były śmiechy i rozmowy. Cała wspólnota pościła w środy i piątki, w pozostałe dni spożywała dwa posiłki. Każdy mnich spał w osobnej celi, ale tylko na początku, bo w miarę zwiększania się liczby braci trzeba było to zmienić. Ogromne znaczenie przywiązywał Pachomiusz do jednolitego życia dla zagwarantowania i pogłębienia wspólnego życia w klasztorze. Główną cechą mnicha, według niego, było posłuszeństwo, które miało być nie celem samym w sobie, ale środkiem do osiągnięcia celu, jakim było dla Pachomiusza zbawienie dusz przez i w posłuszeństwie. Pod koniec życia podlegało Pachomiuszowi 9 klasztorów po kilka tysięcy mnichów każdy.(6)\nKolejnym wielkim ojcem IV wieku jest św. Bazyli z Cezarei Kapadockiej (330-379). Odbył on podróż, zwiedzając ośrodki życia mniszego w Egipcie, Palestynie, Syrii i Mezopotamii. Korzystając z doświadczeń, jakie nabył podczas podróży, napisał swoją Regułę. Położył w niej nacisk nie tyle na zewnętrzną obserwancję i praktyki ile na wewnętrzną postawę mnicha, wewnętrzne posłuszeństwo i ubóstwo, zrozumienie celu i sensu podjętych dobrowolnie zobowiązań. Ważną rolę grało u Bazylego życie wspólne mnichów, stojące w jego oczach o wiele wyżej niż życie samotne. Bazyli zmniejszył liczebność klasztorów, praca miała u niego większą wartość niż wyszukane umartwienia. Podstawowym obowiązkiem była gościnność i braterska służba bliźnim. Aby zrealizować swoją ideę Bazyli założył przy swojej biskupiej siedzibie Bazyliadę, czyli całe osiedle z klasztorem, gospodą dla przyjezdnych, szpitalem dla chorych, warsztatami pracy dla ubogich.(7) Po 370 r. Bazyli zwalczał ascetów, którzy nie chcieli pracować pod pretekstem odbywania długich modlitw. W tej Regule znajdujemy również cenne uwagi na temat przełożeństwa. Według niego rządzić to znaczy służyć. Przełożony miał dawać przykład, być miłosiernym, cierpliwym, ale również bystrym i przewidującym. Jednocześnie ostrzegał: "Szemrający, którzy sieją zwątpienie we wspólnocie braterskiej i burzą pewność, zostaną wydaleni."(8)\nPoszukiwania najlepszego sposobu życia mnichów trwały nadal. Na trwałe zapisał się w nich św. Augustyn (354 - 430), którego Reguła rozprzestrzeniała się w kościele zwłaszcza w XI - XII wieku. I choć autorstwa Augustyna pewni nie jesteśmy, to zdaje się, że powstała ona bezpośrednio w kręgu żywej tradycji świętego biskupa Hippony nie później niż w VI wieku.(9) Św. Augustyn jako pierwszy łączył życie mnicha z kapłaństwem. Reguła jego oparta była na miłości, klasztory miały ograniczoną liczbę zakonników, których podstawowym zadaniem było duszpasterstwo.\nWiek VI był całkowicie zdominowany przez świętego Benedykta (480-547), uważanego za patriarchę Zachodu i Patrona Europy. Benedykt, jako kilkunastoletni student, podjął decyzję o ucieczce od świata. Osiadł w grocie skalnej w okolicach Subiacco. Rozpoczął tam samotnicze, anachoreckie życie. Szybko jednak rozeszła się sława eremity, ściągając do niego ludzi, pragnących żyć tak jak on. Wkrótce powstała osada uczniów mieszkających w dwunastu małych domkach; w trzynastym Benedykt wychowywał kandydatów i kierował całością. Po pewnym czasie Benedykt opuścił swoje dzieło i udał się na górę Monte Cassino, gdzie założył jeden wielki klasztor. Reguła benedyktyńska nie była dziełem nowym, lecz jedynie kodyfikacją dotychczasowych doświadczeń.(10) Miała ona być przeznaczona dla początkujących mnichów. Tak jak inne Reguły VI wieku przewidywała wspólną dla wszystkich sypialnię (dormitorium), i ustalała dokładnie obowiązujący porządek dnia. Święty Benedykt ostro występował przeciwko różnego rodzaju włóczęgom i rzekomym anachoretom. Zaczęło się utrwalać przekonanie o konieczności przejścia solidnej szkoły życia mniszego w regularnym zespole i pod wytrawnym kierownictwem doświadczonego mnicha. Ostatecznym celem nie było tworzenie klasztoru, ale wychowanie mnicha i rozwinięcie w nim sił duchowych tak wielkich, by mógł osiągnąć wyżyny kontemplacji. Klasztor był dla Benedykta "szkołą służby Zbawicielowi", wielką rodziną, w której członkowie pomagają sobie wzajemnie, utrzymując się z pracy rąk własnych. Na czele stał wybrany dożywotnio opat, najbardziej doświadczony i najmądrzejszy, któremu wszyscy winni byli całkowite posłuszeństwo. Opat był stróżem reguły, dającym przykład jej realizowania. Benedyktyni ślubowali poprawę obyczajów i stabilitas loci - konieczność zachowania przez mnicha wierności dla wybranego miejsca i zespołu. Stałym całodziennym zajęciem mnichów była modlitwa i praca - stałe źródło utrzymania klasztoru. Św. Benedykt planował życie braci dzieląc dzień na 3,5 g - 4 oficjum, 6,5 - praca, 4 - lektura, 1 - odpoczynek, 8,5 - sen.(11) Według świętego, ideał życia mniszego nie polegał na wymyślnych umartwieniach i szukaniu nadzwyczajności, lecz na spokojnej wierności w wypełnianiu zwykłych, codziennych obowiązków, mimo ich nużącej monotonii i grożących rozproszeń. Miarą doskonałości początkującego mnicha był stopień osiąganej przez niego pokory, czyli takiego stanu psychiki, w którym człowiek widzi swą własną słabość i niedoskonałość wobec wielkości Boga. Wyrazem pokory było codzienne, wytrwałe posłuszeństwo przyjętym zobowiązaniom, realizowane w przenikającej wszystko atmosferze miłości.\nReguła św. Benedykta była tak ważna i trafiająca w rzeczywiste potrzeby ludzi, że spowodowała unifikację życia zakonnego i zdominowała na kilka wieków duchowość zakonną. Benedykt nie wyznaczał braciom rodzaju zajęcia, ale kazał podejmować każdą pracę, której konieczność zostanie uznana przez opata. Pozwoliło to na ogromny rozwój osobowości zakonników. O znaczeniu myśli monastycznej świętego Benedykta świadczy choćby fakt, że okres po jego śmierci, aż do śmierci św. Bernarda (1153),znany jest pod nazwą "epoki monastycznej lub wieków benedyktyńskich".(12) Określenia te trafnie oddają historyczną prawdę. W ciągu tych pięciu stuleci, różni mnisi - czy to jako jednostki, czy to jako wspólnota - wywierali wpływ na każdą płaszczyznę życia - duchową, intelektualną, liturgiczną, artystyczną, administracyjną i ekonomiczną - urabiając jego charakter i kształtując rozwój. Przez większą część tego całego okresu Reguła św. Benedykta była przewodnim kodeksem dla mnichów, a samego prawodawcę uważano słusznie za patriarchę i patrona wszystkich zakonników. W klasztorach więc, jak i w całej Europie, zauważyć możemy uniwersalizm średniowieczny a jednocześnie uwikłanie klasztorów w zależności feudalne. Cechą tego okresu był stopniowy rozwój wspólnot monastycznych posiadających duże majątki ziemskie. W celu obrony przed światem feudalnym, a zwłaszcza ingerencją władców w życie zakonów, klasztory łączyły się w grupy, kongregacje, co prowadziło do powstania potężnych sił zdolnych skutecznie konkurować nie tylko z możnymi, ale i z władcami, z cesarzem włącznie. Dla obrony swej niezależności, dla utrzymania chociażby prawa wolnego wyboru opata, klasztory i całe kongregacje poddawały się, wraz ze swymi posiadłościami, Rzymowi papieskiemu. Szczególnego znaczenia, i to w skali całego chrześcijaństwa zachodniego, nabrała reforma i kongregacja mnisza opactwa Cluny w Burgundii.\nWiek X rozpoczął się pod wpływem reformy wywodzącej się z Cluny, a następnie rozlewającej się na całą Europę. W tym właśnie czasie tradycyjny monastycyzm benedyktyński osiągnął swą pełną formę, jako życie liturgiczne o solidnej kulturze literackiej i artystycznej.\nStan taki rozciągał się także na wiek następny. Przez prawie cały XI wiek opactwo Cluny było duchowym ośrodkiem zachodniego chrześcijaństwa. Jego "posłannictwem" była liturgiczna służba Boża, nieprzerwany śpiew mnichów, Opus Dei św. Benedykta, zmienione teraz nie do poznania, gdyż wzbogacone o uroczyste Msze, wspaniałe śpiewy kościelne oraz dodatkowe nabożeństwa i litanie, odprawiane przez ogromną wspólnotę w wielkim kościele, pośród przepychu złota, srebra, klejnotów oraz szat z jedwabiu i złotych nici, w świetle niezliczonych świec i lamp. Pracę ręczną od dawna już usunięto z codziennych zajęć mnichów; w stosunkowo niewielkim stopniu oddawano się w Cluny studiom literackim czy teologicznym. Mnisi zajmowali się sztuką iluminowania rękopisów, patronowali rozwojowi architektury, rzeźby i złotnictwa.(13)\nKiedy obserwuje się proces kształtowania życia zakonnego uderza fakt, iż okresy odnowy i reformy pojawiają się nieoczekiwanie, niosąc ze sobą przejściowy lub czasem tylko trwały skutek. Wyczuwalne jest pulsowanie odnowy i następującego po niej osłabienia gorliwości życia zakonników. Pulsowanie to powtarza się i trwa do naszych czasów.\nReakcją na potęgę Cluny był narastający od X wieku ruch pustelniczy, eremicki, na którego gruncie krystalizowało się wiele nowych inicjatyw, nowych form życia zakonnego, a także całych zakonów. W tym czasie żywot pustelniczy miał ogromną siłę atrakcyjną i zaczynał rozpowszechniać się na Zachodzie, gdzie np. powstawali , eremici - kartuzi, założeni przez św. Brunona, rodem z nadreńskiej Kolonii.\nRównież w łonie domów kongregacji cluniackiej zaczęły rodzić się i inne kierunki życia duchowego. Powstali cystersi, założeni przez opata Stefana Hardinga i św. Bernarda z Clairvaux i kameduli, którzy stosowali Regułę benedyktyńską w całej jej surowości. Te wszystkie dzieła rodziły się na odległych polanach, w leśnych ostępach, z dala od miast, siedlisk zarazy i zepsucia.14\nŻycie cystersów opierało się również na Regule św. Benedykta, ale w jej najbardziej surowym wydaniu. Kontakt mnichów ze światem był ograniczony. Życie w klasztorach było wspólne, ale twarde, bez łatwego dyspensowania się. Strój i pożywienie na poziomie życia chłopów. Kolor wełny naturalny, biały, bez farbowania. Jedzono raz dziennie bez mięsa, jaj, ryb, nabiału, tłuszczów. Mnisi spali na siennikach, w ubraniu, we wspólnej sypialni, dormitorium. Bazą życia wspólnego cystersów była ziemia. Opactwo było wielką siłą gospodarczą, znaczącą w historii europejskiego rolnictwa i handlu. (15) Cystersom przypisuje się wprowadzenie nowego sposobu uprawiania ziemi, jakim była trójpolówka.\nW wiekach XI i XII pojawiały się pierwsze oznaki odnowy w zgromadzeniach kanonickich, zakony kanoników regularnych, zwłaszcza zakon premonstratensów, założony przez św. Norberta z Xanten w 1120 roku.\nEpoka ta zapisała się w dziejach również specjalnym tworem życia zakonnego, jakim były podwójne klasztory, zawierające w sobie klasztor męski i żeński, ale ściśle rozdzielone, czasem domy pokuty dla nawróconych grzesznic oraz leprozoria. Największą osobliwością tych organizacji było to, że "fundatorzy odwrócili porządek natury" (16), kobietom powierzając zwierzchnictwo nad tymi klasztorami.\nKoniec wieku XI to czas pojawienia się specjalnego rodzaju zakonników szpitalników, których zadaniem było zapewnienie opieki pielgrzymom, zwłaszcza do Ziemi Świętej, i którzy, siłą rzeczy, zmieniali się w mnichów - żołnierzy, jak np. szpitalnicy zakonu kawalerów maltańskich, włoscy joannici, francuscy templariusze, czy wreszcie niesławnej pamięci, zwłaszcza w Polsce, zakon niemiecki, popularnie zwany Krzyżakami.\nJest rzeczą oczywistą, że ruchy monastyczne i kanonickie były odpowiedzią na oczekiwania i potrzeby społeczeństwa. Gdy zmieniały się czasy, mogły jeszcze istnieć, ale okres ich świetności minął bezpowrotnie.\nPod koniec XII wieku społeczeństwo głęboko się przeobrażało, Kościół przeżywał kryzys, wielkie klasztory chyliły się ku upadkowi. Któż mógł odpowiedzieć na wezwanie, jakie historia rzuciła wtedy chrześcijaństwu?\nPodjął się tego wiek XIII, wielki, pełen blasku i bardzo płodny wiek XIII!\nPonieważ ludzie, w imię ewangelicznego ubóstwa, masowo protestowali przeciwko zbytkowi pierwszego społeczeństwa konsumpcyjnego i przeciw demoralizacji miast, wiek XIII stworzył zakony uboższe niż ubogie.\nTak zrodziły się zakony żebrzące: franciszkanie, w roku 1209 wokół biedaczyny z Asyżu, świętego Franciszka (1182 - 1226), karmelici których reguła klasztorna została zatwierdzona w roku 1226, i dominikanie, uczniowie zapalczywego Kastylijczyka, Dominika Guzmana (1170 - 1221). (17) W zasadzie każdy z tych zakonów miał własne pole działania, mimo to nie brakowało punktów spornych i rywalizacja bywała zacięta: dominikanie, uczeni i zawzięci dyskutanci, ostro bronili zasad ortodoksji; franciszkanie, serdeczni i wyrozumiali, poświęcali się działalności wśród ludu; inni zajmowali się wykupem chrześcijan, którzy dostali się do niewoli pogańskiej, jeszcze inni łączyli duszpasterstwo z życiem kontemplacyjnym, podobnie jak augustianie i karmelici. Od początku zakonom żebrzącym towarzyszyły klasztory żeńskie, którym wyznaczone zostało zadanie wspierania braci modlitwą. Tak powstały zakony klarysek i dominikanek.\nEpidemie i klęski XIV wieku, a także schizma zachodnia, przyniosły dezorganizację całego życia religijnego. Epidemie spowodowały wygaśnięcie całych konwentów, do opustoszałych klasztorów zaczęli napływać kandydaci bez głębszego powołania. Upadek życia klasztornego stawał się jeszcze bardziej wyraźny, zwłaszcza po epidemii dżumy w połowie XIV wieku. Chociaż w klasztorach nie było wielu gorszących przypadków łamania ślubów to szerzyła się obojętność, malała liczba powołań. Nie brakowało również prób reformowania zakonów, ale zasięg miały niewielki. Wyjątek w tej dziedzinie stanowiły brygidki, które w 100 lat po założeniu miały 80 domów.(18)\nW końcu XV wieku w klasztorach zakonnice żyły z własnego majątku, jedne dostatnio, a inne biednie. Życie wspólne prawie nie istniało. "W klasztorze chełmińskim życie nie było łatwe: opustoszałe cele i krużganki, po których hukały sowy, głód i niedostatek we wszystkim, surowa siostra, która biła, średniowiecznym obyczajem, nowicjuszki." (19)\nFerment wewnętrzny nurtujący od dawna katolicyzm, doprowadził w XVI stuleciu do powstania nowych, niezależnych od papiestwa, organizacji kościelnych. W wielu krajach Europy powstawały, wrogie Rzymowi, kościoły reformacyjne. Twórcą pierwszego z nich był mnich niemiecki, augustianin, Marcin Luter.\nReformacja uderzyła również w zakony, zarówno mnisze, jak i żebracze. Dochodziło w nich do porzucania życia wspólnego, demoralizacji zakonników, często upadku klasztorów.\nKościół i klasztory zaplątały się w wiarę w kupowanie odpustów. Klasztory, które chciały żyć gorliwie, uważały, że świętość osiągnie się przez to, że będzie bardzo surowo przestrzegana reguła zakonna. "Właśnie reguła dla samej reguły. A wszystko łącznie z wczesnym wstawaniem, modlitwami dziennymi i nocnymi z określoną ilością odśpiewanych czy odrecytowanych tekstów liturgicznych - z zachowaniem milczenia, całą surowością życia. Tak było w wielu klasztorach ówczesnych."(20)\nZakony w XVI wieku trwały w bierności, bezradne wobec nowych prądów, rozsadzane od wewnątrz przez reformacyjny ferment, szczególnie silny u franciszkanów konwentualnych, gdzie liczni księża opuszczali klasztory i żenili się. Stare zakony kontemplacyjne znalazły się w upadku, klasztory męskie i żeńskie pustoszały. (21)\nZ wolna jednak nadciągała kontrreformacja.\nNajpotężniejszym zakonem XVI wieku byli niewątpliwie jezuici, którzy, zainicjowani przez św. Ignacego Loyolę, otrzymali zatwierdzenie papieskie w 1540 roku. Zerwali oni ze stałością miejsca, z modlitwą chórową brewiarza, odstąpili od czystej nauki na rzecz stosowania jej w duszpasterstwie. Zakon zorganizowany został na sposób wojskowy. Na czele stanął dożywotnio wybierany generał. Reguła zobowiązywała zakonników do bezwzględnego posłuszeństwa przełożonym. I nie była to tylko zewnętrzna tresura. Podbudową tej dyscypliny był przemyślany proces formacyjny, autentyczne życie wewnętrzne, wzmacniane stosunkowo częstymi rekolekcjami. Proces formacyjny jezuitów trwał (14) lat i przebiegał w taki sposób, aby gruntownie przepracować i uformować kandydatów do zakonu.\nZadaniem zakonu było niesienie pomocy hierarchii kościelnej wszędzie tam, gdzie pomoc wydawała się najpotrzebniejsza. Dawało to możliwość wszechstronnego działania. Chociaż Jezuici zajęli się w zasadzie szkolnictwem, bardzo szybko uzyskali znaczne wpływy na to, co działo się w poszczególnych państwach.\nInną, bardzo ciekawą inicjatywą, pierwszą próbą rewolucji w życiu zakonnym, było założenie przez św. Franciszka Salezego i św. Joannę de Chantal wizytek, które w pierwotniej wizji miały zajmować się nawiedzaniem chorych i biednych w ich własnych domach. Ale okazało się, że życie zakonne może toczyć się jedynie za murami. Wobec sprzeciwu arcybiskupa Lyonu - zakon przekształcony został w ściśle klauzurowy, z czwartym ślubem - uczenia młodych dziewcząt. (22) Również, początkowo, świeckim związkiem miało być "Towarzystwo św. Urszuli" - Urszulanki.\nŚwięta Aniela Merici (1474 - 1540) chciała, by siostry żyły w domach rodzinnych, nie wyróżniały się specjalnym strojem, nie składały ślubów, modliły się indywidualnie. Swojej wspólnocie nadała jednak mocne ramy organizacyjne. Władzę miała sprawować dożywotnia przełożona z czterema asystentkami. Każda dzielnica miasta, w którym działały, miała swoją osobną przełożoną. Od 1568 roku święty Karol Boromeusz sprowadził siostry do Mediolanu i zmienił charakter zakonu. Wprowadzono wówczas śluby, klasztory i strój zakonny. Obowiązkiem i głównym zajęciem sióstr było nauczanie, podlegały nie swojej przełożonej, ale biskupowi.\nWiek XVI to również okres przeprowadzania wielu reform w istniejących dotychczas zakonach. Nasiliły się one zwłaszcza po soborze trydenckim.\nNajwiększa reforma dokonała się w żeńskiej i męskiej gałęzi karmelitańskiej. Reforma karmelu była dziełem Teresy z Avila, która w swoim osobistym życiu doszła do szczytów mistycznego zjednoczenia z Bogiem. W tych reformach musiała zmagać się ze sprzeciwem, a nawet wrogością ludzi Kościoła. Gdy przystąpiła do zmian w zakonie karmelitańskim (1562), wstawił się za nią, wspomógł i kontynuował reformy, św. Jan od Krzyża.\nWbrew silnym sprzeciwom św. Teresa zreformowała niektóre klasztory i założyła 17 nowych. (23) Zreformowani karmelici otrzymali nazwę bosych, i odrębnego generała. Wszystkie wspólnoty klasztorne Teresa Wielka kształtowała w duchu apostolskiej modlitwy i pokuty, by wspierać działalność misjonarzy i czynić ekspiację za odstępstwa od Kościoła. Zreformowanemu zakonowi dała znakomite konstytucje. Św. Teresa mimo wielu zajęć miała czas na układanie poezji religijnych oraz pisanie dzieł ascetyczno - mistycznych. Dzieła jej mają ogromną wartość również dla kształtowania duchowości współczesnych pokoleń zakonników.\nXVI wiek to również reforma polskich benedyktynek, zapoczątkowana przez Magdalenę Mortęską, która w 1579 roku została konsekrowana na mniszkę w Chełmnie, a tydzień później obrana ksienią klasztoru i zaczęła się reforma, nie tylko klasztoru chełmińskiego, ale i innych konwentów benedyktyńskich.\nRównież franciszkanie przeżyli głęboki upadek, z którego podźwignęli się dopiero na przełomie XVI i XVII wieku.\nReformatorem działającym na szerszą skalę za pomocą ufundowanego przez siebie zakonu był także twórca oratoriów - św. Filip Neri (1515 - 1595). Początkiem zgromadzenia były przyjacielskie spotkania księży, którzy pragnęli podniesienia swego poziomu duchowego i intelektualnego . Była to luźna wspólnota, z której można było zawsze odejść. Szczególnie podkreślano kontemplację i modlitwę. W diecezji księża podlegali biskupom. Św. Filip nazywany był apostołem Rzymu, doradzał wielu papieżom i kardynałom, ale obok tego, dzięki swej prostocie, często towarzyszył w zabawach dziatwie rzymskiej i był szczególnym przyjacielem grzeszników, których nawracał.\nZaczęły się również rozszerzać wspólnoty księży diecezjalnych, związanych w różny sposób między sobą. (24) Jedną z takich form byli świeccy zakonnicy, prowadzący domy - szpitale, którzy ukształtowali się w zakon bonifratrów. Na przełomie XVI i XVII wieku tworzyły się również zgromadzenia kamilianów, pijarów z czwartym ślubem uczenia młodzieży za darmo, zgromadzenie Braci Szkolnych św. Jana de La Salle (1686), zatwierdzone w 1727 roku i innych, które powstawały w celu pełnienia konkretnych, jasno określonych, dzieł.\nXVII wiek to także okres powstawania nowych zakonów, tworzonych zwykle przez światłych duchownych, znajdujących się pod wpływem haseł potrydenckiej reformy. Powstali wówczas: misjonarze - Lazaristes - 1632 r. św. Wincentego a Paulo, który widział ogromną potrzebę pracy wśród chłopów, a także wagę głoszenia misji na wsi. Nie planował tworzenia zakonu, ale zmusiły go do tego okoliczności. Święty ten najlepiej zrozumiał różnicę, jaka się dokonała w świadomości. Dotychczas można było oczekiwać na ludzi w klasztorach, ale w tych trudnych czasach trzeba było ich szukać, by można było prowadzić do Boga. Z łagodnością i ogromną pogodą ducha umiał św. Wincenty łączyć niezwykłą energię czynu i wolę, talenty wyszukiwania środków i zmysł organizacyjny.\nKilka lat później, we współpracy z św. Ludwiką de Marillac, utworzył siostry miłosierdzia, szarytki. Nie miały one być zakonnicami, składały śluby prywatne i czasowe na rok, z obowiązkiem zajmowania się chorymi.(25)\nPróbę reformy podjęli również paulini, którzy prowadzili tryb życia mieszany, kontemplacyjno - czynny. Przyjęli regułę św. Augustyna, ale prócz tego mieli własne konstytucje, "dlatego nasi zakonnicy przede wszystkim zarzuciwszy próżności i pompę świata, powinni żyć samotnie, z samym Bogiem. Powinni oni być zawsze gotowi na śmierć, dlatego powinni się zająć ćwiczeniem się w milczeniu, modlitwie myślnej i czytaniu ksiąg duchownych. W tym mają przodować." (26)\nJednak, mimo podejmowania licznych prób reform, zakony w XVII wieku przeżywały ogólny upadek - benedyktyni i premonstratensi nie mieli wspólnego refektarza, każdy jadał prywatnie; premonstratensi i cystersi nosili świeckie ubrania, nie przestrzegano noszenia tonsury, łamano klauzurę, zakonnicy posiadali prywatną własność.\nKlaryski opowiadały, że ich fundatorka, św. Salomea, chciała je bogatymi uczynić i nie akceptowały zakonnego ubóstwa. Trzeba było zachęcać zakonnice do cotygodniowej komunii św., dbać o książki religijne bez zabobonów dla klasztorów żeńskich. Znana jest sprawa, kiedy ksieni benedyktynek urządziła na sporną wieś zajazd zbrojny z zakonnicami na czele. (27)\nII połowa XVII wieku to znów ogólne załamanie religijności. Dotyczyło ono zarówno poziomu religijności w całym kościele, jak i poziomu życie w zakonach. "Są osoby świeckie, które poszczą na intencję swego wroga osobistego, zakonnice, które z pobłażaniem traktują pijaństwo. Ma się wrażenie strasznego marnotrawienia łaski". (28)\nNa przełomie XVII i XVIII w. obserwowano również zmiany typu psychicznego kobiety, panny przemocą wdzierały się do klasztorów, by wymusić zgodę rodziców. Szlachcianka z Litwy wstąpiła do klasztoru męskiego, aż po roku ją wykryto i oddano do żeńskiego. Wstępujące do klasztorów swym brakiem uległości sprawiały kłopot przełożonym. Obok tych zjawisk występowało w klasztorach zamiłowanie do wygód, intrygi i spory. Około 1696 roku pozwalano świeckim wchodzić do klasztoru i mieszkać w nim.\nSzwedzi, podczas pobytu w Warszawie, bardzo byli ciekawi katolickich zakonnic i przychodzili sobie porozmawiać z mniszkami. (29)\nNa szczególną uwagę zasługuje w wieku XVIII sytuacja wielkiego i potężnego zakonu jezuitów. Wywarli oni duży wpływ na życie Kościoła i religijność w XVII wieku. Jako spowiednicy władców katolickich wpływali, przynajmniej pośrednio, na życie polityczne w Europie. Uzyskali też monopol w dziedzinie nauczania, który umożliwił im formowanie środowisk katolickich w licznych krajach. Nieustannie prowadzili walkę z błędami i niebezpiecznymi nowinkami. To właśnie jezuici nadali ascezie chrześcijańskiej podstawy rozumowe i systematyczną strukturę, której nie miała dotychczas. Taka działalność zakonu musiała napotykać na sprzeciwy, rodzące się w łonie samego kościoła, ale również wśród rzesz świeckich, zwłaszcza przeciwnych religii. Zarzucano jezuitom, że bardziej chodzi im o ilość niż o jakość. Owo, dokonywane z energią, zdobywanie świata, nowe formy pobożności katolickiej, jak kongregacje maryjne i różne bractwa, pełen uczucia kult świętych, podkreślany jeszcze przepychem sztuki baroku, wywoływały coraz głośniejsze fale krytyki, sprzeciwu, niepokoju i oburzenia. Nieufność budziły również sukcesy misyjne jezuitów. Wszystkie te problemy doprowadziły w pierwszej połowie XVIII wieku do zmniejszenia popularności, a następnie narastającego dążenia wielu wpływowych osób do bezwzględnego zniszczenia zakonu. Również przychylna na ogół wobec jezuitów postawa Stolicy Świętej zmieniała się i w rezultacie papież Klemens XIV, bullą z 21 lipca 1773 roku, rozwiązał zakon. Decyzji papieża nie uznali jedynie władcy niekatoliccy: Fryderyk II pruski i Katarzyna II. Tam więc zakon znalazł schronienie i dzięki temu mógł przetrwać.\nW życiu religijnym XVIII wieku trudno dopatrzyć się żarliwości, niektórzy twierdzili, że wiek ten pozbawił kościół katolicki jego rozmachu. W tej sytuacji zrozumiałe są trudności w powstawaniu i tworzeniu się nowych zgromadzeń zakonnych. Nieśmiało zaczynali swoje istnienie we Francji trapiści, a także w drugiej połowie wieku, ale tylko we Włoszech, redemptoryści i pasjoniści.\nKoniec wieku XVIII upłynął pod znakiem rewolucji francuskiej, która dla kościoła katolickiego, w tym również dla zakonów, była wielką próbą. Rewolucja francuska i następujące po niej przemiany polityczne i społeczne, wraz z sekularyzacją posiadłości kościelnych, zadała ciężkie ciosy życiu zakonnemu. Co do charakteru życia zakonnego, pozostało ono w zasadzie tym samym, czym było wcześniej. Zmianie podlegała sytuacja prawna i ekonomiczna zakonów. Wiele starych zakonów uległo sekularyzacji bądź kasacie. Przełom wieku XVIII i XIX to autentyczna katastrofa chrześcijańskiego ruchu zakonnego. Liczne zakony zostały rozbite, klasztory zlikwidowane, liczba zakonników zmniejszyła się poważnie.(30)\nSytuacja taka przeniesiona została również na początek wieku XIX, choć okres ten to początkowo upadek, a następnie dynamiczne odradzania się życia zakonnego. Przyczynami upadku były nie tylko kasaty, zarządzane przez władze zaborcze, ale także wewnętrzne załamania.\nPozycję swą odzyskał kościół katolicki w dobie Restauracji, po kongresie wiedeńskim. Był to czas powstawania bardzo wielu inicjatyw zakonnych, ale nie były to koncepcje nowe, bowiem wszystkie nawiązywały do form organizacyjnych, bądź zadań, wypracowanych od czasów średniowiecza do XVIII wieku włącznie.\nWiek XIX to nie tylko kryzys i dzieje wychodzenia z niego przez stare, znane i uznane zakony, ale również czas powstawania nowych inicjatyw zakonnych i tymi chciałabym się zająć, nie wchodząc w szczegóły kasat i podejmowanych prób reform przez przedstawicieli i reformatorów zakonów mniszych czy żebraczych, które również przechodziły przemiany, związane z atmosferą epoki.\nPośród powstałych w XIX wieku formacji zakonnych ważną rolę zaczęli odgrywać salezjanie, których założycielem był ks. Jan Bosko.\nW 1854 r. ks. Bosko szukał współpracowników. Życie wspólne z jego niedostatkiem, ubóstwem, utratą niezależności bardzo prędko zniechęcało kandydatów. Papież Pius XI radził ks. Bosko: "Prawo czepia się dóbr martwej ręki i dawnych zakonów, które z punktu widzenia państwa są tylko ciężarem dla społeczeństwa. Niech ksiądz założy zgromadzenie, w którym każdy z członków zachowa swe prawa obywatelskie, będzie poddany prawom państwowym, będzie płacił podatek osobisty, stowarzyszenie, które byłoby w gruncie rzeczy zrzeszeniem wolnych obywateli, współpracujących w celach dobroczynnych. Niech ksiądz zredaguje reguły tego towarzystwa w takim właśnie duchu. Z jednej strony trzeba, aby rząd antyklerykalny nie miał pretekstu do prześladowania młodego zgromadzenia, z drugiej jest oczywiste, że nie obietnice lecz śluby, oczywiście śluby proste, mogą utrzymać spójnię między członkami a przełożonym. Żeby być pewnym swych podwładnych, trzeba mieć tę siłę w ręku. Wreszcie trzeba, żeby reguły towarzystwa były łatwe do zachowania. Strój nie powinien różnić się od innych księży, ich ćwiczenia pobożne nie powinny zwracać uwagi świata." (31) Salezjanie zajmowali się opuszczoną młodzieżą. Żeńskim odpowiednikiem salezjanów są Córki Maryi Wspomożycielki (salezjanki).\nNie sposób byłoby w trakcie tego referatu omówić założenia wszystkich powstających w XIX wieku zgromadzeń zakonnych, dlatego wymienię jedynie te najważniejsze, powstałe w dziewiętnastowiecznej Europie : oblaci Niepokalanej Maryi Panny (1816), saletyni (1852), pallotyni i pallotynki (1835), werbiści (1875), salwatorianie (1881), misjonarze Świętej Rodziny (1895). Spośród zgromadzeń żeńskich powstały wówczas siostry Sacré-Coeur (1800), siostry Matki Bożej Miłosierdzia (1818), siostry sakramentki (1854), siostry elżbietanki (1842), ubogie siostry szkolne de Notre Dame (1833), Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Pokuty, siostry Świętej Jadwigi, Córki Bożej Miłości.\nNa osobną uwagę zasługują zgromadzenia, które tworzone były przez Polaków.\nAlbertyni (1888) - Adam Chmielowski, albertynki (1891), służebniczki Edmunda Bojanowskiego; serafitki (1881) Małgorzaty Szewczykówny; józefitki (1884) ks. Zygmunta Gorazdowskiego, sercanki (1894) ks. Józefa Pelczara; Siostry Opatrzności założone w 1856 roku. Siostry Pasterki od Opatrzności Bożej (1893) Marii Karłowskiej, nazaretanki (1873) Marii Franciszki Siedliskiej; zmartwychwstanki (1891) Celiny i Jadwigi Borzęckich. W Petersburgu ks. Zygmunt Szczęsny Feliński tworzył Rodzinę Maryi, w zaborze austriackim m. Kolumba Białecka, zakładała tercjarki dominikańskie dla pracy na wsi.\nOczywiście, poza tymi suchymi danymi kryją się piękne historie dochodzenia do odkrywania Bożych wymagań, ale z racji ograniczonego jednak czasu nie ma tu miejsca na szersze omawianie kolejnych inicjatyw.\nNa zupełnie osobną uwagę zasługuje działalność o. Honorata Koźmińskiego, współzałożyciela felicjanek, który z powodu zakazu władz zaborczych, zaczął tworzyć tajne zgromadzenia zakonne dla różnych stanów. Wspólnoty o. Honorata składały się z członków życia wspólnego oraz ze zjednoczonych, którzy składali śluby czasowe i odbywali okresowe rekolekcje. Zgromadzenia zmieniły charakter po ujawnieniu się. "Zjednoczeni" stanowili upadające tercjarstwo, a część "wspólnych" uzyskała zatwierdzenie kościele i w różnych formach przetrwała. (32)\nSpomiędzy nowych zgromadzeń męskich najwydatniejszą rolę odegrali zmartwychwstańcy. Pomysłodawcą założenia zgromadzenia był Adam Mickiewicz, wykonaniem zajął się Bohdan Jański, który założył "domek", niby rodzaj klasztoru, gdzie gromadził konwertytów, pragnących życia doskonałego. Tam przygarnął ściganego przez policję byłego niebezpiecznego saintsimonistę, Piotra Semenenkę i drugiego konwertytę, Hieronima Kajsiewicza. Z tej grupy wyszło potem zgromadzenie zmartwychwstańców, którzy, istniejąc przy boku papieży, stanowili przez długi czas jak gdyby stałą ambasadę kościoła i narodu polskiego przy boku Stolicy świętej.\nJuż od początków istnienia zgromadzenia B. Jański "domagał się postępu wewnętrznego, przestrzegając przed ślepą wiarą w moc paragrafów ostatecznej organizacji, ustawy, reguły. (...). Podkreślał ważność jedności, posłuszeństwa, dobrowolnego doskonalenia się i ustawicznej, gorącej modlitwy." (33) Program Jańskiego, wewnętrznej, ewangelicznej odnowy i społecznego pogłębienia katolicyzmu, miał znaczny wpływ na polskie odrodzenie religijne i na powstanie kilku innych zgromadzeń żeńskich, jak niepokalanki, służebniczki, nazaretanki i zmartwychwstanki.\nPozwolę sobie poświęcić kilka słów mojemu zgromadzeniu i koncepcji życia wspólnego, jaka została wypracowana u początków istnienia niepokalanek.\nNie bez wpływu na tworzące się zgromadzenie pozostawała działalność zmartwychwstańców i fakt, że jeden z pierwszych księży tej kongregacji był osobistym spowiednikiem jednej z założycielek, Marceliny Darowskiej. Dlatego też pierwsza reguła została napisana przez o. Hieronima, który na potrzeby żeńskiego zgromadzenia dokonał adaptacji reguły zmartwychwstańców. (34) Według tej reguły siostry żyć miały "jak gołąbki w rozpadlinie skalnej".\nWtedy to, przebywająca w Nicei Marcelina Darowska, na polecanie swego spowiednika i po długich rozmowach z o. Piotrem Semenenką, spisała "Traktat o Zgromadzeniu". Jest on rodzajem dokumentu programowego, który w połączeniu z regułą o.Kajsiewicza dał podstawę do dalszej działalności niepokalanek. W "Traktacie" Darowska określiła ekspiacyjny charakter powstającej wspólnoty; "Wypłacenie win na narodzie ciążących"; określiła zadanie, które, jak rozumiała Bóg stawia przed niepokalankami, "aby świat przemienić trzeba zacząć od przemiany, od oczyszczenia, udoskonalenia kobiety." Stąd zadaniem zgromadzenia miało być zajęcie się wychowaniem kobiet tak, aby były one zdolne stać się zaczątkiem odrodzenia społeczeństwa. Aby jednak cele te realizować, postawiła Marcelina Darowska samym niepokalankom twarde wymagania: śmierci sobie, wyrzeczenia się siebie, życia w ścisłej łączności z Bogiem, rozumnego posłuszeństwa przełożonym. W dokumencie tym została również określona rola i zadanie przełożonych, które pamiętać mają, że "zgromadzenie nie jest przełożonych ale Boże, a w Bogu - wszystkich członków je składających." Jako zasadę stawiała Matka rozumne posłuszeństwo i indywidualne kierowanie podwładnymi, wychowanie do odpowiedzialności i samodzielności moralnej z całą świadomości, że "władza przełożonej na osobie podwładnego się kończy, duch jego wolny, zewnętrznymi środkami ujarzmić się nie da". Punkt wyjścia do formacji wewnętrznej stanowić miało poznawanie siebie w prawdzie i wynikająca stąd konieczność rozpoznania Woli Bożej dla każdej siostry. Siłą Zgromadzenia jest jego duch.\nRozprawka Marceliny dotycząca wspólnoty, będąca samorodną refleksją, stanowi zjawisko zgoła wyjątkowe w polskim ruchu zgromadzeniowym dlatego, iż w centrum uwagi formacji zakonnej znalazło się wszechstronne kształtowanie osobowości ludzkiej w jej dążeniu do Boga. Takie rozumienie życia zakonnego będzie mieć istotny wpływ na cały program wychowawczy zgromadzenia, którego celem apostolskim będzie odrodzenie narodu przez odrodzenie kobiety.(35)\nTyle "piękny wiek dziewiętnasty" mówi o wspólnotach zakonnych. Dla uzupełnienia obrazu trzeba wspomnieć również o nowym rodzaju wspólnot zakonnych, które powstawały w wyniku głębszego odkrywania charyzmatu i wymagań Bożych. Ks. Bronisław Markiewicz, były salezjanin założył zgromadzenie michaelitów (1897), a także michealitki. W podobnej sytuacji znalazła się również Matka Urszula Ledóchowska, która opuściła zgromadzenie sióstr Urszulanek i założyła nową wspólnotę. Wydaje się, że powstawanie tych właśnie wspólnot dokonywało się w imię poszukiwania większej wierności.\nWiek XX to nowe czasy i nowe potrzeby, a stąd i nowe wspólnoty. Zakony są próbą odczytania wymagań wieków i próbą dania odpowiedzi na potrzebę czasów. Zawsze łatwiej i więcej można powiedzieć o tym, czym się poszczególne zgromadzenia zajmują, jak pracują, natomiast samo życie mnichów, wewnętrzne struktury życia, zasłonięte są przed oczami ludzi ciekawskich. Zamknięte drzwi klauzury pozwalały zachować tożsamość, ocalić, mimo wielu zawieruch dziejowych to, co jest najistotniejsze, najważniejsze.\nKażdy wiek, każdy okres historyczny rodzi swoje potrzeby.\nJak każdy historyk potrzebuję perspektywy, z której można ocenić dane zjawisko.\nJednak patrząc na drogi, jakimi przeszły wspólnoty zakonne przez wieki, nie mogę nie wspomnieć o zmianach, jakie w pojmowaniu życia zakonnego wprowadził wiek XX. Na ziemiach polskich zdecydowany rozwój życia zakonnego nastąpił podczas dwudziestolecia międzywojennego. Okres drugiej wojny światowej to oczywiście czas załamania działalności apostolskiej ale równocześnie możliwość wielkiego pogłębiania wewnętrznego.\nOgromny wkład w to rozumienie ma zwłaszcza Sobór Watykański II, który ukształtował nową ocenę życia braterskiego we wspólnocie i nową wizję wspólnoty zakonnej. Czynnikiem, który wywarł na to rozumienie największy wpływ był rozwój eklezjologii. Pogłębieniem tego rozumienia jest głęboka i piękna nauka Jana Pawła II, zawarta zwłaszcza w Adhortacji Vita Consekrata. "Życie konsekrowane (...) jest darem Boga Ojca (...) udzielonym Kościołowi za sprawą Ducha Świętego".(36)\nWieki mówią ... przemawiają pełnym głosem, mówią półsłówkami, przenikają w świadomość i podświadomość. A w tym wszystkim liczy się umiejętność znalezienia własnej drogi...wierność, wrażliwość na ten wewnętrzny głos, który wpisany jest w każde powołanie, a który pozwala rozpoznawać, wybierać i iść... tak wieki przemówiły do mnie...\nŻycie braterskie we wspólnocie, Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Ząbki 1994, s.6\nO.Vincent Desprez, Początki monastycyzmu, t.1, s. 133\nJ. Kłoczowski, Od pustelni do wspólnoty, Czytelnik, Warszawa, 1987, s.84\nO.Vincent Desprez, op.cit. t.1, s. 251\nJ.Kłoczowski, op. Cit, s.86\nJ. Kłoczowski, op. cit, s.89\nO.Vincent Desprez, op. cit, s. 60\nKłoczowski, op.cit. s.90\nM. Knowles.D.,Obolensky D., Historia Kościoła, IW PAX, Warszawa, 1988, s.93\nL Moulin., Życie codzienne zakonników w średniowieczu, PIW, Warszawa, 1986, s. 11\nJ. Kłoczowski, op.cit.s.152\nK.Górski, Zarys dziejów duchowości w Polsce, Kraków 1986, Znak, s.\nM.Maliński. Eseje na wybrane tematy z historii Kościoła, Ks, Św, Wojciecha\nK. Górski, op. cit. s. 87\nJ.Kłoczowski, op.cit. s.204-205\nM.Banaszak, Historia Kościoła Katolickiego, czasy nowożytne 1517-1758, Warszawa, ATK, 1989 r.\nJ.Kłoczowski, op. cit. s. 207\nK.Górski, op. cit. s. 187\nK.Górski op.cit.s 245\nJ.Kłoczowski, op. cit, s. 217\nA.Auffray, Św. Jan Bosko, Kraków 1977, Towarzystwo Salezjańskie, s. 90\nK. Górski, op. cit. s. 307\nB. Micewski , Bogdan Jański, założyciel zmartwychwstańców 1807 - 1840, Warszawa,ODiSS, 1983, s.288\nJabłońska-Deptuła Ewa, Niepokalanki w polskim trwaniu, Niepokalanów 1999, s.54\nPosynodalna Adhortacja Apostolska Vita Consecrata Ojca Świętego Jana Pawła II do biskupów ... Apostlicum 1996 s.3


Zupa chrzanowa na żeberkach - przepis - odzywianie.info.pl\n5 sztuk ziarenek pieprzu\n2 sztuki szkl. żurku z butelki\nŻeberka, włoszczyznę, listki, pieprz i ziele angielskie włóż do garnka. Zalej wszystko 2 litrami wody. Garnek lekko przykryj i gotuj na średnim ogniu, aż połowa płynu odparuje.\nWywar przecedź do czystego garnka i przestudź. Letni wywar wymieszaj z żurkiem i zagotuj. Śmietanę wymieszaj z chrzanem i mąką. Zahartuj odrobiną zupy. Całość wlej do garnka z zupą.\nZagotuj całość na średnim ogniu, mieszając co jakiś czas. Dopraw do smaku solą, pieprzem i kminkiem.\nSzynkę pokrój w cienkie paseczki, dodaj do zupy, podgrzej. Podawaj w miseczkach udekorowane gałązkami natki pietruszki.


MerlinX wprowadza zabezpieczenia przed hakerami\nMerlinX wprowadził nowe zabezpieczenia przed atakami hakerskimi i phishingowymi (podszywanie się po osobę lub instytucję w celu zdobycia informacji).\nW zakładkach Admin->Ustawienia>Dane agencji wprowadzone zostało nowe pole 3D Secure, dzięki któremu agent może w dodatkowy sposób zabezpieczyć hasła dostępu do systemu. Dzięki temu uwierzytelnianiu biuro uniemożliwi dostęp do MerlinX osobom nieupoważnionym.\nPo zaznaczeniu okienka, przy kolejnym logowaniu należy wpisać indywidualny kod, który zostanie przesłany na adres mejlowy ekspedienta lub główny adres biura. System zweryfikuje, z jakiego urządzenia i z jakiej przeglądarki miała miejsce próba logowania. Jeżeli w tym samym czasie odnotuje kolejne logowanie z wykorzystaniem tych samych haseł, poprzednia sesja zostanie zakończona po ok. 5 minutach, a do momentu, kiedy nie zostanie wpisany kod, nie będzie się można zalogować.\nPo dokonaniu aktualizacji komputera i/lub przeglądarki internetowej przy pierwszym logowaniu system również poprosi o kod 3D Secure. Ważne jest też, aby przy danych firmy i ekspedienta podawać różne adresy mejlowe. MG


Obcinaki typ CHN, CM, Przecinaki CHR5 - Tomaco\nOBCINAKI TYP CHN\nOBCINAKI TYP CM\nSiła cięcia od 1.000 do 10.000 Kg.: max. szerokość cięcia 150 do 610 mm.\nDołączona gilotyna poruszana jest za pomocą cylindra tandemowego.\nNoże, górny i dolny gilotyny, są zainstalowane w czterokolumnowym zespole prowadzącym z hartowanymi kolumnami i tulejami kulkowymi w celu ułatwienia ruchu o dużej prędkości. Regulowalne prowadnice podajnika utrzymują odpowiedni kąt cięcia w stosunku do osi podawanego materiału.\nPowtarzalną precyzję cięcia zapewnia układ dociskanych sprężynowo płytek chwytnych materiału, uruchamiających się każdorazowo przed cięciem.\nNa zamówienie możemy wykonać większe przecinaki z dwoma lub więcej głowicami tnącymi a zarazem większą siłą cięcia. Jeżeli przecinaki są wyposażone w nasze podajniki, wykonują automatyczny proces cięcia „na wymiar”, co stanowi ważną i oszczędną alternatywę dla bardzo drogich pras.\nSACM seria przecinaków specjalnego przeznaczenia (minimalna deformacja cięcia) odpowiednia do cienkich blach i lekkich taśm stopowych.\nCM seria przecinaków standardowego przeznaczenia dla taśmy o średniej grubości\nPRZECINAKI DO DRUTU TYP CHR5 I CM\n– typ CHR5 – siła cięcia 500 Kg – odpowiednia cięcia do drutu i rur o maksymalnym ř 3mm\n– typ CM – siła cięcia od 1000 Kg do 3000 Kg dla drutu i rur o max. ř 8mm\nJeżeli urządzenie ma dołączony podajnik (typ BX dla przecinaka CHR5 i typ P dla przecinaka CM), stanowi całkowicie samowystarczalną jednostkę podająco-tnącą z możliwością dołączenia prostowarki.\nW takim przypadku samowystarczalna jednostka prostująco-podająco-tnąca jest sterowana za pomocą elektronicznego układu sterowania.\nUrządzenie wystarczy wtedy zaopatrzyć jedynie w powietrze i prąd elektryczny.\nPowtarzane cykle robocze jednostki można zaprogramować za pomocą elektronicznego układu sterowania\nPrzykładowa linia prostująco-tnąca dla wąskiej taśmy (szerokość 2,5 mm - grubość 0,4 mm)


Tanie Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml\nTanie Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml i informacje\nOpis produktu: Profesjonalne farby do włosów Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml\nAlfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy… Zobacz pełny opis produktu >>>\nCeny Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml\nSpecyfikacje Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml i opis można znaleźć na stronach w katalogu lub bezpośrednio na stronie iPerfumy.pl , gdzie można od razu kupić ten produkt za 30 zł.\nSzczegółowy opis produktu: Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml. Alfaparf Milano Equipment najlepsze ceny. Alfaparf Milano kup teraz.\nNajlepsze recenzje Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml\nSzukasz najlepszych recenzji Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml i kolejnej recenzji? Najlepszym rozwiązaniem jest wyświetlenie najlepiej ocenianego Profesjonalne farby do włosów i zobacz produkt, który ma najwięcej opinii od użytkowników Ceneo. Znajdziesz tu wszystko, czego potrzebujesz i jaka marka jest dobra lub czego wolisz unikać. Koniecznie spójrz na inne recenzje na forach i blogach. Spróbuj wyszukać recenzję Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml Profesjonalne farby do włosów i Youtube , gdzie wiele osób publikuje opinie i oceny produktów, które kupili lub przetestowali.\nRecenzje na Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml\nOcena produktu: Lubię oferty rabatowe w sklepach i kupiłem Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml w bardzo dobrej cenie.\nOcena produktu Alfaparf Milano Equipment płyn do usuwania śladów farby ze skóry ze skóry głowy 125 ml: Kiedy mam okazję zaoszczędzić pieniądze w sklepie iPerfumy.pl, jest to wygodne dla waluty. Lubię oszczędzać.\nSchwarzkopf Professional IGORA Royal Absolutes farba do włosów odcień 9-40 60 ml


Analiza dokumentu umożliwia wyodrębnienie słów kluczowych z wprowadzonego tekstu lub z dołączonego pliku.\nWybór opcji "Analizuj dokument" powoduje wyświetlenie trzech zakładek przedstawiających wyniki analizy. Zakładka „Tekst” zawiera podstawowe statystyki tekstu (język tekstu, język modelu ekstrakcji słów kluczowych, liczba słów, liczba znaków etc.), a dodatkowo wyróżnia kolorem granatowym słowa kluczowe. W zakładce „Ranking fraz kluczowych” znajduje się lista wyodrębnionych słów wraz z ich formą oryginalną, formą zlematyzowaną oraz prawdopodobieństwem bycia słowem kluczowym. Ostatnia zakładka – „Chmura fraz kluczowych” jest graficzną reprezentacją listy słów kluczowych, gdzie rozmiar czcionki zależy od istotności tego słowa.


Torcik Charlotte Royale – GOTUJEMY RODZINNIE\nSkładniki na roladę (forma o wymiarach ok. 25 x 39 cm):\n– ¼ szkl. cukru pudru\n– 2/3 szkl. dżemu truskawkowego\nBiałka należy ubić na sztywno ze szczyptą soli. Następnie dodać 2 łyżki cukru i jeszcze chwilę ubijać. Żółtka ubijać z cukrem pudrem i wanilią do momentu, aż podwoją objętość. Połowę mąki delikatnie wmieszać do żółtek, a połowę do białek (nie używać miksera). Następnie połączyć masy. Ciasto wylać do formy wyłożonej papierem do pieczenia. Wyrównać. Piec przez 12 minut w 175C.\nWyjąć z piekarnika na kratkę, zostawić na 2 minuty. Następnie trzeba rozłożyć czystą lnianą ściereczkę i na niej umieścić biszkopt (górą w stronę ściereczki). Ostrożnie usunąć papier, na którym się piekł i zwinąć placek w roladę (razem ze ściereczką). Zostawić do całkowitego przestudzenia.\nRozwinąć biszkopt i wyłożyć na niego warstwę dżemu. Następnie znowu zwinąć (bez ścierki).\nRoladę można przygotować dzień wcześniej.\n– 1 łyżka cukru waniliowego lub pasty waniliowej\n– 4 duże żółtka\n– 370 ml śmietany kremówki (30%)\nPodgrzać mleko wraz z cukrem waniliowym lub pasta waniliową. W tym czasie w misce rózgą wymieszać żółtka z cukrem. Do tej mikstury wlewać powoli gorące mleko, cały czas mieszając. Następnie żółtka z mlekiem przelać z powrotem do garnka i podgrzewać nieustannie mieszając drewnianą łyżką, aż mikstura zgęstnieje na tyle, że na podniesionej łyżce zostanie jej cienka warstwa (ok. 4 minuty). Krem przelać do miski przez sitko, aby był gładki.\nŻelatynę zalać 1/3 szklanki chłodnej wody i zostawić do napęcznienia na minutę. Następnie żelatynę przełożyć do wciąż gorącego kremu i mieszać do jej rozpuszczenia.\nKrem odstawić do ostygnięcia, a następnie włożyć do lodówki na 15 minut.\nW tym czasie ubić śmietanę. Śmietanę rózgą wmieszać do kremu.\nMiskę o pojemności około 1,5 litra wyłożyć przezroczystą folią. Roladę pokroić na około centymetrowe kawałki i nimi wyłożyć dokładnie dno i ścianki miski. Wtedy wlać krem i na jego wierzchu znowu ułożyć kawałki rolady.\nMiskę przykryć przezroczystą folią i chłodzić w lodówce minimum 4 godziny.\nPrzed podaniem wyłożyć tort na paterę obracając miskę do góry dnem i usuwając folię.\nciasta, tortycharlotte, dżem truskawkowy, jajka, mleko, rolada, śmietana, tort, wanilia\nOne thought on “Torcik Charlotte Royale”\nmaj 17, 2016 o 8:15 pm\nWygląda bardzo efektownie 🙂 Córcia z pewnością była zachwycona 🙂


Spotkania centralne — maj 2012 r.\n5 Niedziela Wielkanocna: Wszczepieni w Chrystusa, wszczepieni w Kościół\nKto wypełnia Jego przykazania, trwa w Bogu, a Bóg w nim (1 J 3, 24).\nJa jestem krzewem winnym, wy - latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić (J 15, 5).\nPosłuchajmy raz jeszcze, co mówi Jezus ¬– zachęca Jan Paweł II: „Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który uprawia… Wytrwajcie we Mnie, a ja [będę trwał] w was”. Te proste słowa objawiają nam tajemniczą więź, jaka łączy Pana Jezusa i Jego uczniów, Chrystusa i ochrzczonych. Jest to komunia żywa i ożywiająca, która sprawia, że chrześcijanie nie należą do siebie, ale są własnością Chrystusa, tak jak latorośle, które są wszczepione w winny krzew (1).\nPoznawanie Chrystusa i przylgnięcie do Niego rodzi w nas pragnienie utożsamienia się z Nim. Chrystus staje się wtedy naszym osobowym ideałem, naszym „ja” idealnym. Wzrastanie w wierze i łasce powoduje uwyraźnianie się twojego „ja” idealnego, ponieważ wtedy Chrystus udziela ci coraz więcej nadprzyrodzonego światła i coraz pełniej ci się objawia. On sam też udziela mocy twojej woli, byś mógł na wzór „ja” idealnego kształtować swoje „ja” faktyczne. Jeżeli Chrystus staje się moim „ja” idealnym, dokonuje się moja samorealizacja. I odwrotnie, gdy grzeszę, kiedy mówię Chrystusowi – „nie”, ograbiam siebie z własnego „ja”, staję się coraz mniej sobą. Jeżeli zamykam się na Chrystusa, staję się smutny, przygnębiony, zły, a przecież nie takim chcę być, nie takie jest moje „ja” idealne (2).\nKażdy ze świętych w inny sposób zrealizował w sobie obraz Chrystusa. Św. Kamil de Lellis był w młodości karciarzem, zabijaką, prowadził życie pewnie gorsze niż żołnierze wyrzuceni z francuskiej legii cudzoziemskiej. Kiedyś, kiedy był już nałogowym alkoholikiem, zobaczył zakonnika i nagle pojawiła się w nim iskra nadziei - przecież i ja mogę być innym. Kiedy później znów przegrał w karty i zmuszony do żebrania zakrywał sobie chustką twarz, ożyło w nim pragnienie, by z tym wszystkim zerwać, zrozumiał, że to, co robi, jest poniżające, że on nie jest sobą, że jest karykaturą człowieka. Zaczął marzyć, żeby być normalnym człowiekiem. Postanowił się nawrócić. I wtedy Chrystus dokonał jego samorealizacji, uczynił z niego nie tylko normalnego człowieka, ale arcydzieło, doprowadził go do świętości (3).\nW dalszym ciągu Jezus mówi: „ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami” (J 15, 5). Z jedności chrześcijan z Chrystusem wywodzi się jedność między chrześcijanami, wszyscy oni bowiem są pędami jednej Winorośli, czyli samego Chrystusa (4). Istotnym zbawczym skutkiem chrztu świętego jest wcielenie ochrzczonego w społeczność Kościoła, wyjście z izolacji własnego „ja” i wejście w komunię z Jezusem, a także z tymi, którzy są cząstką Jego Mistycznego Ciała (5).\nKażdy z nas realizuje samego siebie dopiero wtedy, gdy kocha. Taka jest ekonomia Boża i taka jest moja struktura psychiczna. Nikt z nas nie może sam siebie zrealizować bez odniesienia do drugiej osoby. Samorealizacja każdego z nas dokonuje się na tyle, na ile pozwalamy, by to Chrystus sam w nas kochał, by On sam w nas żył. Gdybyś w pełni otworzył się na Chrystusa, mógłbyś powiedzieć za św. Pawłem: „Teraz już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20). – A Chrystus rzeczywiście ma takie niezwykłe pragnienie: chce kochać miłością właściwą każdemu z nas; chce mieć tyle twarzy, ilu jest ludzi na ziemi.\nOdkrycie Chrystusa w drugim człowieku w niczym nie pomniejsza wartości bliźniego. Kochając Chrystusa, kocham jednocześnie tego człowieka. To dzięki Chrystusowi drugi człowiek zaczyna nas fascynować, bo staje się coraz lepszy, coraz piękniejszy. Chrystus, włączając się w jego wolę, sprawia, że ten człowiek coraz bardziej pragnie dobra, że jest w nim tego dobra coraz więcej.\nStaraj się możliwie często mówić: To dzięki Tobie, Chryste, ja jestem sobą; to dzięki Tobie mój współmałżonek jest taki fascynujący, dzięki Tobie ludzie, których spotykam, są tacy dobrzy… Chrystus właśnie z nas, z ciebie chce stworzyć arcydzieło, które będzie fascynowało innych, i będziesz wtedy coraz bardziej stawał się sobą, a jednocześnie będzie w tobie wzrastał Chrystus (6).\n(1) Jan Paweł II, Adhortacja apostolska Christifideles laici o powołaniu i misji świeckich w Kościele, 18; (2) Ks. T. Dajczer, Rozważania o wierze, Częstochowa 2006, s.204.206; (3) Tamże, s.208; (4) Jan Paweł II, Christifideles laici, 18; (5) Ks. T. Dajczer, Rozważania o wierze, s.143; (6) Tamże, s.204-208.\n6 Niedziela Wielkanocna: Świadkowie miłości potężniejszej niż grzech\nW tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy (1 J 4, 10).\nChrystus zmartwychwstał, a to znaczy, że nie ma ostatecznego fiaska w naszym życiu, że nie ma życia, które byłoby zaprzepaszczone, nie ma zła, które byłoby złem ostatecznym. Mówi o tym tekst offertorium dawnej liturgii mszalnej: „Boże, któryś godność natury ludzkiej cudownie stworzył, a jeszcze cudowniej naprawił”. Bóg nie pozwalałby na zło, gdyby nie był zdolny wyciągnąć z niego dobra. Nasz grzech może stać się „szczęśliwą winą”, o jakiej mówi liturgia Wielkiej Soboty. Bóg może z każdej naszej winy uczynić felix culpa – winę szczęśliwą, winę, która będzie nam przypominała i pokazywała w świetle wiary, jak bardzo kocha nas Ten, który za nas umarł i zmartwychwstał (1). Bł. Jan Paweł II uczył: Właśnie dlatego, że w świecie, który Bóg tak umiłował, „że Syna swego Jednorodzonego dał”, istnieje grzech, Bóg, który „jest miłością”, nie może objawiać się inaczej niż jako miłosierdzie… Miłosierdzie samo w sobie, jako doskonałość nieskończonego Boga, jest również nieskończone. Nieskończona więc i niewyczerpana jest też gotowość Ojca w przyjmowaniu synów marnotrawnych wracających do Jego domu. Nieskończona jest gotowość i moc przebaczania, mając swe stałe pokrycie w niewysłowionej wartości ofiary Syna. Żaden grzech ludzki nie przewyższa tej mocy ani jej nie ogranicza. Ograniczyć ją może tylko od strony człowieka brak dobrej woli, brak gotowości nawrócenia, czyli pokuty, trwanie w oporze i sprzeciwie wobec łaski i prawdy, a zwłaszcza wobec świadectwa krzyża i zmartwychwstania Chrystusowego (2) .\nŚw. Proboszcz z Ars mawiał: Niektórzy mówią: „Uczyniłem za dużo zła, kochający Bóg nie może mi przebaczyć. To poważne bluźnierstwo. Oznacza bowiem, że wyznaczamy granice Bożemu miłosierdziu. A ono przecież jest bezgraniczne. Nic nie zrani kochającego Boga bardziej niż zwątpienie w Jego miłosierdzie” (3) Bóg kocha nas zawsze, ale trzeba byśmy pozwolili się kochać. Jeśli miłość oznacza obdarowanie, pozwólmy się obdarowywać przebaczeniem (4).\nZa każdym razem, kiedy jak owca zagubiona odchodzimy od stada, jesteśmy przedmiotem szczególnej miłości Pasterza. Owcę zbuntowaną i w konsekwencji zagubioną Pasterz bierze na ramiona. Znalazłszy ją, nie prowadzi, tak jak ma to miejsce w przypadku stada, ale bierze ją na ręce. Biorąc owcę na ramiona, „użycza jej” własnych nóg i oczu, „użycza jej” też własnej woli. Jego nogi stają się wtedy niejako jej nogami, podobnie Jego oczy, a nawet Jego wola. Wtedy On sam za nią wraca, On odnajduje drogę powrotu i On sam jest za nią wierny w pełnieniu woli Bożej. Dzięki temu może ona wrócić do stada.\nGdy zobaczysz, że jesteś owcą, która odeszła od stada, bardzo ważne będzie, byś przyznał się do tego i dziękował, że Chrystus obdarza cię w tej sytuacji swoją szczególną miłością – że w tobie i za ciebie żyje. A wówczas twoje niewierności, poprzez modlitwę owcy zagubionej, staną się błogosławioną winą. Choćbyś zgrzeszył najciężej, Chrystus przyjdzie do ciebie i jak zagubioną owcę weźmie na ręce, bylebyś tylko przyznał się do swojego zła i zaufał Jego miłości. Modlitwa zawierzenia to modlitwa owcy zagubionej, która doświadczając skutków odejścia od Dobrego Pasterza, zdobywa się na ufność, że pomimo jej niewierności On ją ocali. Przez głębię ufności, wdzięczność i zawierzenie jednoczy się ona z Pasterzem – bo On w swoim miłosierdziu z radością pochyla się wówczas nad nią i bierze ją na swoje ramiona (5).\nOddajmy na koniec głos bł. Janowi Pawłowi II: Jak powiedziałem w Encyklice poświęconej tematowi Bożego miłosierdzia, jest ono miłością potężniejszą niż grzech, potężniejszą niż śmierć. Gdy zdamy sobie sprawę, że miłość, jaką Bóg ma dla nas, nie zatrzymuje się przed naszym grzechem, nie cofa się przed naszymi przewinieniami, ale staje się jeszcze bardziej troskliwa i wielkoduszna…, wówczas wykrzykniemy z wdzięcznością: „Tak, Pan jest bogaty w miłosierdzie” (6).\n(1) ks. T. Dajczer, Rozważania o wierze, Częstochowa 2006, s.69n; (2) Jan Paweł II, Encyklika o Bożym miłosierdziu Dives in misericordia, 13; (3) Youcat, Katechizm dla młodzieży, s.178; (4) „Wszystko jest łaską”, Warszawa 2004, s.71; (5) Por. Komunia życia z Maryją, Warszawa 1999, s.66-71; (6) Jan Paweł II, Adhortacja apostolska Reconciliatio et paenitentia o pojednaniu i pokucie w dzisiejszym posłannictwie Kościoła, 22.\nUrzeczywistniać powołanie do nowego życia\nByście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących\n(Ef 1, 18n).\nJesteśmy powołani do życia razem z Chrystusem w niebie, do życia, które nie ma końca. Przez sakrament chrztu św. mamy udział w tym życiu już teraz. Czy można sobie wyobrazić cenniejszy skarb? Nie wątpmy w prawdziwość i moc Bożych obietnic, ale dajmy o nich świadectwo.\nTeksty* z książeczki „Przez chrzest wezwani z ciemności do światła”:\n*Animator wybiera z każdego z podanych tekstów krótszy lub dłuższy fragment (według uznania) do przeczytania na grupie dzielenia.\n1) s. 12\nNowe stworzenie przez chrzest\nChrzest nie tylko oczyszcza ze wszystkich grzechów, lecz także czyni neofitę „nowym stworzeniem” (2 Kor 5, 17), przybranym synem Bożym, który stał się „uczestnikiem Boskiej natury” (2 P 1, 4), członkiem Chrystusa, a z Nim „współdziedzicem” (Rz 8, 17), świątynią Ducha Świętego. (KKK 1265).\n2) s. 43\nŚwiat miejscem uświęcenia wiernych świeckich. Uświęcają świat od wewnątrz.\nZgodnie z określeniem Soboru Watykańskiego II, „właściwością specyficzną laików jest ich charakter świecki”. Świeccy „żyją w świecie, to znaczy pośród spraw i obowiązków świata, i w zwyczajnych warunkach życia rodzinnego i społecznego, z których niejako utkana jest ich egzystencja”. W tym świecie prowadzą też normalne życie, uczą się, pracują, utrzymują ze sobą różnorakie kontakty: przyjacielskie, społeczne, zawodowe, kulturalne itd. Sobór traktuje ich stan nie jako zwykły fakt, zewnętrzny i środowiskowy, ale jako rzeczywistość, która osiąga swój pełny sens w Jezusie Chrystusie. Co więcej, stwierdza, że samo Słowo Wcielone „zechciało być uczestnikiem ludzkiej społeczności. Jezus uświęcał ludzkie związki, w pierwszym rzędzie rodzinne, z których powstają urządzenia społeczne. Zechciał prowadzić życie rzemieślnika, właściwe dla jego czasu i kraju”. „Świat” staje się polem i narzędziem ludzi świeckich w realizacji ich chrześcijańskiego powołania, sam bowiem przeznaczony jest na to, by wysławiać Boga Ojca w Chrystusie. Nie muszą się oni wyrzekać swojego miejsca w świecie. Chrzest bowiem nie odrywa świeckich od świata, lecz powierza im powołanie, które właśnie w świecie, wewnątrz świata winno się urzeczywistniać, gdyż „tam ich Bóg powołuje, aby wykonując właściwe sobie zadania, kierowani duchem ewangelicznym przyczyniali się do uświęcenia świata na kształt zaczynu, od wewnątrz niejako, i w ten sposób przykładem zwłaszcza swego życia promieniując wiarą, nadzieją i miłością, ukazywali innym Chrystusa”. Oni bowiem żyjąc wewnątrz świata słyszą głos Boga, który objawia im swój plan i oznajmia szczególne powołanie do tego, by „szukali Królestwa Bożego zajmując się sprawami Bożymi i kierując nimi po myśli Bożej”. (Jan Paweł II, Adhortacja apostolska Christifideles laici o powołaniu i misji świeckich w Kościele, 15).\nWierni świeccy mają żyć według Ducha i dążyć do świętości w świecie.\nPowołanie ludzi świeckich do świętości oznacza wezwanie do tego, by żyli oni wedle Ducha włączeni w rzeczywistość doczesną, i poprzez uczestnictwo w działalności ziemskiej. Sobór kategorycznie stwierdza: „Ani troski rodzinne, ani inne sprawy świeckie nie powinny pozostawać poza sferą ich życia duchowego”. Zaś Ojcowie synodalni mówią na ten temat: „Ogromne znaczenie posiada spójność życia wiernych świeckich, jako tych, którzy winni dążyć do świętości w normalnych warunkach życia zawodowego i społecznego. Dlatego w odpowiedzi na swe powołanie winni traktować codzienne zajęcia jako okazje do tego, by zbliżać się do Boga, spełniać Jego wolę i służyć innym ludziom, prowadząc ich do komunii z Bogiem w Chrystusie”. (Jan Paweł II, Adhortacja apostolska Christifideles laici o powołaniu i misji świeckich w Kościele, 17).\n3) s. 16\nPrzez chrzest otrzymujemy nowe życie.\nPrzez chrzest umieramy dla grzechu. Jest to autentyczna śmierć, zniszczenie w człowieku tego, co było w nim złe, nieodkupione, by mógł odrodzić się jako syn Boży, stając się nowym stworzeniem - powołanym do świętości uczestnikiem natury Bożej. Przez chrzest człowiek zostaje poświęcony, konsekrowany dla Boga, staje się prawdziwym Jego czcicielem i przybranym dzieckiem. Sobór mówiąc o chrzcie ukazuje nam prawdy przerastające ludzką myśl i wyobraźnię. Mówi o wszczepieniu nas w Chrystusa ukrzyżowanego i uwielbionego, o upodobnieniu do Chrystusa. Mówi, że przez chrzest człowiek otrzymuje dar wiary i odtąd uczestniczy w królewskim kapłaństwie Chrystusa, stając się uczestnikiem Jego kapłańskiego, prorockiego i królewskiego urzędu, że zostaje włączony - choć jeszcze nie całkowicie - w Jego Mistyczne Ciało.\nPrzez chrzest w naturę ludzką zostaje wszczepiony jakby nowy, nadprzyrodzony organizm. W dotychczasowe życie wszczepione zostaje życie nowe. Gdyby jakiemuś uczonemu udało się dokonać przeszczepu życia zwierzęcego w coś, co przedtem miało tylko życie wegetatywne, np. w jakąś roślinę, świat przyjąłby to z najwyższym zdumieniem. Obserwujący takie doświadczenie doznaliby szoku, widząc jak roślina zaczyna widzieć, słyszeć, odczuwać, reagować na głos. Nazwano by to z pewnością największym cudem ludzkiego geniuszu. Tymczasem to wszczepienie, jakie dokonuje się przez sakrament chrztu, przewyższa w sposób niewyobrażalnie wielki takie fikcyjne wszczepienie nowego rodzaju życia...\nChrzest sprawia, że naszym udziałem staje się ta absolutna nowość życia, jaką Chrystus zapoczątkował w dziejach człowieka przez swoje zmartwychwstanie. Ta nowość życia to wyzwolenie nas z dziedzictwa grzechu, z jego „niewoli” i uświęcenie w prawdzie. To odkrycie naszego powołania do zjednoczenia z Bogiem i życia razem z Chrystusem w Nim. Nowość ta zawiera w sobie początek wszystkich ludzkich powołań. Ostatecznie bowiem każde powołanie, czy to będzie powołanie do kapłaństwa, czy do stanu zakonnego, czy do ojcostwa albo macierzyństwa, zmierza do pełnej realizacji sakramentu chrztu świętego.\nPrzez chrzest dokonuje się podstawowa konsekracja - poświęcenie osoby ludzkiej Bogu na własność. (Ks. T. Dajczer, Rozważania o wierze, Częstochowa 2006, s. 139-142).\nZesłanie Ducha Świętego: Być świętym jak Bóg\nPrzyjdź, Duchu Święty, napełnij serca swoich wiernych i zapal w nich ogień swojej miłości (śpiew przed Ewangelią).\nI wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym (2, 4).\nPrzyjąć Ducha Świętego oznacza być świętym świętością samego Boga, świętym jak Bóg. To nieporównanie więcej niż ludzka doskonałość. Nie musimy czekać na doskonałość, aby pragnąć świętości. Zostaliśmy uświęceni przez chrzest i możemy zacząć już teraz. Trzeba tylko odwagi.\nAnimator wybiera z każdego z poniższych tekstów stosowny fragment (według uznania) do przeczytania na grupie dzielenia.\nFragment 1: s. 12\nUświęceni przez chrzest.\nW wodzie chrztu zostaliśmy „obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa Chrystusa i przez Ducha naszego Boga” (1 Kor 6, 11). W całym naszym życiu Ojciec „powołuje nas do świętości” (1 Tes 4, 7), a ponieważ „przez Niego jesteśmy w Chrystusie Jezusie... który stał się dla nas uświęceniem” (1 Kor l, 30), chodzi więc o Jego chwałę i o nasze życie, by Jego imię święciło się w nas i przez nas.\nNatchnieni słowami: „Bądźcie święci, bo Ja Święty jestem” (Kpł 20, 26), prosimy, abyśmy – uświęceni przez chrzest – wytrwali w tym, czym zaczęliśmy być. Prosimy o to codziennie, bo codziennie popełniamy grzechy i powinniśmy zmywać nasze przewinienia przez nieustannie podejmowane uświęcanie... Uciekamy się więc do modlitwy, by ta świętość w nas trwała (Św. Cyprian) (KKK 2813).\nFragment 2: s. 12\nUrzeczywistniać powszechne powołanie do świętości.\nPan Jezus, boski Nauczyciel i Wzór wszelkiej doskonałości, głosił uczniom swoim jakiegokolwiek stanu – wszystkim razem i każdemu z osobna – świętość życia, której sam jest sprawcą i dokonawcą: „Bądźcie wy tedy doskonali, jako i Ojciec wasz niebieski doskonały jest” (Mt 5,48). Na wszystkich bowiem zesłał Ducha Świętego, który miał ich wewnętrznie pobudzić, aby miłowali Boga z całego serca swego, z całej duszy, i z całej myśli i ze wszystkiej siły swojej (por. Mk 12,30) i aby siebie wzajemnie tak miłowali, jak Chrystus ich umiłował (por. J 13,34, 15,12). Wyznawcy Chrystusa, powołani przez Boga i usprawiedliwieni w Panu Jezusie nie ze względu na swe uczynki, lecz wedle postanowienia i łaski Bożej, w chrzcie wiary stali się prawdziwie synami Bożymi i uczestnikami natury Bożej, a przez to rzeczywiście świętymi. Toteż powinni oni zachowywać w życiu i w pełni urzeczywistniać świętość, którą otrzymali z daru Bożego. Napomina ich Apostoł, aby żyli „jak przystoi świętym” (Ef 5,3), aby przyoblekli się „jako wybrani Boży, święci i umiłowani w tkliwe miłosierdzie, w dobroć, w pokorę, w łagodność i w cierpliwość” (Kol 3,12), i aby mieli owoce Ducha ku uświęceniu (por. Gal 5,22, Rz 6,22). Skoro zaś wszyscy w wielu rzeczach upadamy (por. Jk 3,2), ustawicznie potrzebujemy miłosierdzia Bożego i co dzień powinniśmy się modlić: „Odpuść nam nasze winy” (Mt 6,12).\nToteż dla wszystkich jasne jest, że wszyscy chrześcijanie jakiegokolwiek stanu i zawodu powołani są do pełni życia chrześcijańskiego i do doskonałości miłości, dzięki zaś tej świętości chrześcijan, także w społeczności ziemskiej rozwija się bardziej godny człowieka sposób życia. Na osiągnięcie tej doskonałości wierni obracać powinni swe siły otrzymane według miary obdarowania Chrystusowego, aby idąc w Jego ślady i upodabniając się do wzoru, jakim On sam jest dla nich, posłuszni we wszystkim woli Ojca, z całej duszy poświęcali się chwale Bożej i służbie bliźniemu. W ten sposób świętość Ludu Bożego wyda owoc obfity, jak tego dowodzi wymownie życie tylu świętych w dziejach Kościoła (Sobór Watykański II, konstytucja Lumen gentium, 40).\nalbo: s. 14\nŚwieccy powołani do świętości przez chrzest.\nGodność świeckich katolików ukazuje się nam w pełni, gdy rozważamy pierwsze i podstawowe powołanie, które Ojciec w Jezusie Chrystusie i przez Ducha Świętego kieruje do każdego z nich, powołanie do świętości, czyli do doskonałości w miłości. Święty jest najwspanialszym świadectwem godności otrzymanej przez ucznia Chrystusa.\nSobór Watykański II wypowiedział się w sposób niezwykle jasny na temat powszechnego powołania do świętości. Można powiedzieć, że właśnie ono stało się główną sprawą, którą ten Sobór, zwołany dla ewangelicznej odnowy chrześcijańskiego życia, powierzył wszystkim synom i córkom Kościoła.\nDziś wszyscy chrześcijanie powinni jak najpilniej podjąć drogę ewangelicznej odnowy w wielkodusznej odpowiedzi na wezwanie Apostoła do tego, „aby w całym postępowaniu stali się świętymi” (por. 1 P 1, 15)… „W ciągu całej historii Kościoła, w okolicznościach najtrudniejszych święte i święci byli zawsze źródłem i początkiem odnowy. Dlatego dziś pilnie potrzebujemy świętych, o których trzeba usilnie błagać Boga”.\nPowołanie do świętości wyrasta z Chrztu i odnawia się w innych sakramentach, zwłaszcza w Eucharystii. Chrześcijanie, przyobleczeni w Jezusa Chrystusa i napojeni Jego Duchem, są „święci”, a więc są upoważnieni i zobowiązani do tego, by świętość swojego być okazywali w świętości wszystkich swoich działań. Paweł apostoł stale upomina wszystkich chrześcijan, aby żyli tak, „jak przystoi świętym” (Ef 5, 3) (Jan Paweł II, Adhortacja apostolska Christifideles laici o powołaniu i misji świeckich w Kościele, 16).\nFragment 3: s. 26\nMieć odwagę być świętym.\nNie powinniśmy więc przemilczać faktu, że zło istnieje. Widzimy je w wielu miejscach tego świata; ale widzimy je także – i to nas przeraża – w naszym własnym życiu. Tak, w naszym własnym sercu istnieją skłonność do zła, egoizm, zawiść, agresja; dzięki pewnej dozie samodyscypliny można nad tym pewnie w jakimś stopniu zapanować. Trudniej jest natomiast z formami zła bardziej ukrytego, które może otaczać nas jak gęsta mgła, a są nimi lenistwo i opieszałość w pragnieniu i czynieniu dobra. W różnych okresach dziejowych ludzie świadomie zwracali uwagę, że Kościołowi wyrządzają szkodę nie przeciwnicy, lecz «letni» chrześcijanie. «Wy jesteście światłem świata». Tylko Chrystus może powiedzieć «Ja jestem światłem świata». My wszyscy jesteśmy światłem świata tylko wówczas, gdy tworzymy owo «wy», które począwszy od Pana coraz bardziej staje się światłem. A tak jak Jezus upomina, że sól może zwietrzeć, podobnie w słowach o świetle też jest łagodne upomnienie. Zamiast umieścić światło na świeczniku, można je ukryć pod korcem. Zapytajmy się: jak często zasłaniamy Boże światło swoją gnuśnością, uporem, nie pozwalając, by poprzez nas lśniło w świecie?\nDrodzy przyjaciele, św. Paweł Apostoł w wielu listach nie boi się nazywać «świętymi» współczesnych mu ludzi, członków lokalnych wspólnot. Staje się tu oczywiste, że każdy ochrzczony – zanim jeszcze będzie mógł dokonywać dobrych rzeczy – jest uświęcony przez Boga. W sakramencie chrztu Pan zapala, że tak powiem, światło w naszym życiu, światło, które katechizm nazywa łaską uświęcającą. Ten, kto zachowuje to światło i żyje w łasce, jest święty.\nDrodzy przyjaciele, obraz świętych często jest zniekształcony i ma formę karykatury, jakby święty był osobą daleką od rzeczywistości, naiwną i pozbawioną radości. Nierzadko sądzi się, że świętym jest tylko ten, kto zdobywa się na czyny ascetyczne i moralne na najwyższym poziomie, i dlatego z pewnością można go czcić, ale w żadnym wypadku nie da się go naśladować we własnym życiu. Jakże mylący i zniechęcający jest taki pogląd! Nie ma ani jednego świętego, poza Maryją Panną, który nie popełnił także grzechu i nie upadł. Drodzy przyjaciele, Chrystusa interesuje nie tyle to, ile razy w życiu chwiejemy się i upadamy, ile raczej jak często z Jego pomocą powstajemy. Nie wymaga niezwykłych działań, ale chce, aby jaśniało w was Jego światło. Nie wzywa was, bo jesteście dobrzy i doskonali, ale dlatego, że to On jest dobry i chce, byście stali się Jego przyjaciółmi. Tak, wy jesteście światłem świata, gdyż Jezus jest waszym światłem. Jesteście chrześcijanami nie dlatego, że dokonujecie rzeczy szczególnych i niezwykłych, ale dlatego, że On – Chrystus – jest waszym, naszym życiem. Wy jesteście święci, my jesteśmy święci, jeśli pozwalamy Jego łasce działać w nas.\nŚmiało stawajcie się płonącymi świętymi, w których oczach i sercach jaśnieje miłość Chrystusa i którzy w ten sposób niosą światło światu. Ufam, że wy i wielu innych młodych tu, w Niemczech, będziecie pochodniami nadziei, które nie pozostaną w ukryciu. «Wy jesteście świa¬tłem świata». «Gdzie jest Bóg, tam jest przyszłość!» (Benedykt XVI, Czuwanie modlitewne z młodzieżą, Fryburg, 24.09.2011).\nalbo: s. 17\nŚwiat potrzebuje świętych.\nTo właśnie budowanie Królestwa Boga, czyli wzrost Chrystusa w nas, jest celem zarówno historii całej ludzkości, jak i życia poszczególnych jednostek. Przyjęcie bądź odrzucenie Chrystusa kreśli indywidualne dzieje każdej duszy ludzkiej. Wydaje się, że to w tym kontekście sytuuje się wezwanie Jana Pawła II do nowej ewangelizacji. Jako wzór i szczególną pomoc w budowaniu Królestwa i kontynuowaniu dzieła ewangelizacji świata Chrystus daje nam swoją Matkę. Ta, której świadectwo życia wiarą, nadzieją i miłością było najbardziej autentyczne, wzywa nas do nawrócenia i świętości. Do przemiany świata, który w procesie sekularyzacji odszedł nazbyt daleko od ideałów Ewangelii, nie doprowadzą półśrodki czy kompromisy. Dzieło nowej ewangelizacji wymaga naszego oddania się Chrystusowi na wzór Maryi – bez reszty. Wyzwanie obecnych czasów i obecnej sytuacji Kościoła domaga się radykalizmu wiary. „Nie wystarczy – pisze Jan Paweł II – odnawiać metody duszpasterskie ani lepiej organizować i koordynować instytucje kościelne, ani też z większą przenikliwością studiować biblijne i teologiczne podstawy wiary: trzeba wzbudzić nowy zapał świętości” (Redemptoris missio, 90). Radykalizm wiary nie jest możliwy bez radykalizmu naszego nawrócenia i realizacji przypomnianego przez Sobór Watykański II powszechnego powołania do świętości. Inaczej nie staniemy się autentycznymi świadkami Ewangelii. „Świętość jest podstawową przesłanką i niezbędnym warunkiem do tego, aby Kościół mógł zrealizować swoją zbawczą misję” (Christifideles laici, 17). Kościół zawsze, ale przede wszystkim w czasach dzisiejszych, potrzebuje świętych – świętych, którzy według słów Jana Pawła II nigdy się nie starzeją i nie „przedawniają”, stale pozostając świadkami młodości Kościoła (zob. Homilia w Lisieux, 2.06.1980) (Ks. T. Dajczer, Nowa ewangelizacja realizacją powszechnego powołania do świętości w: Zawierzyć się Opatrzności Bożej, Warszawa 2000, s. 3n).\nŚwiętością nie są niezwykłe dary Boże ale zjednoczenie woli z wolą Boga.\nDziś na medytacji dał mi Bóg wewnętrzne światło i zrozumienie świętości, i na czym ona polega. Chociaż tę rzecz już wiele razy słyszałam na konferencjach, jednak inaczej dusza to rozumie, kiedy poznaje przez światło Boże, które ja oświeca. Ani łaski, ani objawienia, ani zachwyty, ani żadne dary jej udzielone nie czynią ja doskonałą, ale wewnętrzne zjednoczenie duszy mojej z Bogiem. Te dary są tylko ozdobą duszy, ale nie stanowią jej treści ani doskonałości. Świętość i doskonałość moja polega na ścisłym zjednoczeniu woli mojej z wolą Bożą. Bóg nigdy nie zadaje gwałtu naszej wolnej woli. Od nas też zależy, czy chcemy przyjąć łaskę Bożą, czy nie; czy będziemy z nią współpracować, czy też ją zmarnujemy (Św. Faustyna Kowalska, Dzienniczek, 1107).


problem z rozdzilaczem MTZ - Strona 2 - Belarus, MTZ, Jumz - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\n@seweryn dobrze pisze. Ja już w pronarze byłem przygotowany do zakupu nowego regulatora siłowego, ale usiadłem odkręciłem osłonę dźwigni po prawej stronie siedzenia, niestety nie było już na szpilce gwintu do podciagnięcia, ale rozkręciłem, nagwintowałem, 3 obroty podkręciłem i jak narazie działa więc wszystko jest do zrobienia\na mam takie pytanie odnośnie rozdzielacza przy MTZ. Gdy na turze mam pełne wodły "makaronu"(obornika;p) to słabo podnosi bo ma duże obciążenie ok. Ale dziwne jest to, że gdy chce to podnieść to daję olej na tylko tą sekcję co jest do podnoszenia tura a tur się się tak dosłownie na full gazie podnosi sie po centymetrze ale podnosi się też tylni tuz... i czy to jest wina nieszczelnej sekcji na rozdzielaczu czy czego?? I czy mogę podnieść jakoś ciśnienie oleju żeby lepiej opdnosił ten tur??? I pompa jest nowa tak więc napewno nie jest jej wina.\nPo prostu rozdzielacz delikatnie pewnie przepuszcza... Ale Tuz to z czego wiem, to podnosi się, bo regulator pod siedzeniem taki już jest, że podaje trochę ciśnienia na Tuz.\nCiśnienie podnieść to pestka, ale może nic nie dać, jak rodzielacz zużyty...\na w jaki sposób podnieść ciśnienie?? Bo własnie zacząłem wykręcać rozdzielacz bo według mnie jest to wina sekcji które przepuszczają i może niepotrzebnie go będe wykręcał.\npo lewej stronie masz taki kapturek, a pod nim śruba na śrubokręt, która reguluje ciśnienie. Tylko trzeba tą nakrętkę odkontrować.\nChłopaki mam taki problem że nie działa mi tuz gdy chce podnieść przy siedzeniu tą wajchą i postanowiłem wymienić rozdzielacz tylko mam taki problem że może mam zły rozdzielacz bo dowiedziałem sie że są 2 modele. regulator ten pod siedzeniem mam r 50 na 4 te grube przewody a ciągnik jest z 93 roku z czego widze na allegro są takie rozdzielacze : http://allegro.pl/rozdzielacz-r80-3-4-222-3-sekcje-mtz-belarus-i1710734685.html i http://allegro.pl/rozdzielacz-r80-3-sekcje-mtz-belarus-jumz-3-1-222-i1727339393.html nie wiem czym one się rożnią na oko z zewnatrz takie same mozecie podpowiedzieć jaki mam wybrać ? z góry dzięki i może ma ktoś jeszcze jakiś pomysł co może być nie tak że nie chodzi mi to sterowanie. regulator kupiłem nowy..\nczyli ten kapturek mam odkręcić i tą śrubę na śrubokręt wkręcić??\nTak. tylko pamiętaj, że trzeba odkontrować tą wąską nakrętkę, bo inaczej nie da rady\nNajlepiej podłącz sobie do tylnych wyjść zegar i ustaw nie więcej niż 210 atu. Ja tak miałem ustawione i było dobrze, ale musiałem uważać na ciśnienie bo niekiedy coś mi urwało.\nCo do rozdzielaczy to jest parę typów. Musisz spisać numer z e swojego i taki kupić. Numer jest pod tymi 3 dźwigienkami. Nie odczyta się go tak tylko np, podstawić lusterko i wtedy odczytać.\nja mam mtz 80 tylko starszego, tego z 4 dźwigniami i mam podobny problem, ze praktycznie każda dźwignia podnosi tuz ale opuszczę tylko właściwą, mamteż problem z rozdzielaczem, tzn hydraulika slabo podnosi,a le jakoś przy prasie klapę podnisie tylko muszę dużo gazu dawać, i na obu dźwigniach od wyjść zewnęcznych działa tylko jedno gniazdo to od dołu, a mam klapę na docisku, więc musiałem podłączyc pod dwie dźwignie, i muszę dwiema na raz robić, Dodatkowo tuz bardzo słabo podnosi, na pusto ok, ale jak chciałem podnieść belkę słomy ok 200kg to musiałem gazować, i opadało. Mam ten ciągnik od niedawna, i nie bardzo rozumiem to wszystko jeszcze przy tych ruskach. Ta dźwignia prZy siedzeniu jest jakaś zablokowana, i nie wiem może to też m a jakieś znaczenie. I nie wiem jeszcze pod siedzeniem jest taka śrba do przestawiania chyba na 17 klucz i nie wiem do czego ona słuzy? Co może być przyczyną tych dolegliwości, i jeszcze tego że wałek wom nie chce się obracać, jest tam może jescze jakaś dźwignia do właczania tego womu oprócz tej co się pociąga w kabinie z prawej strony? Z góry dzięki za porady\nPanowie mam takie pytanie jakie rozdzielacze i w jaki sposób są montowane w MTZ-tach jeżeli mają tura 3 sekcyjnego?? Chodzi mi w którym miejscu ejst zasilanie tego rozdzielacza i w którymk jest powrót. Bo mam tura podłączonego pode ten rozdzielacz z ciągnika i jest on 2 sekcyjny ale chcę tertaz dokupić krokodyla i niewiem gdzie i jak dać trzecią sekcję. Jedna idzie na podnoszenie druga na przechył a trzecia idzie na TUZ przy ciągniku.\nNajlepiej będzie założyć zawory trój drożne na podnośnik TUZA. Ale wtedy będziesz miał sterowanie albo TUZ, albo krokodyl. Możesz też założyć dodatkowy rozdzielacz 3 sekcyjny na samego tura, ale tutaj masz trochą kombinacji.\nno właśnie mam taki rozdzielacz i chcę go założyć tylko w jaki sposób podciągnąć mu zasilanie i powrót żeby z jednej pompy olej był dawany na rozdzielacz ciągnika i rozdzielacz do tura.\nDzielnik strumienia, zeby wszystko działało oddzielnie i zasilanie prosto z pompy\nMam pytanie czy posiada ktoś z was namiary na sklep z orginalnymi rozdzielaczami?? Bo mój już odmawia posługi przy pługu! Wiem że jest ta firma Grand co różny asortyment części posiada ale może jeszcze gdzieś coś porządnego mają!\nFirma istnieje wejdź na Allegro części do MTZ i tam znajdziesz numer tel. to firmy :rolleyes: .


Deripaska nie będzie prezesem Rusal - Puls Biznesu - pb.pl\nDeripaska nie będzie prezesem Rusal\nopublikowano: 19-02-2018, 13:45\naktualizacja: 19-02-2018, 13:46\nAlexandra Bouriko została szefową United Co. Rusal, dowiedział się nieoficjalnie Bloomberg. To pierwsza kobieta na czele tego rosyjskiego koncernu metalurgiczno-górniczego. Dotychczas była w nim dyrektorem finansowym.\nOleg Deripaska, fot. Bloomberg\nŹródła agencji twierdzą, że dotychczasowy szef koncernu i jego znaczący akcjonariusz, Oleg Deripaska, postanowił odejść ze stanowiska w ramach większych przetasowań we władzach należącego do niego biznesowego imperium. Zapewniają, że nie ma to związku z konfliktem między Deripaską i prezydentem Władimirem Putinem w sprawie spółki Norilsk Nickel, a także opublikowanym niedawno przez opozycjonistę Aleksjeja Nawalnego wideo z jachtu oligarchy ujawniające jego bliskie kontakty z władzami Rosji. Deripaska podobno zrezygnował ze stanowiska prezesa, aby móc bardziej zająć się pracami nad strategią swoich firm, a nie bieżącą działalnością.\nPolska planszówka z sukcesem na Kickstarterze\nWaluty rynków wschodzących obdarzone zaufaniem\nBundesbank: ceny nieruchomości zawyżone nawet o 30 proc.\nPuls Inwestora / Surowce / Deripaska nie będzie prezesem Rusal


adidas X_PLR C BY9885 - Oryginalne Buty\nDziecięce buciki to bardzo ważny zakup. Stopy osób dorosłych są już w pełni rozwinięte. Dzieci mają delikatne stópki i przez około 15 lat stopa rośnie, a delikatne chrząstki w ciągu pierwszych lat dostosowują się do obuwia. Tyle dzieci narzeka na chore stopy – a 99% tych dzieci rodzi się ze zdrowymi stopami. Z tego powodu warto zadbać o ich rozwój kupując obuwie lifestyle , buty lifestyle , uniwersalne , buty uniwersalne sprawdzonych marek, które dbają o odpowiedni projekt obuwia. O to, by stópka miała nie tylko wygodne, ale także zdrowe środowisko wzrostu. Takie są adidas X_PLR C BY9885. Do produkcji tych bucików używa się takich materiałów, jak: Skóra naturalna , Materiał tekstylny , a wnętrze buta stanowi wysokiej klasy Materiał tekstylny . To jednak nie wszystko – buty dziecięce mają nie tylko służyć zdrowiu, w przeciwnym razie wysyłalibyśmy dzieci do szkoły w chodakach… Oryginalne buty dziecięce firmy ADIDAS na sezon wiosna , lato , jesień zapewniają naszym pociechom nie tylko wygodę i zdrowie, ale także świetny wygląd. Produkt dostępny jest w kolorze: Szary.\nZa co najbardziej cenimy markę ADIDAS? To jasne! Przecież buty ADIDAS wykonuje się z doskonałych materiałów: (wnętrze: Materiał tekstylny , cholewka: Skóra naturalna , Materiał tekstylny ). ADIDAS to doskonałe buty na sezon (wiosna , lato , jesień) – w sam raz do uprawiania sportu! Takie buty chciałbyś nosić na co dzień, w takich butach bez najmniejszego wstydu – można pokazać się wszędzie! Dlaczego jeszcze warto zamówić buty tej firmy? Najnowsze buty ADIDAS nadają się doskonale do treningu, ale także do codziennego użycia. Czy można stać w urzędzie, w sklepie, pracować, w niewygodnych butach? To morderstwo dla stóp! Najwyższa jakość to ADIDAS!\nadidasadidas OriginalsButy lifestylebuty uniwersalneJESIEŃ/ZIMALifestyleUniwersalneWiosna / Lato 2017\nTrampki CONVERSE – Inf C/T S/S Ox 7J235C Black\nTrampki CONVERSE – Ctas Ox 160460C Ocean Bliss\nTenisówki CONVERSE – One Star Ox 160624C White/Gym Red/White\nButy adidas – UltraBoost F35232 Cblack/Cblack/Actred\nButy adidas – Element Race DB1464 Carbon/Cblack/Ftwwht\nButy adidas – Deerupt Runner C CM8663 Cblack/Cblack/Ftwwht


Wielki mecz - Telemagazyn.pl\n12.08.2018Wielki Mecz 2018\nWielki Mecz już w niedzielę, 3 września. Czy drużynę gwiazd można nazwać polskim Realem Madryt, a Rafał Maserak to odpowiednik Cristiano Ronaldo?\n03.09.2017Wielki Mecz 2017\nWielki Mecz 2017 już w niedzielę, 3 września. Jakie nastroje panują w drużynie TVN i WOŚP? Zobacz naszą relację z ostatniego treningu przed tegorocznym Wielkim Meczem.\n02.09.2017Wielki Mecz 2017\nDokładnie za dwa miesiące na Stadionie Miejskim Legii Warszawa zmierzą się ze sobą drużyny Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy i TVN. Gwiazdy spotkają się, aby wesprzeć Instytut "Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka". Zobacz, jak wyglądał trening obu ekip!\n03.07.2017Wielki Mecz 2017\nWielki Mecz 2017. Owsiak, Lis, Gessler, Majdan i inni trenują przed meczem [ZDJĘCIA]\nJuż 3 września (niedziela) na stadionie Miejskim Legii Warszawa - Wielki Mecz 2017. O zwycięstwo powalczą w tym roku drużyna Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy i drużyna TVN. Zobaczcie, jak gwiazdy trenują przed tym wydarzeniem.\n30.06.2017Wielki Mecz 2017\n06.06.2017Wielki Mecz 2017\nGwiazdy TVN trenują przed Wielkim Meczem z TVP [WIDEO]\nJuż 30 sierpnia na murawę wybiegną piłkarskie reprezentacje stacji TVN i TVP, aby zagrać w Wielkim Meczu. Na czele drużyn staną Piotr Kraśko i Grzegorz Kajdanowicz.\nWielki Mecz TVP kontra TVN 30 sierpnia


Klub Miłośników Zegarków OMEGA - Page 1475 - ZEGARKI SZWAJCARSKIE i NIEMIECKIE - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nPage 1475 of 1545\nGumę od AT da się założyć i do 300 😛\nDobrze wygląda, ciekaw jetem czy do PO 8500 podpasował by ten pasek ? próbował ktoś ?\nW dniu 20.07.2021 o 07:07, Butik napisał(-a):\nA ta wersja Tokyo to jest jakaś limitka czy special Edition ?\nSpecial edition ale już rzeczywiście nie mają w centrali. Jubitom jeszcze ma jak ktoś zainteresowany\nedit: jubitom już nie ma\nEdited July 22, 2021 by orlis\n22 minuty temu, orlis napisał(-a):\nWidziałem wczoraj jedną sztukę w Poznaniu.\nNa stronie już tylko info zapytaj o dostępność wiec chyba sprzedali.\nKrzyś w Kato ma jeszcze jedną sztukę.\nEdited July 23, 2021 by dawid82\nOK, daj znać, ale pamiętaj, że dopiero po 5 godzinach "pracy"\nNo więc zdaję relację. Jestem w trakcie testu pod kątem opisywanej wady w nowym Moonwatchu i wygląda na to, że test jest zdany z wyróżnieniem. Moonwatch z kalibrem 3861 ma nominalnie 50 godzin rezerwy chodu. Mój zapierdziela już ponad 50 godzin po nakręceniu do oporu z włączonym od samego początku chronografem. Jest ok. Albo to jakaś podróbka\nZegarek z włączonym chrono zatrzymał się po ponad 58,5 h. Jestem pod wrażeniem.\nTeż zrobiłem test chodu.\nZatrzymał się po 57h z włączonym chrono.\nEdited July 28, 2021 by rafalmosty\nEdited July 29, 2021 by Michal93


Kubeczek menstruacyjny Lily Cup One, Intimina - doskonały kubeczek dla początkujących - BetterLand.pl\nJeśli nigdy nie używałaś kubeczków menstruacyjnych, Lily Cup™ One is odpowiedni dla Ciebie! Jest mały i ma unikalny kształt, co sprawia że jest łatwym w użyciu i wygodnym kubeczkiem menstruacyjnym dla początkujących. Z Lily Cup™ One, Twój okres będzie lekkością od początku do końca. Drobny i wygodny, wykonany z wyjątkowo gładkiego silikonu, z zapobiegającą rozlaniu podwójną krawędzią, oferuje Ci do 8 godzin nieprzerwanej ochrony. Łatwa w dostępie końcówka sprawia że Lily Cup™ One jest wyjątkowo łatwy w wyjęciu. Ponieważ jest w pełni składany zmieści się nawet w najmniejszej torebce - więc nigdy już okres Cię nie zaskoczy.\nNajbardziej komfortowy kubeczek dla początkujących\nPomocny w wyjęciu uchwyt\nUnikalna podwójna krawędź\n100% silikonu klasy medycznej\nDo 8 godzin ochrony przed przeciekaniem\nZbiera płyn zamiast go wchłaniać\nZdrowy dla Twojego ciała: bez zapachów, suchości, podrażnień Wielokrotnego użytku, ekologiczny\nŁadne pudełeczko zabezpieczające\nLily Cup™ One występuje w jednym rozmiarze\nWymiary: 47 x 39 x 39 mm\nTags: kubeczek menstruacyjny lily cup intimina składany kubeczek menstruacyjny ziggy cup płaski kubeczek\nNiestety szukam następcy\nNie polecam przy pierwszych dniach okresu- szybko się zapełnia i co za tym idzie przecieka(trzeba wspierać się podpaską, wkładką co zaprzecza "idei" kubeczków). Aplikacja łatwa, ale trzeba się upewnić czy dobrze się ułożył; miękki, mało wyczuwalny. Ciekawie, że jest składany, ale nie widzę tego jako wielki plus. Używam od ok. roku i szukam następcy, bo przecieka przy obfitszych dniach okresu, ale nadaje się jako "backup" w torebce.\nOlga Lobaczewska 2019-04-02\nkubeczek mi się nie sprawdził\nja mam wrażenie że kubeczek za względu na swoją skadanke po noszeniu i szybkiemu ruszania się odsysa się i później przewraca się w całej Łochowie. nie polecam składanych kubeczków.\nPaulina K. 2019-01-06\nLily Cup One to mój pierwszy kubeczek menstruacyjny. Jestem osobą dotychczas używająca wyłącznie podpasek i nieaktywną seksualnie, mimo tego opanowałam używanie go w przeciągu jednej miesiączki, choć początki były nieprzyjemne. Kubeczek nadaje się dla osób z nisko położoną szyjką macicy - w moim przypadku należało odciąć pętelkę znajdującą się na końcu. Czubek kubeczka można również złożyć do środka kiedy jest już umiejscowiony, tym samym go skracając. Kubeczek nie przecieka kiedy jest stuprocentowo rozłożony - by to sprawdzić polecam po założeniu obejść kubeczek palcem by sprawdzić czy rozłożył się we wszystkich miejscach i uszczelnił. Początkowo dokuczało mi bolesne uczucie ssania, jednak po włożeniu kubeczka wyżej uczucie to ustało. Komfort noszenia jest nieporównywalnie lepszy od podpasek, kubeczek prawidłowo zaaplikowany jest niewyczuwalny i zapewnia uczucie czystości. Pomimo dość trudnych początków dało się opanować używanie kubeczka metodą prób i błędów. Polecam go z czystym sumieniem i nie zamierzam wracać już do podpasek.\nJestem w trakcie trzeciego okresu z tym kubeczkiem i mam już wyrobione zdanie na jego temat - jest genialny! Wzięłam go ze względu na to, że jest przeznaczony "dla początkujących". Kilka razy zdarzało mu się przeciekać i bolało, szczególnie przy wyciąganiu, ale trzeba się nauczyć odpowiedniej techniki, przede wszystkim indywidualnej. Czasami jeszcze zakładam podpaskę, kiedy nie jestem pewna czy odpowiednio go zaaplikowałam, ale tego da się nauczyć z czasem. Generalnie jestem bardzo zadowolona i polecam!\nAleksandra R 2018-09-16\nTo mój już 3 kubeczek menstruacyjny (poprzednie źle dobrane i zbyt wyczuwalne). Ogólnie jestem z niego zadowolona. Ale raczej jest cieżki dla początkujących ze względu na kształt bo cieżko sprawdzić czy się uszczelnił przez nierównomierne kształty (można jeszcze pociągać w dół, ale nie lubię tego robić). Przy pierwszych dniach okresu pętelka która miała być pomocna przy wyjmowaniu podrażnia mnie, dlatego często zdarza się, że odwracam go na drugą stronę, dzięki czemu jest krótszy. Potestuje jeszcze troche ten sposób noszenia, jeżeli sie nie sprawdzi bede musiała zrezygnować z tego kubeczka na rzecz Meluna Short\nOla D. 2018-09-04\nDla mnie, dotychczasowej użytkowniczki tylko podpasek, produkt ten jest rewelacyjny :)\nPolecam używać go z lubrykantem, w ogóle zakładanie może wymagać trochę wprawy od osoby początkującej, ale jak się już raz nauczy - sprawdza się świetnie. Nie przesuwa się, nie przecieka, rewelacja. U mnie wymagał odcięcia pętelki, ale nie przeszkadza mi to w użytkowaniu. Kubeczek wytrzymuje znacznie dłużej niż podpaski, o dobrze założonym można praktycznie zapomnieć, daje też o wiele większe poczucie czystości. Absolutnie nie mam zamiaru zmieniać już metody radzenia sobie z miesiączką.\nPaula Kowalska 2018-08-30\nJestem po pierwszej miesiaczce z kubeczkiem menstruacyjnym. Wybralam lily cup one ze wzgledu na opis "kubeczek dla poczatkujacych" i ze wzgledu na dlugosc kubeczka. niestety CALY czas przeciekal, pierwszy raz od dawna chodzilam z podpaska bo balam sie ze przecieknie w koncu tak mocno ze bedzie widac na spodniach. nie wiem na ile sposobow go wkladalam, skladalam, przygotowana zawsze ! nawet z lubrykantem! ZAWSZE przeciekal! to co mnie jednak najbardziej zmartwilo to bol! okropne uczucie ssania, ciagniecia, dodatkowo (poniewaz wkladalam go na rozne sposoby i glebowo i nisko i posrednio) ogonek podraznil mnie... nie jestem zadowolona. oczywiscie skoro juz wydalam tyle kasy to bede w przyszym miesiacu probowac jeszcze raz tylko tym razem z pudelkiem tabletek przeciwbolowych i alantanem na podraznienia :( no niestety.. mam nadzieje ze to ja jestem problemem i po prostu nie umiem go dobrze wsadzic ale jesli bedzie tak kolejny miesiac kubeczek bedzie nadawal sie do smieci!!! szkoda..\nKasia G. 2018-07-05\nKubeczek odrobinę przecieka, nawet jeśli nie jest w pełni zapełniony, ale może to wynikać z braku wprawy. Poza tym nie widzę wad. Świetnym pomysłem jest kompaktowa wersja. Jest w zasadzie niewyczuwalny i świetnie się spisuje w nocy. Początkowo miałam pewne uprzedzenia, ale teraz nie zamieniłabym go na nic innego. Szczerze mogę go polecić ;)\nKarolina S 2018-06-23\nJest to mój drugi kubeczek, pierwszy kupiłam Lady Cup w rozmiarze S. Żałuję trochę, że tego nie kupiłam jako pierwszego, bo jest po prostu rewelacyjny. Mięciutki, trochę "tępy", przez co trudniej się gorączkę aplikuj, w porównaniu do Lady Cup, ale dzięki temu, jak się gorączkę już dobrze założy, to się kompletnie nie przesuwa, nie ucieka w głąb ciała. Co mnie jeszcze zdziwiło, od pierwszej aplikacji nie przecieka. A przy Lady Cup jeszcze mi się to zdarzało, mimo, że kubeczka używam już od pół roku. I ostatnia sprawa - to cudowne kółeczko na końcu! Jak to ułatwia wyciąganie kubeczka. Przy Lady Cup trochę trzeba się pobawić, żeby chwycić ten ogonek. Podsumowując, faktycznie jest to idealny kubeczek dla początkujących, polecam z czystym sumieniem!\nSylwia N. 2018-05-19\nZaryzykowałam i nie żałuję. Mam za sobą dwie miesiączki z kubeczkiem i jestem bardzo zadowolona. Jest mięciutki, przez co niewyczuwalny w codziennym życiu, również podczas sportu. Jest to dla mnie bardzo istotne, bo tamponów nigdy nie mogłam nosić, gdyż mnie uwierały. Pętelka na końcu ułatwia wyciąganie, zwłaszcza na początku. Aplikacja nie jest trudna, a po drugim cyklu już jest się w stanie wszystko wyczuć (kiedy się otwiera, czy dość głęboko jest włożony itd.). Zachęcam do wypróbowania. Szkoda, że tak mało się o nim mówi i pisze w sieci.\nDaniela K 2018-03-16\nLily Cup One - kubeczek dla początkujących\nLily Cup One jest kubeczkiem bardzo przyjemnym w dotyku. Jest miękki, jednak jego górna część (ring) jest usztywniana. Kubeczek, przy dobrym umiejscowieniu nie jest wyczuwalny. Jego najważniejszym plusem jest to, że jest o 1,5 cm krótszy niż Lily Cup Compact, co pomaga nie tylko osobom o bardzo nisko położonej szyjce macicy ale też dziewicom, które pierwszy raz stykają się z kubeczkiem.


strony internetowe łódź z www.icp.info.pl - Spora dawka informacji w Internecie\nJeżeli pragniesz rozwijać swój biznes w naprawdę sprawny sposób to zdecydowanie się na wybieranie stosownej strony internetowej będzie niezmiernie odpowiednie i będzie w stanie sprawdzać się w swojej roli naprawdę wyśmienicie. Jak najbardziej pożądane byłoby postawić na konkretne staranie i podejście do sprawy, które będzie niezmiernie odpowiednie i będzie w stanie niezmiernie mocno radować wszystkie osoby. Strony internetowe Łódź projektowane poprzez najlepsze firmy mogą być wyborną wizytówką każdego przedsiębiorstwa. Sprawia to, iż naprawdę pożądane byłoby stawiać na tego typu odpowiednie oferty, które będą w stanie zbadać się w swoim zadaniu wyśmienicie i które będą w stanie niezmiernie mocno radować. Skorzystanie z ofert najlepszych firm pozwala gdyż na dostanie wyśmienicie prezentującej się strony internetowej, która będzie w stanie robić na wszystkich osobach idealne wrażenie.\nZrealizowane poprzez najlepsze firmy strony internetowe Zgierz mogą być wyborną wizytówką dla każdego przedsiębiorstwa i mogą na wszystkich osobach robić idealne wrażenie. Jak najbardziej pożądane byłoby więc decydować się na najlepsze staranie, które będzie sprawdzało się rewelacyjnie. Należałoby wybierać oferty najlepszych firm na strony internetowe Pabianice, które będą prezentowały się niezmiernie dobrze i będą w stanie niezmiernie mocno radować wszystkich. Wybranie pomocy najlepszych przedsiębiorstw będzie sprawdzało się wyśmienicie w swojej roli. Możliwe będzie gdyż dostanie w niezmiernie porządnej cenie wyśmienicie prezentującej się strony internetowej, która zrobi na wszystkich osobach wyśmienite wrażenie.