Trochę historii nieszkolnej... - Człowiek, Etyka, Społeczeństwo - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\ndiabollo 30.10.21, 15:33\ndiabollo Re: Trochę historii nieszkolnej... 31.10.21, 09:50\nZa rozprawą z Ukraińcami stała nie tylko sanacja Piłsudskiego, ale również endecja Dmowskiego. A w tle tych wydarzeń byli Sowieci, papież i niektórzy europejscy rabini. I to nie Putin wymyślił wspieranie ruchów skrajnie prawicowych w Europie jako taranu dla rosyjskiego imperializmu.\n„Oparta na rozkazie Piłsudskiego «pacyfikacja» Małopolski trwała 10 tygodni, od 16 września do 30 listopada 1930 r. (…). «Represje policyjne» ograniczano do rewizji w poszukiwaniu broni lub tajnych nici organizacyjnych – przeważnie w czytelniach i sklepach spółdzielczych (…); w wypadkach hardego stawiania się dokonywano «rewizji dokuczliwej» (np. w sklepach wsypywano sól do cukru lub «przez pomyłkę» polewano mąk naftą, co też było tylko naśladowaniem metod, stosowanych przez Ukraińców); bito – policyjnymi pałkami gumowymi – tylko w razie czynnego oporu (…). Przez cały czas «pacyfikacji» nie oddano ani jednego strzału, choć nieraz spotykano się ze strony Ukraińców z próbami zbrojnego oporu; karano za to tylko biciem; nie było też ani jednego wypadku śmierci, nie spalono też ani jednej ukraińskiej zagrody, ani jednego nawet stogu siana, choć Ukraińcy stosowali tę metodę jeszcze w trakcie «pacyfikacji»".\nW ten sposób pacyfikację Galicji Wschodniej przez oddziały Wojska Polskiego i policji opisał Władysław Pobóg-Malinowski w swojej klasycznej „Historii politycznej Polski. Okres 1914-1939". Wyznaczył obowiązujący do dziś standard w historiografii polskiej. Podobnie jak obowiązuje jego teza, że pacyfikacja była odpowiedzią na „akcję sabotażową" (podpalenia mienia prywatnego i państwowego, zniszczenia sieci elektrycznej) ukraińskiego podziemia – Ukraińskiej Wojskowej Organizacji [UWO] i Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów [OUN]. Tych tez nie kwestionuje też zdecydowana większość ukraińskich historyków.\nPomimo upływu 81 lat „akcja sabotażowa" i „pacyfikacja" to tematy powracające w polsko-ukraińskich dyskusjach o przeszłości. Jako koronny dowód terroryzmu ukraińskich nacjonalistów, który doprowadził do czystki etnicznej Polaków na Wołyniu i w Galicji Wschodniej podczas II wojny światowej – to historycy polscy. Bądź jako uzasadnienie tezy o represyjnej polityce II RP, która stała się źródłem „słusznego gniewu" ukraińskiego ludu – to historycy ukraińscy.\nTo obraz zafałszowany, bo przebieg wydarzeń z 1930 r. był inny, podobnie jak dłuższa była lista aktorów. Oprócz sanacyjnej władzy i ukraińskich konspiratorów, byli to Sowieci i sekundujący im polscy narodowi demokraci, a także papież, arcybiskup Cantenbury, przywódcy żydowskich wspólnot religijnych i hierarchowie greckokatoliccy z II RP. A także buntujący się przeciwko kolektywizacji w ZSRR chłopi ukraińscy, represjonowana w tym czasie ukraińska inteligencja oraz emigracyjne władze Ukraińskiej Republiki Ludowej i ukraińscy politycy z II RP.\nOpublikowane na Ukrainie i w Rosji dokumenty sowieckiej dyplomacji, Armii Czerwonej, wywiadu cywilnego i aparatu represji (OGPU/NKWD) pozwoliły odtworzyć podstawowe fakty, ułożyć je w logicznej kolejności i odsłonić w miarę spójny obraz wypadków. Wnioski, jakie można wyciągnąć na ich podstawie, zachowują aktualność również dla naszych czasów. W sposób jednak odmienny, niż piszą o tym badacze przeszłości i powtarzających ich tezy politycy.\nJak dobrze, że Rusini palą!\nWe wstępie do pierwszego tomu dokumentów o pacyfikacji Galicji Wschodniej pt. „Pacyfikacja Hałyczyny 1930 r. Dokumenty. Tom 1" (Wydawnictwo Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego, Lwów 2019) Roman Wysocki wykazał kilka kluczowych rzeczy. W związku z nasilającym się kryzysem ekonomicznym pożary wywołane podpaleniami wybuchły na terenie całego kraju, a jednak Piłsudski nakazał spacyfikować wyłącznie rejony zamieszkane przez Ukraińców.\nPowodem nasilenia się podpaleń w całym kraju była ekonomia: ceny płodów rolnych poleciały w dół, więc część właścicieli gospodarstw rolnych uznała, że wyjściem z sytuacji jest uzyskanie ubezpieczenia.\nWedług ówczesnych badań w 1930 r. w centrum Polski liczba pożarów wzrosła o 15 proc. w stosunku do roku poprzedniego, na południu o 13 proc., zaś na wschodzie jedynie o 7 proc.\nNawet dla polskiego MSW autorami zdecydowanej większości podpaleń nie byli członkowie ukraińskiego podziemia. Ministerstwo doliczyło się 180 sabotaży (gros w okresie lipiec-październik): do „na pewno" wykonanych przez UWO zaliczono 14, za „sabotaże przypuszczalnie ze strony UWO" uznano 125 przypadków, zaś w 41 przypadkach „nie stwierdzono czy to sabotażowe podpalenia". Ale już na użytek akcji międzynarodowej (po skargach wniesionych w latach 1931-32 na forum Ligi Narodów przez ukraińskie środowiska z II RP i emigracji) polskie władze nie bawiły się w takie subtelności: sabotaży „ukraińskich terrorystów" miało być 191, z czego 19 to zamachy na mienie państwowe, zaś 172 – na mienie prywatne. I te liczby powtarzają opracowania historyczne i podręczniki.\ndiabollo Re: Trochę historii nieszkolnej... 31.10.21, 09:53\nWbrew ocenie Pobóg-Malinowskiego o braku ofiar śmiertelnych podczas pacyfikacji zabito od siedmiu do 35 osób, pobito kilka tysięcy, zaś aresztowano 1739 osób, w tym kilkunastu księży greckokatolickich. Bez postawienia jakichkolwiek zarzutów zwolniono 830 osób, sprawy 909 osób przekazano sądom, w więzieniu osadzono 211 osób. Na koniec marca 1931 r. skazano jedynie 28 osób, oskarżając je o przynależność do podziemia i działanie na szkodę państwa. Mizernie, jak na „wielką akcję terrorystyczną", która w opinii polskich historyków miała zatrząsnąć podstawami bezpieczeństwa II RP.\nWysocki wykazał, że celem przeprowadzenia pacyfikacji było zwiększenie poparcie dla sanacji przed rozpisanymi na listopad wyborami parlamentarnymi. W 1930 r. Polska była pogrążona nie tylko w kryzysie gospodarczym, lecz również politycznym. W czerwcu Centrolew (koalicja lewicy i centrum) zorganizował w Krakowie Kongres Obrony Prawa i Wolności Ludu z hasłem obalenia dyktatury Piłsudskiego. Władza przeszła do kontrofensywy – na demonstracje i strajki odpowiedziano siłą, zaś 25 sierpnia Piłsudski został premierem. Kilka dni później rozwiązał parlament i nakazał uwięzić w Twierdzy Brzeskiej 12 liderów opozycji.\nO spacyfikowaniu Ukraińców zdecydowano co najmniej dwa miesiące wcześniej.\nW dniu 5 lipca płk Walery Sławek (ówczesny premier) w liście do przyjaciela wyłożył strategię władzy: BBWR ma poparcie kleru, „więc zwyciężymy".\nA „we Wschodniej Małopolsce wysunięte będzie hasło: wszyscy Polacy (nie zaś partie) poprzyjcie razem w walce z anarchią ruską. (Jak to dobrze, że ci Rusini palą!)".\nUkraińcy, jak napisano wyżej, „palili" jednak mało – w lipcu MSW doliczyło się 6 (sic!) zdarzeń uznanych za sabotaże, w tym jednego „usiłowania sabotażu". Ale władza już wiedziała, że Ukraińcy „palą!". I że na owo „palenie" trzeba odpowiedzieć siłą, by Polaków zmobilizować do „walki z anarchią ruską". Strategia sanacji okazała się skuteczna. W Galicji Wschodniej i na Wołyniu nastąpiło „patriotyczne wzmożenie" – zawiązał się Związek Obrony Kresów Wschodnich, skupiając organizacje kombatanckie, społeczne i młodzieżowe. Nie bacząc na nienawiść do Piłsudskiego, w sukurs sanacji pospieszyła endecja – w Galicji Wschodniej obydwa ugrupowania zawarły sojusz wyborczy.\nOUN przeżywa ciężki kryzys\nOpisując wydarzenia 1930 r., historycy nie mogą się zdecydować, kto odpowiada za „akcję sabotażową" – UWO czy OUN? Na pozór to różnica niewielka, bo UWO uznawana jest za bezpośrednią poprzedniczkę OUN z jednym przywódcą – płk. Jewhenem Konowalcem. W warunkach 1930 r. była to jednak różnica zasadnicza. UWO powstała w 1920 r. i była formacją zbrojną, jej trzon stanowili weterani ukraińskich formacji wojskowych z czasu walk o niepodległość Ukrainy. OUN powołano w styczniu 1929 r. w Wiedniu (a więc na emigracji) jako ugrupowanie polityczne, z oparciem na młode pokolenie.\nOUN rodziła się z ogromnymi problemami. Pod koniec kwietnia 1930 r. w liście do sekretarza Prowidu (Kierownictwa) OUN Konowalec utyskiwał: „W OUN zaczynamy przeżywać wielki kryzys. Zajęliśmy pozycję skrajną, wypowiedzieliśmy wojnę wszystkim wokół [działającym legalnie partiom i organizacjom – red.] i rzeczywiście od wszystkich się odizolowaliśmy. Ale dzisiaj się przekonujemy, że wzięliśmy za wysoki ton. Stało się dla nas jasne, że nie mamy ludzi, którzy mieliby możliwość, zdolności intelektualne, cierpliwość i wytrzymałość utrzymania raz zajętych pozycji".\nW zamyśle Konowalca OUN miała pełnić rolę politycznej „nadbudowy" – organizacji jednoczącej Kraj (ziemie zamieszkałe przez Ukraińców w Polsce, ZSRR, Rumunii i Czechosłowacji) z emigracją w Europie, Ameryce Północnej i Południowej. W sytuacji, gdy partie polityczne uznały realia i skupiły się na uzyskaniu autonomii w krajach swojego zamieszkania, nacjonaliści mieli być formacją „rewolucyjną", propagować hasło niepodległości i zjednoczenia ziem ukraińskich w jednym państwie. OUN miała przy tym działać legalnie, we wrześniu 1930 r. (czyli już podczas pacyfikacji) Konowalec planował udział organizacji w wyborach parlamentarnych w Polsce.\nJeżeli zatem jakaś struktura miała zaplanować i przeprowadzić „akcję sabotażową", to UWO. Ale UWO na pewno akcji ani nie zaplanowała, ani też nie przeprowadziła, bo kierownictwo i struktury krajowe były zajęte innymi sprawami. Latem 1930 r. szefem Senatu UWO (trzyosobowe kierownictwo polityczne krajowych struktur organizacji) został płk Andrij Melnyk – weteran walk o niepodległość Ukrainy i komendant UWO w latach 1923-24, więziony do 1929 r. Melnyk był szwagrem Konowalca i jego najbardziej zaufaną osobą, a po jego zabójstwie przez funkcjonariusza NKWD w maju 1938 r. objął kierowanie OUN.\nSowiecki wywiad, dzięki rozgałęzionej agenturze, był poinformowany o działaniach i naradach UWO. W jednym z meldunków agent poinformował, że w maju w czasie jednego z zebrań Melnyk miał stwierdzić, że „odpowiedzialność za przyszłość narodu ukraińskiego spoczywa na barkach zebranej grupy UWO. Wydarzenia ostatnich dni w Polsce i ZSRR dowodzą, że wojna jest blisko. W tej wojnie UWO powinna wziąć aktywny i zorganizowany udział. UWO wspólnie z UNDO prowadzą działalność ukierunkowaną na wyzwolenie narodu ukraińskiego i w tym celu tworzą samodzielny legion ukraiński – niezależną armię ukraińską poza granicami Polski. Polska będzie związana układem, zgodnie z którym wszystkich Ukraińców służących w armii polskiej i chcących wstąpić do zagranicznego wojska ukraińskiego, Polacy powinni zwolnić z szeregów swojego wojska. Wszyscy zaś ochotnicy zostaną przepuszczeni przez terytorium Polski do miejsca formowania się legionu".\nSowiecki wywiad niczego nie zmyślił. O groźbie rychłego wybuchu wojny i sprawie „legionu ukraińskiego opowiemy dalej. UWO rzeczywiście była ściśle związana z „sektorem legalnym" – przede wszystkim z Ukraińskim Zjednoczeniem Narodowo-Demokratycznym (UNDO), najsilniejszą ukraińską partią polityczną w II RP. UNDO powstało w 1925 r. i dysponowało silnym zapleczem parlamentarnym – po wyborach z 1928 r. w Sejmie i Senacie zasiadło jej 35 parlamentarzystów. Znamienne jest to, że polskie władze impet pacyfikacji skierowały właśnie przeciwko UNDO, jej politykom, kierowanym przez jej działaczy organizacjom, szkołom i spółdzielniom. Po rozwiązaniu Sejmu i Senatu aresztowano 21 byłych już posłów i 3 senatorów. Wśród nich Dmytra Łewyckiego – przewodniczącego partii, w Twierdzy Brzeskiej osadzono 5 ukraińskich parlamentarzystów.\nKonowalec uznał, że polskie represje i ich propagandowe uzasadnienie (odpowiedź za działania „ukraińskich terrorystów") stworzyły wrażenie siły podziemia i tym samym OUN uzyskała wspaniałą okazję do postawienia sprawy ukraińskiej na forum międzynarodowym. Po raz pierwszy od 15 marca 1923 r., gdy decyzją Rady Ambasadorów Entanty Galicja Wschodnia formalnie weszła w skład II RP. Ale warunkiem „politycznej kapitalizacji" (termin Konowalca) polskich represji było wzięcie odpowiedzialność za „akcję sabotażową" przez UWO i OUN.\ndiabollo Re: Trochę historii nieszkolnej... 31.10.21, 09:54\nW listopadowym (czyli wydanym ex post) numerze „Surmy" (miesięcznik UWO drukowany na Litwie) opublikowano oświadczenie Komendy Głównej UWO, w którym sabotaże określono mianem jej „drugiego aktywnego wystąpienia" („pierwsze wystąpienie" miało miejsce w 1922 r.). I nakazano zakończenie „akcji sabotażowej", ponieważ osiągnęła już zamierzony cel. Taktyka postawiona na głowie – dziwili się ukraińscy krytycy działań podziemia. UWO wszczęła „akcję sabotażową", gdy nie było dla niej powodu, lecz kiedy taki powód się znalazł w postaci polskich represji, wówczas podziemie podkuliło ogon. W czasie pacyfikacji nie doszło bowiem do żadnego aktu skierowanego przeciwko polskiemu wojsku, policji i administracji.\nWzięcie przez UWO odpowiedzialności za „akcję sabotażową" było prezentem dla władz polskich, z czego skorzystano na forum Ligi Narodów. W uchwale LN ze stycznia 1932 r., kończącej rozpatrywanie skarg na represje II RP wobec Ukraińców, potępiono co prawda zastosowania siły przeciwko ludności cywilnej, lecz zarazem uznano, że przyczyną była „akcja rewolucyjna" podziemia ukraińskiego. Lobbując taki zapis, polska dyplomacja przypięła symboliczny order OUN jako organizacji rewolucyjnej właśnie, a nie legalistycznej, która za miskę soczewicy sprzedaje interes narodowy Ukraińców. Tak jak to czyniły – w myśl późniejszej propagandy OUN – ukraińskie partie polityczne i cały „sektor legalny" w II RP.\nW Prowidzie OUN sprawa deklaracji o wzięciu odpowiedzialności za „akcję sabotażową" wywołała ostry spór. Dmytro Andrijewśkyj, referent polityczny organizacji, pisał do Konowalca: „OUN jest organizacją rewolucyjną, lecz to nie znaczy, że musi być terrorystyczna i przyznawać się do aktów, których sama się nie dopuściła". I dowodził: „Co innego, gdyby chodziło o manifestacje z jasno wyrażoną i dla obcokrajowców oczywistą treścią narodową i polityczną. Te można by zaliczyć na poczet organizacji politycznej. Inna sprawa, gdy chodzi o podpalenia, niszczenie mienia prywatnego. Wiemy, że i to może mieć swój sens, ale dla obcych to jedynie żakeria".\nKonowalca ubodło słowo „żakeria", ale przeforsował swoje stanowisko.\nPrzeważył argument, że w sytuacji, gdy Polacy uderzyli w podstawy życia narodowego Ukraińców i dążą do likwidacji UWO, nie można bawić się w subtelności.\nTym bardziej że partie polityczne i greckokatolicki metropolita Andrzej Szeptycki z pozostałymi biskupami potępili sprawców podpaleń. A więc poniekąd zdradzili ofiary represji – podsumował.\nSzukając sprawców „akcji sabotażowej", historycy (zgodnie z legendą stworzoną przez samych nacjonalistów) wskazują na „Junactwo OUN" („Młodzież OUN"). Ale to również nieprawda. W referacie przygotowanym przez „Junactwo" na konferencję organizacji w Pradze (lipiec 1932 r.) stwierdzono bez owijania w bawełnę: „«Głupi ma szczęście». Ukraińskiej rewolucji z pomocą przyszła jeszcze większa głupota Polaków, którzy jak wiadomo z przyczyn wyborczych poszli na pacyfikację. A następnie zagranicą byli zmuszeni podarować ukraińskiej rewolucji to, czego na Ziemiach Zachodnioukraińskich [ziemie II RP zamieszkałe przez Ukraińców – red.] osiągnąć nie była w stanie: kapitał moralno-polityczny zarówno z sabotaży, jak i z pacyfikacji".\nSatysfakcja z braku mądrości innych była ślepa na jedno oko: nad głupotą ukraińską i polską pilnie czuwał „ten trzeci".\n„Nieprzewidywalny" Piłsudski, czyli prawdziwe powstanie chłopskie\nLata 1929-30 to początek pierwszego planu pięcioletniego i „Wielkiego Przełomu" w ZSRR – budowy ogromnego przemysłu zbrojeniowego, przyspieszonej kolektywizacji rolnictwa i „likwidacji kułaka jako warstwy społecznej". Na Kremlu obawiano się wybuchu powstań chłopskich, szczególnie na Ukrainie, pamiętając o fali powstań, które rozlały się po kraju w latach 1921-22 w proteście przeciwko polityce komunizmu wojennego. W styczniu 1930 r. w wytycznych dla struktur obwodowych OGPU (Zjednoczony Główny Zarząd Polityczny – instytucjonalny następca osławionej „czerezwyczajki"-WCzKa) stwierdzono:\n„Polski faszyzm – zarówno jako instrument w rękach organizatorów bloku antysowieckiego, głównie tzw. wielkich mocarstw, jak i określona koncepcja polityczna, której zasadniczym kośćcem jest ekspansja na Wschód, urzeczywistnienie federacji polsko-litewsko-ukraińskiej, najczynniej popiera kontrrewolucję ukraińską. Jeśli petlurowców [Symon Petlura – przewodniczący Dyrektoriatu Ukraińskiej Republiki Ludowej, w 1920 r. zawarł układ z Józefem Piłsudskim – red.] należy uznać za podstawową, najsilniejszą organizację emigracyjną, to w Polsce jest ona najbardziej skoncentrowana".\nWedług moskiewskiej centrali Polska przygotowuje się do okupacji Prawobrzeżnej Ukrainy: „1. „Bezpośrednie przygotowania wojskowe, szkolenie oficerów petlurowskich w polskich szkołach, ewidencjonowanie wszystkich petlurowskich kadr wojskowych, itp. 2. Przyłączenie haliczan do wspólnej z petlurowcami czynnej akcji antysowieckiej". Ta druga kwestia miała być związana ze zmianą polityki UNDO, które przyłączyło się do ugody polsko-petlurowskiej. Polacy – napisano dalej – polecili petlurowcom zorganizować „bliżej wiosny 1930 roku" powstania chłopskie. Na Ukrainę „wysłano, nielegalnie lub legalnie jako repatriantów, dziesiątki agentów i pewną ilość grup partyzanckich".\nNie były to przysłowiowe „strachy na Sowieta". Od lutego 1930 r. Ukrainę rzeczywiście ogarnęła fala wystąpień chłopskich. „W trzech okręgach: Tulczyńskim, Szepietowskim i Mohylowskim – raportował Sergo Ordżonikidze, członek politbiura i w tym okresie „rewizor" Stalina na Ukrainie – prawdziwe powstanie chłopskie. "Powstanie stłumione siłą, z zastosowaniem karabinów maszynowych, a w niektórych miejscowościach również armat. Zabitych i rozstrzelanych 100 osób, rannych kilkaset… W innych rejonach (Korosteńskim, Winnickim, Krzyworoskim, Charkowskim, Melitopolskim) takie same bunty".\nHistorycy podliczyli, że w marcu na Ukrainie miało miejsce 2945 wystąpień chłopskich, w których wzięło udział ponad 900 tys. osób. Połowa w rejonach graniczących z II RP.\nReakcja Stalina na skalę oporu była natychmiastowa. 2 marca opublikował artykuł pt. „Zawrót głowy od sukcesów", w którym stwierdził, że kolektywizacja jest niezbędna, lecz w jej trakcie do doszło do „przegięć" nadgorliwych wykonawców i „wypaczenia linii partii". I ogłosił odwrót – chłopom zezwolono na odpuszczenie kołchozów, z czego większość z nich skorzystała. O tych działaniach propaganda sowiecka poinformowała publiczne, w pełni natomiast zatajając wszczęcie „alarmu wojennego", czyli przygotowań do odparcia nieuchronnej – jak się zdawało Stalinowi – interwencji zbrojnej. Był przekonany, że „nieprzewidywalny" Piłsudski był gotów zrealizować plan opisany przez OGPU.\ndiabollo Re: Trochę historii nieszkolnej... 31.10.21, 09:57\nOleg Ken, historyk rosyjski, na podstawie dokumentów z archiwum Stalina wykazał, że na Kremlu przestraszono się nie na żarty. 11 marca politbiuro podjęło uchwałę „O Ukrainie i Białorusi" z następującym wstępem: „Na podstawie posiadanych informacji można założyć, że w przypadku poważnych wystąpień kułacko-chłopskich na prawobrzeżnej Ukrainie i Białorusi, szczególnie w związku z mającym nastąpić wysiedleniem z przygranicznych rejonów kułackich elementów polskich i kontrrewolucyjnych – władze polskie mogą pójść na interwencję". Politbiuro w 7 punktach wyłożyło plan opanowania sytuacji, z OGPU w roli głównej.\nW połowie marca zebrała się Rada Rewolucyjno-Wojskowa ZSRR (najwyższy organ planowania i politycznego zwierzchnictwa nad siłami zbrojnymi) w pełnym składzie. Na posiedzenie wezwano dowódców zachodniego, kijowskiego i leningradzkiego okręgu wojskowego oraz dowódcę Floty Czarnomorskiej. Zadecydowano o podjęciu przedsięwzięć, które „bez zbędnego hałasu, wykorzystując wzmocnienie potocznych działań" doprowadzą do „osiągnięcia przez jednostki wojskowe zdolności bojowej i utrzymają ją na odpowiednim poziomie przez całe lato 1930 r.". Pięć dni później komisariat obrony skierował do wymienionych okręgów wojskowych dyrektywę o wzmocnieniu zdolności obronnych w rejonach przygranicznych.\nInterwencja „czynnika decydującego"\nNie chodziło wyłącznie o Polskę. Na przełomie 1929 i 1930 r. Stalin był przekonany, że ogólnie sytuacja międzynarodowa gwałtownie się pogorszyła, a interwencja jest tuż-tuż. We Francji prawica dążyła do zerwania stosunków dyplomatycznych z ZSRR, z kolei Niemcy – pomimo sojuszniczego układu z Rapallo z 1922 r. – ochłodziły stosunki z Sowietami. W Wielkiej Brytanii co prawda rządzili przychylni Sowietom laburzyści, lecz w przekonaniu Kremla imperium brytyjskie nigdy nie zarzuciło planów interwencji. Ale hasło do interwencji miał rzucić... papież Pius XI.\nW kwietniu 1929 r. w Związku Sowieckim wydano dekret, w którym wspólnoty religijne podporządkowano państwu, nakładając ograniczenia na duchowieństwo i sprawowanie kultu. Licznych duchownych aresztowano, masowo niszczono świątynie, zagrabiono naczynia liturgiczne, ikony i dzwony. Człowiek sowiecki miał pracować również w niedzielę. W odpowiedzi na falę represji papież wezwał wiernych do „modlitewnej wyprawy krzyżowej" i ustanowił 19 marca 1930 r. dniem modlitw za prześladowanych w Związku Sowieckim.\nDla Stalina, byłego prawosławnego seminarzysty, termin „wyprawa krzyżowa" wybrzmiał jak najbardziej dosłownie.\nTym bardziej że w sprawie „wyprawy" zawiązał się niespodziewany sojusz: papieża wsparł arcybiskup Canterbury, zwierzchnik Kościoła Anglii, Kościoły prawosławne i część rabinów europejskich. W prasie sowieckiej i zachodnich mediach wspierających Sowietów zawrzało, że oto zbliża się wojna przeciwko „miłującemu pokój" Krajowi Rad. Na „front antywojenny" Stalin rzucił wszystkie siły i środki.\nOd stycznia 1930 r. sowieckim posłem (ranga niżej od ambasadora) w Polsce był Władimir Antonow-Owsiejenko – jeden z przywódców bolszewickich w 1917 r., znany z brutalnego stłumienia powstania w obwodzie tambowskim w 1921 r. (użyto gazów bojowych). Jego zadaniem było ocieplenie stosunków z Polską, zneutralizowanie jej wsparcia dla emigracji ukraińskiej oraz wyłączenie II RP z przygotowań do interwencji. Antonow-Owsiejenko osiągnął sukces, o którym chyba nie myślał.\nRozpoczął od sprawy „krucjaty modlitewnej". W rozmowie z Augustem Zaleskim, ministrem spraw zagranicznych II RP, oświadczył, że nie jest przypadkiem, że „dzień modlitw" odbędzie się 19 marca, czyli w dniu imienin Piłsudskiego. „Zatrzymałem się – relacjonował centrali – na ostatniej kwestii: łącząc manifestację z dniem imienin marszałka, [Polacy – red.] otwarcie starają się nadać jej szczególnej wagi i wysunąć marszałka na czoło antysowieckiej wyprawy krzyżowej". W odpowiedzi Zaleski stwierdził, że „do 19 marca jeszcze dużo czasu… Podejmiemy możliwe środki".\nPodjęto – Kościół katolicki przeniósł dzień modlitw z 19 na 16 marca pod pretekstem, że to niedziela, więc wiernym będzie łatwiej wziąć udział w uroczystościach. Z kolei Cerkiew prawosławna modliła się 22 marca. W raporcie podsumowującym marcową „kampanię antysowiecką" Antonow-Owsiejenko z satysfakcją stwierdził, że „wyraźnie straciła impet". I że w sprawie przeniesienia Dnia Modlitw z 19 na 16 marca Stanisław Patek (polski poseł w Moskwie) „dał do zrozumienia, że nie obyło się bez interwencji «czynnika decydującego»", czyli samego Marszałka.\nKolejną rafą w stosunkach sowiecko-polskich był proces tzw. Związku Wyzwolenia Ukrainy, organizacji fikcyjnej; na ławie oskarżonych usadzono 45 byłych polityków i urzędników URL związanych z obozem Petlury (a więc opcją sojuszu z Polską w polityce ukraińskiej) oraz kilkunastu czołowych intelektualistów. Inkryminowano im przygotowywanie powstania zbrojnego, terroryzm i usiłowanie otrucia szefostwa partii na Ukrainie. Ostatni zarzut osobiście dopisał Stalin. W istocie było to propagandowe „przykrycie" kolektywizacji, rozprawy z „kułakami", religią i „starą" inteligencją.\nAkt oskarżenie był gotowy w grudniu 1929 r., lecz proces ruszył dopiero 9 marca. Spektakl (dosłownie, bo jego miejscem była opera w Charkowie) miał trwać dwa miesiące, skończył się jednak 19 kwietnia. Na skrócenie terminu wpłynął chwilowy odwrót od powszechnej kolektywizacji oraz rozmowy z polskimi władzami, które obawiały się antypolskiej wymowy procesu. Sowieci zapewnili jednak, że podczas rozprawy sądowej „ochronią" stosunki sowiecko-polskie.\nSłowa dotrzymali – gdy prokurator wspomniał o zaangażowaniu Henryka Józewskiego (w czasie wojny polsko-bolszewickiej z 1920 r. wiceminister w rządzie URL, od marca 1930 r. – minister spraw wewnętrznych II RP), wówczas Maksim Litwinow (zastępca komisarza spraw zagranicznych) poinformował posła Patka, że prokurator wyraził żal z tego powodu. Miał bowiem nie wiedzieć, że w 1920 r. Józewski był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Litwinow skonkludował: „Patek, jak się zdaje, był zadowolony i powiedział, że natychmiast powiadomi Józewskiego o moim wyjaśnieniu".\nRoman Dmowski. Religia mężnieje w starciu z wrogiem\nAntonow-Owsiejenko informował centralę o przypisywaniu sobie przez endecję zasług w stępieniu ostrza „antysowieckiej kampanii". Mieli podstawy – Roman Dmowski i jego współpracownicy pracowali nad stępieniem ostrza, jakby chodziło o los Polski. W pierwszej połowie kwietnia Dmowski opublikował cykl artykułów, które na początku 1931 r. ukazały się w formie książkowej („Świat powojenny i Polska"). Publikacja nie cieszy się uznaniem ze względu „urojenia i obsesje" przywódcy ND (ocena prof. Romana Wapińskiego, autora biografii Dmowskiego) oraz otwarty antysemityzm.\nStalin był jednak odmiennego zadania i nakazał przedruk artykułów Dmowskiego w „Izwiestiach" (oficjalny dziennik rządu), a następnie ich druk w formie broszury. Wstęp do niej napisał Feliks Kohn – znany działacz socjalistyczny, od 1918 r. bolszewik, a w 1920 r. członek Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polski (Polrewkomu), czyli rządu polskiej republiki sowieckiej. Jak na stosunki sowieckie, bardziej niż wylewne rewerencje wobec pana Romana.\nDmowski odsłonił kulisy spisku „międzynarodowego komiwojażera", który pod wpływem Wielkiego Kryzysu i pod jeszcze większym wrażeniem sowieckiego planu pięcioletniego postanowił uderzyć w uprzemysławiającą się Rosję. „Ten plan spędził mu sen z oczu; zamiast pola do eksploatacji, Rosja gotowa stać się niebezpiecznym współzawodnikiem (…). Komiwojażer powiedział sobie: trzeba z Sowietami skończyć!". Komiwojażerowi chodziło nie tyle o obalenie Sowietów, co „o ujarzmienie Rosji".\n„Stał się – ironizował Dmowski – cud: komiwojażer, który do tej pory drwił sobie z religji, a przedewszystkiem był wrogiem Kościoła Rzymskiego, naraz uznał autorytet Ojca Świętego, poparł jego protest – sam żyd lub bezwyznaniowiec – zaczął przemawiać w obronie prześladowanego chrześcijaństwa i wołać o pomstę na prześladowcach. Bo sumienie jego, gdy raz zostało\ndiabollo Re: Trochę historii nieszkolnej... 31.10.21, 09:59\n„Stał się – ironizował Dmowski – cud: komiwojażer, który do tej pory drwił sobie z religji, a przedewszystkiem był wrogiem Kościoła Rzymskiego, naraz uznał autorytet Ojca Świętego, poparł jego protest – sam żyd lub bezwyznaniowiec – zaczął przemawiać w obronie prześladowanego chrześcijaństwa i wołać o pomstę na prześladowcach. Bo sumienie jego, gdy raz zostało poruszone przez „piatiletkę" sowiecką, już nie zasypia".\nA przecież – ciągnął Dmowski – „religja ma to do siebie, że tam, gdzie jest potrzebą duszy ludzkiej, wytępić się nie da. Przeciwnie, w walce z wrogami mężnieje ona i pogłębia się (…).\nJeżeli chodzi o niebezpieczeństwo dla religji, to największe dziś przedstawia Europa zachodnia, w szczególności północno-zachodnia, i Ameryka, słowem świat protestancki. Tam religja szybko wygasa.\nTam tępienie jej także jest planowe, jest robotą zorganizowaną, prowadzoną przedewszystkiem przez masonerję. Tylko posługuje się ona innemi metodami, niż Sowiety – skuteczniejszemi. I to jest bardzo źle, że myśl katolicka tak małą zwraca na tę robotę uwagę".\nPrześladowania religii, w tym Kościołów chrześcijańskich, przez Lenina i Stalina były jednymi z najokrutniejszych w dziejach. Pod koniec lat 30. w ZSRR działała jedna świątynia katolicka (w Moskwie dla dyplomatów), eksterminowano niemal cały episkopat i kler prawosławny, zamknięto synagogi i zbory protestanckie. „Tak hartuje się stal wiary" – przywódca endecji przekonywał tych, którzy wołali, że to zbrodnia i należy przeciwko niej protestować. Dla niego jednak prawdziwym zagrożeniem dla wiary byli ci, którzy o tej zbrodni mówili.\nKomiwojażer – alarmował dalej Dmowski – miał nadzieję na głupotę Polaków: „Byle żydek międzynarodowy postanawia sobie w swojej geszefciarskiej głowie, że Polska będzie na jego komendę prowadziła wojnę. I jest przekonany, że ma dla niej niezawodną przynętę". Czyli zajęcie ziem za wschodnią granicą i uzyskanie pożyczki na „przyzwoity procent". Ale podobne miraże to zatruty owoc. Oto w kołach żydowskich na Zachodzie powstał projekt stworzenia „szerokiego pasa od Bałtyku do morza Czarnego po obu stronach Dniepru, z ludnością rolniczą żydowską, stanowiącą na początek 25% ogółu". A ponieważ plan ten łatwiej byłoby zrealizować „w zbudowanej pod protektoratem niemieckim, a przez Żydów prowadzonej, niepodległej Ukrainie, kolonizacja rolnicza żydowska miałaby o wiele lepsze widoki, niż w dzisiejszem państwie sowieckiem".\nKolonizacja wiejska Żydów w ZSRR miała miejsce, w 1934 r. stworzono nawet Żydowski Obwód Autonomiczny w Birobidżanie na Dalekim Wschodzie, przy granicy z Chinami. Na przełomie lat 20. i 30. amerykański kapitał chciał zainwestować w pogłębienie szlaku wodnego na Prypeci, co zaniepokoiło Antonowa-Owsiejenkę. W liście do niego Borys Stomoniakow [w komisariacie spraw zagranicznych odpowiadał za stosunki z Polską] nakazał spokój: „Trudno wyobrazić sobie, żeby Ameryka, szczególnie w obecnym czasie, wybrała dla zainwestowania wielkich środków przedsięwzięcia na granicy polsko-sowieckiej".\nWątpliwości na temat tego, o co chodzi naprawdę Amerykanom, zniknęły po II wojnie światowej. Pod koniec lat 40. Stalin rozprawił się z Żydowskim Komitetem Antyfaszystowskim (przewodniczącym był Solomon Michoels, zamordowany przez Sowietów w 1948 r.), uznając, że tak naprawdę komitet był kierownictwem „żydowskiego podziemia nacjonalistycznego". Za jego główną zbrodnię uznano postulat stworzenia na Krymie autonomicznej republiki żydowskiej, bo Amerykanie – jak napisano w akcie oskarżenia – planowali wykorzystać ją jako swój przyczółek.\nBadając korzenie państwowego antysemityzmu w ZSRR, warto czytać Dmowskiego. O niebezpieczeństwie antysowieckich knowań „światowego komiwojażera" („żydka, bezwyznaniowca i masona") alarmował Sowietów już w 1930 r.\nUtrzymać ranę otwartą\nMariusz Wołos zauważył („O Piłsudskim, Dmowskim i zamachu majowym. Dyplomacja sowiecka wobec Polski w okresie kryzysu politycznego 1925-1926"), że w połowie lat 20. endecy byli „partnerami politycznymi" Sowietów. W 1930 r. poszli dalej: endecja spełniła rolę służebną wobec interesów Kremla, uśmierzenia lęku Stalina przed powstaniami chłopskimi i mitycznym zagrożeniem interwencją Zachodu i Polski.\nW kwietniu moskiewska centrala oceniła, że artykuły Dmowskiego „zrobiły ogromne wrażenie". Antonow-Owsiejenko wyliczał, że zainspirował narodowych demokratów również do opublikowania artykułów z żądaniem zawarcia przez II RP układu handlowego z Sowietami jako zachęty dla Piłsudskiego, by odstąpił od agresywnych planów. Latem Dmowski poszedł jeszcze dalej – w artykule „Kwestia ukraińska" (sierpień 1930) – nazwał potencjalne państwo ukraińskie „międzynarodowym domem publicznym". I przekonywał Polaków: „Właściwie od początku istnienia naszego odbudowanego państwa, nie mieliśmy żadnych dowodów na to, żeby Sowiety na serjo przedsiębrały wyprawę na Polskę w celu jej zniszczenia. Jeżeliśmy widzieli bolszewików pod Warszawą w r. 1920, była to tylko konsekwencja wyprawy kijowskiej, mającej na celu oderwanie Ukrainy od Rosji. Z powyższego rzutu oka na możliwe motywy współdziałania wojennego Sowietów z Niemcami przeciw Polsce, współdziałanie to wydaje się nam na dłuższy czas bardzo wątpliwem".\nDmowski uchodzi za politycznego „realistę", lecz jego „realizm" w ocenie działań Sowietów wygląda jak naiwność dziecka zaślepionego miłością do bijących je rodziców. Pakt Ribbentrop-Mołotow był odnowieniem „linii Rapallo" w stosunkach niemiecko-sowieckich (obowiązywała do końca 1933 r.) i polegała na wspólnym działaniu Berlina i Moskwy, by przekreślić rezultaty konferencji pokojowej w Wersalu, której jednym z głównych beneficjentów była II RP.\nEndecy służyli Sowietom nie tylko publicystyką. Stanisław Stroński, poseł na Sejm z ramienia Związku Ludowo-Narodowego [oficjalna w tym czasie nazwa Narodowej Demokracji – red.], interpelował rząd w sprawie działań antysowieckich, uzgadniając treść wystąpienia z sowieckim poselstwem. Antonow-Owsiejenko raportował, że utrzymuje kontakty z trzema politykami endeckimi, przestrzegając zarazem moskiewską centralę, by w kontaktach z narodowymi demokratami nie kazała mu przesadzać, żeby „nie zaszkodzić sprawie".\ndiabollo Re: Trochę historii nieszkolnej... 31.10.21, 10:01\nDla dyplomacji polskiej aktywność endeków była poważnym wyzwaniem. Antonow-Owsiejenko informował centralę o rozmowie z Tadeuszem Hołówką, naczelnikiem Wydziału Wschodniego MSZ, który stwierdził, że „w związku z artykułami Dmowskiego wywierano na niego nacisk, żądając, żeby Zaleski sprostował pogłoski o agresywnych planach Polski wobec nas". Hołówko uznał, że wystarczy polemika oficjalnej „Gazety Polskiej" z tezami Dmowskiego. Sowietom tego było za mało. Stomoniakow instruował posła w Warszawie, by nie wierzyć polskim władzom na słowo, „ponieważ oskarżamy je o to, że nie prowadzą jakiejkolwiek walki z elementami awanturniczymi, które popychają Polskę do wojny przeciwko ZSRR i faktycznie przykrywają działalność tych elementów".\nPrzesłanie moskiewskiej instrukcji dotarło do polskich adresatów. W połowie czerwca poseł Patek „dyskretnym tonem" zapewnił Stomoniakowa, że w Polsce toczy się „walka o władzę pomiędzy Piłsudskim i Dmowskim". Ten drugi wykorzystuje hasło „walki przeciwko wojnie", co najlepiej pokazuje, że „w Polsce nikt nie chce wojny". Ale – replikował Stomoniakow – obecny polski rząd nie daje nadziei na polepszenie stosunków sowiecko-polskich. Powód – „jak powiedział bardzo znany u nas towarzysz [czyli Stalin – red.], charakteryzując politykę obecnego rządu wobec Związku Sowieckiego" – polskie władze «starają się utrzymywać ranę otwartą»". Patek zapisał sobie tę sentencję, by ją przekazać Piłsudskiemu.\nUwagi o Piłsudskim i Dmowskim Patek wygłosił w kontekście zarzutu sowieckiego dyplomaty o wspieranie przez polskie władze idei niepodległości Ukrainy. Dla Moskwy ta właśnie idea była „otwartą raną" w relacjach z Polską. Piłsudski i Dmowski pospołu postarali się, by ową „ranę" zasklepić.\nKunsztownie przygotowany zamach\nDla Dmowskiego koronnym dowodem na przygotowania do wojny przeciwko Sowietom – obok „krucjaty modlitewnej" – był „kunsztownie przygotowany zamach na poselstwo sowieckie w Warszawie". Niedoszły zamach i proces zamachowca opisał w 2008 r. Włodzimierz Kalicki, który nie znał oczywiście odtajnionych w następnych latach dokumentów sowieckich służb, więc nie udało mu się odtworzyć okoliczności zdarzenia oraz cele, jakim miało służyć.\nW dniu 26 kwietnia 1930 r. w jednym z komisariatów policji państwowej zgłosił się pomocnik dozorcy domu przy ulicy Poznańskiej 17, informując, że z jego budynku wiedzie drut do sąsiedniej kamienicy (ul. Poznańska 15), w której mieści się sowieckie poselstwo. Szybko okazało się, że w przewodzie kominowym budynku poselstwa zainstalowano bombę z mechanizmem zegarowym, która na szczęście nie wybuchła. Polscy śledczy szybko wpadli na trop zamachowca, który zbiegł do Jugosławii. Okazał się nim Jan Polański – Polak o burzliwej biografii. W czasie wojny służył w armii austriackiej w stopniu kapitana, następnie został oficerem w Wojsku Polskim, lecz zdezerterował do bolszewików. W czasie wojny polsko-bolszewickiej został wzięty do niewoli, po pokoju ryskim został zwolniony i w 1923 r. awansował na attaché wojskowego ZSRR w Wiedniu. Po odesłaniu przez Austriaków do ZSRR dwukrotnie przebywał w Polsce, trafił do więzienia za szpiegostwo na rzecz Sowietów, zaś po odbyciu kary osiadł w Grodnie. Uczył języka niemieckiego i agronomii.\nPodczas rozprawy sądowej za nieudany zamach na sowieckie poselstwo Polański udawał „pobożnego wariata". Po ogłoszeniu wyroku (10 lat więzienia) wyjął spod marynarki drewniany krzyż i błogosławił nim sąd i publiczność, krzycząc: „Oby Pan Bóg strzegł was i świat cały od krwawych katów!". Odegrał przedstawienie, które miało udowodnić straszne efekty, do jakich prowadziły knowania papiestwa oraz pozostałych „sił kontrrewolucji i interwencji".\nSowieci pilnie śledzili postępy śledztwa w sprawie zamachu, słali gniewne noty z żądaniem rzetelnego postępowania, do którego oni powinni mieć pełny dostęp. Spuścili z tonu, gdy polskim władzom udała się ekstradycja Polańskiego do Polski (lipiec 1930), zaś w prasie pojawił się przeciek, że niedoszłe wysadzenie sowieckiego było dziełem samych Sowietów. Polskie władze nie drążyły jednak sprawy niedoszłego zamachu, uznając, że tak będzie lepiej dla dobra relacji z Moskwą. I na jej korzyść zrobiły misję dobrych usług w sprawie działań ukraińskich terrorystów.\nW połowie 1935 r. obwodowe struktury OGPU w Ukraińskiej SRR otrzymały dokument wywiadu o wzmożeniu walki z OUN w związku z przygotowaniem przez jej struktury zamachów terrorystycznych w ZSRR. Organizacja nie posiadała struktur w Sowietach, więc dokument był elementem rozprawy z kolejną grupą ukraińskich komunistów (oskarżonych o nacjonalizm oraz przynależność do UWO i OUN), których ominęły czystki z lat poprzednich. Dla nas jest on ważny, bo pozwolił odtworzyć cele sowieckiej prowokacji z niedoszłym zamachem na ich przedstawicielstwo w Warszawie.\nW dyrektywie poinformowano, że w 1930 r. dwaj członkowie Prowidu OUN przygotowywali zamachy na poselstwo w Warszawie i konsulat we Lwowie. Zamach jednak „udaremniono dzięki przeprowadzonym na naszą prośbę przez Polaków aresztowaniom wśród członków OUN, u których znaleziono materiały wybuchowe" – brzmiała konkluzja.\nInformacje o aresztowaniach członków ukraińskiego podziemia potwierdzają polskie dokumenty. Wydział Bezpieczeństwa MSW II RP w Komunikacie nr 4 o przejawach działalności Ukraińskiej Organizacji Wojskowej za czas od 1 października 1929 do 1 września 1930 r. informował, że do aktów terroru tej organizacji należy dodać jeszcze „przygotowania poczynione przez U.O.W. do zamachu na konsula ZSRR we Lwowie, przerwane przez aresztowanie 18 osób, rozpoczęte zatrzymaniem w dniu 21 IV 1930 [r.] Mikołaja Łasejczuka we Lwowie, niosącego materjały wybucho-we. Wiadomości konfidencjonalne, zeznania aresztowanych i data, łącząca się z oczekiwaniem na wyrok sowiecki (ogłoszony 19 IV 1930 [r.]) w sprawie Jefremowa dowodzą, że U.O.W. miała wykonać w tym czasie w stosunku do konsula Łapczyńskiego akt terroru, a jako hasło miał służyć wyrok w procesie »Spiłki Wyzwolenia Ukrainy«, toczącym się od 9 marca w Charkowie przeciwko 45 działaczom ukraińskim".\nGdyby zatem zamach na sowieckie poselstwo w Warszawie się powiódł, a sprawcy nie udało się schwytać, wówczas scenariusz działań Sowietów wyglądałby następująco. O zamach oskarżono by UWO i OUN („ukraińskich terrorystów"), zamachowców wymieniono by z imienia i nazwiska, wskazując, że przeciwko ZSRR zawiązali potężny spisek. Na potwierdzenie mogliby przytoczyć przyznanie się do winy członków ZWU w Charkowie (proces ZWU zakończył się tydzień przed planowanym zamachem, oskarżono ich o terroryzm), agenturalne informacje z narad kierownictwa ukraińskiego podziemia oraz kilkunastu aresztowanych członków UWO przez polską policję. Nieźle pomyślane, ale fatalnie dla Sowietów wykonane.\ndiabollo Re: Trochę historii nieszkolnej... 31.10.21, 10:03\nNieboszczyk miał iść przeciwko bolszewikom\nNa początku 1930 r. członkowie kierownictwa OUN rzeczywiście dyskutowali o konieczności przeprowadzenia zamachów na sowieckie przedstawicielstwa w Warszawie i Lwowie jako odpowiedzi na proces ZWU w Charkowie. Konowalec ich zrugał, uważając, że szefostwo organizacji politycznej nie powinno zajmować się zamachami terrorystycznymi, bo od tego jest UWO. Zamach w Warszawie wykluczył, podobnie jak zabicie konsula Jurija Łapczyńskiego – znaczącej postaci ukraińskiego komunizmu narodowego (w 1938 r. został rozstrzelany na Kołymie jako „ukraiński nacjonalista"). UWO natomiast zamierzała zdemolować budynek konsulatu.\nNa pomoc powstaniom chłopskim na Ukrainie chciały natomiast ruszyć emigracyjne władze URL i jej sztab wojskowy, który do 1936 r. działał przy Sztabie Głównym Wojska Polskiego. W czerwcu władze URL wystąpiły do rządu polskiego z memoriałem na temat wsparcia akcji powstańczej w USRR na wzór podjętej w listopadzie 1921 przez Armię URL tzw. drugiej wyprawy zimowej. Wówczas na Ukrainie działał Ogólnoukraiński Centralny Komitet Powstańczy, który koordynował swoje działania ze sztabem Armii URL, lecz został rozbity przez czekistów w połowie roku. Rozstrzelano 39 jego członków i dowódców oddziałów powstańczych (ogółem w 1921 r. aresztowano 6 tys. osób, nieznaną liczbę stracono). Druga wyprawa zimowa zakończyła się klęską, bo dzięki swojej agenturze sowiecki wywiad wiedział o niej niemal wszystko.\nW przygotowaniach do planowanych działań emigracyjnych władz URL brali również Galicjanie. W połowie czerwca rozpoczął się proces członków UWO, którzy w listopadzie 1929 r. dokonali zamachu na Targi Wschodnie we Lwowie. Wezwany na świadka Kazimierz Iwachów, główny specjalista od ukraińskiej konspiracji w lwowskim Urzędzie Wojewódzkim, stwierdził, że UWO działa wyłącznie przeciwko Polsce i że obecnie przygotowuje antypolskie powstanie. Na marginesie, wypowiedź Iwachowa to kolejny dowód, że represje przeciwko galicyjskim Ukraińcom zaplanowano na wiosnę, bez jakiegokolwiek związku z „sabotażami".\nW odpowiedzi Mykoła Hankewycz, obrońca oskarżonych i polityk socjaldemokratyczny, stwierdził, że jest dokładnie na odwrót. „Komendant UWO Konowalec – relacjonowało jego słowa „Diło" [dziennik ukraiński ukazujący się we Lwowie – red.] – po powrocie z Ameryki prowadził negocjacje z Anglią i Francją oraz przystępuje do utworzenia 4 legionów ukraińskich do walki z bolszewickimi okupantami". Czyli Hankewycz potwierdził to, o czym w maju mówił płk Melnyk – przewodniczący Senatu UWO.\nKonowalec zaprzeczył tym rewelacjom, ale czołowi działacze UWO na pewno brali udział w przygotowaniach do akcji legionowej. Sprawa wymaga dokładnego zbadania, ale z całą pewnością można stwierdzić, że w odróżnieniu od 1921 r. (polski wywiad współdziałał w przygotowaniu do drugiej wyprawy zimowej) tym razem postąpiono inaczej: w interesie Sowietów rozprawiono się z potencjalnymi uczestnikami nowej wyprawy.\nW dniu 30 września od kuli policjanta zginął Julian Hołowiński – komendant krajowy UWO i szef krajowych struktur OUN w Galicji Wschodniej. Został aresztowany we Lwowie, gdy wyszedł z siedziby UNDO po negocjacjach w sprawie wspólnego startu w wyborach parlamentarnych. Zawieziono go pod Bóbrkę, by uczestniczył w wizji lokalnej zamachu UWO na ambulans pocztowy sprzed dwóch miesięcy. „Zginął przy próbie ucieczki" – brzmiał komunikat policji. Został jednak z premedytacją zamordowany.\nOsyp Nazaruk (redaktor katolickiego tygodnika „Nowa Zorja" i współpracownik stanisławowskiego biskupa Hryhorija Chomyszyna) na początku listopada zanotował w swoim dzienniku rozmowę z wojewodą lwowskim Bronisławem Nakoniecznikow-Klukowskim. Wojewoda „powiedział, że społeczeństwo ukraińskie jest straszne i że nieboszczyk Hołowiński miał pójść przeciwko bolszewikom". W części rozmowy uczestniczył Kazimierz Iwachów, o którego rozmowie z Nazarukiem Sowietom doniosło „nowo pozyskane źródło": „Defensywa [wywiad polski – red.] jest bardzo niezadowolona z działań policji, która zabiła Hołowińskiego. Z Hołowińskim bowiem osiągnięto wstępne porozumienie o jego dalszej pracy jako czołowego reprezentanta UWO w Galicji. Zgodnie z tym porozumieniem Hołowiński, być może bez konieczności odbywania procesu, powinien być zwolniony i posłany do pracy w ZSRR".\nPacyfikacja czy rewolucjonizacja?\nPlany emigracyjnego centrum URL i ich galicyjskich współpracowników pozwalają zrozumieć doniosłą rolę endecji w przygotowaniach do pacyfikacji Galicji Wschodniej oraz zmobilizowania polskiej opinii do rozprawy z Ukraińcami. W lipcu na łamach „Lwowskiego Kuriera Porannego" Stanisław Grabski (czołowy działacz endecki, minister oświaty w latach 1923-25, w latach 1945-47 zastępca Bolesława Bieruta w Krajowej Radzie Narodowej) ogłosił cykl artykułów o sposobie rozwiązania kwestii narodowościowej na wschodzie II RP. Za cel wskazał uzyskanie bezwzględnej przewagi przez polską ludność dzięki górowaniu jej „siły i woli" nad ludnością niepolską.\nJak na zamówienie Grabskiego, 30 lipca pod Bóbrką niedaleko Lwowa, czterech członków UWO dokonało wspomnianego napadu na ambulans pocztowy. Zginął policjant, zrabowano 26 tys. złotych, zaś w wyniku odniesionych ran zmarł bojownik ukraiński. A że miał na sobie koszulę „Płastu" (skautowa organizacja ukraińska), więc w prasie polskiej – szczególnie głośno endeckiej – zażądano „spacyfikowania" Ukraińców, by raz na zawsze położyć kres ich anarchii. Z walnym udziałem Grabskiego rozpętała się prawdziwa histeria, dlatego pod koniec sierpnia „Diło" zadało pytanie: „Pacyfikacja czy rewolucjonizacja?" Iwan Kedryn-Rudnycki (znany działacz UNDO i redaktor dziennika) odpowiedział, że skutek walki z podziemiem (czyli dążenie do „uspokojenia" Ukraińców) poprzez zamykanie ukraińskich szkół, spółdzielni gospodarczych i stowarzyszeń kulturalnych będzie odwrotny do zamierzonego, bo zapędzi młodzież ukraińską do podziemia.\ndiabollo Re: Trochę historii nieszkolnej... 31.10.21, 10:04\nI tak też się stało. Pacyfikacja spowodowała dotkliwe straty w ukraińskiej spółdzielczości, oświacie, kulturze, życiu religijnym i polityce. Pozostali na wolności politycy UNDO próbowali ratować, co się da, i wynegocjowali udział partii w wyborach. Takiej zgody nie udzielono partiom ukraińskich socjalistów (radykałom i socjaldemokratom), bo ukraińskie życie polityczne w II RP miało być ściśle reglamentowane. Rozbito UWO, którą formalnie rozwiązano dwa lata później, choć źródła wskazują, że organizacja (składająca się ze starszego pokolenia kombatantów walk niepodległościowych) mogła się odrodzić w kolejnych latach. Nie prowadziła jednak żadnych działań terrorystycznych.\nTak, jak przewidywał Kedryn-Rudnyćki, „akcja sabotażowa" i pacyfikacja stały się mitem założycielskim młodego pokolenia członków OUN jako ich pierwszy „czyn rewolucyjny". I jak to z mitem bywa, nikomu nie przeszkadzało (i nie przeszkadza do dzisiaj ich spadkobiercom ideowym i historykom) to, że żadnej „akcji sabotażowej" nie było. Ale w czerwcu 1934 r. OUN – działająca w podziemiu i oparta wyłącznie na młodych – postawiła swoisty stempel w tej sprawie. W Warszawie z rąk jej bojownika zginął płk Bronisław Pieracki, minister spraw wewnętrznych II RP, co miało być zemstą za pacyfikację z 1930 r.\nW październiku 1930 r. w Moskwie dopisano inną stronę do rozgrywającego się wówczas dramatu. W kazamatach Łubianki (siedziba OGPU-NKWD-KGB) rozstrzelano gen. Jurka Tiutiunnyka – jedną z legend ukraińskich walk o niepodległość, który w 1921 r. dowodził drugą wyprawą zimową. W 1923 r. Tiutiunnyka zwabiono do Sowietów (wezwał go fikcyjny sztab powstańczy) i pod groźbą rozstrzelania przewerbowano na stronę bolszewików. Generał się pokajał, wydał książkę „Z Polakami przeciwko Ukrainie", w której opisał swoją współpracę z Polakami i oskarżył Petlurę o zdradę interesów Ukrainy. W lutym 1929 r. został aresztowany, w kwietniu przewieziono go do Moskwy, gdzie był sądzony i skazany na karę śmierci.\nZ wykonaniem wyroku jednak czekano, bo moskiewskich czekistów szczególnie interesowały metody przygotowań do działań powstańczych z lat 1919-21. Tiutiunnyk był dla nich „ekspertem", ale też zakładnikiem na czas powszechnej kolektywizacji, rozkułaczania i walki z ukraińską inteligencją. Na Kremlu uważano, że generał pokajał się jedynie na pokaz i gdy pojawi się sposobność, wówczas zacznie organizować wojska powstańcze z pomocą sztabu URL w Polsce i Galicjan. Pod koniec 1930 r. strach Stalina przed interwencją minął, Piłsudski zajęty był rozprawą z opozycją, fingowaniem wyborów parlamentarnych i pacyfikowaniem Ukraińców. Tiutiunnyk był już niegroźny i niepotrzebny.\nW drugiej połowie 1930 r. Stalin przestał się bać interwencji. Latem odwołano alarm wojenny, oddziały GPU uporały się z buntami i zaaresztowały ich przywódców. Najbardziej niepokornych wysiedlono całymi rodzinami na wschód Ukrainy lub na Syberię. Ze strefy przygranicznej z II RP licznie wysiedlono „polski element kontrrewolucyjny". W grudniu połączone plenum Komitetu Centralnego i Centralnej Komisji Partyjnej podjęły uchwałę o jej przyspieszeniu w kluczowych regionach produkujących zboże: Ukrainie, Kubaniu i Rosji Centralnej. W roku następnym plan zrealizowano bez oporu i poczucia zagrożenia wewnętrznego i zewnętrznego.\nW sprawie Polaków nie damy się wykoleić\nPora na podsumowanie. Rudolf Pichoja, w latach 1990-96 szef Państwowej Służby Archiwalnej FR i historyk ogromnie zasłużony dla odtajniania zawartości archiwów sowieckich, stwierdził, że gdyby ujawnić wszystkie dokumenty, jakie się w nich znajdują, to historię Polski należałoby napisać na nowo. Chodzi nie tylko o dzieje Polski.\nUłożenie historycznych puzzli z 1930 r. unaoczniło, że był to ostatni moment, w którym Stalin cofnął się na drodze przekształcenia ZSRR w państwo totalitarne. Przeraził się wspólnego działania sił zewnętrznych oraz grup społecznych oraz narodów, które uznał za zagrożenie wewnętrzne.\nJądrem owego strachu była II RP i Józef Piłsudski. Na Kremlu pamiętano przegraną wojnę z Polską w 1920 r. i obawiano się, że Piłsudski trzyma „ukraińską ranę otwartą" na wszelki wypadek. Po powrocie do władzy w 1926 r. Marszałek nigdy nie planował nowej wyprawy kijowskiej i mówił o tym sowieckim dyplomatom. Ale Stalin słownym zapewnieniom nie wierzył, tym bardziej że Ukraińcy – emigranci z Naddnieprza i Galicjanie – nie zaniechali myślenia o wspieraniu ziomków znad Dniepru.\nDokumenty sowieckie jasno pokazują, że dla powstrzymania Stalina wystarczyło nie milczeć i głośno mówić o złu, jakie się dzieje w Sowietach. I przede wszystkim nie zasklepiać „otwartej rany ukraińskiej". Władze II RP jednak milczały, ranę zasklepiły i brutalnie rozprawiły się z Ukraińcami w Galicji Wschodniej. I jakby tego było mało, za swoje represje i zmowę z Kremlem obciążyli samych Ukraińców.\nMilczeniem objęto nie tylko los Ukraińców. Dmowski napisał („Kwestia ukraińska"): „Możemy żałować i niewątpliwie serdecznie żałujemy naszych rodaków, którzy nawet w większych skupieniach dziś żyją w granicach Ukrainy sowieckiej, i dobra polskiego, które inni tam pozostawili, ale te uczucia nie mogą nas wykoleić z drogi, którą nam dyktuje dobro Polski jako całości, i jej przyszłości".\nNie wykoleiły – w dwudziestoleciu międzywojennym władze II RP nie wystosowały ani jednej noty protestacyjnej przeciwko antypolskim represjom w ZSRR. Nie uczyniły tego nawet w latach 1937-38, gdy Sowieci przeprowadzili tzw. operację polską (rozkaz nr 00485 ludowego komisarza spraw wewnętrznych z 11 sierpnia 1937 r.), w ramach której rozstrzelano 111 tys., do łagrów zesłano 30 tys. Polaków oraz osób uznanych za Polaków, a dziesiątki tysięcy deportowano z Białorusi i Ukrainy do Kazachstanu i na Syberię. Polska dyplomacja dysponowała informacjami o skali eksterminacji, a jednak milczała.\ndiabollo Re: Trochę historii nieszkolnej... 31.10.21, 10:05\nPowód? Obawa przed tym, żeby Sowieci nie uzyskali pretekstu do ingerowania w polską politykę wobec Białorusinów i Ukraińców – jak to uzasadnił minister Józef Beck. I co było zgodne z twardym zaleceniem przywódcy ND. Prawica polska pozostaje wierna temu zaleceniu do dziś. Uchwały potępiające „Operację polską" Sejm RP podjął dwukrotnie – w 2009 i 2012 r., czyli za rządów PO-PSL. W 2017 r. organizacje społeczne i część historyków związanych z PiS postulowały przyjęcie nowej uchwały z oceną, że to było ludobójstwo. Na próżno. W gmachu Sejmu zorganizowano jedynie międzynarodową konferencję „Operacja Polska NKWD 1937-1938. Zapomniane ludobójstwo". Czyli o sprawie nie zapomnieli, ale tak, żeby nie naszkodzić stosunkom z Rosją.\nW 2016 r. skrupułów nie miano, gdy Sejm i Senat podjęły uchwały uznające antypolską czystkę UPA na Wołyniu i w Galicji Wschodniej za zbrodnię ludobójstwa. Pomimo tego, że stosowne uchwały parlament podejmował już wcześniej, w tym w 2013 r., gdzie czystkę określono jako „noszącą znamiona ludobójstwa". Powodem podjęcia uchwał z 2016 r. miało być „przecięcie sprawy", by stosunki z Ukrainą budować „na fundamencie prawdy". Dla obecnych polskich władz w relacjach z Rosją taki fundament nie jest konieczny.\nW książce „Droga do niewolności" Timothy Snyder postulował, żeby na historię Europy spojrzeć przez pryzmat imperiów, bo to one miały decydujący wpływ na jej historię. Uwzględniając tę perspektywę, należy stwierdzić, że zrodzona pod koniec XIX w. ideologia Narodowej Demokracji była „polską odnogą" rosyjskiego słowianofilstwa i panslawizmu w jego różnych odmianach. Ideologii ekspansji imperium rosyjskiego i zdominowania Europy, a w wersji „dojrzałej" (doktryna państwowa) głęboko antymodernizacyjnej, antywolnościowej, antyzachodniej i antysemickiej.\nEndecja ostrze swoich działań kierowała przeciwko Żydom, Ukraińcom, Niemcom i całemu „zdeprawowanemu" Zachodowi. Nigdy przeciwko Rosji – carskiej, białej czy też czerwonej.\nRoman Dmowski był polskim nacjonalistą z zasługami dla niepodległości II RP, ale obiektem jego nie mniejszej troski był los Rosji. W 1930 r. zachowywał się tak, jakby nadal się czuł jej politykiem – odpowiedzialnym za los Świętej Rusi (nieważne, że chwilowo była to Rosja bolszewicka) i broniącym jej przed zagrożeniami. Realnymi lub wyimaginowanym, bo strach Stalina był także strachem Dmowskiego.\nPolityka polska będzie miała zasadnicze problemy z rozpoznaniem istoty zagrożeń, jakie pojawiły się przed państwem w ostatnich latach, gdy tych faktów nie przyjmie do wiadomości. I w dalszym ciągu będzie ulegać nakazowi uznania zasług dla „Ojców Niepodległości" z 1918 r. oraz objęcia ich działalności domniemaniem słuszności. Wrażenie, że cokolwiek czyni polska prawica, zawsze wychodzi jej zbliżenie z Rosją, nie bierze się bowiem z powietrza. Wynika wprost z lektury pism i zachowań ich przedwojennych mistrzów.\nI ostatnia uwaga. Putin nie wymyślił wspierania ruchów skrajnie prawicowych w Europie jako taranu dla rosyjskiego imperializmu. Także w tej sprawie jest naśladowcą Stalina. W historiografii próżno jednak szukać opracowań na ten temat, co czyni ją nieprzydatną dla społeczeństwa, bo nie pozwala trzeźwo analizować rzeczywistości i na tej podstawie wnioskować o teraźniejszości i przyszłości. I ten właśnie aspekt najpełniej ilustruje polsko-ukraińska lekcja z wydarzeń 1930 roku.\nMirosław Czech – dziennikarz, analityk polityczny, były doradca władz Ukrainy\nO kurtka! Taka okazja potraktować go antymaterią!!


Narodziny dziecka to dla wielu par spełnienie marzeń oraz wydarzenie, które całkowicie odmienia życie. Warto odpowiednio się do niego przygotować, by mieć pewność, że nasze dziecko już od samego początku będzie miało zapewnione wszystko to, co dla niego najlepsze.\nPodjęcie decyzji o posiadaniu dziecka powinno być poprzedzone odpowiednimi przygotowaniami. Tylko takie świadome macierzyństwo daje bowiem dziecku szansę na to, by było zdrowe i prawidłowo się rozwijało. Warto więc wiedzieć o czym powinna pamiętać przyszła mama by ciąża stała się wspaniałym czasem radosnego oczekiwania. Tym bardziej, że wcale nie musi to oznaczać wielkich wyrzeczeń czy trudnych do spełnienia warunków.\nNa kilka miesięcy przed poczęciem\nJeśli zależy nam na tym by nasze macierzyństwo było świadome warto przygotować się do niego zanim jeszcze stanie się faktem. Właśnie dlatego przed poczęciem rodzice, a zwłaszcza mama powinni przerzucić się na zdrowy tryb życia, unikać używek, wysypiać się i zdrowo jeść. Dzięki temu organizm młodej mamy będzie w stanie poradzić sobie z trudami ciąży i zagwarantuje dziecku najlepsze warunki do wzrostu.\nNiezwykle ważna w tym okresie jest również suplementacja kwasem foliowym. Dzięki niej uchronić możemy bowiem dziecko przed wieloma poważnymi wadami. Co więcej, warto również skontrolować się u lekarza by mieć pewność, że jesteśmy zdrowe i gotowe na danie życia wymarzonemu dziecku. Kompleksowe badania powinny więc być obowiązkowym punktem na liście świadomego macierzyństwa.\nPod czujną opieką\nJeśli zależy nam na tym, by nasze dziecko rozwijało się prawidłowo od samego początku warto zadbać o regularną opiekę medyczną. Dobry ginekolog i położna to nie tylko profesjonalnie przeprowadzana diagnostyka, ale również najlepsi doradcy. Dzięki regularnym odwiedzinom w ich gabinetach przyszła mama może być spokojna co do rozwoju swojego dziecka. Bez trudu znajdzie bowiem odpowiedzi na nurtujące ją pytania, dowie się jak dbać o dostarczanie dziecku odpowiednich składników odżywczych oraz jak zatroszczyć się o siebie i swoje samopoczucie.\nWarto więc nie lekceważyć opieki medycznej w czasie ciąży. Co więcej, rozejrzeć się za profesjonalistami, którzy będą mieli nasze zaufanie.\nŚwiadome macierzyństwo to również umiejętność wsłuchania się w siebie i swoje potrzeby. Nie da się bowiem ukryć, że cialo kobiety w tym pięknym, choć trudnym czasie wysyła jasne sygnały, które mogą okazać się pomocne w zapewnieniu dziecku maksymalnego bezpieczeństwa. Dlatego też warto zadbać o swoją znajomość całego procesu ciąży oraz zachodzących w tym czasie zmian. Kobieta, która regularnie sprawdza kalendarz ciążowy wie doskonale co dzieje się w danym tygodniu ciąży, jakie objawy są normalne i prawidłowe a co powinno niepokoić. Dzięki temu jest w stanie odpowiednio szybko reagować co znacznie zwiększa szanse dziecka na zdrowe i szczęśliwe narodziny. A to jest przecież marzeniem każdej mamy. Dowiedz się więcej na http://www.swiadomemacierzynstwo.com/.


Biurko z szufladą chara 117 cm - tutaj NAJTANIEJ!\nBiurko z szufladą chara 117 cm\nBiurko Chara będzie doskonałym uzupełnieniem nowoczesnego wnętrza. Z powodzeniem sprawdzi się zarówno w pomieszczeniach firmowych, jak i domowym gabinecie czy w pokoju dziecka. Posiada praktyczną szufladę, dzięki której wszystkie niezbędne drobiazgi będą zawsze pod ręką.\nZestaw stolików kawowych leonor złoty/biały marmur Półka do nóżek monako 120 cm szara Bateria umywalkowa stojąca Cebic z zamknięciem odpływu Zestaw mebli ogrodowych Taranto kremowy technorattan Komoda do salonu Loft II grafit/jackson hickory Szafka łazienkowa z półką 40 cm regał dąb sonoma Fotel wypoczynkowy uszak loki pikowany Garderoba Terra z wieszakami i lustrem biała Stół rozkładany promon 160-260x100 cm szary Nadstawka nad biurko luna 107 cm biała/różowa Stolik kawowy Mazmo czarny miedziany Fotel z podnóżkiem talgarth szary/czarny Krzesło obrotowe szare Tunis ll ekoskóra Łóżko metalowe ze stelażem Andrea Welurowy fotel na metalowych nóżkach ezo popielaty pikowany Zestaw mebli ogrodowych arizona brązowy Szafka RTV wisząca LIVO RTV 120 biała Krzesło nowoczesne K164 białe Komoda Telsa VI 120 cm biała/dąb sonoma mat Łóżko Pernes 180x200 czereśnia antyczna Szafa Lima REG 1 dąb sonoma Krzesło konna musztardowe sztruks Krzesło welurowe toledo iii granatowe/czarny buk Łóżko 160x200 tapicerowane ze stelażem welurowe allona granatowe i złote nóżki Zestaw okrągłych marmurowych stolików aida połysk złote nóżki Drewniana witryna narożna z obrotowym barkiem velvet dąb czarny Półka wisząca quant 155 cm dąb artisan/czarna Fotel gabinetowy Foster czarny - skóra Krzesło Asat czarne ekoskóra Łóżko kontynentalne Soft 140x200 antracyt Tanie komody Wykończenia wnętrz


» Roleta zaciemniająca DKL M08 4556 kolor pastelowy beż do okien VELUX\nKod produktu: DKL M08 4556\nRoleta zaciemniająca VELUX DKL w kolorze pastelowy beżowym daje całkowite zaciemnienie w pomieszczeniu zarówno w nocy jak i w dzień. Aluminiowa powłoka na wewnętrznej stronie rolety odbija promienie słoneczne latem, a w zimie utrzymuje ciepło w pomieszczeniu. Dzięki wąskim i cienkim prowadnicom zapewniającym idealne dopasowanie, mamy możliwość zatrzymania rolety w dowolnym momencie. Roleta zaciemniająca sprawdza się najlepiej w sypialni oraz pokoju dziecka, stwarzając optymalne warunki dla snu. Dzięki unikalnemu mechanizmowi Velux Plick&Click! w bardzo prosty i wygodny sposób można zamontować roletę jedynie w kilka minut. W rzeczywistości kolory mogą nieznacznie odbiegać od prezentowanych w sklepie.


Daria Ładocha - wiek, przepisy, Instagram: kim jest prowadząca Ameryka Express 2? - Radio ZET\nDaria Ładocha - wiek, przepisy, Instagram: kim jest prowadząca Ameryka Express 2?\nWiosną 2020 na antenie TVN widzowie będą mogli oglądać nową edycję programu "Ameryka Express". Daria Ładocha została nową prowadzącą, w związku z tym w poniższym artykule zebraliśmy najważniejsze informacje o tym, kim jest, czym się zajmuje i inne najczęściej wyszukiwane informacje na jej temat.\nDaria Ładocha - wiek, przepisy, data urodzenia, Instagram, książka, mąż: kim jest prowadząca Ameryka Express 2? Poniżej zebraliśmy najczęściej wyszukiwane informacje na temat nowej prowadzącej program TVN, czyli kim jest Daria Ładocha, jej wiek, data urodzenia i inne.\nKim jest Daria Ładocha? [WIEK, DATA URODZENIA, INSTAGRAM, MĄŻ]\nJak sama o sobie pisze na swojej oficjalnej stronie internetowej, Daria Ładocha jest absolwentką dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim, dyplomowanym coachem zdrowia (Colegium Civitas) i pasjonatką zdrowego stylu życia.\nWspółzałożycielka agencji reklamowej 4DB oraz redaktor naczelna nieistniejącego już Warszawskiego Poradnika Ślubnego, współpracowała z Dawidem Wolińskim, marką Lilou, wydawnictwem Adam & Eve, agencjami Pattern i White.\nDaria Ładocha urodziła się w 1983 roku, ma 36 lat. Nie znajdziemy jednak w sieci dokładnej daty urodzenia Darii Ładochy.\nProwadzi dwa blogi kulinarne, program o żywieniu dzieci w Kuchni+ oraz czwartkową kuchnię w Dzień Dobry TVN. W 2017 roku została ambasadorem marki Lidl oraz zwyciężyła w drugiej edycji programu " Agent Gwiazdy".\nAgent Gwiazdy 2: finał programu. Już wiadomo!\nDaria Ładocha - przepisy, książka, "Patenciary"\nPrzepisy Darii Ładochy są dostępne m.in. na stronie internetowej Lidla oraz na kanale Youtube kuchnialidla.pl. Prowadzi również bloga Mamałyga.pl, gdzie możemy przeczytać więcej informacji, także na temat jej książek. Drugi jej blog to One More Thai i jak można domyśleć się po jego nazwie, znajdziemy tam przepisy inspirowane kuchnią tajską.\nJest autorką trzech książek kulinarnych i współautorką dwóch kolejnych. Pierwsza to „W mojej tajskiej kuchni”, gdzie zebrała ulubione przepisy z Tajlandii i zaklęła w piękny pamiętnik ze swoich podróży. Jest to pierwsza tajska książka kulinarna wydana w Polsce przez polskiego autora. Druga to „Gotuj zdrowo dla dzieci”, w której opisała ulubione przepisy dla całej rodziny z uwzględnieniem aspektów zdrowia dla maluchów. „Kuchnia dla zajętych kobiet i mężczyzn” to propozycja dla zabieganych osób, które mimo braku czasu chcą zdrowo się odżywiać. Jej przepisy trafiły również do publikacji redakcji Dzień Dobry TVN „Pysznie i zdrowo od rana do wieczora”, gdzie wyróżnieni zostali najlepsi kucharze gotujący w programie i ich przepisy. Kolejną pozycją jest książka wydana przez Lidla „Rodzinna kuchnia Lidla”, w której znajdują się kolorowe przepisy na dania rodzinne proponowane nie tylko przez Darię, ale również Karola Okrasę i Pawła Małeckiego. - czytamy w zakładce O mnie na blogu Darii Ładochy.\n"Patenciary" to program kulinarny, który można było oglądać jesienią 2018 roku na kanale Food Network. Daria Ładocha "Patenciary" prowadziła wspólnie z córkami - Laurą i Matyldą, które również uwielbiają gotować.\nNowa prowadząca Ameryka Express 2 - Daria Ładocha\nZ informacji, które pojawiają się w sieci, można wywnioskować, że " Ameryka Express" powróci na antenę TVN wiosną 2020 roku. Prawdopodobnie będzie to ostatnia edycja programu. Jak podaje produkcja, zostanie wyemitowanych 13 odcinków. Tym razem uczestnicy będą mierzyć się w Gwatemali i Kolumbii. Dni i godziny emisji 2. edycji "Ameryki Express" nie są jeszcze znane. Program poprowadzi Daria Ładocha. Do tej pory w roli prowadzącej mogliśmy oglądać Agnieszkę Woźniak-Starak.\nUczestnicy, którzy wezmą udział w programie "Ameryka Express" to: Karolina Pisarek i Marta Gajewska-Komorowska, Reggie Benjamin i Iwona Burnat, Patrycja Markowska i Żaneta Lubera, Grzegorz i Rafał Collins, Grażyna Wolszczak i Filip Sikora, Małgorzata Heretyk i Ernest Musiał, Paweł Deląg i Dariusz Lipkę oraz Marcin "Różal" Różalski i Bartosz Fabiński.\nAmeryka Express 2: Znamy nazwiska uczestników. Kto wystąpi w programie?\nDaria Ładocha Ameryka Express TVN


Ultraprecyzyjny wielokanałowy system pomiaru temperatury z izolacją wejść do 7 kV\nStrona główna » Produkty » Ultraprecyzyjny wielokanałowy system pomiaru temperatury z izolacją wejść do 7 kV\nData Translation wprowadza do oferty dwa nowe systemy wielokanałowego pomiaru temperatury stanowiące rozszerzenie popularnej linii produktów MEASURpoint. DT8875 i DT8876 zawierają odpowiednio 40 i 20 różnicowych kanałów wejściowych z równoczesnym próbkowaniem, z których każdy zawiera własny 24-bitowy przetwornik A/C delta-sigma o maksymalnej częstotliwości próbkowania 10 Hz.\nWspółpracują z termoparami i czujnikami RTD oraz z dowolnymi typami czujników z wyjściem napięciowym. Przy współpracy z termoparami typu B, E, J, K, N, R, S i T zapewniają dokładność pomiaru równą ±0,24°C.\nW przypadku 2-, 3- i 4-żyłowych czujników RTD typu PT100, PT500 i PT1000 dokładność pomiaru wynosi ±0,03°C. DT8875 i DT8876 wyróżniają się bardzo dużym napięciem izolacji, pozwalającym na zastosowania m.in. w farmach wiatrowych, instalacjach solarnych i turbinach gazowych.\nNapięcie izolacji wejście-uziemienie wynosi dla DT8875 ±1400 V w trybie ciągłym i 2500 V w impulsie, a dla DT8876 ±3500 V w trybie ciągłym i 5000 V w impulsie.\nIzolacja międzykanałowa wynosi 2800 V dla DT8875 oraz 7000V dla DT8876. Komunikacja z komputerem może się odbywać przez interfejs USB lub Ethernet (LXI Class C).


Samsung Galaxy S8 - dwa lata gwarancji - zaoszczędź do 60%\nEkran Galaxy S8 5.8" wyświetla obraz o proporcjach 18.5:9 doskonale dostosowanych do odtwarzania plików video.\nSzybki autofocus w tylnym i przednim aparacie pozwala uchwycić dynamiczne sytuacje w doskonałej ostrości.\nOdblokowanie ekranu w zależności od preferencji użytkownika może odbyć się za pomocą skanowania tęczówki, opcji rozpoznawania twarzy lub skanera linii papilarnych.\nSamsung Galaxy S8 posiada wyświetlacz Super AMOLED o przekątnej 5,8 cala i rozdzielczości QuadHD+ (2960 x 1440 pikseli). Wyświetlany na nim obraz, zawiera bogatą gamę żywych, intensywnych kolorów oraz jest odpowiednio ostry i szczegółowy.\nSamsung Galaxy S8 został wyposażony w 8 megapikselowy aparat przedni oraz 12 megapikselowy aparat tylny. Oba są wspierane przez automatyczny autofocus, który pozwala na uchwycenie dynamicznych momentów bez efektu rozmycia. Robione zdjęcia wychodzą ostre i szczegółowe. Smartfon wzbogacony o funkcję Multi-Frame Image Processing, potrafi zrobić trzy zdjęcia na raz i połączyć z nich dane w taki sposób, aby powstała, jedna, idealna fotografia. Poprzez zastosowaną w tylnym aparacie, matrycę Dual Pixel, wychwytywane kadry są jaśniejsze i bardziej szczegółowe.\nUlepszone ładowanie i zarządzanie zasilaniem pozwala na dłuższe korzystanie z telefonu. Smartfon Galaxy S8 optymalizuje zużycie baterii podczas działania. Posiada akumulator o pojemności 3000mAh.\nOdblokowanie ekranu w zależności od preferencji użytkownika może odbyć się za pomocą skanowania tęczówki, opcji rozpoznawania twarzy lub skanera linii papilarnych. Smartfon zapewnia użytkownikowi, poprzez dostęp do dodatkowych zabezpieczeń, gwarantowaną ochronę przechowywanych w pamięci telefonu plików i danych.\nWyświetlacz 16 mln kolorów SUPER AMOLED Quad HD\nProcesor 8-rdzeniowy 4 x 2,3 GHz + 4 x 1,9 GHz\nAparat przedni (mpx) 8\nFunkcje dodatkowe 3G, 4G LTE, DLNA, NFC, nawigacja A-GPS\nPolecam tego sprzedawce, telefon zgodny z opisem.\nNapisz swoją opinię o produkcie Samsung Galaxy S8


Rzeszów: Od dzisiaj bilety MPK można kupować przez aplikację mobilną - Rzeszow4u.pl - Aktualności Rzeszów, rozkład jazdy MPK, MKS, PKS- z nami dowiesz się więcej. - 1 grudnia 2017\nOd 1 grudnia 2017 roku ZTM wprowadza system kupowania biletów poprzez aplikację mobilną. Dotyczy to biletów jednoprzejazdowych, 60-minutowych lub 24-godzinnych.\nDotychczas bilety na MPK można było kupować online jedynie dzięki mPay Płatności Mobilne. Od dziś jednak są one dostępne w aplikacji internetowej od GoPay.\nZarząd Transportu Miejskiego współpracując z firmą GoPay wprowadza nowe możliwości dla podróżujących w Rzeszowie. Bilet można teraz kupić w każdym miejscu i o każdej porze. Specjalny system od GoPay oszczędza czas i zapewnia wygodę pasażerom. W nowej aplikacji można kupić nawet kilka biletów naraz i skasować je po prostu w odpowiednim momencie przy wsiadaniu do autobusu.\nAplikacja nie wymaga rejestracji ani logowania. Jest darmowa, a pobrać ją można na telefon korzystając ze sklepów Google Play, App Store, Windows Phone oraz strony internetowej GoPay - https://gopay24.pl/buy/ Znajdziemy na niej także więcej informacji na temat systemu zakupowego.\nTagi: aplikacja GoPay / ZTM Rzeszów / innowacje Rzeszów / bilety online / kupowanie biletów MPK / podróżowanie po Rzeszowie\nOd dawna poprzez mPay (ostatnio mieli promocję bilety za 1 zł), BZWBK\nKłamstwo już dawno działa np aplikacja skycash\nOd 14 listopada zmiany w rozkładzie jazdy MPK. Będzie więcej kursów, ponieważ mieszkańcy skarżą się na spore przepełnienie w autobusach. Liczba pasażerów korzystających z MPK w ostatnim czasie bardzo\nOd 1 maja pasażerowie MPK będą mogli korzystać z nowej linii autobusowej. Kurs połączy osiedle Nowe Miasto z osiedlem Architektów. Zarząd Transportu Miejskiego uruchamia linię nr 43. Jej kurs rozpoczynać się będzie od\nMiasto planuje postawienie kolejnych nowoczesnych wiat przystankowych. W tym roku mają stanąć między innymi na Placu Wolności. Zarząd Transportu Miejskiego w Rzeszowie ogłosił już przetarg, w którym wybrany zostanie


Po Zielonej Stronie Mocy 10.02.2014 – SIS TERRA\nOpublikowane w 11 lutego 11 lutego przez SIS Terra\nPo Zielonej Stronie Mocy 10.02.2014\nZapraszamy Państwa do obejrzenia – „Po zielonej stronie mocy” – programu przygotowanego przez Stowarzyszenie Inicjatyw Społecznych „Terra” w Szczecinku. Audycję prowadzi Krzysztof Sobczyk, a jego gośćmi są Teodor Werbowski – były Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Katowicach i Jacek Pawłowicz- Członek Zarządu SIS TERRA.\n6 odpowiedzi do “Po Zielonej Stronie Mocy 10.02.2014”\n11 lutego o 09:22\nPanowie, cieszę się, że pojawiliście się znowu na wizji. Jak zwykle program interesujący i z jajem. Panie Daglas mam pytanie, ile jeszcze trwał będzie ten pański cyrk? Tu chodzi o nasze zdrowie.\n11 lutego o 21:20\nWczoraj myślałem ,że się uduszę. Na osiedlu Warszawsko-Chełmińskim syf i smród w powietrzu uniemożliwiał normalne funkcjonowanie. Nie ma co się dziwić, wszak ruszyła spalarnia którą to zachwalał pewien\nonkolog i pewnie już zaciera ręce. Interes się kreci.\n12 lutego o 22:11\nCieszę się że macie dużo siły 🙂 Ode mnie dostaniecie 1%, jesteście jedyną organizacją, która na poważnie broni moich praw.\n12 lutego o 22:18\nU mnie na balkonie zwały pyłu z Krono, jest gorzej niż było.\nMam gdzieś takie władze, które na to pozwalają. Teraz wszyscy rączki umywają i nikt nie ponosi odpowiedzialności za to pogorszenie. Wolę nie mysleć jak dali sie przekonać. POwinni byc ukarani za pozwolenie na trucie ludzi.\n16 lutego o 12:27\nNie ukrywam że obejrzałem ten program z ciekawości i ciekawość została zaspokojona. Gratuluję i czekam na nastepne\n9 sierpnia o 14:29\n„Każdy moment potrzebuje głosu”\nMoże powtórzę to co często myślę i mówię na temat zatruwania naszego środowiska i obdzierania nas z możliwości zdrowego, spokojnego i godnego życia. Jako ludzie zasługujemy na życie, w którym mamy możliwość z korzystania z podstawowych dóbr, które nam jako ludziom się należą. Jako człowiek, wiem, że mamy prawo nie tylko do wolności i pokoju, życia wolnego od rasizmu, ale tez do prawa, które nam się należy od urodzenia: czyli życia w miejscu, które zapewni nam zdrowie i szczęście. Nasze życie jest jak piramida, w której każdy szczebel odpowiada za to w jaki sposób funkcjonujemy. Na samym jej dole, w pasie, które podtrzymuje budowle, jest powietrze. Bez powietrza nie jesteśmy w stanie zadbać o inne nasze potrzeby takie jak odżywianie się, miłość, rodzenie i pielęgnacja dzieci, pracę, nasze zainteresowania i wszystko to co tworzy z nas ludzi, a nie roboty.\nPowietrze i woda są dwoma czynnikami bez których nie możemy żyć. Takie jest to niby proste, niby każdy z nas o tym dobrze wie. A jednak są ludzie, którzy świadomie dokonują wyboru niszczenia dla nas tego co należy się nam jako istotom żyjącym. Na nasze szczęście jest to tylko kilka takich osób. Na nieszczęście, ta jedna czy dwie osoby są w stanie dokonać zniszczeń na wielką skalę, czego jesteśmy świadkami. Musimy dzisiaj walczyć o rzeczy, które jeszcze dwieście lat temu były tak oczywiste. Przez te kilka osób jesteśmy tak samo gatunkiem zagrożonym jak większość zwierząt na naszej pięknej planecie. Jesteśmy jak panda wielka, której ogranicza się teren do życia. Z taką tylko różnicą, że nam ogranicza się powietrze i zatruwa wodę. A jak odezwiemy się na ten temat, alarmujemy, że jest nam z czymś źle, zaczyna się na nas polowanie i robienie z nas ignorantów. Nie pozwala się nam myśleć, odczuwać, żyć. Czyż nie przypomina nam to niewolnictwa? Jesteśmy niewolnikami, którzy bezwładnie tylko poddają się sytuacji.\nTrudno jest mi uwierzyć w to, że to człowiek robi coś takiego drugiemu człowiekowi! W tym momencie nasuwa się mi powiedzenie, że człowiek człowiekowi jest wilkiem, ale wilk czy inne zwierzę nie zrobiłoby czegoś podobnego w swojej grupie. W świecie zwierząt poszczególne osobniki trzymają się razem, a co więcej, nie manipulują sobą dla swoich korzyści. My jako ludzie wyróżniamy się w sposobach na to jak możemy manipulować drugim człowiekiem sięgając po przeróżne metody, które widać chociażby w programach telewizyjnych. Dopóki nie zaczniemy myśleć na temat tego co nam często przekazują media, nie będziemy w stanie dostrzec tego co z nami robią, i w jaki sposób to jest dokonywane przez poszczególne jednostki. To, że jesteśmy manipulowani widać w sytuacji kiedy tylko część społeczeństwa wychodzi, żeby wołać o zaprzestanie emisji trujących substancji. Gdzie podziała się reszta społeczeństwa? Dlaczego ich to nie obchodzi? Dlaczego ta część pozwala jednostkom nami rządzić? Dlaczego pozwalają psychofagom na wysysanie nam krwi i życia w biały dzień? Czyżby mieszkanie w betonowych blokach i odcięcie się od naszego środowiska zablokowało nam prawdę co do tego co się wokół nas dzieje? Jesteśmy częścią naszej ziemi, wszechświata. Nie jesteśmy od tego oderwani. Nie bądźmy bierni na to co widzimy, odczuwamy i myślimy. Nie dajmy się naszemu przepracowaniu, zmęczeniu, obowiązkom i ubarwiajmy nasze życie pomocą sobie i innym! Wyłączajmy telewizor, usiądźmy do stołu i rozmawiajmy na temat ważnych spraw. Nie interesujmy się tylko tym w co dzisiaj była ubrana przysłowiowa pani Kowalska!\nMamy większy wpływ na swoje życie aniżeli myślimy! Nie dajmy się kilku osobom, które nie posiadają wyższych uczuć i nas trują już tyle lat, miesięcy, godzin, minut i sekund. Tylko wtedy będziemy mieli świadomość, że jesteśmy częścią czegoś większego i ważniejszego! Pamiętajmy, że w tej chwili rodzą się nam w Szczecinku dzieci słabe fizycznie i psychicznie. To one będą żyły krócej, to one będą miały zniszczone geny, które wpłyną na ich dzieci i dalsze pokolenia. Natura nie naprawi tak wielkich szkód przez następne kilkaset lat! Nie dajmy się, inaczej nas zniszczą! Dlaczego dzieci w Norwegii, Holandii czy Szwajcarii mogą być zdrowe? Dlaczego nasze dzieci nie mogą mieć tego wszystkiego co one? Jeśli w innych krajach istnieje możliwość oczyszczenia środowiska dlaczego my nie możemy tego zrobić? Istnieją technologie, które umożliwiają produkcje bez wydzielania trucizny do powietrza i gleby. Nie musimy mieć najnowszego modelu samochodu czy bardzo drogich ubrań. Nie musimy codziennie jeść szynki. Ale musimy dbać o nasze środowisko i mieć czyste powietrze i wodę! Jesteśmy ludźmi! Zasługujemy na szacunek! Zasługujemy na zdrowe życie! Jak mówił to słynny działacz na rzecz ludzi, Lloyd Garrison, traktujmy sprawę poważnie, nie unikajmy (tematu), nie usprawiedliwiajmy (sytuacji), nie uginajmy się nawet na centymetr! Wołajmy o pomoc, a zostaniemy usłyszeni! Mówmy głośno, mówmy prawdę bo nasz dom się „pali” i musimy szybko „zgasić ogień”.\nSzanowni Państwo Pawłowicz :\nDziękuję Wam za działanie w naszej sprawie. Jesteście wielkimi ludźmi!\nPoprzedni wpisPoprzedni Konferencja 31.01.2014\nNastępny wpisNastępny Mieszkańcy Salzburga nie wdychają duszącej pary wodnej.


POŁUDNIOWE CHINY CO ZOBACZYĆ - wszystko o podróżach\nPierwsze państwo na świecie pod względem liczby ludności i trzecie obszarowo. Jedna z najstarszych cywilizacji, kraina pandy i Wielkiego Muru. Oprócz paru oczywistych faktów i klisz, Chiny dla większości ludzi Zachodu wciąż pozostają tajemniczą krainą. A szkoda, bo Państwo Środka to piękny i niezwykle zróżnicowany pod wieloma względami obszar naszego globu. Można się o tym przekonać, oglądając program "Dzikie Chiny" na kanale Animal Planet.\nChcesz zobaczyć najbardziej zurbanizowane miejsce na świecie z imponującą architekturą? Wyjedź do Singapuru! Nowoczesny charakter państwa to tylko jedna jego strona. Obok futurystycznych budynków są dzielnice (China Town, Little India), w których można poczuć typowy azjatycki gwar i koloryt\nhitem 2018 roku. Potwierdza to również zestawienie National Geographic, w którym znalazły się Wietnam i Kambodża. Gdy już tam dotrzecie, koniecznie powinniście zobaczyć rzekę Mekong, która jest najdłuższą rzeką na Półwyspie Indochińskim i łączy sześć krajów: Chiny, Mjanmę (Birmę), Laos\npołudniowym zachodzie wyspy.7. żeby zobaczyć ukryte pod wodą jaskinie powstałe z lawy i wraki statków8. żeby skosztować absolutnie wyjątkowej lokalnej kuchni, w której łączą się smaki Francji (i ogólnie Europy), Indii i Chin. 9. żeby choć raz w życiu zatrzymać się w luksusowym hotelu, z jakich słynie Maurtius.\nsetek podobnych ośrodków Chin, przechodzących identyczne przeobrażenia. Będąc w Chengdu, najlepiej wybrać się tu na jednodniowy wypad bądź zrobić przystanek w Leshan, podróżując w góry Emei. 2-3 godziny wystarczą, aby zobaczyć to, co miasto ma do zaoferowania. Od wejścia do posągu Wielkiego Buddy\nRe: naiwne debile, wpuscie tam nas to zobaczycie.\nie nadymaj się tak mocno. Nawalanka w Południowym Libanie to nie zwycięstwo wnuczków Palmahu. Merkawa IV nie wytrzymały strzałów z RPG 7 Made in China, a dymisje generałów IDF po tej całej "wojnie" to nie wręczanie orderów. To, że dzisiaj Hezbollach grozi rządowi w Bejrucie to znaczy, że go nie\nRe: chiny cesarskie z rainbow tours\nByłam w Chinach z RT na programie "Chiny w krainie złotego smoka". Wróciliśmy pełni wrażeń i chęci na Chiny Południowe. Niestety zazwyczaj program zawiera znaczną część tego co już widzieliśmy. Też przyglądam się programowi Przyczajony tygrys, ukryty smok. Niestety termin sierpniowy niepotwierdzony\nOpla Astry żeby zobaczyć róznicę. Koreanczyc uchodzców przyjmuja z KRLD, ale tylko dlatego ze jest ich niewielu, rzeka uchodxców zmyłaby Seul. Najlepsze co mogłoby swiat spotkać to przewrót pałacowy, jakby którys z generałów zatł€ł szaleńca i rozpoczął koroczenie "chińską drogą". To\nRe: Amerykański misjonarz przekroczył granicę Kor\ntylko z chinami. I ta nie jest dobrze lub prawie wcale strzeżona - dlaczego? Ponieważ jeszcze na drodze są góry,które szczególnie zimną są nie do przejścia dla nawet dobrze przygotowanego człowieka,więc niewielu ludzi decyduje się na ucieczkę. A co do mocno pilnowanej granicy zobacz na pas pomiędzy\n> Tam gdzie ludzi jest więcej (indie chiny) tam też zbiory rosną, Spójrz jeszcze raz na zacytowaną przez siebie mapkę i zobacz co się dzieje w centralnej Afryce, wschodnich Indiach i południowych Chinach. Zamykanie oczu i wołanie "to nieprawda, to nieprawda" nie przybliża ciebie do prawdy\noznacza rowniez potencjal wzrostowy <<< Podpisuję sie obiema rękami. Te gospodarki co już pisałem są jak biedak albo emigrant : zdeterminowane i umotywowane jak nikt , to faktycznie dodatkowy oręż w ręku. >fakty sa jednak takie ze chiny juz odwrocily deflacyne > trendy na\nTajfun Chunan w Chinach\nCo Ty powiesz Dokowski ? Skąd te dane ? Spoczywały zakurzone w MinFinie ? -------------------------------------------------------------------------------- Tajfun Chanun zaatakował Chiny PAP 12-09-2005, ostatnia aktualizacja Szalejący od soboty w południowo-wschodniej części Chin tajfun\nRe: Sam powielasz bzdury. Wierzysz w słowo pisane\nsam dokładnie tak piszesz? i seplenisz jak Tusk o "zielonej wyspie" he he PKB na się nijak do tego , lub częściowo. > Prośba osobista nie zaśmiecaj forum bzdurami typu, że płaca minimalna to 3000 y > aunów i ż Mogę si podać setkę takich linków bo to PRAWDA a ty co masz do\njest wiele miejsc słynących z dziedzictwa kulturowego. Jeśli chcesz zobaczyć co z Listy UNESCO możesz zwiedzić po drodze, kliknij tutaj. Wyprawa jest organizowana według zasad wypracowanych na poprzednich BaltiCCycle. Dołącz do nas na ile chcesz i gdzie chcesz!!! Jeśli chcesz dowiedzieć się\nRe: Bazar Banacha\n> hmmm mieszkam dlugo praktycznei przy samym bazarze i nei powiem zebym czul > jakiekolwiek inne zapachy od tych wszystkich warszawskich śmierdzi kiedy idzie sie bazarem(do H.Banacha)-i to potwornie,zwłaszcza latem... >i co > w tym miejscu postawisz kolejny drapacz chmur


Czy ktoś brał kiedyś tabletki na potencję? Viagra jest rzeczywiście dobra? (Strona 1) / pracapoplaca.pl\nCzy ktoś brał kiedyś tabletki na potencję? Viagra jest rzeczywiście dobra?\n#1 2018-10-15 03:08:23\nOdp: Czy ktoś brał kiedyś tabletki na potencję? Viagra jest rzeczywiście dobra?\nKilka ostatnich miesięcy mi pokazuje, że cos nie tak jest z funkcjonowaniem mojego penisa. Kiedyś cieszyłem się naprawdę mocną erekcją i w ogóle,a teraz… Niby rośnie, ale jst wiotki, nie da się go wprowadzić tam, gdzie powinien trafić i tylko czasem się udaje osiągnac jak taką twardość. Tak jak patrzyłem, to są to niby wstępne objawy impotencji. Chciałbym im zaradzić jż teraz. Ktoś moż epoecić jakieś środki? Mże ta Viagra? Czy to tylko pic na wodę?\n#2 2018-10-15 05:49:43\nNa spokojnie – pójdź najpierw do lekarza, może on coś poradzi. Jak żyjesz w stresie na przykład, to nie dziw się, że hydraulika nie dziala ta, jak byś chciał. Jeśli palisz, odstaw fajki, bo one są przyczyną często odkładania się płytek miażdżycowych w żyłach.\n#3 2018-10-15 06:05:35\nNie palę, staram się też jeść jak najmniej tłuszczw odzwierzęcych. Co do stresu, no to kto dzisiaj nie żyje w stresie? Ale to może mieć aż taki wpływ?\n#4 2018-10-15 07:43:29\nNo ma nie mały, to fakt, ale dzisiaj ciężko jest dzisiaj żyć inaczej, jak nie w stresie, więc jakieś wspomaganie się przyda. wracając do twojego pytania, ja bym się nie bawił w półśrodki. Viagra jest naprawdę skuteczna i daje ci wymierne rezultaty. Masz silną i trwałą erekcję przez cały stosunek, ciała jamiste wypełniają się prawidłowo.\n#5 2018-10-15 08:50:44\nA wiesz gdzie można ją kupić tanio i bez recepty?\n#6 2018-10-15 11:25:24\nJa kupuję na stronie aptekakamagra.pl. Mają tam oryginalną Viagrę w przystępnej cenie. Jeśli chcesz się cieszyć dobrym seksem, naprawdę warto.\n» Czy ktoś brał kiedyś tabletki na potencję? Viagra jest rzeczywiście dobra?


grzes0104 12 Lis 2016 18:07 690 11\n#1 12 Lis 2016 18:07\nWitam mam maly problem ze swoją śkodą. Otóż gaśnie, czasami nie można jej odpalić, odpala jedynie używając Plaka. Auto odpala jeździ, czasami dłużej czasami krócej i znów gasnie, nie ma przy tym żadnego szarpania. Zauważyłem również delikatne szarpanie w przedziale 1.5 - 2.5 tys. obrotów. Czy ktoś miał podobne objawy?\n#2 12 Lis 2016 22:40\nJakie ma błędy ???? jakie parametry w blokach ??? Może pompa a może czujnik wału może . Najpierw diagnostyka .\n#3 12 Lis 2016 22:53\nBrak błędów na komputerze, czujnik położenia wału drugi, filtry dwa wymienione, zaworek zwrotny nowy założony. Podejrzewam właśnie pompę podciśnieniową. Ale czy możliwe, że przycina się i nie daje ciśnienia. Zauważyłem również, że w króćcu od serwa było delikatnie zaolejone. Może pompa Vacum puszcza już??\n#4 13 Lis 2016 09:01\nPiszesz że odpala na plaka . cyt Auto odpala jezdzi czasami dluzej czasami krocej i znow gasnie . Rozwiń tą myśl . Gaśnie w czasie jazdy ??? na postoju . ???\n#5 13 Lis 2016 13:54\nGaśnie podczas jazdy jak i podczas postoju. Ostatnio wszystko dobrze, zajechałem na parking zgasiłem auto, za 10 minut wsiadam, już nie chciało odpalić. Była taka sytuacja że dojeżdżając do skrzyżowania sprzęgło, hamulec i auto zgasło. Stojąc na światłach auto zaczęło tak jak by delikatnie nierówno chodzić, troszkę pogazowałem i znów dobrze. Kilka razy już się tak zdarzyło.\n#6 14 Lis 2016 15:23\nPrawdopodobnie "padły" uszczelniacze pompowtrysków, lub już same gniazda.\nJaki masz przebieg? (szacowany bo ten licznikowy to wiadomo)\n#7 14 Lis 2016 16:16\n#8 14 Lis 2016 16:23\nJak dawno były wymieniane uszczelniacze? Nie wiadomo czy nie pościnało oringów przy montażu i teraz dopiero wychodzi, lub mechanik za słabo dokręcił pompki i puszcza któraś "podkładka termiczna".\nJeżeli masz dostęp do vaga zrób logi 013 018 023 najlepiej w momencie wystąpienia problemów z pracą silnika (nierówna praca).\n#9 14 Lis 2016 18:26\n#10 14 Lis 2016 19:18\nCiśnienie na powrocie powinno wynosić 1bar, jeżeli jest wyższe to takie objawy będą występować, potwierdzić to możesz w grupie 023. Niestety tu kłania się moja niewiedza i nie wiem czy 1bar jest za pompą czy już w kanale powrotnym za pompowtryskami. Więc albo pompa lub uszczelka między pompą a głowicą, albo "przedmuch" między kanałami zasilającym a powrotnym możliwy przez uszczelniacze (np. Ścięty oring przy montażu za każdym razem - kiepski mechanik) lub w ostateczości pęknięcie głowicy w co wątpie.\n#11 14 Lis 2016 20:02\nDzieki serdeczne za zainteresowanie sie moim postem sprobuje podmienic pompr podcisnieniowa zobaczymy czy cos sie poprawi.\n#12 14 Lis 2016 20:30\nMożesz spróbować podmienić. Nie kupuj luc'a tylko boscha, najlepiej z jak "największą" literą w alfabecie na końcu, chyba na "q" się skończyło. Im "większa" litera tym młodsza pompa. Pod pompę zawsze nowa uszczelka.\nPodobne tematy Skoda 1.9 tdi 101 km - Gaśnie, delikatne szarpanie w przedziale 1.5 2.5 tys obr\npolecam diagnoze texom powinna poprawnie zdiagnozować ten silnik wtedy będziemy myśleć dalej bo na slepo sie nieda,Dobra sprawdzilem i faktycznie jest... (10)\nOCTAVIA SKODA 1.6 SR 2002r. Faluje mocno od 2 do 3 tys/obr. Nie da sie pedalem przyspieszenia utrzymac 2 tys/obr.,Kontrolka od silnika zapala... (4)\nBardzo dziękuje GOLF90 zobaczę jeszcz to .,Witam mam problem nabyłem vw golf 1,9 tdi 101 zwracam się zprośbą o pomoc mianowicie samochód na 4 i 5 bieg... (12)


Laboratorium w szufladzie Biologia Stanisław Łoboziak PWN\nLaboratorium w szufladzie Biologia 39.00zł 29.25zł\nTytuł: Laboratorium w szufladzie Biologia\nPrzekonajmy się że pobranie, wybarwienie i obserwacja własnych komórek nabłonkowych jest bardzo prosta, a wynik takiego badania niezwykle efektowny. A pyszny truskawkowy koktajl alkoholowy – margarita – świetnie nadaje się do izolacji i obserwacji DNA. Najlepszym poradnikiem jak stworzyć własne laboratorium biologiczne jest „Laboratorium w szufladzie: Biologia”. Więcej, to także bardzo szczegółowy opis kilkudziesięciu doświadczeń starannie wybranych, sprawdzonych i solidnie opisanych przez autora.\nJeżeli nie nużą cię długotrwałe obserwacje, budowa kopii zestawu doświadczalnego WINOGRAD pracującego na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej na pewno dostarczy wielu wrażeń. Podobnie, jak hodowla dżdżownic. To nic trudnego, obserwować ich życie pod ziemią. Na badania w Twoim laboratorium czeka bioluminescencja, pierwotniaki i rośliny owadożerne. A ponieważ biologowi – praktykowi rozkosze podniebienia są nieobce, zrobisz samodzielnie wspaniały jogurt lub wyhodujesz smaczne boczniaki. Te i wiele innych doświadczeń byłoby trudno przeprowadzić bez znajomości chemii, preparatyki i metod instrumentalnych.\nAutor nie pozostawia także na tym polu czytelnika-eksperymentatora bez wsparcia. Znajdziemy w Biologii laboratoryjną książkę kucharską, obszerny rozdział opisujący, jak samodzielnie przygotować niezbędne odczynniki. Takiej wiedzy nie zdobędziemy w szkolnej ławce. Trzeba stworzyć własne, choćby miniaturowe, laboratorium. Wyposażyć je, pozakładać hodowle, nasadzić roślin, a później zakasać rękawy i z „laboratorium w szufladzie: Biologia” pod ręką rozpocząć doświadczenia. Szybko przekonasz się że było warto!\nTytuł książki: "Laboratorium w szufladzie Biologia"\nChristopher Dell, Joanna Kułakowska-Lis\nPodręczny słownik handlu zagranicznego angielsko-polski / Podręczny słownik handlu zagranicznego polsko-angielski\nPostępowanie celne Prawo celne krajowe i wspólnotowe z komentarzem


Top 5 gier z ogromnym światem | Gamehag\nTop 5 gier z ogromnym światem\nOceń artykuł "Top 5 gier z ogromnym światem"\n(4.49/5) 45 ocen\nIlmi28, 28 grudnia 2019 17:52\nCzęść! Przestawię wam w tym artykule 5 gier z niesamowicie dużym światem. Osobiście uważam ogromne światy gier za ogromny minus, ponieważ producenci biorę nie na jakość tylko na ilość, ale to jest moja subiektywna opinia. Życzę miłego czytania i przejdźmy już do samego artykułu!\nNajmniejszym z największych w moim topie jest gra 2014 roku Just Cause 3. Cały jej świat stanowi aż 1000 km2. Ta gra posiada świetną grafikę i ogromny oraz nie mniej ciekawy świat! Ogromny świat tej gry jednoznacznie jest tu plusem, czego niestety nie można powiedzieć o czwartej części tej serii.\nNastępną grą jest kontynuacja Just Cause 3, Just Cause 4 z odrobinę większym światem, który jest tylko 24 km2 większy od trzeciej części, czyli 1024km2. Gra jest według mnie sama w sobie bardzo zła. Nie pochwali się dobrą grafiką, dobrą fabułą, dobrą grywalnością. Just Cause 3 ze wszystkich stron jest lepsza. Nie polecam tej gry, a duży świat nic nie rekompensuje, tylko pogarsza.\nNastępną grą o dziwo jest gra wyścigowa The Crew 2, która łącznie ze wszystkimi miastami daje powierzchnię, która wynosi 5700 km2. Uwierzcie mi jest to naprawdę dużo. Dla porównania ta mapa jest dwa razy większa od stolicy Rosji-Moskwy. Grafika w tej grze jest dość przyjemna i jeździło mi się po świecie gry również dość przyjemnie, więc jak już można wywnioskować ta gra przypadła mi do gustu.\nJuż powoli zbliżamy się do naszego giganta. Ta gra również gigantem tylko nieco mniejszym. Jej powierzchnia wynosi aż 14400 km2. Taką powierzchnię wynosi połowa państwa Mołdawia. Gra jest serio fajna. Tylko że jeżeli masz mało wolnego czasu to od całego serca nie polecam. Wyścigi w tej grze mogą czasami zająć 2-3 godziny. Po za tym w grze jest dość przyjemna grafika i sterowanie. Dla tych co się nudzą i są wielkimi fanami wyścigówek ta gra to jest właśnie to co trzeba. Jednak nie jestem z takich i gra mi średnio się spodobała.\n1.The Elder Scrolls II: Daggerfall\nI wreszcie pora na giganta. Powierzchnia całego świata w grze wynosi, uwaga, 161600 km2. Jest to największy świat w historii gier. Ta mapę zmieści w sobie niemal dwie Gruzje i Jamajkę. Ta gra 1996 roku produkcji nie mogła pochwalić się dużą popularnością, gdyż poprostu szybko się nudziła. Składała się tylko z zadań typu przejdź z punktu A do punktu B, a wyprawy w tak dużym świecie trwały naprawdę bardzo, bardzo długo.\nTeraz już wiecie jak ogromne mogą być światy z gier, a im większy świat nim większe prawdopodobieństwo tego, że zawartość samej gry będzie bardzo nudna i długa. Osobiście uważam, że świat gry może ograniczać się bardzo małą powierzchnią, ale fabuła, mechanika, sterowanie powinni być na poziomie. Dziękuje za uwagę i życzę miłego dnia lub nocy;)\nOceń artykuł Top 5 gier z ogromnym światem\nCiekawy i spoks artykuł ze wzgledu na gry podane jest 10/10\n18 stycznia 2020 15:31\nCzemu o żadnej z tych gier nieczytałem np na Steam?!\n1 stycznia 2020 15:39\n2 stycznia 2020 01:13\n30 grudnia 2019 23:10\nArtykuł ciekawy, ale wydaje mi się, że "mocno inspirowany" materiałami TVGry.\n30 grudnia 2019 18:51\n28 grudnia 2019 17:55\nSuper artykuł w dobrej jakości zdj itp oraz bardzo ciekawy ,oby tak dalej!\n10 stycznia 2020 21:13\n1 stycznia 2020 17:44\n30 grudnia 2019 19:59\n30 grudnia 2019 18:18


Starcie z Rennes pod znakiem karnych\ndodał: admin 04.11.2020 22:57 źródło: własne\nTrzecie spotkanie grupy Ligi Mistrzów w którym Chelsea podejmowała Rennes zakończyło się zwycięstwem gospodarzy 3:0. W meczu widzieliśmy aż dwa karne, udanie wykonane przez Timo Wernere, trzecią bramkę dołozył Tammy Abraham. Warto wspomnieć, że francuski zespół grał w osłabieniu aż 50 minut.\nAntybohaterem spotkania okazał się Dalbert - jego koszmar zaczął się w 10. minucie meczu: obrońca faulował w polu karnym Timo Wernera. Niemiec podszedł do rzutu karnego i sam wymierzył sprawiedliwość dając Chelsea prowadzenie.\nJuż wówczas sędzia Felix Zwayer dał Dalbertowi żółtą kartkę.\nPrzez cała pierwszą połowę piłkarze Franka Lamparda kontrolowali wydarzenia boiskowe a w pierwszej połowie goście nie oddali choćby jednego celnego strzału na bramkę Mendy'ego.\nEmocji nie zabrakło przed przerwą - w roli głównej znów wystąpił Dalbert. W 41. minucie na strzał zdecydował się Tammy Abraham. Brazylijski defensor chciał zablokować uderzenie, ale piłka odbiła się od jego nogi, a następnie uderzyła w jego rękę. Sędzia przeanalizował sytuację na powtórce i podjął decyzje, które w praktyce zabiły mecz: podyktował rzut karny dla Chelsea, a Dalberta za rękę w polu karnym ukarał drugą żółtą kartką.\nRenness zostało osłabione a po raz drugi rzut karny wykorzystał Werner.\nW 50. minucie Reece James świetnie dośrodkował w pole karne a Tammy Abraham z bliska pokonał Alfreda Gomisa. Sędzia długo sprawdzał na systemie VAR, czy nie było spalonego, ale ostatecznie uznał trafienie.\nzrealizowali. Piłkarze Chelsea pewnie zdobyli trzy punkty i nadal nie stracili gola w tym sezonie Ligi Mistrzów.\nW drugim meczu grupy E Sevilla pokonała Krasnodar 3:2. Liderem tej grupy jest Chelsea. Jej piłkarze mają 7 punktów, tyle samo, co Sevilla. Na drugim miejscu z jednym oczkiem jest Krasnodar, zespół Rennais zajmuje ostatnią lokatę (1 pkt).\n4339 wyświetleń | 26 komentarzy | SkomentujPowrót do strony głównej\n@adam1 „ I po za tym mamy 3 wygrane mecze z rzędu i co z tego że nie trzy w PL przecież 2 z nich to LM czyli teoretycznie bardziej prestiżowych rozgrywek” jeśli mówisz ,że zespoły w PL są tak dobre to tu trzeba udowodnić coś i wygrać 2 -3 mecze z rzędu.\n@Syjon wysmarowałeś juz gę.be gó.nem przed meczem?\nSparrow zrób barana o ścianę przygłupie\n@sparrow zapomniałeś już na co narzekano w pierwszym sezonie drugiej kadencji Mou? W tamtym sezonie wygrywaliśmy niemal wszystkie mecze z czołowymi zespołami a mimo to skończyliśmy na 3 lokacie, a dlaczego? Bo gubiliśmy punkty z tymi twoimi słabiakami takimi jak Burnley. Po za tym średniak z PL a średniak z LA Ligi to dwa różne zespoły. W Hiszpanii to są chłopcu do bicia dla najlepszych. A te z anglii w każdej chwili mogą wykorzystać słabszą dyspozycje elity, a idealny tego dowód dały Lisy w 16 roku. Do LM nikt nie trafia na farcie, ale dzięki umiejętnością(no może po za tymi ekipami których liga skończyła się przedwcześnie). Innymi słowy lekceważysz przeciwników Chelsea. Po za tym w tej lidze praktycznie nie ma słabych drużyn. Każdy może wygrać z każdym. W tej lidze elitą są te zespoły które potrafią regularnie punktować co nie jest łatwe. I szczerze lepiej przegrać te 5 meczy z po zo stałym członkami top 5 ale za to wygrywać z zespołami z po za topu to na pewno zajdziemy dalej.\nPo za tym nieważne czy zespół jest lepszy czy gorszy i tak dostaniesz za wygraną 3 punkty. Więc każde zwycięstwo jest równie ważne i jest powodem do świętowania. I po za tym mamy 3 wygrane mecze z rzędu i co z tego że nie trzy w PL przecież 2 z nich to LM czyli teoretycznie bardziej prestiżowych rozgrywek\n@sparrow - ale chyba każdy się zgodzi, że Lamps i Klopp są na trochę innym etapie swoich trenerskich karier, czy nie? Frank wcześniej trenował 1 sezon Derby, a Klopp z Borussią wygrywał mistrzostwo Niemiec i grał w finale LM\nchociaż też nie w pierwszym czy drugim sezonie. pierwszy sezon w Borussii zakończył na 6-tym miejscu, drugi sezon na 5, ale przychodził po prawie 7 latach spędzonych w Mainz. bilans 109 wygranych / 78 remisów / 83 porażki\nformacja ofensywna potrzebuje najwięcej czasu, żeby się zgrać. dlatego w pierwszej kolejności kupowaliśmy graczy ofensywnych, to musi chwilę potrwać. a sezon dopiero się zaczął, lepszy obraz będzie po połowie sezonu\nFrank miał dostać 2 sezony, więc niech tak będzie. ja tu dramatu nie widzę, a gość przyciąga młodych i zdolnych. w końcu znowu topowe talenty chcą u nas grać. trzeba zacząć do tego dokładać trofea, wiadomka, ale w tym sezonie to będzie tylko fajny bonus. w następnym puchary to będzie już konieczność\n@Syjon chyba się już cieszysz od pon nauka zdalna dla klas 1-3.?\n@adam1 ja cały czas czekam na grę z Top zespołami bo takie „zespoliki” jak w następnym meczu Sheffield Utd czy Newcastle to z takim składem przez was promowanym powinni rozjechać jak żabę.\n29.11 mecz z Tot tu można się sprawdzić.\n@Syjon nawet w FIFIe piłkarze nie zawsze odpalają od razu.\nNasz bilans z topowymi zespołami: 0/2/1. Z czego porażka gdy jeszcze nie wszyscy nowi byli dostępni. A dwa następne nadal braki. Mecz szybko ugrany, a potem oszczędzanie sił ale nie ma co się siwić bo na ławkę obecnie z przodu mamy tylko 2 i jeszcze Kove. Więc trzeba korzystać kiedy można z tym terminarzem.\nsparrow naprawdę sądzi że życie to fifa, wymienia połowe składu i się pyta "panie, kurła, czemu to nie działa"\nNo tak dla niektórych takie zespoły jak Krasnodar, Burnley czy Rennes to szczyt piłkarskich marzeń co nie @ChelseaFan26 @Syjon( specjalista od sra..k) @ TammyAbrahahahaham ? Kolejne spotkania tez niezbyt wymagające wiec Lampard będzie miał pole do popisu. O ile da rade w co wątpię.\n@didiush „ Klopp też miał problem z wygraniem 3 spotkań z rzędu w pierwszym sezonie.” Mamy już drugi sezon wielkie transfery jak to eksperty tego forum przedstawili. Do tej pory żadnej wygranej z topowym zespołem. Jak narazie to maja radochę ple.sy z wygranych typu Krasnodar.\nLysy83 tesknilismy za Toba budowniku\nTak jak pisalem wygramy spokojnie rywal cienki tylko liczylem ze Frank wieksza rotacje zrobi nasza ofensywa bedzie niedlugo zjechana jak beda wiecznie grac zmeczenie zrobi swoje i spadek formy Lamps chyba zapomnial jak to jest grac non stop