Media: Sane opuści City latem za około 100 mln €\nNie jest żadną tajemnicą, że na celowniku klubu ze stolicy Bawarii znajduje się utalentowany i młody skrzydłowy Manchesteru City, a będąc dokładniejszym Leroy Sane.\nSkrzydłowy "Obywateli" był bardzo bliski transferu na Allianz Arenę w letnim okienku transferowym, jednakże poważna kontuzja kolana (zerwane więzadło krzyżowe) na początku sezonu 2019/20 sprawiła, że wszelkie plany mistrzów Niemiec zostały pokrzyżowane.\nKoniec końców Leroy Sane pozostał w Manchesterze City, zaś Bayern Monachium postanowił wypożyczyć dwóch innych pomocników (mowa rzecz jasna o takich zawodnikach jak Ivan Perisic oraz Philippe Coutinho).\nJako że wielkimi krokami zbliża się otwarcie zimowego okienka transferowego, to jak można było się spodziewać powraca również temat przenosin skrzydłowego do bawarskiego klubu. Nie tak dawno temu sam zawodnik miał zdecydować, że pragnie odejść z angielskiej ekipy i jeszcze w styczniu zasilić szeregi FCB.\nWszystko teraz ma zależeć od samych "Bawarczyków", którzy od początku planowali drugą próbę zakupu Leroya w letnim okienku transferowym w 2020 roku. Najnowsze informacje w sprawie 23-latka i jego możliwej przyszłości ma dla nas angielski "The Daily Star".\nJak się okazuje Pep Guardiola, który prowadzi ekipę "Obywateli" wygrał batalię o pozostanie Niemca do końca bieżącego sezonu, lecz mimo wszystko oczekuje się, że wychowanek Schalke 04 Gelsenkirchen opuści Etihad latem przyszłego roku na rzecz "Gwiazdy Południa". Kwota odstępnego ma wynieść około 85 milionów funtów, czyli ponad 99 milionów euro w przeliczeniu.\nSane jest pewny, że pragnie opuścić City, zaś jego serce podpowiada mu cały czas powrót do Bundesligi i grę dla rekordowego mistrza Niemiec. Według dziennikarzy transfer miał zostać dopięty w styczniu (nawet mimo kontuzji Leroya), lecz Guardiola pragnie zachować swojego gracza do końca tego sezonu.\nKupując Sane teraz, po ciężkiej kontuzji, 100 mln to kupa kasy. Z drugiej strony, gdybyśmy mieli kupować Leroya w lecie 100 mln to również kupa kasy, zważywszy na rok obowiązującego kontraktu. Sądzę, że kiedy miałoby dojść do jego przeprowadzki rozsądną kwotą byłoby maxymalnie 85 mln. Nie mniej bardzo czekam na ten transfer, więc jestem ciekawy rozwoju sytuacji.\nBayern ma napastnika, bramkarza, skrzydłowego może ze dwóch środkowych pomocników i 4-5 obrońców, a reszta nadaje się do innych klubów Bundesligi. Dla mnie Heinrichs, Havertz to kolejni Pavard i Goretzka, Sane po ciężkiej kontuzji natomiast Werner ma charakterystyczny styl gry jak Podolski w FC Köln kiedyś, a wszyscy wiedzą jak mu potem poszło w Bayernie.\nTak ostatnio myslałem czy moze Bayern co sezon nie dawał by szans 3-5 z młodzieżówki pograć w pierwszym zespole, tylko nie po 5 minut a więcej\nCo do takich drogich transferow no cóż raz na 3-5 by mozna zrobić.\nDawac ogrywać sie młodzieży i tyle.\nNo na skrzydłach z pewnością mamy braki jakościowe... Coman to sam wiesz gdzie wrzuca, jak wrzuca.\nTak czytam i myślę nad dwiema kwestiami.\n1. Czy my jesteśmy faktycznie napaleni na niego, nie mam na myśli wszelkiego rodzaju mediów, a sam zarząd klubu.\n2. Czy jest n on w 100% potrzebny, mamy też braki na innych pozycjach, sprowadzenie Liroya to tylko czubek góry lodowej.\nPrzy czym zimą nikt - nawet my nie jesteśmy skorzy - nie da im 100 mln za kontuzjowanego zawodnika, nawet za 80 mln mieliby problem, aby znaleźć chętnego. My i Chelsea, którzy przyoszczędzili, ale oni wolą Sancho, reszta musi oszczędzać, albo nie potrzebuje.\nNo chyba, że BVB sprzeda Sancho do Chelsea a sami wezmą za 100 Sancho ;)\nEdytowano : 2019-12-27 10:40:37\nSane nie Sancho.\nEdytowano : 2019-12-27 10:42:47\nFF wbrew pozorom wiele zmieniło, gdyby jeszcze dojebali się do długów Barcelony mmmm :D\nMan City jest pod ścianą negocjacyjną i zima to ostatni moment by zarobić blisko 100 mln euro, ale kontuzja i to ciężka oraz jednoroczny kontrakt sprawia, że latem nikt im tyle nie da oprócz napalonego Bayernu... Można to załatwić inaczej i zapytać się czy w kontrakcie jest zapis o unieważnieniu/wykupieniu kontraktu przez zawodnika i byłaby to najtańsza droga finansowania, ale to Bayern nie dość, że pion sportowy jest pasywny w negocjacjach, to jeszcze biorą kontuzjowanych i rezerwowych...\nNie, ale mam kurła oczy i widzę kilka przeszkód, pierwsza z nich nazywa się: Hazard, Bale, James, Vinicius, Rodrygo, oraz kontrakty Asensio, Vazqueza, do tego Benzema, Jovic, Diaz. Drugą z przeszkód jest Messi, Suarez, Griezmann, Fati, oraz Dembele, nie mówiąc o tym, że jeszcze nie sprzedali Coutinho - co ciekawe wciąż wiszą kasę Liverpoolowi za Brazylijczyka. Trzecią z przeszkód jest hierarchia, Real chciałby Neymara, Mbappe, a mają już chyba klepniętego van de Beeka i prawdopodobnie wezmą też Eriksena. A na dodatek Zidane powiedział, że zimą nie ściągną nikogo do ofensywy. Barcelona Mbappe, Neymara, i Kejna, na dodatek budżet transferowy Barcelony został ustalony na 75 mln + plus to co sprzedadzą, więc nie wydadzą 100 baniek na Sane, latem planują skromniej... Lautaro Martinez i Donyell Malen do off. i szukają jeszcze kogoś do def. więc siłą rzeczy nie polują na Sane.\nTeż uważam, że 100mln to gruba przesada. Już ,,prawdopodobnie'' 80 mln wtopiliśmy w transfer Lucasa, a teraz możemy wtopić z tym transferem, a wtedy o klapie transferowej Renato Sanchesa wszyscy zapomną.\nJa chcę Sane w Bayernie jako zawodnika, który będzie nam dawał jakość i pociągnie zespół, a nie kupionego na siłę z bardzo ciężką kontuzją tylko żeby głośno o Bayernie było.\nNie jestem nastawiony negatywnie lecz myślę realnie.\nFajnie bylo by go mieć z tym że nie za wszelką cenę.\nZresztą potrzebujemy więcej wzmocnień nie tylko jedno na skrzydło.\nCzemu jesteś tak negatywnie nastawiony ? Nie stać nas ?\nCo masz takie dobre kontakty choćby w Realu czy Barcie że wiesz ze nie są nim zainteresowani.\n100 baniek to sie daje za magikow w najlepszej formie a nie za magika z ciezka kontuzja i na dodatek z rocznym kontraktem. Jak Bayern zamknie temat w 60mln to ryzyko bedzie jeszcze jakos wytlumaczalne.\nCzyli kupują go zima ale przejdzie w lato jak Lucas?\nboję się,że w zarządzie nikt tego tak dobrze nie rozkmini jak @Moe i to co niektórym wydaje się nierealne zaraz się spełni tfu tfu...bo przecież spełniamy życzenie Leroya:-D\nCiekawe co sobie zarząd tej zimy myśli, gramy o LM, czy znowu na przetrwanie?\nSpoko to go kupimy na spokojnie w lato\nPiękna to by była historia, ale uwierzę jak zobaczę oficjalke.\nObyśmy nie pokazali desperacji i rok przed końcem kontraktu nie zapłacili 100 milionów. Jeśli tak zrobimy to będzie wbrew naszej tradycji i zdrowej polityce\nSpokojnie i tak nie ma kto go kupić. My i długo, długo, pustka.\nZ Hiszpanii nikt go nie weźmie, no może Atletico, ale najpierw musieliby znaleźć frajera na Lemara. We Włoszech nikt. Zostaje PSG, ale i tu dopóki mają Mbappe i Neymara możemy być spokojni, oraz Anglicy. Tu pojawia się problem bo już latem powiedziano, że jeśli Sane miałby odejść to za granicę, nie chcą wzmacniać konkurencji.\nLiverpool nie potrzebuje go, Totki to skąpcy a skrzydła mają obsadzone, Chelsea poluje na Sancho, Arsenal się pogubił, ManU na skrzydłach ma swoich a City im go nie odda.\nProsta kalkulacja, za 100 baniek nie mają komu wcisnąć. Wystarczy, że dogadamy się z Sane i przeczekamy do końca okienka transferowego, City będzie musiało sprzedać, aby z FF się wyrobić. PSG nie potrzebuje, Atletico raczej też, z Anglików Chelsea, ale im go nie sprzedadzą. Możemy być spokojni, byle nie ulec presji.\nA ponadto jest niezdolny do gry!!\nPrzecież z tym przedłużeniem to jakiś typ fake wymyślił. Żadne źródło tego nie podało :D\nWczoraj w mediach sane przedłużył kontrakt dziś że odchodzi ehhh znowu się zaczyna odejdzie nie odejdzie ehh ploty ploty\nTo jest nierealne z naszym zarządem.\nPoważnie 100 mln za gracza z rocznym kontraktem i jedną z najcięższych kontuzji w sporcie ? No niezłe ryzyko\n100 mln za zawodnika z rocznym kotraktem który chce odejść. Mało realne.\n"Sane jest pewny, że pragnie opuścić City, zaś jego serce podpowiada mu cały czas powrót do Bundesligi i grę dla rekordowego mistrza Niemiec"\nTaa, chyba portfel. Serce to mogłoby mu podpowiadać grę dla Schalke, a nie przejście do ich wielkiego rywala. Nie mniej, ten transfer jest koniecznością.


Stalowym piórem (1): Karłowata ekonomia w Ekstralidze. Brawo panie Witkowski! - Dyskusja - SportoweFakty.pl\n-7 236 przeczytaj cały artykuł\nA skąd wiesz ile ma kredytu? Pracujesz w banku, czy jesteś komornikiem. Może już cały spłacili, skąd wiesz. Patrz na siebie i nie oceniaj innych, a szczególnie mistrza, bo wam do tego daleko...\nnapisalem, ze jezeli prawda jest ze ma 3 mln kredytu...\nA jeśli prawdą jest że tylko 1,5mil? to za rok może dwa wyjdziemy na prostą. No ale to wszystko "może" ;)\nproblem z tym, ze to wychodzenie na prosta z dlugow i kredytow jest trudne. albo sie skonczy ze gorzow nie dostanie licencji za 2,3 lata, albo tym ze miasto gorzow splaci kredyt zamiast inwestowac np w tramwaje i tory tramwajowe ktorych stan w gorzowie jest fatalny. jakos nie wierze ze stal gorzow sama splaci kredyt, a sponsor jak sie pojawi to nie bedzie chcial placic za poprzednikow\nMasz jakieś papiery na mgr.PROROK? Czy tylko tak pitolisz z frustracji?\nSponsor to my kibice 13,2 tys na mecz średnio 40-50 zeta to sobie policz.\nw czewie tez byli kibice i to duzo, baardzo duzo i czewy juz nie ma. niestety kibice to nie wszystko jak sie oferuje duze kontrakty zawodnikom. niemniej zycze powodzenia w splacie zobowiazan dla dobra zuzla\nDuże kontrakty to płacicie Wy, za to wynik macie mizerny. My biedni płacimy niskie kontrakty a wyniki dużo lepsze niż Wasze.\nnie masz danych wiec nie wiesz ile placi rzeszow a ile gorzów. ja tez nie mam danych.co do rzeszowa, rzeszow (tzn marta poltorak) placi tyle ile moze i ani zlotowki wiecej. podobnie czyni witek skrzydlewski. a jak marty albo witka nie stac to nie obiecuje i nie podpsiuje. co do kontraktow, to jedna rzecz ile zaowdnicy mieli w kontrakcie w rzeszoiwe a ile zarobili jazda.\nToja Ciebie nie rozumiem. Nie masz naszych danych finansowych a wiesz ile to my mamy kredytu. Wygląda na to że piszesz tak bo inni piszą. Ps. Przyznam Ci że po za tym piszesz rozsądne komentarze nie dajesz się sprowokować tak jak niektórzy Twoi ziomkowie. Pozdrawiam i narka.\nWy już nam prorokowaliście w 2013r. spadek z EE.\nTo lepiej nie prorokujcie dzisiaj bankructwa ;)\nnie prorokuje bankructwa i tego wam nie zycze. napisalem co sie moze wydarzyc za 2-3 lata. skonczy sie prawdopodobnie tym ze miasto splaci kredyt kosztem remontow drog, mostow, tramwajaow i inwestycji w gorzowie\nAkurat te tematy właśnie się ruszyły w Gorzowie. Ale nie jest taki problem z kasą co z "papierologią". To kawałek drogi nie należy do miasta, to most jet własnością PKP itd.\nja nikomu nie prorokowalem spadku :-)\nTo dobrze. Bo przysłowie mówi: "Historia lubi się powtarzać" hi hi hi ;)\nDlaczego nie napiszesz że Stal to klub który ma medale.8zł 12 sr 4 brąz. Tylko widzisz 3mln kredytu.\nponiewaz wladek komarnicki pisze o pieniadzach i dlugach, a nie o medalach. jak bedzie pisal o medalach to napisze o medalach, oki? :-)\nTo napisz my mamy 10 czy 12 mln do przodu a co drugi sezon spadek, czy nie będzie ciekawiej.\njak bedzie wladek komarnicki pisal o spadkach to bede pisal o spadkach, na razie pisze o dlugach.oki?\nmy na kredycir ll\nTo ciebie tu nikt nie zobaczy. Gdzie byłeś po Marty niespodziance?. w 2013.\nTo może będziemy pisać pełnym zdaniem. STAL ma 3mil. kredytu, który spłaca. Chyba tak powinno się to przedstawiać? :)\nTo nie powielaj nieprawdziwych informacji od innych osób.Wszyscy wiedzą najlepiej ile mamy kredytu/długu, a nikt nie patrzy na siebie!!! Co was to obchodzie ile i czy w ogóle mamy.Spójrzcie n a swoje cudowne kluby bez długów i problemów. Tylko, że my mamy mistrza, a nie wy...\n12:31 Andrzej Rutkowski: Podobno MATEUSZ MORDOKRZYWY chce wprowadzić podatek od braku dochodów[..]\n12:16 Edward Sobasik: Dlaczego i w imię czego należy ujawniać sprawy finansowe zawodnika zaglądanie[..]\n12:08 yendrek: licz pismaku sportowy kasę w swojej kieszeni! nos w sos! przekraczacie[..]\n11:38 sekup: ======================================== SZABLON 3 AO-20 -------> sekup[..]\n11:30 Barbara Hakert: Ciekawa jestem gdzie Lewandowski płaci podatki, w Polsce czy w NIemczech[..]


Awaria kasy fiskalnej: czy przedsiębiorca może sprzedawać\nStrona główna » Co zrobić, gdy popsuje się kasa fiskalna?\nKasa fiskalna to urządzenie, które znajduje się w każdym sklepie i punkcie usługowym. Mają ją nawet osoby, które zajmują się sprzedażą przez Internet. Gdy otrzymujemy paczkę, oprócz towaru, powinien w niej znaleźć się paragon. Dlaczego tak się dzieje? To proste: podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych mają obowiązek prowadzenia ewidencji obrotu za pomocą kas fiskalnych. Kasy pomagają im rozliczać się z fiskusem, a paragony stanowią dowody transakcji. Co dzieje się, gdy przedsiębiorcy popsuje się kasa?\nJeśli przedsiębiorca posiada kasę rezerwową, może z niej skorzystać. Popsutą kasę może w tym czasie oddać w ręce profesjonalnego serwisu kas fiskalnych. Musi jednak złożyć powiadomienie do urzędu skarbowego, które powinno zawierać informację o awarii sprzętu i informację o zastąpieniu go kasą rezerwową. Po naprawie kasy musi też złożyć druk „Zawiadomienie podatnika o miejscu instalacji kasy fiskalnej”. Kasa rezerwowa może być używana tylko w miejscu, w którym prowadzi on działalność.\nBrak kasy rezerwowej\nBrak kasy rezerwowej oznacza, że przedsiębiorca powinien natychmiast zaprzestać handlu. Musi on wtedy poinformować o awarii serwis kas fiskalnych i sprawdzić, czy kasę da się naprawić, czy lepiej kupić nowe urządzenie fiskalne do swojego sklepu. Przedsiębiorca musi także poinformować organy podatkowe o zaprzestaniu ewidencji aż do czasu naprawy kasy fiskalnej, a klientów – o przerwie w sprzedaży. Niezaprzestanie sprzedaży grozi wysoką karą pieniężną nałożoną przez fiskus, wynoszącą nawet 30% kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Wyjątkiem od tej sytuacji jest sprzedaż internetowa. Gdy przedsiębiorca prowadzący sklep online zleci naprawę kasy fiskalnej, nie musi on przerywać handlu. Musi jednak prowadzić ewidencję, z której jasno wynika, za jaki towar uiszczona była zapłata oraz komu zostały przekazane pieniądze. Drugim warunkiem jest dokonywanie zapłat przelewem internetowym, pocztowym lub ze spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej. W tym wypadku podatnik, zamiast paragonu, może wystawić fakturę.\npkt 15 stycznia 2019 29 stycznia 2019 Blog\n← Blog firmy Wołyński.\nOtwieram firmę. Jaką kasę fiskalną wybrać? →


Enslaved: Odyssey to the West - recenzja | JackGraal.com\nOdpowiedzialne za Enslaved: Odyssey to the West studio Ninja Theory w 2007 roku dostarczyło nam niezwykłą przygodę we wschodnich klimatach pod tytułem Heavenly Sword. Trzy lata później ci sami ludzie po raz kolejny stworzyli swoiste dzieło sztuki luźno oparte o treść klasycznej chińskiej powieści z XVI wieku.\nEnslaved w przeciwieństwie do Heavenly Sword zabiera gracza do Ameryki, która jest naprawdę post post apokaliptycznym miejscem. Zniszczone przez trzecią i czwartą wojnę światową miasta obrosły do tego stopnia, że wyglądają niczym starożytne ruiny jakiejś wymarłej cywilizacji.\nTym, co wyróżnia ten tytuł z tłumu pokrewnych produkcji jest wyjątkowy design lokacji. Kolorowe, wręcz baśniowe pejzaże połączono z wizją świata po upadku ludzkości. A jest to tylko tło do prawdziwie epickiej opowieści. I nie mam tu na myśli epickości podobnej do walk z bossami w serii God of War. Historia w Enslaved jest wielowarstwowa, a każda z tych warstw skłania do refleksji. Przyczyniają się do tego mistrzowskie kreacje postaci, a zwłaszcza duetu głównych bohaterów.\nMonkey to samotny wędrowiec, który żyje z dnia na dzień korzystając z niezwykle wyćwiczonego ciała i podróżując swoim motorem. Wszystko zmienia się w chwili, gdy budzi się na statku niewolniczym uszkodzonym przez pewną rudowłosą kobietę. Po chwili zostaje wystrzelony trzymając się od zewnątrz kapsuły ratunkowej, a po bolesnym lądowaniu i chwilowej utracie przytomności odkrywa, że na głowie ma niewolniczą opaskę bezpośrednio sprzężoną z Trip - kobietą ze statku. Padają słowa “You die, I die” i rozpoczyna się niezwykła, trwająca niecałe 10 godzin przygoda, która przez cały czas potrafi zaskakiwać nie tylko fabularnie, ale także na poziomie zróżnicowanej rozgrywki. Całość zwieńczona jest mocno zaskakującym zakończeniem, które każdy gracz powinien zinterpretować na swój własny sposób.\nTym, co wyróżnia gry studia Ninja Theory jest niebywałe dopracowanie postaci. Ich modele są jak żywe, a mimika twarzy i przekazywanie emocji to mistrzostwo świata. Nie wspominając nawet o udziale Andiego Serkisa, którego znamy m.in. z roli King Konga oraz Golluma w trylogii Władcy Pierścieni Petera Jacksona. Rdzeniem całej opowieści jest niezwykła relacja pomiędzy Trip i zniewolonym przez nią Monkeyem, ale nie można zapomnieć o Pigsym, który wygląda jak mała świnka, ale jest elementarną częścią fabuły Enslaved. Powstał nawet dodatek koncentrujący się na tej postaci o nazwie Pigsy’s Perfect 10.\nNa poziomie rozgrywki może nie jest równie imponująco, ale nadal bardzo dobrze. Walki potrafią być naprawdę trudne i często - pomimo szybkiego tempa akcji - trzeba posłużyć się umiejętnościami Trip, która dla przykładu potrafi odwrócić uwagę wrogów. W rozgrywkę dość niepozornie wplątany jest system rozwoju umiejętności, który pozwala na stopniowe ulepszanie postaci wraz z postępem fabuły. System walki jest prosty, ale oferuje dużo możliwości. Pałką, którą dzierży Monkey można nie tylko przygrzmocić, ale także strzelać.\nDo tego dochodzi możliwość serfowania na tak zwanej chmurce, czyli dysku unoszącym się nad powierzchnią oraz mocno rozbudowany i efektowny system wspinaczki. Nie zachwyca za to zróżnicowanie wrogów do tego stopnia, że w grze jest więcej bossów niż gatunków zwykłego mięsa armatniego. Ale na pewno największą bolączką tej gry jest optymalizacja. Nie dość, że ilość klatek na sekundę nie powala, to może się zdarzyć, że jakiś skrypt nie zaskoczy i wymagany będzie restart od ostatniego checkpointa.\nEnslaved: Odyssey to the West zasługuje na mocne cztery gwiazdki. Studio Ninja Theory - podobnie jak w przypadku Heavenly Sword - stworzyło niezwykłą grę, która zachwyca na każdym kroku. Niech jednak nikt nie sugeruje się kilkoma technicznymi niedopatrzeniami, ponieważ rozgrywka wciąga, a historię przedstawioną w tej grze zapamiętacie do końca życia.\nWzruszająca historia, która zapada w pamięć i skłania do refleksji, nie zapominając przy tym o wciągającej i pomysłowej rozgrywce.


Co to jest VPI i VCI? pomocy\nForum dyskusyjne Dla specjalistów Sieci komputerowe r e k l a m a\nRozpoczęty przez spice1, Luty 11, 2011\nWItam, przymierzam się do zainstalowania tp linka model TD-8901G i podczas instalacji ma wyskoczyć okno w którym sie wpisuje VPI i VCI, nie mam pojęcia co to jest. Dodam, że mam internet z neostrady 10mb. Skad moge wziaść te dane aby je tam wpisać? Mam jeszcze takie pytanie odnośnie logowania(chodzi o router) tam w oknie dialogowym gdzie sie wpisuje nazwę użytkownika i hasło mam wpisać nazwę użytkownika i hasło takie jak przy instalacji internetu z tp? Z góry dzięki za pomoc\nJak tp to parametry te równają się odpowiednio VPI=0, VCI=35, do czego to służy możesz doczytać na internecie. Odnośnie loginu, do panelu administracyjnego zazwyczaj w tp-link domyślne dane to login: admin hasło : admin, w przeglądarce internetowej wpisz 192.168.1.1, powinno pojawić się okno logowania. Zaś jeśli mowa o haśle, którym się logowałeś do sieci tp, te dane są potrzebne do skonfigurowania złącza WAN , albo pppoa, albo pppoe, ale raczej to pierwsze i tu wpisujesz swoje stare hasło i login, aby uwierzytelnić router w sieci tp.\nMODERATOR (Uczestnik HotZlotu)\n15 609 postów\nSkad moge wziaść te dane aby je tam wpisać? Najprościej od operatora albo http://pl.wikipedia.org/wiki/Neostrada_ ... nfiguracji.\n21 102 postów\nspice1, popraw tytuł tematu, używając przycisku , tak aby mówił konkretnie o problemie.\n2.6. Tytuły wątków należy dobierać w sposób łatwo kojarzący się z danym problemem. Nie należy wstawiać wszelkiego rodzaju ozdobników w tytułach.\nNapisano Luty 12, 2011\nMoże wytłumaczę w uproszczeniu co to VPI i VCI.\nNomenklatura używana przy sieciach wykorzystujących wirtualne obwody np ATM.\nJest to podobna rzecz do sieci opartych o komutacje fizycznych łączy. Między nadawcą a odbiorcą zestawiany jest pomiędzy przełącznikami kanał dla danych i nazywa się to "channel". Kanały prowadzące do tego samego celu organizowane są w tzw. ścieżki - "paths". Pakiety podążające od źródła do celu posiadają w swoich danych adresowych informacje o przynależności do ścieżki i kanału - virtual path ID i virtual channel ID. Na tej podstawie odbywa się przełączanie pakietu w kierunku celu.\nJest to podejście grupowania kanałów w ścieżki upraszcza zarządzanie siecią, a szczególnie jakością usług.\nPoniżej unaocznienie (grrafika ze strony http://www.atmovermpeg.com/atm-overview) pzdr\nForum dyskusyjne Dla specjalistów Sieci komputerowe dobreprogramy.pl


ZAWADZKI ANTONI MAJOR GEOGRAF DOBRZAŃSKI TADEUSZ MAJOR GEOGRAF - PDF\nZAWADZKI ANTONI MAJOR GEOGRAF DOBRZAŃSKI TADEUSZ MAJOR GEOGRAF\nDownload "ZAWADZKI ANTONI MAJOR GEOGRAF DOBRZAŃSKI TADEUSZ MAJOR GEOGRAF"\n1 ZAWADZKI ANTONI MAJOR GEOGRAF DOBRZAŃSKI TADEUSZ MAJOR GEOGRAF PRACE NAD ZDJĘCIEM MAPY TATR l. Myśl wykonania specjalnej mapy Parku Narodowego w Tatrach została rzucona przez prof W. Goetla jeszcze przed przystąpieniem do opracowania jej przez Min. Robót Publicznych. Pierwsze zdjęcia fotogrametryczne na terenie Tatr wykonywał prof, K. Weigel w Dolinie Pięciu Stawów Polskich w 1917 r, nie mając jednak jeszcze na uwadze zdjęcia całości Tatr. Dopiero w 1924 r, nowoutworzony Oddział Fotogeodezyjny Wydziału Mierniczego M. R. P. pod kierownictwem prof. B. Piątkiewicza zaprojektował przystąpienie do szczegółowych pomiarów całego obszaru Parku Narodowego w związku z pracami delimitacyjnymi Komisji Granicznej Polsko - Czechosłowackiej. Stereofotogrametryczne zdjęcia i opracowanie mapy Tatr Polskich miały być uważane jako topograficzne uzupełnienie prac delimitacyjnych i jako podstawa kartograficzna dla prac naukowych, przeprowadzanych w związku z projektem utworzenia z całego obszaru Tatr Parku Narodowego. Na terenie tym znajdowały się wówczas punkty trygonometryczne, należące do dwóch układów współrzędnych. Jeden z tych układów dowiązany był do Kopca Unii Lubelskiej we Lwowie, drugi do kościoła św. Stefana we Wiedniu. Wysokości punktów triangulacyjnych były pomierzone z odniesieniem do punktu zerowego, znajdującego się w Trieście. Skaliste i niedostępne odcinki Tatr, oraz klimat o niestałej pogodzie wysokogórskiej, spowodowały wprowadzenie metody fotogrametrycznej, jako jedynej do wykonania mapy w tak ciężkich warunkach. Opracowanie mapy Parku Narodowego zostało zaprojektowane początkowo w skali 1:10000 z warstwicami co 10 m, a w miejscach o łagodnych spadach i specjalnych formach terenowych w odstępie co 5 m. Później przyjęto wykończenie i reprodukcję mapy w skali 1:20000, Właściwe prace w terenie rozpoczęły się w sezonie letnim 1925 r, wykonywano zdjęcia fotogrametryczne naziemne, oraz przeprowadzono niwelację na odcinku Ljesok Zakopane. Od 1926 r. Wojskowy Instytut Geograficzny deleguje oficerów do wykonywania prac terenowych fotogrametrycznych i topograficznych na obszarze Parku Narodowego, prowadzonych pod kierownictwem M. R. P. W 1927 r. M. R. P. zakupiło w firmie szwajcarskiej Wild dwa fototeodolity i dzięki temu zdjęcia naziemne zostały ukończone w tym roku. Początkowy plan opracowania zdjęć fotogrametrycznych na stereokomparatorze został zmieniony wobec zakupienia przez M. R. P. autografu Wilda. Wszystkie zdjęcia naziemne wykonywane dotychczas na obszarze Parku Narodowego różnymi fototeodolitami trzeba było przefotografować na format klisz 10x15, ogniskową F= 165 mm. Trudna ta i uciążliwa praca została wykonana przez Oddział Fotogeodezyjny M. R. P. Następnie opracowano autogrametrycznie na autografie Wilda do 1930 r. wszystkie zdjęcia fotogrametryczne naziemne. Ale praca ta była niejednolita, umieszczona na 6-ciu rysownicach w skali l; , oparta na różnych siatkach kilometrowych z częściowo tylko uwzględnioną sytuacją bez nazw, granic kultur i ścieżek turystycznych, wymagała uzupełnienia granicy państwa, oraz częściowego uzgodnienia styków opracowanych odcinków. W przejściowym okresie w r, wskutek ograniczenia kredytów na ten cel oraz likwidacji M. R. P, prace były prowadzone tylko dorywczo, dopiero po objęciu kierownictwa i przejęciu wszystkich materiałów przez W. I, G, w grudniu 1932 r, została powzięta decyzja całkowitego ukończenia wszystkich prac terenowych, związanych z\n2 opracowaniem mapy Parku Narodowego w Tatrach. W ciągu 1933 r. zakończono w terenie pomiar i obliczenia współrzędnych i wysokości punktów, celem skorygowania wszystkich technicznych rozbieżności podstawy geodezyjnej.. Sprawdzono i uzupełniono w terenie opracowanie autogrametryczne i przeprowadzono uzupełnienia topograficzne, Następnie wykonano pomiary batymetryczne wszystkich jezior tatrzańskich. Wreszcie zostały ustalone ostatecznie nazwy gór, dolin itp. przy współpracy prof. Goetla oraz Tatrzańskiej Komisji Toponomastycznej na podstawie zebranych danych w 1933 r. przez oficerów Grupy Fotogrametrycznej W. I. G. Osobiste interwencje Szefa W. I. G., rady i wskazówki do wykonywania prac w terenie wysokogórskim, celem zabezpieczenia życia ludzkiego, oraz pełne poparcie wysiłków oficerów i pracowników cywilnych Grupy Fotogrametrycznej doprowadziły do ukończenia całego elaboratu polowego i przekazania go Wydziałowi Kartograficznemu W. I G. już w grudniu 1933 r. Dla opracowania mapy Parku Narodowego w Tatrach zostały przeprowadzone następujące prace: I. Pomiary podstawowe. Na polskim-obszarze Parku Narodowego Tatr, obejmującym do niedawna powierzchnię około 210 km 2 znajdowało się 25 punktów triangulacyjnych, pozostałych częściowo z dawnej triangulacji austriackiej, częściowo zaś zabudowanych, pomierzonych i włączonych do sieci przez Komisję Graniczną Polsko Czechosłowacką. Komisja ta odnowiła również stabilizację starych punktów austriackich, dając im nowe kamienie stabilizacyjne, oraz uzgodniła wszystkie punkty, położone w pobliżu granicy, włączając je w jeden układ Soldnerowski z punktem początkowym; Kopiec Unii Lubelskiej we Lwowie, Wznowienie prac nad mapą Parku Narodowego w r, 1924 rozpoczęto od zagęszczenia istniejącej triangulacji. W tym celu pomierzono do 1927 r. około 1000 punktów kontrolnych i stanowisk fotogrametrycznych przy 180 bazach fotogrametrycznych. Wykonano również 150 km ciągu niwelacji precyzyjnej, w celu otrzymania dokładnych wysokości dla punktów dawnych i nowych. Prace te wykonywały: Oddział Fotogeodezyjny Wydziału Mierniczego M. R. P., Politechnika Lwowska, oraz czasowo przydzielani oficerowie z W. I. G, Teren pracy był początkowo przedzielony linią, biegnącą od trygonometrii Kopa Magury do kamienia granicznego na Czubie Kasprowej. Na zachód od tej linii pracował Oddział Fotogeodezyjny, na wschód Politechnika Lwowska. Wojskowy Instytut Geograficzny brał udział w tych pracach do 1930 r,, delegując swoich oficerów w latach i podporządkowując ich administracyjnie kierownictwu Oddziału Fotogeodezyjnego. W okresie przejściowym prace były prowadzone dorywczo. Dopiero w 1932 r. władze wojskowe nie chcąc dopuścić do zmarnowania wykonanych prac przez różne instytucje, zdecydowały zakończenie prac terenowych nad mapą Parku Narodowego w ciągu dwóch sezonów, Wysłano w Tatry Grupę Fotogrametryczną W. I. G która przystąpiła najpierw do całkowitego uzgodnienia punktów podstawowych i zagęszczenia ich. W latach przeprowadzono następujące prace geodezyjne; Wybudowano i zaobserwowano 54 punkty oraz przeprowadzono trygonometryczny pomiar wysokości na obszarze 211 km 2 na 98 stanowiskach. Pomierzono wysokości niwelacją techniczną dowiązując do niwelacji precyzyjnej 14 punktów trygonometrycznych. Zidentyfikowano i pomierzono 118 punktów kontrolnych na 30 stereogramach lotniczych. Zakończono w terenie wszystkie obliczenia współrzędnych wysokości i na tej podstawie skorygowano wszystkie rozbieżności podstawy geodezyjnej, które dotychczas istniały. Równocześnie Biuro Pomiarowe Min, Kom. wykonało niwelację precyzyjną na trasie Nowy Targ Zakopane Łysa Polana z odgałęzieniami do Morskiego Oka i Kir (dolina\n3 Kościeliska). Od reperów tej niwelacji poprowadziła Grupa Fotogrametryczna niwelację techniczną do 14 wyżej wymienionych punktów trygonometrycznych, wykonując 182 km ciągu (3128 stanowisk), Przeprowadzenie dokładnych pomiarów wysokościowych wykazało, że cały szereg szczytów tatrzańskich posiadało fałszywie zaznaczone wysokości na dawnych mapach austriackich, oraz we wszystkich dotychczasowych wydawnictwach, Poniższa tablica, obejmująca szereg punktów wysokościowych, wykazuje różnice między właściwymi wysokościami, dowiązanymi do państwowej niwelacji precyzyjnej polskiej a wysokościami dawnymi, opartymi na mniej dokładnych pomiarach austriackich. II. Zdjęcia dwuobrazowe naziemne i lotnicze (terro- i aerostereofotogrametryczne). Zdjęcia naziemne wykonywano w czasie pomiarów terenowych fototeodolitami różnych typów, Politechnika Lwowska używała fototeodolitu Zeissa dawnego typu, o formacie 9x12 cm, Oddział Fotogeodezyjny M. R, P., używał początkowo fototeodolitu Hugershoff-Heyde, format 13 x 18, ogniskowa F = 165 mm, następnie dwóch kompletów fototeodolitów Wilda, format 10 x 15, ogniskowa F =165 mm i F =240 mm; (w skład kompletu wchodziły dwie kamery do bliskich i dalszych zdjęć). Wojskowy Instytut Geograficzny używał fototeodolitu Zeissa model C 3 b, format 13x18, ogniskowa F =193 mm, Klisz używano rozmaitych, czyniąc także próby zastosowania materiału krajowego. Najlepsze jednak rezultaty uzyskano na kliszach lustrzanych Perutza. Zdjęcia stereoskopowe naziemne zostały wykonane ze 180 baz fotogrametrycznych. Celem porównania wyników metody zdjęć stereoskopowych naziemnych i lotniczych oraz dla uzupełnienia niektórych luk, wykonano lotnicze zdjęcia stereoskopowe w skali l; , używając do tego celu kamery lotniczej Wilda (krycie 100 /o zdjęcia pionowe i nachylone), format 13x13, ogniskowa F== 165 mm, oraz kamery Hugershoffa (krycie 60 /o, zdjęcia równolegle format = 13 x 18, ogniskowa F =180 mm). Zdjęcia lotnicze stereoskopowe pokryły obszar ok. 30 km 2. Również dla porównania wyników pracy różnymi instrumentami, wykonano zdjęcia naziemne pewnych odcinków terenu z tych samych stanowisk fototeodolitami Zeissa i Wilda. Zdjęcia te były następnie opracowane na autografach Hugershoffa i Wilda, Zdjęcia naziemne były. wykonywane przez; Politechnikę v Lwowską (prof. Weigel i inż. dr Wilczkiewicz), Oddział Fotogeodezyjny M, R, P. (prof. Piątkiewicz, inż. Skibka, Sobol) oraz w latach przez Sam. Referat Fotogrametryczny W. I. G, (kpt. Miganowicz, kpt. Zawadzki). Poza tym Grupa Fotogrametryczna W. I, G, wykonała stereoskopowe uzupełniające zdjęcia naziemne w latach 1932 i 1933 (kpt. Zawadzki). III. Opracowanie autogrametryczne. Początkowo stereogramy opracowywano punktowo na stereokomparatorach Zeissa w skali 1:5000, z warstwicami co 5 m. Była to metoda uciążliwa i powolna. Porzucono ją też, gdy został zakupiony przez M, R. P. autograf Wilda, na którym opracowywano stereogramy w skali 1:10000 z warstwicami co 10 m, w niektórych jednak miejscach co 5 m. Oddział Fotogeodezyjny M, R. P. opracował na autografie Wilda 135 km 2 w skali l: na 6 rysownicach. Była to jak już wspomniałem praca niejednolita, oparta na różnych siatkach kilometrowych, z częściowo tylko uwzględnioną sytuacją. Skały przedstawiono za pomocą warstwie,\n4 Pewne partie terenu, których nie można było sfotografować z ziemi, opracowano ze stereogramów lotniczych. Jednak odcinki, których nie można było opracować fotogrametrycznie, jak np. odcinki o zwartym zalesieniu, oraz przerwy i martwe pola, zostały opracowane metodą topograficzną. Jako próby wykonano na autografie Wilda i Hugershoffa opracowanie terenu zdjętego dwoma różnymi fototeodolitami, Próba wykazała zupełną zgodność rysunku opracowań ze zdjęć kamerą Zeissa i Wilda. Po objęciu kierownictwa i przejęciu wszystkich materiałów przez W, I, G, w grudniu 1932 r, w sezonie zimowym r. wykonano obliczenia związane z zagęszczeniem triangulacji i pomiarem punktów kontrolnych i wykreśleniem na 6 rysownicach terenu i sytuacji oraz sprawdzenie (rewizja), uzgodnienie styków, sporządzenie kalek kultur według nowego podziału na arkusze, oraz kalek nazw, dalej naniesiono i sprawdzono współrzędne punktów trygonometrycznych i granicznych, IV. Uzupełnienie topograficzne. Uzupełnienie topograficzne objęło cały teren opracowany na autografie na obszarze 135 km 2 w skali 1:10000, oraz zdjęcia stolikowe na obszarze 76 km 2 początkowo dla skali l; , później dla skali 1:20000, Skutkiem wykonywania opracowań autogrametrycznych przez szereg lat, podczas których sposoby i wymagania stawiane mapie podlegały zmianom, zaszła potrzeba bardzo szczegółowego uzupełnienia niektórych obszarów, opracowanych z różnymi brakami, np. bez uwzględnienia rysunku sytuacyjnego, Prócz tego zaszła konieczność uzupełnienia na całym 211 km 2 obszarze szczegółów, wprawdzie nieobjętych wówczas jeszcze instrukcją topograficzną, lecz niezbędnych ze względu na przeznaczenie mapy i charakter terenu, jak ścieżki turystyczne, kosówka, skały, piargi itp, Łącznie z tą pracą uzyskano rysunek skał i piargów, wykonany w terenie przez specjalistów-rysowników kartograficznych. Rysunek wykonano w ten sposób, że żleby i usypiska przedstawiono w ich właściwym położeniu, skały występujące oddzielnie powiększono, skałki mniejsze, występujące w skupieniach, generalizowano odpowiednio do miejsca i wielkości. Przyjęto jako zasadę, że mapa będzie wydana w dwóch rodzajach: jeden dla celów naukowych, gdzie skały i piargi przedstawione będą warstwicami, drugi dla celów topograficznych, gdzie rysunek perspektywiczny uzupełni warstwice na skałach i piargach. Od 1931 r., po ustaleniu na specjalnej konferencji skali wydania mapy Parku Narodowego, całkowite uzupełnienie topograficzne wykonane zostało w skali l: Zdjęcia stolikowe na całym obszarze Tatr zostały wykonane na stolikach: 1. Dolina Chochołowska 1:20000 (urz. Grygorczuk 1931 r. i por, Buchalczyk 1932 r.). 2. Północna część doł. Chochołowskiej 1:10000 (urz, Grygorczuk 1930 r,). 3. Dol. Lejowiec 1:10000 (urz, Grygorczuk 1928 r,). 4. Staw Smreczyński 1:10000 (kpt. Dybaś 1926 r.). 5. Hala Tomanowa 1:10000 (mjr Leśniak 1926 r.). 6. Dół. Miętusia 1:10000 (urz. Grygorczuk 1929 r.). 7. Dol. Strążyska południe 1:10000 (urz. Grygorczuk 1930 r.). 8. Dol. Strążyska północ 1:10000 (kpt. Zongołłowicz 1927 r.). 9. Dol. Małej Łąki 1:10000 (mjr Leśniak 1927 r.). 10. Kuźnice 1:10000 (kpt. Dybaś 1927 r.). 11. Jaszczurówka 1:10000 (por. Jamiołkowski r.). 12. Sucha Woda 1:20000 (kpt. Świderski 1931 r. i por. Jamiołkowski 1932 r,). 13. Capowa Polana 1:10000 (kpt. Szymkiewicz 1927 r,). 14. Klimkówka 1:10000 (kpt. Dębicz 1927 r.). 15. Roztoka 1:10000 (kpt. Sierosławski r.). Stolik ten został zmniejszony do skali 1:20000 i prace uzupełniające wykonywali na nim kpt. Dobrzański (rej. Dziada) i urz.\n5 Grygorczuk (Dol. Filipli w 1933 r.). Do tego zostały dołączone autogrametryczne opracowania. znajdujące się na 8 płytach w skali 1:10000; I. Dolina Chochołowska. II. Dolina Kościeliska. III. Czerwone Wierchy. IV. Dolina Bystrej. V. Dolina Stawów Gąsienicowych i Pięciu Stawów. VI. Morskie Oko. VII. Roztoka. VIII. Rysy (opracowanie Sam, Ref. Fotogrametrycznego W. I. G.). Cały powyższy- materiał, po wykreśleniu tuszem, został przeniesiony drogą reprodukcji na 7 stolików w skali l; i został sprawdzony i uzupełniony w terenie w sezonie letnim 1933 r. jak następuje; 1. Dolina Chochołowska (por, Buchalczyk). 2. Dolina Kościeliska (kpt, Skoczycki). 3. Czerwone Wierchy (kpt. Lewartowski). 4. Dolina Stawów Gąsienicowych i Pięciu Stawów (kpt. Skoczycki), 5. Stawki Toporowe, Roztoka i Dziad (kpt. Dobrzański), 6. Dolina Filipki Klimkówka (urz. Grygorczuk). 7. Morskie Oko (por. Buchalczyk). Ogólne kierownictwo, zdjęcia fotogrametryczne i zagęszczenie triangulacji mjr Zawadzki. Na każdym stoliku została całkowicie wykreślona sytuacja z terenu zaś tylko zmiany warstwicowe, Oprócz tego, jako załączniki wykonano następujące kalki; kot, kultur, nazw (z wykazem nazw), szlaków turystycznych, zmian, oraz 4 kalki odcinka próbnego. Opracowanie skał w podziałce l; zostało wykreślone w tuszu oddzielnie na 6 stolikach; 1. Dolina Chochołowska (instr. kart, Schreiner), 2. Dolina Kościeliska zachód (instr. kart, Schreiner), 3. Dolina Kościeliska wschód (instr. kart. Schreiner). 4. Czerwone Wierchy (kpt. Lewartowski). 5. Dolina Stawów Gąsienicowych Sucha Woda (kpt. Lewartowski). 6. Dolina Pięcia Stawów Morskie Oko (instr. kart. Schreiner). Ostatecznie wykończone opracowania w terenie mapy Parku Narodowego, oparte na jednolitej podstawie geodezyjnej z początkiem układu Lwów Kopiec Unii Lubelskiej, zostało przekazane w grudniu 1933 r. do Wydziału Kartograficznego W. I, G. tak, że już w 1934 roku została wydana mapa Parku Narodowego wydanie B na Międzynarodowy Kongres Geografów w Warszawie. V. Pomiary głębokości wód. Ze względu na charakter stawów tatrzańskich i specjalne przeznaczenie mapy, pomierzono głębokości stawów, uzupełniając rysunek warstwicowy izobatami. Prace wykonała Grupa batymetryczna W. I. G. w okresie zimowym i letnim 1934 r. (kpt. mar. s. s, Śliwerski). Jako punkt wyjściowy pomiaru głębokości dla każdego stawu przyjęto średnią wysokość zwierciadła wody. Izobaty są prowadzone od 5 m wgłąb co 5 m względnie 10 m. Pomierzono głębokość 40 stawów,\n6 Stwierdzono, że największą głębokość posiada Wielki Staw w Dolinie Pięciu Stawów Polskich i wynosi ona 79,3 m, najmniejszą zaś Staw Pod Mnichem 0,1 m. Warunki pracy. Warunki pracy terenowej w Tatrach mają wszystkie właściwości terenu wysokogórskiego, są więc bardzo ciężkie. Ludzie którzy w takich warunkach mogą owocnie pracować, odznaczać się muszą znakomitym zdrowiem, niezwykłą przytomnością umysłu, wytrzymałością i hartem, umożliwiającym im wykonanie zadania. Niezwykle kapryśna pogoda, śniegi w lecie, oblodzenie skał, odbierający siły trud codziennej wspinaczki, noclegi pod gołym niebem, przeważnie w namiotach, rzadko w schroniskach- wymagały od wszystkich bez wyjątku wykonawców całkowitego i ofiarnego oddania się wykonanej pracy. Stan pogody w sezonie polowym, w którym zakończono ostatecznie wszystkie prace pomiarowe przedstawiał się następująco; Dni deszczowych całkowicie 38 Dni deszczowych w połowie 44 Dni pochmurnych i mglistych 54 Dni pogodnych 48 Razem dni: 184 W czerwcu i wrześniu spadły i leżały obfite śniegi. Przymrozki i oblodzenie skał miały miejsce niemal przez cały czas, Kwaterowanie w namiotach w czasie dużych opadów śnieżnych w połowie października przy opracowywaniu obszarów między Mnichem, Cubryną i Zadnim Mnichem przez por. Buchalczyka z kierownikiem grupy, było chyba pierwszym tego rodzaju dłuższym obozowaniem w Tatrach. Zakończenie. Rok 1938 przyniósł oczekiwane oddawna przez sfery turystyczne i naukowe, całkowite wykończenie wszystkich prac. Współpraca, jako sił pomocniczych, szeregu zawodników narciarskich (z Janem i Andrzejem Marusarzem na czele), była nie tylko sprawdzianem ich tężyzny sportowej, ale wykazała także praktyczną przydatność tego sportu dla prac pomiarowych nawet w najcięższych warunkach. Przeprowadzone prace przez Grupę Fotogrametryczną w trudnym i niebezpiecznym terenie wykazały, że posiadamy należyte przygotowanie nie tylko fachowe, ale i fizyczne dla pomyślnego przeprowadzenia wytkniętych zadań w najcięższych nawet warunkach. Zawadzki, mjr. II. I. Prace wstępne kartograficzno-konstrukcyjne. Kartografia W.I.G, zetknęła się po raz pierwszy z pracami dotyczącymi mapy Parku Narodowego w Tatrach w marcu 1933 r. Otrzymała polecenie zcalenia wszystkich.oryginałów na drodze fotograficznej, sporządzenia druków błękitnych dla dalszych prac Foto i Topograficznych. Praca ta miała służyć jako kanwa do jednolitego opracowania całości, oraz zorientowania się w ilości i wielkości luk, które nie zostały dotychczas w polu opracowane, Otrzymany materiał w ilości dziewiętnastu fragmentarycznych zdjęć był niejednolity, Zdjęcia były opracowane w rozmaitych skalach, nieujętych w ścisłe wymiary ramek? Na poszczególnych zdjęciach stosowany był różny układ zerowy współrzędnych prostokątnych.\n7 Największą trudnością przy scalaniu mapy okazał się niejednolity wymiar niektórych oryginałów, jak np. doliny Chochołowskiej, który przez nieumiejętne fotografowanie w innych zakładach zatracił wymiary siatki kilometrowej prostokątnej, dając formę nieregularnych trapezów, Sumując całość trudności scalenia dotychczasowych prac, otrzymano w wyniku następujące błędy, które należało usunąć, a mianowicie; 1. Przywrócić niektórym zdjęciom ich wymiary normalne. 2. Dopasować fragmentaryczne zdjęcia tak, aby teren i sytuacja oparta na punktach trygonometrycznych oraz na siatce kilometrowej zgadzała się na stykach. 3. Wkreślić na zdjęcia nowy jednolity dla wszystkich zdjęć kilometraż (siatkę kilometrową). 4. Pomniejszyć część zdjęć ze skali 1:10000 na skalę 1: Wykonać odbitki na planszach w granicach ramek map przyjętych dla normalnych wydawnictw W, I. G. Pracy tej dokonano skłuwając całość na kamieniu wedle ujednostajnionej siatki kilometrowej. Po wykonaniu tych prac odesłano plansze do dalszego opracowania w polu, celem dopełnienia widocznych luk, uzgodnienia styków poszczególnie skłutych zdjęć, oraz dokonania innych prac terenowych. II. Koncepcja mapy. Szef Wojskowego Instytutu Geograficznego podał następujące wytyczne, dotyczące wydania mapy Parku Narodowego Tatry; 1. Ilość i rodzaje wydań. Mapa zostanie wydana w trzech wariantach; Wydanie A. Mapa warstwicowa, cieniowana z oznaczeniem skał i znakowaniem ścieżek turystycznych w typie przyjętym dla map turystycznych W. I, G. Wydanie B, Mapa warstwicowa dla'celów naukowych. Wydanie C, Mapa warstwicowa cieniowana z oznaczeniem skał i znakowaniem szlaków, ścieżek i zjazdów narciarskich w typie przyjętym dla map narciarskich (przy użyciu przyjętych znaków międzynarodowych). 2. Skala Mapy Tatr: Wydania map A, B. i C. zostaną opracowane i wydane w skali 1: Format wydania: Wydania map A. B, i C, zawierać będą jedynie teren opracowany fotogrametrycznie, umieszczony w ramce prostokątnej z oznaczeniem siatki geograficznej i naniesioną siatką kilometrową. (Niezbędne uzupełnienia poza strefą opracowaną fotogrametrycznie zostały zgodnie z decyzją Szefa kartograficznie przeprowadzone). 4. Sposób opracownia. Wydania map A. i B, zostaną opracowane w sposób następujący: a) Sytuacja wykreślona na podstawie oryginałów polowych w skali 1: b) Teren z oryginałów fotogrametrycznych zmniejszony do skali 1: Mapa wydania C. ma być wtórnikiem mapy A. z uwzględnieniem treści narciarskiej, bez uwzględnienia treści turystycznej. 5. Kolory. Mapa Wydania A posiadać będzie kolory; Podstawowe: a) czarny sytuacja, b) brązowy warstwice na glebie, c) czarny łamany skały i piargi oraz warstwice na skałach i piargach,\n8 Nadruki; a) zielony lasy, b) zielony gilosz I kosówka, c) zielony gilosz II łąki, d) niebieski wody i śnieg, e) szary fiolet. cienie, f) czerwony ścieżki turystyczne. Mapa wydania B posiadać będzie kolory; Podstawowe: a) czarny sytuacja, b) brązowy warstwice, Nadruki; tak jak na wydaniu A, bez koloru fioletowo szarego (cienie) i koloru czerwonego (ścieżki turystyczne), oraz koloru czarnego łamanego (skały, warstwice na nich, piargi), Mapa wydania C posiadać będzie te same kolory co wydanie A z tym, że szlaki narciarskie i inne elementy narciarskie będą miały nadruk czerwony w miejsce ścieżek turystycznych, 6. Wytyczne ogólne: a) Prace redakcyjne, opracowanie i druk mapy przekazuję Wydziałowi Kartograficznemu, Samodzielny Referat Fotogrametryczny będzie przekazywał materiały polowe i materiał statystyczny niezwłocznie Wydziałowi Kartograficznemu w miarę wykańczania prac w terenie. b) Szef Wydziału Kartograficznego wyda niezwłocznie zarządzenia celem dokonania próbnych prac dla ostatecznego zdecydowania typu mapy. Szczegółowe wytyczne podam Szefowi Wydziału Kartograficzego osobiście, 7. Nazwy: Nazwę mapy ustalić w porozumieniu z profesorem Goetlem, W wydaniu B umieścić minimum nazw. Opisać jedynie wielkie szczyty, doliny i hale. W wydaniu A i C umieścić więcej nazw. 8. Termin: Mapa wydania B powinna być gotowa do reprodukcji W. I, G, do dnia l. VI r. Czas wydawnictw A i B będzie ustalony w późniejszym terminie. 9. Naklad: Wydania map A i C drukować w ilości po egz. Wydanie mapy B w 2000 egz. Wytyczne te, ustalone zostały przez Szefa W. I. G, płk. dypl. T. Zieleniewskiego na skutek meldunków Szefa Wydziału Kartograficznego mjra Brenneisena i Kierownika Sam. Referatu Fotogrametrycznego ppłk. Herfurta,w maju 1934 roku. III Realizacja pracy kartograficznej. Opracowanie oryginałów nastąpiło zgodnie z wytycznymi; próby kreśleń zostały w myśl rozkazu przedłożone Szefowi Wojskowego Instytutu Geograficznego do zaakceptowania, A. Materiały podstawowe. l. Zdjęcia oryginalne. Właściwe opracowanie w zrozumieniu kartograficznym i redakcyjnym nastąpiło w chwili, kiedy nadeszły uzgodnione i opracowane w polu plansze.\n9 Ostatecznie podstawowym materiałem do wykonania mapy, obejmującej obszar przyszłego Parku Narodowego w Tatrach były prace wykonane w skali l; w 1933 r. przez grupę fotogrametrów W. I. G. pod kierownictwem p. mjra Zawadzkiego Antoniego. Prace te wykonano w polu na siedmiu osobnych planszach. Obejmowały one poszczególne części całego obszaru; 1. Dolinę Chochołowską, 2. Dolinę Kościeliska, 3. Czerwone Wierchy, 4. Dolinę Filipka, 5. Stawki Toporowe i Dziada, 6. Dolinę Stawów Gąsienicowych i Pięciu Stawów Polskich, 7. Morskie Oko. Część górna sytuacji, wchodząca w ramki mapy, a leżąca poza właściwym obszarem zdjęć oryginalnych Parku Narodowego tj, na północ od Drogi pod Reglami, oraz szosy Zakopane Morskie Oko, potraktowana została w wydaniu B schematycznie, na podstawie reambulacji z r. 1928, wykonanej dla mapy 1: Dla wydań następnych A i C rejon ten został przepracowany na podstawie nowej reambulacji, wykonanej specjalnie dla tych wydań w r, 1934/35. Wszystkie więc zmiany sytuacyjne, powstałe na skutek powodzi ogarniającej Zakopane i okolice w lecie 1934 r, zostały uzupełnione za wyjątkiem warstwie, które wymagałyby specjalnych pomiarów wysokościowych. Obszar obejmujący teren w granicach państwa stał się skutkiem tego pełnowartościowym obrazem, w przeciwieństwie do obrazu terenów pozagranicznych na tej samej mapie. 2. Mapy terenów zagranicznych: Jako podstawa do opracowania części pozagranicznych został użyty następujący materiał: 1. Mapa 1:25000 wyd. tur. Czecho-Słow. z r Mapa 1:75000 wyd. tur. Czecho-Słow. z r, Mapa l; wyd. Czecho-Słow. z r. 1929/32. Mapy te, poza wprowadzeniem nieznacznych uzupełnień drożni, pisowni czeskiej, oraz elementu turystycznego, zasadniczo nie różnią się od starych map austriackich, o czym można było się przekonać, sprawdzając je z konceptami austriackimi, Koncepty te są w posiadaniu W. I. G, jako materiały podstawowe do wydania mapy turystycznej Wysokich Tatr z 1914 r, Miały one służyć do wydania mapy o skali l: Lecz nawet w wypadku, gdyby wartość aktualna tych map odpowiadała zadaniu, to ze względu na generalizację, która jest cechą tej skali, w stosunku do skali 1:20000 nie możnaby było opracować dokładnie tych obszarów, Mapy te cechuje poza tym mała dokładność prac niwelacyjnych, Austriaccy topografowie przeprowadzali ścisłe pomiary tylko w dolinach rzek, Rzadka sieć punktów trygonometrycznych, których położenie dałoby się ściśle określić na mapie, utrudniała dowiązywa-nie sytuacji. Sytuacja opracowana metodami mało dokładnymi przez topografów austriackich, nie chciała się dowiązywać do bardzo dokładnie opracowanych zdjęć polskich. Materiały te były jedyną podstawą do opracowania terenów leżących poza granicami państwa. Powiększono przeto fotograficznie te mapy do skali l: Następnie utożsamiono szereg punktów wzdłuż granicy państwa na obu zdjęciach. Sytuacja została przeniesiona drogą kalkowania na czystorys. Punkty i poszczególne odcinki pasowania dobierano tak, żeby na stykach powstały jak najmniejsze odchylenia. Pas graniczny o szerokości mniej więcej 1,5 km po stronie czesko-słowackiej - został opracowany w ten sam sposób na podstawie materiałów granicznych polsko-czesko-\n10 słowackich z lat , Pas ten został sprawdzony drogą unacześniania na podstawowym materiale austriackim w czasie delimitacji granicy polsko-czesko-słowackiej. Wszystkie te materiały, nie zgadzające się nawet, w swych oryginalnych wydaniach, tym mniej wiązały się z oryginalnymi pracami polskimi, Błędy sytuacji na wspólnym odcinku mapy w sk. 1:75000 i 1:20000 dochodziły do 2 i więcej centymetrów, co w skali 1:20000 daje ponad 400 metrów różnicy w terenie. Podobnie wielkie nieścisłości stwierdzono, porównywując materiał graniczny z materiałem czesko-słowackim, Z powodu niedokładności austriackiego materiału podstawowego, wykluczone było również wprowadzenie i dowiązanie rzeźby tego terenu do oryginalnego zdjęcia polskiego. Błędy w przesunięciu poszczególnych warstwie dochodziły do l cm i więcej, co w skali 1:20000 wyraża się przeszło 200 metrowymi odległościami w terenie. Wyżej stwierdzone błędy obrazowały fałszywie teren, nadając całym pasmom górskim niewłaściwe położenie, Na podstawie porównań ze zdjęciami oryginalnymi należy się spodziewać, że na tych obszarach określenia wysokościowe będą błędne, w granicach kilkunastumetrowych. Poza tym warstwice obrazujące teren posiadały na mapach czesko-słowackich o skali 1:25000 klucz warstwicowy 20 metrowy, zaś na mapach o skali 1: metrowy, co w zestawieniu z mapą polską o kluczu warstwicowym 10 metrowym, byłoby rażącą dysproporcją. Również samo ujęcie form terenowych pozostawiało wiele do życzenia. Te tak ważne przyczyny dopuszczały tylko do schematycznego ujęcia wyżej wzmiankowanych obszarów, wykluczając możliwość innej koncepcji, która stwarzałaby tylko pozory wartości topograficznych. Te same względy zdecydowały o potraktowaniu terenu w analogiczny sposób na obszarach Państwa Polskiego, leżących poza zasięgiem zdjęć oryginalnych. Obszary te zostały w wydaniach A i C pokryte tylko cieniami i opisane kotami. Elementy te obrazują schematycznie konfigurację terenu, 3. Nomenklatura. a) Na obszarze Państwa Polskiego, Drugim ważnym punktem prac wstępnych było zebranie i ujednostajnienie materiałów potrzebnych do opisu mapy. Opracowanie i umiejscowienie nazw w terenie wykonali fotogrametrzy, lecz jak pierwsze tak i drugie częstokroć różniło się brzmieniem i położeniem przyjętych już od dawna nazw. Niektóre nazwy nie odpowiadały etymologii pierwotnej. Elementy górskie przezwane zostały inaczej i umiejscowione gdzie indziej przez turystów, a skutkiem częstego używania ich, zdobyły sobie prawo obywatelstwa; np. nazwa przyjętego przez turystów Wierchu Starorobociańskiego podawana jest przez górali jako Łopata, Siwa Przełęcz jako Przełęcz nad Stawkami, Furkaska jako Furkaśka (Furt-Skacz Kaśka w podaniu góralskim). Wybitnym przykładem innego umiejscowienia nazwy może być nazwa szczytu leżącego na płd. wschód od Jaszczurówki i noszącego we wszystkich przewodnikach i na mapach turystycznych nazwę Małego Kopieńca. Otóż górale z Murzasichle i Jaszczurówki określali ten szczyt jako Wysoki Regiel, Małym zaś Kopieńcem nazywali niedużą skałkę, leżącą tuż na płn. od Wielkiego Kopieńca, Również niektóre nazwy podawane w gwarze góralskiej jak; Sciciska zamiast Szczyciska, Kosista zamiast Koszysta, Zlebki zamiast Zlebki, Ptasiniec zamiast Ptaszyniec, Śtolnia zamiast Sztolnia i wiele innych, oraz pisownia Magura", przez u" zamiast ó" itp. wymagały sprawdzenia i jednolitego ustalenia formy. Te wszystkie wątpliwości spowodowały odesłanie nazw do Towarzystwa Tatrzańskiego, gdzie przy współudziale prof, Goetla zostały poprawione i uzgodnione z nazwami popularnie przyjętymi przez Towarzystwo.\n11 Niektóre nazwy, różniące się krańcowo od formy spopularyzowanej, są podawane o brzmieniu podwójnym. W ten sposób właściwe nazwy ludowe zostaną z biegiem czasu zalegalizowane przez ogół i jako odpowiedniejsze wyprą nazwy nadane przez turystów lub odwrotnie. Z nazw wątpliwych, cześć została określona we właściwym brzmieniu przez profesora Goetla, część przez Tatrzańską Komisję Toponomastyczną w składzie; prof. Nitscha, Semkowicza, dyrektora Zborowskiego, prof. Smoleńskiego i w takiej formie umieszczona na mapie. Inne nazwy, których brzmienie nie zostało rozstrzygnięte przez wyżej wymienione osoby, pozostawiono w brzmieniu podanym przez Dział Nomenklatury W. I. G. Wybór nazw pod względem ważności został uzgodniony z prof. Goetlem; ilość nazw uzależniono od czytelności mapy, a z ogólnej liczby udało się nawet umieścić 75% nazw na mapie. Skutkiem tego mapa posiada obecnie cały szereg nazw, nie umieszczanych dotychczas na innych wydawnictwach mapy Tatr. Dotyczy to przede wszystkim opisu obszarów, zboczy, lasów, oraz kosodrzewiny, ciekawych tak pod względem folkloru jak i orientacji, zwłaszcza w okolicach mniej dotychczas uczęszczanych j. n. Doliny Chochołowskiej, Pańszczycy i Waksmundzkiej. Dane turystyczne opracowane przez fotogrametrów, zostały uzgodnione z danymi Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, przez co mogą być uważane za zupełnie ścisłe. b) Nomenklatura terenów zagranicznych. Nomenklatura terenów pozagranicznych oparta została na nazwach umiejscowionych na mapach czeskoslowackich. Oprócz tego wykorzystano przewodniki turystyczne czesko-słowackie. Część danych dostarczyło Polskie Tow. Tatrzańskie, następnie Komisja Toponomastyczna, oraz prof, Goetel. Posługiwano się również przy opracowaniu nazw jak i treści turystycznej przewodnikami Swierza i Chmielowskiego, Zwolińskiego, oraz mapami tego ostatniego, traktując te materiały jako pewnego rodzaju sprawdziany przy umiejscowianiu nazw i wybieraniu obiektów ważnych pod względem turystycznym. Na podstawie tych wszystkich materiałów i prac przygotowawczych przystąpiono do pracy właściwej, tj, do kartograficznego ujęcia mapy. B. Wykres i ujecie kartograficzne 1. Szkielet sytuacji: Wobec dość wielkiej powierzchni rysunkowej mapy, nie można było zastosować metody wykreślania pewnych elementów na całości przez jednego rysownika, co byłoby wskazane ze względu na utrzymanie jednolitości rysunku na całej mapie, która miała być drukowana w dwóch arkuszach. Cały obszar mapy Parku Narodowego został podzielony na sześć plansz w skali 1:20000, a to ze względu na uwarunkowanie wydania tego obszaru w przyszłości, po uzupełnieniu go nowymi zdjęciami w ramkach W. I. G. w skali 1: Założenie takie wprawdzie z jednej strony przysporzyło więcej pracy i trudu Zakładowi Reprodukcji przy zcalaniu tych sześciu arkuszy, to jednak z drugiej strony przyspieszało pracę kreślarską, gdyż na 6 - ciu planszach mogło pracować równocześnie 6- ciu pracowników. Wzgląd na przyszłe wydawnictwo tych arkuszy w ramkach W, I, G. zmuszał również do zastosowania wykresu tych samych znaków topograficznych, jakie są stosowane na arkuszach map szczegółowych. Pewne odstępstwa od wymiarów znormalizowanych znaków, które zostały zastosowane na mapie, dadzą się wytłumaczyć tym, że w wypadku pozostania przy skali oryginału i zmniejszenia go do skali l; rysunek będzie zawsze czytelny i nie za mocny. Licząc się z tym, że mapa ta, ze względu na specjalny swój charakter, będzie przedstawiała typ odmienny, odbiegający od szablonu przeciętnych wydań map W. I. G. w\n12 skali 1:25000 wykonano z części Doliny Chochołowskiej próbny rysunek. Z rysunku tego, wykonał Zakład Reprodukcji cały szereg prób reprodukcyjnych, łącząc wszystkie elementy jak: sytuację, teren, skały i cienie oraz nakładając kolory na wody, kultury i pokrycie. 2. Pokrycie. Na podstawie tych prób zdecydowano użyć na las, łąki i kosodrzewinę (zwłaszcza, że na graficzne przedstawienie tej ostatniej nie posiadano odpowiedniego znaku), zamiast symbolu drzew i krzaków kolory, któreby nie zaciemniały rysunku warstwie i skał. Również i inny powód zastąpienia sygnatur barwą przemawiał za tego rodzaju ujęciem mapy. Obawa bowiem zniwelowania obrazu plastyki terenu sygnaturami, które są umieszczane przeważnie równolegle do ramki, a nie do grzbietów i ścieków, zmusiła do zobrazowania pokrycia terenu kolorami, a nie sygnaturami. Barwa bowiem łatwiej przylega optycznie do obrazu niż sygnatura, Nie dotyczyło to łąk, których obraz stwarza pojęcie czegoś płaskiego. Łąki bowiem przeważnie umiejscawiają się w kotlinach i na polanach, a przez pozostawienie jednostajnej równo ułożonej sygnatury, potęgują optycznie złudzenie pewnej płaszczyzny. Mimo to w obrazie mapy postanowiono płaszczyznę łąk podkreślić nietylko sygnaturą, ale i innym rodzajem barwy zielonej. Wykres sytuacji, zwłaszcza granic kultur, był rzeczą bardzo mozolną, Czystorysy bowiem były kreślone na drukach błękitnych, sporządzonych z tych samych matryc co dla prac polowych. Skutkiem tego, całą sytuację naniesioną przez fotogrametrów w polu, potrzeba było z prac polowych w najdrobniejszych szczegółach przenieść na czystorys. Czynność tę wykonano przy pomocy kalkowania. Hamowało to szybkość wykonania mapy, oraz zmniejszało dokładność, ale było to złem koniecznym, gdyż wykonanie za pomocą fotografii druków błękitnych z oryginałów polowych, które byłyby podkładem dla czystorysu, dałoby z jednej strony obraz mało czytelny, a z drugiej przekreśliłoby możność dopasowania sytuacji do warstwie. Warstwicę bowiem widoczne na stolikach polowych w kolorze niebieskim, nie byłyby widoczne po sfotografowaniu ich i sporządzeniu podkładu do czystorysu. 3. Znaki topograficzne: Postępujące naprzód prace stwarzały coraz to nowe potrzeby indywidualizowania tej mapy. Zbieganie się kilku znaków w jednym i tym samym miejscu zmuszało do stworzenia pośredniego symbolu, łączącego w sobie kilka pojęć. Tak powstały znaki krzyża oraz słupa granicznego jako punktów trygonometrycznych w jednej postaci. Zdarzyły się wypadki braku w znakach topograficznych odpowiedniego symbolu dla przedmiotu, Stwarzano więc nowe symbole, obrazując je graficznie w ten sposób, aby nawet mało obeznana z mapą osoba mogła poznać w symbolu obraz samego przedmiotu. Tak powstał symbol stacji meteorologicznej, koliby, skoczni narciarskiej itp, 4. Skały: Z chwilą, gdy sytuacja została już wykreślona, przystąpił instruktor kartograficzny Schreiner do opracowania rysunku kartograficznego skał. Wykreślona sytuacja ułatwiała kreślącemu umiejscawianie skał tak, aby nie pokrywały się one z obszarami.kultur, a szczególnie kosodrzewiny, która nie rośnie na stromych zboczach skalnych. Skutkiem tego wrysowano nawet najdrobniejsze szczegóły elementów skalnych w granice kultur. Materiałem podstawowym do wykresu skał były oryginały z wykreślonymi w polu skałami umiejscowionymi i zrysowanymi na mapie na podstawie pomiarów, Materiałem pomocniczym były fotografie obiektów skalnych oglądane w stereoskopie, a to w tym celu, żeby rysunek kartograficzny skał odpowiadał możliwie najdokładniejszemu wyglądowi obiektu w naturze.\n13 Rysowania skał dokonano na warstwicach wpierw wykreślonych, ściśle na podstawie zdjęć oryginalnych. Oświetlenie przyjęto z północo-zachodu z pewnym jednak odstępstwem, a to ze względu na potrzebę wydobycia plastyki na północnych stokach naszego pogranicza. Również ze względu na przewidywane cieniowanie stoków, technika cieniowania skał była potraktowana subtelniej niżby to wymagało prawidło, Metoda kartograficznego ujęcia skał, zastosowana na tym wydaniu, jest chyba jedyną tego rodzaju pracą w kartografii, gdyż rysunek skał nie jest tutaj tylko symbolem, a wiernym odtworzeniem z natury, opartym matematycznie na warstwicach. Obszary piargów i maliniaków umiejscowiono w granicach ich rzeczywistej rozciągłości. 5. Warstwice. Warstwice, jako jeden z ważniejszych elementów rzeźby terenu w wydaniu B były wykonane częściowo bezpośrednio na kamieniu jako grawura, częściowo jako litografia, otrzymana drogą przeniesienia na kamień scalonego rysunku ze wszystkich oryginałów polowych oraz zdjęć fotogrametrycznych. Przeniesienie na kamień i retusz warstwie niejednolicie wykreślonych nie rokowało wielkiej nadziei na ładny rysunek, postanowiono jednak pozostać przy tym sposobie wykonania terenu, a to ze względu na obawę, że przy kreśleniu warstwie mógłby rysownik zatracić formy autograficzne terenu. Skłuwa-nie terenu w całość z kilku części, pomijając stronę graficzną, zniekształciło do pewnego stopnia obraz warstwie. Użycie tego samego czystorysu warstwicowego do wydań A i C, stało się niemożliwe. W wydaniach tych musiały być warstwice na skałach (kolor szary) i warstwice na terenie (kolor brązowy) ściśle i idealnie dopasowane. Postanowiono przeto dla wydań A i C powtórnie wykreślić warstwice na czystorysie wykreślonych skał. Dla ułatwienia pracy grawerom przy rozdzielaniu kolorów użyto koloru czerwonego (farba cynober) do wykreślenia warstwie na obszarach nie skalnych. Warstwice w terenach skalistych i same skały wykreślono w kolorze czarnym. Urwiska i usypiska ziemne w odróżnieniu od piargów, jako usypisk skalnych, wykreślono również w kolorze czerwonym. Czas kreślenia warstwie był stosunkowo dłuższy od normalnego, a to ze względu na rażący kolor czerwonej farby, powodujący dość szybkie przemęczenie wzroku. Warstwice wykreślono z zachowaniem najściślejszych form autograficznych. 6. Koty i opis warstwie. Opis warstwie dano możliwie gęsto. Punkty trygonometryczne, niwelacyjne i topograficzne opisano wedle danych z pomiarów polowych. Wysokości poziomu i głębin wód na jeziorach i stawach, leżących na terenie Parku Narodowego, opisano wedle danych otrzymanych ze specjalnego pomiaru tych elementów, dokonanego przez kpt. marynarki w st. spocz. Sliwerskiego. Dane, dotyczące poziomu wód, prawdopodobnie ze względu na porę roku (zima), w jakiej były dokonywane, różnią się nieco od danych topograficznych, Część wartości wysokościowych podano pismem włoskowym, Często umieszczano je pod nazwą obiektu, a to z tego powodu, aby nie zakrywać znajdującego się obrazu sytuacji lub skał. Pewnym sprawdzianem danych wysokościowych były prace inż. Strzemińskiego, entuzjasty kartografii Tatr, wykonane drogą pomiarów barometrycznych. Dane różniły się przeważnie tylko w dziesiętnych znakach metra, 7. Redakcja i opis nazwami. Jednym z najtrudniejszych momentów pracy nad mapą Parku Narodowego był opis kartograficzny. Z jednej strony element ten ożywia mapę, z drugiej zaś jest jednocześnie złem koniecznym, gdyż zakrywa obraz sytuacji, wprowadza pewną sztywność i niweluje plastykę\n14 terenu. Analiza różnych tego rodzaju opisów na mapach doprowadziła do wniosku, że jeżeli napis jakiegoś szczytu jest umieszczony poziomo, to różnica wysokości szczytu i sąsiadującej doliny sprowadza się optycznie do jednego poziomu, natomiast nazwa biegnąca z ukształtowaniem terenu uplastyczni sam obiekt, Dlatego w ten sposób starano się umieszczać napisy. Jedynie nazwy obszarów leśnych kosodrzewiny oraz zboczy, niezwiązanych bezpośrednio z ukształtowaniem terenu, umieszczano poziomo, dla odróżnienia od nazw elementów górskich. Nie mniej jednak musiano od tych zasad czynić niejednokrotnie odstępstwa. Jednym z czynników, który zmuszał do tych odstępstw, była chęć uniknięcia przykrywania napisami skał i sytuacji, celem większej przejrzystości i czytelności mapy. Następnie unikano umieszczania napisów po stronie stoków niecieniowanych, gdyż umieszczenie napisu po stronie cieni uwypukla plastykę, po stronie odwrotnej niweluje. Wreszcie, niewspółmierność ważnej nazwy ze znikomością obiektu terenowego zmuszała częstokroć do wyżej wymienionych odstępstw w umieszczaniu napisów. Do tych utrudnień dochodziła i ta przeszkoda, że z chwilą przystąpienia do opisu, nie było jeszcze wykreślonych skał i terenu, tym bardziej więc nie posiadano odbitek tych elementów. Mając taką odbitkę na kalce, możnaby było dokładnie na takiej podstawie umiejscowić nazwy. Wobec niemożności czekania na taki koncept, redaktor tej mapy zmuszony był kalkować teren i skały zgrubsza i na podstawie tego szkicu umiejscawiać napisy. Nie dawało to wielkiej gwarancji dokładności zlokalizowania napisu. Z tego też powodu niektóre napisy mogą w położeniu swoim być cokolwiek niewłaściwie przesunięte. Czynnikiem powodującym nieścisłość umieszczeń niektórych napisów, była również dość duża rozbieżność pomiędzy topografami i prof. Goetlem przy umiejscawianiu niektórych nazw jak np. Kobyła, Piekło, Mechy i inne, Wobec znikomej liczby nazw osiedli, a przeważającej ilości nazw elementów wysokogórskich, dolinowych, obszarowych i wód, które ze względu na zachowanie plastyki wymagały współksztattnego sposobu umiejscowienia nazwy do obiektu, zastosowano opis ręczny na całej mapie. Za opisem ręcznym przemawiała i ta okoliczność, że wielkość czcionek nie nadawała się do takiego opisu, poza tym czcionka nie daje obrazu soczystego i elastycznego. Zachodziła więc obawa, że czcionki, jako pismo mało elastyczne, przykryją dość gęstą sytuację, tak pedantycznie, pracowicie i dokładnie opracowaną w terenie. 8. Pismo. Opracowano więc specjalny rodzaj i skale dla pism, dzieląc wszystkie elementy opisowe na kilka następujących grup: 1. Pismem rzymskim, stojącym opisano elementy wysokogórskie, jak szczyty, grzbiety i przełęcze; 2. Pismem rzymskim, pochyłym doliny, żleby, polany i hale. 3. Kursywą pochyłą w prawo obszary, nazwy zbocz, lasów i kosodrzewiny. 4. Kursywą pochyłą w lewo wody. 5. Blokiem stojącym osiedla i pojedyncze zabudowania, 6. Blokiem włoskowym nazwy ulic, grot, ścieżek. 7. Blokiem pochyłym, włoskowym niektóre obiekty sportowe. 8. Kursywą normalną i włoskową skróty i objaśnienia. Poza wyżej wymienionymi rodzajami pism, zastosowano dość dużą skalę, dotyczącą wielkości pism, celem zróżniczkowania ważności obiektów terenowych. Zastosowano 5 wielkości dla pisma rzymskiego i 4 wielkości dla obszarów. Wody i osiedla opisano pismem przyjętym dla map szczegółowych. Wielkości napisów opracowano drogą porównania danych dostarczonych przez topografów z innymi danymi ważnymi pod względem turystycznym, posługując się\n15 przewodnikami Świerza i Chmielowskiego, Zwolińskiego oraz mapą turystyczną tego ostatniego. W samym Zakopanem opisano nazwami w granicach możliwości jak największą ilość ulic i poszczególnych obiektów, ważnych już to pod względem turystycznym, już to orientacyjnym. Na obszarach pozagranicznych umiejscowienie nazw oparto na mapach czeskosłowackich, a wielkość napisów opracowano drogą dedukcji przez porównanie opisów polskiego terenu z opisem na mapach czeskosłowackich, 9. Cienie: Cieniowanie terenu zostało wykonane metodą przyjętą do prac tego rodzaju; kredką litograficzną na blasze grenowanej z oświetleniem z płn.-zachodu. Rysunek skał, posiadający sam w sobie stronę cieniowaną, pociągał pewne odstępstwa od prawideł i został oparty li tylko na indywidualnym wyczuciu wykonawcy. Obszar mapy, leżący poza granicami państwa i na płn. od drogi pod reglami, posiada w wydaniach A i C tylko cienie bez.warstwie (przyczyny tego opisane zostały w Cz, III., Rozdział A,, pkt. 2 niniejszego artykułu), Cienie na tych obszarach są tak opracowane, że ilustrują położenie poszczególnych pasm górskich. Metoda specjalnej szrafury obrazuje obszary skalne, urwiska i piargi. Podkładem do wykonania tej pracy były warstwice, 10. Legenda i podzialka: Legenda, ze względu na specjalne przeznaczenie mapy dla szerszego ogółu, została tak zredagowana, aby mogła wyczerpująco wyjaśnić wszystkie szczegóły rysunku barw, napisów i skrótów, Podziałki krokowej nie umieszczono ze względu na jej nie-praktyczność w terenie wysokogórskim. 11. Konstrukcja kartograficzna mapy. Ramka arkusza nie odpowiada cięciom arkuszy 1: Jest dostosowana do obszaru Parku Narodowego i dlatego opis narożników podany jest z dokładnością sekund, a nie pełnych minut, Odwzorowanie, pierwszy południk i siatka kilometrowa obowiązujące dla wydań W. L G, C. Reprodukcja mapy. Reprodukcja mapy nastręczała bardzo wiele trudności tak ze względu na pasowanie poszczególnych kolorów, jak i zcale-nia mapy podzielonej na siedem arkuszy, Samo fotografowanie czystorysów stwarzało już pewną trudność. Dotyczyło to szczególnie czystorysów terenowych, Czystorys terenu w odróżnieniu od sytuacji był wykonany na dwóch planszach o tak wielkich wymiarach, że obiektyw fotograficzny nie był w stanie objąć ich w całości. Każda więc plansza wymagała kilkukrotnego częściowego fotografowania. Z powodu braku ramki geograficznej, którą można było wkreślić dopiero na matrycach scalonej już mapy, pasowanie było uskuteczniane na podstawie poszczególnych punktów, umieszczonych identycznie na czystorysach terenu i sytuacji. Miernikiem dokładnego nastawiania aparatu fotograficznego były ścisłe, w odpowiedniej skali obliczone odległości liniowe pomiędzy tymi punktami, Doświadczenie uzyskane przy pracach tego rodzaju nad wydaniem B, zostało w pełni wykorzystane przy wydaniach A i C, Polegało ono na tym, że nie pasowano tutaj koloru brązowego (teren) do sytuacji, a odwrotnie sytuację dopasowywano do terenu ze względu na utrzymanie możliwie idealnego wpasowania skał do warstwie, jako jednej z najtrudniejszych dziedzin przy reprodukcji mapy,\n16 Poza tym Zakład Reprodukcji miał olbrzymie trudności przy pasowaniu poszczególnych kolorów. Przyczyną tego był wielki rozmiar papieru, który w czasie samego druku, trwającego około 2 miesięcy, podlegał stale deformacjom. Zmieniająca się wilgotność" powietrza, temperatura, wielokrotne przewalcowy-wanie papieru przez maszynę, zmuszało do ustawicznej czujności, korekt i retuszu, by nie uchybić w zestawieniu fragmentów mapy i nie umniejszyć przez to jej cennej dokładności, Jeśli się zważy, że papier w czasie druku podlegał około 5 mm nieregularnym skurczom, to łatwo można sobie zobrazować wysiłek dopasowywania kolorów, dostrojonych na nierozciągliwych blachach cynkowych do nagle podlegającego deformacjom papieru. IV. Wydania. l. Wydanie B. Wydanie B ukazało się w roku 1934 pod nazwą Fotogrametryczna Mapa Parku Narodowego Tatry Polskie" w 6-ciu kolorach, bez skał, cieni i koloru czerwonego. Metoda wykonania terenu na tym wydaniu, o której wspomniało się poprzednio. nie dala przejrzystego rysunku warstwicowego. Niejednolite różnice w grubościach warstwie stu- i dziesięcio-metrowych, oraz zlanie się warstwie w miejscach skał zmniejszyły czytelność. Obszary poza właściwym Parkiem Narodowym potraktowane były schematycznie, a na terenach państwa czesko-stowackiego tylko w grubszych zarysach. Wydanie B spowodowane było koniecznością terminowego wykonania go na Kongres Geograficzny, skutkiem czego nosi ono cechy pośpiechu. 2. Wydania A i C. Wydanie A turystyczne i C narciarskie, które ukazały się w roku 1938 pod nazwą Tatry" (część Polska) posiadają wszystkie 8 kolorów, uregulowane rozkazem Szefa W.I.G., przy czym na wydaniu A są oznaczone kolorem czerwonym obiekty turystyki letniej, zaś na wydaniu C tym samym kolorem obiekty i szlaki narciarskie. Wydanie C narciarskie, posiada oprócz tego specjalną legendę ze znakami narciarskimi w kolorze czerwonym. Znaki te zastosowane zostały po raz pierwszy w wydawnictwie W. I. G. Odcinki mapy, leżące poza właściwym Parkiem Narodowym, przepracowano w tych wydaniach możliwie jak najdokładniej na podstawie wszystkich znajdujących się w W, I. G. materiałów podstawowych. Brak rzeźby terenu na obszarach, leżących poza zasięgiem zdjęć oryginalnych, został częściowo zastąpiony przez cieniowanie, Zbyt wielkie różnice w wartościach warstwie między mapami państw ościennych a oryginalnymi zdjęciami Parku Narodowego, opracowanego najnowszymi metodami pomiarowymi uniemożliwił połączenie warstwicami tych obszarów i wydania mapy. w całości w jednolitym warstwicowym obrazie. Specjalne obiekty turystyczne i narciarskie są podane w kolorach czerwonych. Treść narciarską opracował bardzo przejrzyście, opierając się na przyjętych międzynarodowych znakach narciarskich mgr. Korosadowicz z ramienia Towarzystwa Krzewienia Narciarstwa w Krakowie. Treść narciarska została uzupełniona najnowszymi szlakami, dostarczonymi przez Tow. Tatrzańskie w 1937 roku. Mapa Tatr wydania A została przedstawiona na Międzynarodowej Wystawie Kartograficznej w Amsterdamie, odbywającej się przy okazji Międzynarodowego Kongresu Geografów (18. VII. 28.VII.1938), a mapa wydania B na Międzynarodowym Kongresie i Wystawie Fotogrametrycznej w Rzymie (24.IX. 10.X. 1938). Pozwolę sobie podkreślić w tym miejscu szczególne zasługi kartografa p. Olgierda Hryniewickiego, który jako redaktor mapy Tatr" we wszystkich jej wariantach, włożył w nią całą swoją wiedzę i zamiłowanie. Dobrzański, mjr.\nLokalizacja zdarzeń drogowych w systemie referencyjnym wprowadzonym na drogach wojewódzkich województwa małopolskiego\nLokalizacja zdarzeń drogowych w systemie referencyjnym wprowadzonym na drogach wojewódzkich województwa małopolskiego Konieczność przejścia z dotychczasowego kilometrażowego systemu opisu drogi na opis\nZASADY ODTWORZENIA PUNKTU REFERENCYJNEGO\nZASADY ODTWORZENIA PUNKTU REFERENCYJNEGO dla zadania pn.: Usuwanie skutków powodzi w ciągach dróg wojewódzkich DW 966 na terenie Gminy Łapanów z podziałem na zadania: Zadanie 1: Odbudowa DW 966 w m. Łapanów\nModernizacja drogi wojewódzkiej nr 977 na odcinku Tarnów Konieczna\nZałącznik nr 5 do Programu funkcjonalno-użytkowego ZASADY WYZNACZANIA PUNKTÓW REFERENCYJNYCH Modernizacja drogi wojewódzkiej nr 977 na odcinku Tarnów Konieczna Według obecnej koncepcji, w realizowanym\nZagospodarowanie turystyczne Tatr. Zagospodarowanie turystyczne Tatr\nZagospodarowanie turystyczne Tatr Projekt współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego za pośrednictwem Euroregionu Tatry w ramach Programu Współpracy Transgranicznej\nINWESTYCJE DROGOWE A SYSTEM REFERENCYJNY\nINWESTYCJE DROGOWE A SYSTEM REFERENCYJNY Przy realizacji wszelkich inwestycji na drogach wojewódzkich należy szczególnie zadbać o zachowanie, jeżeli to możliwe, w stanie niezmienionym elementów założonego


RAA Brandenburg | Spotkanie Polnisch\nArchiv Abgeschlossene Projekte Spotkanie Spotkanie Polnisch\nProjekt „Spotkanie znaczy Begegnung“ został pomyślnie zakończyony w roku 2009. Złożyliśmy wniosek na nasz nowy projekt „Begegnung-spotkanie w partnerstwie”i mamy nadzieję, że rozpoczniemy jego realizację w roku szkolnym 2010/2011.\nDalsze informacje uzyskają Państwo w siedzibie RAA Brandenburg.\nUczymy się bawiąc - nauka języka sąsiedniego kraju w szkołach podstawowych w regionie przygranicznym\nProjekt "Spotkanie znaczy Begegnung" powstał w roku 1994 z inicjatywy RAA (Regionalny Urząd d/s Cudzoziemców, Pracy z Młodzieżą i Szkołą) w Brandenburgii i jest dziś jednym z najbardziej udanych i uznanych projektów w regionie przygranicznym.\nOd pierwszej klasy szkoły podstawowej dzieci uczą się nieobowiązkowo w kołach zainteresowań języka sąsiedniego kraju. Nauka prowadzona jest przystępnie, w atmosferze zabawy. Każde koło ma grupę partnerską po drugiej stronie granicy. Lekcje języka - dwie dodatkowe godziny lekcyjne raz w tygodniu - są przygotowaniem do spotkania obu grup. Spotkania jednodniowe organizowane są 2 - 4 razy w roku szkolnym, spotkania wielodniowe z reguły 1 raz. W czasie spotkań dzieci są przez cały czas razem i w naturalny sposób szukają dróg porozumienia. Dla dzieci, które w czasie zabawy chcą się porozumieć, obcy język przestaje być barierą. Kontakt jest spontaniczny i naturalny. Dobre rezultaty przynosi metoda "tandemu". Sprzyja ona nawiązywaniu osobistych kontaktów między dziećmi polskimi i niemieckimi.\nObecnie w projekcie uczestniczy 1600 dzieci z 41 niemieckich i 32 polskich szkół.\npogłębienie kontaktów między dziećmi polskimi i niemieckimi\nlikwidowanie uprzedzeń i wzajemnej obojętności\npoznanie kraju sąsiadów\nOd roku 2003 projekt jest finansowany głównie przez Unię Europejską w ramach programu INTERREG III A, przez Ministerstwo Oświaty, Młodzieży i Sportu (MBJS) Brandenburgii oraz przez stowarzyszenie Polsko - Niemiecka Współpraca Młodzieży (DPJW).\nKontakty między dziećmi\nRegularne spotkania grup partnerskich sprzyjają rozwojowi długotrwałych kontaktów między dziećmi polskimi i niemieckimi. Zaczyna się koleżeństwo, czasami nawet przyjaźń a w efekcie wzajemna tolerancja i akceptacja, nie tylko w szkole, ale i w życiu codziennym.\nIm częściej dzieci się spotykają, tym swobodniej i pewniej czują się razem, co staje się zachętą do nauki obcego języka.\nZ reguły, w roku szkolnym organizuje się 2 – 4 spotkanie jednodniowe i 1 spotkanie wielodniowe.\nIstotnym celem projektu jest rozbudzenie zainteresowania krajem sąsiednim, i przełamania utartych, często negatywnych opinii, z którymi dzieci spotykają się na co dzień. Przed pierwszym spotkaniem dzieci na ogół nie wiedzą nic konkretnego o swoich sąsiadach. Po stronie niemieckiej uprzedzenia są szczególnie silne. Dzieci biorące udział w projekcie zaczynają konfrontować rozpowszechnione uprzedzenia z osobistym doświadczeniem, różniącym się od stereotypów. Niebagatelne znaczenie ma w tym procesie poczucie przynależności do grupy - koła zainteresowań.\nPrzez spotkanie z językiem sąsiedniego kraju dzieci odkrywają, że inne języki są równie ważne jak ich własny. W kołach zainteresowań poznają podstawy języka, które mogą dać początek dalszej nauce.\nPod fachowym kierunkiem dzieci nabierają pewności w posługiwaniu się obcym językiem, zanika obawa przed jego używaniem. Wczesne opanowanie mowy sąsiada jest szansą i atutem w przyszłym życiu zawodowym w regionie. W ramach projektu dzieci przyswajają sobie taką metodę uczenia języka, która ułatwi im w przyszlości naukę następnych języków.\nInformacje o kraju i jego mieszkańcach\nDzieci poznają kraj sąsiedzki przez wspólne zabawy, wspólne czytanie książek, opowiadanie bajek, legend, śpiewanie piosenek i tradycyjne obchodzenie świąt. Jeżdżą na wycieczki, zwiedzają swój region. Pozostałości po wojnach, pomniki i cmentarze, polskie i niemieckie nazwy miejscowości są powodem, by rozmawiać z dziećmi o historii tego specyficznego regionu i zastanawiać się nad wpływem przeszłości na obecne życie.


Pogoda Monichkirchen luty - ski resorts Monichkirchen/Mariensee - High season!\nPogoda Monichkirchen luty\nNiedaleko od miasta Monichkirchen znajduje się ośrodek narciarski Monichkirchen/Mariensee. w lutym z reguły panują w nim bardzo dobre warunki śniegowe dla narciarzy i snowboardzistów, doskonałe aby oddać się zimowemu szaleństwu.\nAby pomóc wam wybrać najlepszą porę na podróż, poniżej przygotowaliśmy dane statystyczne o pogodzie w Monichkirchen w lutym.\nsłoneczne / pochmurne godziny 4.4 / 6.5\nNa przestrzeni lutego warunki pogodowe przedstawiają się następująco: średnia dzienna temperatura w Monichkirchen sięga +2.1°C, a nocna spada do -4.4°C.\nDo tego w tym miesiącu najwyższa historycznie odnotowana temperatura wynosiła +16.6°C, a najzimniejsza -20.1°C.\nDługość dnia w Monichkirchen w lutym wynosi 10.9 godziny, z których średnio 4.4 jest słonecznych. To oznacza, że jest dosyć pochmurno.


Upławy: o czym świadczy kolor wydzieliny z pochwy? - PoradnikZdrowie.pl\nUpławy: o czym świadczy kolor wydzieliny z pochwy?\nBiała, żółtozielonkawa, szara, a także różowa lub brązowa wydzielina z pochwy to upławy. Zmieniona barwa śluzu zwykle wskazuje na jedną z infekcji miejsc intymnych, jednak może być także objawem poważniejszych chorób, np. raka szyjki macicy. Sprawdź, o czym świadczy kolor wydzieliny z pochwy.\nBiałe upławy - o czym świadczą?\nSzara wydzielina z pochwy - jakiej choroby to objaw?\nRopno-śluzowe upławy - o czym świadczą?\nŻółtozielone upławy - objawem jakiej choroby?\nRóżowe upławy - czego to objaw?\nWydzielina z pochwy z krwią\nBrązowa wydzielina z pochwy - na jakie choroby może wskazywać?\nUpławy z zwartością stolca\nWydzielina z pochwy, często błędnie określana także jako upławy, jest objawem fizjologicznym i świadczy o prawidłowo przebiegającym cyklu miesiączkowym. Prawidłowa wydzielina z pochwy jest mlecznobiała lub przezroczysta, bezwonna i o konsystencji białka jaja kurzego. Każde odstępstwo od normy, tj. zmiana koloru, a także zapachu i konsystencji śluzu, wskazuje na upławy. Jeśli więc na bieliźnie pojawi się biała, szara, żółtozielona, brązowa albo zabarwiona ropą lub krwią wydzielina z pochwy, należy zgłosić się do ginekologa, ponieważ upławy zwykle wskazują na jedną z wielu chorób miejsc intymnych.\nUpławy - o czym mogą świadczyć?\nBiała, przypominająca twarożek lub zsiadłe mleko i bez wyraźnego zapachu wydzielina z pochwy świadczy o infekcji grzybiczej. Objawami towarzyszącymi są zaczerwienienie, obrzęk i świąd miejsc intymnych. Narastają one zwykle po stosunku lub przed miesiączką.\nBiałe upławy w ciąży również wskazują na zakażenie drożdżakami.\nWodniste, szare upławy, o nieprzyjemnym, rybim zapachu świadczą o infekcji bakteryjnej która zwykle przebiega także z świądem i podrażnieniem, rzadziej zaczerwienieniem i obrzękiem, miejsc intymnych.\nProblemy w strefie intymnej - e-poradnik\njak leczyć infekcje intymne domowymi sposobami\nna czym polegają zaburzenia miesiączki\njakie badania kobieta powinna wykonywać co roku\njak objawia się zapalenie pęcherza\nczym grożą ciągłe zaparcia\nRopne upławy o konsystencji śluzu mogą być oznaką chlamydiozy. W przebiegu choroby nieprawidłowej wydzielinie z pochwy mogą towarzyszyć: pieczenie podczas oddawania moczu, bóle okolicy lędźwiowej, krwawienia pomiędzy miesiączkami oraz ból w trakcie stosunku płciowego.\nŻółtozielone, pieniste, o nieprzyjemnym, ostrym zapachu upławy są oznaką zakażenia rzęsistkiem pochwowym. W przebiegu infekcji mogą pojawić się także bolesność, zaczerwienienie i obrzęk sromu i pochwy. Ból może pojawić się także podczas oddawania moczu i stosunków płciowych.\nZielona wydzielina z pochwy o żółtym odcieniu może być również objawem nadżerki. Wówczas zapach wydzielanego śluzu jest nieprzyjemny, odczuwalne są pieczenie i swędzenie sromu. W zaawansowanym stadium choroby mogą pojawić się krwawienia kontaktowe, ból podczas stosunku, bóle brzucha czy plamienia międzymiesiączkowe.\nWodniste, żółtawe lub zielonkawe (często podbarwione krwią) upławy mogą wskazywać także na zanikowe zapalenie pochwy, które ponadto objawia się swędzeniem i zaczerwienieniem warg sromowych. Ze schorzeniem zwykle zmagają się kobiety w okresie menopauzy lub mające niski poziom estrogenów.\nRóżowe upławy to wydzielina z pochwy lekko zabarwiona krwią. Przyczyną może być owulacja, ponieważ podczas pęknięcia pęcherzyka Graafa, mogą pęknąć także okoliczne naczynka krwionośne, które zabarwiają śluz.\nRóżowe upławy można zauważyć także na początku ciąży - wówczas plamienie jest wynikiem implantacji zarodka. Jeśli nie towarzyszą im dokuczliwe objawy (np. bóle jajników), nie ma powodów do niepokoju. W przeciwny razie należy zgłosić się do lekarza, by wykluczyć nadżerkę, polip szyjki macicy, bądź zaburzenia hormonalne.\nWodniste i krwiste upławy o silnie cuchnącej woni mogą wskazywać na ciało obce (np. fragment papieru toaletowego, tamponu lub wkładki dopochwowej) w pochwie. Mogą być również objawem raka sromu, raka pochwy lub rak szyjki macicy. Poza tym wydzielina z pochwy z domieszką krwi może świadczyć o ww. zanikowym zapaleniu pochwy.\nSprawdź, jak uniknąć grzybicy pochwy\nBrązowe lub brunatne upławy to wydzielina z pochwy mocno zabarwiona krwią, która może wskazywać na nadżerkę, raka szyjki macicy, polipy i mięśniaki. Jeśli jednak upławy pojawiają się regularnie, w okresie owulacji, i nie towarzyszą im objawy, takie jak np. ból jajników, pieczenie czy świąd pochwy i sromu, nie ma powodów do niepokoju.\nZ kolei brązowe upławy u kobiet w ciąży mogą być konsekwencją implantacji zarodka, a tym samym jednym z pierwszych objawów ciąży. Jeśli jednak zawierają widoczne skrzepy występujące łącznie ze skurczami macicy, mogą być pierwszym objawem poronienia.\nUpławy z zwartością stolca sugerują przetokę z przewodem pokarmowym, która może być powikłaniem po porodzie, operacji w obrębie miednicy lub zapalnych chorób jelita grubego.\nUpławy: najczęstsze przyczyny\nCo oznacza wodnista wydzielina z pochwy? [Porada eksperta]\nNawracające infekcje intymne [Porada eksperta]\nOdgłosy z pochwy w czasie stosunku [Porada eksperta]


Wyznaczanie lokalizacji logistycznego centrum dystrybucji w węźle transportowym - cz. 2\nNapisane przez Wiśnicki Bogusz\nczwartek, 06, wrzesień 2007 11:34\nKryteria dostępności zaplecza dowozowo-odwozowego\nMiarą dostępności zaplecza w obszarze regionu szczecińskiego w danym kierunku transportowym jest czas przejazdu od LCD do granicy obszaru węzła transportowego. Miarą dostępności całego zaplecza dowozowo-odwozowego jest średni czas przejazdu do granic węzła transportowego. Najlepsza dostępność zaplecza w obszarze regionu szczecińskiego będzie cechowała ten wariant lokalizacji, dla którego średni czas przejazdu do granic obszaru węzła będzie najkrótszy. Czas ten powinien być liczony jako średnia ważona czasów przejazdu do punktów granicznych położonych na wszystkich głównych kierunkach wyjazdowych. Współczynniki wagi poszczególnych kierunków odpowiadają szacunkowemu obciążeniu dróg wyjazdowych przewozami do i z LCD.\nBiorąc pod uwagę sieć dróg kołowych istnieje siedem głównych kierunków wyjazdu z obszaru węzła szczecińskiego. Na każdej z dróg wyjazdowych wyznaczono punkt graniczny węzła szczecińskiego. Szacunkowe obciążenie poszczególnych dróg wyjazdowych dowozami i odwozami z LCD, pokazuje tab. 2. Podane wielkości zostały obliczone na podstawie ilorazu liczby podmiotów gospodarczych zlokalizowanych na danym kierunku transportowym do ogólnej liczby podmiotów w regionie.\nPodstawowe znaczenie dla badania dostępności zaplecza w obrębie węzła szczecińskiego ma położenie stref koncentracji przemysłu i przebieg głównych ciągów komunikacyjnych węzła. Biorąc pod uwagę obecną sytuację i plany rozwojowe miasta Szczecina, można przyjąć następujące założenia:\n- podmioty gospodarcze, będące potencjalnymi klientami LCD, są rozproszone z jednakową gęstością w całym obszarze węzła\n- ograniczona liczba połączeń drogowych wewnątrz węzła powoduje, że trasa przejazdu od LCD do klienta jest znacznie dłuższa w stosunku do odległości prostoliniowej.\nZałożenia powyższe eliminują wykorzystanie metod geometrycznych przy badaniu kryterium dostępności tego zaplecza. Miarą dostępności zaplecza w obrębie węzła szczecińskiego jest średni czas przejazdu do granic węzła transportowego. Czas ten powinien być liczony jako średnia arytmetyczna czasów przejazdu do punktów granicznych położonych na siedmiu głównych kierunkach wyjazdowych. Najlepsza dostępność zaplecza w obrębie węzła szczecińskiego będzie cechowała ten wariant lokalizacji, dla którego średni czas przejazdu do granic obszaru węzła transportowego będzie najkrótszy.\nBadanie dostępności portów w Szczecinie i Świnoujściu sprowadza się do porównania jakości połączeń kolejowych LCD - port w Szczecinie i LCD - port w Świnoujściu, dla poszczególnych wariantów lokalizacji. Najważniejszym miernikiem tej jakości jest średni czas przejazdu w tych relacjach. Bierze się przy tym pod uwagę transport kolejowy jako podstawową gałąź transportu obsługującą polskie porty. Średni czas przejazdu powinien być liczony jako średnia ważona, a współczynniki wagi powinny odpowiadać procentowemu udziałowi poszczególnych portów w obrotach ładunków ciążących do LCD. Obliczenia szacunkowe wykazały, że w 2010 roku 2/3 tego typu ładunków przypada na port szczeciński. Najlepszą dostępność portów będzie miał ten wariant lokalizacji, dla którego średni czas przejazdu do obu portów będzie najkrótszy.\nArtykuł pochodzi z czasopisma "Logistyka" nr 3/2003.\nOstatnio zmieniany\tczwartek, 06 wrzesień 2007 11:37\nL2003-3s14.pdf (391 Ściągnięć)\nCzytany 3873 razy\nWięcej w tej kategorii: « Wyznaczanie lokalizacji logistycznego centrum dystrybucji w węźle transportowym - cz. 1 Logistyka produkcji w firmie wytwarzającej wyroby o krótkim okresie trwałości »\n3 godzin, 22 minut temu


Co wygrywa: pączek tradycyjny czy amerykański donut? Wideo\nPierwsze powojenne pączki w Gdańsku\nZamrożone drożdżówki w Biedronce\nFresh Gordon Sopot\nFestiwal Artystyczny Młodzieży Akademickiej - FAMA 2011 w Versalce\nŻywy, krzyczący tort na otwarciu nowej cukierni\nTłusty Czwartek to święto wszystkich łasuchów. Cukiernie oblężone są od rana przez klientów, a każdy chce zjeść chociaż jednego pączka. Czy nadal wybieramy pączki tradycyjne czy może chętnie próbujemy amerykańskich donutów i innych słodyczy?\nPączki w i na elektrycznym autobusie w Gdyni\n20 lutego 2020 (77 opinii)\n20 lutego 2020 (234 opinie)\nOpinie (234) ponad 20 zablokowanych\nOpinia do artykułu Zobacz artykuł Najsłodszy dzień w roku. Dziś tłusty czwartek\nPolski pączek z lukrem i nadzieniem z róży. (9)\nInne sie nie liczą !\n121 / 37\na czy są w 3city pączki koszerne?....... (7)\noj szybko lekarza... (6)\nktoś tu ma ostrą fobię. Tylko zakład zamknięty.\nZa późno na lekarza.... (3)\nTeraz tylko egzorcysta pomoże....\nTylko z budyniem\nSą koszerne w siedzibie Wyborczej\nCzy są paczki z tym no ten tego...\nPamiętam jak Adamowicz rozdawał paczki przed wyborami (1)\nz budyniem ?\nbez lukru, z czekoladą albo twarogiem\nTylko pączki z budyniem (3)\nKupując pączki u Sowy pytałem czy są pączki z budyniem, miła pani odpowiedziała mi że budynia w pączka nie ma tylko powidła.\nI ta wiadomosć tak Cię zszokowała, (1)\nże utraciłeś umiejętność posługiwania się językiem polskim.\nTo Ukrainka mu odpowiedziała\nNapisał jak słyszał\nDzisiaj pączków unikam (5)\nTo co robią w ten dzień to jest przemysłowa produkcja! Fabryka ilość nie jakość!\nAha i oczywiście żryjcie połowę!\nWieśniak z Pszczółek\nWieś górą (2)\nMasz rację wieśniaku, też nie jem tego mrożonego szajsu. Zjem jutro.\nZjesz te które pozostaną z dziś\nZjem świeżego, starego mogą Tobie wcisnąć.\nDokładnie, zrobię sobie tłusty czwartek za tydzień. (1)\nTeraz leci masówka, mrożone ciasto z Chin i leją się hektolitry oleju palmowego.\nJak ktos kupuje po marketach i dyskontach to racja.\nI te pielgrzymki ludzi po "paczki" z biedronki 10 sztuk po 5 zl...\nUuuu jaka zazdrość. (4)\nZazdrość? Z powodu tego, że ludzie lubią jeść najtańsze i najgorsze świństwa? (3)\nAle to ich sprawa czym się żywią, patrz w swój gar.\nNIkt mi nie może zabronić oceny takiego postępowania.\nTylko potem wszem i wobec narzekają, że chorują na jelita\nJakie pączki? Chyba ciastka drożdżowe Mendelejewa\nale to też drożdże nie są, a wysoce zaawansowana polimerowa substancja spulchniająca\n33 gr za sztuke (4)\nZ czego musi być zrobiony ten pączek, skoro nawet mąka do niego wychodzi drożej\nna pączkach nie zarobią ale przy okazji kupisz pare innych rzeczy\nZarabiaja na utylizacji smieci, cena za paczka jest symboliczna, dla niepoznaki.\ndzisiaj widzialem :janusz z q7 nowka (1)\nw biedrze 4 palety paczkow i ... fakturke prosze.\nTo dla pracowników.\nSobie kupi u Geslerowej.\nWole cały dzień głodować\nNiż jeść to coś z biedronki co nazwano pączkiem\na ja wole dużo i tanio (3)\nniż zjeść jednego małego pączka za 3 zł od polskiego wyzyskiwacza.\nNo kurde, I to jest prawdziwy Polak .Szacuneczek.\nWspiera nie polskiego wyzyskiwacza.\ntaki dobrobyt panuje najwidoczniej\nKupuje dzisiaj p a c z u s i e !!\nPączek z dżemem (1)\nRóżanym ale nie wyrób pączkopodobny z marketu.\nNie lubie nabicia różanego. Blee\nJuż kupiłam sobie 18 pączków (9)\nPoprawę sobie nimi humor. Dziewczyny wiecie jak to jest.\nCzy ty zwariowalas? (5)\n18 pączków to jest multum kalorii. O ludzie!\nAgnieszka z 4 piętra\nAga a ile zjadlabys gdybyś miała ciężkie dni? (1)\nKażda z nas ma takie chwile.\nBierze się wtedy linijkę a nie w...la 18 pączków.\nZa chwilę przez drzwi nie wejdziesz.\n18 to ja robię do przerwy na kawę\na gdzie cały dzień w robocie?\ntłusty czwartek jest raz w roku! (1)\nPo co oceniać, skoro nie wiemy, jak wygląda jej dieta na co dzień? Tak, 18 pączków to dużo, prawdopodobnie rozboli ją brzuch, ale jeśli przez resztę roku je zdrowo, to nie przytyje od tego nagle 10 kilo.\nPowinna dbać o zdrowie.\npoprawisz sobie rozmiar d..y\nBędziesz jak ludzik co reklamuje opony albo już jesteś\nBrawo Anitko, ale wiesz że pupa rośnie\n18? z 18 piwami może poradziłbym, ale pączki góra 3-4\nsam horestelor, ble! (6)\nJaki holesterol dzbanie? :-) ten to masz w margarynie, miesie I innym syfie. Paczek jest ok, cukier. Spalisz go jezdza na rowerze badz urzadzajac sobie spacer. Wyjdz z pieczary I poczytaj troche.\nKolega z II pietra\nA jak paczek był parzony w smalcu to co wtedy dzbanie? (1)\nTo wtedy ma smak smalcu kolezko.\nW glowe puknij sie.\ngłupku wiesz co to słownik?\nnie chcesz , nie jedz,\nChciałem się odchudzać... (3)\nA tu znowu okazja do wpi......nia. :)\nćwicz silną wolę ;) (2)\nOd jutra. Obiecuję :) (1)\n5 pączków już wciągnięte. Kolejne 2 od pracodawcy w przerwie śniadaniowej wpadnie. Po pracy kolejnych kilka, jak co roku pewnie ogólnie około 20 zjem.\nZnam takich jak Ty. Gó.no spod du.py byś zjadł byle za darmo. Mentalna komuna we łbie.


Pryzmatyczne, reagujące na światlo i temperaturę produkty do koloryzacyji włosów\nZOBACZ A WIERZYSZ. UWIERZ A ZOBACZYSZ.\nCOLOUR ALCHEMY zamienia wyobraźnię w rzeczywistość i ujawnia efekty kolorystyczne, jakich nigdy wcześniej nie widziano na włosach. Wizualizuj nieskończoną magię dzięki tymczasowym efektom kolorystycznym, które pojawiają się natychmiast nawet na najciemniejszych odcieniach bazowych, bez konieczności wstępnego rozjaśniania i uszkodzeń włosów. Twórz unikalne refleksy reagujące na temperaturę i światło, które pojawiają się i znikają.\nWspółpracowaliśmy z alchemikami z THEUNSEEN, aby odmienić usługi koloryzacji poprzez wykorzystanie substancji organicznych przylegających do powierzchni włosów jak mikropryzmaty, tworząc wielowymiarowe, holograficzneefekty. Dołącz do kręgu kolorystycznych alchemików i pozwól swoim klientom widzieć niewidzialne.\nPRYZMATYCZNE, CZUŁE PRODUKTY DO KOLORYZACJI WŁOSÓW\nJASNE TONY NA CIEMNEJ BAZIE\nW portfolio COLOR ALCHEMY znajdziesz pięć odwaznych odcieni, które zostały specjalnie zaprojektowane do ciemnych odcieni bazowych włosów (głębia 1-6). Ten tymczasowy kolor włosów jest dostępny w wygodnej, łatwej w aplikacji, żelowo-kremowej formule, która nie wymaga czasu na rozwinięcie i która spłukuje się po jednym mycie. Wybierz swój holograficzny kolor już dziś i uwolnij swoją wyobraźnię.\nBaza 1 - 3.\nBaza 1 - 4.\nBaza 3 - 6.\nBaza 4 - 6.\n5 ODCIENI COLORU ALCHEMY\nNakładaj produkty COLOR ALCHEMY na czyste, suche włosy. Gotowy do użycia kolorowy żel można nakładać za pomocą pędzla, gąbki lub rękami.\nUnikalne holograficzne efekty kolorystyczne włosów pojawiają się po połączeniu ciepła i światła, w tym:\nNaturalne ciepło głowy lub światło słoneczne\nLamba błyskowa z telefonu komórkowego lub aparatu\nPoruszanie się między światłem a cieniem\nPrzemieszczanie się między gorącymi i zimnymi obszarami\nPonowna stylizacji włosów\nWiatr przechodzący przez włosy\nReagujące na ciepło, produkty do koloryzacji włosów wykorzystują termochromową technologię, która powoduje zmianę koloru przy temperaturze od 28°C do 32°C. Formuła kryształów odwzorowuje wizualny efekt pryzmatu, a każdy odcień rozprasza światło jak w kalejdoskopowych odcieniach.\nPrzewodnik Techniczny (pdf, 16.01 MB)\n“WEŹ MOJE NARZĘDZIA. BYĆ CIEKAWY. BĄDŹ ODWAŻNY. RZEŹB WŁASNĄ ŚCIEŻKĘ I NIGDY NIE PRZESTAWAJ ODKRYWAĆ.”\nLauren Bowker, założycielka THEUNSEEN.\nLauren Bowker, założycielka THEUNSEEN, uważa, że kolor powinien być żywy.\nŁącząc siły z alchemikami THEUNSEEN, aby celebrować filozofię innowacji, z niesamowitą pasją do koloru, ożywiliśmy tę wizję i stworzyliśmy ten rewolucyjny produkt dla Ciebie.\nNAJCZEŚCIEJ ZADAWANE PYTANIA DOTYCZĄCE: COLOUR ALCHEMY\nJak długo kolor utrzymuje się na wlosach?\nOdcienie Schwarzkopf Professional COLOR ALCHEMY to produkty oznaczone poziomem 1, a rezultaty kolorystyczne utrzymują się na włosach do następnego mycia głowy.\nCzy COLOR ALCHEMY nakładamy na mokre, czy suche włosy?\nProdukt nakładaj na wcześniej umyte i dokłądnie wysuszone włosy.\nJak dużo produktu nałożyć na włosy?\nPomyśl o tworzeniu makijażu, czy nakładaniu kremu lub podkładu na twarz – podobnie tutaj, pojedyncza, cienka warstwa koloru wystarczy, aby uzyskać pożądany efekt kolorystyczny. Stosowanie większej ilości produktu nie wmocni finalnego efektu, ale może z kolei znacznie pogorszyć efekt na włosach.\nCzy efekt zapewniany przez odcienie COLOUR ALCHEMY jest widoczny tylko na włosach ciemnych?\nTak, w zależności od odcienia COLOR ALCHEMY Schwarzkopf Professional, zalecamy stosowanie wyłącznie na włosach o głębi od 1 do 6, ponieważ na efekt, który można zaobserwować składa się światło odbite przez włosy i kolor odbity przez pryzmat. Dlatego też efekt ten jest bardziej widoczny w przypadku ciemniejszego koloru włosów.\nCzy można nakładać odcienie COLOUR ALCHEMY na każdą teksturę włosów?\nTak! W przypadku włosów kręconych i kędzierzawych użyj miękkiego blendera, aby uzyskać najlepsze rezultaty koloryzacji.\nCzy można łączyć odcienie COLOUR ALCHEMY z innymi produktami Schwarzkopf Professional do pielęgnacji, koloryzacji czy stylizacji?\nNie zaleca się mieszania odcieni COLOR ALCHEMY z innymi produktami Schwarzkopf Professional.\nPrzekraczaj granice dzięki naszej gamie produktów do stylizacji opartej na stylizacji kreatywnych fryzur. Od produktów Przygotowujących do Stylizacji, przez Teksturę, po Wykończenie, teraz możesz osiągnąć to, co nieosiągalne.