Blog exignoranta | Cywilizacja przemysłowa przerosła pojemność środowiska Ziemi. Punkty krytyczne zostały przekroczone. Trwa wielkie wymieranie planetarne i nagła, nieodwracalna zmiana klimatu. | Strona 2\nOpublikowano na 18 stycznia, 2022 by exignorant\nNajgorsze z tragicznych owoców współczesnej nauki to proliferacja i stosowanie broni masowego rażenia oraz destrukcja środowiska życia Ziemi. Wyrosły one ze wspólnego korzenia: skorumpowania Wielkiej Nauki przez Wielkie Pieniądze. Dokładniej rzecz ujmując, są one następstwem modelu gospodarczego nastawionego na zysk.\nZakłada się, iż nauka stanowi wiarygodne źródło wiedzy oparte na obiektywnych faktach, a nie na subiektywnych uprzedzeniach. Z definicji wymaga to prowadzenia badań w sposób bezstronny – bez konfliktu interesów, który mógłby wpłynąć na osąd naukowców. Niestety nauka zaprzęgnięta do nadrzędnego celu maksymalizowania prywatnych zysków nie zdoła uniknąć materialnych konfliktów interesów.\nOgniskowanie uwagi na nauce amerykańskiej nie jest z mojej strony przejawem szowinizmu. Nauka amerykańska to główna składowa nauki światowej – wytycza kierunek nauce jako takiej. Budżet federalny na B&R (tj. badania i rozwój) przewyższa łączną sumę budżetów Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii i Japonii. Jedyna konkurencja dla nauki amerykańskiej zniknęła w 1991 roku wraz z dezintegracją Związku Radzieckiego.\nTragiczny wymiar nauki amerykańskiej nie pasuje do tzw. amerykańskiej wyjątkowości – aksjomatu ideologii, która dominuje w dyskursie publicznym Stanów Zjednoczonych. Otacza ona wszystko, co amerykańskie, aureolą prawości. Każde posunięcie przywódców jest z założenia słuszne, szlachetne i usprawiedliwione.\nOpracowane w USA światowe innowacje naukowe i technologiczne (m.in. samolot, telewizor, komputer, Internet, iPhone, osiągnięcia medyczne i biochemiczne) są integralną częścią tragedii nauki amerykańskiej.\nZwiększająca się dominacja korporacji w sferze nauki i technologii zdeprecjonowała ideał obiektywnych dociekań badawczych. Z czasem Wielka Nauka stała się lojalnym sługą interesów koncernów i miliarderów. Wiele badań przeprowadzanych jest obecnie przez ekspertów i instytucje, które dzięki pożądanym wynikom mogą zarobić krocie.\nBranża naftowa i węglowa płaci za badania podające w wątpliwość zmianę klimatu. Branża tytoniowa promuje odkrycia minimalizujące związek między paleniem a rakiem płuc. Branża farmaceutyczna sama donosi o korzyściach i zagrożeniach, jakie wiążą się z przyjmowaniem sprzedawanych przez nią lekarstw. Branża spożywcza wykorzystuje nauki żywieniowe jako narzędzie marketingowe dla swojego asortymentu.\nMetoda naukowa została dopasowana do nowej rzeczywistości. Badania oparte na hipotezach dyktowanych przez interesy korporacyjne są projektowane tak, aby dostarczały oczekiwanych dowodów. O dochodzeniach, których rezultaty choć w minimalnym stopniu potwierdzają pożądaną hipotezę, informują agresywnie działy public relations. Pozostałymi analizami, których wnioski są niekorzystne, karmi się dyskretnie niszczarki do dokumentów.\nWyniki tych badań są w najgorszym razie sfałszowane, a w najlepszym niewiarygodne. Mimo to korporacyjna nauka dla zysku kształtuje dyskurs i politykę publiczną. Wspierana przez skorumpowanych ustawodawców oraz środki masowego przekazu, prowadzi nas ku samozagładzie.\nInstytucjonalizacja nauki dla zysku\nNieliczne głosy opamiętania, które ostrzegały przed pokłosiem korumpowania nauki przez Wielkie Pieniądze, zostały zagłuszone przez prokorporacyjny chór. Posługując się logicznym błędem „fałszywej równoważności”, jego członkowie skutecznie zwiedli opinię publiczną.\nManipulująca wynikami badań antynauka przebrała się za naukę. Siły antynaukowe mają w USA silne wsparcie instytucjonalne. Jednym z katastrofalnych następstw tego stanu rzeczy jest systematyczne osłabianie rządowych organów mających regulować działalność komercyjną zanieczyszczającą powietrze, którym oddychamy, wodę, którą pijemy, żywność, którą konsumujemy, i leki, które przyjmujemy. Zdolność Agencji Ochrony Środowiska i Agencji ds. Żywności i Leków do zapewnienia odpowiedniego nadzoru została w znacznym zakresie upośledzona.\nPolitycy odwołujący się do ignorancji to nie jedyna broń niszcząca integralność nauki amerykańskiej. Uniwersyteckie laboratoria badawcze i think tanki (tj. grupy eksperckie) przeobraziły się w intelektualne burdele – sprzedają się korporacjom za sponsoring badań. Prywatny biznes ochoczo kupuje ich usługi. Tego oczywistego quid pro quo nie trzeba reklamować.\nMilitaryzacja nauki amerykańskiej\nNajbardziej tragiczne wypaczenie nauki amerykańskiej jest efektem jej militaryzacji. Gwałtowny rozkwit Wielkiej Nauki nastąpił w ślad za Projektem Manhattan. Symbolem sukcesu tego przedsięwzięcia były atomowe grzyby unoszące się nad Hiroszimą i Nagasaki w sierpniu 1945 roku. Detonacje przesądziły o wojennym charakterze późniejszego progresu Wielkiej Nauki.\nChciałbym, aby po lekturze niniejszego artykułu w pamięci czytelników zapisał się następujący fakt: Dzisiaj główną misją nauki amerykańskiej jest wynalezienie nowych i bardziej efektywnych sposobów zabijania – m.in. bomb termojądrowych, dronów, amunicji kasetowej i broni przeciwpiechotnej.\nNauka i technologia nie stały się kreatywnymi motorami postępu człowieka cywilizowanego. Przeorientowano je, by niszczyły życie. Nawet wynalazki nauki amerykańskiej uznawane za postępowe – np. kuchenki mikrofalowe, Internet i GPS – były de facto drugorzędnymi produktami ubocznymi militarnych dociekań badawczych. Dowodem na to jest budżet Stanów Zjednoczonych: ponad połowę finansowania B&R, czyli biliony dolarów wydane na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci, przeznaczono na wojskowość.\nZamiast służyć zapobieganiu lub rozwiązywaniu problemów takich jak ubóstwo, głód, choroby i dewastacja planety, te astronomiczne kwoty zasiliły ich potęgowanie. Wydatki militarne zwiększają masową produkcję broni i agresję, która powoduje cierpienie o niewyobrażalnej skali. Oto definicja tragedii. Jej poczucie pogłębia uświadomienie, iż naprawa sytuacji nie była możliwa. Zagwarantowało to nieuleczalne uzależnienie gospodarki amerykańskiej od sektora wojskowego.\nTak naprawdę metafora uzależnienia od narkotyków nie wystarczy. Niektórym narkomanom udaje się odstawić heroinę. Obecna struktura społeczeństwa USA jest niezdolna do odstawienia militaryzmu. Przypomina on raczej nieoperacyjny guz, którego przeznaczeniem jest niekontrolowany i ostatecznie zabójczy dla nosiciela wzrost.\nJak do tego doszło? Zajęci zaspokajaniem potrzeb swoich hojnych darczyńców, ustawodawcy poddają się działaniu sił ekonomicznych, których nie rozumieją i nie próbują zrozumieć. Wydatki militarne są wbudowane w system gospodarczy. Ten dylemat ma swoją nazwę: „uzbrojony keynesizm”. Choć to dwuwyrazowe wyrażenie brzmi bardzo akademicko, dobrze identyfikuje problem.\nGdyby Pentagon zwinął zbrojeniówkę, czyli swój gigantyczny sztuczny rynek, miliony robotników – nawet tych, którzy nie są zatrudnieni w przemyśle „obronnym” – utraciłyby środki do życia. Pozbawiona wypłat armia konsumentów przestałaby kupować towary i usługi. Zębate koła gospodarki zatrzymałyby się ze zgrzytem. Finałem byłby upadek gospodarki globalnej.\nWiększość Amerykanów nie zdaje sobie sprawy, że w ich państwie nauka i wszystko, co się z nią wiąże, jest całkowicie podporządkowane militarnemu kompleksowi przemysłowemu. To „plamka ślepa”, która nie pozwala społeczeństwu dostrzec wielkiej potworności. Co tłumaczy tę zbiorową wadę wzroku? Akceptacja, świadoma lub nieświadoma, doktryny amerykańskiej wyjątkowości.\nAmerykańska wyjątkowość to twierdzenie, iż rządów Stanów Zjednoczonych nie obowiązują w stosunkach międzynarodowych tradycyjne normy moralne. Inwazje na kraje i mordowanie ich obywateli, gdy stawiają opór, zalicza się powszechnie do najgorszych zbrodni. Tortury są potępiane jako niemoralne i odrażające od XVIII wieku. Kiedy żołnierze USA najeżdżają, zabijają i torturują, spotyka się to z aprobatą, ponieważ Ameryka uchodzi za supermocarstwo kryształowe – walczące o pokój, demokrację i prawa człowieka.\nTak oto normalizuje się niekontrolowaną amerykańską produkcję broni. Tak oto usprawiedliwia się istnienie „państwa bezpieczeństwa narodowego”, które monitoruje prywatną komunikację każdego z nas i powołuje tajne trybunały ds. terroryzmu przyspieszające rozkład rządów prawa. Mimo że amerykańska wyjątkowość uzasadniła ideologiczne wiele wojen, które uśmierciły miliony ludzi na całym świecie, jej kwestionowanie niezmiennie piętnuje się jako niepatriotyczne.\n„Gadżet” – pierwszy z „owoców” Projektu Manhattan.\nOpublikowano Imperializm, militaryzm i [neo]kolonializm\t| Dodaj komentarz\nOpublikowano Aktualizacje\t| Dodaj komentarz\nOpublikowano na 1 stycznia, 2022 by exignorant\nArtykuł Indiego Samarajivy ze Sri Lanki.\nPrzeżyłem koniec wojny domowej. Jako dwudziestolatek wróciłem na Sri Lankę. Akurat przestało obowiązywać zawieszenie broni. Czy wiesz, jak wyglądała moja codzienność? Całkiem normalnie. Pracowałem, spotykałem się z koleżankami i kolegami, umawiałem na randki. Właśnie tego nie rozumie przeciętny Amerykanin: czeka na cios w twarz. Tymczasem z nieba sypie się popiół.\nPomyśl, co teraz czujesz. Paraliżująca litania fatalnych wiadomości. Coraz więcej oburzających tragedii. Obok ciebie cierpią, gasną i protestują ludzie, a ty myślisz o kolacji. Gdy próbujesz normalnie żyć w takich warunkach, twoje społeczeństwo nie upada. Ono upadło.\nPrzeglądałem ostatnio stare fotografie. Szokujący zestaw. Niemal obsceniczny. Przed budynkiem pracodawcy leżą zwęglone zwłoki. Gram w Scrabble z przyjaciółmi. Przed centrum handlowym unosi się dym po wybuchu bomby. Jestem na koncercie. Długa kolejka po benzynę. Tańczę w nocnym klubie. Kronika dwóch tygodni.\nZadaję sobie pytanie: Czy prowadziliśmy się w ten sposób? Oczywiście. To znaczy ja tak się prowadziłem. Czy byłem nadzianym, napalonym gogusiem z Kolombo, który imprezował, kiedy biedacy umierali? Tak. Pisałem o tym, ale nikogo to nie obeszło.\nA kim ty jesteś? Czytasz te słowa. Dysponujesz wolnym czasem, by zastanawiać się nad upadkiem, jakby wciąż był ewentualnością. Są tacy, którzy wiedzą, że nią nie jest, bo go doświadczają. Z perspektywy obserwatora zaznajomionego z realiami społecznej dezintegracji prawda przedstawia się następująco: Ameryka już upadła.\nUpadek nie oznacza, że ty umierasz. Upadek oznacza, że umierają wszyscy. Śmierć może znajdować się bliżej lub dalej, ale cię nie opuszcza. Na przestrzeni minionych trzech miesięcy USA straciły więcej obywateli niż Sri Lanka podczas bratobójczego konfliktu, który zbierał krwawe żniwo przez trzy dekady.\nDawniej z poczuciem wyższości śledziłem zachowanie stada gazeli. Lew pożerał jedną z nich, a pozostałe zwierzęta po prostu szły dalej. Ludzie są tacy sami. Oto faktyczne znaczenie „odporności stadnej”. Jesteśmy odporni na widok rozgrywającego się w pobliżu dramatu.\nUprzywilejowanym krytyczna sytuacja jawi się jako coś przyziemnego. Byliśmy Kolombijczykami – głowę zaprzątała nam kasa i dziewczyny. Otwieraliśmy bagażnik, żeby sprawdzić, czy nie ma w nim bomby. W trakcie nalotów wyłączaliśmy światła. Nie twierdzę, że nie zaznaliśmy rozpaczy. Tatę przyjaciela zabiła mina. (Spoczywaj w pokoju, wujku Nihalu.) Moich znajomych pobito, aresztowano lub zmuszono do ucieczki za granicę. Jednakże galeria zdjęć utrwaliła coś zgoła innego: rutynę bezrozumnego dwudziestoparolatka.\nCzekanie na chwilę uświadomienia pt. „To już się dzieje!” jest pozbawione sensu. Żadna gadająca głowa nie przyzna w telewizji, że „sprawy mają się beznadziejnie”. Nie odbędzie się oficjalna konferencja informująca o powszechnym rozpadzie. Potworności piętrzą się w tle libacji i wesel.\nByć może czekasz, aż skoczy ci poziom adrenaliny i rzucisz się do walki z wirusem, faszyzmem lub zmianą klimatu. Życie to nie film. A nawet gdyby nim było, odgrywałbyś rolę statysty. Jeśli spotka cię coś dobrego lub złego, będzie to czysty przypadek. Jeśli masz pecha, staniesz się statystyką.\nPewnego dnia ktoś podłożył ładunek wybuchowy w sklepie odzieżowym NoLimit. Eksplozja uśmierciła 17 osób. Kiedy dochodzi do równie traumatycznego zdarzenia, każdy postrzega je inaczej. Dla mnie było zajętymi przez godzinę liniami telefonicznymi w biurze. Dla mojej żony, która mieszkała pół kilometra od miejsca zamachu, było falą uderzeniową. Dla rodzin ofiar było końcem. Ich żałoba trwa.\nJednolite doświadczenie chaosu nie istnieje. Niektórym niszczy ciała, innym umysły, ale dla większości jest tylko informacyjnym szumem. Zakładam, że poszłaś/poszedłeś do pracy. Ponure wieści napływały zewsząd. Dominowały w mediach społecznościowych i rozmowach. Może sama/sam otarłeś się o nieszczęście. Przykro mi. W twoim kraju poniosło dzisiaj śmierć tysiąc nieszczęśników. Współczuję im. Tysiąc rodzin pogrąża się w żałobie. Codziennie dołącza do nich tysiąc kolejnych. Ból nie ustępuje. W tysiącach tysięcy domów staje się meblem z kości.\nNaród nie opłakuje zmarłych. Robią to bliscy i społeczności. Reszta mierzy się z wyzwaniami zwykłego dnia. Skończyła ci się kawa. Ktoś wrzucił do sieci zabawny mem. To nie może być upadek, bo u mnie nic się jakoś nie wali. Dokładnie takie uczucia towarzyszą upadkowi. Wmawiasz sobie, że jest niemożliwy.\nSocjolodzy i eksperci zajmujący się zagadnieniem wytrzymałości w obliczu katastrof odkryli, że w ślad za klęską żywiołową czy atakiem terrorystycznym zazwyczaj formuje się tzw. społeczność terapeutyczna. Zgodnie z ustaleniami analizy opartej na modelowaniu pandemia nie zapoczątkowała takiego zjawiska w USA. Jest to sygnał, że kraj przekracza niepokojący punkt krytyczny. Kryzys zdrowia publicznego nie zjednoczył narodu – spotęgował jego polaryzację. Autorzy badania wyrażają obawę, że trend może być nieodwracalny. [Proceedings of the National Academy of Sciences, 14 grudnia 2021 r.]\nOpublikowano Oblicza upadku\t| Dodaj komentarz\nOpublikowano na 20 grudnia, 2021 by exignorant\nPrzerażające koncentracje metanu w Arktyce\nW dniu 11 grudnia 2021 r. satelita MetOp-B wskazał stężenie metanu o wartości 3026 ppb (przy 469 hPa). Poprzedni wysoki odczyt 3644 ppb (przy 367 hPa) miał miejsce 21 listopada 2021 r.\nKoncentracje CH4 [469 hPa] z 11.12.2021 r. (NOAA)\nSzczytowe koncentracje CH4 z 11 grudnia 2021 r. wyniosły 2716 ppb (przy 586 hPa).\nKoncentracje CH4 [586 hPa] z 11.12.2021 r. (NOAA)\nMożliwe, że wyniki te są bardziej przerażające. Niemal cały metan pojawia się nad powierzchnią morza, co potwierdza niebezpieczeństwo katastrofalnej eskalacji jego erupcji z dna Oceanu Arktycznego. Poza tym obraz pomiaru uzyskano później, co zapowiada kontynuację trendu. Potwierdziła to prognoza Copernicusa na 12 grudnia 2021 r. przy 500 hPa (odpowiednik 500 mb).\nKoncentracje CH4 [500 hPa] z 12.12.2021 r. (Copernicus)\nNad Barrow w stanie Alaska sytuacja jest równie dramatyczna. Instrumenty rejestrują tam rekordowe poziomy CH4.\nMetan nad Barrow. Średnia miesięczna: 2020 ppb. (NOAA)\nW dniu 12 grudnia 2021 r. powierzchnia morza na północ od Svalbardu miała temperaturę 4,3°C – to aż 5°C więcej niż w latach 1981–2011.\n12.12.2021 r. temp. powierzchni morza na płn. od Svalbardu była wyższa od średniej z 1981-2011 aż o 5°C.\nPonieważ Arktyka ociepla się co najmniej cztery razy szybciej niż reszta globu, prąd strumieniowy zniekształca się coraz bardziej. W dniu 13 grudnia 2021 r. obejmował on swoim zasięgiem większość półkuli północnej. Powierzchnia morza u wybrzeży Ameryki Północnej była o 10,7°C cieplejsza niż w okresie 1981–2011.\nZdeformowany prąd strumieniowy nad półkulą północną 13.12.2021 r. temp. powierzchni morza u wybrzeży Ameryki Północnej była wyższa od średniej z 1981-2011 aż o 10,7°C.\nNiezwykle silne wiatry przenoszą mnóstwo ciepła z Północnego Atlantyku do Oceanu Arktycznego. W dniu 14 grudnia 2021 r. u wybrzeży Norwegii fale osiągnęły wysokość 8,3 metra. Ułatwiły one przepływ rozgrzanych wód pod pakiem dryfującym na północ od Svalbardu.\n14.12. 2021 r. silne wiatry nad Północnym Atlantykiem powodują fale o wys. 8,3 metra u wybrzeży Norwegii i przenoszą ciepło do Oceanu Arktycznego.\nPrzyspieszający dzięki prądom oceanicznym i różnicom temperatur proces ocieplenia Oceanu Arktycznego destabilizuje denne pokłady metanu.\nLód morski pełnił kiedyś rolę bufora – jego tajanie pochłaniało energię, która w przeciwnym razie podniosłaby temperaturę arktycznych akwenów. Bufor ten praktycznie zniknął. Zmniejszający się zasięg pokrywy morskiej spowodował znaczne ogrzanie atmosfery nad Oceanem Arktycznym. W październiku 2021 r. Arktyka była cieplejsza o 9,1°C od normy długoterminowej.\nZ kolei dzięki niższym temperaturom wrześniowym lód morski skutecznie „uszczelnił” Ocean Arktyczny i ograniczył transfer ciepła do atmosfery. Teraz ogrzewa ono wodę i dno morskie. Około 75% Wschodniego Syberyjskiego Szelfu Kontynentalnego (ESAS) jest płytsze niż 50 metrów.\nPrzyrost paku zmniejszył parowanie, co wraz ze zmianą pór roku skutkuje redukcją hydroksyli na wyższych szerokościach geograficznych półkuli północnej. Stanowi to poważny problem, bo odpowiadają one za rozkład CH4 w arktycznej atmosferze.\nGdy ląd zimą zamarza, rzeki wprowadzają do Oceanu Arktycznego mniej słodkiej wody. Rosnące zasolenie intensyfikuje zjawisko topnienia lodu w szczelinach osadów zawierających metan. Dodatkową słoną i ciepłą wodę dostarcza Prąd Zatokowy. Pęknięcia i dziury w osadach mogą zamienić się w kanały, za pośrednictwem których ciepło dotrze do metanu. Wynikła eksplozja gazu (po rozmrożeniu CH4 zwiększa swoją objętość 160 razy) wywołałaby falę uderzeniową, która naruszyłaby strukturalną integralność hydratów sąsiednich\nW swojej analizie z 5 czerwca 2019 r. uczeni badający ESAS stwierdzili, iż wyrzuty metanu z tamtejszych hydratów mogą wzrosnąć na przestrzeni lat o 3–5 rzędów wielkości, czyli od 13 do 1300 Gt w skali roku. Do przekroczenia punktu krytycznego chmur (1200 ppm równoważnika CO2), a tym samym skoku średniej temperatury Ziemi o 8°C i zagłady ziemskiego życia wystarczy „jedynie” 5Gt. [Raport Arctic News z 15 grudnia 2021 r.]\nTopniejąca wieczna zmarzlina zamieniła się w ogromne, nieznane dotychczas źródło podtlenku azotu\nGdy podtlenek azotu – in. tlenek diazotu (N2O) – trafia do atmosfery, na przestrzeni 100 lat ociepla ją 298 razy silniej niż dwutlenek węgla. Ponadto gaz ten niszczy warstwę ozonową. Niedawne raporty alarmowały o nasilających się jego emisjach z gleb rolniczych i oceanów. Teraz naukowcy z Uniwersytetu Finlandii Wschodniej odkryli, że ilości podtlenku azotu wydobywające się z wiecznej zmarzliny o nazwie jedoma „rosną szybciej, niż oczekiwano”.\nRozpadająca się jedoma syberyjska.\nBogata w materiał organiczny jedoma pokrywa ponad 1 milion kilometrów kwadratowych na Syberii, Alasce i w Kanadzie. Wcześniej błędnie zakładano, iż obieg azotu w tej zmrożonej glebie odbywa się niespiesznie i do „ucieczki” N2O nie dojdzie. Dla potrzeb nowej analizy zmierzono kumulację tlenku diazotu wzdłuż rzek Lena i Kołyma na Syberii Wschodniej. Zespół badawczy stwierdził, że ulegająca dezintegracji jedoma początkowo emitowała niewiele N2O, ale po kilku sezonach nastąpiło drastyczne odwrócenie tendencji. Permafrost zaczął uwalniać od 10 do 100 razy więcej podtlenku azotu. Udało się zidentyfikować mechanizm tego szokującego wzrostu. Gdy po stopnieniu osady wysychają i stabilizują się, następuje przeobrażenie żyjących w nich społeczności mikrobiologicznych. Populacja drobnoustrojów, które wytwarzają tlenek diazotu, przeżywa eksplozję, z kolei liczba mikrobów konsumujących ten gaz doświadcza raptownego spadku. [Nature Communications, 7 grudnia 2021 r.]\nOpublikowano na 10 grudnia, 2021 by exignorant\nArtykył pisarza Simona Sheridana.\nNiedawno odwiedziłem przyjaciela. W trakcie naszej rozmowy w radiu puszczono szlagier Michaela Jacksona. Gospodarz poczynił interesującą uwagę. Każdy album artysty był globalnym wydarzeniem ze skoordynowaną kampanią marketingową. Mieszkańcy świata zachodniego – i wielu rejonów świata niezachodniego – znali datę jego premiery. Nie było istotne, czy przepadali za twórczością autora, czy nie. Dzisiejsza młodzież tego nie zrozumie. Każdy nastolatek ma ulubionego celebrytę lub influencera, którego obserwuje w mediach społecznościowych, przynależąc do nieporównanie mniejszych subkultur niż kiedyś. Najpopularniejsze współczesne gwiazdy popu są znane części populacji. Jacksona znali niemal wszyscy.\nKomentarz skłonił mnie do refleksji nad wpływem Internetu na kulturę. Odnoszę wrażenie, że kwestia ta poruszana jest sporadycznie lub wcale, chociaż dokłada się do naszych aktualnych trosk. Jedną z najważniejszych zmian, jakie wywołała sieć, jest rozbicie „wielkich narracji”. Wzorzec, do którego należały płyty Michaela Jacksona, obejmuje inne obszary dyskursu publicznego, gdzie waga jego efektów jest dużo większa. Przykładem są narracje integrujące narody. Koronawirusowa nawałnica trwa, a niektórzy dysydenci trwają w przekonaniu, że lada dzień „oficjalna narracja się rozsypie” i „prawda” wyjdzie na jaw.\nTaki sposób myślenia z epoki przedinternetowej zdążył już się zdezaktualizować. Jednocząca narracja, która miałaby ulec dezintegracji, nie istnieje. Nie zastąpi jej lepsza i prawdziwsza. Teraz mamy pozornie nieskończoną liczbę narracji podrzędnych, które usiłuje się przesłonić narracją nadrzędną. Etykieta „teoria spiskowa” w połączeniu z wszechobecną cenzurą to jedna z wielu taktyk, która ma ujarzmić narracje alternatywne i umożliwić uformowanie narracji scentralizowanej. Ale ludzi nie można zmusić do uwierzenia w narrację. Musi ona ewoluować organicznie z pętlą sprzężenia zwrotnego między przekazem odgórnym i oddolnym. Praktykowana od kilku lat agresywna cenzura obnaża słabość narracji dominującej. Rządzący robią wszystko, by ją utrzymać, chociaż traci sens, bo jest modyfikowana z przyczyn politycznych.\nPokusa jest nieodparta, by interpretować poczynania polityków jako realizację „wyższego” celu. A jeśli takowy im nie przyświeca? A może podejmowane starania są po prostu niezbędne, by stworzyć jakąkolwiek narrację dominującą? A może ta rozpaczliwa taktyka jest ceną za stworzenie narracji? Jeżeli tak, to mówimy o cenie niebotycznej. Posłużmy się użytecznym terminem „narracyjnej inflacji”. Gdy zwiększasz podaż pieniądza, otrzymujesz inflację pieniężną. Gdy zwiększasz podaż narracji, otrzymujesz inflację narracyjną. Cena wykreowania narracji dominującej wzrosła z wielu powodów. Oto jeden z nich: Internet otworzył śluzy przepływu informacji, co zrodziło narracje konkurencyjne. Proces ma swoją dynamikę, niezależną od politycznych i ekonomicznych okoliczności karmiących trend. Okazuje się, iż jednym z następstw natychmiastowego i nieskrępowanego dostępu do informacji może być zniszczenie narracji scentralizowanych. Solidne socjologiczne i psychologiczne podstawy każą tak wyrokować.\nRelacje naocznych świadków są wyzwaniem dla policjantów prowadzących śledztwo w sprawie zajścia lub przestępstwa. W przypadku kraksy – czegoś stosunkowo oczywistego – zeznania mogą różnić się radykalnie. Sytuacja komplikuje się dodatkowo, gdy uczestnicy zdarzenia mają na względzie interes osobisty. O tym odwiecznym problemie traktują liczne dzieła sztuki. Najlepszymi filmowymi analizami zagadnienia są według mnie Capturing the Friedmans i Rashomon. Filozoficzne pytania postawione przez twórców – Andrew Jareckiego i Akirę Kurosawę – dotyczą obiektywnego standardu prawdy. Luminarze filozofii dywagują o nim od tysiącleci. W finale rozprawy trzeba wskazać „prawdę”, mimo że złożone pod przysięgą zeznania są nierzadko dalece rozbieżne.\nW dobie Internetu tę samą psychologię wykorzystuje się w dyskursie publicznym. Nastręcza to praktycznych problemów natury politycznej. Nasi politycy uwielbiają dzielić elektorat, lecz muszą to robić na fundamencie, który go jednoczy. Analogia z wymiarem sprawiedliwości jest adekwatna. W systemie panuje niezgoda i rywalizacja, jednak wszyscy muszą przystać na grę zgodną z ustalonymi zasadami. Sam system jest tym, w co ludzie wierzą. W epoce przedinternetowej dyskurs publiczny toczył się w ramach porządku systemowego, w którym media uchodziły za „czwartą władzę”. Jej zadaniem było rozliczanie rządu. System był daleki od doskonałości, ale jego nowa postać oddaliła się od niej nawet bardziej. Nie dość, że media nie patrzą dygnitarzom na ręce, to jeszcze pełnią rolę rządowego departamentu public relations.\nNiedawno w parlamencie Nowej Zelandii odbyło się przesłuchanie premier Jacindy Ardern w związku z 55 milionami dolarów przekazanymi przez rząd mediom, które w zamian nie mogą donosić o wszystkich jego posunięciach. W marcu 2020 r. rząd Australii zniósł opłatę licencyjną dla mainstreamowych kanałów informacyjnych wynoszącą 44 miliony dolarów. Wcześniej gabinet premiera Scotta Morrisona zmusił Facebook i inne portale społecznościowe do płacenia australijskim koncernom medialnym za udostępnianie ich treści. Pod etycznym wymiarem podobnych działań kryje się fakt, iż firmy medialne nie radzą sobie bez wsparcia rządu. Ponieważ są zależne od subsydiów i zysków z korporacyjnych reklam, nie funkcjonują jako „czwarta władza”. Stanowi to szkopuł zarówno dla nich, jak i dla rządu. „Narrację oficjalną” transmitują media tradycyjne. Gdy znikną, wraz z nimi zniknie znaczny obszar rządowej władzy. Rząd potrzebuje mediów, a media potrzebują rządu.\nSpołeczeństwo także potrzebuje mediów głównego nurtu. Istota układu „czwartej władzy” polegała na tym, że opłacani przez podatników nadawcy byli zmotywowani, by ich reprezentować. Nie brakuje głosów uznających media głównego nurtu za zbędne. Wydarzenia możemy przecież obserwować bezpośrednio online. Ale legion naocznych świadków oferuje bezlik wersji „prawdy”. Dyskurs staje się fragmentaryczny, pozbawiony mechanizmów kontroli i równowagi. Przypomina to dochodzenie prowadzone bez udziału detektywa. Zmiana ta nie jest trywialna. Przywołuje jedną z najniebezpieczniejszych idei Platona: „szlachetne kłamstwo”. Mówi ona o tym, że społeczeństwo i sprawiedliwość nie przetrwają bez spoiwa, którym jest seria fundamentalnych łgarstw. Kłamstwo to bardzo mocne słowo. Można zastąpić je eufemizmem takim jak „mit” czy „ideał”, lecz rezultat jest ten sam. Zdaniem Platona bez owego spoiwa państwo ulega rozpadowi.\nPostinternetowy dyskurs publiczny dopuszcza tylko jedną wersję rzeczywistości: tę odgórną. W Stanach Zjednoczonych ma miejsce starcie dwóch wykluczających się narracji. Praktycznie codziennie podaje się w wątpliwość porozumienie odnośnie podstaw jednoczących naród. Przeciwników w debacie określa się mianem „szalonych” lub „niespełna rozumu”. Oczekiwanie, że „oficjalna narracja się rozsypie” jest niedorzeczne w tym nowym świecie. Narrację dominującą podtrzymuje władza, a nie prawda. Z definicji może ją roztrzaskać jedynie inne źródło władzy. Donald Trump sprytnie przejął na własny użytek maszynerię generującą narrację. Ostatecznie został poddany wirtualnej kasacji. Tym samym usunięto pozory, iż narracja była „uczciwa” lub „prawdziwa”. Nie wolno tak po prostu wyeksmitować z platform społecznościowych prezydenta i udawać, że nic się nie stało. W rezultacie niebagatelny procent Amerykanów bezpowrotnie utracił wiarę w system.\nEuropa, Kanada i Australia zrównują się z USA. W Melbourne antyrządowa demonstracja zgromadziła ponad sto tysięcy osób. Premier zbył ich jako „bandytów” i „ekstremistów”. Kiedy politycy czują, że nie muszą uwzględniać perspektywy i potrzeb milionów obywateli, świadczy to o narracji pękniętej. Tak oto w życiu publicznym pojawiła się nowa grupa ludzi: wykluczeni z narracji. Media mainstreamowe zwyczajnie ich ignorują. Dyskurs publiczny nawet nie udaje, że odzwierciedla realia. Nastał czas, w którym nie wierzy się w samo pojęcie narracji scentralizowanej. Jeżeli Platon miał rację, oznacza to egzystencjalne zagrożenie dla państwa. Oczywiście jego funkcjonariusze podejmą spóźnioną próbę uporania się z tą niedogodnością. Cenzura i represje niczego nie uzdrowią. „Narracja oficjalna” zamieniła się w opowiastkę snutą przez rządzących. Nic dziwnego, że dawnym liderom na ranku medialnym spada oglądalność i dochody z reklam. Czy doprowadzi to do upadku państwa? Platon powiedziałby, że tak. Test na trafność teorii filozofa jest w toku.\nOpublikowano na 4 grudnia, 2021 by exignorant\nGlobalne ocieplenie osłabia zdolność gleb do magazynowania węgla\nZdolność gleb do gromadzenia węgla „spada gwałtownie” wraz ze wzrostem średniej temperatury. Natężenie emisji węglowych zależy od rodzaju podłoża: gleby gruboziarniste (niskogliniaste) tracą trzykrotnie więcej węgla od gleb drobnoziarnistych (bogatych w glinę). Ponieważ gruntowy rezerwuar magazynuje węgiel w ilości większej niż atmosfera i wszystkie drzewa, uwolnienie nawet niewielkiego procentu wywrze dramatyczny wpływ na klimat Ziemi. Nasza analiza ponad 9 000 próbek z całego świata wykazała, iż pochłaniacze węgla w postaci gleb gruboziarnistych wysokich szerokości geograficznych są wyjątkowo wrażliwe na ocieplenie. – wyjaśnia prof. Iain Hartley z Kolegium Życia i Nauk Środowiskowych w Exeter. [Nature Communications, 18 listopada 2021 r.]\nPlaneta gorętsza o 2°C w porównaniu z epoką preindustrialną (1750 r.) oznacza, iż gleby wyemitują ~230 miliardów ton węgla (ponad czterokrotnie więcej niż 100-letnie emisje Chin i ponad dwukrotnie więcej niż 100-letnie emisje Stanów Zjednoczonych). [Nature Communications, 2 listopada 2020 r.]\nW antropocenie wymuszanie radiacyjne związane z koncentracjami gazów cieplarnianych wzrosło o ponad 2,0 waty na metr kwadratowy, co odpowiada ociepleniu o ponad 2°C powyżej średniej przedprzemysłowej. To nagłe zdarzenie zaszło w okresie niewiele dłuższym od ludzkiego życia. – informuje prof. Andrew Y. Glikson, paleoklimatolog i badacz systemu Ziemi z Uniwersytetu Nowej Południowej Walii. [Event Horizon, październik 2020 r.; rozdz. 4, str. 31].\nGleby rolnicze przyspieszają nagłą zmianę klimatu\nSzereg gleb rolniczych generuje tak dużo podtlenku azotu, że potęguje zmianę klimatu. Eksperci porównali podłoża o różnej wilgotności i stwierdzili, iż gleby rolnicze mogą obficie emitować N2O w szerokim zakresie warunków środowiskowych. Pod względem potencjału tworzenia efektu cieplarnianego (GWP) na przestrzeni 100 lat gaz ten przewyższa dwutlenek węgla aż 298 razy. Prezentujemy dowody na to, że efekty ocieplenia klimatu wywołane emisjami podtlenku azotu z lokalnych gleb kukurydzianych i sojowych są dwukrotnie większe od efektów ochłodzenia klimatu, które można uzyskać poprzez gromadzenie dwutlenku węgla w glebach za pomocą powszechnych praktyk rolniczych. – piszą autorzy pracy badawczej. Mikroorganizmy wydalają N2O jako produkt uboczny przetwarzania azotu. Dodawanie nawozów azotowych do gleby prowadzi do wydalenia dodatkowego N. [Proceedings of the National Academy of Sciences, 16 listopada 2021 r.]\nPola uprawne w Serbii.\nAntarktyda przekracza punkt krytyczny\nPo naturalnym ociepleniu, jakie zakończyło ostatnią epokę lodowcową, powracały epizody, w których góry lodowe odrywały się od Antarktydy i trafiały do Oceanu Południowego. Uczeni z Uniwersytetu w Bonn dowiedzieli się, iż przekroczenie tego punktu krytycznego zajęło zaledwie dziesięć lat, a utrata masy lodowej trwała przez wiele stuleci. Modelowanie pokazuje, że obecna sytuacja stanowi punkt krytyczny. [Nature Communications, 18 listopada 2021 r.]\nNagłe zmiany klimatu zachodzą w trakcie przekraczania punktu krytycznego\nRdzenie lodowe są źródłem wiedzy o dramatycznych przeobrażeniach klimatu, do jakich dochodziło w przeszłości. Za zaburzenia równowagi odpowiadały dodatnie sprzężenia zwrotne. Obecne ocieplenie, którego sprawcą jest cywilizacja przemysłowa, destabilizuje systemy fizyczne i ekosystemy najszybciej w historii Ziemi. Naukowcy z Narodowego Centrum Badawczego (Francja), Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles i Uniwersytetu Columbia (USA) opracowali metodologię, która skutecznie wykrywa nagłe zmiany w zapisach klimatycznych. W przypadku Grenlandii rdzenie ujawniają przejście ze stanu cieplejszego (interstadiał), do stanu chłodniejszego (stadiał). Ich istnienie świadczy o bistabilnym systemie klimatycznym. Przeskoki następowały gwałtownie w trakcie przekraczania punktu krytycznego. [Chaos, 16 listopada 2021 r.]\nNagła zmiana klimatu pogarsza jakość wody w Azji\nStrumienie i rzeki Azji Wysokogórskiej zaspakajają pragnienie blisko jednej trzeciej globalnej populacji i mają kluczowe znaczenie dla hydroenergetyki i upraw żywności. Wzbierające od lat roztopy wiosenne zasilają dopływy największych rzek Azji – m.in. Jangcy, Indusu i Mekongu – i niosą ze sobą coraz więcej kamieni, piasku i innych osadów. Od lat 50. (!) średnia lokalna temperatura wzrosła o ponad 2°C, a topnienie i deszcze dramatycznie zwiększyły porcję materiału glebowego przenoszonego przez cieki regionu. Konsekwencją są coraz częstsze i coraz bardziej destrukcyjne powodzie i lawiny błotne, pogarszająca się zarówno jakość wody, jak i trwałość zapór i zbiorników wykorzystywanych do hydroenergetyki i nawadniania. [Science, 28 października 2021 r.]\nCzęść lasów objętych ochroną UNESCO przyspiesza nagłą zmianę klimatu\nLasy położone w obrębie co najmniej 10 obiektów światowego dziedzictwa UNESCO stały się od przełomu tysiąclecia źródłami węgla netto. Zjawisko jest następstwem pożarów, wylesiania i globalnego ocieplenia. Park Narodowy Yosemite w USA, Park Narodowy Gór Błękitnych w Australii i tropikalne lasy deszczowe Sumatry w Indonezji, są jednymi z miejsc, które od 2001 r. wyemitowały więcej dwutlenku węgla, niż pochłonęły. Raport Światowego Instytutu Zasobów (WRI), Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) i UNESCO ostrzega, że trend ogarnie inne obszary chronione. [The Guardian, 27 października 2021 r.]\nPark Narodowy Gór Błękitnych w Australii.\nKatastrofalny wpływ cywilizacji przemysłowej na Amazonię:\nDeforestacja w najrozleglejszym lesie deszczowym na Ziemi odnotowała w minionym sezonie skok o 22% i osiągnęła najwyższy poziom od 15 lat. Brazylijski Narodowy Instytut Badań Kosmicznych (INPE) podał do wiadomości, iż w okresie między 1 sierpnia 2020 r. a 31 lipca 2021 r. Amazonia została pozbawiona 13 235 kilometrów kwadratowych sklepienia drzewostanu. [INPE, 18 listopada 2021 r.]\nGlobalne ocieplenie osłabia zdolność Wszechoceanu do pochłaniania CO2\nPodwodny żar to bezpośrednia konsekwencja nagłej zmiany klimatu. Zaburza on funkcjonowanie całych ekosystemów i uśmierca miliardy mieszkańców podwodnego świata. Dwuletnia fala gorąca tymczasowo osłabiła tzw. biologiczną pompę Pacyfiku – arcyważny mechanizm, który przenosi węgiel z powierzchni oceanu do głębin. Podobne upały zmniejszają biologiczną rolę Wszechoceanu jako pochłaniacza dwutlenku węgla. – mówi dr Steven Hallam, mikrobiolog z Uniwersytetu Kolumbii Brytyjskiej i autor badania. Wszechocean jest globalnym rezerwuarem atmosferycznego CO2. Skoro podmorskie fale gorąca redukują zdolność pochłaniania tego gazu cieplarnianego, to rezerwuar się kurczy, a w atmosferze pozostaje więcej dwutlenku węgla. – dodaje dr Colleen Kellogg z Instytutu Hakai. [Communications Biology, 22 października 2021 r.]\nSadza z pożarów przyspiesza ocieplenie i topnienie Arktyki bardziej, niż sądzono\nArktyka ociepla się kilkakrotnie szybciej od reszty globu. Przyczyniają się do tego m.in. pożary wybuchające dalej na południe. Sadza przedostaje się do atmosfery i przemieszcza nad koło podbiegunowe, gdzie opada na lód. Przyciemniona powierzchnia intensywniej pochłania promienie słoneczne, co wzmaga topnienie. Pożoga wprowadza do arktycznej atmosfery trzy razy więcej czarnego węgla, niż wskazywały na to symulacje modeli klimatycznych. Sadza może również przyspieszać wzrost temperatur. – tłumaczy Makoto Koike z Uniwersytetu Tokijskiego. Serwis monitorowania atmosfery Copernicus Unii Europejskiej (CAMS) podał, że czarny węgiel z pożarów lasów w Rosji dotarł tego lata aż do Grenlandii i Kanady. [Atmospheric Chemistry and Physics, 4 listopada 2021 r.]\nONZ: „Zielony wzrost” jest nieosiągalny:\nWiększość mieszkańców Globalnej Północy nie zamierza rezygnować ze swoich nawyków konsumpcyjnych\nObywatele są zaniepokojeni „kryzysem” klimatycznym, ale ich większość uważa, że robi więcej dla ochrony Ziemi, niż ktokolwiek inny, z rządem włącznie. Z ankiety przeprowadzonej w 10 krajach – w tym w USA, Wielkiej Brytanii, Francji i Niemczech – wynika, iż prawie połowa (46%) respondentów nie widzi potrzeby modyfikowania dotychczasowych nawyków konsumpcyjnych. [Public, listopad 2021 r.]\nZespół naukowców z Uniwersytetów Monasha i Hasanuddin w Indonezji potwierdził 10 listopada 2021 r. na łamach iScience najgorsze obawy: część populacji zamieszkującej regiony tropikalne egzystuje już w warunkach chronicznego stresu cieplnego, którego nasilenie zderza się z górną granicą przeżywalności człowieka.\nBadacze zorientowali się, iż modele klimatu wykorzystywane do prognozowania ekstremalnych temperatur bazują na danych ze stacji meteorologicznych znajdujących się na obszarach gęsto zaludnionych. Sytuacja osób z rozproszonych „osad nieformalnych” nie jest monitorowana. Jej poznanie umożliwiły dopiero czujniki ciepła rozmieszczone w blisko 100 gospodarstwach w Makassar – miejscowości w Indonezji tropikalnej. Podobne lokalizacje są domem dla ponad 370 milionów mieszkańców samej Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej.\nW czasie pory deszczowej aż 80% urządzeń zarejestrowało wartości mokrego termometru przekraczające limity bezpieczeństwa zdrowotnego. W niektórych przypadkach odczyty zrównały się z maksimum fizjologicznej wytrzymałości homo sapiens. Zdaniem uczonych odkrycia te są alarmujące z kilku powodów. Po pierwsze, wiele milionów ludzi doświadcza gorąca szkodzącego zdrowiu. Po drugie, większość z nich pracuje fizycznie w trakcie upałów, co grozi śmiercią. Po trzecie, Ziemia ociepla się szybko, a plan przesiedlenia nie istnieje.\nCzasopismo Nature Climate Change opublikowało w lipcu 2016 r. analizę, która jako pierwsza zintegrowała wszystkie wcześniejsze badania, aby określić miejsce i moment, w którym nagła zmiana klimatu zacznie powodować spustoszenie permanentne. Zgodnie z jej konkluzją chaos miał ogarnąć tropiki przed rokiem 2020. Zapowiadana katastrofa trwa.\nWioska Sumba w Indonezji. W samej strefie okołorównikowej, która obejmuje m.in. Meksyk, Belize, Kostarykę, Salwador, Gwatemalę, Honduras, Nikaraguę, Panamę, Kolumbię, Ekwador, Peru, Boliwię, Wenezuelę, Gujanę, Surinam, Gujanę Francuską, północne części Chile, Argentyny, Paragwaju i Brazylii, mieszka ∼400 milionów ludzi.\nOpublikowano na 23 listopada, 2021 by exignorant\nKomentarz pisarza Dave’a Pollarda.\nLektura New Yorkera z 15 listopada była przygnębiająca. W jej trakcie zdałem sobie sprawę, że zawarte w numerze analizy koncentrowały się na złożonych, nierozwiązywalnych problemach i dla odmiany nie oferowały panaceum.\nNajbardziej wstrząsający artykuł dotyczył pożarów w USA. Jego autorka MR O’Connor, która jest dziennikarką i dyplomowaną członkinią straży ogniowej, opisuje, w jaki sposób niekompetentne zarządzanie lasami, ignorowanie naukowców i podejmowanie decyzji motywowanych politycznie zwiększyło koszty gaszenia oraz zagrożenie dla zdrowia i życia strażaków. Po czym zmiana klimatu przyniosła rekordowe burze, upały, susze i megapożary. Konkluzja: „opanowanie” pożogi jest strategią nieskuteczną, z kolei pozostawianie jej, aby się wypaliła, również nie stanowi już realnego rozwiązania. Wyjścia po prostu nie ma.\nZatem za adekwatną należy uznać okładkę ilustratora Erica Drookera przedstawiającą Don Kichota, który szykuje się do konfrontacji z nowoczesną farmą wiatrową na tle płonącej metropolii i krwistoczerwonego nieba. Błyskotliwy tytuł mówi wszystko: Nieziszczalne marzenie. Wygląda na to, że mainstream w końcu zaczyna mierzyć się z symptomami i konsekwencjami upadku, a także z uświadomieniem, iż żaden bóg, żaden rząd, żadne humanistyczne oświecenie i z pewnością żadna technologia nie zdoła mu zapobiec.\nOpublikowano Poza nadzieją\t| Dodaj komentarz\nCo doprowadzi do permanentnego wyłączenia Internetu szybciej: niedobory energii czy nagła zmiana klimatu?\nW czerwcu br. awaria odcięła dostęp do tysięcy stron internetowych. Należały one m.in. do korporacji Amazon, serwisu Reddit, sklepów Boots, gazet The Guardian i Financial Times, a także Białego Domu i rządu Wielkiej Brytanii.\nTym razem sprawcą nie było ekstremalne zdarzenie pogodowe, lecz amerykańska firma Fastly. Jest ona piątą najważniejszą „siecią dystrybucji treści” (Content Delivery Network – CDN). Ta specyficzna usługa w chmurze zapewnia cyfrową płynność usługom pomniejszym, które nie są w stanie uporać się ze skokami przepustowości.\nLiderzy branży – Cloudflare, Amazon Web Services (AWS) i Akamai – kontrolują 89% rynku. Od 2010 r. każdy z nich doświadcza rozległych awarii. Trio zajmuje zaledwie pojedynczy narożnik przepastnego aparatu o zasięgu globalnym, który jest tak nieprzenikniony, jak system bankowy przed krachem w 2008 r.\nZaraz wracam. W czerwcu br. z Internetu zniknęły m.in. linie lotnicze Virgin Atlantic.\nPrzykład Fastly przypomina, że ogromne fragmenty Internetu od katastrofy dzieli upadek klocka domina. Wielu specjalistów zajmujących się budowaniem usług w chmurze kompletnie ignoruje zagrożenie, ponieważ jest ono rozproszone. Ukryte powiązania między podmiotami idą w miliony.\nNiedostrzegalna skala zależności oznacza, iż przypisanie winy jest bardzo trudne. Czerwcowy chaos był dziełem klienta, który postanowił zaktualizować ustawienia. Wprowadzony do kodu Fastly błąd sparaliżował 85% firmowej sieci.\nNa zakłócenia podatne są nie tylko CDN. Centra danych, podmorskie kable, sieci telekomunikacyjne i dostawców oprogramowania może zniszczyć cyberatak lub klęska żywiołowa. Eksperci ds. bezpieczeństwa ostrzegają, że w najbliższej przyszłości dojdzie do nieporównanie gorszej awarii. Perspektywa ta jest bardzo realna. – przyznał Gav Winter, dyrektor generalny Rapidspike.\nSłońce kąpie Ziemię we mgle namagnesowanych cząstek. Planetarna tarcza magnetyczna chroni przed destrukcyjnym oddziaływaniem tego elektrycznego wiatru. Po odbiciu zmierza on w kierunku biegunów, pozostawiając za sobą spektakularną zorzę polarną.\nMniej więcej co sto lat wiatr słoneczny zamienia się w burzę. Według ostatnich ustaleń badawczych zaprezentowanych na konferencji teleinformatycznej SIGCOMM 2021 podobne zjawisko o odpowiednio dużym nasileniu „może pogrążyć świat w apokalipsie internetowej”.\nSangeetha Abdu Jyothi z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Irvine alarmuje, iż znaczny odsetek populacji globalnej zostanie pozbawiony dostępu do sieci na całe tygodnie i miesiące. Infrastruktura po prostu nie wytrzyma potężnego uderzenia, które nastąpi po upływie 13 godzin od chwili jego zaobserwowania.\nKoronalny wyrzut masy (CME) w sierpniu 2012 r.\nW historii najnowszej odnotowano dwa takie kataklizmy – w 1859 i 1921 r. Wcześniejszy, znany jako Zdarzenie Carringtona, wywołał tak poważne zaburzenia geomagnetyczne, że przewody telegrafów stanęły w ogniu, a zorze polarne – zwykle widoczne w pobliżu biegunów – można było podziwiać w równikowej Kolumbii. W marcu 1989 r. solarny wyrzut masy o zdecydowanie mniejszej sile rażenia pozbawił kanadyjską prowincję Quebec prądu na 9 godzin.\nPodmorskie kable internetowe posiadają repeatery wzmacniające sygnał optyczny, rozmieszczone w odstępach od 50 do 150 kilometrów. Nie są one odporne na prądy geomagnetyczne. Uszkodzenie pojedynczego urządzenia wystarczy, by całe kable stały się bezużyteczne.\nJeśli w danym regionie zawiedzie część kabli podmorskich, wówczas zerwaniu ulegnie łączność między kontynentami. – pisze Abdu Jyothi. Co więcej, kraje położone w wyższych szerokościach geograficznych, chociażby USA i Wielka Brytania, są o wiele bardziej narażone na wpływ gwałtownej aury słonecznej. To one utracą Internet jako pierwsze.\nCzynnik przyspieszający degradację\nNa kręgosłup Internetu składają się serwery i centra danych. Mrowie sprzężonych z nimi jednostek przetwarzających trzeba chłodzić. Proces zużywa coraz więcej prądu. Napędzają go nie tylko rosnące temperatury Ziemi, lecz także sam Internet. Przeglądanie portali społecznościowych i przesyłanie strumieniowe w aplikacjach takich jak Netflix podnosi zużycie drożejącej elektryczności. Lokalne sieci elektroenergetyczne dostają zadyszki.\nW analizie zamieszczonej 8 stycznia 2021 r. w czasopiśmie Resource, Conservation and Recycling autorzy obliczyli, że wykorzystanie, transmisja i przechowywanie gigabajta informacji wprowadza do atmosfery od 28 do 54 gramów węgla. Gdy zastosujemy medianę globalną wynoszącą 32 gramy, otrzymamy 97 milionów ton węgla rocznie – wynik przewyższający wspólne emisje Finlandii i Szwecji.\nLegion internautów liczy obecnie 4,6 miliarda. Codziennie powiększa się o 900 000. W samych Chinach sieć odwiedzana jest regularnie przez 850 milionów ludzi. Światowa liczba użytkowników mobilnych (tj. posiadaczy telefonów) wynosi 6 miliardów. Dwie trzecie tej zbiorowości udziela się w mediach społecznościowych. Najwyższy odsetek osób surfujących po necie ma Europa – 97%.\nPodmorski kabel internetowy na Guamie.\nNajwięcej danych pożerają Mieszkańcy Pierwszego Świata. Apetyt wzmaga przejście na 5G, ekspansja sztucznej inteligencji oraz wydobycie kryptowalut. Zgodnie z wyliczeniami zawartymi w raporcie The Shift Project technologie cyfrowe powodują 4% globalnej emisji gazów cieplarnianych. Każdego roku sektor pochłania 9% więcej elektryczności. Internet, komputery i smartfony przyspieszają ogólny cykl degradacji, przybliżając upadek systemowy.\nNegatywny wpływ cyfryzacji na biosferę należy mierzyć również ilością wody niezbędną do wygenerowania prądu za pomocą źródeł hydroelektrycznych. Średnia światowa to w tym wypadku milion basenów olimpijskich rocznie. Z kolei przestrzeń, jaką zajmuje już sprzęt centrów danych – gdzie przetrzymywane są tik-toki, e-maile, zdjęcia na Instagramie, filmy i dokumenty tekstowe – odpowiada wielkości Nowego Jorku, Rio de Janeiro i Meksyku.\nAż 99% ruchu internetowego odbywa się za pośrednictwem podmorskich kabli. Wymagają one m.in stacji konserwacyjnych i wspomnianych repeaterów. Naukowcy z Uniwersytetu Oregonu i Uniwersytetu Wisconsin w Madison odkryli, że w samych Stanach Zjednoczonych wzrost poziomu morza o 30 centymetrów zatopi co najmniej 6 400 kilometrów kabla światłowodowego. Większość szkód zostanie wyrządzona wcześniej, niż się spodziewano. – stwierdza Paul Barford, jeden z autorów badania opublikowanego w lipcu 2019 r.\nOczywiście infrastruktura internetowa jest zintegrowana z siecią elektroenergetyczną. Architektura tej ostatniej bazuje na wysoce scentralizowanych źródłach produkcji prądu. Zaprojektowano ją według założeń ekonomii skali, aby obsługiwała jednokierunkowy przepływ energii z jak największych elektrowni do mniejszych odbiorców. Zakłady budowane są z dala od konsumentów. W rezultacie funkcjonowanie sieci jest uzależnione od elementów przesyłowych. Ich rychłą ruinę gwarantują wysokie temperatury, pożary, powodzie i huraganowe wiatry.


OPOWIADANIE – UPADEK – Sandra Gatt Osińska | | KOSTNICA - POZORNIE MARTWA STREFA || Kostnica.Com.PL\nStopy stanęły na werandzie, a zaszklone oczy rozglądały się z zainteresowaniem po ogrodzie. Rozmaite kolory uderzały w zmysł wzroku. Gdzie niegdzie wśród kwiatów przemieszczały się pszczoły i motyle, zbierając cenny nektar. Mary z trudem oddychała, napawając się ciężką kwiatową wonią. Chciała zapamiętać ten ogród. Nie wiedziała, na jak długo zostaną tu z ojcem. Dziewczynka miała już dosyć ciągłych przeprowadzek, czuła się przez nie samotna. Nigdzie nie zagrzewała miejsca na dłużej, nie mogła nawiązać żadnych przyjaźni.\nPowoli ruszyła przed siebie. Alejka ułożona z kostki brukowej była lekko podniszczona i zaniedbana. Jej szarość kontrastowała z tęczowymi barwami kwiatów. Dziewczynka intensywnie rozglądała się po ogrodzie, ściskając mocniej pluszowego króliczka. Miała nieodparte wrażenie, że ktoś ją obserwował. Nie przejęła się tym zbytnio, myślała, że to tylko urojenie. Szła przed siebie przystając co jakiś czas, aby pogładzić płatki róż czy powąchać pojedynczą dalię. Kątem oka dojrzała zniszczony posąg anioła, stojący na końcu alejki.\nNowe miejsce, nowy rozdział w życiu. Mary nie do końca wiedziała, co to oznacza, lecz tak powtarzali bohaterowie książek, które czytała. Miała nadzieję, że przeprowadzka odmieni jej życie. Zawsze marzyła o szkolnej popularności, przyjaciołach i sielskim życiu. Mimo że nie znała powodów, dla których ojciec wciąż zmieniał miejsca zamieszkania, wierzyła w ich sens.\nDziewczynka potknęła się o kamień i upadła na chodnik. Przetarła obolałe kolano. Zawsze była niezdarą, dlatego nigdy nie mogła zyskać sympatii wśród rówieśników. Westchnęła i spojrzała przed siebie. Jej oczom ukazała się wielka, brązowa ropucha. Jej szeroko rozstawione oczy błyszczały tajemniczo.\n– Czyżby to ona mnie obserwowała? – dziewczynka zadała sobie to pytanie, kucając przed zwierzęciem. Rzadko kiedy obcowała z naturą, większość czasu spędzała w swoim pokoju z książkami. To był jej pierwszy dom na wsi. Bardzo liczyła, że z ojcem zamieszkają tu na stałe. Miała dość smrodu miasta, zatłoczonych ulic i ciągłego strachu przed napadnięciem. Betonowy świat nie był miejscem, do którego chciała należeć.\nZ uśmiechem na twarzy Mary wyciągnęła dłoń, by pogładzić obślizgłą skórę ropuchy, lecz zwierzę uskoczyło przed ciepłym palcem. W salwie dziecięcego śmiechu Mary zaczęła gonić za płazem, próbując go dotknąć. Biegnąc nie patrzyła pod nogi. Z impetem poślizgnęła się na mokrych liściach brzozy. Poczuła ogromny ból, a świat zatrzymał się dla niej na chwilę.\nGdy otworzyła oczy, nie wiedziała, co się stało. Przyjrzała się ciężkiemu przedmiotowi, który na niej leżał. Dopiero gdy przetarła okulary, dojrzała, że był to poturbowany chłopiec. Nieznajomy podniósł się i usiadł na chodniku. Poprawił blond włosy tak, by zakryły częściowo czarną opaskę na jego oczach. Mary patrzyła na niego ze zdziwieniem. Wyglądał, jakby właśnie wyszedł z basenu.\nWstał i otrzepał spodnie z mokrych liści. Bez słowa minął dziewczynkę.\n– Hej! – krzyknęła do niego niewiele myśląc.\nNieznajomy zatrzymał się niechętnie.\n– Co ty tu robisz? – podeszła do niego. – To mój dom.\nChwyciła chłopaka za ramię. Ten wzdrygnął i strącił rękę Mary.\n– Przepraszam. Od lat bawię się w tym ogrodzie. Poprzedni właściciel nie miał nic przeciwko.\nDziewczynka przyglądała mu się z uwagą. Był niewiele wyższy i starszy. Miał wyschnięte usta i brązowe piegi porozrzucane w nieładzie na zgrabnym nosku. Mimo swojego uroku, napawał dziewczynkę przerażeniem.\n– Jesteś moim nowym sąsiadem? – zapytała.\n– Nazywam się Jack – odparł.\n– Miło mi cię poznać – ukłoniła się lekko – Jestem Mary. Pobawimy się razem? Chętnie poznam okolicę – uśmiechnęła się rozkosznie.\nJack zaczął powoli okrążać ją, zachowując pewien odstęp. Pomrukiwał coś pod nosem, a jego nos marszczył się lekko. Czyżby był niewidomy? Na co była mu ta opaska?\n– Jesteś gotowa? Na przygodę życia? – powiedział z pełną powagą.\nZarumieniła się, a palce zacisnęły się na delikatnym ciałku pluszowego królika.\n– Oczywiście, że jestem! – odkrzyknęła.\n– A twój tata? Co on na to?\n– Pewnie zaprosił już kolejną ciocię na noc. Często u nas bywają – odpowiedziała, spuszczając wzrok.\nNagle poczuła rękę chłopca na swoim ramieniu. Spojrzała na niego niepewnie.\n– Berek. Gonisz – uśmiechnął się.\nPrzystanęła dysząc ciężko, a ręką oparła się o stary dąb. Dawno nie bawiła się tak dobrze. Śmiech przepełniał cały ogród, płosząc wszelkie ptactwo. Dziewczynka usiadła pod drzewem. Dziwiło ją, w jakim stopniu Jack znał teren. Bez trudu łapał dziewczynkę, mając oczy zasłonięte opaską. Nawet teraz zatrzymał się niedaleko, jakby wiedząc, że zaprzestała gonitwy.\n– Co jest? Nie masz już siły? – usłyszała jego głos.\nPo chwili stanął przed nią. Dziewczynę przerażał brak możliwości spojrzenia mu w oczy, nie potrafiła odgadnąć jego emocji. Wyciągnął rękę i pomógł jej wstać.\n– Powinnam już wracać do domu – zaczęła.\nPowoli zapadał zmierzch, a chłodne powietrze dęło w plecy Mary. Wzdrygnęła się ni to z zimna, ni z lęku. Czuła się zagubiona w ogromnym ogrodzie, gdzie wszystko wyglądało tak samo. Tęskniła za ojcem i ciepłym łóżkiem. Ogarniał ją niepokój.\nJack obojętnie ruszył przed siebie. Nawet nie odwrócił się w stronę Mary. Dziewczynka niepewnie skierowała swe kroki za nim. I tak nie wiedziała, jak samodzielnie wrócić do domu. Bała się. Dokąd zmierzał Jack? A co jeśli zabłądzili? A może chłopiec celowo przyprowadził tu Mary, by wyrządzić jej krzywdę? A co jeśli ją zostawi? Nie chciała być sama, już nigdy więcej. Zbyt długo pustka gościła w dziecięcym życiu. Nawet ojciec nie zwracał na nią uwagi.\nMary podążała za Jackiem potykając się o konary drzew i ubytki w chodniku. Nagle stanęli na małym placu, otoczonym różanymi krzewami. Ostatnie promienie słońca podkreślały kontur studni, stojącej samotnie naprzeciwko nich. Jack podszedł do niej niepewnie. Skinął ręką ku Mary, przywołując ją do siebie. Podeszła ostrożnie.\n– To Studnia Życzeń – zaczął. – Spełni tylko jedno szczere pragnienie. Wystarczy pochylić się i je wyszeptać. Przynajmniej tak mówiła mi mama.\nDziewczyna patrzyła na Jacka z przerażeniem. Nie ufała mu, czuła, że nie powinna. Przełknęła ciężko ślinę, tak bardzo pragnęła spróbować. Mimowolnie położyła drżące dłonie na murku studni. Był śliski i omszały, a z szybu bił specyficzny zapach przesycony wilgocią i zgnilizną. Mary zamknęła oczy i pochyliła się nad studnią.\n– Pragnę już nigdy nie zaznać samotności.\nSama nie wiedziała, jak to się stało. Czuła, że leci, traci kontrolę nad wszystkim. Wpadła do płytkiej wody niczym kamień, odbijając się o dno studni. Dziewczynka poczuła, że robi jej się słabo, a ból ogarnął ciało. Mary z trudem udało się usiąść pod ścianą. Chciała przetrzeć ręką obolałą twarz, lecz zamarła, gdy ujrzała nienaturalnie wygiętą dłoń.\nKrzyczała naprzemiennie płacząc, aby zagłuszyć lęk. Łzy leciały strumieniami, mieszając się z krwią kapiącą ze skroni. Samotność, strach i cierpienie… gdzie w tym czasie był Jack? Jak to się stało, że tu wpadła? Jak on mógł na to pozwolić?!\n– Nie chcę być sama – wyszeptała, zamykając oczy.\n– Nie jesteś – odparł znajomy głos.\nSerce dziewczynki zabiło mocniej, a ciepłe uczucie rozlało się po jej wnętrzu.\n– Jack?! Jesteś tam? – krzyknęła.\nOtaczała ją jedynie głucha ciemność. Nie słyszała nawet krwi pulsującej w skroniach. Słabła.\n– Zrób coś. – powiedziała łamiącym się od płaczu głosem. – Błagam, zrób coś! Zawołaj mojego tatę! Cokolwiek!\n– Słucham? Dlaczego?!\nUsłyszała plusk wody zmierzający w jej stronę. Ujrzała białą postać, od której biło przyjemne światło.\n– Bo w ten sposób na zawsze zostaniesz ze mną.\nNie przestawała płakać. Uczucia mieszały się w niej, niczym koktajl dający wybuchową mieszankę. Siedziała naprzeciwko Jacka i patrzyła na jego obojętną twarz. Mary czuła jedynie zimno i ból. Nawet strach stał się czymś odległym.\n– Dlaczego? – szepnęła, walcząc ze snem.\n– Miałem kiedyś przyjaciół – zaczął. – Łudziłem się, że nie jestem sam. Ale nikt mnie nie usłyszał. Nikt nie pomógł. Nawet nie zauważyli, kiedy zniknąłem. To był mój grób.\nNastało niezręczne milczenie. Mary poczuła skurcz żołądka. Była głodna i wyczerpana, marzyła jedynie o śnie.\n– Bawiliście się w chowanego. Wpadłeś tu przypadkiem.\nSkinął głową. Widziała, jak krwawe łzy toczą się spod czarnej opaski.\n– Wrzuciłeś mnie tu celowo. Dlaczego?\n– Jedyne, co pamiętam i czuję, to ogromna samotność. Nie chcę być już więcej sam. Tylko ty chciałaś się bawić po moim upadku. Wykorzystałem okazję.\n– Czy ja… umrę? – spytała nagle.\nOdpowiedziało jej milczenie. Załkała głośno, lecz szybko wytarła łzy z policzków. Zacisnęła mocno zęby, nie chciała się poddać. Sen coraz bardziej obezwładniał jej ciało.\n– Chodź ze mną – powiedział Jack wyciągając rękę w stronę Mary.\nZimno. Przenikliwe, bolesne zimno obezwładniało ciało dziewczynki. Ociężałe powieki zamykały się same. Umysł Mary ogarniał słodki sen. Pierwsze krople deszczu opadały na kostkę brukową, rozpryskując się na tysiące drobnych kropel. Niebo płakało nad tragedią, jaka stała się tego dnia w ogrodzie. Krew mieszała się ze łzami i deszczem, a wszystko pochłaniał mrok nocy. Twarde ramiona posągu, który jeszcze niedawno stał pionowo, obejmowały dziewczynkę. Kątem oka przeczytała napis na tabliczce. „Ku pamięci małego Jacka”. Mary zamknęła swoje oczy, przytulona przez niewidomego anioła z czarną opaską na oczach. Z jej ust wydobyła się krew z pęcherzykami powietrza.\n– Już na zawsze będziemy razem – usłyszała znajomy szept.\n– Zawsze – szepnęła z ostatnim tchnieniem.


Czy ubezpieczenie szkolne jest obowiązkowe? - Serwis informacyjny\nStrona główna » Czy ubezpieczenie szkolne jest obowiązkowe?\nPolisy ubezpieczeniowe stanowią ważny filar naszego bezpieczeństwa i komfortu – zdecydowana większość z nas decyduje się na polisy zdrowotne i na życie, ale też na ubezpieczenie naszego mienia: mieszkania, domu, samochodu, roweru. Opcją chętnie wybieraną przez rodziców małoletnich dzieci jest ubezpieczenie szkolne. Jak ono działa i co obejmuje? Czy jest obowiązkowe?\nUbezpieczenie szkolne – dobrowolna polisa dla dziecka\nUbezpieczenie szkolne to niż innego jak polisa dedykowana dzieciom i młodzieży w wieku szkolnym – polisa taka jest dobrowolna, jednak jej wykupienie pozwala na większy komfort i optymalną opiekę nad dzieckiem. Polisy szkolne sprzedawane są w placówkach oświatowych wraz z rozpoczęciem roku szkolnego – wielu rodziców korzysta z tej opcji, nie zastanawiając się jednak nad tym, że samodzielnie wybrana polisa pozwoliłaby również na wybranie odpowiednich kwot ubezpieczenia. Gotowe ubezpieczenie szkolne przygotowane przez placówkę nie daje takiej możliwości.\nDecydując się na samodzielnie wykupienie ubezpieczenia szkolnego dla dziecka warto wiedzieć, że polisa taka obejmuje określony przedział czasu – najczęściej jest to okres od pierwszego września do ostatniego dnia wakacji. Wiele osób pyta, czy ubezpieczenie szkolne pozwala na uzyskanie odszkodowania wyłącznie za wypadki mające miejsce na terenie szkoły? Okazuje się, że nie – polisa działa kompleksowo i pozwala na ochronę dziecka zarówno w szkole, jak i w domu, podczas zabaw blisko domu czy w czasie wakacyjnych wyjazdów.\nPolisa dla dziecka to ubezpieczenie przed nieszczęśliwymi wypadkami oraz śmiercią ubezpieczonego. W praktyce możliwe jest więc odzyskanie kosztów leczenia dziecka po wypadku, ale też sfinansowanie korepetycji, jeśli dziecko nie może uczestniczyć w lekcjach przez okres nie krótszy niż siedem dni.\nhttps://monsterfunk.com/nowoczesny-taras-ze-schodami-do-ogrodu/ https://zhongchenzi.com/powody-i-sposob-przeprowadzania-rozwodow-w-polsce/ https://gosciniecmurckowski.pl/jakie-lozka-ogrodowe-wybrac-na-taras/


Ślady antybiotyków w wodzie w fermach drobiu - Mięso wędliny ryby\nŚlady antybiotyków w wodzie podawanej w fermach drobiu stwierdzili wielkopolscy inspektorzy weterynarii w 19 z 82 skontrolowanych ferm. Wielkopolski wojewódzki lekarz weterynarii zapewnia, że nie oznacza to obecności leków w mięsie, które trafia do konsumentów.\nData: 03-07-2013, 15:19\nJak poinformował w środę PAP wielkopolski wojewódzki lekarz weterynarii Lesław Szabłoński, kontrole zostały przeprowadzone w pierwszym kwartale tego roku na fermach w 13 powiatach. Przypadki, w których stwierdzono antybiotyki w wodzie, zgłaszane są do prokuratury.\n"Hodowcy wysyłając drób do rzeźni, sami deklarowali, że nie leczyli zwierząt. Nie było też informacji w książkach leczenia zwierząt, że były im przepisane antybiotyki. To było przedmiotem naszej weryfikacji i powodem pobierania próbek wody" - powiedział.\nJak dodał, w Wielkopolsce w ostatnich trzech latach Wojewódzki Inspektorat Weterynarii skierował do prokuratury 54 doniesienia dotyczące nieprawidłowości związanych ze stosowaniem antybiotyków. 35 procent spraw umorzono ze względu na nikłą szkodliwość społeczną.\nLesław Szabłoński podkreślił, że fakt stwierdzenia obecności antybiotyków w wodzie na fermach drobiu nie oznacza, że leki będą się znajdowały w mięsie.\n"Pod koniec ubiegłego roku skontrolowaliśmy wszystkie nasze ubojnie drobiu. Pobraliśmy próby mięsa pozyskanego jednego, konkretnego dnia. Na 85 próbek, antybiotyków nie stwierdzono w żadnej. Na przykładzie dotychczasowych badań monitoringowych produktów gotowych i na przykładzie tej akcji mogę powiedzieć, że konsumenci są bezpieczni" - powiedział.\n"Ci, którzy są nieuczciwi, stosują te antybiotyki, ale mają taką wiedzę dotyczącą karencji, że wiedzą, kiedy go skończyć, by drób trafiał do rzeźni bez zawartości antybiotyku" - dodał.\nW Wielkopolsce funkcjonuje ok. 900 ferm drobiu, prawie ponad 470 to fermy brojlerów.\nweterynaria RSS ALERT / Lesław Szabłoński RSS ALERT / drób RSS ALERT / antybiotyki RSS ALERT\nkoks 2013-07-04 09:09:15\nZawsze dodawali to świństwo to niby dlaczego mają przestać?\nrolnicy111 2013-07-04 20:20:59\npolska wies 2013-07-05 20:24:41\nDOLACZYLA DO NAS DEKLARUJAC POPARCIE I UDZIAL W MANIFESTACJI; Samoobrona Rolnicza 602 695 895 ZAPEWNIAMY BEZPŁATNY TRANSPORT I POWROT Zapraszamy wszystkich zwolenników uboju rytualnego na facebook.com/ubuj.rytualny?hc_location=stream


Toshiba Telewior Full HD 43 cale Smart 43LL3A63DG sklep Alsen\nNumer katalogowy Nr kat TVTOS43LL3A6300,\nKod producenta Kod 43LL3A63DG\nOdkryj doskonałe obrazy na ekranie dzięki telewizorowi Full HD firmy Toshiba. Dzięki rozdzielczości ekranu 1080p możesz cieszyć się doskonałą ostrością, a także niesamowitymi szczegółami obrazu i żywymi kolorami.\nCałkowicie nowy świat rozrywki czeka na dużym telewizorze z ekranem Toshiba, a wszystko to za jednym kliknięciem. Wybierz z szerokiej gamy aplikacji muzycznych, wideo, telewizyjnych i społecznościowych Toshiba. Z Netflix, Prime Video lub YouTube znajdziesz mnóstwo treści 4K.\nCzasami po prostu nie wystarczy oglądać ulubione programy i filmy. Dzięki tej funkcji nagrywania USB możesz oglądać i nagrywać swoje ulubione treści telewizyjne.\nTelewizory Toshiba z portami HDMI ułatwiają podłączanie do wielu urządzeń HD.\nGniazda we/wy 1 x Gniazdo CI/Cl+ , 1 x Composite , 1 x RJ-45 LAN , 1 x SPDIF out , 3 x HDMI , 1 x 15-pin D-Sub , 1 x Component (Y, Pb, Pr) , 2 x USB 2.0 , 2 x Wejście antenowe , 1 x 3,5 mm minijack\nZapytaj o produkt: Toshiba Telewior Full HD 43 cale Smart 43LL3A63DG


Usuwanie SimLocka z WorldUnlock Code Calculator » CoreBlog – Blog IT\nTelefon z założonym SimLockiem jest w pewnym sensie sposobem na zniewolenie użytkownika telefonii komórkowej – nie może on dowolnie zmienić sieci, jest przymuszony do korzystania z usług jednego tylko dostawcy. No chyba że pozbędzie się blokady SimLock wprowadzonej do aparatu telefonicznego… Wówczas może zmieniać operatorów, wręcz tasując dowolnymi kartami SIM…\nA jak usunąć SimLocka? Nie jest to zadanie proste, niekiedy wymaga odpowiedniego oprogramowania czy sprzętu. Jednak w przypadku wielu modeli, szczególnie telefonów marki Nokia, może się to okazać nadzwyczaj proste. Wystarczy ściągnąć z Internetu darmowy program WorldUnlock Code Calculator, zainstalować go, uruchomić, podać odpowiednie dane i wykonać zalecenia podane przez program.\nAle może po kolei. W pierwszej kolejności, w głównym oknie programu, wybieramy producenta naszego telefonu i szukamy oznaczenia dla naszego modelu. Po jego wybraniu najprawdopodobniej wyświetli się pole, w którym należy podać numer IMEI telefonu (czyli jego numer seryjny). Numer ten napisany jest zwykle na kartonie, w którym kupiliśmy aparat, ale możemy też go uzyskać bezpośrednio z urządzenia, wpisując kombinację klawiszy *#06#. Wówczas na ekranie telefonu wyświetlony zostanie długi numer, który należy wpisać w pole obok napisu IMEI.\nWybieramy jeszcze kraj, w którym został zakupiony telefon oraz operatora. Na koniec klikamy buton Calculate i w prawej części okna wyskoczą nam instrukcje, które musimy poczynić (czyli np. wpisanie odpowiedniego kodu – tak jakbyśmy dzwonili pod wskazany przez WordUnlock Code Calculator). Po tej czynności blokada SimLock powinna zostać usunięta.\nOczywiście program ten nie obsługuje wszystkich modeli telefonów dostępnych na rynku, te które możemy odblokować to m.in.:\nNOKIA: Nokia 1100, 1101, 1110, 1260, 1600, 2100, 2160, 2170, 2180, 2190, 2220, 2260, 2270, 2280, 2300, 2600, 2650, 3100, 3120, 3200, 3210, 3220, 3230, 3285, 3300, 3310, 3315, 3320, 3330, 3350, 3360, 3390, 3395, 3410, 3510, 3520, 3530, 3560, 3570, 3590, 3600, 3610, 3620, 3650, 3660, 3810, 5100, 5110, 5120, 5125, 5130, 5140, 5146, 5160, 5190, 5210, 5510, 6020, 6030*, 6090, 6100, 6101, 6102, 6108, 6110, 6111, 6120, 6130, 6138, 6150, 6160, 6161, 6162, 6170, 6185, 6190, 6200, 6210, 6220, 6225, 6230, 6250, 6260, 6310, 6340,6360, 6370, 6500, 6510, 6560, 6590, 6600, 6610, 6620, 6650, 6660, 6610i*, 6670, 6800, 6810, 6820, 7110, 7160, 7190, 7200, 7210,7210, 7210i, 7250, 7250, 7250i, 7260, 7270, 7280, 7600, 7610, 7650, 7700, 7710, 8210, 8250, 8260, 8265, 8270, 8280, 8290, 8310, 8390, 8510, 8800, 8810, 8850, 8855, 8860, 8890, 8910, 9000, 9110, 9210, 9290, N-gage i N-gage QD\nSIEMENS: 8008, CL50, CL55, ST55, ST60 (szczegóły w programie)\nALCATEL: tylko niektóre modele\nNEC: tylko niektóre modele\nSONY: tylko niektóre modele\nUsuwanie blokady SimLock może spowodować całkowite zablokowanie / uszkodzenie telefonu. Redakcja nie bierze odpowiedzialności za wszelkie niedogodności i awarie związane z usuwaniem blokady SimLock, każdy użytkownik robi to na własne życzenie i odpowiedzialność.\nKategoria Serwis, Telefony\nTagi blokada SimLock, serwis, SimLock, telefon, telefonia komórkowa, telefony komórkowe\nJedna odpowiedź na „“Usuwanie SimLocka z WorldUnlock Code Calculator””\nktoś ;d pisze:\nWrzesień 2, 2017 o 12:58 pm\nNie mogę uruchomić tego programu, pisze że nie ma pliku MSCOMCTL.OCX\nOdpowiedz na „ktoś ;d”


Archiwa: Omar Sy - Szczere Recenzje\nOpublikowano 3 maja, 2017 przez Ola\nJest to film o ojcostwie, o dojrzałości i poświęceniu, ale przede wszystkim o wspomnianym w tytule szczęściu. Dawno już nie pisałam o francuskich filmach, bo tak rzadko trafia się coś dobrego, ale ten komediodramat wart jest polecenia. Większość scen emanuje tu ciepłym poczuciem humoru, dialogi są świeże i ciekawe, a do tego nie ma szans na nudę, bo film ma bardzo dynamiczne tempo. Tym jednak, co najbardziej mi się tu spodobało, i przez co ciągle wracam do francuskich filmów, jest element zaskoczenia, sprawiający, że te niebanalne obrazy, nieco dziwne zwroty akcji, na długo zostają w pamięci.\nPrzeczytajJutro będziemy szczęśliwi\nOpublikowano 23 stycznia, 2015 przez Ola\nNa szczęście, wbrew temu co sugeruje tytuł, nie jest to kolejny film o tańcu, a bardzo sympatyczna francuska komedia romantyczna, czyli to, co lubimy najbardziej. Jak na francuską produkcją komediową to jest raczej mniej śmiesznie, a bardziej wzruszająco i poważnie, choć i tak się zdarzało, że cała sala kinowa wybuchała śmiechem. Myślę, że każdy kto lubi tego rodzaju kino, dołączy Sambę do swojej kolekcji ulubionych pozycji, oglądanych za każdym razem gdy poczujemy się zdołowani i zasmuceni. Jest tak dobrze, dzięki nietypowemu połączeniu aktorów, których byśmy nigdy nie podejrzewali o to, że zagrają parę kochanków. Osobiście uważam obsadzenie w Sambie Charlotte Gainsbourg i Omara Sy, jednych z najjaśniejszych gwiazd francuskiego kina, za przejaw geniuszu. Z każdej ich wspólnej sceny emanuje ciepła, emocjonalna chemia, a widzowie mogę tylko wzdychać i się uśmiechać.\nOpublikowano 16 lipca, 2013 przez Ola\nJak tylko zobaczyłam na plakacie dwoje najpiękniejszych żyjących Francuzów, wiedziałam, że muszę zobaczyć Dziewczynę z lilią. Audrey Tautou i Romain Duris, czyli obdarzeni potężnym ładunkiem talentu i uroku osobistego Amelia i Heartbreaker wcielają się tu w parę kochanków rozdzielonych przez śmiertelną chorobę. Opis niby zupełnie zwyczajny. Historia niby z gatunku tych, które już setki razy widzieliśmy w kinie, a jednak ten film ani przez sekundę nie jest tym, czego można było się spodziewać. Jako ktoś kto nie znał wcześniejszej twórczości reżyserskiej Michaela Gondry’ego, przez kilkanaście pierwszych minut filmu intensywnie myślałam, że w zapowiedziach powinny być ostrzeżenia, iż oglądanie tych surrealistycznych obrazków może widzowi usmażyć mózg, a już na pewno niebezpiecznie pobudzić wyobraźnię.\nPrzeczytajDziewczyna z lilią


tworzenie stron internetowych Piaseczno - Pozycjonowanie Żyrardów, Pruszków, Grodzisk Mazowiecki\nOd wielu lat dla naszych klientów z miejscowości Piaseczno, wykonujemy tworzenie stron internetowych. Chyba wszyscy dziś jesteśmy świadomi tego, że posiadania sprawnie działającej, ładnej i bardzo funkcjonalnej strony www, jest jednym z kilku warunków koniecznych do tego, aby prowadzić swój biznes z sukcesem oraz realną szansą na dalszy rozwój. Jeśli chcesz się dowiedzieć czegoś więcej o tworzeniu stron internetowych, a może nawet zlecić jej zaprojektowanie i zbudowanie, to jesteś w odpowiednim miejscu. Z naszą pomocą możesz zyskać jedną z najlepszych stron, która będzie dopasowana do twoich potrzeb. Stronę, która stanie się prawdziwą wizytówką twojego biznesu, przyciągając wielu zadowolonych klientów. Zachęcamy Cię do wejścia w świat kreacji www i poznania wszystkich oferowanych przez nas usług.\nJak rozpoczyna się tworzenie stron www Piaseczno?\nNa początku każdej współpracy z klientem, chcemy jak najlepiej poznać wszystkie jego oczekiwania, potrzeby i gusta. Podczas rozmowy zadamy ci wiele pytań dotyczących prowadzonej przez ciebie działalności, wykorzystywanych do tej pory kanałów sprzedaży, komunikacji z klientami oraz planów na dalszy rozwój. Zapytać ktoś może, czy przypadkiem nie chcemy wiedzieć czegoś za dużo. Spokojnie! Naszym celem nie jest wykradzenie ci tajemnic handlowych, ale stworzenie strony internetowej, która będzie uszyta na miarę i pozwoli Ci w pełni cieszyć się swoim biznesem. Musimy wiedzieć, czy projektując stronę dla twojej firmy, wziąć pod uwagę stosowanie nowoczesnych rozwiązań komunikacyjnych, takich jak czat online. Chcemy wiedzieć, czy w przyszłości masz w planie uruchomić sklep internetowy. Jeśli tak, to nasze projektowanie stron www Piaseczno weźmie to pod uwagę i wykorzysta narzędzia, które w przyszłości pozwolą uruchomić sklep w znacznie niższej cenie i bez potrzeby wprowadzania kosztownych zmian. Aby uzgodnić wszystkie te szczegóły, przygotowaliśmy krótką ankietę. Jej wypełnienie jest przyjemne i jest punktem wyjścia do dalszych prac nad twoją stroną.\nProjektowanie stron www Piaseczno rozpoczynamy od koncepcji\nNigdy nie projektujemy stron dla swoich klientów w ciemno. Nie liczymy na to, że przypadkowo stworzone przez nas projekty akurat trafią w Wasze gusta. Projektowanie stron internetowych Piaseczno traktujemy jak najbardziej poważnie i tak właśnie pracujemy. Dlatego każdy z klientów, który powierzy nam tworzenie stron Piaseczno, może liczyć na trzy bezpłatne koncepcje swojej strony, które przygotowujemy na pierwszym etapie współpracy. Koncepcje są różne od siebie, wykorzystują różny układ i możliwości internetu. Państwa rolą jest wybór jednej z tych koncepcji, nad którą będą prowadzone dalsze prace. Co w przypadku, jeśli żadna z naszych propozycji nie przypadła Wam do gustu? Nic się nie dzieję, przygotujemy kolejne propozycje projektów, zgodnie z cennikiem naszych usług. Proces tworzenia koncepcji jest jednym z najbardziej wymagających i w całości opiera się na wywiadzie, który z Państwem przeprowadziliśmy. Znając Wasze potrzeby i oczekiwania, jesteśmy w stanie zaproponować takie strony, których wygląd z pewnością będzie Państwu odpowiadała. Od razu lub po wykonaniu kilku poprawek.\nWłaściwe tworzenie stron internetowych Piaseczno\nKiedy koncepcja strony została już wybrana, nie tracimy energii na zbędne działania tylko od razu zabieramy się do pracy. Następuje najbardziej wymagający etap naszej współpracy, w którym wytężona praca od rana do wieczora jest standardem. Wszystko po to, aby w jak najkrótszym stronie przygotować gotową, działającą stronę i oddać ją Państwu do użytkowania. Jak wiele czasu będziemy na to potrzebować? Wszystko zależy od tego, ile pracy nas czeka. Niewielkie strony firmowe, przedstawiające ofertę, produkty i usługi, jesteśmy w stanie wykonać w ciągu kilku dni od zaakceptowania projektu. W przypadku większych zleceń, obejmujących tworzenie stron www Piaseczno wraz ze sklepami internetowymi, będziemy potrzebować proporcjonalnie więcej czasu. Ile dokładnie? To jesteśmy w stanie przedstawić Państwu dopiero podczas rozmowy. Duże projekty, czasochłonne, zawsze dzielimy na etapy, określając datą zakończenia każdego z nich. Ma to na celu zapewnienie Państwu pełnej kontroli nad naszą współpracą z możliwością monitorowania jej efektów.\nKiedy strona zostanie ukończona, następuje etap testów\nZawsze czujemy się odpowiedzialni za naszą pracę. Tworzenie stron internetowych Piaseczno nie kończy się na dodaniu znacznika <./HTML>. W tym miejscu ma bowiem początek nowy rozdział pracy, którym jest testowanie strony. Zostaje ona poddana wzmożonemu użytkowaniu przez wiele osób. Celem tego działania jest znalezienie możliwych problemów, które usuniemy przed oddaniem strony do użytkowania klientowi. Źle wyświetlające się obrazy, zbyt długi czas załadowania strony, zawieszanie się na niektórych filmach, problemy z wyświetlaniem strony na pozostałych urządzeniach. To wszystko ma prawo się zdarzyć, a my robimy wszystko, aby takie sytuacje dostrzec od razu i wyeliminować odpowiednio wcześnie. Testy również trwają od kilku godzin do nawet kilku tygodni – w przypadku najobszerniejszych sklepów internetowych, które na Państwa życzenie możemy uzupełnić produktami z hurtowni dropshipping lub dodając je ręcznie.\nBierzemy odpowiedzialność za tworzenie stron www Piaseczno\nTym co wyróżnia naszą firmę od innych, jest rzetelne i odpowiedzialne podejście do swojej pracy. Nie tylko na etapie jej projektowania i tworzenia, ale również wtedy, kiedy chcesz nam powierzyć opiekę nad swoją stroną. Oferujemy kompleksową usługę polegającą na administrowaniu i zarządzaniu stworzoną dla ciebie stroną www. Dbamy o jej bezpieczeństwo, wykonujemy kopie zapasowe, aktualizujemy, wprowadzamy żądane przez ciebie poprawki. Wychodząc naprzeciw coraz częściej pojawiającym się pytaniom, jesteśmy również w stanie zaoferować bardzo konkurencyjną usługę na pozycjonowanie strony www. Skorzystanie z tej usługi pozwala Państwu nie tylko wypromować swoją nową stronę w wyszukiwarce, ale również cieszyć się jej obecnością przez długi czas. Wiedząc, że zamierzają Państwo zlecić na pozycjonowanie strony, już podczas jej projektowania będziemy mogli wykonać audyt i przystosować ją do tej funkcji. W przyszłości zaoszczędzi to Państwa pieniądze oraz czas, gdyż strona będzie gotowa do indeksacji i prowadzenia na niej różnego typu działań SEO.\nJesteś zdecydowany na tworzenie stron www Piaseczno? Jeśli tak i postanowiłeś nam zaufać, wszystko co musisz zrobić, to po prostu skontaktować się z nami. Uzgodnimy dogodny dla ciebie termin spotkania, na którym wspólnie omówimy wszelkie zagadnienia, które są związane z twoją przyszłą stroną. Dowiesz się ile czasu będziemy potrzebować na projektowanie stron internetowych Piaseczno, jaki będzie przewidywany czas tej czynności dla Ciebie, a także przedstawimy wzór umowy o współpracę. Od momentu jej parafowania, zabieramy się do wytężonej pracy, abyś jak najkrócej musiał czekać na stronę swojej firmy, która będzie dla ciebie kolejnym cennym narzędziem do zdobywania klientów.


Dobry pędzel do konturowania z Avon - Blog kosmetyczny 2020 - testy i recenzje kosmetyków - miskejt.pl\nDziś szybko, zwięźle, i na temat – a temat gorący od dłuższego czasu, bo choć dwa lata temu konturowanie było jeszcze raczkującym trendem, dziś rozgościło się na dobre na blogach i w kosmetyczkach. Skoro już każda z nas ma w swoich zasobach odpowiedni brązer (lub bronzer 🙂 to pozostaje jeszcze kwestia pędzla. Spodziewałybyście się, że znajdziecie taki w Avon?\nPędzelek z Avonu zwrócił moją uwagę w jednym z ostatnich katalogów. Od jakiegoś czasu, po wieloletniej przerwie, regularnie zamawiam coś właśnie tej marki. Jestem zadowolona z kremów, płynów do kąpieli, czasem wpadnie mi w oko coś z kolorówki (koniecznie zwróćcie uwagę na pomadkę o nazwie Carnation – jest fenomenalna). Długo szukałam ściętego pędzla do konturowania, więc gdy natknęłam się właśnie na ten, w cenie 18,99zł – wrzuciłam go do zamówienia. Skojarzył mi się z takim niewielkim, płaskim pędzelkiem dołączanym do produktów W7- kojarzycie je?\nJeśli jednak chodzi o sedno sprawy, czyli działanie: pędzel idealnie sprawdza się do mocniejszego konturowania twarzy chłodnym brązerem. Robi dokładnie to, czego od niego oczekiwałam – pozwala stworzyć mocniej zarysowaną linię, ale jest też na tyle puchaty i śliski, że wygodnie się ją nim później rozciera. Dobrze wyznacza zarówno linię tuż pod kością policzkową, jak i przy linii włosów, na czole – a tam, posługując się bardziej okrągłymi pędzlami, zawsze narobiłam sobie plam. Ten, dzięki specyficznej, wąskiej konstrukcji, robi niezbyt szeroki ślad dokładnie tam, gdzie ma być. Brązer dobrze się na niego nabiera. Bezproblemowo się go czyści (u mnie – mydło Linda z Biedronki, to bez Sodium Tallowate, czyszczę nim wszystkie pędzle), schnie ekspresowo. Jeśli szukacie czegoś do pary z brązerem – z czystym sumieniem polecam tego malucha. Nada się też do nakładania rozświetlacza – tuż nad kością policzkową. Znajdziecie go w aktualnym katalogu Avon, jest także online (podlinkowałam wcześniej). U mnie idealnie dopełnił szeregi codziennych pędzli do podstawowego makijażu.\nKupujecie czasem w Avon? Czy porzuciłyście zakupy katalogowe na etapie podstawówki i perfum Celebre? 🙂\n38 komentarzy\tTagi: avon, avon pędzel, bahama mama, bronzer, konturowanie, make-up, makeup, pędzel do konturowania


lampka nocna do pokoju dziewczynki w pastelowe kwiaty- mysweetroom.pl\nLampka nocna to bardzo praktyczne oświetlenie w sypialni dziecka. Dzięki dostępnej opcji ściemniacza, sprawdzi się doskonale w pierwszych miesiącach jako lampka do karmienia, a następnie będzie towarzyszyć maluchowi w lekcjach samodzielnego zasypiania. Biały kolor i subtelny wzór w pastelowe kwiaty z pewnością przypadnie do gustu mniejszej i większej dziewczynce.\nKlosz: 100% bawełna. Podstawka: drewno bukowe.Opis


HOME / Czytelnia / Wieści z oceanów / Trawers Shackletona - 100 lat później. Wyprawa SELMA EXPEDITIONS\nNa południowej półkuli Ziemi zaczyna się wiosna. Jacht s/y Selma Expeditions, po zimowym postoju w Ushuaia (najdalszym na południe miasta świata) opuścił już port i żegluje w kierunku wyspy Georgia Południowa. Trasa w jedną stronę to ok. 1100 mil (ponad 2000 km). Tym razem na pokładzie jachtu - skipper Piotr Kuźniar i 11-osobowa, międzynarodowa załoga.\nInformacja z pokładu: "... Południowy Atlantyk - dominują wiatry zachodnie 6-7 B, okresowo 9 B. Długa, wysoka fala. Do kokpitu docierają rozbryzgi fal. Deszcze z rzadka, czasami śnieg. Mijamy szereg gór lodowych, które produkują liczne growlery dryfujące w stronę Południowej Georgii. Nocami dodatkowe wachty na oku..."\nObecny projekt: "Trawers Shackletona - 100 lat później" odbywa się szlakiem pamiętnej wyprawy ratunkowej Ernesta Shackletona. Sto lat temu Shackleton, na tych samych wodach, razem z 5cio osobową załogą - pokonał trasę: Wyspa Słoniowa (Elephant Island) - Wyspa Georgia Południowa, żeglując ponad 720 Mm (ok. 1400 km) przez wzburzony i lodowaty Ocean Południowy. Rejs na pokładzie 7siedmiometrowej szalupy - JAMES CAIRD odbywał się po to, aby poszukać pomocy w stacji wielorybniczej, jedynej ludzkiej osadzie w tej części świata. Był to wtedy jedyny sposób aby uratować załogę statku ENDURANCE zmiażdżonego przez lody antarktycznego Morza Weddella, podczas tragicznie przerwanej wyprawy pół roku wcześniej.\nShackleton pozostawił we względnym bezpieczeństwie 22 członków załogi na bezludnej, wyjątkowo niegościnnej i ciągle zalewanej falami Wyspie Słoniowej, a sam z pięcioma ochotnikami wyruszył po pomoc małą szalupą przez wyjątkowo trudne w żegludze wody Oceanu Południowego. Po 17tu dniach w ciągłym zimnie i w kolejnych sztormach, załoga dotarła do zatoczki King Haakon Bay - Georgii Południowej, ale ciągle po drugiej stronie gór i daleko do siedzib ludzkich. Dodatkowo podczas lądowania łódź rozbitków rozpadła się. Shackleton ulokował trzech najbardziej wycieńczonych żeglarzy w prowizorycznym schronieniu, a potem, razem z dwoma pozostałymi załogantami, wyruszył po pomoc na drugą stronę wyspy. Bez żadnych map, praktycznie non stop oraz pomimo ogromnego wycieńczenia i zimna, rozbitkowie pokonali w niespełna 2 doby ok. 60 km, wędrując przez wysokie na ponad 2000 metrów pokryte lodowcami pasmo górskie. Wreszcie dotarli do osady wielorybniczej Strommes Bay, dysponującej własnym holownikiem oraz łącznością telegraficzną ze światem. Shackleton natychmiast przystąpił do organizowania pomocy, finalnie ratując WSZYSTKICH uczestników załogi.\nJacht Selma Expeditions - wyprawę na Georgię Południową odbył już w roku 2003. Jednak tym razem, oprócz samego żeglowania planowany jest także - "Trawers śladami Shckletona", ponad 60 km górski marsz bezdrożami w poprzek Wyspy. Polsko-czeski, 3osobowy zespół pod dowództwem Krzysztofa Jasicy, co-skippera Selmy, odtworzy dokładnie trasę trawersu sprzed 100 lat. Jednocześnie - jacht ze skipperem Piotrem Kuźniarem i z pozostałą załogą będzie bazą oraz ubezpieczeniem dla wspinaczy.\nW zależności od warunków pogodowych Selma powinna dotrzeć do Georgii Południowej w ciągu najbliższego tygodnia. Dotarcie do King Haakon Bay z którego rozpoczyna się trawers "Śladami Shackletona" nie będzie łatwe. Otwarty na zachód fiord, w którym lądować będzie ekipa lądowa jest bardzo niespokojny. Wiatry zachodnie przyspieszają tam na skutek efektu tunelowego a rozkołys z oceanu rozbija się na plaży utrudniając lądowanie. SELMA musi precyzyjnie "wstrzelić się" w pogodę żeby lądowanie było bezpieczne i żeby zdążyć wypłynąć z fiordu przed zmianą pogody. Potem pozostając w kontakcie z grupą lądową jacht popłynie na wschodnią stronę wyspy i będzie czekać najpierw w Fortuna Bay a potem w Stromnes. Jak zwykle w tych okolicach karty rozdaje pogoda.\nKolejne relacje - wkrótce.\nTagi: Selma Expeditions, wyprawa, Shackleton\nS/y Selma Expeditions już od 2 tygodni uczestniczy w żeglarsko-taterniczej (...)\nA jednak Czesi mają dostęp do morza (281)


To Dobraczyński był bohaterem tamtego czasu - Forum\nHOME » TO DOBRACZYŃSKI BYŁ BOHATEREM TAMTEGO CZASU\nPosty: 7596 #1498588\nBazą źródłową tej książki są relacje sióstr zakonnych, które zajmowały się w tym czasie żydowskimi dziewczynkami. Ogółem przechowywano je w 42 klasztorach na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Droga dziecka żydowskiego do klasztoru była taka: getto-miasto-klasztor. Irena Sendler była czynna na pierwszym odcinku, czyli w getcie. Potem było kilka dni „kwarantanny”, czas na wystawienie fałszywego świadectwa chrztu i innych dokumentów, wreszcie droga do klasztoru. Na tym właśnie etapie kluczową rolę odgrywał Jan Dobraczyński, działacz Stronnictwa Narodowego, pisarz katolicki, po wojnie związany z PAX-em. To właśnie sprawia, że na temat jego roli, kluczowej zresztą, nigdy nikt nie napisze. Dobraczyński nie istnieje w tzw. mainstreamie. A oto co powiedział autorce pracy jeszcze w latach 80. XX wieku:\n„Ponieważ mój ojciec był w przyjaźni z dr Korczakiem, a telefony do getta jeszcze wtedy działały, na moją prośbę ojciec zatelefonował do niego. Stanęło na tym, że Korczak pod dziurę w murze, którą dzieci wyszły z getta, wyśle ludzi ze swojego zakładu. Na kilka minut przed godziną policyjną osobiście odprowadziłem dzieci pod mur getta. Wszystkie trafiły za mur, a tym samym znikły z oficjalnej listy małych żebraków.\nTamte wydarzenia powróciły do mnie po dwóch latach, gdy jasnym stało się, że Niemcy gotują się do likwidacji getta. Wśród wielu wojennych problemów zaistniał wtedy także problem ratowania żydowskich dzieci. Dzięki tamtej akcji „żebraczej” poznałem grupę podległych mi służbowo opiekunek społecznych. Wiedziałem, że zajmują się kwestią żydowską. Poinformowały mnie, że od pewnego czasu pracują nad tym, aby znaleźć możność wyprowadzenia z getta dzieci i oddawania ich pod opiekę polskich rodzin lub zakładów opiekuńczych. Największą trudnością, na jaką napotykały w swej pracy, była obawa ze strony prowadzących sierocińce zakonnic. Siostry nie wiedziały, czy mogą zaufać nieznanym sobie osobom. Zapewniłem opiekunki, że będą mogły odprowadzać dzieci do zakładów, a ja biorę już na siebie sprawę, aby zakłady dzieci przyjmowały.\nMogłem podjąć się tego zadania. Ojciec mój przez 40 lat, do roku 1932, był dyrektorem opieki społecznej w Warszawie i z racji tego współpracował blisko z rozmaitymi zakładami zakonnymi. Jako jego syn, byłem znany w domach zakonnych. Z tymi właśnie zakładami rozpocząłem współpracę przy lokowaniu dzieci żydowskich w sierocińcach. Zawiadomiłem siostry, że będę do nich przysyłał żydowskie dzieci, oczywiście na podstawie fałszywych dokumentów. Nie miałem obowiązku osobistego podpisywania skierowań do zakładów, bo robił to mój podwładny, kierownik referatu. Umówiłem się jednak z siostrami, że mój podpis na skierowaniu będzie świadczyć o tym, że przysyłamy im dziecko żydowskie. Akcja ratowania dzieci żydowskich zaczęła się wówczas na dobre.\nNie potrafię określić liczby podpisanych przeze mnie skierowań. Od pań opiekunek wiem tylko — zwłaszcza od pani Jadwigi Piotrowskiej, z którą współpraca przerodziła się w szczerą przyjaźń — że było ich co najmniej trzysta. Skąd brały się żydowskie dzieci? Były to najczęściej dzieci, których rodzice błagali o ukrycie ich, sami zaś albo byli w getcie i czuli, że getto skończy się źle, albo ukrywali się poza gettem i dziecko było dla nich balastem. Były też dzieci, które zostały przez swych rodziców umieszczone w polskich rodzinach, a te poczuły się zagrożone i ze strachu szukały dla swych podopiecznych bezpiecznego miejsca. Zdarzały się także rodziny czy osoby nieuczciwe, które wzięły od żydowskich rodziców pieniądze za ukrycie dziecka, a potem dla wyłudzenia dalszych pieniędzy szantażowały ich. W tych ostatnich przypadkach dzieci żydowskie należało po prostu wyrwać z rąk szantażystów i zabezpieczyć zarówno je same, jak i ich rodziców (…) Do mego biura przychodzili różni ludzie. Przychodziły też panie, o których wiedziałem, że są ukrywającymi się Żydówkami. Pewnego dnia jedna z tych pań powiedziała mi, że chce ze mną porozmawiać jakiś doktor Marek, przedstawiciel ludności żydowskiej. — Jak pani sobie wyobraża takie spotkanie? — zapytałem. — Doktor Marek wyjdzie z getta, ale chce, aby wskazał pan jakiś lokal, w którym będziecie mogli się spotkać — powiedziała.\nDlaczego ratowałem żydowskie dzieci? To proste. W moim domu rodzinnym panowała tolerancja. Nie mieliśmy specjalnych konfliktów z Żydami. Skoro jednak do takich kontaktów dochodziło, nie były one niczym niezwykłym. Rozmowy toczyły się na rozmaite tematy, bez żadnej wrogości. Także w szkole miałem kolegów Żydów, a jeden z nich przez lata był moim najlepszym przyjacielem. Żydzi, z którymi utrzymywaliśmy kontakt, byli religijni w sposób — powiedziałbym — normalny. Bo Żydzi mozaiści stronili od chrześcijan. My też nie interesowaliśmy się ich religią. Niektóre ich obyczaje wydawały się nam po prostu dziwaczne. Nie znam jednak żadnych konfliktów na tle religijnym.\nPoza tym, co powiedziałem wyżej, dla nikogo nie jest tajemnicą, że osobiście wywodzę się ze środowisk narodowych. Środowiska te często są oskarżane o antysemityzm. W rzeczywistości — jeśli już upierać się przy nazywaniu tego zjawiska antysemityzmem — trzeba mówić o antysemityzmie ekonomicznym środowisk narodowych. Taki antysemityzm nigdy nie miał nic wspólnego z antysemityzmem rasowym, jaki pojawił się w hitlerowskich Niemczech. Antysemityzm ekonomiczny w polskich środowiskach narodowych brał się stąd, że w Polsce przed wojną był bardzo duży, sięgający 12%, wskaźnik ludności żydowskiej. W dziedzinie handlu udział Żydów był tak duże pewne dziedziny były całkowicie w ich rękach. Taka konkurencja ekonomiczna musiała wywoływać konflikty. W tym sensie, rzeczywiście, byłem antysemitą ekonomicznym.\nAle mój antysemityzm nigdy nie sięgał chęci odbierania komukolwiek życia! Dlatego nie ma sprzeczności pomiędzy moim antysemityzmem a tym, że gdy trzeba było, ratowałem Żydów i żydowskie dzieci. Ratowałem je więc przede wszystkim dlatego, bo były dziećmi, ponieważ były prześladowane, ponieważ groziła im śmierć, ponieważ były ludźmi… Ratowałbym każdego zagrożonego śmiercią człowieka. A dziecko — każde dziecko — jest mi szczególnie bliskie. Tak mi nakazuje moja religia katolicka. Nie liczyłem na żadną nagrodę czy choćby tylko słowne uznanie. Jeśli mogłem ocalić życie kilkuset dzieci, uczyniłem to. Sam ten fakt jest dla mnie najlepszą i wystarczającą nagrodą.\nKiedy skończyła się wojna, wiele żydowskich dzieci posłanych przeze mnie do zakładów zakonnych nadal tam się znajdowało. W sierocińcach panowała straszna bieda. Brak było żywności i odzieży. Dowiedziałem się, że do Warszawy przyjechali przedstawiciele organizacji żydowskiej Joint i przywieźli odzież dla dzieci żydowskich. Zwróciłem się do nich z prośbą, aby rozdzielając przywiezione dary, wzięli też pod uwagę dzieci żydowskie znajdują się w zakonnych zakładach. — Pan powiedział kiedyś doktorowi Markowi, że dzieci, które ukryliście w zakonnych zakładach, jeśli nie odbiorą ich rodzice, zostaną chrześcijanami, prawda? To weźcie je sobie. To nie są nasze dzieci! — usłyszałem od przedstawicie” Jointu. To była zdumiewająca odpowiedź! Przyznaję, że gdy to usłyszałem, aż mi dech zaparło”.\nDobraczyński wspomina Jadwigę Piotrowską, z którą współpracował, i która po wojnie także związana była ze środowiskiem Bolesława Piaseckiego. W jej mieszkaniu na Lekarskiej 9 w Warszawie była pierwsza siedziba „Słowa Powszechnego”. Piotrowska woziła dziewczynki do klasztorów, co wymagało wielkiej odwagi. Dobraczyński opisał jeden z takich epizodów w opowiadaniu „Ewa”. Jest to także pokazane w ostatniej scenie filmu „W cieniu nienawiści” (1986), kiedy główna bohaterka przejeżdża przez nieuwagę przez granicę GG i z żydowską dziewczynką spędza noc na stacji już na terenie Rzeszy. To właśnie była Jadwiga Piotrowska. Próżno jednak szukać jej biogramu w Wikipedii, a w biogramie Jana Dobraczyńskiego nie ma ani słowa o jego roli w ratowaniu dzieci żydowskich. Tymczasem Jadwiga Piotrowska pisała o jego roli tak:\nJan Dobraczyński i Jerzy Hagmajer\n„Myślę, że to Janek Dobraczyński jest prawdziwym bohaterem tamtego czasu. Bohaterem skromnym, a jednocześnie takim, którego działania, decydujące o powodzeniu całości, ciche były, nieefektowne. Ojciec Janka, jeszcze przed odzyskaniem niepodległości, rozpoczął pracę w Wydziale Dobroczynności Warszawskiego Magistratu, był jego pierwszym naczelnikiem. Z racji swej funkcji — pamiętajmy, iż carskim ukazem z 1864 roku na terenie Królestwa zniesione zostały wszystkie zakony — stykał się, mógł pomóc i pomagał wielu zgromadzeniom zakonnym. Ta jego działalność trwała i później, już w Polsce niepodległej. Janek, ukształtowany przez ojca, kontynuował jego dzieło — zawodowe i społeczne; jako działacz katolicki cieszył się bezgranicznym zaufaniem władz zakonnych.\nJako kierownik referatu w Zarządzie Miejskim, Dobraczyński formalnie i tak był odpowiedzialny za podległą mu placówkę i jej pracowników. Gdyby nastąpiła wpadka — pierwszy zapłaciłby głową. Właśnie w obawie przed prowokacją wymyślił prosty, ale dla niego zabójczy sposób. Cały łańcuch pomocy: fałszywa metryka kościelna, umieszczenie dziecka w jakimś zakonnym domu opieki, warunkowane było jednym — skierowaniem osobiście podpisanym przez Janka i opieczętowanym jego pieczątką. Normalnie kierownik referatu nie podpisywał takich papierów. Podpis Janka był więc kluczem, prostym szyfrem, a zarazem sygnałem dla zainteresowanych, że mają do czynienia z dzieckiem, jak mówiliśmy wtedy — specjalnej opieki i troski, z dzieckiem żydowskim. My byliśmy na ogół zakonspirowani dobrze, najlepszym dowodem jest to, że np. dopiero po wojnie poznałam wielu uczestników, członków sztafety dobrej woli w „Żegocie”. Janek Dobraczyński przez cały czas był na celowniku, na świeczniku. Zdekonspirowany z samego założenia, działający jawnie — wprost prowokował śmierć. Nikt mu tego nie kazał robić, jego działanie było jego własnym pomysłem”.\nGodzi się jeszcze wspomnieć, że przypisywanie Irenie Sendler uratowanie 2.500 dzieci jest grubą przesadą. Dobraczyński i Piotrowska, którzy mieli o wiele większy ogląd sytuacji, mówili o 300 uratowanych dziewczynkach. Wymagało to wielkiego poświęcenia i odwagi. Po wojnie wiele organizacji żydowskich miało za złe Dobraczyńskiemu i innym ratującym, że tego dokonali. W skrajnych przypadkach mówiono im, że lepiej, żeby te dzieci zginęły. Dobraczyński dopiero w 1994 roku otrzymał medal „Sprawiedliwy wśród narodów świata”, tuż przed śmiercią. Potem zapadło na jego temat głuche milczenie. Postsolidarność ocenia ludzie wedle stosunku do niej, a „Gazeta Wyborcza” nie lubi „endeków” i „paxowców”. I w ogóle, jak wytłumaczyć ludziom, że żydowskie dzieci ratowali „polscy antysemici”? Książka Ewy Kurek oddaje sprawiedliwość prawdziwym bohaterom tamtych czasów, także tym anonimowym, siostrom zakonnym. Warto tę książkę przeczytać.\nEwa Kurek, „Dzieci żydowskie w klasztorach. Udział żeńskich zgromadzeń zakonnych w akcji ratowania dzieci żydowskich w Polsce w latach 1939-1945”, Wyd. REPLIKA, Zakrzewo 2012, ss. 379.


FIS Youth Cup w Hinterzarten | Skoki24.pl\nFIS Youth Cup w Hinterzarten\nOprócz zawodów Letniej Grand Prix, w Hinterzarten odbyły się także zawody FIS Youth Cup. Rywalizacja młodych zawodników miała miejsce na skoczni HS-77. Najlepszym skoczkiem okazał się Jure Mocnik, zaś skoczkinią- Josephine Pagnier. Najwyższe miejsce wśród polskich młodzików zajął Jan Habdas, 16. pozycja.\nW konkursie dziewcząt wystąpiły 23 zawodniczki. Walka o zwycięstwo była bardzo wyrównana. Francuska Josephine Pagnier miała zaledwie 0,4 punktu przewagi nad Niemką Pauline Stephani. Trzecie miejsce zajęła Jenny Nowak, której strata do zwycięstwa wynosiła już 17,3 punktu.\nPodium wśród chłopców\nW rywalizacji skoczków narciarskich wzięło udział 46 zawodników. Na najwyższym stopniu podium stanął Słoweniec Jure Mocnik. Tuż za nim, z niewielką różnicą punktową znalazł się Austriak David Haagen. Skład najlepszej trójki uzupełnił niemiecki skoczek Leif Fricke, który do 2. miejsca stracił zaledwie 0,2 punktu.\nPodczas FIS Youth Cup wystąpiło również 4 polskich skoczków narciarskich. Najwyżej sklasyfikowanym Polakiem okazał się 13-letni Jan Habdas, który ma już na swoim koncie zeszłoroczne zwycięstwo w FIS Schueler Grand Prix, które to zawody uznawane są za nieoficjalne mistrzostwa świata dzieci w skokach narciarskich. Wiktor Fickowski uplasował się na 32. miejscu, a tuż za nim znalazł się Bartłomiej Klimowski. Ostatni z czwórki naszych reprezentantów- Adam Niżnik zajął 41. lokatę.\nBartłomiej Klimowski FIS Youth Cup Hinterzarten Jan Habdas Jure Mocnik


Strona główna Hobby 7 rzeczy, które warto zrobić jesienią w Toruniu\nNasz artykuł o 7 rzeczach, które warto zrobić latem w Toruniu cieszył się waszym zainteresowaniem, dlatego postanowiłyśmy przygotować wersję jesienną. Koniecznie dajcie znać, jakie są wasze pomysły na spędzenie tej pory roku w grodzie Kopernika.\nZagraj w planszówki – jesień to doskonała okazja, by spróbować czegoś nowego. Zaproś znajomych i dajcie się wciągnąć w planszówkowe szaleństwo. A gdy znudzą się wam gry, które macie, udajcie się na planszówkowe wydarzenie w mieście. Co tydzień w godzinach 10-19 w sklepie Grajfer przy Mostowej odbywa się “Planszówkowy poniedziałek”, w trakcie którego możecie zmierzyć się z innymi zapaleńcami i wypróbować nieznane wam jeszcze gry.\nNapij się piernikowego latte – jesień i zima smakują i pachną korzennymi przyprawami. A jako, że Toruń piernikiem stoi, korzennych przysmaków ci u nas co niemiara. W chłodne popołudnie wpadnij na piernikową kawę do Kona Coast Cafe, posil się piernikowym naleśnikiem w Manekinie albo piernikowymi Piecuchami z sosem korzennym w Pierogarni Stary Toruń. Wciąż za mało? Udaj się do Jana Olbrachta i zwieńcz ucztę piernikowym piwem.\nZacznij biegać – jesień to najlepsza pora na bieganie. Nie jest ani zbyt gorąco, ani zbyt zimno. Wykorzystaj ten czas, by spróbować nowej dyscypliny. W Toruniu jest wiele ciekawych miejsc, nadających się do uprawiania joggingu. Pamiętasz biegającą Magdalenę Różdżkę w serialu Lekarze? Ty możesz tak na co dzień 😉 Na przebieżkę udaj się na toruńskie mosty, Bulwar Filadelfijski albo do Parku Miejskiego na Bydgoskim Przedmieściu.\nNaucz się szyć – długie jesienne wieczory sprzyjają uczeniu się nowych rzeczy. Jeśli szukasz ciekawego hobby, zapisz się na kurs szycia na maszynie. To teraz bardzo popularne zajęcie. W Toruniu na warsztaty zaprasza Pracownia Uszyjmisie. Po ukończeniu 16-godzinnego kursu opuścisz pracownię z własnoręcznie wykonanymi poszewkami na poduszkę, torbą oraz spódnicą. A gdy złapiesz bakcyla, możesz zgłosić się na kolejne warsztaty np. z szycia oversize’owej bluzy z kapturem, kardigana czy dresowej tuniki.\nOdwiedź Muzeum Piernika – ten punkt umieściłyśmy na naszej liście rzeczy do zrobienia jesienią. Do Muzeum Piernika wybieramy się już od dłuższego czasu, ale zawsze pojawia się jakaś wymówka. Jesień to jednak doskonała pora, by to nadrobić. Po pierwsze: mniej turystów, po drugie: może uda nam się wcześniej wprawić w świąteczny nastrój?\nPoczuj się w swoim mieście jak turysta – często bywa, że mieszkając w jakimś mieście omijamy miejsca “typowo turystyczne”. A gdyby tak na przekór zwiedzić Toruń z przewodnikiem i spojrzeć na niego z innej perspektywy? Tras jest naprawdę wiele: Twierdza Toruń, Bydgoskie Przedmieście, Toruń krzyżacki, Toruń nocą, Średniowieczny korowód (w strojach!), Toruń legend i mitów – to tylko kilka z nich.\nPośmiej się – śmiech podobno wzmacnia odporność, a ta z pewnością przyda się w sezonie jesiennych przeziębień. Nie szczędź więc sobie powodów do śmiechu i wybierz się na stand-up. Toruńska grupa organizuje stand-upowe imprezy dwa razy w miesiącu w Dwóch Światach i Od Nowie.\nsłowa kluczowe: cenzurka sześciolatka, tyle sposobów by umrzeć gra android, dzwonek ja uwielbiam ja, divine world s2 mpc, charlotte link drugie dziecko pdf, ubieranki klasyczne nowe\nPoprzedni artykułToruńska moda na szycie\nNastępny artykuł3 najlepsze i 3 najgorsze instalacje na Bella Skyway Festival 2015


Polonia Golina - informacje o klubie\nUlica i nr lokalu Kusocińskiego 33\nAdres email polonia.golina@wp.pl\nKonińska Klasa Okręgowa (V liga) sezon 2016/17\nKonińska Klasa Okręgowa (V liga) sezon 2015/2016\nKonińska Klasa Okręgowa (V liga) 2017/2018\nKonińska Klasa Okręgowa (V liga) 2014/2015\nKonińska Klasa Okręgowa (V liga) 2013/2014\nKOZPN Klasa B 2016/2017\nKOZPN Klasa B 2015/2016\nKOZPN Klasa B 2014/2015\nKonin: B1 Junior Młodszy Grupa 3 (RW) 2016/2017\nPolonia Golina U16\nKlasa Okręgowa Konin - Trampkarz Starszy C1 Sezon 2017/18\nKlasa Okręgowa Konin - Trampkarz Młodszy C2 GRUPA 2 sezon 2016/2017 "Grupa Mistrzowska"\nKlasa Okręgowa Konin - Młodzik Starszy 2017/2018\nKonin Orlik E1 gr. 8 2017/2018\nWedle mojej najlepszej, na jaka mnie stać, wiedzy, za dwa lata będziemy świętowali stulecie piłki nożnej w Golinie. Przyznam się, ze gdy wyczytałem na szaliku klubowym, że Polonia powstała w 1916 roku, miałem sporo wątpliwości.Wiadomo, że pionierem wielkopolskiego piłkarstwa był Ostrów , a konkretnie „Venetia” Ostrów, która rozpoczęła działalność w 1908 roku. Klub powstał z inicjatywy uczniów miejscowego gimnazjum. Rok później powstała, oparta na polskim rzemiośle „Ostrowia”W 1921 nowopowstały poznański OZPN zrzeszał 24 kluby. Niestety, żegnamy się w tym miejscu z realiami, a wchodzimy w sferę spekulacji, ponieważ Golina była przypisana do 1939 roku do okręgu Łódzkiego. Na razie nie udało mi się znaleźć żadnych informacji na temat wyczynów przedwojennych piłkarzy z Goliny.Pan Stanisław Mazurczak stwierdził, że przed wojną działały w Golinie dwa kluby; Polonia i żydowski „Makkabi” Golina. Więcej informacji nie udało mi się odnaleźć.