Klasa Eliksirów - Page 37\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Sro Maj 23 2018, 14:45\nPrychnęła cicho, gdy przyjrzała się korzeniowi. Nie dość, że wcześniej puchon go zmasakrował, to jeszcze ona dobiła biedną roślinę. Czym zasłużyła sobie na taki brak współpracy z jakąkolwiek fauną? Podniosła na niego spojrzenie, wzruszając jedynie ramionami i przybierając bezradny wyraz twarzy. Co mieli niby teraz zrobić? Byli w czarnej dupie. Idąc jego śladem, zerknęła do naczynka.\n— Oh, jak on z nas kpi i nas nienawidzi.. — rzuciła cicho, zerkając swoimi orzechowymi ślepiami na chłopaka, krzyżując ręce pod biustem i rozglądając się po sali. Wygląda na to, że im szło najgorzej. Nie dość, że gryfona wcięło to i Melu jakoś zbłądziła na drodze życia. Nie bardzo wiedziała, w co powinni włożyć ręce — składników nie mieli, a profesorowa kazała im się zabrać za warzenie, od czego zależeć miała ich ocena. Nessa była pewna, że kolejnej porażki — podobnej do tych na runach — po prostu nie przeżyję. Była ambitna, nie po to chodziła na wszystkie lekcje i odrabiała prace domowe, żeby jakieś głupie zielsko było przyczyną jej braku W na koniec roku. Jej porcelanowa buźka pod bladła jeszcze, o ile to w ogóle było możliwe. Ratunkiem okazał się głos Neirina, który nagle zdecydował się uzyskać koronę lidera w ich duecie. Zmarszczyła brwi i nos, ostatecznie jednak kiwając głową i biorąc się do roboty. Podeszła do kociołka, dolewając wody i czekając, aż się jej trochę zagotuje, mając cały czas pod ręką sok z fasolek — chociaż to jej wyszło. Zajmowała się wywarem, a gdy i korzeń znalazł się w środku, okazało się, że takiej tragedii wcale nie było. Oparła dłoń na biodrze, w drugiej cały czas dzierżąc chochlę.\n— Warto spróbować. Zarówno Fire, jak i Vivi są dobre z eliksirów, widząc naszą sytuację..—zaczęła ostrożnie, posyłając mu krótkie spojrzenie, a następnie rozglądając się wzrokiem po sali. Złapała w dłoń fiolkę z sokiem z rośliny, który im został. Nie było mowy o tym, że nie można się wymieniać i sobie pomagać, prawda? Walczyli do końca, nie odpali w przedbiegach. Nie było winą ani puchona, ani ślizgonki, że drużyna się im wykruszyła. Posłała nieco smutne spojrzenie swoim przyjaciółką @Marceline Holmes i @Vivien O. I. Dear, po czym nagle ją olśniło. Chłopaka nie było obok, siedział przy Blaith. Nessa uśmiechnęła się pod nosem, korzystając następnie z zaangażowanej w inną sprawę nauczycielki, uniosła dłoń ku górze, pokazując wszystkim fiolkę, jednocześnie pilnując wywaru.\n— Oddam w dobre ręce fasolowe soki — w zamian za nalewkę! Sprawiedliwa wymiana, pomóżmy sobie wzajemnie.. No, chyba że ktoś ma dobre serce i podzieli się składnikiem. Wtedy oferuję przysługę od siebie albo Neirina. Utopię się w tym kotle, jak ten eliksir nie wyjdzie.—rzuciła na tyle głośno, aby wszyscy dookoła usłyszeli, a żeby Sanford nie wiedziała. Na twarzy miała ten charakterystyczny dla siebie uśmieszek, a orzechowe ślepia sunęły po twarzach pracujących jeszcze uczniów. Nie mogła się tak poddać, musiało wyjść. Nie szkodzi, że wypowiedziała się za swojego kompana — uznała, że on też jest gotowy do poświęcenia dla większego dobra. Zależało im tak samo. Zamieszała w kotle, pilnując wywaru.\nKOSTKI: 3 + 4 = 7, potem 3! W A L C Z Y M Y\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Maj 27 2018, 16:51\nPo to wymieniła zadania, żeby każdy znalazł odpowiednie dla siebie. Pozostawiła pozostałym członkom grupy tę swobodę z nikłą nadzieją, że wybiorą coś na czym się mniej więcej znają. Tymczasem wszyscy porządnie skopali, a Fire tylko coraz bardziej się chmurzyła i denerwowała, gdy widziała, jak każdemu po kolei nie wychodzi. Zaczęła bardzo mocno liczyć, że nigdy więcej nie będzie z tymi ludźmi w grupie, zatrzymując jednak wszystkie swoje myśli dla siebie. Innych raczyła jedynie zaciśniętymi wargami i wrogością widoczną w błękitnych tęczówkach. Fasolki do niczego się nie nadawały, a Manese nawet nie skinęła palcem, więc Dear nie zamierzała traktować jej już inaczej niż powietrze - naturalnie nie dopuszczając do pracy nad wywarem, choć wątpliwe, że by się jej zechciało coś robić. Nawet pochwała od nauczycielki nie sprawiła, że Fire przestała wyglądać jak ktoś bliski wbicia najbliższemu człowiekowi różdżki w oko.\nWtedy też usłyszała jakieś hej.\n- Mamy. Ja robiłam, więc raczej można polegać na jakości. - nie musiała chyba dodawać, że nie byłaby taka pewna, gdyby to ktoś inny zajmował się nalewką w tej grupie. Przetarła dłonią twarz, kilka rudych kosmyków zaczesując przy okazji za ucho. Czuła, jak przechodzi jej ta cała motywacja na uwarzenie najlepszego eliksiru i wygranie "zawodów", które wymyśliła Sanford. Fire korciło, żeby odprawić Neirina z kwitkiem, ale ostatecznie wyciągnęła rękę po wywar, żeby mu go trochę odlać i ostrożnie przekazać.\n- Coś za coś. - powiedziała bez cienia sympatii w głosie. Jeszcze jej do tego stopnia nie pogięło, żeby komuś pomagała ot tak. - Sok z fasolek. - skinęła głową w stronę Nessy, która oferowała ten ważny składnik. Dobrego serca prefekt Gryffindoru na szczęście nie miała, więc wolała wymianę. Nie potrzebowała nawet specjalnych przysług, wystarczyło uzyskać coś, dzięki temu będą mogli wreszcie uwarzyć eliksir. Popatrzyła na Jacka i Daisy, którzy jako ostatni podejmowali (żałosne) próby zrobienia czegokolwiek... Blaithin podciągnęła rękawy szaty, żeby pochylić się nad kociołkiem i zacząć pracę.\nKostka: 2>3>4 za przerzuty w kuferku\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Maj 27 2018, 17:47\nPrzysługę od niego? Kiedy się na to zgodził? Zerknął po Nessie, a za moment jego spojrzenie prześliznęło się po tajemniczej nagrodzie. Tutaj Ślizgonka miała rację i cel dość szybko przyćmił wszelkie ewentualne niedogodności związane z dziwnymi prośbami od Fire.\nNa szczęście Gryfonka nie chciała niczego osobliwego, nieprzyjemnego czy bolesnego. Jedynie prosta wymiana za sok. Logiczne, raczej nie oczekiwał, że nagle w prefekt obudzi się dobry samarytanin, jej dusza zalśni bielą oraz złotem i odda im nalewkę w ramach darowizny. Takie cuda nawet w bajkach się nie zdarzają. Cena za to nie była nazbyt wyszukana.\n- Nie wątpię w jego jakość - powinien dodać tutaj jakiś komplement, rzucić tekstem sprawiającym, że kobiecie humor się poprawia, ale niewiele potrafił wymyślić. Nie był dobrym mówcą, flirciarzem czy innym Romeo. Zatem ograniczył się do tego krótkiego stwierdzenia. Chociaż na upartego by sklecił jakieś semi-porywające zdanie o zwinnych palcach albo coś... Nie, lepiej nie. Nie będzie się ośmieszać.\nSkinął głową, biorąc naczynie z nalewką i ostrożnie wracając do stolika.\n- Podasz im sok? - Spytał Nessę, samemu wlewając uzyskany składnik do kociołka oraz mieszając. Nauczycielka zdawała się nic nie zauważyć. Musiało komuś iść jeszcze gorzej niż im, bowiem Neirin spokojnie mógł dokończyć warzenie eliksiru. Pochylił się nad kociołkiem, obserwując zmiany barwy jego zawartości, a gdy Ślizgonka zakończyła już transakcję, przekazując sok z fasolek grupie Fire, uniósł na nią wzrok.\n- Myślisz, że jest dobrze? - Spytał szeptem. Robili wywar dość niekonwencjonalnie i z wieloma potknięciami, ale hej... Podobno liczy się efekt końcowy, a ten wyglądał całkiem przyzwoicie.\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Maj 27 2018, 20:53\nCóż, każdy etap tej lekcji szedł jej naprawdę żałośnie. Sama nie ogarniała, dlaczego tak się działo. Chyba po prostu nie jej dzień. Albo dni. Porażka. Dobrze, że dzięki ich nalewce dostali od innej grupy sok z fasolek, których sami nie ujarzmili. Zaczęli warzyć eliksir z tego, co mieli i Daisy miała nadzieję, że uda im się to w takim stopniu, aby zasłużyć na jakieś punkty albo żeby chociaż nie dostać nagany za beznadziejny eliksir. Daisy jeszcze raz przeczytała recepturę i przyłączyła się do Fire, aby pomóc przygotowywać eliksir.\nSuma kostek: 4 + 2 = 6\nPrzepraszam za to gówno, ale cóż... XD\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Maj 27 2018, 21:03\nWidząc spojrzenie Neirina, wzruszyła ramionami. Co miała zrobić? Ślizgonka była zdesperowana dostaniem dobrej oceny, nie jej wina przecież, że połowa drużyny się wykruszyła i zostali tylko we dwoje. Nie specjalnie jej to przeszkadzało, borsuk był na swój sposób intrygującą i ciekawą osobą. Szkoda, że nie miała z nim styczności wcześniej. Westchnęła cicho, mieszając w kociołku, zerkając brązowymi ślepiami na wywar, który już domagał się dodania ostatniego ze składników. Czekała na odpowiedź innego ucznia, którą miała nadzieję usłyszeć chwilę po swoim niecodziennym ogłoszeniu. Kiwnęła głową na słowa puchona, wręczając mu chochlę odpowiedzialności, aby zadbał o ich eliksir i sama zacisnęła dłonie na fiolce, ruszając w stronę stolika kuzynki./\nFire nie zawodziła, jak zwykle. Była chłodna i niedostępna, ale zwykle uczciwej pomocy nie odmawiała, a ona też potrzebowała fasolowego skarbu! Podeszła więc do niej z tym swoim zadziornym, rozbrajającym uśmieszkiem. Lustrowała wzrokiem twarz Blaithin, zerkając jeszcze na chwilę do jej kociołka z uznaniem. Skubana, była naprawdę niesamowita w alchemii!\n—Proszę bardzo skarbie. Dla Ciebie perfekcyjnie uzyskany sok w zamian za nalewkę. Dzięki za pomoc, dobry z Ciebie płomyczek. Dałabym buziaka, ale widzę, że Twoje niezadowolenie z położenia osiąga apogeum. Wolę nie być w zasięgu.— rzuciła z nutką rozbawienia w głosie, mimowolnie zerkając na jej towarzyszy. Posłała jej buziaka w powietrzu i następnie ostrożnie, nie chcąc przeszkadzać ani wpaść na nauczycielkę, wróciła do swojego miejsca pracy. Stanęła obok Neirina, zerkając do wnętrza ich kociołka, gdzie wesoło bulgotał eliksir. Wydała z siebie ciche mruknięcie zastanowienia, ostatecznie wyciągając rękę ku górze. Objęła go po przyjacielsku, kiwając dość pewnie głową, a drugą z dłoni opierając na biodrze. Była dobrej myśli, cóż innego jej zostało? Robili, co mogli, starali się, wyrównać zabrane im szanse. Obróciła głowę w jego stronę, puszczając mu oczko i uśmiechając się w charakterystyczny dla siebie, nonszalancki sposób. Nessa była stworzeniem niezwykle pewnym siebie, wierzyła też w sprawiedliwość tutejszej kadry nauczycielskiej. Widziała przecież, że pracowali we dwójkę, nad tak trudnym eliksirem, mając ten sam limit czasowy, co pozostali uczestnicy zajęć.\n— Tak! Na pewno! Przecież zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy, nie? Pomimo braku współpracy ze strony zielska, krukonki i gryfona. —odparła równie cicho, cofając po chwili dłoń z jego ramienia i wypuszczając powietrze z ust z cichym świstem. Odgarnęła rude włosy na plecy, uniemożliwiając im drażnienia bladej, delikatnej skóry na szyi. Usiadła grzecznie na stołeczku, uderzając palcami w materiał spódniczki, którą miała na sobie. Cicho nuciła pod nosem, oczekując oceny Pani Profesor. Cóż, Eliksir był gotowy i nie pozostało im nic innego jak oczekiwanie na werdykt. Ślizgonce zależało na ocenach, kolejnego, wielkiego i tłustego "O" by zdecydowanie nie przeżyła. Rozejrzała się jeszcze po sali, oceniając postępy pozostałych grup. Szło im zdecydowanie lepiej z początku, ale eliksiry wszystkich wyglądały teraz dość podobnie. Co mogło pójść nie tak? Był gotowy, skończony. Mieli szanse na Wybitny! I ta myśl będzie jej towarzyszyła przez najbliższe minuty.\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Maj 27 2018, 23:37\nNiemal podskoczył, kiedy Fire znalazła się tuż obok niego, zabierając mu z rąk korzonek. Patrząc na nią nie był pewien czy to korzonek tak piszczy, czy to jej świszczący oddech wywołuje takie nieprzyjemne uczucie. Aż się w dziewczynie gotowało... wystarczyło chwile dłużej się przyjrzeć by zauważyć jak sprężynki rudych włosów z frustracji tylko mocniej się kręcą. Niemniej, korzonek utarła. I tylko poprzez fakt, że tłumy ludzi krzątające się po sali strasznie go rozpraszały z jego ust nie padła żadna durna uwaga na ten temat. Dla niego dziewczyna i tak otrzymała plakietkę stronk-woman. Bo tylko tyle po niej widział, kiedy popędziła na ratunek biednym fasolkom. Co raczej nie wyszło im na dobre. Zdaje się nie dały się już odratować? Niemniej, podszedł do kociołka zerknąć jak idzie reszta postępów. Eliksir wyglądał przyzwoicie... do czasu dodania ostatniego składnika.\nRaz... Drugi... Trzeci... W pierwszej chwili mieszanina wydawała się przybierać pożądany odcień oraz konsystencję. Jednak im więcej razy Fire kręciła łyżką, tym większy w Jacku rósł niepokój. Dosłownie w ostatniej chwili pociągnął sfrustrowaną dziewczynę za ramię, ratując ją przed utratą twarzy.\n- Padnij! - Krzyknął! W połowie zagłuszony przez wybuchający kociołek. Nic nie zostało z ich eliksiru. Chyba, że ktoś chciałby zbierać z sufitu albo podłogi. Westchnął, dopiero po chwili odsuwając się od niej, zanim posądzi go o jakiś sabotaż.\n- To ten... zaczynamy od nowa?- Czy ambicje gryfonki również uleciały w powietrze razem z wywarem? - Zdaje się, że albo kociołek nie był do końca czysty po poprzedniej lekcji... albo twoje działania dodały mu tak wybuchowego temperamentu. - Rzucił, sprawdzając czy spadające krople nie przeżarły mu szaty. Powinien obawiać się oparów?\nSuma kostek: 4+2+4=10\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Pon Cze 04 2018, 21:36\nObserwowała pracę uczniów.\nPrzy stoliku @Vivien O. I. Dear i @Marceline Holmes zatrzymała się na dłużej. Obserwowała zmagania dziewczyny, po czym przetestowała jak im wyszedł eliksir.\n- Brawo! Brawo! - powiedziała z dumą, po czym zaklasnęła w dłonie. - Otrzymujecie dla swoich domów po dwadzieścia pięć punktów za prawidłowo wykonane zadanie; pozostali powinni się od was uczyć, dziewczęta! - nie kryła zadowolenia, wszak sama doskonale zdawała sobie sprawę - jak trudne było to zadanie. Obdarzyła studentki nikłym uśmiechem, po czym podeszła do @Neirin Vaughn.\n- Może warto byłoby bardziej dbać o swoje składniki? - zagaiła, po czym wywróciła teatralnie oczami. Spojrzała jeszcze na drugą pannę Dear, a także pozostałych członków zajęć, po czym wróciła na swoje miejsce i rozłożyła w teatralnym geście dłonie.\n- Do opiekunów domów Ravenclaw, a także Slytherin - wyślę listy gratulacyjne, wszak nie spodziewałam się aż takiego efektu... Tym samym - dziewczęta otrzymujecie ode mnie nagrodę... Panna Dear dostaje fiolkę Felix Felicis i amulet "Kamienia Filozoficznego", zaś panna Holmes jedynie amulet. Jestem dumna, że reprezentujecie tak wysoki poziom i liczę, że odnośniecie ogromny sukces w dziedzinie eliksirów - zawyrokowała, po czym pożegnała się ze zgromadzonymi, wszak musiała wrócić do swoich obowiązków.\nNagrody wg punktacji\nVivien O. I. Dear - 43\nNeirin Vaughn - 42\nHolden A. Thatcher II - 40\nBlaithin "Fire" A. Dear - 40\nMarceline Holmes - 35\nNessa M. Lanceley - 34\nJack Moment - 33\nTerrey Thìdley - 25\nDaisy Manese - 21\nDaisy Bennett - 20\nMelusine O. Pennifold - 16\nTheodore Thìdley - 13\nRiley Fairwyn - 6\nPS. Punkty do klasyfikacji po podsumowaniu całej lekcji dodałam także względem aktywności w każdym etapie.\n1 punkt do kuferka otrzymają osoby, które napisały minimum 2 posty, zaś 2 punkty wszyscy, którzy dotrwali do ostatniego etapu.\nDziękuję wam za wytrwałość i przepraszam za takie opóźnienie...\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Sro Lip 04 2018, 16:48\nEliksirów nie lubiła, ale chciała spróbować, chociaż od początku wiedziała, że nie jest to najlepszy i najbardziej błyskotliwy z jej pomysłów. Westchnęła, wsuwając buty na stopy i kierując się w stronę schodów, gdzie następnie poszła do lochów. Strasznie przygnębiające miejsce, wieża krukonów napawała większym optymizmem. Rozejrzała się dookoła, wędrując niebieskimi oczyma po twarzach czekających na egzamin uczniów. Na ten przedmiot zawsze było tak wiele chętnych osób! Jak oni to wszystko zapamiętywali? Setki składników, sposoby ich oprawiania i nawet specjalne kryteria, które dotyczyły mieszania mikstur w kociołkach! Wiedziała, że nie mogła się wycofać już, nawet jeśli chciała. Przymknęła oczy, przecierając dłonią swój kark i chodząc chwilę w miejscu, czekając na swoją kolej. Na pewno to będzie niczym spotkanie z katem.\nDziewczyna weszła do klasy, przedstawiając się i witając z nauczycielami, słuchając regulaminu i instrukcji. Klasycznie sięgnęła do czarki związanej z zadaniem teoretycznym, wyciągając pergamin, który rozwinęła, aby przeczytać treść. I było zadanie, które wywołało na jej ustach grymas niezadowolenia, sprawiający, że nawet na dobre nie zaczęła pisać, a już miała ochotę wyjść. Westchnęła ciężko, sklejając kilka zdań, które chyba niezbyt usatysfakcjonowały specjalistów, patrzących na nią z niedowierzaniem. A było zdawać historię magii. Wtedy nie musiałaby się użerać z głupim veritaserum! Dalej mogło być tylko gorzej, więc zrobiła wszystko najlepiej, jak potrafiła i podziękowała, przeklinając się w myślach za swoje głupie pomysły i prędko kierując się do wyjścia z klasy. Na korytarzu oparła się o zimną ścianę plecami i schowała twarz w dłoniach, śmiejąc się pod nosem i kręcąc głową z niedowierzaniem. I niby jak ona powie rodzicom, jeśli z głupich eliksirów dostanie Trolla i przez to nie zda, nie przejdzie do następnej klasy? Wiedziała, że będzie musiała nad nimi popracować od studiów, przecież w jakiś sposób wiedza z nich była potrzebna do pracy w Mungu, jeśli zdecydowałaby się jednak na karierę uzdrowiciela.\nWyrzucone kostki - teoria: 6 i 1\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Pon Lip 16 2018, 14:48\nDo eliksirów była wykuta na blachę, znając zarówno eliksiry jak i część przepisów, mimo iż wiedziała, że do tych drugich najprawdopodobniej dostanie dostęp. Nie stresowała się prawie w ogóle - może tylko tym, że nie dostanie Wybitnego, na który zasługiwała.\nPytanie teoretyczne było chyba najbanalniejsze ze wszystkich. Opisać amortencję? Pikuś! Doskonale wytłumaczyła, że zapach amortencji jest dla każdego różny i po czym można eliksir rozpoznać, ze szczególną uwagą uwzględniając opary wydobywające się znad kociołka z eliksirem. Komisja była zachwycona jej odpowiedzią i nie dostała żadnego pytania pomocniczego, co świadczyło o najwyższym możliwym wyniku. Uśmiechnęła się, czekając na przydział zadania praktycznego i licząc, że nie będzie to żaden trudny i skomplikowany wywar...\nNa szczęście bełkoczący napój był prostym eliksirem, za który bez wahania się zabrała. Przygotowała wszystkie potrzebne składniki, uruchomiła palnik, napełniła kociołek wodą i rozpoczęła przyrządzanie. Tylko na końcowym etapie przesadziła z końcowym składnikiem, ale to chyba z ekscytacji. Komisja uznała, że eliksir i tak był dobrze uwarzony, może trochę kopać, ale poza tym był w porządku. Carson wyszła z sali bardzo zadowolona, pewna najwyższej noty!\nC. szczególne : cienie pod oczami, blada cera, wygląda jakby zarwał trzy noce pod rząd\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Sob Lis 17 2018, 17:25\n- Jaka ulga, że to już ostatnia lekcja. Powiem ci Vinci, że umieram z głodu. - jakby na potwierdzenie w jego żołądku coś zabulgotało. Zasłonił brzuch łudząc się, że to powstrzyma wstydliwe burczenie. Szedł spokojnie obok przyjaciela i kierował się razem z nim do lochów. Nie miał czasu, by zjeść cokolwiek. Przerwy przeznaczał na powtórzenie materiału, na dopisanie zdania w pracy domowej lub doczytanie akapitu. Gdzie tu czas na jedzenie? Finn był zmęczony po całym dniu lekcji lecz nawet na myśl mu nie przyszło zerwać się z eliksirów. Nie raz i nie dwa zapominał iść na obiad, co się teraz na nim porządnie mściło. Poprawił plecak na ramieniu i otworzył pierwszy drzwi. Zerknął na zegar wiszący na ścianie i obliczył, że mają jeszcze z piętnaście minut - jakże żałował, że nie zabrał z kuchni czegoś na przekąskę. Skierował się do trzeciej ławki i usiadł na krześle, kiwając głową Vinciemu, by usiadł obok. Zerknął do perfekcyjnie czystego kociołka i modlił się cicho w duchu, by nie musieli dzisiaj warzyć ekstremalnie trudnych eliksirów. Im szybciej coś zje, tym lepszy humor będzie miał. Na chwilę obecną miał mieszany nastrój, co było całkowicie zrozumiałe, wszak człowiek głodny- człowiek zły. Miał nadzieję, że Sanford nie usłyszy pieśni ludowej jego żołądka, bo inaczej zapadnie się pod ziemię, choć znając profesorkę nie będzie mu robić wstydu. Położył plecak na podłodze i nic z niego nie wyjmował. Naciągnął rękaw mundurka na dłoń, kiedy dotarła do niego niska temperatura pomieszczenia. Każdą noc spędza w lochach, a jeszcze nie do końca przyzwyczaił się do ich chłodu. Odruchowo pomasował bliznę na boku i poprawił na niej materiał mundurka, aby wrażliwa szrama była szczelnie pokryta warstwą ubrania. Zerknął kątem oka na siadającego Vinciego i dokładnie w tym samym momencie z jego żołądka dobiegło dosyć głośne "bul bul bul" co na angielski brzmiało mniej więcej "daj-mi-cholera-jasna-jeść". Zaśmiał się cicho pod nosem.\n- Idziesz ze mną po lekcji do kuchni? Muszę przypuścić szturm na skrzacią spiżarnię. - zagaił i skrzyżował ręce na karku.\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Lis 18 2018, 13:57\nJej stosunek do eliksirów wciąż był sprawą otwartą. Poniekąd rozumiała Florence, która nienawidziła tego przedmiotu i warzenie jakichkolwiek wywarów znosiła, jak największe katorgi. Jack była gotowa założyć się, że jej siostra wolałaby cały weekend spędzić na różnego rodzaju szlabanach, niż w któryś dzień tygodnia pojawić się na eliksirach. I właściwie jej się nie dziwiła, bo eliksiry w wykonaniu starszej przedstawicielki rodu Berkeley i tak zawsze kończyły się dla Gryfonki szlabanem.\nDziewczyna weszła do klasy, bez słów ukłoniła się przed nauczycielką i pokierowała się do jednej z ławek, aby zająć miejsce. Zostało jej wyłącznie oczekiwanie, więc postanowiła się czymś zająć, dopóki lekcja się nie zaczęła i miała chwilę dla siebie. Padło na rysowanie po papierowym dodo, którego złożyła zaklęciem Condere, a następnie zabrała ze sobą z lekcji DA. Nie potrafiła się jeszcze posłużyć Priopriari, więc ręcznie musiała m.in. dorysować zwierzątku oczy, czy pokolorować pióra. Czyżby rodziła się w niej jakaś smykałka w kierunku artystycznych dziedzin?\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Lis 18 2018, 18:00\nEliksiry: 8 + 2 = 10\nOstatnio próbował podciągnąć się w eliksirach, bowiem dziedzina ta okazywała się przydatna w pracy. A on, po prawdzie, subtelnie kulał. W porównaniu z innymi uzdrowicielami, rzecz to jasna. Wypadałoby zrobić się bieglejszym, jeśli chce dostać potem pracę pełnoprawnego weterynarza, a nie tylko jego pomocnika i asystenta.\n@Cherry A. R. Eastwood znalazł w momencie, z którym grzebała mu w kufrze. Nie pierwszy z resztą i nie ostatni raz, niemniej w związku z minionymi pełniami rudzielec stał się uboższy w ciepłe ubrania. Lochy z kolei charakteryzowały się stale niską temperaturą, o ile nie były - jak dorm Huffu - tuż przy kuchni. Wolał zatem ubrać się cieplej. A tutaj znalazł małego, puchoniego szkodnika w kufrze.\nZgarnął dziewczynę, przerzucając ją sobie przez ramię. Wolną ręką wrzucił książki, pergaminy i inne przybory uczelniane do srebrnego kociołka, zanim wziął go ze sobą. I tak też wszedł do klasy - otwierając drzwi nogą z braku innego rozwiązania. Niosąc Cherry przerzuconą przez bark jak worek ziemniaków oraz trzymając za uszko kociołek pełen makulatury niczym dziecięcy worek słodyczy w Halloween.\nPosadził dziewczynę na ostatniej ławce, stawiając zaraz kociołek na blacie obok. Sam miał póki co na sobie tylko podkoszulek i jeansy, bowiem nie zawracał rudej głowy mundurkiem. Zatęchłe zimno lochów zdążyło zatem musnąć jego ramiona. Niewiele myśląc, chwycił za dół swetra Cherry - swojego swetra - i zwyczajnie owy z dziewczyny zdjął.\nZostawiając ją tylko w staniku.\nParę długich sekund patrzył się na bieliznę Puchonki, analizując sytuację.\nJest zimno. Jest do połowy naga. Ma ładny stanik. Ale jest zimno.\nWestchnął cicho, dostając z tylnej kieszonki spodni różdżkę. Niewerbalnie rzucił zaklęcie, tym samym nie było widać, że wyszło mu dopiero za trzecim razem. Ale jak wyszło, to już hurtem... I chłopak skończył z czterema swetrami. Rzucił trzy na Cherry, zasypując ją miękką wełną.\n- Szczęśliwa? - Spytał, ubierając ostały z trzymanych swetrów - prawdopodobnie oryginał, chociaż przekonają się dopiero, jak duplikaty znikną - zanim usiadł obok niej.\nWychylił się, aby spojrzeć na resztę Pucholandii w sali.\n- Hej. Ktoś chce sweter?\nGeminio: 1 > 1, 1, 5. Nienawidzę jedynek.\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Lis 18 2018, 18:15\nCherry nie miała problemów finansowych - jasnym było, że do końca edukacji wspierają ją rodzice, a dodatkowo sama jeszcze podjęła się pracy w Muzeum Quidditcha. Spokojnie mogła zatem sprawiać sobie różne przyjemności, a jeśli chodziło o ubrania, to było jeszcze łatwiej. Matka chętnie zasypywała ją kreacjami jej własnych projektów, albo i od innych znanych projektantów; w każdym razie, szafa Wiśni spokojnie mogłaby rozrosnąć się na całe dormitorium Hufflepuffu. Na szczęście dziewczyna sporo strojów oddawała matce, a inne wciskała do magicznie powiększonego kufra. Rzecz w tym, że te kreacje wydawały jej się zupełnie bez charakteru, a niektóre strasznie niepraktyczne... I jakoś tak, kiedy przychodziło co do czego, to zwyczajnie nie miała w co się ubrać.\nWiedziała, że eliksiry będą w lochach i zapewne zmarznie. Kompletnie jej się to nie uśmiechało i uznała, że ubierze się jakoś cieplej - a skoro tak, to należy zajrzeć do @Neirin Vaughn. Rudzielec zawsze miał jakieś bluzy czy swetry, które aż prosiły się o przygarnięcie. Cherry wprost nie miała serca im odmówić... Więc teraz, kiedy znalazła wielki brązowy sweter, ani myślała sobie go odpuścić. W międzyczasie powstała jej już bardzo przyjemna wizja - miała czarne botki na obcasie i złotą biżuterię, zatem brakowało jedynie jakiegoś paska do spięcia swetra w talii i...\n...i napatoczył się właściciel. Jakiekolwiek wyjaśnienia nie miały sensu, bo Cherry nie miała nic na swoją obronę, ani szczególnie niczego nie szukała; zresztą, wybuchnęła zaraz śmiechem, wisząc na ramieniu chłopaka i bezwiednie tylko machając nogami - tak, aby go przypadkiem szpilką nie zranić.\n- Nei, nie trzymaj mnie tak, bo mi się ten sweter podciągnie - dorzuciła jedynie gdzieś tam w międzyczasie, odrobinę zaniepokojona tym, że jednakowoż nie zdołała zdobyć paska. Niestety nie miała wiele do powiedzenia, bo i tak zdana była na łaskę właściciela ubrania. - Ej... ej. - Drobne oburzenie wyrwało się dziewczynie, gdy została posadzona na ławce. Zmarszczyła brwi i już miała zabrać się za wyjaśnianie swojego postępowania, kiedy okazało się, że Neirinowi wpadł do głowy prawdziwie durny pomysł. - NEIRIN - wydarła się na całą klasę, co było o tyle idiotyczne, że jedynie przyciągało uwagę; machanie rękoma wcale nie udaremniło chłopakowi rozebrania jej, a chyba jedynie to ułatwiło.\nNo i Cherry została w samej czarnej, koronkowej bieliźnie.\n- Czy mógłbyś jednak- mógłbyś mi ten sweter oddać? - Poprosiła, chociaż gardło nieprzyjemnie ściskało jej się z zażenowania. Nawet by sobie z tego żartowała, gdyby nie obecność innych osób w klasie i faktu, że Neirin patrzył się trochę za bardzo, za długo. - Nei - jęknęła, zaplatając ręce na klatce piersiowej. Czerwień rumieńców rozlała się po policzkach, a spojrzenie ciemnych tęczówek uciekło gdzieś w bok. No nawet gdyby zdecydowała się wybiec z tej sali, to jedynie pogorszyłaby swoją sytuację...\n- Ostatni raz pożyczam od ciebie ubranie - syknęła, pospiesznie zakładając jeden z otrzymanych swetrów. To też średnio jej się uśmiechało, bo wszystko wskazywało na to, że ów odzienie wkrótce zniknie... - Oczywiście, że nie, ale- ale nie rób tak więcej, dobra? Nigdy - poprawiła włosy w zakłopotaniu. Chciała zejść z blatu, jednak do tego planowała podeprzeć się lekko o siedzenie krzesła Neirina; czubek buta niezgrabnie ześlizgnął się z brzegu siedzenia i Puchonka runęła do przodu, lądując okrakiem na przyjacielu.\nWestchnęła i zaśmiała się cicho, obejmując go lekko i przytulając. Przynajmniej było cieplej!\n- Teraz to obdzielasz swetrami, huh? - Ścisnęła go mocniej, chociaż nie zależało jej na sprawieniu Walijczykowi bólu. Tak tylko szukała jakiegoś oparcia, żeby mieć odwagę z niego zejść i spojrzeć na resztę obecnych w klasie uczniów.\n2pkt z Eliksirów\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Lis 18 2018, 18:45\nTen dzień był taki... luźny. Spokojny. Przyjemny. Mefistofeles wcale nie miał napiętego grafiku, w szczególności nie od momentu, kiedy został wyrzucony z pracy w magicznej menażerii. Nagle okazało się, że ma mnóstwo wolnego czasu i niekiedy aż ciężko wymyślić, co z nim zrobić; fakt faktem, sporo poświęcał na znalezienie nowej pracy. Wiedział, że jej potrzebuje, a poniekąd też chce mieć jakieś zajęcie. Z samych prywatnie wykonywanych tatuaży pewnie nie zdołałby się utrzymywać na dłuższą metę... Z drugiej strony, nie musiał martwić się ani o zakupy spożywcze, ani o płacenie czynszu.\nMieszkania też już nie miał.\nPozwolił sobie na kilka dni rozpusty, podczas której korzystał z uroków hogwarckiej kuchni przepełnionej niezwykle pomocnymi skrzatami. Mała ilość zajęć w ciągu dnia pozwoliła mu na wciśnięcie dodatkowych treningów, a nie było dla Noxa niczego przyjemniejszego od ładnie rozplanowanych ćwiczeń sportowych. Nawet koszmarna pogoda mu nie przeszkadzała - miał mnóstwo energii i w dodatku zostało mu mnóstwo czasu na doprowadzenie się do porządku przed eliksirami. Wziął prysznic i nawet prawie pokusił się na mundurek, ostatecznie zostając w ciemnych spodniach i białej koszuli z herbem Slytherinu. I tak nie zapiął jej pod szyję, a rękawy podwinął, dalej rozgrzany po treningu. Wpadł do kuchni, zgarnął tosty (w ilości sztuk - dużej, bo skrzaty ucieszyły się z jego apetytu) i podreptał do klasy, nie zważając na chłód lochów.\n- O Merlinie - wyrwało mu się, gdy przekroczył próg. Przystanął na chwilę, przełykając kęsa jednego z cudnie pachnących, cieplutkich tostów. Przesunął spojrzeniem po @Finan Gard, @Jacqueline A. Berkeley, @Vinícius Marlow, @Neirin Vaughn i @Cherry A. R. Eastwood. - Sami Puchoni? Trafiłem do nieba? - Dopytał, uśmiechając się szeroko. Przynajmniej Sanford jeszcze nie było, więc mógł dokończyć jedzenie w spokoju.\nUsiadł w czwartej ławce za parą, oczywiście, Puchonów. Odstawił na chwilę talerzyk, żeby zdjąć z ramienia torbę i przy okazji zerknąć na Neirina, który robił cholerawieco z kapitan drużyny Hufflepuffu; szczerze, naprawdę szczerze, wolał nie wnikać. Zamiast tego zabrał się za wyjmowanie jakichś pergaminów, pióra, kałamarza, królika, podręcznika...\n- Butter, ty cholero - westchnął spoglądając na białą kulkę, która kompletnie nie przejmowała się jakimkolwiek przenoszeniem i teraz rozkosznie rozwaliła się na ławce, schowana za kociołkiem. Mef na tyle znał królika, żeby wiedzieć, że problemów nie będzie - akurat Butter należał do niezwykle słodkich i grzecznych stworzonek, które najchętniej jedynie by spały. I wciskały się przy tym w miejsca, w które nie powinny, jak na przykład do torby.\n/Mef jest wolny, jakby ktoś coś\nOstatnio zmieniony przez Mefistofeles E. A. Nox dnia Nie Lis 18 2018, 19:05, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Lis 18 2018, 19:00\nBez pośpiechu chłopak przemierzał kolejne korytarze szkolne, prowadzące do Klasy Eliksirów - doskonale wiedział, że jeszcze ma czas, więc nie musiał pędzić na lekcję jak ostatnio. Ba, tym razem był przygotowany, żeby zrobić jakieś notatki i się czegoś nauczyć. Kto wie - może nie wyląduje cały w żółci i martwych muchach tym razem? Niemniej wszedł do klasy, obdarzając każdego uśmiechem i zauważajac, że poza jednym ślizgonem - pomieszczenie kompletnie przejęli puchoni. Prawdę mówiąc, spodziewał się chociaż jednego krukona albo krukonki, którzy zazwyczaj pojawiali się jako pierwsi na większość zajęć, ale najwyrażniej borsuki postanowiły przejąć tą funkcję. A kim był on, aby im tego zabronić?\n- Uroczy królik - zwrócił się lekko do jedynego ślizgona, siadając w ławce po jego prawej stronie i oczekując na przyjście kolejnych osób. Swoją drogą ciekawiło go, czy @Mirabelle Reiter pojawi się na tej lekcji. Miał na to dużą nadzieję, skoro lubił ją. Ba, miała dobre riposty, więc droczenie się z nią było niezwykle ciekawe i zabawne. Przez większość czasu.\nNiemniej jednak usiadł w ławce i zaczął rozkładać swoje rzeczy - wyjął z torby kałamarz, pióro i notes. Następnie zaś rozłożył się wygodnie na ławce i postanowił zaczekać na pojawienie się panny Sanford lub jakiejś znajomej twarzy. Chwilowo jednak mógł się polenić bez względu na konsekwencje - w końcu żadnych nie było jeszcze, nie? Oparł swoją głowę o ramione, znajdujące się na ławce i przymknął oczy w oczekiwaniu.\n//Miejsca obok mefa i vida są wolne, bo siedzą w ławkach w tym samym rzędzie, ale osobno jak coś~\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Lis 18 2018, 19:31\nEliksiry i wiedza Corteza na ich temat była na tyle mała, że doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że prędzej, czy później coś pójdzie nie tak i wysadzi swój kociołek. Dlatego stojąc przed otwartą szafą gładził przyjemny w dotyku materiał jasnoszarej marynarki. Spoglądając na niego niemal, że z czułością. Uwielbiał tego rodzaju stroje, gardził szkolnymi szatami i nienawidził w nich chodzić. Nawet już nauczyciele przywykli do tego, że zawsze pojawiał się na zajęciach nie w szacie, a ubrany w garnitur i zielony krawat w szare paski. Możliwe, że puszczali mu to płazem, przez to, że mimo wszystko wyglądał estetycznie i godnie reprezentował zarówno swój dom, jak i podejście do lekcji. A może tylko dlatego, że nie ważne ile punktów by mu już odebrali przez te kilka lat jako uczniowi to go i tak nic nie ruszało, a także nie było w stanie spowodować by Aleksander zaczął chodzić w tych paskudnych, niewygodnych szatach.\nTeraz jednak kiedy drzwi do klasy się otworzyły, wmaszerował do środka będąc ubranym właśnie w to paskudztwo, z miedzianym kociołkiem przerzuconym za prawe ramię i odbijające się o łopatkę przy każdym kolejnym kroku. W lewej ręce zaś trzymał swoją wiecznie żywą torbę. Która choć wytarta, stara i wiecznie niepasująca do schludnego wyglądu Ślizgona, towarzyszyła mu podczas każdej lekcji. I zdawała się być jedyną rzeczą na świecie na której wygląd nigdy nie zwracał uwagi. A jednak niezależnie ile razy by ucierpiała podczas zajęć na kolejnych znów była czysta, przez co tylko czas powodował, że tak bardzo kontrastowała z jego pedantycznie schludnym strojem.\n- Cześć Mefistofeles - odezwał się do jedynego Ślizgona obecnego w sali i zajął krzesło obok niego, po stronie wolnej. Rzucając krótkie spojrzenie @Vidari Sinclair, po czym uśmiechnął się miło i skinął głową na powitanie, a następnie spojrzał na towarzysza @Mefistofeles E. A. Nox i jego usta wygięły się w lekko drwiącym uśmieszku.\n- O ile dobrze pamiętam, to zwierzątka brało się na transmutację by je przemieniać w kielichy? A nie na eliksiry, chyba, że to ja jestem nieprzygotowany do zajęć i czegoś nie doczytałem w ogłoszeniach. - Posmutniał i wyglądał na skonsternowanego tym, że ominął jakąś część na temat przygotowania się do zajęć.\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Lis 18 2018, 21:04\nDziewczyna wcisnęła na siebie szmaragdowy golf, którego ostatnio używała w tamtym roku. Dni zrobiły się coraz zimniejsze, a z racji tego, że stawiała na komfort, nie przejmowała się, że w takim swetrze wygląda na grubszą, niż naprawdę była. W końcu nie potrzebuje nikomu się przypodobać, więc może ubierać się, jak dusza zapragnie. No, oprócz tego, że powinna za każdym razem nosić okropnie wyglądającą szatę, która ni jak pasowała do jej dziwnego gustu. Dzisiejszego dnia ucieszyła się na myśl o lekcji eliksirów, choć sama nie miała pojęcia dlaczego. Może to sprawka osób, które miały się tam pojawić? Zapewne to tylko dlatego, że chciała nauczyć się więcej rzeczy, a te lekcje były dla niej jednymi z przyjemniejszych. Jeszcze w swoim pokoju, zakręciła włosy zwykłą lokówką, by to one zebrały wszystkie niezręczne zerknięcia w jej stronę. Miała tylko nadzieję, że tym razem żaden nauczyciel nie zwróci uwagę na jej strój czy fryzurę. Spędziła tyle czasu na przygotowaniach, że gdy spojrzała na zegarek, omal nie poparzyła się mugolskim urządzeniem, które trzymała wtedy w dłoni. Miała jakieś dziesięć minut, by przebiec do sali i modlić się, że nie będzie aż tak bardzo spóźniona. Zawsze musiała być odrobinę wcześniej, nawet gdy tak naprawdę miała więcej czasu do rozpoczęcia się eliksirów. Przez nieuwagę, założyła dwie różne skarpetki. Jedna była w urocze wzory lam z sombrero, druga zaś przedstawiała nocne niebo z gwiazdami. Zdecydowanie łatwo było je zauważyć, ale nie miała już czasu, żeby poszukiwać ich prawdziwych partnerów. Zabrała wszystkie potrzebne rzeczy i wybiegła z pokoju, wkładając w biegu buty, tym razem takie same. Na szczęście stanęła przed drzwiami w porę, tak jakby wyszła wcześniej i nie biegła całą drogę. Odetchnęła z ulgą i poprawiwszy zwisającą niedbale torbę na ramieniu, weszła do klasy i rozejrzała się uważnie. Było tutaj o wiele mniej osób, niż myślała, a przy tym żadnego krukona czy krukonki, co było bardzo dziwne. W końcu, czy to nie oni zawsze palili się tak do nauki? Mirabelle spróbowała uspokoić swój oddech, co nie bardzo jej wyszło, a następnie założyła za ucho jeden, zwisający lok przy jej twarzy. Idąc w stronę wolnej ławki, uśmiechała się nieśmiało w stronę znanych twarzy. Nie była pewna, czy oni ją kojarzą, ale wolała być przynajmniej miła. Dopiero w połowie drogi zauważyła leżącego na ławce @Vidari Sinclair, obijającego się jak zawsze. Wywróciła oczami, kierując się w jego stronę i przystanęła, będąc zaraz przy nim. Odłożyła swoją torbę na ławce, a potem jak gdyby nigdy nic, dała chłopakowi kuksańca w bok.\n— Musisz się tak rozkładać, książę? — zapytała, wywracając oczami kolejny raz i wpatrując się w niego nieodgadnionym wzrokiem. Możliwe, że minę miała odrobinę zbyt surową, co mogło zmienić wydźwięk jej wypowiedzi. Kilka chwil później uśmiechnęła się, żeby rozładować napięcie pomiędzy nimi i usiadła na krześle obok niego, nawet nie pytając, czy jest zajęte. Lubiła się z nim droczyć, a to był pierwszy krok do dzisiejszego zwycięstwa.\nOstatnio zmieniony przez Mirabelle Reiter dnia Nie Lis 18 2018, 21:59, w całości zmieniany 2 razy\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Lis 18 2018, 21:14\nKolejna lekcja i kolejny dylemat czy powinna ruszyć swoje cztery litery i udać się na nią, czy też pozostać w bibliotece rozkoszując się zapachem starych woluminów jak i widokiem ksiąg przepełnionych kurzem i zapomnieniem. Większość tych bezcennych dzieł stała na półkach zapomniana przez uczniów czy nauczycieli. Jedynie czas pamiętał o nich i zaglądał do nich raz na parę lat uwidoczniając ich wiek. Delikatnie powiodła opuszkiem palca po grzbiecie księgi. Stała w równym rządku na półce czekając aż ktoś raczy ją otworzyć. Niestety, Isabelle nie była tą osobą. Ona szukała konkretnego dzieła - dzieła które napisał Godelot. Może nie była to książka do poduszki i nie czytało się jej małym dzieciom na dobranoc ale właśnie o ten zbiór jej chodziło. Drugi raz sprawdzała bibliotekę nie znajdując jej na półkach. Za pierwszym myślała iż ktoś ją sobie wypożyczył zapominając oddać. Teraz miała już pewność, że jej tutaj nie znajdzie. Spojrzała w stronę, gdzie miał się znajdować dział ksiąg zakazanych. Słyszała o nim. Wiedziała doskonale, że tylko osoby z pozwoleniem mają tam wstęp lecz ona nie miała zamiaru o nie prosić. Wzrok skierowała na zegar uświadamiając sobie, że spędziła tu więcej czasu niż planowała. Przewracając oczami zebrała swoje rzeczy i wyszła z biblioteki wiedząc, że nieśpiesząca się dojdzie na czas.\nKorytarze były puste co bardzo jej odpowiadało. Miała dość patrzenia na chłoptasi dbających tylko o własny wygląd i dziewczynek uganiających się za nimi niczym napojone eliksirem miłosnym. Oparła dłoń na torbie, drugą natomiast przycisnęła do szaty owijając sie nią szczelniej. Coraz bardziej można było odczuć chłody jesieni.\nDo klasy weszła nawet nie pukając.NIe wiedziała czy była tam nauczycielka czy też nie, przecież szła na lekcję. Puchon, puchon, puchon, dwóch ślizgonów, z czego jednym był Alek i gryfon którego poznała na zajęciach z zaklęć. Uśmiech sam pojawił się na jej twarzy. Szybko podeszła do @Aleksander Cortez siadając przed nim. Torbę rzuciła pod nogi. Zanim jednak przywitała się z kuzynem spojrzała w stronę @Vidari Sinclair\n- Cześć - chwilę musiała pomyśleć aby przypomnieć sobie jego imię lecz wszystko zamaskowała uśmiechem mając nadzieję, że chłopak nie bezie o to zły. - Vidari. - schyliła się następnie do torby wyciągając jakiś podręcznik do eliksirów i różdżkę. Zanim jednak wróciła spojrzeniem do swojego nowo poznanego kolegi odwróciła się w stronę @Aleksander Cortez. Czy na jego ławce był królik? Na to wyglądało. Króliki były słodkie, miały miękkkie futerko i ogólnie każdy je kochał. Szkoda tylko, że Isabelle nie mogła się do nich zbliżać. Wolała nie ryzykować. Wiedząc doskonale, że nie może być ona Alka spojrzała na chłopaka obok niego.\n- Składnik do eliksiru? - Spojrzała na @Mefistofeles E. A. Nox. - Z resztą nie ważne. Pasuje do Ciebie. - wzruszyła ramionami uśmiechając się przy okazji do kuzyna na powitanie.\n/jeśli ktoś ma ochotę może przysiąść się do Isabelle. Dziś nie gryzie ^^\nOstatnio zmieniony przez Isabelle L. Cortez dnia Pon Lis 19 2018, 09:54, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Nie Lis 18 2018, 23:54\nObecność Krukona w sali nie byłaby niczym dziwnym. To wręcz jego brak powodował subtelne zainteresowanie, jako coś odbiegającego od normy. Niespotykane. Czyżby nagle wszyscy wychowankowie Roweny zachorowali, że nie pojawili się na zajęciach ze stosownym wyprzedzeniem, aby zająć miejsca w pierwszych ławkach? W otoczeniu pergaminów i ingrediencji, gotowi do poszerzania swej wiedzy. Fabien sam byłby lekko zaskoczony, gdyby dowiedział się, iż przybył jako pierwszy ze swojego domu. Nawet Gryfon zdążył go wyprzedzić, a to nie zdarza się często. Chyba, że w grę wchodzą zajęcia Quidditcha.\nTego dnia miał na sobie czarne spodnie oraz grubszy sweter z naszytym logiem Ravenclaw. Gdyby nie herb domu, wyglądałby, jakby szedł na pogrzeb. Nie winno to nikogo dziwić, blondyn zazwyczaj ubiera się na czarno. Jednolicie, monotonnie. Nawet torbę miał w kolorze węgla. Dość tego dnia lekką, bowiem poza podręcznikiem i pergaminami, nie dałoby się znaleźć w niej za wiele.\nWszedł do sali cicho, zamykając zaraz za sobą drzwi. Minął zajęte ławki zgoła pewnie, siadając w pierwszej wolnej - padło na drugą w rzędzie obok Puchonów. Za sobą miał Ślizgonkę i Gryfona.\nSkupił się na przygotowaniu miejsca pracy. Nie wiedział, czy będzie to konieczne, ale wyciągnął podręcznik oraz przygotował pióro. Samopiszące, udostępnione mu przez szkołę. Powinien w najbliższym czasie sprawić sobie własne. I kociołek...\nUsiadł wygodniej, wpatrując się przed siebie. Skończył, co na razie zrobić mógł. Odłożywszy zatem torbę pod bok, zasłuchał się w rozmowach w klasie, zanim nagle coś go tknęło.\n- Oh? Jestem jedynym Krukonem? - Zauważył cicho, w stronę nikogo konkretnego. Luźno rzucona w eter uwaga. Jedynie zdziwić może, iż tyle czasu zajęło chłopakowi zorientowanie się w sytuacji.\nKuferek: 10 pkt\nMiejsce obok Fabiena jest wolne, śmiało można się dosiadać.\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Pon Lis 19 2018, 10:48\nWłoszka uwielbiała eliksiry! No dobra, wolne żarty... Nigdy nie miała z nimi nic wspólnego, ten temat był dla niej niczym czarna magia: w ogóle nie potrzebny i niedostępny dla jej małego umysłu. W Calpiatto w ogóle nie przykładała uwagi do tej dziedziny magii, ale teraz, gdy była w Hogwarcie, uznała, że wypadałoby się podszkolić. W końcu nie miała jeszcze całkowicie sprecyzowanych planów odnośnie przyszłości swojej po skończeniu szkoły. Kto wie, może zostanie eliksirowarem... Nie no, to było wysoce nieprawdopodobne, co nie zmienia faktu, że chociaż częściowa wiedza w tym zakresie była potrzebna. Chociażby po to, aby bez żadnego problemu zaliczyć egzaminy końcowe, które miały mieć miejsce pod koniec czerwca. Lub by nie musieć kupować najprostszych mikstur w sklepie, ale mieć możliwość przygotowania ich samodzielnie.\nNa dworze było tego dnia chłodno, a jak spodziewała się Valenti, w klasie eliksirów pewnie będzie niewiele lepiej. Co prawda pracownia mieściła się w budynku szkoły, jednak ze względu na to, że była ona w lochach, często panował tam ziąb. Pewnie dlatego postanowiła ubrać ciepły sweter w kolorach swojego domu, czyli w żółto-szare, grube, poziome paski. Czarne spodnie jeszcze bardziej uwydatniały to, jak bardzo miała szczupłe nogi, ale w ogóle się tym nie przejmowała. Było jej ciepło i to było w tym wszystkim najważniejsze. I tak przygotowana ruszyła do klasy na zajęcia.\nDo klasy weszła akurat w momencie, kiedy @Cherry A. R. Eastwood paradowała w samym staniku. Na widok dziewczęcego ciała, na jej własnych policzkach zakwitł rumieniec, ale nie zamierzała tego komentować w żaden sposób. Nie jej sprawa w co się bawił z nią Neirin, bezsensownym było przejmowanie się tym. Zamiast tego, ponad głowami wypatrzyła tę, która szczególnie ją interesowała. Było wolne miejsce obok @Isabelle L. Cortez, więc ruszyła w jej stronę i dosiadła się, wyjmując na blat stołu różdżkę i książkę.\n- Cześć - rzuciła pospiesznie i nim się zorientowała, paplała do niej jak najęta. - Błagam Cię, Isabelle, powiedz, że umiesz z eliksirów cokolwiek więcej niż ja i w razie potrzeby mi pomożesz. Jestem kompletną nogą jeśli o to chodzi, mam tylko nadzieję, że nauczycielka nie wyrzuci mnie z zajęć. - naprawdę niewielkie ilości stresu wkradły się do jej umysłu, bo nie wiedziała, jaka jest nauczycielka, czego będzie od nich wymagać oraz w jaki sposób poradzić sobie z ewentualnymi problemami z uwarzeniem eliksirów.\nKuferek: okrągłe zero z eliksirów, będzie bajecznie <3\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Pon Lis 19 2018, 12:17\nKroczyła na zajęcia kilka minut po czasie. Miała świadomość, że to nie jest w dobrym guście, aby spóźniać się na własną lekcję, jednak nie mogła nic poradzić na to, że zatrzymały ją pilne sprawy w pokoju nauczycielskim. Teraz więc spieszyła, aby nie stracić w oczach uczniów i studentów Hogwartu. Miała dzisiaj bardzo ciekawy pomysł na zajęcia i mieli oni poświęcić na to sporo czasu, więc czym prędzej powinni zacząć.\nOtworzyła drzwi od pracowni i wpadła do środka, delikatnie zdyszana, akurat w momencie, gdy @Cherry A. R. Eastwood zakładała na swój goły tułów jakiś sweter. Oburzenie odmalowało się na twarzy profesor Sanford. O ile była w stanie na wiele rzeczy przymknąć oko podczas swoich zajęć, byle by zadane zadanie było wykonane, tak to, było czymś, czego ominąć nie mogła.\n- Panno Eastwood, proszę się nie obnażać na moich zajęciach. - rzuciła delikatnie zdenerwowanym tonem, po czym postanowiła dodać coś jeszcze. - -10 punktów dla Hufflepuffu za pani zachowanie. Mam nadzieję, że to czegoś panią nauczy.\nTo powiedziawszy podeszła do swojego biurka na przodzie klasy i położyła tam potrzebne jej przybory. Dopiero wtedy rozejrzała się po klasie, na każdym chociaż na chwilę zatrzymując spojrzenie. Większość z nich znała i wiedziała, do czego są zdolni więc wiedziała, że zadanie przygotowane na dzisiaj było jak najbardziej adekwatne.\n- Panie @Mefistofeles E. A. Nox, bardzo proszę przestać już jeść, zaczynamy zajęcia. Poza tym, klasa eliksirów to nie jest odpowiednie miejsce dla królika. - zamilkła na chwilę, aby odetchnąć, po czym ponownie zaczęła mówić. A tym razem jej głos był znacznie pewniejszy, niż dotychczas. Kiedy kobieta zaczynała nauczać, bardzo się zmieniała, cała niepewność uciekała. Uśmiechnęła się delikatnie w kierunku uczniów znajdujących się przed nią.\n- Dla tych, którzy mnie nie znają, chciałabym przypomnieć, nazywam się Alexa Sanford i jestem nauczycielką eliksirów w tej szkole. Dzisiaj mam dla was bardzo ciekawe zadania, którym mam nadzieję podołacie. Wszelkie kociołki nie będą wam potrzebne. - znikąd do klasy wleciało spokojnie 6 dużych kociołków i ustawiło się w zgrabnym szyku na pierwszych i drugich ławkach. Obok nich ustawiły się zgrabnie złożone pergaminy, na każdym była napisana wielka liczba wskazująca numer kociołka i imię i nazwisko osób, które powinny obok niego zasiąść. Pod każdym kociołkiem nagle zapłonął ogień, a eliksiry w nich się znajdujące od razu zaczęły delikatnie bulgotać. W pracowni od razu rozniósł się specyficzny zapach mieszanki ziół i ingerencji potrzebnych do przyrządzenia mikstur a wszystko to, zdawało się dziać jakby zupełnie samodzielnie. Tylko Ci, którzy znali nauczycielkę wiedzieli, że zapewne dokonała tego wszystkiego przy użyciu magii bezróżdżkowej, którą świetnie władała.\n- Jak widzicie, mamy tutaj kilka kociołków a w nich różne eliksiry. Pomyślałam, że zrobimy sobie dzisiaj małe zawody - odeszła od swojego biurka i stanęła bliżej kociołków. - W każdym z kociołków znajduje się inny eliksir w różnym stanie przygotowania. Do jednych należy dołożyć tylko kilka elementów i będzie on gotowy do spożycia, w przypadku innych należy poświęcić im więcej czasu na przygotowanie. Waszym zadaniem jest rozpoznać eliksir, który się przed wami znajduje oraz dokończyć go. Z pośród was wszystkich, na koniec lekcji wyłowię grupę, która zdecydowanie lepiej poradziła sobie z postawionym zadaniem i w ramach nagrody otrzyma fiolkę uwarzonej mikstury. Czy wszystko rozumiecie? Jeśli tak, to zapraszam do pracy - miała nadzieję, że nie popełnia wielkiego błędu pozwalając na taką samowolkę na tych zajęciach oraz nie będzie tego żałowała. Dlatego zaczęła przechadzać się po klasie między stolikami uczniów, którzy już zabrali się do pracy gotowa pomóc im w razie konieczności.\n@Finan Gard 0pkt i @Vinícius Marlow 0pkt i @Florence C. Berkeley 0pkt:\n@Jacqueline A. Berkeley 1pkt i @Cherry A. R. Eastwood 2pkt i @Lennox X. Zakrzewski 2pkt:\n@Mirabelle Reiter 3pkt i @Vidari Sinclair 4pkt i @Aleksander Cortez 5pkt:\n@Neirin Vaughn 8pkt i @Isabelle L. Cortez 8pkt i @Ariadne T. Fairwyn 0pkt:\n@Fabien E. Arathe-Ricœur 10pkt i @Mefistofeles E. A. Nox 8pkt i @Mallory Colquhoun 7pkt:\n@Thomen J. Wessberg 0pkt i @Silvia Valenti 0pkt i @Felix I. Berkeley 5pkt :\nZadania mogą wydawać się zagmatwane, ale jeśli będziecie postępować zgodnie z instrukcją tutaj zamieszczoną, nie będą stanowić żadnego problemu, przynajmniej taką mam nadzieję ;) Można zadawać pytania nauczycielce jeśli postać sobie wyjątkowo nie radzi, należy jednak pamiętać, że za to nie przysługują żadne punkty dodatnie. Kości rzuca każda osoba z grupy i są one sumowane w każdym etapie pracy.\nUwaga! za każde 3 pkt z eliksirów w kuferku (bez uwzględnienia przedmiotów) przysługuje podniesienie wyniku kostki o 1 do góry. Przykład: wyrzucona kostka to 5, posiadam 4 punkty w kuferku z eliksirów, co pozwala mi na podniesienie wyniku wyrzuconej kostki do 6.\nUwaga vol. 2 Jeśli uważacie, że kostki wylosowane przez waszą postać są zdecydowanie za wysokie, śmiało możecie je zaniżać, nie mam nic przeciwko!\n1 Na początek każdy z was rzuca 1 kością. Odpowiada ona za zidentyfikowanie mikstury, która znajduje się w kociołku. W każdej grupie kości jej uczestników są sumowane i dopiero wtedy odczytujecie kostkę.\n1 - 4 - nie macie zielonego pojęcia o tym, co znajduje się w waszym kociołku i musicie poprosić o pomoc w zidentyfikowaniu mikstury profesor Sanford.\n5 - 8 - siedzicie i bardzo długo próbujecie dojść do tego, co znajduje się w środku. Niby coś wam świta, ale pewności stu procentowej nie macie. Mimo wszystko, zaczynacie działać.\n9 - 11 - po dłuższej konsultacji ustalacie, że wiecie, co jest w kociołku. Bez problemu przystępujecie do dalszej pracy.\n12 i więcej - jedno zerknięcie na opary unoszące się z nad wywaru upewnia was w przekonaniu, że dokładnie wiecie, co znajduje się w środku. Przygotowanie odpowiedniej mikstury to tylko kwestia czasu.\nBardzo proszę o podlinkowanie wszystkich waszych rzutów!!!\nINFORMACJA DLA TYCH, KTÓRZY CHCIELIBY JESZCZE DOŁĄCZYĆ\nJest taka możliwość. Dołączyć można przed kolejnym etapem (najprawdopodobniej będzie to 22 listopada). W zależności od tego, ilu będzie chętnych i jakie będą posiadać umiejętności z eliksirów, będą dołączani do istniejących już grup bądź tworzone będą zupełnie nowe.\nJeśli przynajmniej 3 grupy napiszą posty, kolejny etap zostanie dodany 22.11.2018r. Jeśli będzie to mniej osób, kolejny etap będzie dodany 26.11.2018r.\nW razie potrzeby (dołączenie kogoś do innej grupy, pytania do Alexy ect.) będą pojawiać się w międzyczasie kolejne posty od nauczycielki jednak nie są to kolejne etapy zajęć.\nW razie jakichkolwiek pytań, wątpliwości, zażaleń czy Merlin jeden raczy wiedzieć jakich jeszcze problemów, zwracać się na PW lub na GG do @Beatrice L. O. O. Dear\nOstatnio zmieniony przez Alexa Sanford dnia Czw Lis 22 2018, 23:26, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Pon Lis 19 2018, 17:57\nBył niewyspany, co było widać na pierwszy rzut oka. Podkrążone oczy, rozmierzwione włosy i grymas na twarzy, taki jakby ktoś podsunął mu pod nos coś bardzo niesmacznego. Z równie ubolewającym nastawieniem ruszył na zajęcia w lochach, dopóki nie spojrzał na zegarek, który luźno wisiał na prawym nadgarstku. Teoretycznie od łóżka do sali miał całkiem blisko, nie jednak kiedy przypadkowo uciął drzemkę na drugim końcu szkoły. Dlatego biegł, żeby później nikt się nie przyczepił do kilkuminutowego spóźnialstwa. Z rudymi nie było żartów, potrafili nieźle zajść za skórę.\nWszedł pospiesznie do pomieszczenia, udając, że wcale nie biegł i wcale nie wypluwał sobie płuc, bo było to cholernie daleko. Jak się okazało, nie tylko on się spóźnił bo Pani Profesor dopiero rozkładała swoje rzeczy, karcąc przy tym jakieś osoby. Chrząknął i przywitał się z nauczycielką, podchodząc do uczniów, którzy stali przy kociołku numer dwa. Uniósł delikatnie brwi i spojrzał do kociołka, jakby to miało w jakikolwiek sposób im pomóc. Gdzieś po drodze dojrzał @Vidari Sinclair, posyłając mu niezwykłe szeroki i niezwykle arogancki uśmiech. W końcu okazji do przebywania w tym samym pomieszczeniu, z własnej woli, jest niezwykle mało. Ciekawe, które tym razem wyjdzie z podniesioną głową.\nSpojrzał na swoje dwie towarzyszki w tej męczarni. -Cześć.-Przywitał się, choć nie uważał tego za coś, co było konieczne. Specjalistą to on na pewno nie był, miłośnikiem eliksirów również. Zapowiadało się więc bardzo ciekawe spędzenie tego czasu, który mógłby spożytkować w inny sposób. Na przykład na wpieprzaniu czegoś słodkiego w szkolnej kuchni.\nKOŚCI: 2(sorki koleżanki xD)\nOstatnio zmieniony przez Lennox X. Zakrzewski dnia Pon Lis 19 2018, 18:40, w całości zmieniany 4 razy\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Pon Lis 19 2018, 18:00\nFrekwencja na zajęciach nie była duża. Przeważali puchoni lecz dziewczynie całkowicie to nie przeszkadzało. Zbyt mało czasu spędziła w Hogwarcie aby podziały miały jakiekolwiek znaczenie dla niej. Trochę było jej smutno, że jej siostra uważała inaczej. Wręcz zarzucając Izzy stronniczość. A przecież wcale tak nie było. Nie miała zamiaru trzymać się tylko z osobami że swojego domu bo ... No właśnie, bo co? Spotka ją kara, klątwa, czy inne badziewie? Czasem miała wrażenie, że jej siostra robiła z siebie ofiarę, świadomie bądź nie.\nWidząc Sylvie wszystkie wcześniejsze rozmyślania poszły w zapomnienie. @Silvia Valenti w tym momencie była osobą na której miała zamiar się skupić. Nawet siedzący za nią Alek nie był na tyle ciekawą osobą. Chwilowo. Posłał w stronę dziewczyny uśmiech ciesząc się, że postanowiła usiąść koło niej.\n- Cześć Via. - przesunęła swoje rzeczy na bok robiąc dziewczynie miejsce na stoliku. Może i nie było go za wiele, zważywszy, że stał na nim kociołek/kociołki jak i inne przybory potrzebne do ważenia. - Aaamm... Pewnie lepszą niż ty. - mrugnęła do niej nadając swojej wypowiedzi żartobliwy ton. Doskonale pamiętała frekwencję Vii na tych zajęciach. - Pomogę Ci. Nauczycielka nawet tego nie zauważy. Może nie jestem ekspertem w tej dziedzinie ale coś umiem i w razie konieczności zrobię dwa. Nie martw się. - delikatnie złapała ją za rękę chcąc aby się uspokoiła. Sama dobra w te klocki może i nie była ale z pewnością wiedziała odrobinę więcej niż jej koleżanka. I mówiła szczerze - gdy będzie to konieczne zrobi dwa eliksiry lepszy dając Vii.\nPojawienie się nauczycielki było jak wejście smoka. Ledwo przekroczyła próg sali, a już posypały się ujemne punkty. Sama Isabelle nie zauważyła pół nagiej dziewczyny wchodząc tu. Pewnie dlatego, że całkowicie była jej ona obojętna. Kątem oka śledzia nauczycielkę idącą spokojnie po sali. Ciekawe czy zawsze robi takie wejście. Od razu, po lekkim skarcwniu dwójki uczniów, przeszła do zajęć. Dziewczyna patrzyła na wszystko że spokojem mając nadzieję że zajęcia będą lekkie i przyjemne. I z poczatku takie się wydawały. Każda kolejna instrukcja wywoływała u dziewczyny zadowolenie ale i jednocześnie smutek.\n- Czemu każdy nauczyciel musi tworzyć samodzielnie pary. - szepnęła do koleżanki po czym podniosła się z miejsca udając do odpowiedniego kociołka. Miała szczerą nadzieję, że będzie z kimś kogo lubi lub chodź trochę toleruje. Nie spodziewała się jednak, że będzie z osobą której całkowicie nie zna. No pięknie, jeszcze będzie musiała się przedstawiać. A może i nie. W końcu jej imię widniało na kartce przy kociołku. Tak, zdecydowanie nie miała zamiaru tego robić. Może i była dobrze wychowana ale dziś wszelkie maniery postanowiła odłożyć na dalszy tor.\nStanęła przy kociołku zaglądając do środka, kątem oka patrząc na @Neirin Vaughn. Kolor, zapach i sam stan skupienia coś jej mówiły jednak nie potrafiła znaleźć tego w umyśle. Cały czas jej to umykało przez co odsunęła się trochę od cieczy spoglądając na chłopaka.\n- Twoja koleżanka dała niezły pokaz. Lepiej aby uważała następnym razem na nauczycieli. - nie była to złośliwa uwaga, chodź na taką mogła wyglądać, tylko rada. A Izzy nie dawała i często i to jeszcze obcym. - Isabelle Cortez - zmieniła jednak zdanie co do przedstawienia się. Maniery i dobre wychowanie wzięły jednak nad nią górę.\nkuferek: 8 - > +2\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Pon Lis 19 2018, 18:44\nPowinni karać za to, że każą im się zbierać o tak nieludzkiej godzinie. Naprawdę. Choć nie wiedział, która była dokładnie i czy na pewno zmierza do dobrej sali(usłyszał tylko nawoływanie siostry gdzieś z daleka) Wszedł do pomieszczenia zaraz za innym Ślizgonem, w końcu za tłumem najlepiej, prawda? Posłuszne owieczki szykowały się a rzeź. Cóż, przynajmniej niektórzy. Rozejrzał się po pomieszczeniu, w zasadzie to nie wiedział w jakim celu. W oczy rzucił mu się żółty kolor, co wywołało w nim dreszcze nieznanego pochodzenia. Jak historia znana, jego osoba i większość zacnego borsukowego towarzystwa za sobą nie przepadała. Czytaj, afera łazienkowa. Rozpoznał tylko jednego przychlasta, który swoją drogą naprawdę mu się przysłużył, @Silvia Valenti oraz @Isabelle L. Cortez, której posłał porozumiewawcze spojrzenie. A kto ją wie, czy zrozumie co miał przez to na myśli. Liczył na kolejne kryptowe spotkanko.\nCzuł się dziwnie nie na miejscu w tej sali. Dosłyszał tylko końcowe zdanie nauczycielki, dlatego z dziwną miną podszedł do kociołka numer sześć, gdzie znajdowała się osoba o zapewne równie marnych jak jego umiejętnościach do tego przedmiotu. W jego głowie zachodziło właśnie kilka reakcji, a w połączeniu ze sobą wcale nie zwiastowały niczego dobrego. Kiedy rozpoznał swojego eliksirowego partnera, prawie podniósł rękę i wyśmiał wybór Sanford. Oparł się wygodnie o stół, przy którym stał kociołek. Kobieta nie miała pojęcia, że połączenie takiej pary nie jest najlepszym pomysłem. Albo kompletnie nie skupi się na zadaniu, zostawiając Puchonkę na pastwę losu albo spierdoli jeszcze bardziej to, co wrzało przed nimi w naczyniu. Wessberg raczej nie przyswoi dzisiaj jakiejkolwiek wiedzy, kiedy skupia się na czymś, na czym w ogóle nie powinien.\n-Nie licz na mnie w tym zakresie, o wiele lepiej radzę sobie na miotle.-Powiedział, uśmiechając się krzywo pod nosem. Obydwoje doskonale pamiętali, jak ostatnio skończyły się jego przygody na latającym kijku. Mogła sobie wyobrazić to, co działo się kiedy w grę wchodziły zajęcia z eliksirów.\nZerknął do środka, próbując skupić się na tym, co znajdowało się tam na dnie, a nie na tym, że ponownie stali tak blisko siebie. Zmarszczył lekko brwi, prostując się. Gdzieś już widział coś podobnego, a przynajmniej tak mu się wydawało. Ojciec posiadał wiele podobnych rzeczy, dla własnych eksperymentów i uciech. Spojrzał na swojego towarzysza broni i zachęcająco wskazał na zawartość.\nTemat: Re: Klasa Eliksirów Pon Lis 19 2018, 18:53\nI jemu burczało w brzuchu, nie udał się jednak do Wielkiej Sali mimo że miał na tyle czasu, by naprędce skombinować jakąś kanapkę – w jego przypadku najadanie się przed eliksirami nie było najlepszym pomysłem. Za każdym razem kiedy widział niektóre składniki, których w dodatku nierzadko musiał dotykać, cała zawartość żołądka przewracała się nieprzyjemnie, a czasem podjeżdżała aż do gardła. Używane przez nich robactwo i produkty odzwierzęce były jednym z powodów, dla których tak bardzo nie lubił eliksirów. Drugim był oczywiście absolutny brak talentu, objawiający się tak samo nad kociołkiem, jak i nad garnkiem z zupą.\n– Ulga... tylko szkoda, że to eliksiry. – mruknął, wolnym krokiem kierując się w stronę klasy. Mieli dużo czasu, a jemu niespecjalnie spieszyło się by znaleźć się w kojarzącej się nieprzyjemnie sali. Sali tortur, ot co! Z miną cierpiętnika ciężko opadł na ławkę tuż obok Finna i rozsiadł się wygodnie, prostując skrzyżowane w kostkach nogi. I on nie wyciągnął nic ze swojej torby, był świadom, że nawet najlepszy podręcznik w niczym mu nie pomoże. Uśmiechnął się, słysząc koncert wygrywany przez finnowy żołądek.\n– Nie mam wyboru, to brzmi co najmniej tak jakbyś miał mi tutaj zemdleć. – wyprostował się, słysząc, że ktoś wchodzi do sali, ale zaraz opadł do poprzedniej pozycji, gdyż odnotował, że są to wpływający do środka uczniowie. – Ale nie zamierzam dotykać niczego w kuchni. To naprawdę zły pomysł. – tego akurat nie musiał mu tłumaczyć, był pewien, że Gard aż za dobrze pamięta jak wyglądają wszelkie próby gotowania. Otworzył usta by powiedzieć coś jeszcze, lecz do sali wszedł @Neirin Vaughn z @Cherry A. R. Eastwood, którą kojarzył z widzenia przewieszoną przez ramię... jak worek ziemniaków. Zamarł w chwili gdy pozbawił ją górnej części odzienia i zmarszczył nieznacznie brwi, nie wiedząc jak miałby na to zareagować. Oczywiście widok, który udostępnił im Nei cieszył oko, ale z drugiej strony czuł się źle z faktem, że tak bezczelnie z tego skorzystał. Właściwie współczuł dziewczynie, zwłaszcza że wyraźnie widać było po niej zażenowanie. Zajmując się rozważaniami, zapomniał, że gapi się w nią bezmyślnie co mogło zostać błędnie odebrane, do rzeczywistości wrócił dopiero w chwili kiedy zdenerwowana profesor Sanford odjęła Puchonom 10 punktów. Posłał Finnowi zbolałe spojrzenie i westchnął bezgłośnie, prostując się na ławce. Koniec słodkiego lenistwa, czas na godzinę męczarni. Na wieść o króliku rozejrzał się po klasie, nie mając pojęcia, że wspomniany gryzoń znajduje się tuż za jego plecami. Może to i dobrze? Gdyby wiedział, nie potrafiłby już skupić się na zajęciach. Z niepokojem obserwował wlatujące do sali kociołki i ustawiające się obok nich pergaminy, a kiedy usłyszał o „zawodach”, stracił jakąkolwiek nadzieję, że wyjdzie z sali bez uprzedniej kompromitacji. Skinął głową na znak, że rozumie wydane przez nauczycielkę polecenia i wstał, usilnie walcząc z odruchem ucieczki. Odnalazł pergamin, na którym poza jego nazwiskiem widniał też (Merlinie, co za szczęście) Finn, a potem podszedł do odpowiedniego kociołka, zerkając na przyjaciela niepewnie jeszcze zanim spojrzał na bulgoczącą leniwie ciecz. W kieszeni spodni znalazł gumkę do włosów, związał je więc w koczek, by nic nie daj Merlinie nie wleciało do kotła.\n– E... także tego... to ja zobaczę pierwszy. – wydukał bez przekonania i (również bez przekonania) nachylił się nad niedokończonym eliksirem. Miał jakiś tam kolor i bez wątpienia jakiś tam zapach... i na tym kończyły się jego obserwacje. Chcąc wyglądać mądrze, powpatrywał się w niego przez kilkanaście sekund, pomrukując coś tam pod nosem, aż w końcu spojrzał na Finna i z niezmierną powagą pokiwał głową jakby doskonale wiedział z czym ma do czynienia. – Nie mam pojęcia. – wypalił, a na ustach wykwitł mu głupawy uśmiech. Nie pozostało mu nic poza śmiechem...


Praktyki w dziale Audytu, Kraków - oferty pracy w Praca Money.pl\nMoney.pl Praca praca Kraków Praktyki w dziale Audytu\nrozwiń\tPraktyki w dziale Audytu Deloitte Doświadczeń, branż i usług, w których je realizujemy - w 150 krajach na świecie. To wyzwania intelektualne, dobry start zawodowy, możliwości ciągłego rozwoju i zebrania cennych życiowych...\t 2019-07-08 Gdańsk\nrozwiń\tPraktyki w dziale Audytu Deloitte Doświadczeń, branż i usług, w których je realizujemy - w 150 krajach na świecie. To wyzwania intelektualne, dobry start zawodowy, możliwości ciągłego rozwoju i zebrania cennych życiowych...\t 2019-07-06 Kraków\nrozwiń\tPraktyki w dziale Audytu Deloitte Doświadczeń, branż i usług, w których je realizujemy - w 150 krajach na świecie. To wyzwania intelektualne, dobry start zawodowy, możliwości ciągłego rozwoju i zebrania cennych życiowych...\t 2019-07-07 Rzeszów\nrozwiń\tPraktyki w dziale Audytu Deloitte Doświadczeń, branż i usług, w których je realizujemy - w 150 krajach na świecie. To wyzwania intelektualne, dobry start zawodowy, możliwości ciągłego rozwoju i zebrania cennych życiowych...\t 2019-07-11 Katowice\nrozwiń\tPraktyki w dziale Audytu Instytucji Finansowych Deloitte Doświadczeń, branż i usług, w których je realizujemy - w 150 krajach na świecie. To wyzwania intelektualne, dobry start zawodowy, możliwości ciągłego rozwoju i zebrania cennych życiowych...\t 2019-07-08 Warszawa\nrozwiń\tPraktyki w dziale Audytu Deloitte Doświadczeń, branż i usług, w których je realizujemy - w 150 krajach na świecie. To wyzwania intelektualne, dobry start zawodowy, możliwości ciągłego rozwoju i zebrania cennych życiowych...\t 2019-07-08 Warszawa\nrozwiń\tPraktyki w dziale Audytu Deloitte Doświadczeń, branż i usług, w których je realizujemy - w 150 krajach na świecie. To wyzwania intelektualne, dobry start zawodowy, możliwości ciągłego rozwoju i zebrania cennych życiowych...\t 2019-07-15 Gdańsk\nrozwiń\tPraktyki w dziale Audytu Deloitte Doświadczeń, branż i usług, w których je realizujemy - w 150 krajach na świecie. To wyzwania intelektualne, dobry start zawodowy, możliwości ciągłego rozwoju i zebrania cennych życiowych...\t 2019-07-15 Kraków\nrozwiń\tPraktyki w dziale Audytu Deloitte Doświadczeń, branż i usług, w których je realizujemy - w 150 krajach na świecie. To wyzwania intelektualne, dobry start zawodowy, możliwości ciągłego rozwoju i zebrania cennych życiowych...\t 2019-07-12 Warszawa\nrozwiń\tPraktyki w dziale Audytu Deloitte Doświadczeń, branż i usług, w których je realizujemy - w 150 krajach na świecie. To wyzwania intelektualne, dobry start zawodowy, możliwości ciągłego rozwoju i zebrania cennych życiowych...\t 2019-07-15 Rzeszów


Elektryk zajmuje się projektowaniem instalacji elektrycznych. Instalacje elektryczne muszą być zamontowane zgodnie z dokumentacją techniczną, która szczegółowo określa rozmieszczenie wszystkich kabli, wchodzących w skład całej\nDodane: 12-06-2022 02:24\ninstalacji elektrycznej. Przy poszukiwaniu odpowiedniego elektryka warto postawić na osobę, która świadczy usługi elektryczne w szerokim zakresie. Osoba taka dopilnuje, aby cała instalacja elektryczna była rozmieszczona z panującymi zasadami i była całkowicie bezpieczna. Odpowiedni elektryk zapewni również okresowe badanie całej instalacji elektrycznej, które wykluczy wszelkie nieprawidłowości.\nPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz cyklinować parkietO ogrodzeniach, płotach i furtkachSauna lub jacuzzi w ogrodzieSauna w ogrodzie? Super sprawaNowa moda na sauny?Fotowoltaika - odpowiedź na rosnące ceny prąduKąpiel w saunie a potem w balii we własnym ogrodzieCyklinować parkiet dobrze?Inwestycja w tańszy prąd - fotowoltaika, czy warto?Drogi prąd? Wcale nie będzie lepiej, ale wystarczy tylkoDlaczego warto używać fotowoltaikę?Słoneczna energia w domuDrewniane sauny i banie kąpielowe - zalety i wadySzukam sposóbów jak dostać dotację na fotowoltaikęPrace wykończeniowe w domu i w ogrodzieOgrzewanie na podczerwieńPanele słoneczne, kolektory, fotowoltaika - to nie jest czarna magiaZatrzymaj ceny prądu - włącz fotowoltaikęKąpiel w saunie - kilka ciekawych faktówOgrodowe sauny - dla kogo i po coKomu przyda się sauna w domu? Odpowiedź: Wszystkim!Krótko o panelach fotowoltaicznych i energii ze słońcaDostać dotację na fotowoltaikę? Jak ekspert!Dlaczego warto mieć tarasOd kiedy zmiany w tym jak cyklinować parkiet?Kilka faktów jak cyklinować parkietCzy cyklinować parkiet można tanio?O kostce brukowej, ogrodzie i elewacjiJak można zainstalować elektrykę?Kupić rolety? Dobrze albo wcale!


Dlaczego wciąż kochamy Diora? Historia dawnej rewolucji | NAOBCASACH.pl - Serwis Wysoce Kobiecy\nDlaczego wciąż kochamy Diora? Historia dawnej rewolucji\nNa swój sukces czekał do czterdziestego pierwszego roku życia. Doczekał się statusu legendy. Nawet po śmierci wielkiego projektanta kobiety kochają jego dom mody i prezentowane przez niego kreacje. Mowa oczywiści o Christianie Diorze. Co zadecydowało o jego sukcesie: cud, talent, a może rewolucyjne kroje? Dlaczego kobiety wciąż gotowe są tak wiele oddać za rzecz sygnowaną jego nazwiskiem?\nObecnie wielbicielki marki mają duże pole do popisu. Nie każdego stać na sukienkę czy torebkę sygnowaną nazwiskiem wielkiego projektanta, ale na perfumy (Miss Dior 319 zł) czy szminkę (Dior Addict 145 zł) może sobie pozwolić większość z nas.\nJeśli jednak mamy większe ambicje niż kosmetyk i marzymy o torbie lub innej części garderoby musimy odłożyć sporą sumę pieniędzy lub użyć naszej karty kredytowej. Kiedy nie możemy liczyć na wsparcie finansowe partnera pozostaje nam szybka pożyczka.\nDlaczego tak bardzo uwielbiamy Diora? Czym zdobył nasze serca do tego stopnia, że pragniemy mieć choćby lakier do paznokci z jego nazwiskiem?\nWłasna galeria Diora… początkowo upadła!\nJak rozwijała się ścieżka kariery Christiana Diora? Otóż zaskakująco powoli. Od czasu narodzin, czyli 1905 r. do 1946 r. poszukiwał swojej drogi. Zrezygnował ze studiów na wydziale nauk politycznych, zawierał przyjaźnie z ludźmi ze świata literatury i sztuki. Otworzył nawet własną galerię wraz ze swoim przyjacielem Jacques’em Bonjeanem, byłym jubilerem. Jednak kryzys roku 1929 brutalnie zakończył jego krótką karierę właściciela galerii.\nOd szkicowania do projektowania\nW 1935 r. zamieszkał u swojego kuzyna, gdzie zaczął zajmować się szkicowaniem mody. Polecany po znajomości swoje rysunki sprzedaje m.in. Ninie Ricci, Elsie Schiaparelli.\nW 1938 r. Christian Dior zostaje płatnym projektantem u Roberta Pigueta.\nDior udaje się ze swoimi projektami do krawca Luciena Leonga prosząc, by go zatrudnił, jest rok 1941.\nSzczęśliwy rok dla nowicjusza to 1946, udaje mu się przekonać najbogatszego człowieka Francji – Marcela Boussaca, by zainwestował w niego i pomógł mu stworzyć dom mody.\nNadchodzi wielki dzień dla Diora – 12 lutego 1947 roku pokazuje swoją pierwszą kolekcję, która okazuje się sukcesem jakiego nikt się nie spodziewał.\nNa kolejnej stronie dowiedz się, dlaczego świat pokochał Diora\nTagi Christian Dior, Dom Mody Dior, moda, top


Mapy w Bitrix24: przykłady zastosowania\nMapy w Bitrix24:\nAplikacja Maps Mobile dostosowuje się do Twoich scenariuszy biznesowych.\nPotwierdzenie (chek-in) na miejsce z weryfikacją lokalizacji\nGenerowanie pliku excel na podstawie geolokalizacji\nMapa analityczna firmy\nWyświetlanie klientów na mapie i wyszukiwanie nowych. Planowanie wyjazdów\nKontrola zajętości pracowników\nRejestracja (check-in) na podstawie lokalizację\nMożliwość tworzenia trasy z kilku adresami. Gdy pracownik dotarł do miejsca docelowego, może oznaczyć wizytę i również dołączyć zdjęcie. Śledzenie lokalizacji musi być włączone na urządzeniu, ponieważ ustawienia aplikacji wskazują z góry, na jakiej maksymalnej odległości może znajdować się pracownik od punktu w celu sukcesywnego check-inu. To rodzaj sprawdzenia, czy pracownik na pewno dotarł pod właściwy adres. W tej adaptacji aplikacji zaimplementowano następującą funkcjonalność:\nZapisywanie utworzonych tras;\nFiltrowanie według aktywnych i zamkniętych tras;\nOznaczenie (check-in) w odwiedzonym punkcie;\nKontrola rzeczywistej lokalizacji pracownika (ze wskazaniem odległości) w celu uniknięcia nieuczciwych check-inów;\nMożliwość szybkiego dołączenia zdjęcia do miejsca wizyty;\nInformacja o wizycie jest dodawana do karty obiektu w osobnym polu.\nCheck-in I FOTOPROOF\nW JAKI SPOSÓB SPRAWDZAMY WIARYGODNOŚĆ CHECK-INu?\nUrządzenie pracownika musi mieć możliwość przesyłania danych o jego lokalizacji. Kiedy przybędzie lub jest na miejscu docelowym, może oznaczyć swoją wizytę. Jeśli pracownik znajduje się poza określoną maksymalną odległością od punktu wizyty, nie będzie mógł zrobić check-inu. Po udanej rejestracji w osobnym polu karty obiektu pojawia się informacja o dacie, czasie, odległości od miejsca znajdowania się pracownika do punktu wizyty.\nGenerowanie zestawień z mapy do pliku excel\nW ramach tego projektu aplikacja automatycznie tworzy plik z listą wybranych na mapie obiektów i informacjami o nich. Funkcjonalność aplikacji w tym przypadku jest następująca:\nszybkie filtry do wyszukiwania obiektów na mapie według różnych kryteriów (miasto, powiat, kierunek obsługi, kontrahent, specjalizacja itp.);\nzaznaczanie na mapie i tworzenie listy wybranych obiektów;\nutworzenie pliku oferty według szablonu z listą wybranych obiektów i informacją o nich, która jest pobierana z CRM;\nimportowanie pliku w formacie KML do przeglądania w aplikacji Google MAPs dla dowolnego użytkownika.\nJest to świetny przykład użycia aplikacji przydatnej dla agencji nieruchomości, agencji reklamowych itp.\nOprócz wyświetlania wszystkich klientów, na mapie są również odzwierciedlane i obliczane następujące wskaźniki:\nudział w rynku firmy;\nudział w rynku konkurentów lub podobnych firm;\ngęstość obecności według regionów i miast;\ninne cechy terytorialne.\nZa pomocą takiej mapy klient może ocenić aktualną sytuację rynkową firmy, określić potencjał otwierania nowych punktów, przemyśleć ich lokalizacje na podstawie lokalizacji klientów, a także rozważyć rozszerzenie swojej obecności w regionach.\nWyświetlanie klientów na mapie i wyszukiwanie nowych, planowanie wyjazdów\nMożna powiedzieć, że jest to standardowy scenariusz korzystania z map, który jednocześnie w różnym stopniu dostosowujemy do konkretnych obszarów biznesowych. Na przykład, u naszego klienta została wdrożona następująca funkcjonalność:\nwyświetlanie aktualnych klientów na mapie;\nwyświetlanie potencjalnych klientów na mapie;\nplanowanie wyjazdów pracowników do klientów (planowanie trasy, tworzenie zadania, rezerwacja samochodów i śledzenie czasu);\nfiltr obiektów (klientów), które przeszły do etapu poserwisowego.\nKontrola czasu pracowników w terenie\nDostępne są specjalne ustawienia dystrybucji zamówień między pracownikami z uwzględnieniem ich wolnych „okien” w godzinach pracy oraz lokalizacji zamówień. Funkcjonalność aplikacji w tym przypadku jest następująca:\nprzypisywanie pracowników do określonego regionu;\nsprawdzenie zajętości (rozkładu pracy) pracownika w żądanej godzinie wyjazdu;\n„zarezerwowanie” pracownika i utworzenie zadania (zamówienia) ze wskazaniem punktu wyjazdu na mapie.\nZamówienia są dystrybuowane na mapie. Praca pracowników, którzy przyjmują i rozdzielają zamówienia pomiędzy specjalistami, staje się szybka i zoptymalizowana.\nBranży, dla których aplikacja jest przydatna:\nKlimatyzatory, ogrzewanie, wentylacja\njeszcze więcej przykładów wykorzystania aplikacji


Przeziębienie czy sternomatoza?\nWitam. Parę dni temu przyjechała do mnie nowa samiczka wodnotokowa, temperatura akurat była sprzyjająca. Dzisiejszej nocy usłyszałem coś jakby parchanie, ciamkanie dziobem, samiczka otwiera dziobek a jak zaświeciłem do niej latarką żeby sprawdzic czy wszystko z nią dobrze to objawy się nasilały. Teraz z rana widzę że samiczka je z apetytem, pije. Jednak po każdym rozłupaniu ziarnka ponownie wydaje te odgłosy. Ona razem z samczykiem ktory z nią przyjechał są na kwarantannie, on jednak jest wesolutki i nie ma niepokojących zachowań.\n21-01-2016, 08:21 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-01-2016, 08:22 przez LeeOne.)\nMiałem taka samiczkę, która ciamkała po nocach, a tak poza tym wszystko było z nią w porządku. Gdy zauważyłem, że to ona wydaje takie dźwięki siedziała już na jajkach, wcześniej podejrzewałem innego ptaka. Przystąpiła do lęgów, normalnie jadła itd. Przyjechała w takim stanie od hodowcy. Nie doczekałem się żadnych młodych po niej, wszystkie jajka puste.\nSamiczka po kilku mc. nagle padła.\nCholerka, nie strasz Panie Lee bardzo mi zależy na tym materiale. A czy wiesz co twojej mogło być? Zaraz nagram jej zachowanie jak sie uda. Czasem probowała łapać cos czego nie ma.\nNiestety nie udało mi się zdiagnozować co to było. Po dwóch nieudanych lęgach zacząłem leczenie. Podawałem orni-special, ivomek, baycox i inne leki.\nCzasem wydawało się, że jest poprawa, ale objawy po tygodniu powracały.\nPodejrzewam, że to mogły być powikłania po przebytej chorobie. Taki ptak nie nadaje się do dalszej hodowli.\n(21-01-2016, 08:12)damianf napisał(a): Witam. Parę dni temu przyjechała do mnie nowa samiczka wodnotokowa, temperatura akurat była sprzyjająca. Dzisiejszej nocy usłyszałem coś jakby parchanie, ciamkanie dziobem, samiczka otwiera dziobek a jak zaświeciłem do niej latarką żeby sprawdzic czy wszystko z nią dobrze to objawy się nasilały. Teraz z rana widzę że samiczka je z apetytem, pije. Jednak po każdym rozłupaniu ziarnka ponownie wydaje te odgłosy. Ona razem z samczykiem ktory z nią przyjechał są na kwarantannie, on jednak jest wesolutki i nie ma niepokojących zachowań.\nMiałem podobne objawy u czteroletniego samczyka, który przebywał w wylotówce na dworze. Tam został podziobany przez młodzież, którą w ogóle wykarmił (taki paradoks). Odratowałem go już trochę osłabionego i podziębionego w nocy. Tak samo jak u Twojej samicy kasłał, bez wycieków z nosa. Na początku podawałem ornispecjal, średnio pomagało. Po konsultacji z weterynarzem i kuracji antybiotykiem Enrofloxan 10% pomogło. Minęło 2 miesiące i w porządku. Śpiewa i tańczy. Zależy mi na nim bo jest medalistą, doskonały ojciec, karmi wszystko małe co się rusza w gnieździe, jego czy nie jego. Poza tym większość młodych śpiewaków mam po nim, no i oczywiście młode samiczki.\nA z tą wysyłką to różnie bywa. Przechłodzi ptaszka przebywającego przed wysyłką w mieszkaniu i gotowe. Dlatego swoje samice trzymam cały czas w wylotówce na zabudowanym balkonie i nie nie straszna im wysyłka.\nAle właśnie że samiczka była na dworze Przynajmniej tak twierdził hodowca. Podałem jej napój z miodu, pyłku pszczelego, odrobiny propolisu i czosnku, nie wiem czy mi się wydaje ale nieco się polepszyło. W nocy jednak sie tego dowiem bo wtedy objawy były silniejsze.\n21-01-2016, 15:48 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-01-2016, 15:48 przez LeeOne.)\nSamiczka podczas ciamkania ma płyn w dziobie lub robi tzw. "bańki"?\n21-01-2016, 17:08 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-01-2016, 20:33 przez damianf.)\nNie zauważyłem jeszcze, musze sie przyjżeć ale samiczka ponownie zaczyna ciamkać.\n(21-01-2016, 15:48)LeeOne napisał(a): Samiczka podczas ciamkania ma płyn w dziobie lub robi tzw. "bańki"?\nNie ma baniek ani płynu podczas tych objawów. Może być to oznaką stresu? Samiczka okropnie plochliwa. Już dzikie synogarlice ktore zalatują do karmnika mogą dac sie zlapac bez stresu : p\n"bardzo mi zależy na tym ===MATERIALE===="\n(22-01-2016, 21:26)hanys napisał(a): "bardzo mi zależy na tym ===MATERIALE===="\nMateriał hodowlany, jeśli nie rozumiesz o co chodzi to nic ci na to nie poradze a ptaki te są wyższej klasy śpiewaczej, dlatego mi na nich zależy, tym bardziej ze widac niepokojące objawy. Na szczęście przemija to.\nChciałabym kontynuować temat. Jak rozróżnić przeziębienie od sternostomatozy? wyczytałam, że spadek wagi jest jednym ze wskaźników, a bańki? wskazują na sternostomatozę ? Nie znalazłam w opisie choroby tego objawu.\nKolejne pytanie, czy człowiek może zarazić się Sternostomatoza od ptaka?.\n23-01-2016, 10:32 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 23-01-2016, 10:34 przez myca54.)\nobjawy przeziębienia to :\nKichanie, możliwy katar (jeśli jest wydzieliny dużo to i bańki są) rzężenie przy wydechu (ten dźwięk słychać nawet z odleglości) osowiałość, spanie w dzień, brak śpiewu u samca. pierwszym sygnałem że coś jest nie tak to rzężenie i osowiałość. Gdy przeziębienie nie jest leczone może to doprowadzić do śmierci ptaka z powodu zapalenia płuc.\nsternomatoroza to przede wszystkim zakażenie się zarodnikami grzyba, poprzez zatęchły pokarm. objawy najczęściej to ciężki oddech (oddychanie przez dziób), osłabienie, brak apetytu a co za tym idzie spadek wagi u ptaka.\nniestety sternomatoroza jest z objawów bardzo podobna to przeziębienia, a jedynym wskaźnikiem jest spadek wagi i cięższy oddech.\nczłowiek może się zarazić sternomatorozą ale to są bardzo rzadkie przypadki, dlatego trzeba odkażać klatki i myć ręce\nna szczęście mój materiał jest zdrowy\n(23-01-2016, 16:34)hanys napisał(a): na szczęście mój materiał jest zdrowy\nWięc życzę Ci aby zawsze taki był u mnie na szczęście było to tylko przeziębienie spowodowane nagłą zmianą temperatury, samiczka już zdrowieje, w nocy już jest spokój napój z czosnku, miodu, pyłku pszczelego i odrobiny propolisu pomogło.\nMyślę, że póki ktoś dba o ptaki to zwał jak zwał damainf raczej nie miał nic złego na myśli. Jak ktoś ma mniej ptaków (tak jak ja ) to traktuje je raczej jak członków rodziny Miejmy nadzieję, że ptak dojdzie do siebie- materiał czy nie byle zdrowy był\nja mam około 40 tu ptaków i też traktuję je jak członków rodziny !!!\nA tak w temacie to tylko współczuć tym co mają jakieś choróbska.Często trudno o prawidłową diagnozę...poza tym uważam,że higiena i prawidłowe odżywiane pozwolą naszym ulubieńcom cieszyć się dobrym zdrowiem .\nTeż miałem niedawno przypadek z ojcem ,,cypiska" -szczygiełkiem 6 letnim.Przeniosłem nawet do domu,podawałem co polecali i nie dało się uratować niestety.\nWeterynarze mają za mało praktyk w tym kierunku.U mnie np.kanarek to koszt około 15-40 €..a same badania na kał(trzykrotnie robią) to koszt około 80€ ...plus póżniej wizyta u weta,konsultacja i leki...zamyka się to w kwocie 120-150€.....jak tu leczyć ???\nW Polsce sprawy mają się lepiej pod tym względem....i tego mi tu najbardziej czasami brakuje\n(23-01-2016, 17:13)ulciam11 napisał(a): Myślę, że póki ktoś dba o ptaki to zwał jak zwał damainf raczej nie miał nic złego na myśli. Jak ktoś ma mniej ptaków (tak jak ja ) to traktuje je raczej jak członków rodziny Miejmy nadzieję, że ptak dojdzie do siebie- materiał czy nie byle zdrowy był\nSwoje wodnotoki jak członków rodziny traktuję jak najbardziej Ale jakby nie było, jest to także materiał hodowlany o który dbam aż za bardzo, rodzina nawet się dziwi że wyrabiam ze wszystkim U mnie jeszcze nigdy nie było poważnych chorób, jednak trzeba liczyć się z tym że można taką chorobę przytargać razem z ptakiem z innej hodowli ( czasem nawet kwarantanna może nie pomóc bo z nieumytymi dłońmi prosto od zainfekowanych ptaków idzie się do zdrowych ) dlatego też szybko zareagowałem widząc taki objaw zaraz po przyjeździe tej samiczki. Na szczęście było to tylko przeziębienie, nie ma co się dziwić, nagła zmiana temperatury która potrafi zmienić się nieoczekiwanie, jest wiele objawów które niestety niemal takie same jak przy innych chorobach. Hodowca wysyłał mi parkę w temperaturze sprzyjającej, tak miało być przez 3 kolejne dni a jednak temperatura spadła do -6'C ...\n(23-01-2016, 17:38)1218omd napisał(a): ja mam około 40 tu ptaków i też traktuję je jak członków rodziny !!!\nStrasznie drogo, znajoma Pani weterynarz jak ma dobry humor to takie badania nawet za darmo wykonuje dla mnie nawet przebadać czy coś to nic nie chce w zamian, mówi że od małych pacjentów typu kanarek nie bierze pieniędzy, jedynie za leki których jeszcze nie musiałem na szczęście podawać. Delikatne przeziębienia leczę naturalnie, poza tym ptaki u mnie są faszerowane dzikimi ziołami prosto z lasu, łąk, produktami pszczelimi itd. Zdrowe, chętne do śpiewu i życia : ))\nNo to chylę czoła Panowie, a umiecie rozpoznać wszystkich członków rodziny? żeby nie było wątpliwości, chodziło mi o to, że jak ktoś o ptaki dba to nie ma co patrzeć na słownictwo. Niektórzy przez pół roku wołają na pieska Reksiunio, Pimpunio czy inny a potem go do lasu wywożą bo już się znudził.\n80 euro? ja za badanie kału na pasożyty zapłaciłam 10zł... szok. Za to kot jak odwiedza weterynarza to zazwyczaj kończy się na kwocie trzycyfrowej\nWażne, że samiczka ma się lepiej, żeby tylko nie wróciło. A zwierzak jak zwierzak, każdy czasem choruje, nawet te zadbane\nze swej strony dodam tylko tyle że mam małe stadko kanarków, niektórzy z forumowiczów pewnie pamietają czasy ajk zasypywałam ich pytaniami, bo ptaszki chore i padają wtedy chyba miałam styczność z każdą możliwą chorobą dziś wiem że miałam bardzo dużoego pecha i niedoświadczona a ptaki kupowałam chore i dokonywaly żywota.\nObecnie mam spokój od bardzo długiego czasu, ptasiory (odpukać) są zdrowe, czasem łapnie je przeziębienie, ale zwykle po 3-4 dniach jest ok.\nco to weta, to u mnie jest klinika specjalizujaca się w gołębiarstwie oraz ptactwie egzotycznym, niestety maja niesamowicie drogo, kiedyś byłam tam z kanarkiem i za wizytę z lekami wyszło ok 100zł przy czym ptak za 2 dni padł.... wczoraj za to za weta zapłaciłam tylko 70 zl za szczepienie mojej suni\nU siebie też płacę dużo więcej za lekarza niż kosztują ptaszki, co zrobić.\nAktualny czas: 25-05-2019, 08:57 Polskie tłumaczenie © 2007-2015 Polski Support MyBB


Klasa partnerska Atos - współpraca z II Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy - Atos\nKlasa partnerska Atos – współpraca z II Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy\nAtos, międzynarodowy lider w branży usług informatycznych, od lat zaangażowany jest we współpracę z młodymi ludźmi. Owocna kooperacja z uczelniami wyższymi, m. in. Uniwersytetem Techniczno-Przyrodniczym i Uniwersytetem Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, ale też Politechniką Opolską czy Uniwersytetem Zielonogórskim nie jest już jednak jedyną płaszczyzną działań dedykowanych młodym talentom. Dostrzegając potencjał drzemiący w uczniach bydgoskich szkół średnich, Atos stawia na ich rozwój i angażuje się w ściślejszą współpracę.\nKlasa partnerska o profilu matematyczno-informatycznym\nz rozszerzonymi dwoma językami obcymi\nBazując na doświadczeniach zdobytych przy prowadzeniu programu Atos Excellence, czyli serii szkoleń informatycznych i językowych dla młodzieży licealnej, Atos zdecydował się pójść o krok dalej i wraz z II Liceum Ogólnokształcącym uruchomić klasę partnerską. Co ją wyróżnia? Przede wszystkim autorski program nauczania opracowany przez doświadczonych pedagogów i metodyków we współpracy ze specjalistami Atos. W trzyletnim cyklu program ten został poszerzony o dodatkowe godziny lekcyjne matematyki, informatyki i dwóch języków obcych: angielskiego oraz zależnie od preferencji niemieckiego lub francuskiego. Dobór przedmiotów rozszerzonych nie jest przypadkowy - zapewnia licealistom zdobycie wiedzy i umiejętności najbardziej poszukiwanych na rynku pracy.\nZależy nam na budowaniu świadomości społecznej nie tylko wśród absolwentów klasy partnerskiej, ale też ich rówieśników z innych klas. Naszą ambicją jest propagowanie umiejętności niezbędnych do rozwijania usług IT w regionie. Dobra znajomość języków obcych, nie tylko angielskiego, oraz biegłe poruszanie się w świecie IT pozwoli dalej tworzyć rynek tych usług w Polsce – mówi Jacek Przybylski, Head of Workplace and Service Desk Services w Atos Global Delivery Center Polska.\nNasza szkoła od lat słynie z wysokiego poziomu nauczania. Możemy pochwalić się długoletnią tradycją w nauczaniu języków obcych na najwyższym poziomie oraz doświadczonymi pedagogami. Spod naszych skrzydeł corocznie wypuszczamy laureatów olimpiad i ogólnopolskich konkursów – mówi Zbigniew Kujawski, Dyrektor II LO w Bydgoszczy.\nProjekt społecznie odpowiedzialny\nProjekt opierający się na współpracy przedsiębiorstwa z liceum ogólnokształcącym jest jednym z pierwszych w Polsce. System edukacji wydaje się nie zawsze nadążać za wymaganiami współczesnego rynku pracy, co w połączeniu z zachodzącymi zmianami demograficznymi w społeczeństwie może być powodem, dla którego kooperacja tego typu będzie coraz częstsza.\nWarto podkreślić, że umożliwienie uczniom zdobycia praktycznej wiedzy i pierwszych doświadczeń w branży IT nie jest jedynym celem. Równie istotne jest wzbudzenie świadomości młodych ludzi i przedstawienie im, jak ważny jest wybór ścieżki edukacyjnej gwarantującej stabilne i perspektywiczne zatrudnienie w przyszłości – dodaje Patrycja Kublik, Head of Employer Branding CEE w Atos.\nKolejnym znaczącym elementem jest pokazanie młodym ludziom z województwa kujawsko-pomorskiego, że kariera w międzynarodowej firmie informatycznej stoi przed nimi otworem – tutaj, w miejscu ich zamieszkania. Nie muszą zatem wyjeżdżać za granicę, aby zagwarantować sobie pracę z najnowocześniejszymi technologiami i karierę w międzynarodowym środowisku.\nZainteresowani kandydaci i ich rodzice mogą zapoznać się ze szczegółami klasy partnerskiej podczas otwartych spotkań organizowanych w siedzibie II LO w Bydgoszczy przy ul. Nowodworskiej 13 w dniach: 24 maja, 31 maja, 7 czerwca, 21 czerwca w godz. od 17:00 do 18:00.\nWięcej informacji: Współpraca Atos ze szkołami średnimi\nPoland / Newsroom / Klasa partnerska Atos - współpraca z II Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy


Border ścienny RASCH 498004 25,5cm wysokość Perfecto Non-Woven - Sklep internetowy OUTLET TAPET\nBorder ścienny RASCH 498004 25,5cm wysokość Perfecto Non-Woven - Outlet Tapet\n← Bordery / paski dekoracyjne\nTapeta ścienna marki RASCH, niemieckiego producenta tapet. To produkt wysoce odporny na zmywanie. Ponadto jest to tapeta wysoce odporna na słońce. Podczas montażu ścianę należy pokryć klejem. Tapeta posiada kolory beżowy i brązowy.


Strona:Album zasłużonych Polaków wieku XIX t.1.djvu/539 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Album zasłużonych Polaków wieku XIX t.1.djvu/539\nRodzina Lamów pochodziła ze Szkocyi, skąd pradziad Jana przesiedlił się do Hesyi. Ojciec autora Głów do pozłoty Konrad przeniósł się do Galicyi, rozpoczął nauki w gimnazyum O. O. jezuitów w Tarnopolu, ale ich nie skończył i wstąpił do służby skarbowej austryackiej, gdzie dosłużył się stopnia t. zw. komisarza straży skarbowej. Pisał się Lamm i w życiu codziennem używał języka niemieckiego, ale, ożeniwszy się w r. 1837 z Joanną Ziołecką, córką urzędnika ze Stanisławowa, spolszczył się, jak syn jego mówi w jednej z kronik swoich, dlatego że był «dobrym człowiekiem,» a dobry człowiek nie może nie przejąć się uczuciami i nadziejami otoczenia.» Jan Paweł Ferdy-\nTę stronę ostatnio edytowano 15 sty 2019, 01:10.


Pokolenie XXI wieku - JJ's Diary\nHome » »Unlabelled » Pokolenie XXI wieku\nTak sobie wspominam jak podczas choroby w dziecinstwie trzeba bylo w lozku lezec i na krok sie nie ruszac, jak telewizora w pokoju nie bylo, zeby sobie poogladac i jak mnie mama zawsze Vickiem smarowala. Po dzien dzisiejszy pamietam ten zapach i z chorobskiem i mekami strasznymi mi sie kojarzy. I jak w puchowej poscieli trzeba bylo chorobe wylezec i syropy okropne lykac. Przerozne napoje nam tez babcia z mama szykowaly. Pamietam jeden ze snow z dziecinstwa, kiedy to obudzilam sie w nocy ze straszna goraczka i lalke swoja ukochana z lozka wyrzucilam i spac juz od tej pory z nia nie chcialam. To moja lalka szmaciana zostala wtedy oskarzona o powodowanie brzydkich snow i skazana na wiecznosc w szafie. A snilo mi sie mianowicie, ze w cukierkach tone, ze caly pokoj wypelniony nimi byl, a ja oddechu zlapac nie moglam i do okna dojsc, zeby troche powietrza wpuscic i cukierki przez nie wysypac. Do teraz nie jestem wielka fanka slodyczy. Zjem jak mnie ktos poczestuje, ale zeby za nimi szalec i codziennie sie nimi objadac, to ja dziekuje.\nDzisiaj dziecko swe rozpieszczam do granic mozliwosci. Teledyski podczas choroby oglada, je na co ma ochote i okropnym Vickiem go smaruje. Moj 11-sto miesieczny synek juz samo potrafi zmieniac strony na iPad'zie, oglada swoje ulubione teledyski i gra w gry edukacyjne. Dodam jeszcze, ze ja pierwszy komputer dostalam jak mialam z 15 lat. Czasy sie strasznie zmieniaja, a dzieci usamodzielniaja w mgnieniu oka. Kubus juz w wieku 9 miesiecy potrafil grac na moim iPhonie, a teraz to mi zawsze przypomina o zamykaniu bramki na schody. Jak tylko o niej zapomne, to sprintem raczukuje byle tylko byc przy niej pierwszy i zatrzasnac ja na amen. Rano za to cherbatke mi pomaga robic. Do lodowki idzie i jedzenie sobie chce wyciagac, no bo przeciez sam wie najlepiej kiedy jest glodny. I dodac tylko musze, ze roczku nawet jeszcze nie skonczyl. Az strach pomyslec, co bedzie za rok!\nAutor: Peacock o 3/09/2013 08:35:00 pm\nMio i Mao 10 March 2013 at 19:53\nRezolutny chłopczyk. To fakt, że w obecnych czasach dzieci rozwijają się zupełnie inaczej niż my. Czy to dobrze, dowiemy się pewnie za jakiś czas. Ja staram się chronić malutką od tych wszystkich elektronicznych gadżetów i cieszę się, kiedy częściej prosi mnie o poczytanie jej tradycyjnej książeczki, niż chociażby załączenie bajeczki w telewizorze. Pozdrawiam\nPeacock 10 March 2013 at 20:07\nKsiazeczki Kubus tez uwielbia. Szczegolnie takie z teksyura. Wszystkie zwierzaczki w nich zawsze wycaluje.\nmama B 10 March 2013 at 19:54\nHehe Kuba na iphonie i iPad'dzie już smiga a ja przypominam sobie pierwsza komórkę dostałam jak byłam w liceum nokie i to był szał bo miała dzwonki polifoniczne ;))\nPeacock 10 March 2013 at 20:03\nMoim pierwszym telefonem tez byla Nokia. Taka wielka cegla z antenka haha. Jak sie ja do kieszeni wlozylo, to spodnie pekaly w szwach...\nKatia 10 March 2013 at 21:10\nKubuś taki skoncentrowany przy Iphonie, jakby co najmniej przegląd prasy czynił :)\nPeacock 10 March 2013 at 23:36\nNo faktycznie. Smiac mi sie z niego chce jak tak na niego patrze :)\nSAndstorm 10 March 2013 at 22:11\nMoje Dzieciaki uwielbiają te wszystkie technologiczne nowinki o jakich ja w ich wieku mogłam jedynie pomarzyć, czasem myślę czy to nie zbyt szybko, ale tak to już jest, świat się zmienia, a na nasze Szkraby czekają inne wyzwania i niestety inne zagrożenia... Pozdrawiam :)\nPeacock 10 March 2013 at 23:39\nDokladnie. Dzieci teraz musza szybko zaczynac szkole zycia, a te trzymane pod kloszem moga miec problem z adaptacja do codziennosci tego swiata\ngreeneyekitty22 10 March 2013 at 22:22\nfotki cudne:)) ..tak czasy się zmianiły!\nAgnieszka 11 March 2013 at 15:56\nSpryciarz mały :D\nA mi akurat zapach Vicka bardzo dobrze się kojarzy. Jedynie nie lubiłam przy okazji tego smarowania zakładania "gryzących" szalików... brrrr...


O Nas – Human Search\nHuman Search to międzynarodowa firma zajmująca się rekrutacją pracowników, która działa na obszarze państw nordyckich i w Europie Wschodniej. W ciągu zaledwie 20 dni gwarantujemy Państwu wyszukanie odpowiednich kandydatów na rynku lokalnym lub za granicą, niezależnie od tego, czy poszukują Państwo menedżerów najwyższego szczebla czy doświadczonych specjalistów. Opłaty za nasze usługi wyszukiwania pracowników są stałe i kształtują się poniżej średniej rynkowej.\nNasza metoda wyszukiwania i proces oceny pracowników został opracowany w taki sposób, aby pasował do wszystkich typów przedsiębiorstw w różnych branżach. Nasi konsultanci i doświadczeni specjaliści posiadają odpowiednie umiejętności, pozwalające rozpoznać i przyciągnąć właściwych kandydatów zarówno na rynku lokalnym, jak i międzynarodowym. Nasze zdolności w zakresie wyszukiwania pracowników i stosowana metodologia są tak unikalne, że nie tylko działamy we wszystkich branżach, ale także współpracujemy z innymi firmami rekrutacyjnymi, które zgłaszają się do nas, gdy nie są w stanie sprostać wymaganiom swoich klientów.\nPracujemy w wyjątkowo mocno zorientowany na cel sposób i uzyskujemy najwyższą skuteczność dzięki całkiem odmiennemu podejściu do poszukiwania pracowników na rynku. Nie opieramy naszego mapowania na sieciach pracowników lub bazach danych. Zamiast tego wykorzystujemy szeroką wiedzę na temat branży, aby zlokalizować miejsca, gdzie obecnie można odnaleźć właściwych kandydatów, i podchodzimy do nich w proaktywny sposób. Wygląda to jak praca detektywa, która wymaga zarówno dużo cierpliwości, jak i kreatywności. W przypadku każdego zlecenia rozmawiamy średnio z ponad setką osób, aby mieć pewność, że naszym klientom zaprezentujemy najlepszych kandydatów dostępnych na rynku.\nPartner zarządzający i członek zarządu Human Search\nDyrektor generalny Palm & Partners i prezes zarządu Human Search