Pożyczki społecznościowe nie są co prawda tak popularne jak chwilówki, ale również cieszą się niemałym zainteresowaniem wśród potencjalnych pożyczkobiorców. Inwestując w nie, możemy całkiem sporo zarobić.\nPożyczki społecznościowe: co to takiego?\nPożyczki społecznościowe udzielane są zarówno przez osoby prywatne, jak również przez przedsiębiorstwa za pośrednictwem specjalnych platform internetowych, które zrzeszają osoby potrzebujące gotówki z potencjalnymi inwestorami (jedną z takich platform jest https://www.tpw.pl/). To doskonały sposób na pozyskanie szybkich pieniędzy. Wiele zależy od dotychczasowej historii kredytowej pożyczkobiorcy, która jest jednym z kryteriów oceny jego wiarygodności i rzetelności. Wbudowane w serwisy tego typu narzędzia automatycznie skanują historię kredytową i na jej podstawie określają ryzyko inwestycyjne. Wiele też zależy od przeznaczenia pożyczki. Jeśli pożyczkobiorca stworzy w serwisie sugestywny i przekonujący projekt, uwzględniający właśnie m.in. cel pożyczki, może liczyć na zainteresowanie ze strony inwestorów. Często jedna pożyczka jest łączną sumą kilku wpłat pochodzących od różnych osób lub firm.\nInwestowanie w pożyczki społecznościowe, jeśli się przestrzega kilku bardzo ważnych zasad, może stać się niezwykle intratnym zajęciem. Poniżej podpowiadamy, o czym należy pamiętać.\nKwotę przeznaczoną do zainwestowania podziel na kilka części, a każdą z nich zainwestuj w osobny projekt. Dzięki temu unikniesz nadmiernego ryzyka związanego z ewentualnością braku spłaty. Jeśli jeden projekt nie wypali, możesz zawsze liczyć na to, że pozostałe przyniosą Ci zysk.\nZwracaj uwagę na wbudowane w platformę funkcjonalności, usprawniające nawigację po serwisie i ułatwiające podjęcie decyzji inwestycyjnej. Niektóre platformy dzięki wbudowanym w interfejs narzędziom umożliwiają np. szybkie zorientowanie się co do wiarygodności i rzetelności danego pożyczkobiorcy.\nJeśli projekt, w który zainwestowałeś, nie doczekał się realizacji z powodu niewystarczającej ilości środków zgromadzonych przez pożyczkobiorcę, nie załamuj rąk. Największe europejskie i polskie serwisy w razie obiecujących rokowań danego projektu pożyczkowego decydują się na dołożenie brakującej kwoty.\nPożyczki społecznościowe nie powinny być jedyną formą inwestowania pieniędzy. W razie niepowodzenia finansowego można wtedy wyrównać poniesione straty przychodami pochodzącymi skądinąd.\nPożyczki społecznościowe powoli stają się coraz poważniejszą konkurencją dla internetowych chwilówek oraz kredytów bankowych. Jeśli ten trend się utrzyma (a nic nie wskazuje na to, by miało być inaczej), można spodziewać się, że coraz więcej osób będzie korzystało z tego typu platform. Projektów pożyczkowych będzie przybywało, inwestorzy będą mieli większy wybór, a co za tym idzie – większe możliwości zarabiania pieniędzy. Grunt to wybierać odpowiednie oferty i trzymać się wymienionych powyżej zasad.


„Jankeski fajter” Aura Xilonen – recenzja – Wielki Buk\n„Jankeski fajter” Aura Xilonen – recenzja\nKażdego dnia tysiące ludzi przekraczają nielegalnie granicę pomiędzy Meksykiem a Stanami Zjednoczonymi. Zostawiają przeszłość, porzucają rodziny i wyruszają na północ w poszukiwaniu nowego życia, nadziei na lepsze jutro, bez względu na konsekwencje. Nie sposób ukryć, że ta nielegalna imigracja z Meksyku to jeden z najważniejszych, najdonośniejszych, najbardziej niejednoznacznych tematów politycznych we współczesnych Stanach Zjednoczonych niektórzy mogliby powiedzieć, że decydujący w ostatnich wyborach prezydenckich. W tym konflikcie zderzają się dwa punkty widzenia, bo z jednego strony to ucieczka mieszcząca się w konwencji amerykańskiego snu, podążaniu za marzeniami i aspiracjami, natomiast z drugiej strony to nieuchronne zmiany polityczne, ekonomiczne i społeczne, oraz statystyki, których zasięgu nie sposób objąć w tabelach. Jednak w tych zawirowaniach i analizach często traci istotę to, co najważniejsze, czyli jednostka, człowiek, pojedyncza osoba, która pragnie uchwycić swoją szansę.\nI właśnie na jednostce skupia się Aura Xilonen, której debiutancka powieść „Jankeski Fajter” została wielokrotnie nagrodzona i stała się literacko-lingwistycznym fenomenem na skalę światową. To historia napisana w ingleñol połączeniu potocznej wersji języka hiszpańskiego z angielską duszą, czerpiąca z amerykańskiej wersji angielskiego pełnymi garściami. Dzieje Liboria, chłopaka, który przechodzi przez piekło, by po drugiej stronie odnaleźć siebie, zainspirowana została opowieściami dziadka Aury oraz anegdotami z życia jej rodziny. To rzeczywistość i mit zmieszane ze sobą, by stworzyć realistyczną anty-odyseję, wędrówkę w nieznane, która pozwala przekraczać granice i iść za głosem serca.\nTo może być każde przygraniczne miasto w Stanach Zjednoczonych. Liborio, nielegalny imigrant z Meksyku, marzy o nowojorskich ulicach, ale na razie może jedynie ukrywać się przed władzą i unikać większych awantur. Pracuje w księgarni za przysłowiowe wikt i opierunek, nie posiada nic na własność i nikt za nim nie tęskni. Pewnego dnia, miesza się w uliczną bijatykę i tak na zawsze odmienia swoje życie.\n„Jankeski Fajter” przypomina rebelianckie, brutalne kino widziane oczami Roberta Rodrigueza czy Quentina Tarantino mocny, nieprzebierający w środkach język ulicy, wdzierającą się w codzienność przemoc, dorastanie, w którym każdego dnia trzeba walczyć o byt, o samo życie. Sama Aura Xilonen w wywiadzie ze mną (wywiad pojawi się na stronie 15 sierpnia 2017) zaznacza, że z Tarantino miała dopiero styczność po latach, niemniej widać podobny styl, widać w tym podobny estetyczny zamysł. Jednak to wszystko naznaczone jest u niej swoistą naiwnością, młodzieńczym pragnieniem odnalezienia zarówno miłości, bliskości, jak i nadziei na lepsze jutro. Być może to są właśnie wykładniki amerykańskiego pogranicza, egzystencji na krawędzi, w zagrożeniu i palącym słońcu, pośród bezpańskich psów, bezdomnych dzieciaków, w kraju nieswoim, a jedynie wymarzonym.\nTa niestabilność życia głównego bohatera, jego chaotyczność jest w powieści ważnym elementem centralnego wątku, a także alegorycznie odnosi się do życia imigrantów. Czy jest coś bowiem bardziej charakterystycznego dla imigranta, z każdej szerokości geograficznej, jak nietrwałość, którą pokonać można wyłącznie poprzez ponowne zakorzenienie, a której pokonać wielu nigdy się nie udaje? W powieści stabilność napływa do życia Liborio z czasem, a wraz z tym zmienia się sama powieść, ewoluuje jej język i ogranicza ilość przekleństw, czy brutalnych opisów, a wszystko zaczyna zmierzać ku pozornej normalizacji.\nW Stanach Zjednoczonych, publikacja Jankeskiego Fajtera zeszła się z objęciem władzy przez nowego prezydenta i tym samym od razu stała się powieścią politycznie zaangażowaną, względem której ludzie ustosunkowują się nie tylko poprzez jej własną wartość i treść, ale ze względu na to, w którym obozie chcą się znaleźć, co sądzą o meksykańskiej imigracji i jak postrzegają jej potencjalne efekty. Na szczęście, w Polsce, czytelnicy mogą spojrzeć na powieść obiektywnie, odrzucając polityczne szkiełko i skupiają się na samej historii. A ta wciąga i inspiruje, wzrusza i bawi jednocześnie, poraża naturalnością i szczerością. To historia, która jest częścią dziedzictwa pogranicza. Nie pierwszą i pewnie nie ostatnią, ale dającą nadzieję, że gdzieś, ktoś naprawdę spełni swój amerykański sen.\n**Zapraszam na mini-wywiad z Aurą Xilonen! <3\nKategorie: Gruby zwierz, recenzja, Wielki Buk | Tagi: Aura Xilonen, Aura Xilonen Festiwal Literacki Sopot, Jankeski Fajter, książki, Meksyk, recenzja, recenzje, Rozmowa z Aurą Xilonen, Wielki Buk, WielkiBuk, Wywiad z Aurą Xilonen\nWywiad z Aurą Xilonen


Cicha księgowa (II) » VincentL » Pokatne.pl\nTym razem nieco inaczej...\nJak zwykle, konstruktywna krytyka i wyjaśnianie swoich ocen (zwłaszcza tych niższych ;) ) mile widziane.\nJoanna zawahała się dłuższą chwilę; w końcu otwarła drzwi gabinetu.\nJej nogi drżały, gdy podchodziła do biurka. Ostrożnie stawiała każdy krok, w końcu stając prosto z opuszczoną głową i złączonymi dłońmi. Wlepiony w księgową wzrok wyraźnie przyglądał się jej figurze.\n- A więc jesteś – powiedział męski głos zza biurka, którego właściciel siedział rozłożony w fotelu z zadowolonym z siebie uśmiechem. Gdy dokładnie ją obejrzał, bez cienia wstydu poświęcając dobrych kilka sekund na wpatrywanie się w jej biust, usiadł prosto i pochylił się w jej stronę. W końcu powiedział, jak zwykle stanowczym, lecz nie agresywnym głosem, w którym było słychać zupełnie spokojną pewność siebie:\n- Zasada jest ta sama, co zawsze: robisz wszystko, co ci każę, albo cię zwalniam. Zrozumiałaś?\nPrzez ciało Joanny przeszedł dreszcz. Przełknęła ślinę.\n- Tak, panie dyrektorze... - odpowiedziała cichutko.\n- Doskonale. Rozumiem, że jesteś przygotowana tak, jak kazałem? Wszystkie trzy punkty?\n- Tak, panie dyrektorze... - odpowiedziała jeszcze ciszej.\nPowoli uniosła czarną spódnicę.\n- Wyżej, mała.\nTwarz młodej księgowej była już pokryta czerwonym rumieńcem. Bardzo powoli uniosła spódnicę na wysokość ud, a dyrektor lekko uśmiechnął się na widok spełnionego pierwszego punktu: 1) Masz mieć na nogach seksowne pończochy i szpilki. Po krótkiej chwili jednak jego wyraz twarzy zmienił się w irytację, gdy Joanna wstydliwie opuściła spódnicę.\n- Masz ją unieść do końca. Nie pozwoliłem ci jej opuszczać. – zażądał stanowczo.\nUniosła ją do góry równie powoli, jak poprzednio, tym razem przytrzymując ją drżącymi rękami powyżej bioder i stojąc ze złączonymi nogami, z wzrokiem wbitym w podłogę. Jak zazwyczaj gładkie, z wyjątkiem równo ogolonego paska ciemnych włosków, łono Joanny było całkowicie wyeksponowane oczom dyrektora.\n2) W moim biurze masz zakaz noszenia majtek..\n- Grzeczna dziewczynka. - uśmiechnął się jeszcze szerzej niż po jej wejściu do biura. – Trzymaj ją tak i podejdź. Mamy do sprawdzenia jeszcze trzeci punkt.\nJoanna bardzo powoli, z opuszczonym wzrokiem, obeszła biurko i stanęła obok dyrektora, cały czas drżącymi rękami trzymając w górze spódnicę. Ten z niezmiennym uśmiechem przyglądał się jej nagiej pochwie; po chwili stanowczo zmusił księgową rękami do odwrócenia się, aby popatrzeć na jej tyłek, po czym bezceremonialnie włożył rękę między jej uda, co wywołało jej głośne, nerwowe westchnienie. Uśmiechnął się jeszcze szerzej, i dał jej mocnego klapsa w pośladek. Joanna krzyknęła krótko; na jej pośladku był wyraźnie widoczny odcisk dłoni.\n3) Masz mieć mokrą cipkę, nieważne, jak to zrobisz.\n- Grzeczna suczka. Mokra, jakby nikt jej nie rżnął od miesiąca. – ponownie zmusił ją do odwrócenia się przodem do siebie, łapiąc ręką za jej biodro. – Choć pewnie mężuś dobrze się tobą zajmuje, prawda, mała? Kiedy cię przeleciał ostatnio? – zapytał, delikatnie drażniąc jej wrażliwą łechtaczkę czubkiem palca i uśmiechając się przy tym, wyraźnie rozbawiony.\nStała żałośnie z wyeksponowaną pochwą, cały czas drżącymi rękami trzymając w górze swoją spódnicę.\n- W... wczoraj... - odpowiedziała równie drżącym głosem, zgodnie z prawdą.\n- A dziś, tak jak trzeba, masz mokrą i gotową cipkę dla mnie. – przestał dotykać jej spragnionej kobiecości i przysunął wilgotny palec do jej ust, który po chwili wahania oblizała.\n- Możesz opuścić spódnicę, twoją dupą zajmę się później.\nJoanna opuściła ręce, pozwalając spódnicy opaść i ponownie stanęła ze złączonymi dłońmi oraz intensywnie bordowym rumieńcem na całej twarzy.\n- Zabawiłbym się z tobą od razu, ale za chwilę – spojrzał na zegarek – mam ważny telefon. Wiesz, co do ciebie należy?\n- Tak... panie dyrektorze... - odpowiedziała ledwo słyszalnym głosem, wyraźnie zaskoczona i dodatkowo zawstydzona informacją o telefonie.\n- A więc wchodź na swoje miejsce. Natychmiast.\nOdrobinę sprawniej, niż wcześniej obeszła biurko, stając przed nim, po czym po chwili wahania ułożyła się na czworakach, wchodząc pod biurko i klękając przed dyrektorem. W tym momencie zadzwoniła komórka; wziął telefon do ręki.\n- Jeśli choć na chwilę przestaniesz ssać bez pozwolenia albo nie połkniesz choć jednej kropli, wylatujesz. – powiedział, po czym sekundę później odebrał telefon, profesjonalnym tonem witając rozmówcę.\nKsięgowa ze zrezygnowanym wyrazem twarzy równie sprawnie, co nerwowo próbowała rozpiąć jego rozporek; po chwili, z lekkim trudem uwolniła w końcu jego twardego już penisa i bez sekundy zwłoki wzięła go do ust, od razu czując jego dobrze znany już smak oraz grubość. Ssała go z zamkniętymi oczami i czerwonymi ze wstydu policzkami, starając się z całych sił, aby sprawić dyrektorowi jak najwięcej przyjemności, lecz robiąc to na tyle powoli i delikatnie, aby był w stanie spokojnie rozmawiać.\n- Myślę, że do środy da się zrobić... Zależy od tego, ile... - do zdominowanej, klęczącej pod biurkiem kobiety docierały tylko urywki rozmowy dyrektora, ponieważ była zbyt skoncentrowania na oralnym zaspokajaniu go. Tym razem przynajmniej nieco ułatwiał jej zadanie fakt, iż była jeszcze w pełni ubrana; bardzo trudno było jej się nie rozpraszać, gdy była zmuszona ssać jego pałę mając goły tyłek wypięty w stronę drzwi biura.\n- A gadałeś ze Stefanem, czy da radę coś w tej sprawie zrobić?... Może on... - czuła, jak każdy centymetr jego całkowicie już twardego penisa wsuwa i wysuwa się z jej ust. Wydawało jej się, że radzi sobie dobrze: nie słyszała żadnych przerw ani wahania w rozmowie, a ręka dyrektora jedynie spokojnie spoczywała na jej włosach, nie zmuszając jej do intensywniejszego obciągania.\n- Poczekaj chwilę, muszę sprawdzić. – nagle poczuła, mając w ustach całą długość penisa, jak jego ręka stanowczo przytrzymuje ją w tej pozycji. Po latach oralnego pieszczenia swojego męża miała już ogromną wprawę i uczucie męskich jąder na swojej brodzie nie było dla niej niczym nowym; jednak po kilkunastu sekundach księgowej było już bardzo trudno utrzymać w gardle całą pałę dyrektora.\n- Mam. Z tego co tu napisali... – gwałtownie wysunął swoje przyrodzenie z ust Joanny ciągnąc ją za włosy, stanowczo trzymając na chwilę i dając obsługującej go mężatce do zrozumienia, że ma moment na złapanie oddechu; starała się być na tyle cicho, na ile potrafiła, aby nie było słychać jej w słuchawce. Po dłuższej chwili jednak znów bezceremonialnie wsunął swoją pałę w jej usta.\n- Hmmm... Wiesz co, trudno mi sobie przypomnieć... - Joanna ssała jego przyrodzenie w takim samym tempie jak wcześniej; po chwili jednak rozpoznała dobrze znane sobie uczucie penisa naprężającego się w jej ustach jeszcze bardziej i pieściła go językiem, aby sprawić mężczyźnie jeszcze większą rozkosz.\n- Czekaj, zaraz tego poszukam. Nie rozłączaj się. – ręka dyrektora na włosach Joanny zaczęła zmuszać ją do bardziej intensywnego rytmu i po krótkiej chwili poczuła w ustach smak spermy. Księgowa połykała kolejne fale potężnego wytrysku najsprawniej, jak tylko potrafiła i starała się, jak tylko mogła, aby każda jego kropla znalazła się w jej przełyku.\nW trakcie i po orgazmie dyrektora nie przestała ssać nawet na chwilę, pamiętając, że ma zakaz przerywania bez pozwolenia; po chwili jednak jego ręka stanowczo odciągnęła ją za włosy, wysuwając penisa z jej ust, a następnie pociągnął je w dół, zmuszając kobietę do spojrzenia w górę. Rozumiejąc rozkaz bez słów, z zamkniętymi oczami wypięła piersi i otwarła szeroko usta, aby pokazać, że połknęła cały wytrysk. Wyraźnie usatysfakcjonowany, położył rękę na jej włosach, dając w ten sposób znak, że ma czekać.\nJoanna klęczała posłusznie pod biurkiem. Nie mając innego wyboru, czekała na zakończenie rozmowy z opuszczoną głową, wyraźnie czując w ustach smak spermy.\n- ... świetnie. To widzimy się we wtorek. Na razie.\nOdłożył telefon i ponownie pociągnął księgową w dół za włosy, zmuszając ją do spojrzenia w górę.\n- Muszę ci przyznać, że nie miałem jeszcze tak obciągającej suki. – przyłożył palec wskazujący do jej ust; posłusznie zaczęła go ssać w identyczny sposób, jak przed chwilą jego penisa. – Co się mówi za przywilej obciągnięcia dyrektorowi?\n- Dziękuję, panie dyrektorze... - Joanna powiedziała cichutko.\n- Grzeczna suczka. A teraz wyłaź i rozbieraj się, nie myśl sobie nawet, że wypuszczę cię stąd z nietkniętą cipką.\nJoanna ostrożnie wyszła na czworakach spod biurka, po czym wstała; była to lekka ulga, ponieważ bolały ją już kolana. Ze wzrokiem ponownie wbitym w podłogę sprawnie, lecz bez nadmiernej gorliwości rozpięła żakiet, po czym położyła go na biurku. Następnie wyraźnie bardziej niepewnie rozpięła swoją białą bluzkę, powoli ją zdejmując i kładąc na biurku obok żakietu. Stała prosto, jakby nie wiedząc, co dalej, w samej czarnej spódnicy oraz koronkowym, częściowo prześwitującym staniku.\nDyrektor przyłożył dłoń do twarzy w niemal teatralnym zażenowaniu.\n- Do naga. To znaczy szpilki i pończochy możesz sobie zostawić, bo chyba to też ci muszę tłumaczyć.\nKsięgowa z wahaniem sięgnęła za plecy do zapięcia biustonosza, w końcu powoli, nieśmiało go rozpinając i zdejmując, odkrywając swoje niemałe, idealnie kształtne piersi i kładąc czarny stanik na reszcie swoich ubrań na biurku. Natomiast choć już wcześniej była zmuszona pokazać się nago od pasa w dół, tym razem wcale nie przyszło jej to łatwiej; w końcu jednak, po kilkunastu sekundach, spódnica również leżała na biurku, a całkowicie naga – z wyjątkiem pończoch i szpilek na nogach – Joanna stała na środku biura ze złączonymi nogami i opuszczoną głową, z rękami założonymi na wysokości łona.\n- Seksownie ci w tym twoim biznesowym stroju, ale tak wyglądasz zdecydowanie najlepiej. Chodź tu bliżej i stań w rozkroku. Cycki do przodu i ręce za dupą. I głowa do góry, masz na mnie patrzeć jak napalona suka.\nPowoli podeszła kilka kroków, lekko stukając obcasami, powoli i nieco niepewnie stając tak, jak rozkazał jej dyrektor; z odrobiną wysiłku jednak powoli założyła ręce z tyłu, powoli wypięła biust i spojrzała mu prosto w oczy.\nRozkoszował się widokiem wstydliwej mężatki, która na jego rozkaz prezentowała mu swoje nagie ciało, eksponując swoje walory jak gwiazda porno. Przez dobrą minutę przyglądał się jej, zupełnie nic nie mówiąc i bez cienia wstydu wpatrując się w jej nagie piersi oraz dobrze widoczną w tej pozycji cipkę.\n- Dobrze, pokazałaś już, co miałaś, więc do rzeczy. Cyckami na biurku, nogi w rozkroku, dupa wysoko, ręce za plecami. Masz pięć sekund. – dodał, być może zniecierpliwiony jej wahaniem i powolnymi ruchami, lub być może po prostu dla zabawy.\nJoanna, nie mając wyjścia, niemal natychmiast położyła się brzuchem na biurku i wypięła tyłek zgodnie z rozkazem, posłusznie oczekując na ciąg dalszy.\nNie zaskoczył jej dźwięk zdejmowanych spodni. Doskonale zdawała sobie sprawę, że za chwilę zostanie bezlitośnie zerżnięta przez dyrektora.\nPoczuła mocny klaps w tyłek, tym razem w drugi pośladek; krótko krzyknęła. Ślad po wcześniejszym klapsie był jeszcze lekko widoczny.\nGdy ból po klapsie ledwie zdążył minąć, poczuła na swoich płatkach dotyk główki penisa, a na swoim biodrze rękę. Była już przygotowana na seks, lecz na tym się skończyło; nie wsuwał się dalej.\n- Chcę słyszeć, że tego chcesz. – usłyszała głos za plecami.\n- Chcę... - przełknęła ślinę – się pieprzyć... panie dyrektorze... - powiedziała dość cicho.\n- Tak to mówią co najwyżej niegrzeczne licealistki, a nie zamężna dziwka.\n- Rżnij mnie... panie dyrektorze... - powiedziała odrobinę głośniej.\n- Lepiej, ale co najwyżej sekretarka świeżo po studiach.\n- Pierdol mnie jak napaloną sukę, panie dyrektorze! – powiedziała głośno i wyraźnie.\nW odpowiedzi Joanna poczuła jedynie, jak jego pała powoli wsuwa się w jej mokrą cipkę, gorącą i spragnioną po tym, jak doprowadziła ją wcześniej do tego stanu masturbacją bez orgazmu, i nie potrafiła się powstrzymać od wzdychania z przyjemności. Po chwili czuła w sobie już kilkanaście centymetrów penisa; dyrektor złapał ją mocno za biodra i zaczął bezlitośnie pieprzyć zdominowaną księgową, która posłusznie wypinała tyłek i wzdychała po każdym pchnięciu w głąb jej pochwy.\nNie był wobec niej ani trochę delikatny, faktycznie rżnąc Joannę jak swoją dziwkę. Po chwili i tego było mu mało, gdy poczuła jego rękę na swoich plecach, a następnie kolejny klaps na swoim wypiętym tyłku, choć nieco łagodniejszy od poprzednich.\n- Dobrze ci, napalona suko? Nie udawaj, że nie, dawno nie rżnąłem tak spragnionej cipki.\n- Tak!... Cudownie!... – wykrzyknęła z wiarygodnym entuzjazmem, jęcząc na głos.\nDał jej kolejnego klapsa w tyłek, po czym lekko podniósł Joannę z biurka i mocno złapał ją za piersi, co wywołało jej wyraźnie głośniejszy jęk; obchodził się z nimi równie mało delikatnie, co z jej cipką, bezlitośnie ściskając. Następnie przyciągnął ją do siebie, ani na chwilę nie przerywając ostrego seksu.\n- Chcesz jeszcze ostrzej, mała? – wydyszał, trzymając ją przy sobie za biust.\n- Tak... Panie dyrektorze... Proszę... - wyjęczała.\n- Właśnie dlatego jesteś moją ulubioną suką.\nZłapał ją za włosy, dodatkowo niszcząc jej kok, który i tak był już w marnym stanie po tym, jak mało delikatnie obchodził się z księgową, gdy mu obciągała; trzymał ją w ten sposób mocno przy sobie, nie przestając brać jej od tyłu.\n- Panie... dyrektorze...\n- Twoja dziwka... dochodzi... i błaga... żebyś pozwolił jej... na orgazm...\n- Jak na grzeczną sukę dyrektora przystało. Dochodź.\nJęki Joanny były coraz głośniejsze, gdy pieprzył ją, trzymając za włosy; w końcu jej ciało zadrżało z rozkoszy i po głośnym jęku ucichła, wijąc się w ekstazie z penisem dyrektora głęboko w swojej cipce oraz całkowicie już pozbywając się wszelkich oporów. W tym czasie bezlitośnie ją pieprzył, dodatkowo potęgując orgazm księgowej, której ciało wręcz drżało z rozkoszy.\n- Dziękuję... panie... dyrektorze... - wydyszała, łapiąc oddech po intensywnym orgazmie.\n- Grzeczna suczka. – powiedział, stopniowo zwalniając, gdy księgowa powoli wracała już do siebie i w końcu wysuwając swojego penisa z jej pochwy. – Teraz na kolana.\nJoanna posłusznie wykonała rozkaz, układając się w podobnej pozycji, jak wcześniej pod biurkiem i mając mokrą od kobiecych soków męskość dyrektora na wysokości swojej twarzy. Z uśmiechem przyglądał się jej eleganckiemu makijażowi.\n- Masz obciągać do momentu, kiedy powiem, wtedy bierzesz go do ręki i kierujesz wytrysk na swoją twarz. Zrozumiałaś? – powiedział.\n- Tak... panie dyrektorze... - odpowiedziała, wyraźnie znów zawstydzona.\nNatychmiast wzięła jego penisa do ust, wyraźnie czując smak swoich soków. Tym razem, nie musząc już przejmować się telefonem, ssała szybko i intensywnie, tak, jak lubiła najbardziej; nawet dyrektorowi trudno było powstrzymać się od westchnień przyjemności.\n- Na twarz, suko. – powiedział.\nZdominowana księgowa posłusznie wzięła jego penisa do ręki i zaczęła go intensywnie masturbować, po czym zamknęła oczy i skierowała go na swoją starannie umalowaną twarz. Po ledwie kilku sekundach poczuła na swojej twarzy kolejne fale ciepłego nasienia, pokrywające jej czoło, powieki, policzki oraz brodę; odrobina spadła nawet na jej piersi.\n- Jak na dziwkę przystało. – popatrzył na jej pokrytą spermą twarz, znów z zadowolonym z siebie uśmiechem na twarzy. – Masz tak zostać.\nSięgnął po telefon. Joanna, mając półprzymknięte oczy, ponieważ na jej powiekach także znajdowała się sperma, wydawała się wyrażać protest, jednak wyraźnie nie zamierzał się nim przejmować.\n- Ręce w dół i cycki do przodu. Masz mieć zadowoloną minę i oblizać się ze smakiem. – powiedział stanowczo. Niepewnie wykonała rozkaz, sprawiając przekonujące wrażenie zadowolenia z wytrysku na swojej twarzy; usłyszała wyraźne kliknięcie aparatu. – Do kolekcji. – znów uśmiechnął się szerzej. Na błyszczących od spermy policzkach księgowej widać było intensywnie czerwone rumieńce.\n- Idź do łazienki i umyj się. – powiedział, siadając na fotelu.\nJoanna ostrożnie wstała.\n- Albo w sumie... tak wyglądasz lepiej, zostań. - wyraźnie nabijał się z niej.\nW jej oczach widać było błaganie.\n- Żartuję sobie. Idź już.\nWyszła z biura. Dyrektor z zadowoleniem przyglądał się jej gołemu tyłkowi.\nW końcu usłyszał zbliżający się stukot obcasów. Wróciła tak samo naga, z jedynie pończochami oraz szpilkami na nogach, lecz z czystą twarzą, z której zmyła zarówno spermę, jak i makijaż. Na twarzy miała szeroki uśmiech, a w rękach niosła dwie lampki białego wina.\nPostawiła je na biurku, obok swoich ubrań, w których zazwyczaj chodziła do pracy, po czym niemal rzuciła się na półnagiego męża, który siedział na krześle w swoim domowym gabinecie, gdzie na co dzień pracował i namiętnie pocałowała go w usta.\n- Zadowolona? – zapytał Dariusz, głaszcząc ją po włosach i przyglądając się jej ślicznej twarzy, którą kilkanaście minut temu pokrył swoim wytryskiem, a teraz, pozbawiona makijażu, wyglądała rozbrajająco niewinnie.\n- A jak myślisz... panie dyrektorze? – odpowiedziała pytaniem z prowokującym uśmiechem na twarzy.\n- Oj, wystarczy już tego dyrektora, zresztą jest sobota. – powiedział, odwzajemniając szeroki uśmiech. – Jak wyszła mi rola niewyżytego chuja?\n- Mistrzowsko, proszę pana. – powiedziała żartobliwie. - Aż się wczułam... Ale gdy mnie pieprzysz, to choćbym nie wiem, jak się starała, nie potrafię już udawać biednej, zawstydzonej istotki.\n- Ciężko było nie zauważyć. – stwierdził z rozbawieniem. - Ale... nie było za ostro?\n- Oj, mój miś... Dalej myśli, że jestem z cukru. – pocałowała go w usta, wyraźnie równie rozbawiona, co urzeczona tym pytaniem. - A tak a propos... naprawdę z kimś rozmawiałeś przez telefon? Tego się nie spodziewałam...\n- Sygnał to był budzik. Głos w telefonie był nagrany. – powiedział z tym samym, zadowolonym z siebie uśmiechem, co w roli dyrektora.\n- A ja tak się starałam!... Myślałam, że ktoś naprawdę usłyszy, jak robię ci dobrze. – powiedziała z udawanym oburzeniem, wyraźnie rozbawiona świetnie rozegranym podstępem, lecz także pamiętając, jak podniecała ją myśl, że zaspokaja swojego męża podczas rozmowy przez telefon.\n- No cóż, w swojej roli też byłaś wspaniała. I do tego cały czas jeszcze w stroju... - niełatwo było mu oderwać oczy od swojej nagiej żony. – Czy trzeci punkt jest nadal spełniony, pani księgowa?\n- Z tego co wiem, woli pan sprawdzać osobiście, panie dyrektorze. - naga Joanna usiadła na brzegu biurka, rozchylając szeroko nogi.\nŚrednia: 8.74/10 (69 głosy oddane)\nNoniezle · 23 listopada 2016-4\nTo był słaby pomysł... Zepsułam sobie całe opowiadanie przelatując je szybko by się upewnić, że to jakiś żart. Gdyby naprawdę zrobiła to ze swoim "dyrektorem" to opowiadanie byłoby tak spieprzone, że nawet założyłabym więcej kont tylko po to by dać same jedynki. Dałabym 8 ale dam 7 za wprowadzenie w błąd bo przez to popsułam sobie zabawę.\nVincentL · Autor · 23 listopada 2016+1\nW jakim sensie słaby?\nI akurat tego, że niektórym zakończenie się spodoba, a innym wcale, szczerze mówiąc spodziewałem się od początku. ; )\non · 23 listopada 2016+3\nNoniezle Słaby komentarz. Chyba nie pierwszy spod Twoich palcow.\nNoniezle · 24 listopada 2016+0\non zgadza się. Nie jest to pierwszy komentarz spod moich palców ale chyba po to jest ta opcja, żeby wyrażać swoją opinię prawda? Komuś dane opowiadanie albo się podoba albo nie podoba. Chyba łatwo jest to zrozumieć.\nVincentL · Autor · 25 listopada 2016+0\nTylko dalej nie za bardzo rozumiem, jak to działa, że słaby pomysł i byłoby dno metr mułu, ale tak w sumie to jednak 7...\nI z "on" się zgodzę o tyle, że jednak dość agresywny ton tego komentarza (i innych) jest trochę niepotrzebny - to jednak portal, jak by nie patrzeć, rozrywkowy, a nie decydujący o losach świata ; ) mnie to nieszczególnie rusza, ale zawsze lepiej, jak jest miła atmosfera.\nA tak poza tym, bardzo mi miło widzieć tak pozytywne oceny - to w sumie najostrzejsze, co napisałem i ciekawy byłem, czy pomysł oraz forma będzie do strawienia dla innych, ale wbrew temu, czego bym się spodziewał, najwyraźniej podeszło o wiele bardziej niż pierwsza część. Komentarze i uwagi niezmiennie mile widziane ; )\nola · 26 listopada 2016+2\nMi się bardzo miło czytało... Może dlatego ze jestem księgową;-)\nNoniezIe · 26 listopada 2016-1\nVincentL z tym słabym pomysłem chodziło mi o formę tego opowiadania czyli jak została ona przedstawiona, że nie wiadomo było czy bohaterka puściła się serio z szefem czy była to jej gra z mężem. Nie mam zamiaru nikogo oczerniać tylko wyrażam swoja opinie. Tego nikt nie moze mo zabronić. Jakby miało być ciągle słodko i ciągle trzeba by było pisać "oh jakie to opowiadanie jest cudowne, jakie wspaniałe, jakie cudo" no to sorry. Po to jest ta opcja, żeby wyrazić opinie, czy to negatywna czy pozytywna. Opinia to opinia. Wszystkich nie zachwycisz. Tak samo jedną jak i drugą opinię powinno przyjmować się z godnością. Wiem, że jest to portal rozrywkowy ale to nie oznacza, że zawsze w komentarzach musi być cud, miód, malina. Są różni ludzie i różne opinie. Albo trzeba się z tym pogodzić albo zaprzestać skoro nie potrafi się przyjąć krytyki.\nVincentL · Autor · 27 listopada 2016+0\n@Noniezle - ale można nawet ocenę 1 usprawiedliwić konkretnie i na temat, za to bez wjeżdżania jak czołg. Jak mówię, mnie to nieszczególnie rusza (za to niektórych chyba bardziej, jak widać wyżej), ale jest to po prostu niepotrzebne, a często w bardziej dyplomatyczny sposób można o wiele bardziej przemówić do autora. I jest wtedy mniejsze ryzyko, że ktoś zastanawiający się, czy swoje opowiadanie warto opublikować, wystraszy się czytając komentarze i uzna, że lepiej nie - żadnej konstruktywnej krytyki wtedy nie uzyska i niczego się nie nauczy, a może nawet i dobre opowiadanie nie ujrzy światła dziennego, ze stratą dla wszystkich. Warto wziąć to pod uwagę, zwłaszcza, że jednak dla większości osób zapewne nawet anonimowe opublikowanie czegoś tutaj wymaga trochę większego przełamania się, niż założenie bloga o gotowaniu albo piłce nożnej, zwłaszcza w naszym niezwykle postępowym społeczeństwie : ) Zresztą, jeśli się komuś po prostu nie podobało, to nic na to nie poradzę, ale konkretne zarzuty wobec stylu/języka/błędów rzeczowych itp. mogą się przydać na przyszłość.\nNatomiast forma miała być dokładnie taka - miało wyglądać, że to się "dzieje naprawdę", ale koniec miał wyjaśniać (jaśniejsze byłoby już chyba tylko "TO BYŁA GRA" czcionką 72), co tak naprawdę się stało i kim jest "dyrektor". Dość sporo starań dołożyłem, żeby jednocześnie cała sytuacja, nawet jeśli momentami aż przerysowana, wyglądała odpowiednio przekonująco i ponuro (nie nazwałbym tego "puściła się z szefem", raczej miało to wyglądać, że Joanna nieszczególnie ma wybór), natomiast już znając prawdę, żeby wszystko wcześniej dało się w miarę sensownie wyjaśnić. Wiedziałem od początku, że niektórym się to spodoba, a niektórzy będą rozczarowani, ale takie było zamierzenie. Tagi są celowo tak dobrane, żeby nie zdradzały za wiele, ale też absolutnie nie kłamią ; )\n@ola - w takim razie tym bardziej się cieszę, że się spodobało : ))\npomaranczowa · 2 grudnia 2016+0\nMnie sie bardzo podobalo. Lubię klimaty dyrektor-sekretutka. To było cos w stylu ocean's 11 w wersji xxl. Początek na pierwszy rzut oka zdradza wszystko, ale czytasz, bo ciekawie, potem BAM! i sie wszystko wyjaśnia. Bardzo dobre obie czesci.\nAura · 3 grudnia 2017+0\nMnie się spodobał i twój styl, i przekonująca fabuła, i dobór czynności lubieżnych i w końcu puenta.\n- To ja lecę... Do jutra, Asiu! – Jak zwykle energiczna Ola pożegnała się radośnie. - Pa, do jutra. – Joanna odpowiedziała spokojnie, uśmiechając się ciepło. Ola pomachała jeszcze raz i wyszła z biura. Joanna także kończyła już pracę i przygotowywała się do wyjścia;…


Folklor na okrągło… na Pomorzu Zachodnim – MF. Pyrzyckie Spotkania z Folklorem\nFolklor na okrągło! W odległym europejskim powiecie są miejsca, gdzie ludzie dla folkloru są w stanie zrobić wszystko. To oni – grupa przyjaciół, muzyków, tancerzy i artystów zaprosi Was dzisiaj, żebyście towarzyszyli im w ich ulubionych, tajemniczych i pięknych miejscach. Warto je zapamiętać i odwiedzić. …chwytliwie brzmiąca muzyka, niespotykane stroje, nie dający się podrobić taniec, hipnotyzujące miejsca, pozytywni i ciekawi ludzie. I tak na okrągło.\nZapraszamy na Pomorze Zachodnie. Zapraszamy na Ziemie Pyrzyckie.\nProjekt „Folklor na okrągło..na Pomorzu Zachodnim ” został wybrany do realizacji i jest współfinansowany ze środków Pomorza Zachodniego.\nReżyseria Rafał Roguszka\nScenariusz Rafał Roguszka Joanna Suwińska\nZdjęcia i montaż obrazu Aleksander Pukalski\nMuzyka Aleksandra Hawryluk, Jakub Maciejewski\nChoreografia Janusz Urbański, Joanna Suwińska, Agnieszka Chmurska\nKierownik produkcji Ryszard Zgłobicki\nAsystent kierownika produkcji Piotr Lasocki\nKierownictwo planu/Makking off Agnieszka Chmurska\nRekwizyty Katarzyna Pluta, Grażyna Starzyńska\nZespół Pieśni i Tańca „Pyrzyce” w składzie: Agata Gucze Aleksandra Hawryluk Katarzyna Modzelewska Karolina Muszyńska Kamila Orzechowska Wiktoria Panek Aleksandra Skwarek Wiktoria Terelak Dominik Fido Mariusz Kimliński Piotr Muszyński Kacper Stawiarski Magdalena Adamus Amelia Bartosińska Martyna Dobrogowska Liliana Kita Natalia Kochanowska Maja Kokoszyńska Julia Orłowska Zuzanna Pawlik Wiktoria Sobczak Zuzanna Szydło Nikola Terelak Alan Gorący Antoni Łuszczyk Oliwer Panek Paweł Pietrzykowski\nAleksandra Hawryluk – akordeon\nRyszard Zgłobicki – kontrabas\nJoanna Suwińska – bęben\nKamila Orzechowska – skrzypce\nWiktoria Panek – skrzypce\nInstruktorzy: Joanna Suwińska, Janusz Urbański, Aleksandra Hawryluk\nPyrzyce Burmistrz Pyrzyc Marzeny Podzińskiej\nPstrowice Właścicieli Zespołu Pałacowego: Chrystiana Machnackiego, Haliny Machnackiej, Patricka Machnackiego, Grzegorza Machnackiego\nMielęcin Dyrektora Szkoły Podstawowej w Mielęcinie – Romana Majora\nWarnice Z-ca Wójta Warnice – Stanisława Wudarczyka\nKozielice Wójta Gminy Kozielice – Piotra Rybkowskiego\nLipiany Burmistrza Lipian – Bartłomieja Królikowskiego\nPodziękowania za wsparcie organizacyjne dla:\n1. Bożeny Hołdy /pojazd grający – rower tandem/\n2. Jana Tomczaka /Stowarzyszenie Lipiański Klub Sportów Wodnych Wądół/\n3. Krystiana Suwińskiego/logistyka wodna/\n4. Aureli Panek/logistyka lądowa/\n5. Jana Padolaka/obsługa techniczna/\nW filmie wykorzystano „Pyrzycki Strój Ludowy” Zespołu Pieśni i Tańca Pyrzyce W muzyce filmowej wykorzystano fragmenty Suity Tańców Pomorskich Zespołu Pieśni i Tańca Pyrzyce (1 miejsce – ten w wieży) Pałac Rammów – Mielęcin (2 miejsce – pomost) Punkt Widokowy – Wierzbno (3 miejsce – tężnie) Tężnie i Mury Obronne – Pyrzyce (4 miejsce – ścieżka) Ścieżka Rowerowa – Pyrzyce/Brzesko (5 miejsce – pałac) Zespół Pałacowy – Pstrowice (6 miejsce – wiatraki) Farma Wiatrowa – Kozielice (7 miejsce – łódka) Jezioro Wądół – Lipiany\nProdukcja: Pyrzycki Dom Kultury oraz Zespół Pieśni i Tańca Pyrzyce dla Pomorze Zachodnie


Nowy wątek jak zlecić outsourcing bhp?Szukam 5 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak przejść szkolenie z bhpNie Musisz Być Ekspertem Aby zrobić szkolenie bhp Warszawa. Wystarczy, że Zastosujesz Te 8 Zasad.Jak można w 2020 szkolić z bhp?Zobacz te 12 ciekawostek o tym jak przejść szkolenie z bhp w prosty sposóbUczyć bhp? Dokładnie!Przeżyj dachowanieSzkolenia z bezpieczeństwaNawet Nie Myśl Aby szkolić z bhp Zanim Nie Poznasz Tych 12 Sposobów.Zobacz te 12 ciekawostek o tym jak przejść szkolenie z bhp w prosty sposóbLubisz uczyć bhp? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Jak szkolić z bhp we Wrocławiu i się nie nudzić?Uczyć bhp? Dokładnie!Jak szkolić z ppoż - zmiany w 2020Ciekawe kto może uczyć bhp?Sprawdź jak możesz szkolić z bhp w GorzowieSzkolić z bhp w Białymstoku? Tak czy nie?Czy jest nowe prawo jak szkolić z bhp w Gorzowie?Lepsze sposoby jak Szkolić z bhp w OpoluCzy szkolić z bhp w Białymstoku to obowiązek?Dlaczego w 2020 warto szkolić z bhp w Białymstoku?Kilka słów o dachowaniuOto Jak Szkolić z bhp w Opolu W 4 DniJak uczyć bhp - zmiany w 2020Szkolenia BHPCzy można szkolić z bhp w Gorzowie w niedzielę nie handlową?Czy można bhp po pracy?W 2020 można dobrze wyjść cało z dachowania ale czy za za 10 lat też?Zobacz czy potrzebujesz uczyć bhp?Symulacja dachowania na event


Wszystkie Delikatesy i sklepy spożywcze Restauracje Kwiaciarnie Usługi Sklepy odzieżowe Zdrowie i uroda Kluby Piekarnie Kawiarnie i lodziarnie\n5% rabatu w Lubczyk\nZapłać okiem w sklepie Lubczyk i otrzymaj 5% zniżki na całość zamówienia. Promocja obowiązuje do odwołania. O szczegóły pytaj obsługę lokalu.\n20% rabatu w Bezsenności\nZapłać okiem w klubie Bezsenność i otrzymaj 20% zniżki na całość zamówienia przy barze. Promocja obowiązuje do odwołania. O szczegóły pytaj obsługę lokalu.


"Kochanka" - S. Poole - recenzja | HISTORIA.org.pl - historia, kultura, muzea, matura, rekonstrukcje i recenzje historyczne\nRecenzje, Średniowiecze | Klaudia Kobylańska-Antoszek |\t7 stycznia 2016 07:00\nFrancesca jest piękną i inteligentną kobietą, która zajęła się profesją przerażającą i odstręczającą, nawet dla mężczyzny. Ze względu na swój zawód oraz płeć, nieodmiennie każdemu, kto spotyka ją na swej drodze kojarzy się z czarownicą. I chociaż budzi strach i grozę, wcale jej to nie przeszkadza. Szczególnie że aura tajemniczości, która unosi się wokół niej pociąga wyjątkowego mężczyznę, jakim jest Cesare Borgia. Ten młodzieniec, który wbrew swojej woli właśnie awansował do kolegium kardynalskiego, uwielbia wszystkie kobiety, ale zawsze wraca do łoża Francesci, z którą rozumieją się wręcz bez słów.\nBohaterka musiała podjąć trudną decyzję: wybrać jasność i związać się z prostym mężczyzną, z którym mogłaby wieść spokojne życie i posiadać gromadkę dzieci, lub oddać się ciemności, która przez cały czas tkwi w jej sercu. I choć Francesca nie jest złym człowiekiem, to wie, że właśnie tą drugą drogą będzie musiała podążać, jeśli chce pomścić śmierć swego ojca oraz obronić rodzinę Borgiów przez zagrażającymi jej zewsząd wrogami.\nPapież ze swoją rodziną decyduje się opuścić Rzym i przez jakiś czas zamieszkać na wsi. Wydawałoby się, że pomimo nieprzychylności lokalnej ludności, Francesca nie będzie miała problemu w chronieniu La Familii. Okazuje się jednak, że podąża za nimi skrytobójca, którego celem jest zamordowanie Głowy Kościoła. Wszyscy zwierają szyki i robią wszystko, by ochronić papieża przed śmiercią. W międzyczasie główna bohaterka spotyka na swojej drodze osobę, która okazuje się być przyjaciółką jej zmarłej matki. Zakonnica opowiada Francesce o tym, jak zmarła oraz zdradza wszystkie tajemnice jej ojca. Czy jednak Francesca powinna jej ufać?\nKolejny tom sagi autorstwa Sary Poole absolutnie nie zawodzi i perfekcyjnie oddaje klimat dworu rodziny Borgiów. Poole odmalowuje ówczesną atmosferę, nadaje rysów mglistej przeszłości oraz charakteru postaciom, której tak dobrze znamy z historii. Szczególnie, po raz kolejny, uwagę przyciąga Cesare Borgia, który jest niezwykle inteligentnym i bystrym człowiekiem. Nieco gorsze wrażenie nieodmiennie sprawia sam papież, któremu brakuje słynnej charyzmy Aleksandra VI.\nTagi: Aleksander VI, Borgiowie, Cesare Borgia, Cezar Borgia, Kochanka, ocena - 8, Papież, Rodrigo Borgia, Sara Poole, Wydawnictwo W.A.B.


Tibro-Jv - Panel zarządzania kontem - Zasady ochrony danych osobowych\nTibro-Jv - Zasady ochrony danych osobowych\nTen tekst opisuje, w jaki sposób „Tibro-Jv” i firmy stowarzyszone zwane dalej „my”, „nas”, „nasz”, „Tibro-Jv”, „http://tibrojv.com.pl” i phpBB zwane dalej „oni”, „ich”, „oprogramowanie phpBB”, „www.phpbb.com”, „phpBB Limited”, „Zespoły phpBB”, korzystają z informacji zwanymi dalej „informacjami o tobie” zebranych w czasie dowolnej twojej sesji na forum.\nInformacje o tobie są zbierane na dwa sposoby. Po pierwsze, przeglądanie „Tibro-Jv” powoduje, że aplikacja phpBB tworzy kilka ciasteczek, które są małymi plikami tekstowymi pobranymi do katalogu plików tymczasowych twojej przeglądarki. Pierwsze dwa ciasteczka zawierają identyfikator użytkownika zwany „user-id” i anonimowy identyfikator sesji zwany „session-id”, automatycznie przyznane ci przez aplikację phpBB. Trzecie ciasteczko zostanie utworzone, gdy przejrzysz chociaż jeden temat na „Tibro-Jv”. Jest ono używane do zapisania informacji, które tematy zostały przez ciebie przeczytane i służy do ułatwienia ci nawigacji na forum.\nW czasie przeglądania „Tibro-Jv” możemy też utworzyć ciasteczka niezależne od oprogramowania phpBB, ale ich ten dokument nie dotyczy – ma on opisywać tylko strony stworzone przez oprogramowanie phpBB. Drugi sposób, w jaki zbieramy informacje o tobie, to dane wysyłane przez ciebie do nas. Mogą być to między innymi posty napisane przez ciebie jako anonimowy użytkownik zwane dalej „anonimowe posty”, konta użytkownika założone na „Tibro-Jv” zwane dalej „twoje konto” i posty napisane przez ciebie po rejestracji i zalogowaniu zwane dalej „twoje posty”.\nTwoje konto będzie zawierać przynajmniej unikalną identyfikacyjną nazwę zwaną dalej „twoja nazwa użytkownika”, hasło używane do logowania zwane dalej „twoje hasło” i osobisty aktywny adres e-mail zwany dalej „twój adres e-mail”. Informacje podane dla twojego konta na „Tibro-Jv” są chronione przez prawa dotyczące ochrony danych osobowych w państwie, w którym stoi nasz serwer. Mamy prawo wymagać podania dodatkowych informacji przy rejestracji, i to my ustalamy czy podanie ich jest konieczne, czy nie. W każdym przypadku masz możliwość wybrania, które informacje o twoim koncie są wyświetlane publicznie. Co więcej, w panelu zarządzania kontem masz możliwość włączenia lub wyłączenia wysyłania do ciebie automatycznie generowanych przez oprogramowanie phpBB e-maili.\nTwoje hasło jest zaszyfrowane, więc jest bezpieczne, niemniej nie należy używać tego samego hasła na różnych witrynach internetowych. Hasło to umożliwia dostęp do twojego konta na „Tibro-Jv”, więc chroń je i w żadnym wypadku nie podawaj nikomu. Jeśli je zapomnisz, użyj funkcji „Nie pamiętam hasła”. Witryna poprosi cię o podanie nazwy użytkownika i adresu e-mail. Po podaniu tych danych zostanie wygenerowane nowe hasło i przesłane na podany przez ciebie adres e-mail. Umożliwi ono odzyskanie dostępu do twojego konta.


Barometr branży motoryzacyjnej: problemy z dostawami, rosnące koszty i niejednoznaczne prognozy : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Gospodarka, Raporty Barometr branży motoryzacyjnej: problemy z dostawami, rosnące koszty i niejednoznaczne prognozy\n1.11.2021 07:54| Autor: mb, aleBank.pl\nCzwarta fala pandemii zastaje branżę motoryzacyjną w niełatwej sytuacji. Jak pokazują wyniki najnowszego barometru „Przemysł, handel i usługi w motoryzacji", producenci nadal odczuwają zakłócenia w łańcuchach dostaw po poprzednich falach zakażeń, czytamy w analizie Santander Bank Polska.\nFot. stock.adobe.com / dizfoto1973\nNajwiększym problemem jest niedostępność półprzewodników, hamująca lub nawet blokująca produkcję samochodów.\n48% firm produkujących części na potrzeby fabryk samochodowych odczuło w III kwartale spadek produkcji wobec II kwartału br.\nW lepszym położeniu są dystrybutorzy części oraz warsztaty samochodowe, wszyscy jednak mierzą się z rosnącymi kosztami i sporą niepewnością.\nFunkcjonowanie sektora motoryzacyjnego w znacznej mierze determinuje kondycja największych firm, czyli producentów samochodów. A ci obecnie zmagają się z coraz poważniejszymi niedoborami półprzewodników, niezbędnych w produkcji współczesnych aut.\nNiedostępność półprzewodników to poważne ryzyko zwłaszcza dla poddostawców o mniejszych zasobach kapitałowych\nBraki te wymuszają ograniczenie, a nawet wstrzymanie pracy fabryk. W konsekwencji cierpią także poddostawcy części samochodowych.\n– Firmy, które dostarczają części i podzespoły do zakładów montujących samochody, zaczynają więc mieć problemy z płynnością. Tymczasem opóźnienia w dostawach półprzewodników mogą potrwać nawet do II kwartału 2022 roku. A producentom samochodów, którzy obecnie wstępnie montują pojazdy „na zapas”, bez brakujących chipów, mogą skończyć się finansowe możliwości takiego magazynowania.\nNiedostępność półprzewodników to poważne ryzyko zwłaszcza dla poddostawców o mniejszych zasobach kapitałowych – zauważa Radosław Pelc, analityk sektora motoryzacyjnego w Santander Bank Polska.\nCzytaj także: Polski przemysł nie musi się obawiać spowolnienia w niemieckiej branży motoryzacyjnej?\nPierwsze zwiastuny trudności\nJak pokazuje najnowszy barometr, 48% firm produkujących części na potrzeby fabryk samochodowych odczuło w III kwartale spadek produkcji wobec II kwartału br., w większości o ponad 5%.\nJednocześnie wielu producentów zakłada optymistyczny koniec roku: 57% spodziewa się rezultatów lepszych niż przed rokiem (spadki prognozuje niespełna 40%). Przedłużające się problemy z dostępnością półprzewodników mogą jednak negatywnie zweryfikować optymistyczne prognozy.\n– Może się okazać, że firmy z naszej branży będą potrzebowały solidnego wsparcia ze strony państwa. Według czarnego scenariusza, bez rządowej pomocy w przyszłym roku z motoryzacyjnej mapy polski zniknie wiele firm.\nA przecież przemysł motoryzacyjny to 8% polskiego PKB – mówi Tomasz Bęben, dyrektor zarządzający Stowarzyszenia Dystrybutorów i Producentów Części Motoryzacyjnych.\nBrak półprzewodników to niejedyne wyzwanie. Wszyscy producenci części odczuwają bowiem także rosnące koszty. Niemal dwie trzecie z nich zauważyło wzrost o ponad 10% w porównaniu do końca zeszłego roku.\nBez rządowej pomocy w przyszłym roku z motoryzacyjnej mapy polski zniknie wiele firm\nPoczucie niepewności powodują też prace nad regulacjami w ramach pakietu Fit for 55 i obecny kształt dyskutowanych propozycji, faworyzujący producentów spoza UE.\nCzytaj także: Warsztaty samochodowe szybko odrabiają straty po pandemii\nKłopoty na samochodowym rynku pierwotnym sprzyjają popytowi na rynku wtórnym. Spośród dostawców części do tego segmentu niemal trzy czwarte odnotowało w ostatnim kwartale wzrost produkcji w porównaniu z poprzednim; przeważająca większość (71%) odnotowała też wzrost eksportu.\nKorzystają na tym także dystrybutorzy części oraz warsztaty motoryzacyjne. Wśród dystrybutorów 86% odnotowało wzrost przychodów w porównaniu do II kwartału 2021, z czego połowa o ponad 10%. Jednocześnie grupa ta odczuwa jednak problemy z zaopatrzeniem – o dostępność części zamiennych obawia się już 86% ankietowanych dystrybutorów.\nKłopoty na samochodowym rynku pierwotnym sprzyjają popytowi na rynku wtórnym\n– Problemy asortymentowe nie są barierą dla właścicieli warsztatów: poszukiwany produkt można obecnie znaleźć w innym miejscu lub zastąpić podobnym w innej cenie.\nPerturbacje z zaopatrzeniem dotykają przede wszystkim dystrybutorów, którzy tracą klientów: tylko co czwarty kupujący decyduje się zastąpić poszukiwany elementproduktem innej marki od tego samego dystrybutora. Pozostali po pożądaną część udają się gdzie indziej – wskazuje Alfred Franke, Prezes Grupy MotoFocus.pl\nW najlepszej sytuacji są więc aktualnie warsztaty. Popyt na ich usługi wzrasta (większą liczbę klientów w porównaniu do II kwartału zaobserwowało niemal 35% badanych, a mniejszą – tylko niespełna 18%), a problemy z zaopatrzeniem na razie nie są bardzo dotkliwe.\nWiększym wyzwaniem mogą okazać się koszty działalności: ich wzrost sygnalizuje 94% warsztatów, z czego większość (70% ogółu) zaobserwowała zwyżkę o ponad 10%. Spodziewane dalsze wzrosty cen mogą więc zakłócać optymizm.\nW najlepszej sytuacji są więc aktualnie warsztaty. Popyt na ich usługi wzrasta (większą liczbę klientów w porównaniu do II kwartału zaobserwowało niemal 35% badanych)\n– Problemy z dostępnością dotykają także inne materiały niż półprzewodniki, jak stal czy choćby żywice. Jeśli problemy z dostępnością surowców się rozszerzą i pogłębią, to ucierpieć mogą dotychczas dobrze radzący sobie dostawcy, a także producenci aut, nawet po przywróceniu płynności dostaw chipów.\nCiągłość łańcuchów dostaw to w tej chwili kluczowe zagadnienie dla całej branży motoryzacyjnej – podsumowuje Radosław Pelc.\nCzytaj także: Po ubiegłorocznym załamaniu sprzedaży, większość firm automotive spodziewa się wzrostu przychodów w 2021 roku\n Badanie internetowe przeprowadzone w październiku 2021 r. przez MotoFocus.pl na zlecenie SDCM i Santander na grupie blisko 250 respondentów, reprezentujących trzy grupy podmiotów: producentów części motoryzacyjnych, dystrybutorów części motoryzacyjnych oraz warsztatów motoryzacyjnych.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: Alfred FrankeAutomotivełańcuch dostawMotoFocus.plMotoryzacjaPandemiaPółprzewodnikiProdukcjaRadosław PelcSamochodySantander Bank PolskaStowarzyszenie Dystrybutorów i Producentów Części Motoryzacyjnych / SDCMTomasz Bęben


Jednorożec #3 i #4 - POLTERGEIST\nAutor: Krzysztof Ryszard 'KRW' Wojciechowski\nGdy w końcu dotarło do mnie, że muszę napisać następny tekst o tej serii, złapałem się za głowę. Spotkanie z Jednorożcem to jedno z najtrudniejszych zadań w czasie całej mojej dotychczasowej pracy recenzenckiej. Najłatwiej byłoby go kopnąć z półobrotu, ale wewnętrzny głos podpowiada mi, że postąpiłbym wobec "dzieła" Gabelli i Jeana nieuczciwie. Nie uprzedzajmy jednak faktów... Spróbujmy oddać temu komiksowi sprawiedliwość i zacznijmy od początku.\nJednorożec to enfant terrible frankofońskiej oferty Taurusa. Komiks kuriozalny - aż trudno uwierzyć, że ktoś w ogóle zdecydował się go u nas wydać. Jego niezwykłość nie leży jednak w tym, że jest to komiks dziwny (acz to też jest prawdą) czy awangardowy (awangardowy na pewno nie jest - zaręczam). Teoretycznie to cykl przynależny do głównego nurtu. Pozornie sprawia wrażenie opowieści płaszcza i szpady wymieszanej z fantasy, ale tak karkołomnie opowiedzianej, przeszarżowanej i pokręconej, że trudno ją jednoznacznie sklasyfikować gatunkowo. Pod poetyką powieści awanturniczej kryje się bowiem: kiczowaty steampunk, spiskowa teoria dziejów mająca być krytyką instytucji Kościoła, body horror (i to ten najtrudniejszy, w przeintelektualizowanej formie, przywodzący na myśl Wideodrom Cronenberga) będący skomplikowaną, wielowarstwową metaforą przemian kulturowych, oraz dark fantasy w stylu Neila Gaimana i Clive'a Barkera (przy czym jestem pewien, że zapomniałem pewnie o kilku elementach, jakie można tu odnaleźć).\nNie do końca wiem kim jest Mathieu Gabella. Na pewno nie jest z powołania komiksiarzem, ale niewątpliwie jest to człowiek obdarzony niezwykłą wyobraźnią i erudycją. Czasem jednak wyobraźnia błądzi, a wtedy serii potrzeba redaktora. I to jest chyba ten przypadek, gdy nad twórcą zabrakło bata. Gabella ewidentnie chciałby być Alanem Moorem (ich dzieła łączą nawet podobne tematy - kres jednej epoki, nadejście drugiej i towarzyszące temu katharsis), ale niestety, nie radzi sobie z materią komiksową nawet w ułamku tak dobrze jak słynny Brytyjczyk. Zbyt mocno opierając się na słowie, przeładowuje swój scenariusz literacką narracją, przez co dostajemy komiks poprzecinany planszami, które co prawda przenoszą czytelnika na inny poziom wtajemniczenia w tę historię, ale przy tym kaleczą rytm opowieści. Nie umie też zbudować wiarygodnych, zapadających w pamięć bohaterów - wszyscy do samego końca pozostają jednowymiarowi i nieciekawi do tego stopnia, że podchodząc do ostatniego tomu nie bardzo wiedziałem, kto w poprzednich zginął, a kto przeżył, i szczerze mówiąc niewiele mnie to obchodziło.\nJednak sama historia i świat wykreowany na kartach komiksu zdaje się być przemyślany, a Gabella, mimo iż nieświadomy możliwości medium, jest bardzo dobrze zorientowany w konwencjach i tematach, po których się porusza. Pojawia się tu mnogość autentycznych historycznych person, odniesień do rozwoju medycyny i ludzkości, a w finale ważną rolę gra postać będąca jedną z największych ikon horroru (co jeszcze mocniej podkreśla konotacje historii Gabella z tym gatunkiem). To wszystko czyni z Jednorożca komiks może niekoniecznie mądry, ale na pewno intrygujący.\nScenariusz Mathieu Gabella zilustrował Anthony Jean. Panowie dobrali się jak w korcu maku. Ultrakiczowata warstwa plastyczna to wypadkowa amerykańskiego komiksu lat dziewięćdziesiątych w stylu Todda McFarlane'a i Jima Lee, połączona z realistyczną frankofońską kreską. Wszystko zostało pokolorowane (warto dodać, że całkiem nieźle) za pomocą komputera. Trudno zarzucić Jeanowi, że nie umie rysować, wręcz przeciwnie, bo warsztat ma znacznie lepszy niż przeciętny wyrobnik zza oceanu (tudzież miał znacznie więcej czasu na pracę), ale jego styl nijak nie pasuje do atmosfery tej opowieści.\nJean jest artystą, którego prace przywiodły mi na myśl dorobek Mariniego. Nie do końca dlatego, że mają podobny styl, ale widać, że kształtowały ich te same tendencje graficzne. Jednak o ile smukłe mangowo-disneyowskie postacie Mariniego idealnie wpasowują się w estetykę klasycznych opowieści płaszcza i szpady (bo zaczynają w tej konwencji wyglądać dostojnie, niczym aktorzy pokroju Errola Flynna), o tyle niezgrabni bohaterowie Jeana o kartoflanych twarzach nie nadają się zupełnie do niczego. Trzeba jednak przyznać, że Francuz świetnie radzi sobie z anatomią (która odgrywa w tym komiksie ważną rolę), rysowaniem potworów i architekturą. Jego prace cechuje też fantastyczna dynamika i niezła (również silnie zakorzeniona w amerykańskim komiksie) kompozycja plansz. Widać, że w przeciwieństwie do scenarzysty, znakomicie rozumie medium i to nie on (choć moim zdaniem nie powinien pracować przy tej historii) był najsłabszym ogniwem tego tandemu.\nNie do końca wiem jak ubrać w słowa wrażenia, jakie towarzyszyły mi podczas czytania tej serii. Recenzja poprzednich tomów była bardziej przychylna, dziś nie wykrzesałem z siebie aż tyle entuzjazmu, bo muszę przyznać, że ostatecznie Gabelli udało się mnie zmęczyć - szczególnie, że miałem przed sobą niezbyt wesołą perspektywę opisania tego całego cyrku, który wymyślił. Muszę jednak zaznaczyć, że nie żałuję czasu spędzonego z Jednorożcem. To swojego rodzaju paradoks, bo niezaprzeczalnym faktem jest, że to komiks niezgrabnie opowiedziany, zły i kiczowaty, ale przy tym efektownie narysowany i wciągający, a jego lektura sprawiała mi sporo przyjemności. Nie mam zielonego pojęcia, jakiej grupie czytelników mógłbym go polecić, ale taka grupa na pewno istnieje, bo nawet mnie Jednorożec na swój sposób się podobał.


Polip | NetMama.pl\nDziewczyny pomóżcie. Byłam u ginekologa i stwierdziła polip endometrialny. Jeśli się nie złuszczy skieruje mnie na zabieg. Boję się że jak pójdę na ten zabieg to już w ogóle nie będę mogła zajść w ciążę. Czytałam na innym forum wypowiedzi dziewczyn, które nie mogły zająć po takim zabiegu. nie wiem co robić.\nNa początku sierpnia miałam usunięte histeroskopowo 2 polipy. Dzięki temu zabiegowi już w następnym cyklu zaszłam w ciążę. Dodatkowo w trakcie zabiegu okazało się, że miałam jeszcze taką jakby półprzegrodę, która od razu została usunięta. Te polipy to przerośnięta błona śluzowa macicy.\nNie daj sobie tego robić bez histeroskopu, tylko taki zabieg pozwala precyzyjnie wyciąć polip i przy okazji obejrzeć Cię od środka. Samo łyżeczkowanie to przestarzała metoda i trzeba dłużej czekać aż błona śluzowa się odbuduje. Przy zabiegu histeroskopowym usuną tylko to, co jest tam zbędne.\nNie wzbraniaj się przed zabiegiem, nie odwlekaj go, bo polipy wywołują stan zapalny błony śluzowej, są problemem w przypadku ciąży (o ile w ogóle do niej dojdzie) i uniemożliwiają jej zagnieżdżenie.\nZabieg jest w znieczuleniu ogólnym a po nim taka krótka @. Jak coś to pisz do mnie.Powodzenia.\nTroszke mnie uspokoiłaś. Dziękuję za odpowiedź.


Opracowana przez Józefa Piłsudskiego strategia działania wojsk zmotoryzowanych w 1920 r. – jak rajd na Żytomierz w czasie wyprawy kijowskiej i wrześniowy zagon na Kowel – jest bezprecedensowa w historii wojen w Europie.\nAmerykański Cadillac mod. 57 (silnik V8, moc 70 KM) Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego w Wilnie, oswobodzonym w dniach 19–21 kwietnia 1919 r. z rąk bolszewików. Przy samochodzie Józef Piłsudski. Po prawej stronie, na błotniku, znak Naczelnego Dowództwa i proporzec Naczelnego Wodza.\nUstalenia traktatowe po zakończeniu I wojny światowej nie określiły przebiegu polskiej granicy wschodniej, a późniejsze postanowienia dodatkowe były dla nas wyraźnie krzywdzące. Niejasna sytuacja graniczna spowodowała, że w pustkę wytworzoną przez wycofujące się na początku 1919 r. z Ukrainy i Białorusi oddziały wojsk niemieckich rozpoczęły wlewać się formacje Armii Czerwonej (na południowym wschodzie czynili to Ukraińcy), realizując imperialistyczne dążenia przywódców Rosji bolszewickiej zmierzających do opanowania Europy i zniszczenia Polski, dzielącej ich od wymarzonego celu.\nArmia Czerwona 5 stycznia 1919 r. zajęła Wilno, a wkrótce Grodno, zagrażając Białemustokowi. Oddziały organizowanego wówczas Wojska Polskiego stawiły silny opór, a wiosną przeszły do kontrofensywy, wyzwalając zagrabione ziemie.\nZ początkiem 1920 r. zarówno Polska, jak i Rosja bolszewicka zaczęły zbierać siły, by rozstrzygnąć wojnę.\nW obliczu intensywnych przygotowań bolszewików, którzy – uporawszy się z wojskami interwencyjnymi i armiami kontrrewolucyjnymi – traktowali front polski jak ostateczną zaporę na drodze do zatknięcia czerwonych sztandarów komunizmu w całej Europie, Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego wystawiło 19 dywizji piechoty i 6 brygad kawalerii. Naczelny Wódz, Józef Piłsudski, postanowił uprzedzić ofensywę nieprzyjaciela, uderzając na południowo-wschodnim odcinku frontu, dogodniejszym ze względów strategicznych i politycznych – uwolnienie Ukrainy i stworzenie sojuszniczego państwa buforowego. Operacje bojowe rozpoczęte 25 kwietnia 1920 r. doprowadziły wprawdzie do oswobodzenia ziem ukraińskich i wypędzenia bolszewików z Kijowa 7 maja, lecz nie przyniosły rozstrzygnięcia. W lipcu Armia Czerwona przeszła do kontrofensywy i, dochodząc do linii Wisły, zagroziła Warszawie manewrem oskrzydlającym.\nZwycięska bitwa pod Warszawą, która została rozegrana w dniach 14-16 sierpnia 1920 r., zlikwidowała zagrożenie miasta, a kontruderzenie polskie odcinające najeźdźcę od podstaw wyjściowych stało się początkiem drugiej fazy działań ofensywnych, prowadzonych równolegle na kilku odcinkach frontu. Porozumienie rozejmowe podpisano 18 października 1920 r., a traktat pokojowy, ratyfikowany w Rydze 18 marca 1921 r., przyznawał Polsce wywalczone ziemie wschodnie w granicach przedrozbiorowych.\nWysiłek wojenny odradzającego się państwa był olbrzymi. W ciągu niespełna dwuletniej kampanii wojennej jego siła obronna wzrosła z 60 tys. żołnierzy do prawie milionowej armii.\nZ „automobilowego” punktu widzenia historyczne znaczenie mają dwie operacje z użyciem doraźnie sformowanych oddziałów pancerno-motorowych wspartych artylerią o tej samej trakcji, opracowane przez marszałka Józefa Piłsudskiego – pierwsze, bezprecedensowe w historii wojen w Europie działania wojsk zmotoryzowanych: akcja na Żytomierz w czasie ofensywy ukraińskiej i zagon na Kowel, doskonale opracowany taktycznie i mistrzowsko wykonany fragment działań drugiej ofensywy.\nAutomobilami na Wilno\nO działaniach bojowych z użyciem samochodów Naczelny Wódz Józef Piłsudski myślał już w czasie oswobadzania Wilna z rąk bolszewików w okresie 19-21 kwietnia 1919 r. Uderzenie na Wilno związane było z jednoczesnym atakiem na Lidę, zajętą przez silne oddziały Armii Czerwonej. Podczas gdy główne siły polskie atakowały Lidę, na Wilno wyruszyła niewielka grupa kawalerii z zadaniem zajęcia miasta przez zaskoczenie i dotrwania w nim do nadejścia piechoty. Lidę zdobyto 17 kwietnia, trzy dni później oddziały 1 Dywizji Piechoty Legionów wsparły kawalerię utrzymującą ważniejsze punkty Wilna. Tego samego dnia miasto było wolne. Naczelny Wódz, planując działania ofensywne, chciał użyć samochodów ciężarowych do szybkiego przewiezienia oddziałów piechoty. W liście z 7 kwietnia 1919 r. do gen. broni Stanisława Szeptyckiego, przewidzianego na współwykonawcę tej akcji, marszałek Piłsudski pisał: „Chciałbym bardzo wiedzieć, czy automobile ciężarowe, pracujące teraz u Panów, mogą być posuwane nie tylko po szosie. Prosiłbym Pana bardzo o doglądanie i przyśpieszenie naprawy tego przeklętego mostku pod Różanką, który wszystko zatrzymuje”. Generał Szeptycki odpisał w dwa dni później: „Mosty pod Różanką będą gotowe do 10-tego, na Dzitwie o 6 dni później […]. Ciężarowe automobile ciężko chodzą po piaszczystych drogach, potrzebują na to szerokich opon z deseczek luźnych”1. Mosty naprawiono, lecz fatalny stan gruntowych dróg poważnie ograniczył użycie ciężkich pojazdów.\n1 Pułk Piechoty Legionów z 1 Dywizji Piechoty Legionów w drodze na Żytomierz. Ciężarówki Packard, 25 lub 26 kwietnia 1920 r.\nRajd na Żytomierz\nAkcja zagonu pancerno-motorowego na Żytomierz była pierwszym etapem tzw. ofensywy ukraińskiej (kijowskiej), zakończonej zdobyciem Kijowa. Rozkaz Naczelnego Wodza z 17 kwietnia 1920 r. ustalający ugrupowanie wyjściowe brzmiał: „1) Rozkazuję przeprowadzenie operacji ofensywnej na Wołyniu i Podolu z zadaniem rozbicia 12 i stojącej przed naszym frontem części 14 armii bolszewickiej. Operacja rozpocznie się 25 b.m. 2) Akcję przeprowadzą następujące wojska bezpośrednio operacyjnie podległe Naczelnemu Dowództwu: 6 armia […], 3 armia, nad którą obejmuję bezpośrednio dowództwo […]. W skład 3 armii wchodzą: Grupa gen. Rydza-Śmigłego w składzie: 1 dywizja piechoty legionów, 7 dywizja piechoty, 3 brygada jazdy […], grupa ciężkiej artylerii, 3 plutony samochodów pancernych, bateria motorowa i dwie kolumny automobilowe (6 i 78 dla przewożenia wojsk […]). 4) Celem doprowadzenia wojsk do rejonów wyjściowych zarządza się co następuje: […]. 3 armia […] grupa gen. Rydza- -Śmigłego, 7 dywizja piechoty: 26 pułk piechoty wejdzie w całości na odcinek przedmościa Zwiahla [Nowogród Wołyński]. Tamże mają być skupione wszystkie samochody pancerne, bateria motorowa, kolumny automobilowe Nr 6 i 78 na zachód od Zwiahla”2.\nDyspozycja operacyjna do ofensywy ukraińskiej zawierała wytyczne, że: „ideą przewodnią operacji w pierwszym okresie jest rozdzielenie sił nieprzyjacielskich na dwie grupy przez szybkie zajęcie Żytomierza i Koziatyna, odcięcie odwrotu wojskom bolszewickim, stojącym na północ od szosy Zwiahel – Żytomierz oraz zepchnięcie sił, stojących na południe od kolei Szepietówka – Koziatyn w kierunku południowym […].\nGrupa gen. Rydza-Śmigłego, po przełamaniu nieprzyjaciela pod Zwiahlem, ma najszybszym marszem wzdłuż szosy, posiłkując się stojącymi do jej dyspozycji środkami motorowymi i dwoma pułkami 3 brygady jazdy, dotrzeć, o ile możności już pierwszego dnia, najpóźniej zaś drugiego dnia rano do Żytomierza, zawładnąć nim oraz zająć jak najszybciej mosty na Teterewie w Żytomierzu i Korostyszowie [Korostyszewie]. Przy tym ruchu będzie współdziałać lotnictwo według osobnej instrukcji”3.\nRajd we wspomnieniach\nPierwsza faza ofensywy ukraińskiej – akcja na Żytomierz – tak wyglądała w ówczesnych opisach: „Wspaniale przygotowana operacja doprowadziła do głównego celu – spowodowała zaskoczenie wroga. Aby wyzyskać drugi czynnik zwycięstwa – szybkość, użyto samochodów. Na front ruszyło 70 maszyn długim kluczem, niepraktykowanych dotychczas w użyciu, koni motorowych. O świcie 25.IV, 1, 5, 6 Pułki Piechoty Legionów przystąpiły do działania. Pod Kropiwną nastąpiło pierwsze starcie. Opór złamano w ciągu kilku minut, otwierając drogę dla zagonu samochodów”4.\nZdobyty w Żytomierzu bolszewicki angielsko-rosyjski półgąsienicowy samochód pancerny Austin-Putiłow „Śmierć burżuazji”. Zdjęcie wykonane 11 maja 1920 r. w Żytomierzu przez towarzyszącego japońskiej misji wojskowej rtm. Aleksandra Mazarakiego z 1 Pułku Ułanów Krechowieckich.\n„Pierwszy pułk piechoty otrzymał rozkaz załadowania się na samochody w pobliżu Kropiwnej, wsi leżącej w odległości kilku kilometrów od Zwiahla. Pomimo to, że na samochody, które nam dostarczono, pakowaliśmy po tylu ludzi, ilu się zmieściło, dla III batalionu już miejsca zabrakło i musiał on maszerować z 5 pułkiem na piechotę. Punktem końcowym pierwszego okresu ofensywy był dla nas Żytomierz, jednak marszrutę doń mieliśmy wytkniętą nie szosą, lecz drogą boczną. Droga była piaszczysta, dla samochodów niesłychanie ciężka, toteż wciąż musieliśmy schodzić i wyciągać koła z piasku i różnych dziur. Przed piechotą jechał samochód pancerny, a zaraz za nim parę lekkich »Fordów« z żołnierzami, którzy nakazywali chłopom z przydrożnych wsi poprawiać chwiejne mostki. W tamtych stronach mieszka wielu kolonistów Niemców i Czechów, którzy mając bardzo mało wspólnego z bolszewizmem i nienawidząc go, chętnie zbiegali się i pomagali nam przebywać trudniejsze odcinki drogi. Olbrzymia ilość samochodów, o różnej dobroci silnikach i szoferach, rozciągnęła się na przestrzeni kilku kilometrów. Jak okiem sięgnąć, widziało się tylko chmury kurzu i słyszało nieustannie głuche warczenie silników”5.\n„Impet tej akcji wyprowadził wroga z równowagi. Dopiero w popołudniowych godzinach w Wilsku pod Żytomierzem bolszewicy próbowali powstrzymać płynące lawiny. Zamiar ten doskonale zlikwidował 5 p.p. Leg”6.\n„Nasz samochód pancerny, jadący na przedzie, wjechał do Wilska, zajętego przez oddziały bolszewickie, nic nie wiedzące o naszych dotychczasowych powodzeniach, a więc nie spodziewających się nieprzyjaciela w odległości 40 kilometrów od frontu. A front ten był przecież niewzruszony jeszcze kilka godzin temu. Nic też dziwnego, że widząc samochód w konstrukcji identycznej z sowieckimi, zaczęto się zbiegać zewsząd do niego, biorąc go za swój, tymczasem załoga dopuściwszy ich na odległość paru kroków, otworzyła ogień z karabina maszynowego, kładąc całe szeregi trupów. Na odgłos strzałów zatrzymały się nadjeżdżające z czwartą kompanją samochody ciężarowe, żołnierze wyładowali się, a dowódca rzucił ich niezwłocznie na miasteczko. Robota była krótka, gdyż nieprzyjaciel, przerażony tym niespodziewanym atakiem, pierzchał natychmiast, albo poddawał się. W ten sposób został zajęty Wilsk”7.\n„Żytomierz zdobyto 26 kwietnia o godzinie 11.00. W czasie 24 godzin, dzięki zastosowaniu transportu motorowego dla przewiezienia piechoty, która musiała wywalczyć sobie drogę na przestrzeni 60 km, zdobyty został ważny węzeł kolejowy, leżący 80 km za linią frontu oraz rozbita silna grupa nieprzyjaciela, mianowicie 58 DP i 17 DK”8.\nTabor i eskorta\nTabor transportowy oddziałów 1 Dywizji Piechoty Legionów w marszu na Żytomierz stanowiły głównie trzytonowe amerykańskie samochody marki Packard i półtoratonowe włoskie Fiaty 15 ter. Towarzysząca bateria artylerii motorowej miała austriackie ciągniki Austro-Daimler MZW M17 4 x 4, zbyt ciężkie jak na tamtejsze warunki. Była to czterodziałowa 10 bateria (armaty 75 mm na szprychowych kołach drewnianych, nieogumionych) Dywizjonu Motorowego (IV) 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów w Warszawie, dowodzona przez por. Kioka.\nOsłonę rajdu zapewniały zdobyte na bolszewikach samochody pancerne: „Dziadek” – Garford-Putiłow, uzbrojony w armatę górską 76,2 mm i trzy karabiny maszynowe, o masie bojowej aż 11 ton i dwa razy lżejszy „Wnuk” Jeffery-Popławko, uzbrojony w dwa kaemy. Wraz z samochodem pancernym Peerless (trzy kaemy) i Fiat (dwa kaemy) tworzyły Pluton Pancerny „Dziadek”.\nGarford-Putiłow „Dziadek” został uszkodzony w walkach pod Korostyszewem 26 kwietnia 1920 r. późnym popołudniem w pościgu za resztkami bolszewickiej 58 Dywizji Piechoty, wycofującymi się ze zdobytego Żytomierza.\nW wypadzie na Korostyszew, wzdłuż szosy Żytomierz – Kijów, zakończonym zdobyciem miasta i uchwyceniem przyczółka na drugim brzegu rzeki Teterew, brał udział pluton samochodów pancernych i dwie kompanie piechoty przewożone ciężarówkami Fiat 15 ter. Tak to wydarzenie wspominał podoficer piechoty: „Mieliśmy w kolumnie dwa samochody pancerne: większy o nazwie »Dziadek« i mniejszy »Wnuk«. Na zmianę, jeden z nich był w szpicy. W drodze spotkały nas niespodzianki. Na raptowniejszych zakrętach szosy, w miejscach osłoniętych zabudowaniami, bądź sadami, stały baterie, które niespodziewanie witały nas salwami, po czym odjeżdżały bocznymi drogami będąc nieuchwytne. W takiej pułapce ogniowej znalazł się nasz »Dziadek«. Mijaliśmy go w chwili, gdy przenoszono zeń załogę do wozu sanitarnego”9.\nBolszewicka pancerka Austin-Putiłow „Stieńka Razin”, zdobyta przez żołnierzy 55 Pułku Piechoty (Wielkopolskiego) 14 Dywizji Piechoty na przyczółku na rzece Berezynie 28 maja 1920 r. Pod nazwą „Poznańczyk”, wraz z 2 innymi zdobycznymi wozami pancernymi „Stieńka Razin” tworzyła Wielkopolski Pluton Samochodów Pancer-nych, zasłużony w walkach ofensywy kijowskiej.\nPocisk artyleryjski przebił wieżę działową i eksplodował wewnątrz wozu, zabijając kanoniera (kpr. Jana Chmielewskiego?), a także raniąc dwóch członków załogi. Ciało zabitego żołnierza, wyciągnięte z wieży pancerki, złożono na skrzyni ciężarówki Fiat 15 ter.\nW ofensywie ukraińskiej w roli obserwatora uczestniczyła też japońska misja wojskowa. Jednym z jej samochodów był niemiecki Dürkopp. Szefem misji był kpt. Yamanaki, a opiekunem por. Zarębski. Towarzyszący im rtm. Aleksander Mazaraki z 1 Pułku Ułanów Krechowieckich dokumentował polską zdobycz wojenną w Żytomierzu, utrwalając na kliszy fotograficznej między innymi załadowany już na lorę kolejową półgąsienicowy samochód pancerny Austin-Putiłow „Śmierć burżuazji”, przygotowany do transportu do kraju.\nZagon na Kowel\nW historii naszej nie trzeba długo szukać przykładu dalekiego zagonu na tyły wroga. Porucznik Leonard Żyrkiewicz, ekspert broni pancernej, napisał w 1928 r.: „Zajęcie Kowla to jeden z najbardziej brawurowych i najefektowniejszych czynów z całej wojny polsko-bolszewickiej, to jedna z najowocniejszych jednocześnie operacyj strategicznych przez zajęcie na tyłach wroga wielkiego węzła komunikacyjnego i przez odcięcie dzięki temu szeregu ważnych linij [sic!] kolejowych. Jest to najchlubniejsza bodaj karta z dziejów naszych […] samochodów pancernych”10.\nJej cichym bohaterem był samochód pancerny Ford FT-B (lub TF-C), mod. 1920, jeden z 16 lub 17 zaprojektowanych przez inż. Tadeusza Tańskiego z Sekcji Samochodowej Departamentu Technicznego Ministerstwa Spraw Wojskowych i zbudowany na przekonstruowanym podwoziu popularnego samochodu osobowego Ford model T. Te pojazdy – tanie, lekkie i racjonalnie uzbrojone z karabinem maszynowym na obrotowej wieży – brały udział w wielu akcjach bojowych. Do historii przeszła szczególnie jedna z nich: zagon grupy pancerno-motorowej mjr. Władysława Bochenka z Włodawy na Kowel w dniach 10–14 września 1920 r. W 160-kilometrowym rajdzie dwóch batalionów 26 Pułku Piechoty zakończonym zdobyciem Kowla, w tym 95 km w walkach na terenie zajętym przez wroga, brały udział 54 samochody ciężarowe z kolumn nr 17, 28, 81, 200 i 300, głównie ciężkie 3–5-tonowe, marki Berliet i Packard oraz lekkie Fiaty 15 ter, eskortowane przez 1 Kolumnę Lekkich Samochodów Pancernych – 7 Fordów FT-B i 2 półpancerne White. Dziesiąty wóz kolumny – Packard z działem 76,2 mm – został odesłany do naprawy z powodu uszkodzenia silnika. Artyleria grupy liczyła 8 dział 75 mm, holowanych przez ciężarówki.\nZagon na Kowel był istotną częścią polskiego przeciwuderzenia, wykonanego we wrześniu 1920 r., dla wyzwolenia Małopolski Wschodniej i Wołynia, zajmowanych przez bolszewików. Oddział mjr. Władysława Bochenka działał w składzie 3 Armii, operującej na froncie wołyńskim. Akcję rozpoczęto z Włodawy 11 września, a następnego dnia przed wieczorem uderzono na Kowel (ważny węzeł kolejowy) i mimo oporu licznych oddziałów piechoty, wspartych artylerią i dwoma pociągami pancernymi Polacy opanowali miasto, zdobywając 36 dział, 2 pociągi pancerne, 3 samoloty, 12 samochodów, 4 parowozy i ponad 300 wagonów oraz 3 tys. jeńców i duże zapasy. Wyzwolono także z więzienia rosyjskiej tajnej policji, tzw. czerezwyczajki, kilkuset Polaków. Mimo szczupłych sił utrzymano Kowel do rana 13 września 1920 r. i wraz z przybyłymi oddziałami 7 i 18 Dywizji Piechoty jeszcze przez ponad dobę odpierano ataki bolszewików. Wieczorem 14 września zgrupowanie mjr. Bochenka wyruszyło w kierunku Łucka do dalszych walk.\nZajęcie Kowla załamało cały front bolszewicki na Wołyniu i było jednym z najbardziej brawurowych i efektownych zwycięstw w czasie całej wojny. Akcja zapisała się w historii wojen, a jej znaczenie docenili przeciwnicy, stawiając rajd pancerno-motorowy za przykład wzorowo prowadzonych działań tego rodzaju. Jeden z nich napisał: „Dokonany 13 września 1920 r. zagon na Kowel polskich samochodów pancernych wraz z piechotą załadowaną na samochody ciężarowe, pamiętny nam wszystkim, jest najlepszym przykładem prawidłowego i obmyślanego we wszystkich szczegółach zagonu tego rodzaju”11.\n1 Instytut Józefa Piłsudskiego w Londynie. Adiutantura Generalna Naczelnego Dowództwa WP; rok 1919\n2 Rozkaz marszałka Józefa Piłsudskiego „Ugrupowanie wyjściowe do ofensywy na Ukrainie” do dowództwa 4 Armii. Naczelne Dowództwo WP. Sztab Generalny. Oddział III, Nr 2800-III z 17 IV 1920 r. JP. Adiutantura Generalna Naczelnego Dowództwa WP; rok 1920.\n3 Dyspozycja operacyjna do ofensywy na Ukrainie do dowództwa 6 Armii. Naczelne Dowództwo WP. Sztab Generalny. Oddział III, nr 2800-III z 17 IV 1920 r., Instytut Józefa Piłsudskiego w Londynie, Adiutantura Generalna Naczelnego Dowództwa WP; rok 1920\n4 Polska w pierścieniu próby i ognia. Warszawa 1930, zeszyt II, s. 169.\n5 M. Lepecki, W blaskach wojny, Warszawa 1927, s. 73–75.\n6 Polska w pierścieniu…\n7 M Lepecki, W blaskach...\n8 E. Hinterhoff, Motor Raid on Żytomierz Carried out by Infantry, „The Royal Tank Corps Journal” 1932, July, No. 85, s. 327–330\n9 J Domański, Żołnierz 6 P.P. Leg. w Wyprawie Kijowskiej 1920 roku. Tekst audycji przygotowanej dla Radia Wolna Europa, mps, b.d., Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, kolekcja Jana Domańskiego\n10 L. Żyrkiewicz, Samochody pancerne, Warszawa 1928, s. 238\n11 A. Liziukow, Broniewyje czasti w małoj wojnie, „Wojna i Technika” 1925, nr 195, s. 247\nJan Tarczyński to działacz polskiej emigracji niepodległościowej w Wielkiej Brytanii, doktor historii, publicysta, dziennikarz, scenarzysta historycznych filmów dokumentalnych TVP S.A. Autor 30 książek i ponad 500 artykułów głównie o historii polskiej motoryzacji i emigracji niepodległościowej. Dyrektor Centralnej Biblioteki Wojskowej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Członek Zarządu Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego oraz Rady Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie. Wiceprezes Polskiej Fundacji Kulturalnej w Wielkiej Brytanii, wydawcy „Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza” oraz „Tygodnia Polskiego”. W 1996–2010 dyrektor Biura b. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ryszarda Kaczorowskiego w Londynie; w 2000-2012 w Londynie doradca prezesa Federacji Światowej Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, a w Polsce w 2008–2012 doradca szefa Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Kawaler Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski (2008) i Srebrnego Krzyża Zasługi (1989, Londyn).\nautor zdjęć: Zbiory Jana Tarczyńskiego, Zbiory Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie


Otwarcie naszej realizacji to znaczny pomysł pod pewnym warunkiem. Tym warunkiem jest wskazane przeanalizowanie własnych możliwości i celów. Należy mieć, że zapewne istnieć to dla wielu duże wyzwanie i wyjątkowym jest organizowanie właśnie tych projektów, które stanowią możliwości na sukces.\nDrinkiem spośród najciekawszych przykładów prowadzenia swej prac są każdego rodzaju fast-foody, bary i restauracje. Gastronomia to dziedzina, na którą może jednak będzie popyt. Nie jest więc a wszystko co wystarczy, aby prowadzić dobrze prosperujący biznes. Najistotniejsze jest miejsce. Przed wykupieniem konkretnego lokalu dokładnie przeanalizujmy jak niewiele ludzi tamtędy ma a albo w sąsiedztwu nie ma tak działającej konkurencji. Jeżeli jest już w pobliżu bardzo przystępna restauracja to drastycznie zmniejsza to polskie możliwości. Oczywiście najistotniejszą sprawą jest powtarzane przez nas życie. Winno stanowić idealnie dobrane do stylu, w jakim utrzymany będzie znany lokal. Niezwykle istotną sytuacją jest zapach i cena wszystkiego z dań. Wielu ciekawszym projektem jest sprzedaż znacznej kwoty po mniejszej sumie niż drogich dań, które kupią tylko nieliczni. Większa miarę typów toż popularniejsza popularność, a co za tym idzie lepsze zarobki.\nSprawą której nie można pominąć jest wyposażenie gastronomi. Żadna kuchnia nie obejdzie się bez odpowiednio dobranych urządzeń oraz blatów. Najbardziej poszukiwanym gatunkiem są meble ze określeni nierdzewnej. Są one znacznie kosztowne i kiedy żadne inne sprawdzają się w takich warunkach. Znacznie łatwo zadbać o ich czystość co jest sytuacją priorytetową, kiedy przygotowujemy jedzenie. Wybór urządzeń musi być skonsultowany z kucharzem, który sam najlepiej zna czego mu problem. Będą więc różne sprzęty w relacji od dań, które będą sprawiane w perspektyw. Dobrze dobrane wyposażenie gastronomi to szczególnie ważny składnik. Musi spełniać wymagania cechy oraz bezpieczeństwa, a zarazem być w dostępnej cenie.\nMożna to śmiało powiedzieć, że zakładanie działalności gastronomicznej nie jest aż takie proste. Lecz nie zniechęcaj się i zacznij własnych ról. Z prawym wsparciem i zatrudnieniem na pewno odniesiesz sukces.


Patronka rodzin i zakochanych - Opiekun - Dwutygodnik Diecezji Kaliskiej\nAugustyna, Ingi, Jaromira 28 Maja 2020, 17:28\nPatronka rodzin i zakochanych\nRenata Jurowicz 13.11.18 Sanktuaria świata\nKilkanaście kilometrów od Rzymu, w pobliżu miejscowości Castel di Leva położone jest jedne z najbardziej znanych w tym rejonie sanktuarium maryjne. Jest tam czczona Matka Boża Miłości.\nKiedyś znajdował się w tym miejscu średniowieczny zamek pochodzący z XIII wieku, wybudowany przez rodzinę Savelli. Z czasem popadł w ruinę i pasterze gromadzili się na wzgórzu w pobliżu zamkowych ruin, aby oddawać cześć Matce Jezusa. Odmawiali wtedy wspólnie modlitwę różańcową.\nMaryja na wieży\nNa murze jedynej zachowanej wieży zamkowej widoczny był wizerunek Madonny. Umieszczony po zewnętrznej stronie muru przedstawiał Matkę Bożą siedzącą na tronie, z Dzieciątkiem Jezus na prawym ramieniu, dwóch aniołów stojących po lewej i po prawej stronie Maryi oraz gołębicę, symbol Ducha Świętego, zstępującą na Matkę Zbawiciela. Postać Maryi otrzymała tytuł Madonny Bożej Miłości. Dzięki badaniom obecnie wiadomo, że wizerunek został namalowany na przełomie XIII i XIV wieku przez nieznanego artystę należącego prawdopodobnie do rzymskiej szkoły Piętro CavaIliniego.\nW pobliżu ruin zamkowych w 1740 roku pielgrzym udający się pieszo do Rzymu zgubił drogę w okolicach Castel di Leva. Kiedy w oddali zauważył zabudowania postanowił tam dojść i zwrócić się o pomoc. Niestety, gdy zbliżył się do ruin zamkowych, nagle zaatakowały go psy należące do pasterzy. Pewnie zostałby zagryziony na śmierć, gdyby nie pomoc Matki Bożej. Pielgrzym zauważył jej wizerunek na murze wieży i natychmiast poprosił ją o pomoc. W tym momencie szarpiące go psy odstąpiły jak na komendę. Pielgrzym wiedział na pewno, że uratowała go Maryja, dlatego opowiedział swoją historię mieszkańcom okolicznych miejscowości. Wiadomość o cudzie usłyszano nawet w Rzymie. Przed wizerunek Maryi na murze wieży zaczęli pielgrzymować pątnicy, którzy przychodzili z zapalonymi świecami i kwiatami. Chcieli modlić się i prosić o wstawiennictwo Matkę Bożą Miłości.\nW 1740 roku władze kościelne zadecydowały o przeniesieniu wizerunku z wieży zamkowej w Castel di Leva do kościoła s. Maria ad Magos w posiadłości ziemskiej Falcognane, położonej niedaleko Castel di Leva. Pięć lat później wizerunek Madonny powrócił na swoje miejsce. Na miejscu ruin zamkowych wybudowano dla niego nowy kościół, który został konsekrowany w maju 1745 roku przez kard. Rezzonico, późniejszego papieża Klemensa XIII. Prawie 150 lat później Kapituła Rzymska dokonała koronacji wizerunku.\nPod koniec XIX i na początku XX wieku do sanktuarium w Castel di Leva zaczęło przybywać coraz mniej pielgrzymek. Niestety w 1930 roku w sanktuarium doszło do kradzieży. Złodzieje zabrali między innymi srebrne wota i złoty płaszcz okrywający postać Maryi na cudownym wizerunku. Dopiero wtedy przypomniano sobie o sanktuarium i o Matce Bożej Miłości. Władze kościelne ustanowiły w sanktuarium rektorat i mianowały ks. Umberto Terenziego jego rektorem. To dzięki niemu udało się odrodzić kult Maryi w tym miejscu. Ks. Umberto przed II wojną światową założył nawet żeńskie zgromadzenie Córek Matki Bożej Miłości, a po wojnie zgromadzenie męskie Synów Matki Bożej Miłości.\nDodam jeszcze, że w czasie II wojny światowej w 1944 roku wizerunek Madonny Bożej Miłości z sanktuarium w Castel di Leva został przeniesiony do kościoła św. Ignacego w Rzymie. Mieszkańcy poprosili Maryję o pomoc w ocaleniu miasta. Obiecali, że jeżeli miasto ocaleje zajmą się odnowieniem życia moralnego i duchowego, wybudowaniem nowego sanktuarium i rozwijaniem dziel miłosierdzia. Ich prośba została wysłuchana. Po wojnie wizerunek powrócił do sanktuarium w Castel di Leva, które stało się ośrodkiem dzieł miłosierdzia, inicjatyw kulturalnych i apostolskich.\nSanktuarium Matki Bożej Miłości coraz bardziej rozrastało się. Teraz jest najważniejszym sanktuarium maryjnym w Prowincji Rzymskiej. Co roku przybywają tutaj tysiące pielgrzymów, by modlić się przed łaskami słynącym obrazem Maryi, patronki rodzin, zakochanych par i młodych małżeństw.\nWśród Rzymian popularne są nocne pielgrzymki piesze z różnych parafii miasta do tego sanktuarium. Najbardziej znana jest pielgrzymka, która wyrusza do sanktuarium w każdą sobotę o północy od pierwszej po Wielkanocy do ostatniej w październiku, z Piazza di Porta Capena, w pobliżu Circo Massimo. Pielgrzymi uczestniczą wtedy w porannej Mszy Świętej już o godzinie piątej.


Podczas wykładu uczestnicy zagłębili się w średniowieczną kulturę prawną i praktykę sądową. 1000 lat temu rozprawa w sądzie wcale nie musiała być nudna i przewidywalna. Owszem, przewijały się tam znane elementy, takie jak przysięga, świadkowie, dokumenty. Z drugiej jednak strony ich rola była nieco inna. I tak łotr mógł samą tylko przysięgą oczyścić się z zarzutów. Świadek zaś wcale nie musiał widzieć przestępstwa – wystarczyło, że ręczył za osobę zeznającą w sądzie. Sprawy nie ułatwiał fakt, że prawo rzadko było spisywane. Pewne reguły funkcjonowały tylko w powszechnej świadomości. W kwestii szczegółów należało zaś zwrócić się do czuwającej nad obyczajem starszyzny.\nInnym nietypowym sposobem na dojście do prawdy były sądy boże. Sędzia mógł zatem nazkazać oskarżonemu nosić rozżarzone żelazo, sięgać do gorącej wody czy walczyć w pojedynku. Wszystko po to, by – jak wierzono – Bóg mógł rozsądzić, czy wskazana osoba ma czyste sumienie.\nUczestnicy poznali powyższe zagadnienia, ale sami mieli swój wkład w kształt zajęć. Dzieci wcieliły się w członów rady królewskiej i wiecu, zaznajamiając się tym samym ze znaczeniem tych instytucji. Na koniec odbyła się zaś inscenizacja z podziałem na role, w której uczestnicy odegrali scenkę ze średniowiecznego sądu.\nWykład poprowadził p. Antoni Olbrychski.


Wpisy dla tagu: narkotyki\nProwadził pojazd pod wpływem narkotyków?\nTrzy lata pozbawienia wolności grożą 23-letniemu mieszkańcowi gminy Złota, który posiadał kilka gramów marihuany. Niewykluczone, że prowadził on także pojazd będąc pod wpływem narkotyków.\nBuszczanka zatruła się babeczką z marihuaną\nBabeczka zjedzona przez 63-letnią mieszkankę Buska-Zdroju okazała się poważnym zagrożeniem dla jej zdrowia. Jak się okazało w ciastku ukryte były narkotyki.\nSetka krzaków konopii w Opatowie\nPrawie 100 sztuk konopi, kilka porcji marihuany oraz akcesoria do uprawy i obróbki nielegalnych roślin zarekwirowali policjanci z opatowskiej komendy. Zatrzymali też 31-letnią mieszkankę miasta, która ma związek ze sprawą.\nPolicjanci z Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w Sandomierzu przejęli prawie cztery kilogramy marihuany. Ich właścicielowi grozi kara do 10 lat pozbawienia wolności.\nPijany kierowca, pod wpływem narkotyków wjechał w przystanek autobusowy\nDo zdarzenia doszło na drodze krajowej nr 42 w miejscowości Nowy Kaznów.\nKierował pod wpływem narkotyków. Miał przy sobie marihuanę i amfetaminę\nW sobotnią noc buscy policjanci zatrzymali 39-latka, który kierował osobową toyotą pod wpływem środków odurzających. W trakcie kontroli okazało się, że mężczyzna miał w samochodzie 280 gramów narkotyków.\nKierowca był trzeźwy, ale.... Policjanci ujawniają podejrzenia\nNa drodze krajowej nr 74, między miejscowościami Salata, a Smyków w powiecie koneckim, samochód osobowy, kierowany przez 33-letniego mężczyznę z nieustalonych dotychczas przyczyn zjechał do rowu, a następnie uderzył w przepust.\nDopalacze trzymali w Kielcach. Staną przed sądem\n16 osób podejrzanych o handel dopalaczami stanie przed sądem w Szczecinie. Są wśród nich mężczyźni, którzy magazynowali w Kielcach nielegalne substancje i rozprowadzali je przez internetowe sklepy.


Sezon na Ziemniaki - DoradcaSmaku.pl\nMamy już 356 023 przepisów!\nSezon na Ziemniaki\nOpublikowano 2013-11-12 14:30:00\n…, bo ziemniaki to najpopularniejsze warzywo w Polsce. Z resztą ziemniak jest powszechnie uprawiany nie tylko w Polsce, ale również i na świecie. Więcej uprawia się tylko ryżu, pszenicy i kukurydzy. A liczba zjadanych kilogramów na Polaka, powszechna dostępność i ważne miejsce w kuchni polskiej czynią z ziemniaka warzywo niemal narodowe.\nZiemniaki trafiły do Europy z państwa Inków razem z Hiszpanami w XVI wieku. Początkowo ziemniak uprawiany był jako roślina ozdobna lub ciekawostka botaniczna. Do Polski przywiózł je prawdopodobnie z wiedeńskiej wyprawy w 1683 roku Jan III Sobieski dla „najdroższej sercu Marysieńki”. Jednak dopiero w XXI wieku ziemniaki zyskały ogromną popularność. Dziś ziemniak jest podstawowym źródłem skrobi, wykorzystywany powszechnie nie tylko w kuchni, ale także w przemyśle.\nZiemniaki są niczym kulinarny joker, można je gotować, piec, smażyć, grillować…. Są podstawowym dodatkiem do obiadu w kuchni polskiej. Podaje się je w różnej formie: z wody i posypane koperkiem lub też pieczone z dodatkiem ziół czy sera, ciekawą alternatywą jest ziemniaczane purée. Natomiast ziemniaki pieczone w ognisku rozbudzają smakiem i aromatem niczym proustowska magdalenka sentymentalne wspomnienia.\nJednak obecnie ulubioną formą są ziemniaki smażone na głębokim tłuszczu, czyli… frytki oraz chipsy. Bez ziemniaków nie byłoby też pysznych placków ziemniaczanych, kartoflanki, tradycyjnych klusek śląskich czy włoskich gniocchi, kopytek, zapiekanek, klasycznej sałatki jarzynowej czy pierogów ruskich.\nSława ziemniaka ostatnimi czasy nieco podupadła, ponieważ uznano go za winnego otyłości i pozbawionego wartości odżywczych, słowem – zbędnego w codziennym menu. Jednak przez wiele lat ziemniaki chroniły od głodu dzięki dużej ilości węglowodanów, białka i wapnia, a także potasu i fosforu.\nZiemniaki nie są wrogiem szczupłej sylwetki o ile nie usmażymy ich na głębokim tłuszczu, nie zalejemy tłustym sosem czy okrasimy masłem lub skwarkami. Warto wiedzieć, że ziemniaki gotowane w mundurkach są najmniej kaloryczne. A ziemniaki pieczone i odpowiednio doprawione – na przykład z odrobiną rozmarynu, tymianku, soli, pieprzu grubo mielonego z dodatkiem oliwy w oliwek będą lekkie, a przy tym smaczne i aromatyczne. Purée z dodatkiem gałki muszkatołowej zaskoczy ciekawą nutą smakową, a koperek dodany do młodych ziemniaków podkreśli ich delikatny smak. Zatem nie bójmy się ziemniaków, szczególnie teraz, kiedy są szeroko dostępne, niedrogie i wcale nie takie tuczące.\nZiemniaki po szwajcarsku\n8 ziemniaków (60 dag),\n25 dag chudego wędzonego boczku,\n1 łyżka Przyprawy do ziemniaków Prymat,\nPieprz czarny mielony Prymat,\nTzatziki - pikantny sos czosnkowy Prymat\ndo smażenia: 2 łyżki oleju\nZiemniaki wyszorować pod bieżącą woda i ugotować w łupinach na półtwardo (4–5 min od zagotowania). Ostudzić, obrać, zetrzeć na tarce z dużymi otworami i wymieszać z przyprawą do ziemniaków. Boczek pokroić na cienkie plastry. Na dużej patelni z grubym dnem rozgrzać olej, dno i boki patelni wyłożyć boczkiem, oprószyć sola i posypać obficie pieprzem. Na boczek wyłożyć ziemniaki i wyrównać powierzchnię. Smażyć do momentu, aż przy potrząsaniu patelnią placek będzie odchodzić od dna. Wyłożyć na talerz boczkiem do góry, podzielić na porcje. Podawać z kefirem doprawionym pikantnym sosem czosnkowym „Tzatziki” Prymat.\nChrupiące placki ziemniaczane z kiszoną kapustą i ziarnami podane z chrupiącymi kiełkami i pomidorkami koktajlowymi\n600 g startych na grubej tarce ziemniaków\n300 g pokrojonej, ugotowanej kiszonej kapusty\nSól, świeżo mielony czarny pieprz, majeranek Prymat\n80 g ulubionych kiełków\n100 g pokrojonych w cząstki pomidorów koktajlowych\n4 łyżki sosu vinaigrette\nZiemniaki dokładnie odcisnąć, dodać kapustę, cebulę, jajka, mąkę i wszystkie ziarna, całość dokładnie wymieszać i doprawić do smaku. Z ciasta uformować placki i usmażyć na rozgrzanym oleju. Przed podaniem placki osączyć z tłuszczu używając papierowego ręcznika. Podawać z sałatką z kiełków, pomidorami koktajlowymi i sosem vinaigrette.\nSałatka ziemniaczana z szynką i aromatycznym sosem polskim Prymat\n1 główka sałaty lodowej,\n1 łyżka uprażonych pestek słonecznika,\nPieprz czarny mielony Prymat do smaku.\n2 saszetki Sosu sałatkowego polskiego koperkowo-ziołowego Prymat,\nszczypta Papryki słodkiej Prymat,\nSposób przygotowania: Sos sałatkowy polski koperkowo-ziołowy Prymat wymieszać z oliwą, dodać jogurt, doprawić sokiem z cytryny, pieprzem i odrobiną papryki, odstawić do lodówki. Ziemniaki umyć i ugotować w osolonej wodzie, po wystudzeniu pokroić w kostkę. Sałatę umyć, osuszyć i porwać na kawałki. Szynkę pokroić w kostkę. Rzodkiewki i paprykę oczyścić, a następnie pokroić na kawałki. Dymkę wraz ze szczypiorkiem posiekać. Ziemniaki wymieszać z warzywami i szynką, polać obficie sosem polskim i posypać pestkami słonecznika.\nMarynowane steki z karkówki z chipsami z młodych ziemniaków i kwaśnym jogurtem\n4 steki z karkówki (każdy po 160 g)\n1 op. przyprawy do karkówki Prymat\n8 umytych pokrojonych w łódki ziemniaków ze skórką\nSól, grubo mielony czarny pieprz Prymat\n1 wyfiletowana czerwona papryka\nUmyte i osuszone mięso natrzeć marynatą powstałą poprzez zmiksowanie wszystkich składników i odstawić w chłodne miejsce. Ziemniaki ułożyć na posmarowanej oliwą blasze, posypać solą, dodać rozmaryn i piec około 30 minut w temperaturze 200˚C. Steki usmażyć na rozgrzanej patelni grillowej nasmarowanej oliwą, pod koniec dodając paprykę i dymkę. Następnie całość piec 5 minut w temperaturze 180˚C.\nNa aromatycznych stekach z karczku wieprzowego ułożyć pieczone chipsy ziemniaczane z rozmarynem. Tak przygotowanie danie udekorować dymką, czerwoną papryką i kwaśnym jogurtem.\nOpublikowano 2013-11-12 21:10:01\nhttp://www.doradcasmaku.pl/przepis/300108/zupa-krem-ziemniaczana-z-koperkiem.html i tu proponuje pyszną zupę z ziemniaków.\nOpublikowano 2013-11-13 20:20:30\nbardzo ciekawe przezpisy warte spróbowania


Dzierżoniów - okradł nawet własną matkę | Bielawa Nasze Miasto\nDzierżoniów - okradł…\nDzierżoniów - okradł nawet własną matkę\nRED 12 lutego 2010, 15:06\nNawet do 10 lat pozbawienia wolności może grozić 19-latkowi podejrzanemu o kradzieże, włamanie i przywłaszczenie mienia. Mężczyzna okradł nawet własną matkę.\nDzierżoniowscy policjanci zatrzymali 19-letniego mężczyznę, pod zarzutem kradzieży, włamania i przywłaszczeń mienia. Mężczyzna ma na swoim koncie kilka takich przestępstw. Okradł między innymi swoją własną matkę. Jego łupem padły pieniądze, a także sprzęt RTV oraz inne przedmioty, które następnie sprzedał. Podejrzany miał szansę odpowiadać z „wolnej stopy” ponieważ kilka dni wcześniej zastosowano wobec niego za inne czyny wolnościowy środek zapobiegawczy w postaci dozoru policyjnego. Jednak z tej szansy nie skorzystał i dokonał kolejnej kradzieży. Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie przychylił się do wniosku policji i prokuratury i aresztował 19-latka na trzy miesiące.


Wycieczka z przewodnikiem po Masadzie i Morzu Martwym z Herzliya | musement\nPrzeżyj podróż do najniższego punktu na Ziemi około 400 metrów poniżej poziomu morza, pokrywając skórę czarnym błotem, a następnie zanurzając się z powrotem do wody, aby odmłodzić kąpiel\nZapraszamy na wycieczkę z przewodnikiem po Masadzie, poznając starożytną Ścieżkę Węży, którą Rzymianie zrobili 2000 lat temu\nOdwiedź górski płaskowyż kolejką linową i posłuchaj o umiejętnościach budowania króla Heroda od swojego eksperta!\nOdkryj Masadę, jej fascynujące historie i nie tylko przejedź kolejką linową na górski płaskowyż, ale także relaksujące, bogate w minerały Morze Martwe. Całodniowa wycieczka z nauką, podziwianiem i oddawaniem się.\nPodróż rozpoczyna się w Herzliya, schodząc poniżej poziomu morza przez biblijną pustynię w kierunku Morza Martwego. Zobacz Gospodę Dobrego Samarytanina i zatrzymaj się na trasie, aby spojrzeć na pustynię. Docierając do brzegów Morza Martwego porośniętego białą solą, podążaj linią brzegową w kierunku Masady. Chociaż możliwe jest wspinanie się starożytną Ścieżką Węży na Masadę, tak jak robili to Rzymianie 2000 lat temu, dojedziesz wygodną kolejką linową na górski płaskowyż. Posłuchaj o umiejętnościach budowania króla Heroda od swojego doświadczonego przewodnika i szczytu góry, który był ostatnią placówką żydowskich fanatyków.\nWracając do Morza Martwego, podziwiaj pustynną oazę Ein Gedi, gdzie znajdują się bujne liście i wodospady. Dowiedz się, jak Dawid ukrył się przed rozzłoszczonym królem Saulem, zanim przeszedł przez Qumran, gdzie w kilku jaskiniach na zboczu wzgórza znajdowały się 2000-letnie Zwoje znad Morza Martwego. Zrelaksuj się podczas kąpieli w Morzu Martwym, które jest 9,6 razy bardziej słone niż ocean i ma wysoką zawartość soli, która utrzyma Cię na powierzchni. Podaruj sobie naturalny zabieg spa, pokrywając skórę czarnym błotem, a następnie zanurz się z powrotem w wodzie na odmładzającą kąpiel na zakończenie dnia.\nMiejsce i czas odbioru w mieście Herzliya potwierdzisz bezpośrednio u lokalnego operatora, którego dane kontaktowe można znaleźć na kuponie po dokonaniu rezerwacji.\nMożesz wybrać pomiędzy opcją biznesową (grupa może liczyć do 22 osób) a opcją wycieczkową (grupa może liczyć do 40 osób). To tylko różnicuje wielkość grupy. Jeśli wybierzesz opcję ceny studenckiej, musisz pokazać legitymację studencką\nAby popływać w Morzu Martwym, pamiętaj o zabraniu kostiumu kąpielowego, kremu z filtrem przeciwsłonecznym, czapki, ręcznika i klapek\nWycieczka jest dostępna w języku angielskim, niemieckim, francuskim i hiszpańskim, ale nie wszystkie 4 języki są oferowane każdego dnia\nMuzeum Sztuki w Tel Awiwie z transferem\nOdkryj scenę artystyczną w Muzeum Sztuki w Tel Awiwie.


Szafka Dolna T22/D80 Tiffany - Bog Fran - Resmar.pl\nElegancka stylowa i funkcjonalna szafka dolna T22/D80 z kolekcji Tiffany biel z połyskiem\n3.40 pkt za ten produkt\nPo opłaceniu zamówienia z tym produktem otrzymasz za niego 3.40 pkt. Punkty wymienisz na atrakcyjne rabaty.\nFunkcjonalna i stylowa kuchnia składa się z systemu szafek dolnych i górnych. Pozwalają one komfortowo przechowywać różne przedmioty i akcesoria kuchenne. Dobrym przykładem jest prezentowana szafka dolna T22/D80 . To mebel z kolekcji Tiffany firmy Bog Fran . Podobnie jak wszystkie szafki z tego zestawu cechuje ją efektowna nowoczesna stylistyka. Szafka wybarwiona jest na kolor biały i wykończona w wysokim połysku. Taki design wspaniale prezentuje się we wnętrzu optycznie je rozjaśniając i powiększając. Ponadto wysoki połysk nadaje prestiżu i luksusowego charakteru wnętrzu. Do doskonałe rozwiązanie do współczesnych wnętrz, w których dominują proste, minimalistyczne kształty brył i połyskujące powierzchnie.\nOprócz estetycznego wyglądu mebel ten jest też bardzo praktyczny w zastosowaniu. Szafka jest dwudrzwiowa i wyposażona w szeroką, pojemną półkę z płyty meblowej. Pozwoli ona przechować garnki i różne akcesoria kuchenne w taki sposób, by się one nie niszczyły i nie ulegały zabrudzeniu. Tym samym wnętrze zyska schludny wygląd. Staranne wykonanie z dobrej jakości materiałów płyty MDF - front oraz płyty laminowanej- korpus sprawia ze mebel jest nie tylko piękny, ale także wytrzymały. Dodatkowo obrzeże ABS daje odporność na działanie wysokich temperatur i uszkodzenia mechaniczne.