książki w serii tematycznej "Uniwersum Metro 2033" » BiblioNETka\nKsiążki w serii tematycznej Uniwersum Metro 2033\nWarszawa, połowa XXI w. Atomowy armagedon z początku wieku zredukował Polskę do 20 km warszawskiego metra. Pewnego dnia niewielka, skłócona społeczność odbiera tajemniczy sygnał... Postapokaliptyczny horror utrzymany w klimacie serii "Metro 2033" oraz S.T.A.L.K.E.R. [Vide!, 2014]\nAntonow Siergiej (ur. 1968)\n"Siergiej Antonow zabiera nas do prawdziwego Metra 2033 – tajemniczego, pełnego niespodzianek i niebezpieczeństw; przenikniętego duchem beznadziei. Wielkim atutem powieści jest główny bohater, który chce naprawić świat, a o tym marzył kiedyś chyba każdy z nas. Czy na końcu ciemnych tuneli pojawi się światełko?" Dmitry Glukhovsky Jedna z tych najbardziej nieprawdopodobnych i nieprzewidywalnych książek Uniwersum Metra 2033. Jej bohater, młody anarchista i żołnierz z moskiewskiej stacji Woj...\n"Do światła" Andrieja Diakowa to w Rosji największy sukces w ramach projektu Uniwersum Metro 2033 od czasu niezapomnianego "Metra 2033". "Porzucony świat, leżący na powierzchni, nie chciał przyjąć ludzi z powrotem. Mamiące, tajemnicze światło zgasło, skryło się jak widmo, jak bagienny ognik. Czy znajdą drogę do światła, do nadziei, poprzez wszystkie niebezpieczeństwa świata zewnętrznego? Ilu wędrowców dotrze tam żywych? Może jeden. Może nikt". Z petersburskiego metra wyrusza grupa stra...\n"Moskwa i Kaliningrad. Wspaniałe stołeczne metro i zbudowane przez faszystów w podziemiach Königsberga bunkry oraz tajne bazy. Intrygujące zestawienie. Choć ci, którzy o moskiewskim metrze wiedzą wszystko, żyją pośród nas, milczą ze względu na podpisane zobowiązania. Tymczasem tajemnice podziemnego Königa jego budowniczowie zabrali do grobu. A jeśli z tego grobu powstaną? To książka, której na pewno nie zapomnicie". Dmitry Glukhovsky "Po niebie niczym strzały przemknęły rzadkie obłoki, p...\nNareszcie! Jest sygnał z Krakowa! W końcu mamy dowód na to, że także i w Polsce żyją niedobitki po nuklearnej zagładzie… Z nieukrywaną dumą – wraz ze znakomitym autorem, Pawłem Majką – oddajemy w wasze ręce pierwszą polską powieść w Uniwersum Metro 2033. Czekanie naprawdę się opłaciło. Witajcie w Polsce, w roku 2033… Dmitry Glukhovsky Dwie dekady po Pożodze, globalnej zagładzie atomowej. Gatunek homo sapiens na powrót został sprowadzony do roli jednego z konkurentów w grze o przetrwanie....\nantologia; Majka Paweł, Pazdan Aneta, Adwentowska Dagmara i inni\n– Paweł Majka: Halny – Aneta Pazdan: Upadek stacji Eden – Dagmara Adwentowska: Otwórz oczy – Magdalena Kucenty: Awers i Rewers – Dawid Jaworski: Czyściciel – Piotr Jedliński: Parias – Anna Wołosiak-Tomaszewska: Hexengrund – Ilona Podgajna: W ludzkiej skórze – Komodo: 320 – Justyna Micota: Niemy – Tomasz Przyłucki: Miasto '33 – Maciej "Sarajas" Głowacki: Pinokio – Marek Zychla: Protokooperacja – Simon Zack: Obietnica [Insignis, 2016]\nNigdy niepublikowane w Polsce nowe opowiadanie autora kultowej trylogii Metro 2033 2034 2035. "Opowiadanie »Koniec drogi« napisałem w 2006 roku przy wtórze pocisków Hezbollahu, kiedy byłem korespondentem rosyjskiej telewizji w izraelskim mieście Kirjat Szemona. Z tamtej perspektywy nuklearny koniec świata, na który prędzej czy później sami się skażemy, wydawał się bardzo prawdopodobny. Opowiadanie powstało szybko: odgłosy ostrzału i wybuchów bardzo mnie inspirowały. Nigdy nie planowałem roz...\n„To książka prawdziwa; jakby autor widział wszystko na własne oczy. Bezkompromisowa. Twarda, wręcz okrutna. Mądra, subtelna, poetycka. Śmiała, łamiąca schematy. Czytałem i nie mogłem się oderwać, jeść ani spać. Dziś to moja ulubiona powieść z całego Uniwersum”. Dmitry Glukhovsky „Dziwnie poruszać się w otwartej przestrzeni. Żyję od tak dawna pod ziemią, że chyba doznałbym szoku pod rozgwieżdżonym niebem. Ale gwieździste niebo należy już do przeszłości. Pokrywa chmur, z której pada lepki ...\nMediolanowi grozi nowa zagłada atomowa, a dzieci znowu przygotowują wyprawę krzyżową. Czy mają szansę, czy też – jak poprzednio – religijni fanatycy prowadzą ich na bezsensowną śmierć? Czy prawdziwymi potworami są mutanty, które zajęły ruiny Mediolanu, czy ludzie ukrywający się pod miastem? Czy jest miejsce dla Boga tam, gdzie wiara spłonęła w atomowym ogniu, i po czyjej jest On stronie? „Znany i ceniony w rodzinnych Włoszech powieściopisarz powraca do naszego uniwersum, by wyznaczyć w nim ...\n"Żyję w świecie, w którym nie ma jutra. Nie ma w nim miejsca na marzenia, plany, nadzieje… Uczucia ustępują tu miejsca instynktom, a najważniejszy z nich każe przeżyć. Za wszelką cenę przeżyć". Rok 2034. Od pamiętnych wydarzeń, które początek i finał miały na stacji WOGN, minął niespełna rok. Czarni, ponoć śmiertelne zagrożenie dla tych nielicznych, którzy w czeluściach moskiewskiego metra przetrwali atomową apokalipsę, zniknęli na dobre, zgładzeni przez Artema i jego towarzyszy. Na drug...\nKsiążka "Metro 2035" stanowi ukoronowanie kultowego cyklu "Metro 2033", który podbił Rosję i cały świat. Prawa do przekładu zostały wykupione na długo przed jej ukończeniem przez autora. Powieść, na którą miliony czytelników czekały aż dziesięć lat, jest kontynuacją i zakończeniem historii Artema. Na uwagę zasługuje fakt, że ostatnia część trylogii, choć stanowi jej zamknięcie, jest zupełnie niezależna od pozostałych tomów. Dzięki temu czytelnicy mogą także od niej rozpocząć niezwykłą przygo...\n„Wrak milionowego miasta, głównego ośrodka obwodu i okręgu, bramy Kaukazu, portu pięciu mórz…” A pod nim nieukończone metro z tymi nielicznymi mieszkańcami, którzy mieli szczęście przetrwać. Szczęście? Ze zmiennym powodzeniem bronią swoich podziemnych enklaw przed agresją nowych gospodarzy zniszczonego świata. Ale oto nadciąga zagrożenie, które zmusza do ucieczki panoszące się na powierzchni stwory, a mieszkańców metra sama jego nazwa przyprawia o dreszcze i rodzi nocne koszmary. Czy to już osta...\nDruga po „Dzielnicy obiecanej” Pawła Majki książka z serii „Uniwersum Metro 2033” w polskich realiach. Wrocław 20 lat po wojnie nuklearnej. Z niemal siedmiuset tysięcy wrocławian przetrwała ledwie garstka. Żyją oni w ciągnących się pod miastem kanałach, tworząc niewielkie zamknięte społeczności, zwane enklawami. Mimo upływu lat, powierzchnia wciąż nie nadaje się do ponownego zasiedlenia. Promieniowanie jest tam wciąż zbyt silne, a co gorsza, zmutowane rośliny i zwierzęta stworzyły w ruinach...\nWroczek Szymun (pseud.)\nDawniej: Piotrogród, Leningrad; dziś: Sankt Petersburg, Petersburg lub po prostu Piter. W mieście nad Newą, podobnie jak w Moskwie, atomową apokalipsę przetrwali tylko ci, którzy mieli szczęście znaleźć się w odpowiednim miejscu, czyli w metrze. "…my wszyscy już umarliśmy. Tom Waits rozbrzmiewający w martwej ciszy opuszczonej kafejki. Mokry petersburski blues w deszczową noc newskiego prospektu… Biała grubościenna filiżanka na masywnym spodku. Czarna skorupa wewnątrz". Ochrypły, strasz...\nStalkerem nikt się nie rodzi, stalkerem się zostaje. A może także się rodzi... Szczególnie kiedy dowódcą twojego Schronu jest pułkownik specnazu GRU, wokół – radioaktywne ruiny pełne krwiożerczych mutantów, sąsiad rwie się, by strzelić ci w plecy i każdego dnia musisz walczyć o życie. Swoje. Swoich bliskich. Przyjaciół. Nadzieję pokładając tylko w wiernym wintoriezie, wypróbowanym w setce drak partnerze i szczęściu. Za istnienie płacąc nabojami, a za błędy – krwią. Wciąż na nowo udowadniając świ...\n„Siła ma słuszność wtedy, kiedy wykorzystuje się ją w dobrym celu. Silny człowiek to dobry człowiek. Ale dobro to nie jest przebaczanie wszystkiego. Dobro powinno mieć pięści. Nie mamy już prawa do łaski i wybaczenia. Zostało nam tylko prawo do zemsty”. Przeżył, wrócił do domu. I co go przywitało? Pustka! Cisza! Śmierć! Droga była długa, ale jeszcze nie dotarł do jej kresu. Ten, na kogo nikt nie czeka, kogo pozbawiono rodziny i przyjaciół, jest wprost stworzony do wojny. Daniła Dobryn...\nHistoria ludzkości to niekończące się wojny. Walka o przeżycie, o środki, o niepodległość, za wiarę, o ideały… Gdzie tu miejsce na przykazanie miłości, na humanizm?! Chcesz żyć? Zabij i zabierz. Oto cała filozofia. Przecież prawo do życia zawsze idzie w parze z prawem do użycia siły. Daniła Dobrynin i jego towarzysze broni dobrze wiedzą, że jeśli nie wezmą szturmem składu Rosrezerwy, ich rodzinny Schron wcześniej czy później przemieni się w cmentarzysko. Oni po prostu chcą żyć, i to ich pr...\nantologia; Jedliński Piotr, Malinowska Ewa (pseud. Pani_Cogito), Magiera Wojciech i inni\n"Szepty zgładzonych" to zbiór opowiadań polskich fanów Uniwersum Metro 2033, inspirowanych postapokaliptycznym światem wykreowanym przez Dmitrija Glukhovsky’ego. Tworzy go trzynaście tekstów nagrodzonych w konkursie zorganizowanym przez wydawnictwo Insignis i portal metro2033.pl. Jury konkursowe stanowiła cała społeczność portalu oraz członkowie redakcji serii "Uniwersum Metro 2033". "Szepty zgładzonych" to wyjątkowa antologia amatorskiej twórczości miłośników postapokalipsy. Napisane i zaraz...\nantologia; Serwin Michał, Kośka Maciej, Tseena (pseud.) i inni\n„W blasku ognia”. Wybór najlepszych opowiadań polskich fanów Uniwersum Metro 2033, nadesłanych na konkurs organizowany przez portal metro2033.pl w roku 2013. Metro 2033 to świat wykreowany przez Dmitrija Glukhovsky’ego; świat, w którym po nuklearnej apokalipsie pozostali przy życiu ludzie chronią się w moskiewskim metrze. Tam na nowo organizują swą kilkudziesięciotysięczną społeczność i wbrew wszystkiemu, co ich otacza, usiłują przetrwać. Z czasem projekt Glukhovsky’ego zaczął się rozrasta...\nantologia; Szponarski Rafał, Urbańczyk Jacek, Jedliński Piotr i inni\n– Rafał Szponarski: Lek na całe zło – Jacek Urbańczyk: Nim wszystko znów pójdzie w pierony – Piotr Jedliński: Któryś był mi bestią – Szymon Muszyński: Ławica – Filip Laskowski: Dobry Samarytanin – Piotr Dudek: Lekcja odwagi – Paweł Hamanowski: Kiedy słońce znów było bogiem – Marcin Wójcik: Fala nośna – Bartosz Majorczyk: Krótki rys człowieka współczesnego – A.M. Starszyk: Kapitan – Marta Wnorowska: Muszka Anuszka – Krzysztof Gniady: Największy wróg ludzkości [Insignis, ...\n"Metro 2033" Dmitrija Glukhovsky'ego to kultowa powieść fantastyczna, najgłośniejsza rosyjska książka ostatnich lat. Półmilionowy nakład, tłumaczenia na dziesiątki języków plus wspaniała gra komputerowa. Ta powieść zainspirowała całą plejadę nowych pisarzy i teraz wszyscy razem tworzą "Uniwersum Metro 2033", serię książek na motywach słynnej sagi. Przygody bohaterów na Ziemi, niemal unicestwionej przez wojnę nuklearną, wychodzą poza granice moskiewskiego metra. Teraz walka o przyszłość ludzkości...\nZwerbowany przez Czystych Nauczyciel otrzymuje zadanie: trzeba zażegnać kryzys w Nowym Watykanie. Nienawykły do wykonywania rozkazów, postanawia działać na własną rękę i próbuje udowodnić wszystkim, że mimo wielu lat bezczynności pozostał Czarnym Skorpionem, żywą legendą kanałów. Mierzy też znacznie wyżej: jego prawdziwym celem jest zapobieżenie bliskiej już wojnie z Lekterytami, a misja w Wolnych Enklawach to tylko rozgrzewka przed prawdziwym wyzwaniem, jakim będzie wypad do okupowanej przez...


SOLEIL Resort & SPA - Weekend we dwoje - Rewal\nul. Sztormowa 6\n+48 913 862 551\nod: 110 PLN\nProponujemy Państwu spędzenie wczasów w kameralnym SOLEIL Resort & SPA.\nMiła rodzinna atmosfera, wyśmienite domowe posiłki i wiele atrakcji zapewniają udany wypoczynek.\nZapraszamy Państwa bez względu na porę roku na pobyty rodzinne, święta bożego narodzenia, sylwestra, święta wielkiej nocy, pakiety promocyjne oraz spotkania biznesowe i konferencje.\nSOLEIL Resort & SPA to trzy obiekty położone 50m. - 100m. od szerokiej piaszczystej plaży w zacisznej okolicy co gwarantuje Państwu upragniony spokój na każdą kieszeń.\nProponujemy wczasy w budynkach mieszczących do 80 osób.\nznajdzie się też coś dla miłośników koszykówki\nSOLEIL Resort & SPA posiada jadalnię w której oferujemy wyżywienie dla gości przebywających w obiekcie oraz w sąsiedztwie. Mają Państwo wyjątkowo wyrafinowane życzenia kulinarne? Proszę bardzo – nasza kuchnia jest przygotowana na Państwa wyzwania.\nOferujemy śniadania, obiady, obiadokolacje i kolacje. Godziny posiłków są regulowane - staramy się je dobierać do oczekiwań naszych gości.\nZ pobytu w SOLEIL Resort & SPA zadowoleni będą zarówno miłośnicy aktywnego wypoczynku jak i plażowicze.Tradycją stały się już częste organizowanie ognisk i grilla dla naszych gości oraz konkursów dla dzieci... i nie tylko.\nNasza obsługa z przyjemnością zorganizuje dla Państwa różnego rodzaju turnieje, począwszy od bilardowych po siatkówkę na plaży oraz piłkę nożną na boisku w centrum Rewala. Istnieje również możliwość wypożyczenia sprzętu Nordic Walking.\nIstnieje możliwość zorganizowania innych, dodatkowo odpłatnych form aktywnego wypoczynku – paintball, wypożyczenie quadów, buggy, rezerwacja biletów na występy w amfiteatrze oraz wejściówek do obiektów wartych obejrzenia zarówno w Rewalu, jak i w okolicy.\nW mniej pogodne dni czekać będą Państwa zabytki, muzea a także wycieczki m.in. kolejką wąskotorową.\n01.09 - 22.06\n23.06 - 31.08\nPobyt z całodziennym wyżywieniem\n- Obiad 25 zł\n- Kolacja 20 zł\n*- bez dostawki, ½ porcji posiłku\nW przypadku rezygnacji z pobytu wpłacony zadatek pokrywa koszty manipulacyjne.\nDoba hotelowa rozpoczyna się o godz. 16:00, a kończy o godzinie 12:00\nPodane ceny nie stanowią oferty handlowej w rozumieniu Kodeksu Cywilnego.\nMają charakter informacyjny i mogą ulec zmianie, ponadto zarówno ceny jak i opcje mogą różnić się w przypadku pakietów okolicznościowych.\nDrink bar :\nDomki i Pokoje REKIN Rewal\nPOKOJE GOŚCINNE ARTUR Rewal


RB Rail rozpoczął przetarg na elektryfikację Rail Baltica\nStart/Transport/Kolejowy/RB Rail rozpoczął przetarg na elektryfikację Rail Baltica\nRB Rail rozpoczął przetarg na elektryfikację Rail Baltica, linii o standardowym rozstawie torów między Polską, Litwą, Łotwą i Estonią, twierdząc, że będzie to największy program elektryfikacji kolei w Europie, realizowany w ramach jednego projektu.\nPrzetarg na elektryfikację Rail Baltica\nPrzetarg na elektryfikację Rail Baltica obejmuje 870 km dwutorowej linii od granicy z Polską do Tallina, w tym linię z Kowna do Wilna, i obejmuje projekt i budowę podstacji, połączeń z publicznymi sieciami wysokiego napięcia, systemów sterowania oraz ponad 2 000 km torów i urządzeń napowietrznych. Zakończenie dwuetapowej procedury przetargowej planowane jest na koniec 2023 roku.\nTo pierwszy raz, kiedy zamówienie o takim zakresie i skali jest organizowane w trzech krajach w Europie, a jego celem jest zapewnienie jednego systemu elektryfikacji z takimi samymi zasadami eksploatacji i utrzymania oraz wymogami interoperacyjności w kilku krajach. Zdecydowane warunki dotyczące minimalizacji wpływu na środowisko są integralną częścią elektryfikacji Rail Baltica. Na przykład, efektywność energetyczna całego łańcucha trakcyjnego wyniesie ponad 85%, a okres eksploatacji komponentów będzie wynosił 50 lat lub więcej – powiedział Jean-Marc Bedmar, dyrektor działu systemów i eksploatacji w RB Rail.\nDyrektor techniczny Marc-Philippe El Beze stwierdził z kolei, że ,,w obecnej sytuacji geopolitycznej połączenie sił jest ważniejsze niż kiedykolwiek, a to zamówienie jest dowodem dojrzałości zarówno projektu Rail Baltica, jak i polityki UE w zakresie realizacji transgranicznych projektów strategicznych”.\nCzytaj też: Litewski odcinek Rail Baltica z pierwszym podpisanym kontraktem\nRail Baltica połączy Warszawę z Tallinem\nRail Baltica to projekt linii kolejowej będącej częścią komunikacyjnych sieci transeuropejskich TEN-T. Projekt o długości 870 km jest obecnie największym przedsięwzięciem komunikacyjnym w regionie. Ma połączyć Warszawę, Kowno, Rygę i Tallin trasą, po której pociągi będą mogły docelowo poruszać się z prędkością nawet ponad 200 km/h. Celem jest integracja krajów bałtyckich z europejską siecią kolejową. Zakończenie budowy projektu jest planowane na 2026 rok. Obecnie trwają już prace na odcinkach w Polsce i Łotwie (m.in. przebudowa dworca głównego w Rydze), jednak zdecydowana większość trasy jest jednak obecnie na etapie prac przygotowawczych.\nŹródło: RB Rail AS\nPrace przy Rail Baltica są realizowane również w Polsce. Zmodernizowano już dwa odcinki – z Warszawy do Sadownego oraz z Sadownego do Czyżewa. Aktualnie prowadzone są prace na kolejnym, trzecim już odcinku – z Czyżewa do Białegostoku. W planach są roboty na kolejnych fragmentach trasy: Białystok – Ełk oraz Ełk – Trakiszki.\nCzytaj też: Najdłuższy podwodny tunel na świecie coraz bliżej. Połączy Helsinki i Tallinn\nKontrakt na prace przy Rail Baltica został podpisany\nelektryfikacja kolej Rail Baltica RB Rail\nRosja ma trudności z eksportem zboża. Twierdzi, że to z powodu sankcji\nRosyjski sektor kolejowy stoi w obliczu poważnego kryzysu\nTablice rejestracyjne w największych miastach czekają zmiany. Pojawi się KK czy PY\nModernizacja kolei w Słowenii. Ponad 50 pociągów w przyszłym roku!


Hotel Almond Business & SPA Gdańsk - Noclegi.pl\nulica Toruńska 12, 80-747 Gdańsk (Polska)\nHotel Almond Business & SPA Gdańsk ×\n251 zł /os/noc, bez wyżywienia, 22. - 23. maj\nRezerwując tutaj otrzymasz bezpłatne udogodnienia w ilości: 5 szczegóły » Bezpłatne wifi, herbata, kawa, bezpłatne korzystanie z jacuzzi., bezpłatne korzystanie z sauny\n108 pokoi, 2 miejsca\nHotel Almond Gdańsk oddaje do dyspozycji Gości bezpłatnie kryty basen z niechlorowaną wodą. Obiekt usytuowany jest nad samą Motławą na terenie Starego Miasta w Gdańsku, 300 metrów od Muzeum Narodowego. Obiekt oferuje zakwaterowanie w klimatyzowanych pokojach z bezpłatnym WiFi dostępnym we wszystkich pomieszczeniach. Na miejscu dostępny jest prywatny parking.\nWszystkie pokoje są nowocześnie urządzone i wyposażone w telewizor z płaskim ekranem i dostępem do kanałów satelitarnych. We wszystkich pokojach znajduje się łazienka ze szlafrokami, kapciami i bezpłatnym zestawem kosmetyków.\nHotel dodatkowo posiada swoją restaurację oraz strefę spa i strefę odnowy biologicznej z sauną suchą i parową oraz wanną z hydromasażem. Zabiegi spa i masaże są dostępne za dodatkową opłatą.\nJeśli przyjedziesz samochodem, hotel udostępni Ci miejsce parkingowe za dodatkową opłatą.\nMożesz cieszyć się miłymi wieczorami na świeżym powietrzu, ponieważ niektóre pokoje posiadają balkony lub tarasy. Dzięki bezprzewodowemu połączeniu z Internetem (WiFi), dostępnym w hotelu, będziesz online podczas wypoczynku. Osobna łazienka i toaleta są dostępne we wszystkich pokojach.\nMożesz znaleźć dokładną listę usług dostarczanych przez Hotel Almond Business & SPA Gdańsk (zawierają również te wymagające dopłaty) i dokładne wyposażenie pokoi w informatorze poniżej, oraz w informatorze konkretnego pokoju.\nPodane ceny są bez wyżywienia. Jeżeli chcesz, możesz również wybrać śniadanie podczas rezerwacji.\nMożesz wybrać jedną z następujących metod aby zapłacić za Twój pokój: bon turystyczny, gotówka, karta i przelew.\nNajwcześniejsza godzina zameldowania 15:00, najpóźniejsza godzina wymeldowania 12:00.\nMożesz rozmawiać z personelem w języku polskim, angielskim, rosyjskim.\nHotel Almond Business & SPA Gdańsk - informacje o pokojach - informacje o pokojach\nWłasny parking (16 sztgaraż 60 zł/dni, 20 sztstrzeżony 40 zł/dni)\nWypożyczalnia rowerów (40 zł/dni)\nOpłata ze wstęp:90 zł/seans\nBasen (Kryty 30 °C 120-150 cm)\nSerwis, Przechowalnia bagażu, Bar, Sejf, Winda, Centrum biznesowe\nPotrawy dostępne w obiekcie:: Tradycyjne, Regionalny, Nowoczesny\nPościel dla dzieci, Możliwość podgrzania pokarmu dla niemowląt, Kącik zabaw dla dzieci, Łóżeczko dla dziecka, Krzesło do karmienia dziecka\nBilet wstępu do SPA: 90 zł/seans\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Hotel Almond Business & SPA Gdańsk


> Kategorie>Trofea szklane>Trofeum szklane GS615\nTrofeum szklane o nieregularnym kształcie, składające się z dwóch szklanych części. Świetnie prezentuje się jako nagroda korporacyjna, upominek okolicznościowy, a nawet jako trofeum sportowe. Statuetka w trzech rozmiarach: 22cm, 24cm, 26cm.\nTrofeum szklane o nieregularnym kształcie, składające się z dwóch szklanych części. Świetnie prezentuje się jako nagroda korporacyjna, upominek okolicznościowy, a nawet jako trofeum sportowe. Idealne na wyróżnienie pracownika roku.


Sporo osób, jakie zdecydowały się na remont lub wykończenie wnętrza, staje przed ciężkim wyborem materiału, po jakim będzie potem chodzić. Na rynku dostępnych jest tysiące propozycji, jednak niewiele z nich zasługuje na uwagę kupującego. Jako że moda wraca obecnie do trendów sprzed kilkudziesięciu lat, ponownie sławne stały się materiały naturalne. Niestety, natomiast kładzenie tradycyjnego parkietu zajmuje dużo czasu i potrzebuje precyzji. Nie każdy fachowiec podejmie się takiego zlecenia, a je...\nCoraz częściej w mieszkaniach i domach sławne stają się wnętrza, jakie mają otwarty charakter, a jedynie meble wskazują na przeznaczenie danej części. O tyle, o ile z jednolitym kolorem ścian nie winno być żadnych kłopotów, albowiem to dosyć łatwe zadanie, tak odnalezienie sposobu na podłogę wykonaną z identycznego materiału może przyprawić niejedną osobę o ból głowy. Całe szczęście z pomocą przychodzą sklepy budowlane, jakie dostarczają swoim klientom panele do mieszkania. Do oddzielenia ich od...\nW wielkich miastach rynek usług fryzjerskich i kosmetycznych jest zapełniony aż po brzegi, różnego rodzaju salonami, które znacząco różnią się od siebie jakością świadczonych usług. Całe szczęście do dyspozycji każdego pozostaje Internet, a w nim można znaleźć tysiące opinii, które pozwalają realnie ocenić poziom, jakie prezentują zakłady fryzjerskie Olsztyn. Wiadomo, że należy rozróżnić strzyżenie damskie od męskiego. Na ogół ta sama osoba specjalizuje się we fryzurach tylko jednej z płci. Wyni...\nNie każdy zainteresowany kupnem auta używanego wie, na co należy zwrócić szczególną uwagę, oglądając potencjalny obiekt transakcji. Dużo ludzi kieruje swoje oczy na nieznaczące szczegóły, zupełnie pomijając znaczące fakty. Wiadomo też, że w zależności od typu pojazdu – osobowy czy dostawczy, te wskazówki będą się istotnie różnić. W wypadku tych sprowadzanych z zagranicy należałoby zwrócić uwagę na kraj pochodzenia. Najmniej eksploatowane, a przy okazji najlepiej wyposażone są samochody ze Szwajc...\nTo niewielka miejscowość, zmarginalizowana poprzez większe ośrodki miejskie. Więcej ludzi przyciąga Poznań, Piła czy Konin, zupełnie niesłusznie. Możliwość ucieczki od zgiełku, zanieczyszczeń powietrza i hałasu staje się bezcenna, jeśli chodzi o miejsce do wyjazdu na wakacje czy urlop. W Kórniku do dyspozycji turystów jest jezioro. Dzięki właściwej infrastrukturze i dostępowi do sprzętu czynny wypoczynek staje się znacznie ułatwiony. Pływanie czy wędkarstwo to najpopularniejsze dyscypliny, jakie...\nOn 12.10.2021 • In Klutnia\nWybierając długopisy reklamowe możemy dopasować sobie właściwy nadruk. Jaki? Taki, jaki nam się podoba i jaki zmieści się na powierzchni długopisu. Wszystko można będzie w prosty sposób dopasować do swoich wymagań. Kupujemy niezwykle tanie długopisy z nadrukiem, ale jednocześnie mamy coś, co spełni nasze żądania i oczekiwania. To niezwykle ważne dla nas, aby długopisy były najlepsze. W ten sposób nasza firma będzie kojarzona, z jakością i taka kampania promocyjna przyniesie niezwykle dużo korzyś...\nOn 06.10.2021 • In Klutnia\nDo wyboru mamy przeróżne wzory wisiorków, wobec tego dopasowanie ich nie powinno powodować nam większych problemów. Skupiamy się na tym, aby to były wisiorki serca, lecz teraz trzeba będzie przejrzeć wszystkie oferty. Czy mają to być gładkie wisiorki w kształcie serca czy może chcemy, aby były z cyrkoniami? Serce może być całe wypełnione cyrkoniami, lecz może również być tylko zrobiona z nich obwódka. Jest tego naprawdę ogromna ilość, wobec tego pozłacane serduszka są niezmiernie znane wśród...\nMnóstwo osób zastanawia się, gdzie może śledzić bieżące wydarzenia ze własnej okolicy. Mieszkańcy Beskidów, w tym także miejscowości Istebna przekonają się, że to niezmiernie proste. Każda profesjonalna redakcja prowadzi nowocześnie wyglądającą stronę internetową, która jest niezmiernie często aktualizowana. W wyszukiwaniu niezbędnych informacji pomogą zakładki, jakie wyświetlają się na górnym pasku. Prezentują one artykuły z przeróżnych dziedzin, w zależności od aktualnych potrzeb odwiedzająceg...\nOn 04.10.2021 • In Klutnia\nUdowodniono, że ciśnienie na poziomie ok. 1500 hPa jest niesłychanie sprzyjające dla ludzkiego organizmu. Dodatkowo, utrzymanie wartości dwutlenku węgla w mikroklimacie na poziomie pomiędzy 0,5-1% pomaga lepiej przyswoić tlen, co wpływa pozytywnie na zdrowie. Istnieją sposoby na wspomaganie kondycji fizycznej, które mają udowodnione naukowo działanie. Komora normobaryczna pozytywnie wpływa na poprawę samopoczucia u ludzi, którzy skorzystają z usług tego typu. Pierwszą rzeczą, dla jakiej warto sp...\nW ostatnim czasie sporo firm zastanawia się, czy warto kupować gadżety reklamowe? Bez wątpienia, takie działanie niesie ze sobą dużo korzyści. Po pierwsze możemy budować pozytywny wizerunek naszej firmy. Dobrej jakości gadżety możemy wręczać klientom, dzięki czemu osoby trzecie mogą dowiedzieć się o naszej działalności. W takich przypadkach to klient staje się reklamą naszej firmy. Warto wybierać gadżety reklamowe z nadrukiem, możemy umieścić na nich logo, a także dodatkowe informacje. Możem...


Turbosprężarka Skoda Octavia 2.0 TDI 170 KM 757042-10 cena\nWłaściwości i cena układów doładowania o numerze 757042-10 do pojazdu Skoda Octavia 2.0 TDI 170 KM\nKażda składowa układu doładowania do pojazdu firmy Skoda Octavia oferowana jest w sklepie w opcji regenerowanej, nowej a także z obrotu wtórnego. Cena, jaką trzeba zapłacić za układ doładowania podana przy zdjęciach stosuje się do turbosprężarki przygotowanej na oryginalnych elementach, na gwarancji bez pułapów przejechanych kilometrów. Opisywana turbina pasuje do modeli takich jak Audi A3, Seat Altea, Seat Leon, Seat Toledo, Skoda Superb, Volkswagen CC, Volkswagen Golf, Volkswagen Jetta, Volkswagen Passat, Volkswagen Touran, .\nNumery silnika BMN BMR BUY BUZ\nNumery części 757042-10 03G253019N 03G253019NV 03G253019NX 03G253014K 03G253014KX 03G253014KV 03G253010A 03G253010AV 03G253010AX\nNumery producenta 757042-5008S 757042-5010S 757042-5011S 757042-5013S 757042-5014S 757042-5015S 757042-5016S 757042-5018S 757042-8 757042-10 757042-11 757042-13 757042-14 757042-15 757042-16 757042-18\nPasujące modele Audi A3 Seat Altea Seat Leon Seat Toledo Skoda Superb Volkswagen CC Volkswagen Golf Volkswagen Jetta Volkswagen Passat Volkswagen Touran\nTurbosprężarka oznaczona numerem 757042-10 może być wykorzystywana jako substytut dla turbosprężarek o numerach 03G253019N, 03G253019NV, 03G253019NX, 03G253014K, 03G253014KX, 03G253014KV, 03G253010A, 03G253010AV, 03G253010AX, 757042-5008S, 757042-5010S, 757042-5011S, 757042-5013S, 757042-5014S, 757042-5015S, 757042-5016S, 757042-5018S, 757042-8, 757042-10, 757042-11, 757042-13, 757042-14, 757042-15, 757042-16, 757042-18, . Wariant Octavia z logo Skoda osiągnął znaczne uznanie wśród kierowców przede wszystkim przez uzyskanie dobrej sprawności oraz starannego dopracowania. Pojazdy Skoda Octavia da się kupić w różnorodnych seriach jak na przykład Combi RS kombi 5-drzwi, a dodatkowo w dopasowanych odmianach karoserii, spośród których przytoczyć można choćby pojemne kombi. Model ten zamontowane ma fabrycznie fotele wyznaczone dla pięciu pasażerów. Silniki wykorzystywane pod maskami Skoda Octavia można znaleźć od wartości 1968 ccm pojemności silnika, co pozwalało na uzyskanie maksymalnie do 4 200 obrotów i maksymalnie 350 Nm momentu obrotowego, przy czym moc jednostki napędowej wskazywała na 170 KM, a więc po zaokrągleniu 125,00 kW. Motory Diesla posiadające doładowanie turbosprężarki Istnieje uzupełnione były co więcej w chłodnicę doładowania, co gwarantowało przyspieszenie wymiany ciepła tłoczonego powietrza. Motory w Skoda Octavia dysponowały liczbą czterech cylindrów i 4 zawory na cylinder. Silniki Diesla, które stosowane były w Skoda Octavia to dla przykładu BMN, BMR, BUY, BUZ, , BMN, BMR, BUY, BUZ, . Wydatek paliwa w istocie da się zachować w granicach od 4.8 l/100 km do 7.9 l/100 km litrów na 100 kilometrów,. Jednostki można kupić w strukturze układ rzędowy. Wymiary cylindrów wynosiły do 81 mm, natomiast wartość długości skoku tłoka ograniczała się do realnej wartości 95.5 mm najwyżej. Zależnie od wariantu konkretnego modelu ciężar auta Skoda Octavia przyjmowała wartości w zakresie między 1445 kg do 1985 kg. Skoda Octavia liczy sobie 4,579 m, różnice cechowała także pojemność przestrzeni bagażowej: w najmniejszej odmianie zmieści 580 l do 1620 l, w najokazalszej wersji karoserii Skoda Octavia. Pojemnik paliwa może pomieścić do 55 litrów paliwa. Pełen bak paliwa gwarantował możliwość przemierzenia od 700 do 1 150 km. Długość rozstawu osi w samochodzie Skoda Octavia ma 2,577 m zaś oddalenie od siebie kół przednich 1,526 m, tymczasem kół z tyłu 1,514 m. Skoda Octavia spełnia normę emisji gazów spalinowych EURO IV.


Kujawsko pomorskie po niedzieli zamierzamy wjechać w pola już 2 dzień ładnie słonko przygrzewa ok 8 stopni ale dzis po południu padało z 10 minut\nOkolice Torunia śnieg tylko w cieniu jeszcze pod granicami leży co niektórzy próbowali z nawozami ale nie obyło się bez wyciągania. Jak dobrze pójdzie to w czwartek ruszamy całą parą w pole.\nJa jestem z lubelskiego. Jak na dzisiejszy dzien to ladnie oby tak dalej, temperatura dzisiaj wynosila +10: )\nU nas kuj-pom okolica Bydgoszczy śniegu już nie ma, jedynie gdzieś na bokach zalega. A dziś już niektórzy ruszyli z nawozami na rzepak Uznałeś za fajne 0\nzachodnia Lubelszczyzna dzisiaj było ładne słonko śnieg już tylko w bruzdach i pod miedzami\nOkolice Legnicy wiosna już zawitała,dzisiaj ciągniki ruszyły w pole ,u mnie rozlałem RSM na rzepak i pszenicę,jak juto nie popada to zasieję jęczmień.Kolega zaczął orkę pod jare,nawet ładnie to szło.\nOkolice Łosic śniegu jeszcze od 10-20cm, pola całe jeszcze przykryte jak będzie taka pogoda jak dzisiaj to do środy powinien się roztopić Żyto przezimowało bez większych strat a pszenżyto niewiadoma raczej do przesiania. Pozdrawiam\nMazowieckie pow. Ciechanów, śnieg pomalutku ginie ale nadal pola są przykryte śniegiem.\nKuj-Pom okolice Inowrocławia śnieg znikł w 90%. Pod koniec tygodnia ruszamy w pole Uznałeś za fajne 0\nhejka u mnie w łódzkim ok Szadku coraz mniej śniegu zboża już po pierwszej dawce azotu przed tym ostatnim atakiem zimy był zasiany saletrzak zboże wyglądają bdb śniegu jeszcze zostało tylko w bruzdach, także teraz sie nie martwie o wjazd na zimowe zboża i czekam jak obeschnie ziemia pod zboża wiosenne. Uznałeś za fajne 0\nLubelskie okolice ZamościaNa polach jeszcze ok 25 - 20 cm ale na południowych skłonach zaczyna się robić czarno. Myślę że za 2 tyg już będzie coś można myśleć o pracy. a żeś dowalił za 2 tygodnie to wiekszość prac bedziesz miał już zrobione...\nEdytowany przez milanreal1, 08 kwiecień 2013 - 20:30. cytowanie poprzedniego posta\nA jak wam się rzepak trzyma ? Uznałeś za fajne 0\nWoj. Dolnośląskie U mnie dzis pierwszy dzień prawdziwej wiosny chociaż na polu brak śniegu to jeszcze mokro. Miejmy nadzieję że zima odeszła na dobre hehe\nEdytowany przez ansu, 08 kwiecień 2013 - 21:01. Uznałeś za fajne 0


Stelaże podtynkowe do WC - dobra cena - stelaże łazienkowe | Sklep internetowy mŁazienka - zawsze Darmowa Dostawa\npojemnik Fresh (12)\nDo miski wiszącej (167)\nOszczędzić miejsce w łazience można na wiele sposobów. Jednym z nich jest użycie stelaży podtynkowych WC. Stelaże ułatwiają montaż różnorodnych urządzeń sanitarnych, a przy tym pozwalają zakryć elementy instalacji. Dzięki temu każda aranżacja nabierze klasy i estetyki, a łazienka pozostanie przestronna i łatwa w sprzątaniu.\n803,91zł 1 579,32zł\n558,78zł 1 022,01zł\nStelaż podtynkowy do miski wiszącej 111170001 Geberit Duofix\n758,99zł 1 463,70zł\n938,63zł 1 814,50zł\nStelaż podtynkowy 111796001 Geberit Duofix\n1 173,81zł 2 157,16zł\nZestaw Geberit 111815001 + Geberit 111320005 + Geberit 115770DW5 + Oltens 49301000\nStelaż podtynkowy do miski wiszącej 38539001 Grohe Rapid SL\n968,99zł 1 825,57zł\nElement montażowy do miski WC OMEGA H82 niski Duofix Geberit 111.003.00.1\n656,68zł 2 084,85zł\nStelaż podtynkowy do miski wiszącej 92246100 Villeroy & Boch ViConnect\nStelaż podtynkowy do miski wiszącej A890070020 Roca Duplo\n812,99zł 1 303,80zł\nStelaż podtynkowy do misek WC Rapid SL Grohe 38526000\n849,99zł 1 558,16zł\nStelaż do bidetu Duofix Geberit 111.510.00.1 niebieski\n796,00zł 1 279,20zł\nStelaż podtynkowy z przyciskiem spłukującym do miski wiszącej 39448000 Grohe Rapid SL\nStelaż podtynkowy do bidetu 52001000 Oltens Triberg\n824,85zł 1 589,70zł\nZestaw Oltens 50001000 + Oltens 49301000 + Oltens 57103300\n834,85zł 1 609,70zł\nZestaw Oltens 50001000 + Oltens 49301000 + Oltens 57104300\n948,65zł 1 175,88zł\nStelaż montażowy do bidetów Rapid SL Grohe 38553001\n728,99zł 1 279,20zł\nStelaż podtynkowy z przyciskiem spłukującym do miski wiszącej 39449000 Grohe Rapid SL\nSzeroki wybór od najlepszych producentów w branży\nW naszej ofercie znajdziesz stelaże podtynkowe, które sprawdzą się w przypadku miski WC, bidetu czy pisuaru. Mając na uwadze sprzedaż najwyższej jakości materiałów, oferujemy stelaże WC od najlepszych producentów, m.in. Cersanit, Geberit, Grohe, Tece, Villeroy&Boch, do których bez problemu dopasujesz odpowiednie sanitariaty.\nTrwałe materiały i atrakcyjne ceny\nNasze stelaże podtynkowe WC wykonane są z najwyższej jakości trwałych materiałów, dlatego naszym Klientom dajemy gwarancję wieloletniej eksploatacji. Dodatkowym plusem naszych produktów jest ich wyjątkowo atrakcyjna cena.\nZachęcamy do kontaktu w razie jakichkolwiek pytań czy problemów związanych z wyborem odpowiedniego stelaża. Z chęcią pomożemy i rozwiejemy wszelkie wątpliwości.


Kot w worku – Jarosław Mikołajewski | Książka | woblink.com\nKot w worku książka\nAniołki kota Cagliostro towarzyszą mu w rozwiązywaniu zagadek detektywistycznych. Zazwyczaj wiąże się to również z poznawaniem nowych miejsc. Tym razem wszystko wygląda inaczej - dziewczęta dostają tajemnicze wezwanie, podpisane „Ratunku Cagl Katania”. Kot Cagliostro się nie odzywa, a gdy jego aniołki uświadamiają sobie, że Katania jest na Sycylii, a tam rządzi mafia, natychmiast ruszają w drogę. Przed nimi Etna, strach rośnie. Ale gdzie jest Cagliostro? Czy dziewczęta same zdołają rozwiązać zagadkę? Książka pięknie ilustrowana.\nSzczegółowe informacje na temat książki Kot w worku\nKsiążki w oprawie: twarda podobne do Kot w worku Więcej\nOpinie i oceny książki Kot w worku


Zapis autoryzowanego wywiadu przeprowadzonego w 2005 roku przez Krzysztofa Lubczyńskiego\nz JANUSZEM KRASIŃSKIM (1928-2012), pisarzem i dramaturgiem, uczestnikiem i świadkiem historii.\nFragmenty napisane kursywą i pogrubioną czcionką zawierają treść pytań skierowanych do pisarza. Na końcu notki w appendix zamieściłem krótką informację o pisarzu.\nJestem przekonany, że warto przeczytać ten wywiad, aby poznać losy jednego z intelektualistów Polski powojennej, którzy pozostali wierni przesłaniu zdefiniowanemu w herbertowskim „Panu Cogito”. A tacy nie byli zbyt liczni.\nOd czego chciałby Pan zacząć rozmowę?\n- Proponuję, żebyśmy zaczęli od mojej wizytówki, aby było wiadomo, kto mówi i dlaczego jest upoważniony, żeby o tym mówić. Przeczytam panu:\n"Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Biuro C. Tajne. Informator o osobach skazanych za szpiegostwo w latach 1944-1984, strona 76.\nKrasiński Janusz, syn Franciszka, urodzony w Warszawie, wykształcenie, zatrudniony w redakcji "Kultury", zamieszkały itd. W 1947 zwerbowany do współpr. z wyw. USA przez Waltera Stessy na terenie ameryk. strefy okupacyjnej. Zaopatrzony w aparat fotograf., fałszywe dok. i instr. szpiegowską. Wysłany do kraju w celu zbierania inform. o obiektach wojsk. na terenie Wybrzeża i Warszawy. Aresztowany 24.7.1947 roku z wyrokiem WSR w Warszawie z dnia 6.1.1948, skazany na 15 lat więzienia, po amnestii zwolniony. Przebywał w zakładach karnych Rawicz, Wronki. Materiały w wydz. "C" WUSW Gdańsk nr...\nI od razu chcę wyjaśnić kilka rzeczy. Ja do dziś nie umiem obsługiwać aparatu fotograficznego. To tylko na marginesie. Chcę natomiast przeczytać fragmenty aktu oskarżenia przeciwko mnie:\n”Zatwierdzam, szef Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego, płk. Kutl, (czy coś takiego, podpis słabo czytelny, zamazany okrągłą pieczątką).\nAkt oskarżenia w sprawie śledczej Krasińskiego Janusza, za przestępstwo przewidziane w art. 7, to jest szpiegostwo, dekretu z dnia 13 ... 1946 roku przez Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego.\nW miesiącu lipcu 1947 na podstawie danych została aresztowana grupa szpiegowska działająca na korzyść wywiadu amerykańskiego. W toku przeprowadzonego śledztwa ustalono, że czołowy figurant (bardzo mi się to słowo podoba, figurant, to ja) tej sprawy, Krasiński Janusz, będący zdecydowanym wrogiem obecnego ustroju państwa polskiego (to się akurat zgadza) i jego rządu (tu też są prawdomówni) do pracy szpiegowskiej przystąpił z całym poświęceniem się, nie szczędząc czasu i sił na przebywanie najróżniejszego rodzaju trudności".\nI teraz proszę posłuchać, mając na uwadze, że miałem wtedy 19 lat:\n"Zadanie, jakie otrzymał z ramienia wywiadu amerykańskiego nakazywało mu po przybyciu do Polski zbierać nakazywało mu po przybyciu do Polski zbierać następujące dane. O lotnictwie: ilość, jakość i typy samolotów, urządzenia lotnisk, wyposażenie, hangary, czy są podziemne hangary i czy rozbudo- wuje się lotniska, w jakim stopniu, czy Rosjanie interesują się lotniskami, czy ćwiczą spadochroniarzy pojedynczo czy grupowo. Nazwiska i dane personalne oficerów lotników, procent Rosjan, zdjęcia lotnisk i samolotów. O wojsku: transporty wojskowe, gdzie, kiedy, jakie, przez jakie stacje przejeż-dżają, gdzie i jakie stacjonują jednostki, numery ich poczt polowych, nazwiska i dane personalne oficerów oraz ich charakterystyki. Broń: ilość broni, jakość, ilość oficerów radzieckich. Jeśli możliwe, rozpracować jedną dywizję z podaniem wyżej wymienionych danych. Działalność partii politycznych: PSL, PPR, SD, SL, działalność organizacji podziemnych (i tam miałem wniknąć) WiN, ROAK, zbierać kopie dokumentów, dowodów tożsamości, nastroje ogólne ludności w kraju, zwrócić uwagę na wszelkie pogłoski krążące wśród społeczeństwa, sprawdzić, czy w rzeczywistości na Śląsku znajdują się złoża uranu i czy jest on wydobywany (chodziło zapewne o polską bombę atomową, którą także miałem rozpracować.) Przemysł: fabryki, jakie gdzie, jaka produkcja, procent towarów wywożonych do Rosji, plany, zdjęcia, nazwy fabryk, dane personalne i charakterystyki kierowników, dyrektorów oraz pracowników poszczególnych fabryk. Zadanie, jakie otrzymał Krasiński nakazywało mu również zbieranie materiałów szpiegowskich dotyczących marynarki wojennej Rzeczypospolitej, to jest ilość i typy okrętów, obsada, personalne dane oraz charakterystyki oficerów, fotografowanie ważnych obiektów wojskowych, dokumentów itd."\nMoja koleżanka, aresztowana w mojej sprawie, zeznała w śledztwie, że pokazywałem jej i czytałem tę instrukcję szpiegowską, którą jakoby dostałem od Amerykanów. Stwierdziła, że miałem przez nich zlecone zadania. Proszę sobie wyobrazić dziewczynę, której chłopak czytałby coś takiego! Czy nie uznałaby go za niespełna rozumu? Już po wyjściu z więzienia zapytałem ją: „Wiesiu, dlaczego przyznałaś się, że widziałaś to u mnie? Przecież to nieprawda. To się pojawiło pod koniec mojego śledztwa, kiedy już nie mogli mi niczego udowodnić. "Znaleźli” to przy mnie po paru miesiącach od aresztowania. Dlaczego powiedziałaś im, że widziałaś to u mnie?” Odpowiedziała: „Wiesz, nie chciałam się przyznać, ale gdy mi powiedzieli, ty lepiej podpisz! Nie podpiszesz, że widziałaś u niego tę instrukcję, to pamiętaj, tu w piwnicy jest już twoja mamusia i ona może stąd nie wyjść, więc podpisałam”. „Ale przecież w ten sposób skazywałaś mnie na śmierć” – powiedziałem.\n„Aż tak to ja nie myślałam, ale wiesz, bałam się o mamusię”.\nDalej o śledztwie opowiadał nie będę, bo jest wiele innych rzeczy do opowiedzenia. Dodam tylko, że w śledztwie nie bito mnie, ani nie torturowano, straszono jedynie jakimiś przyrządami, pokazywano mi je w pomieszczeniu, do którego mnie zaprowadzono. Dodam, że przyznałem się, iż dostałem tę instrukcję szpiegowską, po prostu zastraszono mnie.\nW końcu nadszedł proces. Podczas swojej mowy oskarżycielskiej prokurator krzyczał: "Takie przestępstwo może być karane tylko śmiercią, śmiercią!". Później jednak spuścił trochę z tonu i oświadczył, że ze względu na mój młody wiek nie domaga się kary śmierci, a tylko dożywotniego więzienia. Sąd jednak był łaskawszy i wymierzył mi 15 lat odsiadki. Zaznaczę, że ponieważ nie miałem rodziny, która mogłaby opłacić prywatnego obrońcę, miałem adwokata z urzędu. Koledzy ostrzegali mnie przed adwokatami mówiąc, że w większości współpracują z prokuratorami, aby ułatwić oskarżenie. Ja jakoś miałem szczęście. Mój adwokat, pan Bitner, okazał się przyzwoitym człowiekiem, a przy tym bardzo odważnym. W swej mowie obrończej powiedział, że taka szpiegowska instrukcja, takie zadanie, o jakim mówił akt oskarżenia, byłoby niewykonalne nawet dla trzydziestu wytrawnych szpiegów, a co dopiero mówić dla 19-letniego chłopaka. "Tych dwoje, co siedzą tu, na ławie oskarżonych, powinno siedzieć nie w sądzie, lecz w urzędzie stanu cywilnego, gdzie dostaliby ślub nie wyrok" – powiedział sądowi. Była to niesłychana odwaga z jego strony, oznaczała bowiem podważenie dokumentów przedstawionych przez Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego. Zapamiętałem to memu adwokatowi z wielką wdzięcznością.\nPo śledztwie, pod koniec 1947, roku trafiłem do więzienia mokotowskiego na Rakowiecką, do 100-osobowej celi, kiedyś przeznaczonej dla kilkunastu więźniów. Mówię to na podstawie tych kilkunastu legimat, czyli łóżek z siennikami wypchanymi sieczką, przypinanych do ściany, które na noc się opuszczało. Spaliśmy więc częściowo na nich, lecz większość na podłodze, pod stołami, na stołach. W tej celi przebywała elita polskiej inteligencji, profesorowie, oficerowie, księża, dziennikarze itd. Siedziałem tam m.in. z kapitanem Ryszardem Krzywickim-Jamont, ps. "Szymon", z którym byłem w tzw. "kołchozie", albo inaczej mówiąc, „kółku herbatniczym”. Był on adiutantem trzech wodzów podziemnej armii polskiej, generałów Tokarzewskiego, Grota-Roweckiego i Bora-Komorowskiego. Nosił za nimi - jak mówił - patefon. Po prostu walizeczkę od patefonu, a w niej kilka granatów na wszelki wypadek. Dalej - Kazimierz Gorzkowski, szef wywiadu więziennego, który w czasach okupacji rozpracowywał kapusiów na Pawiaku, przekazywał grypsy, potajemną korespondencję więźniów itd. Miał nawet swoje wtyczki w gestapo. Adam Obarski, który razem z Gorzkowskim trochę mi ojcowali. Byli z dwóch różnych opcji politycznych: Gorzkowski, sanator, Obarski bliski współpracownik Kazimierza Pużaka, redaktor przedwo-jennego "Robotnika". Wspaniały pan Władysław Bartoszewski, wiecznie w celi zajęty, późniejszy minister spraw zagranicznych. Jan Radożycki, znakomity tłumacz z greki, który przełożył na polski m.in. "Dawne dzieje Izraela" i "Wojnę żydowską" Józefa Flawiusza, a mnie uczył języka angielskiego.. Ksiądz profesor Jan Stępień, który do śmierci był proboszczem w Laskach. Pułkownik Wacław Lipiński, zamordowany później we Wronkach. Przeszli też przez tę celę Stanisław Skalski, sławny pilot z Dywizjonu 303, skazany na karę śmierci, dalej mecenas Władysław Siła-Nowicki, profesor Władysław Tarnawski, historyk literatury angielskiej, tłumacz Szekspira, niewykluczone że zamęczony, bo zmarł w więzieniu po tym, jak zabrali go z naszej celi. Miał jakoby coś tłumaczyć. Poza inteligencją siedzieli też chłopi, tzw. "kwatermistrze", czyli ci, u których przenocowali partyzanci. Sąd wymierzał im po 10 do 15-tu lat za to, że nie zameldowali o tym natychmiast UB. Ale partyzanci odchodząc grozili, że jeśli chłopi zameldują natychmiast, to kula w łeb. Więc meldowali dopiero na drugi dzień. A to wystarczało, żeby skazać ich za nie złożenie meldunku. Natomiast, żeby nam się nie wydawało, że jesteśmy jakimiś wyjątkowymi więźniami politycznymi, w celi było też paru złodziei, zresztą zachowujących się bardzo przyzwoicie. Był też esesman, folksdojcz holenderski i granatowy policjant, skazany chyba za służbę w getcie, na karę śmierci.\nZ powieści "Twarzą do ściany" wynika, że Pan, narrator, jakby ze strzępów dochodzących do Pana informacji zbudował sobie także obraz postaci współwięźnia nieznanego Panu osobiście, choć widywanego przy różnych okazjach, Kazimierza Pużaka, przywódcy PPS, jednego z szesnastu przywódców Polski Podziemnej skazanych w procesie moskiewskim.\n- O Pużaku opowiedział mi w celi Adam Obarski, bo wcześniej, jako człowiek, który przybył z Zachodu, nic o nim nie wiedziałem. A za okupacji, kto wiedział, kim jest Pużak. Działał przecież pod pseudoni- mem i nawet córka nie wiedziała, co robi ojciec. Wśród nas, więźniów, żyła legenda Pużaka. Siedział już przecież w trzecim więzieniu, po Szlisselburgu, gdzie był więźniem caratu i po moskiewskiej Łubiance. Na Łubiance wiedzieli, że w Szlisselburgu Pużak siedział w jednej celi z bolszewickiem działaczem Ordżonikidze. „My znajem, wy sidieli z Ordżonikidze”. Jak już wspomniałem, o legendzie Pużaka opowiadał mi Obarski, przed którym Gorzkowski mnie przestrzegał pół żartem, pół serio: "Uważaj, bo on ci wszczepi Marksa". Zaznaczę, że nie miałem żadnych skłon-ności ku socjalizmowi. Wywodzę się z zupełnie innego środowiska, ojciec był przedsiębiorcą, bał się rewolucji, a ja zawsze słyszałem, że komunizm to jest to, co szło w dwudziestym roku na Warszawę z bolszewikami, więc coś bardzo złego. Natomiast nie było w rodzinie żadnych skrystalizowanych sympatii politycznych.\n... ani piłsudczykowskich ani endeckich?\n- Nie, rodzina była raczej apolityczna. Choć ojciec wyszedł ze mną przed dom (mieszkaliśmy wtedy na Nowym Świecie) żebym mógł zobaczyć kondukt pogrzebowy z trumną na lawecie marszałka Piłsudskiego. Ojciec był wielkim patriotą. A choć kochał Polskę i marzył o niej w okresie niewoli, później zgorzkniał. Pamiętam, iż mówił, że "Polska go zniszczyła". Wcześniej, za cara, był bardzo bogatym człowiekiem, miał wielką firmę obuwniczą, zatrudniał stu kilkudziesięciu szewców i wysyłał obuwie do Petersburga, do Paryża. Miał też kilka kamienic, eleganckich czynszówek w Warszawie. Jednak po 1-ej wojnie światowej przyszedł światowy kryzys i ojciec zaczął bankrutować. Zaczęła się bieda. Chyba jednak niesłusznie miał do Polski żal, bo w czasie tego kryzysu także w USA, co wiemy choćby z Dos Passosa, zbankrutowani milionerzy skakali z drapaczy chmur.\nJest Pan człowiekiem całkowicie niechętnym ideom lewicowym, socjalistycznym?\n- Idee te, w samym podstawowym założeniu, takim jak obrona wyzyskiwanych przed niesprawiedliwością, może były i piękne, ale ich powszechnie znane konsekwencje praktyczne, m.in. w postaci stalinizmu, czy realnego socjalizmu, były okropne, głoszące nienawiść między ludźmi (walka klas), a w sferze polityki, życia społecznego i ekonomii absurdalne. Ale także w sferze filozoficznej, bo czyż nie było absurdem uczynienie bogiem materii, pomimo, że już w połowie XIX wieku pojęcie materii w filozofii chwiało się? Przecież Bertrand Russell, myśliciel bynajmniej nie sympatyzujący z prawicą czy światopoglądem religijnym pisał, że materia jest tylko formułą do opisania tego, co dzieje się tam, gdzie materii w ogóle nie ma. I to były wnioski w oparciu o badania naukowe. A czy pamięta pan, że Einstein ze swoją teorią względności był w okresie stalinowskim wyklęty, jako niezgodny z ideologią? Radzieckim uczonym często więc elektrony poruszały się w kierunku niezgodnym z ideologią. Dlatego to była pełna blaga na każdym kroku.\nPozwoli Pan, że wrócę do osoby Pużaka...\n- Napisałem sztukę o zamęczeniu Pużaka, "Krzak gorejący", której nikt nie chce oczywiście wystawić (poza radiem, słuchowisko). Tytuł wziął się stąd, że Pużakowi przed śmiercią współwięzień, sanitariusz, czytał jakoby w więziennym szpitalu "Jana Krzysztofa" Romain Rollanda. Ocierałem się o niego na spacerach, ale nigdy z nim nie rozmawiałem. Ktoś mi mówił, że zapytał go, jak się czuje "na pojedynce", w której wtedy był, na co Pużak odpo-wiedział, że wymienili mu koc na mniejszy i nie może się nim dobrze przykryć, bo kiedy podciągnie go pod brodę, to marzną mu nogi. Próbował więc wsuwać się w siennik, zakopywać w słomie, ale w nocy strażnik kazał mu stamtąd wyjść pod groźbą karceru. A była zima i cele słabo ogrzewane. Na spacerach można go było widzieć w błazeńskiej, fantazyjnej czapce, którą uszyto mu specjalnie, aby go ośmieszać, upokarzać. Drugim więźniem, który musiał nosić błazeńską czapkę był niemiecki biskup gdański Splett. Pużak czasami buntował się, nie chciał nosić tej czapki, ale go do tego zmuszali. Tu wspomnę, że były jakieś nie do końca jasne zamiary, być może nawet wypuszczenia go z więzienia, choć może to była blaga, Gdy mi zaproponowano, żebym im donosił, to też mnie zapewniali, że "popracuję", czyli, jak to się mówiło "powachluję uszami" dwa lata, a potem wyjdę na wolność". Okłamywali. Jeden ze współwięźniów poszedł na współpracę z nimi za obietnicę skrócenia odsiadki i był bardzo zawiedziony i rozgoryczony, że wychodzi dopiero po dziewięciu latach razem ze mną, który nie przyjął nęcącej propozycji. Pużaka nakłaniano, żeby napisał do Bieruta list z prośbą o łaskę, czyli żeby się pokajał.\nHistorycy Jerzy Eisler i Andrzej Friszke mieli pewne zastrzeżenia do mojej sztuki. Zaprzeczali mianowicie temu, o czym ja jestem przekonany, że władza ludowa chciałaby mieć Pużaka w swoich szeregach, że zabiegała o niego do końca. Przecież już w Moskwie, na Łubiance powiedzieli mu: „Ty znajesz, tu, z tiurmy można popast’ priamo w ministry". Czyli pójdź z nami na współpracę, wyjdziesz z Łubianki i będziesz ministrem. Pużak to odrzucał. Eisler i Friszke uważali, że to niemożliwe, żeby oni, już po zjednoczeniu PPS-u z PPR-em jeszcze czegoś oczekiwali od Pużaka. Ci stosunkowo młodzi historycy, mimo dużej wiedzy, nie przeżyli tych czasów i nie zdają sobie sprawy z tego, że UB męczyło człowieka już po wyroku, żeby go złamać, żeby wyrzekł się swoich poglądów. A list do Bieruta, w którym Pużak miałby się pokajać, to właśnie miał załatwić. Odmówił i zapłacił za to najwyższą cenę. Więc taka była psychika bezpieki, Bieruta i to trzeba znać z autopsji. Tego wyłącznie\nz dokumentów historycznych wysnuć się nie da.\nChciałbym teraz poprosić Pana o kilka refleksji na temat uwarunkowań z czasów stalinowskich, uwarunkowań dotyczących postaw ludzkich, konkretnie ludzi kultury. Podczas spotkania w Domu Literatury w grudniu 2004 roku, z okazji 23 rocznicy wprowadzenia stanu wojennego, wśród jego uczestników, także wśród pisarzy, którzy od lat sześćdziesiątych byli w opozycji, byli tacy, którzy gorliwie popierali piórem system stalinowski. Na temat przyczyn akcesu znaczącej części inteligencji twórczej do nowego systemu po 1945 roku było wiele hipotez. Czy Pan ma swoje własne wyjaśnienie? I jaki ma do nich stosunek Pan, ofiara systemu, który oni wspierali swoimi talentami?\n- Muszę jednak zauważyć, że wielu z nich okazało mi życzliwość po tym jak wyszedłem z więzienia. Myślę choćby o Przybosiu, obu Brandysach czy Sandauerze, którzy przecież byli ewidentnie z „tamtej strony”. Do środowiska literackiego przyjęto mnie bardzo prędko. Ja wtedy nic o tych ludziach nie wiedziałem, ja - że się tak wyrażę - spadłem z księżyca i dopiero poznawałem świat, szeroko otwierając oczy. Dla mnie np. Adam Ważyk był tylko autorem "Poematu dla dorosłych", który przeczytałem w więzieniu, w "Nowej Kulturze" - bo po śmierci "Chorążego Pokoju", "Ojca Narodów", Stalina, dawano już nam gazety - a nie bałwochwalczych wierszy o nim. Ci najważniejsi pisarze, twórcy, zmieniali postawy, odchodzili od stalinizmu, od komunizmu, rzucali partyjne legitymacje. Wierni systemowi pozostali częściej młodsi, na ogół prominenci z prowincji, którzy mieli w tym interes, nieraz czysto materialny. Natomiast do dziś nie rozumiem przyczyn fanatyzmu i fascynacji Stalinem. Nie rozumiem, dlaczego ci wielcy pisarze nie przyjmowali do wiadomości faktów. Bo wystarczyło pójść wtedy na targ i porozmawiać z przekupką. Jak się któraś odważyła, to potrafiła bluznąć na ten pseudosocjalizm. Społeczeństwo wiedziało w czym rzecz, a oni, wykształceni, intelektualiści, twórcy - nie wiedzieli! Ale już ktoś postawił pytanie: czy intelektualista może być głupi? Może. Jean Paul Sartre jest tu chyba dobrym przykładem.\nNie czuł Pan do nich nienawiści?\n- Nie. Najpierw prawie nic o nich wiedziałem, a później emocje ostygły. Nie chciałem żywić takich uczuć.\nCzy nie sądzi Pan, że akces do stalinizmu wśród sporej części inteligencji twórczej wynikał także z motywów uzasadnionych, z rozczarowania Polską przedwojenną, systemem politycznym, biedą, klęską wrześniową? Czy to nie było jedną z przyczyn takich postaw? Przecież nawet Czesław Miłosz, który pozostał Zachodzie i był pisarzem w PRL niecenzuralnym, pisał i mówił o II Rzeczypospolitej bardzo krytycznie, m.in. jako o kraju wielkich niesprawiedliwości społecznych, nędzy ludzi pracy.\n- Tak, to na pewno miało wpływ na postawy wielu z nich. I oczywiście nie było to w jakimś stopniu pozbawione uzasadnienia. Była też jednak skierowana, zwłaszcza na młodych, intensywna indoktrynacja. Na ogół nakiero-wana na budowanie w ludziach aktywnego, ideologicznego poparcia dla systemu motywowana nieuchronnością procesów dziejowych. Albowiem zdarzało się też słyszeć, że: "to, co nas otacza, jest straszne, ale jedynie słuszne". Mnie ta indoktrynacja ominęła. Siedziałem wówczas w więzieniu i na tabliczce wygniecionej z chleba, posmarowanej na czarno smarowidłem ze spalonego papieru albo szmaty, pokrytej tłuszczem ze skwarka z zupy i proszkiem do zębów, pisałem wiersze zastruganą zapałką. Często wiersze antyreżymowe, antystalinowskie. To było gardłową sprawą. Gdyby ktoś doniósł, że ja je piszę, zamęczyliby mnie w karcerze. Czytając je kolegom w celi, musiałem czujnie baczyć, czy nie ma z nami kapusia. A po czym go poznać, po odstających uszach?! Próbowałem też pisać prozę, ale jak ją zmieścić na takiej małej tabliczce? Napisać akapit i zaraz zamazać prosz-kiem do zębów? Wiersze przynajmniej mogłem wynieść z więzienia w pamięci. I takim właśnie napisanym w więzieniu wierszem "Karuzela" debiutowałem po wyjściu z Wronek w "Po Prostu", dzięki Witoldowi Wirpszy.\nMiał Pan poczucie zagrożenia, czy była to trochę młodzieńcza dezynwoltura?\n- O żadnej dezynwolturze nie mogło być mowy! To nie było miejsce na dezynwolturę! To była groza! Bez przerwy mieliśmy przed sobą strażnika z zaciśniętymi zębami. Gdy się siedziało po tej stronie, gdzie była ich świetlica, to słychać było, jak wznosili okrzyki, jak się na nas szykowali, bo ich tam podburzano, pouczano, co mają z nami więźniami zrobić. Po takiej masówce wpadali do cel, polewali nam sienniki wodą, darli się i za byle co odbierali spacer, wypiski na żywność. Kiedyś zwróciłem się, w imieniu swoim i kilku podobnie młodych jak ja więźniów, do przełożonego klawiszów, z prośbą o możliwość nauki, o książki. Na to on mi odpowiedział: „Wyście są tu nie na uczenie, wyście są tu na zgnojenie”. W pierwszych latach po wojnie naczelnik więzienia mówił do nowo przybyłych więźniów: „Wyście tu przyszli nie na edukację, nie na resocjalizację, ale zostawić tu swój worek kości”. To już lepszy napis był w Oświęcimiu: „Arbeit macht frei”, bo dawał jeszcze jakąś nadzieję, że jak będziesz pracował, to wyjdziesz.\nKorzystał Pan z więziennej biblioteki. Jaka ona była?\n- Dopiero po śmierci Stalina. Zdziwi się pan, ale była bardzo cenna. A to dlatego, że przed wojną we Wronkach, w Rawiczu siedzieli komuniści, ludzie inteligentni i kompletowali sobie wartościowe książki. Zatem jeśli miało się dobre stosunki z bibliotekarzem, który je roznosił, to można było poczytać dobre rzeczy. A pod koniec więzienia bibliotekarzem został Kazimierz Gorzkowski, który się mną opiekował i który potem został moim teściem. Pamiętam, jak w Rawiczu palono w kotłowni książki ideologicznie wrogie. Między innymi, "ideologa imperia-lizmu" Rudyarda Kiplinga. Więźniowie pracujący w kotłowni próbowali niektóre z nich uratować. Nie wiem, może udało im się ocalić "Księgę dżungli". Ale nawet już po śmierci Stalina miałem pewien kłopot z uzyskaniem upragnionych książek. Chyba swym życzeniem zaskoczyłem młodego, tak zwanego wychowawcę. Poprosiłem bowiem o podręczniki fizyki, matematyki, a jednocześnie o dzieła Mickiewicza i Słowackiego. Zbulwersowało go to. Powiedział: "Co wy, Krasiński tak...? Tu matematyka, a tu Mickiewicz...? Przeczytalibyście jedną broszurę o Marksie i Leninie, którą wam poradzę, nauczylibyście się jej i mielibyście zapewnione dobre życie".\nA co było do czytania przed śmiercią Stalina?\n- W mojej celi leżała pół roku jedna broszurka pt. "Rak". Była to publikacja popularno-naukowa o raku wodnym, opis jego budowy, warunków życia etc. Gdybym trafił do innej celi, to mógłbym tam znaleźć np. broszurę pt. "Hodowla ziemniaków", albo chmielu. Gazet też nie dostawaliśmy aż do śmierci Stalina, z wyjątkiem okresu wojny w Korei. Dano nam je wtedy przez krótki okres, abyśmy mogli poczytać sobie, jak komuna idzie do przodu.\nDlaczego o raku, ziemniakach i chmielu?\n- Bo było powiedziane, że więzień winien mieć książki, więc miał. Gdyby komisja z MBP zapytała czy są książki w celi, nie można by było odpowiedzieć, że ich nie ma. Są. Ale komisja, jeśli czasem do nas trafiła, pytała tylko o pluskwy.\nFrapuje mnie poczucie czasu w więzieniu, w którym spędził pan 9 lat. Jak on płynie w porównaniu z czasem upływającym na wolności?\n- Płynie on bardzo wolno, zwłaszcza wtedy, gdy nic nie można robić, ani uczyć się, ani czytać, ani grać w szachy, które robiliśmy z chleba i które nam podczas kipiszów zabierali. Ślepia w ścianę. Gdy wróciłem do celi z sądu, po wyroku i Gorzkowski, pułkownik Lipiński, Adam Obarski, prof. Radożycki, zapytali mnie ile dostałem, i gdy usłyszeli, że 15 lat, zaczęli mnie pocieszać: "Nie martw się, nie posiedzisz długo. Wyjdziemy, wszyscy wyjdziemy, ten system nie wytrwa dłużej niż rok. A jeśli się nie rozpadnie sam, to będzie trzecia światowa”. Na nią zresztą w tym okresie dość poważnie zapowiadało się. Przyczyną mogła być blokada Berlina Zachodniego przez Sowietów, nieznany w dziejach "most powietrzny". Zestrzelenie przez Sowietów choćby jednego samolotu zachodnich aliantów mogło oznaczać wojnę. Więc pierwsze cztery lata żyłem nadzieją, że coś się zmieni. Nigdy nie czekałem na amnestię, to uważałem za hańbę. Za dużo krzywdy doznawaliśmy z tamtej strony, aby oczekiwać ich łaski. Chciałem więc wyjść efektownie, po gruzach ustroju a nie z litości. Nigdy jeszcze o tym nie mówiłem, panu pierwszemu o tym mówię. Więc czekaliśmy aż się ustrój zawali. Ale po czterech latach nastąpiło załamanie i przyszło przekonanie, że to będzie trwać wiecznie. Pozostało tylko zostać sobą, nie dać się upodlić, bo co rusz trafiały się propozycje współpracy. Zachować conradowską wierność sobie. Stąd tak ważnym pisarzem, jak zresztą dla wielu z mojego pokolenia, był Joseph Conrad. To znana sprawa, często omawiana.\nJak można ratować godność, jak można uchronić się choćby częściowo, przed owładnięciem beznadzieją i strachem? Przecież jest się tylko człowiekiem.\n- To była walka, wojna. Nigdy nie szedłem na bagnety, ale wydaje mi się, że wtedy dostaje się jakiegoś szału bojowego. Oni mnie atakują, więc ja odpieram, stawiam im opór. Spróbuję to panu wyjaśnić. Po śmierci Stalina, kiedy wszystko się zmieniło i nagle tamtych starych strażników zabrali i poumieszczali gdzieś w fabrykach, a do nas dali nowych, młodych, przyuczonych do innego odnosze- nia się do więźniów, a ci pytali: "Jak się teraz chłopcy żyje w więzieniu?" i usłyszeli od nas: "Dobrze, panie szefie", to mogło się nam wydać jakąś baśnią. Bo rzeczywiście było dobrze. Wypiski, nawet na miód, ja, dzięki założonej głodówce (za Stalina strach byłoby ją zrobić) wywalczyłem sobie pozwolenie na materiały piśmienne. "Nie, w więzieniu nigdy nie jest dobrze, odpo-wiedział młody strażnik, ale zrobimy wszystko, żeby było jeszcze lepiej". I to było niezwykle przygnębiające. Wtedy człowiek dopiero się załamywał. Mam wyrok, przede mną jeszcze ładnych parę lat, choć z piętnastu obniżyli mi karę do dziesięciu. Nie ma tamtych klawiszy, co urządzali seanse nienawiści, co wyśpiewywali Międzynarodówkę, prawdziwe europejskie więzienie. Dobre traktowanie więźniów, tłuste muchy garnące się do miodu, którym już nas raczono. Mój wróg przestał być wrogiem wpadającym do celi i krzyczącym, że nas wykończy, stał się miękki, a nawet dobrotliwy. Więc co ja tu robię?! Już nie mam kogo nienawidzić! Wtedy to czas zaczął zupełnie inaczej płynąć. Jak ta mucha tonąca w miodzie. Nota bene, ta „humanizacja” strażników była pozorem, bo kiedy do więzienia trafili ludzie z wypadków poznańskich w czerwcu 1956 roku, gdy mnie już w więzieniu nie było, to traktowali ich na początku tak, jak kiedyś nas, bardzo brutalnie. Ale wróćmy jeszcze na chwilę do stalinowskich czasów.\nDo księdza profesora Jana Stępnia, którego Bierut ułaskawił z kary śmierci przyszedł taki życzliwy strażnik, bo i tacy się zdarzali i mówi: "Ksiądz powinien się cieszyć, bo ksiądz został ułaskawiony, ale ksiądz niedługo połączy się z Bogiem". Czyli on wiedział, że ci skazani na karę śmierci, a ułaskawieni przez Bieruta są nadal pod groźbą egzekucji. Taki też był przypadek profesora, pułkownika Wacława Lipińskiego po zniesieniu mu wyroku śmierci. Kiedyś, już do więzienia we Wronkach, przyjechał do niego pułkownik Różański. "Panie pułkowniku - powiedział - pewnie pan chciałby wiedzieć czy pan będzie żył"? (Zwracał się do niego per „panie pułkowniku” bo był to człowiek dobrze wychowany i inteligentny, co podkreślał sam Lipiński) "Jak to - mówi Lipiński - przecież prezydent Bierut mnie ułaskawił". Na co Różański: "Prezydent Bierut pana, pułkowniku, ułaskawił, ale ja pana nie ułaskawiam". I w jakiś czas, w dwa czy trzy tygodnie po tym Lipiński jakoby popełnił samobójstwo. O tej ich rozmowie dowiedziałem się od Gorzkowskiego, mojego teścia, który był przyjacielem Lipińskiego i sam od niego o tym się dowiedział. W takiej atmosferze, w której jest tylko groza, człowiek może czuć się, jakby szedł na bagnety. Strażnik więzienny to nie był zwykły funkcjonariusz, to był wróg. On mnie nienawidził, więc i ja czułem do niego nienawiść i to była walka.\nTak bardzo szokującego, wstrząsającego w swej plastyczności obrazu, jaki Pan tu przedstawia, nie spotkałem w żadnej publikacji, ani dokumentalnej, ani pamiętnikarskiej, ani literackiej. Są sekwencje śledztwa na UB np. w filmie Janusza Zaorskiego "Matka Królów" według powieści Kazimierza Brandysa, czy w filmie "Przesłuchanie" Ryszarda Bugajskiego, a także we wspomnieniach generała Józefa Kuropieski, ale daleko im do sugestywności Pana relacji literackiej.\n- A co mógł, proszę pana, wiedzieć o tym Kazimierz Brandys! Słuchałem go w telewizji, jak się kajał, że pobłą-dził. To było szczere i zrobiło mi się go żal. O, gdyby inni, tacy jak Humer to potrafili! Pan Kazimierz mnie osobiście był życzliwy, widział we mnie ofiarę systemu i chyba czuł się winnym wobec mnie. Zawsze też witał mnie z uśmiechem. On opowiadał, że rozmawiał z pierwszymi zwolnionymi jeszcze przed Październikiem więźniami. Lecz co oni mogli mu powiedzieć? Oni się jeszcze bali mówić. Więc niewiele mógł od nich usłyszeć. Takich realiów jak ten z za krótkim kocem, którym Pużak nie mógł się przykryć, czy błazeńska czapka, do której noszenia go zmuszali, Brandys nie mógł znać. Albo takiej sceny, kiedy lekarz, też więzień, nalewa Pużakowi łyżkę tranu i w momencie, w którym on podnosi ją do ust, stojący obok strażnik podbija mu ją wylewając płyn i tak kilkakrotnie powtarza mimo protestów.\nTak więc to nie było zwykłe więzienie, to była mordownia. Inna scena - siedzimy w stuosobowej celi na Moko-towie. Do naszego budynku przylegały śledcze pawilony X i XI z małymi wąskimi okienkami. Widać je było z naszego okna. Była zima i pewnego dnia widzimy w tym małym okienku piersi kobiety rozebranej do naga. Ta śledcza metoda nazywała się "zakopane". Kobieta miała zeznawać w sprawie swojego męża, gdzie on się ukrywa i jak przeciwstawiał się systemowi. Więc trzymali ją na mrozie przy tym otwartym oknie, dopóki nie zeznała, jak chcieli! Takie były metody i przepraszam, ale żadna przesłuchiwana nie mogłaby się zakochać w swoim oprawcy, jak to jest pokazane w filmie Ryszarda Bugajskiego. Ja o metodach śledztwa zbyt dużo nie pisałem, brzydziłem się takiego babrania w ludzkim okrucieństwie. Choć są w mojej prozie fragmenty opisujące rozmaite drastyczne sceny, jak np. z Zenkiem Kuryło, chłopcem z podwileńskiej wsi, świetnym matematykiem, którego powiesili w śledztwie za nogi i zrobili mu "syfon", to jest wlewali mu wodę sodową do nosa. Innemu koledze zmiażdżyli jądro dziadkiem do orzechów. Widywałem też wyprowadzanych na śmierć z głowami owiniętymi szmatą, prowadzo-nych, lub też wleczonych siłą.\nPodglądanie tych egzekucji było wielkim ryzykiem. Pamiętam, że zawsze pierwszy do okna nocą doskakiwał Władek Bartoszewski. Nie wykluczam, że za którymś razem mogliśmy widzieć prowadzonego na śmierć rotmistrza Witolda Pileckiego. Był on założycielem tajnej wojskowej siatki w obozie w Oświęcimiu, do którego dostał się dobrowolnie. On pierwszy przesłał stamtąd wiadomości o komo- rach gazowych i opracował plan odbicia więźniów. Anglicy uznali go za jednego z dziesięciu największych bohaterów drugiej wojny światowej, a sąd polski za andersowskiego szpiega i skazał na śmierć. Jego egzekucję przeżywałem wraz z kapitanem Ryszardem Krzywickim, który przyjaźnił się z nim.\nJak to się stało, że Pan uniknął wyroku śmierci? Czy wpłynął na to może Pana młody wiek?\n- Myślę, że tak, że to miało niewątpliwy wpływ. Byłem w Głównym Zarządzie Informacji Wojska Polskiego najmłodszym więźniem i chyba dlatego mnie nie torturowali, a „tylko” straszyli różnymi narzędziami. Gdy zaś przyszło do ferowania ewentualnego wyroku dla mnie, pozostawili jakiś margines wysokiemu sądowi.\nPan był więźniem i hitlerowskich obozów koncentracyjnych, Oświęcimia oraz Dachau,\ni stalinowskich kazamatów. Co było straszniejsze? Czy w ogóle można czynić takie porównania?\n- Piekło hitlerowskie może być porównywalne jedynie do piekła, którego nie znam z autopsji, to jest do łagrów sowieckich. Ale myślę, że to, co Niemcy robili np. na Pawiaku czy na Szucha, było bardzo podobne do tego, co UB robiło po wojnie na X pawilonie na Mokotowie, na Zamku Lubelskim, w Wrocławiu, czy w Warszawie w Informacji WP. Tortury były nie mniej efektowne, (kantówka, zakopane) lecz wymuszanie samooskarżeń na przesłuchiwanych zdecydowanie sowieckie, nie stoso- wane przez gestapo. Natomiast, jeśli chodzi o więzienia, gdzie odbywano wyroki, porównanie z hitlerowskimi obozami jest absolutne. W hitlerowskim obozie można było zabić, kogo się chciało i w ten sposób awansować do rangi kapo, blokowego lub forarbeitera. W więzieniu we Wronkach, czy w Rawiczu było to niedopuszczalne. Mord, jeśli miał miejsce, jak w wypadku pułkownika Lipińskiego, musiał być kontrolowany przez bezpiekę. Toteż próby oskarżenia urków za zamordowanie pułkow- nika jest absurdem. Który z urków ośmieliłby się zabić kogoś ułaskawionego przez samego Bieruta? Może przytoczę taką sytuację z obozu koncentracyjnego w Hersbruck. Mieliśmy kapo Niemca, na komandzie przy kopaniu rowów melioracyjnych. Ciągle wrzeszczał: "Langsam aber immer, langsam aber immer”" ("Pomału, ale bez przerwy") i okładał nas gumą. Kto był kapem, musiał bić, więc on także. Ale miał gumę pustą wewnątrz, jak dętka i gdy bił to tak, jakby uderzył gazetą. Esesmani zorientowali się, że on markuje uderzenia, więc gdy pewien Polak, skatował na ich oczach Francuza, uznali, że lepszy on jest od Niemca i zrobili go kapem. Takie sceny byłyby nie do pomyślenia w więzieniach PRLu.\nKiedy po wyjściu udałem się na reportaż do kilku więzień i przydano mi funkcjonariusza więziennictwa, aby ułatwił mi do nich wstęp, ten okazał się byłym funkcjonariuszem z Wronek. Muszę jednak wyznać, że wspomi- nałem go całkiem nieźle, był z tych późniejszych, już ucywilizowanych. Najważniejsze jest jednak to, co mi wówczas powiedział: "Proszę pana, pan nie zdaje sobie sprawy z tego, przed jak straszliwymi naciskami bezpieki ustrzegło się nasze więziennictwo". Znałem nienawiść klawiszów do nas, oraz ubecką żądzę ostatecznego rozprawienia się z nami i mogłem to sobie wyobrazić.\nZanim Pan trafił najpierw do Oświęcimia i Dachau, a potem do stalinowskiego więzienia, był Pan młodym żołnierzem AK, m.in. uczestnikiem Powstania Warszawskiego, a potem więźniem obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu i Dachau.\n- Miałem 13 lat i byłem prawie żołnierzem. Ale takim od przyniesienia listu i zapisywania wjeżdżających i wyjeżdżających z Warszawy niemieckich samochodów. Te moje gryzmoły "WH, WL - wjazd, wyjazd" ruchy wojsk, przekazywano pewnie do Londynu. Pewnego dnia dowódca Kazimierz Morawski polecił nam zdobyć dokumenty niemieckich łączniczek, Blitzmadeln. Przedtem mieli to zrobić starsi, z bronią w ręku. Ale Kazik zaprotestował. Powiedział, że kobieta nie uwierzy, iż mężczyzna może do niej strzelić i zacznie wrzeszczeć, a wtedy mamy Niemców na karku. To prawda, to były jeszcze takie rycerskie czasy. Zdecydowano więc, że my, chłopaczkowie postaramy się napaść te niemieckie telefonistki i wyrwać im torebkę z dokumentami. Tak też zrobiłem. Jednak prawdziwe wyczyny mieli na koncie tacy ludzie jak wspomniany już Kazimierz Gorzkowski, szef naszego więzien- nego wywiadu. Przebrany w niemiecki mundur wszedł do gestapo na Szucha, zerwał pieczęć z drzwi magazynu, wydobył stamtąd kuchenkę elektryczną, w której była ukryta lista nazwisk i adresów całej jednostki organizacyjnej AK i wszedł. Niemcy zawartości kuchenki nie zdążyli jeszcze skontrolować i dzięki temu ocalało wielu konspiratorów. Niebywała odwaga! I to nie było na filmie, to było na prawdę. Tacy to byli ludzie. Dziś takie postawy są w zaniku, przysypała je magma nijakości niesiona przez dziesięciolecia codzien-ności, a przede wszystkim przez lata indoktrynacji internacjonalistycznej, która dziś przerodziła się w indoktry- nację kosmopolityczną.\nChciałbym odnieść się teraz do Pana życia po wyjściu z więzienia w 1956 roku. Jeden z krytyków literackich, nawiązując do powieści "Niemoc", pisał że Szymon Bolesta, który jako postać jest Pana porte parole, stanowi obiekt kuszenia...\nW sensie kuszenia do wzięcia udziału w życiu publicznym, literackim PRL. Czy jako ofiara systemu nie miał Pan oporów by brać udział w życiu kontrolowanym przez partię? Nie miał Pan pokusy wyłączyć się z tej sfery całkowicie?\n- Kiedyś proponowali mi wstąpienie do partii. "Jakże do partii, z takim życiorysem?" - zapytałem. "A to jeszcze lepiej" – usłyszałem w odpowiedzi”. "Zależy dla kogo, bo dla mnie nie" – odpowiedziałem. Poza tym jednak przebiegało to u mnie zupełnie inaczej. Ja wyszedłem naładowany 9-letnim pobytem w więzieniu. Był październik 1956, zobaczyłem w gazetach, że coś się zmienia, że jest szansa. Chciałem być pisarzem, ale chciałem pisać prawdę. Powodowała mną wielka pasja opowiedzenia o tym, co przeżyłem. Z wolna zacząłem coś publikować. Władysław Bartoszewski zamieścił moje opowiadanie "Jakie wielkie słońce" w tygodniku "Stolica", w którym był redaktorem, zaś Julian Przyboś w Przeglądzie Kulturalnym. Utwory, które wtedy pisałem, były w istocie skiero-wane przeciw systemowi, choć nie miały charakteru politycznego. Były to opowiadania egzystencjalne, o doświadczeniu człowieka w totalitarnym ustroju. Posyłałem je do różnych pism, z różnym skutkiem.\nZ Krakowa, z "Życia Literackiego" otrzymałem "szczotki". Chcieli mnie tam wydrukować, ale cenzura zdjęła opowiadanie. Widać było, że próbowali, bo nie odesłali mi maszynopisu, ale już druk i napisali, że cenzura zdjęła. Jednak tu i ówdzie, w różnych gazetach, zdołałem to i owo umieścić. Pewnego dnia otrzymałem następujący, odręcznie napisany list: "Warszawa, dn. 25 maja 1958 roku. Szanowny Panie, przeczytałem Pana opowiadanie "Wraca stary szef". Jest to w sensie literackim istotnie doskonały utwór. Kolega Wilhelm Mach powiedział mi jednak nieco inaczej na temat przyjęcia tej pozycji do druku. Dał mi to do zrozumienia (niewyraźnie napisane), aby podjąć odpowiednią decyzję. Otóż jest to decyzja bardzo trudna. Gdyby utwory literackie można było kontemplować w oderwaniu od rzeczywistości, nie wahałbym się ani chwili i drukował od razu pańskie opowiadanie w "Nowej Kulturze". Tak jednak nie jest. Nowela pańska spełnia niezależnie od intencji pisania określoną funkcję polityczną. Ta funkcja poniekąd nie zależy od treści utworu...." i tak dalej. Podpisano: prof. Stefan Żółkiewski. Cztery bite strony listu, który tak się kończy: "Proszę nie mieć mi za złe tej dość bezczelnej propozycji, Pana opowiadanie podobało mi się bardzo. Chciałbym zrobić, co tylko można, aby przedstawić tak wielki talent, jak pański, publiczności".\nOtóż gdyby to były normalne czasy, a w nich otrzymałbym list od kogoś tej rangi, co Żółkiewski, będący autory-etem intelektualnym a jednocześnie ministrem szkolnictwa wyższego, i redaktorem naczelnym "Nowej Kultury", najważniejszego pisma w Polsce, to bym natychmiast wypłynął jako młody, obiecujący autor. Tymczasem powstała taka sytuacja, że ten człowiek, tak wysoko usytuowany, upokarzał się przede mną, tłumaczył. Ale choć nie mógł tego opowiadania opublikować, zachował się pięknie. I powinienem był wówczas zrobić literacką furorę. Ale na tym właśnie polegała perfidia tamtego systemu. Ukończyłem książkę, zbiór moich więziennych opowiadań i złożyłem w PIW-ie. Poleżało tam jakiś czas, po czym poinformowano mnie, iż nie będzie publikacji, bo - jak się wyrazili - "październik skończył się w listopadzie". Podziękowali mi, zapłacili za podpisaną umowę i więcej nie chcieli mnie widzieć na oczy. "Haracz szarego dnia", z którym do nich przyszedłem, odrzucili Jako autor byłem dla nich spalony. Poszedłem wiec do PAX-u. Wydano mi tam "Haracz", co było moim debiutem powieściowym. Tom więziennych opowiadań został u mnie w szufladzie. No, gdyby to były normalne czasy, to profesor Stefan Żółkiewski zrobiłby ze mnie głośnego pisarza. Niestety, nie mógł, bo "kolega Mach uważał inaczej". Ale czy był to kolega Mach? Przecież on nie miał aż takiej władzy. On to dał do czytania komuś innemu, kto uznał te moje opowiadania za wywrotowe.\nZnamienne, że Pan, choć był z bardzo krytycznym dystansem nastawiony do PRL, to nie zaangażował się Pan bardzo czynnie po drugiej stronie politycznej barykady, w opozycji...\n- Nie, bo zaangażowałem się w pisanie. Jestem typem mola książkowego, nie mam temperamentu działacza politycznego, a poza tym po prostu szkoda mi było czasu. Nie mniej jednak działałem w Związku Literatów Polskich jako wiceprezes, jako reprezentant opozycyjnych kręgów literackich. Moja postawa była w tym zakresie czytelna.\nW którym roku zaczął Pan pisać swój trójksiąg więzienny "Na stracenie", Twarzą do ściany", "Niemoc", który ukazał się w latach dziewięćdziesiątych?\n- To trudno określić, ale gdzieś we wczesnych latach sześćdziesiątych.\n- Bo nie czułem się dojrzały do podjęcia tego tematu. Nie umiałem sobie dać z nim rady. Zresztą wcześniej i tak nie miałyby te utwory szansy w cenzurze.\nJak Pan dojrzewał do napisania ich?\n- To za mną chodziło cały czas. W roku 1973 miałem już dwustustronicową powieść więzienną i pojechałem do Maisons Laffitte, do redakcji „Kultury" paryskiej. Ale naszły mnie tam wątpliwości. To, co miałem z sobą sprowadzało się głównie do moich osobistych przeżyć. A czułem, że mam dużo więcej do powiedzenia, że moje osobiste przeżycia więzienne są mało znaczące w porównaniu z tym, co tam widziałem i co przeżywali inni. Chciałem, żeby to była książka nie o mnie, lecz o zagładzie całego tamtego mojego świata, więc nie dałem tego panu Giedroyciowi. A na marginesie. Gdybym oddał to wtedy do druku to, musiałbym już zostać na Zachodzie, a na to trudno było mi się zdecydować. Do drugiego podejścia do tej książki skłonił mnie stan wojenny - ponowny stan zagrożenia. Można powiedzieć, że on to ożywił moją obolałą wyobraźnię, Sięgnąłem więc niepewnie do pierwszej wersji. Świeżo jeszcze w pamięci zanotowane w niej więzienne realia bardzo się przydały. Ale to ciekawe, jak na dramaturgię utworu (tego pierwszego z cyklu) mogą zadziałać dramatyczne wydarzenia rzeczy-wistości! Mam tu na myśli stan wojenny i moje skojarzenie go z tym, co mnie kiedyś spotkało. Słowem, dojrzewa-łem do swego dzieła bardzo długo. Ale to dość często zdarza się prozaikom.\nZ cenzurą miał Pan zapewne nieustające perypetie…\n- Ona wisiała nad moim pisaniem jak miecz Damoklesa, cały okres PRL. Oczywiście buntowałem się, ale wiado-mo, z jakim to mogło być skutkiem. Np. na zjeździe Związku Literatów Polskich w Lublinie w 1965 roku, w obecności Gomułki mówiłem o cenzurze. Powiedziałem, że gdybym chciał napisać powieść o kimś, kto był kiedyś przeciwnikiem systemu, musiałby napisać, że żył w Hiszpanii i że był przeciwnikiem generała Franco, potem zaś zrozumiał swój błąd i stał się lojalnym obywatelem frankistowskiego państwa. Rozśmieszyło to Iwaszkiewicza, parsknął śmiechem, a za nim Gomułka także zaczął się śmiać. Miałem też perypetie z próbą ekranizacji "Haraczu szarego dnia" u schyłku lat sześćdziesiątych. Z moich AK-owców chcieli zrobić AL-owców, a kiedy odmówiłem, zaproponowali, żeby bohaterowie należeli do nieokreślonej organizacji konspiracyjnej. Niechętnie, ale się zgodzi-łem. Kiedy jednak usłyszałem, że ci żołnierze nieokreślonej organizacji konspiracyjnej mieliby nosić ruskie pepesze a nie steny, odrzuciłem propozycję realizacji filmu. Dopiero w połowie lat osiemdziesiątych książkę zekranizował Roman Wionczek, już bez tak absurdalnych ograniczeń.\nPana spojrzenie na funkcję literatury, a szczególnie prozy, znajduje znamienne odbicie w tomie opowiadań zatytułowanym "Skarga", w opowiadaniu "Dojazd na Kiełbaśniczą", w którym wykpił pan postawy artystowskie, życie sztuką, bawienie się formą i tego typu podejście do literatury. Pan wydaje mi się jako prozaik przeciwieństwem takiej postawy, bo Pan przede wszystkim chce dać świadectwo rzeczywistości.\n- Zgadzam się z takim ujęciem. Interesuje mnie nie samo wydarzenie jako materiał kronikarski, ale istota rzeczy. Moje podejście do literatury nazywam na swój użytek "wywoływaniem duchów". Chodzi o to, że dopóki nie poczuję klimatu, atmosfery, w jakiej działo się wydarzenie, nie siadam do pisania, Sucha relacja mnie nuży, nie podnieca. Zaś forma wypowiedzi przychodzi dopiero z duchem klimatu. Wtedy dopiero ożywa mój język. Co zaś do owych "duchów", to te pojawiają się z dobrze utrafionym pierwszym zdaniem utworu, z incipitem, a ten już pisarza dalej prowadzi.\nRodzaj narracji prozatorskiej stosowanej przez Pana, mimo że dotyczący spraw bardzo dramatycznych, jest często odbierany jako chłodny, zdystansowany, ascetyczny. Czy wybór takiej formuły jest owocem temperamentu czy też świadomego zamysłu pisarskiego?\n- Protestuję przeciw słowu "chłodny". Bez emfazy, ale nie chłodny. Staram się by mój styl miał żar wewnętrzny, bo bez tego nudzę się pisaniem. Cenię natomiast surowość stylu, mimo że stać mnie na wymyślne metafory. Jednak metafora, choć czasem się przydaje, nie najlepiej mieści się w prozie. Jest dla niej czymś obcym, czasem niemal wręcz fałszywym. Proza operuje metonimią, która w odróżnieniu od metafory jest przyległością a nie przenośnią. Jest taka wspaniała opowieść Marka Nowa- kowskiego, kiedy przez okupowaną Warszawę, tuż przed Powstaniem, ciągną najrozmaitsze czapki, papachy, hełmy wycofujących się hitlerowskich wojsk. Nie ma tam ani jednego żołnierza, są tylko ich nakrycia głowy. Cudowne! To właśnie jest metonimia, środek artystyczny nowoczesnej prozy.\nJednak kiedyś w prozie metafora była stosowana powszechnie, np. przez Żeromskiego czy we wcześniejszej prozie romantycznej czy modernistycznej. Co zniszczyło zasadność używania metafory w prozie?\n- Życie, doświadczenia dwudziestego wieku, ale też wzmożone tempo życia.\nA może słowa zbladły wobec okropności naszego świata?\n- Nie, to nie. Poezja mi nie blednie, choć z drugiej strony wielu współczesnych poetów odchodzi od metafory na rzecz stylu prawie prozatorskiego.\nCzy ma Pan swoich literackich antenatów, nie w sensie bezpośrednim, ale jako pisarzy, którzy wpłynęli na pana widzenie świata, na Pana estetykę. Ktoś porównał ascetyzm Pana prozy do Hemingwaya.\n- Właśnie od Hemingwaya zacząłem moje lektury. Po październikowym przewrocie w Polsce był wreszcie wydawany. "Komu bije dzwon", "Śniegi Kilimandżaro"... to zafascynowało mnie. Zrozumiałem, że jeśli chce pisać, to muszę odrzucić stare lektury. Miałem już napisane duże opowiadanie, ale wyrzekłem się go. Zbytnio zalatywało XIX wiekiem. Poza Hemingwayem z Amerykanów zaczytywałem się w Steinbecku, Caldwellu, Faulknerze, Dos Passosie. A z autorów innego kręgu, jeszcze w okresie więziennym, kiedy nam dawali książki, po śmierci Stalina, Conradem. Z niego zaczerpnąłem treści odpowiedzialności za czyn, choć w wymiarze formy wydał mi się wtedy trochę, nie wiem czy słusznie go osądzam, przegadany. Toteż wracałem do niego z uczuciem pewnego rozczarowania. Po wyjściu z więzienia poznałem też prozę Alberta Camusa, Saint Exuperego, Marcela Prousta, Tomasza Manna i wielu innych, na przykład Cervantesa.\nObok poezji i - przede wszystkim - prozy, trzecim segmentem Pana twórczości jest dramaturgia. Powiedział już Pan, że do poezji przynależy metafora, do prozy - metonimia. A co jest istotą wartości artystycznej utworu dramatycznego, który ma być wystawiony w teatrze?\n- Trudne pytanie, temat na osobny esej, a nawet książkę. Dramaturgia to dialog zupełnie inny od dialogu powieś- ciowego i od dialogu z życia. Musi on być w jakimś sensie sztuczny, nienaturalny, choć na scenie powinien brzmieć jak żywy. Na tym polega tajemnica języka dramatu. I nie może nużyć, musi do widza trafić od razu, natychmiast. Lekturę książki można przerwać, można żmudnie, tygodniami przedzierać się przez wyborną nawet lekturę, jeśli taka nasza wola. Tymczasem w teatrze trzeba utrzymać widza w fotelu przez dwie - trzy godziny. Ma tam siedzieć w ciągłym napięciu, inaczej wyjdzie. Z tego powodu być może właśnie dramat jest największą sztuką literacką. Tak przynajmniej osądzał ją James Joyce. Teatr mnie wciągał, chętnie mnie grywano, bowiem widz na moich przedsta- wieniach nie opuszczał widowni. Jednakże w środowisku teatralnym miałem wielu mi niechęt-nych. Ciągłe zatargi z cenzurą, bo wciąż w mych sztukach jakieś niesympatyczne aluzje do panującego ustroju, jak choćby w "Śniadaniu u Desdemony". Pokazałem w niej proces stalinowski niejako "sposobem". Przyjaciel oskarża przyjaciela takimi samymi metodami, jakimi wcześniej prowadzono przeciw niemu śledztwo. Więc wielu ludzi teatru usiłowało umniejszyć mój wkład w dorobek polskiej dramaturgii. Miałem jednak poważnych sojusz-ników: w dyrektorze Januszu Warmińskim, Irenie Babel, w Kazimierzu Kutzu, a z czasem w Kazimierzu Dejmku. Nota bene, kiedy moją sztukę "Czapę", która właśnie oblatywała pół świata od Londynu do Tokio zrealizowano wreszcie w teatrze telewizji z Tadeuszem, Fijewskim, Janem Matyjaszkiewiczem i Józefem Kondratem w rolach głównych, to po skończonym spektaklu, dyżurny redaktor odebrał telefon, w którym odezwał się warczący głos: "Kto to puścił?!". A kiedy zapytał, kto mówi, usłyszał w odpowiedzi: "Kliszko...! Pytałem, kto to puścił?!" - zawarczało znowu.. "Towarzysz Kraśko" - odparł wystraszony redaktor i usłyszał już tylko kłapnięcie słuchawką.\nJanusz Krasiński - urodził się 5 lipca 1928 roku w Warszawie. Jeden z najwybitniejszych prozaików i drama-turgów polskich. W okresie okupacji żołnierz Szarych Szeregów i Armii Krajowej. W czasie Powstania Warszawskiego został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, a następnie znalazł się w obozie w Dachau (1944-45). Do 1947 roku przebywał w amerykańskiej strefie okupacyjnej w Niemczech (Freiman, Hersbruck. Wildflecken i w kompaniach wartowniczych w Mannheim).\nPo powrocie do Polski oskarżony o działalność szpiegowską na rzecz Amerykanów i skazany na 15 lat więzienia, z czego odsiedział dziewięć lat w więzieniach w warszawskim Mokotowie, Rawiczu i we Wronkach (1947-1956). Zwolniony na fali odwilży politycznej, uniewinniony w roku 1998 (!) przez Sąd Najwyższy - Izba Wojskowa. Debiutował w 1956 roku w tygodniku "Po prostu", jako poeta. Autor wielu słuchowisk radiowych, w latach 1963-1975 redaktor tygodnika "Kultura", a w latach 1975-1984 redaktor miesięcznika "Dialog". Jego debiutem powieściowym był "Haracz szarego dnia" (1958) poświęcony okupacji w Warszawie. Opublikował też m.in. powieści "Wózek" (1966), "Syn Wallenroda" (1980), zbiory opowiadań "Jakie wielkie słońce" (1962), "Skarga" (1968), dramaty (wystawiane również za granicą) "Czapa" (1973), "Śniadanie u Desdemony" (1976), "Kochankowie z klasztoru Valdemosa" (1980). Laureat prestiżowych nagród literackich, m. in. Wł. Reymonta, Polskiego PEN-Clubu oraz nagród zagranicznych.\nJego cykl powieściowy "Na stracenie" (1992), "Twarzą do ściany" (1996) i "Niemoc" (1999), połączony postacią Szymona Bolesty (porte parole autora) jest niewątpliwie najwybitniejszym artystycznie i najbardziej przejmującym, realistycznym, prozatorskim świadectwem doświadczenia totalitaryzmu stalinowskiego (w retrospekcjach także hitlerowskiego) w Polsce, a także postalinowskich lat w PRL.\nW 2005 roku, nakładem wydawnictwa "Arcana" ukazał się czwarty tom wspomnianego cyklu powieściowego, powieść "Przed agonią".\ntagi: janusz krasiński\n4 850 7 zaloguj sie by polubić\nFragment prozy J. Krasińskiego zamieściłem w notce:\n21 stycznia 2019 16:41\n21 stycznia 2019 17:56\n"Jak to - mówi Lipiński - przecież prezydent Bierut mnie ułaskawił". Na co Różański: "Prezydent Bierut pana, pułkowniku, ułaskawił, ale ja pana nie ułaska- wiam". I w jakiś czas, w dwa czy trzy tygodnie po tym Lipiński jakoby popełnił samobójstwo.\nSerdeczne podziękowania od...nazywanego tutaj jakos na 't'- tredowatego czy trolla, cos takiego.\n21 stycznia 2019 19:03\nza kilkanaście tygodni opublikuję w SN autentyczy wyrok z tamtych czasów, warto zapoznać się ze słownictwem, rozumowaniem, etc; bicie w śledztwie w tamtych czasach to byla norma, jeden ze znajomych ojca co doświadczył biciem podpisania protokołu obciążającego nie został za to napietnowany, bo bili tak, że nikt nie był w stanie tego wytrzymać [niewielu udało się przejść przez tortury z 'zachowaniem twarzy']


W ramach innowacji pedagogicznej "Obcowanie ze sztuką sposobem na kształtowanie właściwych postaw" dnia 6 kwietnia 2016 roku klasa VI a udała się do Muzeum Fotografii w Bydgoszczy. Uczniowie mieli okazję nie tylko zapoznać się z historią fotografii, różnymi modelami aparatów fotograficznych z poszczególnych dekad, ale także poznać zasady robienia "dobrych" zdjęć. Bardzo dużą przyjemność sprawiła uczniom praca w ciemni, gdzie tworzyli swoje własne kompozycje, naświetlali a następnie wywoływali je. Ponadto wykorzystując rożnego rodzaju rekwizyty, uczniowie wzięli udział w profesjonalnej sesji zdjęciowej.\nKlasy 2c i 3e odwiedziły Zagrodę Wiejską w Kozielcu. W czasie wycieczki uczniowie mieli okazję karmić zwierzęta, poszukiwać jajka, wykonać palmę wielkanocną, siać rzeżuchę oraz wysłuchać informacji na temat tradycji wielkanocnych. Na końcu na dzieci czekała wspaniała niespodzianka - słodkie, malutkie kurczaczki. Dzieci brały je na ręce i głaskały. Z wycieczki przywieźliśmy wiele wspaniałych pamiątek związanych z wsią i Wielkanocą.\nwychowawcy: Agnieszka Rogóż, Dorota Górkiewicz\n5.00 rano - ciemno, szaro, ponuro, wszyscy jeszcze śpią – a my NIE i wcale nam się nie chce. Zwarci i gotowi stawiliśmy się na zbiórkę, by o 5.15 ruszyć na podbicie jako pierwsi z naszej szkoły Tropical Islands. Droga na wyspę dłużyła się bardzo, gdyż każdy z nas marzył by znaleźć się tam jak najprędzej. I dojechaliśmy – a tam spacery po plaży Morza Południowego, ekspedycje po Lesie Tropikalnym, flamingi na wyciągnięcie ręki, Laguna oraz zjeżdżalnie i wiele innych wyjątkowych atrakcji.\n23 lutego klasy 2d i 2g były na wycieczce w kinoteatrze Adria na spektaklu lalkowym "Zuzia i jej tajna misja". Obejrzane przez nas przedstawienie to historia małej dziewczynki, która bierze sprawy w swoje ręce i wyrusza nocą w poszukiwaniu Księżyca, który pewnego wieczoru nie pojawia się w jej oknie...\nW minionym tygodniu uczniowie klasy VD i VIC wraz z wychowawczyniami byli w toruńskim teatrze lalek. „ Baj Pomorski” to znany i ceniony w kraju krzewiciel sztuki.\nSpektakl, na który się udaliśmy, to ponadczasowa „Opowieść wigilijna” Karola Dickensa w przekładzie Krystyny Tarnowskiej, a wyreżyserowany przez Czesława Sieńko. Przedstawienie, w którym można było podziwiać grę aktorów z wykorzystaniem lalek jest przejmującym przesłaniem idei świąt Bożego Narodzenia. Z zapartym tchem śledziliśmy losy głównego bohatera, który z nieczułego skąpca zmienia się w dobrego człowieka.\nSpektakl „ Opowieść wigilijna” dostarczył nam wielu niezapomnianych wrażeń.\nW MAGICZNEJ CUKIERNI\nDzieci z klasy 1 j we wtorkowe przedpołudnie udały się do Magicznej Cukierni mieszczącej się niedaleko Białych Błot – w Murowańcu. To manufaktura tworząca karmelki bez użycia maszyn. Produkcja słodyczy odbywała się w całości ręcznie na naszych oczach, na podstawie ściśle określonej technologii. To była magia ręcznie robionych, również przez dzieci, kolorowych, bajecznie wyglądających, bardzo słodkich i pachnących lizaków.\nŚWIATŁO Z GROTY NARODZENIA PAŃSKIEGO W BETLEJEM\nKażdego roku skauci odbierają Światło z Groty Narodzenia Pańskiego w Betlejem. Następnie Światło transportowane jest do Wiednia za pośrednictwem Austrian Airlines. W Wiedniu ma miejsce ekumeniczna uroczystość, podczas której Płomień jest przekazywany mieszkańcom miasta i przedstawicielom organizacji skautowych z wielu krajów europejskich.\n10 grudnia klasa 2k pojechała na wycieczkę do Zakładu Produkcyjnego Sopel w Bydgoszczy. Zwiedziliśmy wzorcownię, w której zapoznaliśmy się z procesem produkcji ozdób choinkowych. Każda z nich wykonana jest ręcznie, co sprawia, że każdy wzór jest niepowtarzalny i wyjątkowy. Podziwialiśmy wzory, limitowane serie z oryginalnymi kryształami Swarovskiego i eksponaty muzealne.\nKlasa 1 f i 1 j we wtorkowe przedpołudnie udała się do miasta słynącego od wieków z wyrobu pierników – Torunia. Byliśmy w Żywym Muzeum Piernika. Uczestniczyliśmy w procesie powstawania pachnącego ciasta z dodatkiem miodu, tłuczonego kardamonu, imbiru, kory cynamonowej i goździków. Zagniataliśmy ciasto, rozwałkowywaliśmy, zamykaliśmy w ozdobnej formie i słuchając legend o pierniku i Toruniu czekaliśmy, aż własny piernik upiecze się w wiekowym piecu.\n8 grudnia 2015 r. klasy II b i II d udały się na mikołajkową wycieczkę do Fabryki Bombek „Sopel” w Bydgoszczy.\nPoznawały kolejne etapy wytwarzania ozdób choinkowych począwszy od miejsca, gdzie szklana rurka zmieniała się w bombkę odpowiedniego kształtu, np.: misia, kuli itp.\nBIWAK KLAS 5 F I 5 G\nBIWAK ZESPOŁU WOKALNEGO „NUTKI”\n3A I 3E W MUZEUM WOJSK LĄDOWYCH\nKLASA IIIC W BYDGOSKIM RATUSZU.


3 stycznia 2004 at 02:49 #15434\nPorucznik Tomas Certis : Kapitanie jest prędkość warp 9.998, dotrzemy na miejsce za 4 godziny i 30 minut.\nKapitan Robert Kasnov: Dobrze, proszę mnie o wszystkim informować idę do maszynowni. Pani Komandor mostek jest pani.Kapitan wstał z fotela i skierował się do turbowindy. Winda zatrzymała się w maszynowni, kapitan wyszedł z niej i natychmiast skierował się w stronę rdzenia, stanął koło barierki, rdzeń Warp buczał dość głośno a niebieskie światełko na białym tle rdzenia przesuwało się z góry na dół w rytm tego buczenia . Kapitan przeszedł pod barierką i do tchnął rdzenia, chciał poczuć tą prędkość bo w sumie to był pierwszy raz gdy tak szybko lecieli, nawet Sovereigny tak szybko nie latały ale te silniki były nowsze projekt ich powstał razem z projektem silników Prometheus. W tym momencie zauważył go Główny inżynier, podszedł do niego.\nPorucznik komandor Denen Bashar: Mogę w czymś pomóc kapitanie.\nKapitan Robert Kasnov: Nie trzeba, już wychodzę - przeszedł na drugą stronę barierki\nKapitan Robert Kasnov: Chciałem zobaczyć jak pracuje rdzeń przy tej prędkości.\nPorucznik komandor Denen Bashar: Dobrze Kapitanie, będziemy mogli ta prędkość utrzymać przez 12 godzin.\nKapitan Robert Kasnov: Na miejscu będziemy za trochę ponad 4 godziny, ale mnie bardziej martwią te wstrząsy które były odczuwalne podczas przyspieszania.\nPorucznik komandor Denen Bashar: To była wina drobnych niestabilności rdzenia warp, już to poprawiłem nie będzie z tym problemów.\nKapitan Robert Kasnov: Dobrze, proszę wracać do swoich obowiązków.\nKapitan wyszedł z maszynowni i poszedł do swojego gabinetu.\nPo 4 godzinach i 29 minutach USS Malstrom. Kapitan wchodzi na mostek w ręku trzymając jeszcze ciepłą filiżankę Capucino.\nKapitan Robert Kasnov: Proszę o raport.\nPorucznik Tomas Certis: za minutę znajdziemy się na skraju układu.\nKapitan Robert Kasnov: Jak tylko się tam znajdziemy zwolnić 14 Impulsowej\nStatek wyszedł z warp.\nKapitan Robert Kasnov: Porucznik Certis proszę prze skanować ten układ poszukać jakiś nieścisłości z tym co znajduje się w bazie danych.\nPorucznik Reila Certis: Wszystko się zgadza z danymi z banku pamięci trzy planety, jedna klasy N, z niej pochodzi sygnał, by coś jeszcze wykryć musimy się zbliżyć do tej planety.\nKapitan Robert Kasnov: A co z sygnałem radiowym.\nPorucznik Reila Certis: Źródło sygnału znajduje się na największym kontynencie planety, na półkuli południowej w pobliżu bieguna. Komputer go nie rozpoznaje.\nKapitan Robert Kasnov: Proszę go nagrać i przesłać do Laboratorium Astrometrycznego. Tom cała impulsowa zbliż się do tej planety na odległość 300 000 Km potem cała stop. Panie Serik proszę być w pogotowiu w razie gdyby jakiś zamaskowany statek był tu tej. Przechodzimy w Czerwony Alarm.\nNa całym statku wszystkie światła nagle zaczęły mrugać na czerwono, a światła na mostku przygasły i tylko kilka punkcików czerwonych się zaświeciło, Malstrom zaczął przyspieszać do pełnej impulsowej zbliżając się do planety, mi bliżej niej był tym więcej było widać na ekranie czujników.\nPorucznik Reila Certis: Kapitanie wykrywam jakieś źródło energii, jest nie federacyjnej komputer nie może ustalić jakiego jest pochodzenia ale podobna do niej, Wykryto również fragmenty stopów, używanych w XXII wieku do budowy kadłubów okrętowych.\nChorąży Annabelle Larsen: Chorąży Larsen do kapitana, -wydobył się dźwięk z komunikatora.\nKapitan Robert Kasnov: Tak, słucham\nChorąży Annabelle Larsen: Udało nam się rozszyfrować wiadomość, ale niestety nie jest cała, powtarza się co pół-minuty.\n"Tu okrę... United ...arth ...ellar Navy ... ... do wszys... sprzym...nych okrę..., zostaliś... ...takowani przez ...ulan i rozbiliśmy się na powie...ni planety. Prosimy o pomoc i szybką asys... Mamy poważne straty."\nKapitan Robert Kasnov: Proszę spróbować coś jeszcze z tym zrobić może się uda ustalić chodź by nazwę okrętu z tej wiadomości, Kasnov out.\nKapitan Robert Kasnov: Za ile będzie tu reszta floty.\nPorucznik komandor Serik: Około 39 godzin Kapitanie.\nKapitan Robert Kasnov: Proszę przesłać wszystkie informacje jakie mamy kapitanowi Tazmanowi i prosić go o dalsze wytyczne.


Miller wypowiada się nieprzychylnie o Wilderze. "On nie chce mieć ze mną nic wspólnego" - WP SportoweFakty\nMiller wypowiada się nieprzychylnie o Wilderze. "On nie chce mieć ze mną nic wspólnego"\nNiepokonany na zawodowym ringu, Jarrell Miller (23-0-1, 20 KO) uważa, że mistrz świata federacji WBC w wadze ciężkiej, Deontay Wilder (40-0-1, 39 KO) nie chce mieć z nim obecnie nic wspólnego.\nMateusz Hencel 31 Stycznia 2019, 13:54\nJacobs pewny siebie przed walką z Alvarezem. "To moja ręka powędruje w górę"\nJarrell Miller swój kolejny pojedynek może stoczyć w maju bądź 1 czerwca. Rywalem Amerykanina będzie prawdopodobnie mistrz świata federacji WBA, WBO, IBF i IBO - Anthony Joshua. Póki co nie wiadomo jednak kto stanie naprzeciw brytyjskiego czempiona, bo brany pod uwagę jest również Dillian Whyte.\n"Big Baby" stwierdził, że interesują go tylko pojedynki z mistrzami świata. Drugim posiadaczem pasa w wadze ciężkiej jest Deontay Wilder, który dzierży tytuł WBC. Miller nie uważa, żeby "Bronze Bomber" był od niego bardziej znany oraz lepszy.\n- Deontay nie jest nikim wielkim w Ameryce, jest trochę bardziej rozpoznawalny niż ja, jednak gdy wypowiada się jego nazwisko, mówi się także o mnie. Facet, który posiada pas mistrza świata od trzech lat jest dopiero teraz budowany marketingowo i dbają o jego PR. Deontay obecnie nie chce mieć ze mną nic wspólnego - to fakt znany w Stanach Zjednoczonych. Wyglądam lepiej od Wildera i jestem lepszy marketingowo, ponadto wypowiadam się dużo lepiej od niego - stwierdził Amerykanin.\nW październiku 2018 roku Miller zmierzył się z Tomaszem Adamkiem. Pojedynek nie potrwał jednak zbyt długo. Ważący ponad 140 kilogramów Miller już w drugiej odsłonie znokautował Polaka.\nCzy Jarrell Miller jest w stanie pokonać Deontaya Wildera?\nSporty walki Boks Boks zawodowy Deontay Wilder Jarrell Miller