Limit transakcji gotówkowych między przedsiębiorcami od 1 stycznia 2017 r. - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Podatki » CIT » Limit transakcji gotówkowych między przedsiębiorcami od 1 stycznia 2017 r.\n03 lutego 2016, 11:41\nLimit transakcji gotówkowych między przedsiębiorcami od 1 stycznia 2017 r. /Fot. Fotolia\nMinisterstwo Finansów opracowało projekt ustawy, która zmienia prawo o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz osób prawnych a także przepisy o swobodzie działalności gospodarczej. Wszystko po to, aby – jak wyjaśnia resort – walczyć z tymi, którzy oszukują na podatkach.\nPrzejście z euro na złotówki\nSam projekt jest stosunkowo krótki. Do ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz od osób prawnych wprowadza dodatkowe ograniczenie, dotyczące możliwości zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W rezultacie przedsiębiorca nie będzie mógł zaliczyć do kosztów płatności dokonanych gotówką, jeśli wartość transakcji przekracza 15 tys. zł (teraz jest to 15 tys. euro).\nWażne jest, że nie chodzi o pojedynczą płatność, ale o całą transakcję. Innymi słowy, jeśli ktoś np. płaci w ratach, to bez względu na wartość jednej płatności, będzie musiał dokonywać jej przelewem na rachunek bankowy, o ile suma wydatków przekroczy 15 tys. zł.\nPrzy czym w ustawach podatkowych ma być zapisane jedynie odwołanie do przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, konkretnie do art. 22 tego prawa. Tam właśnie – w ust. 1 pkt. 2 - ma znaleźć się zapis, wprowadzający nowy limit.\nZaliczone trzeba będzie odliczyć\nCi, którzy mimo wszystko zaliczą taki wydatek do kosztów uzyskania przychodów, będą mieli do wyboru albo obniżyć o kwotę takiej płatności gotówkowej koszty działalności, albo – jeśli kosztów nie będą mogli zmniejszyć – będą zwiększać przychody.\nJak wynika z ustawy, ta zasada – zakaz wpisywania wydatków gotówkowych do kosztów lub konieczność korygowania kosztów lub przychodów o kwotę takiego wydatku – ma dotyczyć także sytuacji, w której podatnik nabywa lub wytwarza środki trwałe lub wartości niematerialne lub prawne oraz jeśli płatność została dokonana po zmianie formy opodatkowania na ryczałt. A więc jeśli przedsiębiorca zmienił formę działalności i potem dokonał zbyt dużej płatności gotówkowej, będzie musiał korygować dokumenty podatkowe wstecz – bo za rok podatkowy poprzedzający ten, w którym zmienił formę opodatkowania. Z kolei osoba, która zlikwidowała firmę, będzie musiała korygować dokumenty z roku, w którym do likwidacji doszło.\nNowe regulacje mają być stosowane od 1 stycznia 2017 r. Przy czym nie objęłyby płatności, wynikających z transakcji zawartych przed wejściem w życie ustawy. A więc po 1 stycznia przyszłego roku nadal można by dokonać płatności gotówką, o ile byłaby to zapłata związana z umową zawartą w roku bieżącym.\nMF: uczciwi płacą przelewem\nResort finansów nie kryje, że cała operacja ma mu ułatwić walkę z osobami, które oszukują na podatkach. Jak czytamy w uzasadnieniu, wg MF przedsiębiorcy zazwyczaj – choćby ze względów bezpieczeństwa – nawet mniejszych niż stosowane obecnie 15 tys. euro płatności dokonują za pośrednictwem rachunku bankowego. „Faktury gotówkowe opiewające na kilkadziesiąt tysięcy złotych są na ogół w praktyce dokumentem dotyczącym transakcji, która nie miała de facto miejsca” – napisali urzędnicy w uzasadnieniu.


** HOTEL MATHEISEN, KOLONIA **\nIn Der Lohn 47, Kolonia, Niemcy\nBudżetowy Hotel Matheisen zaprasza gości na nocleg w rekreacyjnej dzielnicy w Kolonii.\nObiekt powstał w 11 km od BayArena.\nHotel posiada 12 klasycznych pokoi, każdy z których wyposażono w telewizję satelitarną, ogrzewanie, szafę, odtwarzacz DVD i prywatną toaletę. Wyposażenie kuchenne obejmuje zmywarkę i ekspres do kawy/herbaty. W łazience dostępne są wannę, bezpłatne przybory toaletowe i kapcie.\nMożna wybrać się do pobliższych Herr Schulze na drinka lub na kolację. Są usytuowane 750 metrów od obiektu.\nZ Hotel Matheisen do lotniska Dusseldorf International (rhein-ruhr) dojeżdża się w 35 minut.\nSwoim gościom hotel udostępnia salę zebrań i ksero, pralnię, usługę robienia zakupów i czyszczenie butów.\nHotel Matheisen, Niemcy\nHotel apartamentowy Bulgaria\nNocleg ze śniadaniem Park


Podgrzewane fotele - Strona 15 - Forum VW Golf V\nRe: Podgrzewane fotele#244875\nprzez sopel_95 - 28 gru 2016, 16:33\nPanowie ktoś wie o co chodzi na schemacie z bordem ? Kostka L i I mają tylko po dwa ogromne piny i w dodatku zajęte.\nRejestracja: 23 gru 2012, 18:12\nRe: Podgrzewane fotele#245553\nprzez cbool333 - 06 sty 2017, 15:33\nPlanuje w golfie mk5 2004 r wymienić maty grzewcze siedzisk (oparcia działają). Zaczynam od pasażera bo tam aż dziurka się zrobiła w tapicerce. Przed przystąpieniem chciałbym najpierw kupić matę. Ktoś wie czym różnią się następujące:\n1. zdjęcie maty https://6.allegroimg.com/original/01877 ... 65691787a6\ncała aukcja http://allegro.pl/mata-grzewcza-fotela- ... 39036.html\n2. zdjęcie maty https://a.allegroimg.com/original/01ba2 ... 2aede724ca\ncała aukcja http://allegro.pl/vw-touran-mata-grzewc ... 01980.html\nPierwsza jest z golf'a mk5 a druga z Touran'a z 2012 roku, z tego co widzę to pierwsza ma dużo więcej połączeń cieplnych a ta druga nowsza mniej ale chyba grubsze. Obie podejdą do mojego siedziska w fotelu? Lepsza starsza czy nowsza konstrukcja?\nRejestracja: 13 maja 2014, 0:55\nRe: Podgrzewane fotele#246485\nprzez 4fi - 24 sty 2017, 2:13\nJa z kolei dostałem dziś komplet mat z mk5, ale jedna z nich nie wygląda za ciekawie...\nnie chciałbym jak cbool333 mieć wypalonej dziury w tapicerce, skoro mam je wszywać w całe fotele. Mogę to w jakiś sposób odizolować/naprawić czy pogadać ze sprzedającym, aby przyjął je ode mnie z powrotem? Poza tym, puściłem miernikiem sygnał przez nie - przez 3 miałem obwód zamknięty, przez tą nadpaloną nie. Mimo wszystko, sprzedający upiera się, że "u niego przed wymontowaniem działało wszystko". Faktycznie może być ona sprawna?\nRejestracja: 15 sty 2017, 18:58\nRe: Podgrzewane fotele#246486\nprzez golfer_1984 - 24 sty 2017, 4:55\nOdizoluj i po kłopocie\nRe: Podgrzewane fotele#246544\nprzez cbool333 - 24 sty 2017, 23:41\nChciałem się z wami podzielić doświadczeniami z wymianą maty w pierwszym fotelu a dokładniej w siedzisku (następny fotel robię w następny weekend). Przy rozbieraniu posiłkowałem się instrukcją do której kilka razy podawany był link czyli http://modyfikacje-vw.blogspot.com/2011 ... miana.html ale z małymi odstępstwami (zdjęcie pokrętła na których widać zatrzaski - więc nie ciągnie się na siłę).\nCo prawda pisałem już częściowo tutaj: https://www.vwgolfv.pl/viewtopic.php?p=244921#p244921 ale postanowiłem dopisać się w tym poście.\nFabrycznie mata jest przyszyta do tapicerki (nie wiem czy we wszystkich - pewnie do któregoś roku) więc wymiana wiązałaby się z wizytą u tapicera ponieważ do wymiany maty trzeba usunąć trzy poprzeczki, które napinają materiał a są naszyte na matę (widać na zdjęciach).\nZnalazłem inne rozwiązanie. W nowszych (mata za zdjęć pochodzi z tourana 2011 a mój golf to 2004) jest przyklejona do gąbki a nie do tapicerki. I też chyba jest trwalsza bo mniej przewodów cieplnych ale grubsze.\nTak jak przy tej gąbce z której oderwałem tak samo zastosowałem taśmę dwustronną. Zacząłem od początku siedziska gdzie znajduje się bardzo długi jednolity pasek taśmy dwustronnej i po kawałku do tyłu. W miejscu gdzie miałem wypaloną dziurkę od iskier dałem kawałek materiału w podobnym kolorze i też na taśmę dwustronną. Starą zepsutą i pechową matę zwyczajnie wyciąłem nożyczkami od tapicerki gdzie tylko się dało (użyłem nożyczek bez ostrego czubka w razie "w"). Gotową tapicerkę zwyczajnie naciągnąłem na gotowe siedzisko. Potrzebne są dwie osoby do tego.\nPasażer juz chwali, że pięknie grzeje a tylko na 2 level ustawia\nJedyne co mnie zastanawia to te napisy na zakupionej macie - ostatnie dwa zdjęcia. Czy VW zlecał robienie części w CHINACH? To jest oryginał? Będzie to trwałe?\nRe: Podgrzewane fotele#258428\nprzez mocarz - 03 lis 2017, 15:59\nWymieniłem siedzenia w swoim golfiku V kombi na grzane. Niestety nie mam wiązki elektrycznej do podłączeni oraz panelu sterowania. Czy po dokupieniu brakujących elementów wszystko będzie działało. Pozdrawiam\nRejestracja: 06 sie 2015, 0:49\nRe: Podgrzewane fotele#258429\nprzez Cimek - 03 lis 2017, 16:25\nPowinno, a jak nie zadziała, to znaczy że coś nie działa dobrze instalację zrobisz, to nie ma co się zepsuć ważny jest rocznik auta, a foteli\nRe: Podgrzewane fotele#258431\nprzez Budżak - 03 lis 2017, 17:47\nmocarz pisze: ↑\n03 lis 2017, 15:59\nJa do swojego Varianta też dokładałem grzane fotele. Wiązki i podłączanie ogarnął @Krzycho. Dorzucasz panel pod grzanie i działa. Powodzenia.\nRejestracja: 13 kwie 2015, 12:40\nRe: Podgrzewane fotele#258537\nprzez mocarz - 06 lis 2017, 0:16\nWystarczy do podlaczenia foteli z panelem sterowania podgrzewania siedzen.\nRe: Podgrzewane fotele#259121\nprzez szukaj - 20 lis 2017, 1:02\nWitam mam pytanko od którego roku były montowane maty grzewcze do gąbki a nie wszywane w tapicerkę? Tak jak na zdjęciach parę postów wyżej. Pytam ponieważ oglądałem fotel z golfa 6 i tam też były wszyte.\nRe: Podgrzewane fotele#259126\nprzez Cimek - 20 lis 2017, 7:45\n@szukaj W golfach chyba zawsze były wszyte. W turanach chyba są przyklejane do pianki. Ktoś już o tym pisał.\nRe: Podgrzewane fotele#259149\nprzez szukaj - 20 lis 2017, 12:21\n@Cimek a nie wiesz może od którego roku montowali w touranie ?\nRe: Podgrzewane fotele#259153\nprzez Cimek - 20 lis 2017, 13:27\n@szukaj https://www.vwgolfv.pl/viewtopic.php?p=246544#p246544 proszę Cię bardzo\nRe: Podgrzewane fotele#259154\nprzez szukaj - 20 lis 2017, 13:53\n@Cimek ten post widziałem, właśnie się do niego odnosiłem. W nim niema konkretnie od którego roku były montowane maty klejone do gąbki. Dlatego pytam.\nRe: Podgrzewane fotele#259155\nprzez A-R-T-U-R - 20 lis 2017, 13:57


To nie szkółka niedzielna\ngdansk.gosc.pl → To nie szkółka niedzielna\nDiakoni podkreślają, że dla głoszenia Ewangelii współczesnemu człowiekowi niezbędny jest mocny, naukowy fundament.\n– Każdy rok, każda sesja niosą ze sobą konkretne wyzwania. Klerycy mają za każdym razem kilka poważnych egzaminów – mówi ks. dr Krzysztof Kinowski, rektor GSD.\nrafal.starkowicz@gosc.pl Zwykle można zobaczyć ich na uroczystościach diecezjalnych. Młodzi chłopcy, z których część ubrana jest w czarne sutanny i białe komże, służą przy ołtarzu do Mszy św., czytają, śpiewają... Większość uczestników takich uroczystych liturgii doskonale wie, że to alumni gdańskiego seminarium. Jednak to, co dzieje się za seminaryjnymi murami, dla wielu z nich pozostaje tajemnicą, która jak zawsze budzi – nie tylko zresztą w ludziach wierzących – pewne zaciekawienie. Jak wygląda seminaryjny dzień i czego oni tam właściwie przez sześć lat mogą się uczyć? Zaledwie kilka dni temu ośmiu studiujących na VI roku diakonów obroniło swoje prace magisterskie na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, do którego seminarium jest afiliowane. – Seminaryjna formacja intelektualna nie może być odizolowana od pozostałych wymiarów – formacji ludzkiej, duchowej i pastoralnej. Żadna z dziedzin nie może być oderwana od innych – tłumaczy ksiądz rektor Kinowski.\nTematy prac, jakie przedstawili tegoroczni diakoni, nie tylko są głęboko naukowe, ale także dotyczą zagadnień i problemów, jakimi współcześnie żyje świat. Są wśród nich zarówno odniesienia do duszpasterstwa, jak i takie, które – przedstawiając analizy konkretnych zagadnień moralnych – starają się dać współczesnym odpowiedź płynącą z wiary. – Bardzo często zdarzało się, że rozmawiałem z osobami, które deklarowały, że są niewierzące. Zainteresowałem się tym tematem. Zauważyłem, że ateizm – podobnie, jak cały świat – ewoluuje. W poprzednim systemie oparty był na marksizmie i leninizmie. Dzisiaj wygląda zupełnie inaczej. A ponieważ zawsze fascynowała mnie postać papieża Benedykta, postanowiłem przyjrzeć się jego nauczaniu w tej kwestii – mówi dk. Bartłomiej Wacławek. – Można powiedzieć, że papież Benedykt towarzyszył zmianom, jakie dokonywały się w ateizmie. Komentował je na bieżąco, także podczas swojego pontyfikatu. Do wszystkich zagadnień, a także do osób, które prezentowały światopogląd ateistyczny, odnosił się z ogromnym szacunkiem. Wskazywał płaszczyzny dialogu. W ostatnich latach podkreślał, że największą bolączką świata jest postawa ludzi, którzy żyją tak, jakby Boga nie było – opowiada dk. Bartłomiej. Diakon podkreśla, że dzisiaj często spotyka się z poglądem, iż ateizm jest naukowy, a wiara to ciemnogród. – Kiedy rozmawiałem z ateistami, albo słyszałem wprost taki pogląd, albo doświadczałem takiej ich postawy wyrażanej w sposób niewerbalny. Pojawiał się temat ograniczania przez Kościół poszukiwań naukowych czy przekonanie, że indeks ksiąg zakazanych wciąż obowiązuje. Kiedy jednak moi rozmówcy dowiadywali się, że wiele odkryć naukowych, na których bazuje współczesna nauka, jest dziełem ludzi wierzących, ba, nawet kapłanów, byli niezmiernie zaskoczeni – zaznacza świeżo upieczony magister. Dodaje, że ma świadomość, iż z takimi poglądami będzie się spotykał w codziennej pracy kapłańskiej.\nSpora część tematów prac magisterskich zrealizowanych przez diakonów nawiązuje do spraw związanych z życiem dzisiejszych rodzin. Swoją pracę z zakresu teologii pastoralnej temu właśnie zagadnieniu poświęcił dk. Damian Ranachowski. Pochodzi z wielodzietnej, katolickiej rodziny. Podkreśla, że otrzymał godny naśladowania przykład. – Piszę o działaniu naszego poradnictwa rodzinnego – dodaje. Ostatnimi laty spektrum jego działań bardzo się poszerzyło. Ogromna tutaj zasługa Anny Mrozowicz, ks. Jana Uchwata i ks. Krzysztofa Homoncika. Powstały nowe poradnie. Kierują wiernych we właściwe miejsca – czy to do Wspólnoty Trudnych Małżeństw „Sychar”, czy do Wspólnoty Rodziców po Stracie Dziecka... Przede wszystkim jednak przygotowują młodych do małżeństwa. – To niezwykle ważna dziedzina. Obserwujemy dzisiaj nietrwałość związków. Właściwe przygotowanie jest więc bardzo ważne. Ksiądz przygotowuje się do święceń przez sześć lat. Do małżeństwa, które ma trwać także całe życie, młodzi przygotowują się zaledwie przez kilka spotkań. Trzeba więc, by było to bardzo konkretne działanie – zauważa dk. Damian. – Chciałem, żeby temat był ciekawy albo przydatny w dłuższej perspektywie. Właśnie wychodziła adhortacja „Amoris laetitia”. Daje ona nowe spojrzenie na posługę skierowaną do rodzin. Papież poświęca wiele miejsca towarzyszeniu i rozeznawaniu w posłudze małżeństwom. Chodzi o wypracowanie indywidualnego podejścia do konkretnych rodzin – tłumaczy. W swojej pracy czuł wyraźnie Boże prowadzenie. Często zdarzało się, że kiedy zajmował się określonym problemem, spotykał ludzi potrzebujących pomocy w tej konkretnej dziedzinie. – Przydała mi się także sama wiedza. Czuję się pewniej, wchodząc w kapłaństwo – dodaje. Nie zabrakło też pracy o zagrożeniach rodziny, płynących z lansowanej w ostatnim czasie ideologii gender. – Do zajęcia się tą problematyką zachęciła mnie nasza gdańska rzeczywistość – obecny model wychowania seksualnego zawarty w przygotowanym przez miasto programie „Zdrovve Love” czy przyjęty niedawno „Model na rzecz równego traktowania” – opowiada dk. Daniel Budziński.


Przewozy autokarowe - Katalog Ebno\nOferujemy wynajem busów Rzeszów oraz także przewozy autokarowe Rzeszów, mało tego zajmujemy się również przewozami na obrębach zagranicznych – w naszej ofercie znajdują się również przewozy autokarowe Polska Sycylia. Nasze usługi są profesjonalne, ponieważ jesteśmy firmą niezmiernie doświadczoną, ponadto zawsze dokładamy wszelkich starań, żeby oferowane przez nas przewozy były w pełni bezpieczne, toteż warto nawiązać kooperację właśnie z nami. Zapraszamy do starannego zapoznania się z ofertą firmy.\nSłowa kluczowe: wynajem autokarów, przewozy autokarowe, włochy, polska, wynajem busów\nArriva jest to pierwszy polski prywatny przewoźnik, który świadczy usługę na skalę masową. W 2007 roku kolej ta wygrała przetarg na wykonywanie przewozów obejmujących linie w województwie kujawsko-pomorskim. Fakt ten był możliwy j...\nFachowa agencja celna Warszawa »\nFirma RGW Express umieściła ofertę na stronie internetowej. Biuro i magazyn celny są usytuowane na terenie lotniska w Warszawie. RGW Express specjalizuje się we wszelkich rodzajach przesyłek lotniczych i morskich. Firma sugeruje r...\nFirma LANDPOL Sp.z.o.o. jest cenionym partnerem w organizacji transportu samochodowego oraz kolejowego takich materiałów jak: kruszyw, materiałów sypkich oraz paliw płynnych. W ofercie, którą przygotowaliśmy dla Państwa dysponujem...\nCENTRUM DPD - dokumentacja hurtowni farmaceutycznej »\nFirma Centrum DPD, której siedziba znajduje się w stolicy, proponuje klientom usługi związane z przystosowaniem do wymogów Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej. Nasz zespół składa się z doskonale przygotowanych osób o długoletnim doświa...\nNasze motto to zawsze bezpiecznie i zawsze na czas! Od wielu lat prowadzimy przewóz osób na trasie Polska-Niemcy-Polska. Nasze busy utrzymane są w 100% sprawności. Dbamy również o czystość, tak żeby odbyli Państwo podróż w miłej a...


Wynajmę mieszkanie Gdynia 63 m²\nŹródło: biuro nieruchomości\t: Imperium Home, zaktualizowane: 05.01.2018\nnumer ogłoszenia: 951349361\nNa wynajem prestiżowy apartament o powierzchni 63m2 w samym centrum Gdyni.\nApartament znajduje się na 7 piętrze 11 piętrowego budynku o nazwie Transatlantyk.\nKomfortowe mieszkanie w pełni wyposażone, urządzone w stylu industrialnym, gotowe do zamieszkania. (...)\nKomfortowe mieszkanie w pełni wyposażone, urządzone w stylu industrialnym, gotowe do zamieszkania.\nDwupoziomowa podziemna hala garażowa z miejscem postojowymi w systemie doppel parker\nDwie szybkobieżna windy łączące wszystkie kondygnacje budynku a bezpieczeństwo mieszkańców zapewnia system alarmowy z kontrolą dostępu i portiernią.\n"Transatlantyk" - flagowy gdyński apartamentowiec w ścisłym centrum, doskonale położony u zbiegu dwóch głównych handlowych ulic - Świętojańskiej i Starowiejskiej.\nW sąsiedztwie morza i plaży, swoją wyjątkową architekturą nawiązujący do pięknej historii Gdyni, wykonany i wykończony z wielką dbałością o każdy szczegół, przepiękne i komfortowe części wspólne, szerokie i eleganckie hole, recepcja i usługa concierge.


Maja i Gucio przeniosą się do Żor? Będzie tu miejska pasieka - plus.dziennikzachodni.pl\nFot. arc W Żorach powstanie miejska pasieka\nŻory stawiają na naturę. Pod koniec sierpnia zostanie tu otwarta miejska pasieka Bee Bee. Cztery domki dla pszczół wypełnią pełen zieleni teren dawnego przedszkola przy ul. Powstańców. To początek, bo potem powstanie tu ogród społeczny i naturalny plac zabaw dla dzieci.\nCztery ule zostały już zasiedlone. Nasz zaprzyjaźniony pszczelarz Aleksander Sładczyk z żorskiego Koła Pszczelarzy trzyma je u znajomego w ogrodzie. Ma je przywieźć na teren za przedszkolem około 20 sierpnia. Wokół uli będzie też montowane ogrodzenie – mówi nam Joanna Polok-Babilas z Miejskiego Ośrodka Kultury i Sportu w Żorach, który razem z Towarzystwem Kulturalnym Kontrapunkt jest inicjatorem budowy miejskiej pasieki w Żorach. Inicjatywę finansowo wsparł Urząd Miasta w Żorach.\n- Przykładem połączenia działalności kulturalnej i proekologicznej jest np. Służewski Dom Kultury, który prowadzi Wspólny Ogród: miejsce gdzie uprawia się warzywa, owoce i zioła wspólnie z lokalną społecznością. To ciekawe, aczkolwiek zaskakujące pole działania placówki kulturalnej sprawdza się doskonale, bo nie tylko urozmaica samo otoczenie obiektu, ale wpływa dobroczynnie na naturę i przyczynia się do edukacji ekologicznej. Odwiedziłam to miejsce podczas wizyty studyjnej programu „Zaproś nas do siebie” organizowanego przez Narodowe Centrum Kultury – mówi Elżbieta Koczar z MOK Żory, pomysłodawczyni mokowskich uli.\nNie bez znaczenia, że w sąsiedztwie budynków żorskiego MOK-u powstanie miejska pasieka jest również fakt, że to właśnie tu spotykają się pszczelarze z żorskiego Koła Pszczelarzy. Co ciekawe, jedną z członkiń Koła jest m.in. Ewa Kolarczyk, pracownica żorskiego MOK-u, która godzinami może opowiadać o miłości do pszczół. To właśnie z jej udziałem odbyły się już pilotażowe warsztaty pszczelarskie w jednym z żorskich przedszkoli. Kolejne są planowane na przyszły rok, po przezimowaniu pszczół, najprawdopodobniej w miesiącach od kwietnia do czerwca. Na pierwszy miód też trzeba będzie poczekać do następnego roku.\nOpiekunem miejskiej pasieki będzie pszczelarz Aleksander Sładczyk z żorskiego Koła Pszczelarzy, które działa już 96 lat i jego prezesem jest Andrzej Gajda.\n– Pomysł powołania miejskiej pasieki i działania edukacyjne wśród dzieci to wspaniały pomysł – przyznaje Aleksander Sładczyk.\n- Problem spadającej liczby pszczół na świecie staje się coraz głośniejszy. Przyczyn jest wiele: chemizacja rolnictwa, szkodliwe pestycydy, roztocza, wirusy, nadmierna ingerencja człowieka w materiał nasienny, niedożywienie pszczół. Masowe ginięcie pszczół to problem, który może dotknąć każdego z nas. Dla 48 proc. roślin owadopylnych na świecie pszczoły są najważniejszymi zapylaczami. Zwiększają plony owoców i nasion średnio od 30 do 50 proc. Warto wiedzieć, że aż 84 proc. roślin przetwarzanych na żywność dla człowieka w samej Europie uzależniona jest od życia tych istot – słyszymy w żorskim MOK-u.\nGdzie są miejskie pasieki?\nNajbardziej chyba znana jest chorzowska. W tym mieście w centrum przy ul. Sienkiewicza 3 na dachu Chorzowskiego Centrum Kultury powstał dom dla około 100 tysięcy pszczół. Znalazły schronienie w ChCK-owej pasiece. Nowi lokatorzy są główną atrakcją zajęć w ramach projektu ChCK-owa Pasieka Artystyczno-Edukacyjna.\nPszczoły zamieszkały już m.in. na dachach galerii handlowych we Wrocławiu i Bydgoszczy, firm np. Ferrari w Katowicach, instytucji takich jak PKP Cargo, Urząd Marszałkowski w Toruniu czy Muzeum Śląskie. Jest też Pasieka Artystyczna w Lublinie oraz biurowców - Eurocentrum Office Complex w Warszawie.\n- Zarządcy wszystkich tych miejsc swoje decyzje założenia uli tłumaczą chęcią podkreślenia swego przywiązania do ekologii i natury. Rozumieją oni, jak ważne jest to działanie dla dobra naszej planety – mówią pracownicy żorskiego MOK-u. Żorska pasieka zostanie otwarta 31 sierpnia. Wgodz. 14 - 18 nie zabraknie atrakcji.\nbudowa miejska pasieka żory


Mocni naszymi projektami – Hodowla i Chów Bydła\nPonad rok temu powstał program rozwoju Polskiej Federacji Hodowców Bydła i Producentów Mleka, znany pod nazwą „Horyzont 2020”.\nTekst: Leszek Hądzlik; ZDJĘCIE: Marcin Mizerski\nTo imponujący dokument, który został opracowany w związku ze zbliżającymi się zmianami rynkowymi, wywołanymi uchwaleniem przez Parlament Europejski nowego prawa hodowlanego w Unii Europejskiej. Sprostanie konkurencji, jaka zapewne zrodzi się dla PFHBiPM w związku z tym faktem, traktuję w sposób nadzwyczajny. Polska Federacja po mistrzowsku wykorzystuje ten czas do realizacji zadań zapisanych we wspomnianym dokumencie.\nDlatego z dumą mogę ogłosić, dziękując przy tej okazji za wytężoną i efektywną pracę zespołowi kierowanemu przez dr Krzysztofa Słoniewskiego i Piotra Goździkiewicza, że oczekiwany przez hodowców bydła i producentów mleka program do zarządzania stadem Stado OnLine (SOL) w styczniu 2018 r. zostanie oddany do użytkowania.\nGdy rozpoczynaliśmy prace koncepcyjne nad nim, ten termin wydawał mi się bardzo odległy, pamiętając o tym, że tego typu rozwiązania nie powstają z dnia na dzień. Czas minął bardzo szybko, a uporządkowanie wielu spraw w „Horyzoncie…” pozwoliło mi sprawnie zarządzać naszymi projektami.\nSOL powstał także dzięki pracy bardzo wielu hodowców, którzy „pastwili się” nad nim w roli testerów. Wam również dziękuję za bardzo cenne uwagi i wysiłek, jaki włożyliście w jego powstanie, a tym samym w rozwój naszej organizacji.\nProgram Stado OnLine jest dla hodowców – co chcę mocno podkreślić – a nie dla pracowników Polskiej Federacji Hodowców Bydła i Producentów Mleka. Został zbudowany z myślą o Was, po to, żeby na co dzień pomagał Wam w zarządzaniu hodowlą, chowem bydła i produkcją mleka.\nSOL został utworzony – co również mocno podkreślam – przez potężną firmę, jaką jest Polska Federacja Hodowców Bydła i Producentów Mleka, a nie jakąś firmę „krzak”. Co to oznacza? A to, że daję Wam gwarancję, iż program będzie ciągle ulepszany i dostosowywany do Waszych potrzeb. Jego rozwój będzie zgodny z pojawiającymi się na rynku trendami związanymi ze zmianami w branży mlecznej, w tym hodowlanej, a także z najnowszymi technologiami informatycznymi.\nPoza tym – na co także kładę duży nacisk – nasz produkt zawsze będzie uwzględniał aktualne warunki ekonomiczne panujące w polskiej hodowli bydła mlecznego i produkcji mleka.\nSame zalety? Zdecydowanie tak. Takie są fakty. Daję temu programowi bardzo duży kredyt zaufania. Liczę na to, że moja rekomendacja jest dla Was wskazaniem. Zapoznajcie się z programem SOL, wypróbujcie go i pozwólcie, aby pomógł Wam zarządzać Waszymi stadami bydła.\n← Previous Uroczysta pielgrzymka do Gietrzwałdu\nSOL 1.0 do dyspozycji hodowców Next →\nDietetyka mnie nie tyka\n28 lutego 2017 24 września 2020 HiChB


Atelier Piękna - Małgorzata Pertus Toruń, opinie\nNarcyzowa 80, Toruń\n- makijaże okazjonalne\n- porady stylistki\n- kuracja modelująca sylwetkę z udziałem dietetyka\n- zabiegi pielęgnacyjne na twarz: peeling kawitacyjny , zabiegi kwasami , detox, oczyszczanie twarzy szczotką Zeitgard, masaż twarzy, mezoterapia mikroigłowa\n- zabiegi pielęgnacyjne na całe ciało\n- masaże relaksacyjne dla Niej i dla Niego\n- biolifting rzęs\n- przedłużanie rzęs metodą 1-1\nAtelier Piękna Małgorzata Pertus Zaprasza!\n50 zł - 800 zł\nOferta - Atelier Piękna - Małgorzata Pertus\n- Demakijaż kosmetykami aloesowymi\n- Nawilżenie kosmetykami z biopeptydami\n- Kosmetyki do makijażu marek: Make-Up Atelier Paris, Estee Lauder, Nebu Milano, Paese\n- Wykończenie / utrwalenie makijażu - marka Kryolan\n- W cenie - doklejanie kępek\n- Makijaże wykonuje Make-Up Artist Małgorzata Pertus\n- Manicure zwykły\n- Pedicure zwykły\n- Masaże wykonuje terapeuta z 20-letnim stażem.\n- Peeling kawitacyjny + ampułka + maska algowa\n- Peeling kawitacyjny + kwasy + ampułka + maska algowa\n- Peeling kawitacyjny + fale radiowe + ampułka + maska algowa\n- Fale radiowe + ampułka + maska algowa\n- Larens "Sekret wiecznej młodości"\n- Zabieg Zeitgard nawilżająco - ujędrniający\nOpinie - Atelier Piękna - Małgorzata Pertus\nWszystko na tak! profesjonalizm, trwałość kosmetyków, pomysł i wykonanie:) dziękuję za piękny makijaż i zdecydowanie polecam wszystkim kobietom, które chcą się zobaczyć w innym wydaniu.\nBardzo polecam. Pani Malgosia i Jej ekipa to pełne ciepła i profesjonalizmu osoby. Bardzo dziekuje za fachowa opiekę i wszystkie udzielone rady.\nW dniu dzisiejszym miałam ogromną przyjemność skorzystać z usług oferowanych przez Atelier Piękna. Zacznę może od regulacji i henny brwi, które zostały wykonane bardzo starannie i fachowo. Kolor idealnie dobrany do oprawy oczu, kształt pięknie dopasowany do rysów twarzy. Następnie trafiłam w ręce Pani Małgorzaty, która wykonała mi peeling kawitacyjny oraz fale radiowe na twarz z ampułką liftingującą. Masaż ujędrniający oraz maseczka z alg, a w tle relaksująca muzyka...największa przyjemność. Gorąco polecam 🥰 uważam, że każda kobieta powinna znaleźć parę chwil na tak ogromną przyjemność w tak miłej atmosferze. Przecież na to zasługujemy.\nPolecam. Korzystam z usług atelier od jakiegoś czasu. Pani Gosia wykonała mi kilka fajnych makijaży, skorzystałam z indywidualnej lekcji makijażu dziennego (polecam!). Ostatnio zdecydowałam się na nowość w tym salonie - masaż gorącymi kamieniami - 🧨🧨🧨 petarda - przyjemnie i relaksująco. Napewno skorzystam jeszcze nie raz\nDziękuję za piękny makijaż. Trwały, bez efektu maski, podkreślał urodę nie zmarszczki 👏 😘\nDziekujemy bardzo za dzisiejsze makijaze I serdecznie polecamy Pania Malgosie - to uzdolniona profesjonalistka ! 100% zadowolenia I satysfakcji gwarantowane.\nW Atelier Piękna byłam pierwszy raz na makijażu wieczorowym. Zacznę od tego, że makijaz był prześliczny i idealnie dobrany, a co najważniejsze bardzo trwały. Trzymał się przez całą imprezę, pomimo 30 stopniowych upałów. Plusem jest rowniez przemiła atmosfera. Jeśli tylko pojawi się okazja, to na pewno tutaj wrócę :)\nKontakt - Atelier Piękna - Małgorzata Pertus\nNarcyzowa 80 87-100 Toruń


U notariusza bez świadectwa - Nieruchomości - rp.pl\nAktualizacja: 22.12.2008, 06:12\nU notariusza bez świadectwa\nNotariusze nie będą uzależniali sporządzenia aktu notarialnego od przedstawienia świadectwa energetycznego budynku lub lokalu – twierdzi Izba Notarialna w Warszawie\nNależy zakładać, że podobnie będą postępować notariusze w całym kraju, gdyż znowelizowana ustawa nie przewiduje żadnych sankcji związanych ze sprzedażą lokalu lub budynku, który nie posiada świadectwa ani wobec notariuszy, ani stron umowy. Poniżej dalsza część artykułu\n– W takiej sytuacji notariusze nie mogą uzależniać obrotu nieruchomościami od przedstawienia świadectwa energetycznego. Dobrze, że Polska zdążyła z wdrożeniem dyrektywy na czas, jednak przepisy wypełniające jej postanowienia powinny być bardziej precyzyjne – uzasadnia Czesława Kołcun, prezes Rady Izby Notarialnej w Warszawie, w wydanym przez izbę komunikacie.\nChodzi o dyrektywę 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. Polskę do wprowadzenia dyrektywy energetycznej obliguje przynależność do UE.\nDostosowane do dyrektywy przepisy ustawy – Prawo budowlane nakładają obowiązek sporządzania świadectw energetycznych dla budynków i lokali, które będą sprzedawane lub wynajmowane. W ich świetle transakcja będzie jednak mogła dojść do skutku w razie braku świadectwa. Nie będzie ono bowiem dokumentem niezbędnym do sporządzenia aktu notarialnego. Zgodnie z art. 63a prawa budowlanego świadectwo powinno zostać udostępnione nabywcy budynku lub lokalu. Oznacza to, że w interesie kupującego leży, aby sprzedawca nieruchomości przedstawił świadectwo energetyczne. Nowelizacja prawa budowlanego (DzU z 2008 r. nr 191, poz. 1373) wejdzie w życie 1 stycznia 2009 r.\n– Niestety, nie wróży to nic dobrego, gdyż przepisy bez sankcji raczej nie będą przestrzegane. Unia Europejska nas za to nie pochwali – mówi Krzysztof Żmijewski z Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej.


Weź i idź podróżuj!!: kwietnia 2019\nMoje pierwsze mecze NBA na żywo! + bonus\nTym razem wpis w trochę innej formie. Jako wielki fanatyk NBA od dziecka moim ogromnym marzeniem było obejrzenie meczu na żywo. W końcu udało mi się to w trakcie mojej eskapady po USA. Opis tego wydarzenia pojawił się w postaci artykułu na portalu poświęconym NBA - Szósty Gracz. Zapraszam do podróży w świat najlepszej koszykarskiej ligi świata i zobaczenia jednego z jej meczy od kuchni.\n>>>> Kliknij tu <<<<\nMoja podróż po USA ułożyła się w taki sposób, że udało mi się obejrzeć mecz NBA na żywo po raz drugi. Tym razem w Los Angeles. Zapraszam do artykuły na temat tego meczu opublikowanego na portalu Szósty Gracz\n>>>> Kliknij tu<<<<\nMały bonus. Relacja z wizyty w oficjalnym sklepie NBA na 5 Alei w Nowym Jorku. Ponownie na portalu Szósty Gracz. Dowiecie się m.in. dlaczego jedna czapka z daszkiem kosztuje 35 000$\nAutor: MaciejG o 02:39:00 Brak komentarzy:


Północna Tajlandia autostopem, czyli Chiang Mai, Chiang Rai, Bangkok, Koh Samet, Sukkhotai i wolontariat w Saved Souls Foundation\nBardziej tajsko być nie mogło! Gdy tylko przekroczyliśmy granicę, naszym oczom ukazał się ring bokserski, na którym odbywała się walka Muai Thai. Przyjrzeliśmy się chwilę, po czym zjedliśmy pad thaia (smażony makaron z dodatkiem jajka, warzyw i tofu – utożsamiany z tradycyjną tajską potrawą) w przydrożnej budzie i już wiedzieliśmy, że będzie smacznie. Wystawiliśmy kciuka i ruszyliśmy na podbój Tajlandii.\nDojechaliśmy jedynie do najbliższego miasta, jednak zważywszy na godzinę był to dobry wynik. Musieliśmy na początek wypłacić pieniądze, kupić kartę SIM i znaleźć nocleg. Czytaliśmy wcześniej porady, by wypłacić jak najwięcej z bankomatu, ponieważ jest za to stała i spora opłata (około 30 PLN), więc tak chcieliśmy zrobić. Chodziliśmy od bankomatu do bankomatu, próbowaliśmy wszystkich kart, jednak każdy bankomat informował, że nie może wypłacić nam pieniędzy. Uruchomił się tryb panika – albo zostaliśmy okradzeni albo nasz bank uznał tajlandzkie operacje za podejrzane i zablokował karty. Była sobota, już ciemno, a do tego święto narodowe – Songkran, tajski nowy rok - więc większość miejsc była zamknięta. Dłuższą chwilę zajęło nam znalezienie sieci wifi, by zalogować się do banku i okazało się, że… operacje które chcieliśmy wykonać były ponad limit transakcji. Kamień z serca! Ulga sprawiła, że poczuliśmy się wyjątkowo dobrze, zapomnieliśmy o dwóch godzinach stresów i postanowiliśmy uczcić to pysznym obiadem.\nOla zamówiła ulubionego ziemniaka, Krzysiek spróbował zupy Tom Yum\nCiekawym jest to, że nie tęsknimy za polską kuchnią. Po Mjanmie i Indiach, gdzie dominował ryż i noodle, marzy nam się pizza. Gdzie tam pierogi, bigos czy sałatka warzywna! Pizza, lasagne, spaghetti to rzeczy, za którymi ślinka nam cieknie. Z polskiej kuchni to co najwyżej ziemniaki z mizerią, ale to mieliśmy okazję nadrobić w Jangon. Chociaż nie, jest coś, za czym naprawdę tęsknimy - dobry polski chleb, bułka albo chociaż kajzerka! Zwykłego chleba nie jedliśmy od początku podróży, a jeżeli już znajdziemy gdzieś wyrób piekarniczy z naszego kontynentu, to jest to francuski croissant lub chleb tostowy. Czemu polski cebularz, rogal świętomarciński, piernik toruński czy choćby zwykła kajzerka lub bułka wrocławska nie podbiły świata?\nSongkran pośród tajskich świątyń\nO stopowaniu w Syjamie (Tajlandia aż do 1949 roku nazywała się Syjam) słyszeliśmy wiele dobrego i na to też się przygotowaliśmy. Faktycznie, nie czekaliśmy zbyt długo na poboczu zanim zatrzymało się pierwsze auto. Spodziewaliśmy się, że ludzie będą rozumieć ideę autostopu, jednak tak nie było. Nasz pierwszy kierowca (taki, który podwoził nas na długim dystansie) odwiózł nas wprost na… dworzec autobusowy w mieście Tak. Zbiegiem okoliczności w tym samym momencie na peron podjechał autobus do Sukhothai, czyli naszego celu, więc skorzystaliśmy z okazji. Spytaliśmy czy na pewno odwiezie nas do starego Sukhothai, czyli zabytkowej części miasta z XIII wieku. Po trzecim potwierdzeniu uznaliśmy, że się dogadaliśmy. Niestety tak nie było... Zostaliśmy zostawieni trzy kilometry przed, za to po środku celebrowania Songkranu, Tajskiego Nowego Roku. Dystans do przejścia z plecakami trochę duży (z reguły uznajemy, że dystanse poniżej 2,5 kilometra można przejść, powyżej staramy się o jakiś transport), więc nie pozostało nic innego, jak stopować dalej.\nJedynym problemem jest fakt, że tradycyjnie w ramach świętowania nowego roku wszyscy oblewają się wodą, i to znacznie bardziej niż na Śmigus Dyngus. Wszyscy się do niego porządnie przykładają! Tajowie leją wodą całymi wiadrami, wężami ogrodowymi i wszystkim, co mają pod ręką. Jeżdżą na pakach pick-upów i wiadrami wylewają wodę na przechodniów, a przed każdym domem całe rodziny czatują na jeszcze suchych bądź tych już całkiem przemoczonych – w sumie leją wszystkich po równo. Cała Tajlandia wychodzi na ulice, by się oblewać. Najgorzej jednak spotkać tych nadgorliwych, z beczkami pełnymi lodowatej wody.\nOblewa się całymi wiadrami - nie ma zmiłuj.\nWalka jest również podjazdowa\nO ile w czterdziestostopniowym upale przyjemnie było się zmoczyć, to baliśmy się o nasze rzeczy w plecaku. Stojąc przy drodze Krzysiek ciągle był oblewany przez nadjeżdżające auta (Ola taktycznie ukryła się za murkiem). Bycie przemoczonym do suchej nitki nie pomagało złapać stopa. Już chcieliśmy się poddać i przejść brakujący nam dystans przechodząc przez centrum strefy świętowania, jednak w tej samej chwili zatrzymało się przy nas auto i zaprosiło na pakę (tak, tam też nie było zbyt bezpiecznie ;) ).\nHistoryczny Park Sukhotai, czyli pozostałości stolicy królestwa Sukhotai wpisane na listę UNESCO, są zbiorowiskiem XIII-XIV wiecznych ruin świątyń, w dużej mierze słabo zachowanych, a jeszcze gorzej rekonstruowanych (za to były plansze z przedstawionym oryginalnym wyglądem). Świątynie pierwotnie wyglądały tak, jak wyobrażamy sobie chińskie obiekty sakralne – czerwone, wysokie, strzeliste dachy, ornamenty z motywami smoków i demonów, jaskrawe kolory i charakterystyczna kreska malunków. To pewnie dlatego, że Tajowie przywędrowali na dzisiejsze tereny z Chin w XI wieku.\nNajważniejsze są zwierzątka!\nWidać też było inną myśl w budowaniu obiektów sakralnych niż w tym samym okresie w Bagan (o którym pisaliśmy tutaj). Tam budowano mnóstwo małych kapliczek, tu kilka, jednak ogromnych, wielometrowych. Od gorącego słońca całe były nagrzane, a ciepło z nich promieniowało na nas. Próbowaliśmy pozować, siadając na murku przy zrekonstruowanej świątyni, ale gorące cegły mocno to utrudniały!\nW drodze powrotnej mieliśmy już dość oblewania wodą i wzięliśmy tuk tuka w znacznie zawyżonej cenie. Nie uchroniło nas to od przemoczenia, bo co chwilę, bez ceregieli, byliśmy oblewani pełnymi wiadrami. Trasa między nowym a starym Sukhotai ma 15 kilometrów i częściowo wiedzie przez pola – tam za to wszystko było nagrzane od palącego słońca. Miało się wrażenie, że jest się w piekarniku. Zaletą wszechobecnego wodnego szaleństwa jest to, że dzięki wodzie asfalt staje się chłodniejszy, a przez to temperatura bardziej znośna.\nNasz hostel był nieklimatyzowany, na najwyższym piętrze – istne piekło na ziemi. Mieliśmy wrażenie, że zaraz się ugotujemy. Nie pomagało otwieranie okien, bo nagrzane mury promieniowały ciepłem przez całą noc. Pot ściekał z nas niczym woda z wodospadu Niagara, nie pomagała kąpiel w zimnej wodzie, bo również była ciepła od słońca. Krzyś w środku nocy się poddał i wyszedł spać na balkon!\nWodne szaleństwo w Chiang Mai\nDzięki temu, że święto trwało aż cztery dni, mieliśmy okazję zobaczyć je w paru miejscach - w Mae Sot, Sukhothai oraz Chiang Mai - najbardziej podobało nam się właśnie w tym ostatnim. Dopiero tu prawdziwie w nim uczestniczyliśmy, uzbrojeni w kupione wiaderka i zabezpieczeni w wodoodporny pojemnik na komórkę (niesamowicie przemyślany). Centrum miasta, kwadrat o boku około dwóch kilometrów otoczony jest fosą, wokół której odbyło się całe świętowanie. Bezpośrednio z niej też każdy ładował swoją amunicję i oblewał wszystko, co się rusza (woda była dość brudna, bo pływały w niej śmieci, martwe ryby, miała dziwnie brązowy kolor i niezbyt ciekawy zapach - na koniec dnia całe ubrania były brązowe). Ulicami płynęła prawdziwa rzeka, taka jak po dużym deszczu. Nic nie mogło pozostać suche.\nTo najlepsza zabawa dla dzieciaków!\nAle przednio bawią się wszyscy\nNo może poza tymi, którzy się już poddali.\nBardzo sprytne opakowanie na komórki - potrójne zamknięcie, przezroczysta strona dla nie psucia zdjęcia, niebieska z specjalnego materiału który nie przeszkadza dotykowemu ekranowi\nŚwięto nowego roku spowodowało, że zaczęliśmy się zastanawiać, co wyznacza początki roku w różnych kalendarzach, które poznaliśmy na naszej trasie:\nSongkran wyznaczany jest przez przejście słońca w znak Barana – aktualnie mamy 2562 rok, gdzie rok pierwszy odpowiada śmierci Buddy. Ta sama data wyznacza nowy rok na Sri Lance - Aluth Avurudda.\nNowruz, perski nowy rok, wyznaczany jest przez rozpoczęcie astronomicznej wiosny. Rokiem pierwszym jest ucieczka Mahometa z Mekki do Medyny – aktualnie mamy 1398 rok.\nHijri, islamski nowy rok, wyznaczany jest przez rozpoczęcie miesiąca Muharram - Islamski kalendarz jest oparty na księżycu, nie słońcu, więc ma 354 dni. Rokiem pierwszym jest również ucieczka Mahometa z Mekki do Medyny, jednak ze względu na inny sposób liczenia aktualnie mamy 1440 rok.\nW Indiach zależnie od rejonu, Nowy Rok świętuje się w innych dniach.\nA u nas w kalendarzu gregoriańskim? Kalendarz wywodzi się z starożytnego Rzymu, od świętowania boga Janusa, boga początków (od tego boga styczeń po angielsku to January). Tegoż samego dnia przypadał początek kadencji konsulów w starożytnym Rzymie. Wcześniej w kalendarzu rzymskim nowy rok przypadał na marzec, dlatego po angielsku nazwy September, October, November i December wywodzą się od łacińskich liczebników 7, 8, 9 i 10\nWracając z naszego świętowania, po drodze minęliśmy niepozorny, mikroskopijny bar, który reklamował się najlepszymi drinkami w mieście. Nie mogliśmy przejść obojętnie i nie spróbować. Zanim jeszcze zdecydowaliśmy się zostać, zagadał nas jedyny klient, były kanadyjski nauczyciel. Weszliśmy więc na chwilę do środka. Rozmowa była o tyle ciekawa, że akurat w Polsce trwał protest nauczycieli. Dzięki temu mogliśmy podpytać jak system szkolnictwa wygląda w innych krajach. Opowiadał, że w Kanadzie nauczycieli traktuje się bardzo dobrze uważając, że są filarem przyszłości, dlatego też teraz, będąc na emeryturze, może rokrocznie jeździć na parę miesięcy do Tajlandii.\nWpadliśmy tylko na jednego. Cały wieczór skończył się jednak na tym, że stawialiśmy szoty całemu barowi (a wtedy było już siedem osób). W pewnym momencie nasz Kanadyjczyk wyszedł z baru mówiąc, że on już nie daje rady więcej z tymi Polakami pić. Tak, ten wieczór był długi, pełen wzlotów i upadków. Następnego dnia, gdy przechadzaliśmy obok, już z końca ulicy właściciel baru i klienci wołali nas i zapraszali na powtórkę. Niestety, my już nie byliśmy w stanie!\nNie mogło też zabraknąć typowych atrakcji, takich jak tajski masaż i tajski boks. O ile to pierwsze przypadło nam do gustu i z chęcią to powtórzyliśmy, to oglądanie przemocy, nawet w formie sztuki walki, było dla nas zwyczajnie nudne. Możliwe, że zawodnicy nie należeli do asów, a co gorsza walka zawsze była niewyrównana - jak tylko para wchodziła na ring, mogliśmy bez problemu obstawić zwycięzcę. Obejrzeliśmy sześć walk, ale po dwóch już nam się znudziło. W ich trakcie były ciekawsze momenty, a nawet nokauty, ale wyszliśmy stamtąd z przekonaniem, że to po prostu nie dla nas.\nKolejnego dnia, nie nauczeni doświadczeniem z trekkingiem w birmańskim Hpa An, postanowiliśmy powtórzyć morderczy spacer w zabójczej temperaturze i wybrać się na górę Doi Suthep. Mieliśmy do pokonania 14 kilometrów, 1 kilometr przewyższenia i palące słońce pionowo nad nami z 42 stopniami w cieniu. Tym razem jednak było bardziej przyjemnie, ponieważ większość trasy wiodła przez bambusowy las. Jego żywo zielony kolor nas uspokajał, a szum trzeszczących liści współgrał z cykadami. Po drodze przyłączył się do nas łaciaty piesek, który mimo że bał się ludzi, to towarzyszył nam do końca i wskazywał drogę do kolejnych wodospadów, więc spacer był bardzo przyjemny i udany mimo upałów.\nW mieście kolorowych świątyń\nDo Chang Rai udaliśmy się głównie ze względu na Białą Świątynie, która na Instagramowych zdjęciach jawi się jak wielki cud architektury, jaskrawie mieniący się w słońcu, z tysiącem rzeźb i zaskakującymi nawiązaniami do popkultur. Jako miejsce, gdzie w samotności będzie można kontemplować kunszt artysty. I prawie wszystko się zgadzało, oprócz tego ostatniego. Po wyjściu z autobusu miejskiego, przywitał nas dziki tłum białych twarzy, którzy, również mamieni wizją piękna wykreowany przez selektywnie wybrane zdjęcia w social mediach, przyjechał obejrzeć zabytek z lat 90 (jest młodszy od wrocławskiego SolPolu). Mimo wczesnych godzin porannych był taki tłok, że nie dało się zrobić porządnego zdjęcia, wartego umieszczenia w Internecie! Do tego ochroniarz wszystkich poganiał, krzycząc z megafonu do każdego turysty zatrzymującego się na dłużej niż 30 sekund. Gdy ktoś ośmielił się zawrócić z trasy zwiedzania, zaraz przełączał się na tryb poligloty i jak z karabinu strzelał zakazami i żarcikami w kolejnych językach.\nŚwiątynia – to prawda – przepiękna. Cudowny przykład, że ciągle można zbudować coś, co przyciągnie tłumy na drugi koniec kraju. Przyciągała, aż za bardzo, i w tym tłumie trudno było się nią nacieszyć. Wydaje się nam być to wynikiem globalizacji i bogacącego się społeczeństwa. Masowa turystyka jest owocem słodko gorzkim – pozwala biednemu krajowi się rozwijać i czerpać z tego korzyści, jednocześnie niosąc niebezpieczeństwo zatracenia swojej kultury bądź przemiany żywych zwyczajów w skansen i atrakcję. Ponadto masowa turystyka często powoduje rozwarstwienie społeczne i drenaż osób z zawodów ważkich społecznie do turystyki, gdyż bardziej opłaca się obwozić Europejczyków po mieście czy prowadzić hotel niż być lekarzem, prawnikiem czy nauczycielem.\nNie jest też tak, że podróż i ciekawość tego, co znajduje się po drugiej stronie jest immanentną cechą ludzkości. Autor książki Sapiens – od zwierząt do bogów stara się pokazać, że to wpływ naszej kultury powoduje chęć podróżowania: „Przedstawiciele elit starożytnego Egiptu wydawali swe fortuny na budowę piramid i mumifikowanie zwłok, ale nikt nie wpadł na pomysł, żeby jeździć na letnie wyprzedaże do Babilon albo na narty do Fenicji. Współcześni ludzie wydają na zagraniczne wakacje znaczną cześć pieniędzy (…).” albo „W starożytnym Egipcie majętny mężczyzna nigdy nie wpadłby na to, że kryzys w życiu uczuciowym może rozwiązać, zabierając towarzyszkę życia na wakacje do Babilonu. Zbudowałby jej raczej wystawny grobowiec, o którym zawsze marzyła”. Dlatego też to Europejczycy odkrywali w XV wieku świat, mimo że w Chinach żeglarstwo było znacznie bardziej rozwinięte. Teraz, gdy nasza kultura jest dominująca, wpływa na świat i zmienia go, zarażając naszą pogonią za doświadczeniem inności.\nPrzykładów na to, jak szybko przybywa turystów, można by mnożyć. Jak pisze Paragon z podróży, w 2010 roku 800 osób odwiedziło słynny norweski klif Trolltunga. 6 lat później odwiedzających było już ponad 80 000. W 2010 na Islandię przyjechało niecałe 500 000 turystów. W 2017 roku ta liczba grubo przekroczyła 2 miliony. Z innych jeszcze przykładów - 10 lat temu do Maroko przyjeżdżało 3 miliony turystów, teraz jest to 11 milionów, Barcelonę w 2012 odwiedziło 27 mln turystów, a w 2016 34 mln. Samych aktywnych polskich blogów podróżniczych znaleźliśmy w ciągu godziny sto (wtedy przestaliśmy szukać), z czego nasz pod względem ilości lajków jest na 67 miejscu.\nMoże, tak jak pisze Paragon z Podróży, by być odpowiedzialnym turystą należy wybierać mniej turystyczne miejsca? Wszystkie inne świątynie, równie piękne, jak nie piękniejsze, znajdujące się w Chiang Rai były prawie puste. Najbardziej z nich podobała nam się niebieska świątynia. Nie jest tak znana, a przez to zwiedzało się ją znacznie przyjemniej.\nZabytki to obowiązek, ale lokalne markety to nasze ulubione miejsca – zawsze są tam tysiące różnych przysmaków do spróbowania. W Tajlandii zaobserwowaliśmy, że w wielu miastach mają zwyczaj zamykania całych ulic na jeden wieczór w tygodniu, by udostępnić je na handel. Wtedy rodzi się tam życie (nie tylko ludzi – pełno też karaluchów). Marzymy sobie, aby we Wrocławiu również zamykano co tydzień główną ulicę bądź nawet całą okolicę, by stworzyć nocny market.\nSpring rollsy - oj jak nam smakowały i jaki był płacz jak się skończyły!\nNie jedna noc w Bangkoku\nDo Bangkoku dojechaliśmy nocnym autobusem akurat na wschód słońca. Z przystanku autobusowego do hostelu szliśmy przez najpopularniejszą imprezową ulicę w Bangkoku, która budziła się do życia dzięki lokalnym sklepikarzom i właścicielom restauracyjek sprzątającym świadectwa imprezowego życia. Widzieliśmy pozostałości dnia wczorajszego, pozostawiony brud, wygaszone neony i zaskakującą ciszę, niczym w sylwestrowy poranek.\nTo akurat dzielnica Chińska\nNa skuterze można przewieźć wszytko!\nDzięki ugryzieniu tego Kocika Słodziaka połowę pierwszego dnia spędziliśmy w szpitalu, szczepiąc Olę na wściekliznę\nOprócz najbardziej turystycznej ulicy, Bangkok zaskoczył nas swoją czystością i uporządkowaniem – na każdym kroku autobus miejski odjeżdżający co parę minut, a co więcej – wystarczy wpisać w Google Maps swoją trasę i od razu wiemy, w jaki autobus i gdzie musimy wsiąść – bajka! Być może czystość wynikała ze zbliżającej się wielkimi krokami koronacji nowego króla Tajlandii – zweryfikujemy to za dwa miesiące. Niezaprzeczalnie jednak postarano się pod względem dekoracji – królewski, żółty kolor pojawił się na ulicach z dnia na dzień w postaci klombów kwiatów, materiałów porozwieszanych na latarniach, a nawet na ścianach budynków. Na wystawach sklepowych pojawiły się „ołtarzyki” na cześć króla z jego wizerunkiem. Widzieliśmy dziennie setki budynków, które odmalowywano na żółty kolor. Co więcej nie tylko elementy nieożywione zakolorowały się na żółto – możemy spokojnie stwierdzić, że przynajmniej 80% przechodniów w tygodniu poprzedzającym koronację chodziło w żółtych strojach. W sklepach w tym czasie można było znaleźć tylko żółte koszule, t-shirty i suknie. I to akurat w czasie, kiedy Ola postanowiła kupić sobie sukienkę (bo żadnej ze sobą nie miała), a niestety za żółtym kolorem nie przepada.\nBilety sprzedawane w autobusie\nW Bangkoku zrobiliśmy świątynne must-see, ale zostawiliśmy sobie trochę na kolejną wizytę, którą planowaliśmy na lipiec. Od dawna znaliśmy z internetów niesztampową smoczą świątynię znajdującą się na obrzeżach Bangkoku, więc wiedzieliśmy, że musimy tam pojechać – z reguły te mniej sztampowe miejsca chętniej dzielą się swoim pięknem. Tuk tuk wyniósłby nas w tę i z powrotem miliony monet, ale nauczeni doświadczeniem wiemy, że nie ma takiego miejsca w Azji i na Bliskim Wschodzie, do którego nie dałoby się nie dojechać komunikacją zbiorową (albo autostopem). W Polsce też to działa i polecamy serdecznie spróbowanie tego wszystkim leniuszkom. Sama świątynia nie przypomina żadnej typowej azjatyckiej świątyni. Wygląda jak dawno nie remontowany, różowy blok mieszkalny o bryle walca, który został podbity przez smoka. Wnętrze wygląda jak z filmu fantastyki naukowej – wszystko jest betonowe, nic nie jest wykończone, a żeby dostać się na szczyt, nie wchodzi się po schodach, tylko wspina pod górę w betonowych wnętrznościach gigantycznego smoka.\nŚwiątynia robi wrażenie swoją alternatywnością\nObok znajduje się wielki żółw\nTak się złożyło, że świętowaliśmy urodziny Oli podczas pobytu w stolicy Tajlandii. Grafik był napięty od rana, żeby zrobić jak najwięcej ciekawych rzeczy w tym niezwykłym mieście. Rozpoczęliśmy od spaceru po parku Lumpini, czyli największego parku w Bangkoku, który jest jednocześnie domem kilkuset waranów, które uwielbiamy od czasu niespodziewanego spotkania na kajakach na Sri Lance. Co prawda tym razem spotkaliśmy ich tylko kilka, ale żywo zaciekawiło nas jak koegzystują z ptaszorami (nazywamy tak wrony od czasu, kiedy mieszkając w Warszawie co rano budziły nas swoim okropnym krakaniem) żyjącymi w parku. Udaliśmy się także do Muzeum Człowieka przy Oddziale Patologii. Muzeum było osobliwe – znajdowały się tam prawdzie eksponaty obrazujące różne stadia życia płodu, ciała ludzi z deformacjami i inne tego typu eksponaty. Krzyś był zniesmaczony, Oli się podobało. W końcu to jej urodziny, więc mogła wybrać muzeum inne niż muzeum historii, na które w każdym kraju naciska Krzysiu!\nBardzo dziwny wybór muzeum. Ja bym wybrał takie w którym były by wykresy, liczby, daty ~ Krzysiek\nPtaszory, które nas codziennie budziły w Warszawie\nZ okazji urodzin nie odmówiliśmy też sobie tajskiego masażu stóp oraz ulubionej potrawy Oli, czyli sushi. Dzień zakończyliśmy drinkami – planowaliśmy się zrelaksować na dachu z widokiem, ale jedyny, jaki znaleźliśmy w rozsądnych cenach (30 złotych za drinka) miał tragiczny widok, więc postawiliśmy na bar „na ziemi” z normalnymi cenami. Odwiedziliśmy też słynną ulicę Soi Cowboy, na której znajdują się setki neonów i barów ze striptizem. Zdecydowanie można było zauważyć, że to jedna z atrakcji, która najmocniej przyciąga europejskich samotnych turystów. Do klubów zapraszały dziewczyny w bikini, na co panowie chętnie przystawali. Widzieliśmy nawet jak na uroki pięknej tajki skusił się jeden szczurek, który także zdecydował się wejść do jednego z klubów!\nOdpoczynek na Koh Samet\nWreszcie, po pół roku podróży przyszedł czas na rajska plażę. Żeby nie było za prosto, łatwo i przyjemnie, to jedynie na dwa dni zamiast wcześniej planowanego tygodnia - musieliśmy skrócić odpoczynek ze względu na długość wizy.\nKoh Samet to jedna z bliższych wysp Bangkoku, więc zapełniona była turystami. A co za tym idzie i opłatami - za wejście na wyspę, za wejście do parku, na plażę. Do tego wszytko było znacznie droższe niż na lądzie. Główna plaża zatłoczona była jak plaża w Łebie w szczycie sezonu, jednak wystarczyło oddalić się o kilometr, by cieszyć się względnym spokojem. Kolejne dwa kilometry i mieliśmy prawie prywatną plażę. Na przejście kolejnego kilometra nie starczyło nam już siły, choć spodziewamy się, że byłoby tam całkiem pusto. Zawsze nas to dziwi, że człowiek jest takim leniwym i stadnym zwierzęciem - widać to wszędzie. W każdym mieście w centrum są uliczki uwielbiane przez pieszych i takie, do których nikt nie zagląda, mimo że są do siebie równolegle.\nPo pierwszym dniu, w którym sprawdziliśmy wszystkie plaże, wiedzieliśmy, gdzie chcemy spędzić kolejny dzień. Najbardziej oddalona plaża, oprócz braku ludzi, zachęcała rafą kolorową. Nie była ona tak zachwycająca jak Sri Lankijska, jednak również bardzo przyjemnie było popluskać się oglądając rybki. Tajlandia jest pierwszym krajem, w którym mieliśmy wrażenie pływania w zupie – wydawało się, że w tej zatoce woda była cieplejsza od powietrza, co przy 37 stopniach jest niemałym wyczynem. Nie dało się w niej ochłodzić, jednak wolimy to niż zamarzanie w Bałtyku ;).\nOla myślała, za cała podróż tak będzie wyglądać!\nNasze dni plażowe byłby niezwykle przyjemne, tylko szkoda, że znów się niemiłosiernie spiekliśmy…\nMoże coś pożytecznego z tej podróży jednak będzie?\nOstatni przystanek w Tajlandii spędziliśmy nareszcie nie tylko na przyjemnościach. Postanowiliśmy przez tydzień pracować wolontaryjnie w schronisku i szpitalu dla zwierząt na tajskiej wsi po środku niczego. Decydując się na wolontariat długo rozmyślaliśmy, ponieważ wiele czytaliśmy o tym, jak często są to sposoby na biznes (80% dzieci w „sierocińcach” w Kambodży ma rodziny, ale wypożyczane są na dzień, by wolontariusze mogli „pomagać” i hojnie sypnąć groszem gdy się wzruszą), bądź praca wolontariusza bardziej przeszkadza, niż pomaga (jest to częsty przypadek nauki języka angielskiego. Najczęściej robi to osoba bez wykształcenia, rotacja nauczycieli jest ogromna, a każdy kładzie nacisk na coś innego. Dzieci przywiązują się do opiekunów, a oprócz tego zabiera się pracę lokalnym nauczycielom i uniemożliwia się kształtowanie kadry).\nOczywiście na etapie ustalania naszego pobytu usłyszeliśmy od osób ze schroniska, że nie ma szans na dojechanie tam autostopem i musimy wziąć taksówkę z dużego miasta oddalonego o 50 km. Zawsze, kiedy słyszymy, że stąd nikt nas nie zabierze albo że w tym kraju na pewno nikt nas nie podwiezie za darmo (słyszeliśmy to od ludzi w każdym kraju, w którym stopowaliśmy podczas naszej podróży), to uśmiechamy się pod nosem i stopujemy dalej. Zazwyczaj po minucie podjeżdża jakaś dobra dusza, która zabiera nas ze sobą, a niedowiarek osłupiały nie może uwierzyć w to, co się stało. Tak było i tym razem! Nie dość, że dojechaliśmy pod same drzwi schroniska autostopem, to całą trasę z nad oceanu do schroniska (600 km) zrobiliśmy w niecałe 1,5 dnia, a po drodze spaliśmy w pięknym motelu za pół darmo.\nPierwszy dzień był dla nas odrobinę oszałamiający – nie było osoby, która zazwyczaj wprowadza wolontariuszy w działanie placówki, więc byliśmy odrobinę zagubieni. Jak się okazało, w schronisku panuje dość duża swoboda co do zajęć wolontariuszy, więc mogliśmy zajmować się takimi zwierzakami jakimi chcieliśmy i robić co chcemy – od głaskania i wyczesywania, po karmienie świń, odwiedzanie kotów, wyprowadzanie psów z paraliżem kończyn na spacer na wózku, kończąc na hydroterapii i pomocy przy operacji. Oprócz standardowych obowiązków wolontariusza przyjechaliśmy tam głównie po to, by zrobić dobre zdjęcia dla schroniska, które będą mogli wykorzystać do promocji i pozyskiwania sponsorów. Wszystkich zwierząt, a mają ponad 650 psów, 40 kotów, 6 gęsi i 4 świnie, nie udało się uwiecznić mimo pracy po 10-12 godzin przez siedem dni, mimo to mamy wrażenie, że nasza praca może być dla schroniska i dalszego jego rozwoju bardzo ważna. Działając w social mediach co chwila obserwujemy jak ważne jest dobre zaprezentowanie się i „sprzedanie” wizualne tego, co się robi. Bardzo liczymy, że nasza praca przełoży się na dobrobyt tych wszystkich zwierząt w schronisku!\nWolontariat był też dla nas wyczekiwanym pobytem w jednym miejscu. Wynajmowaliśmy spory dom na terenie schroniska za cenę niższą, niż zwyczajowy azjatycki nocleg (tj. bardzo tanio), a warunki były o wiele lepsze, niż doświadczane przez nas zazwyczaj, a nawet znacznie lepsze niż te, które mieliśmy mieszkając w Polsce. Mieliśmy przede wszystkim kuchnie, w której codziennie gotowaliśmy sobie różne przysmaki – zarówno kuchni polskiej, jak i tajskiej. Zaczęliśmy od klasycznie polskich ziemniaków z mizerią i sadzonym jajkiem, przeszliśmy przez tradycyjne spaghetti z pomidorami z przepisu słynnych blogerów Ola & Krzyś , a skończyliśmy na przepysznym tajskim zielonym curry.\nW komplecie z domkiem były także psiaki-słodziaki, czyli dwa pudle uzupełniające się pod każdym względem – koloru, charakteru, odwagi, chęci do zabawy i spania. Krzyś na początku walczył o to, by nie wchodziły do domu (kiedyś mieszkały w tym domu ze swoimi właścicielami), jednak już drugiego dnia przegrał z ich żywiołowym biegiem do środka przy każdym otwarciu drzwi. Ostatniego dnia pozwolił nawet, by spały w naszej sypialni.\nCóż można poradzić – byłem przegłosowany – one miały trzy głosy, a ja tylko jeden. Przynajmniej nie wchodziły do łóżka! ~ Krzysiek\nCodziennie, dzięki innej wolontariuszce - Petrze, mieliśmy zapewnioną poranną jogę\nDwa razy zrobiliśmy również pool party!\nZe spokojną lokalizacją po środku niczego przychodziły nie tylko zalety – doświadczyliśmy pierwszego deszczu w sezonie, a co tym idzie, pojawienia się termitów. Jak tylko zapadł zmrok, lgnęły do światła przechodząc przez nieszczelne okna i moskitiery. Były ich tysiące - prawdziwa plaga, która trwała przez kolejne trzy dni. Nieważne jak staraliśmy się zakleić okna taśmą, one zawsze znalazły jakieś przejście. Jeden z psiaków pomagał nam walczyć z biblijną plagą, lecz nawet z pomocą zwierząt musieliśmy się poddać. Oznaczało to sprzątanie kilka razy dziennie, bo skrzydła, które zrzucały, były tak lekkie, że przywiewało je w ciągu doby. Warto zauważyć ze ilość owadów dramatycznie się zmniejszyła w ciągu ostatnich lat. Między 1982 a 2017 rokiem, łączna masa owadów spadła aż o 80% w niemieckich parkach narodowych . Zważywszy na to jak sprawy ekologii są ważne w Niemczech, możemy jedynie przepuszczać, jak sprawy mają się w innych zakątkach świata. Podobne spadki odnotowywane są na całym świecie. Oznacza to, że podobna plaga sto lat wcześniej była znacznie większa - pod tym względem byliśmy uradowani, jednak jest to łyżka miodu w beczce dziegciu – dla środowiska jest to bowiem ogromna strata.\nByło ich tysiące, wchodziły każdymi szparami, więc co się dało, zakleiliśmy taśmą.\nPobyt w schronisku był dla nas bardzo męczący – codziennie pracowaliśmy powyżej 8 godzin, jednak równocześnie bardzo oczyszczający i dający poczucie robienia czegoś potrzebnego. Dodatkowo, niezwykle przyjemnym było móc wyprowadzać niewidome i niepełnosprawne psy na spacer, by mogły się przejść chociaż przez kilkanaście minut dziennie, a także bawić się z dwumiesięcznymi szczeniakami w kojcu.\nTak naprawdę to są te chwile, dla których warto było wyjechać – chwile, kiedy pomagamy.\nTajlandia w pigułce, czyli nasze rekomendacje doświadczeń, miejsc, kuchni:\nKuchnia tajska jest bardzo smaczna, jednak głównie oparta jest na ryżu i makaronie ryżowym. Jest jednak na tyle różnorodna, że się szybko nie nudzi.\nPad Thai – smażony ryżowy makaron z dodatkiem jajka, warzyw i tofu. Klasyczna tajska potrawa, choć historią sięga niepamiętnych czasów II wojny światowej. Z powodu braku ryżu, który był głównym składnikiem tajskiej diety, rząd promował dania oparte na makaronie.\nNa marginesie, w Polsce do XV wieku nie znano ziemniaków i pomidorów (które przywieziono z Ameryki), włoszczyzny (którą sprowadziła królowa Bona), a mięso jadano odświętnie – jak więc wyglądały tradycyjne niedzielne obiadki?\nMango (with) Sticky Rice – jest to po prostu mango z kleistym ryżem (inna odmiana ryżu, która po ugotowaniu jest kleista), polane mleczkiem kokosowym – PYCHA!\nGreen Curry – ulubione danie Krzysia. Ostra i aromatyczna potrawka z warzyw z dużą ilością rzadkiego sosu, tak, że aż przypomina zupę. Często podawana z ryżem.\nRed Curry – bardzo podobne do zielonego curry, jednak podstawą są czerwone, a nie zielone papryczki.\nKhao Soi – Typowe danie z północnej Tajlandii, Mjanmy i Laosu. Zupa ze smażonym makaronem i warzywami – nie przypadła nam do gustu.\nSpring rolls - warzywa zawinięte w papier ryżowy, zazwyczaj z dodatkiem tofu, paluszka krabowego, kurczaka lub krewetki.\nMasaż – gdzie indziej na tajski masaż jak nie w Tajlandii?\nMuai Thai – jeżeli jesteś fanem sportowej przemocy, to na pewno spodoba Ci się to widowisko. Tradycyjna sztuka walki Tajlandii.\nSoi Cowboy – dzielnica neonów i przybytków ze striptizem – bardziej jako ciekawostka. Do środka nie wchodziliśmy, ale można usiąść przy stolikach na ulicy z zaskakująco tanim piwem i obserwując toczące się życie nocne i przekrój osób wchodzących do środka niesławnych lokali.\nZostań wolontariuszem Saved Souls Foundation\nSukkhotai - czyli piękne świątynie po środku Tajlandii.\nMieszkańców (w tym w stolicy): 69mln (8,3mln / 12%) [A][B]\nPKB per Capita PPP (ile % Polski aktualnie / kiedy było takie w Polsce): 17,9k$ (60% / 2008)\nŚrednia pensja: 14 000 THB (1 686 PLN)\nRekord w swojej kategorii: 5 wiader wody wylanej na nas w ciągu minuty\nIlość stopów / ilość kilometrów nimi przejechana: 18 / 1000\nIlość nocy w namiocie/będąc zaproszonym/w hostelu / w transporcie: 0 / 9 / 18 / 1\n[B] https://www.google.com/search? q=Bankok+population\n „Czas turystycznej apokalipsy. Co zrobić żeby podróżowanie nie zamieniło się w koszmar?”, autor Bartek Szaro, https://paragonzpodrozy.pl/18486/czas-turystycznej-apokalipsy-co-zrobic-zeby-podrozowanie-nie-zamienilo-sie-w-koszmar/\nDane pochodzą z zajawki tekstu: www.facebook.com/paragonzpodrozy/posts/2599483400080804\n „Owadzi armagedon już nadszedł”, autor Brooke Javis, przełożył Krzysztof Cieślik. Tekst ukazał się w miesięcnziku „Pismo” drugie wydanie w 2019 roku\nAsia , Azja , Bangkok , Chang Mai , Chang Rai , historie , Hoh Samet , Saved Sould Fundation , Sukhoti , Tajlandia , Thailand\nUnknown 5 września 2019 23:17\nBardzo ciekawy opis wrażeń z Tajlandii. Nasze wrażenia z wizyty w Bankoku trochę inne, ale co do jedzenia przyznaje wam 100% racji- pyszne.


2020-03-20, 23:33 #1\nCześć dziewczyny. Nigdy nie miałam potrzeby poradzenia się na forum ale nie wiem co robić. Jesteśmy z narzeczonym dwa lata (ale znamy się od 7) i mamy kilku miesięcznego synka, mieszkamy razem i wszystko niby jest okej.. Przed ciążą i do końca 2 trymestru kochaliśmy się nawet 3 razy dziennie później trochę mniej bo narzeczony się bał. Syn ma pół roku a my kochaliśmy się może 10/12 razy. Nie wiem o co chodzi bo nigdy tak nie było, kiedy podchodzę do narzeczonego i przytulam czy całuje żeby do czegoś doszło on zazwyczaj znajduje wymówkę; nagle musi coś zrobić. Rzadko kiedy mamy chwile dla siebie ze względu na prace i dziecko. Ostatnio jednak zauważyłam coś co szalenie mnie drażni w mianowicie; narzeczony po kąpieli siedzi chwile w łazience i nagle wannę spłukuje (oczywscie kiedy ja prosze żeby ja wyplukal np po losach swoich czy powrocie z boiska mogę się prosić dosłownie tydzień i nic).. Kiedyś robiąc kolacje pytałam co chce zjesc i odpowiadał z opóźnieniem i wydaje mi się ze słyszałam lekkie "sapanie?" Kiedy P\npodczas wspólnej kąpieli i śmiechu pytałam go czy oprócz seksu ze mną się jakoś jeszcze zaspokaja i czy faceci rzeczywiste maja większe potrzeby (wiecie żeby jakoś coś wymusić z niego) odpowiedział ze nie. Czasem kiedy nie domknie w łazience drzwi słyszę sapanie ale koedy coś mówię i wchodzę do łazienki stoi do mnie tyłem i odpowiada normalnie jednej po moim wyjściu znowu to samo.. Czy przyłapać go? Bo jeśli on nie chce mi powiedzieć prawdy to co zrobić. Jest mi oczywiście trochę przykro bo to chyba oczywiste, już sama nie wiem co robić...\nWyślij prywatną wiadomość do amela589\nZnajdź więcej postów amela589\n2020-03-21, 02:49 #2\nNie, nie baw się w Sherlocka Holmesa i nie przyłapuj go na niczym, tylko normalnie z nim porozmawiaj, to jest Twój narzeczony, z nim jednak powinnaś poruszać tematy, które Ciebie męczą. Zwyczajnie zacznij temat, że brakuje Ci bliskości i seksu w tym związku, że masz wrażenie, że koleś Ciebie unika i nie ma ochoty na seks z Tobą. Rozwiązywanie problemów w związku zaczyna się od rozmowy, dobrze byłoby to wiedzieć, kiedy ma się z kimś dziecko, bo problemów do rozwiązywania będziecie mieli dużo więcej w przyszłości\nSwoją drogą to przykre, że ktoś musi w związku ukrywać się przed partnerem podczas masturbacji, a druga strona nie wiedzieć czemu chce go na tym przyłapywać, zamiast porozmawiać o tym co ją trapi\n2020-03-21, 08:46 #3\nDokładnie. Jak nie potraficie rozmawiać sami to możesz też zaproponować wizytę o seksuologa.\n2020-03-21, 14:41 #4\nRozmowa Rozmowa Rozmowa Bo co innego możemy Ci doradzić?\nKomunikacja i zaufanie w związku to najważniejsze rzeczy.\nWczoraj, 11:53 #5\nA może on ma po twoim porodzie jakaś traumę i się boi tego albo nie chce drugiego dziecka, pogadaj z nim o tym\nData ostatniego posta: 2020-03-31 12:53:18


Wiadomości24 » Cywilizacja » Społeczeństwo » Ankiety na temat homofobii w szkołach dla uczniów i nauczycieli\nData dodania: 2007-02-20 20:26\nAnkiety w szkołach średnich dotyczące homofobii wśród młodych ludzi, to nowy pomysł Kampanii Przeciw Homofobii na zapobieganie zjawiskom dyskryminacji i braku akceptacji osób homoseksualnych w placówkach oświatowych.\nAnkiet ma dotyczyć osób homoseksualnych w liceach, technikach i szkołach zawodowych. Od listopada ubiegłego roku można je wypełniać na stronie www.kampania.org.pl/schoolmates , a mogą to robić zarówno uczniowie, nauczyciele jak i inny szkolny personel.\nNa razie ankiety nie trafiły bezpośrednio do szkół i najprawdopodobniej do nich w najbliższym czasie nie trafią.\nIch celem jest podniesienie świadomości występowania problemu homofobii w Polsce i zebranie informacji o tym, jak osoby z inną orientacją seksualną są traktowane w szkołach przez rówieśników i pedagogów.\nAnkiety dotyczące homofobii spotykają się z dużym zainteresowaniem ze strony mediów, międzynarodowych agencji zajmujących się problemami homoseksualizmu, a także ze strony polityków.\nKampania nie jest kolejnym polskim „wymysłem” bo, w innych krajach takich jak Włochy, Wielka Brytania, Irlandia czy Rosja ankiety są przeprowadzane wśród młodzieży już od dawna. Obawy, że ankieta ze strony młodzieży może wzbudzać niepotrzebną „radość” i zostać potraktowana w sposób żartobliwy są niepotrzebne.\nPsycholog Marta Abramowicz, która koordynuje projekt ankiet twierdzi, że w innych krajach takie kwestionariusze nie zostały potraktowane przez młodzież w sposób lekceważący czy żartobliwy, mimo że zagraniczne wersje były „mocniejsze”. Europejscy uczniowie mogli zobaczyć zdjęcie całującej się lub trzymającej za ręce pary homoseksualnej i odpowiadać na pytania o odczuciach, jakie doznali spoglądając na fotografię.\n– Zrezygnowaliśmy z tego, żeby nie wzbudzać kontrowersji. Ten temat jest bardzo drażliwy dla Ministerstwa Edukacji Narodowej – dodaje psycholog.\nNajbardziej zainteresowani, czyli uczniowie, pytani o ankiety są przeważnie zaskoczeni. Dają do zrozumienia, że ich zdaniem są one niepotrzebne. Jednak dodają, że jeśli będą musieli je wypełniać, to do sprawy podejdą raczej odpowiedzialnie.\nProblem homoseksualizmu w Polsce dotychczas był traktowany jako temat tabu, a otwarte i szczere pytania najprawdopodobniej wprawią ankietowanych w zakłopotanie. Na ankietach wśród 23 pytań znalazły się m.in. takie:\nJak często w ciągu ostatniego roku szkolnego w Twojej szkole słyszałeś/słyszałaś, żeby ktoś mówił do chłopaka lub o nim, używając określeń "ty pedale"!, "cioto!", "cwel", "pedzio" i tym podobnych?\nCzy w ciągu ostatniego roku szkolnego w swojej szkole, miałeś/miałaś wrażenie, że jakiś uczeń jest osamotniony lub wykluczany, ponieważ jest lub inni podejrzewają, że jest gejem?\nCzy ktoś interweniował, stawał w obronie osób poniżanych i/lub atakowanych (oprócz ciebie, jeśli to robiłaś/robiłeś)?\nCzy myślisz, że uczniowie, którzy są gejami, czują się bezpiecznie w Twojej szkole?\nNa ogół możesz poznać, że chłopak jest gejem przede wszystkim po?\nTagi: szkoła Marta Abramowicz KPH homofobia ankieta homoseksualizm wychowanie edukacja młodzież homofobia ankieta\nJeśli ktoś w złości krzyknie na drugiego - ty młocie, luju, żydzie, szwabie, ździro/zdziro, pedale ... to jeszcze nie oznacza, że istotnie (gdyby go zapytać co miał na myśli) uważa tego kogoś np. za geja (w ostatnim przypadku).\nCo innego, jeśli ktoś wie, że X jest gejem albo Y jest pindą i nazywa ich pedałem albo ździrą/zdzirą. To wówczas jest niekulturalne i powinno podlegać karze.\nA co z durniami? Jeśli ktoś uzna Z za durnia i tak go określi? Przeciez każdy z nas w życiu zrobił coś durnowatego, zatem jest durniem, a przynajmniej był. Czy można do kogoś "ty były durniu"? Przecież durnowatość łatwo udowodnić. Wystarczy jeden głupi wyczyn takiego durnia. Wszyscy jesteśmy durniami... :-) Kennedy powiedział "jestem berlińczykiem" i kłamał, ale dostał oklaski... Kłamstwo popłaca?\nDla mnie to jest manipulacja, a nie edukacja. Szacunek i delikatne traktowanie należą się każdemu.\nPo zapoznaniu się z treścią ankiety stwierdzam, że to bardziej badanie poziomu kultury (albo jej braku), czy zakres i poziom stosowanych wulgaryzmów niż badanie występowania zjawiska homofobii.\nZjawisko związane ze skłonnościami homoseksualnymi bywa kojarzona z tęczą i rozkrzyczaną grupą osób mających znaczne problemy z własną tożsamością, a to nie jest prawdziwy i jedyny obraz złożonego zjawiska homoseks.\nJedno z pytań w ankiecie - po czym mozna poznać homoseks. Kto układał te pytania? Stereotyp np. zniewieściałego mężczyzny... Owszem, często się zdarza, że na skutek wielu czynników meżczyzna o skłonnościach homoseksualnych może cechować się np. bardziej delikatną posturą, subtelnymi ruchami, ale to jeszcze nic nie znaczy.\nPoza tym - podstawowa sprawa - homofobem nazywamy kogoś, kto jest uprzedzony do ludzi o sklonnosciach homosek. A ile osob, dzieciakow, ktore przezywaja sie na korytarzu szkolnym czy miedzy blokami, wie, czym sie charakteryzuje homoseksualizm, czym jest? Jesli ktos opowiada o tym, ze uwielbia Afryke albo nie znosi Afryki... nie znaczy ze jest zapalonym podróżnikiem...