Pranie w dobrej promocji - Forum biznesowe - biznesblog.biz.pl\nPranie w dobrej promocji\nPost autor: Saszka » 26 lis 2019, 13:28\nNie wiem, czy ktoś z Was słyszał o tej promocji: https://www.promocjeunilever.pl/surf/ ?\nPodrzucam Wam, bo sama całkiem niedawno przerzuciłam się na kapsułki Surf o tym zapachu i to sztos!\nZapach jest tak piękny, pranie tak cudownie pachnie i utrzymuje ten zapach tak długo, że wszyscy pytają, co to za piękne perfumy kupiłam. Serio! Polecam!\nRe: Pranie w dobrej promocji\nPost autor: Hottka » 29 lis 2019, 11:59\nWedług mnie są rzeczy na których nie należy oszczędzać. Dlatego my do pralki dokupiliśmy jeszcze Suszarka PerfectCare 700 od elektrolux. Świetnie się sprawdza.\nPost autor: KarinaMa » 20 gru 2019, 12:08\nJasne, że się da. Ja bardzo zwracam uwagę na ceny, bo po prostu nie lubię przepłacać. Jeśli macie tak samo, to powinniście sprawdzić produkty Surf i samemu przekonać się, jakie daje Wam to możliwości na udane pranie. Czuję, że przypadnie Wam to do gustu tak samo jak mi\nPost autor: pestunia » 22 gru 2019, 22:45\nSkoro jesteśmy przy temacie prania to powiedzcie jaka jest wg was najlepsza suszarka na pranie? Bo ja myślę o zakupie klasycznej https://www.castorama.pl/produkty/urzad ... -wagi.html , która zabiera mało miejsca. Koleżanka polecała taką elektryczną ale to ustrojstwo jest tak duże że szkoda mi przestrzeni\nPost autor: raptak » 24 lip 2020, 20:02\nOgólnie jeśli chodzi o taki sprzęt to od razu mogę polecić ranking pralek do zabudowy https://najlepszy-ranking.pl/pralki-do-zabudowy/ gdzie na pewno każdy z nas jest w stanie znaleźć odpowiednią dla siebie pralkę. Dlatego ja jestem zdania, że jeśli już kupujemy taki sprzęt to przede wszystkim zwróćmy uwagę na jego opis oraz ranking.\nPost autor: Angela » 25 sie 2020, 20:59\nSłuchajcie, a korzystacie z usług firm, które zajmują się praniem i prasowaniem? Jeśli chodzi o samo pranie, to nie mam z tym większego problemu, ale nienawidzę prasować. Szczególnie męskich koszul, a tych u nas sporo, bo mąż codziennie nosi do pracy. Na szczęście w Warszawie działa firma Prasowalnia https://www.prasowalnia.pl/ która odbiera od nas koszule i odwozi idealnie wyprasowane. Bardzo wygodna opcja, zamawiam usługę przez internet, płacę przez internet, wszystko szybko i sprawnie. Spróbujcie, sporo czasu można zaoszczędzić.\nPost autor: zośkaD » 31 gru 2020, 12:17\nMy pranie oddajemy tutaj https://www.pralnia-warszawianka.pl/. Przekonali nas ofertą prasowania, bo przyznam , że ciężko znaleźć na to czas.\nPost autor: Ryś » 27 mar 2021, 20:44\nOstatnio byłem w delegacji w Warszawie. Znalazłem tam taką pralnie https://www.washster.com/, która odbiera pranie z domu. Wystarczy zainstalować aplikacje, zarejestrować się, a później zamówić kuriera Wszystko trwa chwile, a my mam czas na swoje sprawy. Przydałaby się taka pralnia w moim mieście\nPost autor: kordianpietrzak » 10 sie 2021, 8:09\nJak już mówimy o praniu to warto też wspomnieć o kroku, który jest często przez wiele osób pomijany - płukanie. Uwierzcie mi wypłukanie tkanin po praniu robi bardzo dużą różnicę. Tutaj najważniejszy jest dobry płyn do płukania tkanin. Ja osobiście mogę polecić akurat ten: https://sklep.clovin.com.pl/plyny-do-plukania - po wypłukaniu w nim prania, jest super miękkie i miłe w dotyku.\nPost autor: makiś858 » 12 paź 2021, 23:11\nChciałabym wykonać pranie kanapy i zastanawiam się, która z firm zaoferuje mi fajne rozwiązanie. We własnym zakresie udało mi się znaleźć firmę https://pranie-tapicerki-warszawa.pl/bielany-zoliborz/ i wydaje mi się, że mają jedną z lepszych ofert, z których warto skorzystać. Mam tylko nadzieję, że będą skuteczni.\nPost autor: Alijah » 18 paź 2021, 17:34\nNie mam potrzeby częstego korzystania z usług pralni chemicznych, odkąd zdecydowałam się zrobić małą pralnię w naszym domu, sprawdza się bardzo dobrze. Kupiłam zestaw - pralka + suszarka z serii PerfectCare, Electroluxa. Bez problemu mogę wyprać i wysuszyć nawet większe gabaryty, takie jak pościel czy narzuta na łózko.


Bronchoskopia :: MediWeb.pl\nPostępowanie po bronchoskopii\nBronchoskopia jest badaniem polegającym na wziernikowaniu i oglądaniu tchawicy i oskrzeli z użyciem urządzenia optycznego. Badanie wykonuje się za pomocą sztywnego bronchoskopu lub coraz częściej giętkiego bronchofiberoskopu przy czym za pomocą bronchofiberoskopu z uwagi na jego giętkość i średnicę można głębiej wprowadzić urządzenie do dróg oddechowych i obejrzeć drobniejsze oskrzela. W obu typach wzierników (endoskopów) pole widzenia jest oświetlone za pomocą tzw. zimnego oświetlenia. W rękojeści bronchofiberoskopu znajdują się pokrętła umożliwiające zdalne poruszanie przeciwległą końcówką instrumentu we wszystkich kierunkach dzięki czemu lekarz może skierować bronchofiberoskop w interesujące go oskrzele. Do obu urządzeń można wprowadzić dodatkowe oprzyrządowanie za pomocą którego można pobrać tkanki do badania histopatologicznego lub usunąć zalegającą wydzielinę z drzewa oskrzelowego.\nJeżeli jest taka potrzeba, badanie może być powtarzane wielokrotnie. Wykonywane jest u pacjentów w każdym wieku, a także u kobiet ciężarnych.\nBadanie jest wykonywane na zlecenie lekarza w warunkach szpitalnych. Bronchoskopia umożliwia lekarzowi obejrzenie poszczególnych elementów układu oddechowego: strun głosowych, tchawicy, oskrzeli głównych i ich rozgałęzień wewnątrz płuc dzięki czemu lekarz może rozpoznać zmiany chorobowe jak również ma możliwość pobrania tkanki do późniejszego badania histopatologicznego bądź wydzieliny do badania bakteriologicznego i cytologicznego, które potwierdzą obecność bakterii chorobotwórczych czy komórek nowotworowych.\nPrzed wykonaniem bronchoskopii wykonuje się rutynowe badania laboratoryjne, oraz RTG klatki piersiowej.\nBadanie wykonuje się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym w zależności od lekarza, który dostosowuje indywidualnie rodzaj znieczulenia do każdego chorego w zależności od jego stanu ogólnego. Przed badaniem pacjent pozostaje na czczo aby uniknąć niebezpieczeństwo zachłyśnięcia się do którego może dojść w czasie wykonywania badania. Na 24 h przed badaniem chory nie powinien palić papierosów. Pacjent przed badaniem pacjentowi otrzymuje środek uspokajający oraz leki hamujące nadmierne wydzielanie śluzu z drzewa oskrzelowego.\nPrzed badaniem należy powiadomić lekarza o stanie uzębienia i obecności protez, przebytych chorobach, zaburzeniach rytmu serca, wadach serca, chorobie wieńcowej, nadciśnieniu tętniczemu, alergii, astmie, nadwrażliwości na leki czy też skłonności do krwawień.\nBadanie za pomocą bronchoskopu sztywnego wykonuje się u pacjenta w pozycje leżącej lub rzadziej siedzącej, natomiast z użyciem bronchofiberoskopu u pacjenta w pozycji siedzącej lub leżącej.\nPrzed wprowadzeniem endoskopu, lekarz wykonuje znieczulenie miejscowe nasady języka i tylnej ściany gardła, aż do zniesienia odruchów wymiotnych. Następnie pod kontrolą lusterka krtaniowego wstrzykuje przez szparę między strunami głosowymi środek znieczulający przy czym pacjent w tym czasie wykonuje głęboki wdech w celu jak najgłębszej aspiracji wprowadzanego środka. Po odczekaniu około 5-10 minut lekarz wprowadza przez usta (bronchoskop) lub przez usta lub nos (bronchofiberoskop) do tchawicy i dalej do oskrzeli oglądając ich ścianę. Lekarz może wprowadzić przez specjalną prowadnicę endoskopu dodatkowe narzędzia takie jak szczypczyki, szczoteczki czy też ssak dzięki którym ma możliwość pobrana wycinków tkanek, śluzu czy popłuczyn z drzewa oddechowego do badań cytologicznych, histopatologicznych lub bakteriologicznych.\nBadanie trwa zwykle od 15 do 30 minut\nPo badaniu w związku ze znieczuleniem gardła nie można przyjmować płynów ani posiłków przez co najmniej 2 godziny aby uniknąć zachłyśnięcia gdyż w okresie tym zniesiony jest odruch połykania. Lekarz może dodatkowo zalecić dni zbieranie plwociny do badania cytologicznego przez 2-3 w celu zwiększenia szansy rozpoznania choroby.\nPowikłania po bronchoskopii występują dość rzadko. Najczęściej występuje:\nchrypka i ślady krwi w plwocinie przez kilka dni\nskurcz lub obrzęk krtani\nskaleczenia krtani, tchawicy i oskrzeli\ninfekcja górnych dróg oddechowych (zapalenia oskrzeli lub płuc) - gorączka


Inspiruj na miarę szycia? To motywuje do prezentacji! - Moda by Sylwia Blog modowy\nInspiruj na miarę szycia? To motywuje do prezentacji!\nModa na workowatość!\nRok 2022 otwiera drzwi na rozciągliwe szerokości, workowatości i opływowości. Dlaczego? Poczucie wielkiego luzu, o 2 numery większych ubrań – to pomysł światowych projektantów, którzy lubią zmieniać trendy, ale przede wszystkim szokować.\nDo fashion wkradają się zatem szerokie dzwoniaste spodnie, żakiety i bluzki.\nJednak, w dobie chłodnych i „przymrożonych” dni, ten motyw odzieżowy, to już luksus.\nBo szaleństwo pozytywnego Look - u podpierasz wzorcami pokazanymi na zdjęciach.\nModa na szycie!\nWiosna przynosi zimowe klimaty. Wiosna rozkwita w innym rytmie. Wiosna pokazuje, że droga do mody – to czas oczekiwania. Dlatego artystyczne fotografie z USA podbijają rynek. Całe IG – ukazuje ubrania wykonane na szydełku i drutach, a także żarówiaste materiały, z których przygotowano żakiety. Modelki chowają ciało w szerokich rękawach, spodniach pobieranych z lat 70 – tych, zaraz przy mieniących i świecących torebkach oraz wiązanych butach. A styl – w pierwszym ujęciu pokazowym na rzymskim wybiegu - zachwyca swobodnymi gestami i wizjami przeróbek.\nModa na zabawę!\nWielkość kreacji – wymusza zabawę materiałami, stylowymi kombinacjami. Kobiety dość odważnie eksperymentują, ponieważ widzą zbawczą rolę każdego unikalnego projektu. Jako wyróżniki trendów wybierają własną intuicję, zasoby garderoby i umiejętności krawieckie. I kiedy Ty – podglądasz modelki, ikony świata modelingu – to wiesz, że – Tu i Teraz – cała figura ginie w odzieży.\nProjektanci wymuszają zakupy, zaskakują płeć piękną, znają delikatność marzeń, a także sylwetki po koronawirusie.\nWorkowate ubrania – to już norma.\nWorkowate torby – to już styl.\nWorkowate przymiarki – to wstępy do przeróbek.\n- zastygam przy początku sennego dnia. Podpieram zdjęcia fachową prasą. Badam wizje artystek na IG, czytam książki. A życie pokazuje, że osobiste przekonania to zawsze trafne decyzje.\nIle dróg pokazuje znaki, tyle artystów podbija modę.\nWszystkich odwiedzin: 660713


Firma OMEN by HP oferuje graczom nie tylko laptopy, ale także akcesoria. Bez wątpienia najciekawszym jest zestaw słuchawkowy OMEN Mindframe, z którego miałem okazję przez chwilę korzystać w trakcie IEM Expo odbywającego się w ramach IEM 2019 w Katowicach. Po nałożeniu zestawu słuchawkowego na uszy czujemy nagle... chłód. Tak, OMEN Mindframe mają radzić sobie z problemem dotyczącym niemal każdego gracza korzystającego ze słuchawek - nadmierną potliwością. Słuchawki Mindframe wyposażono w system FrostCap chłodzący uszy. Ów system i samo urządzenie zaintrygowało mnie na tyle, że postanowiłem je dla Was przetestować. Zawartość pudełka jest raczej skromna jak na sprzęt, za który trzeba zapłacić 799 złotych. W środku oprócz naklejek oraz instrukcji obsługi próżno jest szukać jakichkolwiek dodatków. Kabelek USB nie jest odczepiany, a co za tym idzie wymienny. Sprawia to też, że ze słuchawek nie da się korzystać w trybie pasywnym, po podłączeniu do smartfonu lub tabletu. OMEN Mindframe to kolejny produkt z rodziny dedykowanych graczom, który nie wygląda odpustowo. Kolorystyka jest stonowana i przeważa tu czerń. Czerwonym akcentem jest jedynie przewód łączący ze sobą oba przetworniki, poprowadzony we wierzchniej części pałąka. Oczywiście nie mogło zabraknąć podświetlenia LED, które otacza logo znajdujące się po boku każdej z muszli. Muszle wykonane zostały z tworzywa pokrytego gęstą siatką. Dziwi nieco, że producent nie postawił na skórę - myć może celem lepszej przewiewności konstrukcji? Trudno posądzać firmę o oszczędności tego rodzaju. Muszle są wygodne i mniejsze ucho niemal całkowicie się w nich "zatopi". Niezmiernie wygodne jest też elastyczne zawieszenie a la to znane z produktów SteelSeries, opierające się o czubek głowy. Dzięki niemu waga słuchawek na poziomie ok. 450 gramów jest w zasadzie niewyczuwalna. Nawet kilkugodzinna rozgrywka w słuchawkach OMEN Mindframe była czystą przyjemnością. Całkiem sensownym dodatkiem jest metalowe pokrętło umieszczone przy prawej muszli. Za jego pomocą regulować można głośność systemową. Słuchawki wyposażono w zintegrowany mikrofon. W domyślnej pozycji, skierowany ku górze jest dezaktywowany. Symbolizuje to dodatkowo niewielki LED umieszczony w końcówce pałąka. Po opuszczeniu pałąka mikrofon jest aktywowany. Niestety, zarówno rozkładaniu, jak i składaniu mikrofonu towarzyszy mikroprzycięcie dźwięku. Wydaje mi się, że można było dopracować oprogramowanie w taki sposób, by owo "cyknięcie" nie występowało. Nie zrozumcie mnie źle - to detal, jednakże od słuchawek sprzedawanych za niemal 800 złotych można wymagać wiele, prawda? Przejdźmy do tego, co najbardziej Was interesuje, a mianowicie systemu chłodzenia.\nW tytule napisałem, że urządzenie dysponuje "klimatyzacją". Nie jest to klimatyzacja w pełnym tego słowa znaczeniu, a moduł mający podobne zadanie - słodzenie uszu gracza w trakcie wirtualnej rozgrywki. Gdyby w nauszniku umieszczono jakiegoś rodzaju klimatyzację, to użytkownik z pewnością szybko by się pochorował. HP postawiło na inne rozwiązanie.\nW OMEN Mindframe zastosowano tak zwane Moduły Peltiera. To urządzenia wykorzystujące efekt Peltiera do chłodzenia uszu użytkownika słuchawek. Każdy z modułów zbudowano z dwóch cienkich płytek pomiędzy którymi poprowadzono miedziane ścieżki oraz szeregowo ułożone półprzewodniki z tellurku bizmutu domieszkowanego antymonem i selenem. W zależności od natężenia prądu elektrycznego mogą one chłodzić uszy mniej lub bardziej intensywnie. Poziom skuteczności chłodzenia określić można z poziomu oprogramowania OMEN Command Center. Ustawienie go na maksimum nie ma większego sensu, chyba że chcecie poczuć się jak zimą bez czapki. Oczywiście nieco przesadzam, ale po kilkugodzinnej rozgrywce uszy mogą być zmarznięte. Oczywiście moduł chłodzący wydziela także ciepło. Im większe natężenie prądu, tym więcej ciepła generuje moduł. Z zewnątrz konstrukcja cechuje się faktycznie nieco wyższą temperaturą, ale trudno to jakkolwiek odczuć. Klimatyzacja sprawdza się znakomicie i słuchawki sprawdzają się dobre, chyba że... ucho cały czas dotyka metalowej powierzchni wewnątrz muszli. Jeśli ktoś ma naprawdę duże i odstające uszy, które mieszczą się zarazem w muszlach, podczas korzystania z OMEN Mindframe może odczuwać pewien dyskomfort. Warto byłoby przymierzyć słuchawki przed zakupem lub zamówić je przez internet, by w razie czego móc je zwrócić.\nO ile system chłodzenia działa naprawdę dobrze, to mam ogromne zastrzeżenia do oprogramowania. Dacie wiarę, że oprogramowanie OMEN Command Center nie ma wbudowanego equalizera? Nie żartuję - jeśli nie skorzystacie z aplikacji pokroju Nahimica, to nie zmienicie domyślnego brzmienia słuchawek. Ba, nie da się wyłączyć także wirtualnego dźwięku 7.1, co będzie ogromną wadą dla osób pragnących w gamingowym headsecie słuchać także muzyki. Oprogramowanie od marki OMEN oprócz regulacji intensywności chłodzenia pozwala tylko na... regulację podświetlenia RGB. To zdecydowanie za mało! Skoro OMEN nie pozwala ingerować w dźwięk za sprawą swojego oprogramowania, to słuchawki testowałem na ustawieniach domyślnych. Jak OMEN Mindframe radzi sobie z dźwiękiem przestrzennym w grach? Znakomicie, ale nie spodziewałem się niczego innego po słuchawkach w takiej cenie. Nieco basowa charakterystyka słuchawek pasuje doskonale do gier pokroju Battlefielda V, gdzie na polu walki dzieje się naprawdę sporo. Pomaga niezła separacja tonów, którą da się wysłyszeć także w trakcie odsłuchu muzyki. Średnie tony mają nieco basowe naleciałości. Przestrzeń, jak przystało na konstrukcje zamknięte, nie jest imponująca, ale w grach prezentuje się znakomicie. Niestety, w trakcie słuchania muzyki jest nierówno. Tony wysokie są fajnie akcentowane, ale wciąż zdają się mieć dziwnie basowe naleciałości. Wszystkie pasma momentami nieco "bulgoczą", nie pozwalając usłyszeć niektórych bardziej subtelnych dźwięków. Daje to czasem efekt płaskiego dźwięku, który z pewnością nie zadowoli najbardziej wybrednych melomanów. Ponownie, po słuchawkach z tej półki cenowej można spodziewać się czegoś więcej.\nOMEN Mindframe - czy warto kupić?\nOMEN Mindframe to headset, który powinien zadowolić każdego gracza. System wirtualnego dźwięku przestrzennego 7.1 to must have podczas rywalizacji w grach sieciowych. Brzmienie zestawu słuchawkowego marki OMEN w grach jest dobre i nie sposób się do niego przyczepić. Ponadto, Mindframe jest szalenie wygodny - muszle nie powodują nadmiernego ucisku na uszy, a obecności zestawu na głowie niemalże nie da się odczuć za sprawą świetnego, elastycznego zawieszenia, przylegającego do czubka głowy. System chłodzenia uszu sprawdza się znakomicie, a jest to flagowa funkcja tego urządzenia. Są też wady. W oprogramowaniu brakuje equalizera oraz możliwości wyłączenia dźwięku przestrzennego. Słuchawki nie mają wymiennego kabla, oferując przy tym wyłącznie końcówkę USB. W trakcie słuchania muzyki ich brzmienie wypada mniej korzystnie niż podczas grania. To dość poważne zarzuty, jeśli pod uwagę weźmiemy wysoką cenę zestawu.\nJeśli macie wystarczającą ilość gotówki i chcecie kupić OMEN Mindframe ze względu na aktywny system chłodzenia oraz jakość dźwięku w grach - śmiało sięgajcie do portfela. Jeśli szukacie najlepszych i najbardziej uniwersalnych słuchawek w tej cenie - nie tędy droga.\n- skuteczne chłodzenie uszu gracza\n- dobry dźwięk 7.1 w grach\n- bardzo wygodna konstrukcja\n- wysoki poziom wykonania - tylko USB (brak jacka 3.5 mm)\n- przeciętne do muzyki\n- brak możliwości wyłączenia dźwięku 7.1\n- brak equalizera w oprogramowaniu\n- mikroprzycięcie dźwięku przy aktywacji mikrofonu


„Trasa” to płyta dokumentująca trasę koncertową z okazji dziesięciolecia zespołu Deus Meus. Zespołu, któremu zawdzięczamy wiele piosenek śpiewanych do dziś na naszych spotkaniach modlitewnych. Wraz z New Life ‘M Deus Meus był pionierem takiego grania w Polsce. „Ogrody”, „Niechaj zstąpi Duch Twój”, „Święte Imię Jezus”... i sama „lista przebojów” mogłaby zająć cały artykuł... Jeżeli ktoś jeszcze nie słyszał płyt „Hej, Jezu” czy „Mój Jezus” to ma okazję nadrobić część zaległości słuchając właśnie „Trasy” - na płycie tej znajdziemy „dzieła zebrane” z całego okresu działalności zespołu. I to w wyjątkowym wykonaniu - Deus Meus jest jednym z tych niewielu zespołów, które grając koncerty nie idą na żadne kompromisy, oszczędności, playbacki itp - i nie tylko nie tracą na brzmieniu, ale wręcz zyskują. Oglądanie i słuchanie takiego chóru w połączeniu z dużym, doskonale brzmiącym i zgranym zespołem to prawdziwa uczta duchowa.\nRozmach koncertów był imponujący - dwudziestu chórzystów, piątka solistów, do tego perkusja, bas (jak zawsze rewelacyjny Marcin Pospieszalski), dwie gitary, klawisze, trzyosobowa sekcja dęta oraz kwartet smyczkowy - w sumie 39 osób na scenie!\nMiałem okazję być na jednym z koncertów „Trasy” - 13 listopada 2004 w Bolesławieckim Ośrodku Kultury. To było niesamowite przeżycie - pełna sala i wspaniały koncert, a właściwie wspólne uwielbianie Pana. Koncert trwał ok. dwóch godzin. Oprócz piosenek były tam świadectwa, modlitwa, zapowiedzi itp. A na koniec gromkie „Sto lat” odśpiewane zespołowi przez publiczność.\nOczywiście taka ilość materiału nie mieści się na CD - płyta jest wyborem utworów ze wszystkich koncertów. W sumie zmieściły się wszystkie poza trzema - „Niech nas ogarnie”, „Hej Jezu” oraz wiązanka „Pan jest pasterzem / Gdybym przechodził przez ciemną dolinę / Jezus Chrystus moim Panem jest”. Najbardziej chyba brakuje mi tej ostatniej - była pięknym zakończeniem koncertu (a w zasadzie bisem). Jednak ten drobny szczegół w żaden sposób nie obniża oceny płyty - zdecydowanie 10/10!


Tysiące gdańszczan żegnały Annę Walentynowicz\nDodano: 21 kwietnia 2010, 19:56 4\nPonad tysiąc osób wzięło udział w pogrzebie Anny Walentynowicz na gdańskim cmentarzu Srebrzysko. W ostatniej drodze legendarnej działaczce Solidarności towarzyszyli m.in. znajomi i przyjaciele ze związku.\nW uroczystościach pogrzebowych wzięli udział m.in. Andrzej Gwiazda z żoną Joanną Dudą-Gwiazdą, Jan Rulewski, wicemarszałek Senatu Zbigniew Romaszewski, europoseł Jacek Kurski, były szef Solidarności Walczącej Kornel Morawiecki, Jacek Merkel, Krzysztof Wyszkowski, Sławomir Cenckiewicz.\nPozostała skromna na zawsze\nW przemówieniu na cmentarzu Andrzej Gwiazda podkreślił, że Anna Walentynowicz "zawsze stawała po słusznej stronie" i "walczyła o odkłamanie naszej historii". - Po 1989 r. została skazana na zapomnienie i wykreślona z historii - powiedział. Anna Walentynowicz zginęła 10 kwietnia w katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem.\nWcześniejszą mszę świętą w intencji Walentynowicz celebrował metropolita gdański abp Sławoj Leszek Głódź. Wśród duchownych odprawiających nabożeństwo był m.in. ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. - Pani Aniu, przyszliśmy tu, żeby pokłonić się przed majestatem śmierci, ale także, aby schylić głowy przed majestatem twojego życia. Twoje proste życie stało się kwintesencją Solidarności - powiedział na zakończenie mszy Janusz Śniadek. Lider "S" podkreślił, że Anna Walentynowicz była "bohaterką najpiękniejszych stron historii Solidarności". - W swoim uczciwym życiu nigdy nie oczekiwałaś zaszczytów, choć zasługiwałaś na nie jak mało kto - zwrócił się Śniadek do tragicznie zmarłej założycielki Wolnych Związków Zawodowych. Jak podkreślił, dopiero "wielki Polak, śp. Lech Kaczyński" uhonorował ją najwyższym odznaczeniem za jej zasługi - Orderem Orła Białego. - Solidarność tworzą dziś ludzie trochę podobni do Ciebie - dumni i niepokorni, pochyleni nad człowiekiem, broniący skrzywdzonych ludzi pracy. Pani Aniu - matko Solidarności - zawsze okazywaliśmy ci szacunek i miłość, jaką dzieci powinny okazywać rodzicom. Wspieraj nas tam teraz w górze, abyśmy dalej realizowali ideały Solidarności, którym byłaś tak wierna. Wybacz, jeśli cokolwiek zawiniliśmy - mówił Śniadek.\nKazanie wygłosił biskup pomocniczy archidiecezji gdańskiej Ryszard Kasyna. Podkreślił szczególny charakter Anny Walentynowicz i jej poświęcenie dla innych. - Jedna z najznakomitszych mieszkańców Gdańska i Pomorza. Kobieta skromna i nieugięta, po prostu dobry człowiek. Przepełniona pasją walki o sprawiedliwość i człowieczeństwo. I nigdy przeciwko komuś. Nie znała słowa donos, intryga, pogarda. Ideałów Solidarności broniła na każdym etapie swojego życia - mówił bp Kasyna. List od przedstawicieli Kancelarii Prezydenta przeczytał doradca Tomasz Zdrojewski. - Kobieta-symbol, niesłychanie ciepła i życzliwa, a jednocześnie zasadnicza i życzliwa. Przez jej małe mieszkanie na trzecim piętrze przy ul. Grunwaldzkiej przewinęło się kilka pokoleń Polaków, chcących lepszej i sprawiedliwej Polski - podkreślił.\nTrzy godziny po mszy żałobnej na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku-Wrzeszczu odbył się pogrzeb Anny Walentynowicz. Spoczęła w grobie obok męża Kazimierza, który zmarł w 1971 r. Na płycie nagrobnej, oprócz jej imienia i nazwiska, daty urodzin i śmierci, wykuto też słowa "legenda Solidarności, wspaniała mama i babcia".\nNa pogrzebie wśród wielu transparentów ze znakiem Solidarności i Solidarności Walczącej pojawił się także napis "Ten popełnił zbrodnię, kto na niej skorzystał". Trzymał go m.in. były działacz WZZ Błażej Wyszkowski. Był również transparent ze słowami: "Hańba wierzącym w sierp i młot. Chwała za niepodległość zmarłym. Jedynie prawda jest ciekawa".\nWalentynowicz przez wiele lat pracowała jako suwnicowa w Stoczni Gdańskiej. W sierpniu 1980 r. na pięć miesięcy przed odejściem na emeryturę rozwiązano z nią umowę o pracę. Żądanie przywrócenia jej do pracy stało się pierwszym postulatem strajku, który rozpoczął się 14 sierpnia tego roku w Stoczni Gdańskiej i - wraz z innymi protestami - doprowadził do powstania Solidarności.\nKierowca Brudzińskiego przekroczył prędkość. Minister przekazał...\nCo w nowym „Wprost”? Zapowiada Jacek Pochłopień, redaktor naczelny\nKto ma największą szansę na zwycięstwo w maju? Oto wyniki...\nTow.Bolek IP 22 kwietnia 2010, 04:55\nA ja sie pytam:co na pogrzebie tak zacnej Pani Anny robil Agent Bolek,czyzby tam mial zadanie specjalne?\nAleks IP 21 kwietnia 2010, 20:01\nTwoja śmierć nie pójdzie na marne!\nLafin IP 21 kwietnia 2010, 19:25\nWspaniała kobieta. Pamiętam jej słowa \_" może być biednie ale uczciwie\_" a mamy biednie , nie uczciwie i bandę głupków co się wypowiada na temat na którym się nie zna. Odeszła legenda Solidarności. Ja zawsze wierzyłem Jej a nie \_"Bolkowi\_".\n[email protected] IP 21 kwietnia 2010, 18:44\nSPOCZYWAJ W POKOJU PANI ANIU ! szkoda ze pani kolega zapomnial o pani ale polacy pamietaja\nKwaśniewski o wyborach do PE: Od wielu, wielu lat zagłosuję na...\nSerwis MySpace stracił większość plików muzycznych. To nie był wypadek?\n19 mar 201910:28\n19 mar 201910:10\n19 mar 2019 9:52\n19 mar 2019 9:42\n19 mar 2019 9:35\nGość z Airbnb nie chciał zapłacić za mieszkanie. Gospodarz go zabił\n19 mar 2019 9:26\nChciała sprzedać dziecko w internecie. Policjanci zauważyli jej ogłoszenie\n19 mar 2019 9:09\nWłaścicielka domu Flintstonów zostanie pozwana? „Nieruchomość zakłóca porządek publiczny”\n19 mar 2019 8:53\n16 lip 2000 0:00 29453\n17 mar 201921:14 23887\n7 maj 2000 0:00 20106\n16 sty 2000 0:00 10533\n19 mar 2019 6:27 10425\n18 mar 201913:10 9797\n18 mar 201922:15 9668\n18 mar 201916:28 9640\n18 mar 2019 6:23 9630\n17 mar 201920:09 9424\n17 mar 201921:54 8157\n20 lip 200114:49 6975\n18 mar 201914:59 6878\n18 mar 2019 9:17 6680\n18 mar 201921:05 6287\n18 mar 2019 8:47 6014\n18 mar 201919:42 5576\n17 mar 2019 9:59 4963\n18 mar 201921:50 4437\n22 wrz 2002 0:00 4074\n5 mar 201910:06 4028\n18 mar 201919:59 3946\n18 mar 201915:43 3904\n18 mar 201917:04 3821\nNajgorętszy literacki romans ostatnich lat. Katarzyna Bonda i Remigiusz Mróz są parą!\n18 mar 201916:57 3703\n18 mar 201919:54 32\n18 mar 201910:20 26\n18 mar 201921:50 16\n18 mar 201920:53 10\n19 mar 2019 7:28 9\n18 mar 201919:09 5\n18 mar 201920:39 3\n19 mar 2019 8:00 2\n19 mar 2019 8:32 2\n18 mar 201920:15 2\n19 mar 2019 9:52 2\nKraj PolskaPolitykaSportSkoki narciarskie\nKraj PolskaKomunikaty PMPG


Monday, 27 May 2019 Kobiety Akcesoria Biżuteria Kolczyki Mango - Kolczyki Deliria - złoty\n35.90 zł Mango - Kolczyki Covent - złoty Kolczyki z kolekcji Mango. Model wykonany z połączenia różnych materiałów. Skład: 70 % Cynk, 25 % Kamień, 5 % Stal, ID produktu: 5911-AKD00S Kod producenta: 43040714\n9.90 zł 19.90 zł Medicine - Kolczyki Take Daily - złoty Kolczyki z kolekcji Medicine. Model wykonany z połączenia różnych materiałów. Skład: 30 % Plastik, 70 % Żelazo, ID produktu: 6911-AKD517 Kod producenta: RS19.AKD517\n119.90 zł Guess Jeans - Kolczyki - złoty Kolczyki z kolekcji Guess Jeans. Model wykonany z metalu. Skład: Materiał zasadniczy: Stal nierdzewna, ID produktu: 4911-AKD06R Kod producenta: UBE78128\n29.90 zł Medicine - Kolczyki Basic - złoty Kolczyki z kolekcji Medicine. Model wykonany z metalu. Skład: 20 % Plastik, 80 % Żelazo, ID produktu: 6911-AKD103 Kod producenta: RS19.AKD103\n49.90 zł Mango - Kolczyki Opera (5-pak) - złoty Kolczyki z kolekcji Mango. Model z ozdobą z koralików wykonany z metalu. W komplecie pięć par. Skład: 10 % Akryl, 30 % Cynk, 30 % Mosiądz, 10 % Plastik, 10 % Stal nierdzewna, 10 % Szkło, ID produktu: 5911-AKD03Y Kod producenta: 43035785


Zwycięstwo w Lisim Polu | KS Energetyk Gryfino\nHome → Piłka Nożna → Zwycięstwo w Lisim Polu\nDate: 10 Kwi 2018\nPodopieczni Rafała Kaliciaka pokonali w sobotę w Lisim Polu tamtejszego Chrobrego 3:0. Wyjazdowe zwycięstwo umocniło nasz zespół na pozycji lidera.\nSpotkanie nie stało na wysokim poziomie, gospodarze cofnęli się i oddali inicjatywę Energetykowi licząc na kontrataki. Zespół z Gryfina strzelił trzy gole a okazji do zdobycia kolejnych bramek nie brakowało jednak gryfinianie w sobotę razili nieskutecznością.\nPo meczu poprosiliśmy Rafała Kaliciaka o kilka słów podsumowania meczu z Chrobrym. Oto co powiedział szkoleniowiec rezerw Energetyka:\nJuż przed meczem wiadomo było, że będzie to ciężkie spotkanie. Choćby ze względu na boisko, które jest małe. Dopiero jak przyjechaliśmy na obiekt Chrobrego okazało się, że boisko jest delikatnie mówiąc nierówne. Na odprawie przedmeczowej powiedziałem zawodnikom, że jeśli ktoś po meczu zapyta mnie jak wyglądała gra. To mimo, że jeszcze mecz się nie odbył i nie znamy wyniku tego starcia, będę mógł odpowiedzieć, że z grą to nie miało dużo wspólnego. I myślę, że tak mogę spuentować to, co tego dnia działo się na boisku w Lisim Polu. Oczywiście było dużo walki, chęci – to muszę oddać dwóm zespołom. Ale jakości piłkarskiej było jak na lekarstwo. Jeśli chodzi o grę gospodarzy to, Chrobry bronił się inteligentnie, ale popełnił zbyt proste błędy w obronie, a my je skrzętnie wykorzystaliśmy. Mimo to zawodnicy z Lisiego Pola stworzyli dwie groźne sytuacje, jednak w obu Karol Juzyszyn pewnie interweniował i był tego dnia pewnym punktem w naszej drużynie. Jeśli chodzi o podsumowanie naszej gry to można to ująć w jednym zdaniu – Trzy punkty zostały zdobyte, ale jakość gry nie była taka jakiej oczekuje ja i myślę, że i sami zawodnicy.\n16. kolejka grupy 4 A-Klasy\nChrobry Lisie Pole – Energetyk II Gryfino 0:3 (o:3)\n1:0 – Piotr Pluta 17′\n2:0 – Kamil Makuła 38′\n3:0 – Gracjan Żeglin 45′\nEnergetyk II Gryfino: Juzyszyn – Piskorowski (Kubiciel 85′), Radke, Piekarek, Bojarski – Pluta (Tomczyk 65′), Węgrzyn (Stańczyk 60′), Duch (Grzech 70′), Żeglin ( Klimas 60′), Grygorcewicz – Makuła


KRÓTKO: Żywą szopkę możemy oglądać w Śląskim Ogrodzie Zoologicznym do 6 stycznia | Chorzów Nasze Miasto\nPodobnie jak w poprzednich latach śląskie zoo przygotowuje dla swoich gości nie lada świąteczną gratkę. W okresie od 21 grudnia do 6 stycznia (z wyjątkiem Wigilii oraz Sylwestra) od godziny 9. do zmroku będzie można odwiedzać na terenie ogrodu zoologicznego prawdziwą szopkę bożonarodzeniową.\nW drewnianej stajence, przy pawilonie dydaktycznym, można zobaczyć świętą rodzinę w towarzystwie Trzech Króli oraz towarzyszących im żywych zwierząt – w tej roli wystąpią mieszkające w śląskim zoo osiołki, kózki i owieczki. Dodatkową atrakcją będzie w tym czasie promocyjna cena biletów wstępu do zoo dla wszystkich dzieci i dorosłych w wysokości 3 zł od osoby.\nSzopka zagości w śląskim zoo już po raz czwarty. Trzy poprzednie świąteczne ekspozycje cieszyły się dużym zainteresowaniem zwiedzających. Tego nie wolno przegapić!\nżywa szopka park ślą...


Miasto i Gmina Zagórz « Akademia Demokracji i Rozwoju\nW dolinie rzeki Osława, na pograniczu Beskidu Niskiego i Zachodnich Bieszczadów rozpościera się miasto Zagórz – stolica ponad 13 – tysięcznej gminy o barwnej historii i bogatym potencjale rozwojowym. To właśnie w Zagórzu nazywanym często Gościnną Bramą Bieszczadów krzyżują się szlaki komunikacyjne wiodące na Ukrainę i Słowację. To właśnie spod dworca kolejowego w Zagórzu wyruszał na swe bieszczadzkie wędrówki ks. Karol Wojtyła – późniejszy papież Jan Paweł II, o czym przypomina obelisk znajdujący się obok stacji kolejowej w Zagórzu.\nO bogactwie kulturowym gminy świadczą liczne zabytki architektury sakralnej na czele z górującymi nad Zagórzem monumentalnymi, XVIII – wiecznymi ruinami Klasztoru O.O. Karmelitów Bosych. Jego losy odzwierciedlają burzliwe dzieje schyłku I Rzeczpospolitej. W 2000 roku obiekt został przejęty przez gminę Zagórz, której władze czynią starania celem trwałego zabezpieczenia tego niezwykłego nie tylko w skali Podkarpacia zabytku. Innym ważnym zabytkiem jest zagórski kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP, wybudowany w II połowie XVIII w., w którym znajduje się słynący łaskami obraz Zwiastowania NMP. Godnym uwagi zabytkowym obiektem sakralnym jest również znajdująca się w Morochowie cerkiew prawosławna pw. Spotkania Pańskiego z 1837 r. Cennymi elementami materialnej spuścizny historycznej po minionych pokoleniach są zagórskie nekropolie z interesującymi kaplicami grobowymi (jak np. kaplica Gubrynowiczów na starym cmentarzu w Zagórzu, pochodząca z XIX w.), zbiorowe mogiły żołnierskie czy obelisk upamiętniający miejsce straceń ludności żydowskiej w Zasławiu.\nCharakterystycznym elementem zagórskiego krajobrazu jest kompleks skoczni narciarskich „Zakucie”. Znajdujące się tam obiekty, jako jedyne na Podkarpaciu wyposażone są w maty igelitowe umożliwiające licznym naśladowcom Adama Małysza całoroczny trening.\nZnajdująca się w Zasławiu – przemysłowej dzielnicy Zagórza, Podstrefa Specjalnej Strefy Ekonomicznej „EURO – PARK MIELEC” daje potencjalnym inwestorom możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na preferencyjnych zasadach.\nPasjonatów wędkarstwa z pewnością zadowolą miejscowe łowiska obfitujące w wiele gatunków ryb takich, jak: pstrąg, lipień, brzana i głowacica. Coraz liczniejsi sympatycy ostatniej z wymienionych ryb od 2011 roku w pierwszej dekadzie czerwca spotykają się w Zagórzu na prestiżowych zawodach wędkarskich o „Bieszczadzki Puchar Głowatki”.\nZnajdujące się na terenie Gminy Zagórz siedliska wielu gatunków zwierząt łownych takich, jak: dziki, sarny, jelenie, zające, stwarzają dogodne warunki do rozwoju turystyki łowieckiej. W tym kontekście nie dziwi rosnąca z roku na rok popularność „Rykowiska Galicyjskiego” – dorocznego święta braci łowieckiej.\nO specyfice zagórskiej gminy stanowi także jej wielokulturowość, której przejawem jest m.in. coroczne Święto Kultury nad Osławą w Mokrem. Nowoczesnym centrum dialogu międzykulturowego staje się Ośrodek Jeździecki „Dolina Koni” w Łukowem, którego właściciele przy wsparciu finansowym z funduszy UE zrealizowali innowacyjne na skalę ogólnopolską przedsięwzięcie pt. „Zasoby historyczne i ekumeniczne kozaczczyzny zapleczem dla innowacji osady turystycznej w Łukowem – Chutor kozacki w Dolinie Koni”.\nGmina Zagórz to przestrzeń z rozmaitych względów wyjątkowa. Niektóre spośród jej licznych osobliwości bezwzględnie zasługują na miano turystycznych perełek Podkarpacia. W trakcie Waszych wędrówek po regionie warto je odwiedzić. A zatem do zobaczenia w Zagórzu i okolicach!


Wyniki wyszukiwania - Powieść gangsterska - „Seria Mafijna” - księgarnia internetowa Publio.pl\nPiekielna miłośćPiekielna miłość\n„Zakazany układ” złamał Ci serce? Przygotuj się na „Piekielną miłość”! Zakończenie bestsellerowej serii królowej dramatów.\nPiekielna miłość K.N. Haner Seria: „Seria Mafijna” Wydawca: Editio MOBI + EPUB + PDF (w wersji papierowej 384 strony)


Napędzane energią – Wrocław Nowy Główny\nTempo, w jakim zmienia się otaczający nas świat często nas zaskakuje, nie potrafimy się odnaleźć w otaczającej nas rzeczywistości, z rezerwą podchodzimy do nowego. Niejednokrotnie ten dystans jest zupełnie niepotrzebny, jest tak na przykład w temacie pojazdów elektrycznych.\nPojazdy elektryczne to nie jako znak czasów, w których przyszło nam żyć. Świadomość ekologiczna jest w społeczeństwie coraz większa, coraz lepiej rozumiemy jak nasze codzienne działania w sposób nieodwracalny wpływają na środowisko, a co za tym idzie, zmienia się nasze podejście do wielu dziedzin życia. I tak m.in. segregujemy śmieci, ograniczamy zużycie plastiku, wybieramy pojazdy elektryczne. A te to nie tylko samochody, które najpewniej są pierwszym i oczywistym skojarzeniem. W tej grupie mamy też małe, m.in. dwuosobowe, duże, mogące przewieźć do 23 osób, czy też przemysłowe pojazdy wolnobieżne oraz e- hulajnogi. Wolnobieżne pojazdy elektryczne pasażerskie to takie, które kojarzymy z miejscowościami turystycznymi, gdzie niejednokrotnie wiozły nas ulicami i uliczkami miast, miasteczek, kurortów. To pojazdy, bez których funkcjonowania nie wyobrażają sobie właściciele hoteli, firm turystycznych czy transportowych, pól golfowych. Wolnobieżne e- pojazdy przemysłowe znajdują zastosowanie w magazynach centrach logistycznych, przedsiębiorstwach transportowych, ponieważ doskonale sprawdzają się w transporcie ładunków lekkich jak i komunikacji bliskobieżnej.\nNie można, mówiąc o e- pojazdach, nie wspomnieć o elektrycznych hulajnogach. Te oczarowały, podbiły serca ludzi na całym świecie, niezależnie od szerokości geograficznej, wieku czy celu podróży- jeździmy do szkoły, pracy czy rekreacyjnie. Szeroki wybór modeli hulajnóg- większe, te kompaktowe, a nawet takie z siedziskiem, sprawia, że zaspokojone zostaną oczekiwania, nawet najbardziej wymagających klientów. E-pojazdy to doskonała alternatywa dla osób mających na uwadze kondycję środowiska naturalnego, choćby ze względu na redukcję emisji spalin. Jest to jednak korzyść nie tylko dla planety ale i dla użytkowników pojazdów elektrycznych- ustawa o elektromobilności zapewnia szereg przywilejów dla ich kierowców, tańsze są także koszty ich eksploatacji i utrzymania.\nMamy więc olbrzymią galerię elektrycznych pojazdów wolnobieżnych, pasażerskich przemysłowych, małych i dużych, odkrytych i zabudowanych, hulajnóg czy pojazdów samo samobalansujacych.Od nas tylko zależy czy damy im szansę pozwolimy sobie wyruszyć w podróż napędzaną energią, energią elektryczną.\nPrevious Czy ceny nieruchomości ciągle będą rosnąć?\nNext Plusy i minusy domu w zabudowie szeregowej


Republika Konga — BIBLIOTEKA INTERNETOWA Strażnicy\nyb04 ss. 134-161\nPrawda zaczyna wyswobadzać\nZmiany prawne i polityczne\nŻycie misjonarskie w latach sześćdziesiątych\nWierni misjonarze i miejscowi starsi\nRozwój w okresie niepokojów politycznych\nW otwartej paczce leżała purpurowa książka. Na jej okładce złocił się tytuł: „Prawda was wyswobodzi”. Etienne Nkounkou — główny kreślarz pewnego ministerstwa w Bangi we Francuskiej Afryce Równikowej — patrzył zdziwiony. Przesyłka niewątpliwie była przeznaczona dla niego. Została zaadresowana na jego nazwisko. Ale przecież nie zamawiał takiej publikacji, nie słyszał też nic o nadawcy, Towarzystwie Strażnica w Szwajcarii. Etienne nie wiedział, że prawda biblijna wyjaśniona w tej książce całkowicie zmieni jego życie. Nie wiedział również, że pomoże ona tysiącom innych Afrykanów, wyswobadzając ich z pęt religii fałszywej, uprzedzeń plemiennych i analfabetyzmu. Prawda ta z czasem miała ich ochronić przed polityczną euforią i przed późniejszym rozczarowaniem. Miała im dać spokój i nadzieję w okresie pełnym dramatycznych wydarzeń. Miała też pobudzić bogobojnych ludzi do niesienia pomocy bliźnim z narażeniem własnego życia. Poznając tę historię, będziesz wzruszony i zbudowany. Zanim jednak dowiemy się, co zrobił wtedy Etienne, przyjrzyjmy się trochę jego afrykańskiej ojczyźnie.\nDziesięć lat przed słynną wyprawą Krzysztofa Kolumba do Ameryki (1492 rok) portugalscy żeglarze pod dowództwem Dioga Cão znaleźli się przy ujściu rzeki Kongo w środkowej Afryce. Nie zdawali sobie sprawy, że woda obmywająca ich statek musiała przepłynąć tysiące kilometrów, by wpaść do oceanu.\nZetknęli się wtedy z tubylcami, mieszkańcami kwitnącego królestwa Konga. Odtąd przez kilkaset lat Portugalczycy oraz inni europejscy kupcy handlowali z Afrykanami mieszkającymi na wybrzeżu — kupowali od nich kość słoniową i niewolników. Dopiero pod koniec XIX wieku Europejczycy odważyli się zapuścić w głąb lądu. Jednym z wybitniejszych eksploratorów tego terytorium był oficer marynarki francuskiej Pierre Savorgnan de Brazza. W roku 1880 zawarł z miejscowym królem układ, na mocy którego tereny na północ od rzeki Kongo przeszły pod protektorat francuski. Później rejon ten stał się znany jako Francuska Afryka Równikowa ze stolicą w Brazzaville.\nDzisiaj Brazzaville jest stolicą i zarazem największym miastem Republiki Konga. Leży nad rzeką Kongo, która dalej płynie jeszcze jakieś 400 kilometrów, na ogół przez głazy i progi, po czym wpada do oceanu — tam, gdzie podczas swej odkrywczej wyprawy zakotwiczył swój statek Diogo Cão. Z Brazzaville widać w oddali Kinszasę, stolicę Demokratycznej Republiki Konga, położoną na drugim brzegu rzeki. To od tej rzeki wzięły nazwę obydwa kraje — Republika Konga i Demokratyczna Republika Konga, czasem nieoficjalnie nazywane Kongo Brazzaville i Kongo Kinszasa.\nWodospady i katarakty uniemożliwiają żeglugę z Brazzaville do Atlantyku. Istnieje jednak linia kolejowa ze stolicy do nadmorskiego miasta Pointe-Noire. Właśnie w tych dwóch ośrodkach miejskich i ich okolicach żyje większość mieszkańców Konga. Wprawdzie są jeszcze miasta i wioski w północnej części wybrzeża, ale na ogół ten gorący i lesisty kraj jest słabo zaludniony.\nWróćmy teraz do tego, co się przytrafiło Etienne’owi. Kiedy dostał wspomnianą przesyłkę, był rok 1947. Jeszcze tego samego dnia przeczytał pierwsze rozdziały książki i przedyskutował je z sąsiadem. Obydwaj zrozumieli, że znaleźli prawdę, dlatego zaprosili na niedzielę kilku przyjaciół, żeby wspólnie czytać otrzymaną publikację i sprawdzać wersety biblijne. Zdobyte w ten sposób wiadomości tak się wszystkim spodobały, że postanowili spotkać się znowu za tydzień. Na tym drugim spotkaniu obecny był celnik Augustin Bayonne. Podobnie jak Etienne pochodził z Brazzaville i także zaczął gorliwie rozgłaszać prawdę, która ma moc wyswobadzania.\nW następnym tygodniu Etienne dostał dwa listy. Jeden napisał do niego znajomy z Kamerunu, który wiedział o jego zainteresowaniu religią. Wyjaśnił Etienne’owi, że przekazał jego nazwisko do biura Towarzystwa Strażnica w Szwajcarii. Drugi list przyszedł właśnie ze Szwajcarii i informował o wysłaniu książki. Zachęcał też Etienne’a do jej przeczytania oraz do podzielenia się zdobytymi wiadomościami z rodziną i przyjaciółmi. Poza tym zawierał francuski adres, pod którym można było uzyskać więcej informacji. Etienne nareszcie się dowiedział, dlaczego otrzymał tę publikację. Wkrótce już regularnie korespondował z Biurem Oddziału Świadków Jehowy we Francji.\nPo paru latach Etienne i Augustin wrócili do Brazzaville. Przedtem jednak Etienne napisał do tamtejszego znajomego, który nazywał się Timothée Miemounoua i był kierownikiem pewnej szkoły technicznej. Etienne zaczął od słów: „Z radością donoszę Ci, że droga, której dotąd się trzymaliśmy, nie jest drogą prawdy. Prawda jest u Świadków Jehowy”. Następnie opisał wszystko, czego się dowiedział. Załączył też książkę „Prawda was wyswobodzi”. Timothée poszedł w ślady Etienne’a i Augustina i przychylnie zareagował na orędzie biblijne. Ci trzej mężczyźni byli pierwszymi Kongijczykami, którzy uchwycili się prawdy biblijnej. Wszyscy trzej pomogli potem uczynić to samo wielu innym ludziom.\nWieczorami Timothée zapraszał uczniów z przyszkolnego internatu na rozmowy o Biblii. Zamówił też dalsze publikacje biblijne. Całą grupą zaczęli urządzać zebrania i głosić najlepiej jak potrafili. Niektórzy uczniowie, tacy jak Noé Mikouiza i Simon Mampouya, zostali później nadzorcami w organizacji Jehowy.\nW roku 1950 grupki zainteresowanych w Bangi i Brazzaville odwiedził Eric Cooke, misjonarz z Rodezji Południowej (obecnie Zimbabwe). Niestety, nie mówił po francusku. Etienne wspomina: „Za pomocą słowniczka angielsko-francuskiego ten pokorny, życzliwy brat starał się możliwie najlepiej wyjaśnić nam, jak prowadzić działalność kaznodziejską i jak funkcjonuje organizacja teokratyczna. Czasami musieliśmy po prostu zgadywać, co właściwie chce nam powiedzieć”.\nWizyta brata Cooke’a wypadła naprawdę w odpowiednim momencie, bo 24 lipca 1950 roku komisarz generalny kolonii ograniczył import i rozprowadzanie wszelkiej literatury wydawanej przez Świadków Jehowy. W ciągu następnego roku głosiciele we Francuskiej Afryce Równikowej rozpowszechnili zaledwie sześć publikacji, mimo że zorganizowali 468 wykładów publicznych. W Roczniku Świadków Jehowy — 1952 tak wyrażono współczucie dla tych braci: „Wyobraź sobie — jeśli potrafisz — że w całym ogromnym kraju jest was tylko 37 głosicieli Królestwa. Być może nigdy nie widziałeś żadnych innych aktywnych Świadków oprócz tych kilku z twojej miejscowości. O prawdzie i o tym, jak się głosi, wiesz tyle, ile przeczytałeś w publikacjach i paru listach, które Towarzystwo zdołało ci dostarczyć. (...) [Właśnie czegoś takiego] doświadczają bracia w tej części Afryki, która podlega Francji”.\nAby pokrzepić i dalej szkolić tę nieliczną grupkę, przybył z Francji Jacques Michel. Jeden z uczniów szkoły technicznej, Noé Mikouiza, pamięta, że nurtowało ich wtedy pytanie: „Czy picie wina jest zakazane?” Zagadnęli więc o to brata Michela i w napięciu czekali, co im odpowie. Brat otworzył Biblię i odszukał Psalm 104:15. Po przeczytaniu tego wersetu wyjaśnił, że wino jest darem od Boga, choć oczywiście chrześcijanie nie powinni go nadużywać.\nNowo ochrzczeni bracia w Brazzaville gorliwie dawali świadectwo drugim. W weekendy regularnie przepływali rzekę promem i głosili w Kinszasie. W 1952 roku zostali ochrzczeni pierwsi Kongijczycy z południowego brzegu Konga. W tamtych początkowych latach bracia z Brazzaville bardzo pomagali współwyznawcom w Kinszasie. Później role się odwróciły.\nW grudniu 1954 roku zorganizowano w Brazzaville zgromadzenie. Uczestniczyło w nim 650 osób, a 70 dało się ochrzcić. Coraz bardziej powiększało się więc grono ludzi, których prawda wyswobodziła z więzów religii fałszywej. Rzecz jasna, przywódcy religijni chrześcijaństwa nie byli tym uszczęśliwieni i robili, co tylko mogli, żeby nastawić władze wrogo do Świadków Jehowy. Policjanci często wzywali na komisariat Timothée Miemounouę, którego uważali za przywódcę Świadków. Grozili mu, a nawet go bili. Nie zdołali jednak zastraszyć ani jego, ani nikogo innego z ludu Jehowy w Brazzaville. Zainteresowanie prawdą biblijną zataczało coraz szersze kręgi.\nWładze poczyniły zatem dalsze kroki. Timothée Miemounoua i Aaron Diamonika — jeden z dawnych uczniów szkoły technicznej, który przyjął prawdę — mieli państwowe posady. W roku 1955 władze przeniosły ich do odległych miast w głębi kraju. Timothée został wysłany do Djambali, a Aaron do Impfondo. Ale i ta próba przerwania działalności kaznodziejskiej okazała się całkowicie nieskuteczna. Bracia z Brazzaville dalej pilnie głosili, podczas gdy Timothée i Aaron zapoczątkowywali działalność na nowych terenach i zakładali tam zbory. Chociaż jednak miejscowi głosiciele byli gorliwi, bardzo pragnęli, żeby pomogli im bracia z zagranicy. Już wkrótce ich marzenia miały się spełnić.\nW marcu 1956 roku z Francji przybyło czworo pierwszych misjonarzy: Ida i Jean Seignobosowie oraz Simone i Claude Dupontowie. W styczniu 1957 roku w Brazzaville utworzono Biuro Oddziału, które miało czuwać nad dziełem świadczenia we Francuskiej Afryce Równikowej. Sługą oddziału został brat Seignobos. Kiedy niedługo potem odwiedzał z żoną zbory na terenie dzisiejszej Republiki Środkowoafrykańskiej, Ida zginęła tragicznie w wypadku samochodowym. Jean jednak dalej wypełniał powierzone mu zadanie.\nW tym czasie Augustin Bayonne był już nadzorcą obwodu. Odwiedzał wioski w gęstych lasach oraz obozowiska Pigmejów na północy i zachodzie kraju. Ponieważ często pokonywał pieszo duże odległości, stał się znany na tym terenie jako „Ten, który chodzi”. Czasami towarzyszył mu Jean Seignobos. Ku zaskoczeniu Jeana ludzie mieszkający w głębi lasu równikowego wiedzieli, że zbliżają się goście. Uprzedzały ich o tym bębny przekazujące wiadomość: „‚Ten, który chodzi’ prowadzi ze sobą białego człowieka”.\nWyprawy te przyniosły dużo dobrego. Przedtem ludzie uważali Świadków Jehowy za miejscową religię. Kiedy jednak zobaczyli brata Seignobosa oraz innych misjonarzy, a także gdy obejrzeli film Społeczeństwo Nowego Świata w działaniu, przekonali się, że jest inaczej.\nPrawda biblijna docierała do wiosek położonych coraz dalej w głębi kraju i uwalniała ludzi od praktyk spirytystycznych oraz konfliktów międzyplemiennych. Wielu tamtejszych braci nie potrafiło pisać ani czytać. Nie mieli zegarków. Chcąc więc ustalić, kiedy trzeba wyjść na zebranie, patrzyli, jak wysoko jest słońce. Czas spędzony w służbie polowej mierzyli za pomocą małych patyczków. Zawsze gdy dawali komuś świadectwo, zawijali patyczek w chusteczkę. Cztery patyczki oznaczały jedną godzinę. Dzięki temu pod koniec każdego miesiąca mogli złożyć sprawozdanie. W gruncie rzeczy jednak głosili znacznie więcej, niż podawali w sprawozdaniu, ponieważ prawda była głównym tematem wszelkich ich rozmów.\nJak pamiętamy, w roku 1950 ograniczono import literatury Świadków Jehowy. Ale pomimo takich trudności dzieło czynienia uczniów dalej się rozwijało. Zaniepokojeni tym duchowni chrześcijaństwa złożyli do władz fałszywe doniesienie, że Świadkowie Jehowy są komunistami. W rezultacie pewnego czwartku 1956 roku o piątej rano aresztowano dziesięciu braci. Wieść o tym szybko się rozeszła i przeciwnicy religijni zaczęli tryumfować. Bracia stanęli przed sądem jeszcze tego samego dnia. Budynek po brzegi wypełnili ich współwyznawcy, którzy przyszli jako obserwatorzy.\nNoé Mikouiza opowiada: „Na rozprawie udowodniliśmy, że nie jesteśmy komunistami, tylko chrześcijanami — sługami Bożymi, którzy wykonują dzieło opisane w Mateusza 24:14. Nasz prawnik znał publikacje Świadków i powiedział sądowi, że gdyby wszyscy zostali Świadkami Jehowy, nie byłoby przestępców. Po południu ogłoszono wyrok: ‚Niewinni’. Rozradowani, szybko poszliśmy do domu się przebrać, bo wieczorem było zebranie. Ponieważ po całym mieście rozeszła się wiadomość o naszym aresztowaniu, chcieliśmy, by wszyscy wiedzieli, że jesteśmy wolni. Na zebraniu śpiewaliśmy pieśni Królestwa co sił w płucach. Wielu, słysząc nas, było zszokowanych. Myśleli, że siedzimy w więzieniu”.\nDnia 15 sierpnia 1960 roku Republika Konga uzyskała niepodległość. Wybuchły wtedy zamieszki na tle politycznym. Duchowieństwo chrześcijaństwa brało czynny udział w tych wydarzeniach, natomiast Świadkowie Jehowy byli dalej pilnie zajęci głoszeniem. Jeszcze w tym samym roku w Brazzaville odbyło się zgromadzenie obwodowe, a liczba obecnych wyniosła 3716. Na północy ludzie tłumnie napływali do zborów. Na przykład w pewnej okolicy, gdzie mieszkało 70 głosicieli, na zebrania przychodziło prawie tysiąc osób.\nW grudniu 1961 roku Świadkowie zostali uznani prawnie pod nazwą Les Témoins de Jéhovah (Świadkowie Jehowy). Legalizacja przyniosła wiele korzyści, ale bracia rozumieli, że niemądrze byłoby całkowicie na niej polegać. Brat Seignobos opowiada, co się wkrótce potem wydarzyło: „Pewnego dnia wezwał mnie wysoki urzędnik organów bezpieczeństwa, któremu nie podobała się nasza chrześcijańska neutralność. Zagroził mi wydaleniem z kraju. Obawiałem się, że naprawdę to zrobi, bo miał wystarczającą władzę. Ale nazajutrz umarł na atak serca”.\nW lutym 1963 roku przybyli z Haiti Fred Lukuc i Max Danyleyko. Fred ożenił się i usługiwał jako nadzorca obwodu. Kiedy odwiedzał zbory, na początku trudno mu było się zorientować, kto z kim tworzy rodzinę. Wspomina: „Nie wiedziałem, które siostry to żony starszych, ani nie mogłem się rozeznać w dzieciach. Bracia stosowali się do środkowoafrykańskiego zwyczaju, zgodnie z którym żona zachowywała po ślubie własne nazwisko, a dzieci przyjmowały nazwisko jakiegoś krewnego lub przyjaciela rodziny.\n„Pierwszego wieczoru podczas naszej wizyty wszyscy w Sali Królestwa byli małomówni i skrępowani. Kiedy zebranie się zaczynało, zobaczyliśmy coś niecodziennego. Mężczyźni i starsi chłopcy usiedli w jednej części sali, a kobiety i mniejsze dzieci — w drugiej. W chwili rozpoczęcia zebrania strona braci była prawie pełna, natomiast po drugiej stronie siedziało tylko parę osób. Dopiero w czasie zebrania zjawiło się więcej sióstr z małymi dziećmi oraz z Bibliami i książkami, które z wdziękiem niosły na głowach.\n„Wszedłem na podium, żeby serdecznie przywitać zbór i przedstawić nas oboje — siebie i żonę. Potem zrobiłem pauzę, popatrzyłem na męską stronę sali i powiedziałem: ‚Bracia, poświęcimy teraz dziesięć minut, żebyście mogli znaleźć swoje żony i dzieci. Bardzo proszę, siadajcie od tej pory całymi rodzinami, tak jak to czyni lud Jehowy na całym świecie’. Obecni chętnie usłuchali”.\nTrudności przysparzała też komunikacja. Żona brata Lukuca, Leah, opowiada: „Pakowaliśmy łóżka polowe, moskitierę, wiadro, przenośne filtry do wody, ubrania, książki, czasopisma i filmy biblijne, które mieliśmy pokazywać. Żeby móc je wyświetlać, musieliśmy zabrać przewody elektryczne, żarówki, szpule z filmami, teksty do odczytywania, małą prądnicę i kanister benzyny. Wszystko to przewoziliśmy lokalnymi ciężarówkami. Chcąc siedzieć w kabinie, trzeba było przyjść na przystanek o drugiej w nocy. W przeciwnym razie jechało się na skrzyni — w słońcu, ze zwierzętami, bagażem i gromadą innych pasażerów.\n„Gdy pewnego razu po wielogodzinnym chodzeniu w upale wróciliśmy do małej glinianej chatki, w której mieszkaliśmy, okazało się, że opanowały ją mrówki legionistki. Wspięły się po wiadrze z wodą, zrobiły most ze swoich ciał, żeby dostać się do pudełka margaryny, i doszczętnie ją wyjadły. Tego wieczoru na kolację każde z nas miało suchego tosta i połowę puszki sardynek. Zmęczeni i trochę smętni, poszliśmy spać. Tymczasem na zewnątrz przy ognisku bracia nucili pieśni Królestwa. Była to cudowna kołysanka!”\nW latach 1956-1977 w Republice Konga działało przeszło 20 misjonarzy. Chociaż nie było im łatwo, dużo zrobili dla dzieła głoszenia o Królestwie. Na przykład misjonarzami byli wszyscy słudzy oddziału. Kiedy w roku 1962 brat Seignobos wrócił do Francji, do nadzorowania dzieła wyznaczono Larry’ego Holmesa. Gdy z kolei w 1965 roku służbę misjonarską zakończył Larry i jego żona, Audrey, sługą oddziału został brat Lukuc.\nWspaniale przewodzili także liczni miejscowi bracia. Mianując w roku 1976 Komitet Oddziału, Ciało Kierownicze powołało do niego trzech braci: misjonarzy Jacka Johanssona i Palle’a Bjerre’a oraz tutejszego brata Marcellina Ngola.\nAugustin Bayonne — „Ten, który chodzi” — został w 1962 roku zaproszony do 37 klasy Szkoły Gilead. Po jej ukończeniu udał się do Republiki Środkowoafrykańskiej — tam, gdzie prawie 15 lat wcześniej przeczytał książkę „Prawda was wyswobodzi”. Po jakimś czasie ożenił się, został ojcem i wrócił do Brazzaville. Udostępnił wtedy swój dom na zebrania chrześcijańskie. Później ofiarował także część swojej działki pod Salę Królestwa.\nAugustin Bayonne i Timothée Miemounoua już nie żyją. Timothée przed śmiercią zdążył opisać wiele swoich przeżyć. Na zakończenie przytoczył List do Hebrajczyków 10:39: „Nie jesteśmy z tych, którzy się wycofują ku zagładzie, lecz z tych, którzy wierzą ku zachowaniu duszy przy życiu”. Etienne Nkounkou — ostatni z trzech pierwszych Kongijczyków, którzy poznali prawdę — zbliża się teraz do dziewięćdziesiątki. Jakże wspaniały przykład wiernej służby dali ci bracia!\nW sierpniu 1970 roku w Republice Konga wprowadzono ustrój komunistyczny. Jak pamiętamy, w poprzednich latach władze robiły braciom trudności, ponieważ uważały ich za komunistów. Teraz, gdy komuniści przejęli rządy, Świadkowie dalej mieli kłopoty — dlatego, że nie byli komunistami!\nPrzez jakiś czas nowy rząd nie przeszkadzał Świadkom Jehowy w prowadzeniu działalności. Pozwalał im organizować zebrania i zgromadzenia i wpuścił do kraju kolejnych misjonarzy. Potem jednak bracia zaczęli odczuwać skutki panowania reżimu komunistycznego. Najpierw pewni urzędnicy oskarżyli misjonarzy o szpiegostwo. Następnie 3 stycznia 1977 roku wydano oficjalny zakaz działalności Świadków Jehowy. Po kolei wydalano misjonarzy, aż w końcu pozostali tylko Linda i Jack Johanssonowie. Jack wspomina: „W całej naszej służbie misjonarskiej nie było okresu podobnego do tych kilku miesięcy, kiedy zostaliśmy sami w Biurze Oddziału — okres ten chyba najbardziej wystawił na próbę naszą wiarę, ale też najbardziej ją wzmocnił. Posądzano nas o szpiegostwo na rzecz CIA. W tym czasie wszyscy przeciwnicy rządu, nie wyłączając przywódców religijnych, byli aresztowani i zabijani. Wiedzieliśmy więc, że jesteśmy w ogromnym niebezpieczeństwie. Ale czuliśmy, że Jehowa nas chroni — i to utwierdzało nas w wierze”.\nNoé Mikouiza zwrócił się do premiera z prośbą, by Lindzie i Jackowi pozwolono zostać w kraju. Otrzymał jednak odpowiedź odmowną i Johanssonowie musieli wyjechać. Biuro Oddziału zamknięto i odebrano braciom całą posiadłość. Skonfiskowano też Sale Królestwa. Na krótko nadzór nad dziełem głoszenia przejął oddział francuski, lecz później zadanie to powierzono oddziałowi w Kinszasie.\nChociaż pod pewnymi względami Świadkowie mieli trudności, nie znosili tak okrutnych prześladowań, jakie rozpętały się w innych krajach. Niestety, niektórzy bracia stali się bojaźliwi, co udzieliło się drugim. Wprawdzie dalej regularnie organizowano zebrania, ale głoszenie od domu do domu właściwie ustało. Dlatego Biuro Oddziału w Kinszasie wysłało na drugi brzeg rzeki starszych, żeby pokrzepili i wzmocnili braci.\nJednym z tych starszych był André Kitula. W czerwcu 1981 roku zaczął odwiedzać 12 zborów w Brazzaville jako nadzorca obwodu. Kiedy przybył do pierwszego zboru na wtorkowe zebranie szkoły teokratycznej i zebranie służby, zobaczył licznie zgromadzonych braci. Ale już w środę rano na zbiórce do służby polowej nie pojawił się ani jeden głosiciel. Gdy André wyruszył sam, usłyszał od pewnego rozmówcy: „Dawniej Świadkowie Jehowy podnosili nas na duchu, a teraz gdzieś zniknęli!”\nW czasie tej porannej służby André spotkał brata, który wyznał: „Po prostu wszyscy odzwyczailiśmy się od głoszenia od domu do domu”. Potem brat ten opowiedział innym, jak André odważnie głosił. Na zbiórkę popołudniową przyszło już trochę sióstr. Wkrótce w całym Brazzaville na nowo podjęto działalność kaznodziejską. W ciągu trzech lat, jakie André spędził tam ze swą żoną, Clémentine, ani jeden Świadek nie został aresztowany. Kiedy o tym wszystkim dowiedzieli się bracia spoza stolicy, doszli do wniosku, że skoro ich współwyznawcy z Brazzaville nie boją się głosić od drzwi do drzwi, to oni też nie mają powodu się obawiać.\nDavid Nawej, który wtedy pracował w Biurze Oddziału w Kinszasie, wyjaśnia, dlaczego szczególnie chętnie wspierali braci zza rzeki: „To właśnie głosiciele z Brazzaville przynieśli prawdę do Kinszasy. Kiedy później system komunistyczny przyhamował u nich działalność, tutejsi Świadkowie pośpieszyli im z pomocą. Potwierdziła się mądrość słów z Księgi Kaznodziei 4:9, 10: ‚Lepiej jest dwom niż jednemu, mają bowiem dobrą zapłatę za swój trud. Bo gdyby jeden upadł, drugi może podnieść swego towarzysza’. Tu u nas bracia mawiali: ‚Lepiej jest dwom Kongom niż jednemu’”.\nRok 1991 przyniósł wstrząsy i zmiany na arenie politycznej. Republika Konga przeszła z systemu jednopartyjnego na wielopartyjny. Chociaż na ulicach zapanowała euforia, bracia mieli w pamięci ostrzegawczą wypowiedź z Psalmu 146:3: „Nie pokładajcie ufności w dostojnikach ani w synu ziemskiego człowieka, do którego nie należy wybawienie”. Na potwierdzenie tych słów nie trzeba było długo czekać.\nWarto jednak zauważyć, że zmiany polityczne przyniosły ludowi Jehowy pewne korzyści. Dnia 12 listopada 1991 roku minister spraw wewnętrznych uchylił zakaz działalności Świadków. Zwrócono skonfiskowane Sale Królestwa. Niestety, nie udało się odzyskać dawnego budynku Biura Oddziału, który do dziś jest zajmowany przez Straż Prezydencką. W sierpniu 1992 roku w Brazzaville i Pointe-Noire zorganizowano zgromadzenia okręgowe, pierwsze od 15 lat. Tego samego roku liczba studiów biblijnych prawie czterokrotnie przekroczyła liczbę głosicieli i wyniosła aż 5675!\nDzięki ponownej legalizacji mogli przyjechać misjonarze. Zamianowano też pionierów specjalnych, którzy zostali skierowani na północ, gdzie większość obecnych na zebraniach nie umiała czytać ani pisać. W zborach miejskich problem ten był już w zasadzie rozwiązany. Teraz nadszedł czas, żeby ze wzmożonym wysiłkiem uczyć czytania i pisania w całym kraju.\nPo wyborach w roku 1993 nastąpiła kolejna zmiana rządu. Powszechne niezadowolenie podsycane przez partię opozycyjną sprawiło, że na wiele tygodni wprowadzono stan wyjątkowy. Na porządku dziennym były starcia zbrojne, strajki, godzina policyjna, blokady dróg i grabieże. Ludzie byli wstrząśnięci i rozczarowani. Nie ustępowały trudności gospodarcze. Po euforii z roku 1991 nie pozostało już ani śladu.\nZamieszkom na tle politycznym towarzyszyły konflikty etniczne. Waśnie międzyplemienne zmusiły niektórych braci do przeniesienia się w bezpieczniejsze miejsca. W rezultacie trzeba było rozwiązać kilka zborów. W tym okresie bracia wielokrotnie dowiedli, że prawda uwolniła ich od nienawiści etnicznej. W czasie niepokojów wspierali się wzajemnie i chronili — bez względu na to, z jakiego pochodzili plemienia. Wiele osób zaczęło rozumieć, że tylko Jehowa może zapewnić im prawdziwe bezpieczeństwo.\nUdzielaniem potrzebnych wskazówek i pokrzepienia zajmowało się Biuro Oddziału w Kinszasie. Pod koniec 1996 roku w kraju znów panował spokój, a liczba głosicieli wynosiła 3935. W Brazzaville funkcjonował jeden dom misjonarski, w którym mieszkało pięcioro misjonarzy. Kiedy przyjechały jeszcze dwa małżeństwa, w kwietniu 1997 roku otwarto nową placówkę w Pointe-Noire.\nPodczas gdy na północnym brzegu rzeki, w Republice Konga, żyło się spokojnie i dzieło głoszenia o Królestwie pomyślnie się rozwijało, rozgorzały walki w sąsiedniej Demokratycznej Republice Konga. Kiedy przybliżyły się do Kinszasy, tamtejszych misjonarzy ewakuowano i pod koniec maja zaczęli gorliwie głosić ze swymi współpracownikami w Brazzaville i Pointe-Noire. Nikt wtedy nie przewidywał tragicznych wydarzeń, do których miało dojść zaledwie parę dni później.\nNagle 5 czerwca 1997 roku w Brazzaville wybuchły walki. Siły lojalne wobec ówczesnego prezydenta starły się z siłami popierającymi jego poprzednika. Ciężka artyleria ostrzeliwała i niszczyła miasto i przedmieścia. Zginęło tysiące ludzi. Wszędzie leżały zwłoki. Zapanował chaos. Nie wiadomo było, którędy przebiegają linie frontu. Stabilizacja, jaką cieszyło się Brazzaville, zniknęła bez śladu. Przestały kursować promy do Kinszasy. Wielu ludzi uciekło do lasu, inni zaś popłynęli własnymi łódkami na wysepki na rzece. Jeszcze inni próbowali przedostać się na drugi brzeg, do Kinszasy. Chociaż w jej pobliżu także toczyły się walki, nie były tak groźne jak w Brazzaville.\nZ powodu wojny słudzy Boży przeżywali takie same trudności jak inni ludzie, ale znali prawdę, która kojąco wpływała na ich umysły i serca. Całkowicie polegali na słowach Psalmu 46:1, 2: „Bóg jest dla nas schronieniem i siłą, pomocą łatwą do znalezienia w czasie udręk. Dlatego nie będziemy się bać, choćby ziemia doznała zmiany i choćby góry, chwiejąc się, wpadły w serce rozległego morza”.\nWielu braci zdołało dotrzeć do Kinszasy. Tamtejszy Komitet Oddziału zapewnił im żywność, dach nad głową i opiekę medyczną. Rodziny w Kinszasie z radością okazały współwyznawcom z Brazzaville miłość i gościnność.\nAby pomóc tym, którzy nie byli w stanie uciec, niektórzy bracia pozostali w Brazzaville. Uczynił tak między innymi Jean Théodore Otheni ze swą żoną, Jeanne, pionierką stałą. Na nieszczęście w sierpniu w ich dom uderzył pocisk i ciężko ranił Jeanne. Mąż szybko przewiózł ją do Kinszasy, ale było już za późno. Wspomina on: „Jeanne ogromnie kochała służbę, i to do samego końca. Dała mi swój notes z adresami i powiedziała: ‚Pamiętaj, musisz odwiedzić wszystkich, z którymi studiuję Biblię, bo bardzo mi na nich zależy’. Przytuliłem ją, a kiedy znów na nią spojrzałem, już nie żyła”. Jean, podobnie jak wielu innych, dalej gorliwie służył Jehowie, niezachwianie wierząc w obietnicę zmartwychwstania.\nPonieważ przestały kursować promy między obiema stolicami, ludzie pragnący uciec z Brazzaville musieli korzystać z usług właścicieli małych motorówek. Zgłosili się wtedy na ochotnika odważni bracia z Brazzaville, w tym Louis-Noël Motoula, Jean-Marie Lubaki i Symphorien Bakeba. Postanowili odnaleźć braci, którzy zaginęli, oraz pomóc tym, którzy wciąż przebywali w Brazzaville. Byli więc gotowi w niedużej łodzi zmagać się z silnym prądem potężnej rzeki i przeszukiwać jej brzegi oraz wysepki. Byli też gotowi udać się w rejon walk w Brazzaville, nie bacząc na zagrożenia. Nie wahali się narazić dla innych własnego życia.\nSymphorien, który miał spore doświadczenie w przeprawianiu się przez rzekę, robił to w czasie wojny domowej wielokrotnie. Nieraz wiózł dla Świadków w Brazzaville zaopatrzenie. Kiedyś na przykład płynął z dziesięcioma workami ryżu dla braci, którzy mieszkali w stosunkowo bezpiecznej okolicy. Przebycie rzeki nie należało do łatwych rzeczy, ale znacznie trudniejsze było — ze względu na częste grabieże — dostarczenie ryżu na miejsce. Wśród pasażerów znajdował się dystyngowany mężczyzna, który zapytał Symphoriena, dokąd wiezie ten ryż. Symphorien wyjaśnił, co robi, i skorzystał z okazji, żeby opowiedzieć o swej nadziei opartej na Biblii. Kiedy łódź dobiła do brzegu, człowiek ten przedstawił się jako wysoki urzędnik. Zawołał paru żołnierzy i kazał im pilnować ryżu, dopóki Symphorien nie znalazł samochodu, którym zawiózł go do braci.\nZazwyczaj jednak Symphorien płynął po to, żeby pomóc braciom uciec z Brazzaville. Jednej takiej wyprawy na pewno nigdy nie zapomni. Tak o niej opowiada: „Prądy na rzece są bardzo silne, ale większość przewoźników umie tak sterować swą łodzią, żeby nie dać się znieść w dół rzeki na zdradliwe progi. Wypłynęliśmy z Brazzaville z siedmioma braćmi i pięcioma innymi osobami. Aż tu nagle na samym środku rzeki skończyło nam się paliwo! Jakoś dotarliśmy do małej wysepki i tam zacumowaliśmy. Na szczęście niedaleko przepływała inna łódka. Jej szyper obiecał kupić dla nas trochę paliwa w Kinszasie. Ale zanim wrócił, upłynęło półtorej godziny. Myśleliśmy, że się go nie doczekamy”.\nWkrótce oddział w Kinszasie troszczył się o potrzeby około tysiąca braci i sióstr oraz ich rodzin i osób zainteresowanych. W październiku 1997 roku działania wojenne ustały i uchodźcy zaczęli wracać do Brazzaville.\nZ powodu wojny wszyscy misjonarze usługujący w Brazzaville i Pointe-Noire zostali ewakuowani. Jedni wrócili do swych rodzinnych krajów — Wielkiej Brytanii i Niemiec, a drudzy udali się do Beninu i Wybrzeża Kości Słoniowej. Ale gdy w Republice Konga znowu zapanował względny spokój, niektórzy z nich przyjechali tu z powrotem. Poza tym zaplanowano, że w grudniu 1998 roku z Francji przybędą jeszcze trzy małżeństwa oraz jeden brat. Do Brazzaville zostali również przeniesieni Pamela i Eddy Mayowie, doświadczeni misjonarze pełniący dotąd służbę w Biurze Oddziału w Kinszasie. W rezultacie otworzono nowy dom misjonarski.\nW roku 1999 w Brazzaville ponownie rozpętała się wojna domowa. I znowu zginęło tysiące osób, w tym paru naszych współwyznawców. Większość niedawno przybyłych misjonarzy przeniesiono na placówki w sąsiednim Kamerunie. Pozostali tylko trzej misjonarze w nadmorskim mieście Pointe-Noire — choć obawiano się, że wojna dotrze i tam. W maju konflikt wygasł.\nPonieważ wielu Świadków musiało ratować się ucieczką, liczba zborów w kraju spadła ze 108 do 89. Na terenie Brazzaville działało teraz 1903 głosicieli w 23 zborach, a w Pointe-Noire — 1949 głosicieli w 24 zborach. Podczas obu wojen domowych Świadkowie Jehowy z innych stron pomagali swym duchowym siostrom i braciom pod względem materialnym. Jak zwykle z pomocy tej skorzystały również osoby niebędące Świadkami Jehowy.\nPomimo wojny, głodu, chorób i wielu innych udręk Świadkowie w Republice Konga przeznaczali na służbę polową średnio 16,2 godziny w miesiącu. Gdy w kwietniu 1999 roku druga wojna domowa dobiegała końca, aż 21 procent głosicieli brało udział w jakiejś formie służby pełnoczasowej.\nWojny spustoszyły kraj — doprowadziły go prawie do całkowitej ruiny. Obecnie trwa odbudowa Brazzaville, ale wciąż jest dużo do zrobienia. Do najważniejszych przedsięwzięć należy wznoszenie Sal Królestwa, w których ludzie mogliby się uczyć prawdy biblijnej. W lutym 2002 roku oddano do użytku cztery takie obiekty: dwa w Pointe-Noire i dwa w Brazzaville.\nNa jednej z tych uroczystości w Brazzaville pewien starszy brat opowiedział o wydarzeniu sprzed 15 lat, jeszcze z czasów zakazu. Otóż bracia zaplanowali, że 1 stycznia urządzą na pustej działce jednodniowe zgromadzenie. Sądzili, że nikt im nie przeszkodzi, bo wszyscy będą świętować Nowy Rok. Niestety, gdy skończył się program przedpołudniowy, zjawiła się policja i przerwała zgromadzenie. Brat powiedział: „Poszliśmy do domów ze łzami w oczach. Dzisiaj jesteśmy w tym samym miejscu i znów mamy łzy w oczach. Tym razem jednak są to łzy radości, bo oddajemy do użytku nowo zbudowaną Salę Królestwa”. Owa piękna Sala rzeczywiście powstała na tej samej działce!\nMinęło już przeszło 50 lat, odkąd za pomocą książki „Prawda was wyswobodzi” poznali prawdę Etienne Nkounkou, Augustin Bayonne i Timothée Miemounoua. Od tego czasu w ich ślady poszło tysiące mieszkańców Republiki Konga. Jeszcze więcej czyni to obecnie, dzięki czemu odsłaniają się wspaniałe perspektywy na przyszłość. Prowadzonych jest ponad 15 000 studiów biblijnych — trzy i pół razy tyle, ile wynosi liczba głosicieli! W roku 2003 na Pamiątkę przybyło aż 21 987 osób. Pod koniec roku służbowego 2003 działało 4536 głosicieli, w tym 15 misjonarzy. Wszyscy oni gorliwie pomagają innym w poznaniu prawdy, która może ich wyswobodzić (Jana 8:31, 32).\nBębny przekazywały wiadomość: „‚Ten, który chodzi’ prowadzi ze sobą białego człowieka”\n[Napis na stronie 144]\nBracia nie mieli zegarków. Chcąc więc ustalić, kiedy trzeba wyjść na zebranie, patrzyli, jak wysoko jest słońce\n[Napis na stronie 151]\n‛Poszliśmy spać, a bracia przy ognisku nucili pieśni Królestwa. Była to cudowna kołysanka!’\nRepublika Konga — wiadomości ogólne\nWarunki naturalne: Republika Konga graniczy z Gabonem, Kamerunem, Republiką Środkowoafrykańską, Demokratyczną Republiką Konga oraz Angolą (terytorium Kabinda). Jest nieco większa od Polski. Nizina nadbrzeżna sięga jakieś 60 kilometrów w głąb lądu, a następnie przechodzi w płaskowyż, który wznosi się na wysokość 800 metrów n.p.m. W pozostałej części kraju dominują bujne lasy i wielkie rzeki.\nLudność: Kraj zamieszkuje ponad trzy miliony ludzi z różnych plemion. W gęsto zalesionych rejonach żyją Pigmeje.\nJęzyki: Językiem urzędowym jest francuski, ale na północy kraju powszechnie używa się języka lingala, a na południu — munukutuba.\nGospodarka: Większość ludzi żyje z własnych gospodarstw. Łowią też ryby słodkowodne i morskie oraz polują na dziką zwierzynę, w którą obfitują tutejsze lasy.\nWyżywienie: Podstawą wyżywienia jest maniok i ryż. Podaje się do tego rybę albo ostro przyprawionego kurczaka. Jada się również dużo owoców, między innymi mango, ananasy, papaje, pomarańcze i awokado.\nKlimat: W Republice Konga przez cały rok panuje klimat równikowy, gorący i wilgotny. Wyodrębnia się jednak porę deszczową od marca do czerwca oraz porę suchą od czerwca do października.\n[Diagram i wykres na stronach 148, 149]\nREPUBLIKA KONGA — WAŻNIEJSZE WYDARZENIA\n1947: Dzięki książce „Prawda was wyswobodzi” pojawiają się pierwsi zainteresowani.\n1950: Do Brazzaville przyjeżdża z wizytą misjonarz Eric Cooke. Władze wydają przepisy ograniczające rozprowadzanie literatury Świadków Jehowy.\n1956: W marcu przybywają z Francji pierwsi misjonarze.\n1957: W styczniu zaczyna funkcjonować Biuro Oddziału.\n1961: Dnia 9 grudnia następuje legalizacja działalności Świadków Jehowy, chociaż rozpowszechnianie literatury jeszcze przez rok podlega ograniczeniom.\n1977: Działalność Świadków Jehowy zostaje zakazana. Władze konfiskują Biuro Oddziału i wydalają z kraju misjonarzy.\n1981: André Kitula pomaga ożywić działalność kaznodziejską w Brazzaville.\n1991: Minister spraw wewnętrznych uchyla zakaz działalności. Później odbywają się pierwsze od 15 lat zgromadzenia okręgowe.\n1993: Niepokoje społeczne i polityczne prowadzą do ogłoszenia stanu wyjątkowego.\n1997: Dnia 5 czerwca wybucha wojna domowa. Misjonarze zostają ewakuowani. Biuro Oddziału w Kinszasie zapewnia żywność, schronienie i opiekę lekarską tysiącowi uchodźców.\n1999: Wybuch następnej wojny domowej. Ponowna ewakuacja misjonarzy.\n2002: W lutym zostają oddane do użytku cztery nowe Sale Królestwa.\n2003: W Republice Konga działa 4536 głosicieli.\n[Mapy na stronie 141]\n[Całostronicowa ilustracja na stronie 134]\n[Ilustracje na stronie 138]\nCzłonkowie jednej z pierwszych grup studium Biblii w 1949 roku. Od lewej: Jean-Seth Mountsamboté, Timothée i Odile Miemounoua oraz Noé Mikouiza\nChcąc odwiedzić zbory w głębi kraju, Jean Seignobos musiał przeprawiać się przez rzeki promami\nFred i Leah Lukucowie (w środku) ze zborem, który spotykał się w domu Augustina Bayonne’a\nChrzest w Oceanie Atlantyckim w Pointe-Noire\nAugustin Bayonne — „Ten, który chodzi” — w 1962 roku ukończył 37 klasę Szkoły Gilead\nW tym budynku w latach 1967-1977 mieściło się Biuro Oddziału\nLouis-Noël Motoula, Jean-Marie Lubaki i Symphorien Bakeba


Pluskwa dowmowa - Czym jest?\nPluskwy domowe są pasożytami żywiącymi się ludzką krwią. Ze względu na swoją dietę są one owadami wyjątkowo uciążliwymi dla człowieka. Pluskwy za dnia przebywają w różnego rodzaju szparach i zakamarkach, które opuszczają dopiero nocą w związku z czym zazwyczaj o ich obecności w naszym domu dowiadujemy się dopiero wtedy, kiedy zauważamy ugryzienia pluskiew na naszych ciałach. W naszym artykule napiszemy jak wyglądają pluskwy, skąd się biorą pluskwy, skąd się biorą pluskwy w domu, skąd się biorą pluskwy w mieszkaniu, jak się pozbyć pluskiew, jak wytępić pluskwy, jak wyeliminować pluskwy, jak wyglądają ugryzienia pluskiew, jakie są domowe sposoby na pluskwy, jak wygląda profesjonalne zwalczanie pluskiew i jak wygląda zwalczanie pluskiew przez oprysk.\nJak wygląda pluskwa ?\nPluskwy są bezskrzydłymi owadami. Mają od 5 do 7 milimetrów długości. Ich ciała są owalne. Barwa pluskiew uzależniona jest od tego jak dawno pożywiały się one po raz ostatni. Ciała pluskiew, które nie pożywiały się w ostatnim czasie są brązowo-żółte, a ciała osobników, które w ostatnim czasie pobierały krew jest brązowo-czerwone. Pod względem kształtu pluskwy przypominają pestki jabłek.\nOdnóża pluskiew są cienkie, ale dobrze rozwinięte. Wyposażone są one w pazurki, które umożliwiają tym owadom przyczepianie się podczas karmienia do ciał swoich gospodarzy. Głowa pluskiew jest krótka i szeroka. Dobrze widoczne czułki składają się z 4 segmentów.\nRozmnażanie się i rozwój pluskiew domowych\nPluskwy bardzo szybko się rozmnażają. W ciągu swojego życia pojedyncza samica składa od 400 do 500 jaj. Jeśli samicy nie brakuje pokarmu składane są one przez nią przez kilka miesięcy w ilości od 2 do 3 dziennie. Jaja pluskiew kremowe i lekko zagięte. Najczęściej składane są one przez samice w szparach i zakamarkach zlokalizowanych w zaciemnionych miejscach. Długość rozwoju pluskwy domowej cechuje się dużym zróżnicowaniem w zależności od temperatury, wilgotności względnej oraz dostępności pożywienia.\nWzrost liczebności pluskiew na przestrzeni lat\nPluskwy przez kilkadziesiąt ostatnich lat pozostawały rzadkością. W ciągu ostatnich kilku lat obserwujemy jednak znaczący wzrost ich liczebności. Wzrost ten obejmuje nie tylko Polskę. Obserwowany jest on w wielu rejonach świata. To dlaczego w ostatnich latach ponownie zaczęły pojawiać się w większych ilościach pozostaje zagadką.\nSkąd się biorą pluskwy w domu czy mieszkaniu ?\nMiejsc z których pluskwy przybywają do naszych domów i mieszkań jest wiele. W przypadku mieszkań najczęściej po prostu przychodzą one z mieszkań sąsiednich. Pluskwy są płaskie i stosunkowo niewielkie łatwo mogą zatem przejść z nich nawet przez niewielkie otwory w ścianach lub po prostu przechodząc pod drzwiami. Jeśli w danym mieszkaniu wystąpiły pluskwy to prawdopodobieństwo, że są one również w mieszkaniach sąsiednich jest bardzo wysokie. Im dłużej pluskwy przebywają w danym mieszkaniu tym większe jest prawdopodobieństwo, że w pobliżu pojawiły się kolejne kolonie złożone z pluskiew, które odłączyły się od głównej kolonii.\nCzęsto przywozimy również pluskwy z miejsc w których nocowaliśmy. Pluskwy mogą być przez nas przywożone za równo z miejsc o niższym standardzie takich jak hostele, schroniska czy akademiki jak i z tych bardziej luksusowych takich jak hotele w tym nawet te najbardziej prestiżowe.\nCzasami pluskwy przybywają do naszych domów z meblami lub naszymi gośćmi zdarza się to jednak dużo rzadziej. Pluskwy nie posiadają skrzydeł w związku z czym bez udziału ludzi lub zwierząt domowych trudno jest im przemieszczać się na większe odległości.\nCo zrobić żeby nie przynieść pluskiew ?\nPrawdopodobieństwo przyniesienia pluskiew z zewnątrz można zmniejszyć. W tym celu należy dokładnie sprawdzać meble, które trafiają do naszych mieszkań. Należy unikać zwłaszcza przynoszenia do domów mebli i innych przedmiotów, które wcześniej zostały przez kogoś wyrzucone ponieważ bardzo możliwe, że powodem dla którego zostały one wyrzucone jest właśnie to, że były one siedliskiem pluskiew. Jeśli będziemy przestrzegać tych zasad znacznie zmniejszy się prawdopodobieństwo, że będziemy mieli pluskwy w domu lub pluskwy w mieszkaniu.\nGdzie ukrywają się pluskwy w domu?\nPluskwy szczególnie często ukrywają się w przedmiotach wykonanych z drewna, papieru lub tkanin. Wszystkie te materiały w naszych domach są bardzo powszechne więc miejsc w których mogą się ukryć pluskwy w nich nie brakuje.\nCzęsto pluskwy ukrywają się również pod dywanami, za gniazdkami elektrycznymi, w ramach obrazów, za lustrami lub w listwach pod którymi ukryte są przewody elektryczne.\nNajwięcej pluskiew znajduje się w okolicach łóżka ponieważ właśnie w łóżkach znajdują się nocą żywiciele pluskiew. Często znajdują one sobie nawet kryjówki w samych łóżkach na przykład w wezgłowiu lub materacach.\nCo świadczy o obecności pluskiew ?\nOprócz śladów pozostawionych przez pluskwy na naszych ciałach o obecności tych owadów w naszych domach świadczą też oskórki pozostające po wylinkach larw oraz jaja lub martwe osobniki pluskiew. O obecności pluskiew świadczy też strawiona krew, którą znaleźć można w okolicach miejsc w których ukrywają się pluskwy. Plamienia te najczęściej występują grupami. Jeśli aktywność pluskiew w danym miejscu jest wyjątkowo intensywna o ich obecności może świadczyć charakterystyczny zapach przypominający nieco zapach migdałów lub kolendry.\nJak wspominaliśmy pluskwy żywią się głównie ludzką krwią. Ataki pluskiew zwykle mają miejsce nocą podczas naszego snu. Potencjalne ofiary lokalizowane są przez pluskwy za pomocą wrażliwych na ciepło i zapach ssaków czułek.\nUgryzienia pluskiew - czy są groźne?\nReakcja na ukąszenia pluskiew jest bardzo zróżnicowana. Może być ona niewielka lub wręcz żadna, ale często zdarza się, ze powodowane przez pluskwy dolegliwości są dość poważne.\nJak wspominaliśmy o obecności pluskiew świadczą ślady ich ugryzień. Ale jak wyglądają ślady ugryzień pluskiew ? Najczęściej występują one w grupach liczących trzy, albo i więcej ugryzień zlokalizowanych w jednej linii. Rzadko zdarza się by ślady ugryzień pluskiew występowały pojedynczo. Ukąszenia pluskiew nie są bolesne ponieważ podczas ugryzień pluskwy wstrzykują do ludzkiej krwi substancje o działaniu znieczulającym.\nWygląd miejsc ukąszeń pluskiew jest zróżnicowany. Bardzo często mają one formę zaczerwienionych, wypukłych obrzęków, które przypominają ukąszenia pcheł. W przypadku wystąpienia silniejszej reakcji alergicznej mogą pojawić się owalne ślady mające 5 centymetrów średnicy. Pluskwy żerują na odsłoniętych częściach ciała. Miejscem na których ich ukłucia znajdują się najczęściej jest brzuch. Poza brzuchem często pojawiają się one również na ramionach, barkach, plecach, szyi i klatce piersiowej. Bardzo rzadko zdarza się, że pojawiają się one również na stopach i nogach. Jeśli pluskwy mają stały dostęp do żywicieli pobierają krew raz na kilka dni. Jeśli żadnych potencjalnych żywicieli nie ma w pobliżu okazują się one jednak wyjątkowo odporne na brak pożywienia i mogą przeżyć bez niego nawet przez kilka miesięcy.\nZe względu na podobieństwo zarówno objawów jak i śladów ugryzień pluskiew do ugryzień i objawów ugryzień innych owadów jedynym pewnym sposobem by upewnić się, że ugryzienia na naszym ciele spowodowane są działalnością pluskiew jest znalezienie osobników tych owadów. Ukąszenia pluskiew często mylone są z ukąszeniami kleszczy, pcheł i wszy. Istnieje też wiele chorób, których objawy przypominają objawy ukąszeń pluskiew.\nŻycie osób w których domach pojawiły się pluskwy nie jest łatwe. Mają one problemy ze snem, niepokój i poczucie strachu. Na szczęście prawdopodobnie pluskwy nie przenoszą żadnych chorób.\nChoroby przenoszone przez pluskwy\nPluskwy przenoszą groźnego pasożyta jakim jest świdrowiec amerykański wywołujący chorobę Chagasa. Świdrowiec amerykański jest pierwotniakiem z rodziny świdrowców. Wywołuje on chorobę Chagasa. Z pluskiew na człowieka świdrowiec amerykański przenosi się poprzez kał tych zwierząt. Zarażenie następuje najczęściej na skutek przypadkowego wcierania kału pluskwiaków w spojówkę lub przez błonę śluzową jamy ustnej.\nŚwidrowce to rodzina pierwotniaków pasożytniczych powodujących choroby człowieka i zwierząt. Świdrowce żerują w narządach miąższowych kręgowców, osoczu krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym. Obok ludzi świdrowce bardzo często żerują na psach, kotach i bydle. Świdrowce są niewielkie. Osiągają do 70 μm, choć zazwyczaj są one znacznie mniejsze i mają 25–35 μm. Ciało świdrowców jest wrzecionowate i śrubowato skręcone. Jądro komórkowe pojedyncze i umieszczone pośrodku komórki. Świdrowce poruszają się dzięki wici i towarzyszącej jej falującej błony, która biegnie wzdłuż komórki.\nChoroba Chagasa występuje głównie w Ameryce Południowej. Nazwa choroby pochodzi od brazylijskiego lekarza, który opisał ją jako pierwszy. Podejrzewa się, że na chorobę tą cierpiał Karol Darwin. Choroba Chagasa zabija około 50000 ludzi rocznie. W samych stanach Zjednoczonych żyje pół miliona osób zarażonych tą chorobą. Pierwszym objawem choroby Chagasa zazwyczaj jest obrzęk zlokalizowany w okolicy ugryzienia pluskwy. W późniejszym czasie dochodzi do uszkodzenia splotów autonomicznych i mięśnia sercowego. Bardzo często następstwem choroby jest śmierć.\nPo zarażeniu się człowieka tą chorobą od pluskwy następuje trwający do 10 dni okres inkubacji tej choroby. W przypadku innych źródeł zarażenia na przykład transfuzji krwi inkubacja może trwać dłużej. Następnie następuje trwająca miesiąc lub półtora ostra faza choroby. Po przejściu fazy ostrej choroba ta przechodzi w stadium bezobjawowe. W przypadku większości chorych nie pojawiają się kolejne objawy choroby. U jednego na kilku chorych dochodzi jednak do rozwinięcia się przewlekłej postaci tej choroby w trakcie której dochodzi do uszkodzenia narządów wewnętrznych w tym zwłaszcza serca i układu pokarmowego. Następuje to po upływie wielu, nierzadko kilkudziesięciu lat od zarażenia. Uszkodzenia serca objawiają się zawrotami głowy, kołataniem serca i dusznością. Uszkodzenia układu pokarmowego objawiają się kaszlem, czkawką i ulewaniem pokarmu.\nDomowe sposoby na pozybcie się pluskiew\nJeśli w naszym domu są pluskwy wiążą się z tym niemałe niedogodności w związku z czym należy szybko podjąć działania mające na celu pozbycie się tych owadów.\nPozbywanie się ubrań pościeli i innych materiałów w których żerują pluskwy zazwyczaj nie jest konieczne. Dla pewności warto jednak wyprać je w wysokiej temperaturze wynoszącej 60° C. Taka temperatura zabija wszystkie stadia rozwojowe pluskiew.\nInny popularny domowy sposób na pluskwy polega na użyciu odkurzacza i dokładnie odkurzenie nim wszystkich miejsc w których mogą znajdować się pluskwy w tym podłóg, szczelin. W praktyce okazuje się to jednak mało skuteczne ponieważ rzadko zdarza się, że odkurzania obejmuje wszystkie miejsca w których chowają się te owady.\nDość skuteczne jest zwalczanie pluskiew gorącą parą jest jednak bardzo czasochłonne i z powodów podobnych jak w przypadku odkurzania w praktyce rzadko zdarza się by metoda ta doprowadziła do całkowitego wyeliminowania pluskiew. Główną zaletą tej metody jest fakt, że jest ona skuteczna wobec wszystkich stadiów rozwojowych pluskiew w tym również dla cechujących się wysoką odpornością jaj. Fakt, ze jaja są bardziej odporne na zwalczanie od nimf i osobników dorosłych wykazany został przez badania prowadzone na Uniwersytecie Sheffield w Wielkiej Brytanii.\nInny domowy sposób na pluskwy to bariery przeciwko pluskwom. Działanie barier przeciwko pluskwom opiera się na fakcie, że w przeciwieństwie do innych gatunków owadów takich jak na przykład muchy nie potrafią one poruszać się po pionowych, gładkich powierzchniach takich jak na przykład szkło. Niestety bariery nie zwalczają pluskiew, a jedynie utrudniają pluskwom dostęp do naszych ciał. Pluskwy są jak wspominaliśmy wysoko odporne na głód w związku z czym bariery muszą skutecznie działać przez wiele miesięcy by wyeliminować problem z tymi owadami. W związku z tym nie można powiedzieć, że bariery przeciwko pluskwom to skuteczny sposób na pluskwy.\nGeneralnie rzecz biorąc domowe metody na pluskwy nie są szczególnie skuteczne w związku z czym w celu zwalczenia pluskiew najlepiej zwrócić się po pomoc fachowców.\nProfesjonalne zwalczanie pluskiew poprzez oprysk\nProfesjonalne metody zwalczania pluskiew polegają głównie na oprysku przeprowadzanym za pomocą substancji chemicznych.\nNajpopularniejsze metody oprysku to zamgławianie ULV lub oprysk ciśnieniowy. Podczas zagławiania wytwarzane są drobne krople mgły unoszące się w powietrzu. Podczas oprysku ciśnieniowego ciecz robocza rozprowadzana jest w miejscach w których występują pluskwy lub ich występowanie jest prawdopodobne.\nProfesjonalne zwalczanie pluskiew przez wymrażanie azotem i wygrzewanie pluskiew\nIstnieją też alternatywne metody zwalczania pluskiew takie jak wymrażanie pluskiew ciekłym azotem lub wygrzewanie pluskiew w praktyce są one jednak rzadko stosowane. Podczas wymrażania ciekłym azotem stosowany jest suchy lód mający temperaturę kilkudziesięciu stopni poniżej zera. Niestety metoda ta nie jest szczególnie skuteczna w związku z tym razem z nią i tak musi być stosowany oprysk. Wygrzanie mieszkania do temperatury zabijającej pluskwy jest trudne i często prowadzi ono do uszkodzenia znajdujących się w mieszkaniu przedmiotów w tym zwłaszcza elektroniki. Z drugiej strony zaletą wygrzewania jest fakt, ze przy okazji zwalcza ono również inne gatunki owadów występujących w danym miejscu i obejmuje ono całe pomieszczenia.\nInna popularna profesjonalna metoda na pluskwy to pułapki na pluskwy. Pułapki na pluskwy nie cechują się jednak szczególnie dużą skutecznością. Jest tak przede wszystkim dlatego, że dzięki feromonom agregacyjnym pluskwy po żerowaniu zwykle wracają do miejsc w których przebywały wcześniej. W związku z tym oprysk to nadal najskuteczniejsza metoda na pluskwy.


wycieraczki, Virage, RENAULT KOLEOS, 2008 - ... (HY_) - Motochemia\nwycieraczki Virage do RENAULT KOLEOS, 2008 - ... (HY_)\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika RENAULT KOLEOS z rocznika 2008 - ... (HY_) dla których mamy dedykowane wycieraczki Virage.\nwycieraczki Virage według typu silnika w RENAULT KOLEOS z rocznika 2008 - ... (HY_):\nwycieraczki Virage do RENAULT KOLEOS 2008 - ... (HY_)\nDlaczego warto wybrać wycieraczki Virage do RENAULT KOLEOS z rocznika 2008 - ... (HY_)?\nJako klient, który szuka wycieraczki firmy Virage do RENAULT KOLEOS z rocznika 2008 - ... (HY_) z silnikiem 2.0 dCi 4x4 (HY0K) - (1995 ccm), na pewno dobrze znasz odpowiedź na to pytanie. Virage to wysokiej klasy wycieraczki. W naszym sklepie mamy około 2 które spełnią Twoje oczekiwania i będą pasować zarówno do silnika 2.0 dCi (HY0K) - (1995 ccm) jak i 2.5 4x4 (HY0C, HY0N) - (2488 ccm). Aktualnie w bazie mamy 2 produktów które pasują do rocznika 2008 - ... (HY_). Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność. Nieważne czy masz silnik 2.5 (HY0C, HY0N) - (2488 ccm) lub 2.0 dCi (HY0B) - (1995 ccm) albo 2.0 dCi 4x4 (HY0B) - (1995 ccm) - u nas znajdziesz wycieraczki, które na pewno do niego pasują. Skorzystaj z naszej wyszukiwarki!\nPrzykładowe wycieraczki Virage do RENAULT KOLEOS z rocznika 2008 - ... (HY_)


+48 32 661 04 92\n"Nawet z pozoru najdziwniejsza, najskromniejsza pasja jest czymś bardzo, ale to bardzo cennym" - te wspaniałe w swojej prostocie słowa Stephena Kinga umacniają nas w przekonaniu, jak istotne jest dla nas dzielenie się z Państwem tym, co najcenniejsze. Jesteśmy trzyosobowym zespołem dziewczyn, których podróże stały się sposobem na życie. Chętnie podzielimy się z Państwem zdobytą wiedzą w miłej atmosferze, przy dobrej kawie. Znaleźć nas można w Galerii Katowickiej – w samym centrum miasta, co warunkuje łatwy dojazd wszystkimi środkami komunikacji – przy galerii znajduje się dworzec PKP, dworzec autobusowy, przystanek tramwajowy, a także dwupoziomowy parking. Naszym atutem jest doświadczenie, które zdobywamy nie tylko podczas wyjazdów służbowych, ale i prywatnych. A wszystko to w myśl sentencji, że „podróże to jedyny zakup, po którym stajemy się bogatsi”.\nOd zawsze moim marzeniem była możliwość poznawania świata i praca w biurze podróży. Aby odpowiednio przygotować się do tej roli, skończyłam kierunek Turystyka i Rekreacja oraz podczas studiów odbyłam staż, dzięki któremu zdobywałam wiedzę, którą na co dzień wykorzystuje w zawodzie. Praca w Coral Travel daje mi dużą satysfakcję, ponieważ mogę w niej łączyć dwie rzeczy, które lubię najbardziej: kontakt z ludźmi i zamiłowanie do podróżowania, a zadowolenia moich klientów jest dla mnie bardzo ważne. Lubię słuchać wrażeń klientów z odbytych przez nich podróży. Zakochana w Turcji oraz w Grecji, ale również ciekawa całego świata. I ta właśnie ciekawość świata zrodziła u mnie również inne pasje: uwielbiam czytać książki oraz uwielbiam świat natury, możliwość przebywania wśród zwierząt oraz przyrody jest dla mnie sposobem na naładowanie baterii. Chętnie pomogę Państwu w wyborze wymarzonych wakacji. Zapraszam do naszego salonu w Galerii Katowickiej.\nMoja obecność w biurze to nie dzieło przypadku, a przemyślany wybór. Od zawsze miałam szerokie zainteresowania, byłam ciekawa świata i fascynowały mnie podróże. Każde miejsce na świecie urzekło mnie na swój sposób czymś innym. Dlatego praca w Coral Travel to dla mnie połączenie przyjemnego z pożytecznym, a uśmiech zadowolonych klientów rekompensuje wszystko. Ukończyłam szkołę o kierunku turystycznym, pracowałam jako animator, a obecnie studiuję bezpieczeństwo narodowe. Uwielbiam sport, staram się go uprawiać w każdej wolnej chwili i w każdym możliwym miejscu. Rok temu odkryłam nową pasję, czyli sporty wodne takie jak wakebording czy kitesurfing. W wolnych chwilach udaję się na lotnisko, gdzie mogę spędzić godziny, wpatrując się w samoloty odlatujące w nieznane. Będzie mi bardzo miło móc doradzać Państwu w doborze wymarzonych wakacji.\nMoje wielkie greckie wakacje zaczęłam w wieku dziecięcym, kiedy wraz z rodzicami zdobyłam Akropol. Od tamtej pory moje życie to nieustająca podróż pełna pasji i odkrywania nowego. Mimo że los kierował mnie do Hiszpanii i do Turcji, to nadal sercem jestem wśród greckich gajów oliwnych oraz rytmów Zorby, dlatego chciałabym Państwa zarazić magią uczt greckiej kuchni i błogiego lenistwa, zgodnie z grecką maksymą „siga siga”, czyli „powoli, powoli”. Liczne wyjazdy prywatne i służbowe umożliwiły mi doskonałe poznanie sporej części Europy. Dzięki zdobytej wiedzy i wieloletniemu doświadczeniu z przyjemnością doradzę Państwu przy wyborze wymarzonego wyjazdu. Zapraszam do wspólnego podróżowania.


Arena Gigantów – Park Rozrywki\nNa szlaku półkolonii zimowych z Klubu Osiedlowego przy ul. Serbinowskiej kolejna wycieczka. Nowa, stała atrakcja na Stadionie Wrocław to jest 3840 metrów kwadratowych rozrywki i zabawy – jeden z największych parków z dmuchańcami, czyli Arena Gigantów.\nDo wyboru jest tu łącznie 87 różnych atrakcji i 58 animacji. Przede wszystkim znajdziemy tu olbrzymie dmuchańce w różnych kształtach – zjeżdżalnie, zamki, place zabaw, baseny z piłeczkami i tory przeszkód.\nW zależności od wieku i potrzeb, każdy znajdzie coś dla siebie. Od malucha przez dzieci w różnym wieku, po dorosłych. To miejsce we Wrocławiu, w którym bawią się również rodzice, dziadkowie, a nie tylko dzieci. Atrakcje dla prawdziwych Gigantów!


Newsy od BPP | Newsletter Biblioteki Polakiej Piosenki\nNewsy od BPP\nNewsletter Biblioteki Polakiej Piosenki\nProjekt DOM KULTURY + news\nZapraszamy na cztery jesienne imprezy z Biblioteką Polskiej Piosenki, realizowane w ramach Programu Dom Kultury+ Inicjatywy lokalne.\nGorąco zachęcamy do objęcia medialną nadchodzących wydarzeń. Najbliższe odbędzie się już w tę niedzielę!\nJuż 6 października 2013 r. o godz. 17.00 w Rektoracie Matki Bożej Częstochowskiej w Krakowie (ul. Babińskiego 29), zapraszamy na koncert Bo jak śmierć potężna jest miłość. 5 października przypada liturgiczny dzień wspomnienia Św. s. M. Faustyny, dlatego parafianie Rektoratu chcąc przypomnieć postać Świętej, sięgnęli w kolażu słowno – muzycznym do fragmentów tekstów z jej Dzienniczka. Miłosierdzie Boże w duszy mojej, Modlitw i rozważań na każdy dzień roku bł. Jana Pawła II oraz pieśni i arii największych twórców muzyki sakralnej: Bacha, Mozarta oraz Francka.\nDramaturgia koncertu, poprzez odpowiednio dobrane utwory klasycznej muzyki wokalnej i fragmenty tekstów, pozwali słuchaczom przejść przez każdy z etapów życia Św. s. M. Faustyny w jej zwątpieniach, wierze, radości i cierpieniu. Kontrapunktem do tytułu koncertu jest konkluzja, że to właśnie miłość potężniejsza jest od śmierci.\n12 października o godzinie 17.00 zapraszamy na wspólne muzykowanie przy ognisku pod hasłem Wspomnienia ze szlaku. Będzie to niepowtarzalna okazja do spotkania z Panem Andrzejem Mrozem, autorem muzyki do tekstów własnych m.in do popularnego utworu Od Turbacza wieje wiatr, a także do wierszy poetów związanych z górami: Andrzeja Krzysztofa Torbusa (Jesień w górach, To już i innych.), Grażyny Królikiewicz (Jałowce, Album gorczański) oraz Anny Szaleńcowej. Tego wieczoru Pan Andrzej nie tylko przybliży Państwu swój dorobek artystyczny, a także wykonując dobrze znane piosenki wcieli się w rolę „muzycznego przewodnika”. Przy akompaniamencie gitary wspólnie zaśpiewamy piosenki turystyczne, poetyckie oraz te najbardziej popularne m.in. Bukowina I, Gdybym Miał Gitarę, Bieszczadzkie ścieżki oraz wiele innych.\nSpotykamy się w Oranżerii Pergamin (Al. Focha 39-42) z inicjatywy byłych członków Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego.\nPoza duchową będzie również uczta kulinarna. Każda z przybyłych osób będzie mogła własnoręcznie upiec kiełbaskę. Liczba miejsc ograniczona!\nRezerwacja bezpłatnych biletów telefonicznie:\nBezpłatne bilety można zarezerwować telefonicznie pod numerem: 12 430 43 00 lub mailowo biblioteka@bibliotekapiosenki.pl. Wejściówki można również odebrać osobiście w siedzibie Biblioteki Polskiej Piosenki przy ulicy św. Wawrzyńca 15, od poniedziałku do piątku w godzinach: 8.00 – 16.00.\nMiłośników piosenki kabaretowej zapraszamy 26 października 2013 r. o godz. 18.00 do Teatru Hothaus (ul. Babińskiego 29) na spektakl muzyczny Kto dziś śpiewa takie piosenki. Piosenki okresu międzywojennego przeplatać się będą ze scenami filmowymi nakręconymi w konwencji starego kina niemego, w którym aktorzy odgrywają z przymrużeniem oka miłość, zazdrość, rozstania i powroty. Sześć scen filmowych odnosi się treścią do prezentowanych piosenek. W spektaklu usłyszymy m. in. Baby, Już nigdy, Nie kochać w taką noc to grzech oraz W małym kinie.\nRezerwacja bezpłatnych biletów telefonicznie pod numerem 606 603 560 lub 12 430 43 00 lub mailowo: arsharter@arsharter.pl lub biblioteka@bibliotekapiosenki.pl.\nWejściówki można również odebrać osobiście w siedzibie Biblioteki Polskiej Piosenki (Wawrzyńca 15) lub Teatru HotHaus (ul. Babińskiego 29).\nPaweł Jałoszyński – aktor\nAleksandra Krasoń – aktorka\nSylwia Szczepańska – aktorka\nWydarzeniem zamykającym realizację Programu Dom Kultury+ Inicjatywy lokalne będzie całodniowa impreza w Forum Przestrzenie, która odbędzie się 23 listopada i poświęcona będzie twórczości dwóch wybitnych twórców m. in. muzyki filmowej Henryka Warsa i Bronisława Kapera. Planujemy zajęcia dla dzieci, warsztaty wokalno-instrumentalne, stoisko odsłuchowe oraz prelekcje. W pierwszej części wieczoru wystąpi duet Missing Part interpretujący utwory Warsa i Kapera na bluesowo, zaś gwiazdą wieczoru będzie Trio Pawła Kaczmarczyka.\nSzczegóły wydarzenia już wkrótce!!!