OpenSwan problem z ipsec [Archive] - Forum ovh.pl\nOpenSwan problem z ipsec\nnp Powodzenia z vpnem!\nPodszedlem do tego jeszcze raz na spokojnie krok po kroku i udało się. Kernel wystartował, długo to trwało ale dał radę. Do kernela dodałem co dla mnie najważniejsze obsługę modułów. Potem instalacja openswan + openswan_modules. Ku mojej wielkiej radości programik odpalił się jak powinien. Opcja ipsec verify po drobnych zabiegach pokazuje same [OK] więc jest super. Teraz biorę się za konfigurację samego połączenia VPN, zobaczymy jak pójdzie.\nWszystkim wielkie dzięki, a głównie dla mastodonta, poruszałem się głównie według jego instrukcji. THX man\nW configu ovh sa wszystkie urzadzenia, jakie sa obslugiwane przez maszyny (oprocz vkvm; tutaj nie testowalem swoich configow; gdy system wstal w vkvm, nawet bez sieci, to po reboocie z hd uruchomil sie bez problemow).\nJezeli skompilujesz nie dodajac niczego swojego, to masz praktycznie takie samo jadro, jakie daja w netboot (moze bez grsec, ale to mozesz sam dodac). Jezeli potrzebujesz jakiegos dodatkowego urzadzenia/modulu (np bridge, ktory spowoduje po odpaleniu, ze zablokuja Ci port na switchu i nie bedzie dostepu do maszyny) do tego swana, to musisz dodac sam.\nmoze warto sprobowac skompilowac bez zaznaczania dodatkowych opcji w configu i po prostu sprawdzic, czy uruchomi sie z hd? tak przetestujesz instalacje wlasnego jadra. Potem tylko poprawic config o brakujace openswanowi urzadzenia/moduly...\nWeź jakiś config z ftp://ftp.ovh.net/made-in-ovh/bzImage/\nkopiujesz do katalogu ze zrodlami kernela z nazwa .config\nrobisz make menuconfig\nwczytujesz twoj .config\ndodajesz potrzebne urzadzenia\nbudowa i konfiguracja jak w poscie, do ktorego podalem link wczesniej\nW vKvm mi tez nie dzialaly karty sieciowe. Po zabootowaniu z hd dzialaly bez problemu, ale serwer BARDZO DLUGO WSTAJE.\nCzy ten 'swan' uzywa bridge?\nZrobię jeszcze raz dla pewności dokładnie tak jak opisałeś w linku oraz punkty poniżej. Tylko najważniejsze pytanie czy plik .config ovh zawiera włączone już niezbędne elementy kernela (plus ewentualne manualne włączenie tych co opisujesz w linku) ??. Czy w punkcie "dodajesz potrzebne urzadzenia" jest coś krytycznego na co powinienem zwrócić uwagę, jakieś dodatkowe moduły kernela, firmware do kart sieciowych itp. Odpalałem lspci i starałem się włączyć wszystko co niezbędne i co mi się udało odczytać z lspci.\nSam w sobie nie używa, ale jak chcesz to VPNa można wrzucić do bridge.\nUdało mi się skompilować kernel, odpaliłem z vKVM i działa jak najbardziej.\nNiepokoi mnie tylko informacja, że nie można załadować kilki modułów np. od RAID, ale może to wina środowiska wirtualnego w którym odpalam system. Wszystko byłoby w jak najlepszym porządku gdyby nie to, że nie wstaje mi na nowym kernelu eth0:0. Polecenie ifconfig -a nie pokazuje nic poza lo. Przeglądałem jeszcze raz kernel oraz dmesg, włączyłem dla pewności obsługę kilku innych urządzeń sieciowych. Dmesg pokazuje, że karta sieciowa jedzie na chipsecie REALTEKA, taki też jest włączony, Intela także. Dmesg pokazuje również w początkowej fazie rozruchu, że interfejs eth0 jest up. Potem jednak kicha.\nWywala tylko komunikat\nConfiguring network interface SIOCSIFADDR: No such device\neth0:0 ERROR while getting interface flags, no such device\nSIOCSIFNETMASK: No such device 0\nFailed to bring up interface eth0:0\na na końcu wywala miły komunikat "done".\nNiestety eth0:0 brak.\nProszę bardzo o pomoc. Pozdrawiam\nZrobiłem tak jak opisał mastodont + poradniki z sieci na temat kompilacji jądra.\n1. Pobranie kernela z kernel.org.\n2. make oldconfig - z tego co się dowiedziałem pobiera ustawienia aktualnego kernela\n3. make menuconfig + załadowanie ustawień z pliku .config\n4. potem make bzImage, make modules, make modules_install\nReszta dokładnie tak jak w opisie, czyli pobranie obrazu iscsi od ovh, i update lilo.conf i samego lilo.\nWszystko przebiegło bez problemu, po restarcie jednak odpalam sobie podgląd na KVM. Startuje lilo, jest do wyboru nowy kernel więc go odpalam. Chwilę coś się laduje po czym wywala kernel panic, i wpis cos o interrupts. OK, brakuje coś w kernelu.\nCały problem w tym, że po restarcie w oknie lilo wybieram sobie kernela oryginalnego linux zainstalowanego wraz z systemem automatycznie przez ovh. Zaznaczam, że w nim NIC nie zmieniałem. Kernel wygląda na to, że ładuje się poprawnie jednak zatrzymuje się w miejscu gdzie próbuje pobrać tak mi się wydaje adres z dhcp. I tu pojawia się problem, bo robi to w kółko, czekałem spory czas bez rezultatu. Problem jest poruszany już na forum http://forum.ovh.pl/showthread.php?t=10447 Cały problem w tym, że jak przełączę sobie w netboocie z hd na kernel z ovh np. 2.6.28.4 system wstaje bez problemu.\nTrochę to kłopotliwe bo OpenSWan dalej u mnie leży\nRobiles jak tutaj: http://forum.ovh.pl/showpost.php?p=52337&postcount=5 ?\nMnie sie udalo. Sprawdz pod vKVM. Potem przelacz na hd. Mi wstaje ok. 30 minut. Trzeba odczekac.\nSkoro już mówimy o konieczności kompilacji kernela to czy jest możliwość podejrzeć proces uruchamiania systemu lub jakiś plik z logiem. System z nowym kernelem nie startuje, a chciałbym wiedzieć co w kernelu konkretnie nie działa. Odpala się dobrze z opcją Netboot, ale po kompilacji kernela i zmianie opcji w menadżeże na hd system nie startuje.\nW naszych kernelach nie ma włączonej obsługi modułów oraz /proc/config.gz. Musisz samemu skompilować jajko jeżeli chcesz włączyć powyższe.\nNa to wygląda i w ogólnym przypadku jest to całkiem rozsądne.\nRozumiem, że nie chodzi tu o prawa dostępu tylko o brak pliku. O ile pierszy komunikat tak bardzo mnie nie dziwi, bo rzeczywiście samodzielnie nie kompilowałem jądra o tyle drugi wydaje mi się dziwny. Czy wynika on z faktu, że w jajku nie mam włączonej opcji ładowania modułów (kernel module load) ??\nChyba nie rozumiesz tych komunikatów. One nie oznaczają odmowy dostępu tylko brak plików (które nie są obowiązkowe). Wygląda na to, że musisz skonfigurować i skompilować jądro.\nWykonałem podane polecenia, ale niestety zawód już po pierwszym. Okazało się, że\nzgrep -i CONFIG_INET_XFRM_MODE_TRANSPORT /proc/config.gz\nNie wiem czego to jest wina. Miałem nadzieję, że RPS daje mi jednak 100% dostęp do zasobów sprzętu, chyba jednak tak nie jest. Myślałem też o załadowaniu odpowiedniego modułu kernela niestety kolejny ciekawy komunikat:\nProszę o pomoc czy jest to wina systemu, sprzętu czy muszę zgłosić się do OVH w celu uzyskania pełnego dostępu do zasobów.\nzgrep -i CONFIG_INET_XFRM_MODE_TUNNEL /proc/config.gz\nzgrep -i CONFIG_INET_XFRM_MODE_BEET /proc/config.gz\nOprócz tego potrzebnych jest kilka innych opcji (np tunelowanie IP).\nDzięki za propozycję co do OpenVPS, rzeczywiście jest opisany jako bardzo przyjazny do konfiguracji i uruchomienia. Niestety piszą też na stronie, że obsługuje tylko protokół SSL, a mi niestety niezbędny jest protokół IPsec. Jeśli są one względem siebie kompatybilne to spoko, w przeciwnym razie w grę wchodzi tylko oprogramowanie działające na IPsec.\nTeż tak myślę, ale jakoś kompletnie nie wiem jaki moduł do kernela jest potrzebny. Z tego co udało mi się dowiedzieć to są dwa moduły KLIPS oraz NETKEY. KLIPS podobo trzeba osobno ładować, jeśli używa się kernela w wersji 2.4 lub niższej. W wersji 2.6 modułem kernela jest NETKEY niby standardowo wkompilowany w jądro. Nie wiem tylko do końca czy jest wkompilowany standardowo i czy jest włączony w moim jajku. Zaznaczam, że narazie nie robiłem w nim żadnych modyfikacji.\nNa potwierdzenie, że z suportem kernela dla IPsec jest wszystko teoretycznie ok komunikat ipsec verify\nLinux Openswan U2.4.9/K2.6.27.10-grsec-xxxx-grs-ipv4-32 (netkey)\nWygląda na to, że nie masz wymaganych rzeczy załadowanych do jądra.\nJeśli masz możliwość wyboru, użyj OpenVPN, jest znacznie łatwiejszy i przyjemniejszy w konfiguracji.\nChciałem uruchomić na serwerze RPS I oprogramowanie do zestawiania tuneli VPN, wybrałem OpenSwan. Instalacja poprzez apt-get pod ubuntu - pakiety openswan oraz openswan-modules-sources. Kompilacja przebiega bez problemu. Komenda ipsec verify pokazuje wszystko [OK].\nPo wykonaniu polecenia /etc/init.d/ipsec start konsola wywala następujące komunikaty:\nipsec_setup: Starting Openswan IPsec U2.4.9/K2.6.27.10-grsec-xxxx-grs-ipv4-32...\nipsec_setup: WARNING: cannot adjust KLIPS flags, no /proc/sys/net/ipsec directory!\nipsec_setup: /usr/lib/ipsec/tncfg: Socket ioctl failed on attach -- No such device. Is the virtual device valid? Is the ipsec module linked into the kernel or loaded as a module?\nipsec_setup: SIOCSIFADDR: No such device\nipsec_setup: ipsec0: ERROR while getting interface flags: No such device\nipsec_setup: SIOCSIFBRDADDR: No such device\nipsec_setup: SIOCSIFNETMASK: No such device\nWalczyłem z tym już kilka dni, ale niestety bez skutku Czy komuś udało się na RPS I z atomem odpalić openswan(ipsec)


Eduardo Frei - cyceron.org\nPolskie stanowisko na forum Rady ITU 2012\nRada Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU), której Polska jest członkiem od 2010 r., rozpoczęła obrady 4 lipca. Otwierając je sekretarz generalny ITU dr Hamadoun I. Toure mówił o wyzwaniach stojących przez Związkiem. Należy do nich rewizja Międzynarodowych Regulacji Telekomunikacyjnych (ITRs), które przyjęto w 1988 r. Jest to jeden z najważniejszych dokumentów ITU, który definiuje międzynarodowe usługi telekomunikacyjne, współpracę między krajami i administracjami krajowymi, zasady bezpieczeństwa, priorytety telekomunikacyjne, opłaty oraz zasady rachunkowości. Postęp technologiczny (m.in. pojawienie się internetu) oraz zmiany rynkowe (eliminacja monopoli telekomunikacyjnych) powoduje konieczność nowelizacji tego dokumentu.\nWaziristan: armia pakistańska wypiera talibów\nKorea Płn. potępiona przez ONZ\nJaponia wraz z pięcioma stałymi członkami Rady Bezpieczeństwa ONZ uzgodniła w sobotę projekt rezolucji, potępiającej Koreę Północną, która tydzień temu dokonała próby rakiety balistycznej dalekiego zasięgu. Zdaniem Korei, wystrzelono na orbitę satelitę komunikacyjnego i była to próba o charakterze pokojowym.\nTeksty przedstawione na niniejszym serwisie nie przekraczają zasad przypisanych dla publikacji online. W wypadku przekroczenia aktualnych norm zalecamy niezwłoczne poinformowanie administratorów niniejszego portalu o występującym przypadku.


Luty, 2010 | Tadeusz Kraśko-ekran polityczny\nJarosława Kaczyńskiego komunizm magiczny\nOpublikowano 24 lutego 2010 Autor: skorpion\nZnamienny jest najnowszy sondaż popularności partii politycznych.\nPO – 58 proc,\nPiS – 25 proc.\nNajnowsze zdarzenia pokazują, że Platforma Obywatelska, tak jak Simon Ammann, gra w zupełnie inne lidze niż Prawo i Sprawiedliwość.\nNowoczesne decyzje partii Donalda Tuska wprowadzają wielkie pomieszanie w konkurencji.\nI tak osoba marszałka Bronisława Komorowskiego jest ewidentnym zagrożeniem dla brata prezesa.\nMinister Radosław Sikorski to już nie zagrożenie, ale groza w rodzinie Lecha i Jarosława Kaczyńskich.\nPlatforma twórczo korzysta z doświadczeń amerykańskich kampanii i osobiście Baracka Obamy.\nDecyzja o przeprowadzeniu prawyborów w celu wyłonienia kandydata prezydenckiego z pewnością wpłynie znacząco na praktykę naszej demokracji.\nSłuszna jest koncepcja obniżenia wieku wyborców do 16 roku. Na razie tylko w wyborach samorządowych, ale z pewnością później, także w elekcji parlamentarnej.\nDla Platformy kapitalne są możliwości Internetu. Czołowych jej polityków można spotkać na blogach, twitterze, a zwłaszcza na facebooku.\nCo na to PiS ? Odpowiedzi absurdalne i brane z sufitu niepewności. Prawybory, to ucieczka Donalda Tuska przed odpowiedzialnością.\nMłodzi wyborcy – syndrom nieodpowiedzialności.\nInternauci – piją piwo i oglądają pornosy\nJestem przekonany, że największym wrogiem prezesa PiS jest nie premier, ale on sam.\nKażde jego wystąpienie publiczne, to katastrofa. Jeszcze nie przebrzmiały echa fatalnych haków, a już pojawiło się samorządowe nieszczęście. Oto Jarosław Kaczyński uważa, że samorządom niezbędna jest kuratela partyjna, a zwłaszcza nadzór liderów politycznych.\nWszyscy jesteśmy grzeszni - powiada prezes – idlatego trzeba czuwać nad samorządami.\nA upolitycznienie samorządów, to ewidentne zło dla małych ojczyzn.\nPrezes nie wie,że oczywisty nadzór nad samorządami sprawują obywatele tych społeczności. Łapy partyjne, to zawłaszczanie pięknej idei i lokalnej codzienności w imię własnych partyjnych interesów, posad i kasy.\nPo prostu, tak jak Donald Tusk patrzy uważnie na amerykańską demokrację, tak Jarosław Kaczyński zdaje się, że ciągle żyje w cieniu Bolesława Bieruta, z tamtym światem jednej racji, mianowanych wrogów i magicznej wiedzy o wszystkim i wszystkich w ich wydumanych słabościach.\nBolesław Bierut pokazywał się ze swoją sarenką, którą teraz prezes zastąpił ukochanym kotem.\nPlatforma maszeruje do przodu, Prawo i Sprawiedliwośc żwawo zmierza wstecz. Z pewnością przyda sie temu ugrupowania mamut , którego zamierzają odtworzyć naukowcy, a zwłaszcza, też planowany do ożywienia, człowiek neandertalski.\nKrótka historia lojalności\nOpublikowano 21 lutego 2010 Autor: skorpion\nLojalność sięga w przeszłość tak daleko, jak odległe są dzieje człowieka. Z pewnością biblijna Ewa złamała lojalność wobec Pana, czego ponosimy konsekwencje w postaci nieuchronnej śmierci. Lojalność więc nader często wiąże się z karą. Oto tytan Prometeusz chciał być lojalny wobec ludzi, ofiarując im ogień.Przy okazji zdradził Zeusa, który odpowiedział wieczną zemstą, sprawiając, że Prometeusz został przykuty do skały Kaukazu, a żałoczny sęp wyjada mu wątrobę. Nie był lojalny Lucyfer wobec decyzji Nieba. I tu notujemy nieskończone konsekwencje. Lucyfer wisi na łańcuchu za kopyta i raz na tysiąc lat zwalniany jest z tej kary.Niestety musi go pilnować archanioł Michał, który zamiast zajmować się tym, co skrzydlaci lubią, najbardziej, musi w nieskończonośc patrzeć na rogatego i komatego.W naszych czasach niewątpliwie nastąpiła ta „przepustka” Lucyfera, skoro tak wiele złego dzieje się teraz na błękitnej planecie.\nCiekawa jest polska lojalność tu i teraz.\nOto pan prezydent przysięgający lojalność wobec narodu zachowuje ją, przede wszystkim, dla swojego brata i jego partii.\nPan premier nie zna lojalności wobec przyjaciół, przeznaczając ją tylko wobec swoich ambicji.\nWładza jest lojalna dla siebie samej. Z takiej lojalności wykluczeni są emeryci i renciści w liczbie 10 milionów, a także młodzi, których jest tak samo wiele.\nPartie polityczne nie znają wzajemnej lojalności. Ważne są tylko korzysci polityczne i to dla liderów.\nLojalności nie znajdziemy w relacjach miedzynarodowych.\nJest ona i to w pięknym stylu w walce, pomiędzy żołnierzami. Wspaniała jest zasada amerykańskich komandosów, że partnera, którego trafiły kule wroga, niegdy nie zostawia sie ne jego terytorium.\nPróbą lojaności są zwykle rewolucje i bunty.Wierność walce, zasadom i przyjaciołom kończy się z chwilą zwycięstwa. Następny dzień to zjadanie przez rewolucję swoich dzieci.\nLojalni sa żołnierze dyktatorów, dopóki ich pana nie obali następny władca.\nWydawałoby się, że lojalni będę rzymscy dostojnicy wobec Cezara. Idy Marcowe udowodniły, ze byli lojalni jedynie wobec swoich sztyletów.\nNajpiękniejsza jest lojalnośc bezinteresowna, wynikająca z bliskości człowieka z człowiekiem. Niestety to zjawisko tak rzadkie, jak mamut na ulicy Warszawy.\nZwykła lojalność wynika z interesu. Wiąże ona ludzi, dopóki znajdują oni siebie na stosownej liście płac.\nWłaściwą lojalnośc znajdziemy w sporcie, zwlaszcza w drużynie. Ale i tu wynika ona z celu, którym jest sukces.\nLojalność nie jest potrzebna naturze. Po co lojalnośc wilkom, skoro mają instynkt stada i jego przywódcy. Po co lojalnośc strumieniowi, który kieruje sie do rzeki, a poźniej do morza. Po co lojalność liściom, skoro doskonale wiedzą, jaki jest przebieg zdarzeń drzewa.\nWłaściwie wszyscy tęsknimy do lojalności.Nie przyznajemy się do tego, ale jest ona naszym marzeniem.\nCzy wiemy, że lojalnośc spotykamy tylko wtedy, kiedy sami jesteśmy do niej zdolni ?\nPolska nie jest krajem służby publicznej\nOpublikowano 19 lutego 2010 Autor: skorpion\nDemokracja, jak mówił wielki Amerykanin, Abraham Lincoln, to władza ludzi, przez ludzi, dla ludzi Istotą demokracji jest służba publiczna.Niestety w naszym państwie służba publiczna jest dobrem nieznanym. Instytucje i urzędy praktykują władzę dla władzy. W służbie zdrowia nie ma przyjaźni dla pacjentów, ludzi chorych i nieszczęśliwych.Policja pojmuje wszystkich obywateli, jak przestępców.W Polsce nie powinno sie chorować na cukrzycę.Człowiek, który nieprzytomny pada na ulicę, odwożony jest do Izby Wytrzeźwień, a nie do najbliższego szpitala.Wykładowcy wyższych uczelni, zamiast troskliwie pochylać się nad studentami, ganiają do kolejnych miejsc pracy. Posłowie uprawiają wyłącznie gry polityczne, a rząd zajmuje się, jak skoczkowie narciarscy, wiaterkiem nie pod narty, ale pod gabinet i najlepszym kątem natarcia. Partie polityczne, którym służba publiczna powinna był bliska, starają się nie o obywateli, ale o siebie Ostatnio fatalnie objawił się Jarosław Kaczyński mówiąc o wiadomych sobie hakach na Radosława Sikorskiego. To z pewnoście wybitny posiadacz hakownicy, niegdyś ręcznego 15-wiecznego samopału.Może to i haker polityczny, wiodący za sobą partyjną grupę hakową ? Widać, że reelekcja jego brata,to dla nich sprawa życia lub śmierci. A co by się stało, gdyby Lech Kaczyński, zamiast prezydentury, został na przykład, rektorem prestiżowej uczelni. Prezes Prawa i Sprawiedliwoiści sugeruje posiadanie wiedzy tajemnej, jako metody politycznej. Ten nasz smutny Harry Potter w polskiej komnacie tajemnic, nigdy jednak nie skoczy tak daleko, jak fenomenalny Simon Ammann, nazywany Harrym Potterem. Najlepiej służbę publiczną realizuje mały, wielki Małysz.Skacze dla siebie, ale także dla Polski. Powoduje narodową radość, emocje i nadzieje.Czy służba publiczna, poza jego lotnymi nartami, powróci kiedyś do naszej barwnej ojczyzny?\nCzas spuszczony ze smyczy\nOpublikowano 3 lutego 2010 Autor: skorpion\nTak niedawno był maj, a już minęło lato, przemknęła jesień i zimie bliżej do ogona, niż do pyska.Nastolatka dała po łbie deską surfingową głodnemu rekinowi, który sądził z dołu, że to smaczna foka, a dzielni Irańczycy wysłali szczury,dżdżownice i żółwie w kosmos. Pewnie powrócą, jako wojownicze żółwie Ninja. Może i my wysłalibyśmy, co poniektórych polityków na ciemną stronę Księżyca. Marszałek Komorowski, herbu Korczak, jest prezydenckim faworytem Janusza Palikota, w którego mazurskiej posiadłości zwykł bywać i nie bardzo rozumie posła Gowina, zwolennika prezydentury ministra Sikorskiego. Aleksander Kwaśniewski, dubeltowy Pierwszy Obywatel jest pod opieką prokuratury tropiącej prowokację żołnierzy Mariusza Kamińskiego z superagentem Tomkiem, w sprawie posiadłości w Kazimierzu.Były prezydent gani obecnego premiera za lekceważenie pracy dla ojczyzny w Dużym Pałacu. A sam dotychczasowy lokator tej pięknej posiadłości ruszył w ojczyznę, by spotykać się z obywatelami, co praktycznie rozpoczyna jego kampanię.Okazało się ostatnio, że bywał niezłym bramkarzem szczypiornaka, a nie tylko tancerzem dożynkowym, czy ”Kociarzem roku”. I jest prosta metoda na rezygnację Donalda Tuska z walki o Belweder. To tylko zamiana w rodzinie „dwóch takich, co ukradli Księżyc”. Do walki o prezydenturę ruszy Brat Jarosław, a Brat Lech zajmie się ich braterską partią.A tego premier nie zniesie i ze swoim ministrem „wojny” popędzi rżnąć watahę.Pan Prezydent chce się sądzić z Panem Palikotem, co nader pieści honor tego drugiego.Włodzimierz Cimoszewicz zaprzęga żubry do swoich puszczańskich sań.Młoda niedźwiedzica (póki co, tylko 100 kg, a niebawem – 300) ciągle nie ma nowego domu, a po policzeniu wszystkich polskich misiów okazało się, że jest ich ponad setkę. Zuchwali pacyfiści pijają militarne piwo „Wojak”; żołnierzom w tej sytuacji zostaje mongolski kumys, tak zachwalany przez Lech Kaczyńskiego.Europoseł Ryszard Czarnecki znieważa Donalda Tuska podejrzewając, że jego przodkowie zaludniali pod Grunwaldem tylko tabory, a nie rycerstwo. To i tak mało, jak na tego, niedoszłego prezesa PZPN i „krewniaka” jadowitej afrykańskiej czarnej mamby, ponieważ mógł zacnych przodków szukać w giermkach Wielkiego Mistrza. „Bitwa Pod Grunwaldem” Jana Matejki nie zważa na jubileusz 600-lecia i niszczy się okrutnie, co z pewnością cieszy Erikę Steinbach na czele hordy rewizjonistów. Jan Rokita zniknął z horyzontu w obawie przed więzieniem przygotowanym przez przyjaciół zza Odry, co wykorzystuje jego żona Nelly, wyglądając w „Tańcu z gwiazdami” gorących piruetów gorącego tancerza Maseraka. Córka byłej prezydenckiej pary rozstała się ze swoim narzeczonym i samotnie buszuje w zakupowych galeriach.Do szlachetnych sarmackich imion przybył sądową decyzją ”Dąb”, co jest dziwne, bo najstarsze polskie drzewo, też dąb z Zagnańska, ma na imię Bartek. A w pobliżu, na Ziemi Świętokrzyskiej siedzą zastygli w skałach krewniacy tetrapoda, który tam właśnie przed milionami lat,wylazł z morza dewońskiego. A to taka sama woda, która kiedyś zalewała afrykańskie doliny, a teraz już za parę chwil wieczności, powtórzy swoje doświadczenia.Badacze pogody zapowiadaja zawieruchy i zamiecie. Orzeł z Wisły cieszy się tylko z wiaterku pod narty.Na murach pojawiły sie napisy o tym, że na najbliższej manifie będzie antifa. Firmy komórkowe ogłaszają wielką oszcz.Wyborcy narzekają na wielką bezczel swoich fatalnych wybrańców.Ale to wszystko to pikuś, Pan Pikuś, wobec oświadczenia matematyka i astronoma, prof. Chandry Wickramasingha z walijskiego uniwersytetu w Cardiff, że jesteśmy dziećmi mikrobów, z których narodziło się życie, zasianych przez komety. My trudne dzieci Kosmosu ! Tak, ten nasz czas jest definitywnie spuszczony ze smyczy. Chwile migają tak szybko, jak królik goniony przez wyżła, dni są coraz krótsze, na świt już poluje zmierzch, tygodnie kończą sie zanim się zaczęły, miesiące są szybsze niż Robert Kubica, w swoim zółto – czarnym trutniu, a lata, lata. Tych lat, naszych lat, z pewnością, nie odda nikt ! I tylko nieszczęśni piłkarze ciągle są gorsi od chłopców z dumnego Gabonu !\nOpublikowano 1 lutego 2010 Autor: skorpion\nRezygnacja Donalda Tuska z walki o Belweder przyczyniła się do niebywałych problemów Prawa i Sprawiedliwości. Upadła strategia braci Kaczyńskich polegająca na totalnej krytyce premiera, jakoby zmierzajacego za wszelką cenę do Pałacu.Ich milczenie jest teraz bardziej niż wymowne.Przed PiS-em widmo klęski. Bardzo wiele wskazuje na porażkę koncepcji reelekcji Lecha Kaczyńskiego. Nie wydaje się jednak prawdopodobne, by prezydent zrezygnował z walki.A więc przed Prawem i Sprawiedliwości zapewne przegrane wybory prezydenckie, w konsekwencji tego klęska samorządowa i parlamentarna. Partię, po upadku braci Kaczyńskich, mogą uratować jedynie partyjne „młode wilki” na czele ze Zbigniewem Ziobrą.\nSędzę także, iż Donald Tusk poprze w wyborach prezydenckich kandydaturę Andrzeja Olechowskiego. Uniknie w ten sposób bratobójczej walki w Platformie. A porozumienie z nim jest dla premiera bardziej niż proste. Andrzej Olechowski nie ma bowiem żadnego zaplecza politycznego i byłby całkowicie zależny od Małego Pałacu, co oczywiście nie znaczy, że nie ma on kwalifikacji, by stać się Pierwszym Obywatelem. Ma wyborne doswiadczenie polityczne i administracyjne, jest poważany i szanowany. Wielką jego zaletą są deklaracje apolityczności, co po partyjnych prezydentach byłoby wielką atrakcją polskiej demokracji.\nA karty ma w rękach Donald Tusk. Wszystkie karty !


Posty: 1356 • Strona 131 z 136 • 1 ... 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134 ... 136\nprzez quixivae » 12 wrz 2020, o 20:54\nprzez Infinity » 13 wrz 2020, o 13:43\nprzez Infinity » 13 wrz 2020, o 17:03\nprzez violet_vill » 13 wrz 2020, o 17:34\nprzez Slonce » 15 wrz 2020, o 11:33\nprzez Lilly079 » 19 wrz 2020, o 09:53\nZa ten post autor Lilly079 otrzymał podziękowanie od\nprzez babamanna » 26 wrz 2020, o 22:23\nOstatnio co dostałam\n* W czwartek w pracy uznałam że wychodzę gdzieś w sobotę do ludzi. W pracy nawet się śmiałam że mam zajęta sobotę. Nie interesowało mnie to gdzie z kim.\nW sobotnie popołudnie dostałam zaproszenie do znajomych\n*Działka pod budowę firmy.\nŚmialam się do mojego M. ze firmę postawimy na przeciwko jego kumpla i będziemy sasiadami. Ot tak. Śmiał się że mnie ze działkę kupimy ale na przeciwko jest tylko las i wszystkie działki sprzedane. Uznałam że będziemy mieć tam działkę. Tydzień temu okazało się iż lasek na przeciwko ma tabliczkę "sprzedam". Oczywiście dzialka jest Nasza i na dodatek inwestycyjna więc możemy budować firmę. Jednak zostaniemy sąsiadami.\n*Auto nr. 3\nUznalam że kupię sobie auto które zobaczyłam na ulicy i koniec. Mój M. parskną śmiechem ze to majątek kosztuje. Olałam i wiedziałam że kupię nie wiem za co i jak ale będę go mieć. Jeździ się nim całkiem przyjemnie i co najważniejsze dla mnie, czuję się w nim bezpiecznie.\nZawsze na zakupach szukałam ostatniego rozmiaru. Uznalam ze biorę zawsze duże a może tak z 46 wybrać 42? Nie czuję się aż tak duża na ostatni rozmiar. Wcisnelam się i uznałam iż "tak to mój rozmiar" i już nie szukam ostatnich rozmiarów. Waga leci w dół bez wysiku a moja tarczyca sama się ogarnia i nie szaleje z tyciem.\nJest jeszcze wiele wiele.\nJedna ważna rzecz: trzeba być pewnym a skąd i jak to się stanie to już nie moja broszka. Taka zabawa\nAgis, AnnMargaret, olkki2, Wenus21, Świetlista\nDołączył(a): 8 kwi 2020, o 08:19\nprzez mrO » 26 wrz 2020, o 22:42\nZmieniłem dni pracy ustalone z góry, łącznie 4 dni.\nGrafik ułożony już w tamtym miesiącu, wszystko dopięte na ostatni guzik. Nic tylko jeździć i pracować. Jednak po otrzymaniu lepsze oferty w podstawowym miejscu pracy i "polecenia" zachęcającego do pozostaniu przy jednym miejscu pracy musiałem się jakoś wygrzebać z 4 dni dodatkowych, które sam sobie wybrałem. Żeby było zabawniej to były to dni których nikt wcześniej nie chciał wybrać.\nNa samą prośbę do szefostwa o zmianę spotkałem się z wielkim NIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE.\nProsząc usłyszałem jeszcze raz NIEEEEEE oraz komentarz że grafik ustalony a że ja się zobowiązałem to mam być i służyć pomocą.\nNo to pach "technika" do spania.\nNastępnego dnia dostałem maila że jeśli już koniecznie chcę to abym porozmawiał z innymi, może ktoś weźmie co moje. Wysłałem maila do kolegów z samego rana, cały dzień bez odzewu. (Pracujemy na jednym systemie, każdy widzi nowy mail )\nWstaje i widzę maila od zastępcy że weźmie jedną nockę, ale tylko jedną nockę . No i żebym się nie próbował wykręcać, bo zobowiązania i służba w trudnych czasach.\nRano w pracy dzwoni do mnie "koleżanka że chętnie weźmie dwa, odpowiadam "Ależ proszę bardzo".\nZostał mi 1, to już pomyślałem że nie będę szalał i tak mi to ładnie wyszło. Mogę pójść i przemęczyć się te 14h.\nAle nie byłbym sobą jakby nie spróbował jeszcze, wysłałem kolejnego maila z pytaniem czy ktoś może mnie zastąpić.\nDziewczynie odwołali lot, wzięła\nCo w tym niezwykłego ? Że specyfika pracy zmusza pracownika do bycia w tym dniu jeśli wyraził "chęć" . Możesz być chory, ale masz być. (chyba że umierasz, ale to i tak lepiej w miejscu pracy, lepsze tłumaczenie się)\nZamienić jedną zmianę to coś, ale 4 to bardzo fajny namacalny efekt pracy nad sobą\nAnIa, AnnMargaret, Dream Walker, easy, marysia, michu, Miriam, Revine, violet_vill, Wenus21, wiolii, Świetlista\nprzez easy » 4 paź 2020, o 07:07\nW czwartek pomyślałem luźno, że przydałaby się dodatkowa kasa. Jedna myśl, bez wizualizacji, bez rozkminiania. Puściłem, zapomniałem.\nW piątek rano szef oznajmia, że dostaniemy premie (niespodziewane). Dodał jeszcze, że w listopadzie to jak zwykle (czyli spodziewane premie), a w grudniu też (ale takie mniej spodziewane). Razem około 7 tys zł (z tego spodziewane 2). Miłe.\nZa ten post autor easy otrzymał podziękowanie od\nprzez Miriam » 4 paź 2020, o 09:45\nmrO napisał(a): No to pach "technika" do spania.\nGratuluję, mrO! Super inspirujący post i efekty. Jaką "technikę" zastosowałeś?\nA tak poza wszystkim, dziękuję Wam za ten dział - bardzo mnie inspiruje, zwłaszcza w trochę "gorszych" momentach. I sama się zbieram, żeby walnąć tu posta o moich przyciagnieciach, bo zebrało się tego w ostatnim momencie sporo U mnie coraz większa obfitość, a wokół "pandemia"


Kremowe oczyszczanie twarzy z Nivea Cream Care - Zdrowa i Piękna\nOczyszczanie to podstawa codziennej pielęgnacji dla większości kobiet. Aby w pełni wyeliminować nieprzyjemne uczucie napiętej, ściągniętej skóry po oczyszczaniu, NIVEA wprowadziła na rynek pierwszą pielęgnującą linię do oczyszczania twarzy NIVEA Creme Care. Nowa linia to 3 produkty, aby jak najlepiej odpowiedzieć na różne potrzeby kobiet w oczyszczaniu twarzy: mleczko, krem oczyszczajacy i chusteczki. Ich innowacyjna formuła z Kompleksem Creme Care i niepowtarzalnym zapachem Kremu NIVEA pozostawia skórę idealnie oczyszczoną i wspaniale miękką, podkreślając jej naturalnie piękny wygląd.\n-dokładnie, a zarazem łagodnie oczyszcza skórę z zanieczyszczeń i makijażu\n-usuwa nawet wodoodporny makijaż oczu\n-utrzymuje naturalny poziom nawilżenia skóry\n-pielęgnująca formuła z Euceritem®, pantenolem i niepowtarzalnym zapachem Kremu NIVEA jest dostosowana do wszystkich typów cery\nMarka Nivea towarzyszy mojej rodzinie od bardzo dawna, moje pierwsze, w pełni świadome wspomnienia związane z kosmetykiem, to zapach skóry mojej mamy, wieczorem kiedy kładła mnie spać jej twarz pachniała kremem Nivea. Było to daaaaawno temu, a mimo wszystko nadal to pamiętam, dotykałam jej buzi, miękkiej i cudownie pachnącej i obiecywałam sobie, że jak będę duża to też będę tak ładnie pachnieć. Lata mijały, a ja nadal miałam ogromny sentyment do tej marki i jej kremowego zapachu, bardzo charakterystycznego, którego nie da się podrobić.\nKosmetyki Nivea co jakiś czas towarzyszą mi w pielęgnacji, zwłaszcza płyny micelarne, kremy czy balsamy. Mleczko oczyszczające to nowość tej marki, przeznaczone do codziennego demakijażu oraz nawilżania twarzy, i w pewien sposób wyklucza konieczność sięgania po tonik, ponieważ po jego użyciu cera nie tylko jest bardzo dobrze oczyszczona, ale przede wszystkim miękka i aksamitna.\nMleczka jak wiecie wywołują u mnie bardzo negatywne uczucia, nie lubię efektu tłustości po nich, szczególnie na oczach, bo przy codziennym noszeniu soczewek, moje oczy są bardzo wrażliwe i niejednokrotnie zmęczone, dlatego unikam kosmetyków, które jeszcze by je obciążały. Poza tym chyba żadna z Was nie lubi mieć tłustego filtru na oczach, czy też na skórze.\nW związku z powyższym, do mleczka podchodziłam jak do jeża, pełna dystansu i w zasadzie już nastawiona na wszystko co złe, mimo moich ciepłych uczuć względem marki. Pierwsze podejście było, nie powiem, całkiem ok, spodobał mi się zapach tradycyjnego kremu Nivea, tak dobrze znanego mi z dzieciństwa i przywołującego miłe wspomnienia. Konsystencja mleczka jest dosyć gęsta, nie spływa z płatka kosmetycznego, przez co jest bardzo wydajne i dobrze rozprowadza się po twarzy. Jego aplikacja bardzo przypomina rozsmarowywanie kremu na twarzy, zresztą zdarzało mi się kilka razy usuwać makijaż właśnie za pomocą kremu, kiedy nie miałam nic pod ręką.\nCo do samego oczyszczania, to faktycznie mleczko zadziwiająco dobrze radzi sobie z usuwaniem makijażu, jest w stanie nawet zmyć wodoodporną mascarę, bez zbędnego tarcia oczu, co powoduje u mnie zaczerwienienie i podrażnienie oczu. Mleczko samo w sobie jest bardzo łagodne, dodatek pantenolu łagodzi ewentualne problemy w okolicach oczu, u mnie to notoryczne pieczenie a czasami wręcz łzawienie.\nTeraz najważniejsza kwestia, mianowicie czy mleczko zostawia tłusty filtr na skórze i jak radzi sobie z pielęgnacja oczu? Otóż nie da się ukryć, że kremowa konsystencja zostawia pewien filtr na skórze, ale nie jest on uciążliwy, zawsze można dodatkowo przetrzeć skórę tonikiem, ale szczerze mówiąc ja polecam delikatne zmycie kremu i od razu zaaplikowanie kremu na noc. Mleczko naprawdę porządnie nawilża skórę, daje efekt miękkości, aksamitności i niesamowitej gładkości, aż się chce dotykać i głaskać własną twarz. Dodam jeszcze, że to wszystko w towarzystwie niepowtarzalnego zapachu kremu Nivea.\nMoim zdaniem, zwolenniczki tradycyjnej metody oczyszczania twarzy, będą zadowolone z najnowszej propozycji Nivea, kremowe mleczka do oczyszczania twarzy. Bardzo wydajne, skutecznie usuwa wodoodporny makijaż, pielęgnując przy tym cerę, zwłaszcza w okolicach oczu, ponieważ pantenol koi podrażnienia czy też zaczerwienienia oczu. Efekty stosowania są namacalnie wyczuwane, ponieważ cera nie tylko jest miękka, ale również dobrze nawilżona. Nie ma tragedii jeęli chodzi o pozostawianie filtru na skórze, ale mimo wszystko ja pozostaję przy olejkach micelach do demakijażu.\nZnacie najnowszą propozycję marki Nivea w dziedzinie oczyszczania twarzy? Sięgacie w ogóle po mleczka, czy jesteście zwolenniczkami innych metod demakijażu?\nEtykiety: Blogmedia, mleczko do demakijażu, Nivea, pielęgnacja twarzy\nsauria80world 24 lipca 2016 20:08\na jakie teraz fajne są nowe chusteczki z płynem micelarnym <3\nZdrowa i Piękna 26 lipca 2016 18:19\na wiesz że nigdzie ich nie widziałam? szkoda, bo wzięłabym je na wakacje\nWera 25 lipca 2016 15:27\njednak wolę inną formę demakijażu\nZdrowa i Piękna 26 lipca 2016 18:20\nja też wybieram inne formy, np micele czy olejki\nNatalia 25 lipca 2016 16:00\nTego typu kremy nie przypadły mojej twarzy do gustu :-(\nchyba raczej kremowe mleczka :-)\nesPe 26 lipca 2016 21:56\nJa nie przepadam za mleczkami do demakijażu.\npirelka 2 sierpnia 2016 16:08\nKiedyś regularnie używałam mleczka, ostatnio sięgam po płyny micelarne, do których długo nie mogłam się przekonać.\nZ tej serii miałam mleczko do ciała, spisywało się bardzo dobrze, do tego ten fajny typowy dla Nivea, kremowy zapach. Ciekawi mnie ta seria do pielęgnacji twarzy, na pewno prędzej czy później sięgnę :)


Textbookers - platforma do zlecania tekstów SEO − zielonagorainfo24.pl\nW dzisiejszych czasach, strona internetowa pełni rolę wizytówki dla firmy, dlatego warto umieszczać na niej wysokiej jakości treści. Jeśli mowa o treściach, z pomocą najczęściej przychodzi copywriter, oraz jego umiejętność redagowania interesujących i wartościowych tekstów. Głównym zadaniem każdego copywritera jest stworzenie tekstów, które będą zgodne z zasadami, jakimi rządzi się content marketing a także przyciągnąć i utrzymać uwagę czytelnika. Portal Textbookers jest specjalnie przygotowaną platformą dla osób, które potrzebują tekstów o wysokiej jakości, a także błyskawicznej realizacji zleceń.\nMarketing w internecie stale się rozwija, w związku z tym również i wzrosło zapotrzebowanie na copywriting online. Nie ma co się dziwić, skoro właściwie każdego dnia tworzone są nowe strony internetowe, które potrzebują dobrych i wartościowych treści. Ze względu na to, zarówno mniejsze, jak i większe firmy, poszukują copywritera, który napisze dla nich tekst marketingowy lub specjalnie zoptymalizowany tekst na potrzeby pozycjonowania. Textbookers jest platformą stworzoną z myślą o przedsiębiorcach, którzy poszukują doświadczonego copywritera, który sprawnie napisze wysoko jakościowe teksty, nawet w przeciągu 48 godzin.\nCopywriter oferta na portalu Textbookers, jest dostosowana do potrzeb klienta, ponieważ dostępnych jest aż 6 rodzajów tekstów. Są to teksty tematyczne, teksty specjalistyczne oraz opisy produktów, które są poprawne gramatycznie i językowo, w języku, w którym są napisane. Są dostępne także teksty preclowe, teksty zapleczowe oraz opisy do katalogów które pisze doświadczony copywriter SEO.\nZlecenia są realizowane w trzech językach, w języku niemiecki, angielskim oracz oczywiście polskim. Cena za teksty tworzone przez pisarzy zatrudnianych przez portal jest optymalna, natomiast copywriting cennik jest dokładnie sprecyzowany i bardzo przejrzysty. Klient sam decyduje o długości tekstu oraz o użyciu fraz i ilości ich powtórzeń. Przystępną formą doładowania konta są punkty, które odpowiadają konkretnym kwotom. Copywriter cennik określa ilość punktów za 100 oraz 1000 znaków bez spacji, ze względu na to, każdy klient bez najmniejszego problemu może spokojnie policzyć, ile punktów będzie musiał przeznaczyć na interesujące go zlecenie. Jeżeli klient uzna, że tekst, który zakupił, nie do końca mu odpowiada, może odesłać go do poprawy. Obecnie na rynku zleceń dla copywriterów, serwis Textbookers posiada jedną z najciekawszych ofert, dotyczących tworzenia profesjonalnych tekstów.\nSprawdź teraz - pisanie tekstów seo\nTextbookers znany jest z tego, że teksty są zawsze na czas, a także są dostosowywane do indywidualnych potrzeb i oczekiwań klienta. Portal powstał z myślą o osobach, które chcą, żeby teksty były napisane szybko oraz zgodnie z zasadami content marketingu. Dodatkowo, każdy copywriter freelancer może zacząć tutaj pracę, w wolnym czasie realizując teksty i otrzymując za to dogodne wynagrodzenie. Textbookers jest świetnym miejscem dla osób, które chcą realizować się jako copywriter oraz dla osób, które poszukują wysokiej jakości tekstów.


W: Język. Literatura. Dydaktyka, Łódź 2003, t. 1, s. 9-28. Typologizacje I klasyfikacje w metodologii humanistyki\nDwa – dialogizm- opozycjonizm\nTrzy – oportunizm – zapowiedź pluralizmu\nCzwarty paradygmat: w poszukiwaniu wszechświata pluralistycznego\nPiąty paradygmat: pluralizm czy dogmatyzm\nPluralizm Monologizm (Unitaryzm)\nw: Język. Literatura. Dydaktyka, Łódź 2003, t. 1, s. 9-28.\nTYPOLOGIZACJE I KLASYFIKACJE W METODOLOGII HUMANISTYKI (WYMIAR ILOŚCIOWY)\nZajmując się badaniem zasad metodologicznych nauk humanistycznych w ogóle i lingwistyki w szczególności, zwróciłem uwagę na to, że typologizacja kierunków i nurtów metodologicznych ma nie tylko merytoryczny wymiar jakościowy, lecz także zupełnie formalny wymiar ilościowy. Chodzi mianowicie o to, iż przystępując do badania, matematyk lub przyrodoznawca dba, przede wszystkim, o poprawność dowodzenia lub przeprowadzania eksperymentu, natomiast humanista musi, nade wszystko, uzasadnić swoje stanowisko metodologiczne, ponieważ sam obiekt jego badania jest zdeterminowany przez ontologiczne i epistemologiczne założenia badawcze. Mówiąc szczerze, sytuacja w naukach przyrodniczych lub ścisłych niczym się nie różni, jednakże kwestie metodologiczne nie są tam ujawnione w takim stopniu, jak to ma miejsce w humanistyce. Dopiero w topologii czy też w teorii mnogości wychodzą czasem na jaw różnice w podejściach metodologicznych.\nZupełnie inaczej jest w humanistyce. Lingwista, psycholog, socjolog czy literaturoznawca nigdy nie zapomina o tym, że uprawia jakiś szczegółowy rodzaj lingwistyki, psychologii, socjologii czy literaturoznawstwa, ponieważ ciągle przypominają mu o tym inni uczeni, których poglądy odbiegają od jego własnych na tyle, że twierdzenia prawdziwe lub fałszywe w jego koncepcji, w ich systemach teoretycznych mogą mieć odwrotną wartość poznawczą, albo po prostu nie mieć sensu. Przyrodnicy walczą o nowe fakty, matematycy – o nowe sposoby rozwiązania starych zadań, humaniści zaś nadal walczą o własne pojmowanie samego obiektu. Przedstawiciele nauk przyrodniczych i ścisłych pragną przezwyciężyć swój obiekt (przynajmniej tak im się wydaje), natomiast my staramy się przezwyciężyć swoich przeciwników. Dlatego właśnie humanistyka, jak żadna inna dziedzina poznawcza, jest dialogiem, a zachowanie humanisty – rodzajem komunikacji. Stąd moje zainteresowanie ilościową stroną tej komunikacji, tj. problemem ilości uczestników komunikacji teoriopoznawczej.\nJeden – Jedność - Dogmatyzm\nSwą wypowiedź na temat ilościowego aspektu typologizacji kierunków metodologicznych zacznę już od krytyki pierwszej ze swoich tez, tzn. tezy o komunikatywnym charakterze badania w dziedzinie humanistyki. Nie zawsze bowiem ma taki właśnie charakter. Zdarzają się również przypadki mniej lub bardziej wyraźnego monologizmu, zwłaszcza wtedy, gdy badacz nie chce zauważać jakiegokolwiek innego punktu widzenia oprócz własnego. Przykładami takiego podejścia w filozofii języka mogą być Marcin Heidegger i Jacques Derrida. Oczywiście monologizm ten jest w pewnym stopniu względny. W przypadku Heideggera jest on bardziej widoczny wskutek niewątpliwej apodyktyczności jego wypowiedzi. Analogiczny typ monologizmu można znaleźć u Hegla. Derrida zaś stale symuluje dialogi z autorami zdekonstruowanych przez niego utworów lub ze współuczestnikami swoich wywiadów. Ale jeśli wczytamy się w jego manierę narracyjną, możemy wówczas zauważyć taką samą apodyktyczność. Jej przyczyny leżą być może w jednym z jego założeń metodologicznych, a mianowicie w uznaniu wszystkich tekstów jedynie za symulakry, które nie wyrażają nic poza tym, co on sam im przypisuje. Przy takim podejściu można oczywiście zignorować inne opinie i dowolnie interpretować tekst swoich poprzedników. Nie odważyłbym się nazwać takiego postępowania poznawczego dialogiem. Monologizm nie jest, wbrew pozorom, aż tak rzadkim sposobem uprawiania filozofii czy nauki. Wyróżniłbym dwa rodzaje monologizmu (unitaryzmu): uniwersalizm (można go też nazwać absolutyzmem) i solipsyzm. Pierwszy zakłada, że jest tylko jedna Prawda i zadanie filozofa lub uczonego polega na dotarciu do niej. Wszystkie poglądy i wypowiedzi, które zdaniem uniwersalisty nie zmierzają do tej Prawdy Ostatecznej, nie są po prostu warte uwagi i mogą być wyeliminowane. Drugi rodzaj monologizmu głosi pojedynczy charakter prawdy z innych, bardziej skromnych (zdaniem solipsysty) powodów, a mianowicie dlatego, że zwolennik takiego podejścia nie chce nikomu narzucać swoich poglądów i twierdzi, iż prawdą jest to, co on uważa za prawdę. Najczęściej takie podejście opiera się na postulacie zasadniczej niewspółmierności i niezgodności poglądów. Takie nastawienie również zwalnia badacza z jakichkolwiek zobowiązań wobec swoich poprzedników, przeciwników czy nawet potencjalnych zwolenników. Nie musi on dbać o to, by być zrozumiałym przez słuchacza czy czytelnika, których stanowisko jest inne niż jego samego. Monologizm więc jest pierwszą odmianą ilościową w typologizacji kierunków metodologicznych. W takim apodyktycznym lub nawet dogmatycznym ujęciu wiedzy typologia ma chyba najprostszy wymiar ilościowy, ponieważ składa się z jednego tylko kierunku obowiązującego wszystkich (przy absolutyzmie) lub tylko jednego uprawiającego filozofię osobnika-solipsystę (ponieważ innych po prostu nie ma). Liczba jeden, od której zacząłem, była i nadal jest dość popularną w sposobie myślenia poznawczego. Pod znakiem jedynki powstawały liczne holistyczne i absolutystyczne teorie filozoficzne i naukowe (warto przytoczyć chociażby holistyczną naukę eleatów, plotynizm, stoicyzm, logiczny monizm B. Spinozy, Leibnizjańską teorię monady, solipsystyczny trnscendentalizm Fichtego, absolutyzm dialektyczny G. W. F. Hegla lub fundamentalizm ontologiczny M. Heideggera). Jedynka w koncepcjach mistycznych zawsze była kojarzona z pojęciami całości czy jedności, wyobrażonej w formie koła, okręgu, kropce lub środku najróżniejszych figur geometrycznych. Z jedynką łączy się w ontologii monizm, a w epistemologii, na przykład, takie radykalne kierunki jak racjonalizm, empiryzm, sensualizm lub intuicjonizm, poszukujące jednej i jedynej prawdziwej drogi do Prawdy Ostatecznej. Pierwsze znane systemy filozoficzne (mam na myśli Heraklita i Parmenidesa) były właśnie monistyczne. W każdym razie uznanie tylko jednej możliwej pozycji metodologicznej, którą można by nazwać odpowiednią, poprawną lub naukową można śmiało nazwać dogmatyzmem metodologicznym. Dogmatyzm metodologiczny może być twórczy (tj. kreacyjny) lub kontynuatorski. W ostatnim przypadku można mówić o quasi-dialogizmie, ponieważ nie powstaje przy tym żadna dyskusja o charakterze metodologicznym. Jest więc to nadal monolog teoriopoznawczy. Muszę jednak przyznać, że dogmatyzm nie zawsze ma charakter monologiczny. Dlatego właśnie chciałbym przejść do liczby „dwa” i kojarzącej się z nią idei dialogizmu.\nUczeni i filozofowie uświadamiający sobie specyfikę swej pozycji metodologicznej i jej odmienność od innych pozycji zachowują się różnie w odniesieniu do swoich oponentów, w każdym jednak przypadku nawiązują z nimi jawny lub skryty dialog. Zasadnicze i konsekwentne przeciwstawienie własnego poglądu wobec innego, już istniejącego, można określić terminem «opozycjonizm metodologiczny». Główną zasadą takiego typu komunikacji teoretycznej jest poszukiwanie dowodów, potwierdzających prawdziwość swoich twierdzeń i fałszywość twierdzeń oponenta. Sytuacja więc kształtuje się w taki sposób: w nauce (lub filozofii) istnieją tylko dwa poglądy – stary (tradycyjny) i nowy (nowatorski). Z punktu widzenia opozycjonisty-nowatora stare poglądy już się wyczerpały i muszą ustąpić miejsca nowej koncepcji, natomiast z punktu widzenia opozycjonisty-tradycjonalisty stare poglądy są wciąż żywotne, a nowatorzy sprowadzają naukę (czy filozofię) na manowce. Jak widać, pozycja ta mimo, iż jest dialogiczna, jest tym niemniej takim samym dogmatyzmem, jak i poprzednia pozycja monologiczna. Symbolizm dwójki jest o wiele bardziej rozwinięty, niż symbolizm jedynki. Mówię nie o symbolizmie mistycznym czy numerologicznym, a o symbolice mitologii myślenia potocznego. Dwójka jest nie tyle symbolem symetrii, ile przeciwieństwa i konfliktu. Cała przestrzeń wokół człowieka oraz świat bytów materialnych w naszym obrazie świata są podzielone w sposób właśnie przeciwstawny: góra – dół, przód – tył, prawy – lewy, niebo – ziemia, woda – ląd, światło – ciemność, woda – ogień, mężczyzna – kobieta, samiec – samica, brat – siostra, ojciec – matka, ty – ja, Słońce – Księżyc, czarny – biały, wysoki – niski, gorący – zimny, cienki – gruby, prosty – krzywy, jedność – mnogość, mróz – upał, suchy – mokry etc. To samo dotyczy okresów życia i działalności w czasie: początek – koniec, życie – śmierć, dzień – noc, przychodzić – odchodzić, rodzić się – umierać, ruch – spokój, wojna – pokój, sen – czuwanie, wdech – wydech, młodość – starość, ślub – rozwód, rzadki – częsty, zgoda – rozbrat, tak – nie, itp. Taki sam opozycjonizm panuje w filozofii, aksjologii, teorii poznania i innych dziedzinach doświadczenia człowieka. W ontologii dwójka kojarzy się przede wszystkim z dualizmem, w teologii – z pojęciami raju i piekła, boga i diabła, w etyce – dobra i zła, w estetyce – piękna i brzydoty, w epistemologii – prawdy i fałszu, w polityce – prawicy i lewicy, w biznesie – zysku i straty. Oto jeszcze przykłady par binarycznych z różnych dziedzin poznania: fenomen – noumen, istota – zjawisko, byt – niebyt, czas – przestrzeń, materialny – idealny, pozytywny - negatywny, tożsamość – przeciwieństwo, rozum – uczucia, racjonalizm – empiryzm, racjonalizm – irracjonalizm, możliwość – realizacja, rzeczywistość – fantazja, znaczenie – forma, inwariant – wariant, emiczny – etyczny, temat – remat, presupozycja – asercja, topik – komentarz, analiza – synteza, teoria – praktyka, czynny – bierny, głębia – powierzchnia, kompetencja – realizacja, język – mowa, paradygmatyka – syntagmatyka, organiczny – nieorganiczny, synchronia – diachronia, asymilacja – dysymilacja, iloraz – iloczyn, postęp - upadek, ewolucja – inwolucja, kreacja – niszczenie, dywergencja - konwergencja, harmonia – dysharmonia, a priori – a posteriori, świadomy – podświadomy etc. Nie starczyłoby czasu, żeby wymienić tylko wszystkie opozycje, które powstały w ciągu tysiąclecia istnienia człowieka jako istoty myślącej.\nOpozycjonizm w postaci binaryzmu jest również najczęściej używaną zasadą typologiczną, czy raczej klasyfikacyjną. Zresztą nie ma znacznej różnicy pomiędzy dychotomiczną klasyfikacją a typologią dwubiegunową. Dualizm gnoseologiczny głosił Platon rozróżniając poznanie indukcyjne (pośrednie) i eidetyczne (bezpośrednie). Analogiczną sytuację znajdujemy u prekursora personalizmu J. H. Newmana. Wyróżnia on dwa rodzaje poznania – pojęciowe i realne (czyli właściwe). Mistyk średniowieczny Johannes Eckhart długo przed powstaniem hermeneutyki głosił podwójny charakter sensu (zewnętrzny i wewnętrzny). Oswald Spengler w dynamice rozwoju form bytu wyróżniał wegetację (Dasein) oraz istnienie przebudzone (Wachsein). S. Freud przekształcił później tę idee w przeciwieństwo świadomości i podświadomości, z czego powstała cała psychologia głębi.\nDualizm epistemologiczny był jednakże właściwy także empirycznym koncepcjom poznawczym. Dwa rodzaje odczuć (zewnętrzne i wewnętrzne), a więc i dwa rodzaje cech (pierwotne i wtórne) wyróżniał J. Locke. Dualistami w epistemologii byli też pozytywiści, ponieważ zdecydowanie rozróżniali czyste fakty i fakty naukowe (jako pierwszy był tu Claude Bernard). Głównym zadaniem, które przed sobą widzieli, było uzgodnienie tych dwóch rodzajów faktów. Temu właśnie służy ich znana metoda fenomenalistycznej redukcji. I. Kant wyróżniał dwie strony doświadczenia – uczuciową i transcendentalną. U niego też znajdujemy dwie główne kategorię apercepcji uczuciowej – czas i przestrzeń, dwa światy – występujący jako możliwe doświadczenie świat rzeczy dla nas (1) oraz hipotetyczny i niepoznawalny świat rzeczy samych w sobie (2), dwa typy filozofii – transcendentalną i praktyczną, dwa typy sądów – analityczne i syntetyczne, dwie zasady poznania – aprioryczną i aposterioryczną. Absolutnie tożsamy tok rozumowania znajdujemy u W. Jamesa i P. Feyerabenda. Pierwszy pisze o tym, że „umysł nasz jest [...] mocno wzięty w karby między przymusem porządku zmysłowego a przymusem porządku idealnego” (James, 1998: 168), a drugi zaś, iż „[...] dochodzimy w końcu do dwu oddziaływań: kategoryczny, uporządkowany rozum z jednej strony i plastyczny, lecz nie do końca dający się kształtować materiał z drugiej” (Feyerabend, 1996: 226-227). Dualistyczny charakter rozwoju społeczeństwa polegający na współdziałaniu procesów innowacyjnych i homeostatycznych podkreślał G. Tarde, socjolog, którego poglądy miały bezpośredni wpływ na lingwistyczną koncepcję de Saussure’a. Dwa pierwiastki – wewnętrzny i zewnętrzny – wyróżniał w życiu społecznym V. Pareto. Centrum koncepcji socjologicznej G. Simmla stanowi idea konfliktu między różnorodnością strumienia życia a petryfikacją form kultury. Dualistyczne w zasadzie są też społeczno-psychologiczne koncepcje interioryzacji J. Piageta i L. Wygotskiego.\nJednym z rodzajów dychotomicznego typu myślenia jest dialogizm, który powstał jeszcze w starożytności. Ciekawe, że tzw. sokratesowski dialog składał się z dwu części – negatywnej (biesiady elenktywnej) i pozytywnej (maieutyki). Dwa typy poznania wyróżnia także J. Habermas. Są to rekonstrukcja i samokrytyka (czyli samorefleksja). Dychotomia stała się podstawą wykreowania przez M. Bachtina koncepcji dialogizmu myślenia: „Wszystko jest środkiem, dialog jest celem. Jeden głos niczego nie dokonuje i niczego nie rozstrzyga. Dwa głosy – jest to minimum życia, minimum bytu [...] Tylko w obcowaniu, w stosunku wzajemnym jednego człowieka z drugim ujawnia się «człowiek w człowieku» zarówno dla innych, jak i dla siebie samego” (Bachtin, 1979: 294). Trochę wcześniej idea dialogizmu została wykorzystana jako główny koncept epistemologiczny w filozofii F. Rosenzweiga i M. Bubera. Później idee te rozwinął w personalistycznej koncepcji dialogu z Nieskończonym E. Lévinas. Wśród postmodernistów, którym ogólnie bardziej odpowiada dialektyczny, ujednolicający typ myślenia też spotkać można przykłady binaryzmu. Przytoczę tutaj opozycję «melancholii» i «novatio» w koncepcji J.-F. Lyotarda czy też idee dwuwarstwowości w teorii spójności tekstu M. Preyznera.\nDychotomię w typologizacji nauk wykorzystują W. Dilthey (nauki o duchu i nauki o przyrodzie) oraz W. Windelband (nauki nomotetyczne i idiograficzne). H. Putnam dzieli epistemologiczne kierunki na dwa zasadnicze typy: eksternalistyczne (= realistyczne lub metafizyczne) oraz internalistyczne (= mentalistyczne). To samo czyni szwajcarski lingwista Patrick Seriot, rozpatrujący całą historię lingwistyki przez pryzmat konfliktu esencjalizmu (czyli holizmu) i nominalizmu (czyli fenomenalizmu). A. Szahaj w książce o R. Rorty'm, napisanej w 1996 roku pisze: «Potrzebujemy trzeciej drogi między Scyllą całkowitej odmienności a Charybdą totalnej jedności» (Szahaj, 1996: 232), sugerując chyba, że takiej drogi jeszcze nikt nie wymyślił. F. Nietzsche, jak wiadomo, też wyróżniał dwa typy kultury: dionizyjski i apolliński i przeciwstawiał dwa typy etyki: etykę panów i etykę niewolników.\nJednym z pierwszych ontologicznych przeciwieństw w historii poznania były przeciwieństwa atmana i brahmana w Upaniszadach, opozycja yin i yang w filozofii chińskiej, opozycja jedności i mnogości w rozważaniach eleatów, a także dwie siły poruszające świat (miłość i wrogość) u Empedoklesa. Demokryt wprowadza opozycje bytu i niebytu. Cała filozofia Arystotelesa jest przepełniona diadami: forma – materia, przyczyna – skutek, potencja – akt, esencja – egzystencja, dusza – ciało, aktywny i pasywny rozum. Dość konsekwentny w swoim dualizmie ciała i duszy był św. Augustyn oraz idący w jego ślady Kartezjusz. Najbardziej konsekwentni w swoim dualizmie ontologicznym byli manichejczycy, gnostycy wczesnochrześcijańscy i okazjonaliści w czasach Racjonalizmu. Bliski tej koncepcji świata był też B. Pascal, umieszczający człowieka pomiędzy nieskończonością i nicością. Dualistyczną koncepcję człowieka wbrew pozorom wysuwa H. Bergson, dzieląc życie człowieka na dwie części: zewnętrzną i wewnętrzną.\nNa zasadach paradygmatycznych opozycji binarycznych była zbudowana fonologia Jakobsona, idea binaryzmu syntagmatycznego leży u podstaw całej lingwistyki funkcjonalnej (idea przeciwieństwa języka i mowy, idea funkcji jako relacji, idea dualizmu znaku, idea fonacji i cerebracji w mowie, idea społeczno-psychicznego charakteru działalności językowej, idea tematyczno-rematycznego rozczłonkowania aktualnego). Tę samą binarną ideę widzimy w syntaktycznych drzewkach Chomsky’ego, semantycznych modelach J. J. Katza i J. A. Fodora, a także w kognitywnym profilowaniu pola semantycznego, ukształtowanego według zasady «jądro – peryferia». Białoruscy lingwiści (Płotnikow, Trajkowska, 1989) zbudowali cały system leksykologii dychotomicznej na samych opozycjach binarnych.\nDualizm lub dychotomia jest jednym z najbardziej ulubionych chwytów przy zatytułowaniu książki czy artykułu.1 Dość częstym jest też odwołanie się w tytule pracy naukowej czy filozoficznej do metafory dialogu.2 Nie ma zatem nic dziwnego, że opozycjonizm był i pozostaje do dziś najbardziej rozpowszechnionym modelem myślenia i postępowania także i w komunikacji naukowej, chociaż już od Kartezjusza i Berkeley’a metodologiczny model dychotomiczny zaczął powoli rozchwiewać pierwiastek antropologiczny. Klasyfikację opozycyjną lub typologię dwubiegunową najczęściej spotykamy u krytyków nauki i historyków filozofii próbujących uporządkować nurty filozoficzne, naukowo-teoretyczne czy metodologiczne. Cała tradycyjna historia wiedzy jest zazwyczaj przedstawiana jako zderzenie anomalizmu i analogizmu, platonizmu i arystotelizmu, realizmu i idealizmu, idealizmu i materializmu, realizmu i nominalizmu, racjonalizmu i empiryzmu, teizmu i ateizmu, idealizmu i pozytywizmu, holizmu i atomizmu, dualizmu i monizmu, psychologizmu i socjologizmu, fenomenologii i behawioryzmu, formalizmu i funkcjonalizmu, deskryptywizmu i generatywizmu, generatywizmu i kognitywizmu, modernizmu i postmodernizmu itd.\nKlasycznym opozycjonizmem w lingwistyce był protest „młodych” gramatyków przeciwko „starym” w XIX-wiecznym językoznawstwie (warty uwagi jest fakt, iż pierwszym poważnym antagonistą Schleichera był jego uczeń J. Schmidt). Takim samym opozycjonizmem było też zwalczanie młodogramatyzmu przez idealistycznie nastawionych neofilologów i strukturalistów. Ze względu na to, iż obiektem krytyki w obu przypadkach był ewolucjonizm i fizjologizm młodogramatyków, okazało się, że wszystkie nowe nurty ze względu na „wspólnego wroga” po prostu nie zwracały uwagi na zasadnicze różnice, zachodzące między nimi. Szkoła Vosslera i włoscy neolingwiści krytykowali młodogramatyków z pozycji idealizmu personalistycznego, szkoła genewska – z punktu widzenia socjologizmu, Baudouin de Courtenay, Saussure i funkcjonaliści prascy – z pozycji antropocentryzmu socjologicznego, a Hjelmslev i Bloomfield – z pozycji logicyzmu formalnego. Ale i w ostatnim przypadku to były dwie zupełnie odmienne jakościowo opozycje. Hjelmslev krytykował młodogramatyków jeśli wolno tak powiedzieć, z prawej strony, tj. od strony metafizyki (formalizmu immanentnego), a Bloomfield i behawioryści – z lewej, tj. ze strony bardziej radykalnego fenomenalizmu. Dopiero w połowie lat 30-ch XX wieku tzw. „strukturaliści” zaczęli sobie uświadamiać swoje zasadnicze różnice metodologiczne. Najpierw powstają nieporozumienia pomiędzy szkołą praską i genewską, później – antagonizm między funkcjonalistami a glossematykami, później między kontynuującą tradycje praskie szkołą harwardzką i deskryptywizmem.\nWyraźnie opozycjonistyczne wobec młodogramatyzmu było też nastawienie teoriopoznawcze N. Marra. Jednakże w tym przypadku opozycja miała pewien odcień ideologiczny. Z merytorycznego zaś punktu widzenia była to konfrontacja realizmu fenomenalistycznego (reprezentowanego przez młodogramatyzm) i metafizyki społeczno-etnicznej (w ujęciu marrystów), niewykraczająca, zresztą, za ramy historyzmu.\nOpozycyjną typologię budował też N. Chomsky, przeciwstawiając tzw. „współczesną” lingwistykę (czyli deskryptywizm) lingwistyce „Kartezjańskiej” (którą on mógłby też nazwać Humboldtowską). Sam twórca generatywistyki zaczynał jako deskryptywista i wystąpił w opozycji do swego nauczyciela Z. Harrisa. Nic więc dziwnego, że uczeń Chomsky’ego G. Lakoff postąpił w ten sam sposób, tworząc w opozycji do formalno-logicznej dedukcyjnej tradycji lingwistyki generatywnej najpierw koncepcję semantyki generatywnej, a potem własną indukcyjną, kognitywną teorię lingwistyki.\nJak już zauważyłem wcześniej, z punktu widzenia ilościowego wymiaru typologii opozycjonizm w zasadzie nie wykracza poza ramy dogmatyzmu metodologicznego, bez względu na to, czy głosi jakieś opozycyjne tezy apodyktyczne, czy też jest czystym apofatyzmem i po prostu sceptycznie neguje tradycję naukowo-filozoficzną. Trochę ciekawszy obraz metodologiczny powstaje w sytuacji trychotomicznego sposobu myślenia teoriopoznawczego. Przechodzimy więc do «trójki».\nTrójka w tradycji wielu grup etnicznych jest liczbą sakralną. Często kojarzy się z ideą ewolucji, pokoju, rozstrzygnięcia konfliktu, pośrednika, złotego środka. Trzy razy powtarzają się sytuacje w bajkach, trzy próby ma bohater na dokonanie czynu („do trzech razy sztuka”) i trzy jego życzenia mogą być spełnione, trzy głowy u smoka, trzech bohaterów najczęściej uczestniczy w legendach i bajkach, trzy kolory są na większości flag, trzy zęby na heraldycznych koronach czy ościeniach, trzy wieże lub trójlistek na herbach. Trzy czyste kolory (czerwony, zielony i niebieski) wyróżniają w kolorystyce. Trzy Charyty i trzy Mojry były w greckiej mitologii, trzy Gracje i trzy Parki odpowiadały im w mitologii rzymskiej. Z Biblii wiemy o Świętej Trójcy, trzech króli przychodzi do małego Jezusa, na Golgocie zostały ukrzyżowane trzy osoby, Chrystus zmartwychwstaje na trzeci dzień3. W budowach religijnych, zdaniem J. Kerlota, autora Słownika symboli, «unikają liczby dwa (ponieważ zakłada ona konflikt) i wolą liczbę «trzy» (sugerującą zdecydowanie, zupełnie niezależnie od tego, że jest ona znakiem Trójcy)» (J. E. Kerlot, Słowar simwołow, REFL-book 1994, s. 378). Istnieje wersja trzech okresów życia człowieka (przypomnijmy słynną zagadkę Sfinksa). Przedstawienie w teatrze rozpoczyna się po trzecim dzwonku. W zawodach sportowych tradycyjnie wyróżnia się pierwszych trzech zwycięzców. Według przyrodników żyjemy w trójwymiarowym świecie, a czas dzielimy na przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.\nPsychologowie uważają, że trzyosobowy zespół badawczy jest najbardziej produktywny. Trzy osoby najczęściej wchodzą w skład sądu, różnych komisji inspekcyjnych lub prezydium najróżniejszych posiedzeń i zjazdów, a także tworzą najmniejszą jednostkę jakiegokolwiek stowarzyszenia społecznego. Bierze się to zapewne z zasady „tres faciunt collegium” prawa rzymskiego. W przypadku zjawiska tzw. sądu polubownego, powstają dwie bardzo ważne interpretacje trzeciej strony: oportunistyczna i opozycyjna. W pierwszym przypadku trzecia strona uważa się za autorytet i rozjemcę, a więc dąży do łagodzenia przeciwieństwa. Symbolem pogodzenia dwóch skrajności (zezwolenia i zakazu) w pewnym stopniu mogłyby służyć światła na ulicy, zwłaszcza w nocy, kiedy działa tylko żółte. Lecz w drugim przypadku rozjemca może zostać zaatakowany przez obu przeciwników (wspomnijmy słynne powiedzenie o tym, że trzeci jest zbędny). Taką „zbędną” okazuje się też trzecia osoba i trzeci (nijaki) rodzaj w gramatyce wielu języków. Jak widzimy, triada może się kojarzyć zarówno z rozwiązaniem konfliktu, jak z powstaniem nowego, bardziej skomplikowanego i niestabilnego przeciwieństwa. Dobrym przykładem tutaj mógłby być trójkąt miłosny.\nTriada staje się główną zasadą objaśniającą w wielu koncepcjach teozoficznych, filozoficznych i naukowych. Przytoczę niektóre z nich. Byty anielskie (jako pośrednie między Bogiem a ludźmi) w teozofii chrześcijańskiej zostali hierarchicznie uszeregowani w trzy triady. W wielu koncepcjach psychologicznych lub antropologicznych można się spotkać z konsekwentnym rozróżnieniem ciała, duszy (psychiki) i ducha. Trzy poziomy duszy (roślinny, zwierzęcy i myślący) wyróżniał też Arystoteles. Pierwszy poziom natury ludzkiej tradycyjnie był kojarzony z ciałem fizycznym, drugi – z niższą psychiką (instynktami, odczuciami, czasem emocjami i pożądaniami), trzeci zaś – ogólnoludzki – z myśleniem, logiką, życiem duchowym, kulturą, religią. Taką triadę spotykamy u Freuda w postaci Id-Ego-Superego. K. G. Jung w poszukiwaniu trzeciego komponentu tej samej triady wymyśla archetypy jako przejawy zbiorowej nieświadomości. J. Lacan zastępuje Freudowską triadę bardziej współczesną semiotyczną triadą „rzeczywiste – wyobrażalne - symboliczne”. Lingwistyczny pierwiastek wywodzi się tu z tradycji romantycznej. Herder i Humboldt rozwinęli koncepcję języka jako trzeciego świata obok świata materialnego i świata duchowego. Analogiczna idea trzech światów – świata idei, rzeczy i psychiki – istniała w filozofii już od czasów Platona. Ontologia scholastyczna cały świat dzieliła na rzeczy, idee i pojęcia. Trzy rodzaje uniwersaliów wyróżniał idący w ślady za Awicenną św. Tomasz: ante res – in rebus – post res. Ideę trzeciego świata rozwijał również prekursor fenomenologii B. Bolzano i prekursor logistyki G. Frege. Zachowała się ta idea też u K. Poppera w postaci idei trzeciego świata artefaktów. Trzy typy charakterów wyróżniał A. Baine: charakter intelektualistyczny, emocjonalny oraz wolitywny.\nZ trychotomią wiążą się nie tylko ontologiczne, ale także gnoseologiczne rozważania zarówno racjonalistyczne, jak i irracjonalne. Trzy władze upatrywał w duszy człowieka F. Bacon – pamięć, wyobraźnię i rozum, a więc wyróżniał trzy dziedziny poznawcze: historię, poezję i filozofię (naukę). M. Luter wysunął trzy główne zasady protestantyzmu: sola fide, sola gratia i sola scriptura. Jeszcze wcześniej, w średniowieczu Hugon od św. Wiktora ujmował proces oglądania bytu jak drogę od myślenia przez rozmyślanie i aż do kontemplacji. Triada była główną zasadą objaśniającą w dialektyce Proklosa, a później, w postaci „teza – antyteza - synteza”, u Hegla. Przenosząc Heglowską triadę z logiki na poziom intuicji S. Kierkegaard wyróżnia trzy etapy egzystencji ludzkiej: życie estetyczne, życie etyczne i życie religijne. Z tego później powstaje zasadnicza triada egzystencjalistyczna: poznanie obiektywne, poznanie subiektywne i poznanie absolutne (u Jaspersa) lub bycie w samym sobie, bycie dla siebie i bycie dla innych (u Sartre’a). Analogiczny sposób konstruowania poziomów poznawczych był znany już w hinduizmie (tamas – radżas - sattwa). Teoria poznania Lenina była trochę inna, ale też była trychotomiczna. Jej formuła klasyczna brzmiała „od postrzeżenia zmysłowego do myślenia, a od niego do praktyki”4. Natomiast u J. Habermasa znajdujemy poznawczą triadę już nie w diachronicznym „pionie”, a w synchronicznym „poziomie”. Są to trzy typy poznania: techniczne, krytyczne i hermeneutyczne. Przypomina to trzy podsystemy kultury w klasyfikacji Lesley A. White’a (technologiczny, społeczny i ideologiczny). Trzy gałęzie władzy (ustawodawczą, wykonawczą i sądową) jako pierwszy rozróżnił J. Locke. A. Comte budował koncepcję pozytywizmu na idei trzech etapów rozwoju społeczeństwa. Ostatni etap kojarzył z triumfem wiedzy pozytywnej. Odnotuję w tym miejscu, iż idea trzech etapów rozwoju jest bardzo popularna w historycznej typologii. Najczęściej mówi się o wczesnym, głównym i późnym etapie rozwoju czegokolwiek.\nBardzo pokaźny jest przykład J. A. Komenskiego, który nieomal całą swoją dydaktykę zbudował na zasadzie trychotomii: trzy uczucia duszy – zdolność postrzegania (attentio), zdolność sądzenia (judicium), zdolność zapamiętywania (memoria), trzy wyższe działalności człowieka – rozum (intellectus), wola (voluntas), sumienie (conscientia), człowiek prowadzi potrójne życie – motoryczne, zwierzęce i duchowe, ma więc trzy schronienia w świecie – łono matki, ziemię i niebo, trzech rzeczy trzeba nauczyć dzieci – myśleć (sapere), działać (agere) i mówić (loqui) by osiągnąć trzy cnoty najwyższe – uczoność (eruditia), moralność (virtus) oraz prawość (religia).\nW lingwistyce bardzo często spotykamy się z trychotomiczną klasyfikacją. Ch. S. Peirce wyróżnił trzy typy znaków. Trzy elementy w wielu gramatykach mają paradygmaty kategorii rodzaju, osoby, stopnia porównania, trybu, czasu5. Triadyczne są też klasyfikacje samogłosek (według rzędu i poziomu) oraz spółgłosek (według miejsca i według sposobu tworzenia). W tradycyjnym językoznawstwie słowiańskim wyróżnia się także trzy typy podrzędnych połączeń wyrazowych, trzy rodzaje podrzędnych zdań i trzy kategorie przymiotników. Według zasadniczego typu modalności, zdania najczęściej dzieli się na twierdzenia, pytania i rozkazy, a w lingwistyce tekstu wyróżnia się często trzy typy wypowiedzi: opowiadanie, opis i rozważania. Jednym z podstawowych elementów semiotyki stały się pojęcia trójkąta semiotycznego Ogdena-Richardsa oraz Peirce’owski podział semiotyki na trzy dziedziny: syntaktykę, semantykę i pragmatykę. Niektórzy rosyjscy lingwiści wyprowadzili z tego trzy paradygmaty lingwosemiotyczne: filozofię imienia, filozofię predykatu oraz filozofię słów egocentrycznych (mam tu na myśli J. Stiepanowa i D. Rudenkę). K. Pike opiera tagmemikę na zasadach trychotomii „słownictwo – gramatyka – fonologia”. Sidney Lamb, z kolei, zbudował na idei triady całą gramatykę stratyfikacyjną (na każdym poziomie wyróżnia się tu trzy rodzaje jednostek: hipersem – hipersemon – hipersemem, leks – lekson – leksem, morf – morfon – morfem etc.). Trzy składniki wyróżniał w akcie mowy J. Austin: lokucję, illokucję i perlokucję.\nTrzy rodzaje sądów (sądy tetyczne, sądy antytetyczne i sądy syntetyczne) wyróżniał J. Fichte. Twórca logiki paraimplikacyjnej Clarence I. Lewis rozróżniał sądy pośrednie (nonterminating judgements), sądy ekspresywne (expressive judgements) i sądy konieczne (terminating judgement. Po powstaniu logiki trójwartościowej idea trychotomii stała się bardzo popularną w badaniach logicznych: w deontycznej logice (wymóg – zezwolenie – zakaz), w aksjologicznej logice (dobrze – źle – obojętnie), w epistemicznej logice (wiedza – niewiedza – przypuszczenie), w logice czasu (przeszłość – teraźniejszość – przyszłość) i przestrzeni (tutaj – tam – nigdzie).\nOgromna ilość artykułów i książek posiada w swoim tytule metaforę triadyczności, „środka”, „pośrednictwa” albo metaforę „trzeciej drogi”6. Nawet ta konferencja ma tytuł triadyczny – „Język – Literatura - Dydaktyka”, co jest dość częste dla spotkań takiego typu7.\nPowróćmy więc do metodologicznej typologii uwzględniającej sytuację trychotomiczną. Jak widać, idea pośrednika lub trzeciej drogi jest dość popularna zarówno w rozważaniach spekulatywnych, jak i w badaniach empirycznych. Nic dziwnego, że jest ona dość często spotykana i w typologizacjach metodologicznych. Jako przykład trychotomii w typologizacji kierunków metodologicznych i filozoficznych mogę przytoczyć historyczno-filozoficzne typologie W. Wundta, który proponuje zarówno z metafizycznego (czyli ontologicznego), jak i z epistemologicznego punktu widzenia wszystkie kierunki metodologiczne dzielić na trzy typy (w pierwszym przypadku to jest trychotomia „materializm - idealizm – realizm”, a w drugim trychotomia „empiryzm – racjonalizm - krytycyzm”). Sam Wundt zajmuje w lingwistyce zdecydowanie przeciwną postawę zarówno wobec panującego w jego czasach pozytywizmu (w postaci młodogramatyzmu), jak i w stosunku do idealistycznego etnopsychologizmu szkoły H. Steinthala. W. Dilthey też bronił trychotomicznej typologii metodologicznej odróżniając naturalizm, obiektywny idealizm i subiektywny idealizm V. Frankl świadomie buduje swą koncepcję psychologii na trychotomii ciała – psychiki – duchowości, przeciwstawiając psychologię dążenia do sensu Adlerowskiej psychologii dążenia do władzy i Freudowskiej psychologii dążenia do zadowolenia cielesnego. Jednym z ulubionych przez typologów nauki i filozofii chwytów klasyfikacyjnych jest trychotomia diachroniczna. U A. Heinza znajdujemy 3 okresy historyczno-porównawczego językoznawstwa oraz 3 okresy rozwoju strukturalizmu. W. Tatarkiewicz dzieli średniowieczną filozofię na trzy okresy oraz wyróżnia po trzy fazy w filozofii XIX i XX wieku.\nTrychotomia metodologiczna ujawnia się w przypadku powstania trzeciego poglądu, nastawionego jednocześnie na dwie już istniejące, opozycyjne i walczące ze sobą metodologie. Jest to wynik nawiązania bardziej skomplikowanego dialogu posiadającego już niektóre cechy polilogiczne. Mogą być dwa rodzajów odmienne zachowania w już zaistniałej sytuacji dychotomicznej. W jednym przypadku przedstawiciel trzeciego poglądu próbuje wystąpić w roli sędziego i pogodzić dwie walczące strony (a więc znajduje w ich poglądach wspólne cechy, akceptuje je i kreuje w miejscu dwóch „błędnych” poglądów jeden „poprawny”). Jak widzimy takie postępowanie przypomina dogmatyzm naśladowczy czyli kontynuatorski i najczęściej otrzymuje nazwę oportunizmu metodologicznego. Pierwszymi oportunistami metodologicznymi w starożytnej filozofii byłi bodajże Empedokles i Anaksymander, którzy próbując połączyć holizm substancjonalny Parmenidesa z holizmem procesualnym Heraklita stworzyli zasady dla przyszłej monadologii i antropocentryzmu. Może się zdawać, że zachowanie oportunistyczne zasadniczo zmienia metodologiczny obraz dziedziny wiedzy, ale to złudzenie. Oportunista dąży do zniesienia przeciwieństwa i powrotu do dogmatyzmu uniwersalnego czyli do unifikacji poglądów i znalezienia „złotego środka”, w którym, jego zdaniem, mieści się Prawda Ostateczna. Najczęściej próby takie kończą się tworzeniem jakichś bardziej umiarkowanych wersji walczących metodologii. Ani Arystoteles, ani Tomasz z Akwinu nie stworzyli zasadniczo nowego poglądu, próbując pogodzić Platona z filozofią przyrody (pierwszy) i platoników z nominalistami (drugi). Próba połączenia racjonalizmu z naturalizmem empirycznym dała w rezultacie bądź to osłabioną wersję idealistycznego racjonalizmu (monadologia Leibniza, popularna filozofia Wolfa, panlogizm Hegla, filozofia ducha Schellinga, językoznawstwo porównawczo-historyczne) lub mniej radykalną wersję empiryzmu (pozytywizm Comte’a, młodogramatyzm). Próba połączenia metafizyki z antropocentryzmem dała w efekcie filozofię języka Humboldta i lingwistyczny etnopsychologizm Steinthala jako nową postać monadologii Leibniza. Następnym przykładem oportunistycznego zachowania się w filozofii może być E. Mach, który szukał sposobu połączenia pozytywizmu z indywidualizmem antropocentrycznym i stworzył empiriokrytycyzm jako antropologiczną wersję pozytywizmu. Analogiczną próbę połączenia realizmu metafizycznego z pozytywizmem podjęli Moore i Russell, w wyniku czego powstaje neorealizm. Później Wittgenstein spróbuje połączyć tę koncepcję z transcendentalizmem neokantystów i filozofią języka Humboldta i przyczyni się do powstania filozofii analitycznej. Nie udało się stworzyć nową metodologię również Husserlowi, który próbował połączyć transcendentny obiektywizm Platona z transcendentalizmem indywidualistycznym Fichtego. Stworzył on jedynie nową, bardziej antropologiczną wersję Platońskiej czy raczej Augustyńskiej metafizyki – fenomenologię.\nDrugi zaś sposób zachowania w metodologicznym świecie dychotomicznym kontynuuje tradycje opozycjonalistyczne, ponieważ zachowujący się w taki sposób uczony lub filozof nie zgadza się z obiema istniejącymi koncepcjami metodologicznymi, co stwarza podstawy dla zmiany skali dwubiegunowej w trójkąt metodologiczny. Konsekwencje postępowania opozycyjnego wobec obu walczących metodologii mogą być różne w zależności od sposobu nawiązania z nimi dialogu. Jeśli nowoopozycjonista uogólnia poglądy swoich poprzedników na wyższym szczeblu abstrakcji i przeciwstawia jednocześnie im obojgu swe postulaty zasadnicze, to faktycznie nic nie zmienia w zaistniałej sytuacji: po prostu zmienia konfigurację dychotomii. Sokrates, a później także Platon, nie zbudował trzeciej metodologii, próbując rozstrzygnąć spór pomiędzy eleatami a sofistami, a tylko zmienili oni dychotomię „obiektywizm – subiektywizm” w dychotomię „naturalizm - idealizm”. Walcząc jednocześnie z metafizycznym racjonalizmem Hegla i fenomenalistycznym racjonalizmem pozytywistów F. Nietzsche też nie stworzył nowej sytuacji metodologicznej, ponieważ tylko zastąpił opozycję „idealizm - realizm” inną – „racjonalizm - woluntaryzm”. Sytuacja powtarza się znów z J. Derridą. Odrzuciwszy „transcendentne oznaczane” w obu postaciach jednocześnie: metafizycznej i mentalistycznej i połączywszy je w jednym kierunku – logocentryzmie, przyczynił się on po prostu do odrodzenia w końcu XX wieku bardzo starego metodologicznego opozycjonizmu, znanego, co prawda, w nieco mniej drastycznej postaci. Chodzi mi o opozycje „platonizm - arystotelizm” przekształconą najpierw w opozycję „realizm - nominalizm”, potem „idealizm – materializm”, a w końcu „metafizyka - fenomenalizm”. Na każdym nowym szczeblu dyskusji bardziej radykalni przeciwnicy logosu lub sensu postępowali tak samo: najpierw wkraczali do walki swoich poprzedników – bardziej umiarkowanych nominalistów z idealistami, a potem głosili, że nie widzą żadnej różnicy pomiędzy obiema stronami i uogólniali ich poglądy pod jedną nazwą. Właśnie tak marksiści zebrali wszystkich swoich przeciwników pod jednym hasłem „idealizmu”, pozytywiści zaś uogólnili swoich przeciwników nazwą „metafizyka”, K. R. Popper wszystkich zwolenników metafizyki łączy przez termin „esencjalizm”. Tak samo czyni i P. Seriot uogólniający w tym terminie nie tylko przedstawicieli metafizyki, ale też i wszystkich psychologistów. Takie postępowanie teoriopoznawcze, polegające na uogólnianiu poglądów obu walczących stron i przeciwstawieniu im własnego poglądu z pozycji trzeciego, można nazwać opozycjonizmem alternatywnym. W postaci apofatycznej ten rodzaj postępowania można nazwać nihilizmem metodologicznym. Opozycjonizm alternatywny, chociaż w zasadzie opiera się na bardziej archaicznym sposobie myślenia metodologicznego, niż oportunizm, tym niemniej to właśnie on doprowadza jeśli nie do powstania nowych kierunków i paradygmatów, to przynajmniej do poważnych zmian jakościowych w istniejących nurtach filozoficznych i metodologicznych.\nInteresujący przypadek takiego postępowania widzimy w działalności Derridy, który idąc w ślady neopozytywistów i filozofów-analityków, wykracza nawet poza granice skrajnego nominalizmu ustalone przez behawiorystów. Jego gramatologia czyli filozofia pisma, zupełnie po Heglowsku znosząca jakiekolwiek przeciwieństwa zarówno inwariantne (paradygmatyczne), jak aktualne, czasoprzestrzenne (syntagmatyczne), wychodzi nie tylko poza ramy wszelkiej metafizyki (obiektywnej lub subiektywnej), ale też i poza wszelką antropologię sensu, W porównaniu z wszystkimi dotąd znanymi jest to epifenomenalizm najwyższego szczebla. Ciekawe jest to, że Derrida, począwszy od trychotomicznego opozycjonizmu przechodzi do całkowitego unitaryzmu metodologicznego czyli do klasycznego dogmatyzmu, ponieważ przedstawia swoją gramatologię jako jedyną możliwą grę istnienia-poznania, istniejącą samą w sobie i dla siebie, zupełnie jak istniejący poprzez samopoznanie Heglowski Absolut. Jak widzimy trychotomia nie jest wcale gwarancją wzrostu pomiaru ilościowego w komunikacji metodologicznej. Tak samo, jak od unitaryzmu można poprzez opozycję przejść najpierw do dyskusji w ramach dychotomii, a potem i do dialogu trychotomicznego, jest możliwy również i odwrotny ruch: od trychotomii do dialogu binarycznego, a od niego – poprzez całkowitą negację przeciwnika – do absolutyzmu dogmatycznego. Jednakże o metodologicznej postawie Derridy i innych postmodernistów trzeba mówić raczej w kontekście późniejszych zmian metodologicznych.\nJest jeszcze jedna, inna możliwość postępowania naukowo-komunikacyjnego w sytuacji trychotomicznej. Jeśli nie będziemy próbowali uogólniać poglądy swoich oponentów i będziemy prowadzić dialog opozycyjny z każdym przeciwnikiem osobno, pojawia się wówczas o wiele większa szansa powstania zupełnie nowej, trzeciej metodologii. W takim przypadku trzeci antagonista musi w jakichś momentach zgadzać się ze swoimi przeciwnikami, a to przecież zapowiada elementy oportunizmu. Właśnie dlatego nazwałbym ten sposób postępowania naukowego oportunizmem opozycyjnym. Tak się zachowywali w odniesieniu do empiryzmu i racjonalizmu Berkeley, Hume i zwłaszcza Kant, w odniesieniu do heglizmu i pozytywizmu James, Dewey i Schuppe, w odniesieniu do komparatystyki i młodogramatyzmu Baudouin de Courtenay, Saussure, Vossler, w odniesieniu do gestaltyzmu i asocjanizmu Wygotski i Piaget. Ale dopóki nowa mentalistyczna metodologia się nie rozdzieliła, sytuacja w zasadzie pozostawała niezmienna, tzn. nowy kierunek przeciwstawił się dwom starym jak antropocentryzm obiektywizmowi. Wskaźnikiem zdecydowanego wywalczenia sobie przez antropocentryzm prawa na samodzielność była zasada komplementarności, wprowadzona do metodologii fizyki przez Nielsa Bohra.\nJednak jak się okazuje, trójkąt jest bardzo niestabilną strukturą, być może dlatego, że ludzki umysł jest w jakiś sposób uwikłany w procesy o charakterze symetryzującym. Według Platona, trzy jest liczbą idei, natomiast liczbą realizacji intencji jest czwórka. Dlatego rozpatrzmy też rolę tetrychotomicznego modelu myślenia a zarazem metodologiczną sytuację tetrychotomiczną w nauce i filozofii.\nMoże się wydawać, że czwórka, w odróżnieniu od poprzednich trzech liczb a również w porównaniu do następujących po niej supersymbolicznych liczb „pięć”, „siedem”,, „osiem” „dziesięć”, „dwanaście” i „trzynaście”, jest mniej angażowana do potocznej mitologicznej symboliki liczb. Jednak jest to złudne. Liczba cztery kojarzy się w wielu tradycjach filozoficznych i mistycznych z materialnością, realnością, stabilnością i niezmiennością. W systemach symbolicznych jest znakiem ziemi i materii. Wiążemy z tą liczbą ilość stron świata, pór roku, części doby, faz księżyca, stadium życia człowieka, temperamentów. Filozofowie przyrody w czasach antycznych próbowali sprowadzić świat materialny do jednego z czterech żywiołów – ognia, wody, powietrza lub ziemi (a Empedokles – jednocześnie do wszystkich czterech). Według mitów hebrajskich cztery rzeki otaczają eden, czterech jeźdźców jest w Apokalipsie, cztery rytualne pytania zadaje syn ojcu na początku pesachu u żydów, co cztery lata odbywały się Igrzyska Olimpijskie, cztery żony może mieć muzułmanin, cztery głowy Brahmy symbolizują cztery Wedy, cztery wielkie prawdy głosi hinduizm, cztery kroki ma wykonać buddysta by osiągnąć stan nirwany, cztery oblicza ma Światowid ze Zbrucza, było czterech chrześcijańskich ewangelistów. Geometrycznie czwórka jest powiązana przede wszystkim z krzyżem i kwadratem, ale są i bardziej prozaiczne wskaźniki czwórki jako symbolu stabilności: cztery kończyny i cztery punkty oparcia u człowieka i większości ssaków, cztery nogi u stołu, cztery koła u wozu, cztery ściany u przeważającej większości budowli: od piramid po bloki mieszkalne. Z czworokątem mamy do czynienia codziennie i wszędzie: okna, drzwi, ściany, sufit, podłoga, szafy, stoły, pościel, książki i zeszyty, telewizory, lodówki, samochody, obrazy, tabele, plakaty reklamowe, wystawy sklepowe, place, ulice, mosty. Nawet pole koła liczymy w kwadratach.\nTetrychotomia tym niemniej nie jest aż tak popularnym modelem klasyfikacyjnym, jakimi są dychotomia i trychotomia. Prosta tetrychotomia powstaje w przypadku wyróżnienia czterech równoprawnych elementów. Tak wyróżnia się cztery „soki” ciała ludzkiego u Hipokratesa (krew, żółć, flegma i czarna żółć), cztery ludzkie cnoty (prudentia, temperantia, fortitudo, justitia), cztery zasadnicze wrażenia smakowe (słodki, słony, gorzki, kwaśny), cztery zasady bytu u Arystotelesa (materia, forma, przyczyna czynna i cel). Millowska klasyfikacja metod indukcyjnych (metoda jedynej zgody, metoda jedynej różnicy, metoda reszty, metoda zmian towarzyszących).\nW większości zaś przypadków typologizację lub klasyfikację przeprowadza się jednocześnie według dwóch kryteriów lub jednocześnie na dwóch skalach typologicznych. Tak powstają tetrychotomie złożone. Przykładem takiego rodzaju tetrychotomii może być klasyfikacja obiektów lingwistycznych, czyli „schemat czterech pól” u K. Bühlera (system językowy – akt mowny – twór językowy – działalność mowna)8. Analogicznie zbudowana klasyfikacja kroków poznawczych w tagmemice K. L. Pike’a – W. A. Cooka: najpierw proces badawczy został podzielony na odnalezienie (discovery) i weryfikację (verification), a później każda z tych procedur została podzielona na połowę. W wyniku tego powstaje następujący model: obserwacja – olśnienie (hipoteza) – teoretyzowanie – sprawdzenie. Taki sam charakter miała typologia antynomii kosmologii racjonalistycznej u Kanta: najpierw wyróżnia się 2 rodzaje antynomii według kryterium „substancja // proces”, następnie w każdym typie wyróżniają się dwie zasadnicze antynomie (skończoność - nieskończoność, podzielność – niepodzielność świata oraz determinacja - swoboda i przypadkowość - konieczność zachodzących w świecie procesów). Tak samo powstała Kantowska typologia temperamentów. Inny typ paradygmatycznej tetrychotomii znajdujemy w Windelbandowskim podziale nauk. Krzyżuje on dwa niezależne od siebie kryteria: nauki nomotetyczne i idiograficzne oraz nauki o przyrodzie i nauki o kulturze. Paradygmatyczna tetrychotomia czasem może mieć też skryty charakter, jak w przypadku tytułu pracy R. Jakobsona „Poezja gramatyki i gramatyka poezji”. Luźniejszy charakter mają tetrychotomie syntagmatyczne, na przykład klasyfikacja pokoleń ludzkich (złoty wiek, srebrny wiek, miedziany wiek i żelazny wiek) u Hezjoda lub stopniowa typologia wniosków poznawczych u neokantysty F. Langego: 1) uważamy, że poznajemy obiektywne fakty, 2) uważamy, że poznajemy odzwierciedlenia faktów obiektywnych w naszej zdolności sensorycznej, 3) uważamy, że poznajemy tylko własne subiektywne przeżycia i wreszcie 4) uświadamiamy sobie, że nie poznajemy nawet tego, ponieważ subiektywne warunki poznania są tak samo niepoznawalne, jak wrażenia od przedmiotów zewnętrznych. Zupełnie odwrotnie myślał w swoim czasie Plotyn, tym niemniej u niego spotykamy całkowicie identyczną procesualną tetrychotomię stopniową. Co prawda, jest to tym razem degradacja czy raczej emanacja Absolutu w niższe formy bytu: Jedyny > duch > dusza > materia. Trochę inny (lecz bardzo podobny) typ tetrychotomii ontologicznej przedstawiał w późnej twórczości G. Santayana. Świat u niego składa się z księstwa istoty, księstwa materii, księstwa prawdy i księstwa ducha. Według tzw. Złotej legendy (Legenda aurea) dzieje ludzkości dzielą się na cztery okresy: deviatonia (okres skuszenia), renovationis (okres odnowienia), reconciliationis (okres pojednania) oraz peregrinationis (okres wędrowania). E. Littré upatrywał cztery etapy ewolucji społeczeństwa. Do zaproponowanych przez Comte’a trzech etapów (teologicznego, metafizycznego i pozytywnego) dodaje on jeszcze etap techniczny. L Hjelmslev podzielił obiekt lingwistyki na 4 działy: schemat, normę, uzus i akt mowy. Z jawną lub ukrytą tetrychotomią spotykamy się niekiedy w tytułach prac naukowych i filozoficznych.9 Bardzo wątpliwym przykładem tetrychotomii niehierarchicznej mogłoby się wydać przytoczenie tutaj propozycji N. Marra dotyczącej czterech uniwersalnych pierwiastków etymologicznych (sal, ber, jon. roch), gdyby nie dziwna zbieżność tej fantastycznej hipotezy z tetrychotomią kodu genetycznego [na tę okoliczność zwrócił uwagę T. Gamkrelidze w artykule (Gamkrelidze, 1996)].\nCzym więc jest dla nas sytuacja komunikatywna, w której mamy brać pod uwagę jednocześnie cztery punkty widzenia, czyli sytuacja tetrychotomiczna?\nSytuacja, w której uczony lub filozof szuka mówiąc słowami Patricka Seriota „czwartego paradygmatu” (Serio, 1993), jest zasadniczo odmienną od poprzednich, ponieważ coraz trudniej jest prowadzić ze swoimi oponentami dialog w ścisłym znaczeniu tego słowa. Wtrącenie w obcy dialog z kolejną zmianą pozycji może być ujęte w terminach sumy dialogów, natomiast jednoczesna opozycja wobec trzech stron koniecznie musi zakładać potencjalną mnogość punktów widzenia, a więc musi zakładać zasadniczy pluralizm terminologiczny czyli prowadzenie tzw. polilogu. Zdający sobie sprawę ze swojej „czwartości” filozof czy uczony już nie stara się uogólnić wszystkich wcześniejszych poglądów i przeciwstawić im swój. Nie próbuje też pogodzić wszystkich poglądów w jeden. Po prostu uświadamia sobie, że może być wiele poglądów i sposobów rozstrzygnięcia problemu badawczego. Właściwie ilość tych poglądów na tym poziomie już przestaje być relewantna. Pytanie szwajcarskiego slawisty staje się więc symboliczne: poszukiwanie czwartego paradygmatu, moim zdaniem, to tak naprawdę poszukiwanie nowego, pluralistycznego sposobu zachowania się w świecie wartości wirtualnych. Myślę, że tetrychotomia i pluralistyczny sposób komunikacji teoriopoznawczej stał się możliwy po zdecydowanym zróżnicowaniu dwóch rodzajów antropocentryzmu na antropocentryzm absolutny (indywidualizm) i antropocentryzm względny (funkcjonalizm pragmatyczny)10.\nTetrychotomia czasem staje się zasadą klasyfikacji lub typologizacji nurtów filozoficznych i naukowo-metodologicznych. I. Bobrowski proponuje wyróżniać w nauce cztery paradygmaty, które cząstkowo idąc w ślady za Kuhnem, ujmuje on jako okresy czasowe: indukcjonizm (= pozytywizm empiryczny), weryfikacjonizm (= pozytywizm logiczny), falsyfikacjonizm (= realizm krytyczny) i postmodernizm (anarchizm metodologiczny) (Bobrowski, 1998: 34-37).\nPluralizm tetrychotomiczny może być czystym opozycjonizmem, lub opozycjonizmem oportunistycznym (z podobną sytuacją spotkaliśmy się w ostatnim przypadku, kiedy mówiliśmy o trychotomii opozycyjno-oportunistycznej). W pierwszym przypadku jest on orientowany nie tyle na poszukiwania styczności i podobieństw z innymi koncepcjami metodologicznymi, co na konstatację własnej specyfiki. Pozycja taka może być określona jak anarchizm metodologiczny, ponieważ zakłada z góry niewspółmierność i nieprzekładalność różnych metodologii. Przykładem takiego pojmowania może być diachroniczny anarchizm pluralistyczny T. Kuhna (teoria niewspółmierności paradygmatów) i synchroniczny anarchizm pluralistyczny P. Feyerabenda (teoria proliferyzmu). Drugie zaś podejście przewiduje możność prowadzenia polilogu i metakomunikacji między zwolennikami różnych koncepcji, byleby zdawali sobie sprawę z własnej metodologicznej pozycji i z metodologicznej specyfiki swego vis-a-vis. Przewiduje ono również możność istnienia wielości pozycji przejściowych pomiędzy wyodrębnionymi skrajnymi oponentami. Takie podejście nazwałbym polilogizmen metodologicznym11.\nPiąty paradygmat: pluralizm czy dogmatyzm?\nCałkiem logiczne może wydawać się poszukiwanie następnych konfiguracji ilościowych w typologii metodologicznej. Piątka, na przykład, mogłaby tutaj być bardzo pożyteczna: przychodzi tu na myśl zarówno oparty na złotym podziale symbol jedności i doskonałości człowieka – pentagram czy pentagon, jak i symbol istoty i jedności czterech pierwiastków – quinta essentia. Lecz podobne skojarzenia symboliczne nie dodają nic nowego do sposobu rozważania metametodologicznego, ponieważ odzwierciedlają już rozpatrywany wyżej unitaryczny sposób myślenia, polegający na ujednoliceniu wszystkich poprzednich poglądów lub na poszukiwaniu jedynej prawdziwej wiedzy, znajdującej się gdzieś pośrodku. Nic nowego nie dodaje też pozycja sześcioczłonowa. Skojarzony z nią heksagram (gwiazda Dawida) lub sześcian są również symbolami jedności, a więc symbolami unitaryzmu i absolutyzmu. Tylko w przypadku rozpatrywania ich jako relacji połączonych z sobą więziami podobieństwa i styczności różnych koncepcji metodologicznych można mówić o kontynuacji jednego z wyżej opisanych sposobów zachowania się w ramach pluralistycznej komunikacji teoretycznej. W przypadku, jeśli uczestnik takiej sytuacji będzie próbował nawiązać kontakt z innymi jej uczestnikami i jakoś uporządkować zaistniałą sytuację komunikacyjną, można mówić, że kontynuuje tradycję polilogizmu metodologicznego, jeśli zaś woli uczestniczyć w chaotycznym, nieuporządkowanym dyskursie wielogłosowym, można go nazwać zwolennikiem anarchizmu metodologicznego.\nDlatego uważam, iż omówienie kolejnych możliwości typologizacji metodologicznej nie ma sensu, ponieważ wkroczenie do dyskusji każdego zasadniczo nowego głosu nie zmienia jej pluralistycznego charakteru, natomiast opozycją do pluralizmu może być tylko jakiś z omówionych wyżej rodzajów dogmatyzmu. Takim neodogmatyzmem, jak sądzę, jest neutralny aktualizm współczesnego postmodernizmu. Naturalnie, nie mam na myśli całego tego nurtu kulturowego, ponieważ jest on zbyt zróżnicowany i nieukształtowany, by można było o nim mówić jak o jednym kierunku metodologicznym. Wystarczy porównać teksty Derridy, Deleuza, Rorty'ego, Lyotarda czy Preyznera. Dogmatyzmem nazywam każdą próbę opozycyjnego przeciwstawienia postmodernistycznego typu myślenia (jak prawidłowego) jedynemu, przestarzałemu i tradycyjnemu „logocentryzmowi”. Na nie mniej dogmatyczne wygląda również poszukiwanie jakiejś jednej prawdy, która pozostanie po odrzuceniu wszystkich „grandnarratywów” modernizmu i zniesieniu wszystkich epistemologicznych „pseudoróżnic”. Taką prawdę obiecał znaleźć w swojej fenomenologii ducha Hegel stosując metodę dialektycznego zniesienia przeciwieństw. Później zaś to samo obiecał w swojej fenomenologii transcendentalnej E. Husserl przy pomocy stopniowego wyrzucenia poza nawias wszystkich nieistotnych cech obiektu. Mam wrażenie, że dzisiejsze zniesienie różnicy pomiędzy podmiotem a przedmiotem, pomiędzy refleksją racjonalną a emocjonalną, pomiędzy nauką a sztuką jest po prostu wyrzuceniem samego człowieka poza nawias. Zniesienie różnic jest dla mnie tożsame ze zniesieniem mnogości, a więc tożsame ze zniesieniem pluralizmu. Zresztą ten oportunistyczny powrót do neodialektyki stwarza bardzo niepewne stanowisko metodologiczne, dlatego postmoderniści, bardzo często niechcący, trafiają raz do indywidualizmu, raz do fenomenalizmu, raz do funkcjonalizmu. Lecz w każdym z tych przypadków typologizacje przeprowadzane przez postmodernistów pozostają w obrębie opisanych wyżej możliwości: dogmatyzm unitarny lub solipsystyczny – dogmatyzm opozycyjny – dogmatyzm oportunistyczny – pluralizm anarchiczny lub pluralizm polilogiczny.\nCo się zaś tyczy typologizującego postępowania anarchicznego, jest ono zupełnie dowolne lub wręcz chaotyczne. Dobrym przykładem mógłby tu być skrajnie nominalistyczny postulat Quine’a o tym, że najlepszym porządkiem uporządkowania materiału badanego jest porządek alfabetyczny. Typologizujące postępowanie polilogiczne jest zupełnie inne. Zakładając zasadniczą odmienność wszystkich teoretycznych punktów widzenia, pluralista-polilogista będzie starał się znaleźć możliwości odnalezienia swego miejsca wśród istniejących metodologii oraz wspólny ze swoimi przeciwnikami metajęzyk-pośrednik, który by mógł pomóc im w wzajemnie pożytecznej komunikacji intermetodologicznej.\nOpisane w tym artykule metodologiczne postawy komunikacyjne można ująć w następującej tabeli, której krańcowe punkty (solipsyzm i anarchizm) łączą się, tworząc skalę kołową.


Węgry: drugi zgon z powodu grypy A/H1N1 - Usługi medyczne\nWęgry: drugi zgon z powodu grypy A/H1N1\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia • • 24 września 2009 18:32\nPoczątkowo utrzymywano, że śmierć młodego mężczyzny z zachodniej części Węgier nie ma nic wspólnego z wirusem A/H1N1, jednak ostatecznie węgierskie Ministerstwo Zdrowia poinformowało, że obecność wirusa potwierdzono w trakcie sekcji zwłok.\nNa Węgrzech zarejestrowano dotąd 205 przypadków zachorowania na nową grypę, toteż, jak ocenił minister zdrowia Tamas Szekely, nie można mówić o epidemii. Minister przyznał jednak, że rzeczywista liczba chorych może być znacznie większa, gdyż „nie wszyscy idą do lekarza”.\nO pierwszym śmiertelnym przypadku nowej grypy Węgry poinformowały w lipcu, gdy wirusa H1N1 wykryto u 41-letniego zmarłego, który chorował - jak podawano - na zapalenie płuc.\nSzczepienia ochronne powinny rozpocząć się w najbliższym czasie - zapowiedział minister, który zamówił dwa miliony szczepionek, głównie dla grup wysokiego ryzyka, jak lekarze, pielęgniarki, dzieci i osoby w starszym wieku.


Because I believe in myself, darlin: Śniadanie+ II śniadanie+ obiad 17.02.13\nTak jak pisałam dzisiejszy dzień był poświęcony nauce do jutrzejszego sprawdzianu z biologii i kartkówce z WOS'u. Właśnie skończyłam pisać pracę domową na polski i od razu pobiegłam do laptopa, żeby dodać nowego posta ;) Będą się w nim znajdować zdjęcia i informacje na temat śniadania, II śniadania i obiadu z dzisiejszego dnia. Kolacja będzie potem, w oddzielnym poście. Jako, że II śniadanie jadłam o 13, a obiad dopiero o 18, o 17 wymiękłam i zjadłam bułkę. Cóż trzeba żyć dalej ;D A teraz zdjęcia:\nPlacki pełnoziarniste z cynamonem i jabłkami, polane z 'miksturą' jabłkową z dodatkiem ricotty, udekorowane dwoma kawałkami jabłka i łyżeczką ricotty.\nMalutkie kanapeczki z ogórkiem i sałatą+ 1/4 dużego opakowania serka wiejskiego.\nMakaron z warzywami i piersią z kurczaka.\nNiebawem ukażą się jakieś pierwsze przepisy. Są na prawdę bardzo proste, rzekłabym banalne. Większość i tak robię na podstawie przepisów z innych blogów lub po prostu z gazet albo internetu ;) W tym tygodniu dodam również informacje na temat kilku wybranych produktów, tak jak to było w przypadku kaszy manny. Jadłospisy będę kontynuowała ;) Czeka mnie ciężki tydzień z masą sprawdzianów, czy też pozornie prostych kartkówek. Bez ćwiczeń będzie ciężko o motywację i zapał choćby do nauki. W następnym poście, który dodam jeszcze dzisiaj ukażą się moje 'postanowienia' na najbliższy czas. Na jaki? Jeszcze nie wiem. Wszystko będzie pisane spontanicznie, podczas ładowania zdjęć.\nTymczasem życzę spokojnego wieczoru ;) Co u Was słychać? Macie może jakieś prośby o dodanie konkretnych produktów do serii "informacje o.."? Jestem otwarta na propozycje ;)\nAutor: Woogie Boogie o 20:36:00\nAgacia 17 lutego 2013 20:52\nGratuluje samozaparcia, też muszę w końcu zacząć dietę ''cud''. A tak między nami nie mogę doczekać się kiedy będziesz dawała przepisy do takich dietetycznych dań. Pozdrawiam. http://becauseibeliveinmyself.blogspot.com/\nWoogie Boogie 17 lutego 2013 20:56\nPrzepisy dodam jak będę miała dłuższą chwilę. Bardzo możliwe, że w tym tygodniu. Napisałabym nawet, że na 99%, ale nie chcę obiecywać, a potem się okaże, że takiej 'chwili' nie było. Oczywiście postaram się dodać je jak najszybciej. Również pozdrawiam ;)


VII EDYCJA SZKOŁA PROMUJĄCA ZALECENIA EUROPEJSKIEGO KODEKSU WALKI Z RAKIEM » Szkoła Podstawowa w Wielkiej Wsi\n« Szkoła do hymnu 2020\nSzkoła Podstawowa im. Świętokrzyskich Partyzantów AK w Wielkiej Wsi od lat współpracuje ze Świętokrzyskim Centrum Onkologii poprzez udział w projekcie „Szkoła promująca zalecenia Europejskiego kodeksu walki z rakiem”. Obejmuje on edukację dzieci i młodzieży w zakresie prewencji pierwotnej nowotworów poprzez promowanie zdrowego stylu życia. Szkoła odgrywa niezwykle istotną rolę w kształceniu właściwych postaw wobec zdrowia i stylu życia zatem prowadzenie systematycznej edukacji w zakresie zapobiegania zachorowaniom na nowotwory, ale również zachęcanie do różnego rodzaju aktywności w tym obszarze jest nie tylko zasadne ale i niezbędne dla budowania zdrowej populacji.\nNasza szkoła otrzymała podziękowania za udział w zeszłorocznej edycji projektu „Szkoła Promująca Zalecenia Europejskiego kodeksu walki z rakiem” oraz certyfikat. W bieżącym roku szkolnym 2020/2021 również podejmujemy takie wyzwanie. Prowadzenie działań z zakresu edukacji onkologicznej w sytuacji, jaką mamy od wiosny tego roku stanowi wyzwanie i wiąże się z koniecznością dodatkowego zaangażowania. Liczymy jednak, że mimo zdalnego nauczania nie zabraknie czasu na zdrowy styl życia, zbilansowaną dietę czy spacer, po kilku godzinach spędzonych przed monitorem komputera.\ncertyfikat: WIELKA WIEŚ CERTYFIKAT


PGE szacuje EBITDA grupy za 9 miesięcy br. na 4,786 mld zł - Energetyka\nPGE szacuje EBITDA grupy za 9 miesięcy br. na 4,786 mld zł\nFot. Wistula/wikimedia, licencja CC BY-SA 3.0\nPGE wstępnie oszacowała, że EBITDA grupy za pierwszych 9 miesięcy 2016 roku wyniesie 4,786 mld zł. Po 9 miesiącach 2015 grupa zaraportowała EBITDA w wysokości 6,214 mld zł.\nPGE przekazała do wiadomości publicznej wstępne szacunki wybranych danych finansowych za 9 miesięcy 2016 r..\nZgodnie z podanymi informacjami skonsolidowany zysk operacyjny powiększony o amortyzację (EBITDA) grupy wyniesie w omawianym okresie około 4,786 mld zł (za 9 miesiącach 2015 grupa zaraportowała EBITDA w wysokości 6,214 mld zł ).