Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej / Aktualności / Wypowiedzi Prezydenta RP / Wywiady / Prezydent w TVP: Mamy prawo bronić prawdy historycznej\nRóżne gry toczą się na arenie międzynarodowej i niestety jest bardzo dużo dezinformacji na temat Polski - podkreśla Prezydent Andrzej Duda (1 / 4)\nRóżne gry toczą się na arenie międzynarodowej i niestety jest bardzo dużo dezinformacji na temat Polski - podkreśla Prezydent Andrzej Duda Różne gry toczą się na arenie międzynarodowej i niestety jest bardzo dużo dezinformacji na temat Polski - podkreśla Prezydent Andrzej Duda Różne gry toczą się na arenie międzynarodowej i niestety jest bardzo dużo dezinformacji na temat Polski - podkreśla Prezydent Andrzej Duda Różne gry toczą się na arenie międzynarodowej i niestety jest bardzo dużo dezinformacji na temat Polski - podkreśla Prezydent Andrzej Duda\nWywiad Prezydenta RP dla programu "Gość Wiadomości" TVP wyemitowanego 29 stycznia 2018 roku\nBronisław Wildstein: Dzień dobry Państwu, dzisiaj naszym gościem jest Prezydent Polski Andrzej Duda ‒ witam, Panie Prezydencie.\nPrezydent Andrzej Duda: Witam pana redaktora, witam także naszych widzów.\nPanie Prezydencie, jaka jest Pańska reakcja na wystąpienia władz izraelskich w sprawie ustawy penalizującej przypisywanie Polakom zbrodni nazistowskich?\nMuszę powiedzieć, że po pierwsze jestem zdumiony. Bo oczywiście kwestia tej ustawy jest od dłuższego czasu dyskutowana ‒ i nawet ja w czasie mojej oficjalnej podróży do Izraela też byłem w tej kwestii pytany i też zwracano mi uwagę właśnie na aspekt tego, aby przede wszystkim ustawa nie blokowała możliwości prowadzenia badań naukowych i historycznych. Ja też zwracałem na to uwagę. Jest w tym ‒ cały czas projekcie ustawy, pamiętajmy, że ustawy jeszcze nie ma, bo jeszcze będzie pracował nad nią Senat – bardzo wyraźny przepis, który mówi, że tej odpowiedzialności nie stosuje się w stosunku do osób prowadzących badania naukowe czy też działalność artystyczną. Więc ten element, który był bardzo wyraźnie sygnalizowany przez stronę izraelską, został spełniony. Z tego, co słyszałem, to tutaj, na miejscu, projektodawcy rozmawiali także z panią ambasador, która również zwracała uwagę na tę kwestię, i ta sprawa w treści ustawy została zrealizowana. Zresztą sam przepis już na wstępie bardzo wyraźnie mówi, że „Kto publicznie i wbrew faktom”. Czyli po pierwsze musi być warunek publiczności takiej wypowiedzi czy publikowania treści, a po drugie – musi być to wbrew faktom, czyli więc czemuś, co jest już znane i ustalone. Więc, powiem szczerze, nie bardzo rozumiem, dlaczego jest tak gwałtowna i tak bardzo nieprzychylna reakcja. Byłem absolutnie zbulwersowany tym, że pani ambasador podniosła tę kwestię w czasie obchodów Dnia Pamięci Ofiar Holokaustu w obozie Auschwitz, gdzie byli przecież obecni także i Polacy, którzy byli więźniami tego obozu ‒ i w ich obecności padły te słowa z ust pani ambasador. Dla mnie ta cała sytuacja była zdumiewająca, nie rozumiem jej.\nAle jakoś musi Pan sobie to tłumaczyć.\nNie wiem, czy doszło do jakiegoś przekłamania, czy jest tutaj jakaś dezinformacja, jeśli chodzi o to, jak strona izraelska rozumie treść tych przepisów – bo dla nas są one jednoznaczne i nie nasuwają specjalnych wątpliwości, że ani do działalności naukowej, ani artystycznej to się nie stosuje. Natomiast uważam, że mamy prawo jako państwo, jako naród bronić się przed ewidentnym pomówieniem, przed ewidentnym zakłamaniem prawdy historycznej, który w tym wypadku jest dla nas ciosem w twarz. Bo jeżeli ktoś mówi o „polskich obozach koncentracyjnych” czy „polskich obozach zagłady”, jeżeli ktoś mówi o odpowiedzialności Polaków jako narodu, jako społeczeństwa za Holokaust ‒ to przepraszam bardzo, ale w czasie II wojny światowej straciliśmy 6 mln obywateli jako państwo, które w okresie II wojny światowej nie istniało, bo jako pierwsze zostało de facto zlikwidowane przez Niemcy i Rosję Sowiecką, które wtedy nas napadły i przecież Polskę rozdarły. Polski nie było na mapie, więc państwo polskie w sensie geograficznym wówczas nie istniało. Mieliśmy rząd na uchodźstwie, który finalnie osiadł w Londynie, ale państwa polskiego jako takiego bytu geograficzno-politycznego nie było ‒ więc były tylko ziemie polskie, które były objęte państwem polskim i byli Polacy.\nAle takie ustawy broniące godności państw ma Izrael, mają inne państwa.\nIstnieje pojęcie tzw. kłamstwa oświęcimskiego, które jest piętnowane, za które przecież były już orzekane wyroki, jeśli ktoś np. zaprzecza istnieniu komór gazowych czy zaprzecza temu, że miał miejsce Holokaust ‒ i tu jest wszystko w porządku, wolno się bronić. A jeżeli ktoś fałszuje prawdę historyczną i pomawia Polskę i Polaków, to nam nie wolno się bronić i nam nie wolno ustanawiać takich przepisów. Dla mnie ta sytuacja jest zupełnie niepojęta, tym bardziej że ‒ powtarzam ‒ tam są zdecydowane wyłączenia i przepis w swojej pierwszej części jest jasno sformułowany: „Kto publicznie i wbrew faktom”.\nA czy to nie może być element jakiejś szerszej akcji międzynarodowej? Tzn. jakichś środowisk, które uzyskały ze strony Izraela tego typu stanowisko? Bo widzimy rozmaite działania przeciwko Polsce – wymierzone przeciwko rządowi, przeciwko władzom polskim. Ale pośrednio dotyka to przecież naród.\nRóżne gry toczą się na arenie międzynarodowej i niestety – nawet mówiliśmy o tym ostatnio w Davos ‒ rzeczywiście jest bardzo dużo dezinformacji na temat Polski. Dla mnie stanowi to swoistą – nie chcę tu użyć za dużego słowa, ale dezinformacja to też fake newsy, jak się teraz popularnie mówi ‒ formę narzędzia wojny hybrydowej. Dzisiaj, jeżeli mówimy o współczesnej wojnie, nie musi być to konflikt zbrojny.\nPrestiż jest istotnym elementem.\nWystarczy, że wprowadzamy dezorganizację, że kogoś osłabiamy poprzez fałszywe informacje na jego temat, fałszywe oskarżenia, fałszywe dane, które są wprowadzane do publicznego obrotu.\nI co w takim razie przed Polską, przed Panem Prezydentem? Jakie są w tej chwili konkretne wyzwania, co należy robić w tym momencie?\nPrzede wszystkim spokojnie wyjaśniać sprawę, natomiast nam absolutnie nie wolno się wycofać. Mamy prawo bronić właśnie prawdy historycznej – tego, że 6 mln polskich obywateli, w tym ok. 3 mln Polaków, zginęło w czasie II wojny światowej, m.in. w niemieckich, nazistowskich obozach zagłady.\nTak, właśnie Niemcom udało się zdenacjonalizować tę odpowiedzialność, to też jest bardzo specyficzne, prawda? Gdy Niemcy nie odpowiadają, odpowiadają jacyś mityczni naziści.\nOczywiście. Patrzę, jak bardzo zręcznie prowadzona jest polityka historyczna przez niektóre ośrodki zagraniczne i rzeczywiście jestem ciekawy, w ilu krajach młody człowiek zapytany za 5 czy za 10 lat, czy może w niektórych przypadkach już dzisiaj: „Kim byli naziści?”, nie będzie umiał odpowiedzieć. „Kto zamordował Żydów w czasie II wojny światowej, kto zabijał w Europie?”. Powie: „Naziści”. „A kim byli naziści?”. „Nie wiem, naziści”. I to jest rzeczywiście bardzo, bardzo, bardzo zręczna gra. Oczywiste jest dla wszystkich tych, którzy historię znają, i tych, którzy jej się uczyli w sposób bardziej wnikliwy, że byli to Niemcy. Niemcy, którzy ideologię nazistowską po prostu stworzyli i wcielili w życie.\nPanie Prezydencie, wrócił Pan właśnie z Davos, gdzie m.in. miał Pan rozmowę z Prezydentem Stanów Zjednoczonych. Czy ‒ oprócz niezbędnych w polityce międzynarodowej kontaktów ‒ te alpejskie rozmowy przyniosły jakieś konkretne efekty?\nCo pan redaktor rozumie przez „konkretne efekty”? Bo jeżeli pan redaktor rozumie konkretnie podpisane tam umowy, to odpowiedź będzie taka, że tam się umów nie podpisuje. Ale co dla mnie jest konkretnym efektem? Istnieje bardzo niewiele takich forów, na których polityk, prezydent czy premier mają szansę spotkać się rzeczywiście z wielkim światowym biznesem, w szerokim gremium – to jest takie miejsce. W związku z tym mamy bardzo wiele spotkań czysto politycznych. Często spotykam się z prezydentami innych krajów ‒ w ramach szczytów Trójmorza, w ramach szczytów bukaresztańskiej dziewiątki, czyli państw NATO Europy Środkowo-Wschodniej, w ramach spotkań państw NATO, w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych, Rady Bezpieczeństwa ONZ, w ramach grupy Arraiolos, gdzie spotykają się też prezydenci europejscy. Więc tych okazji do spotkań z prezydentami ‒ nawet w ciągu roku ‒ jest co najmniej kilka, już nie wspomnę o Grupie Wyszehradzkiej. Natomiast żeby się spotkać z wielkim światowym biznesem, to w zasadzie istnieje jedyne takie forum, gdzie możliwe jest takie spotkanie. Dlatego ono jest niezwykle ważne, jeżeli ktoś ma ambicje rozwoju gospodarczego i ma ambicje ekspansji gospodarczej, a także przyjmowania u siebie i stwarzania warunków dla wielkich światowych inwestycji. My taką ambicję mamy i dlatego byliśmy w Davos.\nI co, nie ma rezerwy tego wielkiego biznesu wobec Polski? Biorąc pod uwagę ten fałszywy wizerunek, który się tworzy Polsce, obecnemu rządowi, Panu.\nMuszę powiedzieć, że nie. Może ktoś będzie zaskoczony ‒ ale nie, absolutnie nie ma. Wręcz przeciwnie. Miałem bardzo wiele właśnie dokładnie ze strony biznesu ‒ nie polityków, ale biznesu – takich wypowiedzi o Polsce do mnie, że świetnie się rozwija, że świetne wyniki gospodarcze, że bardzo dobra perspektywa, że jest bardzo dobre zarządzanie gospodarcze w Polsce, że Polska jest krajem stabilnym, który idzie do przodu. Nasze państwo było bardzo chwalone i bardzo była chwalona polityka, która w tej chwili jest realizowana. Zachodni biznes, który funkcjonuje w stabilnych demokratycznie krajach, gdzie nie jest normą korupcja, gdzie nie jest normą rozkradanie systemu podatkowego – bo państwo pilnuje swoich interesów i ani na korupcję, ani na rozkradanie systemu podatkowego na potęgę nie pozwala – doskonale rozumie, że zamykamy dziurę VAT i że w ten sposób przynosimy pieniądze do budżetu, że prowadzimy także politykę, która zmierza ku poprawie standardu życia rodziny posiadającej dzieci. Bo to jest polityka skierowana na przyszłość. Biznes jest zazwyczaj bardzo pragmatyczny i on doskonale rozumie dobrą politykę realizowaną przez obecny rząd.\nAle obecny rząd ma ambicję, żeby Polska upodmiotowiła się również ekonomicznie. To nie musi być na rękę rozmaitym wielkim korporacjom, które np. potrafią wyprowadzać wszystkie zyski na zewnątrz itd. Więc czy tutaj nie ma pewnego konfliktu? Że Polska chce być realnym konkurentem, a nie podwykonawcą wielkich mocarstw ekonomicznych.\nNawet jeżeli oni odczuwają taki problem, ponieważ do tej pory wyprowadzali pieniądze, to głośno o tym nie mówią. I do mnie – jako Prezydenta Rzeczypospolitej, który jest jednak najwyższym przedstawicielem państwa polskiego – takie informacje nie przychodzą. Rozmawiam z nimi, bardzo im zależało na spotkaniach ze mną – zresztą miałem rzeczywiście możliwość rozmawiać z bardzo poważnymi przedstawicielami biznesu, jak choćby prezes Google’a. Pytałem go o inwestycje w Polsce, pytałem, czy jest zadowolony z tego, jak firma funkcjonuje tutaj, w Warszawie, gdzie ma przedstawicielstwo, i w ogóle w naszym kraju. Powiedział, że tak, że mamy bardzo zdolną kadrę, z czego oni są niezwykle zadowoleni, i powiedział, że mają zamiar poszerzyć swoją działalność w Polsce. Że być może – nie mówię, że tak – ale nawet dał to do zrozumienia, otworzyliby jeszcze drugie swoje przedstawicielstwo. A generalnie powiedział mi, że będą chcieli, by do Polski wrócili polscy informatycy i inni specjaliści, którzy są przez nich zatrudnieni, a którzy zostali wysłani do innych krajów, do innych placówek Google’a. Też właśnie mówił o bardzo dobrym rozwoju, o ambicjach obecnego rządu i moich, jako Prezydenta, jeśli chodzi o budowanie nowoczesnej gospodarki, o wprowadzanie innowacji, informatyzację, cyfryzację – to były tematy, o których rozmawialiśmy.\nAle spotkanie z Prezydentem Trumpem nie dotyczyło chyba wyłącznie spraw ekonomicznych?\nSpotkanie z panem prezydentem Trumpem w większości dotyczyło spraw ekonomicznych. Nie będę ukrywał, że dużą część naszej warszawskiej rozmowy zajęła kwestia kontraktów gazowych, czyli dostarczania amerykańskiego LNG – gazu skroplonego – do gazoportu w Świnoujściu. A ponieważ w międzyczasie został zawarty średnioterminowy kontrakt na dostawy gazu ze Stanów Zjednoczonych ‒ pan Prezydent bardzo wtedy podnosił tę kwestię, że chciałby, aby Polska kupowała gaz od Stanów Zjednoczonych – w związku z tym mówiliśmy, że nasza warszawska rozmowa jakby już przyniosła efekt w postaci tego, że zawarliśmy, Polska i Stany Zjednoczone, dobry kontrakt na dostawy tego surowca, że jest to także bardzo dobra prognoza na przyszłość i że to pokazuje, iż jest nadzieja na zacieśnianie wzajemnych relacji.\nNo tak, ale z naszej strony import tego gazu będzie sensowny, gdy nie pozostanie jedynie importem dla Polski, tylko będzie importem dla całego regionu. I tutaj pojawia się idea, która stanowiła jeden z podstawowych tematów tej pierwszej wizyty Prezydenta Trumpa w Warszawie pół roku temu, gdy było to spotkanie – inicjatywa Trójmorza. Jak ona się teraz rozwija? Bo właściwie niewiele o tym słyszymy. Słyszymy o deklaracjach.\nNo nie. Trzeba powiedzieć, że to był w ogóle sam w sobie wielki sukces. Że właśnie na spotkanie inicjatywy Trójmorza – tej inicjatywy tak naprawdę cały czas rodzącej się tutaj, w Europie Środkowej – przybył Prezydent Stanów Zjednoczonych, największego nie tylko militarnego, ale przede wszystkim gospodarczego mocarstwa na świecie, największej gospodarki. No i to zelektryzowało faktycznie wszystkich uczestników. Sprawa jest bardzo prosta: chcemy rozwijać infrastrukturę komunikacyjną, energetyczną pomiędzy Morzem Bałtyckim, Adriatykiem a Morzem Czarnym. Osobiście uważam, że jest to kwestia bardzo pilna i niezwykle ważna. Wszyscy bowiem mamy połączenia Wschód-Zachód, nasze kraje z reguły są dobrze skomunikowane z Europą Zachodnią – Polska też, natomiast mamy ogromny problem z infrastrukturą w przestrzeni Północ-Południe. A tymczasem większość naszych państw tutaj ma swoje porty, w związku z tym okno na świat, ale nie ma komunikacji pomiędzy nami – bo nie ma porządnych dróg, porządnych linii kolejowych, którymi można by się w nowoczesny, bezpieczny sposób szybko przemieścić. I to jest element, który my – rozwijając się cały czas – musimy uzupełnić. Co więcej: musimy go także uzupełnić w ramach Unii Europejskiej. Bo chcemy, żeby pod tym względem również Unia Europejska była rozwinięta w sposób zrównoważony, w znaczeniu „równy”. Jeżeli ta sieć jest bardzo dobra na zachodzie Europy, to ona tutaj, u nas, w Europie Środkowej, także powinna być bardzo dobra.\nNo tak, Panie Prezydencie, to jest deklaratywnie oczywiste dla wszystkich, ale zachód Europy chyba tak nieszczególnie patrzy z sympatią na tego typu przedsięwzięcia? Bo ta tzw. Nowa Europa – nazywana tam Nową Europą – zaczyna się wydobywać na samodzielność. Nie oszukujmy się, Panu to pewnie będzie trudno wprost powiedzieć, ale te nasze regionalne potęgi – Niemcy, Francja – niespecjalnie oczekują partnerstwa, lecz raczej podległości państw Nowej Europy.\nNie wiem, czego oczekują. Wiem, że moim obowiązkiem jako Prezydenta – jestem oczywiście również absolutnie przekonany, że także i obowiązkiem rządu, premiera, ministrów – jest działanie w interesie i na rzecz Rzeczypospolitej Polskiej. A działanie, o którym teraz mówimy, czyli właśnie rozwijanie tej sieci, współdziałanie pomiędzy krajami Europy Środkowej w ramach Unii Europejskiej, jest absolutnie zgodne z duchem traktatów europejskich. Wyrównywanie poziomu rozwojowego naszej części Europy w stosunku do Europy Zachodniej jest absolutnie zgodne z założeniami traktatów.\nW związku z tym jeżeli ktoś dzisiaj buduje Unię Europejską, to właśnie my ją budujemy.\nTo jest oczywiste, że nikt nie zaprzeczy temu w sferze deklaracji. W sferze praktyki – już trochę inaczej. Moje pytanie brzmi: czy inne państwa Trójmorza też rozumieją to w ten sposób? Bo może uznają, że lepiej się przytulić do silnych państw, takich jak Niemcy, niż podejmować ryzykowne przedsięwzięcia wspólnie z Polską?\nKażdy patrzy oczywiście przez pryzmat swoich interesów. Powiedział to zresztą pan Prezydent Donald Trump: tak jak on ma na względzie przede wszystkim interes Ameryki, tak ma nadzieję, że każdy z przywódców ma na względzie przede wszystkim interes swojego kraju. Ja też to zresztą mówiłem od dawna. Że dokładnie: działam w polskim interesie i to jest dla mnie najważniejsze. Dbam o interesy moich współobywateli, moich rodaków. Jak postępują inni przywódcy? Jak widać, po rozważeniu różnych interesów, które mają i które ich otaczają, doszli do wniosku, że jednak warto być na tym spotkaniu, że warto współpracować, a już zwłaszcza wtedy, gdy sprawą interesuje się takie państwo jak Stany Zjednoczone. A zainteresowanie Trójmorzem ze strony władz Stanów Zjednoczonych, pana Prezydenta Donalda Trumpa, jest cały czas absolutnie żywe i nawet z panem ministrem Rexem Tillersonem rozmawialiśmy na ten temat dosyć szeroko ostatnio w Warszawie. Bo mieliśmy długą rozmowę, która znacząco się przeciągnęła w stosunku do tego, co pierwotnie planowano, właśnie przez to, że dużo mówiliśmy o inicjatywie Trójmorza, też o amerykańskim udziale w tej inicjatywie.\nAle już po tym spotkaniu Trójmorza mieliśmy wizytę nowego Prezydenta Francji Emmanuela Macrona w Europie Środkowo-Wschodniej – pominął Polskę – która, można było odnieść wrażenie, miała działać w innym kierunku.\nKażdy realizuje swoje interesy. Wiemy o tym, że ja, jestem przekonany, że i pan premier, i ministrowie, mamy realizować interesy polskie. I o to codziennie dbamy.\nCzy Prezydent Francji Macron ewentualnie przekonał naszych potencjalnych partnerów, że on jest dla nich bardziej atrakcyjnym partnerem?\nNie wiem, zobaczymy, na razie nic nie wskazuje na to, by ktokolwiek chciał zrezygnować ze współpracy w ramach Trójmorza. Tym bardziej że pojawiają się nowe idee – jak choćby wspólny fundusz inwestycyjny Trójmorza – więc tutaj raczej się wydaje, że inicjatywa Trójmorza się rozwija, niż że uległa przyhamowaniu.\nNo bo jednak dyrektywa o pracownikach delegowanych, która – de facto – w dużej mierze uderza w nas, jednak została przeprowadzona w Unii Europejskiej. Ta jej zmiana na rzecz interesów francuskich…\nPanie redaktorze, Unia Europejska to też jest gra i ścieranie się różnych interesów. Ważne jest tylko to, by rozumieć, że jeżeli Wspólnota się rozpadnie, będzie to na niekorzyść wszystkich dzisiaj krajów członkowskich.\nPanie Prezydencie, Konstytucja III RP jest tak zbudowana, że tworzy napięcie między najważniejszymi ośrodkami władzy, np. Prezydentem a rządem. I to nie jest taki system amerykański – sprawdzania i równowagi. To jest jakby świadome blokowanie skuteczności tych władz. Twórcy Konstytucji nawet wprost o tym mówili. W związku z tym w Pana sytuacji to szczególnie ostro widać w dwóch sferach: polityki międzynarodowej i obronnej. Jak Pan widzi rozwiązanie tego nie do końca jasnego usytuowania w Konstytucji: ministrów zarządzających i Pana Prezydenta jako osoby zwierzchniej.\nPrzede wszystkim jestem przekonany, że zapisy Konstytucji w tym względzie mogłyby być lepsze, mogłyby być bardziej precyzyjne i wtedy na pewno w sposób bardziej zdecydowany rozstrzygałyby niektóre wątpliwości. Ale powiedzmy sobie otwarcie: w takiej sytuacji wiele zależy również od pewnej woli i osobowości ludzi piastujących poszczególne stanowiska, poszczególne urzędy ‒ Prezydenta jako osobowości, ale także premiera i ministrów, z którymi Prezydent ma współpracować. Fakt jest taki, że w relacji pomiędzy Prezydentem a ministrem obrony narodowej jest powiedziane, że Prezydent Rzeczypospolitej jest najwyższym zwierzchnikiem sił zbrojnych, ale w okresie pokoju swoje kompetencje, zadania wykonuje za pośrednictwem ministra obrony narodowej. Natomiast jeśli chodzi o sprawy zagraniczne, to jest przede wszystkim mowa o współdziałaniu i o tym, że Prezydent ma obowiązek w związku z tym współdziałać z premierem i właściwym ministrem i – jak kiedyś wyraźnie powiedział Trybunał Konstytucyjny – w ogóle obowiązek współdziałania zawsze jest obowiązkiem dwustronnym, czyli zarówno z jednej strony jest obowiązek współdziałania, jak i z drugiej.\nAle konflikt właśnie w tej sferze obronności między minionym ministrem a Panem Prezydentem był dość wyraźny. Pan był zresztą oskarżany przez zwolenników ministra Macierewicza o to, że doprowadził do jego dymisji. Czy to prawda?\nPrzede wszystkim obaj realizowaliśmy program, z którym szliśmy do wyborów: ja do wyborów prezydenckich, pan minister – do parlamentarnych. Ten program był realizowany. Oczywiście można się spierać, czy ten program był realizowany wystarczająco szybko; czy program był realizowany w szczegółach we właściwy sposób ‒ mówimy tu choćby o powołaniu Obrony Terytorialnej. Tu absolutnie wspierałem pana ministra Macierewicza, bo rzeczywiście ta nowa formacja, jaką jest Obrona Terytorialna ‒ a w związku z tym zmierzanie ku zwiększeniu liczebności polskiej armii ‒ była potrzebna, i co do tego jestem przekonany. Można dyskutować o rozwiązaniach szczegółowych: czy nie przyjąć jakichś innych rozwiązań, większych zachęt do tego, by przede wszystkim młodzi ludzie chcieli się zgłaszać do podstawowego przeszkolenia wojskowego i żeby mogli właśnie te funkcje obronne, wojskowe także realizować. No bo dzisiaj mamy do czynienia z taką sytuacją, że właściwie jedno pokolenie nie odbyło żadnego przeszkolenia wojskowego. To się skończyło w momencie, gdy kończyłem liceum – bo właściwie wtedy osoby wykształcone przestały iść do wojska, przestano je brać do wojska. I nawet takie krótkie szkolenie, które było prowadzone dla osób po studiach, obejmowało właściwie szczątkową liczbę osób. A potem w ogóle zrezygnowano z poboru i powszechnej służby wojskowej na rzecz zawodowej służby wojskowej ‒ i dzisiaj mamy tak naprawdę malutką armię jak na wielkość polskiego państwa. To wymaga odbudowy. Armia wymaga, po pierwsze unowocześnienia, jeżeli chodzi o wyposażenie, a po drugie wymaga jednak zwiększenia liczebności.\nWszyscy się zgadzają co do tego, ale Pan Prezydent nie odpowiedział na moje pytanie…\nMieliśmy również różne kwestie, co do których rzeczywiście nie było między nami jednomyślności. Natomiast jeśli chodzi o samo odwołanie – odbyło się ono zgodnie z obowiązującymi przepisami: Pan Premier do mnie, jako Prezydenta, złożył wniosek o dymisję, ja ten wniosek przyjąłem i dymisji Pana Ministra rzeczywiście dokonałem na wniosek Pana Premiera. Ale rozumiem, że to był wniosek, który wynikał z tego, że taka była wola większości parlamentarnej.\nWłaśnie – teraz mamy nowego premiera, rząd po rekonstrukcji. Jak Pan to ocenia? I dlaczego właściwie została przeprowadzona rekonstrukcja rządu i zmiana premiera?\nPoprzedni rząd dokonał wielu bardzo dobrych działań związanych z realizacją wspomnianego programu. Można wymieniać: wprowadzenie najniższej stawki godzinowej, znaczące podwyższenie stawki minimalnej. Przypomnę: płaca minimalna została podwyższona bardziej, niż oczekiwały tego związki zawodowe w Radzie Dialogu Społecznego. Więc to nawet dla związków zawodowych było zaskoczenie, że rząd pani premier Szydło zdecydował się na tak daleko idące podwyższenie płacy minimalnej. No i przede wszystkim oczywiście Program 500+, który zmienił życie wielu polskich rodzin posiadających dzieci, stając się w pewnym sensie kołem zamachowym gospodarki. Nie jest dla nikogo tajemnicą, że byłem wczoraj w Zakopanem ‒ mieliśmy konkurs skoków narciarskich w ramach Pucharu Świata, uczestniczyłem także w zawodach charytatywnych, gdzie wspierano dzieci z niepełnosprawnością, przede wszystkim niepełnosprawnością umysłową ‒ i rozmawiałem w związku z tym z mieszkańcami Zakopanego. Mówili, że teraz ruch turystyczny znacząco się zwiększył, widać, że ludzie mają pieniądze, że w tej chwili dużo więcej ludzi przejeżdża z dziećmi chociaż na kilka dni, żeby wypocząć, żeby dzieciom coś pokazać, pokazać polskie góry. To jest przecież to, o co nam chodziło. Tego właśnie chcieliśmy. To jest otwarcie dzieci na możliwości wypoczynku, to jest otwarcie przestrzeni dla dzieci na możliwość poznania kraju, a bardzo często także możliwość wyjazdu zagranicznego z rodzicami. Mnie to ogromnie cieszy i uważam to za wspaniałe osiągnięcie rządu. Natomiast nie wszystko udało się zrobić. Było też pewne zmęczenie, znużenie ‒ przynajmniej ja tak rozumiem to, co mi przekazywano ze strony większości parlamentarnej, ze strony rządu. Zdecydowano się na zmiany, które miały usprawnić funkcjonowanie rządu, w niektórych momentach przyspieszyć działanie, miały przynieść jeszcze bardziej eksperckie podejście do ważnych spraw, które uważamy, że muszą być jeszcze załatwione ‒ i wierzę, że tak właśnie będzie.\nKomisja Europejska wszczęła przeciwko Polsce postępowanie wynikające z art. 7 Traktatu o Unii Europejskiej. Jak Pan widzi konsekwencje tego dla Polski?\nZobaczymy. Osobiście absolutnie się z tym nie zgadzam i uważam, że jest to bardzo nieuczciwe potraktowanie nas. Wprowadziliśmy do naszego systemu prawnego instytucje, które obowiązują w innych krajach europejskich, a zarzuca nam się naruszanie demokracji. Weźmy pod uwagę to, jaki jest rzeczywisty obraz naszego kraju: mamy wolność zrzeszania się, każdy może sobie demonstrować, nie ma żadnego problemu, jeżeli chodzi o wolność słowa. A dookoła Polski mamy przykłady ograniczania wolności słowa ‒ nawet w Niemczech, gdzie przez kilka dni nie wolno było w ogóle poinformować o gwałtach, które przecież miały miejsce w Kolonii w sylwestra dwa lata temu.\nTeraz weszła cała ustawa, która penalizuje niezdejmowanie określonych treści itd.\nWięc jeżeli mówimy o ograniczaniu demokracji i wolności słowa, to proszę bardzo… Natomiast u nas nic takiego się nie dzieje i dla mnie ‒ powtarzam jeszcze raz ‒ te instytucje, które wprowadzamy do prawa polskiego, są instytucjami wzmacniającymi demokratyczność funkcjonowania państwa. Bo np. system kooptacji, jeżeli chodzi o sędziów w Krajowej Radzie Sądownictwa, który do tej pory u nas funkcjonował – że tylko sędziowie mają prawo wybierania sędziów do KRS ‒ a cóż on ma wspólnego z zasadami demokracji? Demokracja to przede wszystkim ci, którzy zostali wybrani przez społeczeństwo. Sędziowie ze społecznym wyborem nie mają nic wspólnego. Absolutnie nic. Sędziowie pojawiają się w systemie na zasadzie właśnie kooptacji. I to w pewnej części musiało być zmienione, żeby ten mechanizm funkcjonował bardziej demokratycznie. Bo jeżeli mówimy, że zasada trójpodziału władz to także jednak równoważenie się władz nawzajem, to ja przepraszam bardzo, ale do tej pory władza sądownicza była de facto całkowicie niezależna od innych władz. A tak nie może być. Oczywiście, nie można dopuścić do sytuacji, w której jest możliwość wpływania choćby na treść wyroków przez władzę wykonawczą ‒ i tego za wszelką cenę trzeba unikać, a nawet wrażenia, że coś takiego jest możliwe. Dlatego sprzeciwiłem się temu, by wpływ na sędziów i Sąd Najwyższy miał w Polsce Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny. Natomiast przecież od samego początku, od 1997 roku, w tej Konstytucji mamy jasno powiedziane, że to Prezydent powołuje sędziów. Więc jeżeli Prezydent powołuje sędziów, to jest chyba logiczne, że może także decydować o tym, kto po osiągnięciu wieku emerytalnego może nadal orzekać, a kto nie.\nPanie Prezydencie, czas jest nieubłagany nawet dla Prezydenta. Proszę wybaczyć, nie skończyliśmy.\nZa czas i pogodę nie odpowiadam.\nBardzo Panu dziękuję, dziękuję państwu – i do zobaczenia.\nRozmawiał Bronisław Wildstein


Sąsiad z piekła rodem - Państwo w Państwie\nPóźnym wieczorem 28 lipca 2020 roku do mieszkania pana Tomasza zapukał sąsiad. Mężczyźni już wcześniej mieli konflikt. Zaraz po otwarciu drzwi doszło do awantury i przepychanki. W pewnym momencie agresywny sąsiad dwukrotnie ugodził nożem pana Tomasza. 50 latek nie miał szans, zmarł na klatce z powodu wykrwawienia.\nMój brat był nieprzygotowany na to zupełnie. Wyszedł w bokserkach. Szykował się do snu. Więc wyszedł po prostu zapytać się, o co chodzi... Pociął go po twarzy i szyi. Wiem, że musiały to być potężne ciosy, bo była tam przecięta tętnica szczękowo-szyjna – mówi Marek Zdrojek, brat zabitego\nZ agresywnym sąsiadem już wcześniej były problemy- znał go cały blok na warszawskim Ursynowie. Odkąd tylko się wprowadził miał celowo hałasować, grozić i uprzykrzać życie innym mieszkańcom.\nPotrafił o godzinie pierwszej czy drugiej w nocy piłką odbijać o ścianę, o podłogę. Potrafił tak robić przez godzinę, półtorej. Zdarzało się, że obrzucał jajkami czyste pranie wywieszone na balkonie. To jest jego hobby, robienie krzywdy ludziom – opowiada Edyta Rychlik, jedna z mieszkanek bloku.\nJuż wcześniej zdarzały się fizyczne ataki na mieszkańców bloku. Mimo zgłoszeń policja na nie nie reagowała.\nObserwował mnie. Wiedział, kiedy wchodzę, kiedy wychodzę, zaczaił się. Ciągnął za włosy i mówił, że dopóki mnie nie zabije, to nie spocznie. Zgłaszałam to na policję wiele razy. Na komendzie jak mnie widziano, to już się śmiano. Losowali sobie, kto będzie te nudne moje zeznania spisywał - mówi Edyta Rychlik.\nZaraz po zabójstwie pana Tomasza, niebezpieczny sąsiad został zatrzymany przez policję, a następnie aresztowany. Mimo tragedii, mieszkańcy bloku odetchnęli z ulgą- liczyli, że po tak drastycznym przestępstwie mężczyzna trafi na wiele lat za kraty. Okazało się jednak, że sąd zdecydował się wypuścić go na wolność po... 3 miesiącach.\nZłożył wyjaśnienia w których przekonywał, że działał w ramach obrony koniecznej. Najwidoczniej udało mu się przekonać sąd do tego, aby uchylił mu areszt – mówi pełnomocnik rodziny zamordowanego.\nJedynym środkiem zapobiegawczym jest zakaz zbliżania się do budynku w którym mieszkał. Lokatorzy jednak boją się, że nie będzie go respektował i dojdzie do kolejnej tragedii. Więcej w programie Państwo w państwie o 19:30.


29 kwi 2020, 19:47\nFord nie powróci do rajdowych mistrzostw świata jako producent. Nawet po wejściu hybryd do WRC są małe szanse na oficjalny, fabryczny program amerykańskiej marki.\nSwoimi obawami i przypuszczeniami w wywiadzie udzielonym dla magazynu AutoHebdo podzielił się szef M-Sport Ford WRT - Richard Millener.\nPytany, czy M-Sport poparł pomysł wprowadzenia hybryd do WRC, stwierdził: - Uważamy, że WRC powinno odzwierciedlać to, co dzieje się na rynku i pomagać w osiąganiu celów obranych przez dane marki. Obecnie już jesteśmy spóźnieni, więc czas przejść na hybrydy. To nie będzie łatwe, ale uważam, że zmierzamy we właściwym kierunku.\n- Wszyscy producenci mieli własną wizję na ten temat, ale udało nam się wymyślić coś korzystnego dla wszystkich. Przyciągnięcie nowych zespołów nie zdarzy się przed 2023 lub 2024 rokiem. Ważne było, aby w stawce pozostały obecne ekipy - kontynuował Millener.\nRajdowe hybrydy pojawią się w mistrzostwach świata od sezonu 2022. Wprowadzenie nowych przepisów nie zostanie odroczone. Prace nad regulaminami, a co za tym idzie projektami samochodów Rally1 są jednak opóźnione, a przestój spowodowany pandemią koronawirusa nie pomaga.\n- Nie podjęto jeszcze żadnych poważnych decyzji, szczególnie w odniesieniu do systemu hybrydowego (który zostanie opracowany przez Compact Dynamics). Musimy ocenić, czy wszystko jest na miejscu, aby rozpocząć taki projekt. Zaczęliśmy jednak pracę w niektórych obszarach. Na początku mieliśmy mieć na to dwa lata, a zostało nam tylko 18 miesięcy, może mniej.\n- Samochód musiałby zostać szybko przygotowany na 2021 rok, aby mieć pełny rok na testy, ale nie będzie to łatwe. Do czasu wejścia w życie przepisów, prawdopodobnie straciliśmy już 6 miesięcy... ale może być jeszcze gorzej. Zobaczymy jak uda się nadrobić zaległości.\nUważa się, że klasa Rally 1 będzie wyglądała jak ulepszone Rally 2: - Prawda, że jest to inspirowane tym, co widzimy w R5. Musieliśmy zrobić krok do tyłu. Dalszy rozwój i obsługa obecnych samochodów była niemożliwa. Sytuacja ekonomiczna na to nie pozwala. Chociaż nie wszyscy zgodzili się z tym pomysłem, zwłaszcza kierowcy, było to konieczne. WRC to nie F1. Nigdy nie będzie takich samych budżetów. Nie mogliśmy iść dalej w tym kierunku, musieliśmy trochę się cofnąć.\nM-Sport kontynuuje kooperację techniczną z Ford Performance. Millener pytany, czy jest szansa, aby przy nowych przepisach technicznych amerykańska marka skusiła się na powrót do WRC z pełnym fabrycznym programem, odparł: - Są w pełni świadomi tego, co robimy. Ściśle współpracujemy z Ford Performance, ale nie sądzę, aby oficjalnie wrócili.\nTanak rozważyłby rallycross\nMakinen zarabia w Estonii


Pokolenie mp3 – coraz więcej osób z niedosłuchem. Winne słuchawki? - Twojezdrowie.pl\nPoniedziałek, 15 lutego (13:00)\nSłuchawki nauszne są najbezpieczniejsze, ponieważ mają największą powierzchnię. Zdj. ilustracyjne /Pexels\n85 decybeli (dB) to, według przyjętych przez Unię Europejską norm, górna granica szkodliwości natężenia hałasu. Tymczasem okazuje się, że limit głośności w niektórych modelach słuchawek sięga nawet 120 dB! Dla porównania - startujący odrzutowiec generuje hałas rzędu 130 dB. Długotrwała ekspozycja narządu słuchu na hałas może prowadzić do uszkodzenia nabłonka zmysłowego narządu Cortiego w uchu wewnętrznym.\nUszkodzenie to zmniejsza reaktywność komórek ww. nabłonka, co ma niekorzystny wpływ na przekazywanie bodźców akustycznych przez nerw słuchowy i powoduje narastające uszkodzenie słuchu - mówi lek. Piotr Pasternak, audiolog, laryngolog.\nProblemem jest rodzaj urządzenia oraz głośność. Lek? Pasternak radzi, na co warto zwrócić uwagę podczas zakupu słuchawek. Jeśli korzystanie ze słuchawek jest konieczne, powinniśmy wybrać model nauszny. To szczególnie ważne w przypadku najmłodszych. Aktualna sytuacja epidemiologiczna, i związana z nią nauka zdalna, wymusiła na rodzicach doposażenie dzieci w sprzęt niezbędny do uczestnictwa w lekcjach online, w tym między innymi także w słuchawki.\nSłuchawki nauszne są najbezpieczniejsze, ponieważ mają największą powierzchnię, tłumią dźwięki z zewnątrz, a fala dźwiękowa dociera do ucha w bardziej naturalny sposób niż w przypadku słuchawek dousznych lub dokanałowych (zwykle z silikonową końcówką), które absolutnie odradzam - tłumaczy Piotr Pasternak. Dostarczają one bowiem dźwięk bezpośrednio do kanału słuchowego, a to stwarza znacznie większe ryzyko uszkodzenia słuchu.\nObecnie tradycyjne słuchawki mogą osiągać poziom dźwięku, który podczas ich długotrwałego użytkowania, jest nie tylko męczący, ale także niebezpieczny. Aby dziecko uniknęło w przyszłości problemu z niedosłuchem, warto rozważyć zakup słuchawek z dodatkową funkcją ograniczenia głośności - wyjaśnia ekspert.\n1. Nigdy nie ustawiaj maksymalnej głośności - niektóre modele słuchawek przenoszą ciśnienie akustyczne o poziomie nawet 120 dB! Taka skala natężenia dźwięku wiąże się już z progiem bólu. Dla porównania - 130 dB osiąga odrzutowiec podczas startu. Zalecana optymalna i bezpieczna głośność to 30-60 dB.\n2. Czas korzystania ze słuchawek ogranicz do 1 godziny dziennie - słuchawki powodują, że naturalne otoczenie dźwiękowe się zmienia. Długotrwałe ich użytkowanie prowadzi do przemęczenia narządu słuchu. Ze słuchawek korzystaj wówczas, kiedy jest to niezbędne i rób częste przerwy.\n3. Ustaw głośność na poziomie 0 przy podłączeniu słuchawek - aby uniknąć nieprzyjemnego dla ucha uderzenia głośnego dźwięku i związanej z tym dolegliwości bólowej, przy podłączeniu słuchawek, a przed uruchomieniem muzyki, ustaw głośność na 0.


rz 09.12.2013 08:59\nDefinitywnie rezygnuję z Grand Prix - potwierdził w ten weekend Tomasz Gollob. Głosy oburzenia, iż woli miliony Unibaksu zamiast biało-czerwonej flagi to nonsens. Odejście właśnie teraz to najlepsze, co mógł zrobić.\nRację ma Jerzy Kanclerz - były menedżer bydgoskiej Polonii, przyjaciel Golloba, człowiek, który widział na żywo każdy ze 168 turniejów Grand Prix - że wraz z ostateczną decyzją Polaka kończy się na żużlu pewna era. Nie ma jednak w rezygnacji Polaka nic złego.\nGollob wprost nie podaje powodu, dlaczego z GP się żegna. Ogranicza się raczej do suchego stwierdzenia, że już nadszedł na to czas. Jednak nawet bez tego powody można wyliczać jeden za drugim.\nTo prawda, że jego czas w GP zwyczajnie się skończył. Swój cel osiągnął - mistrzostwo globu zdobył. Ma 42 lata. Dla tegorocznego mistrza świata, Taia Woffindena, mógłby być ojcem. Jest z innego pokolenia żużla. Przedłużanie pożegnania nie jest w jego stylu. Gollob podjął szybką konkretną decyzję. Czas ustąpić pola innym. Tym, którzy chcą bardziej ryzykować. Tym, którzy lepiej czują się na sztucznie usypywanych torach, które tak uwielbia się w GP.\nGrand Prix to również koszty. Kiedy z cyklu zrezygnował Billy Hamill. przyznał wprost: za półdarmo życia narażać nie będzie. Naiwnością jest wiara, że walczy się w GP o pieniądze. Nie bezpośrednio. Tytuły mogą przełożyć się później na lukratywny kontrakt w Polsce. Tylko że Gollobowi to niepotrzebne. Ostatni - prawdopodobnie - rok na żużlowych torach w Polsce i tak mu się opłaci. Przez lata wyrobił sobie taką markę, że żadnej dodatkowej promocji samego siebie nie potrzebuje. Dlaczego więc dokładać do napiętego i tak kalendarza kilkanaście dodatkowych imprez?\nGP z Gollobowego punktu widzenia nie ma sensu. 12 imprez rozsianych od Nowej Zelandii po Finlandię to wyzwanie logistyczne, które musi wpłynąć na codzienność. A lider toruńskiego klubu wyraźnie ma teraz inne priorytety. Trzeba docenić Golloba: skoro zaangażował się w to, by Unibax zdobył w lidze złoto, rezygnuje z tego, co mogłoby to powstrzymać. Gdyby nie wypadek podczas wrześniowego turnieju, w Toruniu być może świętowano by mistrzostwo Polski, a klub nie był kojarzony z żenującym skandalem, a sukcesem. Gollob już jesienią sprawiał wrażenie wręcz przygnębionego, iż jego kolizja doprowadziła do totalnego miszmaszu w lidze, kar, krytyki torunian. Można powiedzieć oczywiście, że gaża z Unibaksu przebija to, co daje GP. Można jednak też powiedzieć, że lojalność wobec podstawowego pracodawcy - Romana Karkosika - wzięła górę nad umową-zleceniem, która może i dałaby prestiż, ale nic poza tym.\nOdejście Golloba ma też znaczenie w już otwartej wojnie o strefę wpływów w światowym żużlu. Toruńska firma One Sport zadała angielskiemu promotorowi GP - BSI/IMG - ogromny cios. Gollob będzie startował w jej mistrzostwach Europy, ale już nie w organizowanych przez Anglików mistrzostwach świata. Dla BSI/IMG to jak policzek. Ten wstrząs może dać żużlowi tylko korzyści. Ten sport umiera: poza Polską jest w głębokiej niszy, a i tu zaczyna się do niej niebezpiecznie zbliżać. Odejście Golloba z GP zmusi BSI/IMG do podjęcia rękawicy - rywalizacji z One Sport na pomysły, realizację zawodów, gaże zawodników. Konkurencja może żużel wydobyć z dna. A nie mam żadnych wątpliwości: decyzja Golloba na dobre zmusi angielską firmę do tego, by zaczęła na speedway patrzeć inaczej niż tylko maszynkę do wyciągania pieniędzy od polskich miast.\nOgłaszając odejście z GP, Gollob zasygnalizował, że choć stałym uczestnikiem cyklu już nie będzie, chętnie wystąpiłby w nim gościnnie, w dwóch epizodach.\nLepszej okazji niż tzw. dzikie karty na turnieje w Bydgoszczy i Toruniu nie będzie. Na torze Polonii gromił rywali, pokazywał przez lata, na czym polega żużlowa doskonałość, perfekcja godna mistrza. Musi - i nie powinno to podlegać żadnym negocjacjom - dostać zaproszenie i na turniej w Bydgoszczy, i na kończące sezon 2014 zawody w Toruniu na Motoarenie. Tylko w ten sposób Grand Prix odpowiednio uhonoruje człowieka, który dla tego cyklu zrobił więcej niż ktokolwiek inny. Gdyby nie Gollob, nie byłoby polskiego szaleństwa na punkcie GP. A bez niego nie byłoby zapewne ani tego cyklu, ani namiastki wielkiego żużla.\nPulczyński w drugiej lidze. Gollob pójdzie w jego ślady


Liga Arabska apeluje do Palestyńczyków - RMF24.pl\nLiga Arabska apeluje do Palestyńczyków\nSobota, 16 czerwca 2007 (07:01)\nMinistrowie spraw zagranicznych krajów arabskich powołali komisję, która zbada sytuację w Strefie Gazy. Od kilku dni toczą się tam ostre walki między rywalizującymi ugrupowaniami palestyńskimi - Fatahem i Hamasem.\nPodczas nadzwyczajnego spotkania szefów dyplomacji państw Ligi Arabskiej w Kairze, postanowiono, że w skład komisji wejdą przedstawiciele Egiptu, Arabii Saudyjskiej, Kataru, Jordanii, Tunezji oraz sekretarz generalny Ligi.\nKomisja ma w ciągu miesiąca przygotować raport. Ministrowie potępili "kryminalne akty", do jakich doszło w Strefie Gazy i zaapelowali o "przywrócenie sytuacji poprzedzającej incydenty" - stwierdza komunikat opublikowany po zakończeniu obrad.\nSzefowie dyplomacji podkreślili także konieczność uszanowania "prawowitej władzy" prezydenta Autonomii Palestyńskiej Mahmuda Abbasa oraz respektowania pochodzących z wyboru instytucji, w tym Rady Legislacyjnej, w której radykalne ugrupowanie Hamas ma większość.\nW czwartek w nocy Hamas przejął kontrolę nad całą Strefą Gazy. W trwających od tygodnia walkach Fatahu z Hamasem zginęło prawie 120 osób.


Video Archives - Strona 2 z 4 - Good Case - produkcja filmów reklamowych i promocyjnych\nRewolucja technologiczna przybrała prawdziwie szaleńcze tempo. Jeszcze w ubiegłym roku zachwycaliśmy się rozdzielczością 4k, a już pojawiła się kolejna nowinka w postaci futurystycznej rozdzielczości 4320p znanej jako 8K.\n3 sierpnia 2016 / Kategoria: Video\nWspółczesne reklamy często przypominają najlepsze produkcje filmowe wielkiego ekranu. Ciekawy scenariusz, bogata treść i przede wszystkim niecodzienne ujęcia to znak rozpoznawczy dobrej produkcji reklamowej. Czytaj więcej\nFilmy targowe, jak sama nazwa wskazuje, są używane przede wszystkim do prezentacji przedsiębiorstw oraz ich ofert na imprezach wystawienniczych. To nowoczesna i rozpowszechniona w świecie biznesu forma reklamy i zaznajomienia potencjalnych kontrahentów z oferowanymi produktami, zachęcająca jednocześnie do podjęcia współpracy. Czytaj więcej\nKamera Blackmagic Pocket to jedno z tych urządzeń w świecie cyfrowych możliwości, które pozwala na nagrywanie w bardzo wysokiej jakości za relatywnie niewielką cenę. Co więcej, Blackmagic Pocket jest urządzeniem rekomendowanym przez specjalistów dla początkujących filmowców. Czytaj więcej


Zanim drzewo wytniesz – wczytaj się w przepisy! | Codziennik mławski – Mława\nNależy pamiętać, że znowelizowana ustawa nie daje pełnej swobody wycinki drzew na wszystkich prywatnych działkach. Przede wszystkim – są znaczne ograniczenia wycinki drzew objętych dodatkową ochroną – m.in. drzew w parkach krajobrazowych oraz na obszarach chronionego krajobrazu, a działki prywatne, często znajdują się na takich terenach. Specjalną ochroną objęte są również pomniki przyrody oraz zieleń objęta ochroną konserwatorską, o czym mówi ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto wycinka jest ograniczona w okresie lęgowym ptaków (1 marca – 15 października) oraz na terenach będących obszarami rozrodu, wychowu młodych, żerowania czy po prostu odpoczynku gatunków chronionych. Należy przy tym pamiętać, że właściwie wszystkie gatunki ptaków są w Polsce objęte ochroną prawną.\nJak sprawdzić czy nasza działka leży w obszarze chronionego krajobrazu? Na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska https://www.gdos.gov.pl/baza-danych znajduje się specjalna mapa, na której każdy mieszkaniec może to w prosty sposób zweryfikować.\nTagi: kiedy można wyciąć drzewo lex Szyszko wycinka drzew na działce


W końcu działa winda na peron SKM w Oliwie - StaraOliwa.pl - Oliwa i jej mieszkańcy\nTen komunikat na drzwiach do windy jest już na szczęście nieaktualny fot. Tomasz Strug\nWinda prowadząca z tunelu oliwskiego dworca na peron Szybkiej Kolei Miejskiej zepsuła się na początku czerwca w trakcie jednego z ulewnych deszczy.\nNa wynikające z tego problemy zwróciła uwagę jedna z mieszkanek Gdańska, która i tak wykazała się wielką cierpliwością.\n- 9 czerwca przyjechałam na peron SKM z wózkiem bliźniaczym i odkryłam, że winda nie działa. Po zniesieniu wózka z dziećmi po schodach, co wymagało rozłożenia go na części i kilkukrotnej wycieczki w górę i w dół, ponieważ zniesienie takiego wózka "na raz" nawet przy pomocy innych osób nie jest możliwe. (…)Taki stan trwa do dziś, czyli od 50 dni – pisała mieszkanka pod koniec lipca w wiadomości skierowanej do SKM, Rad Dzielnic Oliwy i Przymorza Małego oraz trójmiejskich mediów. - Podróżując z dziećmi jestem zmuszona nadrabiać drogi i korzystać z przystanku Przymorze lub planować podróż tramwajem. Jest to jednak niewielka niedogodność w porównaniu do tej, jaką muszą zapewne znosić osoby niepełnosprawne.\nAutorka listu zwróciła się o pomoc do Rad Dzielnic również w sprawie uruchomienia windy po stronie dworca, należącej do PKP.\nPo naszej interwencji oraz Rady Oliwy, windę tę szybko naprawiono. Problem był jednak nadal z windą prowadzącą na peron SKM, która podlega temu przewoźnikowi.\nOkazało się, że zalane podczas czerwcowej ulewy podzespołu dźwigu osobowego zostały zalane. Kolejne zniszczenia ujawniały się w trakcie prób uruchomienia windy. To wydłużało w nieskończoność naprawę, a zniecierpliwiona mieszkanka uruchomiła fanpage Czy winda działa? Trójmiasto SKM, PKP, PKM poświęcony tej i podobnym awariom.\nTu również znajdujemy odpowiedź SKM na list mieszkanki.\n(...) Wyjaśniamy, iż długotrwała awaria dźwigu w Gdańsku Oliwie jest skutkiem jego zalania oraz niemożnością precyzyjnego zlokalizowania miejsca uszkodzenia elementów.\nPo osuszeniu i zamówieniu nowych elementów elektroniki sterowania i ich zamontowaniu, miało nastąpić uruchomienie dźwigu(…). Jednak podczas próby uruchamiania windy wykryto dodatkowe uszkodzenie systemu zasilania dźwigu, którego nie można było zlokalizować przed wymianą systemu sterowania.\nPo zlokalizowaniu ww. uszkodzenia zamówiono nowy element i po jego zamontowaniu winda zostanie ponownie uruchomiona. Zgodnie z uzyskanymi informacjami winno to nastąpić w ciągu kilku najbliższych dni.\nZapewniamy, iż dokładamy wszelkich starań, aby opisywaną sytuację rozwiązać jak najszybciej. Zdajemy sobie sprawę, iż długotrwały czas awarii może powodować frustrację, podkreślamy jednak, iż winda na stacji Gdańsk Oliwa jest jednym z pierwszych tego typu urządzeń zainstalowanych na terenie PKP SKM. Wpływa to na dostępność części, które konieczne są do jej naprawy.\nW swoim piśmie do SKM mama bliźniaków pytała, co ma zrobić osoba niepełnosprawna, która przyjedzie na peron i nie znajdzie nikogo do pomocy. Czy SKM oferuje jakąkolwiek pomoc w takiej sytuacji?\nW kwestii zaś obsługi osób niepełnosprawnych wyjaśniamy, iż zgodnie z Regulaminem Przewozu Osób Rzeczy i Zwierząt PKP SKM w Trójmieście pracownicy SKM bezwzględnie udzielają pomocy przy wsiadaniu i wysiadaniu z pociągu SKM, w przypadku zgłoszenia tego na 48 h przed przejazdem. W innym przypadku pomoc udzielana jest w miarę możliwości. Wyjaśniamy również, iż wszystkie zgłoszenia podróżnych dotyczące niesprawnych dźwigów osobowych są niezwłocznie przekazywane do serwisu.\nProsimy o przyjęcie powyższych wyjaśnień wraz z serdecznymi przeprosinami za wszelkie doznane niedogodności związane zarówno z długotrwałą naprawą jak i oczekiwaniem na odpowiedź.\nOstatecznie winda została uruchomiona w piątek (16 sierpnia). W jej jak najszybsze naprawienie zaangażował się osobiście Tomasz Złotoś, rzecznik prasowy PKP SKM w Trójmieście, za co serdecznie dziękujemy.\nOstatnio zmieniany środa, 21 sierpień 2019 08:35


Jacek Sierpiński – Państwo surowe, ale nieskuteczne | Stowarzyszenie Libertariańskie\nJacek Sierpiński – Państwo surowe, ale nieskuteczne\nStworzony 19 maja 2020 Wysłane przez: Przemek HankusKategorie: Blog\nJak się okazuje, Polska przy jednych z najostrzejszych ograniczeń nałożonych na społeczeństwo w związku z epidemią COVID-19, ma jednocześnie jedne z najgorszych wyników w zwalczaniu epidemii.\nNa stronie Oxford COVID-19 Government Response Tracker można wygenerować wykresy pokazujące zależność poziomu surowości rządowych odpowiedzi i liczby zakażeń. Porównując Polskę z takimi państwami, jak Grecja, Słowacja, Australia i Tajwan można zobaczyć, że:\n– 1 kwietnia poziom surowości rządowych restrykcji był nieco wyższy jedynie w Grecji, podczas gdy liczba zakażeń była wyższa tylko w Australii;\n– 10 maja Polska miała już większą liczbę zakażeń od wszystkich tych państw – podobnie jak poziom surowości restrykcji. W porównaniu z Tajwanem ten poziom był znacznie wyższy.\nZ kolei „Policy Activity Index” stworzony przez CoronaNet Research Project i posługujący się nieco inną metodologią pokazuje, że Polska miała zawsze wyższy poziom surowości rządowych ograniczeń od Słowacji i Grecji, Australię wyprzedziła w tym pod koniec lutego, a Tajwan – w pierwszej połowie marca. (Przy czym te dwa ostatnie kraje miały pierwsze odnotowane przypadki zakażeń dużo wcześniej: Tajwan 21 stycznia, a Australia 25 stycznia – podczas gdy w Polsce pierwszy przypadek zarejestrowano 4 marca). A jeszcze pod koniec kwietnia Polska była wg tego indeksu w gronie pięciu państw z najostrzejszymi restrykcjami na świecie.\nA teraz przejdźmy na stronę EndCoronavirus i zobaczmy, jak w różnych państwach wygląda skuteczność zwalczania epidemii, to znaczy relatywny spadek liczby nowych zakażeń. Okazuje się, że Australia, Grecja, Słowacja i Tajwan zaliczają się do krajów „zwalczających COVID-19”, to znaczy takich, w których spadek ten występuje. A Polska znajduje się wśród krajów „wymagających działania”, to znaczy takich, gdzie tego spadku nie ma.\nCzego to dowodzi? Tego, że po pierwsze ograniczenia narzucane przez rząd na społeczeństwo, takie jak „dystansowanie społeczne”, zakazywanie imprez i zgromadzeń, obowiązek noszenia maseczek czy zamykanie szkół, restauracji, fryzjerów i sklepów, stanowią co najwyżej tylko jeden z czynników decydujących o zwalczaniu epidemii. Co po obowiązkowych maseczkach i zamykaniu restauracji, jeśli nie zadba się o procedury pozwalające na szybkie wyizolowanie „bezobjawowych” zakażonych czy blokujące roznoszenie wirusa w placówkach medycznych? A po drugie, surowość ograniczeń niekoniecznie współgra z ich racjonalnością. O ile np. czasowe zamknięcie kopalni (czego w Polsce nie zrobiono i wskutek czego mamy teraz na Śląsku ognisko zakażeń) można by uznać tu za racjonalne, o tyle sławetne zamknięcie lasów, obowiązek utrzymywania dwóch metrów odległości na ulicy nawet przez osoby mieszkające ze sobą czy obowiązek noszenia maseczek nawet gdy w pobliżu nie ma żadnych innych ludzi racjonalne nie są.\nPolski rząd popisał się surowością, ale niekoniecznie skutecznością. Siła polskiego państwa okazała się ślepa.\nCOVID-19, epidemia, koronawirus, pandemia, Sierpiński\nInformacje prasowe (205)


[Masz wybór – wybierz lepszy skład!] #2: Peelingi do ciała | [Masz wybór – wybierz lepszy skład!] #2: Peelingi do ciała – Feminine\nO wpis z tej serii, dedykowany peelingom do ciała, poprosiła mnie Czytelniczka Ola. Przyznała że ma trudność ze znalezieniem peelingu który nie podrażnia jej skóry. Bardzo się cieszę że zaproponowała taki temat, ponieważ ten kosmetyk to jeden z moich ulubionych jeśli chodzi o pielęgnację. Możemy wybierać spośród peelingów cukrowych, solnych, cukrowo-solnych, mokrych i suchych. Tworzone na bazie cukru i soli, z dodatkiem przeróżnych ekstraktów, olejków, witamin. Niektóre wzbogacone o peelingujące granulki ze startych pestek owoców. Na pewno każdy znajdzie coś dla siebie.\nJednak zanim przejdziemy do tych naturalnych perełek, kilka słów na temat tego po co lepiej nie sięgać. Sama swego czasu używałam peelingów które kusiły mocnym kolorem, słodkim zapachem i ciekawym opakowaniem. Ale dawno z tym skończyłam. Różnica między peelingami o kiepskim składzie a tymi zrobionymi z naturalnych składników jest naprawdę kolosalna. Co znajdziemy w przykładowym peelingu którego lepiej nie nakładać na ciało?\nPrzede wszystkim tanie emolienty takie jak parafina czy petrolatum, pochodzące z przerobu ropy naftowej. Ponadto szkodliwe i drażniące środki konserwujące i sztuczne barwniki chemiczne, mogące powodować alergie skórne. Po użyciu takiego peelingu mam poczucie, że wysmarowałam się świeczką. A to zupełnie nie o to chodzi. Jestem pewna, że jeśli raz spróbujecie takiego peelingu z prawdziwego zdarzenia, szybko uzależnicie się od jego cudownego działania 🙂\nCo na ten temat mówią Monika i Ania, ekspertki PiggyPeg?\nW większości drogeryjnych peelingów znajdziemy olej mineralny z plastikowymi granulkami, sztucznymi barwnikami i zapachami. Niewiele w nich odżywczych substancji. Dodatkowo takie składniki mogą podrażnić naszą skórę i na pewno nie przyniosą oczekiwanych efektów. Oprócz tego często dodawane są do nich szkodliwe konserwanty, które również mają działanie alergizujące. Nie dajcie się oszukać! Pamiętajcie, że to co jest na etykiecie nie zawsze musi pokrywać się ze składem.\nDobre peelingi robione są na bazie kawy, cukru trzcinowego, korundu czy soli morskiej. W składach znajdziemy także oleje zimno tłoczone, naturalne masła i olejki eteryczne. Po takiej mieszance nasza skóra będzie gładka, odżywiona i przede wszystkim szczęśliwa\nPropozycje peelingów o naturalnym składzie\nJak zawsze starałam się wyszukać dla Was zróżnicowane produkty. Wśród propozycji znajdziecie peelingi cukrowe, solne, solno-cukrowe o przeróżnych zapachach i właściwościach. Mam nadzieję że wypatrzycie wśród nich coś dla siebie! Każdy kosmetyk jest podlinkowany bezpośrednio do sklepu w którym możecie dokonać zakupu (nie są to linki afiliacyjne). Nie mam więc z tego nic poza satysfakcją że kupicie świetnej jakości peeling i będziecie się cieszyć jego działaniem 🙂\nRząd 1: Domowy kosmetyk, naturalny scrub do ciała zielona herbata – 300 ml 96 zł lub 200 ml 77 zł / Nacomi naturalny peeling cukrowy róża – 100 g 17,53 zł lub 200 g 34,96 zł / Purite peeling cukrowo-solny róża i wanilia z różową glinką – 250 ml 49 zł / IOSSI peeling mandarynka i pomarańcza – 250 ml 59 zł // Rząd 2: Mokosh peeling solny melon z ogórkiem – 300 g 65 zł / White Flowers naturalny peeling solno-błotny z Morza Martwego (dostępny w drogeriach Rossmann!) – 300 g 13,99 zł / Nacomi suchy peeling do ciała, kokos – 200 g 46 zł / Orientana naturalny peeling do ciała z masłem shea, imbir i trawa cytrynowa – 200 g 39 zł // Rząd 3: Fresh and natural Cukrowy peeling do ciała, malinowy – 550 g 59,90 zł / EC LAB cukrowy scrub do ciała odmładzający – 250 ml 22,50 zł / Ministerstwo Dobrego Mydła peeling śliwka – 250 g 38 zł / Clochee naturalny peeling cukrowy mango – 250 ml 59 zł // Rząd 4: Vianek peeling do ciała łagodząco-wygładzający z pestkami czarnego bzu – 150 ml 24,99 zł / Natura Siberica Rokitnikowo-miodowy scrub do ciała, głębokie oczyszczenie – 300 ml 27 zł / Secret Soap peeling do ciała i stóp limonkowo-miętowy na gałki – 50 g (jedna gałka) 9,90 zł / Zielone Laboratorium peeling do ciała wygładzający marchewka i płatki owsiane – 350 g 50 zł\nWszystkie powyższe produkty bazują na świetnej jakości składnikach. Jeśli jednak chcecie mieć 100% pewności czego używacie, z łatwością możecie przyrządzić peeling cukrowy samodzielnie!\npół szklanki cukru (normalnego lub drobnego, dla osób o skórze wrażliwej)\nI voilà! Można śmiało masować ciało i złuszczać martwy naskórek 🙂 Opcjonalnie możemy dodać olejek eteryczny lub zamiast oliwy użyć oleju bazowego. Jeśli do tego dorzucimy przykładowo wiórki kokosa otrzymamy przepięknie pachnący kosmetyk. Możliwości jest bardzo wiele, ogranicza nas tylko wyobraźnia!\nWiele osób lubi peelingi na bazie kawy (świetnie sprawdzają się w zwalczaniu cellulitu). Nie będę odkrywać Ameryki na nowo i podam Wam link do sprawdzonych przepisów – KLIK.\nAlternatywny sposób oczyszczania skóry\nSłyszałyście może o rękawicy peelingującej Kessa? Jej pełna nazwa brzmi Kessa Hammam i pochodzi od tradycyjnego marokańskiego rytuału oczyszczającego. Postanowiłam przy okazji tego tematu opowiedzieć Wam o nim więcej. Nie próbowałam jeszcze na sobie (używałam jedynie rękawicy jako środka peelingującego).\nRytuał Hamman – jak go wykonać i czemu służy?\nTak jak wspomniałam, rytuał Hamman wywodzi się z tradycji marokańskiej. Ma on na celu oczyścić ciało z toksyn w naturalny sposób oraz pobudzić procesy regeneracji. Dzieli się na cztery etapy:\nW pierwszym kroku należy rozgrzać skórę tak aby maksymalnie rozszerzyć pory skóry (według tradycji najlepsza jest wizyta w saunie, ale w warunkach domowych sprawdzi się równie dobrze ciepły prysznic).\nDrugi krok to naniesienie czarnego mydła (savon noir) na zwilżoną skórę i pozostawienie go na 10-20min (w zależności od stopnia zanieczyszczenia skóry). Dla lepszego efektu w tym kroku należy rozmasować mydło rękawicą Kessa – wspomaga to proces ujędrnienia i pomaga redukować pomarańczową skórkę, warto więc skupić się przede wszystkim na obszarach które są nią zagrożone. Masaż wykonujemy od dolnych partii ciała stopniowo przemieszczając się ku górze.\nNastępny krok to zmycie pozostałości mydła letnią wodą, a po osuszeniu skóry naniesienie glinki Ghassoul uprzednio zmieszanej z wodą.\nOstatni etap to nawilżenie ciała olejem arganowym (zwanym płynnym złotem).\nTak jak wspominałam, nie próbowałam tego robić, ale jestem pewna że po takim zabiegu nasze ciało długo odczuwa pozytywne skutki jego działania! Rytuał ten warto powtarzać raz na jakiś czas, optymalnie dwa-trzy tygodnie.\nMam nadzieję że dzisiejszy odcinek był dla Was interesujący! Ciekawa jestem jakie są Wasze ulubione produkty do złuszczania? Wolicie peelingi na bazie soli czy cukru? Kupujecie czy robicie w domu? A może stawiacie na masaż rękawicą lub szczotką? Podzielcie się w komentarzach! 🙂\nJako osoba uzależniona od kawy, kocham ją także w postaci domowego peelingu, skóra pięknie pachnie i jest niesamowicie gładka i jędrna. Peeling cukrowy jest dla mnie odrobinę za ostry. Kiedy mam mniej czasu stawiam na rękawice, poprawia kondycję mojej skóry.\nO tak, zapach kawy w peelingu jest obłędny 🙂 a próbowałaś z drobnym cukrem? Może się sprawdzi 🙂 Rękawica jest świetna, poprawia ukrwienie, krążenie i przyjemnie jest się nią potrzeć 😀\nAno nie próbowałam, ale skoro polecasz to muszę przetestować 🙂\nO rany, peelingi – uwielbiam! Mój sklepowy faworyt to bez wątpienia peeling śliwkowy Ministerstwa Dobrego Mydła. Udało mi się go dorwać na krakowskim Kiermashu jeszcze w grudniu. Pachnie obłędnie, działa nieziemsko, prysznic staje się prawdziwą przyjemnością. Mam go już na wykończeniu, muszę się niedługo zaopatrzyć w nowy słoiczek 🙂\nSwego czasu robiłam regularnie peeling kawowy, ale po pewnym czasie zaczęło mnie denerwować to babranie się w fusach, więc z tego zrezygnowałam. Zrobiłam też kiedyś peeling cukrowy z dodatkiem skórki z cytryny. Całkiem dobrze się sprawował.\nZainwestowałam też w kessę rok temu. Jak jeszcze miałam savon, wykonywałam rytuał hammam. Ale nie porwało mnie tak bardzo, żeby ponownie w nie zainwestować. Jak mam lenia i nie chcę się bawić z peelingiem, używam właśnie kessy. Świetnie złuszcza naskórek!\n🙂 o tak, to prawda, kessa jest świetna! A tego peelingu śliwkowego sama muszę spróbować, niuchałam go na Targach rzeczy ładnych które były w Warszawie i bardzo mnie kusi ale chyba bardziej na jesienno-zimowe klimaty. Latem wolę zapachy bardziej orzeźwiające 🙂\nPeeling cukrowy z dodatkiem skórki z cytryny musi świetnie pachnieć! 🙂\nhaha 🙂 no słone na pewno 😉 ja wolę cukrowe, ale takie błotne tematy bardzo mi pochodzą 🙂\nPolecam robić właśnie domowe: naturalne, proste i szybkie w wykonaniu, a do tego za każdym razem inne 🙂\nach prawda, ale jednak te piękne pudełeczka tak kuszą… 😉 ale od czasu do czasu peeling domowej roboty to jest to! 🙂\nWidzę mój ulubiony peeling z white flower 🙂\nNie próbowałam go, ale fajnie że jest tak łatwo dostępny 🙂\nDla mnie jak na razie ideał 🙂


Ready Player One – przedpremierowa recenzja filmu - TesterGier.pl\nSteven Spielberg to człowiek, który dał nam m.in. Indianę Jonesa, E.T. oraz ożywione dinozaury z Parku Jurajskiego – czyli postaci, które na stałe zapisały się w kulturze. I ten sam człowiek powrócił niedawno z kolejnym fantastycznym światem, w którym bez problemu odnajdą się wszyscy ci, którzy pokochali jego przygodowe filmy. I nie tylko.\nReady Player One opowiada prostą, wręcz banalną historię. Jest rok 2045 i większość ludzi spędza wolny czas przesiadując w OASIS – ogromnej cyberprzestrzeni, którą kształtują sami użytkownicy. W tej wirtualnej rzeczywistości każdy może być tym, kim chce i robić to, na co ma ochotę. Nawet po śmierci głównego konstruktora, Jamesa Hallidaya (Mark Rylance), projekt nie umiera – w wirtualnej sieci zostały ukryte trzy klucze (easter eggi), których zdobycie wszystkich da kontrolę nad całym OASIS, co tylko jeszcze bardziej nakręca uczestników tej zabawy. Wśród nich znajduje się Wade Watts aka Parzival – młoda sierota mieszkająca w slumsach Columbus stanu Ohio – w którego wcielił się Tye Sheridan (X-Men: Apocalypse), oraz partnerująca mu Samantha (Olivia Cooke). W wyścigu po władzę udział bierze również IOI – ogromna korporacja, na czele której stoi Nolan Sorrento (Ben Mendelsohn).\nTym, co od razu rzuca się w oczy widzowi, to wykreowany ogromny świat, czy też bardziej: jeden świat wzorowany na wielu innych. Klockowate środowisko z Minecrafta, żołnierze z Halo, Marsjanin Marvin, Hello Kitty, Doc Brown, RoboCop, jedna z ropuch z trio Battletoads, plakat Mad Maksa czy naszywka z logo Mortal Kombat – to tylko wierzchołek góry lodowej smaczków, które zanotowałem w czasie seansu. Bowiem Ready Player One zbiera bohaterów i inne elementy kultury popularnej – od początku XX wieku, z King Kongiem na czele, aż po współczesną, reprezentowaną przez Tracer z Overwatcha – w jedną całość. (Oczywiście jest tego znacznie więcej, ale już nie będę zdradzał kolejnych easter eggów i występów cameo, bo najlepiej odkrywać je samemu). Jednak najwięcej uwagi poświęcono latom osiemdziesiątym: film Spielberga to hołd złożony m.in. Powrotowi do Przyszłości, Lśnieniu Kubricka oraz Diunie Lyncha. Jest to więc łakomy kąsek dla szeroko pojętych geeków, nie tylko graczy, którzy dziś liczą 25 i więcej lat. I przy tym bardzo syty kąsek, bo Ready Player One zgrabnie łączy te wszystkie uniwersa. W filmie wiernie odwzorowano kształty znane z komiksów, animacji rysunkowych oraz 8- i 16-bitowych gier, przeobrażając je na potrzeby fotorealistycznej grafiki (niemal wszystkie sceny w OASIS to pełnoprawne CGI). Ale film nie tylko cieszy oko, ale i wywołuje w tymże oku kręcącą się łezkę z powodu nostalgii. (Acz przyznaję, że nie miałem okazji czytać książki Ernesta Cline’a o tym samym tytule, na podstawie której Spielberg nakręcił film).\nNiestety na innych polach omawiane dzieło nie wypada już tak wspaniale. Co prawda, fabularnie całość trzyma się kupy, a następujące po sobie zdarzenia są logiczne (a nawet jeśli takie się nie wydają, to film prędzej czy później wyjaśnia, jak do czego doszło). Tak samo nie można się przyczepić do gry aktorskiej czy zastosowanych plot twistów – są po prostu wykonane poprawnie. Niemniej moim zdaniem narracja nie została najlepiej poprowadzona, zwłaszcza na początku filmu. Sam pomysł na trzon historii też jest oklepany – ile to już razy otrzymywaliśmy opowieść o młodym chłopaku z biednej rodziny, który staje naprzeciw temu złemu o potężnych wpływach, by ocalić świat, po drodze znajdując miłość swojego życia? Już nie mówiąc o moralizatorskich i wręcz oklepanych tekstach, że są rzeczy ważniejsze niż władza, bogactwo i uciecha dla ciała… Na szczęście Spielberg, mający już w tym doświadczenie, do swoich filmów mądrości te wkłada z kunsztem i magią, co sprawia, że patetyczność w Ready Player One jest całkiem strawna i na swój sposób urocza.\nFallout 5 (kiedy powstanie) skupi się na aspekcie single player\nBlack Mirror: Bandersnatch, czyli od Telltale do Netfliksa -…\nNie sposób nie wspomnieć jeszcze o efektowności i dystrybucji tego filmu. Ja Ready Player One oglądałem w IMAKSIE 3D i muszę przyznać, że nie odwalono tutaj fuszerki. Z jednej strony, film nie był przeciążony efekciarstwem, który by atakował widza licznymi scenami w trójwymiarze; a z drugiej strony, można było bez problemu wyczuć głębię obrazu, i to nie raz. Ponadto należą się pochwały polskiemu oddziałowi Warner Bros., który umiejętnie przetłumaczył dialogi, zachowując właściwą terminologię używaną przez graczy komputerowych. Nadal jednak nie rozumiem decyzji, dlaczego w polskim tytule postanowiono pozbyć się członu „Ready”…\nPodsumowując, Ready Player One to bogate i spektakularne dzieło, potrafiące rozśmieszyć, a przede wszystkim łechczące umysły tych osób, które choć w minimalnym stopniu znają i interesują się popkulturą. Najnowszy film Stevena Spielberga to prawdopodobnie największy cross-over wszech czasów i… nic poza tym. Nie definiuje niczego z kina na nowo, ani tym bardziej nie dodaje od siebie, nawet w kwestii wizualnej – bo choć OASIS prezentuje się atrakcyjnie, to jednak trudno mówić tutaj o rewolucji grafiki komputerowej. Jednak growym i komiksowym maniakom, którzy za dzieciaka słuchali muzyki na kasetach lub oglądali kreskówki pokroju Zwariowanych Melodii, nie powinno to przeszkadzać. Jeśli spodobał wam się Ralph Demolka, to Ready Player One również pokochacie – tym bardziej, że ekranizacja Spielberga jest przeznaczona może nie dla dojrzałego, ale na pewno uniwersalnego odbiorcy, będąc pozbawioną „cukierkowatości” z dzieła Disneya, za to wzbogaconą o muzykę Alana Silvestriego, która dodaje uroku. Mówiąc krótko: obowiązkowa pozycja dla graczy spragnionych tzw. nerdgazmu.\nPo więcej recenzji filmów zapraszam na mój kanał.\nŹródło fotosów: materiały prasowe Warner Bros. Pictures\n← Wyciekły informacje na temat zawartości Dark Souls: Remastered!\nClustertruck na Nintendo Switch [recenzja] →\n7 czerwca 2018 11 czerwca 2018 Przemysław Bednarski\t0\n4 stycznia 2018 10 stycznia 2018 Łukasz Litwiński\t0\n8 sierpnia 2019 16 sierpnia 2019 Rembus\t0\n11 marca 2021 18 marca 2021 Rembus\t0\n4 marca 2021 17 marca 2021 Rembus\t1


Fed odsłonił plan walki z inflacją [Komentarz rynkowy]\nForex Club » Wiadomości » Aktualności » Fed odsłonił plan walki z inflacją\n367 317 2\nutworzył Daniel Kostecki26 maja 2022\nWiększość członków Rezerwy Federalnej opowiada się za podwyżkami stóp procentowych o 50 pkt bazowych na kilku kolejnych posiedzeniach – wynika z opublikowanego wczoraj wieczorem zapisu rozmów z majowego posiedzenia FOMC, czyli organu odpowiedzialnego za politykę finansową USA.\nW maju Fed zdecydował się na podwyżkę o właśnie takiej skali – 50 pkt bazowych, przez co stopy procentowe wzrosły do 0,75-1 proc. Była to druga z rzędu podwyżka kosztu kredytu, a jednocześnie największa od 2000 r.\nPoprzez podnoszenie stóp procentowych Fed chce stłamsić gwałtownie rosnącą inflację. Wg szacunków amerykańskiego banku centralnego ma ona w br. wynieść 4,3 proc. (mierzone wskaźnikiem PCE). Fed obniżył przy tym swoje inflacyjne prognozy na kolejne lata. W 2023 r. dynamika cen w USA ma osiągnąć 2,5 proc., a w 2024 r. – 2,1 proc.\nJeżeli inflacyjne prognozy Fed się sprawdzą, szczyt cyklu podwyżek stóp procentowych może wypaść przy 3-3,25 proc. Tam też w ostatnim czasie znalazły się rentowności 10-letnich obligacji USA, które obecnie cofnęły się do ok. 2,7 proc.\nDolar przestanie zyskiwać, a giełdy tracić?\nSpadek rentowności amerykańskich obligacji skarbowych może oznaczać, że rynki finansowe, w tym obligacji, akcji czy też innych ryzykownych aktywów, już zdyskontowały cały cykl podwyżek stóp procentowych w USA. To z kolei może wpływać na notowania dolara amerykańskiego czy rynek akcji. W jednym i drugim przypadku ostatnie silne trendy, czyli umocnienia USD i spadków akcji, mogą również spowalniać lub powoli dobiegać końca.\nW piątek ważny odczyt\nJutro poznamy poziom kwietniowej inflacji bazowej PCE w USA. Konsensus rynkowy zakłada odczyt na poziomie 4,9 proc. Oznaczałoby to cofnięcie z osiągniętego w lutym br. szczytu na poziomie 5,4 proc. M.in. dlatego rynek stopy procentowej wydaje się nieprzekonany, że tak agresywne podwyżki stóp procentowych w USA, jak zapowiadają dziś członkowie FOMC, będą potrzebne.\ndaniel kostecki, dolar, fed, inflacja, giełdy


Włoska Wielkanoc i „nowe drogi” z Franciszkiem | Niedziela.pl\nNiedziela kielecka 13/2013, str. 1, 6\nRozmowa o „ekspresyjnej” włoskiej Wielkanocy, poprzedzonej wielkopostnym konklawe, o przyjęciu przez rzymian Ojca Świętego Franciszka, z ks. Rafałem Dudałą, duszpasterzem diecezji kieleckiej i doktorantem w zakresie nauki społecznej Kościoła na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie\nAGNIESZKA DZIARMAGA: - Tegoroczną Wielkanoc w Rzymie, a w zasadzie Wielki Post, zdominowały wydarzenia związane z rezygnacją Benedykta XVI i konklawe. W tym sensie był to historyczny czas. Jak go Ksiądz przeżył i zapamięta?\nKS. RAFAŁ DUDAŁA: - Wielkanoc w Rzymie Anno Domini 2013 jest inna, bo inny też był Wielki Post - tutaj, ale i przecież w całym Kościele. Można rzec, iż czas czterdziestodniowej refleksji nie rozpoczął się w Środę Popielcową, ale dwa dni wcześniej, w poniedziałek 11 lutego w Sali del Concistoro, wraz z decyzją Benedykta XVI o rezygnacji z urzędu Biskupa Rzymu. Do tradycyjnych praktyk tego okresu - modlitwy, postu i jałmużny, dołączyło… zaskoczenie.\nRzym, co wcale nie jest rzeczą odkrywczą, kryje w sobie swoiste misterium. Z jednej strony to wymiar profanum, za którym stoi urzekająca historia tego miasta, pisana kolejnymi tysiącleciami. Nie sposób zrozumieć chrześcijańskiego fenomenu Rzymu, nie ocierając się choćby o jego antyczne korzenie. Wszystko o tym mówi - od Forum Romanum po Via Appia prowadzącą do katakumb; od Palatynu po Janikulum. Miasto ducha, które - wbrew temu, co można sądzić - nieprzerwanie przyciąga rzesze pielgrzymów (turystów) z najdalszych zakątków sekularyzującego się świata. Zwłaszcza w okresie wielkanocnym.\nAle przecież Rzym to także sacrum, zwłaszcza w jego katolickim kształcie - cztery bazyliki większe i niezliczona liczba pomniejszych kościołów (mówi się, że w samym mieście jest blisko 4 tys. wszelakich bazylik, kościołów czy kaplic). Owszem, na każdym kroku napotykamy arcydzieła sztuki architektonicznej, rzeźbiarskiej czy malarskiej na przemian z kiczowatą prezentacją religijnych tematów. Ale wszystko to służyć ma szczerej pobożności, dla której paschalne orędzie pozostaje ze wszech miar uprzywilejowane.\n- Czy włoska Wielkanoc jest inna niż polska? Jakie nastroje dominują w wielkanocne dni?\n- To, co chrześcijańskie, jest przede wszystkim uniwersalne. Stąd też liturgia Triduum Paschalnego ma wszędzie ten sam przebieg. W Wiecznym Mieście, co zrozumiałe, zyskuje ona na znaczeniu zarówno przez obecność Ojca Świętego, jak i przybywających na te dni wiernych z całego świata. Znacznie inaczej to wszystko wygląda poza Watykanem, poza Rzymem, poza wielkimi ośrodkami miejskimi.\nOd kilku już lat pomagam w posłudze na terenie parafii położonej nie tylko w innej, nie rzymskiej diecezji, ale też w innym regionie (Marche, diecezja San Benedetto del Tronto). Owszem, uniwersalny charakter chrześcijańskiej liturgii tych dni pozostaje niezmieniony, jednak lokalny koloryt połączony z włoską ekspresją mógłby niejednego katolika znad Wisły zadziwić. Dla przykładu: organizowane w wielkopiątkowy wieczór uroczyste procesje, podczas których niesie się figury Chrystusa Zmarłego czy też Matki Boleściwej, są ze wszech miar wyrazem pobożności. Czym jednak wytłumaczyć towarzyszącą im obecność kilku orkiestr dętych? O innych „fajerwerkach” nie wspomnę, by szacownych liturgistów o zawrót głowy nie przyprawić. W Wielką Sobotę nie ma zwyczaju błogosławieństwa pokarmów, a cała radość świętowania skoncentrowana jest na niedzieli. Choć rzadko która parafia wstaje wcześnie rano, by celebrować Mszę rezurekcyjną, to zwykle Niedziela Wielkanocna gromadzi największą liczbę wiernych w skali całego roku liturgicznego (ok. 35 proc. włoskich katolików regularnie zjawia się w niedzielę w kościele). A po Mszy św. tradycyjny obiad rodzinny, na którym - obowiązkowo - podaje się baraninę. Zaś Poniedziałek Wielkanocny to zwykle wyjazd w plener, co ma być nawiązaniem do uczniów opuszczających mury miasta i udających się do Emaus. A wszystko to na sucho, to znaczy nikt nikogo wodą tutaj nie polewa.\nTak więc w Rzymie, ale i poza jego granicami, tradycja miesza się z nowoczesnością, to, co znane z niespodziewanym, rytuał z oczekiwaniem na nowe: włoskie z argentyńskim…\n- No właśnie. W tym roku rzymsko-watykańska Wielkanoc zyskuje - można powiedzie - „nową jakość”, w osobie nowego Następcy św. Piotra...\n- Tegoroczna Wielkanoc w Wiecznym Mieście zyskała nowego uczestnika - to oczywiście Ojciec Święty Franciszek. Pierwszy papież z Ameryki Południowej, pierwszy jezuita, pierwszy o tym imieniu, a tym samym - pierwszy raz przewodniczący obrzędom Triduum Paschalnego w rzymskiej diecezji. Jak wiemy - przyjęty został niezwykle ciepło, a pełna skromności postawa już od pierwszych chwil zjednała mu sympatię miasta. Trudno, rzecz jasna, już teraz przewidywać, jak będzie wyglądał nowy pontyfikat - jedno zaś nie pozostawia wątpliwości: jesteśmy świadkami znaczącego przełomu nie tylko w dziejach papiestwa (co potwierdzają chociażby przytoczone wyżej „pierwsze”), ale także w odniesieniu do propozycji „samorozumienia się” Kościoła początku trzeciego tysiąclecia.\nPo dziś dzień zachowuję w pamięci żywe wspomnienie tamtego środowego wieczoru, 13 marca: biały dym i zaskoczenie tak szybko zakończonym konklawe. I słowa kardynała protodiakona, że to Jorge Mario kardynał Bergoglio. I zdziwienie, że Francescus... I ciszę, i pierwsze oklaski, nieśmiałe okrzyki: „Francesco! Francesco!”. Pamiętam zupełną bezradność i kompletny brak klucza dla właściwej interpretacji tej decyzji Ducha Świętego! Argentyńczyk, zakonnik, 76 lat, nie był papabile i jeszcze ten wybór imienia...\nI oczekiwanie, i wreszcie pierwsze pozdrowienie: „Fratelli e sorelle, buonasera”, po którym rzymianie go pokochali! I kolejne słowa: o ewangelizacji, o trosce o Kościół w Rzymie, który ma przewodzić w miłości. I modlitwa w intencji Czcigodnego Poprzednika, i prośba o modlitwę połączona z gestem pokornego ukłonu. Prosty, szczery uśmiech...\nJeśli chrześcijaństwo jest rzeczywiście drogą, a czas paschalny szczególnym tego wyrazem - nie mamy więc my, chrześcijanie, wyboru, jak tylko wyruszyć. Pokorny Współpracownik Winnicy Pańskiej kończył swój pontyfikat słowami: „Odtąd będę już tylko zwykłym pielgrzymem, który rozpocznie ostatni etap swojej ziemskiej wędrówki”. Z kolei jego następca, wezwany aż z „końca świata”, rozpoczął od zaproszenia: „A teraz zacznijmy tę wspólną drogę...”.


O buddyjskiej nauce, podstawach jaźni, karmie i miłości.\nTytuł: “Podstawy praktyki buddyjskiej”\nAutor: Jego Świątobliwość Dalajlama, Thubten Chodron\nGatunek: Poradniki, przewodniki\n“Podstawy praktyki buddyjskiej” to nie tylko książka, ale też przewodnik po buddyjskiej nauce o miłości, umyśle, ciele i etycznym postępowaniu. Dużo podróżuję. Swoje serce po raz pierwszy zostawiłam w Azji dwa lata temu, dokładniej w Chinach. Dlatego od tamtej pory cyklicznie wracam i wracać będę na ten kontynent.\nO buddyjskiej nauce w prostym przekazie\nAzja jest dla mnie czymś niesamowitym: oderwanym od rzeczywistości stanem umysłu, który mogę spokojnie przyrównać do kosmosu. Do wszechświata,jeśli chodzi o pojmowanie go, ale też o zakres i wielkość tej ciekawej części globu. “Podstawy praktyki buddyjskiej” to kontynuacja książki “Podążaj ścieżką Buddy”, która pozwalała na zapoznanie się z podstawami, na wejście w świat praktyki buddyjskiej. Na szczęście tom drugi może być traktowany jako niezależna książka. Co też ułatwia czytanie go, ponieważ nie jest napisany w sposób odwołujący się bezpośrednio do swojego poprzednika. Zwraca się do odbiorcy powołując się na lekcje o buddyjskiej nauce, filozofii i religii.\nJakiś czas temu przygotowywałam się do matury z filozofii i bardzo żałuję, że właśnie wtedy nie miałam tej książki pod ręką. Opowiada ona w prosty i ciekawy sposób o buddyzmie. O podążaniu przez życie ścieżką miłości, empatii, współczucia, o szacunku do swojego nauczyciela.\nMedytacja & karma w buddyjskiej nauce\nPięknie zaprojektowana okładka zaprasza nas słowami “Poznaj dharmę. Praktykuj mądrość i współczucie”. Dlatego już po pierwszych stronach wprowadzenia nie mogłam oderwać się od treści książki.\nWydaje mi się, że nie trzeba być osobą wierzącą w ten system filozoficzny i religijny, aby książka okazała się niesamowicie fascynującym doświadczeniem. Człowiek uczy się całe życie poprzez poznawanie i zdobywanie informacji. “Podstawy praktyki buddyjskiej” to poradnik, ale nie tylko. To też przedstawione w ciekawy sposób praktyczne informacje o medytacji, jaźni, sensie życia oraz o karmie. Jeden rozdział zainteresował mnie szczególnie mocno – “Jak należy ukształtować sesję medytacyjną?”. Autor opisał w nim rodzaje medytacji ale też praktyki przygotowujące do absolutnego wyciszenia i dotarcia w swoje głębokie zakamarki jaźni.\nW Azji medytują wszyscy.\nMedytacja w tamtej części świata to nie tylko system religijny czy filozoficzny. To część kulturowa pozwalająca na wprowadzenie się w inny stan świadomości. Azjaci medytują wszędzie. W trakcie przerwy w pracy, siedząc na plastikowym krzesełku, na przystanku, czy nawet w parku wśród krzykliwego tłumu. Jest to dla mnie, mieszkającej w szybkim mieście gdzie ciągle się za czymś biegnie, czymś niesamowitym. Jak można się tak (dosłownie) wyłączyć?\nRozdział poświęcony karmie w buddyjskiej nauce również był dla mnie bardzo ważny.\nOsobiście, nie praktykując buddyzmu, wierzę w karmę istniejącą w otaczającym mnie świecie. Wiem, że nie tylko ja, ale sporo osób z mojego otoczenia także. Dobro wraca, jakkolwiek tego nie nazwać. Zło również. Ile razy w Twoim życiu pojawiła się sytuacja, w której pytałeś “Z jakiego powodu?”. Jak często zdarza Ci się sytuacja wyglądająca jak zrządzenie losu, dar od niego lub jakaś kara?\nDla wszystkich. Podsumowując, książka “Podstawy praktyki buddyjskiej” nie jest przeznaczona tylko dla ludzi wierzących w ten jeden system filozoficzny, czy religijny. Jest na tyle uniwersalna, że nadaje się dla wszystkich. Dla tych, którzy chcą zgłębiać swoją wiedzę na temat różności świata i świadomości, mentalności ludzi. Idealna dla chcących spróbować czegoś nowego. Dla spragnionych zmian w swoim życiu, zwracania uwagi na małe rzeczy, dostrzegania drobnych gestów. Jestem pewna, że książka ta będzie doskonałym wyborem. Szczególnie dla wszystkich, którzy jak ja, żyją na 200% obrotach i nie potrafią się zatrzymać czy nawet odpocząć.\n2 lutego 2020 by Paolka Dworniczek | 0 comment\n« Stacja miłość, pociąg do uczucia, dworzec pięknych emocji.\nIle znaczy jeden dzień? Twój dzień, twoje życie? »


U Zosi w 20 miesiącu życia zdiagnozowano autyzm.\nNazywam się Kaja Huk mam 30 lat i od urodzenia cierpię na dziecięce porażenie mózgowe. Lekka forma choroby, która mnie dotknęła dawała nadzieje na dojście do zadowalającej sprawności.\nNazywam się Damian Sławik, mam 15 lata. Od sierpnia 2014 roku choruję na stwierdzenie guza kości strzałkowej prawej nogi-Oseteoblastic osteosarcoma...\nByłem szczęśliwym tatą i mężem, który chciał spełniać marzenia, mającym plany na dalsze życie. W ciągu jednej nocy wszystko runęło, kiedy naczyniak w głowie, o którym nie wiedziałem, dał o sobie znać. Straciłem zawód kierowcy autobusu. Zawsze to ja pomagałem, tym razem ja muszę prosić o pomoc, nie jest mi łatwo to robić...\nKochani ❤ Od początku choroby nigdy nie pomyślałam nawet o tym, by zbierać pieniądze na swoje leczenie...\nWitam, mam na imię Norbert. Jestem po urazie rdzenia kręgowego. Przekazanie 1 % podatku pomoże mi w kosztownej rehabilitacji, zakupie niezbędnego sprzętu do samodzielnej rehabilitacji jak i samodzielnej egzystencji...\nNazywam się Maciej Radosław Ziółkowski, mam 36 lat. Od urodzenia choruję na mózgowe porażenie dziecięce czterokończynowe spastyczne z przewagą prawej strony, poruszam się na wózku inwalidzkim.\nWitam, mam na imię Darek, mam 30 lat. W wyniku wypadku złamałem kręgosłup. Jestem sparaliżowany czterokończynowo. Dzięki ćwiczeniom zacząłem poruszać rękami, jednak czeka mnie jeszcze długa i kosztowna rehabilitacja...\nMam na imię Sabina, mam 26 lat...\nWitajcie, mam na imię Włodek. Mam 67 lat. Jestem kochającym mężem i ojcem 3 wspaniałych córek. W grudniu 2013 r. moje życie uległo zmianie. Naczynia krwionośne doprowadzające krew do mózgu chwilowo zaprzestały swojej pracy...\nOla urodziła się z rzadką wadą układu kostnego PFFD, która charakteryzuje się niedorozwojem stawu biodrowego, kości udowej oraz stawu kolanowego. Jej lewa nóżka nie rozwija się prawidłowo i nie rośnie.\nMam na imię Basia. Urodziłam się 16.01.2017 r. Zdiagnozowano u mnie Trisomię 21 zwaną potocznie Zespołem Downa. Zespół ten wiąże się z opóźnieniem psychoruchowym, jednak każdego dnia staram się pokonywać trudności. Codziennie ćwiczę z pomocą rehabilitanta, by w przyszłości być samodzielną.


Trwa passa Freskovity, cenny remis Wigier | Gazeta Współczesna\nTrwa passa Freskovity, cenny remis Wigier\nMiłosz Karbowski, Paweł Lisiecki 8 października 2008, 22:15\nKarol Drągowski, strzałem z rzutu karnego, zapewnił Wigrom remis w Otwocku. P. Lisiecki\nOtwock, Wysokie Mazowieckie, Zamość. Nasze drugoligowe zespoły stoczyły w środę trzy zacięte boje. Sukcesu nie odniósł jedynie ŁKS Łomża.\nNa suwalskim biegunie zimna żyją twardzi ludzie. Wczoraj piłkarze Wigier pokazali jak wielki mają charakter. Przybity porażkami i bardzo przykrymi życiowymi doświadczeniami zespół Zbigniewa Kaczmarka, po heroicznym boju, wywalczył remis w Otwocku. Wigry zasłużenie urwały punkt liderowi tabeli.\n- Za mojej ponadrocznej kadencji nie było takiego kryzysu. Jeśli nie wierzyłbym jednak w tę drużynę, podałbym się do dymisji - mówił we wtorek "Współczesnej" Kaczmarek. Kryzys minął, a po takim meczu muszą przyjść lepsze dni.\nJuż w 11 minucie Daniel Ołowniuk w zamieszaniu podbramkowym zdobył prowadzenie i jasne się stało, że Start czeka ciężka przeprawa. Fakt, gospodarze dość szybko odpowiedzieli. Rzut karny, podyktowany za faul na Sebastianie Kęsce, wykorzystał doświadczony Rafał Szwed. Nikt jednak nie bronił wyniku i raz po raz dochodziło do sytuacji pod obiema bramkami.\nWymiana ciosów zakończyła się remisem. Najpierw, w 71 minucie Krzysztof Kuźmińczuk przelobował wysuniętego na przedpole Błażeja Barwickiego. Sprawiedliwości stało się zadość w samej końcówce meczu. Piłkę, we własnym polu karnym, ręką zagrał Adam Warszawski. Do "jedenastki" podszedł Karol Drągowski i nie zmarnował szansy na wyrównanie.\nStart Otwock - Wigry Suwałki 2:2 (1:1)\nBramki: 0:1 Ołowniuk 11, 1:1.\nStart: Mariak - Tokaj, Oamen, Szwed, Stańczuk, Karaś, Warszawki, Kęska, Kuźmińczuk, Herman, Okafor-Agu.\nWigry: Barwicki - Bucholc, Makarewicz, Rogoziński, Niewulis, Makuszewski, Rybkiewicz (75 Kotwica), Drągowski, Lauryn, Świerzbiński (55 Kleczkowski), Ołowniuk.\nŻółte kartki: Oamen (Start). Sędziował: Wojciech Sawa (Chełm). Widzów: 200.\nRaz, dwa, trzy... Chcemy więcej!\nFreskovita Wysokie Mazowieckie gra dobrze i, czego często tej drużynie brakowało, skutecznie. Zespół Piotra Zajączkowskiego wygrał trzecie spotkanie z rzędu, tym razem pokonując u siebie Concordię Piotrków Trybunalski 3:1.\nSpotkanie przypominało jednak trochę drogę przez mękę. - W pierwszej połowie byliśmy ospali, graliśmy bez werwy. Po prostu beznadziejnie - mówi Zajączkowski.\nGoście tylko częściowo wykorzystali słabość "mlecznych". W 19 minucie gola strzelił Kamil Goryszewski. Concordia mogła jednak prowadzić wyżej, bo przed przerwą zmarnowała jeszcze trzy dogodne ku temu okazje.\nGospodarze wyszli z szatni odmienieni: kadrowo i mentalnie.\n- To była zupełnie inna połowa. Taką grą wszyscy możemy być zbudowani - mówi Zajączkowski.\nDużo ożywienia w poczynania zespołu z Wysokiego Mazowieckiego wnieśli Łukasz Jegliński i Tomasz Jakuszewski. Kolejny znakomity mecz rozgrywali napastnicy. Drogę do zwycięstwa zaczął precyzyjnym strzałem Wojciech Kobeszko. To siódmy gol tego piłkarza w sezonie.\nMinęło 120 sekund i dwójkową akcję Jakuszewski-Żaglewski wykończył ten drugi. Po chwili na boisku, po raz pierwszy po kontuzji, pojawił się Dzidosław Żuberek. "Dzidek" błysnął w swoim stylu. W ostatniej minucie meczu przeprowadził akcję skrzydłem, zagrał do Michała Twardowskiego, a 19-letni piłkarz zdobył swoją ósmą bramkę w rozgrywkach.\nFraskovita Wysokie Mazowieckie - Concordia Piotrków Trybunalski 3:1 (0:1)\nBramki: 0:1 Goryszewski 19, 1:1 Kobeszko 66, 2:1 Żaglewski 68, 3:1 Twardowski 90.\nFreskovita: Holewiński - Pracz (50 Jakuszewski), Jurkowski, Kołłątaj, Bartkiewicz, Kołodziejczyk, Żaglewski (70 Żuberek), Zalewski (46 Jegliński), Janik, Kobeszko, Twardowski.\nCzerwona kartka: Rączka (90, Concordia). Widzów: 300.\nWystarczył jeden błąd\nPopełniliśmy jeden błąd w obronie i straciliśmy bramkę - tłumaczy opiekun ŁKS-u Ryszard Milewski. - Był to jedyny celny strzał zawodników Hetmana w całym spotkaniu.\nTen strzał w 23 minucie oddał stojący na 20. metrze Mateusz Kołodziejski. Napastnik gospodarzy spokojnie przyjął piłkę przed polem karnym i precyzyjnym uderzeniem tuż przy słupku pokonał Karola Salika.\nPo stracie bramki biało-czerwoni ruszyli do ataku, ale nie potrafili poważnie zagrozić bramce Hetmana. Sytuacja ŁKS-u skomplikowała się w 75 minucie, gdy po zderzeniu głowami do szpitala został odwieziony Paweł Jurgielewicz. Minutę później boisko za drugą żółtą kartkę musiał opuścić Łukasz Tarnowski. Grając w osłabieniu, ŁKS miał szansę na wyrównanie. Przed polem karnym piłkę otrzymał Piotr Orliński, ale jego uderzenie z 20 m zablokował obrońca.\n- Niestety, nic dzisiaj nie chciało nam wpadać - ze smutkiem przyznaje Milewski. - Szkoda, gdyż było to wyrównane spotkanie.\nHetman Zamość - ŁKS Browar Łomża 1:0 (1:0)\nBramka: 1:0 Kołodziejski 23.\nŁKS: Salik - Galiński, Tarnowski, Łazar, Staniórski - Chludziński, Orliński, Rydzewski (58 Szachnowicz), Siara - Dylewski, Sowa (46 Jurgielewicz, 75 Sędrowski).\nŻółte kartki: Galiński, Tarnowski (ŁKS). Czerwona kartka: Tarnowski (76 za drugą żółtą).\nŁKS kibic 09.10.2008 23:11:52\nOTO SYTUACJA FINANSOWA KLUBU HETMANA W ZAMOŚCIU : CYTAT ZE STRONY KIBICÓW.\n"ramach XIV kolejki II Ligi Grupy Wschodniej drużyna Hetmana Zamość podejmowała na własnym stadionie piłkarzy z klubu ŁKS Łomża. Mecz rozpoczął się z kilkuminutowym opóźnieniem. Po raz kolejny piłkarze zamojskiej drużyny pokazali swoje niezadowolenie związane ze sprawami finansowymi klubu i zdecydowali się pozostać w tunelu kilka minut dłużej od zawodników z Łomży i trójki sędziowskiej reprezentującej Świętokrzyski Związek Piłki Nożnej (Kielce). Kilka dni temu obiecano zawodnikom wypłatę zaległych pensji, jednak zarząd znowu nie wywiązał się z obietnic.\nSzkoda, że doping w twierdzy Zamość wzmaga się tylko przy okazji meczu z liczącym się przeciwnikiem.\nRelacja: Mateusz Podhajny. "\njure 09.10.2008 13:13:21\nWspółczuję biednemu ŁKS i p. trenerowi że są pomiatani przez zarząd klubu,chyba to jedyny klub jest w Polsce biedny a zawodnicy grają jako amatorzy,za PRL mieliby na chleb i na wyjazdy-wstyd zarządzie-demokratyczny.


Wiara młodego Daniela to zaufanie Bogu, które nie lęka się nawet śmierci w rozpalonym piecu czy w paszczy dzikich lwów. Nie dla próżnej brawury, lecz by dać świadectwo wiary wobec pogan i pozostać wiernym tradycji ojców w zachowywaniu Bożych przykazań.\nTradycyjnie tę księgę zalicza się do ksiąg prorockich. To rozróżnienie ma swoją podstawę w tekście księgi, która zawiera zarówno opowiadania biograficzne (Dn 1-6), jak i wizje prorockie (Dn 7-12). Księga powstawała stopniowo, o czym świadczą różne jej wersje w tekście hebrajskim i w starożytnych tłumaczeniach greckich. Budujący przykład życia i wiary Daniela, żyjącego wprawdzie na dworze królewskim, ale w niewoli (Dn 1-6), nasuwa nieodparcie spostrzeżenie, że działalności autora tej księgi przyświecał Sienkiewiczowski zamiar pisania "ku pokrzepieniu serc". Prawdopodobnie było to w okresie prześladowań religijnych w II w. przed Chr., opisanych w 1 i 2 Księdze Machabejskiej.\nDaniel - wierny Prawu Bożemu\nHistoria Daniela rozpoczyna się w dramatycznym okresie najazdu babilońskiego na królestwo judzkie na początku VI w. przed Chr. Król babiloński, Nabuchodonozor, zabrał wtedy do niewoli królewską rodzinę, zamożnych dworzan, królewskich urzędników i rzemieślników Jerozolimy. Zgodnie ze zwyczajem babilońskim spośród szlachetnie urodzonych młodzieńców judzkich wybrano kilku o pięknym wyglądzie, obeznanych z wszelką mądrością, posiadających wiedzę i obdarzonych rozumem, zdatnych do służby w królewskim pałacu (Dn 1,4).\nWśród nich znalazł się także Daniel. Po odbyciu trzyletniego przygotowania mieli oni podjąć służbę, a do tego czasu pozostawali pod opieką nadzorcy. Daniel i jego trzej rówieśnicy zgodzili się na podjęcie służby na dworze pogańskim, ale postanowili sobie, że nie będą spożywali potraw i pili wina ze stołu królewskiego, aby zachować prawo Boże. Zyskali przychylność nadzorcy służby, który zgodził się na dokonanie próby, aby przekonać się, że spożywanie samych jarzyn nie przyniesie uszczerbku na ich zdrowiu i wyglądzie. Po pomyślnej próbie młodzieńcy mogli odżywiać się zgodnie ze zwyczajem żydowskim. A Bóg nagrodził ich wierność darem szczególnej mądrości.


DUCATI Model Streetfighter V4 S 1:18\nStrona główna / Sklep / Odzież codzienna / Gadżety / DUCATI Model Streetfighter V4 S 1:18\nilość DUCATI Model Streetfighter V4 S 1:18\nTeraz możesz mieć swój ukochany model motocykla w wersji mini! DUCATI Model Streetfighter V4 S 1:18 posiada dodatkowo ruchome koła, kierownicę, a także tylny wahacz. Przede wszystkim świetnie nada się jako ozdoba na biurko albo też jako zabawka dla młodszych miłośników motoryzacji. Cechuje go precyzyjna jakość wykonania. To nie lada gratka dla fanów marki Ducati i nie tylko. Dodatkowo idealnie nada się również na prezent. Wyposaż się w niego już dziś! Z pewnością przypadnie Ci do gustu.\nModel: Ducati Streetfighter V4S.\nSKU: 987702821 Kategorie: Gadżety, Odzież codzienna Tagi: corse, gadget, model, panigale, prezent, v4, V4 CORSE