wrażenia po testach Nord piano 2\nMuzykuj.com Forum Stage Piano CLAVIA Nord Piano\nZ przyjemnością zasiadłem dziś do czytania waszego testu Nord piano 2, na który bardzo czekałem a który też przypieczętował moją decyzję o zakupie tego fantastycznie brzmiącego instrumentu, dedykowanego rzeczywiście dla pianistów, bez zbędnych wodotrysków.\nOd pół roku już wybieram i ogrywam w sklepach stage piana (nie łatwa decyzja) a docelowym gatunkiem muzyki jest w 70%ach klasyka i 30%ach jazz.\nPierwszym był Roland RD700NX – oczarowała mnie praca klawiatury, szeroka gradacja dynamiczna oraz znakomita jej kontrola. Potem był Kawai MP10 – jeszcze ciekawsza klawiatura i brzmienie bardziej klarowne niż w Rolandzie ale jednak nie wybrzmiewał tak ładnie jak Roland.\nKrótko przewijał się pomysł zakupu wirtualnego fortepianu Synthogy Ivory II ale granie i obsługa z komputera – nie dla mnie.\nMiędzy czasie, cały czas przewijał się pod moimi palcami Nord.\nPoczątkowo nie akceptowałem go za klawiaturę, która wydawała mi się zbyt lekka, wręcz jak nie fortepianowa lecz z każdym ograniem było coraz lepiej.\nNord piano2 wg mnie, na dzień dzisiejszy, dla pianisty oferuje najwięcej a przede wszystkim: najlepsze brzmienie, nie zabarwione żadnym brzmieniem firmy, jak jest to w innych stage pianach. Brzmi najbardziej realnie jak prawdziwy akustyczny fortepian. Obsługa instrumentu jest bajecznie prosta, szybka i łatwo dostępna. Waga instrumentu, tez przemawia na plus, choć to dla mnie sprawa marginalna.\nDodany do wyposażenia triple pedal, to wiśnia na torcie\nTeraz tylko czekam na uzupełnienie funduszy i jak dobrze pójdzie, to za około miesiąc będę posiadaczem Nord piano2.\nRE: wrażenia po testach Nord piano 2\nCieszą nas miłe słowa, chociaż zdajemy sobie sprawę że nie wyczerpaliśmy tematu do końca, to życzymy zadowolenia z użytkowania Norda i ciekawych pomysłów muzycznych. Za około miesiąc czekamy na jakieś nagrania w naszym dziale "Nasza Twórczość" :-)\nJestem szczęśliwym posiadaczem Nord Piano 2 i muszę przyznać, że instrument jest świetny!\nBrzmienia naprawdę powalają. Przesiadłem się na niego z Rolanda RD-700SX więc brzmieniowo był to skok nad przepaścią\nMożliwość ładowania najnowszych brzmień, łączenie barw (w końcu), prostota obsługi oraz 200 pozycji na własne presety!\nCo do samego zestawu to pokusiłem się o komplet, a mianowicie instrument, nóżki, pulpit oraz pokrowiec NORD.\nNóżki wyglądają super, chociaż wkręcanie ich i wykręcanie niestety zajmuje trochę czasu. Ale Piano na nóżkach wygląda jak klasyk\nPulpit, jest naprawdę duży i warto go dokupić. Przy dobrym rozstawieniu zmieści się na niego cztery kartki formatu A4, czego nie oferuje chyba żaden inny pulpit dołączany do instrumentu. Swoją drogą pulpitu bardzo brakowało mi w Rolandzie.\nPulpit jest solidny i naprawdę funkcjonalny.\nTutaj się nieco rozczarowałem. Kupiłem ten instrument nie tylko ze względu na nieograniczone, wymienne brzmienia ale też na niską wagę (w porównaniu do Rolanda).\nNiestety firmowy pokrowiec NORDa jest naprawdę ciężki! Może przez to, że ma w sobie kółeczka, bez których nie wyobrażam sobie przemieszczania się z instrumentem.\nNiewątpliwym plusem jest to, że do kieszeni tego pokrowca można spakować wszystkie akcesoria a miejsce na sam instrument jest wykończone przyjemnym czarnym "misiem".\nNiestety po krótkim użytkowaniu kieszeń zewnętrzna zaczęła "wychodzić ze szwów". Ale sprawę zgłosiłem do dystrybutora i gdzieś w drodze do mnie jest nowy pokrowiec, gdyż NORD takie rzeczy po prostu wymienia - duży plus!\nOgólnie polecam instrument.\nJest świetny, jest piękny, jest czerwony\nChętnie odpowiem na wszelkie pytania, jeśli ktoś chciałby coś wiedzieć.\nPS. Przy okazji chciałem podziękować Administratorowi za wygrany kubek Muzykuj.com\nDzięki za ciekawy portal nie tylko dla klawiszowców!\nJuż jest! Leży czerwone bydle u mnie na kanapie a mnie się morda cieszy!!!\nJest moc! Nieprawdaż?!\nPrawda. Za jakiś czas czekamy na twoją opinię o instrumencie!\n26.09.2012, 00:54, (Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.09.2012, 15:34 przez Rychubil.)\nObiecuję niebawem sowitą recenzję i jutro postaram się napisać cokolwiek, gdyż dziś pomiędzy szkoła a pracą miałem tylko godzinę czasu a nie chciałem odpalać po jeszcze wychłodzonego po transporcie instrumentu. Mam taką zasadę, że sprzęt musi nabrać temperatury pokojowej. Jestem ostrożny.\nPo za tym lubię celebrować takie chwile jak ta\nTeraz wróciłem z pracy i zaraz go ustawię na statywie, popodłączam i choć na chwilę odpalę, pomimo późnej już godziny.\nJest piękny, bo prosty i jednak ten czerwony wygląd coś w sobie ma cholera!\nP.S. (godzina 3:26) - miód na uszy, proszę Państwa\nporadźcie tylko coś do przykrywania instrumentu przed kurzem.\nWłaśnie poprzednia wersja miała w pudełku takie nakrycie firmowe. Nie wiedzieć czemu w tym modelu z tego zrezygnowali. Koszt nakrycia firmowego ok 100 zł. Można dokupić u dystrybutora.\nJak to się nazywa firmowo, żebym mógł to znaleźć w necie?\nJa z moim Stage 2 dostałem pokrowiec.\nZamawiaj bezpośrednio w Audiostacji:\nDo Stage 2 też jest w standardzie, w NP2 niestety nie... A rzecz banalna, ale przydatna.\nale za to jest triple pedal\npokrowiec już zamówiony\nOj tak, Triple Pedal...\nRysiu, jak to chodzi? warto wydać to 600 zł na ten pedał?\n29.09.2012, 02:35, (Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.09.2012, 02:36 przez Rychubil.)\nWiesz Tomku - trudno mi się odnieść do jakichś zamienników, których też nie próbowałem ale wychodzę z założenia, że jak kupisz coś porządnego to raz wydasz pieniądze i nie tracisz na odsprzedawaniu i kupowaniu potem innego.\nTriple pedal Norda wygląda i pracuje równie solidnie jak jego główny produkt.\nMyślę, że to też zależy ilu pedałów tak na prawdę będziesz używał.\nNie wiem jaki masz styl grania i co grasz ale do stricte pianistycznego grania to myslę, że podstawa ale jak używasz tylko sustaina, to chyba nie warto.\nPedał norda jest dynamiczny nie wiem jak z zamiennnikami.\nZaszalej i kup go sobie!\nNa pewno nie będziesz żałował, zwłaszcza, że lubisz porządne zabawki.\nJa przed chwilą zamówiłem oryginalny pulpit na nuty, do mojego diabełka\nNo i wgrałem dziś Grand Imperial - 200MB oraz Grand Lady D - 90MB.\nKolega mnie pytał, czy dema Norda nie są podkolorowane - odpowiadam: To żadna przesada w tych demach a nawet powiem, że dopiero pod własnymi palcami ten instrument brzmi, że aż ciary przechodzą!\nJaka dynamika!!! Można czarować jak się chce od ppp do fff - szok!\nBright Upright też bardzo ładne - takie sentymentalne pianino u mojego dziadka\nKlawiatury też w sumie nie mogę się jakoś bardzo doczepić. Wiadomo, że to nie drewno jak u Rolka RD700NX czy Kawaia MP10 ale chodzi bardzo przyjemnie - jest lekka ale da się ją wyczuć.\nGenialny instrument - prosta i szybka wymiana sampli, bez czytania instrukcji oraz natychmiastowa gotowość. Po prostu sprzęt idealny na scenę ale i też do domu.\nZnalazłem swojego Graala!!!\nJestem zakochany w tym pianinku\nPodzielam Twoje zdanie! Piano jest fantastyczne! Brzmieniowo najwyższa półka! Triple Pedal jest przede wszystkim dynamiczny i wydaje inne odgłosy przy lekkim wciśnięciu, a inne przy gwałtownym. Fajną funkcją jest podłączenie pedału Volume, którym można zgłaśniać sekcję synth. Np. Piano + Pad (regulowany nogą). Po co się odrywać od grania, żeby kręcić gałką...\nWiem, że to nie nowość ale tu jest to wszystko intuicyjne i proste w obsłudze. Jak u Apple\n(01.10.2012, 10:55)sebakey napisał(a): Wiem, że to nie nowość ale tu jest to wszystko intuicyjne i proste w obsłudze. Jak u Apple\nCiekawe stwierdzenie, ale miałem podobne odczucia. W innym instrumencie nawet byś z tego nie korzystał, a tu masz podane na tacy. A może po prostu jest mniej funkcji i nie wykorzystujemy wszystkiego, przez to łatwiej ogarniamy nasz sprzęt?\nChyba właśnie tak jest, że często ograniczenie możliwości poprzez okrojenie z mnogości funkcji, ułatwia nam wybór i skupiamy się na istocie sprzętu - czyli gramy, nie grzebiemy. Po za tym uważam, że jak jest dobry surowiec, czyli w tym przypadku świetne sample, to nie trzeba już ich zbytnio upiększać. Prosty procesor efektów, equalizer wystarcza i jazda.\nProjektanci Clavii moim zdaniem znakomicie się rozeznali i ukierunkowali, co jest na prawdę potrzebne muzykowi do gry live i tylko wsadzili to co niezbędne i to w znakomitym wydaniu.\nZwycięża chyba chłodny, nordycki, zdystansowany temperament (wystarczy zwrócić uwagę na szwedzkie pojazdy jak Volvo czy Saab).\nJak widać receptą na sukces jest prosty interface, dobrze dobrane brzmienia i klawiatura.\nJa chciałbym skorzystać z waszej wiedzy.\nDo niedawna miałem Yamahę p-120 i grało mi się świetnie przy tym co i gdzie gram. Potem wpadłem na "genialny" pomysł że trzeba sobie kupić nowszy instrument Yamahy- gdyż na pewno będzie lepszy od poprzednika i tak mam obecnie p-144. Masakra klawiatura o niebo gorsza od p-120, kontrolki w dzień niewidoczne, druga linia instrumentów schowana w podmenu. Jedyne pocieszenie mam takie że sprzedałem go pianiście ostatniego wokalisty Genesis. Ale do rzeczy.\nByłem w kilku sklepach i rzuciły mi się w oczy produkty Nord.\nWiem że to zupełnie inna półka i ok. Szukam instrumentu z dobrą nie za lekką klawiaturą , z dobrymi Pianami, E.pianami i stringami. Nie wiem czy dobrze zrozumiałem w Nord piano 2 mogę sobie różne sample brzmień dorzucać?\nMam jeszcze jeden problem ale jak się nie da go obejść to dam sobie radę.\nMieszkam na 3 piętrze bez windy często gram i tacham te stage piana od kilku lat, młodszy nie jestem i kręgosłup też dostaje. Szukam też czegoś niezbyt ciężkiego. Ale jeśli to ma mieć wpływ na jakość to nadal będę dźwigał.\n05.10.2012, 20:16, (Ten post był ostatnio modyfikowany: 05.10.2012, 20:19 przez Rychubil.)\nJeśli tylko stać Cię na wydanie pieniędzy na Nord piano 2, to uwierz mi na słowo, że nie będziesz żałował.\nPo pierwsze - masz wręcz skopiowane brzmienia Bosendorfera, Steinwaya i Yamahy z na prawdę potężnym brzmieniem oraz pięknym wybrzmiewaniem a nie pianinka pachnące syntezą firmy X.\nepiana też ciekawe a w brzmieniach string, też jest czego posłuchać.\nDwa - wrzucasz do pudełka brzmienia jakie chcesz mieć a resztę wywalasz. W każdej chwili możesz je sobie wymienić.\nTrzy - wszystkie najważniejsze ustawienia masz na wierzchu. Instrukcja obsługi w sumie jest mało potrzebna.\nCo do klawiatury, to jest ona średnio lekka ale gra się przyjemnie. Nie jest to drewniana kalwiatura Yamahy CP-5, Rolanda RD700NX czy Kawai MP10 ale nawet Ja, klawiaturowy ortodox, wybaczam Nordowi tą plastikowość za brzmienia, które rekompensują wszystko. Klawiaturę jednak koniecznie musisz samemu dotknąć, bo nie osłuchasz na YT\nJeśli więc nie masz jeszcze na tyle kasy, to radzę uzbroić się w cierpliwość, dozbierać i szczerze pieścić uszy pięknymi dźwiękami a nie iść na kolejny kompromis i czuć znów niesmak.\nSzczerze - nie ma obecnie lepszej opcji, niż Nord piano 2, zwłaszcza, że Clavia cały czas uaktualnia swoją bibliotekę brzmień.\n(05.10.2012, 20:16)rychubil napisał(a): Radek\nNord Piano I a II\nMoje pytanie do szczęśliwców - posiadaczy nord piano jest następujące:\nCzy ktoś może powiedzieć coś odnośnie różnic między nord piano I a nord piano II ?\nKiedyś miałem okazję testować pierwszą wersję - bardzo mi podeszła, oprócz brzmień fortepianów, jednak jak wiadomo można tutaj wgrywać cuda. Generalnie jestem nastawiony przede wszystkim na interesujące mnie brzmienia e.piana (rhodes'a), które bardzo bardzo mi pasują w tym instrumencie.\nCzyli, czym się różnią? Jak widać, jeszcze w paru sklepach można dostać I-kę za niecałe 8 tys., natomiast II-ka oczywiście jest troszkę droższa.\nZ góry dzięki za odpowiedź i cenne uwagi.\nZasadnicza róźnica to sekcja SYNTH, czyli możliwość łączenia barw PIANIN i Syntezatorów.\nBrzmienia rhodesów się niczym nie róźnią. Ale są stereofoniczne efekty.\nReszta to kosmetyka, ale porównanie masz na stronie NORD'a.\nJeśli chcesz grać tylko barwami z Nord Piano Library to pierwsza wersja Ci wystarczy.\nAle jeśli chcesz czasem użyć jakichś padów, smyków itp. to nie ma sensu się cofać do poprzedniej wersji.\nSluchajcie mam pytanie na które w specyfikacji nie mogę znaleźć odpowiedzi.\nOtóż czy nord piano 2 posiada transpozycję? Bo sformułowanie "transpozycję oktawy" to chyba poprostu przycisk wyboru oktawy, a jako takiej transpozycji w poltonach nie ma? Czy to możliwe?\nPowinno mieć. Stage ma w zakładce SYSTEM.\nPo co Ci transpozycja?\nTranspozycja rzecz czasami potrzebna. Wiec przewaznie to montują w instrumentach\nW stage 2 w specyfikacji jest wyrazne sformuowanie "transpozycja +/- 6 poltonow. W specyfikacji norda piano 2 jest mowa tylko o transpozycji oktawy.rozumiesz teraz?\nNord piano 3 pierwsze wrażenia Rychubil 2 4,451 15.07.2017, 07:55\nNowy Nord Piano 2 HP 12grudzien 3 12,682 10.04.2013, 07:09


DERMEDIC HYDRAIN2, czyli intensywne nawilżenie twarzy\nDawno mnie tu nie było, ale niestety sesja coraz bliżej, więc ostatnio większość swojego czasu poświęcam na naukę. Jak zwykle wzięłam sobie za dużo na głowę, a teraz z niczym nie mogę się wyrobić... :(\nAle przejdźmy do sedna!\nW dzisiejszym poście kilka słów o moim ostatnim zakupie na promocji w Superpharm. Mianowicie mowa o nawilżającym kremie do twarzy Dermedic HydraIn2.\nNie da się ukryć, że ostatnimi czasy znacznie więcej uwagi poświęcam pielęgnacji mojej skóry. Niestety jest ona dość problematyczna, dlatego testuję bardzo wiele różnych produktów, z nadzieją, że któryś kosmetyk choć odrobinę poprawi stan mojej nieciekawej cery.\nDlaczego nieciekawej? Jeśli miałabym krótko scharakteryzować moją cerę to posiadam cerę mieszaną, czyli błyszczącą się w strefie T, z licznymi wypryskami i zaskórnikami, ale za to często policzki i skórę pod oczami lub wokół nosa mam suchą.\nKrem Dermedic Hydrain2 ma przede wszystkim zapewnić naszej skórze ekstra nawilżenie oraz w znacznym stopniu złagodzić podrażnienia naszej skóry. Przeznaczony jest do cery suchej, odwodnionej, cienkiej, wrażliwej, skłonnej do zaczerwienienia. Dodatkowo może być stosowany również u osób z widocznymi zmianami trądzikowymi. Dla mnie jest to bardzo istotne, gdyż tak jak wspomniałam wcześniej zmagam się z "uprzykrzającym mi życie" trądzikiem, więc nie mogę stosować wszystkich kremów nawilżających.\nNajbardziej cieszy mnie fakt, że ten produkt nie zapycha porów! Nie zauważyłam pogorszenia stanu mojej cery, a wręcz przeciwnie. Skóra jest nawilżona i nie mam żadnego uczucia przetłuszczenia skóry! (co miało miejsce po zastosowaniu innych kremów)\nKrem nakładam przede wszystkim na noc, po dokładnym oczyszczeniu twarzy. Rano moja skóra jest zdecydowanie wygładzona, nawilżona, a zaczerwienienia rzeczywiście są jakby zniwelowane.\nPróbowałam nakładać ten krem również na dzień, rano, przed nałożeniem makijażu, jednak uważam, że zdecydowanie lepiej nadaje się na noc. Wklepuję go delikatnie palcami, zasypiam, a rano budzę się z mega nawilżoną twarzą!\nZdecydowanie tak! Jakiś czas temu miałam ogromny problem z przesuszającymi się policzkami lub nosem, po zastosowaniu tego kremu, mój problem zniknął.\nJa kupiłam ten krem za jedyne 15 zł w promocji w Superpharm -50%, więc jest to naprawdę niewiele, tym bardziej, że produkt wydaje się być dość wydajny, dzięki swojej konsystencji.\nDla mnie jest świetny! Niedrażniący, delikatny, choć zdaję sobie sprawę, że nie wszystkim dziewczynom będzie pasować, ale to już wiadomo, kwestia gustu. :)\nMINUSY, a raczej jeden mały minusik ;)\nO ile na noc nadaję się świetnie, tak sądzę, że na dzień, przed nałożeniem makijażu może być minimalnie za ciężki, zwłaszcza jeśli jesteście posiadaczkami cery mieszanej (tak jak ja) i przetłuszcza wam się czoło, nos oraz broda.\nA wy używałyście tego kremu? Jak się sprawdza u Was?


Świat z mojego punktu widzenia ...: czerwca 2011\nDo hotelu z lotniska jechaliśmy jakieś 3 godziny rozwożąc po drodze innych wczasowiczów.\nNasz Hotel, Blue Star **** który wybraliśmy, okazał się strzałem w 10. Bardzo się cieszę, że zdecydowaliśmy się na ten właśnie hotel. Jest on duży, ładny i przede wszystkim czysty. Jechałam z dużą obawą co zastanę na miejscu, ponieważ okazało się, że w umowie mam wpisany pokój ekonomiczny.\nNasz pokój z numerkiem 4104 był na 3 pietrze, miał 2 pomieszczenia mieszkalne, balkon, super mrożącą klimatyzację, lodówkę, tv z Polską telewizją "Polonia TVP", prysznic itd ... Był czysty, ładny, miał duże wygodne łóżka. Patrząc w lewą stronę, z balkonu w oddali widać było morze. Patrząc przed siebie, budynek po drugiej stronie ulicy. Nam pasował, byliśmy zadowoleni i odetchnęłam z ulgą a na twarzy pojawił się uśmiech zadowolenia :) Jedyny minus to klimatyzacja, która chłodziła bezpośrednio na łóżko, ale drobne przemeblowanie i już wszystko było ok :). Jeśli tak wyglądają pokoje ekonomiczne, to mogę zawsze mieszkać w takich pokojach :)\nDo pokoju wydawany jest tylko jeden klucz. Jest on połączony z urządzeniem, włączającym prąd a co z tym związane klimatyzację. Jest to kłopotliwe ponieważ wychodząc z pokoju wszystko wyłączasz. Z jednej strony to bardzo dobre rozwiązanie, oszczędność prądu itd. ale dla wczasowiczów nie do końca jest to wygodne. Nam udało się uprosić drugi klucz mówiąc, że dziecko chodzi osobno i mamy potem problem, bo nie ma jak wejść do pokoju jak nas nie ma, no i dostaliśmy drugi klucz :) Łatwizna :) Tak więc klima fajne mroziła nam pokój podczas naszej nieobecności :)\nTym razem postanowiliśmy skorzystać z sejfu. Chociaż w hotelu o kradzieżach nie słyszano, chcieliśmy się czuć spokojnie ponieważ wzięliśmy ze sobą dużo sprzętu, którego nie chcielibyśmy stracić. Koszt sejfu to 10 euro za tydzień + 10 euro kaucja zwrotna za klucz. My oczywiście zgubiliśmy klucze od sejfu i od pokoju :) Na szczęście nosiliśmy ze sobą klucz, który dostaliśmy jako drugi, a elektroniczny zawsze zostawał w pokoju. Okazało się, że taki elektroniczny klucz kosztuje "jedyne" 30 euro za zgubienie + 10 euro za klucz od sejfu. W sumie kosztowałoby nas to 40 euro, ale skończyło się na 20 lirach. Uff ... :) Żeby było ciekawiej okazało się, że zapasowy klucz do naszego sejfu nie pasuje ! W recepcji innego nie mają a my musimy koniecznie dostać się do niego, bo jedziemy na całodniową wycieczkę i musimy zabrać z niego parę rzeczy ... :/ Chcąc nie chcąc, w recepcji wezwano ekipę z zewnątrz, która rozwierciła zamek w sejfie, żebyśmy mogli zabrać rzeczy, a na drugi dzień, jak byliśmy na wycieczce, wymieniono zamek na nowy. Zastanawiałam się ile policzą nam za tą usługę "extra", ale był to już chyba koszt wliczony w cenę zgubionego klucza :)\nSam Hotel składał się z dwóch budynków: okrągły, w którym była recepcja i drugi, w którym była restauracja. My mieszkaliśmy w tym drugim. Nasz budynek ma 5 pieter, dużo wind i nie trzeba długo na nie czekać. Przez 2 tygodnie tylko raz zepsuła się jedna winda, ale nie robiło to dla nas żadnego problemu, ponieważ parę kroków dalej była druga, a jak nam się chciało to używaliśmy schodów zamiast wind :) W budynku okrągłym jest 9 pieter oraz dwie windy. Współczuje osobom, które maja pokoje w tamtym budynku na wyższych piętrach, zwłaszcza na ostatnim. Byłam tam dwa razy i myślałam, że nie doczekam się na windę. Strasznie duszno, czekanie na windę może totalnie znudzić ... Ogólnie nie chciałabym tam mieszkać. Widziałam jeden pokój, podobny do naszego, wiec nie wiem dlaczego niektórzy piszą, że to lepsza cześć przeznaczona dla Niemców. Ja wole tą, w której byłam i jestem naprawdę zadowolona :)\nW Hotelu dla znudzonych wczasowiczów dostępny jest bezpłatnie bilard, a dla osób lubiących wysiłek siłownia. Za każdym razem, jak przechodziliśmy koło bilarda mówiłam, że musimy sobie zagrać, ale jakoś nigdy nie było czasu :) Nie korzystaliśmy ani z jednego ani z drugiego :) Odpłatnie jest SPA i inne takie, zupełnie niepotrzebne jak dla mnie rzeczy. Tak, tak wiem ....Są zwolennicy takich atrakcji :) Ja tam wolę wyjść i przejść kilka kilometrów na nogach, zobaczyć coś ciekawego i porobić kilka fotek niż tracić czas relaksując się w taki czy inny sposób. Ale każdy jest inny i każdy lubi co chce, tak więc zostawiam ten temat w spokoju :)\nW hotelu są dwa baseny zewnętrzne. Jeden ze zjeżdżalnia, drugi bez. Brodziki są przy obydwu basenach. Basen ze zjeżdżalnia prawie cały dzień jest słoneczny, ten drugi po południu powoli zachodzi cieniem. Dobry dla osób, które spaliły się na słoneczku lub które wolą poleżeć w cieniu. W basenach można leżeć na materacach, grac w piłkę, praktycznie robisz co chcesz :) Baseny są ładne, duże, chociaż zaraz po przyjeździe wydawało się nam, że są one małe :) Spacerując po Turcji widzieliśmy wiele basenów ale mało było wielkościowo podobnych do naszych. Jeżeli już się taki znalazł, to był tylko jeden. Przeważnie widzieliśmy malutkie baseniki z paroma leżakami albo i bez leżaków! My mieliśmy aż dwa duże baseny :)\nJadąc do hotelu Blue Star koniecznie zapakujcie materace, kółka i inne dmuchane zabawki. Jak macie miejsce w bagażu zabierzcie więcej, na zapas, a jak nie macie miejsca to kupcie na miejscu :) My zabraliśmy 3 materace, został jeden i to tylko dlatego, że postanowiliśmy go oszczędzić :) Jeśli lubicie wodę i zabawę wybierzcie basen ze zjeżdżalnią. Można zjeżdżać na wszystkim co dmuchane :) Zabawa jest super, dla dzieci, dla starszych, dla wszystkich, którzy czują się na silach. Niby niepozorna zjeżdżalnia a dostarcza tyle radości. To właśnie na niej nasze materace się rozpadły. Ale nie załamywaliśmy się zbytnio bo oprócz naszych, były tez materace i kółka basenowe, wiec dalej mogliśmy się bawić. Dostać jednak basenowe "sprzęty" było bardzo ciężko ponieważ każdy amator zjeżdżalni na nie polował. Zwłaszcza na duże dmuchane kółko, na którym zjeżdżało się najfajniej i które oczywiście nie dożyło naszego wyjazdu. Na szczęście swój żywot zakończyło dzień przed naszym powrotem do Polski, więc nie odczuliśmy tego drastycznie :) Prawie codziennie widać było przy basenie dziurawe materace. Nie wiem czy tak jest przez cały sezon czy akurat my trafiliśmy na "materacową ekipę" ale bardzo miło to wspominam :) Zostawiając już "materacową zjeżdżalnię" trzeba wspomnieć, że przy basenach leżaki, maty i parasole są bezpłatne. Jeśli interesuje Cię basen ze zjeżdżalnią warto zejść na wczesne śniadanie (czyli przed 7-mą) i zarezerwować leżaki. Na początku, jak przyjechaliśmy nie było takiej potrzeby ale od 15 czerwca najechała cała masa Polaków i trzeba było zacząć wcześnie wstawać...\nPlaża czysta, drobno żwirkowa, woda ciepła tylko strasznie słona. Błee ... :) Fale raz mniejsze, raz większe... Te większe potrafiły nieźle poturbować człowieka ale były za to super :) To je najmilej wspominam z kąpieli w morzu :) Na plaży leżak z matą płatny 4 liry, parasol również 4 liry za dzień. Bufet czynny od 10-tej do 17-tej a w nim od 12 do 14 bezpłatnie w opcji all inclusive m.in. hamburgery, frytki. Napoje wydawane od otwarcia do zamknięcia :).\nMieliśmy opcję all inclusive. Jedzenia i picia pod dostatkiem od 7-mej do 24-tej. Nikt niczego nie żałował, można jeść i pić do bólu. Pewnie niektórzy stwierdziliby, że jedzenie mało urozmaicone, ale ja tego w ogóle nie odczułam. Posiłki podawane w taki sposób, że każdy dla siebie znajdzie coś dobrego :) Była nawet kuchnia dietetyczna. Jedno jest pewne, głodnemu się chodzić nie będzie. Jedzenie ogólnie pyszne. Nawet ktoś tak wybredny jak ja, znajdzie dla siebie coś smacznego :) Lody podawane przy kolacji tak dobre, że brakuje mi słów. Każdy smak czuć intensywnie, nie to co u nas. Lody cytrynowe, aż wymuszają kwaśny grymas na twarzy :) Z ciekawości kupiłam też lody na mieście, ale smak nie był już tak intensywny jak tych w hotelu. Chociaż w sumie ,nie kupowałam lodów gałkowych tylko takie pakowane. Po co miałam kupować gałkowe, skoro w hotelu miałam ich pod dostatkiem? Może tylko te gałkowe mają aż tak intensywny smak ? Na mieście kupowałam Magnum Pistacjowe. W Polsce nie widziałam takich, a szkoda... Cena jednego 2,5 lira. Ciut mniejszy niż polskie Magnum ale równie dobre.\nCo do jedzenia w Turcji, nikt z naszej trojki nie miał rewolucji żołądkowych. U innych też nie słyszeliśmy, żeby mieli jakieś problemy. Pewnie cola pita litrami pozabijała wszystko :)\nNapoje w barach basenowych podawane są głównie w plastikowych kubkach wielokrotnego użytku, jednak jeśli poprosisz o napój w szklance to taki dostaniesz bez żadnego problemu. Nikt się nie dziwi, nie robi jakiś min, po prostu nalewają napój do szklanki. Plastikowe kubki przyjęte są głównie przy basenach i na plaży. W sumie nie dziwie się. Taki dzieciak na śliskiej, mokrej podłodze przy basenie ze szklanką ... to mogłoby się źle skończyć... Do napoi ciepłych cały czas są dostępne filiżanki, a do wina kieliszki. Przy obiedzie napoje wydawane są tylko w szklankach, filiżankach i kieliszkach, plastikowe kubki zostają przy basenowych barach.\nObsługa miła, sympatyczna, ogólnie czysto. Bardzo szybko sprzątają po posiłku. Jeżeli skończysz jeść lub wypijesz swój napój, zaraz ktoś przyjdzie posprzątać. Każdy posiłek nakładasz sobie na nowym talerzu a napój dostajesz w nowej szklance/kubku. W sumie fajnie, ale trochu mnie to wkurzało, zwłaszcza na początku :) Potem człowiek przyzwyczaił się do tego :)\nAnimacje moim zdaniem ogólnie słabe. Wcześniej zastanawiałam się, jak ktoś może pisać, że w hotelach są słabe animacje. Myślałam, że pewnie piszą to osoby, które wymagają nie wiadomo czego... Teraz już wiem, że animacje na prawdę mogą być słabe. Przynajmniej wcześniej widziałam o wiele lepsze. Rozczarowałam się, ponieważ szukałam hotelu sugerując się również nimi. W dzień animacje prawie niezauważalne. Ekipa animatorów z każdym dniem się rozkręcała ale jeszcze dużo czasu im zajmie zanim nauczą się zachęcać ludzi do zabawy. Chociaż z dnia na dzień było ich widać coraz więcej :) Największą popularnością w ciągu dnia cieszył się dart. Wieczorne animacje były zdecydowanie lepsze, ale strasznie krótkie. Zaczynały się o 21-szej, a kończyły ok. 22:20. Wcześniej było coś dla dzieci, chyba od godziny 20-tej. Prawie zawsze jak byliśmy, zajęte były wszystkie stoliki i trzeba było siadać przy tych "obiadowych". Nie chodziliśmy codziennie na animacje, ponieważ w tych godzinach przeważnie byliśmy na jakiejś pieszej wędrówce :)\nHotel ogólnie oceniam bardzo dobrze.\nAutor: Świat z mojego punktu widzenia ... o 11:55 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Hotele, Turcja, Turcja - Alanya\nMoja Turcja to nie tylko kraj zachwycający turystów swoimi plażami i ciepłym morzem...\nMoja Turcja to przede wszystkim to, co lubię najbardziej ...\nWszystko, co się w niej znajduje ...\nZarówno zwierzęta, jak i roślinność ...\nGekony, które można spotkać w nocy, jaszczurki w dzień wygrzewające się na murkach, ważki próbujące ukoić pragnienie basenową wodą ...\nTo pięknie kwitnące kwiaty, owoce dojrzewające na drzewach, które w Polsce można spotkać tylko w sklepach ...\nTo nasz samolot.\nA oto jedna z basenowych kotek.\nNazwaliśmy ją Kociąmamą :)\nByła prześliczna. Miała 4 młode.\nBardzo ładne maleństwa, ale gdybym mogła, to właśnie ją zabrałabym ze sobą do domu ...\nZauroczyła mnie ta kotka zarówno swoim wyglądem, jak i tym, jak opiekowała się swoim potomstwem ...\nCzęsto słyszymy, że Plaża Kleopatry jest piaszczysta.\nW rzeczywistości to bardzo drobny żwirek, ale porównując ją z niektórymi plażami w Turcji, nie dziwię się, że określają ją jako piaszczysta :)\nSpragniona ważka, która przyleciała na nasz basen i próbowała spijać wodę wylewającą się z basenu ...\nOto wieloletni towarzysz naszej podróży :)\nKupiliśmy tą piłkę w Łebie parę lat temu.\nOd tego czasu wozimy ją zawsze nad wodę.\nJest idealna do zabawy w wodzie :)\nPiłka ta sporo już przeszła, co widać po szwach, które są na niej :)\nCiekawe ile jeszcze wytrzyma :)\nPrzyroda w Turcji potrafi zachwycić. Oto jeden z kwiatów, które można tam spotkać\nA to już to, co lubię najbardziej :)\nOwoce dojrzewające na drzewach :)\nKsiężyc sfotografowany w Alanya :)\nA oto jeden ze sklepów.\nPodoba mi się ich chłodzenie :)\nZwróćcie uwagę na wiatraki wiszące z sufitu. W Turcji to normalne :)\nWzgórze Zamkowe - Kale.\nByliśmy tam kilka razy o różnej porze dnia.\nZawsze schodziliśmy na nogach, nigdy nie miałam dosyć.\nCiągle chciałam tam wracać :)\nPod Wzgórze podpływają statki. Można wykupić takie wycieczki za 10 - 15 euro w lokalnych biurach podróży. Odważniejsi mogą wspiąć się na wysokość (chyba) 10 metrów i wskoczyć do wody.\nWidziałam, jak skaczą. Wygląda to na o wiele wyżej niż 10 metrów ... :)\nNa wzgórzu znajduje się cmentarz. Do tej pory zastanawiam się, kto tam jest pochowany.\nTo bardzo ładne miejsce na spoczynek.\nMuszę kiedyś znaleźć wreszcie czas i poszukać informacji o tym w internecie.\nKolejny statek wycieczkowy ...\nMrowisko znalezione na Wzgórzu.\nZdjęcie tego tak nie obrazuje, ale jeszcze nigdy nie widziałam tak dużych mrówek i tak dużej dziury w mrowisku ...\nTurcja to nie tylko egzotyczne zwierzęta.\nSchodząc z Kale można spotkać kury i koguty :)\nNa liściach kaktusów ludzie piszą swoje imiona.\nZaznaczają w ten sposób, że tutaj byli ...\nKto wie, może za parę lat, gdy powrócą, odnajdą wyryte wcześniej swoje imię ?\nJa nie lubię kaleczyć przyrody, dlatego zrobiłam tylko zdjęcie i poszłam dalej ...\nKolejny piękny kwiat spotkany schodząc ze Wzgórza ...\nOsiołki mają to do siebie, że lubią jeść pomarańcze :D\nA tak na poważnie, to reklama jednej z knajpek, którą można znaleźć na Wzgórzu :)\nTrzeba przyznać, że pomysłowe :)\nDroga z góry jeszcze daleka ...\nOkienko w murze na Wzgórzu ...\nWidok na port ze Wzgórza\nI znowu owoce dojrzewające na drzewach :)\nMalutki tunel, mniej więcej gdzieś w połowie drogi na Wzgórze.\nJeżeli ktoś chce zwiedzić Kale polecam podjechać tam autobusem.\nDroga pod górę jest bardzo długa i bardzo męcząca.\nA schodzi się za to bardzo przyjemnie :)\nSorki za odbitą lampę na zdjęciu :)\nMapka Alanya. Można ją znaleźć na każdym przystanku autobusowym.\nCałe miasteczko zeszliśmy chyba wzdłuż i w szerz kilkakrotnie :)\nW tego typu sklepikach można zakupić słodycze :)\nKawałek jednej z fontann.\nZnajduje się ona w Alanya po stornie portu.\nAlanya dzieli się na dwie części:\nPo stronie portu i po stronie Plaży Kleopatry.\nInna spojrzenie na tą samą część fontanny ...\nA to już w innym miejscu, chociaż nadal po stronie portu.\nTen mini wodospadzik możemy znaleźć idąc z portu w stronę Czerwonej Wieży\nW tak upalny dzień koniecznie trzeba odpocząć :)\nDrzemka pod palmą jest super rozwiązaniem :)\nZdjęcie zrobione w porcie.\nTrochu niebieskawe, ale warunki były okropne do robienia zdjęć ...\nKiedyś może pobawię się dłużej PS'em i podmienię je tutaj, ale kiedy ... ? I czy w ogóle to zrobię ... ?\nTego nie wiem. Na razie nie mam na to czasu, ponieważ czeka na mnie w kolejce jeszcze dużo zdjęć do obrobienia ...\nTego zdjęcia nie trzeba opisywać :D\nI znowu jesteśmy na Kale.\nTym razem inna pora dnia, a raczej noc :)\nZdjęcie przedstawia groby na Wzgórzu. W tle, te światełka, to Alanya po stronie portu.\nZdjęcie zrobione ze Wzgórza Zamkowego.\nNie mogłam się zdecydować, które zdjęcie wstawić ...\nWięc wstawiłam kilka :)\nDomek na Wzgórzu.\nNiesamowicie prezentuje się ten domek.\nPrzyciąga uwagę prawie wszystkich turystów ...\nWidok na port i Czerwoną Wieżę z innej strony...\nNadal jesteśmy na Wzgórzu.\nJak już pisałam, to przepiękne miejsce ...\nWarto tam wracać o różnych porach ...\nI znowu nie mogłam zdecydować się, które zdjęcie wstawić ... :)\nWięc wstawiam kilka :)\nW nocy na Wzgórzu panuje duży ruch samochodów.\nPewnie randkowicze ... :)\nDługo musieliśmy czekać, aż rozejdą się ludzie lub poprzestawiają samochody, żeby zrobić zdjęcia bez dodatków w kadrze :)\nA to już Alanya po stronie portu :)\nZdjęcie oczywiście zrobione ze Wzgórza :)\nSchodząc, natkniecie się na coś takiego :)\nI znowu widok na miasto.\nTym razem z innej strony ...\nPrzy deptaku, po stronie Plaży Kleopatry można znaleźć przepiękną fontannę...\nTo tylko jej kawałki.\nJest tak duża, że mój obiektyw nie uchwycił jej w całości :(\nAle i tak wygląda imponująco ...\nZdjęcie jednej z knajpek w Alanya po stronie Plaży Kleopatry.\nMusiałam je robić z przyczajki, ponieważ ochrona goniła i nie pozwalała fotografować :/\nIdziemy powoli w stronę hotelu, zatrzymując się co chwilę, abym mogła pstryknąć zdjęcie :)\nOj, ciężki żywot mają osoby podróżujące ze mną odkąd posiadam aparat :)\nDeptak po stronie Plaży Kleopatry.\nZdjęcie zrobione w tym odcieniu specjalnie :)\nSkończyła się noc, nastał kolejny dzień, czas na kolejny spacer :)\nTym razem idziemy wzdłuż plaży po stronie portu :)\nPrzy samym porcie plaża nie wygląda imponująco ... :/\nNa szczęście im dalej, tym jest ładniejsza ...\nCo jakiś czas pojawiają się jakieś rzeczki, wpływające do morza ...\nNie mam pojęcia co to jest, ale woda wygląda na czystą.\nMuszę kiedyś też poszukać o tym informacji w necie :)\nPo tej stronie plaża jest zmienna.\nPolecam zabrać ze sobą obuwie do wody...\nCzasami plaża jest kamienista ...\nAle jak widać, to nikomu nie przeszkadza.\nZamiast zamków z piasku, można bawić się kamyczkami :)\nIdąc dalej plaża robi się bardziej piaszczysta.\nMamy też kolejny dopływ :)\nPostanowiliśmy dalej iść deptakiem :)\nBoisko do gry w piłkę przy plaży :)\nTam dalej w tle jest jeszcze jedno :)\nTakie dmuchane i jest w nim woda :)\nI znowu nastała noc, więc ruszyłam z aparatem dokończyć zdjęcia, które robiłam dzień wcześniej :)\nNie mogłam zrobić wszystkich zdjęć od razu, ponieważ o 24-tej wyłączyli wodę :(\nPrzybliżenie na mostek :)\nTeraz z innej strony :)\nI z samego mostku na środku :)\nTam z tyłu, daleko widać Kale\nCzęść fontanny w przybliżeniu\nI znowu ujęcie z innej strony :)\nCzekałam, aż ten gościu sobie pójdzie, ale jak na złość siedział tam cały czas ... :/\nBrakło mi cierpliwości, aby czekać dalej :(\nWcześniejsze zdjęcia były robione po stronie Plaży Kleopatry.\nFontanna poniżej znajduje się po stronie portu. Również duża i imponująca :)\nAle mam tylko jedno zdjęcie, które mogę publicznie pokazać :)\nIdziemy w stronę portu ...\nW oddali znowu widać Kale :)\nZabrakło mi cierpliwości, aby zrobić tutaj ładne zdjęcie.\nZaraz przy tej łódeczce znajdują się dyskoteki.\nLudzie masowo chodzili tam i z powrotem, a ja nie chciałam ich na zdjęciu :(\nPróbowałam, próbowałam, aż się poddałam.\nLudzi w prawdzie nie ma, ale jakość zdjęcia też taka sobie :(\nJesteśmy w sklepie :)\nMój ulubiony napój :)\nI znowu kwiaty, które można spotkać co kawałek :)\nDzisiaj w planie było polowanie na jaszczurki :)\nJak widać po ilości zdjęć, udane :)\nOj, mam tych zdjęć jeszcze dużo więcej :)\nJaszczurki, to moje ulubione gady, dlatego spotkanie ich na wolności to dla mnie ogromna frajda :)\nZnaleźliśmy miejsce, gdzie było ich na prawdę dużo.\nTylko niestety uciekały jak tylko zobaczyły aparat :(\nTo dwie różne jaszczurki, w dwóch różnych miejscach, a jednak zdjęcia prawie identyczne :)\nTa postanowiła się schować :)\nAle i tak ją dopadłam :)\nTa natomiast bacznie mnie obserwowała i tylko przesuwała się o parę kroczków dalej co chwilę :)\nZrobiłam tak dużo zdjęć, że postanowiliśmy wracać.\nW drodze powrotnej obserwowaliśmy dzieci bawiące się wodą :)\nWidok na plażę ...\nNadal jesteśmy po stronie portu, ale zdecydowanie od niego dalej :)\nPiesek czekający na właściciela.\nMa zraszacz, ma cień, ma miskę z wodą ...\nWracając znowu spotkałam jaszczurkę i nie mogłam się oprzeć, żeby nie zrobić jej zdjęcia :)\nA tutaj mamy dwie :)\nNa tą niebieską dosyć długo polowałam :)\nEfekty moich polowań :)\nTego maleństwa nawet nie zauważyłam :)\nGdyby nie "K" pewnie nie miałabym jej na zdjęciu, a jest prześliczna :)\nPewnie w tym momencie niektórzy się skrzywili myśląc: jak jaszczurka może być śliczna :)\nBędąc w Turcji to, co obowiązkowo trzeba zrobić to napić się soku ze świeżych owoców.\nSą przepyszne ...\nU nas owoce smakują zupełnie inaczej ... :(\nStołówka dla ptaków :)\nHmm ... Czyżby chciał się ze mną podzielić ? :)\nOj, te się chyba nie za bardzo dogadują ...\nPtaków w tym miejscu było mnóstwo :)\nTak samo jak i kotów :)\nKotów w Turcji jest bardzo dużo.\nTen maluszek urodził się przy hotelowym basenie.\nKociaki były tak młode, że miały jeszcze niebieskie oczka ... :)\nA to basen hotelowy, przy którym mieszkały te właśnie maluszki :)\nA tutaj nasz drugi basen hotelowy.\nPrzy nim mieszkała Kociamama ze swoimi młodymi.\nKociaki ze zdjęć powyższych pochodzą od innej kotki :)\nSkoro pokazałam już baseny, to zrobię reklamę i podam nazwę naszego hotelu.\nJak dla nas super hotel :)\nSpędziliśmy w nim bardzo fajnie 2 tygodnie :)\nByły jaszczurki, były ważki, były ptaszki, nadszedł czas i na to :)\nRobiąc nocne zdjęcia, człowiek skupia się na tym, co chce sfotografować.\nTymczasem za jego plecami mogą dziać się ciekawe rzeczy, które łatwo wtedy przeoczyć.\nGdyby nie "W" nie zrobiłabym tego zdjęcia.\nAle się cieszyłam, jak go znalazła :)\nTo był jedyny gekon, jakiego spotkaliśmy w Turcji.\nPewnie jest ich pełno, ale w nocy ciężko je wypatrzeć a w dzień śpią pochowane :(\nNadszedł czas na kuchnie :)\nMieliśmy zdolnych kelnerów, a może kucharzy ?\nZ owoców potrafili zrobić wiele ciekawy kompozycji :)\nUlubione danie "K", dlatego to zdjęcie musi tu być :)\nMożna tutaj zakupić pamiątki.\nNa zdjęciu jeden ze sprzedawców, ręcznie maluje obrazek w muszli ...\nWspominałam wcześniej o statkach i o miejscu,gdzie można skoczyć do wody.\nTo właśnie tutaj zbierają się statki i odważni śmiałkowie skaczą z wysokości :)\nA tu mamy widok na Alanya po stronie plaży Kleopatry ...\nKrótkie spojrzenie w dół ...\nOj, wysoko ...\nIdąc dalej wzdłuż murów natkniemy się na okienko ...\nMożna też zobaczyć cypelek z innej strony ...\nMury są imponujące ...\nI znowu zbyt niebiesko :)\nMoże kiedyś to poprawię :)\nNazwałam go "Cmentarnym Motylkiem" ponieważ znalazłam go na cmentarzu,\ngdzie latał sobie z kwiatka na kwiatek :)\nNa Wzgórzu Zamkowym można znaleźć dosłownie wszystko :)\nTe ciężko pracujące kobiety również można spotkać schodząc ze Wzgórza ...\nByliśmy na Wzgórzu kilka razy, ale tylko raz udało nam się je spotkać...\nDruga kobieta siedzi po przeciwnej stronie ulicy ...\nSzkoda, że ma zasłoniętą twarz :(\nIdziemy dalej i podziwiamy kolejne widoki ...\nI za każdym razem robią na mnie takie samo wrażenie ...\nTam z tyłu, w oddali widać domek, który uwieczniłam kiedyś w nocy.\nA jeszcze wyżej widać cel każdego turysty.\nJesteśmy gdzieś w połowie drogi, może ciut mniej nam zostało :)\nNie wiem, jakoś nie zwracałam na to uwagi, po prostu szłam i podziwiałam widoki :)\nMogłabym tak iść i iść...\nW końcu droga dobiegła końca.\nTrzeba spróbować tamtejszych pyszności :)\nCoś ala nasz obwarzanek z serkiem topionym :)\nI znowu kwiaty :)\nI owoce dojrzewające na drzewach zamiast w skrzynkach w transporcie ...\nTą jaszczureczkę wypatrzyłam sama :)\nTak, jak i tą żabkę.\nW pierwszym dniu, gdy odkryłam żabki, miałam zły obiektyw i wszystkie mi pouciekały.\nWróciłam następnego dnia z innym obiektywem.\nTym razem ruszyliśmy w pogoni za zachodzącym słońcem w stronę Antalya.\nNie mylić z Alanya :)\nZ łagodnej Plaży Kleopatry brzeg morza przekształca się w strome zbocza ...\nZ kamieniami, a raczej głazami wystającymi z wody ...\nStatki i kutry płyną na zachód słońca ...\nIdąc wzdłuż ulicy odkrywamy to miejsce ...\nRodziny spotykają się tutaj i wspólnie grillują, spędzają czas ...\nBardzo mi się to podobało ...\nTam z tyłu, tam daleko, daleko, gdzie prawie nic nie widać, na szczycie jest Kale ... :)\nA tutaj przybliżenie na jedną z knajpek, która również jest na powyższym zdjęciu :)\nWidok na moje ulubione Wzgórze :)\nBez niego Turcja byłaby dla mnie chyba nudna ...\nKolejna knajpka w tej części Turcji.\nŚmialiśmy się, że to "wylęgarnia dzieci" :)\nTo serduszko znajduje się właśnie przy tej knajpce :)\nUciekający nam zachód słońca ...\nI słoneczko schowało się za górą ...\nNie zdążyliśmy dojść dalej, ale zrobiliśmy na prawdę spoty kawał na nogach w bardzo szybkim tempie :)\nA w powrotnej drodze znaleźliśmy palące się pobocze.\nNa szczęście ktoś wezwał straż pożarną ...\nJakiś tam drogowskaz :)\nGdy wracaliśmy było już ciemno.\nNie zdążyliśmy na kolację :(\nKolejny dzień i kolejne zdjęcia :)\nTen znak musiałam mieć :)\nTo jedyne słowo jakiego się nauczyłam po turecku :)\nTaksówki w Turcji są bardzo drogie.\nPewnie to dlatego, że mają bardzo drogie paliwo.\nPrzeliczając na naszą walutę litr paliwa kosztował niecałe 9 zł !!!\nI znowu "niebiesko mi" :)\nMieliśmy się wybrać w rejs takim stateczkiem, ale stwierdziliśmy, że jednak to za długo jak dla nas ...\nWoleliśmy wybrać się na kolejny spacer ...\nTo miejsce można znaleźć przy Czerwonej Wieży.\nKoniecznie trzeba to zobaczyć na własne oczy ...\nIdąc dalej mamy takie widoczki :)\nCzerwona Wieża została z tyłu ...\nWracamy w jej kierunku ...\nTo miejsce jest po prostu zachwycające ...\nNa tej skałce siedzi krab.\nMało brakowało, a ja siedziałabym na nim :)\nPrzy Czerwonej Wieży można znaleźć dużo różnych żyjątek :)\nI bardzo dużo małych krabików :)\nPowoli wracamy do hotelu.\nW takich szklaneczkach w Turcji pije się herbatki :)\nJak dla mnie, zdecydowanie za małe :)\nWidok na port ...\nI jeszcze jeden bardzo podobny ...\nMieszkańcy chronią się przed upałem jak mogą ...\nJedni kupują zasłony ...\nInni wieszają, co mają pod ręką ...\nOstatni rzut okiem na nasz hotel ...\nI wracamy do domu :(\nToaleta publiczna :)\nNa szczęście były też normalne kabiny :)\nNo i jesteśmy w Polsce ...\nAutor: Świat z mojego punktu widzenia ... o 23:51 13 komentarzy:\nEtykiety: Turcja, Turcja - Alanya - Fotorelacja


Sklepy cynamonowe/Manekiny - Wikiźródła, wolna biblioteka\n  Ta ptasia impreza mego ojca była ostatnim wybuchem kolorowości, ostatnim i świetnym kontrmarszem fantazji, który ten niepoprawny improwizator, ten fechtmistrz wyobraźni poprowadził na szańce i okopy jałowej i pustej zimy. Dziś dopiero rozumiem samotne bohaterstwo, z jakiem sam jeden wydał on wojnę bezbrzeżnemu żywiołowi nudy, drętwiącej miasto. Pozbawiony wszelkiego poparcia, bez uznania z naszej strony bronił ten mąż przedziwny straconej sprawy poezji. Był on cudownym młynem, w którego leje sypały się otręby pustych godzin, ażeby w jego trybach zakwitnąć wszystkiemi kolorami i zapachami korzeni Wschodu. Ale przywykli do świetnego kuglarstwa tego metafizycznego prestidigitatora, byliśmy skłonni zapoznawać wartość jego suwerennej magji, która nas ratowała od letargu pustych dni i nocy. Adeli nie spotkał żaden wyrzut za jej bezmyślny i tępy wandalizm. Przeciwnie, czuliśmy jakieś niskie zadowolenie, haniebną satysfakcję z ukrócenia tych wybujałości, których kosztowaliśmy łakomie dosyta, ażeby potem uchylić się perfidnie od odpowiedzialności za nie. A może był w tej zdradzie i tajny pokłon w stronę zwycięskiej Adeli, której przypisywaliśmy niejasno jakąś misję i posłannictwo sił wyższego rzędu. Zdradzony przez wszystkich, wycofał się ojciec bez walki z miejsc swej niedawnej chwały. Bez skrzyżowania szpad oddał w ręce wroga domenę swej byłej świetności. Dobrowolny banita, usunął się do pustego pokoju na końcu sieni i oszańcował się tam samotnością.\nObiegła nas znowu ze wszech stron żałobna szarość miasta, zakwitając w oknach ciemnym liszajem świtów, pasożytniczym grzybem zmierzchów, rozrastającym się w puszyste futro długich nocy zimowych. Tapety pokojów, rozluźnione błogo za tamtych dni i otwarte dla kolorowych lotów owej skrzydlatej czeredy, zamknęły się znowu w sobie, zgęstniały, plącząc się w monotonji gorzkich monologów.\nLampy poczerniały i zwiędły, jak stare osty i bodjaki. Wisiały teraz osowiałe i zgryźliwe, dzwoniąc cicho kryształkami szkiełek, gdy ktoś przeprawiał się omackiem przez szary zmierzch pokoju. Napróżno wetknęła Adela we wszystkie ramiona tych lamp kolorowe świece, nieudolny surogat, blade wspomnienie świetnych iluminacyj, któremi kwitły niedawno wiszące ich ogrody. Ach! gdzie było to świegotliwe pączkowanie, to owocowanie pośpieszne i fantastyczne, w bukietach tych lamp, z których, jak z pękających czarodziejskich tortów, ulatywały skrzydlate fantazmaty, rozbijające powietrze na talje kart magicznych, rozsypując je w kolorowe oklaski, sypiące się gęstemi łuskami lazuru, pawiej, papuziej zieleni, metalicznych połysków, rysując w powietrzu linje i arabeski, migotliwe ślady lotów i kołowań, rozwijając kolorowe wachlarze trzepotów, utrzymujące się długo po przelocie w bogatej i błyskotliwej atmosferze. Jeszcze teraz kryły się w głębi zszarzałej aury echa i możliwości barwnych rozbłysków, lecz nikt nie nawiercał fletem, nie doświadczał świdrem zmętniałych słojów powietrznych.\nŁóżka cały dzień niezaścielone, zawalone pościelą zmiętą i wytarzaną od ciężkich snów, stały, jak głębokie łodzie, gotowe do odpływu w mokre i zawiłe labirynty jakiejś czarnej, bezgwiezdnej Wenecji. O głuchym świcie Adela przynosiła nam kawę. Ubieraliśmy się leniwie w zimnych pokojach, przy świetle świecy, odbitej wielokrotnie w czarnych szybach okien. Poranki te były pełne bezładnego krzątania się, rozwlekłego szukania w różnych szufladach i szafach. Po całem mieszkaniu słychać było kłapanie pantofelków Adeli. Subjekci zapalali latarnie, brali z rąk matki wielkie klucze sklepowe i wychodzili w gęstą, wirującą ciemność. Matka nie mogła dojść do ładu z toaletą. Świece dogasały w lichtarzu. Adela przepadała gdzieś w odległych pokojach lub na strychu, gdzie rozwieszała bieliznę. Nie można jej było się dowołać. Młody jeszcze, mętny i brudny ogień w piecu lizał zimne, błyszczące narośle sadzy w gardzieli komina. Świeca gasła, pokój pogrążał się w ciemności. Z głowami na obrusie stołu, wśród resztek śniadania zasypialiśmy nawpół ubrani. Leżąc twarzami na futrzanym brzuchu ciemności, odpływaliśmy na jego falistym oddechu w bezgwiezdną nicość. Budziło nas głośne sprzątanie Adeli. Matka nie mogła uporać się z toaletą. Nim skończyła czesanie, subjekci wracali na obiad. Mrok na rynku przybierał kolor złotawego dymu. Przez chwilę z tych dymnych miodów, z tych mętnych bursztynów mogły się rozpowić kolory najpiękniejszego popołudnia. Ale szczęśliwy moment mijał, amalgamat świtu przekwitał, wezbrany ferment dnia, już niemal dościgły, opadał z powrotem w bezsilną szarość. Zasiadaliśmy do stołu, subjekci zacierali czerwone z zimna ręce, i nagle proza ich rozmów sprowadzała odrazu pełny dzień, szary i pusty wtorek, dzień bez tradycji i bez twarzy. Ale gdy pojawiał się na stole półmisek z rybą w szklistej galarecie, dwie duże ryby leżące bok przy boku, głową do ogona jak figura zodjakalna, odpoznawaliśmy w nich herb owego dnia, emblemat kalendarzowy bezimiennego wtorku, i rozbieraliśmy go pośpiesznie między siebie, pełni ulgi, że dzień uzyskał w nim swą fizjonomję.\nSubjekci spożywali go z namaszczeniem, z powagą kalendarzowej ceremonji. Zapach pieprzu rozchodził się po pokoju. A gdy wytarli bułką ostatek galarety ze swych talerzy, rozważając w myśli heraldykę następnych dni tygodnia, i na półmisku zostawały tylko głowy z wygotowanemi oczyma, — czuliśmy wszyscy, że dzień został wspólnemi siłami pokonany i że reszta nie wchodziła już w rachubę.\nW samej rzeczy z resztą tą, wydaną na jej łaskę, Adela nie robiła sobie długich ceregieli. Wśród brzęku garnków i chlustów zimnej wody, likwidowała z energją tych parę godzin do zmierzchu, które matka przesypiała na otomanie. Tymczasem w jadalni przygotowywano już scenerję wieczoru. Polda i Paulina, dziewczęta do szycia, rozgospodarowywały się w niej z rekwizytami swego fachu. Na ich ramionach wniesiona, wchodziła do pokoju milcząca, nieruchoma pani, dama z kłaków i płótna, z czarną drewnianą gałką zamiast głowy. Ale ustawiona w kącie między drzwiami a piecem, ta cicha dama stawała się panią sytuacji. Ze swego kąta, stojąc nieruchomo, nadzorowała w milczeniu pracę dziewcząt. Pełna krytycyzmu i niełaski, przyjmowała ich starania i umizgi, z jakiemi przyklękały przed nią, przymierzając fragmenty sukni, znaczone białą fastrygą. Obsługiwały z uwagą i cierpliwością milczący idol, którego nic zadowolić nie mogło. Ten moloch był nieubłagany, jak tylko kobiece molochy być potrafią, i odsyłał je wciąż na nowo do pracy, a one, wrzecionowate i smukłe, podobne do szpuli drewnianych, z których odwijały się nici, i tak ruchliwe jak one, manipulowały zgrabnemi ruchami nad tą kupą jedwabiu i sukna, wcinały się szczękającemi nożycami w jej kolorową masę, furkotały maszyną, depcąc pedał lakierkową, tanią nóżką, a dookoła nich rosła kupa odpadków, różnokolorowych strzępów i szmatek, jak wyplute łuski i plewy dookoła dwóch wybrednych i marnotrawnych papug. Krzywe szczęki nożyc otwierały się ze skrzypieniem, jak dzioby tych kolorowych ptaków.\nDziewczęta deptały nieuważnie po barwnych obrzynkach, brodząc nieświadomie niby w śmietniku możliwego jakiegoś karnawału, w rupieciarni jakiejś wielkiej, nieurzeczywistnionej maskarady. Otrzepywały się ze szmatek z nerwowym śmiechem, łaskotały oczyma zwierciadła. Ich dusze, szybkie czarodziejstwo ich rąk było nie w nudnych sukniach, które zostawały na stole, ale w tych setkach odstrzygnięć, w tych wiórach lekkomyślnych i płochych, któremi mogły zasypać całe miasto, jak kolorową, fantastyczną śnieżycą. Nagle było im gorąco i otwierały okno, ażeby w niecierpliwości swej samotni, w głodzie obcych twarzy, przynajmniej bezimienną twarz nocy zobaczyć, do okna przyciśniętą. Wachlowały rozpalone swe policzki przed wzbierającą firankami nocą zimową — odsłaniały płonące dekolty, pełne nienawiści do siebie i rywalizacji, gotowe stanąć do walki o tego pierrota, któregoby ciemny powiew nocy przywiał na okno. Ach! jak mało wymagały one od rzeczywistości. Miały wszystko w sobie, miały nadmiar wszystkiego w sobie. Ach! byłby im wystarczył pierrot wypchany trocinami, jedno-dwa słowa, na które oddawna czekały, by móc wpaść ze swą rolą zdawna przygotowaną, zdawna tłoczącą się na usta, pełną słodkiej i strasznej goryczy, ponoszącą dziko, jak stronice romansu połykane nocą wraz ze łzami ronionymi na wypieki lic.\nPodczas jednej ze swych wędrówek wieczornych po mieszkaniu, przedsiębranych pod nieobecność Adeli, natknął się mój ojciec na ten cichy seans wieczorny. Przez chwilę stał w ciemnych drzwiach przyległego pokoju z lampą w ręku, oczarowany sceną pełną gorączki i wypieków, tą idyllą z pudru, kolorowej bibułki i atropiny, której jako tło pełne znaczenia podłożona była noc zimowa, oddychająca wśród wzdętych firanek okna. Nakładając okulary, zbliżył się w paru krokach i obszedł dookoła dziewczęta, oświecając je podniesioną w ręku lampą. Przeciąg z otwartych drzwi podniósł firanki u okna, panienki dawały się oglądać, kręcąc się w biodrach, polśniewając emalją oczu, lakiem skrzypiących pantofelków, sprzączkami podwiązek pod wzdętą od wiatru sukienką; szmatki jęły umykać po podłodze, jak szczury, ku uchylonym drzwiom ciemnego pokoju, a ojciec mój przyglądał się uważnie prychającym osóbkom, szepcąc półgłosem: — Genus avium..., jeśli się nie mylę, scansores albo pistacci... w najwyższym stopniu godne uwagi.\nPrzypadkowe to spotkanie stało się początkiem całej serji seansów, podczas których ojciec mój zdołał rychło oczarować obie panienki urokiem swej przedziwnej osobistości. Odpłacając się za pełną galanterji i dowcipu konwersację, którą zapełniał im pustkę wieczorów, — dziewczęta pozwalały zapalonemu badaczowi studjować strukturę swych szczupłych i tandetnych ciałek. Działo się to w toku konwersacji, z powagą i wytwornością, która najryzykowniejszym punktom tych badań odbierała dwuznaczny ich pozór. Odsuwając pończoszkę z kolana Pauliny i studjując rozmiłowanemi oczyma zwięzłą i szlachetną konstrukcję przegubu, ojciec mój mówił: — Jakże pełna uroku i jak szczęśliwa jest forma bytu, którą panie obrały. Jakże piękna i prosta jest teza, którą dano wam swem życiem ujawnić. Lecz zato z jakiem mistrzostwem, z jaką finezją wywiązują się panie z tego zadania. Gdybym, odrzucając respekt przed Stwórcą, chciał się zabawić w krytykę stworzenia, wołałbym: — mniej treści, więcej formy! Ach, jakby ulżył światu ten ubytek treści. Więcej skromności w zamierzeniach, więcej wstrzemięźliwości w pretensjach — panowie demiurdzy — a świat byłby doskonalszy! — wołał mój ojciec, akurat w momencie, gdy dłoń jego wyłuskiwała białą łydkę Pauliny z uwięzi pończoszki. W tej chwili Adela stanęła w otwartych drzwiach jadalni, niosąc tacę z podwieczorkiem. Było to pierwsze spotkanie dwu tych wrogich potęg, od czasu wielkiej rozprawy. My wszyscy, którzy asystowaliśmy przy tem spotkaniu, przeżyliśmy chwilę wielkiej trwogi. Było nam nad wyraz przykro być świadkami nowego upokorzenia i tak już ciężko doświadczonego męża. Mój ojciec powstał z klęczek bardzo zmieszany, falą po fali zabarwiała się jego twarz coraz ciemniej napływem wstydu. Ale Adela znalazła się niespodzianie na wysokości sytuacji. Podeszła z uśmiechem do ojca i dała mu psztyczka w nos. Na to hasło Polda i Paulina klasnęły radośnie w dłonie, zatupotały nóżkami i, uwiesiwszy się z obu stron u ramion ojca, obtańczyły z nim stół dookoła. W ten sposób, dzięki dobremu sercu dziewcząt, rozwiał się zarodek przykrego konfliktu w ogólnej wesołości.\nOto jest początek wielce ciekawych i dziwnych prelekcyj, które mój ojciec, natchniony urokiem tego małego i niewinnego audytorjum, odbywał w następnych tygodniach owej wczesnej zimy.\nJest godne uwagi, jak w zetknięciu z niezwykłym tym człowiekiem rzeczy wszystkie cofały się niejako do korzenia swego bytu, odbudowywały swe zjawisko aż do metafizycznego jądra, wracały niejako do pierwotnej idei, ażeby w tym punkcie sprzeniewierzyć się jej i przechylić w te wątpliwe, ryzykowne i dwuznaczne regjony, które nazwiemy tu krótko regjonami wielkiej herezji. Nasz herezjarcha szedł wśród rzeczy, jak magnetyzer, zarażając je i uwodząc swym niebezpiecznym czarem. Czy mam nazwać i Paulinę jego ofiarą? Stała się ona w owych dniach jego uczennicą, adeptką jego teoryj, modelem jego eksperymentów.\nTutaj postaram się wyłożyć z należytą ostrożnością i unikając zgorszenia, tę nader kacerską doktrynę, która opętała wówczas na długie miesiące mego ojca i opanowała wszystkie jego poczynania.\nTę stronę ostatnio edytowano 3 wrz 2013, 23:51.


Nauka psiaka spacerowania na nienapręzonej smyczy, wymaga od posiadacza psa dużo poświęcenia. | Puchate zwierzęta\nNauka psiaka spacerowania na nienapręzonej smyczy, wymaga od posiadacza psa dużo poświęcenia.\nPsie przywiązanie i miłość to bezcenny skarby. Bycie właścicielem psiaka to również jego właściwe wychowanie. Tylko do posiadacza psiaka należy wybór, czy chce spełniać każde kaprysy swojego psa, czy wyuczy go dobrych manier. Pomimo tego opłaca się przeznaczyć czas na wychowanie psa, dzięki temu tworzą się i rozwijają się dobre kontakty między panem i psem.\nWyszkolony pies, który odbiera podstawowe polecenia, dostarcza zapewne więcej radości posiadaczowi psa. Natomiast nieokiełznane psy sprawiają wiele kłopotów. Z kłopotem psiaka ciągnącego smycz zmaga się dużo właścicieli psów. Warto pamiętać , że psy działają pod wpływem chwili i uwielbiają uganiać się za wszystkim, co ucieka.\nPo to by wyprowadzanie psa na smyczy stało się czynnością przyjemną i było działaniem nie wymagającym wysiłku, należy nauczyć psa spacerowania na nienaprężonej smyczy. Aby skutecznie wychowywać psa utrzymywania smyczy luźnej, należy mieć świadomość przyczyny, dla którego pies ciągnie smycz. Przesłanka jest niewyszukana – po prostu ciągnąc smycz, zawsze udaje mu się prędzej dobiec do upatrzonego obiektu.\nW związku z czym różne psy opracowują sobie różnorodne strategie naprężania. Ciągnięcie smyczy wynika z braku kontroli emocji i zbyt dużym ożywieniem psychicznym na przechadzce. Czasami wystarczy potrudzić się nad psim ułożeniem, a smycz będzie luźna. Jeszcze jedną przesłanką tego, że psiak szarpie smycz, może być jej rodzaj.\nNa czasie są rozciągane smycze dla psów typu „flexi”, które same rozwijają się i zwijają a ponadto nie oplatają się wokół nóg na spacerze z psem. Teoria piękna, ale w rzeczywistości taka smycz przyzwyczaja psiaka do naprężania smyczy. Dlatego, jeśli pies jest młodziutki, którego dopiero zaznajamiamy ze smyczą, powinniśmy odstąpić od używania takiego typu smyczy.\nZ pewnością dla szczeniaków korzystniejsze są smycze dla psów długie do dwóch-czterech metrów, ze skóry, przepinane na różną długość, tzw. treningówki, dzięki którym to posiadacz psa utrzymuje, odległość na jaką odchodzi pies. Treningówki smycze dla psów ogólnie pozwalają lepiej zapanować nad zwierzęciem, bo są praktyczniejsze i krótsze, niż rozciągane.


Kobiece Recenzje : Sposób na księcia - Emma Chase\npaździernika 21, 2018 6\n„Henry Charles Albert Edgar Pembrook, książę Wessco, kocha być nieodpowiedzialnym i ani mu w głowie się zmieniać. Problem w tym, że jako członek rodziny królewskiej niewiele ma w tej sprawie do gadania.\nCzy Sarah znajdzie sposób na nauczenie księcia odpowiedzialności?”\n„Sposób na księcia” to drugi tom serii Royally. Pierwszego tomu nie czytałam, ale w niczym mi to nie przeszkadzało, bo to zupełnie odrębna historia. Nie wiedziałam, czego mogę się po tej książce spodziewać, ale kilka moich koleżanek blogerek bardzo sobie chwaliło tę serię, więc postanowiłam zobaczyć, czy i mnie przypadnie ona do gustu. Jak wiecie, bardzo lubię romantyczne oraz pikantne historie i to w tej książce właśnie znalazłam. Historia Henryego i Sarah jest po prostu fantastyczna i świetnie spędziłam przy niej czas. To genialnie skonstruowany romans, pikantny erotyk oraz lekka komedia, w moim odczuciu to miszmasz doskonały.\nBardzo spodobała się mi kreacja bohaterów. Henry to lekkoduch, który uwielbia dobrze się zabawić. Nie jest zadowolony z tego, że brat zrezygnował z korony i to on będzie musiał w przyszłości zostać królem. Henry boi się odpowiedzialności i tego, że nie poradzi sobie jako głowa państwa. Decyzje, które podejmuje młody książę, są spontanicznie i czasami mało dojrzałe, jedną z nich jest udział w randkowym reality show. Tylko, czy to na pewno taka zła decyzja? Kiedy na planie programu pojawia się Sarah, siostra jednej z uczestniczek, to właśnie ona zawraca księciu w głowie. Oboje zbliżają się do siebie, spędzającą wspólnie czas i to właśnie przy Sarah książę pokazuje swoją prawdziwą twarz. Przed Sarah potrafi się otworzyć i wyjawia jej swoje największe obawy i lęki. Postać Henryego pokazuje, jak łatwo ulegamy pozorom i jak łatwo oceniamy drugiego człowieka, nie starając się poznać jego prawdziwego wnętrza… Sarah także skrywa bolesne tajemnice z przeszłości, które męczą ją przez cały czas. Czy pomogą sobie nawzajem?\nBardzo polubiłam Henryego oraz Sarah i trzymałam kciuki, by ich historia miała piękne i bajeczne zakończenie, bo właśnie na takie zasługiwali.\n„Sposób na księcia” to powieść, z którą naprawdę świetnie spędziłam czas. To fantastyczna historia o miłości, pełna namiętności i dużej dawki humoru. Niecierpliwie czekam na kolejny tom.\nWioletta Koszal 22 października 2018 08:13\nJuz zaczynalam czytać ta książkę ale jakoś mnie początek nie wciągał. Dam jej drugą szansę\nBożena Osowiecka 22 października 2018 08:15\nTeż chętnie spędziłabym czas z tą powieścią :)\nIskierka_czyta 22 października 2018 10:13\nPierwszy tom mega mi się podobał. Jak tylko będę w Polsce to planuję kupić właśnie drugi :)\nSylwia Stawska 22 października 2018 10:14\nJa niestety pierwszej części nie czytałam, ale może kiedyś...\nOliwia7505 22 października 2018 13:10\nOkładki tego typu zniechęcają mnie do sięgnięcia i wczytania się w historię.\ntoukie ~ KSIĄŻKOWA PRZYSTAŃ 23 października 2018 15:27\nOkładka nie w moim guście. Ale seria całkiem mnie ciekawi :)


Bogdanka przegrała z Australijczykami walkę o węgiel z Lublina - Bankier.pl\n2016-03-18 12:12:00 2016-03-19 14:02:00\nWSA oddalił skargę Bogdanki dotyczącą złoża "Lublin". Otwiera to drogę do wydobycia lubelskiego węgla przez Australijczyków z Prairie Mining.\nBogdanka przegrała z Australijczykami walkę o węgiel z Lublina (materiały dla mediów)\nBogdanka podała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił złożoną przez spółkę skargę na decyzję Ministra Środowiska o utrzymaniu w mocy decyzji Ministra z 5 września 2014 r. o odmowie udzielenia koncesji na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża „Lubelskie Zagłębie Węglowe – obszar K-6 i K-7”. Spółka złożyła wniosek o pisemne uzasadnienie wyroku WSA oraz zamierza złożyć skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.\n- Jesteśmy rozczarowani wyrokiem WSA (...) Złoże „K-6, K-7” bezpośrednio sąsiaduje z eksploatowanymi przez nas polami wydobywczymi. Dlatego jesteśmy w stanie zagospodarować ten obszar w stosunkowo krótkim czasie i relatywnie niskim kosztem, wykorzystując istniejącą infrastrukturę, a zatem najbardziej racjonalnie i efektywnie - skomentował sprawę Zbigniew Stopa, Prezes Zarządu LW Bogdanka\nAustralijczycy zacierają ręce\nWSA potwierdził w ten sposób wyłączne prawo pierwszeństwa do zawarcia umowy użytkowania górniczego przysługujące spółce zależnej Prairie Mining Ltd, australijskiej spółce notowanej od 2015 roku na GPW. Tym samym zniknęła ostatnia przeszkoda stojąca na przeszkodzie w uzyskaniu koncesji wydobywczej. Australijczycy planują uzyskać ją w pierwszej połowie 2017 roku.\nNotowania Prairie na GPW to istny rollercoaster (Bankier.pl)\nPrairie już kilkakrotnie zapowiadało budowę węglowego imperium na Lubelszczyźnie. W 2012 PD Co, polska spółka-córka australijskiej grupy, otrzymała ona cztery koncesje na rozpoznanie złóż węgla na Lubelszczyźnie, obejmujące 184 kilometry kwadratowe terenów położonych w pobliżu kopalni w Bogdance\nWe wrześniu ubiegłego roku plan przedstawiony przez Prairie zakładał budowę od 2018 roku kosztem 684 mln USD kopalni na w okolicach Lublina. Pierwszy wagon węgla zapowiadano na 2022 roku. Zarząd zapowiadał, że chce w Lublinie mieć najniższe koszty wydobycia węgla w Europie i kierować część produkcji na rynki zagraniczne.\nBogdanka: Ostrów i Orzechów w drodze\nBogdanka nie zwiesza głowy i liczy nie tylko na pozytywne rozpatrzenie przedstawionej przez siebie skargi, ale również na nowe złoża. - Niezależnie od kontynuacji starań o koncesję wydobywczą w obszarze „K-6, K-7”, LW Bogdanka SA prowadzi prace mające na celu zapewnienie rozwoju w kierunku północnym, poprzez przygotowanie dokumentacji koncesyjnych na wydobycie w obszarach Ostrów i Orzechów, na które posiada koncesje rozpoznawcze - informuje Lubelski Węgiel w komunikacie.\n- Z racji bardzo dobrych parametrów tych złóż, kierunek rozwoju na północ został uznany przez spółkę za priorytetowy. Obecne zasoby operatywne zapewniają żywotność kopalni do około 2034 roku, spółka planuje je podwoić przed 2020 rokiem - dodano.\nFirmy: bogdanka prairie\nTematy: koszt węgiel Lublin Koncesja Kopalnia Lubelskie Wiek\n0 2 ~Sedzinka 2016-10-12 15:03\nTeraz rozumiecie dlaczego wymiar sprawiedliwości jest do wymiany....czerwona PO-PSL owska klika rozsprzedala Polskę w obliczu chorego prawa\n0 0 ~Koniu 2016-10-10 18:10\nMyśle o zainwestowaniu w akcje tej firmy to duża firma i ma olbrzymi kapitał oraz doświadczenie\n0 1 ~Inwestor 2016-10-09 15:30\nSprywatyzować wszystkie kopalnie, nie mam zamiaru ciągle dokładać z moich podatków na kopalnie które są nierentowane w których jest zatrudnionych pełno ludzi którzy tylko biorą pieniądze i nic nie robią ni mówiąc już o związkach zawodowych.\n0 2 ~Tiaaa 2016-03-21 14:33\n4 11 ~bumbum 2016-03-19 14:26\nCzemu Szydło nie jest aktywna w tej sprawie jak w Nord Stream 2? Przecież przejęcie tego złoża miało charakter korupcyjny i można je łatwo storpedować. Czy jedyna aktywność w III RP pochodzi z amerykańskiej ambasady?\n13 1 ~harnaś 2016-03-21 06:50\nTak bogdanka chciała podkraść złoże, na którym Australijczycy zrobili rozpoznanie za duzre miliony,\n0 10 ~bredziszharnaś odpowiada ~harnaś 2016-03-21 13:34\nMasz coś z głową chyba. Bogdanka miała dokumentację rozpoznawczą na to złoże od dawna, a kangury wykorzystały zmianę przepisów i tajne informacje od Tarasa, a potem głównego geologa kraju zatrudniły u siebie. Kraj bezprawia i korupcji wszelakiej. Wystarczy wbrew wszelkim gospodarczym interesom i racjonalności pozwolić komuś wywiercić dwie dziury i to mu daje prawo do koncesji wydobywczej? Kpiny, bo jakoś w przypadku KGHM i spornych koncesji sprawa była inaczej rozwiązana.\n4 2 ~andrusza odpowiada ~bredziszharnaś 2016-03-21 19:38\nWsciekasz sie - a zglosiles prokuratorowi?!\n6 16 ~xcxc 2016-03-19 13:50\nTo się w głowie nie mieści, cała ta banda odpowiedzialna za te sytuacje pod ścianę i pluton egzekucyjny. Polskie górnictwo w kryzysie, brak ochrony dóbr narodowych jakimi są surowce naturalne to największa głupota z wszystkich. To nie jest jakaś zaawansowana technologia, której nie mamy, aby wydobywać węgiel. Tym bardziej, ze jak sami Australijczycy mówią, że ma to być najtańszy węgiel w europie.\n6 9 ~endi 2016-03-19 10:01\nIII RP Kompratorska w pełnej krasie ...


Pędzle w kiliszku - Patryk Grabiec (4795459) - Lubimyczytać.pl\nCzarno Biala | 2017-07-25\nO alkoholizmie może pisać każdy! Niewielu jednak udaje się dogłębnie wejść w psychikę osoby uzależnionej, co zdecydowanie wpływa na odbiór powieści. Patryk Grabiec w dość lekkim stylu postanowił wkroczyć...\nKrainaKsiążkąZwana | 2017-07-26\nNa półkach: Przeczytane, Wyd. Novae Res, Literatura polska, Recenzje 2017\nPędzle w kieliszku to poruszająca powieść, która dotyka bardzo trudnych i ważnych tematów. Autor przenosi nas do świata Janka, który postanawia walczyć o swoje życie, dzieląc się z nami swoim ogromnym bólem i słabościami. Czy uda mu się odpędzić demony przeszłości? Sprawdźcie sami, polecam!\nCzasemTakJest | 2017-07-13\nKiedy nasze dzieciństwo rzuca cień na całe dorosłe życie... Kiedy rodzice, a właściwie ojciec, który powinien być wzorem dla syna sprawia, że dorosły mężczyzna nie radzi sobie z samym sobą... kiedy alkohol staje się ucieczką, jedyną sprawdzoną drogą...\nJestem zaszczycona, że mój blog mógł objąć patronatem medialnym "Pędzle w Kieliszku". Czytać tą książkę to prawdziwy zaszczyt - mądrą, pełną refleksji i pokazująca nam ciemniejsza stronę życia, w której nie ma miejsca na prawdziwy związek, normalne życie i miłość, a właściwie jest miłość, jedyna, która daje ukojenie i jest znana - kieliszek...\n"Janek nie może uwolnić się od traumy przeszłości i bolesnych relacji z ojcem, które kładą się cieniem na jego losach. Pije i pozwala, by życie przepływało obok. Znów traci pracę.\nGdy dostaje etat w magazynie, rozumie, że to szansa, być może ostatnia, na zmianę. Pełen nadziei obiecuje sobie solennie, że odstawi butelkę i zacznie przyzwoicie żyć. Udaje się! Z poznaną w pracy Wiktorią połączą...\n– Janek – odpowiedział, stojąc jak słup soli."\nJanek to młody mężczyzna, który wychowywał się z ojcem malarzem, ale i pijakiem. Artysta chciał z syna zrobić swego następcę, bijąc go po rękach do upadłego za to, że źle trzyma pędzel... i zrobił z niego następcę, dosłownie... Janek przez ciągłe pijaństwo traci pracę - nielubianą, ale pracę. Oczywiście swoje smutki topi w kolejnym kieliszku. Na szczęście ma przyjaciół, którzy dość szybko pomagają mu znaleźć nową robotę. Janek postanawia rzucić nałóg i zakochuje się swojej przełożonej. Wszystko wydaje się być ok, związek kwitnie, Janek nie pije, ale wystarczy jeden dzień, jedna chwila, kiedy mężczyzna traci nad sobą panowanie przy dziecku swojej kobiety, by nałóg znów powrócił. Wiktoria pomaga mu się otrząsnąć i znów przez chwilę jest świetnie, do momentu, kiedy zakład pracy naszej pary zostaje zamknięty. Janek staje więc na ulicy i robi to, co umie najlepiej - maluje obrazy palcami, a obrazy są niesamowite. Z każdym dniem zostaje bardziej zauważany i poznaje kobietę, która obiecuje mu sławę... Czy rzeczywiście będzie tak pięknie? Czy Janek znów źle wybierze?\nNiewielka książka i stron ma niewiele, w sam raz na jeden wieczór, albo i na dwa, bo ja czytałam ją dwa razy. Cudowna opowieść o tym, jak trudne dzieciństwo może zepsuć całe dorosłe życie, oraz o tym, jakie schematy powielają dzieci po swych rodzicach. Poruszony jest tutaj też bardzo trudny temat alkoholizmu i tego jak czuje, co czuje i jak trudne jest wyjście z tego nałogu. Autor bardzo dobrze wczuł się w tą rolę i genialnie opisał fabułę na trzeźwo i po pijaku. Zrobił to tak, że widać olbrzymi kontrast jaki różni te dwa stany. Cała fabuła jest opisana niezwykle realistycznie, a aspekty psychologiczne wręcz namacalnie pokazują nam życie bohatera, życie, które zam zaprzepaścił, po części z winy dzieciństwa, ale głównie przez samego siebie i brak silnej woli. Nie znajdziecie tu dużo dialogów, ale jest ich na tyle, by zainteresować czytelnika i wprowadzić go w inny świat. Opisów również nie jest za wiele, są wyważone z dialogami i przemyśleniami Janka, których jest tutaj najwięcej. Janek popełnił wiele błędów, ale jestem pewna, że wzbudzi Waszą sympatię, a z czasem poczujecie chęć niesienia mu pomocy.\nSłowa autora sprawiły, że czułam się jakbym tam była. Czułam zapach piwa w barze, czułam ból, kiedy Jan dostawał "po mordzie" i płakałam, kiedy opowiadał o swoim dzieciństwie. To wszystko jest takie żywe i prawdziwe, jakby działo się gdzieś obok mnie. Czuje ogromny niedosyt po przeczytaniu zakończenia, które na pewno nie jest happy endem, jednak świetnie wkomponowało się w całość książki i nie zamieniłabym go na żadne inne.\nPolecam powieść każdemu, kto lubi książki prawdzie do bólu i pokazujące tematy niełatwe, a tak często obecne w naszym życiu.\nAutor miał świetny zamysł. Swojego bohatera – Janka umieścił w dosyć zwięzłej fabule, ale konkretnej, rzeczowej. Zrobił z niego alkoholika, który niemal w całości zaprzepaścił swoje życie. Janek wzbudzał we mnie dosyć skrajne emocje. Był moment, że chętnie bym go pocięła na kawałki, ale były...\nNatalia Bachryj | 2017-10-02


O Boże! Nie wiedziałem, że to prawdziwy kogut czuł tak dobre - Sexblog\nHome › O Boże! Nie wiedziałem, że to prawdziwy kogut czuł tak dobre\n« Jej słowa mnie uderzyło - Andrew podszedł do postaci Kristina »\nO Boże! Nie wiedziałem, że to prawdziwy kogut czuł tak dobre\nBy on Monday, March 13 2017, 07:12 - Permalink\nMiałem nic z tego. Pojechałem do jej ciężko jak ona zwiędła w moich ramionach. Każdy ciąg uniosła kolana w górę. Ona jęczała i płakała. Ja nie wiem, czy to była przyjemność czy ból, który spowodował łzy. Byłam zagubiona w moim pożądaniem i tylko poszukiwane własne zakończenie. Kiedy moje pchnięcia przyniósł mnie do szczytu Trzymałem ją przeciwko mnie i wydał głęboko w jej łonie. Mój umysł wyblakłe i kolana stał się słaby. Ja nie doświadczyła orgazmu, że intensywne w ostatnich latach. Nie odkąd opuścił Ziemię. Trzymałem ją przeciwko mnie, jak oboje zwiędłe dół do materaca.\n"O Boże! Nie wiedziałem, że to prawdziwy kogut czuł tak dobre. "Powiedziała między spodniami oddech. "Jak długo, zanim będzie można zrobić do mnie jeszcze raz?"\n"Daj mi kilka minut i będę się starał." Powiedziałam z lekkim uśmiechem. Uśmiechnęła się, a potem dostała wygląd zaskoczenia na twarzy. "Zapomniałam dać swoje pigułki."\n"Technicy medyczne dał mi jakieś tabletki doprowadzić do Ciebie. Są w mojej kieszeni. Mają one sprawić, że mają niesamowitą wytrzymałość seksualną. "Sięgnęła w dół i wyciągnął butelkę z jej jednolitego kieszeni, na podłodze.\nWziąłem tabletki z jej ręki i ustawić je na stoliku obok łóżka. "Nie sądzę, że muszę teraz ci rację." Powiedziałem, jak przycisnąłem już ponownego hartowania kogut w bladym jej tyłek.\n"Oh wow!" Zawołała jak czuła to, co rośnie za nią.\nI znowu w wyrzutni. Tym razem nasza planeta upadek był częścią powitalnym ekranie domowym. Mamy nadzieję, że każdy start w całym mieście, a następnie pieszo nasze garnitury Cath do parków byliśmy wyznaczonych stać ich. Oni stoją jako pomniki naszego bohaterstwa. Czułem się jak idiota. Nie jestem bohaterem, jestem żołnierzem, który zrobił, co miał zrobić. Wpisanie zabytku do siebie czuję się jak idiota chwały psa.\nByło tylko jedno miasto na ziemi teraz. To był duży, z populacją pięćset milionów. ekologia problemy ludzkości była skończona. Nie było już więcej niż wystarczające pole do wsparcia naszej populacji. To, co było naprawdę przerażające, pod nami w mieście były pięćset milionów kobiet, które nie widzieli mężczyznę w prawie dwudziestu lat. Tu dziesięć tysięcy ludzi.\nMy również nie w naszej misji. Dlaczego nie? Okazuje się, że promieniowanie byliśmy narażeni na czasie wojny opuściła większość mężczyzn sterylnych. Tylko jeden tysięcy z nas były płodne. Kombinezony Cath chroniła mnie i moich ludzi. Byliśmy szczęściarzami. Teraz mieliśmy wracać do domu i tysiąc mężczyzn musiał spróbować odbudować populację, a dziewięć tysięcy musiało utrzymać kobiety rozrywkę.\nTo miało być piekło.\nMieliśmy blisko udało się naszej misji. Większość kobiecej załogi była w ciąży. Były osiemnaście tysięcy kobiet powracających na ziemię w med wahadłowców. Byli coraz powitanie bohatera, jak również.\nOtrzymaliśmy ostateczną rozmowę i potem była rakieta się mój tyłek ponownie. Po tych wszystkich latach, że część uruchomienia przeszkadzało mi najbardziej. Można by zrozumieć, jeśli kiedykolwiek doświadczyli. To było jak strzał z armaty w dupę na ogień. Dwadzieścia minut po starcie upadł mój płat za mną, jak mój CATH wylądował. To było zaledwie dziesięć mil do parku i został przydzielony do umieszczenia w garnitur.


Lipoliza iniekcyjna - Medycyna estetyczna w Szczecinie | MedycynaEstetyczna.Unimed.Szczecin.pl\nNiechirurgiczna alternatywa liposukcji\nLipoliza iniekcyjna służy do likwidowania tkanki tłuszczowej z danego obszaru ciała za pomocą wstrzyknięcia odpowiednich substancji. Zabieg ten jest mało inwazyjny, w pełni kontrolowany i bardzo bezpieczny. Lipoliza iniekcyjna doskonale sprawdza się do usuwania miejscowo nagromadzonej tkanki tłuszczowej.\nZabieg polega na ostrzyknięciu kłopotliwego obszaru substancją powodującą rozpad komórek tłuszczowych. W miejscu podania preparatu powstaje zamierzony i kontrolowany lekki stan zapalny tkanki tłuszczowej. Komórki te pękają, a uwolnione z nich tłuszcze przechodzą do krwi. Wraz z nią dostają się do wątroby - tu są rozkładane, a następnie wydalane z organizmu.\nPreparat podawany jest bezpośrednio do tkanki tłuszczowej za pomocą iniekcji. W zależności od rozległości obszaru zabieg trwa od 5 do 30 minut. Wykorzystuje się zaledwie kilka lub kilkadziesiąt ml preparatu. Zabiegi powinny być wykonywane w seriach, indywidualnie dobranych dla każdego pacjenta, zazwyczaj co 2 - 3 tygodnie. Dużą zaletą lipolizy iniekcyjnej jest to, że nie wymaga się od pacjenta żadnego przygotowania oraz nie wyłącza ona również z codziennych czynności.\nnie masować leczonych okolic przez 7 - 10 dni\nzrezygnować z wysiłku fizycznego przez 3 dni po zabiegu


Z dopalaczami trzeba inaczej. List do Ministra Zdrowia | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Kraj » Z dopalaczami trzeba inaczej. List do Ministra Zdrowia\nPanie Ministrze, najwyraźniej nie jest Pan na bieżąco. Harcerze tu nie pomogą, pomóc może tylko zmiana polityki narkotykowej - Kalina Błażejowska pisze list do Mariana Zembali.\nMarian Zembala. Fot: Jan Bielecki/East News\nniedawno wystąpił Pan na konferencji prasowej w sosnowieckim Ośrodku Ostrych Zatruć. Sprawa „Mocarza” dopiero się zaczynała, w placówce przebywało kilkadziesiąt zatrutych pacjentów; dzisiaj wiemy, że na samym Śląsku między 3 a 15 lipca do szpitali trafiły 434 osoby, w większości nastolatki. Jedna z dziennikarek próbowała zadać Panu pytanie o możliwość zmian w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii. Piszę „próbowała”, bo wszedł jej Pan w słowo: „A jak pani sądzi? Proszę powiedzieć, co by pani zrobiła?”. Kiedy przytomnie zauważyła, że nie jest ministrem zdrowia, powiedział Pan: „Ale skończyła pani maturę, skończyła pani studia, jest pani osobą myślącą – co pani by zaproponowała?”. Dziennikarka nie skorzystała z tej możliwości, więc może ja skorzystam: mam przecież maturę, skończyłam studia i jestem osobą myślącą.\nCo bym zrobiła, gdybym była ministrem zdrowia? Zaczęłabym od czytania. Sięgnęłabym do publikacji dostępnych na stronach organizacji zajmujących się polityką narkotykową. Np. do przygotowanej przez European Drug Policy Initiative analizy „The Not-So-Balanced Approach. Policy Responses to New Psychoactive Substances”, przedstawiającej próby kontroli rynku dopalaczy w Polsce, Portugalii, Rumunii, Serbii i na Węgrzech; do przygotowanej przez Polską Sieć Polityki Narkotykowej publikacji „Cicha rewolucja. Dekryminalizacja posiadania narkotyków na świecie”; do wydanej przez Krytykę Polityczną książki „Wojny narkotykowe. Doniesienia z pola walki”. Poprosiłabym też o statystyki, posłuchałabym ekspertów: od chemików badających skład dopalaczy, przez policjantów, po działaczy organizacji pozarządowych.\nZ lektury i rozmów dowiedziałabym się, że państwowa walka z dopalaczami przypomina walkę z hydrą: sklepy stacjonarne przenoszą się do internetu, substancje zakazane zostają zastąpione nowymi. W efekcie dopalacze są coraz bardziej trujące i uzależniające, a ich ofiary coraz trudniejsze do odratowania – bo przecież na nową, niezbadaną substancję nie ma jeszcze remedium. Liczba zatruć, w tym śmiertelnych, rośnie lawinowo.\nUświadomiłabym sobie, że dopisywanie nowych substancji do listy substancji zakazanych jest przeciwskuteczne: obecna fala zatruć „Mocarzem” ma bezpośredni związek z niedawną aktualizacją listy. Dilerzy chcieli się pozbyć zdelegalizowanego „Mocarza” i zaczęli wyprzedaż: cenę obniżyli nawet o 80 procent. A młodzi, którzy właśnie zaczęli wakacje i mają więcej czasu na imprezowanie, z promocji chętnie skorzystali. I trafili na ostry dyżur.\nZastanowiłabym się, czy popularność dopalaczy nie ma związku z kryminalizacją posiadania narkotyków: czy nie chodzi o to, że bezpieczniej kupić łatwo dostępny, legalny dopalacz niż trudniej dostępny narkotyk, za którego posiadanie – nawet jeśli to minimalna ilość – grozi odpowiedzialność karna. Zauważyłabym, że syntetyczne kannabinoidy, jak te w „Mocarzu”, mogą być śmiertelne; a prawdziwa marihuana śmiertelna nie jest.\nDalej: dowiedziałabym się, że polska polityka narkotykowa należy do najbardziej restrykcyjnych w Europie. Gdy na Zachodzie przyjmuje się doktrynę „redukcji szkód”, a więc ograniczania niepomyślnych konsekwencji zażywania narkotyków, w Polsce wciąż stawia się na penalizację. Zatrzymywane są przede wszystkim osoby posiadające niewielkie ilości na własny użytek: najczęściej młodzi mężczyźni z marihuaną lub haszyszem (50 proc.).\nMożliwe, że przypomniałabym sobie o artykule 62a z 2011 r., który pozwala na odstąpienie od karania w podobnych przypadkach, i pomyślałabym, że zdrowy rozsądek sędziów wystarczy. Wtedy zajrzałabym do raportu Piotra Kubaszewskiego z Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka (2014 r.), porównującego liczby osądzonych i liczby skazanych ze stanu sprzed nowelizacji i po jej wejściu w życie: po zmianie przepisów współczynnik nieskazanych wyniósł ok. 18 proc., podczas gdy w poprzednich latach było to ok. 9-11 proc. Zdziwiłaby mnie różnica w liczbach umorzeń między Polską wschodnią a zachodnią (w 2012 r. w Rzeszowie umorzeń było 11, a w Poznaniu – 496). Czy tak wygląda równość wobec prawa?\nJeśli zastanawiałabym się, czy dekryminalizacja posiadania narkotyków na własny użytek nie zwiększy ich konsumpcji, prześledziłabym przykłady 25 państw, które zdecydowały się na takie rozwiązanie. I dowiedziałabym się, że kryminalizacja i restrykcyjne prawo mają niewielki wpływ na poziom spożycia narkotyków w danym kraju.\nA potem, uzbrojona w wiedzę, wyciągnęłabym wnioski.\nNiestety Pan, Panie Ministrze, najwyraźniej nie jest na bieżąco z tymi kwestiami. W Sosnowcu powiedział Pan dziennikarzom: „Patrzmy, co się dzieje na dyskotekach, patrzmy, że drink, i trendy, i moda na bycie singlem – to jest wszystko trendy. I nagle człowiek młody widzi: mama fruwa, tata fruwa, on jest sam. On jest zagubiony. Może czas powrócić do korzeni. Kulturowo, obyczajowo. Przepraszam za ten komentarz pozalekarski, ale on jest pozornie pozalekarski. Czas na państwa komentarz”. Mój komentarz jest krótki: stracił Pan kontakt ze współczesnością. Nie wiem, o jakich korzeniach Pan mówi; wiem tylko, że ludzie zawsze się odurzali i będą odurzać. Pozostaje kwestia, czy będą robić to pod kontrolą, i kto będzie na tym zarabiał – mafia czy państwo. Skończmy z hipokryzją: narkotyków nie biorą wyłącznie zagubione nastolatki na dyskotekach. Narkotyki biorą politycy, dziennikarze, nauczyciele, prezesi i robotnicy. Lekarze, prawnicy i policjanci – również. Od grama marihuany Polaka dzielą zazwyczaj jeden-dwa telefony.\nWskazał Pan na wagę profilaktyki: przypomniał o propozycji resortów zdrowia i edukacji, aby na godzinach wychowawczych w szkołach prowadzić naukę o zdrowiu. Docenia Pan zaangażowanie środowisk harcerskich, prowadzących akcję „Stop uzależnieniom”, która ma objąć wszystkie obozy w kraju. Chciałabym spytać: czy naprawdę myśli Pan, że osoby zażywające „Mocarza” należą do harcerstwa?\nWreszcie, odwołał się Pan do figury „narkomana leżącego na ulicy”, do którego „trzeba wyciągnąć rękę”. Na tej figurze często opiera się szkolna profilaktyka. To figura strachu, przykład ekstremalny. I nieskuteczny. Pamiętam, jak do mojej szkoły, w ramach profilaktyki, na lekcję przyszedł były narkoman. Długo opowiadał wstrząsającą historię uzależnienia: zaczynał w technikum chemicznym, przyrządzając własne psychodeliki, skończył rzeczywiście na ulicy. Kiedy nadszedł czas na pytania z sali, pierwsze brzmiało: „Czy może pan podać przepis na te narkotyki, które pan robił?”. Wielu uczniów miało już za sobą pierwsze doświadczenia z psychodelikami. Wcale się nie stoczyli, przeciwnie: ci, którzy palili regularnie, są teraz wojskowymi i policjantami. Tylko że wtedy nie było jeszcze dopalaczy.\nWiem, że argumenty moje i innych publicystów na niewiele się zdadzą. W końcu jest Pan ministrem w rządzie, którego premier - była minister zdrowia! - w kontekście ostatnich wypadków wypowiedziała zdanie absurdalne: „Nie można mieszać zdrowia i życia ludzkiego z polityką, to się zwykle źle kończy”. Ta sama premier pięć lat temu mówiła, że „nasza ustawa o dopalaczach jest wzorem dla Europy”. Rzeczywiście, jest wzorem: pokazuje, jak nie należy pisać ustaw. Po kolejnych bitwach wypowiedzianej przez Donalda Tuska „wojny z dopalaczami” mamy kolejnych rannych i zabitych.\nWracając do Pańskiej konferencji: powiedział Pan na niej jeszcze, że „my jako Polacy mamy za dużo pychy, za mało pokory, za mało pragmatyzmu”. Nie wiem jak z pychą i pokorą, ale pragmatyzmu Panu rzeczywiście brakuje.\nAdres Wysłane przez matematyk w czwartek, 16.07.2015, 15:31\nKiedy kilka dni temu oglądałem konferencję prasową Pana Ministra w sosnowieckim Ośrodku Ostrych Zatruć, byłem zbudowany Jego wypowiedziami jak pewnie większość telewidzów, posiadających znikomą wiedzę na temat dopalaczy. Kiedy przeczytałem powyższy artykuł, zbudowanie legło w gruzach. Pozostała tylko nadzieja, że Pan Minister też to przeczyta. Autorce bardzo dziękuję i pozdrawiam.\nniestety, trudno się nie zgodzić...\nAdres Wysłane przez Bogdan Jot w czwartek, 16.07.2015, 17:28\nAnaliza postawy pana ministra trzeźwa i, niestety, w 100% słuszna. Za jego ministrowania nie możemy chyba liczyć na poważniejsze zmiany. Do wymienionych na początku tekstu materiałów dodałbym nieskromnie moją książkę "Odkłamywanie marihuany" (http://marihuanaleczy.pl/ksiazki/) - można w niej znaleźć sporo bardzo ciekawych danych statystycznych.\nAdres Wysłane przez subnoise w czwartek, 16.07.2015, 21:54\nTo, że ktoś trafił (bo tam mierzył) do pożytecznych czy wojska, to nie jest najlepszy przykład na samodzielność, orientację w rzeczywistości, umiejętność spożytkowania swoich talentów ani ich posiadanie w ogóle. ale na szczęście sam znam (okazjonalnych) palaczy którzy sięgają perspektywą poza jakieś koszary czy system statystyk wykrywalności przestępstw. za to - ciekawe - ci znajomi którzy się "zmenelili" preferowali alkohol i tytoń.\nAdres Wysłane przez eddiepolo w piątek, 17.07.2015, 15:19\nBrawa dla pani Kaliny za dobry tekst. Niestety, minister Zembala i jego polityczne zaplecze, a de facto zdecydowana większość polskiego parlamentu i politykierów, wychowana w tradycji alkoholowego rozpasania, z mózgami zwyczajnie porażonymi skonsumowaną wódką, najwyraźniej nie jest wstanie ogarnąć tak oczywistych jak przytaczane w artykule argumentów. Cenę za to pijackie delirium rządu i parlamentu płacimy my wszyscy.\nZ dopalaczami trzeba inaczej\nAdres Wysłane przez WKaptur (niezweryfikowany) w środa, 22.07.2015, 13:35\nPani Kalina Błażejowska pisze, że skorzysta możliwości odpowiedzi na pytanie "co by pani zaproponowała". Artykuł zawiera wiele trafnych spostrzeżeń. np. "dopisywanie nowych substancji zakazanych jest przeciwskuteczne" i kilka innych, na ogół znanych. Pomijam fakt, że tekst jest w sporej części po prostu złośliwy (w oparciu o wybrane fragmenty wypowiedzi ministra), to nie zawiera zapowiedzianych przez Autorkę propozycji. A tego się spodziewałem, i niestety nic (poza słuszną radą zapoznania się z opracowaniami, raportami z innych krajów). Nie jest to nb. dziwne, bo z narkotykami i dopalaczami walczy dosyć bezskutecznie cały świat. Pani Redaktor: proszę mniej złośliwości, więcej merytorycznego podejścia. Może wtedy będzie więcej pożytku. Wojciech Kapturkiewicz Kraków\nAdres Wysłane przez Grzegorz Iwan w czwartek, 23.07.2015, 20:31\nPani Kalino brawo! Z pasją, wiedzą i na ważny temat. Więcej takich artykułów poproszę :) Trzeba budować świadomość, ale zmiana nie będzie szybko. Następny minister raczej nie będzie lepszy i jeszcze długo pozostaniemy skansenem mentalnym. Pragmatyzm to nie jest cecha, która jest u nas w cenie. I dotyczy to w zasadzie wszystkich problemów społecznych.\nŚrodki zastępcze, śmierć prawdziwa


ZĹoto dla KozĹowa Szlacheckiego\nSIATKĂWKA MĹodziutkie siatkarki z KozĹowa Szlacheckiego, wygraĹy tegoroczny powiatowy finaĹ w mini piĹce siatkowej dziewczÄ\nt wĹrĂłd szkĂłĹ podstawowych. Zawody rozegrano w Paprotni, a na starcie stanÄĹy cztery najlepsze reprezentacje powia... 0 »\nJUDO 12-13 marca w Skierniewicach odbyĹ siÄ Puchar Polski SeniorĂłw w Judo. Zawodnicy Arkadiusza Sobieraja i Jerzego SzymaĹskiego walczyli ze zmiennym szczÄĹciem. Natalia WiĹniewska w wadze + 78 kg zajÄĹa 7. miejsce, natomiast Kinga GoĹÄbio... 0 »\nDobra gra w stolicy\nTENIS STOĹOWY Ĺwietnie, podczas XVII Grand Prix SpĂłjni Warszawa, wypadli sochaczewscy tenisiĹci stoĹowi. WĹrĂłd 53 uczestnikĂłw, wszyscy nasi zawodnicy awansowali z grupy do grona 24 zawodnikĂłw walczÄ\ncych o zwyciÄstwo w caĹym turnieju. ... 0 »\nniedzielÄ, druĹźyna ULKS TÄcza Budki Piaseckie walczÄ\nca o awans do III ligi, przegraĹa u siebie z Olimpijczykiem JeĹźewo 10:7 i straciĹa szansÄ na awans do wyĹźszej ligi. W niedzielne poĹudnie najlepiej wĹrĂłd go... 0 »\nOla wicemistrzem Mazowsza\nTENIS STOĹOWY Doskonale, podczas Indywidualnych Mistrzostw WojewĂłdztwa Mazowieckiego Ĺťaczek i ĹťakĂłw, spisaĹa siÄ zawodniczka ULKS TÄcza Budki Piaseckie Aleksandra Paruszewska, ktĂłra zdobyĹa w Warszawie tytuĹ Wicemistrzyni WojewĂłdztwa. 0 »\nSrebrny medal Jakuba\nsobotÄ, w Skierniewicach odbyĹ siÄ Puchar Polski SeniorĂłw w Judo. Na starcie zabrakĹo kadry olimpijskiej polskich judokĂłw, ktĂłra przebywa aktualnie w Czechach na obozie sportowym. Dlatego w zawodach nie wystartowaĹ Piotr ... 0 »\nNatalia przyjacielem Euro\nPIĹKA NOĹťNA Do grona PrzyjaciĂłĹ UEFA EURO 2012 doĹÄ\nczyĹy we wtorek, w dniu swojego ĹwiÄta, cztery kobiety - dziennikarki GraĹźyna Torbicka i Beata Pawlikowska, dziaĹaczka Polskiej Akcji Humanitarnej Janina Ochojska oraz czoĹowa polska teni... 0 »\nFinaĹowe Grand Prix Teresina\ntek 11 marca, w sali sportowej szkoĹy podstawowej w Budkach Piaseckich rozegrano czwarte, finaĹowe Grand Prix Teresina 2011. Zawody, jak co roku, przyciÄ\ngnÄĹy wielu znakomitych graczy. Przypomnijmy, Ĺźe organizatorem... 0 »\nSochaczewscy koszykarze zakoĹczyli ligÄ\nKOSZYKĂWKA Dudek Biuro Rachunkowe zostaĹ zwyciÄzcÄ\nXV edycji Sochaczewskiej Ligi KoszykĂłwki. W finale sochaczewska druĹźyna pokonaĹa ĹťyrardowiankÄ ĹťyrardĂłw 68:54. W meczu o trzecie miejsce Cewokan Ĺowicz okazaĹ siÄ lepszy od ZSR CKU. 0 »


Witaminy do zmiękczenia brzucha\nDowiedz się, jak zrobić pyszną sałatkę z buraków\n5 wskazówek, jak dbać o włosy dla dzieci\nGłówny / dobre samopoczucie / Witaminy do zmiękczenia brzucha\nWitaminy zyskały na znaczeniu dzięki ich owocowemu smakowi, kremowej konsystencji, nieodpartemu wyglądowi i zdrowym właściwościom. Są idealną alternatywą do robienia w środku poranka lub w środku popołudnia, zastępując produkty bogate w mąkę, cukry i przetworzone produkty.\nW tym artykule podzielimy się przepisami na trzy nieodparte witaminy, jedną żółtą, jedną zieloną i jedną pomarańczową, które oprócz zdolności do walki z obrzękiem brzucha, poprawią nasze funkcje trawienne i tranzyt jelitowy.\n100% zdrowych witamin\nWitaminy są najczęściej przygotowywane ze świeżych, mrożonych lub skoncentrowanych owoców (miąższu) i mieszane z produktami mlecznymi lub lodami. Ponieważ w tym artykule chcemy przedstawić zdrowsze receptury bez utraty smaku, proponujemy kilka alternatyw, aby uczynić je jak najbardziej trawienne i lekkie:\nZamiast mleka lub jogurtu użyjemy napoju lub kremu warzywnego na bazie ryżu, owsa lub kokosa, który można znaleźć w dowolnym supermarkecie lub sklepie z produktami naturalnymi;\nZamiast dosładzania cukrem zdecydujemy się na syrop z agawy, miód lub rafinowany ekstrakt ze stewii.\nOwoce, z których będziemy korzystać będą świeże i, jeśli to możliwe, organiczne.\nTe przepisy oferują nam duże ilości owoców i / lub warzyw, które możemy modyfikować zgodnie z naszymi preferencjami.\nSą bogate w witaminy, minerały i błonnik, bardzo pożywne, ale bez przybierania na wadze, wręcz przeciwnie, pomagają nam schudnąć, ponieważ gasią głód.\nSą idealnym aperitifem, jak już powiedziano, w godzinach porannych i popołudniowych lub nawet zaskakują gości przy specjalnych okazjach. W takim przypadku spróbujemy podać je w dużych miseczkach, ozdobionych niektórymi zawartymi składnikami i ewentualnie niewielkim kremem warzywnym z ryżu, owsa lub kokosa.\nWitaminy mogą być przyjmowane przez osoby w każdym wieku. Dla dzieci są one oryginalnym i pożywnym sposobem dawania im owoców, aw tym przypadku, jak również dla osób, które podejmują ważne wysiłki fizyczne, możemy również dodać orzechy ziemne, aby dostarczyć organizmowi odpowiednią dzienną dawkę białek. Ilość składników będzie zależeć od liczby porcji.\nZielone warzywa liściaste są bardzo bogate w magnez i błonnik, pomagają nam oczyścić organizm i działają jako regulatory układu nerwowego. Jest to sposób na "wypicie" dobrej "sałatki" rano, ciesząc się słodkim smakiem witaminy. Ponadto awokado zawarte w tym przepisie oferuje napój o kremowej konsystencji i kwasy tłuszczowe niezbędne dla zdrowia.\nJeśli przyjmujemy tę witamin rano, naturalnie poprawimy tranzyt jelitowy bez potrzeby przyjmowania środków przeczyszczających.\nAwokado (w tym, jeśli chcesz, ziarno nasienia) wystarczą;\nŚwieży szpinak tyle samo;\nBanan dojrzewa wystarczająco dobrze;\nPij sok warzywny lub jabłkowy tyle, ile wystarczy;\nSyrop z Agawy, miód lub stewia jak najwięcej.\nPokonaj wszystkie składniki, aż uzyskasz jednorodną witaminę. następnie podawaj w dużej szklance, ozdobionej plasterkiem jabłka lub banana.\nŻółta witamina jest idealnym lekarstwem na poprawę trawienia, pomaga nam uniknąć zatrzymywania płynów, aktywizuje nasz metabolizm, a nawet pomaga nam w dietach odchudzających.\nTa witamina ma orzeźwiający, tropikalny i lekko korzenny smak, idealny na czasy gorąca. Do przepisu musimy dodać krem warzywny, aby nadać mu idealną kremową konsystencję.\nAnanas dobrze dojrzały tyle, ile wystarczy;\nSok z imbiru lub imbiru w proszku wystarcza;\nProszek kokosowy (lub tarty) tyle, ile wystarczy;\nKrem warzywny z owsa, ryżu lub kokosa tyle, ile wystarczy;\nBądź oczyszczony tak szybko, jak to możliwe.\nW tym przepisie idealnie nadaje się do wykorzystania kora ananasa, mimo wszystko zawiera wiele korzystnych właściwości dla zdrowia. W tym celu gotuj przez 15 minut i odstaw na 5 minut. Następnie dodaj go do innych składników i ubij wszystko, aż uzyskasz jednorodną witaminę.\nPomarańczowa witamina do zmiękczenia brzucha\nTa witamina jest szczególnie polecana osobom cierpiącym na problemy z jelitami, takie jak zaparcia, biegunka, zapalenie okrężnicy, pasożyty itp., Jego smak jest również smaczny, a jego korzyści zdrowotne są liczne.\nPapaja (w tym niektóre nasiona, o właściwościach przeciwpasożytniczych) aż tyle;\nRękaw tyle, ile wystarczy;\nSiemię lniane (moczone w niewielkiej ilości wody na jedną noc, ta woda będzie również dodawana do witaminy) aż tyle;\nObierz ekologiczną pomarańczę (użyjemy tylko odrobinę);\nSyrop z Agawy, miód lub stewia wystarczająco oczyszczone.\nPokrój składniki, aż papaja i siemię lniane zostaną dobrze zmiażdżone. W razie potrzeby udekoruj odrobiną skórki pomarańczowej lub kawałkiem skórki.\nZdjęcia oferowane przez Emily Carlin, vanessayavonne i madlyinlovewithlife.


Jestem dumna ze swoich wachlarzyków. Chustę wzorem wachlarzyków robiłam po raz pierwszy. Wcześniej mnóstwo entrelaców było na tapecie, dlatego chciałam nauczyć się czegoś nowego. Chustę robiło mi się ją stosunkowo długo, ale z efektu końcowego jestem bardzo zadowolona. Na razie jest w wersji bez górnej listwy, być może będzie jeszcze wykończona szydełkiem.\nWłóczka Rug jest do tego wzoru idealna. Krótkie kawałki kolorystyczne oraz przejścia i cieniowania kolorów są w wachlarzykach bardzo widoczne. Na pewno wrócę jeszcze do tego wzoru.\nAutor: Zeberko Art o 14:05 Brak komentarzy:\nEtykiety: Wachlarzyki z włóczki Rug Sklepu Zeberka\nChusta z Angora goldk simli ze Sklepu Zeberka\nChustę na grubych drutach robi się szybko. Kolory i delikatnie błyszcząca nitka nadaje wielkiego uroku co nie wymaga stosowania dużej ilości wzorów.\nAutor: Zeberko Art o 18:27 Brak komentarzy:\nEtykiety: Chusta z Angora goldk simli ze Sklepu Zeberka\nZ tego samego koloru, z którego zrobiłam chustę entrelakową, powstała mniejsza chusta wykończona na dole ażurem i pikotkami robionymi na drutach.\nChusty tak się prezentuje;\nwłóczka: łotewska wełna artystyczna ze Sklepu Zeberka\nPorównując tę chustę do poprzedniej można stwierdzić , że wzór diametralnie wpływa na wygląd. Trudno rozpoznać, że były robione z tego samego motka,\nAutor: Zeberko Art o 18:08 Brak komentarzy:\nEtykiety: Luna, łotewska wełna artystyczna\nchusta z łotewskiej wełny artystycznej\nUpały nie odpuszczają, więc życie i dzierganie jest trochę wolniejsze. Zawsze to jednak każdy rządek sprawia, że jest bliżej do końca i zobaczenia efektu końcowego, a na to czeka się najbardziej. Tym razem na drutach łotewska wełna artystyczna, nazywana też Luną czy Dundagą. Z jednego motka, na chwilę obecną powstały dwie chusty i jeszcze został dosyć duży kłębuszek. Nie są to zbyt duże chusty, ale takie właśnie lubię. Pierwsza z nich prezentuje się tak:\nDruga - kolejnym razem, bo jeszcze nie uprana.\nWłoczka - Sklep Zeberka: www.sklep-zeberka.pl\nAutor: Zeberko Art o 22:47 Brak komentarzy:\nW Sklepie Zeberka już od dawna gości łotewska wełna artystyczna. Jest to ciekawa propozycja z uwagi na różnorodną kolorystykę oraz to, że każda nowa partia jest zupełnie inna pod względem koloru i długości pasm. Robiąc z tej włóczki, tak jak w Noro, czeka się z niecierpliwością na następny kolor, gdyż wszystkie kolory nie są widoczne w motku.\nAutor: Zeberko Art o 11:51 Brak komentarzy:\nEtykiety: Luna w Sklepie Zeberka, łotewska wełna artystyczna


Polish Circular Hotspot jest publiczno-prywatną platformą współpracy wszystkich środowisk mających realny wpływ na zmiany cyrkularne w Polsce. Wspólnie pracujemy nad wprowadzaniem innowacyjnych, kompleksowych, praktycznych i skalowanych rozwiązań we wszystkich sektorach gospodarki.\nWspółpracujemy z samorządami, administracją, naukowcami oraz biznesem, zarówno z lokalnymi firmami, jaki i z tymi o zasięgu ogólnopolskim. Skupiamy różne branże, w tym budownictwo, żywność, opakowania, elektronikę, plastik, transport, energetykę i tekstylia.\nOsiągnięcie dalekosiężnych celów cyrkularnych jest możliwe tylko poprzez wymianę wiedzy, doświadczeń i realizowanie wspólnych projektów. Poniżej prezentujemy podejmowane przez nas działania, których celem jest stymulowanie przekształceń oraz szukanie innowacyjnych rozwiązań.\nStrategie i mapy drogowe\nPodczas branżowych spotkań, w oparciu o dane i po merytorycznej analizie konkretych zagadnień legislacyjnych, rozwijamy strategie i mapy drogowe.\nPomoc w łączeniu polskich przedsiębiorców z odpowiednimi partnerami za granicą. W ramach tej działalności organizujemy wizyty studyjne oraz sesje matchmakingowe B2B przy wsparciu ambasad: holenderskiej, szwedzkiej, niemieckiej, francuskiej i duńskiej.\nBaza innowacji i programów\nSamorządom i biznesowi umożliwiamy dostęp do zastosowanych w kraju i zagranicą cyrkularnych innowacji i programów. Rozwiązania te prezentujemy także podczas ogólnopolskich spotkań i konferencji.\nProwadzimy warsztaty z obszaru circular procurement dla przedstawicieli instytucji publicznych.\nPrzedsiębiorcom pomagamy w tworzeniu innowacyjnych modeli biznesowych.\nMiasta wspieramy w identyfikacji problemów i przygotowujemy projekty cyrkularnych zmian na ich obszarze.\nCelem ogólnopolskiej kampanii społecznej jest zachęcenie Polaków do zmiany nawyków konsumpcyjnych oraz świadomego i rozsądnego korzystania z zasobów.\nProwadzimy szkolenia dla podmiotów zainteresowanych koncepcją gospodarki cyrkularnej.\nPolish Circular Hotspot nie jest jedyną taką platformą w Europie. Podobne inicjatywy od kilku lat odnoszą sukcesy m.in. w Holandii, Słowenii, Szkocji i Norwegii. Wspólnie z naszymi międzynarodowymi partnerami tworzymy paneuropejską społeczność, która jest przekonana, że poprzez skuteczne działania zahamuje zamiany klimatyczne, a dzięki wprowadzonym innowacjom światowa gospodarka będzie rozwijać się w tempie pozwalającym zaspokoić potrzeby ludzi.