| Wydarzenia Panel dyskusyjny "Kreowanie marki w meblarstwie". Relacja - Dobrzemieszkaj.pl\nZapraszamy do lektury panelu dyskusyjnego, zorganizowanego przez miesięcznik branżowy Meble Plus pt. „Kreowanie marki w meblarstwie jako sposób na zwiększenie sprzedaży i zmianę sposobu myślenia o meblach”.\nW panelu dyskusyjnym (23 marca 2011) udział wzięli (od lewej): Andrzej Sadowski, wiceprezydent Centrum im. Adama Smitha, Wojciech Gieburowski – prezes firmy Kolekcja Mebli Klose, Marek Kołakowski – prezes firmy Mebelplast, Anna Gołębicka – dyrektor marketingu w firmie Paged-Meble, Jowita Radzińska – przedstawiciel TNS OBOP, Piotr Świderski – prezes sieci centrów meblowych Top Shopping i Beata Michalik – redaktor naczelna miesięcznika „Meble Plus”.\nNa temat znaczenia marki w branży meblarskiej i tego, czy i dlaczego warto ją budować, powiedziano już wiele. Mimo to jednak wciąż jest to temat nie do końca zgłębiony i budzący wiele kontrowersji. Czy kreowanie marki to przede wszystkim wysokie nakłady i niepewne efekty? A może raczej doskonały sposób na to, by długofalowe i kosztowne działania przełożyły się na rynkowy sukces?\nTego rodzaju dylematy rozstrzygali uczestnicy panelu dyskusyjnego „Salon Mebli Plus”, który odbył się trzeciego dnia wiosennej edycji Międzynarodowych Targów Meblowych w Ostródzie. Panel prowadził Andrzej Sadowski, wiceprezydent Centrum im. Adama Smitha, a w dyskusji udział wzięli: Anna Gołębicka – dyrektor marketingu w firmie Paged-Meble, Jowita Radzińska – przedstawiciel TNS OBOP, Wojciech Gieburowski – prezes firmy Kolekcja Mebli Klose, Marek Kołakowski – prezes firmy Mebelpolast i Piotr Świderski – prezes sieci centrów meblowych Top Shopping.\nAndrzej Sadowski: Z pewnością kwestia marki jest niezwykle istotna i to nie tylko w przemyśle meblowym. Jak pokazują zbliżające się wybory, nawet w polityce marka jest rzeczą, do której przywiązuje się dużą wagę. Markom przypisuje się przecież określone wartości i emocje. Chciałbym wobec tego usłyszeć od Państwa odpowiedź na pytanie: Jak to wygląda w Państwa firmach? Jak buduje się markę, która stanowi ową wartość dodaną do produktu dobrej jakości?\nAnna Gołębicka: Próbując odpowiedzieć na Pana pytanie, dotyczące marki w meblarstwie, dochodzę do dosyć smutnych wniosków. Zacznijmy od tego, czym jest marka – szukając definicji tego słowa np. w Wikipedii, przeczytamy, że marka to symbol, oznaczenie produktu. Tymczasem jest ona niczym innym jak różnicą między ceną, jaką za produkt chce zapłacić klient a ceną najtańszego produktu. I na polskim rynku różnica ta jest nieduża. Przygotowałam dane, które wcale nie są dla tej branży zbyt wesołe. Najnowsze informacje mówią, że około 400 „graczy” z branży meblarskiej wydało w tamtym roku na reklamę i promocję marki 85 mln zł. To jest kropla w morzu. Dla porównania – w branży AGD, gdzie odnawialność sprzętu jest podobna, czyli co 6-7 lat – wydano na ten sam cel ponad 150 mln, a „graczy” było tylko około 100. Czyli mamy ok. 190 tys. zł na 1 „gracza” w branży meblarskiej, co wskazuje na to, że jest to branża raczkująca, jeśli chodzi o budowę marki.\nJowita Radzińska: Czy warto budować markę? Odpowiedź się nasuwa sama - oczywiście. Dlaczego? Zgadzam się ze stwierdzeniem, że marka to różnica między najniższą ceną a tym, ile konsument jest skłonny wydać. Istotne są tutaj dwie kwestie: gratyfikacja emocjonalną i pewna ekspresja. Co nasz konsument chce sobie podarować, kupując produkt danej marki i jak chce się dzięki temu wyrazić? Warto się nad tym zastanowić. Kwestie funkcjonale produktu są oczywiste, ale w pewnym momencie, kiedy osiągamy już pewien poziom jakości, warto się zastanowić, co jeszcze warto dać konsumentom, żeby chcieli się identyfikować z danym produktem\nMarek Kołakowski: W każdym z nas jest odrobina próżności i chcemy znaleźć coś, co nas wyróżnia. Marka jest więc przede wszystkim wyróżnikiem. Zgadza się z tym, że jest to różnica między tym, ile klient może zapłacić a najniższą ceną produktu. Ale to taki negatywny wyróżnik, a pozytywnym jest to, że każdy z nas chce kupić coś, co zaspokaja pewną próżność. W przeciwieństwie do odzieży, butów, czy samochodów meble są na dalekim miejscu, jeśli chodzi o budowanie prestiżu. Szczególnie w Polsce – my mamy utrwalone bardzo głęboko, historycznie zakorzenione marki, możemy powiedzieć o najbardziej znanej chyba marce – Swarzędz.\nWiększość ludzi słyszało o tej marce i pamięta o niej do dzisiaj. Marki te są budowane przez lata. Oczywiście zgadzam się, że pieniądze, jakie włożyliśmy w reklamę, w porównaniu do innych branż, są niewielkie. Ale zwróćmy uwagę, że częstotliwość zmieniania mebli jest znacznie mniejsza niż np. samochodów. Liczą się pieniądze wydane na reklamę w danym czasie. Mówiąc o markach meblowych w Polsce, możemy stwierdzić, że dosyć niskie nakłady na reklamę wynikają z tego, że nie ma tak dużego znaczenia, czy siedzę na meblu firmy A czy firmy B.\nNa pewnym poziomie cenowym jest to nieistotne. Liczy się jakość, kolorystyka, to, że można sobie usiąść, sprawdzić atrybuty funkcyjne czy estetyczne, a dopiero później marka. W branży np. spożywczej powoli zanikają marki produktów, a mamy za to coraz więcej brandów punktów sprzedaży. Rodzi się pytanie, w jakim kierunku to idzie? Jakie efekty możemy uzyskać dzięki reklamie marki, ile musimy w to zainwestować, żeby klient chciał utożsamiał się z marką?\nWojciech Gieburowski: Zgadzam się z wypowiedziami poprzedników. Z mojego punktu widzenia podkreślałbym rolę marki jako efektu długofalowych działań. Marką się zostaje, a nie się jest. Dlaczego pamiętamy Swarzędz? Bo tyle było związanych z nim zdarzeń na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Dziś nie ma już firmy, ale w mentalności ludzi jeszcze jest. Czy jest sens tworzenia marki? Absolutnie tak, ale jest to problem, bo polski rynek meblowy jest płytkim rynkiem. Jest na nim mnóstwo graczy i konsumenci dokonują wyborów na wiele lat, co najmniej dziesięć czy kilkanaście. Marka powinna mieścić się w tej przestrzeni czasowej.\nMarkę widzę w dwóch wymiarach. Pierwszy – każdy z nas ma wolę i widzi sens budowania marki branżowej, w grupie sieci sprzedaży. A marka konsumencka to coś zupełnie innego. Czy stać nas na to, by wydać tyle pieniędzy, żeby stworzyć ten drugi wymiar marki? To pierwsze przychodzi łatwiej – wystarczą targi, spotkania, rozmowy itd. Ale już sztuka przekazania pewnej obietnicy (czyli marki) na rynek konsumentów, jest trudniejsza. W dzisiejszych czasach bardziej liczy się zaskoczenie klienta niż wartość prawdziwa. Trzeba by mieć bogatego sponsora, żeby się opłaciła ta mozolna droga. Nie ma możliwości, żeby ktoś mógł szybko zaistnieć w mentalności konsumenckiej, na to potrzeba nie tylko nakładów, ale i czasu.\nAndrzej Sadowski: Chciałbym zapytać, jak kwestia marki wygląda z perspektywy sieci handlowych? Czy ludzie przychodzą do sklepu po meble konkretnej marki?\nPiotr Świderski: Ja co prawda stoję trochę z boku handlu, jestem bardziej platformą umożliwiającą sprzedaż meblarzom. Ale moje spostrzeżenia są takie, że dzisiaj tempo życia jest inne, szybsze, w tej sytuacji marka ułatwia podejmowanie decyzji, ludzie nie mają czasu na szukanie odpowiednich produktów. Z moich obserwacji wynika, że w relacjach biznesowych producenci budują markę, budują ją również dla klienta detalicznego, działa to we wszystkich kierunkach.\nAndrzej Sadowski: Dochodzimy więc do wniosku, że marka jest elementem potrzebnym, bo za nią idą inne rzeczy, jak solidność, terminowość, serwis itd. Dlaczego jednak tak opornie idzie w Polsce jej budowanie? Nie pokazujemy, że meble konkretnej firmy to nowa, lepsza jakość życia, tak jak to robi np. branża AGD.\nWojciech Gieburowski: Markę trzeba oprzeć na pewnych wartościach. Mebel jest wyobrażeniem twórczym, który chcemy sprzedać konsumentowi. Jeżeli markę próbujemy zbudować na powielaniu czegoś, to nic z tego nie wyjdzie. Ale jeśli zatrudnimy projektantów, spróbujemy skomunikować się z konsumentem, dowiedzieć się, czego on oczekuje, to można osiągnąć sukces. Ale to droga trwająca latami. Niezależnie od pieniędzy potrzebny jest tez czas.\nJa buduję swoją markę na rynku polskim od lat – pierwsze 10 lat – branżowo, a następne 10, aż do teraz – staramy się zbudować markę konsumencką. Jest to trudne i „spłycane” przez wielu kolegów, którzy poruszają się po tym samym wzornictwie, elementach jakościowych. Były już tu panele dyskusyjne dotyczące podróbek, braku autorstwa. Jest autor mebla czy go nie ma? Przyszłość będą miały te marki, które będą miały swoją twarz. Na pewno ci, którzy zaczęli wiele lata wcześniej i kontynuują swoje działania, mają szansę tę markę stworzyć.\nAnna Gołębicka: A ja ciągle mam wrażenie, że polska branża meblowa jest w takim magicznym kręgu, że ciągle nie mamy tego swojego „mleka łaciatego”, które powie jako pierwsze, że jest markowym mlekiem i tym samym nada rytm branży. Proszę zobaczyć, ile Państwo znają marek mleka po łaciatym. Z mlekiem zrobiono ogromny krok do przodu. Nasza branża natomiast ciągle jest produktowa, nie mamy odwagi, by zainwestować w tego rodzaju działania. Wiemy, że trzeba zainwestować w fabrykę, bo się zwróci po pewnym czasie.\nTak samo jest przecież z marką. Mówimy – rynek jest płytki, robimy swoje małe „kampanijki”. Gdyby pojawił się choć jeden duży gracz, który by zaryzykował, nadałby rytm całej branży. Tak jak nowa alfa romeo julietta. Czy stać by nas było wydać 80 tysięcy na piękne auto, które jest tylko produktem? Nie, tutaj ktoś pobudził nasze marzenia, pokazał jak można żyć, mając takie auto, więc weźmiemy kredyt, żeby je zdobyć. A u nas? My pokazujemy stolik...\nMarek Kołakowski: Pozwolę sobie nie zgodzić się z panią. Odnosząc się do tego, co powiedział pan prezes, życie jest prozaiczne. Jeżeli mamy określone pieniądze, możemy zbudować każdą markę. Im większe nakłady, tym szybsze efekty. Tak jak z tą wspomnianą fabryką. Efekty budowy marki nie są tak przewidywalna jak efekty budowy fabryki.\nAnna Gołębicka: Dlaczego pan tak myśli?\nMarek Kołakowski: Dlatego, że o tym czy osiągniemy zamierzony efekt zadecyduje o wiele więcej czynników, poczynając od produktu, poprzez świadomość klienta, poprzez zmiany naszego postrzegania różnych rzeczy. Ale ja nie jestem specjalistą od marketingu, mogę tylko mówić o swoich doświadczeniach zawodowych. Zaczynałem od budowania firmy, potem sprzedaży, a dopiero później brandu, który jest rozpoznawalny głównie na płaszczyźnie B2B, przede wszystkim w eksporcie. Na polskim rynku jest to branding punktów sprzedaży, dziś rozpoznawalny bardziej niż marka producenta.\nTo jest kwestia pieniędzy przede wszystkim i poziomu zwrotu z nakładów. Mamy płytki rynek – łatwiej jest sprzedać drogi materac, bo jest tu mowa o zdrowiu. W tapicerce też trochę łatwiej, bo wchodzi tu kolorystyka, moda. Jeśli powiemy klientowi, że jest super materiał, zareklamujemy to podobnie jak poduszkę powietrzną w samochodzie, będziemy mieć efekt. Ale mamy ograniczone możliwości, żeby przekraczać pewną barierę nakładów na reklamę. To jest w branży meblowej nierealne.\nAnna Gołębicka: A ja uważam że realne. I powiem państwu, dlaczego tak uważam. Bo jeżeli średnia cena rynkowa byłaby wyższa, klient nie miałby wyboru. TKW (techniczny koszt wytworzenia – przyp. red) szminki wynosi dwa złote, a my kobiety płacimy stówkę. Ja wiem, że to jest na razie teoria utopijna. Na razie.\nAndrzej Sadowski: A co na ten temat mówią badania, przeprowadzane np. przez TNS OBOP?\nJowita Radzińska: Nie mogę w taki sposób na to pytanie odpowiedzieć, gdyż robione przez nas badania są własnością naszych klientów. Mogę natomiast powiedzieć, że skuteczne kampanie wpływają bardzo na budowę marki. Muszę tu zgodzić się z panią Anią. Proponuję teraz zrobić krok w tył i spojrzeć na problem z trochę innej perspektywy. Nie podważymy tego, że kwestia produktowa jest podstawą, punktem wyjścia. Zwróćmy uwagę na to, o czym w badaniach mówi się od dawna. Cały problem z badaniami polega na tym, że rozmawiając z respondentami warto dostać się trochę głębiej, do poziomu emocjonalnego, nie tylko racjonalnego. Podajmy za przykład ceramikę łazienkową. Też nie wymieniamy tego często, a jednak są marki, które funkcjonują w świadomości. Są sytuacje, że konsumenci wybierają dwie różne marki do dwóch swoich łazienek. Te na parterze mają komunikować np. ich status społeczny, a na piętrze już może być coś innego. Warto się zastanowić, jak romansować z konsumentem, jak dać mu coś ekstra, komunikować prestiż, ekskluzywność, solidność i jakość. Karierę robią ostatnio tzw. story telling – marka ma opowiedzieć jakąś historię, nie musi pokazywać produktu wprost, bezpośrednio.\nAnna Gołębicka: To prawda. Jedna z najpiękniejszych reklam kremów, które Państwo pewnie znacie i która wywindowała markę do góry pokazywała na początku twarze kobiet, nie pojawił się tam wcale krem, ale było to story pełne emocji. Meble mają szansę, żeby taką historię opowiedzieć. Każdy mebel to jest przecież historia czyjegoś życia, jakieś wspomnienia, wydarzenia....\nJowita Radzińska: Czasem nie chodzi nawet o wielki budżet reklamowy, tylko o dobry pomysł.\nWojciech Gieburowski: O właśnie, pomysł. My pracujemy nie we własnej sieci, tylko z partnerami, w przeciwieństwie do tych firm, które same budują swoje sieci sprzedaży. I to jest sztuka, jak nasze pomysły przełożyć na relację między handlowcem i konsumentem, żeby szybkość tego przekazu była jak największa. Mamy dwie sytuacje – jedni się wycofali z gry i tworzą własną sieć, jest to ryzykowne, ale skuteczne. Tym przykładem jest Mebelplast – jak to się weryfikuje, czas pokazuje. Tak naprawdę tylko mocny gracz to wytrzyma. A inny sposób – działanie poprzez partnerów. Na 85 partnerów, z którymi współpracujemy, z 60 prowadzimy bezpośrednią współpracę, szkolenia itp. Chciałbym jeszcze wypowiedzieć się na temat badań – moim zdaniem wszelkie badania dotyczące marki w meblarstwie są mało obiektywne. Tak samo jak nie ma obiektywnej oceny sprzedaży mebli na polskim rynku. Czy my to wiemy? Czy warto się tym zajmować? Miernikiem dla mnie jest lojalność konsumenta, to, ilu klientów jest z polecenia, jest dla mnie wartością. Natomiast to, czy przełożyła się na to taka czy inna akcja? Jak to zbadać? W jakim czasie jesteśmy w stanie osiągnąć efekty?\nAndrzej Sadowski: Jak to wygląda w centrach handlowych? Czy widzi pan związek między kampanią a sprzedażą?\nPiotr Świderski: Na pewno tak. Jestem w stanie wskazać takich dystrybutorów mebli, o których ludzie pytają „po marce”. Nie jest tak źle, powoli, ale świadomość konsumencką budujemy. Są firmy, o które ludzie pytają. Albo inaczej – jeżeli firmy sprzedające meble pytają, kto będzie sąsiadem, są gotowi zapłacić wyższy czynsz za to, że są koło konkretnej firmy, tzn. że branża już wie, kto zbudował markę, a kto jest daleko w tyle.\nAndrzej Sadowski: Można więc powiedzieć, że dbałość o budowanie marki jest swoistą „ucieczką do przodu”, sposobem na kryzys?\nMarek Kołakowski: Odnośnie badań – ja nie neguję ich efektów, natomiast niestety w branży meblowej, z racji wielkiego rozdrobnienia, braku rzetelnej informacji, dane te nie są do końca prawdziwe, niemierzalny jest pokątny eksport na wschód, reeksport itd. Niewiele firm eksportujących składa jakiekolwiek raporty. To są dane, które zafałszowują obraz branży. Z drugiej strony odnosząc się do tego, czy likwidacja sklepu powoduje że szukamy marki. Zdarzają się różne marki jednej firmy, jest natłok informacyjny, mało czytelny dla klientów. Często nie poznajemy marki, bo jest zbyt wiele informacji. Żyjemy w czasach, gdy jesteśmy przytłoczeni nawałem informacji. Dawniej każdy z nas potrafił wymienić kilka numerów telefonów swoich znajomych, teraz rzadko je pamiętamy. Z markami jest podobnie. Jeżeli ilość informacji nie jest poparta nakładami, atakowaniem przez cały czas informacją wizualną, powoduje to, że firmy, które inwestują dużo i wymyślają fajne koncepcje, mogą pozostać niezauważone.\nWojciech Gieburowski: My jesteśmy niszowymi producentami, trafiamy do wąskiej grupy ludzi, dlatego przekaz nie może być tak duży, bo nie trafimy, szukajmy innych form, znacznie skuteczniejszych. Dla mnie miernikiem znajomości marki, jest wspomniane już przez mnie „polecenie”. Im więcej klientów do mnie wraca, tym bardziej znaczy to, że udało nam się przekazać jakąś wartość.\nAndrzej Sadowski: Czy dlatego kochamy włoskie meble, że mają piękny design? I to jest chyba problem polskich mebli, nawet jeśli mamy jakość, to gorzej z designem. Jak to jest z projektowaniem w branży meblowej? Mam wrażenie, że wciąż z oporem sięgamy po młode, zdolne pokolenie projektantów?\nMarek Kołakowski: Poruszył pan bardzo ważny problem. Nie tylko meble, bo i samochód, czy odzież kupujemy przecież oczami. Z tapicerką tych wrażeń jest więcej, bo możemy dotknąć, usiąść. W skrzyniowych jest trudniej, tu kupuje przede wszystkim oko. Branża meblowa była zawsze silna, było kilka ośrodków, które wykorzystywały ten potencjał projektantów, technologów. W dalszym ciągu Wielkopolska jest kuźnią talentów dla branży. Same meble nie były nigdy ciekawym produktem do tworzenia i może dlatego nie przykładano do tego takiej wagi. Mamy wielu wspaniałych projektantów. Pan prezes też na pewno z takimi współpracuje, podobnie jak my czy Meble Vox...\nAndrzej Sadowski: Ale to cały czas są wyjątki...\nWojciech Gieburowski: Ale marka też będzie w tej grze wyjątkiem. Nie wszyscy producenci będą mieli markę, to oczywiste.\nMarek Kołakowski: Bo tu trzeba być zawsze pierwszym, chronić swój wzór. Włosi tez potrafią nasze meble kopiować. My przez wiele lat nie mieliśmy świadomości, ale też mieliśmy chory system ochrony własności intelektualnej. Mebel w innym kolorze był już zupełnie innym produktem. Bez sensu było projektowanie, bo natychmiast ktoś stworzył w innym kolorze. Marka tego nie ochroni, to chroni prawo, bo markę chętnie się kopiuje. My chcemy nosić rzeczy markowe. Młodzi ludzi uciekali na zachód, bo np. w Niemczech było inaczej. Musiało być 6 czy 7 elementów, które odróżniają produkty, aby nie było mowy o plagiacie.\nWojciech Gieburowski: Marka to swego rodzaju obietnica. Jeżeli ta obietnica będzie potwierdzona, to jest ok. Ale kto wytłumaczy konsumentowi, kiedy zobaczy na rynku coś bardzo podobnego, że to plagiat. Ciągle uciekamy przed naśladownictwem. Nie mamy na to dobrej recepty. Odpowiedzią będzie czas i zadowolenie konsumenta. On wie, że każde nasze słowo musi mieć pokrycie w tym, jaki produkt sprzedajemy. Są pewne standardy, które muszą funkcjonować, jeśli myślimy o marce. Kto na sekundę o tym zapomina, traci 10 razy szybciej\nAnna Gołębicka: Podsumowując dyskusję o marce chciałabym zaznaczyć, że komunikacja to ostatni element procesu jej budowania. Najpierw jest dobry produkt, potem oznakowanie, żeby nikt go nie podrabiał, następnie serwis, tradycja, konsekwencja, dobry PR, a dopiero potem komunikacja. Każdy musi znaleźć na rynku swoją drogę. Jedna to jest z komunikacją, druga – bez komunikacji. Te makarony znalazłam w sklepie w Ostródzie.\nZewnętrznie niewiele się między sobą różnią. I tak je postrzega klient, podobnie jak nasze meble. I mamy pierwszą markę (private label), jest z supermarketu i kosztuje 1,22 zł. I taką ma strategię, żadnych wydatków na marketing, tylko cena. Drugi to mass premium – Lubella – reklama, badania rynku i... makaron kosztuje 4 zł. Dalej to klasyczna strategia imitacji – 3,80 zł, troszeczkę taniej od Lubelli, są bardzo podobne, tylko ten drugi jest włoski, typowa strategia imitatora. Jest też kolejny, dla koneserów, kosztuje 6 zł. Czy ktoś, kto nie pasjonuje się gotowaniem, go zna? Strategie są więc różne, trzeba tylko znaleźć swoją, najlepszą dla danego producenta.


Wojna w oczach dziecka - Miejska Biblioteka Publiczna im Marii Dąbrowskiej w Świebodzicach\nMiejska Biblioteka Publiczna im Marii Dąbrowskiej w Świebodzicach\nJesteś tutaj:Strona główna » Wojna w oczach dziecka\nW ramach rocznicy wybuchu II wojny światowej serdecznie zapraszamy do zapoznania się z serią "Wojny dorosłych - historie dzieci", którą tworzą książki przybliżające młodemu czytelnikowi rzeczywistość zwykłych ludzi w czasie wojennej zawieruchy. Wszystkie przedstawione w nich historie zostały opisane z punktu widzenia dziecka i są one dostosowane do dzieci od 8 roku życia.\nWojna na Pięknym Brzegu, Andrzej Marek Grabowski, ilustracje Joanna Rusinek\nKrysia ma zaledwie dziesięć lat, gdy wybucha wojna. W tym wieku powinno się myśleć o szkole, o beztroskich chwilach spędzanych na zabawie z rówieśnikami, a nie o wojnie. Niestety, 1 września 1939 roku położył temu kres. Krysia wraz z rodziną: mamą, tatą, siostrą i babcią mieszka na Żoliborzu, tytułowym Pięknym Brzegu. Od głównej bohaterki dowiadujemy się, w jaki sposób życie toczyło się w tej dzielnicy Warszawy zaraz po wybuchu II wojny, podczas niemieckiej okupacji oraz w czasie powstania. Wiele się zmienia: Krysia dorasta, zawiera nowe przyjaźnie, pracuje, tylko jedno pozostaje niezmienne – wojna trwa nadal. A gdy przychodzi czas, Krystyna zapisuje się do Armii Krajowej, by walczyć za kraj i za tych, którzy sami już walczyć nie mogą.\n„Wojna na Pięknym Brzegu” to przejmujący obraz dorastania w czasie wojny, zbyt szybkim i niezwykle trudnym. Pierwsze miłości, lęk o najbliższych, strata przyjaciół, niepewność jutra- wszystko to znajduje się w tej poruszającej powieści.\nJędruś, chłopak ze Lwowa, Andrzej Perepeczko, ilustracje Magdalena Pilch\nAutobiograficzna powieść o autorze serii powieści dla najmłodszych czytelników o przygodach Dzikiej Mrówki. Jędruś urodził się we Lwowie. Tata Jędrka jest oficerem i kiedy zostaje przeniesiony do jednostki w Modlinie, rodzina musi opuścić Lwów. Jak się potem okaże, był to początek wojennej tułaczki. Poznajemy wojenne losy Jędrusia i jego najbliższych i jak wojenna zawierucha rzuca rodzinę po kraju. Od Luszawy na lubelszczyźnie, Warszawę, gdzie wielokrotnie są zmuszeni zmieniać miejsce zamieszkania aż po Radomsko, gdzie zastaje ich koniec wojny. Wojenne losy Jędrusia wypełniają tajne komplety, działalność w Szarych Szeregach i codzienność w coraz bardziej niebezpiecznej rzeczywistości… Z jednej strony książka jest sentymentalnym powrotem do ukochanego miasta Lwowa oraz do beztroskich i bezpiecznych czasów dzieciństwa, z drugiej-opowieść o wojennej tułaczce, niepewności jutra, podejmowaniu dorosłych decyzji.\nPan Apoteker, Katarzyna Ryrych, ilustracje Katarzyna Ryrych\nOpowieść o Tadeuszu Pankiewiczu, krakowskim aptekarzu, który pozostał na terenie getta w Krakowie i pomagał jego mieszkańcom. Historia wpleciona w opowieść małej Blumy, Żydówki, która wraz z rodziną, tak jak inni mieszkańcy getta, często korzysta z pomocy pana Apotekera. Jest to opowieść o próbie normalnego życia w nienormalnym czasie. Widzimy, jak sytuacja w getcie się pogarsza: coraz trudniej zdobyć pożywienie, mieszkańców ogarnia wszechogarniający smutek, narasta strach przed wysiedleniami i wywózkami do obozów. W tej strasznej rzeczywistości Apteka Pod Orłem staje się ostoją dawnego, wolnego świata: to na zapleczu jego apteki spotykają się elity kulturalne i zawodowe getta. Pomimo coraz trudniejszych warunków, Pan Apoteker wciąż trwa na posterunku, pomagając w zdobyciu dokumentów, ukrywając dzieci, żywiąc najuboższych. Jego postać i Apteka Pod Orłem stają się światłem w ogarniętej mrokiem rzeczywistości.\nZaklęcie na „w”, Michał Rusinek, ilustracje Joanna Rusinek\nHistoria małego Włodka, którego wojna zaskoczyła, gdy skończył osiem lat. Książka oparta na autentycznej relacji jest próbą pokazania ówczesnego świata oczami ośmiolatka, pokazania jak dorastający chłopiec tłumaczy sobie i porządkuje niełatwą, wojenną rzeczywistość. Dlaczego bohater mówi o wojnie, że jest zaklęciem? Słowo „wojna”, jak za dotknięciem różdżki złego czarnoksiężnika, odbierała wszystkiemu kolory, czyniąc świat podobnym do czarno-białej fotografii, w którym istniały postacie złe: Czarni Panowie i biali: ludzie dobrzy, którzy walczyli z Czarnymi Panami. Jednak, gdy Czarny Pan uratował życie siostrze małego Włodka, chłopiec zrozumiał, że podział na czarne i białe nie jest taki oczywisty.\nMała wojna, Katarzyna Ryrych, ilustracje Joanna Rusinek\nWojna miała swoich wielkich, sławnych bohaterów, ale miała również takich, o których niewielu słyszało i którzy odeszli w zapomnienie. Ci bohaterowie prowadzili swoje małe wojny, pomagając i ratując tych najbardziej potrzebujących i bezbronnych: chorym, osobom starszym oraz dzieciom. O takich właśnie bohaterach przeczytamy w Małej wojnie Katarzyny Ryrych. Taką osobą był nauczyciel muzyki nazywany przez bohaterki książki Maestrem, który ukrywał w swoim domu żydowskie dzieci. Cichym i niepozornym bohaterem była również babcia dziewczynek, która pomagała, jak tylko mogła, przekazując potrzebującym ubrania, żywność czy dokumenty. O tej działalności nie mówiło się głośno. Raczej, tak jak siostry Janka i Lilka, dowiadywało się o tym raczej przez przypadek, ponieważ była to wiedza niezwykle niebezpieczna… Małe wojny były nie tylko działalnością na przekór wrogowi, ale były odruchami człowieczeństwa w pozbawionych go czasach.\nOstatnie piętro, Irena Landau, ilustracje Joanna Rusinek\nKiedy nie można uratować wszystkich, to w pierwszej kolejności ratuje się dzieci. W ten sposób Cyrla, a po opuszczeniu murów getta Celina, znalazła schronienie na ostatnim piętrze warszawskiej kamienicy, w mieszkaniu przyjaciół rodziców. Jednak ukrywanie się, to nie dziecięca zabawa w chowanego: gdy trzeba poruszać się bezszelestnie, siedzieć po ciemku prawie bez ruchu by nic podejrzanego nie wpadło w oczy wścibskim sąsiadom, którzy przecież mogą zbiega z getta wydać Niemcom i sprowadzić nieszczęście na rodzinę. Nie jest również łatwo ukrywać się, gdy getto płonie, a Cyrla wie, że tam zostali jej bliscy. Jednak nawet w czasie wojny zdarzają się cuda oraz ludzie-anioły, którzy pomagają, ratują i dzięki którym szczęśliwe zakończenia mają szansę się dokonać.\nAsiunia, Joanna Papuzińska, ilustracje Maciej Szymanowicz\nKiedy dziecko ma pięć lat, nie pamięta tego, co było kiedyś. A to co dzieje się obecnie często jest niezrozumiałe i przerażające. Lecz mimo to stara się dostosować i pojąć jak najwięcej. Tak było z pięcioletnią Asiunią, której beztroskie i szczęśliwe życie przerwała wojna. Nagle bliskie osoby zaczęły znikać. Najpierw mama gdzieś wyjechała, potem tata gdzieś poszedł. Wreszcie ona i jej bracia zostali rozdzieleni i umieszczeni w osobnych rodzinach. Gdzieś, gdzie wszystko było nowe i obce. Jedni ludzie byli poważni i smutni, a inni radośni i chętni do zabaw. Podczas tej wędrówki Asiunia trafia do swojej babci, gdzie są również jej bracia. Wspólnie starają się przetrwać wojnę. Wojnę, której mała dziewczynka nie rozumie. Wojnę, która jest wszystkiemu winna, niezależnie czy dlatego, że brakuje jedzenia, ubrań czy zabawek. Wszystkiemu winna jest wojna. Na szczęście babcia Asiuni ma wiele „pomyślunków”, dzięki którym udaje im się przetrwać. Dzielni bracia również pomagają, choć mają najgorzej, bo łapią wiele różnych chorób. Ale pewnego dnia, wszystko powoli wraca do normy. Odnajdują się członkowie rodzin, którzy powracają do domów. No prawie wszyscy. Asiunia, tak naprawdę to Joanna Papuzińska, która po wojnie ukończyła studia i stała się sławną pisarką. Jej książki możecie znaleźć TUTAJ\nWszystkie moje mamy, Renata Piątkowska, ilustracje Maciej Szymanowicz\nWiele dzieci bawiło się w wojnę. Machało drewnianymi mieczami, strzelało z plastikowych pistoletów. Wykrzykiwało „pif-paf, nie żyjesz”. I podczas tych zabaw śmiały się, bo wiedziały, że to tylko zabawa. Jednak gdy przyszła prawdziwa wojna, śmiech zamienił się w łzy, zniknęły wszystkie zabawki, domu też nie było. Bo ten który mieli w getcie, był malutki i pusty. Dzięki „akcjom łyżeczkowym” nie chodzili głodni spać. Chociaż na ile może wystarczyć mała łyżeczka ryżu, mąki czy kaszy? Ważne, że brzuszek choć na chwilę przestał boleć i burczeć. Mały Szymon najpierw stracił tatę, a potem siostrę. Została mu tylko mama, która kazała mu zapamiętać, że tak naprawdę ma na imię Staś, Stanisław Kalinowski. Wreszcie któreś dnia, przyszła siostra Jolanta i zabrała go za mury getta.\nListy w butelce: opowieść o Irenie Sendlerowej, Anna Czerwińska-Rydel, ilustracje Maciej Szymanowicz\nWarszawskie getto zostało podzielone na dwa obszary: duże i małe getto, które łączył drewniany most. Irena Sendlerowa, pseudonim wojenny „Siostra Jolanta”, posiadając fałszywą przepustkę mogła wchodzić do dzielnicy żydowskiej. Pomagała przebywającym tam osobom przynosząc im chleb, leki, ubrania, a także wspierała ich dobrym słowem. Jednak pewnego dnia, będąc na terenie getta zobaczyła, jak dzieci z Domu Sierot Korczaka idą ulicami miasta niosąc sztandar z zieloną koniczynką – symbolem nadziei i życia. Doktor Korczak powiedział podopiecznym, że jadą na wycieczkę, a tak naprawdę jechali do Treblinki, niemieckiego obozu zagłady. Widok dzieci, idących jak w pochodzie odmienił Irenę Sendlerową. Od teraz chciała pomagać inaczej. Chciała ratować żydowskie dzieci i umieszczać je poza granicami getta. Udało jej się wejść do polskiej konspiracyjnej organizacji społecznej pod nazwą „Żegota” i z ich pomocą ratować żydowskie dzieci.\nW książce, oprócz Ireny Sendlerowej, pojawia się wiele znanych postaci, m.in.: Janusz Korczak - lekarz, pedagog, pisarz, który w czasie wojny prowadził Dom Sierot Korczaka; Józef Zysman -prawnik pochodzenia żydowskiego, który wraz z zebraną grupą młodzieży zbierał materiały do podziemnej prasy; Rachela Auerbach – ortodoksyjna Żydówka, nauczycielka, która wraz ze zgromadzoną młodzieżą organizowała pogadanki na temat tradycji narodu żydowskiego. Dzięki odpowiednio dobranej literaturze organizowali spotkania, zabawy i teatrzyki; Izaak Kiernicel – zebrał młodzież wałęsającą się po ulicach getta i zaangażował ją do nauczania młodszych dzieci. Ponadto organizował i prowadził prelekcje dla młodzieży z najróżniejszych tematów oraz założył kółko literackie. Po zakończeniu wojny został drugim mężem Ireny Sendlerowej; Ala Gołąb – pielęgniarka, organizowała tajne szkolenia dla młodzieży, które prowadzili najlepsi żydowscy lekarze; Ewa Rechtman – przyjaciółka Ireny. Wraz z grupą młodzieży opiekowała się dziećmi z małego getta. Ewa oraz dzieci zostali wywiezieni do Treblinki, a w sierpniu 1941 roku obszar małego getta został zlikwidowany.\nZbuntowane słowa, Joanna Papuzińska, ilustracje Sylwia Szyrszeń\n„Peerelu w paczkach makaronu przemycano zakazane przez władze książki, drukowane na powielaczu, przekazywane z narażeniem życia kolejnym czytelnikom. Obowiązywała zasada „PRZECZYTAJ – NIE NISZCZ – PRZEPISZ – PODAJ DALEJ”. W ten sposób wiadomości wędrowały z rąk ludzi, którzy sobie ufali. Tak też zaczyna się opowieść o drugim obiegu i walce o wolność Polski, opowiedziana przez małego chłopca, który słucha historii rodziców i dziadków, tłumaczących mu, co się dzieje w ich zniewolonym kraju”. (opis pochodzi od wydawcy)\nNiedokończona opowieść Pepe, Dorota Combrzyńska-Nogala, ilustracje Magdalena Pilch\n„Eulalia Gutkowska, zwana w dzieciństwie Lalą, mieszkała wraz z mamą w wielokulturowej społeczności na Wołyniu. Żyli tam razem Ukraińcy, Polacy, Żydzi, Niemcy, Czesi… Gdy do ich wioski dotarła II wojna światowa, Lala straciła poczucie bezpieczeństwa, ale zyskała najbliższą przyjaciółkę, uciekinierkę z getta – Pepe, którą uratowali mama z wujkiem.\nPrzez całą wojnę mama Lali chroniła obie dziewczynki przed Niemcami i przed ukraińskimi nacjonalistami. Po wojnie, gdy zmieniły się granice państw, rodzina musiała wrócić do Polski. Lala wyjechała z ukochanego Wołynia pociągiem towarowym, by zamieszkać w Polsce, której jeszcze nie opuścili wszyscy Niemcy”. (opis pochodzi od wydawcy)\nIrenka, dziewczynka z Wilna, Andrzej Perepeczko, ilustracje Magdalena Pilch\n„Irenka jest pogodną, ciekawą świata dziewczynką. Urodziła się w 1932 roku w Wilnie, pięknym mieście na Kresach II Rzeczypospolitej.\nKochająca i wspierająca się rodzina oraz przeświadczenie o nieustającej opiece Matki Bożej Ostrobramskiej chroniły ją przed rozpaczą podczas burzliwych działań wojennych, kiedy nad Wilno napłynęły hitlerowskie i sowieckie chmury”. (opis pochodzi od wydawcy)\nCzy wojna jest dla dziewczyn? Paweł Beręsewicz, ilustracje Olga Reszelska\n„Historia małej Elki, którą pewnego dnia zaskoczyła II wojna światowa i bardzo popsuła jej dzieciństwo. Piaskowe kulki zamieniły się w groźne bomby, tatę wezwały ważne sprawy i w ogóle nie chciały wypuścić, a mama-lekarka to już naprawdę prawie nie mogła wyjść z pracy. Elka uczy się uważać na słowa. Radzić sobie, nie beczeć. I nawet robić opatrunki! I dochowywać najprzeogromniejszych tajemnic! A przecież jest tylko małą dziewczynką i nie powinna dźwigać tak wielkich ciężarów.” (opis pochodzi od wydawcy)\nDzieci, których nie ma, Renata Piątkowska, ilustracje Maciej Szymanowicz\n„Polen-Jugendverwahrlager der Sicherheitspolizei in Litzmannstadt – obóz po dziś dzień mało znany, nadal leży poza granicami naszej świadomości, naszego poznania, a nawet naszej wyobraźni… To miejsce, w którym prawo chroniące dzieci umarło z chwilą jego powstania. (…) Jakakolwiek ocena jest zbędna, słowa zbyt słabe, by oddać bestialstwo, bezmiar cierpienia i krzywdy, jakich doznały dzieci w łódzkim obozie przy ulicy Przemysłowej.\nNie wolno nam dopuścić, by to, co się wydarzyło w obozie dla polskich dzieci w Łodzi, poszło w zapomnienie”. (opis pochodzi od wydawcy)\nOddział Dziecięcy Poleca\nKącik Malucha 0-5 lat\nKącik Młodzieżowy 6-13 lat\nKącik młodzieżowy 14-18\nŻywa Biblioteka >\nIdea Żywej Biblioteki\nRegulamin Żywej Biblioteki\nŻywa Biblioteka 2019 >\nŻywa Biblioteka 2019 (warsztaty)\nWarsztaty z Żywej Biblioteki c.d.\nWarsztaty z Żywej Biblioteki 2018\n"ŻEBY ROZMOWA BYŁA MOŻLIWA, POMIMO ODMIENNYCH POGLADÓW…" - CZYLI REFLEKSJE PO ŻYWEJ BIBLIOTECE.\nCZY ŚWIEBODZICOM POTRZEBNA BYŁA ŻYWA BIBLIOTEKA?\nDyskusyjny Klub Książki >\nDyskusyjny Klub Książki Fantasy\nZmiany w przepisach dot. seniorów\nKartoteka Regionalna Świebodzic\ntel. 74 666 95 74 (wypożyczalnia)\n74 666 95 75 (czytelnia)\ntel. 74 666 95 76\nW poprzednim tygodniu: 282\nW poprzednim miesiącu: 1089\nCopyright © 2021 Miejska Biblioteka Publiczna im Marii Dąbrowskiej w Świebodzicach


i wygraj z nadciśnieniem\nRozwiąż test wiedzy i weź udział w konkursie.\nZapoznaj się z artykułem nt. stosowania karwedilolu oraz przypadkiem pacjenta,\naby zwiększać swoje szanse na wygraną.\nKarwedilol – wszystko\nco powinieneś o nim wiedzieć!\nZapoznaj się z artykułem na temat bezpiecznego\nstosowania karwedilolu przy współistniejącej cukrzycy\ni chorobach nerek.\nZapoznaj się z przypadkiem 69-letniej pacjentki\nz cukrzycą i nadciśnieniem tętniczym – w poszukiwaniu\noptymalnej terapii kardiologicznej.\nvideo lub artykuł.\nKarwedilol skutecznie redukuje\nwartości ciśnienia tętniczego.*\nPo 24 tygodniach leczenia karwedilolem\nw dawce 25-50 mg\nciśnienie skurczowe -13,1mm Hg\nciśnienie rozkurczowe -10,9mm Hg\nKarwedilol nie wywiera negatywnego wpływu na\nwrażliwość na insulinę oraz na poziom HbA1c i stężenie\nlipidów we krwi.**\n* Giugliano D. et al. Metabolic and Cardiovascular Effects of Carvedilol and Atenolol in Non-Insulin-Dependent Diabetes Mellitus and Hypertension. A Randomized, Controlled Trial. Ann Intern Med. 1997; 126: 955-959\n** Bakris G. et al. Metabolic Effects of Carvedilol vs Metoprolol in Patients With Type 2 Diabetes Mellitus and Hypertension. A Randomized Controlled Trial. JAMA. 2004; 292: 2227-2236; Hauf-Zachariou U. et al. A\ndouble-blind comparison of the effects of carvedilol and captopril on serum lipid concentrations in patients with mild to moderate essential hypertension and dyslipidaemia. Eur J Clin Pharmacol 1993; 45(2): 95-100\nAvedol(Carvedilolum). Skład i postać: Tabletki powlekane; jedna tabletka zawiera 6,25 mg; 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu.\nWskazania: Nadciśnienie tętnicze samoistne. Przewlekła, stabilna dławica piersiowa. Leczenie wspomagające umiarkowanej do ciężkiej stabilnej niewydolności serca.\nDawkowanie i sposób podawania: Avedol jest dostępny w 3 mocach: 6,25 mg; 12,5 mg oraz 25 mg.\nDawkowanie: Nadciśnienie tętnicze samoistne: Preparat Avedol może być stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie z tiazydowymi lekami moczopędnymi. Zaleca się dawkowanie raz na dobę, jednak zalecana maksymalna dawka jednorazowa wynosi 25 mg, natomiast zalecana maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg. Dorośli: Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę przez pierwsze 2 dni. Następnie leczenie kontynuuje się w dawce 25 mg na dobę. Jeśli konieczne, dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach dwutygodniowych lub rzadziej. Pacjenci w podeszłym wieku: Zalecana dawka początkowa w przypadku nadciśnienia tętniczego wynosi 12,5 mg raz na dobę; takie dawkowanie może być wystarczające również w dalszym leczeniu. Jeśli jednak reakcja pacjenta na leczenie podczas stosowania tej dawki jest niewystarczająca, dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach dwutygodniowych lub rzadziej. Przewlekła, stabilna dławica piersiowa: Dorośli: Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg dwa razy na dobę przez pierwsze dwa dni. Następnie leczenie kontynuuje się z zastosowaniem dawki 25 mg dwa razy na dobę. W razie konieczności dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach dwutygodniowych lub rzadziej. Zalecana maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg podawana w dawkach podzielonych (dwa razy na dobę). Pacjenci w podeszłym wieku: Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg dwa razy na dobę przez dwa dni. Następnie leczenie kontynuuje się stosując dawkę 25 mg dwa razy na dobę, jest to zalecana maksymalna dawka dobowa. Niewydolność serca: Leczenie umiarkowanej do ostrej niewydolności serca jako uzupełnienie konwencjonalnej terapii podstawowej za pomocą leków moczopędnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny, glikozydów naparstnicy i (lub) leków rozszerzających naczynia. Pacjent powinien być w stabilnym stanie klinicznym (bez zmian klasy NYHA, bez hospitalizacji z powodu niewydolności serca), a terapia podstawowa musi być ustalona od co najmniej 4 tygodni przed podjęciem stosowania karwedylolu. Dodatkowo u pacjenta powinna występować zmniejszona frakcja wyrzutowa lewej komory serca, częstość serca powinna wynosić >50 uderzeń na minutę, a skurczowe ciśnienie krwi >85 mmHg. Dawka początkowa wynosi 3,125 mg dwa razy na dobę przez dwa tygodnie. Jeśli dawka początkowa jest dobrze tolerowana, można ją zwiększać w odstępach dwutygodniowych lub rzadziej, najpierw do dawki 6,25 mg dwa razy na dobę, następnie do 12,5 mg dwa razy na dobę aż do dawki 25 mg dwa razy na dobę. Zaleca się, aby dawkę zwiększać do największej dawki tolerowanej przez pacjenta. Zalecana maksymalna dawka u pacjentów o masie ciała mniejszej niż 85 kg wynosi 25 mg dwa razy na dobę, u pacjentów o masie ciała większej niż 85 kg wynosi 50 mg dwa razy na dobę, pod warunkiem, że niewydolność serca nie jest ciężka. Zwiększenie dawki do 50 mg dwa razy na dobę powinno być prowadzone ostrożnie, pod ścisłą kontrolą lekarską. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki może wystąpić przemijające zaostrzenie objawów niewydolności serca, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca i (lub) leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych. Zwykle nie wymaga to przerwania leczenia, a tylko zaprzestania dalszego zwiększania dawki. Pacjent powinien być kontrolowany przez lekarza kardiologa po rozpoczęciu leczenia karwedylolem oraz po zwiększaniu dawki. Przed każdym zwiększeniem dawki należy wykonać badanie w celu wykrycia objawów zaostrzenia niewydolności serca lub objawów nadmiernego rozszerzenia naczyń (np. czynność nerek, masa ciała, ciśnienie krwi, częstość akcji serca i rytm serca). Zaostrzenie niewydolności serca lub zatrzymanie płynów leczy się zwiększeniem dawki leku moczopędnego, natomiast dawki karwedylolu nie należy zwiększać do czasu ustabilizowania się stanu pacjenta. W przypadku wystąpienia bradykardii lub wydłużenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, w pierwszej kolejności należy oznaczyć stężenie digoksyny. Czasami konieczne może być zmniejszenie dawki karwedylolu lub tymczasowe przerwanie leczenia. Nawet w tych przypadkach dostosowywanie dawki karwedylolu może być często z powodzeniem kontynuowane. Jeśli terapia karwedylolem zostanie przerwana na ponad dwa tygodnie, należy ją ponownie rozpocząć od dawki 3,125 mg dwa razy na dobę i stopniowo zwiększać, zgodnie z powyższymi zaleceniami. Niewydolność nerek: Dawkowanie należy ustalić indywidualnie dla każdego pacjenta, ale biorąc pod uwagę parametry farmakokinetyczne nie ma dowodów na konieczność modyfikacji dawkowania karwedylolu u pacjentów z niewydolnością nerek. Umiarkowane zaburzenia czynności wątroby: Konieczna może być modyfikacja dawkowania. Dzieci i młodzież: Brak danych dotyczących stosowania karwedylolu u dzieci i młodzieży. Pacjenci w podeszłym wieku: Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwi na działanie karwedylolu dlatego powinni być starannie kontrolowani. Podobnie jak w przypadku innych beta-adrenolityków i szczególnie u pacjentów z chorobą wieńcową, odstawianie karwedylolu powinno być przeprowadzane stopniowo. Sposób podawania: Nie jest konieczne przyjmowanie tabletek z posiłkiem. Jednak zalecane jest, aby pacjenci z niewydolnością serca przyjmowali karwedylol z posiłkiem, w celu spowolnienia jego wchłaniania i zmniejszenia ryzyka niedociśnienia ortostatycznego.\nPrzeciwwskazania: Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Niestabilna i (lub) niewyrównana niewydolność serca należąca do klasy IV według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA IV), wymagająca stosowania dożylnych leków inotropowych. Obturacyjna choroba dróg oddechowych. Objawiające się klinicznie zaburzenia czynności wątroby. Skurcz oskrzeli lub astma oskrzelowa w wywiadzie. Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (u pacjentów bez wszczepionego stymulatora serca). Ciężka bradykardia (<50 uderzeń na minutę). Wstrząs kardiogenny. Zespół chorego węzła zatokowego (z blokiem zatokowo-przedsionkowym włącznie). Ciężkie niedociśnienie (skurczowe ciśnienie tętnicze krwi poniżej 85 mmHg). Kwasica metaboliczna. Nieleczony guz chromochłonny. Ciężkie zaburzenia krążenia w tętnicach obwodowych. Jednoczesne dożylne stosowanie werapamilu lub diltiazemu. Ostrzeżenia i zalecane środki ostrożności: Przewlekła zastoinowa niewydolność serca: U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, podczas zwiększania dawki karwedylolu może wystąpić nasilenie objawów niewydolności serca lub zatrzymanie płynów. W przypadku wystąpienia takich objawów należy zwiększyć dawkę leku moczopędnego, a dawka karwedylolu nie powinna być zwiększana do czasu przywrócenia stabilnego stanu klinicznego pacjenta. Sporadycznie, konieczne może okazać się zmniejszenie dawki karwedylolu lub, w rzadkich przypadkach, czasowe przerwanie stosowania produktu. Epizody takie nie wykluczają możliwości pomyślnego zwiększania dawki karwedylolu w przyszłości. Należy zachować ostrożność podczas stosowania karwedylolu u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy ponieważ oba leki wydłużają czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Karwedylol należy podawać głównie w skojarzeniu z lekami moczopędnymi, inhibitorami konwertazy angiotensyny, glikozydami naparstnicy i (lub) lekami rozszerzającymi naczynia. Leczenie można rozpocząć jedynie wtedy, gdy stan pacjenta pozostaje stabilny przez co najmniej cztery tygodnie stosowania konwencjonalnego leczenia podstawowego. Pacjentów z niewyrównaną niewydolnością należy doprowadzić do stanu stabilnego. Pacjenci z ciężką niewydolnością serca, niedoborem elektrolitów i hipowolemią, w podeszłym wieku lub z niskim wyjściowym ciśnieniem tętniczym powinni pozostać pod obserwacją przez około 2 godziny po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki, ponieważ może u nich wystąpić niedociśnienie tętnicze. Niedociśnienie tętnicze spowodowane nadmiernym rozszerzeniem naczyń należy początkowo leczyć poprzez zmniejszenie dawek leków moczopędnych. W przypadku utrzymywania się objawów można zmniejszyć dawkę dowolnego inhibitora konwertazy angiotensyny. W razie konieczności należy zmniejszyć dawkę karwedylolu lub czasowo przerwać podawanie leku. Dawki karwedylolu nie należy zwiększać, dopóki nie opanuje się objawów pogorszenia niewydolności serca lub niedociśnienia ze względu na rozszerzenie naczyń. Czynność nerek w przewlekłej zastoinowej niewydolności serca: Obserwowano odwracalne pogorszenie czynności nerek podczas leczenia karwedylolem u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i niskim ciśnieniem krwi (skurczowe < 100 mmHg), w chorobie niedokrwiennej serca oraz rozsianymi zmianami naczyniowymi i (lub) współistniejącej niewydolności nerek. U pacjentów z niewydolnością serca oraz powyższymi czynnikami ryzyka, należy kontrolować czynność nerek podczas zwiększania dawki karwedylolu. W przypadku pojawienia się znaczącego pogorszenia czynności nerek, należy zmniejszyć dawkę karwedylolu lub przerwać leczenie. Zaburzenia czynności lewej komory po ostrym zawale mięśnia sercowego: Przed rozpoczęciem leczenia karwedylolem, konieczna jest stabilizacja stanu klinicznego pacjenta oraz podawanie inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE) przez co najmniej 48 godzin wcześniej, przy czym dawka inhibitora musi zostać dostosowana na co najmniej 24 godziny przed podaniem karwedylolu. Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP): Karwedylol należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) i skłonnością do skurczu oskrzeli, którzy nie są leczeni lekami doustnymi lub wziewnymi i wyłącznie w tych przypadkach gdy spodziewane korzyści przewyższają możliwe ryzyko. U pacjentów ze skłonnością do skurczu oskrzeli może wystąpić zespół zaburzeń oddechowych w wyniku potencjalnego zwiększenia oporu dróg oddechowych. W początkowym okresie leczenia oraz podczas zwiększania dawki karwedylolu należy uważnie monitorować pacjentów, a w przypadku zaobserwowania objawów skurczu oskrzeli w trakcie leczenia, dawkę należy zmniejszyć. Cukrzyca: Zaleca się ostrożność podczas stosowania karwedylolu u pacjentów z cukrzycą, ponieważ karwedylol może maskować lub zmniejszać wczesne objawy przedmiotowe i podmiotowe ostrej hipoglikemii. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i cukrzycą stosowanie karwedylolu może być związane z pogorszeniem kontroli stężenia glukozy we krwi. Choroby naczyń obwodowych: Karwedylol należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami naczyń obwodowych, ponieważ leki beta-adrenolityczne mogą wywoływać lub nasilać objawy niewydolności tętniczej. Zespół Raynauda: Zaleca się ostrożność podczas podawania karwedylolu pacjentom z zaburzeniami krążenia obwodowego (np. zespołem Raynauda), ponieważ może on spowodować zaostrzenie objawów. Nadczynność tarczycy: Karwedylol może maskować objawy nadczynności tarczycy. Znieczulenie i duże zabiegi chirurgiczne: Należy zachować ostrożność u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w znieczuleniu ogólnym, ze względu na synergistyczny, ujemny efekt inotropowy karwedylolu i leków znieczulających. Bradykardia: Karwedylol może wywoływać bradykardię. Jeśli tętno pacjenta zmniejszy się poniżej 55 uderzeń na minutę, należy zmniejszyć dawkę karwedylolu. Nadwrażliwość: Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania karwedylolu u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie oraz u pacjentów w trakcie leczenia odczulającego, ponieważ beta-adrenolityki mogą zarówno zwiększać wrażliwość na alergeny jak i ciężkość reakcji anafilaktycznych. Łuszczyca: U pacjentów z łuszczycą w wywiadzie leki beta-adrenolityczne można stosować wyłącznie po rozważeniu stosunku ryzyka i spodziewanych korzyści. Stosowanie w skojarzeniu z antagonistami kanałów wapniowych: W przypadku pacjentów leczonych jednocześnie karwedylolem i antagonistami kanałów wapniowych typu dilitiazemu i werapamilu oraz innymi lekami przeciwarytmicznymi, konieczne jest ścisłe monitorowanie zapisu EKG i ciśnienia tętniczego. Należy unikać dożylnego podawania tych leków. Guz chromochłonny nadnerczy: U pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy, przed rozpoczęciem leczenia jakimkolwiek beta-adrenolitykiem należy rozpocząć podawanie leku alfa-adrenolitycznego. Chociaż karwedylol wykazuje zarówno alfa-adrenolityczne, jak i beta-adrenolityczne właściwości farmakologiczne, brak doświadczenia w podawaniu karwedylolu pacjentom z tym schorzeniem. W związku z tym należy zachować ostrożność podając karwedylol pacjentom, u których podejrzewa się występowanie guza chromochłonnego nadnerczy. Dławica Prinzmetala: Nieselektywne leki beta-adrenolityczne mogą wywoływać bóle w klatce piersiowej u pacjentów z dławicą piersiową typu Prinzmetala. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu karwedylolu u tych pacjentów, choć możliwe jest, że działanie alfa-adrenolityczne karwedylolu zapobiegnie występowaniu takich objawów. Zaleca się ostrożność podczas podawania karwedylolu pacjentom, u których zachodzi podejrzenie występowania dławicy piersiowej Prinzmetala. Soczewki kontaktowe: Pacjentów noszących soczewki kontaktowe należy uprzedzić o możliwości zmniejszonego wydzielania łez. Zespół z odstawienia: Leczenia karwedylolem nie należy przerywać nagle, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Karwedylol należy odstawiać stopniowo (w ciągu 2 tygodni). Cymetydynę można stosować jednocześnie tylko przy zachowaniu szczególnej ostrożności, gdyż może ona nasilać działanie karwedylolu. Pacjenci, u których stwierdzono powolny metabolizm debryzochiny powinni być starannie obserwowani podczas wdrażania leczenia. Z uwagi na niewystarczające doświadczenia kliniczne, karwedylolu nie należy stosować u pacjentów z niestabilnym lub wtórnym nadciśnieniem tętniczym, niedociśnieniem ortostatycznym, ostrą chorobą zapalną serca, istotnym hemodynamicznie zwężeniem zastawek serca lub drogi odpływu, końcowym stadium chorób tętnic obwodowych, oraz u pacjentów leczonych jednocześnie antagonistą receptora α1-adrenergicznego lub antagonistą receptora α2-adrenergicznego. Ze względu na ujemne działanie dromotropowe, karwedylol należy podawać ostrożnie u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym pierwszego stopnia. Ten produkt zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami tolerancji galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.\nDziałania niepożądane: Podsumowanie profilu bezpieczeństwa: Częstość występowania działań niepożądanych nie jest zależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia oraz bradykardii. Zestawiona lista działań niepożądanych: Ryzyko wystąpienia większości działań niepożądanych związanych z karwedylolem jest podobne dla wszystkich wskazań. Wyjątki opisane są w podpunkcie po zestawieniu działań niepożądanych. Kategorie częstości występowania zostały zdefiniowane następująco: Bardzo często (≥ 1/10), często ≥ 1/100 do <1/10, niezbyt często ≥ 1/1000 i <1/100, rzadko ≥ 1/10 000 i <1/1000, bardzo rzadko <1/10 000. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: Często: zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zakażenia górnych dróg oddechowych, zakażenia dróg moczowych. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Często: niedokrwistość Rzadko: małopłytkowość, Bardzo rzadko: leukopenia. Zaburzenia układu immunologicznego: Bardzo rzadko: nadwrażliwość (reakcje alergiczne). Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: Często: zwiększenie masy ciała, hipercholesterolemia, pogorszenie kontroli stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia, hipoglikemia) u pacjentów z cukrzycą. Zaburzenia psychiczne: Często: depresja, obniżenie nastroju, Niezbyt często: zaburzenia snu. Zaburzenia układu nerwowego: Bardzo często: zawroty głowy, bóle głowy; Niezbyt często: stany przedomdleniowe, omdlenia, parestezje. Zaburzenia oka: Często: zaburzenia widzenia, zmniejszone wydzielanie łez (zespół suchego oka), podrażnienie oka. Zaburzenia serca: Bardzo często: niewydolność serca; Często: bradykardia, obrzęki, hiperwolemia, zatrzymanie płynów; Niezbyt często: blok przedsionkowo-komorowy, dławica piersiowa. Zaburzenia naczyń: Bardzo często: niedociśnienie tętnicze; Często: niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia krążenia obwodowego (zimne dłonie i stopy, choroba naczyń obwodowych, zaostrzenie chromania przestankowego i objaw Raynauda). Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: duszność, obrzęk płucny, astma u predysponowanych pacjentów; Rzadko: niedrożność nosa. Zaburzenia żołądka i jelit: Często: nudności, biegunka, wymioty, niestrawność, bóle brzucha; Rzadko: suchość w ustach. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: Bardzo rzadko: zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) oraz gamma-glutamylotransferazy (GGT) w surowicy krwi. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Niezbyt często: Reakcje skórne (np. osutka alergiczna, zapalenie skóry, pokrzywka, świąd, zmiany skórne o charakterze łuszczycowym lub liszaja płaskiego), wypadanie włosów; bardzo rzadko: ciężkie skórne działania niepożądane (np. rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: Często: bóle kończyn. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: Często: Niewydolność nerek i zaburzenie czynności nerek u pacjentów z uogólnioną miażdżycą i (lub) zaburzoną czynnością nerek, trudności w oddawaniu moczu; Bardzo rzadko: nietrzymanie moczu u kobiet. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Niezbyt często: zaburzenia wzwodu; Bardzo rzadko: impotencja. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: Bardzo często: osłabienie (uczucie zmęczenia); Często: ból. Opis wybranych działań niepożądanych: Zawroty głowy, omdlenia, bóle głowy i osłabienie są zazwyczaj łagodne i występują częściej na początku leczenia. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, podczas zwiększania dawki karwedylolu może wystąpić nasilenie niewydolności serca i zatrzymanie płynów. Niewydolność serca to często obserwowane działanie niepożądane, zarówno u pacjentów z grupy placebo jak i u pacjentów leczonych karwedylolem (odpowiednio 14,5% i 15,4%, w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory serca po ostrym zawale serca). Przemijające pogorszenie czynności nerek obserwowano podczas leczenia karwedylolem u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, z niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca, uogólnioną miażdżycą i (lub) zaburzeniami czynności nerek. Leki beta-adrenolityczne, mogą powodować ujawnienie utajonej cukrzycy, nasilenie objawów istniejącej cukrzycy oraz pogorszenie kontroli stężenia glukozy we krwi. Karwedylol może powodować nietrzymanie moczu u kobiet, które ustępuje po zakończeniu leczenia. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: adr@urpl.gov.pl.\nPodmiot odpowiedzialny: Zakłady Farmaceutyczne Polpharma S.A. Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu leku Avedol: 6,25 mg, 12,5 mg, 25 mg odpowiednio nr: 14124, 14123, 14122 wydane przez MZ. Lek wydawany na podstawie recepty. Ceny urzędowe detaliczne leku Avedol: 12,5 mg x 30 tabl. powl.; 25 mg x 30 tabl. powl.; 6,25 mg x 30 tabl. powl. wynoszą w PLN odpowiednio: 10,46; 14,36; 7,64. Kwoty dopłaty pacjenta (Udokumentowana niewydolność serca w klasach NYHA II - NYHA IV) wynoszą w PLN odpowiednio: 7,69; 8,81; 6,25. ChPL: 2014.07.16.\nInformacja o leku: Avedol\n© Polpharma S.A. 2021. Wszystkie prawa zastrzeżone\nProszę o zaznaczenie


Eliminacja Pasożytow oraz ich Jaj - Ekstrakt w płynie\nReview basket kup Knock Out tutaj\nKtokolwiek czytał książki Dr. Hilda Clark (światowy autorytet medycyny naturalnej i nie tylko), wie, że pasożyty gnieżdżace się w organiźmie sa główna przyczyna schorzeń takich jak: rak, egzema, chroniczne zmęczenie, zaparcia, etc.\nPasożyty zdolne są żyć w każdym organie ciała. Rozmnażają i rozprzestrzeniają się z zawrotną prędkoscią bardzo szybko (jeden pasożyt składa około 700 jaj na dobę), sa to oganizmy bardzo wytrzymałe, niektóre z nich takie jak: grzybice, candida albica, drożdże, itp. są bardzo trudne do usunięcia. Produkuja one wiele toksyn, systematycznie zatruwajacych organizm, zabierajac energię i dobre samopoczucie.\nSkład Ekstraktu: Black Walnut Green Hull Extract/Tincture, Cloves Extract/Tincture Wormwood Extract/Tincture Fortified with Vitamin C and Alcohol (47%)\nKnock Out extrakt - jest wynikiem wielu lat studiow i testów. Jest on najsilniejszym srodkiem istniej±cym na rynku. Łatwy w użyciu - wszystkie składniki dobrane w bardzo precyzyjnych proporcjach - zawarte w jednej buteleczce. Wiadome jest, że extrakty w płynie działaja najefektywniej. Knock Out - likwiduje nie tylko pasożyty, ale również rozmiękcza otoczki (skorupki) jaj, w wyniku czego jaja te giną.\nDzień No(#) Sugerowana ilosć kropli - Minimum\n1 1 kropla – Jeśli nie ma reakcji alergicznych można zażywać dalej.\n2 2 krople – jeden lub dwa razy dziennie\n3 4 krople– jeden lub dwa razy dziennie\n4 8 kropli – jeden lub dwa razy dziennie\n5 15 kropli – jeden lub dwa razy dziennie\n6 2 łyżeczki, jest dawką optymalna\n7 2 łyżeczki - jeden lub dwa razy dziennie\n8 15 kropli – jeden lub dwa razy dziennie\n9, 10 do 30-tego dnia\nzażywać po 15 kropli - jeden lub dwa razy dziennie\n* Następnie - dwa dni (pod rząd) w tygodniu - 15 kropli 1 lub 2 x dzień - przez następne trzy miesiące,\nNastępnie - dwa dni (pod rząd) co drugi tydzień -15 kropli 1 lub 2 x dzień - przez następne trzy miesiące,\nNastępnie - dwa dni (pod rząd) w miesiącu - 15 kropli 1 lub 2 x dzień - przez następne trzy miesiące.\nKiedykolwiek, ktoś czuje, że mogł mieć styczność z pasożytami (np. jedzenie poza domem, kontakt z zainfekowanymi zwierzętami, lub praca z ziemią), - 15 kropli.\nDwie łyżeczki 2 lub 3 razy na rok - jest dawk± zabezpieczającą\nKażdy może wybrać dawkę stosownę do swoich potrzeb.\nMożna dodać 1/3 szklanki bardzo ciepłej wody, zamieszać, żeby pozbyć się alkoholu (wyparuje).\nLub można dodać sok pomidorowy lub miód, aby zmienić smak\nDla tych, którzy cierpi± na raka, AIDS or HIV Dr Hulda Clark w swojej książce "Cure for all Diseases" sugeruje dawkę 2 razy dziennie - dwie (2) łyżeczki (optymalna dawka) przez mimimum dwa tygodnie (14 dni).\nWszyscy członkowie rodziny, właczając zwierzęta, powinny pozbyć się pasożytow, aby osobę chorą nie narażać na ponowne zarażenie pasożytami.\nNOTE: Wskazane jest używanie FIBER BUDDY rano i wieczorem, aby oczyszczać jelita z toksyn i nie dopuszczać do zaparć.


Łóżko tapicerowane POL 5 Stelaż Metalowy 200x200\nŁÓŻKO TAPICEROWANE *POL 5* 200x200\nNowoczesne łóżko z funkcją spania w dzień oraz w nocy. Dzięki stylowemu wystrojowi - znajduje wielu swoich fanów. Na dodatek jest wyposażone w pikowany zagłówek, który gwarantuje ochronę przed zabrudzeniami w mistrzowskim stylu. Chcesz spędzić noc swojego życia? Nie czekaj - zakup mebel tapicerowany.\nWybierz łóżko tapicerowane POL 5 - spędź noc swojego życia


2011-10-19 00:00:00 +0100\nKilka lat temu Elżbieta Jakubiak (PiS, obecnie PJN) wypowiedziała w wywiadzie dla “Dziennika” sentencje, które zjeżyły mi włos na głowie:\nEJ: --U nas uważa się, że biznes tworzy państwo, a urzędnicy państwowi je niszczą, a to oni przygotowują wielką infrastrukturę dla życia dziennikarzy, biznesu. Gdyby nie oni, gdyby nie tacy ludzie jak ja, byłby pan bez numeru dowodu, zameldowania… RM: --Gdyby nie biznes, pani byłaby bez pensji. EJ: --To nieprawda! Wypracowuję ją jako urzędnik państwowy, wydając panu zaświadczenia, by mógł pan prowadzić działalność gospodarczą, przygotowując działkę do inwestycji i tak dalej. W sumie to ja panu pozwalam pracować. RM: --Słucham?! To niewiarygodne!\nW Polsce uzyskanie pozwolenia na budowę trwa średnio 311 dni i składa się z 32 różnych procedur. Rekordem pod tym względem jest właśnie Kraków, gdzie “95% decyzji wydawanych jest z przekroczeniem terminu określonego w Kodeksie Postępowania Administracyjnego i aż 52% decyzji wydawanych jest w terminie dłuższym niż rok” (PZFD). Szczególnym pomnikiem bezmyślności urzędów jest sprawa “Szkieletora”, którego przebudowę urzędy skute cznie blokują od 2005 roku. Jak wynika z doświadczeń innych miast, nawet tak prosta sprawa jak załatwienie pozwolenia na przyłączenie do prądu potrafi zająć urzędom 280 dni.


Gfk Polonia opublikowała wyniki badania Gfk Net Index za marzec 2009.\nInternet najczęściej wykorzystują gospodarstwa domowe, w których jednocześnie jest kamera cyfrowa, laptop lub konsola do gier. Natomiast stosunkowo rzadziej w gospodarstwach domowych, w których jest zainstalowana telewizja kablowa lub satelitarna.\n„Te wyniki to doskonała ilustracja zjawiska rywalizacji dwu ważnych kanałów komunikacji. Od pewnego czasu wyraźnie widać, że oba te media sięgają po pozostający jeszcze w dyspozycji widzów i konsumentów ich wolny czas na konsumpcję mediów. Według naszych prognoz w bieżącym roku udział Internetu w ogólnej konsumpcji mediów będzie nadal rósł, także kosztem TV” – twierdzi Paweł Klimczewski, Business Development Manager z Działu Mediów. Dodaje także, że obecnie, inaczej niż w latach ubiegłych, korzystanie ze złącza internetowego nie jest już też statystycznie związane z posiadaniem telefonu stacjonarnego.\nW marcu 2009 r. odsetek osób korzystających z Internetu wyniósł 58 procent. W kolejnym pomiarze zachowań związanych z korzystaniem z sieci - GfK Net Index - odnotowano wzrost liczby osób posługujących się Internetem. W Polsce jest obecnie 17,3 mln internautów w wieku 15 – 75 lat, to o 600 000 osób więcej niż w styczniowej fali badania. Zdecydowana większość z nich, bo aż 91 proc. korzysta z sieci przynajmniej raz w tygodniu, a 59 proc. codziennie.\nZ sieci najczęściej korzystają ludzie młodzi. Wśród osób w wieku 15-19 lat internauci stanowią 96 proc. W najstarszej grupie wiekowej 60-75 lat z Internetu korzysta zaledwie 14 proc. osób.\nNajczęściej internautę można spotkać w Warszawie, aż 84 proc. warszawiaków korzysta z sieci. W miastach powyżej 500 000 mieszkańców 74 proc. ma dostęp do Internetu, na wsi 47 proc.\nW miejscu zamieszkania z Internetu korzysta już ponad połowa ankietowanych (51 proc.), ponad jedna czwarta wykorzystuje sieć również w pracy, szkole lub na uczelni (26 procent), a 12 procent – w innych miejscach, takich jak kawiarenki, znajomi, rodzina, itp.\nRośnie liczba komputerów z dostępem do Internetu, jak również liczba osób które mają w domu do dyspozycji więcej niż jeden komputer z dostępem do sieci. W Polsce na 8,8 mln gospodarstw domowych, które korzystają z Internetu, przypada 10,8 mln komputerów.\nNajwiększa grupa użytkowników (86 proc.) używa Internetu do korzystania z poczty elektronicznej. Dla prawie 70 proc. sieć to źródło rozrywki, plotek i ciekawostek. 67 proc korzysta z komunikatorów internetowych. Nieco ponad 40 proc. internautów wykorzystuje Internet do dokonywania operacji finansowo-bankowych. Co trzeci ankietowany odwiedza aukcje internetowe, a jedna piąta korzysta z serwisów peer-to-peer w celu wymiany plików np. z muzyką lub filmami. Tylko 2 proc internautów decyduje się na zakup w sieci artykułów żywnościowych.\nBadanie realizowane jest na próbie 950 osób metodą CAPI, cyklicznie co miesiąc. Dotyczy zachowań Polaków związanych z korzystaniem z Internetu.\nAutor: 24per7 o 19:22\nEtykiety: badanie, gfk, internet, polska


Simba Disney Klinika dla pluszaków Doktor Dosia Maskotka Smok Stefan 30 cm : Humbi.pl\nPluszowy Stefan powstały na licencji Disneya o wysokości 30 cm. Zabawka jest odpowiednia dla dzieci w każdym wieku.\nKod produktu: 587 7232_S\nMaskotka Stefan została stworzona na licencji Disney'a przez cenioną firmę Simba, która od lat z dbałością o szczegóły projektuje wysokiej jakości zabawki. Powstała ona na podstawie serialu animowanego Klinika dla pluszaków (ang. Doc McStuffins), który opowiada o sześcioletniej dziewczynce zajmującej się leczeniem zabawek.\nSmok Stefan to bardzo odważny i inteligentny przyjaciel Dosi.humbi_plJest on w kolorze niebieskim i ma na sobie czerwoną obróżkę. Maskotka jest bardzo miła w dotyku i ma 30 cm wysokości. Pluszowy Stefan z pewnością szybko stanie się jedną z ulubionych przytulanek każdej dziewczynki uwielbiającej przygody Doktor Dosi i jej przyjaciół. Zabawka jest odpowiednia dla dzieci w każdym wieku.


Lenovo A8 2GB RAM, LTE, okta-core 1.7GHz za 450zł! : Dyskusja o telefonach Lenovo - 36 Chińskie telefony zakupy Aliexpress Opinie • Lenovo A8 2GB RAM, LTE, okta-core 1.7GHz za 450zł! : Dyskusja o telefonach Lenovo - 36\nLenovo A8 2GB RAM, LTE, okta-core 1.7GHz za 450zł!\nPosty: 446 • Strona 36 z 38 • 1 ... 33, 34, 35, 36, 37, 38\nRe: Lenovo A8 2GB RAM, LTE, okta-core 1.7GHz za 450zł!\nprzez Sparq87 » 15 lut 2015, o 23:31\nCzy moglibyście mi pomóc wgrać nowy ROM. Wykonuje wszystko zgodnie z tutorialem kilkanaście postów wcześniej. W momencie gdy ustawiam plik o nazwie MT6592_Android_scatter_alston_fddopen.txt wyskakuje mi lista biało zielona zaznaczam wszystkie pliki i ustawiam download only naciskam download czekam 3 sekundy i podpinam telefon jednak dalej już nic się nie dzieje. Zastanawiam się czy to nie kwestia sterowników USB. Gdyż wyłączonego telefonu mój laptop nie widzi. Gdy jest włączony w menadzer urzadzeń widzi go jako YunOs Phone. Mam włączony tryb debugowania USB oraz połącz jako nośnik USB. Zainstalowałem również sterowniki Lenovo usb driver autorun 1.0.9 Czy można prosić o jakieś rady co dalej z tym zrobić ?\nDołączył(a): 15 lut 2015, o 21:39\nprzez beju92 » 17 lut 2015, o 23:33\nMi tak robiło, gdy nie miałem odpowiednich sterowników, ale w końcu się udało i to na windows 8.1, popróbuj zainstalować inne.\nDołączył(a): 24 lut 2014, o 20:24\nprzez czochrak » 5 mar 2015, o 20:29\nProszę o informację jak w tym telefonie sprawuje się muzyka na słuchawkach, dźwięk nie jest "spłaszczony" lub jakoś inaczej źle odczuwalny :) ?\nDołączył(a): 5 mar 2015, o 20:26\nprzez pitbul1986 » 5 kwi 2015, o 16:09\nPodepnę się tutaj.Zdecydowałem się na ten A8 z 2gb RAM.Jestem trochę "zielony" to będzie mój pierwszy smatrfon-nadal nie jestem przekonany do tego rodzaju sprzętu,ale chcę spróbować.Powiedzcie mi czy ten sprzedawca będzie ok? http://www.aliexpress.com/item/Lenovo-A ... 12657.html\nI drugie pytanie: wybrać wersję FDD LTE Version 2GB RAM Version tak?\nDołączył(a): 5 kwi 2015, o 16:04\nprzez troyanjr » 9 kwi 2015, o 09:34\nMusisz brać ten: A806 FDD LTE\nSprzedawca wydaje się OK. Ma ponad 30 tys komentarzy.\nDołączył(a): 9 maja 2014, o 09:50\nprzez runio » 21 maja 2015, o 19:31\nWitam, chciałbym zamówić Lenovo A808, tylko jest wiele wersji, zależy mi na wersji z działającym w Polsce LTE i pamięcią ram 3GB. Czy ten taki będzie ?\nDołączył(a): 29 sie 2013, o 21:26\nprzez chufu83 » 21 maja 2015, o 19:42\nhej. ktoś to testował?\nhttp://www.lollipop-rom.com/2014/12/Len ... -A806.html\nDołączył(a): 18 lis 2014, o 20:19\nprzez pestka772 » 21 maja 2015, o 20:05\nCiekawe może znajdzie się jakiś tester, bo ja niestety w najbliższym czasie nie mogę sobie pozwolić na uwalenie telefonu\nOstatnio edytowano 21 maja 2015, o 20:40 przez pestka772, łącznie edytowano 1 raz\nprzez majczak » 21 maja 2015, o 20:38\nrunio napisał(a): Kod został ukryty, aby go zobaczyć zarejestruj się lub zaloguj!\nTo jest podróbka czasami tego nie kupuj, Model A808T owszem istnieje i wygląda inaczej niż ten z tej aukcji i jest to odpowiednik A806 tyle że na rynek chiński.\nJeżeli chcesz Lenovo a806 to musisz kupić wersje FDD-LTE, i ma ona 2 GB ram, nie łudź się że kupisz fona z 3gb za 110$\nDołączył(a): 22 gru 2014, o 01:27\nprzez runio » 22 maja 2015, o 18:17\nA ten będzie ok?\nprzez benybeny » 13 cze 2015, o 10:30\nMam taki komunikat po włączeniu telefony pojawia sie cały czas "przyznano uprawnienia dla Power Manager" średnio co 5 sekund . jest na to sposób jak można to wylączyć\nDołączył(a): 10 lis 2014, o 08:00\nprzez Pager » 2 lip 2015, o 18:53\nhttp://eud.dx.com//product/lenovo-a806- ... ZVnQPl_Oko\nTo dobra wersja? Jestem w UK, niechciałbym się zmagać ew. tutejszym vatem, dlatego dx eu :)


“Pierniki toruńskie” – niezwykła wystawa – Piernikarka\n28 listopada 2019\t 1 maja 2020 Blog\nStrona główna Blog “Pierniki toruńskie” – niezwykła wystawa\n28 listopada 1954 roku w muzeum w Toruniu otwarta została wyjątkowa wystawa pt.: Pierniki toruńskie. Była to pierwsza tak rozbudowana ekspozycja (o charakterze czasowym) prezentująca dzieje piernikarstwa i ukazująca toruńskie formy do pierników jako przykład rzemiosła artystycznego. Dzisiaj mija dokładnie 65 lat od tego wydarzenia\nKatalog wystawy “Pierniki toruńskie”, wydany w 1956 roku\nPo wystawie zostało tylko zdjęcie z odciskami z form piernikowych, opis umieszczony w jednym z muzealnych roczników, wspomnienia dawnych pracowników muzeum oraz sam katalog. Autorką publikacji jest Janina Kruszelnicka (1923-2006) – starszy kustosz muzeum, jedna z pionierek i inicjatorek badań nad dziejami toruńskiego piernika. Opracowany katalog stał się kolejnym kamieniem milowym w historii piernikarstwa. Jest to bodajże jedna z najczęściej cytowanych książek w artykułach dotyczących pierników w Polsce. Opis ekspozycji dostarcza nam wielu szczegółowych informacji, które nie pojawiły się w katalogu. Dzięki rzeczowemu sprawozdaniu możemy poznać pomysł kuratorki:\n„Wystawa Pierniki toruńskie, 28 XI. 1954 – 13. VI. 1955, przyczyniła się do wyświetlenia wielu problemów związanych z produkcją pierników, które przysporzyły wiele sławy miastu. Miała ona przede wszystkim za zadanie przedstawić wszechstronnie zagadnienie artystycznej snycerki toruńskich form piernikowych, rozpatrywanych jako jedna z dziedzin sztuk plastycznych, jako gałąź rzemiosła artystycznego. Ekspozycja wyjaśniała również i inne problemy jak: stronę technologiczną wyrobów, proces przekształcania się produkcji cechowej (warsztatowej) w produkcję fabryczną, zorganizowaną na zasadach kapitalistycznych i ostatnio socjalistycznych (Toruńska Fabryka Pierników „Kopernik”), znaczenie kształtowania smaku estetycznego szerokich mas przez wyzyskanie wysokich walorów artystycznych dawnych form piernikowych, popularyzowanych dzisiaj jako ozdoby wnętrz mieszkalnych oraz w formie pamiątek i upominków z Torunia. Osobny problem stanowiło przedstawienie pierników toruńskich na tle materiału porównawczego z innych ośrodków w polskich i zagranicznych. Wreszcie wystawa ukazywała snycerkę form piernikowych na tle współczesnych im zabytków toruńskiej plastyki. Zwłaszcza rzeźby architektonicznej i snycerki bram, portali, balustrad schodowych itp. jako najbliżej powiązanych stylistycznie. W końcu eksponowano współczesną tym formom grafikę, z której czerpano niejednokrotnie wzory do ich snycerki. Koncepcję wystawy opracowała J. Kruszelnicka, adiunkt Działu, plastyczną zaś stronę ekspozycji E. Gąsiorowski. Wystawę umieszczono w Sali I piętra zachodniego skrzydła. Formy piernikowe, odlewy gipsowe z form i wypieki z ciasta eksponowano w wiszących witrynach, wyłożonych jutą w kolorze złocistym, doskonale podkreślającym plastykę brązowych form i wypieków z ciasta. Do witryn podłączono światło elektryczne. W związku z koniecznością powiększenia powierzchni wystawowej, część obiektów, zwłaszcza odlewy gipsowe i fotografie służące jako materiał porównawczy, eksponowano na dwustronnej ściance dzielącej. W witrynach umieszczono również napisy na kartuszach z tektury w kolorze neutralnym. W tym samym kolorze wykonano drobne napisy objaśniające na tekturowych kartkach pod eksponatami. Liternictwo opracowała K. Sokołowska. Wystawę uzupełniała ponadto mapa obrazującą drogi handlowe, którymi przywożono do miasta korzenie niezbędne do wyrobu pierników. U wejścia na wystawę wisiał ozdobny kartusz z jej nazwą w kształcie wywieszki cechowej.”\nFotografia z artykułu: Zbiory form piernikarskich w Toruniu od XVII wieku do 1926 roku, w świetle inwentarza Stanisława Dąbrowskiego\ndostęp: MUZEUM A PAMIĘĆ – FORMA, PRODUKCJA, MIEJSCE\nWystawa trwała do 13 czerwca 1955 roku.


Studio kosmetyczne Vanillia - Dłonie\n"Wszystko widać jak na dłoni". To powiedzenie znamy wszyscy. Ale co widać? Suchą skórę, plamki, krostki i pierwsze zmarszczki? Nasze dłonie są tak samo widoczne, jak nasza twarz, ale starzeją się znacznie szybciej. Ich właściwa pielęgnacja to podstawa ich piękna.\nAby twoje dłonie na długo pozostały gładkie, piękne i zadbane, powinnaś chronić je przed działaniem promieni słonecznych, mrozu, wiatru, a przede wszystkim detergentów. Z nimi mają codzienny kontakt i to wielokrotnie. Dlatego szybko tracą odpowiednie nawilżenie, a skóra staja się sucha, pomarszczona i szara. Powinnaś raz na kilka dni serwować im pobudzający krążenie masaż. Delikatnie masuj palcami naskórek ręki, ugnitaj i podszczypuj.\nO tym powinnaś pamietać!\nNoś rękawiczki wełniane lub skórzane w zimie, a gumowe z bawełnianą podszewką (aby uchronic się przed uczuleniem i odparzeniami) podczas zmywania, prania czy sprzątania.\nStosuj ochronne kremy. Po każdym użyciu rąk wmasuj w skórę nawilżający krem z gliceryną. Może byc ten tańszy (każdy jest dobry!). Krem przywróci skórze właściwy odczyn pH, nawilży ją, natłuści i zabezpieczy przed promieniowaniem nadfiloletowym (jeśli dodatkowo zawierać będzie filtry). Unikniesz wówczas przebarwień słonecznych i opóźnisz pojawienie się na wierzchu dłoń plam pigmentowych.\nPeeling - ten zabieg należy się także twoim dłoniom. Nie powinien być jednak mocny. Skóra twoich rąk jest delikatna. Używaj więc preparatów, które stosujesz do peelingu twarzy, albo pumeksowych delikatnych gąbeczek. Złuszczysz martwy naskórek i odsłonisz świeżą, piękną skórę.\nMaseczki z parafiny możesz nakładać codziennie na noc, albo chociaż 2 razy w tygodniu. Taki zabieg doskonale odżywi, wygładzi i natłuści bardzo zniszczoną skórę dłoni, a także zmiękczy przesuszony naskórek.\nMaseczki z kremów. Jesli nie masz bardzo zniszonych dłoni, na noc rób sobie maseczki z kremu. Grubą warstwę wmasuj w skórę, a resztę pozostaw na skórze, nałóż bawełniane rękawiczki i połóż się spać. Przez noc krem wniknie w skórę i rano twoje dłonie będą doskonale nawilżone i gładkie. Będą wyglądały młodziej.\nZawsze dokładnie susz dłonie po umyciu, żeby nie dopuścić do odwodnienia naskórka (a zimą przemarznięcia). Wysuszony naskórek jest przesuszony, szorstki i może popękać.Unikaj suszarek do rąk. Za bardzo wysuszają skórę, a ta wówczas szybciej się starzeje.


Lustro: Spiskowa teoria dziejów.\nLetnie niedyskrecje potrafią nieźle zamieszać w głowie, kiedy, zamiast poprzestać na daremnej na ogół radości z widzenia i ewentualnych aktach autoerotycznych, pozwolić sobie na dywagacje. Pod przewiewnymi sukienkami panie z wdziękiem prezentują bieliznę zdobioną tak kunsztownie, że aż kusi naciągnąć ją na ramy obrazu i podziwiać, jako dzieło sztuki użytkowej. Ale – z facetami, to jak wiadomo za bardzo nie przejdzie, bo skojarzenia mają jednoznaczne i bezkompromisowo fizyczne – przynajmniej do pierwszego spełnienia. Potem można już usiłować wykorzystać miękki, wyeksploatowany wzrok do bardziej uduchowionych spektakli. A ja poniekąd przypadkiem zacząłem się zastanawiać nad geografią wstydu, który zdecydowanie przemieszcza się ku północy i bielizna zamiast zakrywać pośladki obecnie skupia się na nerkach. Trochę zaniepokojony zrobiłem przegląd prasy, w którym niczym nie sprowokowana nagość bije rekordy popularności, jakby promocja naturyzmu stanowiła podstawę egzystencji portali, dzięki czemu mój niepokój ustabilizował się błyskawicznie uzyskując potwierdzenie – przegapiłem trendy mody. Być może niejednokrotnie. Ale fakty mówią, znaczy pokazują. Obecnie wyjść z gołym tyłkiem wręcz wypada, lecz nerki chronić trzeba. Logika podpowiada, że słusznie, że łatwiej implantować pośladki niż nerki, a i o materiał łatwiej. Trochę obawiam się nawrotu kanonu urody preferowanego w Afryce, bądź też w krajach arabskich, gdzie zależność pomiędzy urodą i masą ciała jest wprost proporcjonalna i zachwyt rośnie wraz z grubością tkanki. Zapewne można implantować ciało do kuli, jednak jaką tężyzną (cóż za nachalnie dwuznaczne słowo) trzeba się wykazać, żeby tę permanentną krągłość być w stanie eksponować na tyle długo, żeby rzucić na kolana obiekt pożądany. Wydaje się, że bielizna marki stringi bezkonfliktowo zaadaptuje się do takich warunków – dostrzegam w tym niewidzialną rękę marketingu podprogowego firmy produkującej mercedesy, gdyż na ciałach wybujałych ich logotyp staje się tym doskonalszy, im bardziej ciało zbliży się do ideału kuli. Osobiście widziałem nie raz i nie dwa, logotyp na tle bladości niemal księżycowej, która pełnią wypięta być może celowo w moją stronę - nie. Jeszcze nie kupiłem. Trochę się bronię, ale i zbieram powolutku. Skóra ma być? Blada jak łydki pań krążących po mieście? Jak one to robią, że się udało zachować kremową skórę, to nie wiem. Ciekawe, czy mercedes tak potrafi. Na razie kupili mnie, aż się irytuję, że napuścili na mnie tyle bladolicych kuperków, że tylko patrzeć kiedy ulegnę.\nAutor: oko o 13 sierpnia\nmalina 13 sierpnia 2018 19:14\nZawsze wydawało mi się, że bieliznę nosi się pod spodniami, a nie nad. Stringi wystające z damskich spodni to niestety częsty i przykry widok.\noko 13 sierpnia 2018 19:21\nto jest działalność dwukierunkowa - spodnie spadły z bioder, a stringi szczytów bioder trzymają się rozpaczliwie, żeby nie zlecieć wraz z dżinsem. nie można być tak zatwardziałym konserwatystą. nowe idzie i kto wie dokąd zajdzie.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 19:32\nOd dawna twierdzę, że jestem bliska ideału. Nie ma doskonalszej bryły od kuli!\noko 13 sierpnia 2018 19:35\nto było oczywiste nawet dla jaskiniowców - perły powodzenie zawdzięczają kształtom, więc czemu nie kobiety?\ntaka bryła posiada wiele zalet.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 19:43\nTak jest. Jestem duża, miękka, ciepła, przytulna i śliczna. Ha! Czegóż chcieć więcej?!\noko 13 sierpnia 2018 19:49\nbo ja wiem... pierogów?\nFrau Be 13 sierpnia 2018 19:50\nUmiem robić przepyszne. Bez przerwy zamawiają je u mnie rozmaite elementy rodzinne.\noko 13 sierpnia 2018 19:52\nno proszę jak pocelowałem od razu w miękkie i ciepłe i jeszcze pyszne na dodatek. może jestem szamanem-jasnowidzem?\nFrau Be 13 sierpnia 2018 19:58\nRaczej rasowym samcem, który potrafi wywęszyć to i owo.\noko 13 sierpnia 2018 20:00\nsamiec też ma być kulisty?\nrasowy to lepiej nie, bo rasowe są pokazywane na wystawach i reprodukują, zamiast prozaicznie się mnożyć.\ndieta, manicure, fryzjer, kokardki na szyjach.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 20:04\nSamiec nie. Mój dziadek zwykł mawiać: "Pamiętaj, dobry kogut nigdy nie jest tłusty".\nRasowość siedzi w środku, nie na wystawie.\noko 13 sierpnia 2018 20:10\nczyli wygląd szparaga nie stanowi przeszkody? bo moją kulistość dostrzec można dopiero po nadużyciu środków dostępnych od lat osiemnastu, albo całkowicie zdelegalizowanych.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 20:13\nWręcz odwrotnie - szparagowatość jest elementem pożądanym.\noko 13 sierpnia 2018 20:15\nno tak, a przy zbliżeniu powstaje lizaczek na patyku - Kojak\nFrau Be 13 sierpnia 2018 20:17\nO, to, to, to, moja Anielciu!\noko 13 sierpnia 2018 20:19\nto ucz się lepić podłużne pierożki, żeby łatwiej się układały wzdłuż organizmu i nie zniekształcały kadłubka.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 20:20\nWezmę to pod uwagę. Moje dotychczasowe przypominają półkule. A może to rodzaj kompromisu?...\noko 13 sierpnia 2018 20:24\na gdzie tu widzisz kompromis? półkula jak sama nazwa wskazuje pasuje tylko do jednego rozwiązania pod warunkiem zachowania parzystości konsumpcji.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 20:32\nNo zaraz. Mamy patyk plus kulka. Odcięcie połowy kulki czyni ją w połowie (tej brakującej) patykiem, a w połowie (tej pozostałej) kulką. Kompromis jak złoto!\noko 13 sierpnia 2018 20:34\ncoś kręcisz. gdzie mamy pół patyka? w nieistniejącej połówce kuli? czyli nieistniejący pierożek? albo pół nawet.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 20:37\nNo tak. Cały patyk jest tak chuderlawy, że pół patyka to już jest nic, chi, chi.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 20:38\nEwentualnie falbanka od półkulistego pierożka.\noko 13 sierpnia 2018 20:40\npierożki jak frytki być muszą, albo jak fasolka szparagowa.\ntakie pierogi spaghetti.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 20:47\nA Kulka robi trójkątne - to dopiero kubizm!\noko 13 sierpnia 2018 20:51\nto chyba dla tych z siłowni...\nnie dramatyzuj - rurki kremem ktoś nabija i daje radę.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 20:54\nNie będę (dramatyzować). Nie ma takich pierogów, którym nie dałabym rady.\nCzy wziąłeś pod uwagę możliwość utknięcia takiego patyczkowatego pieroga w poprzek szparaga? Sprawy mogłyby przybrać wówczas dość nieoczekiwany obrót: szparag stałby się plusem albo krzyżykiem.\noko 13 sierpnia 2018 20:56\nkaraski lubią mieć ości - pierogi nie. będę żuł uważnie, aby nie trafić do archiwum X.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 21:02\nNa pocieszenie mogę Ci zdradzić, że w stołecznym archiwum X pracuje moja kuzynka. Jest genetykiem i rozwiązuje rozmaite zawikłane sprawy. Może potrafi też coś poradzić na utknięte pierogi?\noko 13 sierpnia 2018 21:03\nw poprzek szparaga... może procesy trawienne jakoś wyprostują samoistnie ową niedogodność. poza tym - miękkie da się kształtować przez skórę i może poutyka sie jak silikon wszczepiony podskórnie.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 21:08\nTym niemniej jako plus prezentowałbyś się efektownie i oryginalnie.\noko 13 sierpnia 2018 21:10\nja plus pierogi - takie rozwiązanie podoba mi się niezmiernie.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 21:14\noko 13 sierpnia 2018 21:15\nnawet nie próbuję ukrywać, że jestem pierogożercą. nałogowym.\nFrau Be 13 sierpnia 2018 21:28\nMhm... No to ja nie wiem. Nałogowcom nie powinno dawać się używek, od których są uzależnieni...\noko 14 sierpnia 2018 06:47\ndawki terapeutyczne przysługują chyba.\njotka 13 sierpnia 2018 20:05\nNo nie wiem jak Ty dojrzałeś te stringi pod kieckami, skoro prawie wcale wiatru nie było...chyba oczami wyobraźni:-)\noko 13 sierpnia 2018 20:07\nJotko - sukienki robione są z firanek i to tych niezbyt gęsto tkanych. poza tym sukieneczki są jasne albo wręcz białe, a bielizna kontrastuje czernią - w pełnym słońcu widać jak na dłoni i gdybym nie popsuł sobie wzroku, to z metki mógłbym odczytać skład chemiczny materiału.\njotka 13 sierpnia 2018 20:47\nBoska M.M. podobno wcale bielizny nie nosiła...\noko 13 sierpnia 2018 20:50\nnaśladowczyń i dziś nie brakuje, ale wtedy kontrastuje opalenizna, lub jej brak.\newa2 13 sierpnia 2018 23:37\nAch te upały i moda, niczego nie zostawią dla domysłów, podają od razu, bez tajemnicy i dreszczyku odkrywania. Skoro są tacy co lubią to nieprędko się zmieni.\noko 14 sierpnia 2018 06:42\nczas komiksów i emotikonek. czas prosty i jednoznaczny. po co zdobywać, skoro tuż obok kipią chęci i tymczasowe wzajemności?\nLena Sadowska 13 sierpnia 2018 23:50\nTo ja tak sobie z góralska i w nawiązaniu do tradycji:\noko 14 sierpnia 2018 06:45\nmoja góralskość jest taka bardzo amatorska i świąteczna. bardziej wyuczona, niż wrodzona. ale pieśni dobrze mi robią.


Dobre przepisy - warszawa - Dodaj sw�j artyku� przepisy na sukces\nWideofilmowanie to jeden z rodzaj�w us�ug, jakie oferuj� r�ni fotografowie. Zwykle us�uga ta zamawiana jest na wszelkiego rodzaju imprezy takie jak �luby, wesela, komunie, chrzciny, studni�wki itp. Czym jednak r�ni si� wideofilmowanie od zwyk�ego filmowania? Fotograf posiada zwykle o wiele lepszy sprz�t ni� nasze amatorskie kamery. Kolejn� zalet� s� jego umiej�tno�ci nie tylko samego \_"kr�cenia\_", ale tak�e obr�bki film�w. My, jako klienci dzi�ki wynaj�ciu fotografa mo�emy cieszy� si� uroczyst� chwil�, bez zaprz�tania sobie g�owy technicznymi szczeg�ami. Ciekawe, jak wygl�da�aby fotografia �lubna, na kt�rej pan m�ody sam wykonuje zdj�cie.Zalet p�atnych rozwi�za� jest wiele, a wad� jest zwykle cena. Ma�o kto chce p�aci� ...\nMetoda Callana czyli komunikatywna metoda nauki j�zyka angielskiego, opieraj�ca si� na nauczeniu najcz�ciej u�ywanych w �yciu codziennym zwrot�w j�zykowych, kt�re pomagaj� w pos�ugiwaniu si� j�zykiem potocznym. Najlepsze rezultaty daje ona w uczeniu os�b, kt�re �atwo ucz� si� ze s�uchu - patrz Angielski Nauka. Lekcje polegaj� na ci�g�ej rozmowie z lektorem, zadawaniu pyta� i udzielaniu odpowiedzi w celu uzyskania automatyzacji i p�ynno�ci wypowiedzi. Metoda Callana przeznaczona jest dla os�b, kt�rym zale�y na mo�liwie szybkim nauczeniu si� j�zyka m�wionego i werbalnym komunikowaniu si�. G��wnie rozwija m�wienie i rozumienie ze s�uchu. Program nauki podzielony jest na etapy. Semestr obejmuje 2 etapy oraz testy i powt�rzenia. Szko�a j�zyk�w ...\nSzeroki wyb�r podarunk�w, kosze delikatesowe, zestawy prezentowe dla firm tworz� ze sklepo-kawiarni Smacza Jama idealne miejsce na �wi�teczne zakupy. Podejmiemy si� realizacji wszelkich, nawet bardzo wymy�lnych zam�wie�. Zapraszamy do odwiedzenia lokalu (Warszawa Wola, Skierniewicka 21 /lok. 8d wej�cie od ul. P�ockiej). Przy dobrej kawie doprecyzujemy szczeg�y zam�wienia.Nowa sklepokawiarnia na warszawskiej Woli posiada szeroki wyb�r herbat, kaw, s�odyczy i drobiazg�w idealnych na niezoobowi�zuj�cy prezent. Du�a przestrze� w lokalu pozwala na delektowanie si� smako�ykami z oferty w kawiarnianej atmosferze. Dla firm proponujemy ze smakiem skomponowane kosze delikatesowe idealne jako biznesowy prezent lub upominek dla pracownikaNasze kosze prezentowe wype�niamy czekoladowymi s�odko�ciami, okraszamy ...\nWarszawa W�ochy, dzielnice Warszawy: W�ochy


Czyszczenie kanalizacji – Cookie blog\nW każdym domu czy bloku mieszkalnym znajduje się kanalizacja. Jest to system rur i innych elementów, którego zadaniem jest odprowadzenie ścieków różnego typu. Z racji tego, że ściekiem gospodarczym może być dosłownie wszystko instalacja kanalizacyjna ulega licznym usterkom.\nSprawdź, Kiedy czyszczenie kanalizacji jest niezbędne\n1. Brzydki zapach\nNawet lekki ale nieprzyjemny zapach sprawia, że wezwanie pogotowie kanalizacyjne szczecin to konieczność. Zapach wydostający się z toalety, studzienki kanalizacyjnej może świadczyć o problemach instalacyjnych. Jest to 1-wszy znak, że coś niepokojącego się dzieje. Na tego typu problem może być niezbędne czyszczenie kanalizacji oraz sprawdzenie stanu technicznego całej, domowej instalacji.\n2. Zatkane rury\nTo największy problem instalacji kanalizacyjnej. Gdy woda w kranie, wannie nie może prawidłowo lecieć, bo jest zatkana odpadkami po żywności lub włosami wezwanie pogotowie kanalizacyjne szczecin to jedyna deska ratunku. Zatykające się rury są zagrożeniem dla Twojej piwnicy. Mogą spowodować jej zalanie. Jeżeli mieszkasz w bloku niedrożne rury mogą spowodować powódź u sąsiada. Taka sytuacja wiąże się ze rezultatem finansowej rekompensaty za poniesione straty. Dlatego, gdy coś się dzieje wezwij fachowców od kanalizacji, którzy wykonają udrażnianie kanalizacji szczecin, a problem zniknie sam.\n3. Nieszczelność instalacji\nKażdemu fachowcowi może się zdarzyć, niedokręcenie śrubki lub innego szczegółu. Wtedy pogotowie kanalizacyjne szczecin może cię uratować i dokręcić przeciekającą instalacje kanalizacji.\nZobacz: czyszczenie kanalizacji szczecin.\nPrevious postSkup samochodów osobowych\nNext postOdpowiednie metody na osuszanie budynków