Posty: 563 • Strona 38 z 38 • 1 ... 34, 35, 36, 37, 38\nprzez Gagarin » 3 lut 2018, o 23:18\npodczas przyszłego weekendu będę z dziewczyną w Glasgow i właśnie zauważyłem że będzie tam rozgrywany mecz pucharu Szkocji. Wiecie jak to u nich wygląda z kupnem biletu na mecz? Można przyjść przed meczem i powiedzieć "poroszę dwa bilety" czy jest to jakoś bardziej zawiłe?\nprzez Creeng » 3 lut 2018, o 23:27\nhttps://www.reddit.com/r/CelticFC/wiki/ ... celticpark\nprzez Napoleoni » 9 lut 2018, o 12:36\nTekst o przyszłości Realu, mojego autorstwa Królewscy mają najgorszy sezon od ponad 12 lat, duża strata do Barcelony w lidze, słaba forma gwiazd, sporo konfliktów w drużynie. Czas solidnych wzmocnień nieunikniony.\nDołączył(a): 15 sty 2018, o 15:03\nprzez josif » 9 lut 2018, o 12:56\nNaucz się stawiać przecinki, bo po pierwszym akapicie mi się odechciało czytać.\nprzez Django » 9 lut 2018, o 15:15\nNapoleoni napisał(a): https://mpolski.pl/przywroci-blask-realowi-madryt/\nInterpunkcja leży i kwiczy, ale tekst ciekawy\nprzez cryptic » 9 lut 2018, o 21:41\nCzemu Każdy Wyraz W Podtytule Jest Z Wielkiej Litery? Ochujeć Można..\nskładniowo jest przeciętnie, ale jeszcze do zrozumienia. przecinki, jak wspomniano wyżej, istnieją. nie można ich się bać. ogólna wizualna edycja tekstu pisanego jest kluczowa, gdy jest on publikowany ogółowi, tu też jest sporo do poprawy.\njak się uprzesz, to może kiedyś będzie dało się przeczytać twój tekst bez zastanawiania się nad tym, co miałeś na myśli. ogólnie stylistyka na poziomie trójkowego licealisty. dużo pracy przed tobą.\nprzez qensheimer » 17 maja 2018, o 09:25\nhttps://sportowefakty.wp.pl/pilka-nozna ... pie-kiboli\nSporting Lizbona w ostatniej kolejce portugalskiej ekstraklasy przegrał z Maritimo Funchal (1:2), a to sprawiło, że klub z Lizbony stracił szansę na grę w Lidze Mistrzów. Kibice byli wściekli, a grupa chuliganów postanowiła osobiście pokazać piłkarzom swoje niezadowolenie. We wtorek około 50 osób wtargnęło do ośrodka szkoleniowego lizbońskiego klubu.\nKibole nie byli pokojowo nastawieni i od razu doszło do rękoczynów. Wielu piłkarzy lizbońskiego klubu oberwało, a najbardziej ucierpiał Bas Dost. Napastnik ma rozciętą skórę na głowie.\nPolicja pracuje nad zidentyfikowaniem napastników. Na razie efekty są obiecujące, bo do tej pory zatrzymano 21 osób, które są podejrzane i trafiły do aresztu. Cały czas trwają prace, aby złapać kolejnych kiboli.\nPewnie byłoby łatwiej, gdyby nie fakt, że przed atakiem chuliganie zastraszyli dziennikarzy. Przedstawiciele mediów usłyszeli, że mają zakaz fotografowania i filmowania. Do sieci jednak trafiły dwa filmy. Pierwszy pokazuje biegnących bandytów, a drugi szatnię po ataku. Zobaczycie je poniżej.\nWe wtorek bojówkarze wpadli na trening piłkarzy Sporting Lizbona, pobili piłkarzy i trenerów. Rozbitą głowę i kilka szwów ma holenderski napastnik Bas Dost (34 gole w tym sezonie!), ucierpiał też trener przygotowania fizycznego Mario Monteiro. Na pewno bandyci uderzyli reprezentanta Argentyny Marcosa Acunę i trenera Jorge Jesusa. Cała akcja trwała około kwadrans, zdemolowano też szatnię. Mieszkający w Lizbonie dziennikarz serwisu "Maisfutebol" David Marques mówi nam: - Nigdy czegoś takiego nie było. I nie mówię tu tylko o Sportingu, ale generalnie o naszej piłce.\nhttps://sportowefakty.wp.pl/pilka-nozna ... e-nie-bylo\nPrzypomina mi to zeszłoroczną interwencję kibiców Legii, albo innych śląskich klubów jeszcze kilkanaście lat temu...\nprzez urban12 » 1 maja 2019, o 16:36\nIker Casillas miał zawał serca na treningu/po treningu FC Porto!\nNa szczęście, dzięki błyskawicznej interwencji lekarzy, nic mu się nie stało. Iker przeszedł operację, leży w szpitalu, jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.\nW Hiszpanii/Portugalii nie są pewni, czy do zawału doszło w trakcie czy po treningu, ale Iker na pewno leży w szpitalu. Maisfutebol podaje, że operacja zakończyła się powodzeniem, a piłkarz jest przytomny. Oczywiście nie trzeba dodawać, że Casillas w tym sezonie do gry nie wróci


Recenzje po prapremierze „Barona Münchhausena dla dorosłych” - Aktualności - Teatr Narodowy\nRecenzje po prapremierze „Barona Münchhausena dla dorosłych”\nBaron Münchhausen dla dorosłych→ autorstwa i w reżyserii Macieja Wojtyszki – recenzje po prapremierze.\nPatrycja Soliman (Emilia), Jan Englert (Baron Münchhausen), Ewa Wiśniewska (Jakobina), Hubert Paszkiewicz (Ernest)w Baronie Münchhausenie dla dorosłych autorstwa i w reżyserii Macieja Wojtyszki. Fot. Krzysztof Bieliński\n„Wspaniała sztuka Macieja Wojtyszki, pełna odniesień do literatury i filozofii, wciąga w wir walki bezwzględnej władzy z wszystkimi, którzy nie pasują do jej wyobrażenia o porządku. Jan Englert w roli Barona przekonująco ukazuje znużenie bohatera, jego lęki i wątpliwości. Bo kto wątpliwości nie ma, świata nie poprawi. Baron zachęca nas do wytrwania w oporze przeciwko tym, którzy wiedzą wszystko. W obsadzie błyszczy Ewa Wiśniewska jako żona Barona, a młodsi aktorzy partnerują im wyśmienicie. Przedstawienie trafia w nasz czas dzięki uniwersalnej wymowie – kiedy za zakrętem czai się pęknięcie czasu, które przepowiada Baron, zapotrzebowanie na ludzi z wyobraźnią (czyli artystów) gwałtownie wzrasta. Spróbujcie stłamsić ich niezależność, a zginiemy wszyscy” – pisze Tomasz Miłkowski w „Przeglądzie”. Czytaj więcej →\n„To śliczne przedstawienie jest jak plaster kojący rozdarte serce, duszę i umysł. O wariactwie i normalności, o wolności i zamordyzmie, o maskach, jakie zdarza nam się nosić i skutkach ich zdjęcia, wreszcie (chyba najbardziej) – o miłości do teatru i wierze weń – cokolwiek to dziś znaczy. Rzecz cudownie zabawna, ironiczna i autoironiczna, a momentami – tak po ludzku wzruszająca. Wspaniałe role Jana Englerta i Ewy Wiśniewskiej, znakomita Patrycja Soliman jako Emilia i udany debiut na narodowych deskach Ireneusza Czopa w roli Prokuratora” – podkreśla Rafał Turowski na swoim blogu. Czytaj więcej →\nMiejsce na podpis zdjęciaEwa Wiśniewska (Jakobina) w Baronie Münchhausenie dla dorosłych autorstwa i w reżyserii Macieja Wojtyszki. Fot. Krzysztof Bieliński\n„Tytułowego bohatera u schyłku jego egzystencji, choć ciągle nieposkromionego oryginała i prześmiewcę, znakomicie zagrał Jan Englert, a jego żonę Jakobinę Ewa Wiśniewska. Warto się zatem wybrać do Narodowego, zarówno dla samego utworu i reżyserskich zabiegów inscenizacyjnych potęgujących wewnętrzną muzykę i rytm, jak i dla aktorskiego wykonawstwa, choćby w samym budowaniu napięcia, wysokiej próby.\nBaron Münchhausen dla dorosłych nie jest dramatem stricte biograficznym, choć z XVIII-wiecznych wydarzeń i kontekstów czerpie pełnymi garściami. W interpretacji Englerta mamy w dużej mierze do czynienia z jednej strony z bohaterem mocno wyalienowanym, bo zawiedzionym swoim czasem, z drugiej nie rezygnującym z poczynań wynikających z fantazji, która nie zawsze musi budzić pogardę. Englert wspaniale operuje słowem i to bardziej z nich, niż samych uczuć, buduje bogactwo swojej postaci i jej nieprzeciętną osobowość. […] W najnowszym przedstawieniu zachwyca przede wszystkim rola Jana Englerta, która staje się głównym nośnikiem wszystkich dramatycznych konfliktów i domagających się dyskusji sensów. Pozostali aktorzy również starają się wychodzić poza płaszczyznę schematycznego relacjonowania zdarzeń, każdy próbuje w swojej postaci doświadczać prawdy na swój sposób, co przekłada się na udane nadbudowanie metaforycznego uogólnienia” – pisze Wiesław Kowalski w portalu Teatr dla Wszystkich. Czytaj więcej →\n„Dla Münchhausena życie to teatr, a zatem udawanie jest esencją jego egzystencji. Skoro tak, jest to również dramat o sile aktorstwa i teatru, posiadającego zdolność stwarzania równoległych światów i wprowadzania w nie widzów. [...] Nie ulega wątpliwości, że spektakl Teatru Narodowego, choć jego forma jest lekka, nabiera dziś nowych znaczeń. Rzeczywistość wkracza w przestrzeń sztuki i zmienia jej odbiór. Kiedy Münchhausen mówi, że był na wojnie, to ciarki chodzą po plecach. Englert wymownie zawiesza głos, robi dłuższą pauzę, patrzy w stronę publiczności, jakby każdego z osobna chciał objąć wzrokiem, do każdego przemówić. Słowo „wojna”, odmieniane teraz przez wszystkie przypadki, ma namacalny wymiar. Codziennie oglądamy obrazy piekła, które w dwudziestym pierwszym wieku zgotowano na ziemi: rozdarte przez ból matki, płaczące nad zwłokami swoich dzieci, próbujących schronić się przez bombardowaniami cywilów, iluzoryczne korytarze humanitarne, bo zamiast ratować ludzi, wystawiają ich na pewną śmierć, okaleczone mury budynków, obrócone w zgliszcza miasta. Za chwilę bohater dodaje – „Może być koniec świata…”. Englert ponownie akcentuję tę kwestię, potem zapada cisza. Mogę się założyć, że gdyby premiera miała miejsce przed wybuchem rosyjskiej agresji, zdanie to nie zrobiłyby na publiczności wrażenia. Wyobrażam sobie śmiech i delikatne poruszenie na widowni. Dziś wypowiedź Münchhausena brzmi jak niepozbawiona cech prawdopodobieństwa groźba” - uważa Malwina Głowacka w portalu Teatralny.pl. Czytaj więcej →\nJan Englert (Baron Münchhausen), Ireneusz Czop (Henryk Kramer)w Baronie Münchhausenie dla dorosłych autorstwa i w reżyserii Macieja Wojtyszki. Fot. Krzysztof Bieliński\n„Baron Münchhausen dla dorosłych napisany został w sposób charakterystyczny dla autora, z wrażliwością na paradoksy, filozoficzne pytania i efektowne puenty, w konwencji salonowej rozmowy. Wojtyszko gra z nią jednak, wprowadzając współczesny język wypowiedzi i pokazując, że nawet najstarsze pokolenie nie przestrzega jej reguł. Główny bohater jest tu figurą Artysty, Intelektualisty, a zarazem całkiem współczesnego Inteligenta. Nie tyle opowiada on niestworzone historie, jak na barona Münchhausena przystało, co snuje domysły, puszcza wodze fantazji, podważa uznane tezy, ma wątpliwości, wreszcie chce sprowokować rozmówców do myślenia. Osiemnastowieczny Baron Jana Englerta wydaje się protoplastą Stomila z Tanga Sławomira Mrożka, granego na tej samej scenie w reżyserii Jerzego Jarockiego (choć w rzeczywistości Stomil jest protoplastą Barona Wojtyszki), a Jakobina Ewy Wiśniewskiej jest ówczesną/dzisiejszą Eleonorą, posiadającą jednak więcej serca, rozumu i wyobraźni – odnotowuje Kamila Zalewska w portalu Teatrologia.info. Czytaj więcej →\n„Klasyczna i bardzo udana scenografia Wojciecha Stefaniaka wypełnia intymną przestrzeń sceny przy Wierzbowej, przenosi widzów w czasy Münchhausena, ale co ważniejsze staje się pięknym tłem dla mistrzowskich popisów aktorskich. Zdecydowanie publiczność porywa Ewa Wiśniewska, która grając dumną damę, przeplata poważne miny doskonałą ironią. Jan Englert do roli podszedł w sposób profesorski, ale udowadnia też, że ma dystans do siebie. Z wielu scen na szczególną uwagę zasługują te, gdzie musi budować relację ojciec – syn i ojciec – dziadek. Wypada w nich bezbłędnie. Wyjątkowo przyjemnie ogląda się też dzieci Munchhausenów. Patrycja Soliman i Hubert Paszkiewicz pokazują świetny warsztat, mają w sobie szlachetność, która doskonale sprawdzi się w sztukach m.in. Szekspira.\nBaron Münchhausen dla dorosłych to kawał dobrego teatru. Zamiast banalnej farsowej historii mamy dobrze wymyśloną sztukę zahaczoną w historii, a zamiast aktorów-celebrytów mamy aktorów. I oto chyba powinno chodzić nie tylko na narodowych scenach” - podkreśla Jakub Panek w portalu Wp.pl. Czytaj więcej →\n„W postać tytułowego barona wciela się Jan Englert. Niespodzianką nie będzie jeśli napiszę, że wypada w tej roli znakomicie. Idealnie manewruje między komizmem postaci a ciężarem wynikającym z politycznego wydźwięku przedstawienia. Kroku dotrzymuje mu grająca jego żonę Ewa Wiśniewska. Choć nie wiem, czy to słuszne określenie, gdyż są sceny, gdy to ona wiedzie aktorski prym. Żeby oddać słuszność, muszę wspomnieć tu o reszcie znakomitej obsady (z Patrycją Soliman i Ireneuszem Czopem na czele), gdyż każde z nich wypadło na scenie bezbłędnie. Również scenografia Wojciecha Stefaniaka zasługuje na osobną pochwałę. Jest wymowna, a przy tym ironiczna.\nTeatr Narodowy w Warszawie po raz kolejny pokazał, że posiada jeden z najlepszych zespołów aktorskich w Polsce. A Wojtyszko tym spektaklem udowodnił ponadto, że można w sposób przystępny i pozornie prosty podjąć ważną kwestię nie umniejszając przy tym rozrywkowemu potencjałowi przedstawienia. I to jest prawdziwa siła tego spektaklu” - podkreśla Mateusz Michalski na swoim instagramowym koncie „na.sztuki”. Czytaj więcej →\n„Autorski projekt Wojtyszki, tekst pełen cytatów z klasyki kultury, oparty jest na oryginalnym pomyśle: opowiada o tym, co działo się na emeryturze z tytułowym fantastą i kpiarzem – zauważa Przemysław Gulda na swoim instagramowym koncie „Gulda poleca”. – To historia o starości i rezygnacji, ale także filozoficzny traktat o istocie świata i gorzki komentarz na temat hipokryzji polityki. W spektakularnej, realistycznej scenografii, przedstawiającej upadły, zaniedbany zamek, Münchhausen, zagrany bardzo przekonująco przez Jana Englerta, walczy z urzędnikami i próbuje ratować kochającą go rodzinę”.\n„Najbardziej naturalnie wypada Ewa Wiśniewska, która w roli żony Münchhausena Jakobiny daje popis komizmu podszytego desperacją. I kradnie spektakl” – pisze Aneta Kyzioł w „Polityce”. Czytaj więcej →


2014 Kwiecień : Kreskówki\nkwi - 19 - 2014\nW życiu zdarzają się rozliczne sytuacje, z jakimi nie każdy potrafi sobie sam poradzić. Nierzadko z pomocą w takich sprawach przychodzą prawnicy. Nadzwyczaj znani w tej materii, są prawnicy w Warszawie (ang. Attorneys in Warsaw). Ich reputacja jest niezmiernie spora, ponieważ są autentycznymi znawcami w dyscyplinie prawa z różnych gałęzi. Można się do nich zwrócić w wszelkiej sprawie, a ich doświadczenie i wiedza, pozwolą prędko odszukać satysfakcjonujące klienta rozwiązanie. Kancelaria [ Read More ]