Prawda2.Info -> Forum -> Wiadomości Odsłon: 11540\nWysłany: 09:35, 23 Sie '16 Temat postu:\nCzłowieka stworzyła natura , która powstała z niczego .\nNic (brak przyczyny) miałby być tym z czego powstała natura (skutek).\nTo zaprzeczenie związkowi przyczynowo-skutkowemu.\nTo tak, jakbyś był informacją złożoną z braku informacji.\nA zatem żyjąc obok siebie , na tym samym świecie - postrzegamy go inaczej - to fakt .\nPostrzega się zgodnie z tym, jak przestrzega się dowodzenia.\ndowodzenie - rozumowanie uzasadniające dane twierdzenie przez wnioskowanie na podstawie twierdzeń już dowiedzionych.\nWysłany: 18:33, 23 Sie '16 Temat postu:\nStworzyła ci ta natura istotę rozumną po to , by ta odkryła prawdę że żadnego Boga nie ma .\nRównie dobrze można by zastąpić słowo natura słowem Bóg i wychodzi że "Człowieka stworzył Bóg który powstał z niczego". A kto stworzył Boga? Z czego jest zrobiony Bóg i co było zanim powstał Bóg i czy Bóg w ogóle powstał? A może istniał samoistnie w próżni aż postanowił że stworzy świat tylko po to by urządzić wielką hućpę w Izraelu? Bo przecież z czystej logiki wynika że nie ma skutku bez przyczyny, a jeśli jednak uznamy że takowy może istnieć, to dlaczego nie mógł by być nim [owym skutkiem - jeśli nie nadążasz] świat sam w sobie? Jeśli Bóg może powstać z niczego albo istnieć samoistnie, to czemu świat sam w sobie nie może? Jaka jest logika takiej złożoności przyczynowo-skutkowej jeśli jej konsekwencją ma być i tak samounicestwienie (sąd ostateczny)?\nWysłany: 18:55, 23 Sie '16 Temat postu:\nZe względu na założenie genetyków o tym, że mutacje gromadzą się w mtDNA, Y-DNA w sposób mniej więcej stały w jednostce czasu wyniki badań genetycznych nie mogą być dowodem\nPewnie nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego jakie masło maślane teraz zaserwowałeś. I po tym widać że z tematu genetyki jesteś zielony i tylko przeczytałeś na szybko kilka haseł z encyklopedii nie do końca je rozumiejąc. Genetyka nie zajmuje się badaniem zmian zachodzących tylko w mitochondrium, ale również na wyższym szczeblu zmianami w mutacji chromosomów zbudowanych z cząsteczek DNA oraz mutacji alleli będących różnymi wariantami genów, będących fragmentami tychże cząsteczek DNA. Mam nadzieję że przemazałem to w sposób zrozumiały.\nMutacje np. Y-DNA powstają stopniowo i chronologicznie, na określonych obszarach kuli ziemskiej, i rozprzestrzeniają się na przestrzeni lat wciąż mutując w kolejne podgrupy pierwotnej hg i ekspandując w różnych kierunkach geograficznych, co stwarza swoistą sieć która poprawnie rozwikłana i odczytana wyznacza szlaki migracji i etapy kształtowania się grup etnicznych. Nie wiem co tu jest dla ciebie niezrozumiałe?\nMam wrażenie że ty celowo starasz się utopić dyskusje w odmętach dygresji, byle tylko uniknąć konieczności odpowiedzi na trudne pytanie. Dlatego zapytam jeszcze raz, prosto z mostu, czy masz jakieś dowody na istnienie starożytnej Lechii i wygnanie z niej plemion Izraela? Odpowiedz tylko tak czy nie i ewentualnie przedstaw na to dowody, albo zamilknij na wieki i nie wklejaj mi już definicji różnych słów ze słownika i strony A4 twojej rozprawki semantycznej na ten temat.\nZaciemniasz sprawę odwołując się do tego, co ma gromadzić mutacje, zamiast do tempa gromadzenia tych mutacji.\nOczekiwałeś, że Dowodem mogą być wyniki badań genetycznych żyjących potomków danej populacji z DNA wyodrębnionym ze szkieletów pochowanych np. w Kurhanach.\nTymczasem genetycy opierają się na ZAŁOŻENIU.\nZakładają, że mutacje gromadzą się w tym co wymieniłeś  w sposób mniej więcej stały w jednostce czasu.\nZałożenia nie mogą być dowodem.\nZatem co ma być dowodem, który jednocześnie nie jest założeniem?\nw mitochondrium, ale również na wyższym szczeblu zmianami w mutacji chromosomów zbudowanych z cząsteczek DNA oraz mutacji alleli będących różnymi wariantami genów, będących fragmentami tychże cząsteczek DNA\nNie rozumiem o co ci teraz chodzi. Podstawowe założenia genetyki populacji zostały potwierdzone empirycznie więc nie są to tylko puste tezy i jak najbardziej spełniają się w roli dowodu.\nNadal mącisz mi tu dygresją próbując usilnie nie odpowiedzieć na zadane pytanie będące sednem tej dyskusji. Czy posiadasz jakieś dowody na istnienie potężnej starożytnej Lechii posługującej się symbolem rozety z której to Lechii wywędrowali wygnani Żydzi?\nWysłany: 19:01, 23 Sie '16 Temat postu:\nosobiście uważam że naturę , człowieka i jakiekolwiek życie lub też materia zostało stworzone przez czas i przestrzeń\ntyle że samą czas i przestrzeń nie jestem w stanie odpowiedzieć kto stworzył\nniemniej ogromna zróżnicowana przestrzeń przy ogromnej ilości czasu działa niczym generator kombinacji różne elementy przestrzeni z najróżniejszymi innym oddziałują na siebie dając to różne nowe twory i te także działają na siebie itd.\nw końcu gdzieś tam musiała zajść korelacja by powstał człowiek.\nI uważam że jesteśmy dziełem przypadku ale fakt że jesteśmy świadomi że myślimy sprawia ze ludzie dostają w pory jacy to niesamowici są a wystarczy tylko jedna zmienna jaką była by np powtórka z akcji z dinozauram.\nTa nasza megalomania mnie trochę drażni, np jak ktoś pyta dlaczego bóg stworzył człowieka tssk.\nBa uważam że jednak umysł jest bardzo interesującym kierunkiem obranym przez ewolucje gdyż człowiek przez niego może się choć trochę zbliżyć do boga.\nProponwał bym może podejść do tego tematu w ten sposób co ludzkość miała by zrobić co miała by potrafić by stać się boskimi istotami wszakże w stosunku do takich mrówek jesteśmy może bogami.\nNie interesują mnie tu żadne aspekty moralne bo to tylko ludzki ogranicznik stabilizacyjny.\nPrzy czym sam fakt stabilizacji stałości jest sprzeczny z naturą zresztą.\nWysłany: 23:20, 23 Sie '16 Temat postu:\nZanim zaczniemy w ogóle rozstrzygać takie kwestie, należało by najpierw sprecyzować co kto rozumie przez słowo Bóg, bo dla monoteisty będzie to realna istota nadnaturalna, dla panteisty będzie to po prostu świat/wszechświat/natura, dla deisty jakaś bliżej nieokreślona bezosobowa moc sprawcza, a dla wyznawcy paleoastronautyki będzie to po prostu obcy.\nWysłany: 14:56, 28 Sie '16 Temat postu:\nTo profesor Tomasza Grzybowski kłamie?\nStwierdza, że przyjmuje się założenie, że mutacje gromadzą się w (tym czym on się zajmuje, ale i w tym co Ty wymieniłeś) sposób mniej więcej stały w jednostce czasu \nTakie założenie jest adekwatne dla koncepcji gradualizmu w koncepcjach ewolucjonizmu.\nAle są jeszcze koncepcje saltacjonizmu (skokowy charakter), koncepcje punktualizmu (szybkie niemal skokowe zmiany i dalej brak zmian; stopniowe procesy mikroewolucji).\nCzy już istnieją empiryczne podstawy do odrzucenia koncepcji: saltacjonizmu i punktualizmu?\nDlaczego miałbym posiadać dowody poświadczające wygnanie Żydów z ...?\nW cytowanym tekście mamy:\nProsisz o dowody, więc za wiarą w to, że za konspiracją stoją... nie ma dowodów.\nW języku tureckim (z czasów imperium osmańskiego) Polska miała określenie Lechistan .\nStarożytność  to nie tylko okres przed i po Chrystusie, ale również określenie starodawności czegoś.\nPrzykład symbolu starodawnego z dawnego okresu, gdy Polska była określana mianem Lechistanu:\nThis wooden ceiling beam displayed at the Rural Architecture Museum of Sanok (Sanok, Poland) dates from 1681 and shows an incised hexagonal pattern that was supposed to protect the house from lightning strikes.\nDokładniejsze informacje odnośnie tego symbolu posiadają pracownicy muzeum: http://skanseny.net/skansen/sanok\nI te mutacje zostały po prostu odziedziczone od ostatnich wspólnych przodków dla danej grupy cząsteczek.\nW związku z tym te mutacje stanowią w tym DNA mitochondrialnym rodzaj pewnego zegara, ponieważ\ntutaj przyjmujemy takie założenie, o którym można dyskutować. To już są dyskusje troszkę akademickie\ndyskusje, że te mutacje gromadzą się w mitochondrialnym DNA w sposób mniej więcej stały w jednostce czasu.\nCzyli one sobie przyrastają liniowo w jednostce czasu.\nTurcy używali określenia Lechistan na kraj zamieszkany przez Lachów (Lechów), czyli Polskę. Wyraz ten złożony jest z Lach (=Lech) i stan, jak Pakistan, Turkiestan itp. Dziwne, że nie ma tego określenia w żadnym ze słowników...\n1. okres dziejów najstarszych cywilizacji od około 4000 r. p.n.e. do 476 r. n.e.\n2. przedmioty pochodzące z epoki starożytnej\n3. starodawność czegoś\nWysłany: 13:54, 17 Wrz '16 Temat postu:\n5 powodów dla których praktycy konspiracji są bardziej popularni niż myślisz 16.09.2016 a303\nSondaże dowodzą, że zaufanie publiczne do mediów jest najmniejsze w historii. Ich rekordy kłamstwa są trudne do ukrycia. Nawet użycie największej machiny propagandowej nic nie pomaga. Wzrost wpływów i znaczenia globalnych mediów alternatywnych przełamał zły urok. Media głównego nurtu nie są już mainstreamem. The old fringe is the new mainstream. http://disquietreservations.blogspot.ca/.....e-why.html\nJesse Ventura, były gubernator Minnesoty, przetestował to na widowni programu w CNN w prowadzonym na żywo show Piersa Morgana 17 IX 2012 r. W 11 minucie, 45 sekundzie tego nagrania [usunięte], Piers Morgan mówi do Ventury: „Myślę, że w kilku punktach masz rację, ale niektóre twoje poglądy są stuknięte”. Ventura odpowiedział: „To twoja opinia”, następnie zwrócił się do widowni w te słowa: „Ilu z was uważa, że mam walnięte poglądy?”. Jedna osoba podniosła rękę do góry. Ventura kontynuował: „Ilu uważa, że robię sensowne uwagi?” Widownia zaczęła wiwatować i klaskać. Ventura powiedział Morganowi: „Jesteś w mniejszości, mój drogi przyjacielu.”\nUczciwi intelektualiści zachodni zauważyli, że etykietka „teorii spiskowych” http://www.infowars.com/freedom-of-speec.....ory-label/ jest absurdalna; jest ona używana w dyskursie publicznym w celu zmarginalizowania „niewygodnych” poglądów. W obraźliwy sposób używają jej rządowi oficjele i dziennikarze w celu niszczenia woli narodu oraz wiarygodności dysydentów.\nDzięki internetowi i mediom alternatywnym powody dla których ludzie odrzucają teorie spiskowe http://disquietreservations.blogspot.ca/.....ories.html są dziś dobrze znane. Ta głęboka zmiana jest efektem wytworzenia się wśród ludzi samoświadomości. Dzięki temu nie jest już tak łatwo jak kiedyś ich wykiwać używając rządowych fałszywych flag i oszustw.\nWysłany: 15:46, 18 Wrz '16 Temat postu:\n"Teorie Spiskowe" w świetle nauki. 15.07.2013\nWedług ostatnich badań naukowych z dziedziny psychologi i nauk społecznych przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii i USA wynika, że w przeciwieństwie do ugruntowanego stereotypu, ludzie wyznający "teorie spiskowe" wydają się być bardziej\nrozsądni niż ci, którzy je kwestionują i akceptują oficjalne wersje zdarzeń.\nNajnowsze badania opublikowane 8 lipca br. przez dwóch psychologów brytyjskich Michael'a J. Wood'a i Karen M. Douglas z Uniwersytetu w Kent w książce pod tytułem:\n"What about Building 7? A social psychological study of online discussion of 9/11 conspiracy theories"\n("Co się stało z budynkiem 7? Socjologiczno-psychologiczne studium nad dyskusją online na temat teorii spiskowej 11 września 2001 roku")\ndotyczą porównania dwóch grup poddanych badaniom, tj. grupy wierzącej w spiski ("pro-spiskowe teorie") oraz tych, którzy je odrzucają ("anti-conspiracy). Obie te grupy wypowiadały się na temat w/w zamachu 11 września 2001 roku w Nowym Jorku.\nOkazało się, że osób kwestionujących oficjalną wersję wydarzeń jest ponad dwa razy więcej niż tych, którzy ją uznają:\n"W całkowitej liczbie 2174 uzyskanych komentarzy, 1459 zostały uznane jako pro-spiskowe, zaś 715 jako konwencjonalne".\nInnymi słowy, stosunek liczby osób wypowiadających się w sprawie zamachu 11 września jako spisku do osób uważających, że wersja oficjalna jest jedynie słuszną wynosi ponad 2:1. Oznacza to, że wbrew potocznej opinii zwoleników teorii spiskowych jest zdecydowana wiekszość, zaś tych którzy je odrzucają przyjmując zawsze wersję oficjalną jest wyizolowaną mniejszością.\nByć może dlatego- wyjaśniają autorzy pracy naukowej- zrozumiała jest agresja tych, którzy odrzucają teorie spiskowe, bo zdają sobie sprawę, że są w nieliczącej się mniejszości: "....badania wykazały, że ludzie, którzy preferowali oficjalne wyjaśnienie wydarzeń 11 września, byli bardziej agresywni, gdy próbowali przekonywać swoich pro-spiskowych adwersarzy".\nPonadto, okazało się, ze anty-spiskowcy są ludźmi nie tylko wrogimi dla tych, którzy wyznaja teorie spiskowe, ale również są oni fanatycznie przywiązani do swoich racji. Według nich teoria spiskowa polegająca na tym, że niemożliwe jest aby 19 Arabów, którzy nie umieją latać i do tego są zdalnie dowodzeni przez faceta ukrytego w afgańskich górach i do tego będącego dializowanym, mogła precyzyjnie trafić samolotami w wieże WTC, jest nieprawdziwa i co nie podlega żadnej dyskusji.\nZ drugiej strony tzw. wyznawcy teorii konspiracyjnych, nie są całkowicie przekonani, że znają całą odpowiedź na temat tego co się tam naprawdę wydarzyło, i że wszystko udało już im się wyjaśnić: "Ludzie, którzy sądzą, że 11 września to był spisek rządowy, nie promują jakiegoś jednego wytłumaczenia jej przyczyn, ale próbują logicznie obalić oficjalną wersję, szukając nowych informacji".\nZ tego badania autorzy wysuwają ogólny wniosek, że ci którzy kwestionują oficjalną wersję wydarzeń są bardziej otwarci na jej wyjaśnienie niż ci, którzy przyjmują wersję oficjalną, będącą dla nich jedynym wytłumaczeniem.\nWyniki opublikowane w powyższej książce przez brytyjskich badaczy wzmocnione zostały przez nowo opublikowaną książkę "Teoria spisku w Ameryce" napisaną przez politologa Lance deHaven-Smith'a, która została wydana na początku tego roku przez University of Texas Press.\nProfesor deHaven-Smith wyjaśnia, dlaczego ludzie nie chcą być zaszyfladkowani jako wyznawcy "teorii spiskowych" . Otóż termin "teorie spiskowe" został wymyślony i wprowadzony na szeroką skalę do obiegu pulicznego przez CIA w celu zdysredytowania i ośmieszenia ludzi kwestionujących oficjalną wersję zabjóstwa prezydenta John'a F. Kenendy'ego (JFK): "Kampania popularyzacji terminu 'teoria spiskowa' prowadzona przez CIA miała na celu przekonanie społeczeństwa do tego, że jej wyznawcy są osobami niezrównoważonymi psychicznie, a wzt. nie warte brania ich na poważnie. Niestety okazało się, że kampania ta była jedną z najbardziej udanych inicjatyw propagandowych wszechczasów".\nInnymi słowy, ludzie którzy używają dla ośmieszenia innych frazesu, że są wyznawcami "teorii spiskowych" są prowokatorami lub bezwolnymi narzędziami (tzw. "pożytecznymi idiotami"- nomen omen termin ten wypromowali sowieccy przywódcy) tych sił w CIA, które miały zadanie ukryć prawdę o zamachu na JFK i jednocześnie ośmieszyć tych, którzy nadal usiłowali dociekać prawdy kwesjonują oficjalną wersję zdarzeń.\nDeHaven-Smith wyjaśnia również problem polegający na tym; dlaczego ludzie kwestionujący oficjalny przekaz są chętni do dyskusji w kontekście historycznym. Podkreśla on, że bardzo duża liczba wniosków wynikających z analiz krytycznych oficjalnej wersji wydarzeń okazała się po pewnym czasie prawdziwa, a jednocześnie okazywało się, że było to możliwe wyłącznie po dokonaniu analizy szerszego kontekstu historycznego i znalezienia wspólnego mianownika nie związanych ze sobą pozornie zdarzeń.\nOczywistym dowodem na to może być przywołanie przykładu dwóch zabójstw pozornie nie związanych ze sobą logicznie, tj. zabójstwa JFK i Roberta F. Kennedy'ego (RFK). Oba te zabójstwa, co się okazało dopiero później, utorowały drogę do prezydentury zwolenników wojny w Wietnamie. Według deHaven-Smith'a zawsze powinniśmy łączyć oba te zabójstwa jeśli chcemy znaleźć prawdziwe motywy ich organizatorów.\nOpinię tą podtrzymuje również inny badacz, psycholog Laurie Manwell z Uniwestytetu Guelph, która zgadza się, że rozpropagowanie przez CIA terminu "teorii spisowej" utrudnia prowadzenie obiektywnych badań poznawczych. Zwraca uwagę w artykule opublikowanym przez "American Behavioral Scientist" (2010), że ludzie odrzucający myślenie anty-spiskowe nie są w stanie wyciągnąć obiektywnych wniosków ze względu na niezdolność do zaakceptowania niezależnych źródeł informacji, które są sprzeczne z oficjalną wersją wydarzeń, co powoduje u nich dysonans poznawczy.\nW tym samym numerze "American Behavioral Scienist" profesor Steven Hoffman z University of Buffalo zauważa, że nastawieni anty-spiskowo ludzie są zazwyczaj ofiarami silnego "efektu potwierdzenia", co oznacza, że poszukują tylko takie informacje, które utwierdzą ich w swych utartych wcześniej oficjalnych przekonaniach, natomiast odrzucają możliwość rozszerzenia swej wiedzy o "teorie spiskowe" aby nie zakłucić swojego punktu widzenia. Jednocześnie wyznający tylko oficjalną wersję wydarzeń nie chcąc byż zaszufladkowani jako margines, którym według oficjalnej propagandy są wyznawcy "teorii spiskowych" podświadomie kierują się w stronę pozornej większości, czyli tak zwanych "prawomyślnych", a więc nie budzącej kontrowersji "większości".\nEkstremalizm irracjionalny tych, którzy atakują "teorie spiskowe" bardzo dobrze objaśniony przez profesorów Ginna Husting i Martin Orr z Boise State University. W 2007 roku w artykule pod tytułem: "Dangerous Machinery: 'teroii spiskowych' jako transpersonalnej strategii wykluczenia" zdefiniowali to zjawisko jako etykietowania, które wyklucza dociekanie do źródeł prawdy.\nNa zakończenie chcę dodać, że dzięki internetowi można zakwestionować oficjalną wersję zdarzeń docierając do dokumentów, świadków czy też innych posiadających większą wiedzę jego użytkowników. Dzięki temu 44-letnia kampania CIA, za pomcą której chciano stłumić publiczną debatę na temat prawdy, ponisła fiasko, gdyż możliwość poznania różnych punktów widzenia przez ludzi ciekawych i dociekliwych pozwala wyrobić sobie samodzielnie niezależną opinnię na dany temat.\nDlatego obecnie władze państw demokracji zachodnich (ale nie tylko po podobnie dzieje się i w krajach totalitarnych; ChLR, Wietnam, KRLD, Kuba, Białoruś itd) chcą ograniczyć wolność w internecie podsłuchując i śledząc jego użytkowników, usiłując cenzurować treści pojawiające się w internecie i ograniczyć dostępność do wszystkich jego zasobów.\nWysłany: 12:20, 10 Paź '16 Temat postu:\nBuchanan: W ekonomii kult autorytetu jest ważniejszy niż prawda 8 października 2016 Bloomberg\nLalki źródło: ShutterStock\nŚlepe podążanie za autorytetami to typowo ludzka przypadłość, która dotyka ekonomistów nawet po kryzysie finansowym z 2008 roku. Tymczasem w ekonomii podejście takie może przyczynić się do kolejnych szkód w gospodarce. To dobry czas, aby z tym zerwać - pisze w felietonie Mark Buchanan.\nPaul Romer, główny ekonomista Banku Światowego, przedstawił niedawno kontrowersyjną odpowiedź na pytanie, dlaczego kryzys finansowy z 2008 roku nie miał dużego wpływu na przedstawicieli akademickiej makroekonomii. Otóż osoby z tej dziedziny – uważa Romer – popadły w pewien kult lojalności, gdzie autorytet pewnych osób jest ważniejszy niż dążenie do prawdy.\nCzy jego opinia jest uzasadniona?\nCóż, postawy takie można było zaobserwować wcześniej w obszarze fizyki. Weźmy pod uwagę wczesny rozwój teorii kwantowej z lat 30. XX wieku. Mara Beller, historyk nauki, zwraca uwagę, że duński fizyk Niels Bohr uzyskał tak ekstremalnie silny autorytet w swoim obszarze, że wiele osób zaciekle broniło jego poglądów, bez względu na to, jak niezrozumiałe one były. Beller zauważa, że niezrozumiałość poglądów Bohra tłumaczono „subtelnością i głębią, do których zwykli śmiertelnicy dostępu nie mieli”.\nPewna anegdota będzie pomocna w zrozumieniu tego fenomenu. Młody fizyk, ale już z pewnym dorobkiem, Carl von Weizsäcker, po dyskusjach z Nielsem Boherm był oszołomiony tym, co powiedział duński naukowiec. „Co on miał na myśli?” – pytał sam siebie Carl von Weizsäcker. „Co muszę zrozumieć, abym był w stanie wyjaśnić, co Niehls miał na myśli i dlaczego to co mówi, jest prawdą?” Założenie Weizsäckera było następujące: nieważne, jak bardzo to co powiedział Niels, było skomplikowane i sprzeczne. To musi być prawdziwe, skoro powiedział to Niels.\nTego typu sposób rozumowania to typowo ludzki fenomen. Tymczasem dobra praktyka naukowa powinna być z natury wywrotowa. Ale ludzie mają słabość do autorytetów. A jak wielu młodych ekonomistów zadaje sobie dziś pytanie o uporządkowanie rzeczy i uczynienie nauki zrozumiałą?\nWracając do naszej historii, fizyka kwantowa nie otrząsnęła się szybko i łatwo z autorytetu Bohra. Wymagało to wysiłków odważnych jednostek, które gotowe były poświęcić swoją popularność. Irlandzki fizyk John Bell przez wiele dekad pracował w Europejskim Centrum Badań Nuklearnych, a dorywczo zajmował się swoją prawdziwą pracą – podstawami fizyki kwantowej. Jego publikacje pojawiały się w drugorzędnych periodykach, ponieważ wówczas – większość fizyków znajdowała się pod urokiem Bohra i odrzucała tematy, którymi zajmował się Bell jako śmiechu warte.\nOstatecznie jednak okazało się, że to Bell miał rację. Autorytet Bohra spowodował, że fizycy ignorowali kluczowe pytania, jakie należało zadać u samych podstaw fizyki kwantowej. Czar Bohra prysł około roku 1990 i od tego czasu zajmowanie się fundamentalnymi problemami z tego obszaru znów było w porządku. Wykonano od tego czasu wiele badań nad tematami, które wcześniej traktowano jako tabu.\nIstnieje istotna różnica między fizyką a makroekonomią. Fizycy mieli to szczęście, że impas w obszarze teorii kwantowej nie zahamował tworzenia wynalazków w fizyce stosowanej. Dzięki temu powstały np. laser czy inne urządzenia elektroniczne. W przeciwieństwie do tego, teoria makroekonomiczna należy do najbardziej praktycznych i użytecznych obszarów w ramach ekonomii.\nA co się dziś dzieje w obszarze makroekonomii? Krytycy tacy jak Paul Romer są coraz liczniejsi i słyszalni, a przedstawiciele starej szkoły w coraz większym stopniu przechodzą do defensywy. Odbiorcy badań naukowych mogliby pomóc w tym procesie, domagając się budowania prac naukowych w oparciu o bardziej realistyczne założenia. Rozwijane w zgodzie z naukowymi standardami, które mają większe zastosowanie w praktyce. Jeśli agencje zajmujące się finansowaniem badań i banki centralne przestałyby wspierać tworzenie modeli opartych o nierealistyczne założenia – to co Romer nazywa ekonomiką postrealną – dyscyplina ta mogłaby rozpocząć proces samouzdrowienia.\nTo dobry moment na takie działania. Jak zauważył Barkley Rosser, ekonomista z James Madison University, jednym z pozytywnych efektów kryzysu finansowego jest wzmożenie wysiłków, aby stworzyć bardziej użyteczne alternatywy dla dominujących modeli makroekonomicznych. Jednym z takich podejść jest tzw. programowanie agentowe, które przy pomocy symulacji komputerowych, tworzy elastyczne i szczegółowe modele rynków finansowych, sieci bankowych czy całych gospodarek (w podejściu tym uwzględnia się możliwość otrzymania błędnych danych). Brytyjska Rada Badań Społecznych i Ekonomicznych ogłosiła niedawno finansowanie skierowane do tego typu projektów.\nŚladem tej brytyjskiej instytucji powinny pójść także inne – szczególnie te amerykańskie. Dalsze ślepe podążanie za autorytetami w ekonomii może przyczynić się do kolejnych szkód w gospodarce.\nWysłany: 10:39, 23 Paź '16 Temat postu:\nSama prawda. Zwłaszcza w stosunku do wyznawców świętej trójcy Mises-Hayek-Friedman.\nWysłany: 15:24, 11 Gru '16 Temat postu:\nPrzykład iluzji i ich autorzy.\nZiemia płaska i ziemia pusta 28/04/2013\n„...Jakże niedorzeczna jest myśl, że średnica Słońca wynosi miliony mil i że odległość jego od nas równa się 91 000 000 mil! Średnica Słońca wynosi tylko 32 mile, jego odległość od nas nie przekracza 3000 mil. Tak musi być i żadne rozumowanie tutaj nie pomoże. Przecież Bóg stworzył Słońce po to, by oświetlało Ziemię, dlatego więc musiał umieścić je blisko, aby czyniło zadość swemu przeznaczeniu. Co byśmy pomyśleli o kimś, kto zbudowawszy dom w Zionie lampę mającą go oświetlać umieściłby w Kenosha w stanie Wisconsin?”.\nSpecjalny numer czasopisma tej sekty „Leaves of Healing” (Uzdrawiające kartki), z dnia 10 maja 1930 roku poświęcono wyłącznie astronomii. Ów stronicowy zeszyt jest chyba najpełniejszym (z tego co się ukazało drukiem) wykładem naukowych i biblijnych racji Volivy, że Ziemia jest płaska i nieruchoma.\n„Czy ktoś, kto traktuje sprawy poważnie - pyta autor w jednym z artykułów - może uczciwie stwierdzić, iż wierzy, że Ziemia porusza się z tak zawrotną prędkością? Jakże to jest możliwe? Gdyby tak było, podróżowanie w kierunku zgodnym z jej ruchem byłoby łatwiejsze, niż w kierunku przeciwnym. Wiatr powinien wiać stale w kierunku przeciwnym do tego, w jakim porusza się Ziemia. Gdzież są jednak ci ludzie, którzy by w to wierzyli? Gdzie jest człowiek, który wierzy w to, że gdy podskoczy na Ziemi i pozostanie w powietrzu w ciągu jednej sekundy, wyląduje w odległości 193,7 mili od miejsca, w którym podskoczył?”.\nW jednym z najbardziej znanych doświadczeń dowodzących obrotu Ziemi posługujemy się urządzeniem zwanym wahadłem Foucaulta. Składa się ono z dużego ciężarka zawieszonego na długiej nici. Na skutek bezwładności ciężarek w czasie wahań pozostaje w jednej i tej samej płaszczyźnie wtedy, gdy Ziemia pod nim się obraca. W wyniku doświadczenia obserwujemy, że płaszczyzna wahań wahadła Foucaulta powoli obraca się. Wspomniany artykuł Volivy najwyraźniej odwołuje się do tego dowodu. „Gdyby ruch Ziemi miał jakiś związek z ruchem wahadła - pyta autor - dlaczego musielibyśmy wprawiać je w ruch? Każdy kto myśli poważnie, przekona się o tym, że w rzeczywistości, gdyby Ziemia wirowała z prędkością, jaką jej przypisują astronomowie, wahadło odleciałoby w przestrzeń i tam pozostało”.\n„Użyto aparatu fotograficznego Eastmana 8 na 10 - brzmi wyjaśnienie. - Soczewki znajdowały się dokładnie na wysokości trzech stóp nad wodą. Każdy może pojechać do Oshkosh i, o ile dopisze pogoda, zobaczyć to na własne oczy. Mając dobrą lornetkę można dostrzec niektóre drobne obiekty na przeciwległym brzegu, z czego wynika poza wszelką wątpliwością, że powierzchnia jeziora jest płaska, czyli jest linią poziomą... Wartość naukowa tego obrazu jest niezmierna”.\nNiesłychana ignorancja Volivy ułatwia nam dostrzeżenie pobudek psychologicznych, kryjących się aa tymi nieprawdopodobnymi poglądami. Trudniej je natomiast dostrzec w przypadku maniaków mądrzejszych, którzy potrafią ukryć swoje właściwe motywy działania za zasłoną erudycji i żwawą polemiką. W przypadku Volivy mamy dwie pobudki: chęć obrony dogmatów religijnych i obłędna wiara w swoją wielkość - wiara tak daleka od rzeczywistości, że aż graniczy z psychopatią. Pierwsza pobudka nie wymaga objaśnień. „Jesteśmy fundamentalistami” - zadeklarował gdzie indziej Voliva - „Jesteśmy jedynymi prawdziwymi fundamentalistami”. Istotnie miał rację. W Biblii mamy wiele miejsc, które brane zbyt dosłownie sugerują, że Ziemia jest raczej płaska, niż kulista; tymczasem jedną z podstawowych doktryn kultu Dowiego - jego istotą, jak by ktoś mógł powiedzieć - jest dosłownie przyjmowanie każdego słowa Biblii.\nOdpowiedź na to znajdziemy w manii wielkości Volivy. Uważa wszystkich astronomów, za „biednych, ciemnych i zarozumiałych głupców”, i chwali się: „Potrafię w walce intelektualnej rozbić w drzazgi każdego człowieka na świecie. Nie spotkałem nigdy ani profesora, ani badacza, który by wiedział z każdej dziedziny jedną milionową tego, co ja wiem”. Kiedyś w czasie procesu sądowego Voliva zawołał: „Każdy, kto walczy przeciwko mnie, padnie. Zapamiętajcie te słowa! Cmentarze są pełne tych, którzy chcieli mnie obalić. A ten nowy spisek też się znajdzie na cmentarzu. Zniszczy ich wszechmoc boska”. Aczkolwiek sekta Volivy liczyła zaledwie dziesięć tysięcy ludzi, jednak uważał on za słuszne oznajmić, że „dopiero rozpocząłem moje prawdziwe dzieło. Nawrócę resztę Stanów, a następnie również i Europę...”.\nDzisiaj w Zionie czasy się zmieniły. Pojawiły się tam inne sekty. Odwołano purytańskie prawa. Dziewczęta używają szminki do ust i lakierują paznokcie; nawet ukazanie się w szortach na głównej ulicy nie pociąga za sobą sankcji karnych! Dziwnym zbiegiem okoliczności Uniwersytet Nowojorski, jako nowy właściciel, sprawuje rządy w Zakładach Przemysłowych w Zionie. Istnieje jednak jeszcze parę tysięcy starych epigonów Volivy, żyjących spokojnie w zrzeszeniu, którzy wierzą w słowa swego nieżyjącego mistrza; że: „tak zwani fundamentaliści odcedzają komara ewolucji, ale przełykają wielbłąda współczesnej astronomii”.\nPo raz pierwszy ogłosił tę teorię w roku 1818, w szeroko rozesłanym liście otwartym, w którym nawoływał setki „odważnych towarzyszy” do odbycia wespół z nim ekspedycji polarnej, w celu odkrycia na biegunie „dziur Symmesa”. Dziury te stały się później przysłowiowe. Kapitan bowiem niezłomnie wierzył w to, że ocean przepływa przez oba otwory biegunowe i że życie roślinne i zwierzęce kwitnie zarówno po stronie wklęsłej, jak i na wypukłej powierzchni następnej kuli.\nIm bardziej wyśmiewano teorię Symmesa, tym bardziej wzrastał gniew jej twórcy i tym energiczniej szukał on „faktów” potwierdzających swą teorię. Stało się to jego obsesją. W ciągu 10 lat wędrował po Stanach, wygłaszając mowy swoim nosowym, jąkającym się głosem i usiłując zebrać fundusze na planowaną podróż. W latach 1822 i 1823 zaapelował nawet do Kongresu, aby sfinansował jego wyprawę. Petycje te spokojnie odrzucano, aczkolwiek za drugim razem udało mu się, dzięki darowi przekonywania, pozyskać 25 głosów. W roku 1829 na skutek nadmiernego wysiłku związanego z wykładami podupadł na zdrowiu\nNajbardziej wyczerpujące opisy teorii Symmesa zajdziemy w dwóch książkach: w Symmes' Theory of Concentric Spheres (Teoria Symmesa sfer koncentrycznych) napisanej w roku 1826 przez Jamesa Mc Bride'a, pierwszego nawróconego przez Symmesa, oraz w The Symmes' Theory of Concentric Spheres (Teorii Symmesa sfer koncentrycznych), opublikowanej w roku 1878 przez jego syna Americusa Symmesa. Znajdziemy tam setki argumentów na rzecz „pustej” Ziemi; argumentów zaczerpniętych z fizyki, astronomii, klimatologii, z wędrówek zwierząt i z opisów podróży. Oprócz tego planeta pusta wewnątrz, podobnie jak kości szkieletu, jest dowodem doskonałości i oszczędności, z jakimi Stwórca te sprawy rozwiązuje. Jeden z uczniów Symmesa tak to sformułował: „Pusta wewnątrz Ziemia, zamieszkała od środka, daje w wyniku największą oszczędność materiału. Rozum, zdrowy rozsądek i wszystkie przykłady we Wszechświecie każą nam przyjąć ostatecznie tę teorię” - mówi syn kapitana.\nPrzekonania Symmesa nie uczyniły żadnego wyłomu we współczesnej nauce, odbiły się jednak silnie w dziedzinie książek typu „science fiction”. W roku 1820 anonimowy autor, ukrywający się pod pseudonimem kapitana Seaborna, ogłosił zmyśloną groteskę o Ziemi-pustaku, pt. Symzonia. Jest to przyjemnie opowiedziana historia o podróży statkiem parowym do otworu w biegunie południowym Ziemi, dokąd silny prąd morski zaniósł statek poza „krawędź świata”. Po wklęsłej stronie Ziemi kapitan Seaborn odkrył ląd nazwany przezeń Symzonią. Spotkał tam rasę życzliwych sobie istot, ubranych w śnieżnobiałe szaty, mówiących śpiewnym językiem i żyjącym w ustroju socjalistycznej utopii. Edgar Allan Poe w niedokończonej Narrative of Arthur Gordon Pym (Opowieści Arthura Gordona Pyma) opisać miał podobną podróż. Prawdopodobnie Jules Verne nie pisał swojej podróży do środka Ziemi pod wpływem teorii Symmesa, jednak inni autorzy licznych powieści i nowel opierali się bezpośrednio na tej teorii.\nCzy Symmes nie oparł swojej teorii na spekulacjach wcześniejszych? Nic na to nie wskazuje, aczkolwiek podobnego poglądu broni wcześniejsza książka Cottona Mathera z roku 1721 pt. The Christian Philosopher (Filozof chrześcijański). Mather z kolei zapożycza swoją teorię z broszury opublikowanej w roku 1692 przez znanego astronoma angielskiego Edmunda Halleya (którego imieniem nazwano kometę). Otóż Halley przekonuje nas o tym, że Ziemia składa się z warstwy o grubości 500 mil i dwóch warstw wewnętrznych o średnicach porównywalnych do średnic Marsa i Wenus, oraz stałego kulistego wnętrza o średnicy zbliżonej do średnicy Merkurego. Każda z tych warstw -- zdaniem Halleya - może być siedliskiem życia. Stałe oświetlenie w dzień zapewniają tym warstwom bądź „specjalne świetliki”, takie jakie umieścił Wergiliusz na Polach Elizejskich, bądź też świecąca atmosfera między warstwami. Kiedy w roku 1716 pojawiła się wspaniała zorza polarna, Halley sugerował, iż jest to świecący gaz ulatniający się z wnętrza. Ponieważ Ziemia jest spłaszczona przy biegunach, warstwa zewnętrzna w tych punktach jest oczywiście odrobinę cieńsza - rozumował Halley – i dlatego gaz łatwiej tamtędy się wydostaje.\nGardner odrzuca „fantastyczną koncepcję” Symmesa o wielu kulach koncentrycznych twierdząc, że istnieje tylko jedna - zewnętrzna, o grubości 800 mil. Wnętrze tej kuli oświetlane jest stale przez Słońce (o średnicy 600 mil). Na obu biegunach są otwory o średnicy 1400 mil. Inne planety mają budowę podobną. Tak zwane „czapki polarne” na Marsie są w rzeczywistości otworami, przez które czasami można dojrzeć blaski wewnętrznego słońca Marsa. Na Ziemi zaś widzimy je w formie zorzy polarnej, wychodzącej z otworu na biegunie północnym.\nAutor oznajmia, że nie spodziewa się „bezstronnego przyjęcia” swoich poglądów, a to ze względu na „konserwatyzm uczonych, którzy nie zadają sobie trudu zrewidowania swoich teorii, zwłaszcza wtedy, gdy staje się to konieczne wobec odkryć... dokonanych niezależnie od wielkich uniwersytetów”. „Uczeni - tak się skarży - tworzą swoją zawodową masonerię. Jeśli do nich nie należysz, nie będą cię słuchali”. Wierzy jednak, że w końcu ogół społeczeństwa przyjmie jego poglądy i wymusi na uczonych przyjęcie ich.\nGardner wyraźnie zaznacza, że nie wolno go mylić z innymi pretendującymi do uczoności, jak na przykład z Symmesem, którzy nie opierają swojego myślenia na pewnych faktach. „Łatwo jest zaprzeczyć wszystkim faktom naukowym i stworzyć sobie własne wytłumaczenie powstania Ziemi. Człowiek, który tak postępuje jest pomylony”. Podobnie jak wszyscy inni obłąkani uczeni, Gardner nie jest w stanie potraktować siebie samego inaczej, niż jako zapoznanego geniusza, chwilowo ośmieszanego, lecz predestynowanego do przyszłych zaszczytów. Nieuniknienie porównuje siebie do Galileusza. Uwaga świata odwróciła się od jego wcześniejszych książek jedynie w wyniku wybuchu pierwszej wojny światowej.\nPewnej nocy 1869 roku Teed, siedząc w swoim laboratorium, które założył w Utica do badań alchemicznych, miał widzenie, które szczegółowo opisał w broszurze pt. The Illumination of Koresh: Marvelous Experience of the Great Alchemist at Utica N. Y. (Oświecenie Koresha: Zdumiewające doznanie Wielkiego Alchemika z Utica, stan Nowy Jork). Objawiła mu się piękna kobieta, która opowiedziała o jego dawnych wcieleniach i o roli, do jakiej jest przeznaczony, jako nowy Mesjasz.\nUjawniła mu klucz do prawdziwej kosmogonii. Tym prostym kluczem było, że żyjemy na wewnętrznej stronie Ziemi. Astronomowie mają we wszystkim rację, z tym tylko, że wszystko to się dzieje wewnątrz Ziemi. Czyż w Piśmie Świętym Bóg nie mówi, że „zmierzył wodę w zagłębieniu swej ręki”? (Izajasz 40; 12). Im dłużej nad tym Teed medytował, tym bardziej się przekonywał o prawdziwości twierdzenia. W roku 1870 opublikował pod pseudonimem „Koresh” (Hebrajski odpowiednik Cyrusa) dzieło pt. The Cellular Cosmogony (Kosmogonia komórkowa), w którym naszkicował nowe rewelacyjne odkrycia astronomiczne.\nZdaniem Teeda, Kosmos jest podobny do jajka. Żyjemy po wewnętrznej stronie skorupki; we wnętrzu jajka znajdują się: Słońce, Księżyc, gwiazdy, planety i komety. A co na zewnątrz? Absolutnie nic! Wnętrze jest wszystkim. Nie jesteśmy w stanie zobaczyć całego wnętrza, ponieważ atmosfera ziemska jest zbyt gęsta. Skorupa jajka ma grubość 100 mil i składa się z 17 warstw. Pięć wewnętrznych - to warstwy geologiczne, pod którymi leży pięć warstw mineralnych, pod spodem zaś siedem metalicznych. Słońce znajdujące się w środku otwartej przestrzeni jest ciałem niewidzialnym; widzimy jedynie jego odbicie, które bierzemy za Słońce. Słońce centralne jest w połowie jasne, w połowie ciemne. Jego obrót wywołuje złudzenie wschodu i zachodu Słońca. Księżyc jest odbiciem Ziemi, planety zaś są odbiciami „tarcz rtęciowych unoszących się między warstwami metalowych płaszczyzn”. Ciała niebieskie, które widzimy, nie są materialne; są to miejsca ogniskowania się światła, którego istotę zbadał Teed szczegółowo za pomocą praw optyki.\nWahadło Foucaulta zajmuje w jego książce cały rozdział. „Najbardziej zadziwiające w tym wszystkim - pisze Teed - jest to, że wielu pretendujących do nazwy uczonych akceptuje ten eksperyment”.\nWedług teorii Teeda, obrót płaszczyzny wahań wahadła następuje pod wpływem Słońca. Cały ów eksperyment - tak wnioskuje autor - „jest najprawdziwszym nonsensem i kiedyś «uczeni» będą się śmieli z własnej głupoty”.\nZiemia rzeczywiście wydaje się wypukła, lecz w myśl wywodów Teeda jest to tylko złudzenie optyczne. Jeśli zadamy sobie trud przedłużenia linii horyzontu dostatecznie daleko, napotkamy zawsze na zakrzywienie Ziemi ku górze. Takie doświadczenie wykonał istotnie w roku 1897 zespół geodetów-koreshejczyków w Gulf Coast na Florydzie. W ostatnim wydaniu książki Teeda jest zdjęcie pokazujące grupę wybitnych uczonych z brodami, w czasie pracy. Używając kompletu trzech tzw. dwuteówek ułożonych w kwadrat - Teed nazywa to urządzenie „rektilineatorem” (wyprostowywaczem) - wytyczali oni prostą o długości 4 mil, biegnącą wzdłuż brzegu, aby w końcu utknąć w morzu. Podobne doświadczenia wykonano w poprzednim roku na powierzchni kanału odpływowego Old Illinois13.\nPodobnie jak inni pseudouczeni usiłujący wywrzeć na czytelniku wrażenie posiadania rozległej wiedzy naukowej, również Teed starał się za pomocą żonglerki słownej tak sprawę zaciemnić, aby była trudna do zrozumienia. Tak, na przykład, planety są „kulami substancji skupionej przez wpływ dośrodkowych i odśrodkowych wahań substancji...”. Komety zaś są „czymś złożonym z sił kruozycznych, wywołanych kondensacją substancji przez rozproszenie substancji kolorowej w przerwach przy otwarciu obwodów elektromagnetycznych zamykających przepust energii słonecznej i księżycowej”.\nCechy obłędu Teeda ujawniają się w sposób niewątpliwy w goryczy, z jaką atakuje uczonych „ortodoksyjnych”, nazywając ich „oszustami” „szarlatanami”, którzy „przekupują” swymi pracami naukowymi „ufnych czytelników”. Cały rozdział książki poświęcił „niedorzecznej opozycji” i „upartej niechęci” jego wrogów. Porównuje siebie (tak jak to czyni niemal każdy pseudouczony) do wielkich nowatorów z dawnych czasów, którzy również mieli trudności z uznaniem ich poglądów. „Opozycja skierowana przeciwko naszym pracom jest dzisiaj czymś równie niedorzecznym, absurdalnym i idiotycznym, jak wystąpienia przeciwko pracom Harveya i Galileusza”. W innym miejscu czytamy:\n„Zużyliśmy wiele energii i wysiłku, aby problem koreshańskiej uniwersologii poddać dyskusji publicznej. Wysiłki nasze spotkały się jednak z bezczelnym ośmieszaniem i najprzykrzejszymi prześladowaniami, które spotykają, zgodnie zresztą z uświęconą regułą, wszystkie innowacje sprzeczne z ustalonymi zamiłowaniami ogółu... Będziemy dotąd żądali uznania naszej kosmologii, dopóki obrońcy fałszywej «nauki» nie poczują się zagrożeni...”.\n„...poznanie wklęsłości Ziemi... jest poznaniem Boga, ponieważ wiara w wypukłość Ziemi jest zaprzeczeniem Boga i jego dzieła. Wszyscy, którzy się przeciwstawiają Koreshanizmowi, są antychrystami”.\nNie dziwmy się więc, że Teed uważał siebie za Mesjasza. Nie dziwmy się też zbytnio temu, że jego lekarska praktyka w Utica, gdzie był znany jako „zwariowany doktor”, nagle skończyła się. Żona jego, w stanie depresji i chora, opuściła go (jego jedyne dziecko, Douglas Teed stał się później znanym na południu artystą i portrecistą). W końcu „Cyrus Wysłannik”, jak siebie nazywał Teed, porzucił całkowicie medycynę i poświęcił się wyłącznie głoszeniu swoich rewelacji.\nMusiał być znakomitym mówcą. W Chicago zdobył sobie tak duże uznanie, że osiedlił się tam w roku 1886 na stałe, założył „Szkołę życia” (College of Life) i czasopismo pt. „Guiding Star” (Gwiazda Przewodnia), wkrótce zastąpione przez „Flaming Sword” (Płonący Miecz). Potem założył „Jedność Koreshańską”, małą wspólnotę, mieszczącą się na Cottage Grove Avenue. W roku 1894 „Chicago Herald” przypisał mu 4000 uczniów i obliczył, że w samej Kalifornii zarobił swymi kazaniami 60 000 dolarów. Pismo to przedstawia Koresha jako „niedużego, gładko ogolonego człowieka, w wieku 54 lat, o niespokojnych oczach, które płoną i błyszczą jak rozpalone węgle...”. Na swych wyznawców, zwłaszcza na płeć słabą, działał hipnotyzująco. W latach późniejszych nosił zawsze płaszcz w stylu księcia Alberta, czarne spodnie, rozwiewający się krawat z białego jedwabiu, i miękki czarny kapelusz z szerokim rondem. Trzy czwarte jego uczniów stanowiły kobiety.\nW książce Carla Carmera Dark Trees to the Wind (Ciemne drzewa na wietrze) napisanej w roku 1949 znajdziemy doskonały rozdział o koreshanizmie, zawierający relację jednego z członków tej sekty, o tym jak stał się jej wyznawcą. Jego zdaniem istotną rolę w powodzeniu kultu odegrała tęsknota do powrotu do łona matki. Członkiem tym był fryzjer z hotelu Shermana w Chicago. W roku 1900 szedł pewnego dnia wzdłuż State Street i nagle wpadł mu w oczy olbrzymi napis: „Żyjemy wewnątrz”, pod nim jakiś człowiek mówił coś do małego tłumu ulicznego i sprzedawał zeszyty „Płonącego miecza”. Fryzjer kupił jeden zeszyt. „Przeczytałem go tegoż wieczora w łóżku - mówi - i zanim zasnąłem, żyłem już wewnątrz”.\nW roku 1890 Koresh otrzymał na Florydzie niedaleko Fortu Meyers kawałek ziemi, gdzie założył miasto Estero. Nazwał je „Nowa Jerozolima” i przepowiedział, że pewnego dnia stanie się ono stolicą świata. Poczyniono przygotowania na przyjęcie ośmiu milionów wiernych. Tymczasem przybyło dwustu. Niemniej jednak zrobili oni wszystko, aby utrzymać tę kolonię, wbrew szyderstwom kilku miejscowych dzienników.\nŚmierć Teeda, która nastąpiła na skutek ran zadanych mu przez szeryfa Fortu Meyers w roku 1908, była bardzo kłopotliwa. Teed napisał bowiem książkę pt. The Immortal Manhood (Nieśmiertelna ludzkość) w której głosił, że po „śmierci fizycznej” nastąpi jego zmartwychwstanie; wówczas zabierze do nieba wszystkich tych, którzy pozostali mu wierni. Gdy zmarł 22 grudnia, członkowie wspólnoty rzucili pracę i czuwając przy zwłokach wznosili modły. Po dwóch dniach ciało Koresha zaczęło wykazywać oznaki rozkładu. Nadeszło i minęło Boże Narodzenie. W końcu wkroczył w to urzędnik sanitarny i nakazał pogrzebać ciało.\nSympatyczne pisemko sekty „Płonący miecz” nie umieściło nawet wzmianki o śmierci Teeda. Wychodziło dalej aż do roku 1949, kiedy to pożar zniszczył drukarnię. W roku 1946 w jednym z numerów wspomniano o tym, że Teed w dziedzinie alchemii przewidział bombę atomową. W roku 1947 pozostało zaledwie kilkunastu wyznawców kultu, procesujących się o prawa własności.\nW Niemczech pisma Teeda stały się podstawą kultu, który w antynaukowym klimacie ruchu nazistowskiego bujnie się rozplenił pod nazwą „Hohlweltlehre” (Nauka o pustym świecie), albo jako „doktryna pustej ziemi”, proklamowana po raz pierwszy przez Petera Bendera, lotnika ciężko rannego podczas pierwszej wojny światowej. Bender długi czas korespondował z koreshanami, aż do swojej śmierci w nazistowskim obozie koncentracyjnym. Jego praca w dalszym ciągu znajduje uznanie w Niemczech, zwłaszcza u Karla E. Neuperta, którego książka Geokosmos jest najważniejszym źródłem kultu.\nW Ameryce, po 60 latach mężnej walki, „Płonący miecz” poddał się. Jego ostatni numer zawiera artykuł pełen oburzenia na opublikowany przez „Life” obraz przedstawiający słone równiny w Utah. Obraz ten ma za zadanie wykazać wypukłość Ziemi. Wydawca „Miecza” napisał list do „Life”, tłumacząc ich pomyłkę. „Life” odpowiedziało: jednak odpowiedź tę wydawcy „Płonącego miecza” uznali za wykrętną.\n13 Teeda teoria pustej Ziemi i inne tego rodzaju teorie są bardzo podobne do tego, co głosił Duran Navarro, prawnik z Buenos Aires. Według relacji ogłoszonych w „Time” w dn. 14 lipca 1947 Navarro uważa, iż grawitacja jest w istocie siłą odśrodkową, powstającą w wyniku obrotu pustej wewnątrz Ziemi zamieszkałej po jej wewnętrznej stronie. W miarę jak się oddalamy od powierzchni Ziemi w kierunku środka kuli, siła oczywiście musi maleć. W tym środku elektrony i protony są tak silnie skupione, że tworzą pewien „foton”, którym jest Słońce.\nW tejże notatce „Time” zawiadamia o tym, że w Berlinie ukazała się wiadomość jakoby Ziemia obraca się nie z zachodu na wschód, lecz w kierunku przeciwnym. Do takich wyników doszedł Valentin Herz.\nW Niemczech również doszło w końcu do tego, że pseudouczeni dostali raz w skórę. Zachodnioniemiecki adwokat Godfried Bueren zaofiarował śmiało 25 000 marek (około 6000 dolarów) każdemu, kto udowodni, iż jego teoria Słońca-pustaka jest niesłuszna. Według niego Słońce jest płonącą warstwą zewnętrzną, otaczającą zimne wnętrze. To zimne jądro, pokryte roślinnością staje się niekiedy widoczne jako plamy słoneczne, będące tylko krótko trwającymi rysami na rozżarzonej powierzchni Słońca. Niemieckie Towarzystwo Astronomiczne starannie rozprawiło się z tą teorią; a kiedy Bueren odmówił zapłacenia, Towarzystwo wszczęło kroki sądowe.\nI nie do uwierzenia - sąd przyznał rację astronomom! Pana Buerena zmuszono do zapłacenia sumy, którą zaofiarował, plus koszty sądowe.\nFragment książki: Martin Gardner - Pseudonauka i pseudouczeni\nData utworzenia: 28/04/2013 @ 03:11\nOstatnie zmiany: 28/04/2013 @ 03:55\nWysłany: 15:06, 03 Cze '17 Temat postu:\nWysłany: 17:38, 03 Cze '17 Temat postu:\nFilm niezły, wskazuje fajnie kierunki, ale jednocześnie posługuje się pewnymi uproszczeniami, naturalnie z punktu widzenia autora zupełnie "prawidłowymi", które narzucają określony punkt widzenia.\nTakie Trivium bez trivium, fragmentaryczne. Mógłby w sumie zrobić materiał o metodzie Trivium, ciekawe co by mu wyszło.\nGeneralnie na plus ale jak zwykle - do czego sam zachęca - z dystansem.\nWysłany: 18:02, 03 Cze '17 Temat postu:\nNie nalezy takich podejmowac, jak one sa pokazane w tym filmie !\nJak komus zalezy na jakims temacie, to zna jego prawde. Tak to wlasnie jest. W mysl, ze wszystko ma swoje podstawy naukowe, docieramy do informacji zawsze "dokopujac" sie do podstaw, ktore sa latwe do zauwazenia.\nWysłany: 13:39, 28 Mar '19 Temat postu:\nW radiu mówili, że dziś jest dzień prawdy, a dokładnie Międzynarodowy Dzień bez Kłamstwa.\n"Międzynarodowy Dzień Prawa do Prawdy dotyczącej Poważnych Naruszeń Praw Człowieka i Godności Ofiar – święto obchodzone corocznie 24 marca, ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 21 grudnia 2010 roku."\njak podaje Wikipedia - wyrocznia prawdy, jak wiemy.\nWysłany: 15:21, 28 Mar '19 Temat postu:\nJeśli weźmiesz pod uwagę, że tzw. "Prawa Człowieków" nie dotyczą LUDZI (Gojów) a mainstreamowa "prawda" oparta jest o "mądrości" rabiniczne, talmudyczne (bliżej na ten temat pisał Orwell - "prawda to kłamstwo, wojna to pokój, ignorancja to siła"), to wszystko się zgadza.\nMożna powiedzieć, że żydowscy kryminaliści nawet nie kłamią głosząc dez-informacje o "Międzynarodowym Dniu bez Kłamstwa".\nWysłany: 18:20, 28 Mar '19 Temat postu:\nTeż w radiu to usłyszałem , to się tylko uśmiechnąłem szyderczo .


Czy twoja maseczka dobrze cię chroni? Sprawdź to w specjalnym kalkulatorze - PoradnikZdrowie.pl\nZastanawiasz się, czy nosząc maseczkę nie zarazisz się koronawirusem? A może chcesz wiedzieć, ile osób możesz zarazić – lub uratować przez zakażeniem – nosząc określony rodzaj maseczki? Teraz możesz to sprawdzić, korzystając ze specjalnego kalkulatora.\nO tym, że noszenie maseczek to jeden z podstawowych sposobów walki z epidemią koronawirusa, wiedzą już nawet małe dzieci. Badania dowodzą, że gdyby wszyscy mieszkańcy USA nosiliby maseczki, w ciągu trzech miesięcy udałoby się zapobiec zgonom przeszło 33 tys. osób. Jednak z badań wynika również, że aż 40 proc. Polaków przyznaje, że zdarzyło im się nie mieć maseczki tam, gdzie jest ona obowiązkowa.\nDlaczego tak ważne jest noszenie maseczek? Analizy pokazują, że jedna zarażona koronawirusem osoba może zarazić – szacunkowo - od dwóch do czterech kolejnych osób. Zakładając maseczkę chronimy więc innych – ale również i siebie.\nA jak skuteczna jest maseczka, którą nosisz i ile osób możesz w ten sposób uratować? Możesz to sprawdzić w kalkulatorze, który opracowali doktoranci Joanna Michałowska z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu oraz Dominik Czernia z IFJ Polskiej Akademii Nauk.\nJego obsługa jest intuicyjna: wystarczy wybrać rodzaj maseczki, z jakiej korzystamy na co dzień (gdyż każda z nich ma nieco inną efektywność), a także określić tzw. podstawową liczbę odtwarzania R0 - określającą, ile osób może zarazić każda chora osoba.\nKalkulator jako wartość domyślną przyjmuje liczbę 2.5m, gdyż szacuje się, że R0 dla COVID-19 przyjmuje wartości od 2.4 do 4.0. W ostatniej sekcji można wybrać procent osób, które w społeczeństwie noszą maseczki. Po wprowadzeniu tych danych otrzymujemy wynik – szacunkową liczbę osób, którą możesz ochronić przed zakażeniem. Kalkulator pokazuje też, jak efektywna jest maseczka, którą stosujesz – np. w przypadku maski chirurgicznej efektywność wynosi 75 proc., a skuteczność filtracji maseczek N95 to ok. 85 proc.\nSprawdź, jak działa kalkulator skuteczności maseczek:


GNIAZDO GEOGRAFICZNE - USA Amsterdam NY\nDnia 3 sierpnia 2011\nI got your name from Trina Galauner for help with genealogy. I'm searching for the family of Kazimir Techmanski, my grandfather. I have his baptismal certificate and was surprised to find his family in Trina's search. would like to find Kazimir's siblings. Through ship manifest, I have found Michal, Rosa and Maryanna who all appear to be siblings. There were other Techmanski's who came in the early part of the 1900's but they seem to be a different family. They went to Utica NY which is close to where my grandfather went in Amsterdam NY. My biggest quest is to find my grandmother Josefa Czyz. She came from Zmigrod. We found a ship's manifest that looks like her name but is spelled differently-the Patricia from Hamburg, Sept, 1900. I have her parent's names Michal and Catherine Kozicka from marriage records in the US. My grandmother died in 1922; her birthdate is 3/19/1878. Can you give me advice on how to go about finding my grandfather's family-his parent's Andrzej and Agneszka Jaskolka dates of birth and death and their children with birth dates? And do you know anything about finding records in Zmigrod? Are you a professional genealogist? I appreciate your reading through my bits and pieces of family history and look forward to your response.\nW sierpniowy ciepły wieczór przeczytałem wiadomość którą przesłał mi Daniel. Pośrednikiem była dodatkowo znana mi dobrze Trina Galauner. Niech żyje braterska międzynarodowa pomoc genealogów! Wiedziałem oczywiście, że czeka mnie kolejna ciekawa podróż w czasie. Kim jest Carol Techman? Czy to moja rodzina? W mejlu wymieniono Andrzeja Techmańskiego i Agnieszkę Jaskółkę czyli to rodzina z Manasterza jak szybko ustaliłem, przeglądając opracowane wykazy. Sprawdzam jeszcze tylko, czy mieli syna Kazimierza?. Mieli, zatem początek jest pewny, oparty na sprawdzonych informacjach.\nKiedy dziadek Carol przybył do USA? Prawdopodobnie 21 października 1902 roku na statku Rotterdam.\nJak taka podróż wyglądała? Opis znalazłem w wydawnictwie Biuletyn Polskiego Towarzystwa Emigracyjnego, Kraków, czerwiec 1910, nr 6, str. 254.\n"Kilka słów o okrętach holenderskich."\nPrzed paru miesiącami opisywałem na łamach "Przeglądu Emigracyjnego" hotel dla emigrantów, utrzymywany w Rotterdamie przez kompanię żeglugi morskiej "Holland-America Line" Już po ogłoszeniu tego artykułu zaprowadzona została odnośnie do tego hotelu bardzo pożądana zmiana, a mianowicie wszyscy pasażerowie III kl. otrzymują w nim - bez żadnej dopłaty - nocleg i wikt aż do czasu odejścia okrętu. Zmiana ta ma tem większe znaczenie, iż nie pociąga za sobą podwyżki cen kart okrętowych.\nTowarzystwo żeglugi morskiej "Holand-America Line" (po holendersku: "Holland Amerika Lijn") założone zostało w roku 1874. Rozporządza ono teraz 6 parowcami pasażerskimi (nie licząc okrętów frachtowych) , utrzymującymi regularną komunikacyę tygodniową między Rotterdamem a Nowym Jorkiem. Największy z tych statków "Rotterdam" posiada 24.170 ton. należy przeto do największych olbrzymów okrętowych, jakie w ogóle istnieją. Z pozostałych 5 statków największy jest "Nieuw Amsterdam", obejmujący 17.250 ton, najmniejszy "Statendam", o 10.490 tonach. Przeciętny więc statek należy do typu okrętów większych, a także "Nooordam", którym odbywam mą podróż, a może wygodnie pomieścić 1000 pasażerów III klasy i po kilkaset pasażerów I i II klasy.\nOkręty holenderskie należą do rzędu tych, które posiadają najlepsze urządzenia dla pasażerów III klasy, a więc dla wychodźców. Przedewszystkiem podnieść należy, że wszystkie te okręty mają kajuty III klasy, urządzone każda na 2, 4 lub 6 osób. Wychodźcy więc nie śpią tu w salach ogólnych, lecz w osobnych przedziałach. III klasa podzielona bywa zwykle na trzy oddziały: oddział dla mężczyzn, oddział dla kobiet i oddział dla rodzin. Podział ten posiada pewną niedogodność dla podróżnych, a mianowicie wtedy, gdy jeden z takich oddziałów nie ma żadnego połączenia z drugim, co zupełnie uniemożliwia podczas całej podróży wzajemne porozumiewanie się między odpowiednio ugrupowanymi wychodźcami nawet wtedy, gdy należą oni do bliskich przyjaciół lub znajomych. Na "Noordamie" naprzykład mężczyźni umieszczeni w oddziale męskim na przodzie nie mają sposobu porozumiewania się z pasażerami III klasy przebywającymi w oddziale dla kobiet lub rodzin, które znajdują sie w tylnej części okrętu przedzielonej klasą pierwszą i drugą.\nDrugą ważną dogodnością, jaką przedstawiają statki holenderskie - są odpowiednio urządzone jadalnie, gdzie wychodźcy spożywają śniadania , obiady i kolacye przy stołach, nie będąc zmuszeni do wędrówki po jadło do kuchni i do własnoręcznego mycia naczyń, jak sie to dzieje na okrętach wielu innych kompanij. Jadalnie te są dostępne przez cały dzień z wyjątkiem pory sprzątania, służąc w ten sposób za miejsce przebywania dla podróżnych, którzy dla jakichkolwiekbądź powodów nie mają ochoty spędzać czasu na pokładzie. Stanowi to także niemałą wygodę na okrętach bowiem niektórych innych kompanij wychodźcy są zmuszani do przebywania przez cały dzień na pokładzie bez względu na stan pogody i ich wolę.\nWikt na okrętach linii "Hollan d-America" jest obfity i dobry, a traktowanie ze strony załogi i służby okrętowej nie daje powodów do żadnych skarg.\nW każdą sobotę odchodzi jeden okręt z Rotterdamu. Cała podróż trwa 8 do 10 dni. Pod względem bezpieczeństwa dają okręty tej kompanii możliwie jaknajwiększą gwarancyę, zaopatrzone są bowiem we wszelkie najnowsze aparaty i urządzenia zapobiegawcze. ... Podczas krótkiego pobytu mego w Rotterdamie poczyniłem kroki, aby utworzyć tam posadę stałego kapelana polskiego przy linii "Holland - America" Miałby on sposobność odprawiania mszy w kapliczce polskiej, wybudowanej obok hotelu dla emigrantów, oraz opiekowania się naszymi wychodźcami, stanowiącymi obecnie przeważną część podróżnych jadących do Ameryki na Rotterdam (na 700 pasażerów, jadących w III klasie na „Noordamie” około 500 stanowią Polacy, głównie Królewiacy z gubernii warszawskiej)...\nNa Oceanie Atlantyckim, (na pokładzie okrętu "Noordam" dnia 7-go maja 1910)\nKolejne dni, tygodnie przynosiły coraz więcej dokumentów, zdjęć nadsyłanych przez Carol Techman i niezawodną w poszukiwaniach Trinę Galauner.\nKazimierz już po dwóch latach pobytu żeni się z Józefą Czyż. Małżeństwo zawarte zostało w parafii Świętego Stanisława w m. Amsterdam NY. Odpis aktu ślubnego. Pani młoda urodziła się w Żmigrodzie w Polsce. Kłopot w tym, że mamy trzy miejscowości; Żmigród, Nowy Żmigród i Stary Żmigród. Ciekaw jestem za którym razem trafię na właściwą parafię Józefy Czyż?\nDokumenty Narodowego Spisu Powszechnego 1910 i 1920 pokazują rodzinę Kazimierza. W spisie z roku 1930 Kazimierza odnajdziemy ale jest sam. Nikt z nim nie mieszkał? Co się stało? Poniżej zdjęcie rodzinne prawdopodobnie z roku 1920/21 Kazimierz i jego dzieci - Frank, Stephania (Stella), Edward (Stephen), Julius (Michael) - ojciec Carol Techman.\nNiestety dnia 18 listopada 1922 roku Józefa Techmańska z domu Czyż odeszła z tego świata. Dokument, poniżej to akt zgonu zawiera dokładną datę urodzenia Józefy. Ważny szczegół który będzie pomocny przy dalszych ustaleniach. Wpisano również jej miejsce urodzenia Żmigród - Polska.\nKazimierz czasu nie marnował, już 29 kwietnia 1925 ożenił się po raz drugi. Pani młoda to Franciszka Wytrwał z miejscowości Borusowa w Polsce. Prawdopodobnie związek ten nie przetrwał. Po zaledwie miesiącu żona uciekła od Kazimierza. Dlaczego? Odpowiedź jest dość prosta, Kazimierz był "trudnego charakteru".\nCarol przesłała mi dwa nekrologi Kazimierza Techmańskiego. Były to wycięte kawałeczki gazety. Poszukałem po internecie i znalazłem prawdziwy skarb, stronę; www.fultonhistory.com Zamieszczone są tam skany gazet ze stanu Nowy Jork. W gazecie "Amsterdam NY Daily Democrat and Recorder" z 21 czerwca 1958 na jednej stronie mam oba poniższe nekrologi. Pierwszy zawiera cenne informacje.\n"Kazimierz Techmański zmarł dziś o godzinie 4 rano w domu swojej córki, pani Stelli Bogdan przy Weymouth Street 20, Stop 41, Albany, po długiej chorobie. Urodzony w Polsce, pan Techmański przybył do kraju jako młody człowiek i zamieszkał na farmie przy Jersey Hill Road w Amsterdamie R.D. 5, skąd wyprowadził się przed rokiem, zmuszony przez chorobę do zamieszkania z córką. Należał do parafii Dobrego Pasterza. Jego żona, Józefina z domu Czys zmarła 35 lat temu. Oprócz córki pan Techmański pozostawił trzech synów- Franka Techmańskiego w Amsterdamie, Edwarda Techmana, Rivera, California, oraz Michaela Techmana, Watertown, jedenaścioro wnuków, troje prawnuków oraz licznych siostrzeńców, siostrzenice i kuzynów. Jego ciało trafi do Amsterdamu do domu pogrzebowego Iwanski Bros."\nNekrologów Kazimierza jest więcej, ja odszukałem cztery; nekrolog1, nekrolog2, nekrolog3, nekrolog4.\nZdjęcie rodziny Kazimierza. Obok seniora siedzą rodzice Carol. Czy stoi gdzieś Carol? tego nie wiem, napiszę do niej i zapytam.\nPlik graficzny do pobrania, wielkość 0,4MB; drzewo_amsterdam.\nW roku 1980 Carol pojechała na farmę swojego dziadka. Zrobiła parę zdjęć, dwa poniżej. Koniecznie trzeba je opisać, musi to zrobić osoba która zna tamte tereny.\nKościół parafialny św. Katarzyny w Starym Żmigrodzie.\nPodróż do Nowego i Starego Żmigrodu dała jedynie nadzieję, że Józefa Czyż pochodziła z tej drugiej miejscowości. Zgadza się imię ojca Józefy jednak imię i nazwisko panieńskie matki jest inne. Jak to można wyjaśnić? Czy ktoś przed laty pomylił się podając dane do dokumentów? W istniejącym odpisie aktu ślubu Kazimierza Techmańskiego i Józefy z domu Czyż widnieje ojciec - Michał Czyż i Katarzyna z domu Kozicka (odpis z kościoła św. Stanisława w m. Amsterdam NY, rok 1904). Katarzyna to nie Zofia, Kozicka to nie Klimowicz. Taką zasadniczą niezgodność trzeba wyjaśnić. Wiedziałem, że kopi ksiąg metrykalnych można szukać w archiwach kościelnych. Szybko ustaliłem miejsce przechowywania metrykaliów z m. Stary Żmigród były w Archiwum Archidiecezjalnym w Przemyślu. Po dokonaniu stosownych formalności dotarłem do aktu urodzenia Józefy Czyż;\nNr domu - 33\nOjciec: Michał Czyż filius Joannis Czyż et Anna Zajac servus auliaus\nMatka: Sophia Klimowicz filia Antonii Klimowaicz et Magdalena Pecak\nChrzestni: Blasius Musiał, Catharina Josephi Wielgosz uxor.\nDwa polskie dokumenty dokładnie pasują do siebie jednak dalej pozostaje niezgodność co do imienia i nazwiska panieńskiego matki Józefy Czyż. Czy idę dobrym śladem? Jestem pewny, że tak. Data przyjścia na świat Józefy z jej aktu urodzenia pasuje idealnie do daty jaką możemy przeczytać w amerykańskim dokumencie - świadectwo zgonu. Takie przypadkowe zgodności się nie zdarzają. Wyjaśnienia błędu w dokumentach Kozicka-Klimowicz trzeba szukać pewnie w Amsterdamie NY.\nPojechałem do Nowego i Starego Żmigrodu. W pierwszej kolejności odwiedziłem kościół pod wezwaniem św. Piotra i Pawła w Nowym Żmigrodzie. Musiałem zabrać "laptopa" taka była telefoniczna umowa z Księdzem Proboszczem Henrykiem Magudą. Wszystkie księgi metrykalne mogłem oglądać na monitorze swojego komputera. Pierwszy raz przeglądałem cyfrowe kopie na plebanii. Jak dla mnie to rewelacja, bardzo dziękuję!!!\nCzego szukałem w Nowym Żmigrodzie? Carol poprosiła o odszukanie aktu urodzenia Józefy Czyż. Niestety nazwisko Czyż pojawiło się tylko jeden jedyny raz w księdze zapowiedzi z roku 1871. W dokumencie czytamy; Michał Czyż, młodzian syn Józefa Czyża zagrodnika z Siepietnicy ... lat 28 1/12 ożenił się z Zofią Klimowicz, panną, córka Antoniego Klimowicza rolnika ... lat 19 10/12. Najważniejsza jednak była adnotacja; Świadectwo zapowiedzi wydane zostało dnia 5 listopada 1871 do Parafii Stary Żmigród. Dosłownie po kilku minutach byłem już w Starym Żmigrodzie. Niestety tu spotkało mnie rozczarowanie. Dowiedziałem się, że wszystkie XIX - wieczne metrykalia zostały spalone w 1945 roku przez przechodzące wojska radzieckie.\nKościół parafialny św. Piotra i Pawła w Nowym Żmigrodzie.\nZapis w księdze zapowiedzi z roku 1871.\nPokaż Amsterdam NY na większej mapie\nAmsterdam NY Evening Recorder and Daily Democrat 17 kwietnia 1922\nZadrapanie na karku przyczyną śmierci\nPracownik fabryki spowodował infekcję skutkującą zakażeniem krwi\nMichael Techmanski, zamieszkały przy Reid Street 68, lat 43 zmarł w niedzielę w nocy w Szpitalu Miejskim z powodu zakażenia krwi. W szpitalu przebywał od 14 kwietnia. Był pracownikiem fabryki Sinford , i około godziny 5:15 popołudniu12 kwietnia pracował przy gotującej się w kotle sodzie amoniakalnej. Kiedy był tym zajęty poczuł lekkie uczucie oparzenia, czy pieczenia na karku, i odruchowo się podrapał. Niedługo później pojawiły się oznaki zakażenia, nie udał się jednak do ambulatorium w fabryce tego samego dnia. Został tam odesłany po powrocie do pracy następnego dnia, 13 kwietnia przez brygadzistę który zaniepokoił się jego stanem.\n14 kwietnia został przewieziony do Miejskiego szpitala w którym zmarł w niedzielę w nocy. To co poczuł zanim zaczął się drapać opisał jako uczucie podobne do oparzenia lub ukąszenia owada. Przypuszcza się, że była to kropla gorącej substancji z którą pracował, a zakażenie spowodowały zadrapania.\nPan Techmanski urodził się w Polsce, skąd przybył tu 17 lat temu o od tego czasu mieszkał w Amsterdamie. Należał do parafii św Stanisława i powiązanego z nim stowarzyszenia Świętego Serca. Pozostawił żonę oraz sześcioro dzieci; Mary, Bernice, Ronana, Theodore’a, Simona i Adelię, siostrę, panią Rose Zając, również zamieszkałą w Amsterdamie, oraz czterech braci - Marka z Utica, Johna z Woonsocket, Rohde Island i dwóch braci mieszkających w Polsce.\nSzczegóły dotyczące pogrzebu zostaną ogłoszone później.\nAmsterdam NY Evening Recorder and Daily Democrat 19 kwietnia 1922\nPogrzeb Michael’a Techmanskiego\nPogrzeb Michael’a Techmanskiego wyruszył dziś o godzinie 8 rano z jego domu, 68 Reid street. O godzinie 8:30 w kościele św. Stanisława uroczystą mszę świętą za zmarłych celebrował Wielebny Ojciec Gorski. Liczne były kwiaty będące wyrazami pamięci o zmarłym. W drodze na cmentarz św. Stanisława, gdzie miał miejsce pochówek zmarłemu towarzyszył Wielebny Ojciec Kania. Trumnę nieśli; W. Zierak, A. Staszewski, M. Kosiba, J. Stachnick, J. Gomulka i F. Tatara.\nPomiędzy uczestnikami pogrzebu przybyłymi spoza naszego miasta byli dwaj bracia Pana Techmanskiego. Mark Techmanski z małżonką, z Utica i John Techmanski z Woonsocket, Rohde Island, jak również F. Dylong z Niles, Ohio, Samuel Dylong z McDonnell, Ohio., i M. S. Dylong z Newburgh.\nAmsterdam NY Daily Democrat and Recorder 15 września 1925\nPogrzeb panny Bernice Techmanski\nPogrzeb panny Bernice Techmanski wyruszył dziś rano o godzinie 8:30 z domu jej matki, pani Caroline Techmanski, 68 Reid street. O godzinie 9:30 w kościele św. Stanisława uroczystą mszę świętą za zmarłych celebrował Wielebny Ojciec Pinciurek, który wygłosił także mowę pogrzebową,. W kościele zgromadziło się wielu przyjaciół, w tym członkowie stowarzyszenia św. Cecylii, do którego należała panna Techmanski. Wielka była obfitość wyrazów pamięci w postaci kwiatów. Pochówek miał miejsce na cmentarzu św. Stanisława. Trumnę i kwiaty nieśli członkowie stowarzyszenia św. Cecylii. Kwiaty niosły panny; Celia Antosz, Josephine Czarnowska, Violet Antosz, Adaline Gniady, Stella Pawlowska i Cella Carp. Trumnę nieśli panowie: Albert Litwa, John Jarek, Frank Pszybyk, William Szczygieł, Anthony Solczak i Anthony Sowak.\nPomiędzy uczestnikami pogrzebu przybyłymi spoza naszego miasta byli - pan i pani John T. Techmanski, Mark Techmanski i Frank Warhol z Utica.\nAmsterdam NY Daily Democrat and Recorder 31 stycznia 1944\nPani Caroline Techmanski, 68 Reid Street, zmarła dziś rano o godzinie 11:35 w Szpitalu St. Mary’s, po krótkiej chorobie. Urodziła się w Polsce, a do tego kraju przyjechała około 45 lat temu, od tego czasu jej domem stał się Amsterdam. Należała do parafii kościoła św. Stanisława, była członkiem Towarzystwa Różańcowego Pań, Z.N.P., 1608, Stowarzyszenia św. Anny i Unii Polskiej w Ameryce. Pani Techmanska była osobą głęboko religijną i pracowała gorliwie i niestrudzenie na rzecz swojej parafii i jej społeczności, z którą tak była związana.\nPozostawiła dwie córki, Panią Mary Krygowski i Panią Adeline Mullarkey, obydwie z naszego miasta; trzech synów, szeregowego Raymonda Techmanskiego, Camp Stewart, Georgia, szeregowego pierwszej klasy Samuela Techmanskiego, gdzieś na południowo-zachodnim Pacyfiku, i Teodora, zamieszkałego w Amsterdamie; jedną siostrę, Panią Helen Czarnowski, z Amsterdamu; jednego brata Felixa Dylong, z naszego miasta; troje wnuków i kilkoro siostrzeńców i siostrzenic.\nAmsterdam NY Daily Democrat and Recorder 25 listopada 1936\nMleczarnia zniszczona w wyniku eksplozji parowego bojlera, jedna ofiara śmiertelna. Osiemnastoletni pracownik mleczarni Olbrych, jedyny obecny w budynku w momencie wypadku, umarł zaraz po przybyciu do szpitala. Przyczyną śmierci była przebita wątroba. Wyrzucone bloki betonu naruszają strukturę pobliskich domów, kobieta uniesiona w powietrze.\nJohn Nowotny, 18, zamieszkały przy Cornell Street 38, zmarł w szpitalu St Mary’s po godzinie szóstej dzisiaj rano w wyniku obrażeń doznanych w wybuchu parowego bojlera w Mleczarni Olbrych, przy Bell Street 4, o godzinie 5:55. Siła wybuchu była tak wielka, że bojler i wnętrze budynku zostały rozdarte niczym dom dla lalek, a bloki cementu tworzące ściany budynku zostały wyrzucone i przeleciały przez sąsiednie budynki.\nKobieta uniesiona w powietrze na skutek siły wybuchu\nPani Techmańska, która w chwili eksplozji siedziała na krześle w swojej kuchni, została wyrzucona w powietrze na co najmniej dwie stopy, trzymany przez nią widelec, czy nóż wypadł jej z ręki. Przeżyty szok zmusił ją do położenia się do łóżka, i mimo że nie doznała żadnych obrażeń jej stan wymagał interwencji lekarza.\nPanią Adeline Mullarkey, córkę pani Techmańskiej, od śmierci dzieliło jedynie kilka minut. Pani Mullarkey, mieszkająca razem z mężem u matki, wyszła z domu do pracy tylnymi drzwiami nie więcej niż dwie do pięciu minut przed wybuchem, który cisnął w stronę domu potężny blok cementu, który z pewnością trafiłby każdą osobę wychodzącą wtedy z budynku. Jeden z fragmentów wyrzuconych w stronę domu Techmańskich był tak ciężki, że potrzeba było aż dziesięciu mężczyzn do jego usunięcia.\nZniszczenia w mleczarni zostały wycenione przez agenta ubezpieczeniowego na 3-4 tys. dolarów. Naprawy w dwóch uszkodzonych pobliskich domach będą kosztowały mniej. Jedyna ofiara, John Nowotny, pozostawił rodziców oraz cztery siostry, Winnie, Nelli, Sadie i Mary, wszyscy z naszego miasta.\nAmsterdam NY Daily Democrat and Recorder 4 września 1970\nMieszkaniec Amsterdamu poślubił dziewczynę z North Tonawanda\nPanna Donna Marie Everitt, córka Państwa Franklin Everitt, z North Tonawanda, wzięła ślub z Panem Michaelem Francisem Techmanskim, synem Pana Raymonda Techmanskiego i jego żony, zamieszkałych 25 Slater St., w czasie mszy ślubnej w kościele św. Jozefa w North Tonawanda, w południe, sobotę dnia 29 sierpnia. Nabożeństwo odprawił Wielebny William C. Mc.Garry.\nOłtarz przyozdobiony był białymi gladiolami i chryzantemami, a przeznaczone dla rodziny ławki w kościele zaznaczono chryzantemami i zielonym satynowymi wstążkami. Przejście pomiędzy ławkami wyścielał biały dywan.\nTradycyjna muzyka ślubna zagrana została przez kościelnego organistę.Panna młoda, którą do ołtarza poprowadził jej ojciec ubrana była w suknię ślubną z organzy i tafty w stylu empire, ze stójką i żabotem, z długimi rękawami, obszytymi\nkoronką z Alencon i sznurami pereł, spódnicę dopasowaną, w kształcie litery A, zakończoną trenem. Jej przeźroczysty welon z francuskiego jedwabiu, zakończony był otwartą koroną z pereł i koronki, bukiet ślubny w stylu kolonialnym, z białych stokrotek.\nPani Patrick A. Quinlan pełniła rolę starszej druhny swojej siostry, a druga siostra, panna Denise Everitt rolę druhny. Druhnami były również; panna Deborah Delamater z Amsterdamu, panna Corinne Potaczala z North Tonawanda i panna Barbara Brigss z Horseheads - kuzynki panny młodej, młodszą druhną była panna Kathryn Lynn Stopka z North Tonawanda.\nWszystkie pomocnice panny młodej ubrane były w suknie z białej organzy w zielone satynowe paski i z zielonymi szarfami, na głowach nosiły zielone opaski. W rękach trzymały bukiety ogrodowych kwiatów z zielonymi wijącymi się wstążkami, starsza druhna miała bukiet w odcieniach koralu i żółci, pozostałe druhny w odcieniach błękitu, zieleni i lawendy.\nJohn L. Sikora, z Amsterdamu był drużbą, a Dennis Sullivan, Patrick Quinland, Paul Wolfe i Sam Palazzole młodszymi drużbami.\nMatka panny młodej ubrana była w brokatowy płaszcz koloru kości słoniowej i suknię tego samego koloru, podczas gdy matka pana młodego nosiła jasno beżową satynę ozdobioną koronką z Alencon i akcesoriami w tym samym kolorze. Obydwie miały bukieciki chryzantem.\nPrzyjęcie miało miejsce w auli parafialnej św. Józefa, po czym nowożeńcy wyruszyli w podróż poslubną do Kanady i Nowej Anglii.\nPani Techmanski ukończyła z odznaczeniem Uniwersytet Stanowy Nowego Yorku w Buffalo,otrzymując tytuł magistra farmacji. Pan młody również jest absolwentem Uniwersytetu Stanowego Nowego Yorku w Buffalo, a obecnie pisze pracę magisterską na wydziale psychologii Uniwersytetu Stanowego Californii w Long Beach.\nMałżeństwo zamieszka w Long Beach do czasu uzyskania przez Pana Techmańskiego tytułu magistra.\nAmsterdam NY Daily Democrat and Recorder 30 kwietnia 1934\nTechmanski - Nawrocki\nTheodore Techmanski, syn pani Caroline Techmanski z 68 Reid street i panna Josephine Nawrocki, córka państwa Joseph Nawrocki z 10 Reid street pobrali się w sobotę o godzinie 9 rano w kościele św. Stanisława. Ślubu udzielił ksiądz Anton Gorski. Muzykę towarzyszącą zaślubinom zagrał organista A. Niemczura.\nSuknia panny młodej uszyta była z białej satyny, a jej tiulowy welon zwieńczony był nakryciem głowy z koronki. W ręku trzymała bukiet ślubny z białych róż i konwalii, dodatkowo ozdobiony orchideami.\nDruhna panny młodej, panna Genevieve Dargush ubrana była w kolorze jasno brzoskwiniowym, a jej bukiet wykonany był z różowych róż. Drużbą był Joseph Szarlowicz. Druhna otrzymała od panny młodej kryształowy różaniec z brylantowym szlifem, drużba obdarowany został klamrą i spinką do krawata z białego złota.\nPo ceremonii zaślubin, w domu matki panny młodej odbyło się weselne przyjęcie z tańcami przy dźwiękach muzyki. Później, pan i pani Techmanski wyjechali na tygodniowy pobyt do Nowego Yorku. Strój podróżny panny młodej składał się z popielatego kompletu i kapelusza w kolorze orchidei. Po powrocie państwo młodzi zamieszkają pod adresem 68 Reid street.\nPomiędzy gośćmi weselnymi były panie Helen i Sophia Techmanski z Utica.\nAmsterdam NY Daily Democrat and Recorder 12 luty 1971\nRaymond (Tash) Techmanski, lat 61, zamieszkały 25 Slater St., zmarł dziś rano o godzinie 9:15 w Szpitalu Amsterdam Memorial, gdzie był pacjentem od trzech tygodni.\nPan Techmanski urodził się w Amsterdamie 28 lutego 1909, jako syn Michaela i Caroline Dylong Techmanski, był weteranem II wojny światowej. Poprzednio pracował dla Chalmers Knitting Co., a ostatnio zatrudniony był w Lawlor’s Box Shop, Scotia, na emeryturę odszedł rok temu z powodu złego stanu zdrowia.\nNależał do parafii kościoła św. Stanisława, a także do Stowarzyszenia Świętego Serca. Był też członkiem John J. Wyszomirski Post 701,American Legion, Stowarzyszenia Niepełnosprawnych Weteranów Wojennych - oddział w Amsterdamie oraz Reld Hill Fish & Game Club i Skiba's Fish &Game Club.\nPozostawił żonę Martę, z domu Kozlowski , jednego syna, Michaela F. Techmanskiego z Long Beach, Kalifornia, brata, Teodora Techmaskiego z Phoenix, Arizona, dwie siostry, Panią Mary Krygowski z Long Beach w Kalifornii i panią Adeline Mullarkey z Amsterdamu, jednego wuja, kilkoro siostrzeńców, siostrzenic i kuzynów.\nSchenectady NY Gazette 10 stycznia 1971\nZmarł Techmanski, były mieszkaniec Miasta Dywanów\nAmsterdam - Simon Techmanski, lat 59, poprzednio zamieszkały w Amsterdamie, zmarł w Szpitalu Lenox Hill, New York City, po krótkiej chorobie.\nPan Techmanski urodził się w Amsterdamie, zatrudniony był przez J. Hay Whitney’a w New York City. Był weteranem II wojny światowej, członkiem American Legion Post 701, komunię świętą przyjmował w kościele św. Stanisława.\nPozostawił dwie siostry, panią Mary Krygowski z Long Beach, Kalifornia i panią Adeline Mullarkey z Amsterdamu, dwóch braci - Raymonda Techmanskiego, z naszego miasta i Theodora Techmanskiego z Phoenix, Arizona; wuja a także kilkoro bratanków i siostrzenic.\nPrzygotowaniami do pogrzebu zajmuje się Dom Pogrzebowy Dylon.\n(Miasto Dywanów - tak lokalnie nazywano dawniej Amsterdam ze względu na dużą ilość fabryk dywanów.)\nAmsterdam NY Daily Democrat and Recorder 12 czerwca 1969\nMichael F. Techmanski, syn państwa Ray Techmańskich zamieszkałych przy Slater Street 25 ukończył pierwszego czerwca Uniwersytet Buffalo uzyskując tytuł magistra psychologii. Uprzedni absolwent Instytutu St Mary’s był przewodniczącym Uniwersyteckiego Klubu Psychologicznego, członkiem uniwersyteckiej drużyny baseballowej, uprawiał też lekką atletykę.\nJego rodzicom w czasie uroczystości rozdania dyplomów towarzyszyli państwo James Mullarkey z Amsterdamu oraz pani Donna Everitt z North Tonawanda.\nAmsterdam NY Daily Democrat and Recorder 14 maj 1934\nGangsterska bójka przy Morris Street w sobotę rano zakończyła się aresztowaniem czterech mężczyzn, kolejny odniósł zbyt poważne obrażenia by pojawić się dziś w sądzie. Jeszcze jedną ofiarą był przypadkowy przechodzień, przybyły z miasta Glen, który udał się na miejsce bójki by sprawdzić co się właściwie dzieje. Potężny cios złamał kilka jego zębów, uszkodził wargę w stopniu praktycznie uniemożliwiającym mówienie aż do momentu udzielenia mu pomocy medycznej. Po wszystkim najpoważniej skarżył się na to , że nie będzie mógł poprawnie wołać krów.\nAresztowani to John Racher ( lat 21) zamieszkały przy John Street 18, Frank Minnicki (lat 28) zamieszkały przy Reid Street 54, Raymond Techmanski (lat 25), zamieszkały przy Reid Street 68 oraz Stanley Yukes (lat 19) zamieszkały przy John Street 16. Pierwsi trzej zostali aresztowani po tym, jak ofiary pobicia zgłosiły się na Komendzie Głównej Policji. Yukes zgłosił się sam dziś rano.\nOkoło godziny 5;15 Stanley Raczynski, zamieszkały przy Grand Street 802, zjawił się na komendzie z rozciętym czołem, w ubraniu przesiąkniętym płynącą z rany krwią. Doniósł ponoć, że kłopoty zaczęły się przy Morris Street w miejscu znanym jako Spaghetti House, i ze kiedy się stamtąd oddalił napastnicy zaciągnęli go do zaułka i ukradli mu 8 dolarów. Wezwany do opatrzenia mężczyzny lekarz założył mu osiem szwów by zamknąć ranę głowy. Nie brakowało również licznych sińców i powierzchownych obrażeń twarzy.\nDetektyw Meagher oraz oficerowie Conniff, Milroy i Nelson udali się na Morris Street i szybko zatrzymali wymienioną trójkę. Wkrótce potem mieszkaniec Glen, Harrison Vosburg zjawił się na komendzie by pokazać odniesione obrażenia. Jak zeznał znajdował się na końcu ulicy, kiedy usłyszał zamieszanie i udał się w tamtym kierunku by sprawdzić jego przyczynę. Na miejscu został pobity przez trzech mężczyzn, których, jak zeznał, nigdy przedtem nie spotkał, nie odezwali się też do niego ani słowem przed swoim atakiem. „Jak będę teraz wołał krowy” , mamrocząc przez spuchnięte wargi pytał nieszczęśnik detektywa Meaghera, który nie potrafił udzielić mu odpowiedzi.\nObie ofiary pobicia miały stawić się w sądzie, lecz żaden z mężczyzn nie dopełnił tego obowiązku. Policja udała się do domu Raczynskiego, którego znaleziono w łóżku z twarzą i oczami tak zapuchniętymi, że prawie nic nie widział. Sprawa została odroczona bezterminowo.\nAmsterdam NY Daily Democrat and Recorder 12 sierpnia 1958\nPani Rose Techmanski Gogola, długoletnia mieszkanka Amstedamu zmarła dziś rano o 10:15 w Sanatorium i Domu Opieki Mt. Loretto po krótkiej chorobie. Była tam pacjentką od dwóch tygodni.\nUrodzona w Polsce, przybyła do tego kraju i do Amsterdamu jako młoda dziewczyna) . Jej rodzicami byli Stanley i Barbara Szczygieł Techmański. Pani Gogola należała do parafii Św. Stanisława i tamtejszego Towarzystwa Różańcowego.\nDwukrotnie wyszła za mąż. Jej pierwszym mężem był świętej pamięci Joseph Zając. Po jego śmierci wyszła za Waltera Gogolę, który zmarł 20 lat temu.\nZostawiła po sobie brata, Josepha Techmanskiego z Utica, czworo pasierbów, kilkoro siostrzeńców i siostrzenic.\nAmsterdam NY Daily Democrat and Recorder 7 października 1957\nDo Amsterdamu dotarła wiadomość o ślubie dawnego mieszkańca naszego miasta, Daniela Techmańskiego z panną Donną Bond, który to odbył się 20-tego sierpnia w Phoenix w Arizonie. Panna młoda jest córką pana i pani Lute Bond ze Storm Lake, Iowa, natomiast pan młody jest synem pani i pana Theodora Techmańskich,obecnie z Phoenix, dawniej zamieszkałych w Amsterdamie przy Raid Street 68.\nŚlub odbył się w katolickim Kościele Św. Teresy w Phoenix, w obecności państwa Jim Krautkremer, szwagra i siostry panny młodej. Phil Caruso o Pat Simone bylimistrzami ceremonii. Przyjęcie po uroczystości odbyło się w Kudu Room w Hotelu Safari. Państwo Techmańscy udali się potem w podróż poślubną do Wielkiego Kanionu. Panna młoda jest absolwentką Buena Vista Collage w Storm Lake, a pan młody studentem w Arizona State College.\nNorth Country Catholic 1967\nW 1967 Carol Techman na liście abiturientów katolickiej szkoły.\nCały czas pamiętałem o moim internetowym skarbie o stronie; www.fultonhistory.com Dokładna kwerenda pozwoliła z wielu tysięcy informacji zapisać te dotyczące bliskich Carol. Dowiedziałem się wielu ważnych, ciekawych spraw z życia rodziny Techman/Techmańskich z Amsterdamu NY. Wycinków prasowych zgromadziłem naprawdę dużo. Zawierają one również zdjęcia które pozwoliłem sobie wstawić do "drzewka Carol" Najważniejsze fragmenty z gazet umieściłem poniżej.\nNorth Country Catholic 1957\nStudenci Szkoły muzycznej w Watertown - powyżej kilkunastu z pośród 25 uczniów Sisters of St. Joseph Conservatory of Music w Watertown, którzy zdobyli wysokie oceny w czasie festiwalu muzycznego odbywającego się w Watertown i Potsdam w zeszłym miesiącu. Stoją od lewej do prawej: Joseph Robbins, Frances Bombardo, Joanne Fortune, Carolyn Schneider, Carolyn Bezy, JoAnn Techman, Gail Donaldson and Patrick Fontana. Siedzą: Christine deLorme, Margaret Bigness, Nancy Withington and Emily Wood.\nNorth Country Catholic 1963\nZjazd Katolickiego Skautingu Dziewcząt odbył się w dniach 7, 8 i 9 czerwca w Dablon Point, Cape Vincent. Wzięło w nim udział 41 dziewcząt z Diecezji Ogdensburg. Spotkaniu przewodniczył wielebny Francis Staisbell z Bellerman College, Plattsburgh, asystowały mu Siostra Scholastyka i Siostra M. William z Konwentu Sióstr Józefitek w Watertown.\nMedal Marian Award, najwyższe odznaczenie w Katolickim Skautingu Dziewcząt, otrzymałypod Koniec zjazdu następujące jego uczestniczki; Barbara Conners z Massena, Susan Sprague, Mary Jane Techman, Carol Techman, Carol Ann Briceland, Alice Coughlin, Mary Notbohm i Anne Marie LaFave z St. Patricks - Watertown.\nWatertown NY Daily Times 1967\nKluczowa postać w operacjach ratunkowych\nDr Thomas Techman, syn państwa J. Michael Techman , zamieszkałych 1280 Coffeen street, był kluczową postacią w nietypowych operacjach ratunkowych odkąd został członkiem publicznej służby zdrowia i starszym oficerem medycznym stacji straży przybrzeżnej Edis Hook, w Port Angeles, stan Waszyngton. Na początku października został wezwany do rannego mężczyzny który spadł z 45 metrowej skarpy w parku narodowym Olympic. Helikopter którym dr Techman przybył do parku nie mógł wylądować, więc lekarz został z niego opuszczony na miejsce wypadku.\nDr Techman wziął udział w kolejnej powietrznej misji ratunkowej w październiku w odpowiedzi na wezwanie pomocy z rosyjskiego kutra 25 mil od wybrzeża. Vaskoly Volkov, rosyjski marynarz, potrzebował pilnej pomocy medycznej z powodu złamania nogi, kilku i żeber i obojczyka. Dr. Techman udzielił rannemu pomocy w helikopterze i ambulansie, którym dotarli do szpitala w Seattle. Ta natychmiastowa pomoc mogła uratować życia marynarza. Dr. Techman ukończył liceum Watertown w 1958, a w 1966 Albany Medical Collage. Do publicznej służby zdrowia dołączył po ukończeniu stażu w szpitalu Jackson Memorial w Miami na Florydzie.\nWatertown NY Daily Times 1969\nJohn F. Techman, syn państwa J. Michael Techman , zamieszkałych przy 1208 Coffeen St. otrzymał stopień podporucznika Sił Powietrznych U.S. po ukończeniu Szkoły Oficerskiej w Lackland w Teksasie. Podporucznik Techman, wybrany został do Szkoły Oficerskiej w ramach egzaminu konkursowego. Otrzymał przydział do bazy Sił Powietrznych Williams w Arizonie, gdzie będzie szkolił się na pilota. Podporucznik ukończył liceum Immaculate Heart Central w 1965 i otrzymał tytuł licencjata w Union Collage w Schenectady (stan Nowy Jork) w 1969. Jest członkiem Beta Theta Pi.\nWatertown NY Daily Times 1971\nŚlub państwa Donald S. Murray odbył się 28 maja w kościele Holy Family (Świętej Rodziny). Pani Teresa Murray, z domu Techman jest córką państwa Michael J. Techman, zamieszkałych 1280 Coffeen St. Pan Murray jest synem państwa Robert E. Murray, zamieszkałych 441 Paddock St.\nWatertown NY Daily Times 1972\nPorucznik Sił Powietrznych John F. Techman, syn państwa Michael Techman, zamieszkałych przy 1280 Coffeen Street, wrócił do bazy Sił Powietrznych K.I. Sawyer, Michigan, po spędzeniu z rodzicami 30-to dniowej przepustki po odbyciu służby w Wietnamie. Stacjonował w Cam Ranh Bay, jako pilot Taktycznego Transportera Powietrznego C-7A Caribou. Po transferze do Bazy Sił Powietrznych Castle w Californi odbędzie szkolenie na pilota samolotów 707. Po ukończeniu w 1965 Immaculate Heart Academy, porucznik Techman ukończuł Union Collage w Schenectady w 1969.\nWatertown NY Daily Times 1968\nPorucznik komandor Thomas M Techman, syn państwa J. Michael Techman zamieszkałych przy 1280 Coffeen Street otrzymał z rąk swojej żony Joanne nominację na stanowisko lekarza medycyny lotniczej po ukończeniu 26-tygodniowego kursu medycyny lotniczej w centrum medycyny lotniczej marynarki w Pensacola na Florydzie. W czerwcu rozpocznie służbę w straży przybrzeżnej w Elisabeth City, North Caroline.\nKomandor z małżonką i synem Jay M. urodzonym 25 grudnia 1967 w Pensacola odwiedzili Watertown. Po ukończeniu Albany Medical collage w 1966 i roku na stażu w Jackson Memorial Hospital przystąpił do Publicznej Służby Zdrowia U.S. W zeszłym roku został przydzielony do straży przybrzeżnej w Port Angeles. Odsłużył rok z wyznaczonych mu obowiązkowych trzech lat służby wojskowej.\nWatertown NY Daily Times 1966\nDianne Murphy poślubia Dr Thomasa M. Techmana\nPanna Dianne Mary Murphy, córka państwa Bernard J. Murphy z Albany poślubiła dr. Thomasa Techmana , syna państwa Michael Techman, zamieszkałego przy 1280 Coffeen Street dziś rano o 11 w kościele św. Teresy z Avili. Ślubu udzielił pastor Michael O’Neanny.\nPanna młoda, która przybyła w towarzystwie ojca, ubrana była w długą do ziemi suknię z jedwabnej organzy, w kolorze światła świecy, z rękawami z koronki z Alencon, spódnica w kształcie litery A, również obramowana koronką z Alencon. Koronkowy toczek przytrzymywał sięgający łokci, dwuwarstwowy przeźroczysty welon. W ręku trzymała jedną różę na długiej łodydze.\nPanna Maureen Ann Walsh z Slingerlands pełniła rolę starszej druhny, a John Techman rolę drużby. Przyjęcie miało miejsce w restauracji Tom Sawyer Motor, w Albany. Na drogę prowadzącą przez południowe stany do Miami na Florydzie, gdzie zamieszka małżeństwo, panna młoda ubrana była w biało niebieski kostium w kwiaty.\nPani Techman jest absolwentką Academy of the Holy Name i Szkoły dla Sekretarek Mildred Elley. Do czasu zawarcia małżeństwa zatrudniona była w administracji Szpitala dla Weteranów w Albany.\nDr Techman jest absolwentem szkoły średniej w Watertown , absolwentem College of Pharmacy w Albany, w r. 1962. Tytuł lekarza medycyny uzyskał w Medical college w Albany w tym miesiącu i 1 lipca rozpocznie staż na oddziale chirurgii w szpitalu Jackson Memorial w Miami.\nMaj 2012 Genealogia z gazety\nDwa wycinki z gazety przesłane przez Carol spowodowały, że rozpocząłem systematyczne "przeglądanie" prasy amerykańskiej. I tak prawie każdego dnia znajdowałem nowe ciekawe informacje.\nZastanawiałem się czy mam do czynienia z dokumentami źródłowymi pierwotnymi. Artykuły z kroniki towarzyskiej, relacje z ceremonii ślubnych, nekrologi pisali dziennikarze którzy nie brali udziału w opisywanych wydarzeniach, jednak swoje notatki pisali w krótkim czasie po zdarzeniach. Postanowiłem tak zdobyte informacje traktować ostrożnie mimo, że pochodzą z dokumentów o cechach zbliżonych do pierwotnego. Pamiętałem również, że mam do czynienia z informacją jednoźródłową która wymaga przecież potwierdzenia.\nJednocześnie ciekaw byłem czy nasi emigranci z XIX i XX wieku mieli swoje gazety? Przekonałem się szybko, że gazet polskich w tym okresie było sporo. Dotarłem do pozycji HISTORYA POLSKA W AMERYCE. Wacław Kruszka, Milwaukee. Wis. 1905. W rozdziale XI Gazeciarstwo Polskie w Ameryce. autor pisał "Jedną z cech prasy amerykańsko-polskiej jest wielka jej zmienność, niestałość i ruchliwość. W ciągu lat 30 (od r. 1870 - 1900) powstało około 120 pism, z których dziś (r. 1905) istnieje tylko 49". Dobrze by było samemu przeglądać te stare gazety. Biblioteka Jagiellońska ma całkiem spory zasób gazet amerykańskich i wielu innych państw. Znalazłem tam gazety z wielu rejonów świata. Katalog poloników periodycznych wydanych zagranicą do roku 1939, zbiory biblioteki jagiellońskiej, K Tatarowicz, Kraków 1961 zawiera wykaz gazet który można przeglądać na miejscu. Czy warto grzebać w tych starociach? Warto, warto dla przykładu podam jeden fakt. "ROLA BOŻA, PISMO TYGODNIOWE POŚWIĘCONE SPRAWOM RELIGIJNYM, NARODOWYM I SPOŁECZNYM", SCRANTON, PA, U. S. A. - Stany Zjednoczone Ameryki Północnej. 1949. Na skanie 31, mamy zdjęcie Henryka i Weroniki Bratkowskich w dniu ślubu 22 sierpnia 1899 dalej ich zdjęcie po 50 latach i dodatkowo zdjęcie całej rodziny. Rewelacja, trzeba tylko trafić na taką perełkę.\nZbierając uzupełniające informacje o rodzinie Carol Techman zorientowałem się, że w miejscowości Amsterdam NY mieszkała jeszcze jedna rodzina Techmańskich. Dla genealoga rzecz to ciekawa. Powoli z licznych prasowych wiadomości wyłoniła się cała rodzina. Opracowanie tablicy przodków gdzie probantem jest Michał Techmański (urodzony w bliskiej mi miejscowości Manasterz) okazało się całkiem proste. Informacje jednoźródłowe pochodzące z różnych lat, miast, gazet uzupełniały się wzajemnie. Wszystko dokładnie pasowało. Rodziny Kazimierza, Michała i Marka Techmańskich się znały, to nie ulega wątpliwości. Poniżej wynik mojej pracy.\nAdirondack Enterprise 1993\nJ. Michael Techman\nSaranac Lake - J. Michael Techman, lat 80, zamieszkały w Bloomingdale, zmarł niespodziewanie we wtorek w nocy, 22 czerwca 1993 w Centrum Medycznym Adirondack w Saranac Lake. Urodzony 11 lutego 1913 w Amsterdamie, był synem Kazimierza i Józefy (z domu Csysz ). 14 października 1939 r. poślubił Ruth Morford w kościele św. Pawła w Bloomingdale, ślubu udzielił wielebny Donald Gallagher.\nZmarły prowadził własne przedsiębiorstwo zajmujące się dystrybucją mleka, Michael Techman, Inc., w Watertown, w latach 1956 - 1975. Był członkiem stowarzyszenia Knights of w Watertown i katolickiego kościoła św. Pawła w Bloomingdale. Michael Techman pozostawił żonę, dwóch synów - Dr Thomasa M. Techman z Leesburga, Floryda i Johna F. Techman z Fresno, California, cztery córki - panią Joann Burns z Adams Center, Carol R. Techman, panią Mary Crowell z Baton Rouge, Louisiana i Dr Teresę Techman z Atlanty, Georgia, brata Franka Techman z Amsterdamu; 14 wnuków i kilkoro siostrzeńców i siostrzenic. Brat Michaela - Edward Techman zmarł w roku 1991. Czuwanie przy trumnie odbędzie się w czwartek, w domu pogrzebowym Fortune-Keough w Saranac Lake, w godzinach 14 - 16 i 19 - 21. Msza za zmarłego będzie miała miejsce w czwartek, w domu pogrzebowym o godzinie 19.45, a w piątek o godzinie 11 w kościele św. Pawła w Bloomingdale wielebny Patrick Mundy odprawi Mszę św. żałobną. Pogrzeb odbędzie się na cmentarzu św. Pawła. Datki w intencji pamięci zmarłego zostaną przeznaczone dla Ochotniczej Straży Pożarnej w Blkoomingdale.\nAdirondack Enterprise 1999\nAtlanta, Georgia, - Ruth V. (Morford) Techman, lat 80, zamieszkała w Atlancie, Georgia, a uprzednio w Bloomingdale, zmarła w piątek , 7 maja 1999 w Domu Opieki Wesley Woods w Atlancie. Urodzona 24 lutego 1919 w Massena, była córką Johna i Lenny (Collins) Morford. Poślubiła J. Michaela Techman 14 października 1939 w kościele św. Pawła w Bloomingdale. Mąż jej zmarł 23 czerwca 1993.\nPani Techman przez długie lata zamieszkiwała w Bloomongdale w okresie letnim. Uczęszczała do szkoły pielęgniarskiej (Mercy School of Nursing) w Watertown, którą ukończyła otrzymując dyplom w roku 1939. Pracowała jako pielęgniarka prywatna, pielęgniarka etatowa w Stowarzyszeniu Pielęgniarek (Visiting Nurse Association), a później jako pielęgniarka zajmująca się rehabilitacją w Cerebral Palsy Clinic w Watertown. Odeszła na emeryturę w roku 1979 i zamieszkała na Florydzie, powracając do Bloomingdale w czasie wakacji. Należała do Stowarzyszenia St. Patrick’s Altar and Rosary, przez 12 lat była przewodniczącą Skautingu Dziewcząt w Watertown. Należała do parafii kościoła św. Pawła w Bloomingdale. Pozostawiła dwóch synów - Dr Thomasa M. Techman z Leesburga, Floryda i Johna F. Techman z Fresno, California; cztery córki, Jo Ann Burns z Sharpsburga, Georgia, Carol Techman z Clyde North Caroline, Mary J. Crowell z Baton Rouge, Louisiana i Dr. Theresę M. Techman z Atlanty, Georgia; dwóch braci, Carla Marfordz Tucson, Arizona i Harolda J. Morford z Bloomingdale; trzy siostry, Ritę Thompsonz Buffalo, Theresę Taylor z Bloomingdale i Anitę Ely z Watertown; 14 wnuków, jednego prawnuka i 35 siostrzeńców i siostrzenic. Brat Ruth Techman, James H. Morford zmarł wcześniej. Czuwanie przy trumnie odbędzie się w piątek 11 czerwca 1999 w godzinach 14 - 16 i 19 - 21. Przygotowaniami do pogrzebu zajmuje się dom pogrzebowy Fortune-Keough w Saranac Lake. Msza św. Żałobna odprawiona zostanie o godzinie 11 w sobotę 12 czerwca 1999 w kościele św. Pawła w Bloomingdale. Pogrzeb odbędzie się na Cmentarzu św. Pawła. Datki w intencji pamięci zmarłej zostaną przeznaczone dla Ochotniczej Straży Pożarnej w Blkoomingdale.\nMapa Amsterdamu NY na której zaznaczyłem ustalone adresy zamieszkania obu rodzin Techmańskich.\nZoomify HTML Params Simple Embed Example