DELL Inspiron 13 5368  - srebrny | cena, raty - sklep Komputronik.pl\n4.67/5 Zobacz 11 opinii\nkarta graficzna : Intel® HD Graphics 520\n3 249 zł oszczędzasz 250 zł\nKod systemowy: [LT-I13-DEL-329]\nKod producenta: [5368-3171KTR]\nNajlepsze 2w1 jakie miałem a testowałem różne. Wydajność dobra, ekran świetny i bardzo wygodne przekręcanie dookoła ekranu. Poza tym marka sprawdzona i sklep ma dobrą cenę.\nDo mobilnej pracy naprawdę OK - czytelny jasny ekran fhd, dobry procesor, pracuje się wygodnie i szybko a do tego bateria daje radę.\nBardzo dobry produkt, mobilny , funkcjonalny , wygodny, intuicyjny, nie zawodzi. Korzystanie to czysta przyjemność.\nBardzo dobrze wykonany, a podzespoły do pracy mobilnej dają sobie bardzo dobrze radę + bardzo wygodny ekran.\nSprzęt ogólnie jest OK, bez rewelacji ale OK, sklep szybko wysłał!\nSpoko laptop uwielbiam DELL\nSuper notbook polecam\nTa opinia pochodzi z produktu podobnego: DELL Inspiron 13 5368  - srebrny\nPóki co to wszystko jest ok. Mogę polecić!\nNowy Inspiron 13 5000 2-w-1\nSystem 2-w-1 z 13-calowym ekranem w smukłej, przenośnej obudowie ze znakomitym dźwiękiem.\nWkrocz do akcji:\nGotowy do podróży:\n13,3 cala to nasz najpopularniejszy rozmiar urządzeń 2-w-1. Pozwala łatwo wsunąć urządzenie do torby i zapewnia wystarczająco dużo miejsca na ekranie, aby umożliwić pracę przez wiele godzin bez zmęczenia oczu.\nMaksymalna powierzchnia ekranu:\nnowa konstrukcja serii 5000 cechuje się większym ekranem i węższą ramką, przyciągając wzrok do doskonałego wyświetlacza o szerokim kącie oglądania.\n: ciemnoszare wykończenie obudowy dopasowano do gładkiego, matowego wnętrza, zapewniając atrakcyjny, profesjonalny wygląd pasujący do każdej okazji.\nNiesamowity dźwięk i olśniewająca grafika:\nkażdy notebook Inspiron 5000 jest wyposażony w technologię dźwięku Waves MaxxAudio® Pro i układ graficzny Intel® HD 520, przez co multimedia wyglądają i brzmią lepiej niż kiedykolwiek wcześniej.\nnotebook Inspiron 2-w-1 z serii 5000 można wyposażyć w kartę Wi-Fi 802.11ac, która zapewnia szybkie połączenie bezprzewodowe o dużym zasięgu, krótsze buforowanie i mniejsze zakłócenia w porównaniu ze starszymi konstrukcjami.\nsprawdzamy zdolność notebooków Inspiron do przetrwania przez krótki czas w temperaturze 65°C/149°F — od szatni po zamknięte samochody.\nsprawdzamy, czy zawiasy notebooka Inspiron są równie mocne po otwarciu i zamknięciu pokrywy 20 000 razy.\nwypróbowujemy sprawność działania najczęściej używanych klawiszy po 10 milionach uderzeń i przycisków panelu dotykowego po 1 milionie uderzeń. Nie martw się, skończysz swoją powieść.\nniezależnie od tego, jak zaprogramujesz przyciski zasilania i sterowania multimediami, są one w stanie przetrwać 40 000 uderzeń.\nmoże pomyślisz, że przesadzamy, ale naprawdę dopiero gdy 25 000 razy poddamy podstawę i pokrywę każdego notebooka Inspiron ruchom skręcającym, mamy pewność, że znajdujące się wewnątrz części są dobrze zabezpieczone.\nraczej nie będziesz 30 razy wyjmować i wkładać akumulatora notebooka Inspiron, ale możesz mieć pewność, że wypróbowaliśmy go nawet pod tym względem.\nORGANIC PEOPLE Płyn do prania grejpfrut 1,5l\nT-shirt z logo CA IEM rozmiar S\nPanasonic ES-RT67-S503 z trymerem\nStanley 10 m 0-34-102\nSamsung Galaxy Note 8 64GB DualSim DeepSea Blue (N950)\nWyprzedaż! Samsung RS7687FHCBC\nAdata SX8000 M.2 NVMe PCIe 128GB\nWyprzedaż! Mio SMART R12\nAcer TravelMate X349 - srebrny + Accura Premium Crux 6 gniazd 1.5m + Accura Comfort Desk Surazo\nKingston 64GB microSDXC Class 10 U3 UHS-I 90R/80W + SD Adapter + Accura USB-C micro USB z USB OTG biały\nApple Smart Keyboard do iPad Pro 12.9''


Ktoś ci się przygląda [Katarzyna Misiołek] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01028 007849 14241909 na godz. na dobę w sumie\nKtoś ci się przygląda - ebook/epub\nAutor: Katarzyna Misiołek Liczba stron:\nISBN: 978-83-287-0909-6 Data wydania: 2018-04-09\nkorcimnieczytanie.blogspot.com Korci mnie czytanie...: Katarzyna Misiołek „Ktoś ci się przygląda”\nProjekt okładki: Izabella Marcinowska Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski Korekta: Anna Sawicka-Banaszkiewicz Zdjęcia wykorzystane na okładce: © Wojciech Zwolinski/Arcangel Images © by Katarzyna Misiołek © for this edition by MUZA SA, Warszawa 2018 ISBN 978-83-287-0909-6 Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA Wydanie I Warszawa 2018 FRAGMENT\nSpis treści Prolog Czekaj, stój spokojnie…… Godzinę później… Łup!… Wieczorem… Dominik, pospiesz się… Wieczorem… Rano, po tym jak wypiłam… Ireneusz otworzył mi… Po wyjściu od Irka… Przepraszam… Poniedziałek… Nawet jeśli Alicję… W środę lało… Zanim odebrałam Dominika… Noc spędziłam na… Majka zadzwoniła… W Teatro Cubano… Przechodziliśmy… Po południu… Była późna noc… Napijesz się kawy?… W barku… Wieczorem… Byłam mniej więcej… Nie było jeszcze… W niedzielę… Szłam Nadwiślańską… W drodze… Poniedziałek… Sebastian zjawił się… Rano znalazłam… Tym razem miałam szczęście… Otwierałam dom… Kiedy się ocknęłam… Kiedy wyszliśmy… Kolejne tygodnie…\nProlog Ktoś był w sypialni. Ktoś obcy. Zły. Obecność intruza wyczuwałam całą sobą, jakby wszystkie moje zmysły wyostrzyły się w jednej sekundzie, gotowe do odparcia ataku. Otaczała mnie aksamitna ciemność, a w niczym niezmąconej ciszy upalnej nocy wyraźnie słyszałam czyjś ciężki chrapliwy oddech. Znieruchomiałam pod cienką kołdrą i leżałam z zaciśniętymi powiekami, wmawiając sobie, że wszystko to tylko mi się wydaje. Wtedy na mnie ruszył. Zatrzepotała ciężka zasłona z tafty w kolorze ciemnego cynamonu i w tej samej chwili wynurzyła się zza niej postawna sylwetka. Usiadłam na łóżku, wydając z siebie zduszony okrzyk przerażenia, ale on był już przy mnie. Jego dłoń była szorstka i lepka. Zasłonił mi usta, drugą złapał mnie za włosy i oplótł je sobie wokół nadgarstka. Szarpnęłam się, ale było już za późno. Pchnął mnie na plecy, a jego ciężar wbił mnie w miękki materac. Sprawił, że straciłam panowanie nad własnym ciałem. „Teraz dam ci nauczkę, suko” – wycedził. Jego usta były tuż przy moich, czułam na policzku ciepły, przesiąknięty miętą oddech obcego mężczyzny. Na twarzy miał kominiarkę. Zaczęłam wpadać w panikę. To się nie dzieje naprawdę, pomyślałam, jednak jego ciężar nadal wgniatał mnie w materac, unieruchamiał niczym przyszpilonego do gobelinu motyla. Szarpnęłam głową i chaotycznie zatrzepotałam rękoma, usiłując mu się wyrwać, ale cios, który mi wymierzył, sprawił, że świat zawirował i zniknął. Kiedy się ocknęłam nadal lekko zamroczona, krztusząc się od krwi, która buchnęła mi z nosa i spłynęła do gardła, napastnik zdarł ze mnie krótką nocną koszulę, a jego duże, szorstkie dłonie ugniatały moje nagie piersi, brzuch, ramiona… „Nie!” – krzyknęłam, bijąc go na oślep, ale już się na mnie zwalił i jednym pchnięciem wbił się w moje wnętrze. Obudziłam się w momencie, w którym zamaskowany mężczyzna wyjmował spod materaca duży ząbkowany nóż i dopiero po dłuższej chwili dotarło do mnie, że to był tylko koszmarny sen. Jednak zwierzęcy strach, jaki czułam uwięziona w gęstych mackach koszmaru, towarzyszył mi nawet po przebudzeniu… Tym bardziej że otaczała mnie właśnie cała jego sceneria… Sięgnęłam do nocnej lampki i wnętrze niewielkiej sypialni zalała przyjazna bursztynowa poświata. Drżąc na całym ciele, zerknęłam w stronę okna. Wiedziałam, że to idiotyczne, jednak przez moment byłam niemal pewna, że za ciężkimi kotarami z cynamonowej tafty czai się gwałciciel. – To tylko sen, tylko pieprzony sen – szepnęłam do siebie, odrzucając cienką letnią kołdrę, którą byłam przykryta. Krótka biała koszula nocna lepiła mi się do pleców i brzucha, przepocone włosy nieprzyjemnie łaskotały szyję. Panująca w pokoju duchota była nie do zniesienia, przechodząca nad miastem fala upałów zamieniła je w wielki rozgrzany piekarnik. Podeszłam do okna i odsunęłam zasłonę. Zalany księżycowym światłem zaułek za moim domem sprawiał wrażenie cichego i spokojnego, ale serce nadal tłukło się mi się w piersi jak oszalałe. Otwierając stare okno z wypaczoną ramą, poczułam, że jeszcze nigdy nie było mi tak źle samej. Dni sprawiały wrażenie niekończącego się ciągu obowiązków, noce były puste, samotne i pełne wyimaginowanych strachów. Nocne powietrze wdarło się do pokoju, owiewając moją spoconą twarz i szyję ciepłym powiewem. Wzięłam głęboki wdech i przez kilka minut stałam przy oknie, starając się zapanować nad oddechem. Kiedy byłam żoną Sebastiana sypiałam jak dziecko. Teraz, cztery lata po rozwodzie, z trudem udawało mi się złapać kilka godzin snu bez przerwy. Dom, który kiedyś był naszym wypieszczonym gniazdkiem, teraz wydawał się zbyt duży, a obawa o bezpieczeństwo syna i moje sprawiała, że niemal każdej nocy budziłam się przynajmniej raz, a później długo nie mogłam zasnąć… Na myśl o Dominiku wyszłam na korytarz i boso ruszyłam w stronę otwartych drzwi dziecięcej sypialni. Synek spał w pokoju naprzeciwko, z rozrzuconymi na boki rękoma i włosami wilgotnymi od upału, w swojej ulubionej piżamce w parowozy. Stanęłam nad jego łóżkiem i obserwowałam go, tłumiąc w sobie potrzebę muśnięcia delikatnego aksamitu jego policzka. Spał tak spokojnie pogrążony w ufnym dziecięcym śnie bez koszmarów. Jego oddech, cichy, ledwie słyszalny szmer, sprawiał, że powoli się uspokajałam, czułam jednak, że tej nocy prędko nie zasnę. Na dole coś trzasnęło. Drgnęłam i nerwowo spojrzałam za siebie, chociaż wiedziałam doskonale, jak wiele różnych odgłosów potrafi wydawać stary, kilkudziesięcioletni dom. A jednak wciąż nasłuchiwałam, z rękoma zaciśniętymi na drewnianym zagłówku dziecięcego łóżeczka, ale z parteru nie doszedł już żaden dźwięk. Na dół zeszłam po ciemku, bosa, sunąc dłonią po zimnej ścianie. Cisza… Przystanęłam u podnóża drewnianych schodów i zapatrzyłam się w otaczającą mnie ciemność. Przez niewielką szybkę we frontowych drzwiach wpadało pomarańczowe światło z ulicznej latarni, od strony kuchni na podłogę smuga księżycowej poświaty, poza tym otaczał mnie nieprzenikniony mrok. Przechodząc przez ciemny korytarz, przypomniałam sobie nagiego Sebastiana, który oblał szampanem mój olbrzymi ciążowy brzuch, a później uklęknął przede mną i z rękoma na moich nagich pośladkach zlizał z niego przyjemnie chłodny alkohol. Kochaliśmy się wtedy na schodach, zaśmiewając się do łez z niewygodnej pozycji i jęczących pod nami drewnianych stopni. I chociaż od tamtej nocy minęło już ponad pięć lat, przez moment czułam się tak, jakby to było wczoraj… Światło rozbłysło, momentalnie przepędzając wszystkie wspomnienia, i oto stałam pośrodku olbrzymiej kuchni, w której nie było już żadnej rzeczy mojego byłego męża. Pijąc wodę, pomyślałam, że wszystko jest takie kruche, niepewne, nieprzewidywalne… – Było sobie małżeństwo – westchnęłam. Z przepełnionego kubła na śmieci buchał słodkawy odór nadpsutych warzywnych odpadków. Poczułam wstręt do własnego lenistwa – już drugi dzień obiecywałam sobie, że w końcu tu posprzątam. Minutę później i piętro wyżej, samotna w olbrzymim łóżku, które lata temu kupiliśmy wspólnie z Sebastianem, leżałam zasłuchana w dochodzące zza uchylonego okna odgłosy nocy. Gdzieś w sąsiedztwie ostro zaszczekał pies, a jego niespodziewane ujadanie na nowo rozbudziło drzemiący głęboko we mnie strach. Policja nadal nie złapała tego przeklętego zboczeńca. Terroryzował miasto od miesięcy i wciąż był nieuchwytny. W dodatku, od czasu niedawnego incydentu, który pozbawił mnie poczucia bezpieczeństwa, ciągle czegoś się bałam, dopadła mnie jakaś paranoja i chyba powoli zaczynałam wariować…\nCzekaj, stój spokojnie – poprosiłam syna, który w lekko poplamionej krwią koszulce polo i z czerwonymi od płaczu oczami, histeryzował, kiedy wsuwałam mu do nosa zwinięte kawałki chusteczek higienicznych. – Musimy zatamować krew, Dominik – powiedziałam łagodniejszym głosem, a on skinął głową i w końcu przestał odpychać moją rękę. Na zewnątrz, widoczne przez oszklone szybki mojej niewielkiej werandy, biegały pociechy zaprzyjaźnionych sąsiadek – piszcząc i przepychając się na świeżo skoszonym, pełnym zabawek trawniku. Pięcioletni Kamil, wrzeszcząc niemiłosiernie, biegł, ciągnąc za sobą na sznurku plastikową wywrotkę mojego syna; jego dwa lata starsza siostra kręciła się w kółko z różowym balonikiem w dłoni. Lubiłam, kiedy dom i ogród były pełne dzieci, nawet jeśli wokół nich panował kompletny chaos. Podobała mi się nieskażona cynizmem i zgorzknieniem dziecięca energia. Dzieciaki były jak pierwsze promienie słońca przedzierające się przez szarość przedświtu. Ożywiały świat. – Mamo, już? – Dominik szarpnął mnie za rękaw, wyraźnie chcąc wrócić do przerwanej zabawy. – Pogodzisz się z Kamilem, dobrze? To twój przyjaciel, pamiętasz? – Walnął mnie w nos – wymamrotał mój syn. – Na pewno niechcący – zapewniłam go, starając się za wszelką cenę utrzymać beztroską atmosferę zabawy. – Może. – Nie wyglądał na przekonanego, ale urazy też już chyba nie żywił. Schylił się, żeby śledzić wzrokiem idącego po drewnianej ścianie werandy niewielkiego pająka i na moment stracił zainteresowanie całym otaczającym go światem. – Mamo, juuuuż? – po chwili zerwał się na nogi i zaczął podskakiwać. – Już?! Uśmiechnęłam się, a Dominik lekko odchylił do tyłu głowę, coraz bardziej zniecierpliwiony. – Mamo, mogę już iść, dobra? – Znowu pociągnął mnie za rękaw, wyraźnie chciał dołączyć do kolegów, więc w końcu mu na to pozwoliłam. – Już. Możesz biec, tylko uważaj na nos – poklepałam go po ramieniu i poprawiłam wywinięty kołnierzyk koszulki. Z werandy wybiegł w dzikim pędzie i po chwili, zupełnie jakby nic pomiędzy nimi nie zaszło, dołączył do bawiącego się wywrotką Kamila. Dopijając resztkę wina, obserwowałam, jak wyrywają kępy krótko przyciętej trawy i rękoma brudnymi od wilgotnej po nocnym deszczu ziemi ładują je na plastikową naczepę samochodu. Na myśl o rujnowanym przez nich trawniku poczułam lekkie poirytowanie, złość szybko jednak ustąpiła miejsca błogim rozleniwieniu. Mój syn skończył właśnie pięć lat, pomyślałam. Czy ta chwila może być bardziej idealna? – Jak jubilat? – Majka, mieszkająca od niedawna po sąsiedzku prawniczka, zjawiła się na werandzie, kiedy dolewałam sobie kolejny kieliszek wina. – Pijemy w samotności, sąsiadko? – mrugnęła do mnie. – Siadaj, też się załapiesz – powiedziałam. – Chyba muszę go przebrać – dodałam, śledząc wzrokiem bawiącego się na trawniku syna. – Nie mogę uwierzyć, że mój Kamil go uderzył… I to jak! Z łokcia w nos! Gdzie on się tego nauczył? – W przedszkolu? – zasugerowałam. – To jedna z opcji. Albo od bliźniaków Ady Kalickiej, prawdziwych czortów. Ostatnio, kiedy Kamil od nich wrócił, wziął z łazienki mój lakier do włosów, rozpylił go i podpalił. Prawie zawału dostałam na ten widok i mogę tylko mieć nadzieję, że to pojedynczy wybryk. – Boisz się, że wychowujesz piromana? – roześmiałam się. – Przyszło mi to do głowy. Na szczęście nie zaczął się jeszcze znęcać nad zwierzętami, więc chyba nie wyrośnie na następcę Teda Bundy’ego – roześmiała się moja sąsiadka. – W każdym razie strasznie cię przepraszam, głupio mi. – Majka spoważniała, posłała mi skruszone spojrzenie i sięgnęła po stojącą na starym drewnianym stoliku butelkę Porto Borges. – Nie przejmuj się – wzruszyłam ramionami. – Zresztą wygląda na to, że już zdążyli się pogodzić – dodałam, a ona krzywo się uśmiechnęła. – To mój kieliszek? – zapytała. – Nie mam pojęcia – przyznałam. – Chrzanić to – mruknęła i nalała sobie do pełna. – Chryste, jak oni wrzeszczą! – skrzywiła się. – Czasem czuję się jak matka tego upiornego bachora z filmu Babadook. Znasz? – Nie. Dobry? – Mocny. O kobiecie, która… Kamil, nie popychaj Amelki! Kurwa mać, muszę zapalić. – Maja szpetnie zaklęła i sięgnęła po wysadzaną metalowymi ćwiekami, czarną torebkę. – Mogę tutaj? – Jasne – powiedziałam i podsunęłam jej upaćkany waniliowym kremem talerzyk po torcie. – Wybacz, gdzieś mi zniknęły wszystkie popielniczki. – Nie przejmuj się – westchnęła sąsiadka i wyjęła z torebki papierosy. Usiadłam na prowadzących na werandę betonowych schodkach z ukruszonymi stopniami, a Maja z papierosem w jednej i kieliszkiem wina w drugiej ręce usiadła obok. Zauważyłam, że ma na nogach plamy po samoopalaczu i brzydko odpryśnięty ciemnozielony lakier na dużym palcu lewej stopy. Pewnie jest tak samo zagoniona jak ja, pomyślałam, czując przypływ sympatii do tej ambitnej, atrakcyjnej kobiety, która samotnie wychowując dwójkę dzieciaków, prowadziła jednocześnie ze swoimi znajomymi dużą kancelarię prawną. – Mamusiu, chyba pobrudziłam sukienkę. – Jej siedmioletnia córka Nina zjawiła się przy nas, kiedy rozmawiałyśmy o Arturze, naszym nowym sąsiedzie. – Pokaż. – Majka odstawiła kieliszek na betonowy stopień, pociągnęła córkę za rękę i odwróciła ją tyłem. – Jesteś cała w błocie – zauważyła i pospiesznie zgasiła niedopalonego papierosa. – Bo Amelka powiedziała, że możemy tam usiąść! – Nie skarż na koleżankę – zganiła dziewczynkę matka. – Nic z tym teraz nie zrobię, wracaj do zabawy i nie przejmuj się. – Majka lekko popchnęła córkę w stronę pełnego kolorowych balonów trawnika i oparła się ramieniem o ścianę domu. – Czasem, kiedy już mi się wydaje, że jestem na skraju obłędu, któreś z nich przychodzi i się do mnie przytula, a ze mnie momentalnie schodzi całe napięcie – uśmiechnęła się do mnie. – Uwierz mi, świetnie znam to uczucie. Z tym że ja mam tylko jego, a też chwilami jestem na skraju szaleństwa – powiedziałam, sięgając po butelkę. – Dolać ci? – Odrobinkę. – Maja podsunęła mi swój kieliszek i umoczyła usta w winie. – Robert wpadł wczoraj wieczorem, żeby zabrać swoją rakietę tenisową. Prawdę mówiąc, miałam ją już wywalić, bo tkwiła u mnie w garderobie od czasu naszego rozwodu. Nagle sobie o niej przypomniał. Przyjechał z tą swoją nową lalą, wyobrażasz sobie?! Została przy jego samochodzie, paliła papierosa i od czasu do czasu zerkała w moje okna. Nienawidzę mojego byłego męża, ale widząc tę dziunię, miałam ochotę przyciągnąć go do siebie i bzyknąć na kuchennym stole. A najlepiej w otwartym na oścież oknie. Jak myślisz, powinnam sobie znaleźć dobrego psychiatrę? – roześmiała się sąsiadka. – Powinnaś się z kimś umówić. Czasem nawet zupełnie przypadkowy krótki związek sprawia, że człowiekowi od nowa zachciewa się żyć – zasugerowałam i sięgnęłam po widelczyk, żeby skończyć resztkę porzuconego przez syna tortu. – I to mówi kobieta, która od paru ładnych lat jest sama – roześmiała się Majka, jednak w jej głosie nie wyczułam żadnej złośliwej nutki. Bardziej rozbawienie. – W udzielaniu rad jestem naprawdę dobra – powiedziałam z pełnymi ustami. – Zwłaszcza na antenie. Słuchałam w ten piątek twojego programu, wyobraź sobie! Facet, który opowiadał o randce w ciemno z kuzynką byłej żony, sprawił, że popłakałam się ze śmiechu. – Ludzie opowiadają naprawdę śmieszne historie – przyznałam. – Mam wrażenie, że sporą część tych opowiastek zmyślają, ale i tak mnie to bawi. – Mamo, patrz! – Dominik z pięcioma kolorowymi balonami w ręku przemknął obok nas i pognał w stronę ogrodzenia. – Chodź tutaj, zobaczymy, co z twoim nosem! – zawołałam. – Zaraz! – odkrzyknął i zaczął się wdrapywać na niewielki drewniany zamek, który kupił mu niedawno mój były mąż. – Wszystkie jesteśmy rozwiedzione, dasz wiarę? Ty, ja, Edyta… – Majka z niedowierzaniem pokiwała głową i spojrzała na rozmawiającą przez komórkę sąsiadkę, która, co chwila zerkając na swoją pięcioletnią córkę, kręciła się po moim ogrodzie. Wyglądało to o tyle komicznie, że szpilki zapadały się jej w mokrą po nocnej ulewie ziemię, a wiatr targał króciutką falbaniastą sukienką, odsłaniając opalone, nieco zbyt masywne uda. – Marzę o wakacjach. Mogłabym jechać dokądkolwiek, przysięgam! Zadowoliłabym się nawet trzygwiazdkowym hotelem w jakiejś nadmorskiej dziurze, byle tylko móc rozłożyć leżak i wyłączyć komórkę. – Majka sięgnęła po swoją torebkę i wyjęła z niej papierosy, ale chwilę później zmieniła zdanie. – Muszę rzucić to cholerstwo, bo jak odwalę kitę, to moje dzieci wychowa dwudziestoparolatka z tlenionym sianem na pustej głowie… Ty wiesz, że ona nie skończyła nawet technikum? Ciekawe, jak Robert ją przedstawia swoim snobistycznym znajomym z doktoratami? – Majka parsknęła urywanym śmiechem i wstała. – Naleję im soku i ukroję jeszcze nieco tortu. Jeśli dzieciaki tego nie zjedzą, zostaniemy same z jakimś milionem cholernych kalorii! – Spalimy w biegu, jak zawsze. Dwa, trzy dni na pełnych obrotach, i już – pocieszyłam ją, wstając. – Wyjmę mu z nosa te prowizoryczne tampony, zanim wymyśli coś głupiego. – Albo sam je wyciągnie. – Majka parsknęła śmiechem i podeszła do córki. Przyglądałam się jej, czekając, aż podbiegnie do mnie Dominik. Na krakowskim Podgórzu mieszkałam od zawsze, to oni byli nowi. Maja wprowadziła się z dziećmi do dużego mieszkania na ostatnim piętrze pobliskiej kamienicy z widokiem na strzeliste wieże kościoła Świętego Józefa, a Edyta kupiła połówkę świeżo wyremontowanego bliźniaka po drugiej stronie naszej ulicy, dokładnie naprzeciwko moich kuchennych okien. Drugą połowę kupił Artur – samotny facet koło czterdziestki, którego bacznie obserwowały wszystkie mieszkające w okolicy panny i rozwódki. Ja czasem też na niego zerkałam, chociaż nie był do końca w moim typie. Trzeba mu jednak przyznać, że jest świetnie zbudowany, a ja zawsze lubiłam muskularnych silnych mężczyzn. Takich jak Sebastian, pomyślałam ze smutkiem i przyciągnęłam do siebie syna. – Dasz mamie buziaka? – zapytałam. – Co? Nie! – obruszył się młody, który wszedł chyba właśnie w etap unikania matczynych czułości. – Pokaż ten nos – westchnęłam. Kiedy pociągnąłem za pierwszy prowizorycznie skręcony tampon, syknął i się cofnął. – Już, jeszcze tylko ten – delikatnie wyjęłam mu z nosa drugi lekko zakrwawiony strzęp chusteczki i wywinęłam przekrzywiony kołnierzyk splamionej krwią koszulki. – Zjesz coś? Napijesz się? – Nie – burknął i nie czekając na moją odpowiedź, pognał w stronę drewnianego zamku, w którym samotnie został syn Majki, jego rówieśnik. Zbierając plastikowe talerzyki i kubki, które dzieciaki rozrzuciły po całym ogródku, doszłam do wniosku, że to w sumie smutne. Mój synek skończył dopiero pięć lat, a jego ojciec już zdążył się ożenić z inną kobietą i zniknąć z naszego życia… Owszem, Sebastian regularnie odwiedzał syna i płacił alimenty, ale ojcowskie wizyty bywały raczej krótkie, a najważniejsza w jego życiu była teraz Natalia, jego obecna żona. * * * koniec darmowego fragmentuzapraszamy do zakupu pełnej wersji\n


redakcja 01.10.2020 21:42\n48-letnia Becky Short jest kulturystką. Niedawno zaczęła prowadzić profil na TikToku. Nagrania, na których pręży mięśnie przysporzyły jej wielu fanów. Popularność pomogła zdobyć jej także 17-letnia córka. Dziewczyna opublikowała nagranie, w którym straszy swoich przyszłych chłopaków swoją wysportowaną i umięśnioną mamą.\nfot. screen TikTok/Delaney Short\n"Jeśli mnie zdradzisz, będziesz mieć do czynienia z moją mamą"\nDelaney Short z Wirginii podzieliła się na TikToku nietypowym nagraniem. Zrobiła sobie selfie w lustrze, a następnie pokazała na zdjęciach swoich… rodziców. Jej matka – Becky – oraz ojciec – Brandon – są kulturystami. Dziewczyna w żartobliwy sposób odniosła się do wszystkich swoich przyszłych chłopaków. Twierdzi, że jeśli ją zdradzą będą mieli do czynienia z jej rodzicami!\nTO TAKŻE CIĘ ZAINTERESUJE: Małgorzata Rozenek pozuje bez spodni. W komentarzach: "nie wyobrażam sobie, by moi nastoletni synowie i ich koledzy widzieli takie zdjęcia"\nZabawny filmik Delaney Short został już obejrzany 14,5 miliona. A nagranie krąży w sieci zaledwie kilka dni - zostało opublikowane 21 września.\nŚmiało... oszukuj mnie\n- napisała na zdjęciu dziewczyna.\nZobacz wideo Angelika Mucha ćwiczy na siłowni mięśnie brzucha\nFilm wpisuje się w nowym trend na TikToku. Na czym polega? Użytkownicy platformy publikują nagrania swoich członków rodziny, którzy "obronią" ich, gdy ktoś ich oszuka. Nic dziwnego, że wideo Delaney jest w tej grupie jednym z najpopularniejszych! Zarówno mama, jak i tata dziewczyny są bardzo umięśnieni. Ich sylwetki naprawdę robią wrażenie.\nPrzyznajcie sami, mięśnie mamy Deleney – Becky – naprawdę robią niesamowite wrażenie!\n48-letnia Becky Short jest kulturystką fot. screen TikTok/Delaney Short


Złota lampa wisząca Alisa mleczna - Luxardi\n» Złota lampa wisząca Alisa mleczna\nKod produktu: LP-005/6P WH\nZłota lampa jako oświetlenie do salonu\nNowoczesna lampa wisząca Alisa to elegancka propozycja oświetlenia nad stół do jadalni. Szczególnie, jeżeli posiadasz połączoną jadalnię z salonem to doskonałą dekoracją a zarazem światłem będzie złota lampa Alisa. Ten złoty zwis, wyróżnia się kulami ze szkła mlecznego przypomocowanymi do podłużnego złotego ramienia. Ich średnica to 15 cm a długość lampy to 125 cm, dlatego tak dobrze prezentuje się nad stołem. A dzięki zabarwieniu szkła, daje przyjemny efekt oświetlenia wnętrza.\nElegancja nie tylko na salony\nNic nie stoi na przeszkodzie aby złoty żyrandol Alise był oświetleniem wyspy kuchennej, takie rozwiązanie jest niezwykle efektowne a jednoczesnie daje poczucie elegancji i luksusu tam gdzie salony są połączine z kuchnią, a wyspa służy nam również jako stół gościnny. Komponuje się świetnie z hokerami ze złotymi akcentami.\nrozmiar: 125 x 39 x 78 cm (śr kulki 15 cm)\nźródło światła: 6 x E14, 40W\nkolor: złoty, mleczny\nJedna z flagowych lamp w naszym sklepie, Alisa z mlecznymi kloszami. Świetna propozycja oświetlenia nad stół.\nZłota lampa wisząca Alisa transparenta\nZłota lampa wisząca Alisa, najmodniejsze oświetlenie do salonu nad stół.\nZłota lampa wisząca Lungo 7


June 3, 2013 | Podroże - Nad Chmurami\nW dobie, gdzie coraz więcej ludzi zamieszkuje miasto, coraz więcej osób pragnie wypoczynku na wsi. Wcale nie szukają oni noclegów nad morzem, czy w górach w popularnych dla turystów miasteczkach. Po prostu decydują się oni na wypoczynek w krajobrazie polskiej wsi, gdzie wszystko toczy się naturalnym rytmem. Jest to dobra propozycja dla ludzi zamieszkujących duże miasta przez długie lata. Ponadto z takiej propozycji mogą skorzystać rodziny z dziećmi, lub pary emerytów. Wypoczynek na wsi, szczególnie takiej gdzie w gospodarstwie są zwierzęta, może być dużą frajdą dla dzieci. Jazda konna, swojskie jajka, wędliny, sery, to coś czego nie uświadczymy w mieście. Co więcej taki wypoczynek jest niezwykle tani, dzięki czemu zamiast np. 7 dni odpoczynku nad morzem można spędzić 10 dni na wsi. Cisza i spokój jaki panuje w takich miejscowościach jest niesamowity. Ponadto rechot żab z pobliskich stawów pozwala na poczucie się jak w raju. Warto wybierać taki wypoczynek, gdyż jest zdrowy i pomaga nabrać dystansu do świata.\nPosted in Turystyka | Tags: ekologiczne jedzenie, jezioro, wypoczynek na wsi | Comments Closed\nturystyka nowoczesność noclegi miejsca w Polsce rozwój przygoda zmiany miejsca wiedza Wakacje Bałtyk Podróże sprawdzenie piekno możliwości niepowtarzalność plaże Góry atrakcje odpoczynek


Prezentacja - e-Paulownia.com - Plantacje Paulowni\n11 maja 2016 roku w Wiewiórczynie k. Łasku odbyła się konferencja poświęcona Drzewu Paulowni. Spotkanie informacyjne było połączone z oficjalnym otwarciem firmy PGIEE. Konferencję poprowadził przedstawiciel a za razem jeden z twórców firmy: Hieronim Ratajczak. Kilkugodzinna konferencja została podzielona na 3 części. W części pierwszej przedstawione zostały problemy związane z emisją dwutlenku węgla, wycinką drzew [...]\npratajczak\t2017-05-02T13:37:31+00:00\tMaj 16th, 2016|Prezentacja|Możliwość komentowania Poznaj drzewo Paulowni – Relacja została wyłączona


Tydzień Bibiliotek | Dzielnica 17 - Wzgórza Krzesławickie\n6, maj, 2014 | Aktualności\nNowohucka Biblioteka Publiczna kolejny raz włączyła się w organizację Ogólnopolskiego Tygodnia Bibliotek i opracowała bogatą ofertę imprez, które wpisują się w hasło „Czytanie łączy pokolenia” i nawiązują do Jubileuszu „650 lat w służbie Książki”.\nW dniach 8 do 15 maja 2014 r. wszystkie placówki zorganizują wiele imprez popularyzujących książkę, czytelnictwo. Będą też przybliżać zawody: bibliotekarza, księgarza i wydawcy.\nNajważniejszymi wydarzeniami XI Ogólnopolskiego Tygodnia Bibliotek będą: gra biblioteczna pn. „Z książką przez miasto” oraz Noc w Bibliotece pn. „Tajemniczy świat owadów”. Gra odbędzie się 10 maja br. Zadaniem uczestników gry będzie pokonanie wyznaczonej trasy i wykonanie punktowanych zadań. Zwycięska grupa zostanie nagrodzona, a wszyscy uczestnicy gry otrzymają pamiątkowe dyplomy. Noc w Bibliotece pn. „Tajemniczy świat owadów” zorganizuje Oddział dla Dzieci i Młodzieży Filii 4 z 9 na 10 maja, w godz. od 20.00 do 8.00 rano. Gościem „Nocy w bibliotece” będzie biolog – entomolog, dr nauk przyrodniczych Łukasz Przybyłowicz z Polskiej Akademii Nauk. Uczestników „Nocy w bibliotece” czeka wiele atrakcji.\nFilia nr 6 NhBP wraz z Młodzieżowym Domem Kultury Fort 49 „Krzesławice” zorganizuje Konkurs Recytatorski dla przedszkolaków pn. „Wierszyki dla kilku pokoleń”. Konkurs odbywa się pod patronatem Rady Dzielnicy XVII, która jest fundatorem nagród. Celem konkursu jest popularyzacja kultury żywego słowa. W Tygodniu Bibliotek przewidziany jest również przegląd nowości wydawniczych w cyklu: „365 i jeden dzień dookoła książki”, warsztaty literacko – edukacyjne dla dzieci m.in.: „Historia pisma i książki” i „Z książką przez wieki”, spotkania Dyskusyjnych Klubów Książki, lekcje biblioteczne m.in.: „Jak powstaje książka” w cyklu: ”Biblioteczne A.B.C.” w Filii nr 7 oraz lekcja „Książka – przedmiot codziennego użytku czy dzieło sztuki” w Punkcie Bibliotecznym w Branicach. Podczas zajęć uczniowie zapoznają się z historią książki na przestrzeni wieków, szczególnie z pracą średniowiecznych skrybów i iluminatorów, obejrzą współczesne książki wydane ze szczególnym pietyzmem oraz podejmą próbę kaligrafowania piórkiem i lipowym patykiem. Filia nr 9 zaprasza na pokaz multimedialny kroniki Biblioteki – „Biblioteka w czasie – czas w bibliotece”.\nSzczegółowe informacje zawierające wydarzenia XI Ogólnopolskiego Tygodnia Bibliotek w Nowohuckiej Bibliotece Publicznej znajdują się na stronie www.biblioteka.krakow.pl


Placek ze śliwkami węgierkami przepis - zjem to blog kulinarny\nPlacek ze śliwkami węgierkami\nPrzepis na placek ze śliwkami węgierkami.\nCiasto z naszymi rodzimymi śliwkami węgierkami to symbol drugiej części wakacji. Węgierki świetnie nadają się do jedzenia jak i na ciasto. Najważniejszą dla mnie sprawą jest jednak, by śliwek było w cieście dużo, dlatego też układam je tak ciasno.\nSkładniki na foremkę do tarty\n1. Wszystkie składniki na ciasto wyrobić razem . Odstawić na pół godziny do lodówki. Ciasto wyłożyć na wysmarowaną tłuszczem i wysypaną bułką tartą foremkę.\n2. Śliwki myjemy i drelujemy. Przy drelowaniu ważne by śliwki nie przekrajać do końca na dwie części. Do tego dodajemy jeszcze dwa nacięcia by ładnie się rozpadły podczas pieczenia. Dokładnie jak powinna wyglądać śliwka wydrenowana widać na zdjęciu.\n3. Śliwki układamy nacięciami do góry bardzo ciasno tak, byt ciasto było maksymalnie nimi wypełnione. Wszystkie składniki na kruszonkę razem połączyć do uzyskania sypkiego ciasta .Placek z góry posypać kruszonką.\n4.Placek piec w piekarniku rozgrzanym do temperatury 180 C około 45min, aż kruszonka ładnie się zarumieni. Po wystygnięciu jest gotowe do jedzenia. Smacznego\nWażne. Gdy chcemy zrobić całą blachę ciasta wszystkie składniki należy dać podwójnie


włosy żel i wykończenie, raywell - GLOBElife ☎ - Produkty do włosów, Produkty do pielęgnacji włosów Beauty Bazar 2019\nMLEKO gładkie-elektryzowaniu się włosówNadaje się do włosów kręconych (eliminuje elektryzowaniu się włosów) i gładkie fryzury. Nadaje się do włosów suchych suszarka do włosów, który wchodzisz. Sprawia, że włosy błyszczące. EFEKT kręcone płynu semi permanentneTworzy chwilow...\nFONTAINE-antystatyczne silneSilne utrwalacz nadaje się do fryzur i włosów pędzlem lub wałkiem. Odżywia włosy dzięki proteiny pszenicy i pozwala uniknąć efekt antystatyczny. GEL MOUSSE-Naprawa włosy suche i traktowanePiankowy żel wskazany traktowane włosy 'wybielone' rozjaśnianych w�...


Mój Świat: 1186 - zieleń i fiolet\nDzisiaj skromna karteczka , którą zrobiłam na papierze z kolekcji AGATERI Oh Hello Spring!\nTeraz pracuję nad albumami, które wkrótce pokażę :)\nAutor: "Szalka" - Agnieszka o 13:15:00\nAnita T. 7 czerwca 2016 13:36\nElunia 7 czerwca 2016 16:34\nnic dodać ,nic ująć,perfekcyjna\nMałgosia X 7 czerwca 2016 18:48\nPrzepiękna i w wiosennym nastroju.\nOlenkaja 7 czerwca 2016 20:52\nSkromna, ale mająca swój charakter! Super\nMonika M. 7 czerwca 2016 23:44\nPiękna, super kolorki. Pozdrawiam\nHolly Golightly 8 czerwca 2016 08:13\nŚwietnie komponują się ze sobą te dwa kolorki.\nkarola 8 czerwca 2016 09:08\nPiękna praca,kolorki pięknie ze sobą współgrają.\nUrszula Koj 8 czerwca 2016 09:13\nWspaniale kolorystycznie...Sliczne podziękowanie\nJulianna Piasta 8 czerwca 2016 09:39\nBardzo piękne łączenie kolorystyczne...zieleń i fiolet...urocza karteczka ;)\nALEKSANDRA P 8 czerwca 2016 10:12\nBardzo ładna karteczka. Pozdrawiam:)\nJola 8 czerwca 2016 10:28\nKlaudia/Kszp 8 czerwca 2016 11:57\nŚliczna - delikatna i wiosenna kartka :)\nmikaglo 3d 8 czerwca 2016 12:36\nSuper karteczka Agniesiu :)\nAla M. 8 czerwca 2016 16:35\npiękne połączenie kolorystyczne, te drobne kwiatuszki zauroczyły mnie\nWeronika Mieczkowska 12 czerwca 2016 13:43\nKarta skromna ale jaka piękna, kolorystyka mi się jej bardzo podoba.\nChimera 29 czerwca 2016 18:09\nPrzepiękna kartka w cudnych kolorach! Uwielbiam agateriowe papiery :)


Avenhansen sp. z o.o. - Katalog stron firmowych - Dodaj-firme.com.pl\nAdres firmy: Kronikarza Galla 4/9\nTelefon: +48 (12) 399 41 90\nGPS: 50.0742204, 19.9149045\nFirma AVENHANSEN oferuje swoim klientom profesjonalne usługi szkoleniowe i doradcze. Tematyka szkoleń jest bardzo rozległa i obejmuje między innymi prawo, marketing, język angielski w wersji biznesowej, zarządzanie, finanse, sprzedaż i obsługa klienta. Firma zatrudnia doświadczonych i wykwalifikowanych instruktorów, którzy zapewniają wysoką jakość usług, doradztwa oraz szkoleń otwartych, a także zamkniętych.\nszkolenia pracowników, szkolenia prawo, szkolenia komunikacja, szkolenia otwarte, szkolenia fidic\nReklamuj stronę www.szkolenia.avenhansen.pl:\nGrupa Pro Alegria Poznań »\nGrupa Pro Alegria to psychologowie i pedagodzy o wiedzy eksperckiej i bogatym doświadczeniu, którzy w placówce w Poznaniu oferują strapionym pomoc psychologiczną i zapraszają na psychoterapię indywidualną oraz psychoterapię dzieci i młodzieży. Psychoterapia to jednak nie wszystko, oprócz pomocy terapeutycznej uruchomil...\nAsy Strzelectwa »\nW ramach oferty naszej firmy jesteśmy w stanie zapewnić odpowiednie warunki do uprawiania strzelectwa zarówno w przypadku uprawiania strzelanie z pistoletu, karabinu i strzelby. Jednocześnie w naszej firmie jesteśmy w stanie zapewnić naszym klientom również realizowanie imprez integracyjnych czy grupowych. Zapewniamy n...\nAms.edu.pl - kurs dietetyki »\nOsoby, które są zainteresowane tym, by zostać trenerem personalnym mogą zdecydować się na prowadzone przez nas kursy trenerskie. W ramach szkoleń przedstawimy Wam aspekty takiej pracy i powiemy na co w szczególności będzie trzeba zwracać uwagę. Mamy pełne przekonanie, że z naszą pomocą rzeczywiście będziecie mogli zają...\nObecnie w naszej bazie Firm znajduje się 22068 stron, posegregowanych w 24 kategoriach oraz 460 podkategoriach tematycznych. Gości na stronie: 112. Na rozpatrzenie oczekuje 3 stron.


Drukowanie Pożegnanie jesieni – streszczenie, plan wydarzeń\nMotto: Czemże jest o naturo twych pocieszeń mowa / Wobec żądz, które budzisz twym mrocznym obszarem. (A. Słonimski)\nW poprzedzającym utwór słowie skierowanym do czytelnika autor wyraźnie daje do zrozumienia, że pewne fragmenty powieści mogą zostać odebrane jako gorszące. Jednakże nawet jeśli spodziewa się takich zarzutów, nie zamierza rezygnować z obranej drogi (odwołuje się do wcześniejszych autorów - np. Berenta).\nNastępnie autor zaznacza, że nie odwołuje się do niedawnych wydarzeń z rzeczywistości, nie atakuje Kościoła itp. Wspomina także swych dwóch „wrogów” - Słonimskiego i Irzykowskiego. Fragment wiersza pierwszego z nich znalazł się nawet w motcie powieści Witkacego, co uzasadnia on koniecznością porzucenia osobistych uprzedzeń, kiedy rozmawia się o sztuce.\nFabuła utworu rozpoczyna się w pewne jesienne popołudnie, kiedy to Atanazy Bazakbal - główny bohater - ubierał się pośpiesznie, ale starannie. Niespełna pół godziny wcześniej postanowił zdradzić swą narzeczoną (Zosię Osłabędzką) z Helą Bertz, rudowłosą kobietą pochodzenia semickiego. Dręczyły go liczne wątpliwości, wiedział jednak, że dla własnego i ukochanej szczęścia musi dopuścić się tego niecnego czynu.\nAtanazy liczył sobie 28 lat, a utrzymywał się z pracy na stanowisku aplikanta adwokackiego. Był przystojnym, bardzo dobrze zbudowanym brunetem, który w swym życiu doczekał się wielu adoratorek.\nKiedy Bazakbal dotarł do Heli Bertz, w jej domu przebywał książę Jakub Cefardi Azalin (książę Prepudrech). Nie należał on do grona osób szanowanych przez arystokrację (podejrzewano, że jego dziwnie brzmiący tytuł może być sfałszowany), lecz mimo to bywał w różnych miejscach. Hela podobała mu się od dawna, choć irytował go nieco fakt, że nie był przez nią traktowany poważnie. Tego popołudnia zamierzał udać się wraz z nią na wystawę potworności. Jego plany pokrzyżowało pojawienie się Atanazego.\nPrzez chwilę sytuacja była napięta, a mężczyźni zacięcie dyskutowali. Po chwili Bazakbal złapał księcia i wyrzucił go do sąsiedniego pomieszczenia. Już zbliżał się do Heli, gdy nagle poczuł jakąś niemoc, krótka myśl o narzeczonej uciszyła jego pożądanie.\nNie do końca świadomy tego, co się dzieje, Atanazy zaczął rozmawiać z Helą o literaturze (oficjalnym powodem wizyty było zwrócenie książek Prousta i Valery’ego). Mówił o Prouście, którego uważał za zbyt snobistycznego, za przesadnie analizującego i dzielącego rzeczywistość. Nie zapomniał również o Valerym. Jego poezję postrzegał jako zbyt intelektualną, niepozostawiającą miejsca dla intuicji. Zdenerwowana Hela nie zamierzała dłużej słuchać jego wywodów. Wtedy powiedział jej o Zosi. Tak bardzo kochał Osłabędzką, że musiał coś zrobić z tą miłością, musiał posunąć się do „programowego świństwa”.\nWkrótce między Atanazym i Helą doszło do zbliżenia. Kobieta była niezadowolona, z ironią i poczuciem wyższości spoglądała na Tazia. W istocie czuła jednak samotność, gdy opadały jej maski, okazywało się, że jest zamożną dziewczyną z żydowskiej rodziny, której nikt nie kocha (oprócz ojca i księcia). Dla odmiany - Bazakbal zapewniał, że kocha Zosię nade wszystko.\nPo chwili w pokoju pojawiła się Józia Figoń, służąca. Hela wyjawiła jej swe plany dotyczące przejścia na katolicyzm. Coraz więcej myślała o śmierci, a chciała, by jej dusza została zbawiona. Nie zważając na protesty gosposi, oznajmiła, że do godziny 9 następnego dnia w domu pojawić ma się ksiądz Wyprztyk. Następnie nakazała zawezwać do siebie księcia Jakuba, z którym chciała spędzić noc. Tymczasem Prepudrech wysłał już swoich sekundantów do Atanazego. Obawiał się jednak, że pojedynek będzie dlań ostatnim wydarzeniem w życiu.\nUpojne chwile przerwał Heli i Jakubowi pan Bertz, ojciec bohaterki, mężczyzna imieniem Belzebub. Wyraził on swoją niechęć do gościa i podważył jego tytuł arystokratyczny. Córka oznajmiła mu, że wkrótce weźmie katolicki ślub z księciem (o ile ten nie zginie w pojedynku). Na niepokój Betrza odpowiedziała Hela freudowskim kompleksem córki. Wiedziała o niejednoznacznych uczuciach, jakie żywił do niej ojciec.\nPo wyjściu od Heli Atanazy biegł przed siebie. Rozpierało go uczucie do Zosi, uczucie niemożliwe do przezwyciężenia. Myślał nawet o tym, że napisz wiersz. Na szczęście w porę się opamiętał - tworzenie nie było już tym, czym było kiedyś. Sztuka nie miała już tej metafizycznej absolutności, artyści nie byli już indywidualistami. Zresztą ojciec Atanazego, który protegował sztuki piękne w swym powiecie, wychował syna w taki sposób, by ten nigdy nie zwrócił się w tym kierunku (bił go za najmniejszy przejaw twórczości). Po śmierci starego Bazakbala jego dzieło kontynuowała matka Atanazego, która niedługo później zmarła na raka. Wtedy w życiu bohatera pojawiła się jakaś pustka.\nGdy Atanazy dotarł do domu, na schodach spotkał dwóch mężczyzn. Byli to Andrzej Łohoyski (przyjaciel Tazia, jeden z najciekawszych hrabiów na naszej planecie) oraz baron Mieczysław Baehrenklotz, karykaturzysta, autor kabaretowych wierszyków. Obaj zostali przysłani przez księcia Azalina - mieli być jego świadkami. Na swoich wybrał Atanazy dwóch oficerów. Rozmowa miała odbyć się w lokalu o nazwie „Iluzjon”.\nPóźnie Bazakbal udał się do willi Osłabędzkich. Zosia, która studiowała medycynę, a w tym momencie czytała podręcznik, rozmawiała z matką i wyrażała niepokój długą nieobecnością narzeczonego. Po chwili para przeszła do pokoju Zosi. W obecności ukochanej Atanazy żałował zdrady, czuł także lęk przed zbliżającym się pojedynkiem. Tymczasem Zosia rozmyślała o Bazakbalu. Uważała go za zagubionego chłopczyka, chciałaby nawet połączyć go z Mieciem Baehrenklotzem (dla odmiany Hela marzyła o połączeniu Bazakbala z księciem Jakubem). Wyznała Atanazemu miłość i pocałowała go w czoło. On z kolei powiedział, że nigdy więcej jej nie skrzywdzi (dzięki zdradzie odkrył wyższy wymiar uczucia), po czym wyszedł.\nBazakbal udał się do „Iluzjonu”, gdzie spotkał dwóch oficerów (rotmistrza Purcela i porucznika Grzmota). Pojedynek miał odbyć się rankiem.\nO 9 rano Józia Figoń wpuściła do pokoju Heli Betrz księdza Hieronima Wyprztyka z Zakonu Paralelistów. Hela, dopiero co wyrwawszy się ze snu, zapewniła duchownego, że tym razem naprawdę chce się przechrzcić. Powiedziała mu też o dręczącej ją samotności, o nieustannym przeświadczeniu, że życie płynie jak gdyby obok, nie jest takie, jakiego chciałaby. Ksiądz zachęcał ją, aby nawróciła się nie z przesłanek pragmatycznych, lecz z wiary w konieczność tego aktu. Bohaterka odrzekła doń, że jego obowiązkiem jest dać jej metafizyczną szczęśliwość. Zdaniem księdza tylko nawrócenie mogło zaprowadzić ją do prawdy ostatecznej.\nRozmowa dwojga bohaterów zeszła na tematy filozoficzne. Hela przez chwilę rozważała nawet uwiedzenie ojca Hieronima, lecz miała świadomość, że jest on jej potrzebny duchowo. W końcu Wyprztyk przedstawił swą definicję rzeczywistości: Rzeczywistość jest jedna: jest nią zbiór wszystkich jakości aktualnych i byłych — czyli wspomnień, w trwaniach wszystkich indywiduów w danej różniczce czasu. Zorientował się też, że Hela mówi o ludzkości, jak gdyby ta była maszyną. On nie zgadzał się z takim postrzeganiem, jego zdanie było zbyt wcześnie na takie stawianie sprawy, ich czyny wciąż mogły kształtować przyszłość. Wierzył też, że rozwiązanie tego problemu może leżeć w religii.\nW końcu Hela przystąpiła do spowiedzi. Kiedy ksiądz trzykrotnie zastukał w poręcz fotela, chciał wypowiedzieć tradycyjną formułkę. Musiał się jednak powstrzymać - obok niego nie stała już piękna kobieta żydowskiego pochodzenia, ale dzika góralka Małej Azji, prawdziwa hetytka. Następnie do bohaterów dołączył Belzebub Bertz, a ksiądz Wyprztyk, nalawszy wody do purpurowej miski, ochrzcił ich, nadając im imiona Helena i Adam. Ojciec Heli wyraził radość, po czym wybiegł. Po chwili jego śladami podążył ksiądz Wyprztyk.\nTymczasem, w innej części miasta, w najlepsze toczyły się następujące wypadki. Książę Jakub i Atanazy obudzili się o tej samej porze (pięć po piątej), a następnie udali się do Dolnego Przeręblówka, gdzie miało dojść do starcia. Pierwszy strzał należał do księcia Prepudrech, Bazakbal miał strzelać na komendę dwa. Jakub wyglądał tego dnia jak zwycięzca, był niezwykle piękny, z kolei Atanazy czuł dziwny niepokój. Zwycięzcą okazał się książę Prepudrech, którego strzał ranił Bazakbala w ramię. Bohater zakręcił zabawny piruet i upadł. Wcześniej zdążył wystrzelić, ale jego pocisk ledwie drasnął rywala.\nAtanazy leżał na ziemi, targały nim rozpacz i nadzieja. W gardle czuł jakiś metaliczny posmak. Widząc to, Jakub podbiegł do niedawnego przeciwnika i zaczął gładzić go po twarzy (tak naprawdę uwielbiał go i traktował go jako przyjaciela). Po chwili pojawił się medyk.\nTaki obrót wydarzeń sprawił, że wszyscy stracili humor, choć pogoda była piękna.\nAtanazy przebudził się po operacji. Kiedy doktor Chędzior powiedział mu, że wkrótce wydobrzeje, trochę się zmartwił. Leżąc na łące, przeżył jak gdyby kondensację wszystkich emocji, wrażeń. Co ważne – przyczyna pojedynku nie wyszła na jaw, mówiono po prostu o jakimś nieporozumieniu, które wyniknęło między dwoma mężczyznami w trudny dla nich dzień.\nPrzy łóżku Bazakbala – dość szybko wracającego do zdrowia i dość często snującego rozważania metafizyczne – zbierali się wszyscy znajomi. Atanazy największą przyjemność czerpał z okazującej mu iście matczyną troskę Zosi. Narzeczony Osłabędzkiej czuł nawet, że owa wielka miłość zaczynała ustępować miejsca prawdziwemu pożądaniu.\nW postaci głównego bohatera zachodziła jakaś przemiana – sam nie do końca zdawał sobie sprawę jaka. Wspominał ojca i jego zaangażowanie w sprawy społeczne. On i jego rówieśnicy niespecjalnie kwapili się do takich kwestii. Zresztą współczesny światopogląd – pseudoarystokratyczny, aspołeczny i pesymistyczny pozytywnie rozstrzygnął problemy upadku sztuki i filozofii, wymarcia religii i mechanizacji społeczeństwa.\nByła to dziwna epoka kryzysów indywidualnych, na tle kryzysu społecznego. Zmieniało się wszystko - od ładu społecznego po życie jednostek. Książę Prepudrech często odwiedzał Atanazego i toczył z nim filozoficzne rozmowy, które nie tylko pomagały mu zrozumieć Helę (po raz pierwszy!), lecz również okazywały się całkiem przydatne w poezji. Zosia z kolei zaczynała celować w różnych świństewkach, nierzadko prowokując Bazakbala. On za to całą swą aktywność skupiał głównie na rozmyślaniach. Zastanawiał się nawet nad tym, dlaczego nie został artystą. Ostatecznie stwierdził, że nie może nim być (z domu wyniósł niechęć do artystów i dekadentów) i że będzie zwykłym aplikantem adwokackim, który dzięki małżeństwu wyrwie się nieco z próżni życia. Wciąż cierpiał, będąc uwikłanym w świat pełen przeciwności, pozornych form i gwałtownych przemian, nie miał stałego punktu odniesienia.\nPewnego dnia, gdy u Atanazego była Zosia, z wizytą przyszedł Łohoyski. Rozmowa zeszła więc na tematy polityczne. Bazakbal krytykował demokrację, nie wierzył w możliwość skonsolidowania i zjednoczenia ludzkości, podkreślając różnice między poszczególnymi jej reprezentantami (Ludzkości niema: są tylko typy dwunożne tak od siebie różne, jak słonie i żyrafy). Obaj bohaterowie musieli jednak pogodzić się z tym, że ich świat stopniowo przemijał (Atanazy z utęsknieniem wypatrywał nawet jakiejś wielkiej katastrofy). W swojej wymianie poglądów poświęcili oni również dużo uwagi sztuce, szczególnie literaturze: Walka indywiduum ze społeczeństwem, a właściwie naodwrót, objawia się też w powieści: bohaterem przestaje być człowiek — staje się nim masa, dotychczasowe tło i powieść na tem też kark skręci i skończy się, bo ilość możliwości zwęża się przez to, aż do powtarzania wszystkiego w kółko. W naszych czasach życie po raz pierwszy przegania literaturę — ale nie sztukę. A wogóle ten rozdźwięk między sztuką, a społeczeństwem — mała dygresja: powieść nie jest dziełem sztuki: nie działa bezpośrednio swoją konstrukcją — musiał wzrastać, bo im więcej życie się mechanizuje, tem więcej ezoteryczną w perwersji staje się sztuka, mimo, że jest funkcją ogólnego stanu. Napróżno chcieli walczyć z tem futuryści: Z jednej strony doskonała maszyna, z drugiej a-formalna, a-konstrukcyjna w granicy, miazga komplikacji, jako wynik nienasycenia formą i garstka dekadentów, potrzebujących tego narkotyku. W obliczu tej refleksji daremnym było czekanie na Słowo przez wielkie „S” (naleciałość romantyzmu).\nW pewnym momencie zmęczony słowami Atanazego Łohoyski (hrabia) rzekł do niego, że to właśnie dzięki demokracji działaniu społeczeństwa Bazakbal może rozmawiać z nim jak z równym. W obronie ukochanego stanęła Zosia. Takie sytuacje uświadamiały jej, że Atanazy jest tym jedynym. Po chwili w sali pojawili się Hela, Prepudrech, Chwazdrygiel (liczący 46 lat biolog) i Smorski (liczący 45 lat kuzyn Jędrka, jeden z najzdolniejszych uczniów Karola Szymanowskiego).\nZosia z niepokojem patrzyła na piękną Helę. Wyznała jej w końcu, że obawia się jej z powodu urody, jaką się odznacza, programowej ordynarności, a nawet żydowskiej wiary. Po krótkim, lecz namiętnym pocałunku - spowodowanym kłębiącymi się instynktami - Zosia powiedziała Heli, że chciałaby być jej przyjaciółką (i ona, i Atanazy nie mieli prawdziwych przyjaciół, co ich łączyło).\nDo sali weszli Wyprztyk, Purcel i Grzmot Szmuglewicz (dwaj ostatni to świadkowie Tazia z pojedynku). Wkrótce rozpoczęła się dyskusja o sztuce. Chwazdrygiel twierdził, że sztuka upada, ponieważ zbyt oddaliła się od społeczeństwa w swojej arystokratyczności. Atanazy natomiast był zupełnie przeciwnego zdania i bronił prawa artystów do samodzielnego wyboru tematów. Konflikt treści (Chwazdrygiel) z formą (Atanazy) trwał w najlepsze. W rozmowie pojawiły się jeszcze kwestie zaczerpnięte z nauk przyrodniczych (fizyki i biologii) i refleksja nad wartością artysty (ten nie był jednak na tej samej pozycji co hrabia, chociaż reprezentował ginący indywidualizm).\nGdy wszyscy wyszli, Zosia poczuła wielką żądzę i rzuciła się na Atanazego.\nSkończył się okres normalnych zdarzeń i wszystko, zataczając z początku szerokie koła, zmierzać zaczęło ku temu centrum dziwności, tej przepaści w odkrytem polu, którą o pół pokolenia wstecz, straszono przy kominku w długie zimowe wieczory, zbyt liberalnych mężów stanu dawnego porządku.\nWkrótce miał odbyć się chrzest Heli Bertz (w formie usankcjonowanej ceremonii), a później zaplanowany był podwójny ślub, po którym umówiono się na orgię w pałacu Bertzów. W tym czasie do kraj wrócił też Sajetan Tempe, przyjaciel Atanazego. Mężczyzna był jednak inny niż kiedyś - nosił kacabajkę (ciepły kaftan) i czarną dżokejkę.\nRozmawiając z Atanazym, Tempe ostrzegał, że jego szczęście nie potrwa długo, nawet małżeństwo z zamożną kobietą mu go nie zagwarantuje. Następnie obaj bohaterowie podjęli temat poezji. Bazakbal krytykował tomik Sajetana, ale ten niewiele sobie z tego robił (nazwał go nawet nihilistycznym burżujkiem). Na wschodzie następowały pewne ruchy, wiersze Tempego były bombami, zwiastowały wybuch. Tymczasem Atanazy krytykował formę twórczości Sajetana - zużytą, przebrzmiałą, niewywołującą u odbiorcy prawdziwych emocji. Na jego zarzuty Tempe odpowiedział tak: Na pełnym brzuchu jedynie polega szczęście. Wszystkie problemy wasze są sztuczne. Tylko w zupełnem zbydlęceniu i to programowem leży prawdziwy pozytywny kres ludzkości: nic o niczem nie wiedzieć, nie uświadamiać sobie nic, przyjemnie wegetować. Cała kultura okazała się humbugiem: droga była piękna, ale się skończyła: niema do czego już dążyć, niema drogi, prócz naszej: prawdy niema, nauka nic nie daje i włazi cała w technikę. Sztuka — to poważna zabawka dla bezpłodnych estetycznych eunuchów — naprawdę. Dodał też, że jego wiersze nie są tworem głupiej Czystej Formy.\nPo chwili w pokoju pojawił się Jędrek Łohoyski. Bohaterowie krótko rozmawiali o komunizmie i indywidualnym zbydlęceniu, a następnie Tempe wyznał im, że już następnego dnia generał Bruizor ma zrobić pierwszy wyłom. Bazakbal obawiał się tego - dla niego wszystko działo się zbyt szybko. W dodatku Sajetan wciąż kontynuował swój wywód, dodając, że wartościowe idee rodzą się wśród mas, nie przy biurkach.\nWkrótce bohaterowie dotarli do katedry na Starym Mieście, gdzie miał się odbyć chrzest, a później dwa śluby. Na widok księcia Prepudrech i reszty zgromadzonych Sajetan oddalił się, wyrażając niechęć do takiego towarzystwa i zapowiadając rewolucję. Jego postawa rozwścieczyła Łohoyskiego - nie dość, że nie mógł zdobyć Atanazego (był homoseksualistą), co utrudniał mu jego ślub, to jeszcze po rewolucji podziemny rynek kokainy mógł zostać zlikwidowany lub ograniczony.\nKsiążę Jakub długo wyczekiwał Heli. Gdy ta się pojawiła, wszyscy zwrócili uwagę na jej zabandażowaną rękę. Bohaterka strzeliła do siebie (była to już któraś jej próba samobójcza w ostatnim czasie), lecz raniła jedynie ramię. Chwilę później klęczała przy konfesjonale i wyznawała swe grzechy księdzu Wyprztykowi. Gdy skończyła - zgodnie z pokutą - przeczołgała się przed ołtarz, gdzie odmówiła modlitwy. Następnie przystąpiono do ceremonii chrzcielnej. Hela odpowiadała spokojnie i składnie, lecz gdy została zapytana o to, czy wyrzeka się złego ducha, głos uwiązł jej w gardle. Tę chwilę zawieszenia (wypełnioną złem) odczuli wszyscy. Kilka minut później jakieś dziewczątka zarzuciły na Helę białą suknię. W bohaterce wziąć trwała wojna odmiennych światów. Z jednej strony doświadczała przemienienia, z drugiej nadal odzywały się w niej dawne głosy, nadal myślała o Atanazym i marzyła o zostaniu jego kochanką.\nPo zakończonym chrzcie w domu Bertzów zorganizowano śniadanie. Nastrój był jednak ponury. Stary Bertz donosił, że ktoś zamierza przeprowadzić zamach stanu - akurat następnego dnia, akurat dzień po tym, jak węzeł małżeński połączy dwie pary. Na przyjęciu pojawił się również Sajetan Tempe, który rozmawiał z jakimś tajemniczym jegomościem w okularach, a później z Helą Bertz (Atanazy i Jędrek zastanawiali się, co łączy te dwie postacie, Hela powiedziała, że razem uczęszczali na wykłady pewnego niwelisty - degrengolisty).\nHela nie zwracała uwagi na Atanazego, poświęcając swój czas rozmowom z innymi. To rozsierdziło podpitego bohatera, który chciał uczynić wszystko, by zwrócić na siebie jej uwagę. Opamiętał się jednak i uświadomił sobie, że to Zosi zawdzięcza niezależność majątkową. Odnalazł więc pokój narzeczonej, a zobaczywszy ją półnagą, nie potrafił powstrzymać żądzy i zgwałcił Osłabędzką (po fakcie Zosia była nawet zadowolona).\nŚlub zgromadził niewielu widzów. Skromnej uroczystości przyglądali się tylko członkowie rodzin i świadkowie. Obserwując całe zdarzenie, pan Bertz powiedział pani Osłabędzkiej, że znacznie lepiej byłoby, gdyby Azalin poślubił jej córkę, a Atanazy Helę. W konfiguracji połączonej przez księdza miały - zdaniem mężczyzny - czekać ich same nieszczęścia.\nW czasie obiadu Atanazy rozmyślał o swym życiu. Wciąż spoglądał na Helę, jej uroda nie dawała mu spokoju. W jego głowie narodził się niepokojący pomysł - chciał przerwać to rozdwojenie (między Zosię i Helę) ponowną zdradą. Kompletnie pijany udał się na stronę z Łohoyskim, a wziąwszy od Jędrka odrobinę kokainy, ruszył do buduaru Heli. Między parą doszło do namiętnego zbliżenia.\nKiedy Atanazy wyszedł do łazienki, w pokoiku Heli pojawił się Bertz. Powiedział córce, że w mieście odnotowano już pierwsze incydenty. Mężczyzna wyszedł, a po chwili wrócił Tazio. Jednak teraz Hela była jakaś niedostępna, wciąż myślała. Obawiając się odcięcia (spowodowanego sytuacją w mieście), Bazakbal oznajmił, że zabiera Zosię i wychodzi. Nie upłynęło wiele czasu, a do pokoju wszedł Azalin. Był pijany, ale jeszcze stał na nogach. Wyraził szczęście z powodu poślubienia Heli, a ta - ze złowrogą miną - powiedziała, że jeszcze przez długi czas nie będzie mógł uwierzyć w to, że jest jego żoną. Tej nocy Hela postanowiła spać spokojnie. Dodała również, że następnego dnia rozpoczyna pokutę. Azalin zapytał, czy poślubiła go właśnie w ramach kary za grzechy. Odpowiedziała pocałunkiem w czoło. Książę Prepudrech był wściekły.\nAtanazy, Zosia i pani Osłabędzka wracali do domu. W oddali słychać było salwy karabinów i odgłosy zamieszania. Kiedy byli już w majątku Osłabędzkich, bitwa rozgorzała na dobre. Po chwili żona Bazakbala zasnęła, a on przyglądał się jej z pożądaniem (by je obniżyć, zażył brom). Poprzysiągł jej, że już nigdy jej nie zdradzi.\nŻycie Prepudrechów dalekie było od wyobrażeń Azalina. Ciało Heli (a co za tym idzie i ona sama) stało się dlań obce, odległe, wszystkie chwile intymne były wręcz mechaniczne. Tymczasem - jak ustalił stary Bertz - nadciągał drugi wybuch rewolucji. Czas ten chciał mężczyzna spędzić za granicą, lecz Hela nie chciała jechać. Wolała udać się do domku w Zarytem (w górach), by tam zaprosić Atanazego i Zosię (na pewno nie zgodziliby się na zagraniczną podróż). W życiu Heli coraz większą rolę odgrywała też religia - wciąż rozmyślała, wciąż pokutowała. Przykładną katoliczką była jednak tylko na zewnątrz , w środku nadal zmagała się z wątpliwościami (czego ksiądz Wyprztyk nie zauważał).\nTymczasem Atanazy i Zosia tonęli w psychofizycznym dobrobycie małżeńskim. Życie w cieniu rozgrywających się na ulicy wydarzeń było takie „normalne”. Bazakbal nie miał stałego zajęcia, toteż pisał. Jednak przelewane na papier myśli wydawały mu się takie nijakie w konfrontacji z tymi wyrażanymi podczas rozmów. Przy życiu trzymało go uczucie do żony, jednak i ono się wyczerpywała, a może od początku nie było prawdziwe.\nKtóregoś dnia Zosia oznajmiła Atanazemu, że jest w odmiennym stanie. Wiadomość o dziecku wstrząsnęła Bazakbalem, nie wyobrażał sobie, że mógłby mieć dziecko z tą (bo tak nazywał już Zosię). W swoich myślach widział za to swe potomstwo z tamtą (czyli Helą).\nBył 3 stycznia, gdy wizytę Atanazemu złożył Łohoyski. Tego dnia zaczęło się zniszczenie, które przybrało inną formę, niż wcześniej można było przypuszczać. Najpierw Jędrek chciał przytulić się do Bazakbala, wyznał mu nawet, że jest samotny i nieszczęśliwy. Chociaż Atanazy wzbraniał się przed tym, poszedł z przyjacielem na spacer (pragnął być też jak najdalej od odrzucającej go Zosi). Chociaż Bazakbal miał pewne obawy (np. o swą przyjaźń z Jędrkiem), zgodził się ostatecznie na wyprawę do pałacu przyjaciela. Tam, wypiwszy nieco wódki, ponownie sięgnął po kokainę. W mgnieniu oka pokój zmienił się w fascynujące, budzące ciekawość miejsce.\nPo chwili w pałacu Łohoyskiego pojawili się też Chwazdrygiel, Ziezio (Smorski), Purcel, Prepudrech, później dołączył do nich także Tempe. W rozmowie z Azalinem opowiedział Bazakbal o tym, co robił z Helą. Książę doskonale zrozumiał, a stan, w który wprowadziła go kokaina, zniwelował gniew. Prepudrech wyszedł jednak po chwili, dziękując za kolejną dawkę. Niebawem jego śladami podążył też Tempe. Przyszedł on jedynie po to, by przemyśleć kilka spraw technicznych, nie zamierzał na dłużej zagłębiać się w świat kokainy (znał ją jeszcze z Rosji).\nWkrótce w pokoju zostali tylko Atanazy i Łohoyski. Patrząc na przyjaciela, Bazakbal dostrzegał jego urodę. Niebawem stali się jednym duchem, znaleźli się jak gdyby w pępku świata, gdzieś poza dobrem i złem.\nRanek był dla Atanazego wyjątkowo trudny. Po pierwsze - czuł się bardzo źle, jego organizm wciąż odreagowywał kokainowe ekscesy; po drugie - przypomniał sobie, co połączyło go z Jędrkiem. Opuścił więc pałac Łohoyskiego, a Alfred (lokal hrabiego) zawiózł go do domu.\nGdy Bazakbal stanął w drzwiach, żona i teściowa były przerażone. Całą noc telefonowały, szukając go. Tazio od razu wyznał, że podczas swojej nieobecności pił i brał kokainę z Jędrkiem (kolejną zdradę zachował dla siebie). Kiedy już się umył, zasnął. Dręczące go wyrzuty sumienia przetransferował na miłość do żony.\nGdzieś tam daleko dawały o sobie znać kolejne etapy rewolucji.\nPozyskane od Atanazego informacje postanowił Prepudrech wykorzystać w nierównej walce z Helą. Najpierw zdradził ją z jedną z dziewczyn poznanych za pośrednictwem Smorskiego, później zupełnie zmienił swoje nastawienie. Jakub zwrócił się w stronę sztuki, siedział przy fortepianie i komponował, pragnął w ten sposób usprawiedliwić swe istnienie bez pomocy Heli i bez wsparcia Boga.\nZdziwiona zachowaniem męża Hela oznajmiła mu, że za kilka dni wyjadą w góry, gdyż nie powinni być w mieście w czasie drugiego przewrotu (Bert zaangażował się w działalność rewolucyjną i mógł wiele stracić). Zachęciła go, by namówił do wspólnego wyjazdu Atanazego, sama planowała zając się Zosią.\nHela uświadomiła sobie, że wszystko, co robiła dla przebicia otaczającej jej życie skorupy, nie przyniosło efektu. Skorupa zmieniła się w gumę, rozciągała się, pochłaniała nowe problemy, łącząc je ze starymi. Nie pomogły zmiana wiary ani małżeństwo.\nTymczasem Zosia po ślubie nie widziała już szczęścia poza Atanazym. Wierzyła nawet, że po pamiętnej nocy mąż jej nawrócił się i uwierzył w domowe bóstwa.\nBazakbal na zaproszenie Azalina zareagował pozytywnie, tym bardziej że w góry jechać mieli także Smorski, Chwazdrygiel i Łohoyski. Jędrek był jeszcze niezdecydowany, lecz Tazio postanowił namówić go na tę wyprawę, wypierając jakoś z pamięci tę noc (nie chciał rezygnować z przyjaźni).\nWkrótce bohaterowie wyruszyli ze stolicy. W drodze w góry Jędrek rozkoszował się kokainą i stanem, w jaki go wprawiała. Atanazy wciąż przypominał mu, że to już ostatni dzień tego stanu (choć sam wziął od niego jedną rurkę - tak na wszelki wypadek).\nMieszcząca się w Zarytem willa Bertzów była niemalże bliźniacza do tej ze stolicy (różniła się jedynie stylem architektonicznym - wzniesiono ją w stylu zakopiańskim). Gdy bohaterowie już do niej dotarli, rozpoczął się czas nudy i snucia najdziwniejszych przypuszczeń dotyczących tego, co wkrótce się stanie. Niebawem wszyscy się uspokoili, gdyż Bertz wysłał telegram, w którym informował, że właśnie został ministrem rolnictwa. Od tego momentu bohaterowie zaczęli oddawać się zimowemu szaleństwu w Zarytem (wycieczki, jazda na nartach).\nJedynie Zosia nie mogła uczestniczyć w sportowych zabawach. Wtedy to narodziła się jej przyjaźń z Azalinem (zdradzał trzymającą go na dystans Helę z córką pewnego góralskiego patriarchy) i Łohoyskim (przestał używać kokainy). Było to dla niej antidotum na ciągłą duchową nieobecność Atanazego (przygotowywał się do duchowego zdobycia Heli).\nDla kogoś patrzącego z zewnątrz wszyscy przebywający w willi Bertzów mogli wyglądać jak paczka zgranych przyjaciół. Jednak istniała między nimi dziwna i destruktywna sieć zależności. Hela oddawała się przede wszystkim sportom, adorując przy tym Tvardstrupa (szwedzkiego nauczyciela jazdy na nartach), by wywołać zazdrość u Atanazego. Tymczasem Bazakbal wciąż oddalał się od Zosi, tęsknił do czegoś bliżej nieokreślonego, niezwykłego. Za to jego żona wiele czasu poświęcała na rozmowy z Łohoyskim.\nW połowie marca bohaterowie udali się na przełęcz Bydlisko, skąd można było odbyć wspaniały zjazd na nartach. Na czoło pochodu wysunęli się Tvardstrup, Hela i Atanazy. Pierwszy zjechał Szwed, a za nim podążyła kobieta. Po chwili Tazio usłyszał krzyk - żona Azalina leżała głową do dołu wśród piargów. Niewiele myśląc, Tazio zjechał do niej i udzielił jej pomocy. Jako że oboje podejrzewali skręcenie kostki, musiał zdjąć jej pończochę (nosiła krótkie spodenki). Kiedy Bazakbal zobaczył nogę Heli, jego serce zabiło mocniej; właśnie znalazł się pod jej wielkim wpływem.\nWkrótce doszło do niezwykłego zdarzenia. W czasie jednej z rozmów Atanazy pokłócił się z Tvardstrupem (w zasadzie żaden męski uczestnik ekspedycji nie darzył go sympatią) o demokrację i dziedzictwo starożytnej Grecji. Dla rozstrzygnięcia sporu zaordynowano pojedynek, który miał się odbyć na szwedzkie rapiery (jak na złość Tazio był specjalistą we floretach).\nDzień poprzedzający pojedynek obfitował w dziwne wydarzenia. Najpierw pękło lustro w pokoju Heli, później zatrzymał się zegarek Zosi. Na domiar złego do Zarytego przyjechała pani Osłabędzka, co było wszystkim nie pomyśli. Kobieta opowiedziała, że cały czas dręczyły ją złe przeczucia, ukazywało się jej nawet domowe widmo pewnego członka rodziny. Gdyby tego było mało, coś tajemniczego, co później opisywano jako ducha bez głowy, dostrzegli także Atanazy, Prepudrech i Smorski.\nWkrótce Atanazy położył się spać z pewnością zwycięstwa i żalem w sercu. Z powodu jego pojedynku także Zosia musiała sięgnąć po jakiś środek, który mógłby uspokoić jej skołatane nerwy.\nZosia i Atanazy obudzili się o 8:20. Był mroczny dzień, a pogoda zwiastowała coś upiornego. Tvardstrup długo się nie pojawiał, a kiedy już przyjechał ze swymi świadkami, wszystko skończyło się szybciej, niż się zaczęło. Szwed był tak pewny swego triumfu (był muskularny i wysportowany), że sam zdziwiłby się - gdyby tylko miał czas - jak celny był cios Bazakbala, który rozpruł tętnicę Skandynawa.\nDo willi powracano w pochmurnych nastrojach, a Atanazy - zgodnie z informacjami komisarza - mógł nawet ponieść surowe konsekwencje. Pomogło mu jednak nazwisko Bertza, który wciąż pełnił funkcję ministra.\nPo przekroczeniu progu Atanazy szybko uświadomił sobie, jak wielkie wrażenie wywarł jego czyn na kobietach. Pani Osłabędzka i Zosia patrzyły na niego z podziwem, podobnie myślała Hela. Żona Azalina wyjawiła nawet prawdziwy powód pojedynku - nie były nim kwestie historyczne ani sportowe, lecz stosunek Szweda do Heli (wyraźnie ją adorował). To zezłościło Zosię, lecz Tazio uspokoił żonę serią kłamstw.\nHela oznajmiła Atanazemu, że w wyniku nieudanego przewrotu niwelistów aresztowano Tempego. Na bohaterze nie zrobiło to jednak wrażenia - myślał jedynie o tym, by posiąść swą ukochaną. Kobieta odsłoniła przed nim nogę, a gdy całował jej kolano, powiedziała, by przyszedł do niej w nocy. Od dawna wiedziała o zdradach Azalina, z którym chciała zerwać. I tej nocy jej mąż wraz z Łohoyskim mieli iść do góralskiej chatki, by spotkać się z Hlusiówną (córka góralskiego patriarchy) i kilkoma chłopcami (sprowadzani dla Jędrka). Hela oznajmiła, że Ćwirek miał przygotować dla niej miejsce, z którego będzie mogła przyglądać się spotkaniu. Zaproponowała Atanazemu, by jej towarzyszył.\nO 11 odbyła się druga kolacja. Przebiegła ona całkiem normalnie, a wszystko potoczyło się zgodnie z planem. Azalin i Jędrek dużo pili, po czym wymknęli się na zewnątrz. Zosia z kolei poszła do swego pokoju, wysłuchawszy wcześniej kłamstw opowiadanych przez Atanazego.\nBazakbal udał się za żoną i poczekał do momentu, w którym Zosia zasnęła. Następnie cichutko wymknął się z pokoju i ruszył do Heli, zwróciwszy w drodze uwagę na światło buchające ze stojącej nieopodal chatki (Azalin i Jędrek oddawali się tam swoim rozkoszom). Nie miał wielkiej ochoty zażywać fizycznej przyjemności z rudą kobietą, wolałby nawet z nią porozmawiać. Ale to właśnie tej nocy nadarzała się niepowtarzalna okazja. Nie mając więc większego wyboru, wszedł do pokoju, a już po chwili rozkosz złączyła ich ciała. I wtedy zdarzyło się coś zupełnie niespodziewanego - do pokoju weszła Zosia, która tylko krzyknęła i uciekła (odgłosy jej obecności zagłuszył wicher).\nPogrążona w myślach Osłabędzka rozważała dwie możliwości - przeczekać wszystko i urodzić dziecko lub wcześnie skończyć tę farsę. Kiedy skłaniała się ku pierwszemu wariantowi, uświadomiła sobie, że Tazio zdradził ją z „przyjaciółką”, którą musiał kochać od lat. Dlatego też potargała ubranka przygotowane dla Melchiora (tak miał mieć na imię ich syn) i napisała list adresowany do Atanazego: Przebacz Taziu, ale nie wiedziałam, że jesteś taki podły. Mógłbyś nie kłamać przynajmniej. Nie będziesz miał syna degenerata, bo go zabieram ze sobą. / Twoja Zosia. Później założyła buty i futro, wzięła pistolet i wyszła bocznymi drzwiami. Dotarłszy na pewną osamotnioną polanę, uczyniła to, po co tam przyszła.\nAtanazy i Hela długo jeszcze oddawali się rozkoszom. Kiedy Bazakbal wrócił do pokoju, nie zastał w nim Zosi. Pomyślał, że najpewniej poszła w wiadome miejsce i że rano opowie jej o tym, jak oglądał świeży śnieg. Wyczerpany momentalnie zapadł w sen, zupełnie nie zdając sobie sprawy z tego, co czeka go rankiem.\nCiało Zosi znalazł wracający z góralskiej chatki (miejsca orgii) Jędrek Czajka. Bardzo szybko powiadomiono Atanazego, a zwłoki wzięli ze sobą zmierzający do willi Heli Prepudrech i Łohoyski w asyście góralskich chłopców. Na widok martwej żony Bazakbal najpierw poczuł ulgę, jakiś kamień spadł z jego serca. Dopiero po chwili wypłynęło z niego uczucie, którym darzył ją jeszcze nie tak dawno. Zaczął cierpieć i czuć, że ją zawiódł, oszukał. Wciąż będąc w piżamie (tak wybiegł z willi), ruszył przed siebie.\nHela nie żałowała Zosi, gdzieś w głębi uważała nawet, że Osłabędzka była sama sobie winna. Atanazy wciąż rozpaczał, a reszta bohaterów czuła dziwny niepokój. W końcu w willi pojawiła się policja (powiadomiona zbyt późno). Wszyscy wykazali jakieś alibi, ale nie uczynił tego Bazakbal (zniszczył list). Przed nieuchronnymi podejrzeniami obroniła go Hela, która wyznała, że tej nocy spał z nią. Kiedy śledczy odjeżdżali, Azalin - wciąż wierzący w sprawiedliwość - powiedział żonie, że nie może osłaniać Atanazego. W jego wyobrażeniu to on był mordercą, a konflikt spowodowany został nieporozumieniami związanymi z nadciągającymi narodzinami. Wtedy Hela bezwzględnie wyznała mu całą prawdę o swych relacjach z Bazakbalem. Niewiele myśląc, Prepudrech sięgnął po broń i wypalił w jej stronę. Następnie dogonił wsiadających do sań śledczych i wszystko im wyznał.\nAzalin trafił do lokalnego aresztu. Tam odwiedził go Smorski, który z zaniepokojeniem przyglądał się sukcesom ucznia na niwie kompozycyjnej. W istocie - od kiedy Prepudrech całkowicie poświęcił się muzyce, jego rozwój bardzo przyśpieszył. Starszy z mężczyzn postanowił więc zniknąć. Pomóc miała mu w tym apotransformina - narkotyk niezwykłej mocy. Nie zaprowadziła go ona jednak na drugi świat, sprowadziwszy nań jedynie szaleństwo. Jeszcze tego samego wieczoru zaczaił się na Atanazego w willi (schował się w szafie) i zaatakował go. Niemal martwego Bazakbala wyrwali z duszących go rąk Smorskiego lokaje. Już po chwili Smorski jechał do sanatorjum Widmannstädta w Górach Świętokrzyskich.\nPrzy życiu trzymała Atanazego tylko Hela. Dziennie miewał kilka prób samobójczych, a cierpienie przysłaniało mu każdą radość - ataki płaczu nawiedzały go niemal co godzinę.\nGłówny bohater zataił przed teściową prawdę, wyznając jej, że przyczyną konfliktu było dziecko. Pani Osłabędzka wybaczyła mu i pozwoliła prowadzić się pod rękę w czasie uroczystości pogrzebowych (równocześnie Bazakbal zrzekł się roszczeń finansowych).\nWkrótce matka nieżyjącej Zosi wyjechała. W willi panował dziwny nastrój - o Prepudrechu nie mówiono (znajdował sie w więzieniu mieszczącym się w prowincjonalnej stolicy), Smorski przebywał w sanatorium, a Łohoyski z niechęcią patrzył na Tazia i Helę (najprawdopodobniej wyjechałby, lecz nie miał środków finansowych).\nDopiero po 10 dniach Atanazy zaczął wracać do siebie. Wtedy Hela oznajmiła mu, że muszą jak najszybciej wyjechać za granicę. Wkrótce miał rozpocząć się proces Azalina, a poza tym ojciec miał kłopoty. Przygotowane zostały nawet specjalne dokumenty (Atanazy był w nich księciem Prepudrech) i nic nie stało na przeszkodzie. Wtedy też Hela wyznała Bazakbalowi miłość, mówiąc mu też, że ma przed sobą trzy możliwości: życie z nim, klasztor lub dołączenie do niwelistów.\nW czasie spaceru Atanazy i Hela spotkali księdza Wyprztyka. Z powodu trudnej sytuacji, jaka panowała w stolicy, duchowny wrócił w strony znane mu z dzieciństwa (pochodził z Beskidów). Objaśnił bohaterom, że rozpoczyna się okres prześladowań religijnych i wkrótce wyznawcy będą musieli się ukrywać. Ojciec Hieronim wiedział też o tym, co stało się w Zarytem, i roztoczył przed dwojgiem rozmówców okrutną wizję. Jego zdaniem Atanazy nigdy nie będzie w stanie wypełnić pustki tkwiącej w sercu Heli (nie pomogło nawet nawrócenie), a ona sama wkrótce stanie się niwelistką. Nawet wyjazd do Indii nie mógł ich przed tym uchronić, ba - mógł wręcz przyśpieszyć ten proces. Na końcu rozmowy Wyprztyk odrzucił zaproszenie na obiad, zaznaczając, że czuje do Heli i Atanazego wielką niechęć.\nWkrótce Hela i Atanazy, nie informując o tym Łohoyskiego, siedzieli już w składzie Orient-Ekspresu. Bazakbal czuł dziwny niepokój, ale musiał podjąć ryzyko. Kto wie, co czekałoby go w kraju, gdyby do władzy doszli niweliści.\nTymczasem Azalin spotkał w więzieniu samego Sajetana Tempego. W jego towarzystwie stał się nie tylko artystą, ale i zagorzałym niwelistą (towarzyszem Belialem). W czasie procesu (na którym spodziewał się zobaczyć Helę i Atanazego) nałożono na Azalina wyrok dwóch lat więzienia. Niemożliwym było jednak osadzenie go w przeciętnym zakładzie, toteż trafił w Góry Świętokrzyskie, otrzymawszy wcześniej od Sajetana zapewnienie, że jeśli coś się zmieni, na pewno zostanie uwolniony. Tak też wkrótce się stało, a Azalin opuścił zakład poprawczy z całą stertą doskonałych kompozycji.\nHela i Atanazy dokonywali w tym czasie kolejnych transformacji, będąc daleko od centrum społecznych eksperymentów. W swojej podróży przesiedli się na statek i zmierzali w stronę miejscowości Apura, gdzie miał się odbyć buddyjski ceremoniał. Powoli oboje zaczynali być sobą zmęczeni.\nW końcu para bohaterów dotarła do Apury. Hela była wyraźnie podniecona myślą o uczestnictwie w rytuałach religijnych. Atanazy zazdrościł jej wiary w cokolwiek. Jego świat się zmieniał - wciąż nawiedzał go widok nieżywej Zosi, teraz czuł niższość, zdawało mu się, że swym samobójstwem żona udowodniła mu jego niższość. Niemiłą wiadomością okazał się również telegram od butlera Ćwirka, który otrzymali w najętym domu. Niweliści odnieśli wielki sukces, Tempe stanął na czele przewrotu, a Azalin został komisarzem czystej muzyki. O wiele gorszy los przypadł w udziale staremu Bertzowi - po prostu go rozstrzelano, później skonfiskowano willę w Zarytem i aresztowano Łohoyskiego.\nHela wiadomość o śmierci ojca przyjęła z milczeniem. Niewiele myślała o tego typu sprawach, koncentrując się bardziej na kolejnych przemianach. Wciąż kochała Atanazego, co nader często mu mówiła. Uważała, że tylko on mógł wydobyć ją z samej siebie. Gdy zapytała Bazakbala, czy wierzy w jej słowa, ten odrzekł: Jakto — czy ci wierzę, że jesteś dla mnie czemś metafizycznie niezwyciężonem, wcieleniem dziwności bytu i największego cierpienia, połączonego z najwyższem szczęściem. Śmierć ojca umocniła - zgodnie ze słowami Heli - uczucie żywione przez nią do Atanazego. Zapowiadała mu jednak, że oboje muszą upaść, by poznać prawdę o sobie (także jako o jedności).\nUkochana Bazakbala nie wierzyła już w katolickiego Boga. Teraz zwracała się w stronę buddyzmu, a Atanazy zalecił jej jeszcze, aby rozważyła magię praktykowaną w Australii.\nWkrótce para bohaterów wybrała się na przechadzkę, by doświadczyć na własnej skórze mistycznej atmosfery egzotycznej krainy. Hela oznajmiła Bazakbalowi, że została już buddystką, a niebawem stanie się wyznawczyniom totemizmu. Powiedziała też: Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży / Lecący z jękiem w dal — jak głuchy dzwon północy. / Ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy / Iskrą mych bólów, gwiazdę mej bezmocy, cytując fragment „Lucifera” Micińskiego. Atanazy zastanawiał się, czym jest tajemnicza moc tkwiąca w tej kobiecie.\nŻycie Heli i Bazakbala stopniowo stawało się coraz bardziej potworne. Wyuzdanej kobiecie nie wystarczał już kochanek, chociaż był jej do szczęścia niezbędny (tylko w obliczu jego emocji wszystko miało jakikolwiek sens). Coraz częściej wplątywała w ich relację kolejnych mężczyzn, co nie przeszkadzało jednak planować im ślubu.\nInformacje z kraju przychodziły rzadko. Ćwirek otrzymał posadę w państwowych lasach, pani Osłabędzka umarła, Purcel został komendantem kawalerii, Baehrenklotz komisarzem Sztuk Plastycznych, Łohoyski i Smorski przesiadywali w różnych zakładach, choć ten pierwszy ostatecznie odzyskał wolność, ponownie staczając się w padół kokainizmu. Nad wszystkim górował wspaniały Tempe - zwycięzca, triumfator.\nW Atanazym odzywała się jakaś opóźniona miłość do Zosi. Z Helą łączyło go już niewiele, a ich sypialnię odwiedzali coraz liczniejsi mężczyźni. Myślał więc o ucieczce, tym bardziej że odłożył nieco pieniędzy („ukochana” wypłacała mu regularną pensję). Jego decyzję przyśpieszyły niepokoje pojawiające się w Indiach. Zdawał sobie sprawę z niemożliwości kontynuowania życia, jakie wybrała sobie Hela.\nPewnego dnia Atanazy najął woły, spakował walizki i doczekawszy zmierzchu, uciekł. W drodze jego wóz został zaatakowany przez tygrysa, a on, korzystając z browninga, przepędził wielkiego kota. To dodało mu sił, uświadomiło go, że jądro jego osobowości nie zostało zniszczone. Do ojczyzny wracał tą samą trasą, którą ją opuścił, a wciąż towarzyszyły mu wspomnienia podróży, jaką jeszcze nie tak dawno odbywał z Helą w atmosferze miłości. Hela zresztą nie zapomniała o nim - wysłała kartkę i informowała, że jeśli wróci, zaczną wszystko od nowa, gdyż tak bardzo pragnie jego miłości. Tymczasem on wciąż myślał o Zosi - to właśnie z nią chciał to wszystko zakończyć.\nBędąc jeszcze w Grecji, wysłał Atanazy depeszę do Tempego, w której prosił o pozwolenie na wjazd do ojczyzny i o nowe dokumenty. Wszystkie niezbędne papiery otrzymał w Pradze, a do kraju wjechał przez Niemcy. Granicę przekroczył w pogodny dzień sierpniowy.\nGdy Bazakbal dotarł do stolicy, zauważył, że niewiele się zmieniło, miasto być może wyglądało jeszcze gorzej niż poprzednio. Niezwłocznie udał się na rozmowę z Sajetanem, a w jego biurze spotkał Ginę z Osłabędzkich Beer, jedną ze swych wcześniejszych kochanek. Dziwił się, w jaki sposób Tempemu udało się zajść tak wysoko w hierarchii niwelistów (dostrzegał tu pewien paradoks). W czasie rozmowy z dawnym kompanem dostrzegł, że uległ on wielkiej zmianie. Teraz był chłodny, rzeczowy i zdystansowany. Pomógł jednak Atanazemu uzyskać pracę godną inteligenta.\nAtanazy szybko rozpoczął pracę polegającą na przepisywaniu dokumentów. Otrzymał też mieszkanie w pokoju przy ul. Dajwór oraz kartki na żywność. Wszystko podzielone było na klasy (także obiady), sztucznie uporządkowane. Wszelkie przejawy buntu lub sprzeciwu mogły skończyć się tragicznie. Bazakbal postanowił dać sobie szansę, a przy życiu trzymała go wizja spotkania z Giną. W snach widywał z kolei Helę.\nDni zlewały się w jedno, a przeszłości nie można było oddzielić od teraźniejszości - wszystko stało się bezbarwne, nijakie. Jedynym urozmaiceniem dla Tazia były spotkania z Giną (bardzo ryzykowne, gdyż Sajetan był niezwykle zazdrosny i drapieżny). Wkrótce Bazakbal pomyślał o tym, żeby wyjechać. W tym celu przeziębił się, a następnie stawił się na trzech komisjach, co umożliwiło mu wystaranie się o pozwolenie na wyjazd w celach zdrowotnych. Po pozwolenie musiał udać się do samego Tempego.\nRozmowa z Tempem nie miała w sobie nic z dawnej serdeczności. Przywódca najpierw bezlitośnie skrytykował pracę pisemną Bazakbala, która dotyczyła mechanizacji, a następnie dosadnie odmówił mu innej niż przepisywanie pracy, argumentując swą decyzję niechęcią do ludzi o nihilistycznym intelekcie i potrzebą zatrudniania autentycznie poświęconych sprawie. Tempe nie przebierał w słowach: Jesteś nawóz — rozumiesz? Brutalnie pożegnał dawnego przyjaciela, pogłębiając jego rany wiadomością o powrocie do ojczyzny Heli, która miała wkrótce dołączyć do Niwelistów.\nBazakbal wyruszył w podróż do Tempopola (tak nazywano Zaryte). W snach ponownie widział Helę, ale i Wyprztyka, który triumfalnie mówił o tym, że Bóg jednak istnieje.\nW sanatorium odbywał Atanazy obowiązkowe werandowanie, a później, mając czas dla siebie, pił. W tym celu udawał się do majątku Hlusiów, gdzie gazdował Jaś Baraniec (dawne medium Łohoyskiego).\nKtóregoś dnia Atanazy poprosił Jasia, by ten wyprowadził go w góry (na łuptowską stronę). Była to niebezpieczna eskapada, gdyż skalne okolice patrolowały oddziały wojska tropiącego szpiegów i uciekinierów. Ze sobą wziął Bazakbal kokainę, dwie flaszki wódki i konserwy do jedzenia.\nJaś wypełnił swój obowiązek, a następnie oddalił się. Atanazy został sam, mając za towarzyszy jedynie narkotyk i alkohol. Szybko przeniósł się w inny stan świadomości, a jego rozważania o przeszłości, miłości i sprawach społecznych przerwało pojawienie się niedźwiedzicy z małym. Niewiele myśląc, odparł jej atak, posypując ją kokainą. Zwierzę zdziwiło się, chwilę patrzyło w niebo, a później oddaliło się i oddało zabawie z potomkiem.\nW górach odnalazł Bazakbal spokój, zadawało mu się, że połączył się z duchem Zosi. Nie myślał już nawet o samobójstwie, które planował, opuszczając sanatorium. Los okazał się jednak dlań bezlitosny. Gdy schodził z gór, natknął się na żołnierzy. Niewiele pomogły tłumaczenia i powoływania się na Tempego - Atanazy został rozstrzelany.\nCo stało się później? Hela została kochanką Tempego, a po roku, gdy już się znudziła, wyjechała z Prepudrechem do Persji, gdzie sama zapoczątkowała rewolucję i wprowadziła na tron swego męża.\n„Weźcie się do jakiejś pożytecznej pracy“, jak mówiła stara ciotka Atanazego (dosyć już tego imienia). Jakoteż wzięli się z dawnych odpadków ci, którzy przetrzymali wszystko — ale było ich stosunkowo niewielu. Powstawali nowi, inni ludzie… Ale jacy, tego nikt sobie nawet w przybliżeniu wyobrazić nie mógł.\n1. Wizyta Atanazego w willi Heli Bertz.\n2. Spotkanie Tazia i księcia Prepudrech, krótka utarczka, następnie wyrzucenie perskiego arystokraty z posiadłości rudowłosej kobiety.\n3. Atanazy programowo zdradza Zosię z Helą.\n4. Helena snuje plany zmiany wiary na katolicką.\n5. Książę Jakub Azalin wyzywa Tazia na pojedynek.\n6. Upojna noc Heli z księciem Prepudrech; pojawienie się Belzebuba Bertza (ojca Heli).\n7. Łohoyski i Bahrenklotz świadkami Azalina.\n8. Wizyta Bazakbala w willi Osłabędzkich.\n9. Spotkanie w „Iluzjonie”.\n10. Ksiądz Wyprztyk w willi Bertzów.\n11. Pojedynek i groźna rana Atanazego (Azalin jedynie draśnięty).\n12. Pobyt Bazakbala w szpitalu.\n13. Filozoficzne dysputy.\n14. Pierwsze spotkanie Zosi i Heli.\n15. Powrót Sajetana Tempego i zapowiedź rewolucji.\n16. Kościelna uroczystość chrztu.\n17. Śniadanie i kolejne zapowiedzi przewrotu.\n18. Podwójny ślub.\n19. Prorocze słowa Belzebuba Bertza skierowane do Pani Osłabędzkiej.\n20. Obiad w domu Bertzów.\n21. Kolejne zbliżenie Heli i Atanazego.\n22. Bazakbal, Zosia i pani Osłabędzka wracają do domu, a w mieście rozlegają się odgłosy strzałów.\n23. Małżeńskie życie.\n24. Ciąża Zosi i przygnębienie Atanazego.\n25. Wiadomość o planowanym wyjeździe w góry.\n26. Wizyta Bazakbala u Łohoyskiego.\n27. Kokainowe szaleństwo.\n28. Zbliżenie mężczyzn.\n29. Powrót wstrząśniętego Tazia do domu.\n30. Wyjazd do Zarytego.\n31. Sportowe szaleństwo.\n32. Pierwsze konflikty (zdrady Azalina, bliskie relacje Heli z Tvardstrupem, niezadowolenie Atanazego).\n33. Skręcenie kostki przez Helę i udzielenie jej pomocy przez Atanazego.\n34. Bazakbal uświadamia sobie, że jest pod przemożnym wpływem kobiety.\n35. Konflikt Atanazego z Tvardstrupem.\n36. Zwycięski pojedynek - Szwed padł rażony precyzyjnym ciosem głównego bohatera.\n37. Coraz większa zażyłość Atanazego i Heli.\n38. Nieudany przewrót rewolucjonistów; Tempe aresztowany, Bertz nadal ministrem.\n39. Kolejna zdrada.\n40. Zosia przyłapuje kochanków.\n41. Samobójstwo żony Bazakbala.\n43. Hela oczyszcza Atanazego z zarzutów.\n44. Wściekły Azalin wypala w stronę Heli z pistoletu.\n45. Prepudrech uwięziony.\n46. Depresja Atanazego.\n47. Złe prognozy dotyczące sytuacji wewnętrznej - pozycja Bertza zagrożona.\n48. Spotkanie Heli i Atanazego z Wyprztykiem - złowroga wróżba.\n49. Ucieczka Atanazego i Heli do Indii.\n50. Uczestnictwo w obrzędach religijnych i konwersja Heli na buddyzm.\n51. Zwycięstwo Niwelistów i śmierć Bertza (Tempe i Azalin odzyskują wolność).\n52. Hela organizuje coraz bardziej wyuzdane orgie.\n53. Tęsknota Atanazego do Zosi.\n54. Ucieczka Bazakbala do Polski.\n55. Ponowne spotkanie z Tempem i otrzymanie pracy w roli urzędnika III klasy.\n56. Atanazy uwodzi Ginę z Osłabędzkich Beer.\n57. Choroba głównego bohatera.\n58. Zdrowotny wyjazd do Zarytego.\n59. Atanazy nadużywa alkoholu.\n60. Spotkanie z Jasiem Barańcem.\n61. Wyprawa w góry.\n62. Bazakbal zostaje sam wśród szczytów (z alkoholem i kokainą).\n63. Przemyślenia głównego bohatera.\n64. Chęć powrotu.\n65. Bazakbal złapany przez żołnierzy i rozstrzelany.\n66. Hela kochanką Sajetana.\n67. Wyjazd Heli i Azalina do Persji, ich własna rewolucja.\n68. Dalsze rządy Tempego.


Strona główna›Borderlands 3 starczy na bardzo długo\nGra pełna jest zawartości. Twórcom nie starczy więc czasu na najbardziej szalone wizje.\nDyrektor kreatywny Gearbox Entertainment Paul Sage, od czterech lat pracujący dla Gearboksa, zdradził w wywiadzie dla venturebeat games, ile czasu zajmie nam przejście Borderlands 3. Okazuje się, że podobnie jak poprzedniczki, będzie to bardzo rozbudowana produkcja. Na podróżach między kilkoma dostępnymi światami spędzimy jakieś 35 godzin. Mowa tu jednak tylko o długości głównej historii. Twórca zapewnił, że w grze znajdzie się jeszcze sporo dodatkowej zawartości. Czyli całkiem podobnie, co poprzednie odsłony.\nSkok jakościowy polegać ma jednak na tym, że każda planeta zaoferuje mocno odmienne środowisko do odwiedzenia. Podczas tworzenia gry twórcy nawet wymieniali się różnymi pomysłami na nietypowe środowiska. Paul wspomina, że najbardziej żałuje niezrealizowanego pomysłu z umieszczeniem jednej lokacji na grzbiecie wielkiego, żyjącego żółwia. Nie bardzo pasowało to jednak do marki, a poza tym studio nie miało aż tyle czasu, by zrealizować coś tak złożonego.\nPonadto zdradził też, że dostępne podczas targów E3 demko gry prezentuje fragment położony blisko początku kampanii fabularnej, ale nie jest to ścisły początek. Cały wywiad jest dość długi, oryginał możecie znaleźć tutaj. Na pogranicze wrócimy już 13 września na PC (Epic Games Store), PS4 i Xboksie One.\nwiadomościcoopgearbox softwareborderlands 3shooter


To już niestety norma. Kolejna ligowa porażka Śląska Wrocław • www.tuwroclaw.com\nTo już niestety norma. Kolejna ligowa porażka Śląska Wrocław\nCiężkie jest życie sympatyków piłkarskiego Śląska Wrocław. W piątek podopieczni Tadeusza Pawłowskiego znów byli bliscy korzystnego rezultatu, ale ostatecznie przegrali z Lechem w Poznaniu 0:2. Taki stan rzeczy nie może nikogo dziwić, wszak wrocławianie w ostatnim czasie znacznie obniżyli loty, chociaż akurat w Poznaniu niewiele zabrakło, by wywieźć jedno "oczko".\nNa kwadrans przed końcem pojedynku golem kolejki popisał się Joao Amaral, który przepięknym strzałem z dystansu zaskoczył Jakuba Słowika. Śląsk do samego końca walczył choćby o remis, co skrzętnie wykorzystał Lech, w ósmej minucie doliczonego czasu przeprowadzając zabójczą kontrę, którą wykończył Christian Gytkjaer.\nBramki: Amaral 75, Gytkjaer 90\nLech: Burić - Gumny, Janicki, Vujadinović, Kostewycz, Makuszewski (56 Klupś), Tiba, Trałka, Amaral (90 Rogne), Jóźwiak (60 Raduț), Gytkjaer.\nŚląsk: Słowik - Broź, Pawelec, Golla, Cotra, Gąska, Tarasovs, Radecki, Chrapek (78 Szczepan), Cholewiak, Robak.\nżółte kartki: Makuszewski, Trałka, Amaral oraz Golla, Chrapek, Słowik.\nwidzów: 12 545.\nTagi: Ślask Wroćław, piłka nożna, tadeusz pawłowski, Lotto Ekstraklasa, piłka nożna we wrocławiu, sport, wrocław, LECH POZNAŃ


5 sierpnia, 2016 Bibliotekagok\n„A to miej na pilnej pieczy , abyś czytał , kiedy tylko możesz.”\nMimo pory urlopowej i wyjazdów na wypoczynek czytelniczki aktywnie uczestniczą w spotkaniach Kobiecego Klubu Książki. Kolejne spotkanie odbyło się 2 sierpnia w bibliotece. Jedną z proponowanych książek do przeczytania była „Książka Racheli” przedstawiająca dzieje żydowskiej dziewczyny Racheli i jej brata Aarona w czasie drugiej wojny światowej. Rodzice wysłali ich za granicę, by chronić dzieci przed zagładą. Książka ta pokazuje , że w życiu ważny jest dom rodzinny do , którego zawsze można powrócić.\nInna klubowiczka proponowała lekką lekturę na lato „Siedem listów z Paryża” – główna bohaterka Samantha podczas podróży po Europie poznaje Jean-Luca przystojnego Francuza, spędzili razem dobę i się rozstali. Jean przysyła siedem listów miłosnych, na które Samantha nie odpowiada. Po dwudziestu latach Samantha rozwodzi się i odszukuje ukochanego drogą emailową. Oboje po latach stwierdzili, że łączy ich głębokie uczucie i muszą dać sobie szansę na szczęście.\nNa koniec rozwiązała się dyskusja na temat omawianych książek a także homoseksualizmu w literaturze. Na następne spotkanie wszystkie miłośniczki literatury kobiecej zapraszamy do biblioteki 6 września 2016 roku na godzinę 18.\n← „DREZYNIARZ”\t„Książka szczęśliwego dzieciństwa” →


Literacki Nobel zagrożony - Niezależna\nKultura i Historia • 28.04.2018 18:06\nAkademia Szwedzka poinformowała dzisiaj, że z jej grona odchodzi pisarka Sara Stridsberg. To już kolejna rezygnacja w związku ze skandalami w tej instytucji, co zwiększa ryzyko, że w tym roku Akademia nie wskaże laureata literackiego Nobla.\nKryzys w Akademii pogłębia się, a zaufanie do tej instytucji sięga zera. Odejście Sary Stridsberg to gwóźdź do trumny tegorocznej Nagrody Nobla\n- zaznaczył szef działu kultury gazety "Dagens Nyheter" Bjoern Wiman.\nWczoraj prokurator Urzędu ds. Przestępstw Gospodarczych poinformował, że wszczął postępowanie związane z działalnością Akademii Szwedzkiej. Rezygnacje z udziału w pracach tego gremium mają związek ze skandalem, jaki wybuchł jesienią ubiegłego roku, gdy francusko-szwedzki fotografik i reżyser Jean-Claude Arnault, mąż członkini Akademii Katariny Frostenson, został oskarżony o gwałty oraz o to, że był źródłem przecieków.


Kwatery Prywatne Łapszanka ogłoszenia\nKwatery Prywatne U EDZIA\tŁapszanka\nŁapszanka to piękna, malownicza i górska wieś położona na wysokości 750-990m n.p.m. Zapewniamy u nas turystom ciszę i spokój, wypoczynek z dala od gwaru miejskiego. Niesamowity widok i panorama na Tatry sprawia, że turyści chętnie przyjeżdżają i są zadowoleni z panującej tutaj atmosfery i smacznej domowej kuchni. Zimą to bardzo dobra baza wypadowa na narty - do Białki Tatrz. (10km), Jurgowa (7km), Rzepisk (3km). Latem zaś mając samochód można udać się w Pieniny , wypoczywać nad zalewem Czorsztyńskim, nad rzeką Białką, robić wycieczki w Tatry, Zakopanego, na Słowacje (szlak turystyczny). Można rehabilitować się w nowootwartych basenach geotermalnych w pobliskiej Białce Tatrz., Bukowinie Tatrz. i Szaflarach. Dysponujemy pokojami 2, 3, 4-osobowymi z łazienkami lub z łazienkami na korytarzu. Do dyspozycji gości jest także kuchnia,czajnik,lodówka.W pokojach TV i internet . Można pograć w tenisa stołwego, posiedzieć przy kominku lub w altance,grillować... Zimą organizujemy kulig z ogniskiem. Serdecznie zapraszamy\nUdogodnienia w obiekcie: Akceptacja zwierząt, Stołówka w obiekcie, Grill, Internet w pokoju, Parking, Telewizor w pokoju,\nTelefon stacjonarny: 182659916\nTelefon komórkowy: 692967290\nStrona internetowa: uedzia.spanie.pl\nz dnia 2008-06-19\tKwatery Prywatne ZAWOJA\t» ZAWOJA Stara chata w stylu góralskim po gruntownym remoncie z zachowaniem dawnego klimatu. Do dyspozycji gości : 6-pokojowy dom o powierzchni 100 m2 wyposażony w nowe drewniane meble 2 pokoje - łóżko podwójne i pojedyncze 2 pokoje - łóżko pojedyncze 1 pokój z łóżkiem piętrowym Salonik TV Kuchnia z pełnym wyposażeniem Pełny aneks sanitarny Dla prawdziwych


MORMECK PRZED WALKĄ Z RAHMANEM\n- Czuję się dobrze fizycznie, szczególnie z obecną wagą. Pracujemy nad najmniejszymi szczegółami, amój trener robi kawał dobrej roboty - zdradza Jean Marc Mormeck (35-4, 22 KO). 38-letni Francuz już 2 grudnia skrzyżuje rękawice z byłym dwukrotnym mistrzem wszechwag, Hasimem Rahmanem (49-7-2, 40 KO).\n- To solidny pięściarz wagi ciężkiej z dużym doświadczeniem. Mój plan od początku był prosty, czyli zdobyć mistrzostwo wagi ciężkiej, dlatego wybrałem takiego a nie innego przeciwnika. Wcześniej próbowałem doprowadzić do pojedynku z Davitem Tuą, ale on podobnie jak ja był brany pod uwagę jako pretendent dla Władimira Kliczki i nasze rozmowy zostały zerwane. Tak więc potyczka z Rahmanem jest dla mnie po prostu kolejnym krokiem w kierunku zdobycia tytułu - powiedział dwukrotny champion dywizji junior ciężkiej.\nData: 24-10-2010 20:03:31\nOdwazny ruch Mormecka,niby Rachman dawno past prime,ale udezyc ma czym.\nData: 24-10-2010 20:04:31\nNo ja chyba jednak na Mormecka stawiam ale lekko nie bedzie\nData: 24-10-2010 20:06:22\nMormeck jest naprawde pewny siebie. Zycze mu powodzenia, ale dla Rahmana to tez bedzie walka o wszystko.\nData: 24-10-2010 20:39:26\nA jaką wagę ma Mormeck? Szalkową, mechaniczną, elektroniczną, cyfrową, hakową?\nData: 24-10-2010 20:45:09\na tutaj inna wersja(inaczej spreparowana) tego samego wywiadu\nAutor komentarza: Mal\nData: 24-10-2010 20:56:50\nCo by nie powiedzieć, dla obu będzie to walka ostatniej szansy, aby coś jeszcze osiągnąć w tym sporcie...\nData: 24-10-2010 20:59:19\nOni już nie zawojują.\nData: 24-10-2010 21:12:39\nAle po tej walce jeden z nich będzie dużo mniej zarabiał.\nData: 24-10-2010 23:05:41\nAni jeden ani drugi nie ma szans z Władmirem!!\nData: 25-10-2010 11:14:13\nRahman wygra ta walke, Mormeck co najwyzej urwie kilka rund.


PODKASTY » Małżeństwo Niemal Doskonałe\nZapraszamy do odsłuchania, przeczytania podkastów w których dzielimy się naszym odkrywaniem temperamentów. Od zawsze wiedzieliśmy, że bardzo się różnimy. Poznanie wyjaśnienia z czego to wynika pomogło nam z naszych różnic uczynić coś co nas wzmacniania i ułatwia nasze życie. A kiedyś powodowało nasze trudności. Zapraszamy – także możecie wykorzystać swoje różnice na Waszą korzyść.\nPod każdym z nagrań jest link do strony zawierającej cały tekst naszego nagrania.\nSiedzę sobie kiedyś przy komputerze i nagle przeżyłem olśnienie: chyba nie jest dobrze między nami. Idę do kuchni, Marta siedziała przy stole …\nTutaj można przeczytać tekst\nEmocjonalny i mniej emocjonalny\nWitamy Państwa ciepło i serdecznie. Przy mikrofonie Marta i Dominik Hudzikowie. Dzisiaj drugi odcinek serii o temperamencie. Będziemy mówić o emocjonalności, a że oboje jesteśmy emocjonalni to będzie się działo. … tutaj można przeczytać cały tekst\nTutaj można przeczytać cały tekst\nAktywny i nie aktywny\nWąski i szeroki\nDzień dobry. Witamy Państwa serdecznie. Nazywamy się Marta i Dominik Hudzikowie. Dziś kolejny odcinek serii o temperamencie …\nUgodowy i wojowniczy\nUgodowy mówi tak zanim się zastanowi. Natomiast wojowniczy mówi nie zanim się zastanowi. I często zdarza się, że obydwaj żałują tego co powiedzieli …\nJeden ma wielu przyjaciół, a drugi woli samemu spędzać czas w domu …\nJak uspokoić emocje w kłótni\nTo nie jest element temperamentów. Warto posłuchać jak rodzimy sobie z emocjami podczas kłótni.\nOd rozmowy do kłótni. Jak to się dzieje, że z drobnej wymiany zdań, na poziomie mikro różnic, wybucha kłótnia o dużym zasięgu rażenia. 😉 Zaczęło się od tego, na którym przystanku się umawiamy, a skończyło na …


Puller dla małych psów - TIP-TOP\n» Puller MINI\nPuller dla małych psów\nKażdy pies zasługuje na możliwość aktywnej zabawy, która zapewni mu niezbędną dawkę ruchu. To właśnie dieta i aktywność fizyczna mają znaczący wpływ na stan zdrowia Twojego pupila. Dlatego warto zadbać o urozmaicenie tej aktywności, aby zapobiegać nudzie i zapewniać psu nowe wrażenia.\nWłaściciele najmniejszych czworonogów ras miniaturowych i małych często mają trudność ze znalezieniem zabawek dopasowanych do możliwości ich pupila. Specjalnie z myślą o nich powstał Puller dla małych psów, o rozmiarze doskonałym dla małych czworonogów. Dzięki naszej ofercie już teraz możesz mieć Puller MINI w swoim domu.\nMINI Puller dla psów ras miniaturowych i małych\nPuller MINI jest równie odporny na zniszczenia i wytrzymały co klasyczne wersje tej zabawki. Jest na tyle elastyczny, aby pies mógł złapać go szczęką i bawić się z Tobą w przeciąganie i nie tylko. Kolor nasyconego fioletu sprawia, że łatwo odnaleźć Puller MINI w trawie. Wybierz tę unikatową zabawkę treningową i przekonaj się sam!\nPuller to uniwersalna pomoc treningowa dostosowana dla wszystkich psów od ras miniaturowych do olbrzymich. Dwukrotnie zwyciężył w najważniejszym konkursie kynologicznym w Polsce Top for Dog.\nPuller został zaprojektowany tak, aby każdy pies, bez względu na wielkość i temperament, aktywnie i kreatywnie spędził czas ze swoim właścicielem rozwijając przy tym mięśnie. Trening z Pullerem to idealne rozwiązanie zarówno dla osób, które każdego dnia, intensywnie trenują z psem oraz tych, którzy w ciągu tygodnia nie mogą poświęcić swojemu psu zbyt wiele czasu, a chcieliby jak najlepiej wykorzystać krótki spacer i zmęczyć psa. Producent zapewnia, że 20 minut ćwiczeń z Pullerem odpowiada 5 km biegania lub 2 godz. treningu np z piłką.\nPuller zazwyczaj kojarzy się z trzema aktywnościami: bieganiem, skakaniem i przeciąganiem. Dzięki swojej budowie w przeciwieństwie do rzuconego kija czy piłki, Puller po rzucie przed długi czas toczy się po podłożu, zachęcająca psa do pogoni. Kolejnym ćwiczeniem może być nauka skoków i wymienianie zabawki w locie. Następną i jedną z ulubionych zabaw jest przeciąganie. Odporność pullera na zniszczenia, pozwala na obciążenia nawet najsilniejszych szczęk, bez ryzyka zniszczenia zabawki. Podczas przeciągania, czy nauki skoków ważne jest bezpieczeństwo naszych rąk. Kształt Pullera i dobór odpowiedniego rozmiaru do wielkości psa uniemożliwia psu złapanie zębami naszej dłoni. Jest bardzo lekki, a jednocześnie wytrzymały dlatego nie nadwyrężymy ani siebie, ani psa podczas treningu.\nPuller MINI jest polecany dla psów małych typu: Border terrier, Cavalier, Jack Rusell terrier, Jamnik, Mops, Shih tzu. Waga i wielkość okręgów dostosowana jest specjalnie do drobnej budowy i małych psich pyszczków, dlatego trening z nimi będzie dla nich przyjemnością.\nMożliwość wymiany na taką samą, atrakcyjną zabawkę sprawia, że nasz pies bez wahania odda nam pierwszy ring i wymieni go na drugi. Dzięki temu nie zwalniając tempa możemy bez przerwy prowadzić trening. Stały kontakt z psem i współpraca podczas treningów wzmacnia naszą więź z czworonogiem.\nCechy Pullera MINI:\nwymiar: 18 cm x 2,3 cm\nwaga: 2 x 70 g\nPuller NIE jest gryzakiem! Po zakończeniu treningu powinniśmy przechowywać go poza zasięgiem czworonoga.\nPuller to wyjątkowa pomoc treningowa, którą uwielbiają miniaturowe pieski. Wielkość i waga dostosowana dla najdrobniejszych czworonogów. Zabawka zapewni odpowiednią dawkę ruchu i wspaniałą zabawę.