Ranking gier z rysowaniem | MŁODY GIERCOWNIK gry planszowe, gra planszowa, zabawki, klocki, mlodygiercownik, gry karciane, gry logiczne, gry dla dzieci, pomoce dydaktyczne, gry paragrafowe, gry dedukcyjne, recenzje gier planszowych, gry zręcznościowe\nRanking gier z rysowaniem\nZapraszam do zapoznania się z grami, o których śmiało można powiedzieć, że są najbardziej artystyczne w waszym, czyli uczestników rozgrywki wykonaniu! Oto ranking gier z rysowaniem, w których kreślimy linie, czy też całe kompozycje. Nie uwzględniamy tutaj tytułów do nauki pisania, ponieważ nie piękna kaligrafia czy też edukacja wydaje się być celem, a kreatywna rozrywka angażująca we własną pracę twórczą i sztukę.\nPierwsze gry to kalambury, ale takie nie tylko do demonstrowania hasła za pomocą ruchów ciała i gry aktorskiej lecz obrazów.\n„Inspektor Tusz” – zaczynamy od niej, ponieważ ofiaruje wiele interesujących możliwości! Innowacyjne są okulary i barwa pisaka, której nie widać przez starannie dobrane szkła, zatem w zależności od wyrzuconej ścianki kości – rysownik bądź drużyny rozpoznają kompozycję tylko poprzez śledzenie ruchów ręki i dłoni trzymającej pisak, co jest bardzo wesołe i odkrywcze dla tego typu gier.\n„Kalambury Gierki Małżeńskie” – kontynuacja serii „Gierki Małżeńskie”, zatem jesteśmy w rysunkowym świecie, ale intymnym, należącym do pary, bo o miłość przecież tutaj chodzi, o emocje zakochanych i dobrą zabawę we dwoje. Czy zdołasz narysować jak Andrzej Mleczko?\n„Kolejowy szlak Ognista Czerwień” – HIT ostatnich miesięcy, gdzie w trakcie rozgrywki rysujemy sieć łączącą trasę kolejową z autostradą. Im więcej wyjść szynowych i drogowych uda nam się połączyć ze sobą, a przy okazji zagospodarować centrum i stworzyć długi pojedynczy ciąg komunikacyjny każdego rodzaju, tym wyższe noty zdobędziemy. Kłopot w tym, że to ścianki kostki dostarczają nam budulca, czyli wzorów do wstawienia, czytaj przerysowania gdzieś na planszy. Zabawa wchodzi na wyższy poziom kiedy wybuchają wulkany i pojawia się grad meteorytów, bo z kroplami ma niewiele wspólnego!\n„Szalona misja” – platformówki z automatów przeniesione do gier planszowych – unikalna mechanika, gdzie rysujemy ścieżkę na folii patrząc z oddali na za moment przemieszczany świat, a następnie dopiero przykładamy do ilustracji przezroczystą szybkę i zgarniamy wszelkie bonusy lub okazuje się, że mamy problem z dopasowaniem i nasz bohater zaczyna mieć pod górkę ze swoją misją. Nagrody dla tego produktu nie były dla nas zaskoczeniem, bo dzieci są nim zachwycone.\n„Winnica” – rysujemy ścieżkę z winnicy do krzaków winogron, w każdym kolejnym ruchu nasze zbiory powinny być wyższe niż wcześniej, w przeciwnym przypadku nie otrzymujemy punktów. Możemy rysować ścieżki nie połączone z poprzednimi bądź kontynuować już gotowe, cztery żółte karty kończą daną kolejkę i losujemy kolejną startową winnicę.\n„Captain Sonar” – symulator łodzi podwodnej, w której każdy ma do wypełnienia określone role, od sterowania, przez nanoszenie uszkodzeń i uruchamianie broni po sonar, czyli podsłuch wrogiej drużyny. Nie mamy tej gry, a przyznam, że chcielibyśmy, tylko lepiej działa przy większym składzie i w czasie rzeczywistym, kiedy wszyscy wrzeszczą po sobie, stąd czekamy na lżejszy „Sonar” – uproszczony w obsłudze i dla rodziny, a już niedługo od „Foxgames”. Połączenie gry z kreśleniem trasy ze strzelaniem jak w „Statki” („Okręty”). Zapowiada się gra roku.\n„Pictomania” – rysujesz i jednocześnie odgadujesz cudze hasło wylosowane kostką z szerszego spisu. Gra bardzo dynamiczna, bez prezentowania się na forum publicznym, które nie każdy lubi, warta polecenia na imprezę.\n„Podaj dalej” – coś na wzór głuchego telefonu, ale w wersji rysunkowej, gdzie każdy kolejny obrazek nawiązuje do nowego opisu, można bawić się z punktacją, ale generalnie nie chodzi tu o noty tylko o ubaw ze zniekształceń w komunikacji międzyludzkiej w trakcie wędrówki notesów.\n„Treasure Island” – gra o poszukiwaniu skarbu z kartografią w tle, z rzeczywistym kreśleniem przyrządami z geometrii matematyki czy też nawigacji po mapie, ze zwodzeniem korsarza i eksploracją wyspy przez zachłannych kamratów. Maksymalnie klimatyczna, bo piracka i z gorączką złota, a także, co cieszy – już niedługo u nas w kraju od „Rebel”. Udane połączenie blefowania z kreśleniem i obliczeniami – pomiarami terenu. Zdaje się, że będzie bestseller dla rodziny.\nGry dla dorosłych i zaawansowanych, Gry dla dzieci i młodzieży, Gry edukacyjne i łamigłówki, Rankingi i Podsumowania\tbest game, best games, best of gry planszowe rysowanie, best of gry planszowe z rysowaniem, best of gry rysowanie, bestsellery, bestsellery gry rysowanie, bestsellery gry z rysowaniem, domowa edukacja, domowa edukacja koronawirus, edukacja koronawirus, edukacja zdalna, edukacja zdalna koronawirus, giercownik, gry edukacyjne koronawirus, gry koronawirus, gry planszowe koronawirus, gry planszowe rysowanie best of, gry planszowe rysowanie ranking, gry planszowe rysowanie TOP, gry planszowe z rysowaniem best of, gry planszowe z rysowaniem TOP, gry rysowanie best of, gry rysowanie bestsellery, gry rysowanie hity, gry rysowanie top, gry z rysowaniem bestsellery, gry z rysowaniem hity, gry z rysowaniem lista bestsellerów, gry z rysowaniem lista hitów, gry z rysowaniem ranking, gry z rysowaniem top, hity, hity gry rysowanie, hity gry z rysowaniem, koronawirus domowa edukacja, koronawirus edukacja, koronawirus edukacja zdalna, koronawirus gry, koronawirus gry edukacyjne, koronawirus gry planszowe, koronawirus kształcenie, koronawirus kształcenie w domu, koronawirus nauka, koronawirus nauka w domu, koronawirus pomoce dla nauczyciela, koronawirus pomoce dla nauczycieli, koronawirus pomoce dydaktyczne, koronawirus zdalna edukacja, kształcenie koronawirus, kształcenie w domu, kształcenie w domu koronawirus, lista bestsellerów, lista bestsellerów gry z rysowaniem, lista hitów, lista hitów gry z rysowaniem, mlody giercownik, mlodygiercownik, najlepsze gry, najlepsze gry planszowe, najlepsze gry planszowe z rysowaniem, najlepsze gry rysowanie, najlepsze gry z rysowaniem, nauka koronawirus, nauka w domu, nauka w domu koronawirus, pomoce dla nauczyciela koronawirus, pomoce dla nauczycieli koronawirus, pomoce dydaktyczne koronawirus, ranking, Ranking gier planszowych z rysowaniem, Ranking gier z rysowaniem, ranking gry planszowe rysowanie, ranking gry z rysowaniem, rankingi, rysowanie gry best of, rysowanie gry hity, rysowanie gry lista bestsellerów, rysowanie gry ranking, rysowanie gry top, rysowanie najlepsze gry planszowe, the best of, top, top game, top games, TOP gry planszowe rysowanie, TOP gry planszowe z rysowaniem, top gry rysowanie, top gry z rysowaniem, zdalna edukacja, zdalna edukacja koronawirus\n← Recenzja gry Play Sport&Fun\nRecenzja gry planszowej Yamatai →


Prezes Neckermanna: Agenci zauważyli, że ...\nAirbnb i Expedia ukarane za ...\nFilip Frydrykiewicz -\t 25 marca 2019\nSprzedaż wycieczek w biurze podróży Neckermann wzrosła rok do roku o 50 procent. Na targach w Berlinie jej prezes, Maciej Nykiel, zamawiał więc na lato dodatkowe hotele i pokoje\nNa ostatniej imprezie, trwającej od 6 do 10 marca, z czego na spotkania branżowe zarezerwowano pierwsze cztery dni, pojawiło się także wielu przedstawicieli polskiej turystyki – prezesów największych biur podróży, specjalistów od kontraktowania, od produktu, a nawet od marketingu. Udało nam się zapytać ich o efekty targowych spotkań. Zobacz:\n„Itaka: To może być całkiem niezły sezon”.\n„Grecos: Podzieliliśmy się z partnerami optymizmem”.\nDzisiaj relacja prezesa biura Neckermann Polska Macieja Nykiela.\nFilip Frydrykiewicz: Pierwszy raz widzę pana na targach.\nMaciej Nykiel: Na ITB bywam od 20 lat, ale to pierwsze moje targi odkąd objąłem funkcję prezesa spółki Neckermann Polska.\nCzytaj: „Nykiel: Neckermann ma być liderem dobrej jakości wakacji. To moje zadanie”.\nŹle się wyraziłem, pierwszy raz spotykam w Berlinie szefa polskiego Neckermanna. Przyjeżdżają tu prezesi i dyrektorzy Itaki, TUI, Rainbowa, Corala Travel, Grecosa, Eximu Tours i przynajmniej kilku jeszcze mniejszych biur podróży. Pański poprzednik nie miał zwyczaju osobiście odwiedzać tej imprezy.\nPotrzeba osobistego przypilnowania biznesu zawsze istnieje. Nawet, jeśli działa się w dobrze zorganizowanej strukturze. Rolą CEO (ang. chief executive officer, dyrektor generalny – red.) jest osobiste zaangażowanie. A targi w Berlinie są wyjątkową okazją, żeby spotkać się z partnerami, a także poznać opinie o sytuacji i trendach w Europie.\nRzeczywiście, spotkałem tu kilku kolegów z innych polskich biur. Nie ma chyba innej okazji w roku – poza dwoma konferencjami organizowanymi przez pańską redakcję – żeby się spotkać w takim gronie. Chociaż oczywiście nie mamy tu czasu na pogawędki, raczej na konwencjonalne powitania. Widać, że branża żyje, że wiele się dzieje.\nJakie spotkania ma pan na targach?\nMamy dwa cele – krótko- i długoterminowy. Ten pierwszy dotyczy najbliższego sezonu, czyli lata 2019, dodajemy to czego nam brakuje lub co już wyprzedaliśmy mocno. Mamy w tym roku bardzo silne otwarcie w ramach First Book (First Book to znak towarowy zarejestrowany przez Thomasa Cooka, właściciela Neckermanna – red.), bardzo dobre wypełnienie programu na niektórych kierunkach.\nO jakie kierunki chodzi?\nPotrzebowaliśmy jeszcze na najbliższe lato więcej produktu na Turcję, Grecję i Egipt. Na targach domykamy kontraktowanie.\nA ten długoterminowy cel?\nTo zima 2019/2020, lato 2020 roku i kolejne sezony.\nO ile w wypadku lata 2019 dogadujemy się bezpośrednio z hotelarzami, którym wcześniej sygnalizowaliśmy nasze potrzeby, o tyle w kwestii kolejnych sezonów opieramy się na tym, co przygotowali menedżerowie kontraktujący z centrali Thomasa Cooka. Im przedstawiamy nasze przewidywane potrzeby.\nStatystyki z wczesnej sprzedaży pokazują, że raczej trudno touroperatorom o wzrost. A pan przyjechał zakontraktować kolejne hotele. Czyżby pierwotnie zaprojektował pan program Neckermanna na najbliższe wakacje zbyt asekuracyjnie?\nProjekcja była ostrożna po doświadczeniach poprzedniego lata, które, jeśli chodzi o wynik finansowy, nam nie wyszło. Ale mamy bardzo mocny First Book – na koniec lutego ponad 50 procent i to przy lepszej niż przed rokiem marży, a pamiętajmy, że o tej porze rok temu marże były jeszcze naprawdę dobre. Niektóre hotele – i to te na gwarancjach – mamy już wyprzedane, stąd potrzeba dodania do naszej oferty miejsc. Sprzedaż idzie tak szybko, że można nieco odważniej pomyśleć o niektórych destynacjach.\nCzy łatwo o te miejsca?\nTo zależy, są kierunki, które trzymają wysokie ceny, bo mają większość hoteli wyprzedanych, w niektórych nawet overbookingi. Do nich należy Majorka. Ale są też kierunki, które mogą jeszcze duże liczby klientów zaabsorbować – należą do nich Turcja, chociaż z lipcem i sierpniem jest już tam gorzej, Bułgaria i Egipt.\nKupujemy po dobrych cenach, korzystamy z tego, że inni polscy touroperatorzy poredukowali swoje programy, czyli oddawali hotelarzom pokoje. Można je teraz dostać z cenami last minute. Dotyczy to głównie Albanii i Grecji. Zresztą nie tylko Polacy zrzucają miejsca, ale też touroperatorzy z innych rynków. Szczególnie Rosjanie, którzy znani są z tego, że wcześniej bardzo dużo ich biorą, a potem dużo oddają.\nRozumiem, że w porównaniu z ubiegłym rokiem sprzedaż wymienionych przez pana kierunków – Turcja, Bułgaria, Egipt – rośnie?\nA co z Grecją, Hiszpanią?\nGrecja też rośnie, ale z zupełnie inną, mniejszą dynamiką. Hiszpania stoi w miejscu – ze względu na wysokie ceny i dostępność miejsc w hotelach w niektórych regionach, jak wspomniana Majorka.\nCzy są kierunki, na które popyt jest w tym roku mniejszy niż w poprzednim first minute?\nSpada nam, licząc rok do roku, sprzedaż Chorwacji, niewiele, ale spada.\nRozumiem, że Neckermann nie ma problemu typu „musimy się pozbyć nadmiaru hoteli”. Nie prowadzicie rozmów z menedżerami kontraktującymi w Thomasie Cooku o skasowaniu części pokojów, terminów czy całych obiektów z waszego programu?\nNie. Oczywiście czekam jeszcze do końca marca, bo to jest ta cezura kiedy dokonuje się ostatecznego przeglądu i ewentualnie próbuje jeszcze coś zredukować z programu, ale na razie nie widzę, żeby taki problem się rysował.\nSkąd taki dobry wynik sprzedaży w Neckermannie.\nJesteśmy bliżej rynku i bliżej agentów.\nCo to znaczy być bliżej rynku?\nMamy świetne ceny w tym sezonie, co w połączeniu z jakością Neckermanna sprawia, że jesteśmy bardzo chętnie wybierani zarówno przez klientów, jaki i przez agentów. Nie odstajemy drastycznie od średnich cen dla wielu kierunków i terminów. Przyznaję, że Neckermann był skłonny do wyceniania zbyt wysoko swojej marki. Skorygowałem tę politykę – nie jesteśmy i nie będziemy najtańsi, ale nasze ceny są już porównywalne z cenami konkurencji. A klienci są gotowi zapłacić za nasz produkt 3 – 4 procent więcej niż za podobny produkt innego, mniej znanego biura podróży, w tym samym terminie. Zwykle więc w wyszukiwarce można nas znaleźć na miejscu ósmym, dziewiątym czy dziesiątym, ale zawsze w pierwszej dziesiątce. Chociaż mamy też produkty, w których jesteśmy najtańsi.\nCo do agentów – Neckermann był, jest i będzie nastawiony na agentów i współpracujące z nami biura podróży. W znaczącym stopniu poprawiliśmy warunki handlowe, żeby ułatwić im pracę. Powiększyliśmy zespół help desku i wydłużyliśmy jego godziny funkcjonowania, także w soboty i w niedziele, wprowadziliśmy zasadę, że agent nie płaci za swoje drobne pomyłki, znieśliśmy wszystkie ograniczenia w minimalnej ilości sprzedaży, wprowadziliśmy za to atrakcyjniejsze prowizje za lepszą sprzedaż.\nNie ma żadnych targetów, limitów, a tym bardziej kar czy restrykcji, czyli mówiąc wprost nasze zasady współpracy są naprawdę uczciwe i partnerskie.\nWprowadziliśmy też wiele ułatwień, na przykład samofakturowanie – agent nie musi się martwić o rozliczenia, przepisy i podatki, bo faktura za jego usługi będzie wystawiona automatycznie. Ma przy tym wgląd w aktualny stan rozliczeń między nami.\nDo tego jako jedyni na rynku mamy sprzedaż dynamiczną on line, co oznacza, że ceny są takie jakie się pokazują podczas rezerwowania pakietu, nie trzeba czekać na ich potwierdzenie („Neckermann szkolił agentów w Modlinie”).\nNasi partnerzy zauważyli te zmiany i chcą sprzedawać Neckermanna.\nCzy wpłynęło może na wasze wyniki rozstanie się Wakacji.pl z TUI Poland? Czy Wakacje.pl, chcąc zastąpić przychody, które utracili w wyniku zakończenia współpracy z nimi TUI, przykładają większą wagę do sprzedawania ofert Neckermanna?\nWakacje.pl to oczywiście nasz największy i stabilny partner zewnętrzny. Ale wyników dobrej współpracy upatruję raczej w mądrym i strategicznym zarządzaniu spółką, pozyskaniu kilku nowych, wartościowych managerów, a także w synergii, jaką osiągnęli, kupując sieć biur franczyzowych My Travel . Od tego momentu poszli mocno do przodu.\nJak skomentuje pan upadek biura Net Holiday, pod względem wielkości prawdopodobnie ósmego (nie ma jeszcze ostatecznych wyników ze wszystkich biur za zeszły rok) w kraju?\nNa szczęście odbyło się to po cichu, przed sezonem i bez zostawienia poszkodowanych klientów, a jeśli, to nielicznych. Wiemy z badań, że Net Holiday nie był rozpoznawalną marką wśród klientów, do tego jego przedsprzedaż na nowy sezon była na bardzo słabym poziomie. Agenci też nie byli zaskoczeni. To bankructwo przeszło więc bez echa i bez szkody dla branży i rynku.\nAle jestem przekonany, że to nie koniec – albo nastąpi konsolidacja, czyli przejmowanie, wykupowanie mniejszych firm przez większe, albo będą kolejne wyjścia z rynku. Tak czy inaczej na pewno trend będzie taki, że duzi touroperatorzy będą jeszcze więksi, bo zarówno klienci, jak i agenci, będą się zwracać ku dużym, znanym, silnym brandom. Upadek Net Holiday pomoże tym największym, a utrudni sytuację mniejszym firmom.\nDo której grupy zalicza pan Neckermanna?\nJesteśmy w gronie dużych, bezpiecznych, stabilnych marek. Na pewno więc zyskamy.\nSame dobre wiadomości dla Neckermanna. Jak więc ocenia pan szanse powodzenia najbliższego sezonu letniego?\nJestem ostrożnym optymistą – mamy przecież jeszcze większą część programu do sprzedania – uważam, że będzie udany.\nSydney najgorętsze od 1939 roku\n47,3 stopnia Celsjusza zanotowano w Sydney. To najwyższa temperatura w tym mieście od 79 ...\nFilip Frydrykiewicz - 7 stycznia 2018\nWłochy nie będą ratowały Alitalii\nWłoski rząd wykluczył ratowanie upadającej Alitalii z pieniędzy publicznych. Wszystko wskazuje na to, że ...\nPolskie Radio - 26 kwietnia 2017\nWulkan Ognia zamknął lotnisko w Gwatemali\nW Gwatemali wybuchł wulkan zwany Wulkanem Ognia. Co najmniej sześć osób zginęło, a 20 ...\nFilip Frydrykiewicz - 4 czerwca 2018


Upadek logiki - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł Upadek logiki\nUcisk bezbrzeżnej tęsknoty za obszarem dali morskiej — granatowem sitem nieba iskrzącego się gwiazdami nocy letniej, za fantastycznemi cieniami głazów, lizanych falami przypływów, za owym słonym zapachem wietrznym, co płuca uczuciem absolutnej swobody przenika, wreszcie potwornie gorączkowa monotonja oczekiwania na sen, dręczyły więźnia celi numer sto pięć.\nPrzez kwadrat okienka we drzwiach ciężko okutych, wpadał do celi pas świetlny. Po pasie tym posuwał się tam i zpowrotem człowiek zgarbiony, z rękami, — na skutek przyzwyczajenia chyba — założonemi do tyłu. Na tym to kilkunastometrowym szlaku, więzień przechodził w ciągu nocy całe obszary. Wokół panowała chłodna, stężała ciemność.\nWyczuciem, wysubtelnionem wyczuciem istoty pozbawionej możności władania przestrzenią i wymiany myśli z współbiesiadnikami cudownego stołu życia, więzień zdawał sobie sprawę z ilości godzin, co upłynęły od północy poprzedniej. Wiedział, że jest jedenasta i w istocie mylił się o kilka minut zaledwie. Skądże płynęły te prądy ożywcze, nie pozwalające nerwom zapaść w stan odrętwienia, w bezwład, z któregoby skorzystał sen, aby pogrążyć człowieka w swem pozaziemstwie? Od dziewięćdziesięciu sześciu godzin, to znaczy od chwili, kiedy się dowiedział, że póki serce jego bić, a myśl istnieć będzie, nie ujrzy nic poza wilgotnym sześcianem swej celi i posępną twarzą karmiącego manekina‑dozorcy, — od chwili tej skazaniec uczuł w swej głowie jakiś terkotliwy aparat wizyjny, dostarczający oczom — wbrew woli — najpiękniejszych pejzaży minionego życia. Oh, bo czegóż tam nie było? Wargi tej, co mieszkała w sercu jego, uśmiech matki, chybotanie łodzi na falach szalejących w słońcu, obfity połów, nierealne działanie cierpkiego wina w towarzystwie najmilszych kompanów, ba! — szczęście dnia niedzielnego i pewien obłok czasu burzy, kształtem swym czarnego anioła przypominający. Najróżniejsze możliwości korzystania z tego, co już przeszło, rozwijał ów aparat przed wzrokiem skazańca. Wymyślne sytuacyjki, drobne uroki życia, których się podczas swobody nie zauważa, tutaj jaskrawo ukazywał ów szał imaginacyjny, co się w mózgu skazanego na dożywocie usadowił.\nI chyba wszelkie narkotyki świata nie zdołałyby uspokoić tego niepotrzebnie twórczego rozpasania. Gdybyż mógł oszaleć, zapaść w otchłań niezrozumienia swej doli. Lecz nie. Gdzieś w jednym z zawojów płata mózgowego chytrze ukrył się pewien czynnik regulujący wiry prądów nerwowych. Pracowicie rozdzielał je, rozplatał, jeżeli na chwilę zetknęły się ze sobą, pomieszały i poczyniły ulgę braku logiki, co nieubłaganie tętniła, silną dłonią trzymając cugle rozwydrzonych nonsensów.\nTam, za drzwiami zgrzytało żelazo podkutych butów strażnika. Kamienna posadzka żałośnie dźwięczała pod nieśpieszącemi się krokami. Potworny akompanjament do żałobnego śpiewu wolności skazańca.\nCisza jednak była tak wielka, że oddziaływała na nerwy z równym największemu hałasowi skutkiem. Więzień przysunął twarz, bladą bardzo, do okratowanego w drzwiach otworu i w posępnej poświacie tlejącej się gdzieś u sufitu korytarza lampki błysnęły oczy: niby dwa czarne, ruchliwe żuki. Patrzył na przeciwległą, zielonkawą pleśnią porosłą ścianę. Ale brunatna nierówność głazu nie odwróciła uwagi od plastycznych wizyj, co wychodziły z wnętrza głowy i kolorowemi płatami trwały przed oczami. Ha, przeciwnie! — Właśnie na wyłomie ukazał się pewien obraz radosny: oto rybacy sieci naprawiają, psotnik Jozue wsadził do kurty starego Mirona małą rybkę, co się między dwa oka sieci zaplątała. Pracują w słońcu. Tak, ooouhuu!! Czyż już wszystko się przeciw mnie sprzysięgło?!\nNagle obraz, wprawdzie inny nieco, wpakował się pod zamknięte powieki, i trwał tam. Chude palce uchwyciły zardzewiałe pręty żelazne w okienku. Całe ciało zwisło i broda oparła się o zakurzone pobrzeże judasza. Oczy ujrzały coś, co już naprawdę nie było wizją.\nAkurat naprzeciw, przy brunatnej ścianie, stanął człowiek i oparł się o nią plecami. Był to strażnik więzienny, sprawujący dyżur nocny. Zmęczył go widać spacer po chłodnym i śmierdzącym wyziewami lochów korytarzu. Karabin postawił tuż obok i kamienna płyta posadzki jęknęła pod żelaznym trzewiczkiem kolby. Człowiek miał wesołą, pyzatą twarz, słabym zarostem pokrytą. Tłuste policzki ostro rysowały się w oleistem świetle lampki. I, zdawaćby się mogło, że naskutek dziwnego załamania się promieni świetlnych, jedno oko błyszczało życiem wprost niesamowitem, podczas gdy drugie tkwiło martwo w oczodole. Stojąc tak, człowiek szpic zabłoconego buta oparł o posadzkę, mając jednocześnie lewą nogę wyprostowaną. Nie wiedział, że śledziły go przymglone od rozkoszy realizmu — oczy więźnia. Zdjął czapkę, z blachą otoczonym daszkiem, i powiesił ją na lufie karabina. Postrzępioną szmatą, wyjętą z kieszeni portek, wytarł czoło, odsuwając z niego sklejone w kosmyki włosy. Odsapnął głęboko i dłuższą chwilę stał nieruchomo z głową odchyloną w prawo i lekko opuszczoną ku ramieniu. Przemknęło mu nieco myśli przez głowę, dziwnych, dawnych, dawnych wspomnień, z czasów, kiedy to w wojnach różnych brał udział: tak, raniony przecież był niejednokrotnie, kontuzjowany nawet, zato też dostał posadę w tem odludnem i ciężkiem więzieniu. W zamyśleniu dłubał w nosie, ale raptem, jakby mu jakiś pomysł strzelił do głowy, przybliżył palce do owego tak martwo wyglądającego oka i spokojnym lecz wprawnym ruchem wyjął je i począł czyścić rękawem, poczem przyjrzał mu się, mrużąc drugie oko. Na twarzy jego ukazał się grymas człowieka, którego dręczy ponure wspomnienie. Trzymając w dalszym ciągu oko w trzech palcach prawej ręki, począł niem uderzać w czaszkę, coś tak, powyżej skroni. Słychać było wyraźnie stukanie, jakgdyby twardym przedmiotem, szkłem może, uderzał o metal jakiś. Przerwał owe pukanie, jął natomiast podrzucać w ręku swe oko, łapiąc je w powietrzu. Raptem usłyszał stłumiony krzyk i osunięcie się ciała. Spojrzał naprzeciw, ale nic nie ujrzał, zato oko mu wypadło z ręki i potoczyło się po posadzce. Niżej było ciemniej, więc gramolił się niezgrabnie, szurając butami po posadzce — pochylony. Szukał długą chwilę i wreszcie znalazł. Mianowicie zetknął się z tem okiem, następując nań swym podkutym butem. Rozległ się zgrzyt, bolesne dla nerwów piszczenie szkła przygniatanego do kamienia. Człowiek krzyknął głośno, zakrywając dłonią pusty oczodół. W dalszych celach słychać było poruszenie. Nałożył szybko czapkę i karabin przewiesił przez ramię. Pobiegł do celi naprzeciw, przecie słyszał tam krzyk jakiś. Długo i nerwowo otwierał drzwi. Ujrzał więźnia, leżącego na podłodze bez przytomności. Przyszedł jeszcze ktoś drugi, też z karabinem, kto pomógł mu przenieść ciało do sali dla chorych. Skazaniec celi sto pięć był długo nieprzytomny, ale nad ranem przyszedł zupełnie do siebie. Groził tylko wszystkim, że wyjmie sobie żołądek, sam do niego zupy naleje, i włoży go do środka. Gdy patrzył, mrużył oczy. Był spokojny, tylko nie mógł pojąć, że mu zmniejszono karę do lat dziesięciu. Gdy mu to mówiono, powiadał, że nic nie wie wogóle o żadnej karze, i niechaj mu życia nie zmieniają. Chciałby patrzeć na pewną ścianę, gdzie stał człowiek, który tak jak on potrafi z siebie wyjmować różne przedmioty. Tam w mózgu, wiele rzeczy zniszczył pewien widok, to też panowała cisza i spokój, — jak po burzy.


Okna aluminiowe w rozsądnych cenach - Adriatica SPA\nHome » Ajencja » Drzwi i Okna » Okna aluminiowe w rozsądnych cenach\nWstawienie w domu jednorodzinnym okien aluminiowych jest bardzo komfortowym rozwiązaniem, ponieważ tego rodzaju konstrukcje charakteryzują się szczególnie wysokim poziomem izolacyjności termicznej i akustycznej. Dzięki nim możliwe jest znaczące ograniczenie rachunków za ogrzewanie, ponieważ ciepłe powietrze nie wydostaje się w nadmiernych ilościach na zewnątrz. Poza tym to rozwiązania, które świetnie blokują wszelkiego rodzaju hałasy zewnętrzne. Stolarka aluminiowa (Kraków) jest bardzo funkcjonalna i idealnie sprawdza się w każdych warunkach.\nCechą charakterystyczną wchodzących w skład propozycji okien jest ich odporność na działanie czynników atmosferycznych. Poza tym należy zaznaczyć, że takie produkty nie ulegają zniekształceniom w kontakcie z wilgocią i dużym nasłonecznieniem. To wszystko, co przed momentem zostało zaprezentowane, doskonale pokazuje, dlaczego stolarka aluminiowa (Kraków) cieszy się w ostatnim czasie aż tak wielką popularnością.


KOLUMBIA - NOWAK ADVENTURE TRAVEL\nIn AMERYKA PN & PD, DREAM, ZWIEDZANIE\nKOLUMBIA2019-07-072020-03-16https://podroze.nat.travel/wp-content/uploads/2015/01/nowakadventure-left300.pngNowak Adventure Travelhttps://podroze.nat.travel/wp-content/uploads/2015/07/1486610_716072725077940_990928912_n.png200px200px\nKolumbia – państwo na północno-zachodnim wybrzeżu Ameryki Południowej, które fascynuje nie tylko swoją piękną przyrodą, ale także bogatą i ciekawą historią. Kolumbia posiada głęboko zakorzenioną kulturę, jest jednym z niewielu ostatnich krajów, w którym wciąż znajdują się ostatnie indiańskie plemiona. Jest to niezwykłe miejsce stanowiące mieszankę tradycji rdzennych mieszkańców z kulturą latynoską. Nowoczesne i zarazem skrywające piękno dziewiczych terenów dżungli. Posiada dostęp zarówno do pięknych plaż Morza Karaibskiego jak i do Oceanu Spokojnego. Urokliwe uliczki kolumbijskich miasteczek przyciągają uwagę każdego turysty, a plantacje kawy to miejsce, które zainteresuje nie tylko prawdziwych kawoszy. Kolumbia umożliwia także uprawianie wszelkiego rodzaju sportów wodnych jak i górskich. Każdy znajdzie tutaj dla siebie coś ciekawego, zarówno entuzjaści aktywnego wypoczynku, jak i plażowe leniuchy.\nWylot z Warszawy do Bogoty. Spacer po kolonialnej dzielnicy – Candelarii, miejscu narodzin Bogoty, możliwość zakupów na indiańskim targu z lokalnym rzemiosłem, rękodziełem i pamiątkami. Następnie wjazd kolejką linową na Wzgórze Monserrate położone na wysokości 3 100 m. n.p.m., z którego roztacza się niezapomniany widok na Bogotę. Przejazd z Bogoty do magicznego El Dorado – Jeziora Guatavita. Z Guatavita przejazd do kopalni soli w Nemocon. Transport do kolonialnego Villa de Leyva, które zachowało w całości zarówno wygląd jak i charakter XVI wiecznego andaluzyjskiego miasteczka. Po śniadaniu, wyjazd do Chiquinquirá – odpowiednika polskiej Częstochowy. Zwiedzanie malowniczo położonej świątyni, którą odwiedził w 1986 r. polski Papież Jan Paweł II, znanej z cudownego obrazu Matki Boskiej Różańcowej. Z Chiquinquirá przejazd do kolorowego miasteczka Ráquira, słynącego z rękodzieła, w szczególności przedmiotów glinianych, transport powrotny do Villa de Leyva. Transfer na lotnisko i lot do Regionu Kawy. Z lotniska transfer do najlepszej restauracji w regionie, słynącej z wyśmienitej kuchni fusion – Sazagua, na lunch. Następnie przejazd do tradycyjnej, kawowej hacjendy. W programie wyjście na plantację i zbieranie kawy. Następnie przejazd do najpiękniejszej hacjendy regionu – hacienda San José. Kawowy odpoczynek i kolacja na świeżym powietrzu, w ogrodach hacjend. Przejazd do znanego z architektury kolumbijskiego Regionu Kawy niezwykle malowniczego miasteczka Salento. Z centralnego placu miasteczka przejazd tradycyjnymi kawowymi jeep’ami Willys do naturalnej doliny o charakterystycznym klimacie „mglistego lasu” (Valle del Cocora). W tym miejscu nasza grupa posadzi tę najbardziej symboliczną w Kolumbii roślinę̨. Następnie lunch w Dolinie Cocora, którym jest tradycyjny pstrąg podawany na bananowych plackach oraz gorący, rozgrzewający napój – canelazo. Przejazd na lotnisko w Pereirze i lot do Cartageny. Zwiedzanie najpiękniejszego starego miasta regionu Karaibów, będącego głównym portem przeładunkowym złota w epoce hiszpańskiej kolonii i centrum handlu niewolnikami. Kolejnym punktem wizyty jest klasztor San Pedro de Claver, następnie panoramiczny przejazd bryczkami po malowniczych uliczkach starego miasta. Imprez a w niezwykle kolorowym tradycyjnym kolumbijskim autobusem typu chiva przy akompaniamencie zespołu muzycznego i kieliszku słynnego rumu Antaño. Przejazd do portu i transport szybką motorówką do archipelagu Wysp Różańcowych („Islas del Rosario”), na Oceanie Atlantyckim, złożonego z 27 wysp. Trzy dni plaży i słońca na największej z wysp archipelagu – Isla Grande wraz z lunchem i tradycyjną, karaibską kolacją. Powrót na lotnisko do Bogoty, przelot do Warszawy.\nMożliwość wyjazdu od LUTEGO do MARCA\nwyżywienie (śniadanie, lunche, kolacje) i napoje uwzględnione w ofercie,\nCHINY- 6 DNI W HONG KONGU I OKOLICACHAZJA, EXPLORE, ZWIEDZANIE\nZWIEDZANIE I NURKOWANIE – BOMBAJ I ANDAMANYAZJA, DREAM, NURKOWANIE, PRZYGODOWE, ZWIEDZANIE


Gotuj zdrowo!Guten Appetit!: Kruche ciasto ze śliwkami z kruszonką\nTo dzisiejsze to bardzo zwyczajne ciasto, ale ma mnóstwo śliwek i bardzo chrupiącą kruszonkę. Będzie smakować każdemu.\nSkładniki na foremkę o przekroju 26 cm:\n250 ml soku pomarańczowego (może być śliwkowy, wiśniowy) + 50 ml wody do rozpuszczenia budyniu\nMąkę, cukier, masło, cukier waniliowy, skórkę z cytryny i jajko wyrobić na gładką masę Ciasto odstawić na 30 minut do lodówki.\n125 g masła roztopić, trochę ostudzić. Z mąką, cukrem, solą i cynamonem zagnieść składniki na kruszonkę.\nŚliwki przepołowić, usunąć pestki. Sok pomarańczowy ze 100 g cukru i śliwkami zagotować i dusić pod przykryciem około 10 minut. Budyń i makę ziemniaczaną rozmieszać z 50 ml zimnej wody. Połączyć z gotującymi się śliwkami. Odstawić do wystygnięcia.\nKruche ciasto rozwałkować pod folią na omączonym blacie na okrąg o przekroju 30 cm. Wylepić nim formę, wyłożoną wcześniej papierem do pieczenia, formując dookoła wysoki rant.\nNa ciasto wyłożyć przestudzone śliwki.\nNa górze równomiernie rozłożyć kruszonkę.\nWstawić do nagrzanego piekarnika na 175°C i piec 1 godzinę i 15 minut. Kroić po całkowitym wystygnięciu, masa owocowa musi stężeć! Życzę smacznego!\nCałe ciasto to 12 porcji: 1 porcja zawiera 5 g białka, 62 g węglowodanów i 18 g tłuszczu\nmyladylaura 5 października 2013 14:25\nPyszne i śliwkowe,moje najulubieńsze,pozdrawiam.\nciasteczko 5 października 2013 17:02\nsuper wygląda i za pewnie tak smakuje :)\nKlaudia - chochlikikuchenne 6 października 2013 08:08\nTa warstwa kruszonki jest rozbrajajaca <3\nAnonimowy 21 września 2015 17:41\nwłaśnie zrobiłam to "cudo", wyszła straszna breja z tych śliwek, przepis jet błędnie skonstruowany, gdzie jest napisane w którym momencie należy dodać mąkę ziemniaczaną, tylko w dodatkowych składnikach. Strat a czasu i pieniędzy:(((\nnika 21 września 2015 18:40\nSzkoda, bo to jest bardzo smaczne "cudo". Ciasto robiłam wielokrotnie, nie jest trudne i zawsze udane - patrz zdjęcia! Jeśli czegoś nie byłaś(-eś) pewna trzeba było dopytać, chętnie służę radą. Mogę tylko domyślać się przyczyn niepowodzenia. Do pieczenia ciast najlepiej nadają się węgierki, zawierają stosunkowo mało wody. Pownnam była dopisać, że ciasto kroić dopiero po wystudzeniu, w przeciwnym razie wiadomo - "ciasto popłynie".\nCiasto jest rewelacja:-) Z przepisu akurat nie robiłam ale kilka lat temu znalazłam podobny do tego chyba w Poradniku Domowym,o ile pamieć mnie nie myli. Tylko tam były dwa budynie i bez mąki ziemniaczanej . Najlepsze jest na drugi dzień,jak wystygnie ,takie słodko-kwaśna finezja dla miłośników śliwek i nie tylko :-). Dzisiaj po kilku latach robię właśnie ten torcik śliwkowy ,tylko nie z polskich śliwek więc nie wiem jaki będzie efekt. Zobaczę dopiero jutro . Pozdrawiam\nnika 22 września 2017 22:13\nJest pyszne, bo mocno śliwkowe. Pozdrowienia!


» ROBBIE WILLIAMS i Polka jego najnowszym w teledysku “Party Like A Russian” ! Sony Music Poland\nSony Music Poland > Aktualności > News > ROBBIE WILLIAMS i Polka jego najnowszym w teledysku “Party Like A Russian” !\nROBBIE WILLIAMS i Polka jego najnowszym w teledysku “Party Like A Russian” !\nTo jeden z najgłośniejszych comebacków tego roku – nowa płyta Robbiego Williamsa „The Heavy Entertainment Show” trafi do sprzedaży już za niecały miesiąc. Elektryzującą informacją jest fakt, że Robbie po prawie 10 latach wrócił do współpracy ze autorem swoich największych hitów – Guyem Chambersem (m.in. „Angels”, „Feel”, „Rock DJ”, „Let Me Entertain You”). Efektem ich współpracy są już pierwsze ujawnione piosenki – tytułowa (zobacz ZAPOWIEDŹ płyty z tym utworem) i oficjalny singiel promujący to wydawnictwo: „Party Like A Russian” na podstawie motywu z baletu „Romeo i Julia” Siergieja Prokofiewa. Na płycie znalazły się też kolaboracje z Edem Sheeranem, Rufusem Wainwrightem, Brandonem Flowersem (The Killers) i Stuartem Price.\nOkazuje się, że we wspomnianym klipie do „Party Like A Russian” jedną z tancerek Robbiego jest Kamila Zalewska, pochodząca ze Słupska. Na co dzień mieszka w Londynie a w teledysku możemy zobaczyć ją w ślubnej sukni u boku Williamsa – wraz z 14 innym dziewczynami ale to tylko ona w najważniejszej scenie pokazuje złoty… język.\n„The Heavy Entertainment Show” ukazuje się 4 listopada na płycie CD, CD Deluxe (5 dodatkowych utworów) a także w wersji cyfrowej (pobierz z iTunes już teraz).


Marzec | 2022 | Rockowy zawrót głowy\nHistoria jednej płyty. YES „Relayer” (1974)\n27 marca 2022 zibi\tDodaj komentarz\nPod koniec 1974 roku pojawiło się wiele klasycznych wydawnictw czołowych zespołów rocka progresywnego. Był to „zachód słońca złotego wieku gatunku”, który w ciągu ostatnich pięciu lat wytworzył niesamowitą ilość znakomitej muzyki. Jakby zdając sobie sprawę z nadchodzącego końca, trzy Słoneczne Bóstwa Prog Rocka w odstępie kilku tygodni wydały wspaniałe płyty. W październiku King Crimson (wtedy już trio) wydał album „Red” po czym ogłosił, że kończy działalność. W połowie listopada Genesis wydali „The Lamb Lies Down On Broadway”, ostatni album z Peterem Gabrielem, zaś niecałe dwa tygodnie później, 28 listopada, pojawił się jeden z najbardziej złożonych albumów Yes, „Relayer”.\nZanim doszło do nagrania płyty w zespole nastąpiło małe trzęsienie ziemi. Rick Wakeman rozczarowany epickim albumem „Tales From Topographic Oceans” i następującą po nim trasą ogłosił w czerwcu, że odchodzi z zespołu. Swój pogląd na album podsumował (jak tylko on to potrafił) dwoma zdaniami: ” Płyta „Tales From… ” jest jak kobiecy biustonosz. Okładka wygląda bosko, ale kiedy oderwiesz wyściółkę, w środku nie ma nic ciekawego.” Poszukiwania nowego klawiszowca sprowadziły na przesłuchania wielu muzyków. Żaden z nich, w tym Vangelis, którego pracę z nieistniejącym wówczas greckim zespołem Aphrodite’s Child podziwiał Jon Anderson, nie rzucił ich na kolana. Wokalista Yes nie krył rozczarowania, że koledzy nie zaakceptowali Greka. Rzucone wówczas ziarno zakiełkowało jednak w następnej dekadzie – duet Jon & Vangelis w latach 1980-1991 wydał cztery urocze płyty.\nOstatecznie wybór padł na urodzonego w Szwajcarii Patricka Moraza, byłego klawiszowca Mainhorse i Refugee, którego do współpracy zaprosił ówczesny menadżer Yes, Brian Lane. Na umówione spotkanie do Farmyard Studios urządzone w Little Chalfont, małej wiosce w Buckinghamshire dostał się taksówką, a że przybył wcześniej zobaczył, że każdy z muzyków przyjeżdża osobno własnym, drogim samochodem: Alan White zielonym, sportowym kabrioletem Morgan, Steve Howe zabytkowym i rzadkim Alvisem, Jon Anderson ciemnoczerwonym Bentleyem „R”, a spóźniony dobre dwadzieścia minut Chris Squire ciemnoczerwonym Rolls Royc’em. Oszołomiony powiedział ni to do siebie, ni to do stojącego obok Lane’a: „To jakiś Kosmos! W Refugee chodziliśmy trzy mile piechotą na próby. W tą i z powrotem, czasem kilka razy dziennie… co za kontrast.”\nMimo to Moraz wspominając pierwszą próbę nie krył ekscytacji ze spotkaniem z muzykami Yes: „Specjalnie dla mnie zagrali część „Sound Chaser”, którą już wcześniej wymyślili. I było to coś absolutnie niewiarygodnego. Grali tak szybko, tak precyzyjnie, tak dobrze. Rozwalili mi umysł. Nigdy nie słyszałem bardziej oryginalnej muzyki.” Z rozmowy wywnioskował, że nie mieli pomysłu jak go zacząć. „Podszedłem do baterii instrumentów klawiszowych, które zostawił Vangelis i zacząłem co nieco kombinować. Otoczyli mnie i obserwowali jak gram. Do głowy przyszedł mi nagle pomysł i spytałem: „A co myślicie o tym..?” Okazało się, że skomponowałem coś, co miało stać się wprowadzeniem do tego utworu”. Dysponujący szerokim wachlarzem instrumentów klawiszowych Moraz wniósł do „Sound Chaser” nie tylko wstęp. Smyczki brzmią inaczej niż te używane wcześniej na płytach Yes. Stało się tak za sprawą mało znanego syntezatora Orchestron, który w zasadzie nie różnił się od mellotronu tyle, że zamiast taśm do generowania dźwięków wbudowany miał dysk optyczny. W nagraniu pojawia się także syntezator String Thing, który można usłyszeć zaraz po solówce Steve’a Howe’a tak około trzeciej i pół minuty. Moraz nie krył się również ze swoją fascynacją do jazz fussion. Znakomicie słychać to w solówce zagranej tym razem na Mini Moogu pod koniec utworu, która przypomina mi bardziej Chicka Coreę i Jana Hammera, niż Ricka Wakemana czy Keitha Emersona,\nYES. Od lewej: S. Howe, A. White, J. Anderson, Ch. Squire, P. Moraz.\nPłytę nagrywano w wiejskiej posiadłości Chrisa Squire’a w Virginia Water, którą kupił w Boże Narodzenie dwa lata wcześniej. W garażu, urządził studio nagraniowe. Był to pierwszy raz, kiedy Yes nagrał album poza Londynem, a lokalizacja pozwoliła nie tylko zaoszczędzić im pieniądze, ale co ważniejsze, skupić się wyłącznie na muzyce. To, co ćwiczyli brzmiało zupełnie inaczej niż muzyka, którą produkowali do tej pory. W tym czasie ich uwagę przykuwali wirtuozi grający jazz rocka i fussion. W kwietniu 1974 roku Mahavishnu Orchestra z Johnem McLaughlinem i Londyńską Orkiestrą Symfoniczną wydała „Apocalypse”, a do Return To Forever dołączył 20-letni wirtuoz gitary Al Di Meola, z którym w lipcu zespół nagrał płytę „Where Have I Known You Before”. Odkładając na bok wpływy muzyczne, największą siłą, która pchnęła zespół w kierunku jazzowych terytoriów był Patrick Moraz. I to on w głównej mierze był sprawcą tego, że „Relayer” bardziej niż jakikolwiek inny album w katalogu grupy, jest pod wpływem potężnej elektrycznej muzyki jazzowej łączącej kompozycje i improwizacje, złożone rytmy, dziwne metrum, szybujące gitary elektryczne i analogowe syntezatory. W efekcie powstała świetna mieszanka, która przypadła do gustu nawet najbardziej wybrednym i wymagającym fanom prog rocka.\nChris Squire (1974),\nWspomniany „Sound Chaser” otwiera drugą stronę stronę longplaya i ukazuje zespół u szczytu, jeśli chodzi o muzykalność. Zespół zdawał sobie sprawę, że mają w rękach coś wyjątkowego. Steve Howe gra tu jedną ze swoich najbardziej ambitnych solówek. Atonalna i agresywna przypomina mi Johna McLaughlina z tamtego okresu. Chemia basu i perkusji w tym utworze (i całym albumie) jest o niebo lepsza niż wszystko, co można znaleźć na poprzednich płytach. Alan White: „Pracowaliśmy w studio i robiliśmy sporo naprawdę szalonych rzeczy. Pomysł na przyspieszenie i spowolnienie zajął dużo czasu. Trzeba było to zrobić perfekcyjnie. Ale kiedy grasz razem tak długo, przejść z jednego tempa na inne niemal i to natychmiast nie jest takie trudne.”\n„To Be Over” to drugi utwór ze strony „B” oryginalnego longplaya, zamykający album. Napisany przez Jona Andersona i Steve’a Howe’a jest świetnym, spokojnym przejściem po dźwiękowym spektaklu „Sound Chaser”. Spokój jest tu pojęciem względnym ponieważ utwór jest wciąż złożony i momentami dość energetyczny, a Patrick Moraz dodaje kolejne świetne solo.\nSteve Howe (1975)\nNajlepsze zostawiłem na koniec, bo tak naprawdę mega siłą albumu jest jego początek, „Gates Of The Delirium”, to jeden z najbardziej ambitnych utworów progresywnego rocka zajmujący całą pierwszą stronę płyty. To niekwestionowane wyzwanie wymagające sporej liczby przesłuchań jest luźno inspirowane powieścią „Wojna i pokój” Lwa Tołstoja. Epicka powieść zasługiwała na epicką muzykę. I taka też jest. Na szczególną uwagę zasługuje instrumentalna scena bitewna, która w niczym nie przypomina nic, co do tej pory grali. Muzyka w tej sekcji jest naprawdę kosmiczna i wyjątkowa patrząc nawet przez pryzmat ambitnej muzyki progresywnego rocka. Gitarowa praca Steve’a Howe’a na Fenderze Telecasterze z 1955 roku nie ma sobie równych w całym progresywnym kanonie. Żaden inny gitarzysta nie był w stanie wywołać całej gamy tonów i emocji tak jak zrobił to Steve tylko w tym jednym utworze. Począwszy od ósmej minuty naprzemienne solówki Howe’a i Moraza są tak intensywne, że naprawdę czujemy wojenny horror. Radzę podkręcić tutaj głośność dla uzyskania pełnego efektu. Patrick Moraz ze swoją klawiszową baterią przenosi zespół poza ramy ich wcześniejszego klasycyzmu, podczas gdy Chris Squire i Alan White jak nigdy dotąd stworzyli sekcję rytmiczną wszechczasów.\nW miarę jak bitewna muzyka ustępuje, pojawia się jeden z najbardziej emocjonalnych fragmentów płyty znany pod nazwą „Soon”. Niektórzy krytykują teksty Jona Andersona za to, że są niezrozumiałe, ale nie tutaj. Gęsia skórka pojawia się w tajemniczy sposób, gdy śpiewa „Soon oh soon the light / Pass within and soothe the endless night / And wait here for you / Our reason to be here”, a Howe z Morazem tworzą niepowtarzalną magię – pierwszy na gitarze grając techniką slide i drugi na mellotronie.\nIkoniczna ilustracja zdobiąca okładkę albumu została stworzona przez Rogera Deana – artystę, który stał się synonimem progresywnych, fantazyjnych okładek płyt. Spośród całej masy projektów stworzonych m.in dla takich zespołów jak Gentle Giant, Uriah Heep, Greenslade, czy Asia, Dean wyróżnił „Relayer” jako swój ulubiony. I nie ma się czemu dziwić, bo to arcydzieło rysunku ołówkiem z cienkimi, ledwo dostrzegalnymi plamami akwarelowymi.\nPierwszy szkic powstał w 1966 roku, o którym artysta tak mówi: „Moim zamiarem było stworzenie gigantycznej gotyckiej jaskini, rodzaj ufortyfikowanego miasta dla wojskowych mnichów. Bawiłem się pomysłami szkicując zamki, zakrzywione, wirujące wsporniki sięgające gdzieś hen w kosmos. mury ufortyfikowanego miasta… To były pomysły powstałe pod wpływem literatury fantasy i być może zainspirowały one potem twórców filmu „Władca Pierścieni”, co wcale by mnie nie zdziwiło.” Szkic został przekazany Donaldowi Lehmkuhlowi, który napisał pasujący do ilustracji wiersz umieszczony na okładce albumu.\nOryginalny szkic Rogera Deana z 1966 roku\n„Relayer” został wydany w Wielkiej Brytanii 28 listopada 1974 roku. Tydzień później ukazał się w USA. Wymagająca, złożona muzyka nie odstraszyła słuchaczy. Album osiągnął wysokie, czwarte miejsce na brytyjskiej liście najlepiej sprzedających się albumów i piąte na liście Billboardu w Stanach i otrzymał złoty certyfikat za sprzedaż ponad 500 000 egzemplarzy. Sukcesem okazał się również wydany kilka miesięcy później singiel „Soon (from „The Gates Of Delirium”)”. Nie mogę jednak zrozumieć skąd pomysł wytwórni Atlantic, by na stronie „B” umieścić trzyminutową(!) wersję „Sound Chaser”..? Cóż, takie to były czasy.\nTen wyjątkowy album z katalogu Yes rzadko pojawia się w rockowych rankingach w pierwszej trójce zwykle zarezerwowanej dla „Close To The Edge”, „Fragile”, „The Yes Album”. Fakt, wszystkie one są fantastyczne. Nie mniej „Relayer” wciąż pozostaje ulubioną płytą samych członków zespołu. I to chyba najlepsza rekomendacja tego dzieła. Poza tym trudno dziś wyobrazić sobie muzykę Yes bez „The Gates Of Delirium”, czy „To Be Over”.\nAFTER ALL (1969) – zagubiony klasyk prog rocka z Florydy.\n17 marca 2022 zibi\t2 komentarze\nChoć Tallahasee to stolica amerykańskiego stanu Floryda, z punktu widzenia przeciętnego Amerykanina jest nudnym, nieciekawym i odludnym miejscem, który my zwykliśmy nazywać „zadupiem”. I oto w tę dziurę, w późnych latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku los wprowadził na scenę czwórkę utalentowanych przyjaciół, którzy pod nazwą AFTER ALL stworzyli jednorazowy, trudny do sklasyfikowania projekt muzyczny wydając w 1969 roku genialny album koncepcyjny mieszając w nim psychodelię z acid rockiem i rock progresywny z jazzem.\nAfter All należy do kategorii „mniejszych braci” rocka, którzy nie rościli sobie praw do sławy i chwały. Zresztą od samego początku szansa, by projekt osiągnął sukces poza Tallahassee była znikoma z czego muzycy doskonale zdawali sobie sprawę. Szkoda, bo przecież wcale nie byli rockowymi analfabetami. Perkusista Mark Ellerbee (prawnik, weteran wojny wietnamskiej) i klawiszowiec Alan Gold ukończyli studia muzyczne na Florida State School Of Music. Z kolei basista i wokalista Bill Moon, oraz gitarzysta Charles Short byli nie tylko doświadczonymi muzykami sesyjnymi, ale grali też w wielu zespołach rhythm and bluesowych i jazzowych. Do tworzonej przez siebie muzyki szukali ambitnych tekstów. Los uśmiechnął się do nich, gdy spotkali młodą, miejscową poetkę Lindę Hargove, która dostarczyła im dość surrealistyczne teksty. Szczęśliwie zespół znał też Ricka Powella, producenta z Nashville, który gotów był za free nagrać im płytę. Postawił jeden warunek – musieli zrobić to jak najszybciej. Nagrań dokonano w ciągu dwóch dni bez prób, na które nie było czasu, w studio należącym do małej, niezależnej wytwórni Athena. I to właśnie wytwórnia Athena wydała zespołowi płytę opatrując ją fantastyczną okładką – jedną z moich ulubionych.\nFront okładki „After All” (1969)\nNad całym albumem unosi się gęsta, halucynacyjna mgiełka z surrealistyczną, a nawet upiorną atmosferą. W muzyce przeplatają się elementy rocka, R&B, bluesa, muzyki progresywnej, klasycznej, awangardowej i jazzu. Większość kompozycji, które wydają się być muzycznymi poematami łamiącymi stereotypowy szablon zwrotka-refren-zwrotka, napisał Mark Ellerbee; są one bardziej amorficzne i idące w stronę improwizacji. Każdy z muzyków wykazuje się tutaj wirtuozerią, co pozwala im rozwinąć brzmienie, a to z kolei sprawia, że muzyka ani na moment nie przestaje być ekscytująca. Pierwszą rzeczą , na którą zwróciłem uwagę to pokrewieństwo z brytyjskimi apologetami proto art rocka, w szczególności z Cresidą, co zauważą pewnie nie tylko ignoranci. Tak, staccato i arpeggio grane przez Alana Golda na jego Hammondzie bardzo przypominają styl Petera Jenningsa, ale już fortepian zdaje się być mieszanką jazzu i… Jana Sebastiana Bacha. Te cechy podkreślające łagodny charakter albumu są najwyższej jakości. A skoro mowa o jazzie, słychać go w kapitalnej grze sekcji rytmicznej. Wychodzi tu doświadczenie obu muzyków, którym ten gatunek nie był przecież obcy. No i jeszcze jedna rzecz. Muzycy After All nie mieli tendencji do oglądania życia przez różowe okulary, stąd w tekstach pojawia się czasem i dotyk brutalnego, życiowego „masochizmu” i zainteresowanie psychodelicznymi „biododatkami”, co tylko podnosi wartość merytoryczną całego albumu.\nSiedmiominutowy „Intangible She” wydaje się ponury i złowrogi, ale jak dla mnie to czołówka najlepszych utworów otwierających prog rockową płytę, a delikatne dialogi gitary z organami i wokalistą (Bill Moon..? Mark Ellerbee..?) śpiewający w stylu Burtona Cummingsa lub Davida Claytona-Thomasa ujmują mnie do samiuteńkiego końca. A potem jest „Blue Satin” – historia mężczyzny, który kradnie niewinność młodej dziewczynie, a potem dręczą go wyrzuty sumienia. Ta piosenka nie przypomina nic, co kiedykolwiek słyszałem. Niesamowite, że tekst napisała kobieta, która idealnie uchwyciła męską psychikę. Linda Hargrove była takim Peterem Sinfieldem – jej słowa zmieniały proste, psycho-progowe piosenki w coś naprawdę wyjątkowego. Kiedy ta piosenka wpadnie do głowy, szybko z niej nie wychodzi. I nie ma się czemu dziwić, bo to jazzowa antypoda epokowego tematu The Moody Blues, który wszyscy tak doskonale znamy. Jest wirująca i romantyczna, ale zachowuje przy tym ostre poczucie niematerialnej tajemnicy reprezentowaną przez flet przewijający się w końcówce nagrania. Z kolei „Nothing Left To Do” balansuje na styku snującej się półsennej, błądzącej refleksji i gwałtownych rytmicznych zrywach mogących obudzić nocnego stróża zasypiającego pod koniec zmiany przy miętowej herbacie. Mam wrażenie, że słyszę tu pojawiający się motyw z finałowej części nagrania „Skip Softly (My Moonbeans)” Procol Harum. A może tak mi się tylko wydaje..? Ten ponury klimat ma coś z Paternoster i Van Der Graaf Generator. Zauważmy jednak, że konstrukcja utworu, pełna drobnych rytmicznych detali wciąż jest jazzująca mimo nieokiełznanego Hammonda, przepastnego głosu wokalisty i finezyjnej grze gitarzysty, któremu należy się w tym miejscu tylko pokłonić.\nTył oryginalnego LP „After All” (Athena, 1969)\n„Let It Fly” skłania się w stronę psychodelicznego rockowego bluesa. Gitarowe solo jest bardzo pomysłowe, a odpowiedź Hammonda jak iskra zdolna podpalić płomień i podgrzać atmosferę… „And I Will Follow” z obfitym akompaniamentem organowym buduje powolne napięcie, aby dopasować się do charakter tekstu mówiącego o tęsknocie. Przepiękne, pożądliwe i tęskne słowa Hargrove tworzą interesujące napięcie, przez co muzyka, dzięki przestrzennej grze instrumentalnej (nie tylko w tym utworze, ale i na całej płycie) jest jeszcze bardziej enigmatyczna. Nie jest łatwo wejść w jej poetycki świat, ale warto spróbować. A gdy się uda, no cóż… przepada się na amen! Trudno nie stać się też ofiarą geniuszu utworu takiego jak „Now What Are You Looking For” w wyrafinowanym, progresywnym stylu. Organowe brzmienie nie ustępuje mistrzom klawiatury Tony’ego Kaye’a, czy Dave’a Greenslada i dosłownie jest nie do odparcia… „A Face That Doesn’t Matter” to mocny utwór, który pasowałby do płyty „Home” Procol Harum. Wokal, przypominający tym razem Gary’ego Brookera, jest pełen pasji i emocji, a kolejny tekst Lindy Hargrove idealnie pasuje do muzyki. To ten rodzaj utworu, który z każdym kolejnym przesłuchaniem brzmi lepiej… Finałowe „Waiting” to kolejna rzecz z ogromnym potencjałem i wokalnymi harmoniami z Zachodniego Wybrzeża (niezbyt często odwiedzanego na tej płycie) któremu tym razem bliżej było do San Francisco niż do Londynu, czym mnie trochę zaskoczyli.\nZachwycając się samą muzyką nie sposób pominąć świetnie wykonanej pracy producenta i jego pomocnika, inżyniera dźwięku, Toma Brannona. Zazwyczaj albumy wydawane przez ówczesne małe wytwórnie skłaniały się ku surowej jakości. Tutaj dźwięk jest ciepły i (co ważne) z doskonale osadzonym basem. Często na starszych płytach był on cofnięty, przez co stawał się prawie niesłyszalny. Tu jest na takim samym poziomie jak inne instrumenty, a więc pięknie czysty i głęboki. Co ważne – miks brzmi jakby był zrobiony z myślą o współczesnym słuchaczu, który muzyki słucha dziś na dużo lepszym sprzęcie. Śmiało mogę stwierdzić, że to jeden z lepszych miksów z lat sześćdziesiątych jaki słyszałem.\nPo nagraniu płyty muzycy wrócili na Florydę, ale każdy z osobna podążył w swoją stronę. Linda Hargrove została w Nashville gdzie, jako autorka tekstów, performerka i piosenkarka country, odniosła spory sukces. Twórcza spuścizna After All ograniczyła się (niestety) tylko do tego jednego albumu. Mimo to, ta mała cegiełka była/jest ważnym ogniwem w potężnym fundamencie progresywnego rocka.\nNowozelandzki klejnot prog rocka: THINK „We’ll Give You A Buzz” (1976).\n10 marca 2022 zibi\t3 komentarze\nNowa Zelandia dla przeciętnego Europejczyka wydaje się nie tylko krajem bardzo odległym, ale też niezwykle egzotycznym niemal pod każdym względem. Także muzycznym. Tymczasem tamtejsza scena prog rockowa w latach 70-tych była dużo większa niż mogliby się spodziewać postronni obserwatorzy. Ticket, Airlord, Space Farm, Living Force, Aleph to tylko niektóre zespoły przychodzące mi teraz na myśl, nie mówiąc już o Human Instinct, Ragnarok, czy Dragon mających wiernych fanów w Europie i po drugiej stronie Atlantyku. Do tych wymienionych dopisać powinno się grupę THINK choć, co może się wydać dziwne, w swojej ojczyźnie była niedoceniana i mało znana. Na tyle nieznana, że w znalezionym przeze mnie opracowaniu przybliżającym historię nowozelandzkiej muzyki rockowej grupie poświęcono dosłownie trzy linijki tekstu. I żeby było śmieszniej napisano, że grali… heavy metal. Jak widać, autorzy opracowania wcale się nie wysilili i pracę domową odrobili na przysłowiową „pałę”.\nThink. Od lewej: D. Mills, L. Brook, P. Whitehead, N. Jess, A. Badger (1977).\nThink byli pierwszym nowozelandzkim zespołem, który podpisał kontrakt z WEA, wydając w 1976 roku jedyny album, „We’ll Give You A Buzz”. Człowiekiem, który wymyślił wizję Think był gitarzysta Kevin Stanton. Mając 18 lat mógł już pochwalić się grą w kilku garażowych kapelach działających w Auckland. Pod koniec 1973 roku, pod wpływem gitarowych herosów epoki: Claptona, Hendrixa, Page’a zmieniło się jego podejście do muzyki. Swoim entuzjazmem zaraził Neville’a Jessa, byłego perkusistę grupy Judge Hoffman i wspólnie zaczęli pisać własne kawałki. Szybko doszli też do wniosku, że potrzebują kreatywnego i ambitnego basisty. Najlepiej takiego jak oni sami. Na przesłuchanie przyszło parę osób, ale żadna nie zrobiła na nich wrażenia. W końcu Jess zadzwonił do Allana Badgera, z którym kiedyś grał w Judge Hoffman. Jego unikalne linie basowe były dokładnie tym, czego Stanton szukał i wkrótce cała trójka zamieszkała w domku przy Wanganui Avenue w Ponsonby tworząc i szlifując własny repertuar. Zainspirowani muzyką Chicka Corei, Billy’ego Cobhama i Mahavishnu Orchestra (szczególnie płytą „Birds Of Fire”) zaczęli eksperymentować z metrum. Stanton, zapalony matematyk, doszedł do wniosku, że gdyby jeden z nich grał w tempie 3/4, drugi w 4/4, a trzeci w 5/4, to co 60-te uderzenie wszyscy byliby w jednym takcie. Takie to były jego pomysły.\nKevin Stanton dwa lata przed utworzeniem Think.\nOn też ochrzcił trio nazwą Think. Chciał, aby ich „ezoteryczna” muzyka sprawiała ludziom nie tylko radość, ale mogła wyzwolić procesy myślowe. Niestety, pierwsze klubowe występy w rodzinnym mieście z piosenkami takimi jak „Conan The Spider” i „Mantis” tylko zraziły publiczność. Lepiej odbierani byli na prowincji, na którą wybierali się bardzo chętnie. Podczas jednego z takich wypadów, na pustkowiu z procesją ogromnych słupów elektrycznych, zepsuł im się Van. W oczekiwaniu na pomoc drogową skręcili sobie jointa, po którym wieże zaczęły przybierać postać wielkich dam z szerokimi, zapraszającymi ramionami. Stanton wziął gitarę i zanim przyjechał samochód zastępczy stworzyli „Big Ladies”, które w nieco zmienionej formie znalazło się na dużej płycie. Niedługo po tym w Mascot Studio Bruce’a Burtona nagrali demo z utworami „Mantis”, „Light Title” i „Our Children (Think About)”, mające przyciągnąć (zainteresować) dowolną wytwórnię płytową. To był także moment, gdy zaczęli dyskutować o sprowadzeniu do grupy klawiszowca. Ale zanim to nastąpiło do składu dołączył kolejny gitarzysta, Phil Whitehead.\nPhil Whitehead (1975)\nUrodzony w Anglii Whitehead koncertował w Nowej Zelandii z Beam, a następnie z The Movement. Po utworzeniu ze Stevem Grantem formacji Father Time został zwabiony przez Human Instinct, z którym nagrał płytę „Peg Leg”; niewydany w epoce longplay ukazał się dopiero w 2002 roku. Think, jako zaproszeni goście uczestniczyli w otwarciu nocnego klubu Shanty Town braci Greer występując na scenie przed grupą Human Instinct. Podejście muzyków Think do rocka progresywnego zafascynowało gitarzystę Human Instinct. Nie uszło to uwadze Allana Badgera proponując Whiteheadowi miejsce w zespole. Ten, wiedząc że szukają klawiszowca przyprowadził ze sobą kolegę z Human Instinct, Dona Millesa. Oczywiście ani Kevin Stanton, ani Neville Jess nie wiedzieli o zatrudnieniu nowych muzyków przez Badgera. Rozpętała się piekielna awantura. Stanton czując się oszukany i zdradzony obraził się na wszystkich, trzasnął drzwiami i nigdy więcej nie spotkał się z kolegami. Na krótko wycofał się z branży muzycznej i liżąc rany napisał większość kompozycji, które znalazły się potem na dwóch albumach jego nowego zespołu Mi-Sex i które podbiły australijskie listy przebojów pod koniec lat 70-tych i na początku 80-tych.\nDon Mills w zespole Think grał na instrumentach klawiszowych (1977).\nZ klawiszami na pokładzie zespół zabrał się do przearanżowania materiału i kontynuował tworzenie nowych kawałków. Występ na zamku Windsor w Parnell, gdzie do własnych kompozycji wpletli fragmenty utworów Pink Floyd z „Dark Side Of The Moon” w otoczeniu kolorowych świateł i wybuchów pirotechnicznych przyciągnął uwagę tłumów i Tima Murdocha, szefa wytwórni WEA. Murdoch oczarowany tym co zobaczył i usłyszał jeszcze tego samego wieczoru podpisał z nimi kontrakt.\nAllan Badger zmęczony byciem wokalistą zasugerował przyjęcie Ritchiego Picketta z Graffiti. Tym razem nikt się nie sprzeciwił i gdy Pickett stanął przy mikrofonie Think ostatecznie stał się kwintetem.\nWokalista Ritchie Pickett dołączył do grupy najpóźniej (1976,).\nW kwietniu 1976 roku WEA umieściło muzyków w Stebbing Studio z niewidomym producentem Julianem Lee i inżynierem Philem Yule, którzy przez pięć dni realizowali nagrania na ich jedyny (jak się potem okazało) album. Czasu było niewiele, więc obok nowych kawałków takich jak „Big Ladies”, „Rippoff” i „Look What I’ve Done” dołączono „Light Title” i „Our Children (Think About)” znane z taśmy demo z Mascot z Kevinem Stantonem na gitarze prowadzącej i kompozycję samego Stantona, „Stringless Provider”. Płyta, z barwną marzycielską okładką Neila Veseya, ukazała się jesienią 1976 roku.\nMocną jej stroną jest wirtuozowska gra gitarzysty Phila Whiteheada i organisty Dona Millsa. Bogate, melodyjne linie gitarowe, wspaniale rozmyty Hammond i wysmakowany Moog wzbogacane są solidnym wokalem, świetnymi harmoniami wokalnymi, doskonałą pracą sekcji rytmicznej i znakomitymi pasażami instrumentalnymi. Ten album swoje korzenie oparł na brzmieniu wczesnych brytyjskich grup progresywnych takich jak Cressida, Fantasy, England, Spring. Na rodzimej scenie kontynuował drogę jaką obrał Dragon na albumie „Universal Radio” jeszcze przed opuszczeniem Nowej Zelandii. Jest to bardzo melodyjny, czasem wyluzowany rock progresywny pełen ciepłych dźwięków przywołujący tę wyjątkową atmosferę klasyki gatunku wczesnych lat 70-tych. Nie mam pojęcia, czy muzycy Think zdawali sobie sprawę, że w 1976 roku taka muzyka była passe? Biorąc pod uwagę odległość dzielącą Nową Zelandię od Europy być może nie. I dzięki Bogu, ponieważ możemy cieszyć się tą wspaniałą płytą!\nPierwsze nagranie, „Light Title”, zaczyna się powolnymi dźwiękami Mooga unoszącymi się zwiewnie nad instrumentami perkusyjnymi tworząc lekko psychodeliczną atmosferą. Gdy wszystko zaczyna ożywać z tej błogości wyłania się chwytliwy numer rockowy oparty na brzmieniu Hammonda do spółki z gitarowymi zagrywkami. W tym krótkim, trwającym cztery minuty utworze udało się zapakować niesamowitą ilość kontrastu nie tracąc przy tym jego przejrzystości. Dwa razy dłuższy „Look What I’ve Done” z emocjonalnym wokalem to jedna z najlepszych części tego albumu, a nostalgiczne linie melodyczne organów i płacząca gitara to jego znaki rozpoznawcze. Świetne solo Hammonda w środku utworu jest wystarczająco długie, aby pokazać umiejętności Dona Millsa, a następujące po nim solo na Moogu jest dodatkową atrakcją. Najbardziej odległy od art rockowej formuły „Rippoff” pasuje tu jak kwiatek do kożucha, ale ja lubię rockowe żwawe boogie, które zawsze wprawia mnie w dobry humor. I tak jest w tym przypadku. Warto też przypomnieć, że w tamtym czasie niemal wszystkie zespoły z Australii i okolic (także te progresywne) czuły się zobowiązane do grania i nagrywania takich kawałków, czego przykładem tacy wykonawcy jak Dragon (dwa pierwsze albumy), Sebastian Hardie, Aleph, Ragnarok. Poza tym tak szaleńczo szybkich solówek na Moogu jak na „Rippoff” szukać można ze świecą.\nTył oryginalnej okładki.\nNa szczęście kolejne nagranie, „Stringless Provider” budzi nadzieję i przywraca formułę rocka progresywnego. W tym mini epickim nagraniu możemy cieszyć się wieloma solówkami Hammonda (Milles wie jak sprawić, by krew płynęła szybciej) i gitarowymi solówkami, granymi w naprawdę bezpretensjonalny sposób, bez zbytniego popisywania się i nadmiernej wirtuozerii. Czuć autentyczną radość grania dobrej, opartej na improwizacji muzyki. Jednym słowem: cudo! Bardziej pop rockowa kompozycja, czyli „Big Ladies” została zaśpiewana i zagrana w tak czarujący i relaksujący sposób, że nie można jej nie polubić. Na dodatek kończy się ona długim, tym razem zdecydowanie mniej krzykliwym, solem organowym. Kolejna perła zespołu poprzedzająca finał, a w nim utrzymany w wolno-średnim tempie „Our Children (Think About)” z dość mocnym, symfonicznym solem Hammonda i gitarowymi zagrywkami z użyciem wah-wah. To już wyższa półka prog rockowego grania, przy którym dostaję gęsiej skórki! I kiedy w ostatnich sekundach powoli milkną wszystkie dźwięki z niedowierzaniem sam siebie pytam: Czy to aby naprawdę koniec..?\n„We’ll Give You A Buzz” to muzyczna perełka z kraju, którego prog rockowa scena była nam przez lata kompletnie nieznana. Szkoda, że ze względu na niewygodną lokalizację zespół nigdy się nie przebił i po nagraniu tego jednego klejnotu zniknął na zawsze. Jeśli ktoś polubił Think namawiam, by sięgnął po inne prog rockowe zespoły z nowozelandzkich wysp, o których wspomniałem na samym początku. Zapewniam – warto!


Prelekcja o generale i Zaduszki\nGenerał Władysław Sikorski - dowódca i polityk, to tytuł prelekcji, którą w czwartek 5 listopada wygłosi w Towarzystwie Naukowym Płockim dr Grzegorz Gołębiewski. Prelekcja o generale i Zaduszki\nSzczygieł w Książnicy\nKsiążnica Płocka zaprasza na spotkanie z Mariuszem Szczygłem oraz promocję jego nowej książki „100/XX Antologia polskiego reportażu XX wieku". Szczygieł w Książnicy\nKomedia o filozoficzno-kryminalnym zacięciu\nTrwa Festiwal Themersonów SkArPa. W sobotę w płockim teatrze będzie można zobaczyć spektakl Wyspa Hobsona. Komedia o filozoficzno-kryminalnym zacięciu\nPłocka Galeria Sztuki zaprasza na pokonkursową wystawę prac zainspirowanych twórczością Themersonów. Podczas wernisażu 23 października jury oficjalnie ogłosi wyniki konkursu stanowiącego przegląd młodej polskiej sztuki i wręczy nagrody laureatom. Ulica Themersonów - wernisaż\nPłocka Orkiestra Symfoniczna 23 października zaprasza na koncert „Dire Straits Symfonicznie”, ale w nieco innej odsłonie. W nowych, bijących majestatyczną energią aranżacjach usłyszymy m.in. "Money for nothing", "Sultans of swing", „Walk of life” i inne. Dire Straits Symfonicznie\nZapraszamy na Festiwalu Themersonów SkArPa\nW programie imprezy są m.in. warsztaty artystyczne, gry uliczne, happeningi, pokaz filmów awangardowych, koncerty, konferencja naukowa, a także premiera sztuki teatralnej na podstawie powieści „Wyspa Hobsona” Stefana Themersona. Zapraszamy na Festiwalu Themersonów SkArPa\nSkubas – ostatnie bilety na środowy koncert\nDzisiaj o godzinie 19 w Płockim Ośrodku Kultury i Sztuki przy ul. Tumskiej 9A odbędzie się koncert Skubasa w ramach projektu Alterstacja i Festiwalu Themersonów „Skarpa”. Zostały jeszcze ostatnie bilety. Skubas – ostatnie bilety na środowy koncert\nKsiążnica zaprasza do „Czytelni pod Chmurką”\nMiejsce powstało na tyłach gmachu przy ul. Kościuszki 6, w odrestaurowanym ogrodzie. Inauguracja zaplanowana jest na piątek. Książnica zaprasza do „Czytelni pod Chmurką”\nTegoroczna edycja Festiwalu Themersonów SkArPa będzie wyjątkowa. Aby wziąć w niej udział, wystarczy wsiąść do autobusu komunikacji miejskiej. Themerson w autobusie\nNajnowsze obrazy Artura Przebindowskiego z cyklu Megalopolis oraz cyklu Znaki będą miały swoją wystawową premierę 16 października o godzinie 18 w Płockiej Galerii Sztuki. Tajemnicze Megalopolis


Black Friday 2019. Czarny piątek warty miliardy złotych - Biznes\nJuż niebawem łowcy okazji w sklepach ruszą na zakupy. Czarny Piątek to złoty interes dla sprzedawców, którzy tego dnia zarobią miliardy złotych.\nJak wynika z badań, ponad połowa Polaków ruszy na zakupy pod koniec listopada. Black Friday, czyli fala promocji w sklepach, to zwyczaj, który Polska przejęła ze Stanów Zjednoczonych, gdzie jest on najbardziej popularny. Tego dnia sklepy oferują wiele zniżek i specjalnych ofert, a sam Czarny Piątek nazywany jest początkiem sezonu zakupowego przed Bożym Narodzeniem. Czarny Piątek wypada zawsze tuż po Święcie Dziękczynienia, czyli w tym roku będzie to ostatni piątek listopada. W tym roku będzie to 29 listopada.\n29 listopada w Polsce prawdopodobnie pobity zostanie rekord dziennych obrotów w handlu detalicznym – prognozuje „Rzeczpospolita”.\nZakupy planuje 68 procent badanych, a rok temu robiło je 59 procent. Statystyczny konsument planuje wydanie w ten dzień 382 złotych. Zgodnie z badaniami serwisu Picodi wydatki przekroczą 2,3 miliarda złotych.\nJak przypomina dziennik, kilkanaście tysięcy polskich e-sklepów z platformy Shoper rok temu w ten dzień zanotowało o 91 procent wyższą sprzedaż niż podczas Black Friday w 2017 roku. Sami klienci w ubiegłoroczny Black Friday wydali prawie trzy razy więcej niż miesiąc wcześniej.\nBijący co roku rekordy Black Friday działa jak samospełniająca się przepowiednia. Kupujący spodziewają się wielkiego święta zakupów, a sprzedawcy widzą, że działania marketingowe w tym okresie są nadzwyczaj skuteczne i często rozciągają czas trwania promocji na cały weekend lub tydzień, a niektórzy zaczynają nawet z miesięcznym wyprzedzeniem\n– mówi Oliwia Tomalik, marketing manager Shopera.\nZ danych Smartscope dla sieci RTV Euro AGD, które poznała „Rzeczpospolita", wynika, że trzy czwarte Polaków planuje w tegoroczny Black Friday kupować ubrania, kolejne pod względem wskazań są buty oraz kosmetyki. To zysk nie tylko dla sklepów stacjonarnych. 62 procent Polaków planuje tego dnia e-zakupy.\nBlack Friday nie robi na nas wrażenia? Polacy odporni na promocje\nblack friday sklep finanse osobiste zakupy przez internet Zakupy


kultura.wiara.pl » Śląskie klimaty » Smaki kuchni śląskiej\nZmiany w wystroju kuchni, mebli i sprzętów kuchennych od XIX wieku do lat współczesnych będą tematem wystawy "Przy kuchennym stole - wnętrza i smaki kuchni śląskiej", która zostanie zaprezentowana w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu.\nPodróż w czasie - jak poinformowało muzeum - ułatwią zwiedzającym przygotowane przez muzealników wnętrza prezentujące kuchnię cieszyńską z końca XIX wieku, kuchnię górnośląską z przełomu XIX i XX wieku oraz kuchnie z lat 20., 50 i 70.\n"Kuchnia z lat 70. została zaaranżowana jako małe pomieszczenie w bloku, gdzie prócz typowej wówczas meblościanki kuchennej znajdą się również urządzenia elektryczne" - powiedziała we wtorek Magdalena Michulec z bytomskiego muzeum. Dodała, że ekspozycję zwieńczy kuchnia nowoczesna, zaprojektowana i przygotowana przez znaną i popularną sieć meblarską.\nZwiedzanie wystawy będzie okazją do zapoznania się z tradycjami kulinarnymi związanymi m.in. z kiszeniem kapusty w domu, zwyczajami praktykowanymi w kuchni śląskiej - np. darciem pierza oraz meblami i sprzętami kuchennymi. "Na wystawie będzie można obejrzeć +szlabank+, czyli dawną, rozsuwaną ławę do spania, dowiedzieć się czym różni się +szybunek" od +byfyja+ (określenia dot. różnych rodzajów kredensów)" - powiedziała Michulec.\nSpecjalne aranżacje, przybliżą również tradycje związane z rozstawieniem mebli w kuchni.\n"W tradycyjnym wyposażeniu sprzęty, jak również ich rozmieszczenie, określone były tradycją, od której początkowo rzadko odstępowano. Sprzęty o prostej i mocnej konstrukcji ustawiano wokół ścian, tak by środek izby pozostał pusty. Do najważniejszych mebli - mimo iż używano go tylko w szczególnych okolicznościach - należał stół, który umieszczano w przeciwległym do pieca kącie" - informują bytomscy muzealnicy.\nWystawę "Przy kuchennym stole - wnętrza i smaki kuchni śląskiej" powstałą ze zbiorów Muzeum Górnośląskiego będzie można zwiedzać od 15 listopada do 27 kwietnia 2014 roku.\ndodane 13.11.2013 06:33\nTAGI| KULTURA,\tMEBLE,\tPRZEMYSŁ,\tSPORT\nNiebieska godzina | W weekend w tv i na VOD: Żona | Czas to Miłość | 100 lat temu urodził się Stanisław Lem - pisarz, futurolog, filozof, patron roku 2021 | List do patomorfologa


Trener Adam Nawałka uzupełnił kadrę na mecz ze Szkocją - Wiadomości Znad Wilii Trener Adam Nawałka uzupełnił kadrę na mecz ze Szkocją - Wiadomości Znad Wilii\n25 lutego, 2014 18:13\nTrener reprezentacji Polski Adam Nawałka uzupełnił skład kadry na mecz towarzyski ze Szkocją (5 marca w Warszawie) o siedmiu piłkarzy występujących w krajowej lidze.\nWśród powołanych we wtorek jest m.in. Marcin Robak z Pogoni Szczecin. Robak był bohaterem ostatniej kolejki ekstraklasy. W piątkowym spotkaniu z Lechem Poznań 31-letni napastnik zdobył wszystkie bramki dla swojej drużyny, a pojedynek zakończył się zwycięstwem gospodarzy 5:1.\nWe wtorek powołanie otrzymali również dwaj zawodnicy Zawiszy Bydgoszcz – Michał Masłowski i Igor Lewczuk. Jedynym zawodnikiem reprezentującym 1. ligę będzie ponownie Maciej Wilusz z PGE GKS Bełchatów, których także zagrał w styczniowych meczach.


Review Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy) i informacje\nOpis produktu: Foteliki samochodowe Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy) Caretero\nPROMOCJA! DO FOTELIKA DO��CZAMY UNIWERSALNY ORGANIZER NA SIEDZENIE GRATIS!Bezpieczny i solidny fotel... Zobacz pełny opis produktu >>>\nFunkcje Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy) Caretero\nSpecyfikacje Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy) i opis można znaleźć na stronach w katalogu lub bezpośrednio na stronie nodik.pl Caretero, gdzie można od razu kupić ten produkt za 489 zł.\nWięcej opinii Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy) Caretero\nSzukasz najlepszych recenzji Caretero Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy) i kolejnej recenzji? Najlepszym rozwiązaniem jest wyświetlenie najlepiej ocenianego Foteliki samochodowe i zobacz produkt, który ma najwięcej opinii od użytkowników Ceneo. Znajdziesz tu wszystko, czego potrzebujesz i jaka marka jest dobra lub czego wolisz unikać. Koniecznie spójrz na inne recenzje Caretero na forach i blogach. Spróbuj wyszukać recenzję Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy) Foteliki samochodowe i Youtube , gdzie wiele osób publikuje opinie i oceny produktów, które kupili lub przetestowali.\nRecenzje na Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy)\nOcena produktu: Bardzo pozytywnie oceniam Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy). To świetny wybór w tej cenie.\nJeśli potrzebujesz dokumentacji produktu Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy) , podręczników lub szczegółów produktu dla Fotelik samochodowy VolanteFix IsoFix 9-36kg Caretero + GRATIS (be�owy) , Skontaktuj się bezpośrednio z producentem. Wszystkie etykiety produktu, ceny i dostępności są informacyjne i dokładne dane , sprawdź nodik.pl Sprzedawcy Strona, na której wszystkie te informacje są aktualne.\nFotelik samochodowy MiloFix 0-18 kg Maxi-Cosi + GRATIS (Nomad Red)\n�piworek do fotelika Maxi-Cosi (Vivid Red)\nFotelik samochodowy Cabrio Fix 0-13 kg Maxi-Cosi + GRATIS (Nomad Grey)


DERMEDIC EMOLIENT Linum - balsam lżejszy niż chmurka - Farmażony\nHome DERMEDIC Dla dzieci kosmetyki DERMEDIC EMOLIENT Linum - balsam lżejszy niż chmurka\nDERMEDIC EMOLIENT Linum - balsam lżejszy niż chmurka\nDERMEDIC Dla dzieci kosmetyki\nStosuje go Lena, Maja i Julka\nBalsam jest lżejszy niż puszek czy chmurka.\nOd dziś nasza skóra jest miękka jak mech.\nA mieć suchą skórę to prawdziwy pech.\nBo swędzi i piecze, szczypie i boli\nLecz Dermedic Emolient wszystkich zadowoli.\nŁagodzi ,natłuszcza podrażnioną skórę\njuż nie będziesz spękana jak wyschnięty wiórek.\nMoże go używać miesięczny osesek\ni każdy z łuszczycą albo AZS-em\nPomoże każdemu ze skóry problem\nPo jego użyciu czujesz się jak w niebie.\nTak mnie natchnęło to smarowanie z DERMEDIC aż wysmarowałam wierszyk.\nDziś mowa o wspaniałym balsamie do skóry suchej, bardzo suchej i atopowej.\nSkładniki aktywne: Olej z lnu z zwartymi w nim NNKT Omega 3, Omega 6, Omega 9, Alantoina, D-Panthenol, Gliceryna, Masło Shea.\nWygładza i zmiękcza skórę – Olej lniany, bogaty w NNKT /Nienasycone kwasy tłuszczowe/ Omega 3, Omega 6 i Omega 9, skutecznie pielęgnuje skórę skłonną do spękań i zapaleń. Olej lniany w kompozycji z witamina E ma pozytywny wpływ na gojenie ran.\nUsuwa spękania, przyspiesza regenerację uszkodzonej tkanki – Alantoina wspomaga ziarninowanie tkanki naskórka przyspieszając jej odbudowę.\nEliminuje uczucie dyskomfortu napiętej skóry poprawiając jej elastyczność - kompozycja Masła Karite i Gliceryny działa natłuszczająco tworząc warstwę okluzyjną chroniącą przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych oraz ograniczającą transepidermalną utratę wody /TEWL/.\nDziała przeciwświądowo - kompleks składników aktywnych łagodzących podrażnienia i uczucie uporczywego świądu.\nJestem wręcz zakochana w tym balsamie a uwierzcie mi stosowałam już nie jeden balsam do skóry suchej i atopowej, ale jeszcze żaden nie był tak fantastyczny.\nZarówno jego właściwości, komfort stosowania jak i sam wygląd są tym czego długo szukałam wśród kosmetyków tego typu.\nNajlepiej spisuje się właśnie u Le :) stosujemy go po każdej kąpieli. Mała od dłuższego czasu borykała się z problemem suchej skóry.Większość kosmetyków działa krótkotrwale i już rano przy zmianie piżamki można było zauważyć sypiącą się wręcz skórkę na nóżkach :( .\nTeraz cały dzień po bieganiu w rajstopkach , raczkowaniu i intensywnej zabawie na kolankach skóra na nóżkach jest gładka i mięciutka.\nSamo stosowanie widać sprawia jej wielką radość i nie ma co się dziwić, konsystencja tego balsamu jest tak delikatna i aksamitna że rozprowadzenie go na skórze można porównać zzzzz ......hmmm? jedzeniem śmietankowych lodów lub bitej śmietany? to takie samo odczucie jak rozpływającego się w ustach smakołyku tylko przeniesione na skórę.\nAle nie tylko konsystencja jest tak przyjemna, zapach również. Jest lekki prawie nie wyczuwalny jednak delikatnie rozbudza wyobraźnie przywodząc na myśl - jak myślicie ,co? A nie! wcale nie lody :P tym razem to zapach leciutkiej bezy ? Tak , właśnie tak.\nJa smaruje nim dłonie i przedramiona - nie wiedzieć czemu właśnie w tym miejscu moja skóra zaczęła się bardzo przesuszać, ale teraz nie ma już problemów wystarczyło kilka dni smarowania i skóra jest jak nie moja, mięciutka, delikatna i miła w dotyku.\nKolejnym plusikiem jest opakowanie. Takie niby zwykłe - butelka z pompką, prawda? Niby tak ale nie, w większości butelek z pompkami po otwarciu , trudno zamknąć balsam ponownie. Trzeba go nacisnąć (co wiąże się z zadozowaniem części produktu z którym nie wiadomo co zrobić ) i przekręcić odpowiednio aby zamknąć (co z kolei nie zawsze się udaje co powoduje moją frustrację i kolejne próby i kolejne zużycie produktu). A tu wystarczy tylko przekręcić dozownik i gotowe - bez brudzenia męczenia i utraty dobrego humoru\nA do tego wszystkiego to polski produkt !! Cudna firma i cudny balsam , już wypatrzyłam sobie kremik na moje naczynkowe problemy i nie omieszkam go zakupić jak wpadnie mi w łapki :) A już niedługo napisze wam o ich maskach, które też bardzo mi się spodobały.\nNie wiem dlaczego dopiero teraz na nich wpadłam, ale widzę że zaprzyjaźnimy się na dłużej.\nJeśli chcecie dowiedzieć się więcej o kosmetykach\nzajrzyjcie na ich stronę KLIK lub fan page KLIK\nw takie produkty warto inwestować.\nZa możliwość testowania produktu dziękujemy firmie\nDERMEDIC EMOLIENT Linum - balsam lżejszy niż chmurka Reviewed by Mirka Czubak on 15:20 Rating: 5\nTags : DERMEDIC Dla dzieci kosmetyki\nlittle.monster. 19 lutego\ngrafike ma śliczną :)\nfajnie że sie sprawdził :) !!\noj tak grafika cudowna :)\nGreg 19 lutego\nPiękna grafika, jak się można dowiedzieć- super działanie, kusisz kusisz;):)\nTrajbajowa 19 lutego\nNa szczęście nie mam suchej skóry, ale wiem jakim to może być utrapieniem.\nLADY WAWA 19 lutego\nooo super sprawa! Szkoda tylko ze mam bogaty zestaw balsamów w szafce a obiecałam sobie , ąe nic nie kupie dopóki nie zużyje BUUUUU.... Chociaż skoro "dla dziecka" to moz ejednak wymysle sobie jakąś wymówkę.\nkurde ja ciągle tak robię - no jak nie dla mnie to dla dziewczynek, a jak nie dla nich to coś tam .....zawsze znajdzie się powód ;)chciejstwo to strasznie destrukcyjna cecha, zwłaszcza dla portfela :D\nUnknown 20 lutego\nSuper ale suchej skóry to ja nie mam\nroksana i całe szczęście\nMamuta 20 lutego\nEstetyka opakowania na pewno przykuła by moją uwagę :)\ndream7 20 lutego\nBardzo fajny balsam , idealny do mojej suchej i wrażliwej skóry;) Jestem ciekawa tych maseczek , będę wypatrywała ich recenzji;) Pozdrawiam koleżankę z Malinowego Klubu i zapraszam do siebie;)\no maseczkach już niedługo ;)\nTesterka 20 lutego\nWitam i obserwuję Malinową Koleżankę o podobnym nicku :)\nTen hipcio na opakowaniu jest uroczy ;)\nli_lia 20 lutego\nAle Ci się zgrabnie zrymowało :)\nLubię balsamy marki Dermedic, fantastycznie traktują skórę z problemami, a ten dodatkowo ma praktyczne i ładne opakowanie.\nDziękuje ty zawsze docenisz :):*\nmają swój urok to fakt\nKasia J. 20 lutego\nGenialny wierszyk! Pozdrawiam Koleżankę z Malinowego Klubu :))) Pozdrawiam\nWitam koleżankę z Malinowego klubu, obserwuje i zapraszam do mnie :) pozdrawiam\nMrs. Mani.M 20 lutego\nPozdrawiam Koleżankę z Malinowego Klubu!\nSuper recenzja, szukam czegos do mojej przesuszonej skóry i chyba sie skusze po przeczytaniu tylu pozytywnych opini :)\nNa prawdę z czystym sercem mogę polecić, jest idealny\nKalista 20 lutego\ndzięki za odwiedziny i komentarz- również obserwuję i pozdrawiam:)\nMała 21 lutego\nBardzo zachęcająca recenzja, niestety kosmetyk nie dla mnie, bo nie mam suche cery a wręcz przeciwnie.\nDziękuję, że do mnie wpadłaś. Pozdraiwma ciepło z MK.\nAleksandra 21 lutego\nLubię kosmetyki tej firmy, najbardziej chyba krem do cery suchej:)\nP.S Obserwuję Malinową koleżankę!\nJasminova 12 lutego\nKochana zobacz jaki zbieg okoliczności,wkurzona na wszelkie balsamy do skóry atopowej a takie jesteśmy zmuszone stosować bo Tilda niestety jest alergikiem i atopiaczkiem trafiłyśmy na Twoje testowanie :) pędzę do apteki...koniecznie musimy wypróbować :)


pytanie "techniczne":) - Forum 2021 - RODZICE.PL\nmoje pytanie techniczne brzmi:\nile dni najpozniej przed ovu przytulanko moze byc “owocne”\nczy trzy dni przed ovu czy dwa czy jeden?\ni tak samo PO?\n5 odpowiedzi na pytanie: pytanie “techniczne”:)\nRe: pytanie “techniczne”:)\ngdzieś tu w którymś poście była taka statystyka, o ile pamiętam to najefektowniej jest tak jak mówisz: 3, 2 dni przed ovu, poza tym z jednej gazety tez pamiętam że właśnie przed ovu, bo po już są mniejsze szanse, aczkowliek oczywiście są :-))) pozdrawiam\nczyli moje przytulanko w 14 dc a ovu w 17dc daje mi jesczze jakis cien szansy :))\nhehehe, cień? dziewczyno na moją głowę to masz wszelkie szanse!!!!! chłopaczki tyle czasu to spokojnie z tego co wiem trwają, więc głowa do góry :-))))))))))))\nTo wszystko zalezy od “chlopaczkow” niektore potrafia przezyc nawet 6 dni… jednak z tych statystk co byly tu zamieszczone wynika ze najwieksza skutecznosci jest na 1 dzien przed ovu.\nHej, pytałam o to i Utsi podała mi to wtedy, te dane, może się przydadzą.\nZnasz odpowiedź na pytanie: pytanie “techniczne”:)


Mariusz Fułek z Ostrołęki w morderczym wyścigu przez Atlantyk | Tygodnik Ostrołęcki\nMariusz Fułek z…\nMariusz Fułek z Ostrołęki w morderczym wyścigu przez Atlantyk\nRedakcja 25 stycznia 2017, 12:01\nFacebook Atlantic Campaigns\nTalisker Whisky Atlantic Challenge Race to jedne z najniebezpieczniejszych zawodów sportowych na świecie. W tym wyścigu chce wziąć udział (po raz pierwszy w historii!) załoga z Polski. W skład dwuosobowej ekipy wchodzi Mariusz Fułek z Ostrołęki.\n- Nie chcemy tylko popłynąć w zawodach. Chcemy wrócić z rekordem świata! - zapowiada.\nAtlantic Challenge: pięć lat przygotowań\nAby go pobić, razem ze swoim kolegą Mateuszem Andrusiakiem z Rybnika, muszą przepłynąć przez Ocean Atlantycki, z hiszpańskiej wyspy la Gomera (na archipelagu Wysp Kanaryjskich) do Antiguy, położonej na Karaibach, w czasie krótszym niż 40 dni. To ponad 5 tys. kilometrów! Do tego startu przygotowywali się pięć lat. Wyścig rozpocznie się w grudniu tego roku, ponieważ w zimę najmniej jest sztormów.\n- Startuje w nim około dwudziestu ekip: wielu olimpijczyków, weteranów z Afganistanu czy Iraku - opowiada 35-latek z Ostrołęki.\nŁodzie nie mają żagli, aby pokonać kolejne kilometry, trzeba bez przerwy wiosłować. Mariusz Fułek mówi:\nTo zupełnie inne wioślarstwo niż te na jeziorze czy rzece. Inaczej się wiosłuje, inaczej wiosła wchodzą w falę. Uprawiałem różne sporty ekstremalne, ale wioślarstwo oceaniczne to zupełnie inna kategoria.\nPodczas zawodów obowiązują surowe reguły.\n- Każdy kontakt z inną łodzią to automatyczna dyskwalifikacja - mówi Mariusz. - Musimy być całkowicie samowystarczalni.\nWodę pitną czerpać będą z oceanu - oczywiście wcześniej będą musieli ją odsolić za pomocą odpowiedniego sprzętu.\n- Musimy mieć ukończone specjalne kursy, m.in. z survivalu na oceanie. Jeśli nie ukończymy zawodów w ciągu 90 dni, nasza siedmiometrowa łódź jest ściągana z wody. Cały czas jesteśmy śledzeni za pomocą GPS. Te zawody ogląda 750 mln ludzi na całym świecie. Transmitują je największe media: CNN, BBC, Esperanza. Dostajemy gratulacje i pozdrowienia nawet z Wietnamu, Nepalu. W Polsce niestety ten wyścig nie jest popularny, a szkoda. Mimo to, zainteresowanie mediów naszym startem jest ogromne.\nChoć do wyścigu zostało jeszcze kilka miesięcy, to przygotowania trwają w najlepsze. Żeby ukończyć wyścig, trzeba też mieć trochę szczęścia.\n- Wystarczy popłynąć kilka stopni w inną stronę i trafić na zupełnie inny prąd morski - opowiada mężczyzna. - A ten może pchnąć nas do przodu, ale też cofnąć o kilka dni. Naszą wiedzę, przygotowanie zweryfikuje ocean. Zatrzymać może nas burza, awaria elektroniki, choroba. Wystarczy żeby padła odsolarka wody i koniec. Będziemy skazani tylko na siebie, na pomoc trzeba będzie czekać co najmniej kilkanaście godzin, a nawet i dzień.\nOgromne pieniądze na start\nAby w ogóle wystartować w tych zawodach, trzeba zebrać niemałą sumę pieniędzy. Samo wpisowe to 21 tys. euro, kolejne 45-50 tys. euro kosztuje łódź…\nBudżet na to przedsięwzięcie rzeczywiście jest ogromny. Organizatorzy niby piszą, że na wszystko wystarczy 100 tys. euro, ale to nie jest realne. My potrzebujemy 1,2 mln zł. Na tą kwotę składają się, oprócz wpisowego i łódki, m.in. sprzęt, logistyka, cały marketing związany ze startem w wyścigu. Obecnie rozmawiamy ze spółkami Skarbu Państwa o wsparcie finansowe naszej załogi.\nW zamian za ukończenie wyścigu otrzymają… uścisk ręki księcia Harry’ego.\n- To on wręcza nagrody - mówi Mariusz Fułek.\nNie ma jednak mowy o żadnych nagrodach finansowych. Za przypłnięcie do mety dostaje się puchar.\n- Za to każda z drużyn wspiera jakąś fundację. Po zawodach nasza łódka zostanie sprzedana, a zysk pójdzie na fundacje Dobry Cel, Kasisi Szymona Hołowni oraz Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy.\nGość 25.01.2017 23:47:33\n21 października 2021, 14:19\n21 października 2021, 14:18\n21.10.2021 na profilu ZUS-u pojawił się tweet: "RT @RobertKosla: #EFNI2021 @LewiatanTweets - Panel Digitalizacja Usług Publicznych @MaciejWitucki : usługi...\n21.10.2021 na profilu Polskiej Policji pojawił się tweet: "RT @DPolicja: Wrocławscy policjanci odzyskali auta warte prawie 280 tys. zł . ".