#dawnoniebylo (albo mnie… | Naukowy Blog\n#dawnoniebylo (albo mnie…\nDodany przez admin dnia 26 stycznia 2019\t 26 stycznia 2019 Nauka\nStrona główna Nauka #dawnoniebylo (albo mnie…\nFizycy za pomocą AI stworzyli…\n#dawnoniebylo (albo mnie ominęło) #asimov #nauka #astronomia #scifi\nPo raz pierwszy ostatnie pytanie padło — rzucone pół–żartem — dwudziestego pierwszego maja 2061 roku. Były to czasy, kiedy ludzkość zawładnęła już światłem. Pytanie owo narodziło się jako rezultat półdolarowego zakładu, zawartego nad butelką whisky. A stało się to tak…\nDwaj członkowie wiernej świty Multivaca — Alexander Adell i Bertram Lupov — wiedzieli najlepiej, jak tylko człowiek mógł wiedzieć, co kryje się za zimną, błyszczącą płytą gigantycznego komputera. A w każdym razie mieli jakieś mgliste pojęcie o ogólnym schemacie obwodów i przekaźników, które narosły w maszynie od owych zamierzchłych czasów, kiedy to pojedynczy człowiek mógł mieć zupełnie jasne pojęcie o całości…\nMultivac był maszyną samoadaptacyjną i samokorygującą. Musiał być taki — bowiem żaden człowiek nie byłby w stanie nic w nim naprawić lub zmienić równie szybko i równie trafnie jak on sam. Tak więc Adell i Lupov służyli molochowi jedynie powierzchownie i z pozoru — choć najlepiej, jak tylko było na to stać człowieka. Karmili go danymi, adaptowali pytania, jakie mu stawiano i tłumaczyli odpowiedzi, jakich udzielał. Bez wątpienia więc zasługiwali oni — podobnie jak inni ze świty Multivaca — na swój udział w glorii komputera.\nNa przestrzeni dziesiątków lat Multiyac pomagał w projektowaniu statków kosmicznych i obliczaniu trajektorii lotów, które umożliwiły ludziom osiągnięcie Księżyca, Marsa i Wenus. Później jednak ziemskie zapasy okazały się zbyt ubogie, by sprostać wymaganiom takich wypraw. Zbyt dużo trzeba było energii do tak długich lotów. Ziemianie eksploatowali wprawdzie swoje złoża węgla i uranu ze stale wzrastającą wydajnością, ale ani tego, ani tego nie było zbyt wiele.\nPowoli jednak Multivac nauczył się dostatecznie dużo, by móc odpowiadać na coraz bardziej wnikliwe i sięgające istoty rzeczy pytania. I oto czternastego maja 2061 roku to, co było dotąd teorią, stało się faktem…\nZiemianie zawładnęli energią Słońca. Mogła ona być teraz magazynowana, przetwarzana i utylizowana wprost na skalę całej planety. Ziemia skończyła raz na zawsze ze spalaniem węgla, rozszczepianiem uranu i podłączyła się do małej stacji kosmicznej o średnicy jednej mili, obiegającej Ziemię w połowie odległości od Księżyca. Cały glob pracował teraz dzięki niewidzialnym promieniom energii solarnej.\nNawet tydzień okazał się okresem czasu zbyt krótkim, aby przyćmić glorię tego przedsięwzięcia. Toteż Adell i Lupov postanowili ostatecznie uciec od swych oficjalnych obowiązków i spotkać się w ciszy i spokoju tam, gdzie nikomu nie przyszłoby do głowy ich szukać: w bezludnych podziemnych halach, kryjących płyty potężnego, wpuszczonego w ziemię cielska Multivaca. Opuszczony przez wszystkich i bezczynny teraz komputer sortował dane z leniwym, pełnym zadowolenia klekotem. On również zasłużył sobie na odpoczynek i obaj ludzie zdawali sobie z tego sprawę. Zresztą w gruncie rzeczy nie było żadnego powodu, by go niepokoić.\nMieli ze sobą flaszkę whisky i ich jedynym pragnieniem w owej chwili był odpoczynek w swoim własnym towarzystwie.\n— A jednak to zadziwiające, jak się nad tym lepiej zastanowić — odezwał się Adell. Jego szeroką twarz przecięły teraz bruzdy znużenia. Wolno mieszał swojego drinka szklanym pręcikiem, przyglądając się leniwie wirującym sześcianikom lodu. — Cała energia, jakiej kiedykolwiek by nam było potrzeba — za darmo! Energia wystarczająca do stopienia całej Ziemi w jedną wielką kroplę zanieczyszczonego ciekłego żelaza. I nadal by nam tej energii nie zabrakło. Wszelka energia, jakiej kiedykolwiek Ziemianom będzie trzeba — na zawsze… Na zawsze…\nLupov odchylił głowę i spojrzał przekornie na Adella. Robił tak zawsze, kiedy miał ochotę sprzeciwić się. I teraz również miał zamiar się sprzeciwić — po części zresztą dlatego, że to on musiał wcześniej przynieść kostki lodu i szklanki.\n— Nie na zawsze — powiedział.\n— O Chryste, no to prawie na zawsze! Dopóki nie skończy się Słońce…\n— To nie jest zawsze!\n— No więc dobra, nie na zawsze. Biliony, biliony lat. Może dwadzieścia bilionów? Satysfakcjonuje cię to?\nLupov przesunął palcami po przerzedzonych włosach — był to jakby gest uspokojenia i utwierdzania się w przekonaniu, że nadal coś tu jest nie tak. Potem dystyngowanie małymi łykami popijając swojego drinka powiedział:\n— Dwadzieścia bilionów lat to nie jest zawsze.\n— W porządku, ale dla naszych czasów wystarczy…\n— Tak samo uważano w przypadku węgla czy uranu…\n— No dobra, ale teraz możemy przecież podłączyć statek do stacji energosolarnej, po czym ten statek może gnać do Plutona i z powrotem milion razy bez kłopotania się kiedykolwiek o paliwo. Nie mógłbyś czegoś takiego dokonać za pomocą węgla czy uranu. Zapytaj Multivaca, jeśli mi nie wierzysz.\n— Nie muszę pytać Multivaca — sam dobrze o tym wiem.\n— Więc przestań podważać znaczenie tego, co dla nas zrobił — powiedział Adell czerwieniejąc. — Bo dobrze zrobił!\n— A kto tu mówi, że nie? Powiedziałem tylko, że Słońce nie będzie pracować zawsze! To wszystko, co powiedziałem. Jesteśmy zabezpieczeni na dwadzieścia bilionów lat. A co potem? — Lupov wyciągnął w kierunku kolegi lekko drżący palec. — Tylko nie mów mi, że podłączymy się do następnej gwiazdy! — dodał.\nNa chwilę zapadła cisza. Adell od czasu do czasu tylko przykładał do ust szklankę. Oczy Lupova powoli się zamknęły. Odpoczywali.\nNagle Lupov otworzył oczy i wykrzyknął:\n— Wydaje ci się, że jak Słońce się skończy, to podłączymy się do następnej gwiazdy, no nie?\n— Nie, wcale nie.\n— Jasne, że tak ci się wydaje. Jesteś słaby w logice — w tym problem. Jesteś jak ten facet z dykteryjki o deszczu. Kiedy złapał go przelotny deszcz, popędził ku kępie drzew i wpakował się pod jedno z nich. Nie martwił się o nic, bo wykombinował sobie, że jak jedno drzewo przemoknie, to on pójdzie pod następne…\n— W porządku, rozumiem — odparł Adell. — Nie drzyj się. Rozumiem. Kiedy Słońce się skończy, inne gwiazdy też nam podziękują.\n— Niech mnie cholera, jeżeli nie podziękują — wymamrotał Lupov. — Wszystko wzięło swój początek od pierwszej eksplozji kosmicznej — czymkolwiek ona była — i wszystko się skończy z chwilą, kiedy pogasną ostatnie gwiazdy. Jedne szybciej, inne wolniej — ale, do cholery, pogasną! Olbrzymy wytrzymają 100 milionów lat. Słońce — 20 bilionów… Karły wytrzymają może 100 bilionów — w najlepszym razie… Ale poczekaj trylion lat i wszystko będzie czarne. Entropia musi wzrastać do maksimum — koniec, kropka!\n— Ja wiem wszystko o entropii — odezwał się Adell, podnosząc się w całej swej okazałości.\n— Gówno wiesz!\n— Wiem tyle samo co ty.\n— Więc wiesz również, że któregoś dnia wszystko się skończy!\n— Zgoda, kto tu mówi, że nie?\n— Ty, biedny mądralo! Ty! To ty twierdzisz, że mamy już całą energię, jakiej kiedykolwiek byłoby nam potrzeba! To ty powiedziałeś „na zawsze”!\nTeraz Adell postanowił się sprzeciwić.\n— A może któregoś dnia będziemy w stanie odtworzyć to wszystko? Odbudować? — powiedział.\n— Zapytaj Multivaca.\n— To ty go zapytaj. No, spróbuj! Stawiam pięć dolarów, że powie, iż to jest niemożliwe do zrobienia.\nAdell był wystarczająco pijany, żeby spróbować — i zarazem dostatecznie trzeźwy, by móc poprawnie złożyć sekwencje koniecznych symboli i rozkazów w pytanie, które wyrażone słowami brzmiałoby mniej więcej tak: czy ludzkość będzie kiedykolwiek zdolna do odtworzenia Słońca — bez zużycia energii — w stadium jego wczesnej młodości? I to nawet po tym, gdy umrze ono ze starości?\nPytanie to można było sformułować prościej, np. tak: czy możliwe jest, aby całkowita entropia Wszechświata zaczęła maleć?\nMultivac pozostał martwy i milczący. Urwały się leniwe błyski świateł, ustały odległe odgłosy klekotu przekaźników.\nI nagle, kiedy obaj przestraszeni technicy poczuli, że nie są już w stanie dłużej wstrzymywać oddechu, w ciszę wdarł się raptownie grzechot dalekopisu, podłączonego do najbliższej im jednostki Multivaca. Na taśmie widniało tylko sześć słów: BRAK DANYCH WYSTARCZAJĄCYCH DO UDZIELENIA ODPOWIEDZI.\n— Nie było zakładu — szepnął Lupov, po czym obaj w pośpiechu się wynieśli.\nNastępnego ranka, trapieni bólem głowy i pragnieniem, zapomnieli o incydencie.\nJerrodd, Jerrodine, Jerrodette I i Jerrodette II obserwowali gwiaździsty obraz nieba na wideoplanie. W miarę podróży przez hiperprzestrzeń obraz ten zmieniał się wraz z upływem ponadczasu.\nRaptem jednostajny pył gwiazd ustąpił miejsca pojedynczej, jasnomarmurowej tarczy pośrodku ekranu.\n— To X–23 — powiedział stanowczym tonem Jerrodd. Ręce trzymał założone do tyłu: szczupłe dłonie były mocno zaciśnięte, aż pobielały nadgarstki.\nObie dziewczynki — Jerrodette I i II — były niezwykle podniecone pierwszą w ich życiu podróżą w hiperprzestrzeni. Półprzytomne wprost z nadmiaru wrażeń, z tłumionym chichotem biegały jak szalone, krzycząc:\n— Jesteśmy na X–23! Jesteśmy na X–23! Jes…\n— Cicho, dzieci! — powiedziała Jerrodine. — Jesteś pewien, Jerrodd?\n— Dlaczego miałbym nie być pewien — odparł Jerrodd, wpatrując się w metalowe wybrzuszenie na suficie. Biegło wzdłuż całego pomieszczenia, znikając w ścianie na drugim końcu. Było tak długie, jak statek.\nJerrodd nie wiedział dokładnie, co to za urządzenie ten gruby wał. Wiedział tylko, że nazywano je MICROVACem i że można mu było zadawać pytania, kiedy się zechce. Wiedział również, że jeśli nic się nie robi, to MICROVAC nadal wypełnia swoje zadanie doprowadzenia statku do miejsca przeznaczenia. Słyszał jeszcze o czerpaniu przezeń energii z rozlicznych Subgalaktycznych Stacji Energetycznych oraz o rozwiązywaniu równań dla uskoków hiperprzestrzennych.\nJerroddowi i jego rodzinie pozostawało tylko czekać i zabijać czas w komfortowych kwaterach statku.\nKtoś kiedyś powiedział Jerroddowi, że litery „AC” na końcu słowa „MULTIVAC” są skrótem dwóch staroangielskich słów „analogue computer”. Jerrodd już jednak prawie o tym zapomniał…\nOczy Jerrodine, utkwione w wideoplanie, stały się wilgotne.\n— Dziwnie się czuję opuszczając Ziemię… Nic na to nie poradzę.\n— Dlaczego, na litość boską? — spytał Jerrodd. — Nic tam po nas. Na X–23 będziemy mieli wszystko. Nie będziesz samotna, nie będziesz przecież pionierem. Na tej planecie żyje już ponad milion ludzi. Mój Boże! I pomyśleć, że nasze prawnuki będą musiały szukać nowych światów, bo X–23 będzie już przeludnione…\nPotem, po chwili zastanowienia, dodał: — Wiesz, mamy szczęście, iż komputery potrafiły do tego stopnia zaplanować drogę, jaką podąży rodzaj ludzki…\n— Wiem, wiem… — powiedziała z przygnębieniem Jerrodine. Jerrodette I natychmiast dorzuciła: — Nasz MICROVAC to najlepszy MICROVAC na świecie.\n— Ja też tak myślę — przytaknął Jerrodd, mierzwiąc włosy dziewczynki.\nTak — to było miłe uczucie — mieć MICROVACa na własność. Jerrodd był szczęśliwy, że był członkiem tej właśnie generacji, a nie żadnej innej. Za czasów młodości jego ojca komputery były gigantycznymi machinami, rozciągającymi się na setki kilometrów kwadratowych powierzchni. W owych czasach na jedną planetę przypadała tylko jedna taka maszyna. Nazywano ją Planetarnym AC. Na przestrzeni tysiąca lat ich rozmiary stale rosły. I naraz — wszystkie równocześnie — zostały udoskonalone. Miejsce tranzystorów zajęły zawory molekularne. W ten sposób nawet największy Planetarny AC można było teraz zmieścić w objętości nie większej niż pół statku kosmicznego.\nJerrodd poczuł, jak serce rośnie mu z dumy. Zawsze to odczuwał, kiedy uświadamiał sobie, że jego własny, osobisty komputer jest nieporównanie bardziej złożony niż starożytny prymitywny MULTIVAC, który ongiś — jako pierwszy — poskromił Słońce. Ze jest nawet bardziej skomplikowany niż największy ze wszystkich, Ziemski Planetarny AC — ten, który jako pierwszy uporał się z problemem podróży hiperprzestrzennych i umożliwił ludziom wyprawy do gwiazd.\n— Tyle gwiazd, tyle planet… — szepnęła Jerrodine, pogrążona w swoich myślach. — Ciekawe, czy inne rodziny już zawsze będą wyruszać, tak jak my, ku nowym planetom…\n— Nie, nie zawsze — powiedział z uśmiechem Jerrodd. — Któregoś dnia to wszystko się skończy. Nie wcześniej jednak niż za biliony lat. Wiele bilionów. Rozumiesz? Wtedy, gdy skończą się gwiazdy. Entropia musi wzrastać…\n— Co to jest entropia, papo? — pisnęła Jerrodette II.\n— Entropia, skarbie, to takie słowo, które oznacza liczbę końców, liczbę śmierci we Wszechświecie. Wszystko się wyczerpuje, widzisz, tak jak twój mały robot „walkie–talkie”. Pamiętasz?\n— I nie można po prostu założyć nowej baterii, tak jak do mojego robota?\n— Gwiazdy już same z siebie są źródłami energii, kochanie. Kiedy one się skończą, nie będzie już żadnych innych źródeł.\nJerrodette I jęknęła: — Och, nie pozwól im tatusiu! Nie pozwól, żeby gwiazdy się skończyły!\n— Widzisz, do czego doprowadziłeś! — szepnęła Jerrodine zirytowana.\n— Skąd mogłem wiedzieć, że tak się przestraszy? — odszepnął jej Jerrodd.\n— Tato, niech tata zapyta MICROVACa! — lamentowała Jerrodette I. — Niech tata zapyta, jak to zrobić, żeby gwiazdy z powrotem świeciły?!\n— No, zapytajże! — powiedziała Jerrodine. — Będzie przynajmniej spokój. (Jerrodette II zaczynała już płakać). Jerrodd wzruszył ramionami.\n— No już, dobrze, dzieci. Zapytam MICROVACa. Nie martwcie się, zaraz nam powie, v Rzucił MICROVACowi pytanie, pośpiesznie dodając: „Odpowiedź drukuj”.\nPotem rozwinął cienką, cellurową wstęgę wydruku i odezwał się do dziewczynek pełnym otuchy głosem:\n— No widzicie? MICROVAC powiedział, że kiedy nadejdzie czas, będzie na wszystko uważać. Więc już się nie martwcie.\n— A teraz, dziewczynki, czas spać — dorzuciła Jerrodine. — Niebawem będziemy w naszym nowym domu.\nZanim zniszczył cellurową taśmę, Jerrodd raz jeszcze przeczytał wydrukowane na niej słowa:\nBRAK DOSTATECZNYCH DANYCH DO UDZIELENIA JEDNOZNACZNEJ ODPOWIEDZI.\nWzruszył ramionami i spojrzał na wideoplan. X–23 była tuż, tuż…\nVJ–23X z Lamethy wpatrywał się przez chwilę w czeluść trójwymiarowej mapy Galaktyki, sporządzonej w mikroskali, a potem powiedział:\n— Ciekawe, czy my nie jesteśmy śmieszni z tym naszym zainteresowaniem materią?\nMO–17J z Nicrona potrząsnął głową.\n— Myślę, że nie. Wiesz przecież, że przy obecnym tempie ekspansji, Galaktyka zapełni się w ciągu pięciu lat…\nObaj wyglądali najwyżej na jakieś dwadzieścia lat. Byli wysocy i idealnie zbudowani.\n— Mimo to — odezwał się VJ–23X — waham się jeszcze, czy przedstawić tak pesymistyczny raport Radzie Galaktycznej.\n— Nawet bym się nie zastanawiał nad tonem raportu. Wstrząśnij nimi trochę. To im dobrze zrobi.\n— Ale Kosmos jest nieskończony! Czeka na nas sto bilionów galaktyk. Więcej nawet!\n— Sto bilionów to nie jest nieskończoność. I ta liczba wciąż maleje. Pomyśl: dwadzieścia tysięcy lat temu rodzaj ludzki po raz pierwszy uporał się z problemem wykorzystywania energii gwiazd. A w niewiele stuleci później stały się praktycznie możliwe podróże międzygwiezdne. Ludziom trzeba było miliona lat na zapełnienie jednego małego świata, a potem wystarczyło im tylko piętnaście tysięcy lat na wypełnienie reszty Galaktyki. Teraz ludność podwaja się co dziesięć lat!\nVJ–23X przerwał mu:\n— To dzięki nieśmiertelności.\n— Zgoda. Nieśmiertelność jest faktem i musimy się z nią liczyć. To prawda, że nieśmiertelność ma i drugie oblicze. Galaktyczny AC rozwiązał wiele naszych problemów, ale trzeba przyznać, że przy rozwiązywaniu problemu nieśmiertelności zapomniał o swoich poprzednich rozwiązaniach…\n— Ale mimo to, jak sądzę, nie miałbyś ochoty pożegnać się z życiem?\n— No, wiesz! — żachnął się MQ–17J, natychmiast łagodniejąc. — Jasne, że nie. Stanowczo nie osiągnąłem jeszcze odpowiedniego wieku. Ile masz lat?\n— Dwieście dwadzieścia trzy. A ty?\n— Ja nie mam jeszcze dwóch setek. Ale wracając do rzeczy — populacja podwaja się regularnie co dziesięć lat. Nasza Galaktyka jest już przepełniona, następną będziemy mieli zapełnioną w ciągu następnych dziesięciu lat. Jeszcze dziesięć lat i jeszcze dwie galaktyki więcej. .Następna dekada — i cztery dalsze. W ciągu tysiąca lat mamy milion zaludnionych galaktyk, a w ciągu dziesięciu tysięcy lat — całą Metagalaktykę. I co wtedy?\n— Jeśli już przy tym jesteśmy, to istnieje tu jeszcze problem transportu. Ciekaw jestem, jak wiele energii trzeba zużyć na przeniesienie istot z jednej galaktyki na drugą?\n— Bardzo słuszna uwaga! Już obecnie ludzkość zużywa dwie jednostki słoneczne na rok.\n— Większość z tego jest tracona. Poza tym nasza Galaktyka zupełnie bezużytecznie wyrzuca w Kosmos tysiąc jednostek słonecznych rocznie. A my zużywamy tylko dwie z nich.\n— W porządku, ale nawet przy stuprocentowej wydajności bylibyśmy w stanie tylko odroczyć nasz koniec. Nasze wymagania energetyczne rosną w postępie geometrycznym — nawet szybciej niż zaludnienie. Energii zabrakłoby nam szybciej niż miejsca w Galaktyce. To była słuszna uwaga. Bardzo słuszna…\n— Wobec tego będziemy musieli budować nowe gwiazdy z gazu międzygwiezdnego…\n— Może jeszcze z rozproszonego ciepła? — rzucił ironicznie MQ–17J.\n— A jeśli rzeczywiście istnieje jakiś sposób na zawrócenie entropii? Powinniśmy o to zapytać Galaktycznego AC.\nVJ–23X nie powiedział tego zupełnie poważnie, ale MQ–17J dobył już z kieszeni swój łącznik AC i położył go przed sobą na stole.\n— Ja też mam na to ochotę — powiedział. — Ostatecznie to jest problem, przed którym tak czy inaczej stanie kiedyś ludzkość…\nPrzez chwilę przyglądał się małej, sześciennej kasetce. Nie było w niej nic szczególnego poza tym, że przez hiperprzestrzeń połączona została z wielkim Galaktycznym AC, będącym na usługach całej ludzkości. Jak uważano, nawet sama hiperprzestrzeń stanowiła integralną część Galaktycznego AC.\nMQ–17 zastanawiał się chwilę, czy w jego nieśmiertelnym życiu uda mu się kiedykolwiek ujrzeć Galaktycznego AC. Znajdował się pono na swojej własnej planecie spowitej pajęczyną wiązek pola siłowego, utrzymujących w swym wnętrzu materię. Stamtąd brały swój początek fale submezonowe, które zastąpiły teraz prymitywne zawory molekularne. I mimo tak subeterycznej pracy Galaktyczny AC — jak mówiono — mierzył sobie pełnych tysiąc stóp średnicy.\nMQ–17J, nagle zdecydowany, rzucił w mikrofon kasety pytanie:\n— Czy można będzie kiedykolwiek zawrócić bieg entropii?\nVJ–23X spojrzał na niego zaskoczony i powiedział:\n— Nie sądziłem, że naprawdę o to zapytasz.\n— Obaj wiemy, że entropia nie może maleć. Nie sposób zamienić dymu i popiołu na powrót w drzewo.\n— Masz na swoim świecie drzewa? — odparł MQ–17J.\nPrzerwał im Galaktyczny AC. Z małej kasety na biurku dobył się piękny, delikatny głos:\nBRAK DANYCH WYSTARCZAJĄCYCH DO UDZIELENIA JEDNOZNACZNEJ ODPOWIEDZI.\n— Widzisz? — powiedział VJ–23X.\nPo czym obaj mężczyźni powrócili do swego raportu, który mieli przygotować dla Rady Galaktycznej.\nUmysł Zee Pierwszego kontemplował nową galaktykę bez szczególnego zainteresowania dla niezliczonych gwiezdnych spiral, które ją stworzyły. Nigdy przedtem jej nie widział. Zresztą, czy kiedykolwiek mógłby je wszystkie obejrzeć? Tyle ich przecież, każda z własnym brzemieniem ludzkości — i to brzemieniem, które zawsze było zbędnym balastem. Coraz częściej prawdziwą esencję człowieczeństwa można było znaleźć tu, w przestrzeni międzygwiezdnej.\nI to umysły! Nie ciała! Nieśmiertelne ciała pozostawały hen, na planetach, zawieszone ponad wiekami. Czasem zrywały się jeszcze do jakiejś materialnej działalności, ale zdarzało się to coraz rzadziej. Wprawdzie kilka nowych istot podjęło materialną egzystencję, przyłączając się w ten sposób do tego nieprawdopodobnego tłumu, ale jakież to mogło mieć teraz znaczenie? Tak czy inaczej, we Wszechświecie brakowało już miejsca dla nowych istot…\nZ zadumy wytrąciło Zee Pierwszego zgłoszenie innego umysłu, które nadeszło po wiotkich niciach nerwowych.\n— Jestem Zee Pierwszy — przedstawił się. — A ty?\n— Dee Sub Wun. A jak się nazywa twoja galaktyka?\n— Nazywamy ją tylko Galaktyką. A wy?\n— My też tak nazywamy swoją. Wszyscy ludzie nazywają swoje galaktyki Galaktykami. I nic więcej. A jak można inaczej?\n— Racja. Wszystkie galaktyki są takie same.\n— O nie, nie wszystkie. Na jednej, jakiejś szczególnej Galaktyce musiał wziąć swój początek rodzaj ludzki. I to ją musi wyróżniać.\n— Na której? — zaciekawił się Zee Pierwszy.\n— Nie potrafię powiedzieć. Ale będzie to pewnie wiedział Metagalaktyczny AC.\n— Zapytajmy go. Jakoś mnie to zainteresowało.\nZee Pierwszy był w stanie wszystko to ogarniać do czasu, dopóki galaktyki nie skurczyły się, by potem rozsypać się ponownie gwiezdnym pyłem na nieporównanie większej przestrzeni. Było ich teraz tyle bilionów, tyle setek bilionów! I wszystkie z ich nieśmiertelnymi istotami, wszystkie z brzemieniem inteligencji i umysłami, swobodnie dryfującymi w przestrzeni kosmicznej. A przecież jedna z tych galaktyk była unikalna — była pierwsza… Ona to właśnie w nieprzejrzanej, zamierzchłej przeszłości była jedyną Galaktyką, jaką zamieszkiwał Człowiek.\nZee Pierwszego trawiła ciekawość. Zapragnął ujrzeć tę Galaktykę. Zawołał:\n— Metagalaktyczny AC! Na której galaktyce wziął swój początek rodzaj ludzki?\nMaszyna słyszała wszystko — poprzez przestrzeń — na każdym globie. Jej receptory znajdowały się wszędzie i każdy z nich prowadził, poprzez hiperprzestrzeń, do owego nieznanego punktu, w którym znajdował się Metagalaktyczny AC.\nZee Pierwszy wiedział tylko o jednym człowieku, którego myślom udało się przeniknąć na rozsądną odległość od Metagalaktycznego AC. Tamten opowiadał potem o trudnym do dostrzeżenia, jaśniejącym globie o średnicy jakichś dwóch stóp…\n— Jak może się tam pomieścić cały Metagalaktyczny AC? — zapytał wtedy Zee pierwszy.\n— Większa jego część — brzmiała odpowiedź — znajduje się w hiperprzestrzeni. Trudno mi sobie jednak wyobrazić, jak to wygląda…\nNikt nie mógłby sobie tego wyobrazić. Zee Pierwszy bowiem dobrze wiedział, iż nikt nie pamięta już dnia, kiedy to jakikolwiek człowiek miał jakikolwiek wkład w budowę Metagalaktycznego AC. Każdy Metagalaktyczny AC wybierał i konstruował swego następcę. Każdy — podczas swego milionoletniego lub nawet dłuższego istnienia — gromadził dane, konieczne do zbudowania jeszcze lepszego, bardziej skomplikowanego i uniwersalniejszego następcy. Takiego, dla którego zbiór danych i możliwości poprzednika były kroplą w morzu…\nMetagalaktyczny AC powstrzymał rozbiegane myśli Zee Pierwszego. Nie był to głos, lecz po prostu informacja. Umysł Zee Pierwszego powędrował poprzez mętne morza galaktyk i nagle jedna z nich rozsypała się przed nim w gwiazdy.\nTeraz nadbiegła myśl — nieskończenie odległa, a zarazem nieskończenie klarowna: OTO PIERWOTNA GALAKTYKA CZŁOWIEKA.\nAleż ona była przecież taka sama, taka sama jak każda inna! Zee Pierwszy stłumił swoje rozczarowanie.\nDee Sub Wun, którego umysł cały czas towarzyszył tamtemu, powiedział nagle:\n— A czy jedna z tych gwiazd jest pierwotną gwiazdą Człowieka?\nMetagalaktyczny AC odparł: PIERWOTNA GWIAZDA CZŁOWIEKA STAŁA SIĘ NOWĄ. TERAZ TO JEST BIAŁY KARZEŁ.\n— A więc ludzie z tego układu wyginęli? — zapytał bez zastanowienia, zaskoczony Zee Pierwszy.\nDLA ICH FIZYCZNYCH CIAŁ ZOSTAŁ W ODPOWIEDNIM CZASIE ZBUDOWANY, JAK TO SIĘ W TAKICH PRZYPADKACH ROBI, NOWY ŚWIAT — brzmiała odpowiedź.\n— Tak, oczywiście — przytaknął Zee Pierwszy. Ale uczucie zagubienia przygnębiło go jeszcze bardziej. Nieoczekiwanie jego umysł uświadomił sobie jeszcze dobitniej swoją więź z Pierwotną Galaktyką Człowieka. Nie, niechaj się zagubi z powrotem pośród tego mętnego pyłu galaktyk… Nie chciał jej nigdy więcej widzieć.\n— Stało się coś? — zapytał Dee Sub Wun.\n— Tak. Gwiazdy umierają. Nasza pierwotna gwiazda jest już martwa.\n— Wszystkie muszą umrzeć. Nie może być inaczej.\n— Ale kiedy wyczerpie się cała energia, nasze ciała również ostatecznie umrą, a wraz z nimi ty i ja.\n— Na to trzeba będzie jeszcze poczekać biliony lat.\n— Nie chcę, żeby tak się stało nawet za biliony lat. Metagalaktyczny AC! Jak można powstrzymać gwiazdy przed umieraniem?\n— Pytasz, jak można zawrócić wzrost entropii… — powiedział z rozbawieniem Dee Sub Wun.\nBRAK JEST JESZCZE DANYCH WYSTARCZAJĄCYCH DO UDZIELENIA JEDNOZNACZNEJ ODPOWIEDZI — brzmiała odpowiedź Metagalaktycznego AC.\nMyśli Zee Pierwszego pobiegły na powrót ku jego własnej Galaktyce. Nie przesłał więcej żadnej myśli Dee Sub Wunowi, którego ciało mogło oczekiwać nań gdzieś w Galaktyce odległej o trylion lat świetlnych, lub może tuż obok, na jednej z gwiazd, sąsiadujących z własną gwiazdą Zee Pierwszego. Nie miało to zresztą żadnego znaczenia.\nZmartwiony Zee Pierwszy zabrał się do zbierania międzygwiezdnego wodoru, z jakiego zbudowana była jego mała gwiazda. Jeśli gwiazdy muszą kiedyś umrzeć, to przynajmniej kilka z nich można będzie jeszcze odbudować…\nCzłowiek rozmyślał. Dyskutował sam ze sobą — bowiem pod względem umysłowym istniał już tylko jeden Człowiek. Składał się z trylionów, trylionów ciał — ciał nie posiadających wieku, umieszczonych na swoich miejscach, odpoczywających w spokoju i nie podlegających rozkładowi. Każde z nich strzeżone było przez niezawodne, idealne automaty, podczas gdy umysły wszystkich tych ciał swobodnie się ze sobą zlewały, niedostrzegalnie przyłączając się jeden do drugiego.\n— Wszechświat umiera — powiedział Człowiek.\nPotem rozejrzał się po mglistym morzu galaktyk. Gwiazdy–olbrzymy, marnotrawcy, wyczerpały się już dawno, w najzamierzchlejszej z zamierzchłych przeszłości Kosmosu. Teraz już prawie wszystkie gwiazdy były białymi karłami, gasnącymi z dnia na dzień w oczekiwaniu śmierci.\nNowe gwiazdy powstawały teraz z pyłu międzygwiezdnego — niektóre wskutek procesów naturalnych, inne zaś budowane przez Człowieka. Możliwe było jeszcze doprowadzenie do zderzenia ze sobą białych karłów i budowanie — dzięki potwornym siłom, jakie się przy tym wyzwalały — nowych gwiazd. Ale w taki sposób można było stworzyć tylko jedną nową gwiazdę z każdego tysiąca zniszczonych białych karłów — a i tę oczekiwała śmierć.\n— Przy ostrożnym gospodarowaniu — powiedział Człowiek — i trzymaniu się wskazówek Kosmicznego AC, nawet ta energia, jaka została jeszcze we Wszechświecie, może wystarczyć na biliony lat.\n— Ale nawet i wtedy — rozważał dalej Człowiek — ostatecznie wszystko dobiegnie końca. Nie pomoże gospodarowanie, ani oszczędzanie, energia raz rozproszona jest stracona i nie sposób jej odzyskać. Entropia musi wzrastać do maksimum.\n— Ale czy bieg entropii nie może być zawrócony? — zastanowił się Człowiek. — Warto zapytać o to Kosmicznego AC.\nKosmiczny AC był wszędzie wokół nich — choć nie w Kosmosie. Ani jeden jego fragment nie znajdował się już w Kosmosie. Zrobiony z czegoś, co nie było ani materią, ani energią, czuwał skryty w Hiperprzestrzeni. Zagadnienie jego rozmiarów i natury nie miało już znaczenia w żadnym z aspektów możliwych do pojęcia przez Człowieka.\n— Zbierz więc dodatkowe dane — powiedział Człowiek. BĘDĘ TAK ROBIĆ. ROBIĘ TO OD STU BILIONÓW LAT. MNIE I MOICH POPRZEDNIKÓW PYTANO O TO WIELE RAZY. ALE WSZYSTKIE DANE, JAKIE POSIADAM, SĄ JAK DOTĄD NIEWYSTARCZAJĄCE.\nI stało się światło…\nPokud nebude během pár sekund přesměrováni, - warszawska agencja fotograficzna agencja fotograficzna zzasieg cała polska - najlepsze ceny serwis sprzatajacy cennik serwis sprzątający ceniiczek firmy sprzatajacej - fotograf na wesele z Nowego Sącza


Wąż nieskończoności - Drunvalo Melchizedek - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Wąż nieskończoności - ebook\nWąż nieskończoności ebook\nOpis ebooka Wąż nieskończoności - Drunvalo Melchizedek\nOpinie o ebooku Wąż nieskończoności - Drunvalo Melchizedek\nFragment ebooka Wąż nieskończoności - Drunvalo Melchizedek\nNiniejsza książka stanowi kontynuację mojej poprzedniej publikacji zatytułowanej Świetlisty Wąż. Zawiera wskazówki, których udzielają nam nasi rdzenni przodkowie. Owi przodkowie to wciąż zamieszkujące Ziemię autochtoniczne ludy, które dysponują – według mnie – kluczami do naszej przyszłości.\nW trakcie rozmowy, jaką przeprowadziłem z członkami Rady Starszych Majów Itza w stanie Jukatan, w Meksyku, stało się dla mnie jasne, że zgodnie z ich wierzeniami w ostatnich minutach poprzedzających koniec cyklu, czyli 21 grudnia 2012 roku, Majowie w pełni otworzą się przed światem. Nie będą już dłużej skrywać tajemnic, które poznali wiele tysięcy lat temu, lecz pozwolą światu je poznać. Mają oni bowiem pełną świadomość tego, że Ty jesteś nimi. To, co przydarza się Tobie, spotyka także ich.\nMajowie wierzą, że ich obowiązkiem wobec świata jest udzielenie wskazówek, dzięki którym ludzkość zacznie odbierać Jedną Rzeczywistość w nowy sposób – sercem. Innymi słowy, pragną oni nam pomóc w opuszczeniu tego Starego Świata i wkroczeniu do Nowego. Według nich jest to w chwili obecnej absolutnie konieczne.\nJa także będę w pełni otwarcie wyjawiał informacje przekazane mi przez Majów. Chcę pomóc moim krewnym we wzniesieniu się na wyższy poziom świadomości – a wszyscy jesteśmy ze sobą spokrewnieni.\nJeżeli Biały Wąż gryzący własny ogon – Uroboros – jest idealnie zsynchronizowany z cyklem Ziemi, Słońca i centrum Galaktyki, które także gryzą swoje ogony, to w chwili zakończenia cyklu wszystko stanie się możliwe. Czy ludzkość na to zareaguje i zacznie śnić nowy sen? Cokolwiek nastąpi, będzie to zgodne z Boskim Porządkiem, a wraz z rozwojem wydarzeń wszyscy będziemy świadkami tego, co nasi przodkowie przygotowywali przez wiele tysięcy lat.\nInformacje przekazywane przez rdzenne ludy niosą nadzieję światu, ponieważ Starożytni towarzyszą nam przez cały czas i pragną się z nami podzielić pradawnym sposobem interpretowania naszego codziennego życia, który przewyższa to, co usłyszeliśmy od społeczeństwa, przedstawicieli religii, rządu i od rodziny.\nJesteśmy obecnie świadkami gwałtownej przemiany i większość z Was jest w stanie ją poczuć. Połączmy nasze serca i przygotujmy się na sytuację, w której nasz świat otworzy się na nas w zupełnie nieoczekiwany sposób.\n Wyd. Centrum, 2009 – przyp. red.\nCZĘŚĆ PIERWSZA: PRZEŁAMUJĄC MILCZENIE\nROZDZIAŁ 1: Sedona, 2007 rok\nCywilizacja Majów jest tajemnicza, skomplikowana i trudna do zgłębienia przez świat zewnętrzny. W ciągu ostatnich dwóch dekad pojawiło się wiele majańskich rad, które nie zawsze są ze sobą zgodne. Z podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku innych rdzennych plemion z różnych zakątków świata, ale także w odniesieniu do wszystkich grup zamieszkujących naszą planetę.\nRada Starszych Majów w Gwatemali powstała w roku 2000. Jej przewodniczący nazywa się Valerio Canche Yah. Mężczyzna ten przez większość czasu pozostaje w ukryciu, co nie zmienia faktu, że dysponuje on ogromną władzą. Pomimo tego, że według dokumentów prawnych kadencja przewodniczącego rady powinna trwać trzy lata, Valerio Canche Yah stoi na jej czele od momentu jej założenia.\nInnym członkiem tej rady jest Don Alejandro Cirilo Perez, który został wybrany na ambasadora Majów. Jest on majańskim szamanem i kapłanem, którego linia przekazu sięga trzynastu pokoleń wstecz i który cieszy się wśród swoich ludzi ogromnym szacunkiem. Był on dla naszej planety jasnym światłem ofiarowanym przez Majów. Przemawiał w wielu miejscach, między innymi w Wielkiej Brytanii, aby pomóc swojemu ludowi, ale także po to, by wesprzeć cały świat. Ponadto, jest on pierwszym rdzennym Majem, który został ambasadorem pracującym dla rządu Gwatemali.\nInnym Majem, który również wchodzi w skład Rady Starszych Majów w Gwatemali, jest Don Pedro Pablo Chuc Pech. Poznałem go w Paryżu, kiedy wspólnie przemawialiśmy przed publicznością liczącą ponad 1100 osób. Od początku naszej znajomości miałem pełną świadomość tego, że jest on wielkim człowiekiem i na poziomie serca uważałem go za swojego brata. Don Pedro Pablo otrzymał tytuł przywódcy Rady Starszych Majów Itza w meksykańskim stanie Jukatan. Jest on jednak na tyle skromnym człowiekiem, że nie przykłada do tego zbyt dużej wagi. Rada ta została założona przede wszystkim po to, aby kontaktować się z uprzemysłowionym światem. Majowie Itza są największym plemieniem żyjącym na terenach zamieszkiwanych przez Majów – czyli przede wszystkim w Meksyku, ale także Belize, Hondurasie, Gwatemali, Salwadorze i innych miejscach.\nDo Rady Starszych Majów Itza należy także inny mężczyzna, Hunbatz Men, który w rzeczywistości nazywa się Hunbatz Mena. Hunbatz przebywa zazwyczaj w majańskiej posiadłości Lol Be, położonej niedaleko świątyni Chitzen Itza, do której zjeżdżają współcześni Majowie, aby przypomnieć sobie utraconą wiedzę. Wiedzę, która została umyślnie zniszczona przez hiszpańskich konkwistadorów i Kościół katolicki.\nW marcu 2003 roku Hunbatz Men poprosił mnie oraz zorganizowaną przeze mnie grupę reprezentantów świata o przeprowadzenie ceremonii w stanie Jukatan. Więcej na ten temat napiszę w dalszej części książki. Kiedy odprawialiśmy te rozbudowane rytuały, przywódcy Majów utworzyli jeszcze jedną radę, która pewnego dnia może przyjść światu z pomocą. Nosi ona nazwę Rada Starszych Ameryki. Zrzesza ona około trzystu przywódców rdzennych plemion – nie tylko Majów, ale przedstawicieli wszystkich ludów, które są tym zainteresowane – zamieszkujących różne części Ameryk.\nChoć członkowie owych rdzennych plemion Ameryk mogą się wydawać prostymi ludźmi mieszkającymi w dżungli i na szczytach wysokich gór, przechowują oni w swoich sercach informacje, wiedzę i wspomnienia, które w odpowiednim momencie staną się bezcenne i potrzebne całemu światu. Wkrótce to zrozumiesz.\nCzęsto zapominamy o tym, że Starożytny Świat wciąż żyje w naszym społeczeństwie i aż do dnia dzisiejszego bezustannie rozbrzmiewa w sercu Matki Ziemi, sercu Ojca Słońce i sercu Wszechświata, aby utrzymać nasz delikatny świat w stanie równowagi.\nJestem przekonany, że gdyby nie Majowie i powiązane z nimi rdzenne plemiona, żylibyśmy w znacznie bardziej chaotycznym świecie, niż w chwili obecnej. Dzięki Majom będziemy mieli okazję być świadkami objawienia świadomości, które – jak przewidują – zakończy się narodzinami nowej Ziemi i nowej ludzkości.\nZgodnie z przepowiednią prezentowaną przez Majów Itza, 22 grudnia 2012 roku możemy się spodziewać nadejścia nadziei i piękna. Majowie nie przestają być jednak przy tym realistami i przyznają, że 21 grudnia 2012 roku zakończy się stary cykl i stary sposób życia. Więcej informacji na temat okna czasu, które się wtedy otworzy, znajdziesz w dalszej części książki.\nJeżeli chcemy zrozumieć, dokąd zmierzamy, musimy pamiętać o naszej przeszłości, ponieważ wszystkie wydarzenia we Wszechświecie zachodzą w cyklach, a pamięć, wiedza, informacje i mądrość, których potrzebujemy, są zawarte w DNA naszych przodków. Nie możemy ich zlekceważyć i ślepo brnąć przed siebie, ponieważ w ten sposób doprowadzimy do katastrofy. Potrzebujemy naszych żyjących przodków, a oni potrzebują nas.\nMamy jedyną w swoim rodzaju okazję do tego, aby na nowo połączyć się z naszymi antenatami, którzy wciąż żyją na Ziemi jako Majowie Itza oraz inne rdzenne plemiona z różnych zakątków świata. Do Wielkiej Przemiany pozostało nam już niedużo czasu, ale jeżeli zachowamy otwarte serca, odnajdziemy drogę wiodącą do Nowego Świata i wszystko będzie dobrze.\nŚWIETLISTEGO WĘŻA CIĄG DALSZY\nZaczniemy od opowieści, którą Majowie przekazali mi, abym mógł ją przedstawić Wam. Porusza się ona niczym rzeka – co chwilę zmienia kierunek, ale przez cały czas zmierza w stronę oceanu, którym dla nas jest oświecenie. Tego rodzaju opowieści w coraz większym stopniu będą zmniejszać różnicę pomiędzy naszym odbiorem Starożytnego i Współczesnego Świata. Zmienią one nasze wyobrażenie o tym, jak Współczesny Świat postrzega Słońce, Ziemię i nasz niesamowity Wszechświat. Jeżeli jesteś w stanie wyobrazić sobie to, o czym mówię, za pomocą swojego serca, a nie umysłu, na pewno mnie zrozumiesz.\nPostaram się przetłumaczyć na język Współczesnego Świata to, co zostało mi przekazane przez samych Majów. Nie zmienia to jednak faktu, że wszyscy się od siebie różnimy i w inny sposób rozumujemy. Ludzki język nie jest idealny, ale mam nadzieję, że uda mi się dotrzeć do takich obszarów Twojego serca, że intuicyjnie pojmiesz to, co pragnę Ci przekazać.\nW lipcu 2007 roku Don Alejandro Cerilo Perez oraz jego żona Elizabeth przybyli do położonego w stanie Arizona miasta Sedona, w którym mieszkam, aby opowiadać publicznie o przepowiedni Majów. Następnego dnia spotkali się ze mną. Rozmawialiśmy trochę o przewidywaniach Majów, po czym moi goście poprosili mnie o pomoc.\nWedług Don Alejandra, który przemawiał przed około trzystuosobową publicznością, Rada Starszych Narodu Majów w Gwatemali nie powiedziała światu ani słowa przez 527 lat (aż do 2007 roku). To bardzo długi okres milczenia.\nW 2007 roku Majowie zaczęli przełamywać milczenie. Widzisz zatem, dlaczego ma to tak duże znaczenie dla świata. Prawdę mogą jednak przekazać wyłącznie sami Majowie. Twierdzenia wymyślane przez ludzi z zewnątrz, którzy snują domysły albo których świadomość nie ma prawie nic wspólnego z Majami, nie mogą być prawdziwe.\nMajowie pragną Cię poinformować, że świat, który znasz i w którym żyjesz, nie jest taki, jak Ci się wydaje. My, współcześni ludzie, sądzimy, że rzeczywistość jest czymś trwałym i prawdziwym i że poza zachodzącymi na zewnątrz wydarzeniami nic nie może ulec zmianie. Wierzymy, że świat jest czymś stabilnym i że będzie trwał wiecznie bez względu na to, czy będziemy istnieć, czy nie. Majowie pragną Cię poinformować, że nie jest to prawdą. Świat to obrazy, które są tworzone przez świadomość i które można zmieniać podczas ceremonii za pomocą tej właśnie świadomości – i to w szczególności za pomocą świadomości, która jest bezpośrednio połączona z ludzkim sercem.\nWkroczysz niedługo na nową drogę życia, którą rozumiano tylko w Starożytnym Świecie. Świat Współczesny nie ma zbyt dużego pojęcia na temat tego, o czym będzie tu mowa, a wręcz nie zdaje sobie sprawy, że tego rodzaju wiedza w ogóle istnieje. Zaprezentowana w tej książce droga życia jest dokładnie tym, czego Ty, mieszkaniec Współczesnego Świata, obecnie potrzebujesz, ale prawdopodobnie o tym nie wiesz. Ludzkość przypomina w chwili obecnej motyla, który lada moment opuści swój kokon. Wszystko, co dotychczas znał, wkrótce ulegnie zmianie, a wokół niego pojawi się zupełnie inny świat.\nDlaczego zatem biały człowiek wypowiada się na temat Majów? Aby odpowiedzieć na to pytanie, będę musiał opowiedzieć Wam trochę o swoim życiu. Postaram się jednak, aby ta opowieść była tak krótka, jak to tylko możliwe.\nPodobnie jak wielu innych ludzi, jako dwudziestokilkulatek bardzo dużo rozmyślałem o tym, dlaczego w ogóle znalazłem się na Ziemi i o co chodzi w życiu. Czym są nasza planeta i świecące nad nami Słońce? Co tak naprawdę wydarza się w naszej codziennej egzystencji? Zadawałem sobie wiele pytań.\nTe zagadnienia tak bardzo mnie zaintrygowały, że poszedłem do college’u, aby studiować fizykę i matematykę – nie zrobiłem tego jednak, żeby zostać fizykiem albo żeby znaleźć przyzwoitą pracę. Miałem nadzieję, że fizycy i matematycy wiedzą, czym są owe gwiazdy i planety. Z tego względu przez wiele długich lat się uczyłem. W końcu doszedłem do wniosku, że naukowcy nie wiedzą o Wszechświecie więcej ode mnie. Są bezradni i również poszukują odpowiedzi.\nPostanowiłem wtedy odejść od lewej półkuli mózgu i zaufać prawej. Zacząłem zgłębiać tajniki sztuki, historii sztuki i malarstwa. Przed dwa lata studiowałem 20 000 lat historii sztuki, począwszy od sztuki naskalnej, a skończywszy na sztuce współczesnej. Powoli, dzięki kobiecej części mózgu, zacząłem rozumieć, o co chodzi w życiu. Prawda w dalszym ciągu była jednak niezwykle trudna do uchwycenia.\nKiedy skończyłem college, postanowiłem zgłębić tajniki medytacji. Często słyszałem, że odpowiedzi na pytania dotyczące życia znajdują się w naszym wnętrzu i wydawało mi się to uzasadnione. Pierwszy raz medytowałem wraz z pewnymi hindusami. Sprawili oni, że zacząłem się interesować mantrami i wpływem dźwięku na świadomość. Efekty były tak potężne, że zacząłem poważniej stosować tę metodę rozumienia życia.\nPewnego dnia, kiedy byłem głęboko pogrążony w medytacji, zaskoczyło mnie niespodziewane zjawisko. Nie miałem zamiaru go wywołać – po prostu mi się przytrafiło. Do pomieszczenia wleciały dwie unoszące się w powietrzu kule światła o średnicy około szesnastu cali. Szybko zbliżyły się do mnie i zawisły po obu stronach mojego ciała w odległości mniej więcej metra ode mnie. Były to niezwykle jasne światła. Jedno z nich miało piękny ultrafioletowy kolor, drugie natomiast było jasnozielone. Nie miałem pojęcia, czym były owe światła, ale z jakiegoś względu nie odczuwałem strachu. Miałem wręcz wrażenie, że jestem świadkiem czegoś jak najbardziej normalnego.\nWtedy właśnie telepatycznie usłyszałem w swojej głowie słowa: „Nie jesteśmy czymś odrębnym od ciebie. Jesteśmy tobą na innym poziomie istnienia”. Nie wiedziałem, o co im chodzi, ale temat istnienia interesuje mnie od tamtej pory w znacznie większym stopniu. Owe dwie kule światła zaczęły mnie prowadzić i pomimo upływu ponad czterdziestu lat, wciąż są obecne w moim sercu i w moim życiu.\nZa sprawą interakcji z tymi dwiema kulami światła, zostałem zaprowadzony do ponad siedemdziesięciu nauczycieli duchowych pochodzących z różnych części świata i studiowałem wiele różnych form medytacji. Jednocześnie, co ma znaczenie z obecnego punktu widzenia, owe dwie kule światła zaprowadziły mnie także do świata rdzennych kultur, abym spróbował zrozumieć ich pradawne idee.\nTe dwie kule światła wkrótce poinformowały mnie, że są „aniołami”. Powiedziały, że anioły to istoty pozbawione formy. Przybierają ją jednak po to, aby ludzie mogli się z nimi porozumiewać. Kule światła oznajmiły mi także, że dawno temu ukazywały się jako istoty ludzkie ze skrzydłami, ale w rzeczywistości nie wyglądają w ten sposób. Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się nawiązać kontaktu z aniołami. Byty te emanowały jednak takim ciepłem i spokojem, że uwierzyłem im i wierzę im aż do dnia dzisiejszego.\nJuż na samym początku naszej znajomości „anioły” zaprowadziły mnie do żyjącego w Nowym Meksyku plemienia Taos. Przez czternaście lat mieszkałem wśród Indian Taos w Pueblo Taos lub gdzieś w pobliżu. Jednym z moich mentorów w pueblo był mężczyzna, którego nazywano Tellus Goodmorning. Kiedy go poznałem, miał ponad dziewięćdziesiąt lat. Zdążył już jednak odejść do następnego świata. Stał on na czele Kościoła Pejotlowego Stanów Zjednoczonych. Poprosił mnie, abym został jego uczniem. (Co ciekawe, nigdy nie pozwolił mi zjeść pejotlu, ponieważ stwierdził, że go nie potrzebuję.)\nStopniowo inni mieszkańcy Pueblo Taos zaczęli się ze mną dzielić swymi pradawnymi ideami. Jeden z nich nazywał się Juan Concha i był ostatnim przywódcą Pueblo Taos, któremu plemię przyznało tytuł „kasiki”, czyli przywódcy duchowego.\nObserwowałem, jak wewnętrzna praca tych rdzennych Amerykanów zaczyna się manifestować także w moim życiu i nie byłem w stanie tego powstrzymać. Po czternastu latach spędzonych w towarzystwie Taos doskonale znałem ich sposób postrzegania świata. Moje życie uległo przemianie. Byłem przygotowany do tego, żeby wyruszyć w świat i pracować z innymi plemionami. Według Indian z Pueblo Taos było to moim celem w tym wcieleniu.\nKule światła zaprowadziły mnie następnie do plemienia Anasazi. Owo plemię Starożytnych istniało przed Hopi, Siuksami, Lakota, Czejenami i większością innych znanych nam plemion. Za sprawą Anasazi zacząłem rozumieć i odczuwać świętość ceremonii. To dzięki nim nawiązałem kontakt z Majami.\nW 1985 roku kule światła sprawiły (za pośrednictwem mężczyzny znanego jako Thoth, staroegipskiego skryby), że trafiłem do meksykańskiego stanu Jukatan, aby pobierać nauki i przeprowadzać ceremonie. Thoth jest także od dawien dawna powiązany z Majami, ponieważ był królem Atlantydy w czasie, gdy zamieszkiwali ją Majowie. Więcej na ten temat napiszę w dalszej części książki.\nThoth sprawił, że przeprowadziłem ceremonie w uświęconych świątyniach Majów, a dokładnie w takich miejscach, jak: Uxmal, Labna, Kaba, Chitzen Itza, Tulum, Kahunlich czy Palenque. Udałem się nawet do Tikal w Gwatemali. Przeszedłem wówczas inicjację. Majowie Itza przez cały czas obserwowali, jak zaczynam pracować na tym nowym dla siebie poziomie.\nKilka lat później poznałem mężczyznę nazywanego Hunbatz Men – mieszkającego w stanie Jukatan kapłana i szamana Majów, członka Rady Starszych Majów Itza. Zaczął mnie on uczyć majańskiego sposobu postrzegania świata, który różnił się od światopoglądu plemion poznanych przeze mnie w Stanach Zjednoczonych. Pod koniec lat 90. XX w. Hunbatz po raz pierwszy poprosił mnie, abym poprowadził wraz z nim ceremonię. Przez wiele lat odprawialiśmy wspólnie rytuały w różnych świątyniach w stanie Jukatan.\nW kolejnych latach byłem także proszony o zabranie głosu podczas zebrań rady. Zgadzałem się, aby podtrzymać łączącą nas relację i jeszcze lepiej zrozumieć pradawne idee ich kultury. Całkiem niedawno Rada Starszych Majów Itza zwróciła się do mnie, abym został jej członkiem.\nW marcu 2003 roku Hunbatz Men zaproponował mi, żebym przyjechał do Meksyku, gdzie zaczęliśmy odprawiać bardziej rozbudowane rytuały z plemionami z różnych części Ameryki Środkowej i Ameryki Południowej. Mój sposób rozumienia prawdziwego znaczenia ceremonii uległ zmianie, kiedy coraz bardziej zacząłem schodzić w głąb Pradawnego Świata i zbliżać się do Źródła Życia. Dopiero niedawno, w 2007 roku, naprawdę poczułem, że udało mi się zrozumieć, co te praktyki oznaczały dla mieszkańców Antycznego Świata. Ceremonie odprawiane w przeszłości były mi jednak potrzebne, abym mógł wykroczyć poza to, czego nauczyłem się jako biały człowiek.\nKrzywa wiedzy zgromadzonej pomiędzy 4000 r. p.n.e. a 2012 rokiem\nW tym pięćdziesięcioletnim okresie otrzymaliśmy równie dużo bitów informacji (posługując się terminem zaczerpniętym z języka informatyki), ile w ciągu poprzednich 6000 lat! Nic podobnego nie wydarzyło się dotychczas w historii człowieka.\nBadacze ci odkryli następnie, że w latach pomiędzy 1950 a 1970 (te daty są oczywiście umowne) ludzkość znów nauczyła się równie dużo, co przez owych 6000 lat. Tym razem zajęło to zaledwie 20 lat. Na tym jednak nie koniec. Pomiędzy 1970 a 1980 rokiem znów nauczyliśmy się tyle, ile w ciągu pierwszych 6000 lat istnienia naszej cywilizacji. Proces gromadzenia informacji przyspieszał dalej do 1986 roku, kiedy to ilość posiadanej przez nas wiedzy raz jeszcze uległa podwojeniu, i przyspiesza w dalszym ciągu.\nW pewnym momencie, w latach 80., informacje z kosmosu i Ziemi napływały tak szybko, że pracownicy NASA nie byli nawet w stanie ściągnąć ich na dyski swoich komputerów. Zbierane przez nich dane były przetwarzane z ośmio- lub dziewięcioletnim opóźnieniem. Musieli oni poczekać do momentu, w którym sprzęt komputerowy i oprogramowanie nadrobiły straty względem ludzkiej zdolności uczenia się.\nW chwili obecnej znajdujemy się na krzywej, która biegnie niemalże pionowo w górę. W ciągu kilku tygodniu uczymy się tyle, ile nauczyliśmy się przez 6000 pierwszych tysięcy lat istnienia naszej cywilizacji. To brzmi nieprawdopodobnie, ale to prawda.\nNapisane około 6000 lat temu w języku sanskryckim Wedy opowiadają o czasach, w których żyjemy obecnie. Jest w nich mowa o zgłębianiu tajemnic elektryczności i magnetyzmu. Pojawia się w nich wręcz stwierdzenie: „uczymy się latać po niebie w metalowych pudełkach”. Według Wed, pewnego dnia wszystko to przestanie mieć dla nas jednak znaczenie. Ludzkość, niczym dziecko, które w okresie dojrzewania wyrzuca swojego ulubionego misia i otwiera się na wyższą wizję, pozwoli temu wszystkiemu odejść. Być może trudniej w to uwierzyć niż w samo oświecenie, ale życie jest pełne niespodzianek.\nZ punktu widzenia Majów wysoka technologia nie jest oznaką rozwoju cywilizacyjnego – jest raczej zapowiedzią tego, że cywilizacja ma się rozwinąć. Jaką wartość będzie miała dla ludzi technologia, kiedy odkryją oni, że ludzkie ciało i ludzka świadomość są w stanie robić wszystko, do czego jest ona zdolna w chwili obecnej, a nawet znacznie, znacznie więcej? Czy nie zrezygnujemy ze stosowania zewnętrznej technologii, kiedy zorientujemy się, że technologia wewnętrzna jest znacznie bardziej złożona? Majowie uważają, że kiedy to do nas dotrze, zajdzie w nas nieodwracalna przemiana.\nGdy spogląda się wstecz na starożytne kultury, wyraźnie widać, że my, ludzie, bardzo różnimy się od naszych przodków sprzed, dajmy na to, 2000 lat. To dość oczywiste: nie chodzi tylko o współczesne nowinki technologiczne, lecz o sposób postrzegania otaczającej nas rzeczywistości; o sposób myślenia o tym, czym owa rzeczywistość w ogóle jest; a także o sposób myślenia o tym, jakie miejsce w niej zajmujemy. Majowie mówią, że czeka nas niezwykle ważna zmiana w świadomości. Stajemy się czymś zupełnie nowym – nowym gatunkiem, który postrzega rzeczywistość w nowy sposób. To właśnie na tym polega znaczenie daty 21 grudnia 2012 roku: jest to zmiana w ludzkiej świadomości, którą nazywamy oświeceniem. Będziemy w tej książce mówić o wielu innych zagadnieniach, ale to właśnie jest główny kierunek, w którym zmierzamy. Ludzka świadomość zbliża się obecnie do momentu, w którym nasza ewolucja ulegnie niesamowitemu przyspieszeniu i przeskoczy na nowy poziom świadomości. Stajemy się czymś wspanialszym od tego, co jest obecnie określane mianem człowieka.\nGdy to zrozumiemy, będziemy mogli powrócić do omawiania tego, co Majowie mają do powiedzenia na temat naszej przyszłości. Będzie to możliwe tylko wtedy, gdy zaczniemy mówić o zmianach zachodzących w ludzkiej świadomości. Przede wszystkim jednak powinniśmy pamiętać o tym, czym są ceremonie, ponieważ to właśnie dzięki nim ponownie odkryjemy, że jesteśmy w stanie wznieść się na wyższy poziom.\nW Starożytnym Świecie ceremonia oznaczała więcej, niż my, mieszkańcy Świata Współczesnego, jesteśmy w stanie pojąć. Ceremonia to bezpośrednia komunikacja i żywa więź z Wielkim Duchem, Matką Ziemią, Ojcem Niebem i Wszelkim Życiem. Starożytni uważali, że należy przeprowadzić ceremonię, aby mogła nastąpić jakakolwiek harmonijna zmiana w ludzkim świecie na Ziemi. Ceremonia jest tym, co łączy nasze serca z sercem Ziemi, sercem Słońca, sercem Wszechświata, a także każdą istotą i wszystkim, co istnieje.\nKiedy mieszkańcy Starożytnego Świata zaczęli przeprowadzać ceremonie, odkryli święty świat nieograniczonych możliwości. Majowie przewidzieli, że kiedy zbliżymy się do okresu lat pomiędzy 2012 a 2015, ludzkość pogrąży się w chaosie na bardzo głębokim poziomie. Nie ma jednak powodów do obaw. Nie zbliża się koniec, lecz początek. Czy jest to koniec cyklu czasu i koniec świata? Czy też może jest to początek nowego cyklu zasadzającego się na pięknie i nadziei? To właśnie powinniśmy odkryć.\nJeżeli obserwując otaczający nas świat, skupimy się na końcu cyklu, zobaczymy, że wszystko, z czym mamy do czynienia we współczesnych czasach, w chwili obecnej, zaczyna ulegać degeneracji i rozpadać się na najbardziej podstawowych poziomach. Majowie przewidzieli to bardzo dawno temu.\nWeźmy na przykład globalne ocieplenie oraz fakt, że środowisko naturalne prawdopodobnie szybko zbliża się do epoki lodowcowej (najpierw nastąpi ocieplenie), która wyeliminuje z powierzchni Ziemi większość form życia. Światowy system finansów znajduje się na krawędzi kompletnego załamania. Ludzie na całym świecie zmagają się z tym problemem. Choroby, takie jak HIV/AIDS, H5 czy H1N1, oraz inne problemy ze zdrowiem zagrażają światu pandemiami. W tym momencie toczy się ponad czterdzieści wojen – oprócz wojny w Afganistanie i „arabskiej wiosny”, na świecie ma miejsce wiele innych konfliktów, które umykają naszej uwadze. Co jeszcze bardziej bolesne, blisko cztery miliardy ludzi musi przeżyć za mniej niż dwa dolary dziennie, a każdego dnia głoduje 25 000 dzieci. Na świecie żyje siedem miliardów ludzi i liczba ta wciąż wzrasta. W końcu dojdziemy do punktu, w którym zniszczymy Wszelkie Życie na Ziemi. Po prostu doprowadzimy do jego wyginięcia.\nMógłbym pisać dalej, ale Twoje serce zapewne wie, o co mi chodzi. Czasy, w których żyjemy, są, mówiąc delikatnie, niepewne. Według Majów cały ten chaos został przewidziany dawno temu, ponieważ pojawia się on zawsze wtedy, kiedy zbliżamy się do końca cyklu. Stanowi on część cyklu życia i śmierci. Jest czymś zupełnie naturalnym. My natomiast zbliżamy się obecnie do końca bardzo długiego cyklu.\nMajowie przewidują, że ów chaos, którego obecnie doświadczamy, jest zaledwie początkiem. Na Ziemi ma się pojawić coś znacznie potężniejszego od wszystkiego, przez co teraz przechodzimy i co przytrafiło nam się w przeszłości.


You are at:Home»Motoryzacja»Auta z importu lepsze niż te z rodzimego rynku?\nBy Janusz on\t 3 grudnia 2020 0 Comments\nAutobaza.pl podsumowując III kwartał 2020 zwraca uwagę na ciekawe dane dotyczące odnotowanych szkód. Najwyraźniej to nie auta z importu zawyżają statystyki związane ze szkodami, lecz auta z rodzimego rynku. Niestety na rynku wtórnym przybyło aut ze szkodami. Pomimo, że oferta nieco odmłodniała i mamy najwięcej aut z Polski, to udział aut ze szkodami wzrósł do 38%.\n“Zatem można stwierdzić, iż to nie auta z importu mają decydujący wpływ na szkodowość. Owszem, zawyżają one średnią wieku aut na rynku wtórnym, jednak najwyraźniej mają mniejszą liczbę odnotowanych szkód, niż auta z rodzimego rynku.” – twierdzi Marek Trofimiuk Członek Zarządu serwisu autobaza.pl.\nMoże jednak rzeczywiście “Niemiec płakał jak sprzedawał…?”\nPrevious ArticleObniżki z okazji Black Friday sięgnęły średnio 3,4% wobec piątku 20 XI – badanie Deloitte\nNext Article Nowość | Mio MiVue 812 – nowy wymiar nagrań w 60 FPS


11 maja 2018 11 maja 2018 2 minute readby admin\nPocztówka pochodzi z początków XX wieku\nRynek z czasów II wojny światowej\nSporo zmieniło się na rynku od połowy ubiegłego wieku\nRzut oka na rybnicki rynek z czasów II wojny światowej pozwala na ciekawą i zabawną obserwację. Na starej pocztówce (wydana na początku II wojny światowej) widać dwa kominy garbarni przy obecnej ul. Marii Skłodowskiej-Curie. Z kolei na fotografii z roku 2016 pojawiają się dwa kominy Elektrowni Rybnik widoczne na horyzoncie. Taki ciekawy znak czasów. A dodatkowo – i to też ciekawostka – wprawne oko zauważy na drugim planie (po prawej stronie pośrodku) tylną ścianę restauracji Świerklaniec.\nKościół ewangelicki, a obok nieistniejący już dom parafialny\nKościół został wzniesiony w 1853 roku\nKościół ewangelicki znajdujący się przy dzisiejszej ul. Miejskiej (dawniej Dworcowa, czyli Bahnhofstrasse) wzniesiony został w roku 1853 w miejscu poprzedniej – strawionej pożarem – świątyni. Na prezentowanej pocztówce widać go wraz z nieistniejącym już domem parafialnym. Ciekawa jest sama forma pocztówki z tzw. długim adresem, czyli miejscem na korespondencję na awersie widokówki.\nWiosną 1940 r. rybnicka synagoga zniknęła z krajobrazu\nRybnicka synagoga znajdowała się u zbiegu dzisiejszych ulic Zamkowej i Chrobrego. Prezentowana pocztówka z początku XX wieku przedstawia bożnicę od strony ul. Zamkowej, co zresztą wprost napisano na widokówce: Schlossstrasse mit Synagoge – ulica Zamkowa z synagogą. Niestety nie zachowały się żadne zdjęcia wnętrza rybnickiej synagogi, którą naziści podpalili w roku 1939. Wczesną wiosną 1940 r. teren został wyrównany i w miejscu tym założono zieleniec.\nWidok Rynku ze sklepem Willy’ego Rahmera\nTen sam widok po stu latach\nNa pocztówce z początku XX wieku możemy zobaczyć widok Rynku ze sklepem Willy’ego Rahmera w miejscu dzisiejszej drogerii Rossmann. Obok ulica Sobieskiego, zaś po lewej oczywiście ul. Kościelna. W tle po prawej stronie komin starej cegielni. Zasadniczy układ budynków i elewacje nie zmieniły się przez ponad sto lat; najbardziej przebudowana została kamienica na rogu Rynku i ul. Kościelnej.\nKiedyś Huta Silesia była jednym z największych zakładów produkcyjnych w regionie\nW Hucie Silesia produkowano garnki, ale też hełmy wojskowe\nRybnicka Huta Silesia dziś jest już tylko wspomnieniem. Ale jeszcze sto lat temu była na tyle ważnym obiektem, że uwieczniono ją na pocztówce. Nic dziwnego – w końcu Huta Silesia, przez lata była jednym z największych zakładów produkcyjnych w regionie. Produkowano tam garnki, lodówki, pralki, grzejniki, a także wojskowe hełmy. Na zdjęciu współczesnym widać kilka budynków, które ostały się do dnia dzisiejszego. Poznikały tylko kominy.


Siła Lucyfera. Ciemna strona copywritingu | Pracownia Testów Psychologicznych\nDariusz Puzyrkiewicz — specjalista od tekstów, które sprzedają, właściciel firmy Dynanet oraz współautor bestsellera Biblia e-biznesu 2. Nowy Testament. Od 2006 roku pomaga przełamywać stare, coraz mniej skuteczne schematy sprzedaży, narażające marki na odrzucenie ze strony klientów. Szkolił pracowników takich firm jak Mercedes-Benz, Vans, Home.pl, Tauron i wielu innych. Ma ponad 20-letnie doświadczenie w sprzedaży, dzięki czemu jego szkolenia opierają się na praktyce i budują nastawienie na wzrost zysków — zgodnie ze sloganem autora: „Słowo daję, zyski rosną!”. Prowadzi pierwszy polski blog o copywritingu, radzi, jak pisać skuteczne oferty i przygotowywać niebanalne mailingi promocyjne. Prowadzi też szkolenia i warsztaty z zakresu tworzenia tekstów sprzedażowych, a dodatkowo — od czasu do czasu — występuje na konferencjach tematycznych.


Inicjatywa mikro kontakt\nPolacy dani są z inicjatywie. Ta zaleta modna stanowi w naszym narodzie od zarania dziejów. Na pewno wielu z państwa prowadzi czy dziwi się nad otwarciem swej działalności gospodarczej. Zarządzanie firmy zobowiązuje się z wieloma obowiązkami, ale jeszcze przynosi wiele zalety. W naszym kraju, podobnie gdy w jasnej większości krajów na świecie, obowiązuje obowiązek dawania się zarobkami z państwem.\nNie stanowi zatem niestety najprzyjemniejsza część prowadzenia biznesu, lecz jest obowiązkowa. O w niniejszym zajęciu wspomnieć, że przedsiębiorców obowiązuje obowiązek wprowadzenia kasy fiskalnej novitus deon e na rzecz rozliczania dochodów. Niestety z każdego czasu dotyczy on każdego przedsiębiorce, nawet najmniejszych podmiotów, prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą. Tak się składa, że obowiązek dotknął również na ostatni model taksówkarzy, czy krawcowe. Niestety stanowi to swym daniem najidealniejsze rozwiązanie, ale nadrzędność norm odpowiedzialna jest przydatna - "dura lex sed lex" ("twarde prawo, ale prawo"). W kontakcie z obecnym pochodzimy z propozycją kas fiskalnych dla przedsiębiorców.\nMożna wybierać w bliskiej możliwości, oferowane są różne kasy, z tych tańszych po profesjonalne, dla dorosłych biznesmenów. W Polsce istnieje tysiące firm. Z wiedzionych regularnie badań wynika, że wyrażamy się niesamowitą energią na środowisku krajów europejskich. Szczególnie absolwenci studiów wyższych są zainteresowani wystartowaniem z naturalną działalnością gospodarczą. Kasy fiskalne zajdziemy w taksówkach, małych sklepach osiedlowych, lub te w znacznych hipermarketach. Obowiązek rozliczania przychodów leży na wszelkich. Kasy fiskalne wyręczają Cię z konieczności mozolnego rozliczania wszystkich transakcji, których tworzysz w porządku działalności. Dzięki stosowaniu kasy urząd finansowy jest wydajny, że realizujesz własną pracę legalnie i szacujesz się w porządek duży i pewny ze naszych dochodów.\nObsługa kasy jest dziecinnie prosta, pokazanie się obsługi kasy trwa godzinę, a nawet krócej - a są one takie funkcjonalne. Od jakiejś umów kupna - sprzedaży odprowadzany jest podatek VAT, który stanowi później oddawany Państwu. Klient, który sprawia u Ciebie towar dostaje rachunek w sytuacji paragonu. Jest wówczas wyraz zakupu, jaki może później posłużyć jako przykład zakupu, lub te do złożenia ewentualnej reklamacji.


Krzyżowcy i dziewczyna - Książki na ostro\nGdyby wszyscy autorzy powieści obyczajowych pisali takie książki! Świetna rozrywka, ale taka, która bawiąc, zahacza o debatę o tolerancji religijnej i korzeniach tożsamość europejskiej.\nStefan Hertmans, Nawrócona\nHertmans nie należy do pisarzy, którzy zrewolucjonizują powieść XXI wieku. Jest to jednak świetny rzemieślnik, genialny stylizator, uważny badacz historii i skupiony psycholog. Nawrócona opowiada o epoce pierwszej wyprawy krzyżowej, o związku bogatej szlachcianki i żydowskiego chłopaka, którzy zawarłszy małżeństwo, muszą uciekać przed ojcem dziewczyny. Chronią się na nieurodzajnej francuskiej wyżynie, w maleńkim miasteczku, w którym Viridis-Chamutal-Sara nie bardzo potrafi znaleźć swoje miejsce. Jest w końcu prozelitką, nawróconą właśnie. Porzuciła chrześcijaństwo, składając swą tożsamość na ołtarzu małżeństwa. Jej mąż ginie jednak w okrutnym pogromie, Chamutal rusza w podróż, by odszukać dzieci. Jej życie toczyć się będzie w cieniu krucjaty, wiele razy padnie ofiarą przemocy, nienawiści, męskiej siły. Religijny konflikt, nasilanie się nastrojów apokaliptycznych, przekonanie, że szatan jest wszędzie doprowadza w powieści do wypadków dramatycznych i potwornych.\nHertmans prowadzi akcję jak w rasowym romansie obyczajowym i jednocześnie dobudowuje do niej drugi wątek – własnych poszukiwań, podróży śladami kochanków z XI wieku, badań, przemyśleń. Wątki te splatają się często ze sobą tak ściśle, że narrator-autor powieści patrzy przez okno na zmierzających w jego stronę strudzonych uciekinierów. Podkreśla fikcyjność całej historii, jej literackość, ale równocześnie umacnia w czytelniku wiarę w kreacyjną moc literatury. Oto tworzy bowiem pełną, bogatą, szczegółową opowieść z kilku tylko szczątków, ruin, śladów, dwóch zapisanych dokumentów. Łączy melodramat (młodzi, którzy uciekają przed gniewem bogatego ojca) z rozważaniami o religijnej nietolerancji. Chamutal może wszak zginąć z ręki chrześcijan, którzy widzą w niej zdrajczynię, czarownicę i żydów, dla których jest obcą. Hertmans wykorzystuje tu stary trop literatury, pisze powieść parabolę, w której średniowiecze służy jako metafora czasów współczesnych. W polskiej literaturze tak właśnie rozliczano się ze stalinizmem: Hanna Malewska wydała Sir Tomasz More odmawia, Jerzy Andrzejewski Ciemności kryją ziemię. O 1968 roku w formie paraboli historycznej pisał Andrzej Szczypiorski Msza za miasto Arras (tutaj świat przedstawiony opowiadał o średniowieczu późnym). U Hertmansa wczesne średniowiecze opowiada o XXI wieku i oczekiwaniu – po raz kolejny – na nadejście apokalipsy: przez Europę ciągną zaś hordy watażków, spragnionych krwi krzyżowców, księża organizują procesje biczowników i pątników. Nasila się nietolerancja, na ulicy morduje się innowierców. Grzech staje się obsesją całego kontynentu, podobnie jak konieczność pokuty i poszukiwanie oczyszczenia – szkoda tylko, że rzadko dotyczy ono własnego sumienia, a z reguły cudzych pleców. Dużo tu pogromów, samosądów, stosów, kamieniowania.\nGdyby Hertmans pozostawił tylko ten średniowieczny wątek, powieść byłaby czystym kiczem, kolejnym wcieleniem Elif Safak, jakimś Shantaramem w kostiumie europejskim. Powieść broni się dlatego właśnie, że autor nie udaje, nie wierzy w wielką narrację. Podgryza od spodu swoją opowieść, konfrontuje ją ze współczesnymi poszukiwaniami. Patrzy na Chamutal z perspektywy XXI wieku, snuje swą opowieść o poszukiwaniu śladów średniowiecznej bohaterki, jej miejsca schronienia, zastanawia się, co mogło ją spotkać, ale jego wyobraźnią kieruje świadomość Zagłady. Shafak pisze tak, jakby możliwa była wielka narracja, oszukuje w jakiś sposób czytelnika. Hertmans jest od tego daleki i właśnie dlatego daje nam fantastyczny kawałek literatury.\nZdjęcie: Martin Bekerman on Unsplash\nMarginesy Nawrócona pogromy powieść powieść historyczna Stefan Hertmans wojny religijne w Europie wyprawa krzyżowa XI wiek\nLiteracki Sopot 2020 – Barbara Sadurska\nRetro literatura: „Spisek” Władysława Terleckiego


Izolacja i edukacja w czasach pandemii - osobisty punkt widzenia ⋆ Prawie idealna\nLIFESTYLE PRAWIE idealna 19 maja 2020\nIzolacja i edukacja w czasach pandemii – osobisty punkt widzenia\nCzuję się jak w klatce. Zamknięta w czterech ścianach.\nTylko ja, moje obowiązki służbowe oraz edukacja dzieci. Niby niewiele, a jednak czuję, że zbyt wiele.\nKoronawirus wpłyną na nasze życie. Zamknął nas w domach i ograniczył wolność.\nPróbuję nie zwariować i być dobrym przykładnym rodzicem. Nie jest łatwo. Też tak masz? Najgorzej gdy chcę chwili spokoju, a nie ma gdzie uciec.\nJestem zmęczona, choć przecież całymi dniami SIEDZĘ w domu. Tak, celowo napisałam z dużych liter, bo to siedzenie w domu zawsze było odnbieranie, jako siedzenie i nicnierobienie.\nTo jak wygląda moje siedzenie i nicnierobienie w czasie pandemii?\nNo powiem Ci, że ledwo oczy otwieram już czuję się zmęczona i średnio chce mi się z łóżka wstawać. Mimo to zwlekam swój, coraz większy tyłek i idę po kawę, bo nadal się łudzę, że ona postawi mnie na nogi.\nWięc wracam na palcach, z ciepłą kawą wprost do łóżka. Na paluszkach, z nadzieją, że uda mi się ją wypić w ciszy. Czasem się udaje, ale nie będę ściemniać, prawda jest taka, że raczej rzadko…\nPotem wstają dzieci i zaczyna się codzienna walka o to by się ubrali, umyli zęby, zjedli śniadanie i siedli do lekcji. Trwa to zazwyczaj kilka godzin. Ot taka nasza poranna rutyna.\nNiestety podczas lekcji wcale nie jest lepiej. Chłopcy różnią się wiekiem więc mają różny materiał do przerobienia, co oznacza tylko jedno… Kłopoty.\nOczywiście zawsze jest porównywanie, kto ile zadań ma do przerobienia. Kto ma łatwiejsze, a kto trudniejsze i dlaczego tak jest. No naprawdę po tylu miesiącach takiego rytuału, czasem siadam i łapię się za głowę, bo przecież już tyle razy to tłumaczyłam, że mogli by w końcu chcieć to zrozumieć.\nNie wiem jak u Was, ale u nas takie nauczanie trwa czasem nawet cały dzień. Serio nie przesadzam. Przed każdym kolejnym zadaniem musimy zaliczać wycie i marudzenie, już nie wspomnę o przerwach, które oczywiście muszą być, dla zdrowia psychicznego nas wszystkich. Minus jest taki, że taka przerwa jest zawsze przeciągana do granic możliwości, a zachęcenie chłopców z powrotem do lekcji trwa wieki.\nWieczorem, pozbawiona energii i głosu, bo zdarłam go podczas nawoływania dzieci do wykonywania zadań, jedyne o czym marzyłam to położyć się i zasnąć. Nie wiem jak to wygląda u Was podczas pandemii, ale u nas ja zazwyczaj jestem już ledwo żywa koło 19-tej, za to chłopcy zasypiają między 22 a 23…\nW takiej sytuacji raczej mogę zapomnieć o wieczorze tylko dla siebie.\nTak sobie myślę, co ja robię nie tak? Czy u Was wszystkich też jest tak ciężko? Ogólnie zdaję sobie sprawę, że dla dzieci pandemia też może być czymś strasznym, niepokojącym i nie do końca radzą sobie z tym, że muszą siedzieć w izolacji z dala od rówieśników i atrakcji typu place zabaw. Być może to co się dzieje w naszych domach to sposób na radzenie sobie z ta nową sytuacją? Wiem, że dzieciom też trzeba pomóc, tylko że czasem czuję że i mi jest ciężko. Jak zmobilizować kilkulatka do nauki w domu? W jaki sposób uspokoić skołatane nerwy, gdy słyszysz wycie przed niemal każdym kolejnym zadaniem? Jak poradzić sobie z buntem dzieci, dla których dom nie kojarzy się z nauką i lekcjami? Jak odnaleźć się w roli nauczyciela, gdy czujesz że to kompletnie nie twoja bajka?\nTo pytania, które pozostawiam bez odpowiedzi. Kompletnie nie czuję się wzorcem do naśladowania, liczę raczej na fajną inspirującą rozmowę w komentarzach.\nWylałam swoje żale, bo potrzebowałam. Być może przeczyta to inna sfrustrowana matka i pomyśli sobie, spoko nie tylko ja nie daję sobie rady z nauczaniem moich dzieci. Może będzie Ci wtedy trochę lżej? Mamy prawo być zmęczone i sfrustrowane. Nie krytykujmy się. Po prostu spróbujmy odnaleźć się w tej nowej sytuacji, by było choć trochę łatwiej.\nA i jeszcze jedno. Jak mi ktoś powie, że to przecież moje dzieci i powinnam sobie z nimi radzić, to chyba uduszę. Bo i owszem radzę, ale nie pisałam się na bycie nauczycielem. To nie jest moja pasja, powołanie, czy praca za którą mi płacą. Nigdy nie czułam się dobra w nauczaniu i bynajmniej nie był to mój plan na życie. Więc jeśli masz w planie pocisnąć mi jakiś negatywny komentarz to naprawdę sobie daruj. To nie jest ten moment i ta potrzeba. Liczę raczej na poklepanie po plecach i powiedzenie, masz przesrane, rozumiem Cię, mamy podobnie, albo wskazówki jak Wy sobie radzicie w kryzysowych chwilach. Dasz radę być miła dla sfrustrowanej matki?\nTagged in : depresjaedukacjaedukacja w czasach pandemiiedukacja w domuemocjefeaturedizolacjamacierzyństwoniepokójpandemiastres\nPrevious Article Previous post: Karmelowy płaszcz zawsze ponadczasowy\nNext Article Next post: Duże zmiany niewielkim kosztem – metamorfoza salonu\n6 czerwca 2020 o 19:00\nJakos musimy przetrwac ten ciezki czas, niestety 🙁\n31 maja 2020 o 17:59\nPowiem Ci, że gdzie nie słyszę to rodzice są po prostu tym wszystkim zmęczeni i nie dają rady, ale też warto pamiętać, że to nie oznacza, że są złymi rodzicami. Po prostu ta sytuacja mogła przerosnąć każdego.\nJa Ciebie jak najbardziej rozumiem chociaż sama nie mam dzieci, to pewnie miałabym podobne odczucia. Dobrze, że o tym piszesz bo jak widzę te wszystkie szczęśliwe mamy, że mają w końcu czas aby pobyć ze wszystkimi na raz to się zastanawiam czy tak jest serio:)\n27 maja 2020 o 20:28\nTo powiem Ci że u mnie jest gorzej, bo normalnie chodzę do pracy i po powrocie zaganiam córkę do lekcji które kończymy ok 18. Jestem wtedy już wykończona i nawet jeść mi się nie chce ….\n27 maja 2020 o 13:57\nMam to wielkie szczęście, że moje dziecko jest dopiero przedszkolakiem bo słuchając inne mamy nie wiem czy bym podołała.\n24 maja 2020 o 15:31\nCiesze się, że to mnie omija 🙂\n25 maja 2020 o 14:01\noj ciesz się ciesz… osiwieć można 😉\nNie mam dzieci, ale mój brat ma zdalne nauczanie (7 klasa) i jest wręcz zawalany zadaniami… rozumiem wiec, jak bardzo się męczysz z dwójką niechętnych do nauki dzieci i nie jesteś wcale złą matką!\nDziękuję za dobre słowa :*\nJa mam młodszą siostrę i też trzeba z nią trochę posiedzieć przy lekcjach. Sama zresztą mam zajęcia online, co mnie już wykańcza 😀\n25 maja 2020 o 14:05\nNo na szczęście coraz bliżej wakacje. Tylko trochę strach że od jesieni będzie powtórka z rozrywki…\nJa na całe szczęście w tym trudnym czasie nie mam swej pociechy więc u mnie czas przeznaczony tylko dla mnie 🙂\n25 maja 2020 o 14:02\nzakładam więc że masz czas na rozwój samej siebie i odpoczynek, czego Ci trochę zazdroszczę 🙂\nMogłabym powiedzieć: przybij piątkę. A ja narzekam bo mam w domu 4-latka, co nie ma zadań do odrobienia. A i tak o 20-tej marzę o spaniu. Kończy się na tym, że często idę spać o 23, syn się budzi o 7 rano nieraz. Czuję, że długo tak nie pociągnę. Oczywiście mam też inne obowiązki, nie tylko zajmowanie się dzieckiem i domem. Także rozumiem Cię i próbuję pocieszyć, choć to daremne.\n20 maja 2020 o 20:31\nChyba najgorsze jest to że przez najbliższe miesiące to się nie zmieni…. Ale damy radę co?\n19 maja 2020 o 19:35\nA już myślałam że tylko ja tak czuje ale mam dokładnie to samo tylko 3 dzieci w różnym wieku szkolnym i maluszka. Też już liczę dni do weekendu żeby trochę inaczej spędzić dzień odpocząć psychiczne. Jem już tylko w biegu lub z garnka gotując obiad 😔 Właśnie od pewnego czasu sama się zastanawiałam czy jestem zła matka. Ale np córka jest w 6 klasie więc muszę być nauczycielem kilku przedmiotów. No cóż mogę więcej powiedzieć jak poprostu jeszcze trochę i będą wakacje 🤗😊\nTymi wakacjami własnie żyję… Musimy wytrwać 🙂 Nie mamy wyjścia, choć bywa ciężko…\n24 maja 2020 o 14:46\nNie mam dzieci ale myślę, że to naprawdę trudny czas dla wszystkich rodziców 🙂\nOj tak łatwo nie jest. Na szczęście coraz bliżej wakacje.\nMoja żona ma dokładnie tak samo. Nie poddawaj się, w końcu dorosna, nic nie trwa wiecznie.\nMoże kiedyś uda się to jakoś poukładać. Najgorszy jest strach że to się nie skończy i od września będzie powtórka z rozrywki…\nCzujesz się zmęczona i ja to totalnie rozumiem, rodzic jest od wychowywania dzieci ale nie od ich edukacji – tutaj potrzebna jest specjalna wiedza i doświadczenie. Ja mimo, że nie muszę synka nauczać to i tak uważam, że jest ciężko bo czuję, że mały lepiej by się rozwijał będąc z rówieśnikami…\n20 maja 2020 o 21:14\nNo tak z jedynakiem jest jeszcze inaczej bo potrzebuje uwagi rodziców jeszcze bardziej. Ale ty jesteś dzielna i świetnie sobie radzisz.\n19 maja 2020 o 15:10\nMyślę, że każda z nas ma podobnie. Nie zawsze wszystko idzie zgodnie z planem. Czasem też musimy nsouc się tej kawy i popatrzeć przez okno. Z lekcjami dzieci też u mnie podobnie. Czasem już o 14 jest wolne. A bywają dni, kiefy wszystko przeciąga się do 18ej.\n20 maja 2020 o 20:24\nChyba trochę nie mamy wyjścia i musimy to przetrwać 😉


Wyprzedaże trwają w najlepsze, klienci wertują więc oferty sklepów w poszukiwaniu jak najlepszych okazji. My dzisiaj przyglądamy się przecenom w Mohito. Znaleźliśmy kilka ubrań i dodatków, które nie zrujnują naszego portfela a które z chęcią widzielibyśmy w naszej szafie. Wybraliśmy kilka klasyków, są też modele, które były hitami kończącego się sezonu.\nJesienno-zimowa kolekcja Mohito obfituje w zarówno w klasyczne, jak i nowoczesne projekty. Jednym z nich zachwyciła się Barbara Kurdej-Szatan! Aktorka zaopatrzyła się w istną perełkę z polskiej sieciówki - pikowaną kurtkę w mocnym kolorze. Wiemy, gdzie i za ile można ją kupić!\nWyprzedaże wkraczają w decydującą fazę - większość marek po raz kolejny obniżyło ceny swoich produktów. My sprawdziliśmy przeceniony asortyment Mohito. Teraz w znanej sieciówce wiele modnych ubrań i dodatków można kupić za mniej niż 100 zł.\nMarka House, historia Sklepów marki House w całej Polsce jest już ponad 165, a na terenie Europy około 110. Prężnie rozwijająca się marka ma w swojej ofercie produkty skierowane szczególnie do młodych osób, ale też dla mężczyzn i kobiet, które na co dzień lubią sportowy styl. Ale zacznijmy od\nPłaszcz Christian Dior i płaszcz Mohito (299,99 zł) Przepiękny płaszcz od Dior w ognistoczerwonym kolorze zachwyca prostotą wykonana i klasyczną, zawsze modną formą. Jego odpowiednik znaleźliśmy w Mohito - podobne są nie tylko kolor i długość, ale także podkreślający talię fason. Zobacz także\nMakalu 15% na całą kolekcję Menbur 15% na wybrane modele Mango 20% promocji nie można łączyć z innymi zniżkami lub z ubraniami oznaczonymi metkami z gwiazdką Mexx 20% na nową kolekcję. W wybranych sklepach Moodo 30% na całą kolekcję Mohito 20% na całą kolekcję. Rabat nie łączy się z innymi


Jakie kupić zadaszenie na taras? – Poradnik budowlany\nhome Zadaszenia tarasowe Jakie kupić zadaszenie na taras?\nPosiadanie dobrze zadaszonego i przestronnego tarasu w okresie letnim to bardzo dobry pomysł. Można odpocząć na świeżym powietrzu, spotkać ze znajomymi albo rodziną. Jemy na tarasie, pijemy poranną kawę, a nawet drzemiemy.\nPogoda potrafi nam mocno zaskoczyć, dlatego trzeba mieć zadaszenie nad tarasem. Możemy schronić się nie tylko przed deszczem, ale również przed słońcem. Dobrym pomysłem jest uwzględnić zadaszenie tarasu w momencie projektowania domu. Wtedy można wysunąć połać dachu, która będzie chroniła taras. Nie każdy myśli o tym w odpowiednim momencie, dlatego trzeba skorzystać z innych dostępnych opcji.\nWiele osób chce ominąć koszty i cała pracę i stosuje parasole ogrodowe. Nie jest to najlepsze i najbardziej praktyczne rozwiązanie. Taras jest osłonięty jedynie miejscowo i trzeba pamiętać żeby parasol złożyć, kiedy przyjdzie silny wiatr. Jeśli już zdecydowaliśmy się na parasol to sprawdzajmy, z jakiego jest wykonany materiału oraz jaki ma stelaż. Do parasola powinna być bardzo ciężka podstawa najlepiej z granitu lub betonu. Tylko wtedy będzie on stabilniejszy i nie odleci nam do sąsiada podczas wiania silnego wiatru.\nMarkizy z materiału\nW łatwy sposób można je złożyć i rozłożyć, ale są bardzo nieodporne na podmuchy wiatru. Markizę montuje się do ściany budynku i rozwija wtedy, kiedy jest taka potrzeba. Stelaż wykonany jest z aluminium, które ma tę zaletę, że wiele nie waży. Trzeba uważać podczas wiatrów, bo można markizę bardzo szybko zgiąć. Można dowolnie dobierać rozmiary markizy od 2 do nawet 18 metrów. Najtańsze są modele bez kasety, a najdroższe są modele z kasetą. Cena wzrośnie również wtedy, kiedy napęd będzie elektryczny. Można również kupić markizę ze specjalnymi czujnikami słońca i wiatry, które same sterują, kiedy ma ona być rozłożona, a kiedy złożona.\nOsłona z roślin\nCoraz więcej osób chce mieć właśnie takie zadaszenie tarasu, które będzie w 100% naturalne i piękne. Bardzo dobrze spisują się w tej roli pnącza, które trzeba będzie w odpowiedni sposób ukształtować żeby rosły tam gdzie powinny. Będzie to bardzo dobra ochrona przed słońcem, ale niestety już przed deszczem będzie znacznie gorzej. Rośliny muszą mieć bardzo dobrą podporę taką jak chociażby pergola. Jako plus można zaliczyć niesamowity wygląd takiego zadaszenia, ale jako minus należy wspomnieć, że wieczorami będą tam latać ogromne ilości komarów.\nZadaszenie na stałe\nDobrze wykonane zadaszenie będzie służyło nam przez cały rok. Problemem może być jedynie ograniczenie ilości światła w tych pomieszczeniach, które przylegają do tarasu. Trzeba uważać również zimą, bo jeśli zacznie się na połaci gromadzić śnieg to może dojść do załamania. Do wykonania takiej konstrukcji stosuje się najczęściej drewno, a pokryciem jest dachówka ceramiczna lub blacha.\nTo najczęściej stosowane zadaszenie ze wszystkich. Poliwęglan jest lekki i plastyczny, co daje wiele możliwość jego aranżacji. Płyta jest przezroczysta, przez co wpada do środka mnóstwo światła. Minusem jest zły wpływ promieni UV, które powodują odbarwienia.


Polecamy Sprzątanie Poznań tak − newsyonlinepoznan.pl\nWszyscy nie chcemy sprzątać i dobrze mamy tego świadomość. Mimo to wszyscy mamy takie marzenie, żeby jakaś osoba zrobiła to za nas. Mycie podłogi, ścieranie kurzu, czyszczenie obicia mebli - takie prace mogą być pracochłonne a także nieprzyjemne. Być może chcesz poświęcić ten czas na czynności ciekawsze? Możesz przykładowo w zaoszczędzonym czasie realizować swoje hobby! Czyszczenie zostaw profesjonalistom, którzy potrafią to robić, zatem sprawną a także efektywną metodą wysprzątają dane biuro. Chcesz się dowiedzieć, jakie usługi sprzątające Poznań są właściwe?\nZadania, które robi rewelacyjna firma sprzątająca Poznań na pewno muszą być dokonane profesjonalnie a także całościowo. Żaden sprzęt pozostawiony pod opieką ekipy wykonującej usługę nie powinien ulec zepsuciu dlatego musi ona także zapewnić bezpieczeństwo. Faktycznie profesjonalna firma sprzątająca Poznań jest precyzyjna i zaproponuje drobiazgowy pakiet usług. Począwszy od sprzątania prywatnych domów, biurowej przestrzeni, aż do dużych marketów, miejsc hotelowych, budynków szkolnych albo przedszkolnych miejsc. W chwili, kiedy zatrudnisz rewelacyjną firmę, sprzątanie może być wykonane nawet w nocy. Dużo zależy od Twoich życzeń - czasem to jedyny wybór, a rewelacyjna ekipa sprzątająca podejmie się tej pracy.\nZależnie od Twoich chęci jest szansa zdecydować się na dwa pakiety - Standard a także Premium. Firma będzie pracować z wykorzystaniem firmowych preparatów sprzątających albo Twoich. Niezależnie od wyboru pakietu, na pewno powinno się mieć ubezpieczenie na zostawione rzeczy podczas pracy firmy. Powinieneś posiadać też pewność przy zatrudnieniu firmy sprzątające Poznań, że delikatne nawierzchnie nie ulegną popsuciu. Obligatoryjne będzie z takiej też przyczyny wybranie tej ekipy, która będzie mieć wiedzę. Obowiązkowe okażą się też informacje o chemikaliach, a w szczególności na których nawierzchniach można stosować wybrane produkty sprzątające. Drobiazgowe jest najważniejsze, więc zatrudnij wyłącznie zawodowców. Oszacują indywidualny kosztorys ponadto wybiorą oni świetny zestaw usług. Wyjątkowa strategia dla wszystkich klientów to coś, co gwarantuje wyłącznie zawodowy zespół sprzątający.


Legendarne trampki Converse Chuck Taylor All Star. Poznaj ich historię! | Fashion blog eobuwie.pl\nZaczynały na koszykarskim parkiecie, potem pokochały je rozmaite subkultury, a ostatecznie stały się jednymi z najchętniej noszonych butów na świecie. Trampki Converse Chuck Taylor All Star, bo o nich mowa, istnieją już ponad 100 lat. Poznaj ich niezwykle ciekawą historię i dopisz do niej kolejny rozdział, inspirując się stylizacjami z niezawodnymi „chuckami” w roli głównej.\nModel trampek Converse sygnowany nazwiskiem Chucka Taylora to dużo więcej niż funkcjonalne i uniwersalne obuwie sportowe – to prawdziwa legenda.\nLegendarne trampki Converse Chuck Taylor – historia w tle\nW przeciwieństwie do jordanów, które nazwę zawdzięczają słynnemu Michaelowi Jordanowi, conversy All Star mają nieco skromniejszego „patrona”. Chuck Taylor, chociaż nie doczekał się spektakularnej kariery na parkiecie, kochał koszykówkę całym sercem. Z tej właśnie miłości oraz pasji narodził się niesamowity fenomen all starów, które są prawdopodobnie jednymi z najbardziej rozpoznawalnych butów na świecie. Jak do tego doszło?\nWysokie Converse Chuck Taylor czarne to klasyka klasyki!\nW telegraficznym skrócie, po udoskonaleniu pierwotnej wersji, model pojawił się na rynku w latach 20., w wyniku współpracy Marquisa Millsa Converse’a i Charlesa “Chucka” Taylora. Żeby nakreślić Ci kontekst, było to niedługo po wymyśleniu koszykówki, która nie zdążyła jeszcze stać się popularnym sportem. Chuck chciał to zmienić i znalazł na to unikatowy sposób.\nJako że sam był koszykarzem, znał technikę gry i rozumiał potrzeby oraz problemy zawodników. Dlatego współtworzenie i promowanie modelu trampek szytego na koszykarską miarę szybko stało się jego życiową misją.\nChuck Taylor miał ogromny wkład w historię koszykówki. Nie tylko przyczynił się do obuwniczej rewolucji w tym sporcie, ale to jemu zawdzięczamy również powstanie pierwszej bezszwowej piłki do kosza.\nChuck nie był zwykłym sprzedawcą czy marketerem. Promował trampki Converse All Star, podróżując po całych Stanach i ucząc techniki gry. Zyskał sławę i uznanie Amerykanów do tego stopnia, że buty były bardziej kojarzone z jego nazwiskiem, niż samą marką Converse. Do dziś zresztą mówi się o nich „chucks”.\nConverse Chuck Taylor zmieniają historię popkultury\nChociaż w latach 60. niemal każdy zawodnik grał w trampkach Converse Chuck Taylor, to już w latach 70. musiały one ustąpić miejsca innym butom, takim jak Puma Suede i Clyde czy adidas Pro Model. Ostatecznie przypieczętowało to pojawienie się sneakersów Nike Air Jordan – designerskiego obuwia sportowego nowej generacji. Wkrótce okazało się jednak, że koniec pewniej epoki był dla conversów początkiem czegoś o wiele większego…\nStylowe, uniwersalne, wygodne, a ponadto z „tym tajemniczym czymś” – trampki Converse All Star zyskały powszechną sympatię i stały się jedną z ikon pop-kultury. Zakładały je legendy rocka, takie jak Robert Plant czy Kurt Cobain. Były symbolem buntu na nogach anarchistów i punków z kapel, takich jak Ramones i Sex Pistols.\nNiemałym fanem conversów był również sam „Król Rock’n’Rolla”, Elvis Presley!\nŚwiatła, kamera, akcja… i conversy All Star\nTrampki Converse All Star miały też swoje filmowe epizody. Pojawiły się m.in. na nogach młodziutkiego Leonardo DiCaprio w filmie Przetrwać w Nowym Jorku. Nie sposób też zapomnieć o kultowym Rockym, w którego rolę wcielił się Sylvester Stallone. Czy przypominasz sobie jego stylizację z szarym dresem, charakterystyczną czerwoną opaską i chuckami?\nJeśli już mowa o kinie, all stary miał w garderobie również sławny amerykański aktor James Dean, który był znany z własnego wyjątkowego stylu.\nI Ty możesz wyglądać jak gwiazda kina! Czerwone conversy All Star połącz z białymi spodniami i T-shirtem w biało-czerwone paski, a do tego załóż okulary przeciwsłoneczne Big Star.\nWszystkie historie są prawdziwe\nJak widzisz, trampki Converse All Star nie bez powodu noszą miano legendy. Niemniej jednak, ich fenomen nie tkwi w koszykarskich korzeniach czy w lansowaniu przez celebrytów. W tych klasycznych trampkach tkwi proste piękno, które przyciąga wszystkich. W chuckach nie tylko pójdziesz na mecz, koncert czy na imprezę, ale z powodzeniem założysz je na randkę, do pracy, a nawet… do ślubu.\nTrampki Converse Chuck Taylor czarne i miętowe – zgrany duet w klimacie athleisure.\nKreatorzy marki doskonale zdają sobie sprawę, że conversy są nieodłącznym elementem wielu niezapomnianych wydarzeń i historii. Postanowili o tym opowiedzieć w kampanii All The Stories Are True, za pomocą której przekonują, że legendarne trampki All Star Converse to buty dla każdego, bez względu na to, kim się jest i skąd pochodzi.\nPrzygodę z trampkami Converse czas zacząć\nA jaka jest Twoja historia związana z conversami? Jeśli jeszcze się nie rozpoczęła, na naszym blogu znajdziesz wiele artykułów, które dostarczą Ci sporej dawki inspiracji.\nUrocze różowe conversy dla córeczki i Converse All Star białe dla mamy. Jeśli zastanawiasz się, jak utrzymać je w czystości, przeczytaj artykuł pt. Jak wyczyścić białe conversy i przywrócić im śnieżną biel?\nBy dobrać idealną parę, zacznij od poznania rozmiarówki marki Converse. Następnie dowiedz się, po czym poznać oryginalne conversy, by uniknąć zakupowej wpadki. Jeśli masz wątpliwości, czy zdecydować się na niską bądź wysoką cholewkę, gorąco polecam Ci wpisy na ten temat ze stylizacjami dla niej i dla niego. Wybierz również parę dla Twojej pociechy sugerując się poradami z artykułu pt. Jak wybrać dziecięce buty marki Converse?\nPrzekonaj się, że buty Converse Chuck Taylor All Star to strzał w dziesiątkę i dołącz do grona fanów tego ponadczasowego modelu!


Przepisy.net > Kuchnia > Porady kulinarne > Przesądy wigilijne\nAutor: Aleksandra Gocławska Data: 14 stycznia 2011, 11:03 Komentarze (2) »\nIstnieje wiele starych przesądów wigilijnych. Według nich, w dzień Wigilii musimy mieć się na baczności, aby przyszły rok był dla nas szczęśliwy.\nDzień Wigilii powinien wyglądać tak, jak każdy wymarzony dzień przyszłego roku. Nie można tego dnia z nikim się kłócić, sprzeczać i być niemiłym. Powinno się uśmiechać, śmiać i być życzliwym. Jeśli tego dnia będziemy się gniewać z bliskimi, możemy żyć w kłótni cały rok.\nUważajmy, by nie rozchorować się na Wigilię i by nie skaleczyć się przygotowując kolację. Nawet taki drobiazg może zaważyć o tym, jak będziemy się czuli w przyszłym roku.\nW dniu Wigilii nie można nic pożyczyć, gdyż ciężko nam będzie w przyszłym roku coś zarobić i zyskać.\nJeśli mamy w rodzinę ciężarną kobietę, nie dopuszczajmy jej do żadnych prac, gdyż może to zaszkodzić dziecku. Nie powinna wykonywać nawet najdrobniejszych czynności.\nTego dnia możemy poprawić stan swoich zębów i jamy ustnej w bardzo prosty sposób. Rano wystarczy potrzeć zęby czosnkiem, a wieczorem zjeść orzecha włoskiego.\nJeśli w Wigilię pierwszy w naszym domu zjawi się mężczyzna lub nawet jeśli zatelefonuje, przyszły rok będzie szczęśliwy. Gorzej, jeśli zrobi to kobieta. Wtedy możemy spodziewać się chorób i nieszczęść.\nJeśli w noc wigilijną ktoś usłyszy głosy zwierząt, może spodziewać się śmierci. Wigilia to czas magicznych mocy, od których powinniśmy trzymać się z daleka.\nSpożyte podczas Wigilii jabłko gwarantuje nam, że w przyszłym roku nie będzie bolało nas gardło.\nAby ujrzeć bliską osobę, która umarła w poprzednim roku, należy po wigilijnej kolacji popatrzeć przez dziurkę od klucza w drzwiach. Zmarła będzie siedziała na krześle przy pustym stole.\nGoście nie powinni odchodzić od wigilijnego stołu, gdyż mogą nie doczekać przyszłych świąt.\nJeśli spróbujemy każdej potrawy w wigilię, w przyszłym roku niczego nam nie zabraknie.\nAby w przyszłości nie zabrakło pieniędzy, pod talerzem należy położyć monetę.\nStare przesądy wigilijne, jak wszystkie inne, powinniśmy traktować z przymrużeniem oka. Rzeczywiście, jeśli cały nadchodzący rok byłby uzależniony od jednego dnia, znacznie uprościłoby nam to życie. Inne przesądy wigilijne mogą znać nasi rodzice, babcie czy dziadkowie.\nZobacz więcej o: Wigilia, przesądy wigilijne, wróżby wigilijne\nData: 19 stycznia 2011, 8:50 Komentarze (3) »\nWigilia to magiczny dzień, w którym możemy wywróżyć sobie przyszłość.\nData: 11 stycznia 2011, 12:35 Komentarze (5) »\nPolska tradycja świąteczna jest przemyślana i wyjątkowa. Nikt już chyba nie wyobraża sobie obchodzenia wieczoru wigilijnego w innym stylu.\nWigilijne i świąteczne potrawy i wypieki\nData: 11 grudnia 2009, 14:49 Komentarze (7) »\nPrzygotuj wigilijną wieczerzę i świąteczną ucztę z naszymi przepisami. Polecamy szczególnie sprawdzone przez nas przepisy na wspaniałe ciasta, ciasteczka i pierniki. Na nich się nie ...\nPrzepis dnia: Serowe smakoszki\nData: 2 stycznia 2012, 10:41 Komentarze (0) »\nPodobno początek roku to wróżba na kolejnych 365 dni, dlatego życząc wam nieustającej kulinarnej kreatywności, zaczynamy od niebanalnej przekąski na karnawałowe przyjęcia.\nblagro1 4 lutego 2011, 18:29\nJest wiele tych przesądów ale mało kto w nie wierzy\nmagdusia231 9 marca 2011, 22:38\n"W dniu Wigilii nie można nic pożyczyć, gdyż ciężko nam będzie w przyszłym roku coś zarobić i zyskać." - ale od kogoś czy komuś?\nMnie się podoba ten, że ciężarna nie może pracować )) Chyba w przyszłości wykorzystam ))


Pets.com pojawiło się dziesięć lat za wcześnie – Forex, fundusze, inwestowanie, gra na giełdzie, komentarze – blogi.bossa.pl\nForex, fundusze, inwestowanie, gra na giełdzie, komentarze - blogi.bossa.pl > Trystero > Pets.com pojawiło się dziesięć lat za wcześnie\nRozmówcą Barry’ego Ritholtza jest Marc Andreessen – współtwórca przeglądarek Mosaic i Netscape Navigator oraz współzałożyciel firm Netscape i Opsware a także współzałożyciel firmy venture capital Andreessen Horowitz. Andreessen jest także jednym z intelektualnych liderów Doliny Krzemowej zarówno na płaszczyźnie biznesowej jak i społeczno-politycznej. Naturalnie jest częścią gospodarczego ekosystemu Doliny, w gruncie rzeczy jednym z jego twórców więc można mu zarzucić pro-technologiczne, pro start-upowe skrzywienie. Nawet z tym zastrzeżeniem inwestorzy i czytelnicy bloga powinni uznać jego opinie za interesujące.\nNajbardziej kontrowersyjną z tych opinii jest zapewne stwierdzenie, że w dziedzinie nowych technologii nie ma bańki spekulacyjnej. Mało tego, zdaniem Andreessena jeśli po krachu dotcomów można mówić o niewłaściwych wycenach sektora technologicznego to będzie to niedoszacowanie. Zdaniem przedsiębiorcy nawet teraz sektor technologiczny jest wyceniany zbyt nisko. Andreessen przypomina, że nowy bąbel spekulacyjny ogłaszany jest w Dolinie Krzemowej co roku przynajmniej od 2004 roku. W tym czasie pretekstem były dwie kilkudziesięciomilionowe akwizycje Yahoo. Od tego roku każde większe przejęcie, każda runda finansowania z wysoką wyceną na nowo wywołuje falę ostrzeżeń przed bańką spekulacyjną.\nZdaniem inwestora Dolina Krzemowa dopiero teraz wychodzi z traumy po krachu dotcomów. Przybywa nowe pokolenie niezranione krachem oraz jego następstwami i dopiero dominacja tego pokolenia stworzy warunki do powstania kolejnej bańki. Andreessen nawiązuje do badań o ekonomicznych preferencjach dzieci krachów czyli pokoleń, które w swojej młodości doświadczyły gospodarczych i rynkowych zapaści. Te dramatyczne wydarzenia zostawiają trwałe emocjonalne blizny i zwiększają awersję do ryzyka całych pokoleń.\nTen efekt można było obserwować w ostatnich latach gdy inwestorzy sparzeni ostatnim krachem z lat 2007-2009 nawet nie chcieli myśleć o powrocie na rynek akcyjny w okresie kilku pierwszych latach ożywienia. Jeśli wspomniana awersja do rynku akcyjnego czy rynków finansowych utrzymuje się przez długi czas to może mieć istotne negatywne skutki ekonomiczne. Zbyt ostrożne inwestowanie, na przykład w celach zbudowania kapitału emerytalnego, niesie ze sobą ryzyko nieosiągnięcia celu wskutek uzyskiwania zbyt niskich stóp zwrotu (na przykład wtedy gdy większość środków zainwestowana jest w lokaty i tym podobne instrumenty).\nAndreessen oferuje także bardzo interesujące spojrzenie na końcówkę lat 90′ w Dolinie Krzemowej czyli okres tuż przed krachem. Przypomina, że idee biznesowe, które budziły potężny entuzjazm w 1997 albo 1998 roku były totalnie wyszydzane kilka lat później. Następnie dodaje, że z perspektywy dwóch dekad zdecydowana większość tych idei okazała się całkiem sensowna. Podaje przykład Pets.com czyli flagowego przykładu patologii bąbla technologicznego i przypomina, że w kwietniu 2017 roku miała miejsce warta 3,3 mld USD akwizycja spółki Chewy.com, która sprzedaje w internecie jedzenie i inne produkty dla zwierząt domowych. Właśnie tym miał się zajmować Pets.com. Zdaniem Andreessena zdecydowana większość pomysłów internetowych z końca lat 90′ nie była głupia. Raczej zbyt wcześnie przystąpiono do ich realizacji. W sektorze inwestycyjnym funkcjonuje powiedzenie, że zbyt wcześnie oznacza błędnie. Bliżej jest mi do takiego ujęcia problemu. Każda idea biznesowa czy inwestycyjna ma pewien horyzont czasowy (ograniczony choćby głębokością finansowania) i jeśli nie wypali w tym horyzoncie to znaczy, że była błędna.\nAndreessen porusza także trzy kwestie bezpośrednio dotyczące inwestowania. Opowiada między innymi o procesie inwestycyjnym firmy Andreessen Horowitz. Z około 2000 analizowanych start-upów rocznie wybiera się około 30 jako cele inwestycyjne. Andreessen podkreśla, że kluczowym kryterium wyboru jest ocena twórców, założycieli biznesów. Moim zdaniem to bardzo zła informacja dla inwestorów indywidualnych zainteresowanych inwestowaniem w spółki na wczesnym etapie rozwoju: poprzez emisje prywatne albo na rynku NewConnect. Większość inwestorów indywidualnych nie ma szans spędzić kilku godzin z twórcami biznesów, w które chcą inwestować. Informacji wydobytych z prospektów emisyjnych nie da się porównać z wiedzą, którą zdobywa się po kilkugodzinnej dyskusji (często konfrontacyjnej) w czasie spotkania biznesowego w firmie VC. Jeśli dla jednej z najbardziej szanowanych firm VC ocena założycieli biznesów (ich charakteru, zaangażowania, kompetencji) ma kluczowe znaczenie w procesie inwestycyjnym to inwestowanie w spółki na wczesnym etapie rozwoju bez możliwości oceny tego elementu biznesu na pewno nie jest działaniem z przewagą nad innymi uczestnikami rynku.\nOpowieść Andreessena o zakładaniu Netscape w 1993 roku powinna natomiast nauczyć inwestorów skromności w dziedzinie prognozowania potencjału nowych dziedzin biznesu, zwłaszcza tych zbudowanych na nowych technologiach. Przedsiębiorca przypomina, że w 1993 roku idea masowego Internetu, z którego korzystają zwykli ludzie była dziwactwem. Internet był dla akademików, wąskiej grupy profesjonalistów. Do tego każdy wiedział, że w internecie nie można było zarabiać pieniędzy. Całkiem dosłownie – jeszcze w 1993 roku istniejące regulacje (związane z rządowym finansowaniem projektu) zabraniały prowadzenia działalności komercyjnej. Nawet gdy zniesiono te regulacje istniał problem strachu przed oszustwami, który blokował rozwój komercyjnych usług w internecie. To nie wszystko: nad każdym projektem internetowym unosił się złowrogi cień Microsoftu i obawa, że którymś momencie gigant zechce wejść w zajmowaną przez start-up niszę. W takich warunkach budowano i rozwijano Netscape.\nAndreessen wspomina także o potencjale związanym z wystąpieniem punktu krytycznego w nowych dziedzinach gospodarki opartych na technologii. Dotyczy on kapitału ludzkiego. Inwestor wspomina, że w połowie lat 90′ biznes internetowy osiągnął taką wielkość i popularność, że zaczął przyciągać setki, tysiące zdolnych ludzi. Nie tylko inżynierów i programistów ale także sprzedawców, marketingowców i managerów. Osiągnięcie tego punktu pozwoliło sektorowi przyśpieszyć wzrost i wejść na zupełnie nowy poziom. Moim zdaniem warto obserwować czy rozwijające się w Polsce sektory technologiczne nie zbliżają się do takich punktów krytycznych w dziedzinie przyciągania kapitału ludzkiego.\nDrugim procesem, na który według inwestora warto zwrócić uwagę jest koszt założenia biznesu. Andreessen ocenia, że dla start-upów związanych z internetem koszty założenia biznesu spadły nawet 1000 razy w ostatnich dwóch dekadach (duża w tym zasługa popularyzacji usług w chmurach). Oznacza to możliwość przeprowadzania dużo większej liczby eksperymentów biznesowych (rozwój technologii skrócił też czas dotarcia na rynek). Dużo więcej idei jest testowanych, zwiększa się zasób pomysłów, z których jedna na tysiąc okazują się sporym sukcesem. Drastyczne obniżenie kosztów założenia biznesu w sektorze może dynamicznie zwiększyć potencjał tego sektora do tworzenia odnoszących sukcesy produktów. Obydwa opisane wyżej procesy mogą mieć duże znaczenie dla perspektyw segmentów, które na ścieżce rozwoju znajduje się gdzieś na poziomie internetu z końcówki lat 90′.\nkamil 24.05.2017 - 21:36\nBardzo ciekawe spostrzezenia. Analogiczna sytuacja (do dot com'ow) dzieje sie teraz w swiecie kryptowalut, a pan Anderssen takze jest w tym momencie bardzo zaangazowany w kilka projektow zwiazanych z nimi.


Dzien Wiosny - Szkolna stronka'15\nWpisały: D.Mamorska-Szypuła, B.Konieczna\n21 marca 2014 roku w naszej szkole obchodziliśmy Pierwszy Dzień Wiosny. Jak co roku klasy młodsze pod opieką wychowawców uczestniczyły w różnego rodzaju konkursach i zabawach zorganizowanych przez Mały Samorząd. Tym razem hasłem przewodnim była Ekologiczna Wiosna. Zabawę rozpoczęliśmy na małej sali pokazem mody. Modele i modelki z poszczególnych klas zaprezentowali się w oryginalnych strojach wykonanych z materiałów ekologicznych.\nNastępnie dzieci pracowały w grupach wykonując pracę plastyczną dużego formatu pt. Drzewo. Prace te ozdobiły nasz korytarz zamieniając go w prawdziwy Stumilowy Las. Nie zabrakło również konkursów. Dzieci z poszczególnych klas wzięły udział w konkursach: klasy pierwsze "Konkurs Bajek", klasy drugie "Konkurs Przyrodniczy", klasy trzecie "Konkurs wiedzy o Bielsku-Białej". Na koniec naszej uroczystości na boisku szkolnym pożegnaliśmy zimę - paląc Marzannę, a przywitaliśmy wiosnę wnosząc gaik i śpiewając wiosenne piosenki.\nW ramach obchodów Pierwszego Dnia Wiosny dzieci z klas pierwszych zaproszone zostały do świetlicy szkolnej na konkurs. Co prawda konkursowe pytania nie dotyczyły oznak zbliżającej się wiosny, ale i tak trzeba było wykazać się nie lada sprytem i wiedzą, żeby zdobyć punkt dla swojej drużyny. Dzieci musiały przypomnieć sobie bohaterów bajek, rozwiązać rebusy i zagadki, a także prawidłowo skojarzyć wylosowany rekwizyt z tytułem bajki. Zwyciężyła klasa 1c, ale gratulacje należą się wszystkim dzieciom. Oprócz części konkursowej była również część artystyczna - dzieci recytowały i śpiewały wiersze Jana Brzechwy.\n21 marca w klasach trzecich odbył się konkurs wiedzy o Bielsku-Bialej. Każdą klasę reprezentowały trzyosobowe zespoły. Nie miały one łatwego zadania. Trzeba było wykazać się dużym zasobem informacji o naszym mieście i umiejętnością wzajemnej współpracy, żeby prawidłowo odpowiedzieć na wylosowane pytania i rozwiązać krzyżówki. Uczniowie ci nie tylko wiele wiedzą o naszym mieście, ale świetnie rozpoznają zabytkowe budowle, pomniki, szczyty górskie i charakterystyczne miejsca miasta.\nNajbogatszą wiedzą wykazali się reprezentanci klasy IIIb:\nOliwier Dopart, Maciej Owsionka, Jeremi Surzyn,\ndrugie miejsce zajęli uczniowie klasy IIIa, trzecie klasa IIIc.\nKonkurs został przygotowany i przeprowadzony przez panie J.Naglik-Dzida, E.Stanik, D.Mamorska-Szypula.