WD 9092L - Oceń kierowcę! - tablica-rejestracyjna.pl\nPojazd: OPEL ZAFIRA MR`12\nWD 9092L Sans Undertale2020-11-02 17:39:33\nsiedzę sobie przed chatka w snowdin i nagle przyjeżdża ten tutaj kolega na oponach letnich gdzie w naszej wiosce jest wieczny śnieg. z domku wychodzi mój brat, Papyrus, który chciał być dla niego miły i zaoferował my spaghetti u nas na chacie. poszedł do kibla i po jakiejś godzinie krzyków wyszedł i nawet nie zjadł spaghetti tylko odjechał\nwchodzę sobie tam do kibla aby zobaczyć czy wszystko w porządku a tam w kiblu stoi potężny, capiący behemot 2 razy wyższy ode mnie. byłem absolutnie przerażony rozmiarami tego gówna i po prostu przeprowadziłem się do hotlandu zostawiając tą chatkę wraz ze wszystkimi moimi własnościami, gdyż pewnie są radioaktywne.\nWD 9092L Krzysztof Bosak2020-10-09 19:00:28\nten człowiek jest nie poważny\nWD 9092L Gąsup Klaun 2020-10-08 19:02:13\nCzytam komentarze i okazuje się że to ptwwda. Gość jest jak gołąb . Sra na wszystko.\nWD 9092L Janusz Papor2020-10-08 10:55:11\nKierowca na drodze jest niezmiernie agresywny. Dziś rano w godzinach porannych na Trasie Toruńskiej w stronę Marymontu delikwent przekraczając prędkość oraz nie używając kierunkowskazu zmienił pas zajeżdżając mi drogę, po czym wychylił się przez okno i zdefekował się trafiając kałem w przednią szybę mojego samochodu. Następnie pospiesznie oddalił się z miejsca w którym wystąpił incydent. Wycieraczki do wymiany, auto do mycia i dezynsekcji. Serdecznie nie polecam napotkania tego użytkownika ruchu drogowego w drodze do pracy.\nWD 9092L Gidel Mihał2020-10-08 10:48:07\nnasrał mi na auto nie polecam\nWD 9092L Ten Shinhan2020-10-07 20:11:04\nrzucił gównem w moje trzecie oko kiedy leciałem nad dworcem wschodnim. przez niego oślepłem na to oko, gdyż moc tych fekaliów przekraczała nawet bogów destrukcji.\nWD 9092L Jan Paweł 22020-10-07 17:26:06\nGość ewidentnie nie ma rigczu\nWD 9092L Ktoś 2020-10-07 16:59:56\nNa początku nie wierzyłem w te historie ale dziś spotkałem idiotę na swojej drodze. Gościu wali gównem na pół kilometra. Nie wiem co on robi że tak śmierdzi ale obstawiam że pożera kupę a popija moczem\nPS Strefa wokół Władysława 4 na Pradze jest skażona prze typa . Nie radzę tam zbyt długo przebywać\nWD 9092L Adolf Stanik2020-10-07 16:53:21\nNie polecam typkowi z rury wydechowej sączy się zapach kału okropnie smierdzi FUJ\nWD 9092L Tomek Wysoki2020-10-07 16:34:31\nDupnął sobie ze mną monsterka\nWD 9092L Królowa Elżbieta2020-10-07 14:08:58\nWidzę że nie tylko ja spotkałem go na swojej drodze. Współczuję wszystkim osobom które go spotkały. Ze mną obszedł się łagodnie . Pierdnął tak że pękła szyba w aucie .\nWD 9092L Nikt 2020-10-07 12:50:42\nW wileniaku wyłączyli z użytkowania łazienkę po sraniu tego gościa Miał maskę ale na szczęście go poznałem . Swoja droga to on chyba powinien być w pracy. Chyba że wyskoczył na szybkiego klocka bo we wladku wysiadła kanalizacja\nWD 9092L NASA2020-10-07 12:31:44\nPałąk od wiadra należy mu się do dupy za takie sranie\nWD 9092L XYZ2020-10-07 12:23:58\nNo niestety kierowca tragiczny. Wymusza, znacząco przekracza limit prędkości, prawdopodobnie nie ma pojęcia o istnieniu kierunkowskazów. Daje bardzo zły przykład uczniom szkoły w której jest dyrektorem.\nWD 9092L Mateusz Morawiecki2020-10-07 12:23:39\nWidziałem tego frajera jak wjeżdża do ratusza . Jak dla mnie skumał się z Trzaskowskim i obaj srają gdzie popadnie.\nWD 9092L Rafał Trzaskowski2020-10-07 12:41:09\nWcale nie skumalem się z jakims srającym dyrektorem! To wszystko pomówienia. To on tak naprawdę nasrał do Wisły!!!\nWD 9092L Mariusz Włodarczyk2020-10-07 12:17:18\nPrzepraszam wszystkich za moje niecne wybryki. Postaram sie opanować moje uzależnienie ,ale bardzo lubię stawiać klocki ludziom.\nWD 9092L Kamil Kocjan2020-10-07 12:25:58\nSpadówa dyrektorku miarka się przebrała już żadnego konkursu nie wygram chyba że podasz się do dymisji . TVP zrobi z ciebie placek Oglądaj dzis wiadomości o 19:30 . Danuta Holecka cie zniszczy.\nWD 9092L Giedymin Wawrzyniec Chwalidębski2020-10-07 11:44:32\nwidzę, że nie jestem jedyny. Ostatnio podróżowałem mym samochodem typu VAN po Warszawie i nagle ten jegomość stuknął mi w zderzak i walnął dorodnego kloca na maskę! Czy wy w tej Warszawie macie jakiegoś chwioła na punkcie srania??? Nie dość, że prezydent szambonurek wali stolca, to jeszcze mieszkańcy! Czuwajcie!\nWD 9092L 2020-10-07 11:16:14\nWD 9092L Kamil Kocjan2020-10-07 12:11:06\nRzeczywiście Mam dużego ale to nie twój interes\nWD 9092L Kamil Kocjan2020-10-07 12:10:38\nCoś ci przeszkadza gowniarzu\nWD 9092L Łukasz Harmaciński2020-10-07 11:14:14\nNasrał mi na dach, a potem uciekł\nWD 9092L Master2020-10-07 10:25:27\nHehe, podziwiam autora tych komentarzy. Nikt tak nie poprawił mi humoru jak ty, swoją drogą musiał ci zajść niezle za skórę, ze tak po nim cisniesz.\nWD 9092L imo essa2020-10-07 10:24:44\nwracam spokojnie we wtorkowe popoludnie po pracy i widze nagle zaparkowane auto na ubocznu i dziadzio siedzi obok to sie zatrzymalem i pytam czy wszytko ok. poczulem jakis dziwny zapach a gosc steknal i spojrzal na mn chytrze i nagls siegnal reka pod dupe wyjal potezny kawalek stolca i spiewajac jakies piesni rytualne po hebrajsku zaczal rzucac kalem w moja strone. przestraszylem sie strasznie i odjechalem odrazu\nWD 9092L Robi wrażenie2020-10-07 12:29:04\nPrzed chwilą miałem identyczna sytuacje ten typek z okna we wladku rzucił stolcem na patrol policji krzycząc chwała wam dzielni policjanci\nWD 9092L Lech Wałęsa2020-10-07 09:55:16\nTen frajer postawił mi klocka na motocyklu. A potem bezczelnie powiedział do widzenia przy okazji się uśmiechając i życząc miłego dnia nie polecam\nWD 9092L Jarosław Kaczyński2020-10-06 23:01:47\nGościu wysiadł z auta na ulicy i ukręcił sułtana do studzienki kanalizacyjnej Potem sobie odjechał ku przerażeniu kierowcow


Sebastian Chosiński ‹Groza patentowana› (recenzja: Joe Hill, Gabriel Rodriguez „Locke & Key #1: Witamy w Lovecraft”) – Esensja\nTytuł Locke & Key #1: Witamy w Lovecraft\nTytuł oryginalny Welcome to Lovecraft\n[Joe Hill, Gabriel Rodriguez „Locke & Key #1: Witamy w Lovecraft” - recenzja]\nJeśli ktoś jest synem Stephena Kinga i na dodatek zdecydował się na karierę pisarską – czyż może interesować go gatunek literacki inny niż pogranicze horroru i fantasy? Możliwość taka oczywiście istnieje, ale wydaje się mało prawdopodobna. Joe Hill postanowił więc pójść w śladami ojca i przede wszystkim nauczył się straszyć czytelników. Nie tylko w opowiadaniach i powieściach, ale również w komiksach. Czego najlepszym dowodem seria „Locke & Key”.\nMożna chyba w podobnym przypadku mówić o – w pozytywnym znaczeniu tego określenia – „obciążeniu genetycznym”. Syn słynnego twórcy literackich horrorów zdecydował się eksplorować te same zakamarki ludzkiej duszy co ojciec. I chociaż do popularności rodziciela jest mu jeszcze bardzo daleko, wielce prawdopodobnym wydaje się fakt, że konsekwentnie idąc obraną drogą, w przyszłości uda mu się mu dorównać. Joe Hill urodził się w 1972 roku jako Joseph Hillstrom King. Gdy jednak zaczął karierę pisarską, aby nie wywoływać podejrzeń, że pragnie zyskać rozgłos jedynie dzięki nazwisku, przyjął pseudonim literacki pochodzący od swego drugiego imienia. W połowie poprzedniej dekady ukazała się jego pierwsza książka – zbiór opowiadań grozy „Upiory XX wieku” (2006); później pojawiły się powieści „Pudełko w kształcie serca” (2007), „Rogi” (2010) oraz „NOS42A” (2013). W tym czasie Hill spróbował swych sił również jako autor scenariuszy komiksowych. W 2008 roku, do spółki z rysownikiem Gabrielem Rodriguezem, rozpoczął tworzenie serii „Locke & Key”, która przed paroma miesiącami – po publikacji szóstego tomu zbiorczego – doczekała się zwieńczenia. Polscy czytelnicy mogą ją poznać dzięki edycji Taurusa.\nAlbum pierwszy, zatytułowany „Witamy w Lovecraft”, zbiera sześć premierowych zeszytów, które pierwotnie ukazywały się pomiędzy lutym a lipcem 2008 roku nakładem oficyny IDW Publishing. Komiks zaczyna się jak klasyczny thriller psychologiczny, którego autorstwa nie powstydziłby się sam Alfred Hitchcock. Dwóch młodocianych bandytów napada na wiejską posiadłość i brutalnie morduje jej właściciela, Rendella (Renny’ego) Locke’a. I chociaż reszta rodziny – żona ofiary, Nina, oraz ich dzieci, córka Kinsey i synowie Tyler i Bode – wychodzą z ataku cało, są złamani psychicznie. Trudno im się pogodzić z tym, co się stało; nie rozumieją, dlaczego ich mąż i ojciec musiał stracić życie – tym bardziej że znał napastników i nawet starał się im pomagać. Chcąc wrócić do równowagi psychicznej, rodzina opuszcza dotychczasowe miejsce zamieszkania i przenosi się na drugi koniec kraju – do rodzinnej posiadłości Locke’ów, Keyhouse w miejscowości Lovecraft w stanie Massachusetts. Kiedy kończą się wakacje, dzieci Niny zaczynają naukę w nowej szkole. Nie jest im łatwo dostosować się do nowych warunków, ale największą troskę wywołuje zachowanie najmłodszej z pociech, zaledwie kilkuletniego Bodego.\nChłopiec twierdzi, że znalazł klucz do sekretnych drzwi, po przekroczeniu których człowiek zmienia się w ducha, staje się niewidzialny i gdy tylko o tym pomyśli, jest w stanie przechodzić przez ściany. Jakby tego było mało, przekonuje Kinsey i Tylera, że mieszkające w starej studni echo rozmawia z nim. Tyle że nikt z nich nie słyszy wydobywającego się z podziemi głosu. Tym samym nikt nie jest w stanie zareagować na zło, które dopiero się wydarzy. Dziwne zachowanie Bodego przypisane zaś zostaje przejściom ostatnich tygodni i próbom oswojenia się chłopca z koszmarem, który stał się udziałem całej rodziny. Kiedy Locke’om wydaje się, że już nic gorszego nie może ich spotkać – groza powraca. Z poprawczaka ucieka bowiem szesnastoletni Sam Lesser, zabójca Rendella. Policja przewiduje, mimo że wydaje się to śledczym mało prawdopodobne, że młodociany psychopata zechce odnaleźć pozostałych członków rodziny i dopełnić dzieła zniszczenia. To, przed czym Nina z dziećmi starali się schronić w najbezpieczniejszym, jak twierdził Locke senior, miejscu na świecie, dopada ich ponownie.\nJoe Hill zrezygnował z linearnej narracji. Fabuła jest poszatkowana; tragedię rodzinną oraz jej bezpośrednie przyczyny poznajemy dzięki retrospekcjom, które powracają przez kolejne rozdziały tomu pierwszego. Gdy jednak dotrzemy do końca, wszystko ułoży nam się w logiczny ciąg przyczynowo-skutkowy; należy tylko wykazać się cierpliwością. „Locke & Key” – tytuł to w zasadzie nieprzetłumaczalna gra słów, więc zapewne dlatego polski wydawca podjął decyzję o zachowaniu oryginalnej pisowni tytułu – jest bardzo udanym mariażem kilku gatunków literackich. Wspominaliśmy już o thrillerze (zabójstwo na otwarcie); z czasem wkraczamy też jednak w świat fantasy (vide duchy, tajemne klucze i przejścia do innych, jak można się domyślać, światów), który płynnie przepoczwarza się w horror (i z powrotem). Jak na syna Stephena Kinga przystało, Hill kładzie też duży nacisk na tło obyczajowe opowieści. Stąd rozwinięte wątki szkolne, dotyczące głównie Kinsey i Tylera, które zresztą i tak zostają przez autora wprzęgnięte w główny nurt historii, aby ją dopełnić i uwiarygodnić. Na okładce komiksu znajduje się adnotacja, że jest on przeznaczony dla osób powyżej osiemnastego roku życia. Warto potraktować ją poważnie i nie wciskać „Locke & Key” młodszemu rodzeństwu – oczywiście jeżeli zależy nam na tym, aby później nie budziło się ono w nocy zlane potem ze strachu.\nJoe Hill nie odkrywa w swym komiksowym dziele Ameryki; zgrabnie za to nawiązuje do tradycji amerykańskiej literatury i filmografii z pogranicza thrillera i horroru. Możemy tu więc dostrzec nawiązania do twórczości wspomnianego już Alfreda Hitchcocka i Davida Cronenberga, ale także Stephena Kinga (inaczej chyba być nie mogło), Neila Gaimana czy Briana Lumleya. Ta gra konwencjami i schematami jest tyleż świadoma, co konsekwentna i trafiona. Od strony graficznej natomiast mamy w „Locke & Key” do czynienia z bardzo realistyczną kreską, w typowo amerykańskim stylu; choć akurat postać echa ze studni przedstawiona jest raczej na modłę japońską – pociągła twarz, wielkie oczy i długie czarne włosy (czyżby jakieś reminiscencje po „Kręgu” Hideo Nakaty i innych azjatyckich „uduchowionych” filmach grozy?). I chociaż trudno oczekiwać od Gabriela Rodrigueza zapierających dech w piersiach malarskich kadrów, trzeba przyznać, że wywiązał się ze swoich obowiązków bez zarzutu. „Witamy w Lovecraft” ogląda się jak film. Bo też filmem ten komiks się stał. Przed trzema laty reżyser Mark Romanek zrealizował na podstawie dzieła Hilla i Rodrigueza pilot do serialu, który… na razie jeszcze nie powstał. Wytwórnia ostatecznie uznała, że jego produkcja była zbyt droga. Ale ponoć nie tak dawno ponownie rozbłysła iskierka nadziei…\n11 X 2014 13:45:51\nDla mnie kandydat na komiks roku! Wciąga jak bagno:)


Sylwestra spędzą w schronisku | Głos Szczeciński\nSylwestra spędzą w schronisku\nW "Feniksie” mają zapewniony nocleg i jeden posiłek dziennie. Mogą zapracować tu na następny. Tomasz Łój\nWiększość polickich bezdomnych przebywa już w schroniskach. Mają ciepły kąt i posiłek. Po klatkach i hotelach włóczy się jeszcze kilku najbardziej zatwardziałych kloszardów. Lubią wypić, czego w schroniskach im nie wolno.\n- Wigilię spędziłem już w schronisku "Fenix", bo akurat wytrzeźwiałem - mówi Wiesław Szymański, którego spotkaliśmy żebrzącego pod sklepem Netto w Policach. - W Sylwestra też tam będę.\nMa 50 lat. pochodzi z Białogardu. Tuła się już od ponad 15 lat. Jest kawalerem. Z zawodu konstruktor żelbetowy. Odsiadywał wyrok za drobne kradzieże.\n- Co bym chciał w nowym roku? - powtarza zaskoczony pytaniem. - Żeby rząd mi dał pracę.\nZbigniew Garski skończył 47 lat. Miał kobietę i dziecko. Ale pozostało po nich tylko wspomnienie. Mówi, że bezdomnym jest już ponad 9 lat.\n- Jestem spawaczem, kiedyś pływałem na statkach, pracowałem w Stoczni Gdańskiej - wspomina. - Jak jest jakaś fucha, to zarabiam na spawaniu. Pomieszkuję u kolegi w "blaszkach" przy ul. Bankowej, bez zameldowania. Co sobie życzę? Zdrowia!\n- Tu trochę wyżebrzemy, tam trochę - mówią obaj. - Ludzie dają parę złotych, tak jak wy. Czasami coś się zrobi albo znajdzie.\n- Kilka osób do Feniksa zawieźliśmy w Wigilię - informuje Ryszard Szremski, komendant Straży Miejskiej w Policach. - W tym dniu wielu bezdomnych decyduje się na pobyt w schroniskach. Dlatego wydłużyliśmy dyżur w Wigilię do godz. 19, właśnie z myślą o nich i przewieźliśmy kilka osób na miejsce. Kolejne osoby zgłosiły się, kiedy zaczęło mrozić.\nJak co roku, strażnicy miejscy wraz z pracownikami Ośrodka Pomocy Społecznej wyszukiwali bezdomnych. Przekazywali im ulotki informacyjne z adresami placówek, które zapewnią im nocleg i jedzenie. Przekonywali, że warto z tej pomocy skorzystać, nie narażać życia zwłaszcza, kiedy będą ostre mrozy.\n- W tej chwili po ulicach włóczy się jeszcze kilku najzatwardzialszych kloszardów - zapewnia komendant Straży Miejskiej. - Oni są już niereformowalni. To alkoholicy, degeneraci. Nie potrafią i nie chcą się dostosować do rygoru schronisk. A tam przede wszystkim nie wolno pić alkoholu.\nKomendant przyznaje, że bardzo często przewożą tych kloszardów do izby wytrzeźwień w Szczecinie. Jest też część bezdomnych, którzy koczują w altankach, garażach. Podpisali oświadczenia, że nie chcą skorzystać z pomocy OPS i nie przeniosą się do schroniska.\nW gminie Police żyje blisko 90 bezdomnych. Część z nich prowadzi życie kloszardów, żebrzą, piją, tułają się po klatkach schodowych, kanałach, bunkrach. Są schorowani. Nie mają z czego żyć. Środowisko polickich kloszardów jest jednak dobrze rozpoznane. Straż Miejska na bieżąco penetruje dokładnie miejsca, w których śpią i żyją.\n- Kiedy temperatury spadają poniżej zera, szczególnie uważnie Sprawdzamy zabudowane wysypiska, klatki hoteli przy ul. Bankowej itp. - dodaje Szremski. - Trzeba im podać rękę, pomóc, bo bez tego by wyginęli. Nie możemy dopuścić, by zamarzli. Jak nastąpią silne mrozy, do schronisk trafią wszyscy. "Przekonamy" nawet tych najbardziej krnąbrnych.\nW tej chwili w szczecińskim schronisku "Fenix" przebywa już 17 z nich, ponad 50 osób skierowano do schroniska św. Brata Alberta w Policach. W schroniskach mają zapewniony nocleg i co najmniej jeden posiłek dziennie.\nDziałania strażników i OPS są skuteczne, skoro od lat nie odnotowano tu żadnego przypadku zamarznięcia osoby bezdomnej.\nGmina dofinansowuje schronisko św. Brata Alberta w Policach, gdzie trafiają bezdomni. Policki Ośrodek Pomocy Społecznej ma też podpisaną stałą umowę ze szczecińskim Feniksem. Na okres zimowy zwiększył liczbę miejsc w schronisku dla bezdomnych z Polic z 15 do 30.\nSiarczysty mróz...a oni żyją w namiocie. Para bezdomnych z Grudziądza: - Chcemy żyć jak kiedyś\nTemperatury w nocy mogą być zabójcze. Nie bądźmy obojętni wobec bezdomnych\nakcja policji szczec...


Amnesia #7 - EXOTIC SEED | MarihuanaNasiona.pl\n» Amnesia #7 - EXOTIC SEED\nKod produktu: EXS-1A1780\nInformacje - nasiona marihuany Amnesia #7 - EXOTIC SEED\nFeminizowane Nasiona Marihuany - Amnesia #7\nAmnesia #7 od Exotic Seeds to feminizowane nasiona konopi, które mają swoje korzenie w krzyżu elitarnego klonu Amnesia Hy-Pro i wybranej PP #7. Jest to dość duża roślina o kształcie Indici, która daje obfite plony kompaktowych i perfumowanych pąków pokrytych żywicą. Posiada właściwości organoleptyczne. Smak i aromat Amnesia #7 są wymowne, z nutą Haze, cedru, kadzidła i gatunków. Zapewnia wydajny i mentalny efekt.\nGenotyp: (Hy Pro Cut) Amnesia x selected PP#7\nKwitnienie: 10 tygodni\nWydajność Indoor: 500-550 g/m2\nWydajność Outdoor: 600-900 g/m2\nDane techniczne - Amnesia #7 - EXOTIC SEED\nOpinie o produkcie Amnesia #7 - EXOTIC SEED (0)


Crazy world of Charlie\n-Pada śnieg,pada śnieg- zanuciłam pod nosem, grzebiąc w kartonie z ozdobami świątecznymi. -Dzwonią dzwonki sań- urwałam, wyciągając z kartonu czerwony stanik z białym puchem. Uniosłam brwi.\n-Ojej, to moje- zachichotał Lou, zgarniając stanik i idąc z nim na górę. Uniosłam brwi wyżej.\n-Okeeeej- przeciągnęłam, a potem wróciłam wzrokiem do kartonu i wyciągnęłam z niego małego tańczącego Mikołaja. Włączyłam go, sądząc, że usłyszę jakąś kolędę, gdy on nagle zaczął śpiewać kwestię Kena z piosenki Aquy.\n-Słońce, co robisz?- zapytał Niall, stając nade mną z kanapką w ręce. Odłożyłam Mikołaja na bok i wyciągnęłam świecącego aniołka. Przynajmniej wydawało mi się, że to aniołek. No bo w sumie nim był. Rozebrany jak do rosołu, ale był. Wyglądał trochę jak Miranda Kerr z zeszłorocznej świątecznej promocji Victoria’s Secret z dolepionymi kolorowymi lampkami. Uniosłam brew i rzuciłam ją na bok, na kupkę Rzeczy Do Wyrzucenia. –Hej, co robisz z Miran… znaczy, tym ślicznym aniołkiem?- zapytał Niall, poprawiając się w porę. Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się niewinnie.\n-Wyrzucam ją- odparłam, wzruszając ramionami. Zapewne w rozpuszczonych włosach, które słodkimi lokami okalały moją twarz, jasnych ubraniach i z tym niewinnym uśmiechem wyglądałam jak aniołek. Nie żebym robiła to celowo, czy coś.\n-Ale… dlaczego?- zapytał Niall, robiąc duże oczy. –Przecież to śliczna ozdoba choinkowa! Sam ją robiłem! Znaczy z Zaynem, ale… Czemu?\n-Bo jest brzydka- mruknęłam, wracając do kartonu. Niall wytrzeszczył oczy, wskazując na kupkę Rzeczy Do Wyrzucenia.\n-Miranda… Moja piękna Miranda… Jak ona może?- mamrotał pod nosem z miną szaleńca. Po chwili podszedł do niego Liam, popatrzył na niego przez chwilę, zmarszczył brwi, a potem, jak gdyby nigdy nic, uśmiechnął się do mnie.\n-Świąteczne porządki- odparłam, patrząc na czerwoną bombkę z namalowanym Mikołajem, który dawał klapsy pani Mikołajowej, która wyglądała jak supermodelka. Westchnęłam i odłożyłam ją na kupkę seksistowskiego kiczu, która rosła z każdą chwilą.\n-Moja Miranda…- mamrotał Horan. Nagle obok Nialla pojawił się również Zayn, piszący sms-a. Pewnie do Willow. Widząc Nialla, który najwyraźniej był w szoku, uniósł brew.\n-Stary, co ci jest?\n-Piękna Miranda… Ona wyrzuciła piękną Mirandę… Moja biedna Miranda…- wymamrotał Irlandczyk, a Malik spojrzał, w kierunku, w którym wskazywał, a widząc tam Mirandę Kerr w świątecznej bieliźnie, otworzył szerzej oczy, wciągając gwałtownie powietrze.\n-Charlie, nie możesz wyrzucić Mirandy!- zapiał, a ja spojrzałam na niego.\n-No bo… bo to Miranda! Jej się nie wyrzuca!- odparł, a ja uniosłam brew.\n-Miranda… taka piękna…\n-Liam, daj mu jakiś kocyk, czy coś- powiedziałam, patrząc na Li, a on pokręcił głową i zabrał ze sobą na górę Blond Piękność i Malika, którzy nie mogli wyjść z szoku. Faceci.\nPo jakimś czasie skończyłam rozdzielać ozdoby między te kiczowate, a te nadające się do ozdobienia domu. Wstałam i spojrzałam na dwie kupki. Ta z seksistowskim kiczem była niepokojąco duża, a na tej drugiej, znajdował się jedynie złoty świecznik z wygrawerowanymi choinkami. Westchnęłam. Potrzebujemy zakupów. Zwłaszcza, że w tym roku urządzamy wigilię u nas, więc rodziny chłopaków przyjadą tutaj. I wreszcie poznam rodziców Harrego, bo wcześniej jakoś nie było okazji. Miodzio.\n-Skarbie, dlaczego ten świecznik w kształcie mikołajki w bieliźnie leży na ziemi?- zapytał Harry, podnosząc świecznik i oglądając go. Zmarszczyłam brwi. Jak to w kształcie mikołajki w bieliźnie?\n-Pokaż to- wymamrotałam, zabierając mu świecznik i przyglądając się mu. Rzeczywiście, był w kształcie mikołajki w bieliźnie. Jęknęłam i dorzuciłam go do ogromnej kupki seksistowskiego kiczu, zaraz obok lampek w kształcie sikającego Mikołaja. –Musimy zrobić zakupy przed świętami. Duże zakupy- odparłam, a Harry spojrzał na mnie, unosząc brwi. –A ty pojedziesz ze mną- dodałam, uśmiechając się cwaniacko. Harry rozejrzał się dookoła, szukając ratunku. Nagle złapał mnie w talii i przyciągnął do siebie.\n-Kochanie, jak ty pięknie wyglądasz w tym świetle. Aż mam ochotę cię objąć i…- przyłożyłam mu palec do ust, uciszając go.\n-Nie wymigasz się- powiedziałam, a on westchnął męczeńsko. –Prooooszę- przeciągnęłam, uśmiechając się słodko. Harry nawet nie drgnął. Okej. Trzeba użyć broni większego kalibru. Mój wzrok stał się nagle drapieżny, a uśmiech seksowny. Zmarszczyłam delikatnie brwi i nachyliłam się do niego, szepcząc mu na ucho: -Dostaniesz nagrodę- podziałało błyskawicznie.\n-Okej!- zgodził się, uśmiechając od ucha do ucha. –Ubieraj się, jedziemy- odparł, a ja cmoknęłam go w usta i popędziłam po kurtkę i buty. Gdy sznurowałam glany, poczułam jak obejmuje mnie w pasie. -A mogę tę nagrodę dostać troszkę wcześniej? Na przykład w przebieralni jakiegoś sklepu?- zamruczał mi do ucha, a ja się uśmiechnęłam i odwróciłam do niego, opierając dłonie na jego piersi.\n-Wybacz kocie, ale nie tym razem- odparłam, a mina mu zrzedła. Odwróciłam się w stronę schodów i krzyknęłam: -Zbierać się! Jedziemy na zakupy! Ten, który będzie pierwszy, dostanie ode mnie numer Mirandy Kerr pod choinkę!- nie minęło pięć sekund, a chłopacy stali w równym rządku, zwarci, gotowi i przepychający się.\n-No… to dostanę ten numer?- zapytał Zayn, szczerząc się.\n-To nie fair! Podłożyłeś mi nogę!- fuknął Niall, krzyżując ręce na piersi z miną urażonego 5-cio latka. Uśmiechnęłam się i wzruszyłam ramionami.\n-Mam jeszcze numer Barbary Palvin, więc może go też dorzucę- odparłam, a chłopakom aż się oczy zaświeciły. –Na tym pokazie poznałam wiele pięknych modelek- dodałam, wychodząc z domu. Harry jakieś dwa tygodnie temu zabrał mnie na pokaz mody w centrum Londynu. I jakoś tak wyszło, że zaprzyjaźniłam się z kilkoma supersławnymi modelkami, co odkrył Lou, widząc, że dostałam sms-a od Cary Delevigne. Uśmiechnęłam się do Harrego, który jak prawdziwy gentleman otworzył mi drzwi samochodu. Tylko nadal miał trochę urażoną minę. Cmoknęłam go w kącik ust i szepnęłam: -Kto wie. Może uda nam się wyrwać na chwilkę- a jego usta od razu rozciągnęły się w szerokim uśmiechu. Po chwili Harry wsiadł obok i zapalił silnik, a ja spojrzałam na jego profil, przygryzając wargę. Nadal nie mogłam się nim nacieszyć. On jest taki przystojny! I taki uroczy, słodki, mądry, zabawny i kochany! Po prostu ideał. Harry widząc, że na niego patrzę, również na mnie spojrzał, a ja zatonęłam w zieleni jego oczu. I właśnie się do siebie nachylaliśmy, nasze usta dzieliły milimetry, gdy nagle…\n-Dlaczego ona siedzi z przodu?- westchnęłam, spuszczając głowę. Harry odwrócił się do chłopaków i zgromił spojrzeniem Malika, który uniósł brwi.\n-Bo umie się zachować w przeciwieństwie do was?- mruknął Harry, również unosząc brwi.\n-Ej, to nieprawda!- wtrącił Lou, a Harry westchnął, usiadł prosto i ruszył ulicą.\n-Serio? A kto ostatnio tańczył na przednim siedzeniu przez co prawie zjechałem na drugi pas, prosto przed pędzącą ciężarówkę?- zapytał Harry, zerkając na przyjaciela w lusterku, a ten się zarumienił i zamknął usta. Uśmiechnęłam się pod nosem. Harry potrafi mnie obronić nawet przed Louisem. A to jeszcze nikomu się nie udało. Mówiłam, ideał.\n-Ty, popatrz, ale zarąbiste lampki!- zawył Liam, wskazując na wystawę jakiegoś sklepu.\n-Gdzie?- zapytał Niall i zanim zdążyłam się zorientować, popędzili przed siebie. Westchnęłam i spojrzałam na Lou, siedzącego w ogromny wózku z zakupami, który pchał Zayn, jedną nogą stojąc na wózku, a drugim odpychając się od ziemi.\n-Świąteczna promocja na ozdoby choinkowe na pierwszej. Powtarzam: świąteczna promocja na ozdoby choinkowe na pierwszej. To nie są ćwiczenia- powiedział Lou, wydając dźwięki jak walkie-talkie.\n-Przyjąłem. Bez odbioru- odpowiedział Zayn i po chwili ich już nie było. Uśmiechnęłam się i pokręciłam głową. Teraz muszę wymyślić jakąś naprawdę dobrą wymówkę dla sprzedawczyni, gdy coś zepsują. Bo historyjka, że chłopacy są niedorozwinięci, a ich mama robi zakupy w sklepie obok, przestała być wiarygodna, gdy chłopacy postanowili zapuścić brody. Teraz każdy, oprócz Nialla i Harrego miał zarost. I nie mogłam już przekonać sprzedawców, że oni tylko wyglądają na takich\nwyrośniętych i w rzeczywistości mają dwanaście lat.\n-Wiesz. Czasem myślę, że to ty jesteś tym najnormalniejszym- odparłam, odwracając się do Harrego. Uniosłam brew, widząc, że przegląda się w szybie wystawy sklepowej, robiąc dziwne miny i strasząc dzieci w sklepie. –Dobra, cofam to- Harry spojrzał na mnie ze słomkami w ustach, imitującymi wampirze kły.\n-Eee, nieważne- mruknęłam, a on wzruszył ramionami i wrócił do straszenia dziecka po drugiej stronie szyby. Chłopiec spojrzał na niego jak na idiotę i pokazał mu środkowy palec.\n-O, fy mafy, niefychofany…- zaczął Harry, pusząc się, a ja się zaśmiałam i odciągnęłam go od tego sklepu. –Dzifiejfa mfofief- westchnął, wykrzywił się i wyrzucił słomki do kosza. Zachichotałam, a on spojrzał na mnie, a potem rozejrzał się dookoła. –Gdzie reszta?- zapytał z dziwnym błyskiem w oku. Wzruszyłam ramionami, wiedząc, że on coś już knuje.\n-Doskonale- mruknął, uśmiechając się i nagle zaciągnął mnie do jakiegoś sklepu z ubraniami, zgarnął pierwszy wieszak z brzegu i wepchnął mnie delikatnie do przebieralni, zasłaniając za sobą starannie bordową zasłonę, zanim ktokolwiek się zorientował co się dzieję. Zaśmiałam się widząc co wisi na wieszaku, który trzymał. Harry odwrócił się do mnie, zdziwiony unosząc brwi. –Co?\n-Słodko byś w tym wyglądał- odparłam, wciąż się śmiejąc, a on spojrzał na ciuch, który trzymał i się uśmiechnął. Jeśli można to nazwać ciuchem. Była to seksowna koszula nocna w świątecznym stylu, czerwona, z białym puchem.\n-A kto powiedział, że ja to założę?- zapytał, uśmiechając się szelmowsko i podchodząc do mnie. Nie miał daleko. Jakiś krok. Przebieralnia nie była zbyt duża, a, że byliśmy w niej w dwójkę, zrobiło się ciut ciasnawo. Ale przytulnie. Zarzuciłam mu ręce na szyję i się uśmiechnęłam.\n-Chyba w twoich snach, kotku- odparłam, a on kiwnął głową.\n-Oj tak. I to bardzo często- powiedział, a ja uniosłam brwi i się zaśmiałam.\n-Zboczeniec!- fuknęłam, troszeczkę za głośno, klepiąc go w ramię, a Harry zarechotał. Ale nagle przestał, słysząc męski głos.\n-Wszystko w porządku? Pomóc w czymś pani?- zamarliśmy, modląc się, by ekspedient nie zauważył dwóch par butów pod zasłoną. Odchrząknęłam.\n-Tak. Dziękuję, dam sobie radę!- zawołałam, po chwili słysząc jego kroki. Wypuściłam powietrze z płuc. –Było blisko- szepnęłam, a Harry się uśmiechnął.\n-Bezczelność! Pewnie chciał tu wejść i „pomóc ci z suwakiem”! A od czego jestem ja?- zapytał, a ja znowu się zaśmiałam, opierając się o ścianę przebieralni.\n-Często wchodzisz do przebieralni, „pomagając kobietom z suwakiem”?- zapytałam, unosząc brew. Harry zbliżył się jeszcze, a nasze usta prawie się stykały.\n-Zdarzyło się kilka razy- szepnął i już chciał mnie pocałować, gdy ja go odepchnęłam.\n-Co?!- fuknęłam, a on się zaśmiał.\n-Żartowałem- odparł, a ja ponownie uderzyłam go w ramię. –Tylko tobie pragnę pomagać z suwakiem- szepnął, poważniejąc, a ja poczułam, że brak mi tchu.\n-Harry, ja…- wymamrotałam, oszołomiona jego bliskością, spojrzeniem, zapachem. Trudno mi było się skupić na tym co chcę powiedzieć.\n-Tak?- szepnął, muskając swoimi wargami, moje. Moje serce zatrzepotało, jak mały ptak, chcący się wyrwać z klatki. Zamknęłam oczy i Harry już miał mnie pocałować, gdy nagle…\n-AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!! CHARLIE, RATUUUUUUUUUUUUJ!!!- odsunęliśmy się od siebie odrobinę i zaskoczeni spojrzeliśmy na kotarę. Znałam te wrzaski. To Lou i Zayn!\n-No nie wierzę- mruknął Harry, a ja wybiegłam z przebieralni, wprost pod rozpędzony wózek, w którym siedzieli Lou i Zayn, tuląc się do siebie i wrzeszcząc jak wariaci. I pewnie by mnie\nstaranowali, gdyby Harry nie złapał mnie za łokieć i odciągnął na bok. Wózek pędził przez sklep z zawrotną prędkością, przewracając wieszaki, a ludzie uskakiwali przed nim. Pewnie wylecieliby przez szklaną ścianę, gdyby Harry nie dogonił ich z kocią zręcznością i zatrzymał. Chłopacy wyskoczyli z wózka i rzucili się na niego, powalając na ziemię, tuląc i ściskając.\n-Mój bohaterze!- krzyczeli, całując go w policzki. Patrzyłam na nich z lekko otwartymi ustami, gdy nagle usłyszałam chrząkanie. Spojrzałam w bok, na sprzedawcę, który skrzyżował ręce na piersi.\n-Zna ich pani?- zapytał, marszcząc brwi. Spojrzałam kątem oka na chłopaków i pokręciłam głową.\n-Skąd. Pierwszy raz na oczy widzę!- zapewniłam, a sprzedawca spojrzał na mnie badawczo. I już zaczynał mi wierzyć, gdy nagle chłopacy rzucili się na mnie, ściskając.\n-Charlie! To było straszne! Tak się bałem!- zawył Zayn, a ja spojrzałam na sprzedawcę, uśmiechając się krzywo.\n-Jaka Charlie? Nie znam cię człowieku. Odejdź- odparłam, a Lou spojrzał na mnie, unosząc brwi.\n-Charlie, nie zgrywaj się- powiedział Lou, a ja odsunęłam się od Zayna, zerkając nerwowo na sprzedawcę, który ponownie zmarszczył brwi.\n-Nie wiem o co panu chodzi. Proszę dać mi spokój.\n-Charlie! Mam twoje zdjęcie w portfelu. Przestań udawać- fuknął Lou, a ja, widząc, że sprzedawca kręci głową, westchnęłam i podałam mu wizytówkę.\n-Pokryjemy wszystkie koszty. Najmocniej przepraszamy- mruknęłam, a on wziął wizytówkę i wskazał na wyjście. –Jasne, jasne. Już idziemy- odparłam i spochmurniałam, widząc, że ludzie dookoła nagrywali to komórkami. –Super- mruknęłam. –Za chwilę wszystko będzie w sieci.\n-O, fajnie! Bo chciałem zobaczyć jak to wyglądało!- zawołał Lou, uradowany. –Z pewnością epicko- odparł, kiwając głową.\n-O tak!- zawołał Zayn, przybijając z nim piątkę.\n-Jedyne co możesz zobaczyć to długi rachunek- odparłam, a Tommo spojrzał na mnie, unosząc brwi.\n-Dałam im twoją wizytówkę- odparłam, uśmiechając się, a Lou zrobił minę jakby właśnie zniósł jajo.\n-Oj- powiedział Lou, bledną, a chłopacy zaczęli się śmiać.\n-Harry, chcesz?- zapytał Lou, podsuwając mu paczkę chrupek pod nos, a ten się wykrzywił i odsunął od Lou, obejmując mnie. –Stary, co jest?- Harry nawet na niego nie spojrzał, a Lou posłał mi pytające spojrzenie. Uśmiechnęłam się.\n-Przerwaliście mu w odbieraniu nagrody- odparłam, a Tommo uniósł brwi wyżej.\n-Jakiej nagrody?- zapytał, a ja już otwierałam usta, by coś powiedzieć, gdy nagle Zayn zadał ważne pytanie.\n-Gdzie Liam i Niall?- no właśnie. Rozejrzałam się dookoła, a Lou wzruszył ramionami.\n-Nie widziałem ich odkąd zniknęli w sklepie z lam…- urwał, z chrupką przy ustach, a ja uniosłam brwi i podążyłam za jego wzrokiem. Również się zatrzymałam widząc to, co on. Oho. O wilku mowa. Niall stał na wystawie sklepu, szczerząc się szeroko, owinięty w kolorowe lampki, jak choinka, a Liam trzymał końcówkę sznura, rozglądając się z miną myśliciela. Nagle jakby go olśniło i podłączył lampki do gniazdka. Przez chwilę wszystko było okej i Niall wyglądał naprawdę śmiesznie (i dziwnie) owinięty w kolorowe lampki, ale nagle błysnęła jakaś iskra i lampki zgasły. I w sklepie zrobiło się zupełnie ciemno. Podobnie jak w całej galerii. Jedynym źródłem światła był palący się sweter Horana. Nagle Liam, Lou, Zayn, a zwłaszcza Niall, zaczęli wrzeszczeć jak nienormalni, a Harry wziął chrupki od Lou i zaczął je jeść, patrząc z zaciekawieniem na całą scenę.\n-O MÓJ BOŻE!- wykrzyknęłam, wbiegłam do sklepu, chwyciłam gaśnicę (sama nie wiem skąd wiedziałam gdzie będzie) i ugasiłam płonący sweter Horana, zanim płomień zdążył się rozprzestrzenić. Rzuciłam gaśnicę w bok i odłączyłam lampki, a zaraz zrobiło się jasno. Niall w błyskawicznym tempie wyplątał się z lampek, cisnął je na ziemię i rzucił się mi w ramiona, drżąc jak chihuahua w zimę. Przytuliłam go mocno, nie zwracając uwagi na to, że całą upaćkał mnie białą pianą. –Już dobrze, już dobrze- szepnęłam, głaskając go po plechach i posyłając wściekłe spojrzenia Liamowi, który gapił się na nas z otwartymi ustami.\n-Czy was już do końca pogrzało?! Niall mógł się poparzyć! Nie wspominając o tym, że przez was musiałam przepraszać właściciela sklepu. I galerii. Znowu. A gdybym się tam w porę nie zjawiła?! Niall wylądowałby w szpitalu z poważnym poparzeniem!- krzyknęłam, a Liam i Niall stali naprzeciw mnie, ze spuszczonymi głowami.\n-To nie miało tak być. Chcieliśmy tylko zrobić fajne zdjęcie- odparł Niall, podnosząc głowę.\n-No właśnie! Nie myśleliśmy, że to może się tak skończyć!- dodał Liam, a ja zgromiłam go spojrzeniem. –Zaraz. Jak to znowu?- zapytał po chwili, marszcząc brwi.\n-Nie interesuj się!- warknęłam. –Wy nigdy nie myślicie!- krzyknęłam, krążąc w tę i z powrotem, podczas, gdy Zayn, Lou i Harry siedzieli na ławeczce obok, patrząc na nas. Lou i Zayn mieli nieciekawe miny, bo niedawno dostali identyczny ochrzan. A Harry siedział obok nich i, jak gdyby nigdy nic, chrupał serowe chrupki, oglądając całą scenkę z zainteresowaniem. –Ja mam szesnaście lat. A wy?! A wy dziewiętnaście!* To wy powinniście się mną opiekować, a nie na odwrót!\n-Szlaban na miesiąc!- fuknęłam, przerywając Liamowi, a on uniósł brwi.\n-Zero telewizji, Internetu, telefonów- odparłam, a Niall uśmiechnął się pod nosem. –I ranek- dodałam, a jego uśmiech zbladł. –Dawać komórki- zażądałam, wyciągając rękę.\n-Zachowujecie się jak smarkacze to potraktuje was jak smarkacze!- warknęłam, nie dopuszczając Liama do słowa. –Tamta dwójka już oddała mi komórki- dodałam, wskazując na Lou i Zayna, którzy siedzieli na ławce, dziwnie wyprostowani. Niall i Liam przez chwilę mierzyli się ze mną wzrokiem, a potem westchnęli i oddali mi telefony. Schowałam je do torby, gdzie spoczywały już trzy inne. –A teraz marsz na górę. Jesteśmy tu od dwóch godzin, a jeszcze nic nie kupiliśmy- mruknęłam i po chwili cała czwórka ruszyła na górę z posępnymi minami. Harry złapał mnie za rękę i uśmiechnął się szeroko.\n-Kocham jak się złościsz- zamruczał, całując mnie w szyję. Odsunęłam się i zmarszczyłam brwi.\n-Zostaw mnie. Jestem wściekła- mruknęłam, wyrywając mu dłoń i krzyżując ręce pod biustem. Harry otworzył usta.\n-Ale… kochanie!- złapał mnie za ramię, a ja znowu się od niego odsunęłam. Chłopacy obejrzeli się na nas. –Dzięki frajerzy- mruknął, a oni szeroko się uśmiechnęli.\n-Nie ma za co- odparł Zayn, szczerząc się, a Harry puścił się biegiem i zaczął go gonić po ruchomych schodach. Po chwili dołączyła do nich reszta. Ludzie odsuwali się na boki, wydając zdziwione okrzyki. Westchnęłam, a potem wzięłam kilka głębokich wdechów. Z głupotą nie wygrasz. I ruszyłam schodami w górę za stadem idiotów.\nPo kilku godzinach szliśmy przez parking, a Niall i Zayn pchali wózek wypełniony ozdobami świątecznymi, które ani trochę nie były kiczowate ani seksistowskie. Już ja o to zadbałam.\nObejmujący mnie Harry zwolnił kroku, a gdy chłopacy byli już daleko, odwróciłam się do niego, by zapytać o co chodzi, gdy on nagle pociągnął mnie za sobą i przycisnął do ściany galerii. Uniosłam brwi.\n-Harry, co ty…\n-Do trzech razy sztuka- przerwał mi i złączył nasze usta. Naciągnęłam się jak struna i przyciągnęłam go bliżej za szyję, czując jak serce mi przyspiesza. Zaczął gwałtownie, łakomie, a potem zwolnił i jego usta delikatnie pocierały moje, wywołując przyjemne dreszcze na całym ciele. Wyłączyłam myślenie, a cała złość odleciała w niepamięć. Liczył się tylko on i jego usta na moich. Odsunęliśmy się od siebie po długiej chwili. Czułam, że mam rumieńce i to wcale nie przez mróz. Harry uśmiechnął się, a ja poczułam coś mokrego na nosie. Spojrzałam w górę i nagle zaczęło lać. Zachichotałam, a Harry złapał mnie za rękę i pognaliśmy do samochodu. Wsiedliśmy mokrzy, drżący i uśmiechnięci.\n-A was gdzie wcięło?- zapytał Niall, wychylając się z tylnego siedzenia vana. Harry spojrzał na mnie i uśmiechnął się szerzej.\n-Odbierałem nagrodę- odparł, a ja odwzajemniłam uśmiech.\n-Ja się pytam: jaką nagrodę?- zapytał ponownie Lou, a ja się zaśmiałam.\nNastępnego ranka obudziłam wszystkich punkt 8, krążąc po korytarzu, uderzając drewnianą łyżką o garnek i krzycząc:\n-Wigilia jest za tydzień. Mamy mało czasu, a jeszcze nic nie jest zrobione. Wstawać i do roboty!- no cóż, chłopcy nie byli zbyt zadowoleni, gdy zeszli na dół, ale widząc górę jajecznicy, tostów, grzanek i naleśników, humor im się poprawił i praca szła żwawo. Po kilku godzinach dom był udekorowany, od góry do dołu. Zostały tylko lampki na balkonie, którymi zajmował się Lou. I siedziałam właśnie na kanapie z kartką i długopisem, myśląc co ugotować na wigilię, gdy dobiegły mnie krzyki Lou, a potem w całym domu wyłączono prąd. Uniosłam głowę i zadrżałam. Nie lubię ciemności.\n-Już biegnę księżniczko, ochronię cię!- usłyszałam okrzyk Harrego i obejrzałam się w kierunku, gdzie, jak sądziłam, były schody. Nagle usłyszałam huk i stłumiony jęk. Podniosłam się i zaczęłam mrugać, chcąc coś dostrzec w ciemności.\n-Harry, w porządku?- zapytałam, nasłuchując. W odpowiedzi dostałam jęki i odetchnęłam, stwierdzając, że żyje. Gdy nagle w domu zrobiło się jasno. Zmrużyłam oczy, oślepiona światłem. A gdy, moje oczy przyzwyczaiły się do jasności, zauważyłam Harrego, leżącego na podłodze koło kanapy. Podeszłam do niego, kładąc mu rękę na plecach. On po chwili usiadł na podłodze, łapiąc się za głowę z krzywą miną. –Gdzie cię boli?- zapytałam, a on spojrzał na mnie, uśmiechając się szelmowsko.\n-Tu- odparł, wskazując czoło. –I tu- dodał, pokazując na prawy policzek. –I tu- teraz pokazał na nos. –I jeszcze tutaj- wskazał na swoje usta, szczerząc zęby, a ja uniosłam brew.\n-Zaczekaj. Zawołam Zayna żeby cię pocałował, to przestanie boleć- odparłam, podnosząc się z ziemi z uśmiechem.\n-Nie! Już mi lepiej!- wykrzyknął łapiąc mnie za rękę, a ja się zaśmiałam. –To ja przybiegłem do ciebie, by cię ochronić przed potworami z ciemności, a ty mi się tak odpłacasz?- zapytał, ciągnąc mnie delikatnie za rękę, bym usiadła mu na kolanach.\n-Przepraszam, mój bohaterze- odparłam, uśmiechając się i cmokając go w kącik ust. Harry wyszczerzył zęby, zadowolony z siebie.\n-Tak lepiej- powiedział, obejmując mnie. Nagle z góry zbiegł Josh, który pomagał Louisowi zamontować lampki na balkonie, z zaróżowionymi policzkami. Widząc, że siedzimy na dywanie, obejmując się, nagle się zatrzymał i uśmiechnął głupio.\n-Małe maranko na dywanie? Jak romantycznie- zamruczał, a ja wywróciłam oczami.\n-Spadaj Devine- mruknęłam, a on się zaśmiał.\n-Słyszycie?- zapytał nagle, przykładając dłoń do ucha, by lepiej słyszeć. Uniosłam brew.\n-To dziewictwo Charlie ucieka z krzykiem- powiedział, wybuchając śmiechem, a Harry zrobił się aż czerwony. Zmarszczyłam brwi.\n-Słyszycie?- zapytałam, parodiując Josha.\n-Niby co?- Josh zmarszczył brwi.\n-To szanse Josha na zdobycie numeru Mirandy Kerr uciekają z krzykiem- dokończyłam, a Devine\notworzył usta. Uśmiechnęłam się triumfalnie i podniosłam z godnością. Po chwili Harry stanął obok, nadal śmiejąc się pod nosem.\n-Hej, widzieliście co się właśnie… ominęło mnie coś?- zapytał Niall, przystając w pół słowa i robiąc zdziwioną minę.\n-Oh, Charlie właśnie zgasiła Josha- odparł Harry, machając ręką.\n-Znowu?- mruknął Niall, patrząc znudzony na Devina, a ten napuszył się jak paw. –Nieważne- rzuciła Blondi, zanim tamten zaczął paplać. –Lou jakimś cudem zakłócił przepływ prądu, podłączając lampki. Zrobił zakłócenie w dostawie prądu na całej ulicy!\n-Znowu?- jęknęłam, a Josh spojrzał na mnie dziwnie. Eh, to długa historia. Nie chcecie jej słuchać. Uwierzcie. Powiem tylko tyle, że zakończyła się dobrze i wyciągnęliśmy Lou z więzienia… Nie pytajcie.\nWigilia zbliżała się wielkimi krokami i kolejne dni mijały nam na przygotowaniach. W końcu dom był pięknie ubrany, wyczyszczony, menu ustalone i w połowie gotowe, Zayn i ja zostaliśmy smutnie uświadomieni, że Święty Mikołaj nie istnieje (dobre sobie, ja wiem lepiej!), Harry porozwieszał jemioły w całym domu i wyglądało na to, że mam fariant, gdy nagle uświadomiłam sobie, że o czymś zapomniałam. Prezenty! Poderwałam się gwałtownie z kanapy, a Niall, z którym oglądałam dziwny film dokumentalny o kolesiu, który dał się połknąć anakondzie, spojrzał na mnie zaskoczony.\n-Muszę lecieć- odparłam, ubierając się w pośpiechu. Blond Piękność patrzył na mnie z kanapy,\nunosząc brwi. –Nie dzwońcie. Wrócę późno!- zawołałam jeszcze i zniknęłam za drzwiami. Zamówiłam taksówkę, a kiedy ta przyjechała, ruszyliśmy prosto do galerii. Mam tylko nadzieję, że ze wszystkim się wyrobię. Cholibka.\nDobra. Mam już chyba wszystko. Bawełniana bluzka dla Dylan, śliczny, czarny sweterek dla Elki, kostki do gitary i nowe kółka do deskorolki dla Jessy’ego, nowy krawat i elegancka koszula dla Paula, złote kolczyki dla jego żony, bransoletka z zawieszką w kształcie jamnika-hot-doga dla Effie (niedługo ma kolejną randkę z Niallem. Może i nie są jeszcze oficjalnie parą, ale ja wiem swoje), kilka książek, które znalazłam na jej liście Do Przeczytania dla Willow (z Zaynem dogadują się bardzo dobrze i za każdym razem, gdy na nich patrzę, czuję, że jestem dumna. Z siebie. W końcu to dzięki mnie!), spódniczka, która z pewnością nie jest mini (to będzie pewnie jej pierwsza) dla Amity (uwaga: przyjaźnimy się. Tak, wiem. Szok i w ogóle. Ale kiedy nie wyszło im z Liamem, ogarnął mnie nagły przypływ szczęścia i tak jakoś wyszło, że się zaprzyjaźniłyśmy. Amity wciąż kumpluje się z Liamem i często do nas przychodzi, by pooglądać z nim dziwne filmy i ponazywać mnie palantką, tja), kostium Batmana i para naprawdę ciężkich hantli dla Liama, kilka płyt jego ukochany zespołów, zestaw kolorowych profesjonalnych pisaków i blok A4 dla Zayna, nowy stroik do gitary i czerwony sweter z reniferem, który bardzo mu się podobał dla Nialla i puchate kapcie w kształcie króliczych łap i koszulka z tańczącą marchewką do Louisa. Okej. Mam wszystko oprócz prezentu dla Harrego. Westchnęłam, obładowana torbami z zakupami. Nagle w oczy rzucił mi się sklep z komiksami, a obok niego był sklep jubilerski. Uśmiechnęłam się do siebie i ruszyłam tam. Chyba już wiecie, co chcę mu kupić?\nDotaszczenie tych prezentów do domu, chowanie ich przed chłopakami, zapakowanie i wsadzenie pod choinkę było trudniejsze niż sądziłam. Jakoś mi się udało i wytrzymałam do wigilii, nie wariując wcześniej. Ale byłam tego bliska, gdy nieubłaganie zbliżał się czas kolacji, pieczeń nie była jeszcze gotowa, niedługo miałam poznać rodziców Harrego, a Louis niechcący wylał na moją sukienkę mleko.\n-Ups- wymsknęło mu się. –Przepraszam Charlie. Naprawdę nie chciałem- odparł Lou, a ja usiadłam na krześle w kuchni, chowając twarz w drżących dłoniach. Czułam, że zaraz zacznę beczeć jak dziecko. Harry widząc to, odszedł od piekarnika, w którym piekła się pieczeń i ucząpnął przy mnie, kładąc mi ręce na kolanach.\n-Charlie, co się dzieje?- szepnął, a ja zadrżałam, wciągając spazmatycznie powietrze.\n-Wszystko idzie nie tak. Goście przyjadą za chwilę, a pieczeń jeszcze nie gotowa. Moja sukienka cuchnie skwaszonym mlekiem, wyglądam jak cieć i, gdy zobaczą mnie twoi rodzice, zakażą ci się spotykać z taką panną, bo uznają, że jestem beznadziejna, bo znając życie, zrobię coś głupiego i się ośmieszę- jęknęłam, a mój głos pod koniec się załamał. Harry objął mnie, gładząc po włosach, a ja wtuliłam twarz w jego szyję, wdychając jego kojący zapach- mydła i wody kolońskiej.\n-Wcale nie jesteś beznadziejna i nie wyglądasz jak cieć- odparł, a jego niski, lekko zachrypnięty głos sprawił, że się troszkę rozluźniłam. –Poza tym, ciecie są spoko. Znam nawet jednego. Fajny gość- dodał, a ja się zaśmiałam. Harry odsunął mnie troszeczkę od siebie i spojrzał w oczy. –Jesteś najcudowniejszą, najmądrzejszą, najsłodszą, najzabawniejszą i najpiękniejszą panną pod słońcem- powiedział, a ja zamrugałam, czując się irytująco wzruszona. –Moi rodzicie cię nie polubią. Oni cię pokochają- zapewnił, a gdy już myślałam, że rozbeczę się jak dziecko, Harry ponownie mnie objął.\nPo chwili wciągnął głośno powietrze przez nos. –Ale kochanie, idź się lepiej przebrać, bo cuchniesz skwaszonym mlekiem- odparł, a ja dałabym sobie rękę uciąć, że zmarszczył nos. Odsunęłam się od niego i pacnęłam go w ramię, a on się zaśmiał.\n-Jesteś przykry jak kupa- mruknęłam, a on uniósł brwi i ponownie się zaśmiał.\n-A co to niby znaczy?\n-Nie mam pojęcia- odparłam. –Moja mama tak mówiła- wzruszyłam ramionami i oboje spoważnieliśmy odrobinę. Nagle przypomniał mi się muzyczny obóz i O.Z.d.P.G., gdzie gotowaliśmy z gwiazdami, a ja ośmieszyłam się na oczach całej Anglii i wylałam na siebie mleko, które się skwasiło. Wtedy Harry, jako jedyny z chłopaków, potrafił mnie pocieszyć i powiedział: „Nadal cuchniesz skwaszonym mlekiem”. Uśmiechnęłam się na to wspomnienie.\n-Co się tak śmieszy, Cole?- zapytał Harry, uśmiechając się półgębkiem. Spojrzałam na niego i również się uśmiechnęłam.\n-Coś sobie przypomniałam.\nPrzebrałam się błyskawicznie w czarną, elegancką sukienkę z kołnierzykiem i zanim zdążyłam się zorientować, pieczeń była gotowa, chłopacy piękni i pachnący w garniturach, a goście przyjechali. Po witaniu się ze wszystkimi, co trwało chyba wieczność, poznałam rodziców Harrego. Jego mama i ojczym nie byli wcale tacy źli jak sądziłam. Jego mama przypominała mi babcię Styles, tylko trochę młodszą i nie chciała nam dać pieniędzy „na cukiereczki”. Polubiłam ich. A oni chyba mnie. Tak przynajmniej wyczytałam z ich uśmiechów i tańców zwycięstwa Harrego, gdy poszliśmy do kuchni po napoje.\n-I jak?- zapytałam, czując jak dłonie mi się pocą.\n-Są tobą zachwyceni!- odparł i zanim zdążyłam się zorientować, porwał mnie w objęcia i zaczął tańczyć ze mną walca w kuchni. A, gdy wreszcie nadszedł czas rozdawania prezentów i jak widziałam z jakimi uśmiechami chłopacy oglądali swoje prezenty, westchnęłam, opierając się o kominek. Niall dał mi czarne ukulele i powiedział, że lekcje grania u eksperta dorzuca w gratisie, Zayn kupił mi śliczną, czarną torebkę (pewnie Willow mu pomagała), Lou podarował mi pluszową marchewkę i spodenki w koty, od Liama dostałam urocze kolczyki w kształcie kotorożców i moją własną pelerynę superbohatera, a Paul z żoną kupili mi i chłopakom wejściówki na premierę trzeciej części Hobbita. Harry podszedł do mnie i objął, patrząc na Lou, który paradował po salonie w swoich nowych papciach i na Nialla, który z lekkim wysiłkiem podnosił hantle Liama.\n-Niezła heca, co?- zapytał, a ja uśmiechnęłam się i kiwnęłam głową.\n-Bywało gorzej- odparłam. –Na przykład wtedy, gdy śledziliście Jessy’ego i mnie, gdy wybraliśmy się na lody i biegaliście po całym parkingu krzycząc do walkie-talkie- dodałam, a Harry się zaśmiał.\n-Tak, to było fajne- stwierdził, kiwając głową. –Oprócz tego, że byłem zazdrosny jak cholera- wykrzywił się, a ja spojrzałam na niego zaciekawiona.\n-Byłeś zazdrosny o Jessy’ego?- zapytałam, a Harry zarumienił się, unikając mojego wzroku. –Dlatego wtedy na obozie go pobiłeś i wciąż byłeś na niego wściekły?\n-A ty byłaś zazdrosna o Amity, gdy przy rozdzielaniu koszulek i na twojej urodzinowej imprezie się do mnie migdaliła- odparł, a ja uniosłam brwi i otworzyłam usta, by się jakoś wybronić, ale nic sensownego nie przychodziło mi do głowy.\n-Po prostu nie podobało mi się jak ona na ciebie patrzyła- mruknęłam, wbijając wzrok w czubki butów. –Jak wygłodniały wilk.\n-A ja nie mogłem znieść tego, że tak dużo czasu spędzasz z Jessym- odparł Harry, a ja spojrzałam na niego, uśmiechając się lekko. Jego zielone oczy patrzyły na mnie z taką miłością i czułością, że zabrakło mi tchu. Tańczyły w nich radosne iskierki.\n-Mam coś dla ciebie- powiedziałam, wyciągając zza pleców dużą paczkę. Harry spojrzał na mnie zdziwiony, a potem na paczkę.\n-Czy jeśli ją otworzę, wyskoczy z niej pajacyk i rzuci mi w twarz tortem?- zapytał, a ja się zaśmiałam.\n-Przekonaj się- odparłam, a on po chwili wahania wziął ode mnie prezent i otworzył go. Widząc nowiuśkie wydanie Przygód Superkota, uśmiechnął się jak mały chłopiec.\n-Superkot! Dzięki Charlie!- zawołał, cmokając mnie przelotnie w policzek i wertując komiks.\n-To jeszcze nie wszystko- odparłam, uśmiechając się, a on spojrzał na mnie zdziwiony. Bez słowa wręczyłam mu małe pudełeczko, które trzymałam w ręce.\n-Charlie, naprawdę nie musiałaś…\n-Otwórz- przerwałam mu, a on po chwili patrzenia mi w oczy, wziął pudełko i zajrzał do środka. Widząc mały, srebrny samolocik na łańcuszku, spojrzał na mnie, unosząc brwi. –Przyjrzyj się- odparłam, wciąż się uśmiechając. Harry wziął samolocik w ręce i obejrzał go dokładnie. A widząc mały napis na skrzydle, uśmiechnął się i spojrzał na mnie ponownie.\n-Dziękuję- powiedział, uśmiechając się w taki sposób, ze ścisnęło mi się serce. Jego uśmiech promieniał miłością, a ja nie mogłam oderwać od niego wzroku. Zamrugałam.\n-Daj, założę- wymamrotałam, podchodząc i zapinając mu na szyi łańcuszek. Harry z uśmiechem wziął samolocik w palce i potarł grawerunek. Ty było jedno słowo. Charlie. –Teraz jesteś kompletny- odparłam, a on uśmiechnął się i mnie objął, wyciągając mój samolocik zza dekoltu sukienki.\n-Teraz ty też jesteś kompletna.\n-Ekhem- spojrzeliśmy zdziwieni w bok, gdzie stał Niall patrząc na Harrego ze znaczącą miną. Harry kiwnął głową, jakby właśnie sobie o czymś przypomniał i sięgnął do kieszeni. Wyciągnął z niej małe, czerwone pudełeczko i mi je wręczył.\n-Ja też mam coś dla ciebie- powiedział, a ja, uśmiechając się lekko, uniosłam wieczko, a tam…\n-Kluczyk?- zdziwiona spojrzałam na Harrego, który uśmiechał się szeroko.\n-Do szafki- wskazał na szafkę pod telewizorem, a ja zmarszczyłam brwi, ale bez słowa podeszłam do niej i otworzyłam ją, spodziewając się ujrzeć całą masę durnych filmów klasy Z, które chłopacy wygrzebali z kosza, gdy ja je wyrzuciłam. Niestety. Ale zamiast nich, zobaczyłam pojedyncze pudełko na film. Wzięłam je do ręki i obejrzałam. „Przygody księżniczki Charlie”. Dziwne. Spojrzałam na Harrego, który wciąż stał przy kominku, uśmiechając się tajemniczo. Nie zwlekając dłużej, włożyłam płytę do odtwarzacza i usiadłam na dywanie, przed telewizorem.\nDawno, dawno temu, za górami, za lasami, była sobie księżniczka Charlie.\nZmarszczyłam brwi. Znałam ten głos. Na ekranie pojawił się filmik, gdzie stoję, rozmawiając z jakimś facetem. To było chyba podczas kręcenia teledysku do Kiss You.\nByła ona piękna i dobra, ale czasem zdarzało jej się robić różne rzeczy, z których nie była potem dumna.\nZaraz. Już wiem skąd znam ten głos. Z radia BBC! Jeju. Teraz z kolei pokazano filmik nagrywany telefonem komórkowym, na którym biegnę przez galerię wrzeszcząc jak wariatka: „TO KLOWN!”, jak wylewam na śnieżnobiałą koszulę Benedicta sos czekoladowy, jak tańczę wolnego w swoim pokoju z kartonowym Aaronem Johnsonem oryginalnych rozmiarów (Harry to nagrał), jak całuję w usta żabę, która po chwili na mnie skaczę, a ja biegam w kółko, krzycząc, że mam żabę na głowie, jak uciekam w mundurku przed wielkim psem, który zerwał się z łańcucha i ciągnie za sobą budę, a ja znowu wrzeszczę jak wariatka (wiedziałam, że chłopacy mnie wtedy słyszeli i widzieli, zresztą jak całe osiedle) i wreszcie, jak obrywam z piłki w twarz od Eda i po sekundzie zostaję przez niego staranowana.\nAle wszyscy ją kochali, bo była wyjątkowo dobrą i uroczą księżniczką.\nZamrugałam zdziwiona, patrząc na tłumy fanów z transparentami z moim imieniem.\nDlatego, gdy spotkała pięciu królewiczów, oni od razu stracili dla niej głowę.\nTutaj pokazano krótkie filmiki na których chłopcy się uśmiechają i kiwają, pewnie nagrane przez fanów.\nPięciu królewiczów wciąż robiło różne, dziwne rzeczy, z których byli potem dumni, przyprawiając księżniczkę Charlie o ból głowy.\nWszyscy wybuchnęli śmiechem widząc wygłupy chłopaków.\nWszyscy ją pokochali i stworzyli rodzinę.\nW pokoju zabrzmiało długie „awwwwww”, gdy na ekranie pojawiła się scena, na której się przytulamy.\nAle najbardziej pokochał ją najmłodszy z królewiczów- Harry.\nUniosłam brwi, widząc jak Harry patrzył rozmarzonym wzrokiem gdzieś w dal. Wcześniej nie wiedziałam, że on tak na mnie patrzył. Ale teraz już wiem. I nadal nie mogę uwierzyć, że wcześniej tego nie zauważyłam.\nOd początku chciał jej zaimponować i zwrócić jej uwagę. Ale na początku słabo mu to wychodziło.\nPodczas, gdy na ekranie pojawił się Harry, spojrzałam w bok, gdzie mój książę, przyglądał mi się tym samym wzrokiem, co wcześniej na nagraniu. Widząc, że na niego patrzę, uśmiechnął się delikatnie, a ja po raz kolejny poczułam wielką radość, że wtedy w tym deszczu pobiegłam do niego.\nTrud i wysiłek opłaciły się, ponieważ pewnego dnia księżniczka Charlie zrozumiała, że kocha królewicza Harrego i przybiegła do niego w deszczu.\nZdziwiłam się widząc mój pierwszy prawdziwy pocałunek z Harrym uwieczniony na filmie. Wyglądał jakby ktoś go kręcił z góry. Chwileczkę… Spojrzałam na chłopaków, którzy stali za kanapą, a oni uśmiechnęli się jak aniołki i wzruszyli ramionami.\nW salonie ponownie zabrzmiał śmiech wszystkich, który był reakcją na kolejną porcję wygłupów chłopaków. Nagle film się skończył, wszyscy zaczęli klaskać, a na ekranie pojawił się biały napis.\nWyjdź na zewnątrz.\nUniosłam brwi i spojrzałam na Harrego, który się zaśmiał i machnął ręką, dając mi do zrozumienia, że mam iść. Podniosłam się i z bijącym sercem wyszłam przed dom, gdzie czekał na mnie… Harry? Zamrugałam kilkakrotnie i dopiero po paru sekundach dotarło do mnie, że patrzę na kartonowego Harrego. I minęło kolejne kilka sekund, zanim zauważyłam żółtą karteczkę przyklejoną do jego ręki. Idź do Harrego, ale tego prawdziwego. On da ci następną podpowiedź. Ale najpierw ty musisz mu coś dać. Zmarszczyłam brwi, rozpoznając pismo Eda. Odwróciłam się, zdziwiona, od razu odnajdując w tłumie Harrego i podeszłam do niego. On uśmiechnął się szelmowsko.\n-Pani po podpowiedź?- zapytał, unosząc brew, a ja się uśmiechnęłam i kiwnęłam głową. –Najpierw pani musi mi coś dać.\n-Co takiego?- zapytałam, udając, że nie widzę jego znaczącego spojrzenia. Harry w odpowiedzi dotknął palcem swoich ust. –Chce pan szminkę? O to chodzi?- zapytałam, Harry się zaśmiał, a ja przyciągnęłam go do siebie i złączyłam nasze usta.\n-Proszę bardzo- Harry wręczył mi kolejną żółtą karteczkę, gdy się wreszcie do siebie odsunęliśmy. W twoim pokoju czeka niespodzianka. Ale uważaj na niechciane pocałunki. Niechciane pocałunki? Uniosłam brwi, ponownie dzisiaj, patrząc pytająco na Harrego. Ale on, znowu, tylko tajemniczo się uśmiechnął. Wróciłam do domu, gdzie wszyscy wciąż siedzieli w salonie, rozmawiając. Nagle, jakby na zawołanie, przede mną ustawił się rządek mężczyzn z szerokimi uśmiechami. Nie mogąc pozbyć się dziwnego uczucia, że coś jest nie tak, ruszyłam do schodów. Gdy nagle Zayn porwał mnie w ramiona i cmoknął w policzek zanim zdążyłam zareagować. Zamrugałam kilkakrotnie, patrząc na niego jak baran, którego za moment potrąci ciężarówka. Malik z szerokim uśmiechem wskazał na sufit, gdzie wisiała gałązka jemioły, przywiązana przez Harrego. Westchnęłam widząc, że identyczne gałązki wiszą praktycznie wszędzie. Przygryzłam wargę i jakoś dotarłam do schodów, dostając buziaka tylko od Paula i wyjątkowo mokrego całusa od Lou. Cwaniak specjalnie na tę okazję pożyczył błyszczyk od Elki. Nie ma nic gorszego niż klejący błyszczyk na policzku. Fu. Z wyrazem triumfu na twarzy, zajrzałam do swojego pokoju, gdzie czekał na mnie kolejny kartonowy Harry. Westchnęłam i podeszłam do niego, zauważając, że ma tort w ręce. Smacznego! Tylko uważaj na dywan. Trudno będzie zmyć z niego plamy. à Mój wzrok powędrował we wskazanym przez strzałkę kierunku i uniosłam brew widząc ogromny kawałek tortu z bitą śmietaną.\n-Będę gruba- jęknęłam, klepiąc się po brzuchu. Po chwili jednak wzruszyłam ramionami. –Trudno- mruknęłam i zabrałam się do jedzenia. Kilka minut i jakiś milion kalorii później, po torcie nie było śladu, a na talerzyku leżała kolejna karteczka. Teraz będzie zagadka: Kruszy skały i najtwardsze metale. Sprawia, że rosną drzewa, a ludzie się starzeją. Nic nie jest w stanie go zatrzymać. Płynie nieprzerwanie od początku świata i będzie płynąc dalej po jego końcu. Przygryzłam wargę, rozglądając się pokoju, szukając podpowiedzi. Kruszy skały i najtwardsze metale. Sprawia, że rosną drzewa, a ludzie się starzeją. Co to takiego? Nagle mój wzrok napotkał budzik przy łóżku. Czas! No jasne! Podbiegłam szybko do stolika nocnego i wyciągnęłam karteczkę spod zegarka. Każda księżniczka tańczyła na balu z księciem. Nadszedł czas na ciebie. -Okej. To jest dopiero dziwne- mruknęłam pod nosem.\n-Można prosić?- podskoczyłam na łóżku, słysząc męski głos. Obejrzałam się i z wrażenia prawie\nspadłam na podłogę, widząc Richarda Maddena w stroju księcia (pewnie pożyczył z planu filmu „Kopciuszek”). Z czarującym uśmiechem podszedł do mnie z wyciągniętą ręką, pomógł mi wstać i założył na głowę plastikowy diadem, podczas, gdy ja gapiłam się na niego z otwartymi ustami. Nagle z odtwarzacza popłynęły pierwsze takty walca, a my zaczęliśmy się obracać w rytm piosenki.\n-Jeju- wydukałam w końcu, a on się zaśmiał. –Możesz mi wyjaśnić co tu się dzieję?- uniosłam brwi, a on się uśmiechnął i pokręcił głową.\n-Dowiesz się w swoim czasie.\n-Czyli kiedy?- Richard, zamiast mi odpowiedzieć, zatrzymał się i wręczył kolejną żółtą karteczkę.\n-Wesołych Świąt Charlie- powiedział z uśmiechem i, jak gdyby nigdy nic, sobie poszedł. Przez chwilę patrzyłam w ślad za nim z głupią miną, ale w końcu ciekawość zwyciężyła i spojrzałam na karteczkę. To już ostatnia karteczka. Pójdź do garderoby, gdzie czeka na ciebie twój prezent. Nie mogąc ukryć uśmiechu, pognałam do garderoby i drżącą z nerwów ręką, zapaliłam światło. Zamrugałam zdziwiona, widząc mężczyznę w średnim wieku z siwą grzywą zaczesaną elegancko do tyłu i siwym zarostem, w garniturze, stojącym w mojej garderobie. Uśmiechnął się do mnie szeroko, a ja podeszłam do niego niepewnie.\n-Eee, dobry wieczór?- przywitałam się grzecznie, unosząc brew. Mężczyzna skinął lekko głową.\n-Witaj Charlie. Miło mi cię wreszcie poznać- odparł, ściskając mi rękę. Uniosłam również drugą brew, zupełnie niczego nie rozumiejąc. –Jestem Francis Lawrence. Jakiś czas temu dostałem od Harrego nagranie, na którym grasz scenę z Czerwonego Kapturka. Bardzo nam się to spodobało i postanowiliśmy zaangażować cię do mojego nowego filmu- zamrugałam kilkakrotnie. Nie mam pojęcia czy to z powodu tego tortu, czy walca z Richardem Maddenem, ale mój mózg pracował na zwolnionych obrotach. Jak na razie przyswoiłam tylko tyle, że ten koleś stojący przede mną, to Francis Lawrence- światowej sławy reżyser, który nakręcił takie hity jak, między innymi, Igrzyska\n-Jeju- ponownie dzisiaj wymamrotałam, a reżyser uśmiechnął się pod nosem, widząc moją zbaraniałą minę. –Strasznie się cieszę, że mogę pana poznać! Bardzo lubię pana filmy i…- urwałam, bo nagle dotarł do mnie sens jego słów. –Jak to dostał pan nagranie od Harrego, na którym gram scenę z Czerwonego Kapturka?- zapytałam, a reżyser uniósł brwi, nie wiedząc co odpowiedzieć. –Chce pan powiedzieć, że ten idiota wysłał panu moje nagranie na casting, nic mi o tym nie mówiąc?!\n-Niespodzianka!- zawołał Harry, wchodząc z szerokim uśmiechem do garderoby, ale widząc moją minę od razu przestał się uśmiechać. –Coś nie teges?\n-Coś nie teges? Coś nie teges?! Oczywiście, że coś nie teges!- fuknęłam, aż Francis cofnął się o krok, a Harry zbladł odrobinę. –Wysłałeś moje nagranie na casting do Francisa Lawrenca i nic mi nie powiedziałeś!\n-Przecież doskonale wiesz, że nie lubię niespodzianek!- fuknęłam, taksując go spojrzeniem, a on aż się zapadł w sobie.\n-Wspominałem już może, że w filmie zagra również Aaron Johnson?- na dwa ostatnie słowa, obejrzałam się na reżysera, który unosił brew, uśmiechając się pod nosem.\n-To zupełnie zmienia postać rzeczy!- odparłam, uśmiechając się szeroko. –Z chęcią zagram w pańskim filmie. To dla mnie zaszczyt- skinęłam lekko głową, a on się uśmiechnął i wręczył mi swoją wizytówkę. Potem pożegnał się, życzył nam wesołych świąt i wyszedł. Przez chwilę milczałam, patrząc na małą karteczką w dłoni.\n-Toooo…- zaczął Harry, przerywając ciszę, a ja spojrzałam na niego. –Jesteś na mnie zła, czy nie? Bo tak jakby się pogubiłem…- wymamrotał, a ja wywróciłam oczami, podeszłam do niego i cmoknęłam go prosto w usta.\n-Dziękuję. To naprawdę wspaniały prezent.\n-Mówisz tak, bo w filmie zagra Aaron Johnson?\n-Może- odparłam, wzruszając ramionami i uśmiechając się, a Harry uniósł brew. –No co? Nie moja wina, że jest tak cholernie przystojny- Harry zgromił mnie spojrzeniem, a ja posłałam mu całusa. Nagle spoważniał, a ja uniosłam brwi.\n-Chcę żebyś wiedziała, że jesteś najważniejszą osobą w moim życiu- nagle zabrakło mi słów. A potem Harry powiedział coś, co w ogóle mnie zszokowało. –Kocham cię Charlie- szepnął, a z jego oczu biła taka niepewność, że ścisnęło mi się serce. Mimo, że byliśmy ze sobą już jakiś czas, jeszcze nigdy nie padło słowo na K. Nawet wtedy, w deszczu, Harry nie dał mi dokończyć. Pierwszy raz powiedział mi coś takiego. Nagle poczułam się irracjonalnie wzruszona. Znowu. Cholibka. Co ten człowiek ze mną robi? Zmienia mnie w płaczliwą, wrażliwą, normalną nastolatkę. Ale i tak mu się to nie uda. Uśmiechnęłam się do niego, kładąc dłoń na jego gorącym policzku. Od razu zakrył ją swoją.\n-I ja ciebie kocham, Harry- szepnęłam, równie cicho, a jego twarz momentalnie rozpromieniła się w uśmiechu. Przyciągnął mnie do siebie za biodra, a gdy już myślałam, że mnie pocałuje, powiedział:\n-Zamknij oczy i myśl o Hawajach.\n-Nigdy nie byłam na Hawajach- a potem nasze usta się złączyły i żyliśmy długo i szczęśliwie. No, dopóki Lou z chłopakami i resztą nie wpadli do garderoby i nie wrzasnęli:\n-IMPREZKA!- a żeby było jeszcze dziwniej, z sufitu zjechała kula dyskotekowa, którą, przysięgam, widziałam pierwszy raz w życiu, a z głośników, które jakimś cudem pojawiły się w szafie, popłynęła głośna, rytmiczna muzyka i wszyscy zaczęli tańczyć. Okej. Moje życie jest dziwne. I szalone. I właśnie dlatego je lubię.\n*Akcja jest trochę przesunięta w czasie. W poprzednich rozdziałach akcja toczy się w lipcu, tutaj mamy grudzień.\nKoniec. Chyba każdy się tego spodziewał. No cóż. Mam nadzieję, że was nie rozczarowałam i, że się wam podobało.\nDługo zbierałam się z dodaniem tego rozdziału, ale to w końcu ostatni, więc to nic dziwnego.\nChciałabym wam tylko podziękować za wszystko. Tak więc: DZIĘKUJĘ ♥\nA na koniec dodam tylko:\nMoże się wam spodoba.\nAutor: Perseverantia o 18:24\nCo warto przeczytać:\nOpowiadania dłuższe i krótsze\nI’m blinded, ‘cuz you are everything I see ♥\nI was the reason for that smile, so keep in mind\n"Now dance, Fucker, dance"\nJesteś wszystkim, o czym myślę.\n**Rozdział 17** -Jesteśmy- odparł Zayn gasząc silnik. Uniosłam brwi widząc przytulną kawiarenkę, przy której zaparkował Malik. -Zgło...\n**Rozdział 1** -Od czego zacząć?- zapytał Paul patrząc na mnie nie pewnie. -Od początku- odparłam wzdrygając ramionami. Paul wziął d...\n**Rozdział 34** O nieludzko wczesnej godzinie obudziła mnie trąbka. Zdziwiłam się tak bardzo, że zaplątana w kołdrę, spadłam na ziemi...\n**Rozdział 22** -T-t-to klown!- wyjąkałam mocniej ściskając dłoń Harrego i przytulając się do jego ramienia. Właśnie szliśmy przez gal...\n**Rozdział 2** Kiedy wyszliśmy z budynku, czekało na nas, lub raczej na chłopaków, całkiem pokaźne stadko rozkrzyczanych fanek. Zatrzy...\n**Rozdział 28** Gdy tylko przekroczyłam próg szkoły od razu dopadły mnie te dwa natręty. -NIGDZIE NIE IDĘ!- krzyknęłam nim oni zdąż...\n**Rozdział 18** Rano obudziłam się na podłodze. Coś mnie ominęło? Podniosłam się cała obolała i rozejrzałam po pokoju. Dobra, coś mnie...\n**Rozdział 38** Z samego rana obudził mnie hałas. Otwarłam oczy i z zaskoczeniem stwierdziłam, że leżę na kanapie w małej, drewnianej...\n**Rozdział 19** To dzisiaj. Piątek. Za kilka godzin bal. Cudownie. Bez żadnej chęci do życia zwlokłam swoje zwłoki z łóżka i podążyłam...\n**Rozdział 40** Książę na białym koniu, Książę na białym koniu, Książę na białym koniu, Książę na białym koniu! Oh, zamknij się wres...


Picie wieczorami jest społecznie akceptowalne, w przeciwieństwie do sięgania po kieliszek o poranku. Wiele osób spożywa alkohol w mniejszych lub większych ilościach w godzinach wieczornych, często chwilę przed udaniem się do łóżka. Dlaczego tak się dzieje i jaki ma to wpływ na organizm człowieka?\nDlaczego wiele osób pije wieczorami? Codzienne spożywanie alkoholu\nOsoby pijące wieczorami za powód sięgania po drinka wskazują przede wszystkim chęć relaksu i odreagowania stresu. Może to być próba pozbycia się napięcia związanego z pracą lub życiem prywatnym, na przykład kłótniami z partnerem bądź problemami wychowawczymi u dzieci. Stosowanie alkoholu jako remedium na stres jest rozpowszechnione wśród ludzi na całym świecie. Często występuje także chęć złagodzenia problemów ze snem i ułatwienia zasypiania. Problem alkoholowy może dotknąć każdego z nas.\nNiebezpieczeństwa związane z piciem wieczorami\nPicie wieczorami, niezależnie od powodu, może stanowić początek poważniejszych problemów – szczególnie, gdy mowa o codziennym spożywaniu alkoholu. Stanowi on bowiem substancję, która wywołuje negatywny wpływ na ludzki organizm – już nawet niewielkie dawki zmieniają pracę układu nerwowego, obniżając jego sprawność. Powodują również zaburzenia ośrodka ruchu, a także reakcji wzrokowych i słuchowych. Codzienne picie alkoholu wieczorem może prowadzić do rozwoju licznych chorób i schorzeń, przede wszystkim:\nzaburzeń ośrodka pamięci,\nNegatywnym skutkiem nadmiernego spożywania tej substancji jest również przyrost wagi ciała, związany z wysoką kalorycznością napojów zawierających procenty. Warto zaznaczyć, że alkohol wpływa na zdolność prowadzenia samochodu i innych pojazdów mechanicznych, a siadanie za kierownicę pod jego wpływem jest surowo zabronione i może skutkować utratą prawa jazdy, karą grzywny lub nawet karą pozbawienia wolności. Procenty zawarte w spożytych poprzedniej nocy drinkach mogą być wciąż obecne we krwi o poranku, uniemożliwiając bezpieczne kierowanie auta. Dodatkowym powodem do niepokoju jest także picie alkoholu samemu, a często właśnie w ten sposób jest on spożywany wieczorami w domowym zaciszu.\nJak zasnąć bez alkoholu? Wpływ na sen\nAlkohol często używany jest jako lek na bezsenność ze względu na to, że po jego spożyciu pojawia się senność, co pozornie ułatwia zasypianie. Na tym jednak kończy się “pozytywny” wpływ tej substancji na sen. W ogólnym rozrachunku alkohol znacząco pogarsza jakość snu i często prowadzi do przedwczesnych wybudzeń oraz niemożności ponownego zaśnięcia, sprawiając, że nocny odpoczynek nie ma właściwości regenerujących.\nJak zasnąć bez alkoholu? Warto czym prędzej podjąć próbę kontrolowania picia.\nSubstancja ta może również wywoływać lub nasilać już występujące zaburzenia oddychania w trakcie snu, powodując chrapanie oraz zwiększając ryzyko wystąpienia bezdechu sennego. Wszystkie osoby przyzwyczajone do picia wieczorem, które zastanawiają się, jak zasnąć bez napojów procentowych, powinny rozważyć negatywne skutki picia alkoholu, wpływające na jakość snu i późniejsze samopoczucie.\nJak przestać pić wieczorami?\nNie wiesz jak powstrzymać codzienne picie alkoholu wieczorem? Pomóc może metoda Easyway Allena Carra, stworzona z myślą o szybkim i łatwym zerwaniu z alkoholem. Jest ona w pełni naturalna, nie wymaga stosowania żadnych leków ani nieprzyjemnych technik zastraszających. U jej podłoża znaleźć można jasne do przestrzegania instrukcje, umożliwiające uwolnienie się od wpływu alkoholu. O czym warto pamiętać?\nSilna wola nie jest potrzebna, by przestać pić.\nNajlepszym sposobem na zerwanie z alkoholem jest zmiana sposobu myślenia na jego temat.\nOgraniczanie alkoholu nie jest dobrym sposobem na walkę z nałogiem.\nKluczem do wyjścia z nałogu jest zdanie sobie sprawy, że rezygnując z alkoholu, niczego nie tracimy.\nUczestnicząc w kursie, można szybko i skutecznie przestać pić wieczorami, odzyskując przy tym dobre samopoczucie. Odstawienie alkoholu pozwala zredukować stres oraz znacząco poprawić jakość snu. Dzięki zastosowaniu metody Easyway, zaprzestaniu picia nie towarzyszy poczucie straty, a możliwość wyeliminowania alkoholu z codziennego życia jest na wyciągnięcie ręki – wystarczy postępować zgodnie z instrukcjami i cieszyć się z odzyskanej wolności.\n← Picie alkoholu raz w tygodniu lub co weekend – czy jest szkodliwe?\nPicie alkoholu raz w tygodniu lub co weekend - czy jest szkodliwe?\n5 porad dla osób, które mają problem z alkoholem →


NIK: kontrola w Kujawsko-Pomorskim NFZ wykazała ograniczenia w opiece paliatywnej - Ochrona zdrowia\nNIK: kontrola w Kujawsko-Pomorskim NFZ wykazała ograniczenia w opiece paliatywnej\npt/pap • 11 czerwca 2018 - 11:55\nNie wszyscy potrzebujący mogli liczyć na paliatywną i hospicyjną opiekę domową (fot.nfz)\nKontrola przeprowadzona przez NIK w Kujawsko-Pomorskim Oddziale NFZ wykazała ograniczenia w opiece paliatywnej i hospicyjnej. "Przygotowujemy kontrolę systemu hospicyjnego w całej Polsce" - poinformował prezes NIK Krzysztof Kwiatkowski.\n"Nie wszyscy potrzebujący mogli liczyć na paliatywną i hospicyjną opiekę domową. Prawie jednej czwartej pacjentów ograniczono liczbę porad lekarskich lub wizyt pielęgniarskich. Nie wszyscy mogli też liczyć na opiekę psychologa lub wykonanie badań USG i RTG. Takie są ustalenia NIK pod kontroli rozpoznawczej w bydgoskim oddziale NFZ i największe w regionie firmie świadczącej pacjentom pomoc" - wskazał Kwiatkowski, którego wypowiedź w tej sprawie zamieszczona jest na stronie internetowej NIK.\nKontrola dotyczyła okresu od 2014 do pierwszej połowy 217 roku. NIK wskazuje, że mimo faktu rokrocznego wzrostu nakładów na ten cel w woj. kujawsko-pomorskim, nadal istnieją niedobory.\nZdaniem NIK nie można ustalić dokładnej liczby pacjentów, którzy mieli w tym okresie ograniczone prawo do godnej śmierci w warunkach domowych. Takie szacunki są niemożliwe, gdyż oddział NFZ nie prowadzi analiz w tym zakresie.\nNIK wskazuje, że wiedza bydgoskiego oddziału NFZ mogłaby być większa, gdyby zbierane były dane odnośnie czasu oczekiwania pacjentów na świadczenia, kontrolowane i weryfikowane były zgłaszane nadwykonania, a także przyczyny niewykonania limitu świadczeń.\n"Kontrola rozpoznawcza wykazała, że w obecnej sytuacji oddział NFZ w Bydgoszczy nie jest w stanie określić rzeczywistego zapotrzebowania na świadczenia, a w związku z tym optymalnie zaplanować środków na ich zaspokajanie. Kwota przeznaczona w tym województwie na opiekę paliatywną i hospicyjną (łącznie blisko 67 mln zł) jest co prawda jedną z wyższych w kraju, jednak wciąż nie pozwala na objęcie opieką domową wszystkich potrzebujących" - dodał Kwiatkowski.\n"Zwłaszcza brak bieżącego prowadzenia kart wizyt stwarzał ryzyko, że po upływie czasu pacjent nie będzie w stanie świadomie ich potwierdzić. W konsekwencji niemożliwa stanie się weryfikacja czy świadczenie zostało zrealizowane poprawnie. Sytuacje mogłaby poprawić systematyczne kontrola prowadzona przez bydgoski NFZ Niestety, w okresie od 2014 do 2017 r. żaden ze świadczeniodawców nie został skontrolowany przez oddział" - zakończył Kwiatkowski.


Dodane: 01-11-2021 00:06\nŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę znaleźć dentystę w Cieszynie. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Poradnik pacjenta - wizyta u stomatologaKilka porad - o wizycie u stomatologaCo warto wiedzieć o swoich zębach przed wizytą u stomatologaLeczenie zębów - kanałowe leczenie pod mikroskopemStomatologia Zabrze12 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci znaleźć dentystę w CieszynieRadzimy jak Leczyć zęby skuteczniejWizyta u stomatologa - kilka słów o implantachZnaleźć dobrego stomatologa? Tak czy nie?Dobry dentysta w ZabrzuKomu opłaca sie leczyć zęby?Jak leczyć zęby i się nie nudzić?Wizyta u stomatologa - nie ma się czego baćU stomatologa - na co zwrócić uwagę?Dentysta i stomatolog -kilka faktówChoroby zębów i ich leczeniePod mikroskopem - nowoczesne metody leczenia w stomatologiiWspaniały sposób na to jak znaleźć dentystę w CieszynieWylecz swoje zęby - m.in na temat leczenie kanałowego pod mikroskopemRadzimy jak Leczyć zęby skuteczniej7,7 Internautów Już Wie Jak znaleźć dentystę w Cieszynie. A Ty?Nowe podejście w 2020 jak leczyć zębyCzy w 2020 będziesz mógł znaleźć dentystę w Cieszynie?Wizyta u dentysty - nie daj się stresowiBoisz się wizyty u dentysty? NiepotrzebnieDobry dentysta w ZabrzuJak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaZęby stałe i ich protezyStomatologia, a protetyka


Góry Przeklęte ze szczytem do Korony Gór Europy. | Mediusz Biuro podróży\nGóry Przeklęte ze szczytem do Korony Gór Europy.\nJeden z ostatnich górskich obszarów dzikiej przyrody w Europie - Góry Przeklęte, inaczej Alpy Północnoalbańskie.\nNie jeden, a aż trzy szczyty wyższe niż 2500 m n.p.m., w tym jeden do Korony Gór Europy – Zla Kolata.\nTrzy parki narodowe, dwa w Albanii obejmujące duże doliny o odmiennym charakterze i jeden w Czarnogórze oparty na urokach Gór Przeklętych po prostu.\ncena za osobę 2500 PLN\nWybierz termin 06.08.2022 - 13.08.2022 2500 PLN\nGóry Przeklęte to jeden z najrzadziej odwiedzanych rejonów górskich w Europie. W książce wejść na ich najwyższym wierzchołku rocznie odnotowanych jest około 80 zespołowejść. Gdyby zestawić to z naszymi Rysami to zapewne porównywalne z sumą dziennych odwiedzin w sezonie letnim od polskiej strony.\nBrzmi jak odludne góry! Czujecie to?\nAlpy Północnoalbańskie (to inna nazwa Gór Przeklętych) stanowią najwyższe pasmo wchodzące w skład Gór Dynarskich. Charakteryzują się nie tylko znikomą ilością turystów, ale przede wszystkim strzelistymi, trudnodostępnymi skalnymi wierzchołkami, rozłożystymi płaszczyznami polan, czystymi wodami jezior, brakiem wody w wyższych partiach latem i głęboko wciętymi dolinami z czarującymi wodospadami w partiach niżej położonych. Dla tatromaniaków to jak wyprawa do niemal bezludnego raju:)\nNa obszarze tym usytuowany jest Bałkański Park Pokoju o statusie eksterytorialnym, a to znaczy, że w obrębie parku, po jego wyznaczonych szlakach można swobodnie przekraczać granice trzech państw - Albanii, Czarnogóry i Kosowa (tego ostatniego na tym wyjeździe nie zdążymy odwiedzić) - skorzystamy z tej możliwości.\nNajwyższy szczyt Czarnogóry - Zla Kolata 2535 m n.p.m.\nNajwyższy szczyt Gór Przeklętych - Peak of Jezerca 2694 m n.p.m.\nTrzy Parki Narodowe – albańskie Doliny Theth i Doliny Valbon i czarnogórski PN Gór Przeklętych.\nBlue Eye – jeziorko stanowiące jedną z głównych atrakcji w Dolinie Theth.\nWodospady – Grunes, Slender, Gjecaj, Valbona i inne, mniejsze acz równie urokliwe.\nWieża odosobnienia w Theth, młyny wodne, kościółki i meczety.\nCzarnogóra. Prokletije znad Ali Pasha'y\nGóry Przeklęte - Strzeliste szczyty, lazurowe oka polodowcowych jezior\nSzczytowanie w Górach Przeklętych\nDzień 1 – 6.08.2022 (sobota)\nZ POLSKI NA BAŁKANY ORAZ TRASA BLUE EYE.\nPrzelot z Polski do Podgoricy w Czarnogórze.\nPrzejazd w albańską część Gór Przeklętych.\nObiad po dojeździe (w około 2 godz.) do końca asfaltu w restauracji Buni i Bajraktarit położonej w niesamowitym widokowo punkcie. Stąd startujemy na pierwszą albańską wycieczkę do jeziora Blue Eye, wywierzyska zachwycającego różnymi odcieniami błękitu i bardzo zimną wodą, w której kąpią się śmiałkowie. Schodzimy w dół doliny do kolejnych zbiorników wodnych zwanych The Baths of the Intercessors (Łaźnie wstawienników) i formacji skalnych - Canyon of Rose Stones. W miejscowości Nderlysa możemy skorzystać z restauracyjnej kuchni. Podejście wzdłuż głównej rzeki tej doliny Lumi i Thethit\nNocleg: camping w Dolinie Theth\nTHETH I FRAGMENT TRASY PEAKS OF BALKANS\nRuszamy. W Dolinie Theth odwiedzamy: wodospad i kanion Grunasi, wieżę odosobnienia, kościół katolicki z końca XIX wieku, kawiarnię / restaurację w centrum miasteczka Theth, Po obiedzie ruszamy w kierunku przełęczy Valbona Pass, idziemy do kawiarenki Zef Rrgalla lub troszkę wyżej. Rozbicie namiotów i planowy odpoczynek przed mocnym kolejnym dniem.\nPEAK OF JEZERCA 2694 m n.p.m.\nStart o wczesnej porze. Wyjście na przełęcz Valbone i odbicie od głównego szlaku w kierunku skalistych gigantów, by zdobyć Peak of Jezerca. To już prawdziwe zdobywanie gór wysokich, zazwyczaj bez żywej duszy w okolicy. Czekają tu na nas skalne perci, strzeliste turnie i niesamowite widoki nie tylko na pobliskie wysokie wierzchołki, ale i dalsze pasma górskie. Po dotarciu pod krzyż na szczycie, dłuższa przerwa dla zdobywców najwyższego szczytu Gór Przeklętych. Schodzimy tym samym szlakiem odbijając dopiero w pobliżu Valbone Pass do doliny Valbone.\nOrientacyjny czas marszu bez postojów – 10 godz.\nDOLINA VALBONE I ZASŁUŻONY ODPOCZYNEK\nDziś odpoczynek nam się należy, więc w tempie spacerowym podchodzimy pod wodospad Valbona. Mamy dzień luzu niemal totalnego, więc schodzimy dopiero jak miejsce nam się znudzi i zapragniemy do cywilizacji. Czeka ona na nas w szerokiej dolinie Valbone, która objęta jest ochroną Parku Narodowego o tej samej nazwie. Po dotarciu na kemping mamy czas wolny na regenerację i ewentualne uzupełnienie braków prowiantowych.\nOrientacyjny czas marszu bez postojów – 3 godz.\nKolacja: we własnym zakresie (restauracje w Valbone czekają ze swoimi propozycjami)\nNocleg: namiot na campingu w Valbone\nDO ALBANII PRZEZ ROSI PEAK 2522 m n.p.m.\nDziś mamy 1900 m podejścia, więc wychodzimy wcześnie i powoli zdobywamy wysokość. Z czasem z części zielonej przechodzimy w skalny świat skrzesanych szczytów. Osiągamy punkt kulminacyjny Rosi Peak i schodzimy na stronę Czarnogórską, tu zdecydowanie łagodniejszą niż albańska. Doliną Ropojanską kierujemy się do miejsca noclegu, a po drodze atrakcja - Oko Skakavice, czyli słynne i często odwiedzane źródło, w postaci jeziorka pełnego odcieni błękitu. Od dziś śpimy w guesthousie! (3 noce)\nKolacja: guesthouse w Vusanje\nNocleg: guesthouse w Vusanje\nŚniadanie: guesthouse w Vusanje\nZbieramy siły po Rosi Peak i przed mocnym dniem z wejściem na Zla Kolata. Jednak nie leniuchujemy zupełnie, a zwiedzamy miejscowość i kosztujemy specjałów tutejszej kuchni. Górskie i wodne elementy krajobrazu zasługują na rzucenie na nie okiem bez pośpiechu. Ścieżek jest tu sporo, ile przejdziemy to nasze. Widok Gór Przeklętych z znad wód Ali Pasza rozbraja.\nZLA KOLATA 2535 m n.p.m.\nStartujemy bladym świtem, ale na lekko. Dzień dziś mamy długi, nawet jak na już rozchodzonych po górach Przeklętych. Teren o różnym nastromieniu, formacjami wklęsłymi wyprowadzający na grań, da nam się zmęczyć, ale i odpocząć. Zla Kolata to najwyższe wzniesienie Czarnogóry, zdobywamy je. Obok jest drugi na liście szczyt - Dobra Kolata, niestety bezszlakowy a graniczny. Prostsza wersja trasy zakłada powrót po swoich śladach do Vusanje, wersja trudniejsza pozwala na zdobycie dodatkowych wierzchołków piętrzących się nad naszym dolinnym przemarszem z poranka. Do innych atrakcji tego przejścia należy jaskinia obok szlaku, z której wylatuje zimne powietrze – Ledena Pećina.\nOrientacyjny czas marszu bez postojów – 11-12 godz.\nDzień 8 – 13.08.2022 (sobota)\nPrzejazd z Vusanje do Podgoricy i przelot do Katowic.\nDO POBRANIA Góry Przeklęte -Albania i Czarnogóra 6-13.08.2022.pdf (612.27 KB)\nUWAGA! Program, jak i kolejność wycieczek może ulec zmianie w zależności od warunków atmosferycznych i sił uczestników. Decyzja zarówno o wyborze i zmianach tras jak i o kolejności wycieczek, należy wyłącznie do przewodników.\nprzejazd busem do Doliny Theth\nprzejazd z Vusanje na lotnisko w Podgoricy\nnoclegi: Campingi w Theth i Valbone, górskie (2 noce) i Guesthouse w Vusanje (3 noce)\nwyżywienie wg programu - noclegi w guesthousie z HB, reszta we własnym zakresie\nprzelot Katowice – Podgorica i z powrotem\nposiłków wymienionych w programie jako ‘we własnym zakrezie’, czyli do momentu dotarcia do Vusanje\nplecak min. 35 l\nnamiot – jeden na 2 lub trzy osoby (do ustalenia przed wyjazdem)\nbuty – trekkingowe. Najlepiej skórzane, choć buty goreteksowe też są ok. Istotny jest nasz komfort podczas marszu.\npojemnik na wodę 1,5l lub dwa po 1l\ntrudny – 3 wymagające kondycyjnie całodzienne wycieczki o przewyższeniu ponad 1600m, przeplatane dniami łatwymi i średnio trudnymi.\nNie wszędzie da się płacić kartą płatniczą.\nW Albanii obowiązuje waluta Lek albański (ALL). Walutę wymienić możemy w Podgoricy, gdzie wylądujemy. Na osobę powinno wystarczyć 100 -150 EUR\nInformacje odnośnie sytuacji covidowej dla Albani i Czarnogóry na bieżąco monitorować będziemy bliżej terminu wyjazdu (a może do tego czasu temat zniknie...)


2005-05-04 "Witaj Majowa Jutrzenko" manifestacja\n„ Witaj majowa jutrzenko” – patriotyczna manifestacja mieszkańców gminy.\nPiękna majowa pogoda i podniosły, patetyczny nastrój towarzyszyły mieszkańcom naszej gminy w czasie uroczystości związanych z obchodami kolejnej rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja.\nPodobnie jak w latach ubiegłych świętowanie rozpoczęło się od Mszy św. w intencji Ojczyzny, celebrowanej przez ks. T.Brzezińskiego w miejscowej bazylice katedralnej. Po jej zakończeniu delegacje samorządu terytorialnego, przedstawiciele organizacji politycznych , zakładów pracy i mieszkańcy spotkali się przy pomniku na Placu Wolności.\nJest to tradycją przyjęte miejsce, gdzie spotykamy się w czasie uroczystości patriotycznych.\nPo wysłuchaniu i odśpiewaniu hymnu narodowego przewodniczący Rady Miejskiej A.Kaszowicz w okolicznościowym przemówieniu przedstawił fakty historyczne dotyczące tych dni, podzielił się refleksjami. Przypomniał też, że już od roku jesteśmy członkami Unii Europejskiej. Wspólna Europa staje się motorem napędowym gospodarki światowej a Polska jest jednym, jak się okazuje, ważnym trybem - dobrze funkcjonującym.\nPo przemówieniu złożono kwiaty. W imieniu całej społeczności gminy Pelplin wieńce złożyli: burmistrz Gminy i Miasta – Andrzej Stanuch oraz przewodniczący Rady Miejskiej Adam Kaszowicz.\nLicznie zebrane delegacje zakładów pracy, szkół, młodzieży, partii politycznych, stowarzyszeń i organizacji publicznych z wdzięcznością manifestowali swe przekonania związane z wydarzeniami sprzed ponad dwustu lat. Wtedy to staliśmy się prekursorami nowoczesnych rozwiązań konstytucyjnych a w dobie dzisiejszych przemian w świecie spełniamy podobną rolę. Dzielą nas lata i pokolenia a myśl jest ta sama.


Sebastian Rezmer - Forum Audio.com.pl\nUstawienie kolumn 5.1.2 w pokoju 15 m2\ntopic odpisał Sebastian Rezmer na Sebastian Rezmer w Kino Domowe\nOk, dziękuje za rady. tylko czy jeżeli chce atmos to jest sens wypożyczać go z głośnikami bipolarnymi? Czy taka opcja odpada w takim pomieszczeniu, bo się zleje dźwięk?\nA możesz dać sugestie jakąś do zestawu 5.1.2?\nDzięki! czy te RP240S będą ok z ewentualnym atmosem? Czy to jest kolumna bipolarna? A wcześniej ktoś pisał, żeby w takim pomieszczeniu nie mieszać takich kolumn z dolby atmos, bo się wszystko zleje.\nPanowie, nie kłóćmy się przed świętami. Nie ma co też tutaj roztrząsać tematu czy sprzedawcy coś wciskają. Może tak a może nie. Dlatego tu jestem. Rozmawiamy o konkretnym pokoju. Skoro temat już jest to co byście doradzili? Jakie kolumny, modele? Myślałem o Klipsach. bardzo często czytam, że do kina są świetne a to ma być kino. Tylko jest sporo modeli. Co na przód a co na tył? Może jakaś lepsza firma się sprawdzi? Wiem, że trzeba posłuchać w tym konkretnym miejscu jak grają ale żeby uniknąć "wciskania" kolumn to chciałbym już wiedzieć po co idę. Nie powiem też sprzedawcy, żeby pożyczyć na odsłuch wszystko co mają. Fajnie by było mieć wybrane jakieś modele. Je sprawdzić i ewentualnie pod odsłuchu zmienić w jakimś kierunku. Ja się na tym nie znam a sam Klipsch już ma dużo modeli w kolumnach podstawkowych. A jak jeszcze dochodzą do tego techniczne sprawy jak to ile cali ma mieć sub to ja już totalnie nie wiem jak to dobrać. Jakieś sugestie? Może jakieś KEF R300. Jestem otwarty na każdy rodzaj kolumn. Mogą być podłogowe a mogą podstawkowe. Złóżmy najpierw system 5.1. Jak to będzie dobrze grało to będę brał na odsłuch atmosy i wtedy stwierdzę czy dają fajny efekt i czy warto. Chciałem całość oprzeć o amplituner Yamaha 685 lub Onkyo 686. Budżet na kolumny 8-10 tyś.\nTo jaki zestaw byście polecali do tego pomieszczenia i ustawienia? Jakieś konkretne modele? Może warto już wybrać i czekać. Może gdzieś jakaś promocja akurat będzie czy ktoś używane w dobrej cenie i stanie będzie sprzedawał.\nJak wcześniej napisałem kolumny brałem pod uwagę tylko i wyłączeni ze względu na rozmiar żeby zobaczyć jak to będzie wyglądać na projekcie. Wybierałem na zasadzie- google, kolumny klipsch, wymiary. Pierwsze lepsze. Wymiary podstawek czy subwooferów są raczej podobne. A nawet te 5 cm różnicy już dużo nie zmieni. Nie interesowało mnie czy dobra czy zła jeżeli chodzi o dźwięk. Na wybór modelu przyjdzie czas. Od początku chciałem raczej podstawki. Bałem się, że będą za małe. Utwierdziliście mnie tylko, że podstawki to dobry wybór. Gdybym się na tym znał to bym tutaj nie pytał. Czy na tyły byłyby dobre te same kolumny co na przód? Zakładając, że wybieram do tego pokoju kolumny firmy Klipsch (oczywiscie wcześniej zrobię odsłuch ale żeby wiedzieć chociaż co na ten odsłuch brać)\nŻeby było naprawdę kinowo to chyba projektor i 110 cali wleci Najpierw posłucham. Ale chociaż teraz wiem jak kable pociągnąć a to było dla mnie najważniejsze. Dzięki wielkie za pomoc!\nW tej wersji chyba nawet biurko nie powinno mieć większego wpływu na dźwięk. Podstawkowe wystarczą do takiego pokoju? Chciałbym ogólnie uzyskać taki efekt, że będę zbierał szczękę z podłogi dlatego nawet się już chyba przełamię i pomaluje cały na czarno. Podczas pracy będę rolety w oknie otwierał i światła zapalał żeby deprechy nie dostać po 40 godzinach w tygodniu w takim pokoju.\nOk, to jest wersja 2 z kolumnami: przód: 2x Klipsch RP-600, 1x Klipsch R-34C, 1x Klipsch R-115SW tył: 2x RP 402S sufit dwa głośniki obojętnie jakie. Mogą być w zabudowie w suficie, mogą to być zwykłe podstawkowe. Nie wybierałem konkretnego sprzętu tylko chodziło mi o wymiary. Nic więcej. Jeżeli chodzi o tył to na tej ścianie to jedyna opcja. Z boku będzie ciężko bo są drzwi z jednej i okno z drugiej. O ile na oknie może stać na podstawce to na wejściu już nie. Wysokość biurka to ok 75 cm. Najlepiej chyba jakby podstawki pod przednie też miały 75 albo 80 cm żeby kolumna była nad biurkiem. Ekran w tej wersji ma 110 cali.\nTak jest na rysunku. Normalnie by nie dotykała chociaż na pewno dalej niż te 10,20 cm od bocznej ściany nie będzie, Niestety pokoju nie zwiększe. Zobaczę głośniki o których piszesz. Może nie jest to pokój idealny ale patrząc, że "swój" gdzie mogę go przystosować nie patrząc aż tak na wygląd (np. cały czarny, głośniki na podstawkach a nie ukrywane jak często się robi w salonie) to i tak jest fajnie. Szerokość 3 metry jest a z wysokością też bez problemu- 270 cm. Pewnie będę się starał zrobić porządne 5.1 żeby już dawało efekt wow i wtedy wypożyczę głośniki do atmosa i sprawdzę czy będę zbierał szczękę z podłogi.\nSzerokość pokoju to 380 cm. Biurko 60 cm głębokości więc zostaje 320 cm. Ekran 110 cali ramowy lub malowany na ścianie to ok 245 cm szerokości. Zostaje 75 cm na kolumny. Ewentualnie mogą być na lub pod ekranem. Zależy jakie kolumny i jeżeli podstawkowe a nie podłogowe to na jakiej wysokości. Przy tej opcji kolumny surround muszą być na lub przy ścianie na podstawkach. Obok nie dam rady ze względu na drzwi i okno. W tej opcji jestem ok 3 metry od ekranu. Rozrysowałem jeszcze dokładniej opcję numer 3. Na obrazku ekran 100 cali a oczy ok 3 metry od ekranu. Kolumny przednie na obrazku mają 30 cm szerokości, Niestety jedna w rogu. W opcji 2 też jedna w rogu by musiała być. Tylko opcja 1 daje pełną szerokość ściany i możliwość nie wstawiania kolumny do rogu ale maksymalnie 2,5 metry od ekranu głowa. Bo liczę, że pokój ma 4 metry. biurko 60 cm to metr między biurkiem a sofą wystarczy. Na rysunku jest full wypas czyli 7.1.2. Ale to tylko żeby zobaczyć Rozstaw kolumn. W tej opcji dwa problemy. Kolumna przednia w rogu i na jakiej wysokości powinny być kolumny surround? Jeżeli wyżej niż są robione podstawki pod nie to problem, bo jest w tej wersji "na oknie" i jej nie powiesze wyżej. Więc dwie opcje dają podobne warunki tylko opcja 3 pozwala kombinować gdzie mają być kolumny surround (czy bok czy bardziej tył) ale jest troszkę węższa ściana niż w opcji 2 (przez drzwi). Natomiast opcja 2 to szersza ściana z ekranem ale kolumny surround muszę być na ścianie z tyłu bo z boku są drzwi. Co mi się podoba w opcji 3 to to, że ściana za biurkiem mogłaby być biała (głównie pokój do pracy, na 40 godzin pracy 5-6 godzin rozrywki kinowej) a na czas filmu bym tylko rozciągał czarną zasłonę jak na drugim obrazku. Reszta ścian i sufit mogą być czarne. Tak myślę, że w sumie w opcji 2 też to można zrobić. Pokój to prawie kwadrat więc 20 cm zasłony w jedną lub drugą nie robią problemu. Na jakieś oglądanie meczu czy "wiadomości" bym tego nie robił. Ale na film dobrej jakości już tak.\nMuszę parę rzeczy w pokoju zrobić zanim cokolwiek kupię. Mam na myśli jakieś przeciągania kabli itd. Przez co muszę wiedzieć jak mniej więcej będzie ustawione, Wiadomo, przesunięcie o 20 cm nie robi różnicy. Ale biurko na innej ścianie już mi ją robi.\nMam w salonie projektor i ekran 120 cali. Salon nie jest przystosowany (białe ściany itd.) ale na meczyk czy film, który sam w sobie nie jest super jakości, wystarczy. Oglądam z 3,5-4 metrów i jest fajnie. W tym pokoju oglądając z 2 metrów 65-75 cali wydaje mi się, że uzyskam efekt "kinowy". Na pewno też dużo szybciej ze względów finansowych kupię dobry TV 4k (np 65 cali OLED) niż projektor i ekran. Jednak bardzo ważny jest dla mnie dźwięk w filmie dlatego chcę uzyskać najlepszy możliwy efekt na jaki warunki pozwalają. Wydaje mi się, że w 1 opcji nie ma jakiś kompromisów. Ustawienie kolumn jest prawidłowe a wielkość ekranu to już kwestia dobrania odpowiedniej wielkości, żeby był efekt kina. Z 2 metrów będzie to pewnie 65-75 cali a z 4 metrów 120-140 cali. Myślę, że i w tej i w tej wersji odczucie przy oglądaniu będzie podobne.\nObawiam się, że może nie być takiej możliwości. A wersja 1 nie jest lepsza akustycznie?\nEDIT Właściwie na logikę to jest ot przesunięcie tylko o 60 cm. Wystarczy, że ktoś by siedział obok na kanapie i już jest 60 cm różnicy. Rzeczywiście opcja 2 powinna być najlepsza bo nie tracę odległości od ekranu a dalej jestem prawie na środku pokoju.


Frapin Brogerolle Grande Champagne 1993 | Spirits\nFrapin Brogerolle Grande Champagne 1993\n8 września 2018 Disorder Napisz komentarz\nbardzo dziwna edycja – wedle informacji z etykiety zgodnie z apelacją Cognac nie powinien mieć w nazwie słowa „cognac”. Butelkowany w 2011 roku, według informacji na etykiecie był leżakowany i butelkowany w Wielkiej Brytanii, selekcjonowany przez Pepi Mongiardino, tylko 234 butelki (moc – 43%). Jako dystrybutor podana jest firma Moon Import, znana z rynku włoskiego. Pomijając jednak wątpliwości apelacyjne, jest to bardzo dobry trunek. W aromacie: rodzynki, figi, tytoń, skóra, cynamon. W ustach bardzo cierpki, bardzo dużo tytoniu, przez cierpkość wydaje się być mocniejszy. W finiszu (długim): tytoń, sól, lukrecja, orzechy, drożdże.


Doczekać na wizytę u niego rezygnuję i obcinam włosy w\nZawieranie typów bukmacherskich polega na określaniu czy podane zajście, z reguły o charakterze sportowym ale nie zawsze, dojdzie do skutku. https://kodybukmacherskie.pl Z jednej strony w zakładach online jest klient, czyli osoba typująca zdarzenie, a z dalszej firma bukmacherska, a więc firma, potwierdza wybór gracza na określonych przez niego zasadach. Najbardziej popularne są zakłady zawierane są na piłkę nożną, tenisa, koszykówkę, siatkówkę.\nPierwszym krokiem jest otwarcie konta u bukmachera internetowego. Warto mieć na uwadze, że w Polsce obowiązuje ustawa hazardowa, zgodnie z którą zakłady muszą zatwierdzać tylko i wyłącznie legalni bukmacherzy, posiadający licencję Ministerstwa Finansów. Założenie konta i jego weryfikacja przez firmę bukmacherską to więc pierwszy i niewątliwie podstawowy etap. Jeżeli zatem jesteśmy pewni, że z typowania chcemy utrzymać realne dochody, powinniśmy pomyśleć o typowaniu danej dziedziny zdarzeń, określonej dyscypliny lub rodzaju zakładów, jak choćby zakłady na żywo. Tego rodzaju specyfika typowania zakładów to również bardziej proprawne śledzenie statystyk, trafniejsze dane i co za tym idzie na większe profity w zakładach.\nKlient bukmachera, stawiając zakład na dane zajście stawia daną kwotę, którą jest w stanie wydać, aby trafić daną ilość postawionych środków. sumę pieniędzy tę okreslamy jako stawką zakładu bukmacherskiego. Bukmacher internetowy przyjmujący zakład przypisuje prawdopodobieństwo określone w kursie po którym dane wydarznie zostanie później rozliczane. Kurs jest określeniem prawdopodobieństwa powstania zdarzenia na kuponie bukmacherskim. Stawka zakładu zwielokrotniona przez kurs zakładu określa możliwą wygraną lub przegraną. Stawiając zakłady można więc fajnie zarobić, poprawnie typując dany zakład czy też przegrać zainwestowane środki w niepoprawnym zakładzie.\nObstawianie zdarzeń w trakcie trwania spotkania to jedna z najpopularniejszych form typowania typerów. dzięki niej stawianie zakładów w trakcie rozgrywania danego spotkania koszykarskiego.\nJest to nowoczesna forma zawierania zakładów, którą mają w swojej ofercie bukmacherzy internetowi. To własnie poprzez typowanie na żywo możemy w tym samym czasie śledzić na żywo zdarzenie na żywo i w odpowiedni sposób kontrolować i reagować na zajścia typując zakłady.


Popołudnie chrześcijaństwa - Religia - Literatura - Książki | Superksiazka.pl\nKod ean: 9788327730466\nJuż starożytni pustelnicy wiedzieli o "demonie południa", o strzale, która leci w środku dnia. Ostrzegali przed występkiem, który zwie się acedia. To słowo oznacza coś więcej niż lenistwo, jakkolwiek tak się je zwykle przekłada. Chodzi raczej o utratę energii i chęci życia, o duchową gnuśność, otępienie - dziś sięgnęlibyśmy prawdopodobnie do takich pojęć, jak depresja czy syndrom wypalenia (burn out syndrom). Ten kryzys jest jednak również szansą. Popołudnie życia to kairos, czas odpowiedni dla rozwoju życia duchowego.\nCena rynkowa: 12.54 PLN


Drzwi zewnętrzne - promocje i cena | Promotheus\nStrona główna / Produkty / Drzwi zewnętrzne\nNa portalu Promotheus dowiesz się o wszystkich zniżkach, promocjach, rabatach i okazjach, dzięki którym kupisz w dobrej cenie produkt drzwi zewnętrzne. Tylko u nas znajdziesz informacje o najnowszych zniżkach, jedynie u nas dowiesz się, że drzwi zewnętrzne jest obecnie dostępny w promocyjnej cenie. To oznacza, że możesz zaoszczędzić dużo pieniędzy podczas cotygodniowych zakupów. Wystarczy, że sprawdzisz, ile zachowasz w swoim porfelu pieniędzy kupując drzwi zewnętrzne dzięki informacjom o naszych promocjach obniżkach w nowych katalogach.\nDowiedz się, ile trzeba zapłacić za drzwi zewnętrzne w Twojej ulubionej sieci\nNie chcesz przepłacać? Kliknij na katalog i sprawdź, ile kosztuje aktualnie w Twojej ulubionej sieci OBI, Leroy Merlin, Mrówka. Nie chcesz zbyt długo szukać informacji? Wybierz odpowiedni filtr - gazetki i katalogi od wybranych marek. Na portalu Promotheus regularnie sprawdzaj najnowsze obniżki na wiele rozmaitych produktów. Pamiętaj, tylko u nas poznasz informacje o niezwykłych okazjach i zacznij oszczędzać na zakupach.\nPrzeglądaj aktualne obniżki i promocje na ulubione produkty jak na przykład Damani, Duck, domek dla owadów, Ducray, Dulux. Wszystko w jednym miejscu - na portalu Promotheus. Najlepsze oferty na jedno kliknięcie. Pamiętaj, żeby być zawsze na bieżąco z najnowszymi ofertami. Dokładamy wszelkich starań, żeby udoskonalić swoje usługi, ciągle dodajemy kolejne obniżki i promocje. Chcemy, aby każdy miał dostęp do tych najlepszych cen!


Browar Jana Oktavio 500 - Pyszny efekt kontemplacji - ChcęTo Blog\n6 kwietnia 2018 chceto\nMam ostatnio szczęście do polskich piw. O ile Imperium Prunum, czy Samce Alfa to pewniaki, ale np. już taki Imperialny Kawko i Mlekosz bardzo pozytywnie zaskoczył. Oktavio z Browaru Jana piłem już dwa razy – najpierw wersję podstawową, która okazała się być po prostu przyzwoitym quadem, następnie zaś leżakowaną w beczce po Jacku Danielsie, która smakowała, jakby ktoś rzeczonego Jacusia dolał do piwa. Ale jako, że wyjątkowo złych skojarzeń nie było, dałem szansę mutacji nr 3. TL;DR – zdecydowanie najlepszej.\n500 Dni Kontemplacji\nJuż za sam tytuł najnowszego Oktavio należą się oklaski. Gdy jeszcze dodamy kapitalną, minimalistyczną etykietę i (bez tego nie ma sztosa 😉 ) czarno-złoty kartonik, brawa stają się rzęsiste. W owację na stojąco przechodzą, gdy okazuje się, że cały ten zestaw kosztuje (nie pamiętam dokładnie ceny) w okolicy 13 złotych!\nSkąd 500 dni kontemplacji? Macie trzy próby, by zgadnąć… No oczywiście, że dlatego, że tyle czasu było leżakowane 🙂 Jak wiadomo, mocno ekstraktywnym piwom nie przeszkadza, gdy trochę poleżą. Sprawdźmy zatem, czy Oktavio jest wyjątkiem, czy wpisuje się w regułę. Zapachowo nie jest na bogato. Może to znowu mój powtarzający się problem z percepcją zapachów, ale mam wrażenie, że Oktavio 500 Days of Contemplation pachnie zbyt delikatnie. Jak już się wwąchamy – oczywiście po ogrzaniu – jest słodycz, są charakterystyczne dla Belgów fenole, ale to wszystko jakieś takie za mgłą.\nAle smak – drodzy Państwo, smak to po-e-zja! Ależ to piwo jest kapitalnie zbalansowane. Jest słodycz, są przyprawy, jest delikatna goryczka, jest bardzo wyraźna gęstość, mocna strona słodowa i alkohol, którego w zasadzie kompletnie nie czuć. Czerwone owoce, soczysty miód, coś jakby delikatne toffi… Kapitalne bogactwo idealnie skomponowanego smaku.\nKapitalne piwo. Za te pieniądze to jak za darmo. Ale nie ma co leżakować – ono już swoje wyleżakowało. Trzeba PIĆ. Albo dać komuś w prezencie. No bo przecież w kartoniku, znaczy się wypas 🙂\nMikkeller Bar Warsaw – nareszcie!!!