Wila, Metamorfomag i Ja: 39. Złowrogi Zwierzak\n39. Złowrogi Zwierzak\n— Czy mnie wzrok nie myli, czy ten pies ma trzy głowy?! – wrzasnęłam, podskakując gwałtownie na postrzępionym siedzeniu.\n— Pocky, patrz do przodu...\n— Do przodu?! On jest z tyłu!\n— Na Merlina Pauline, SIEDZISZ PRZED KIEROWNICĄ!\nOdwróciłam się w samą porę, aby zobaczyć jak tuż przed nami w morzu pokrzyw wyrasta wielkie drzewo.\nSzarpnęłam za kierownicę i Ford Anglia zakręcił raptownie, jakby na karuzeli, po czym zatoczył się, zachybotał na boki, a drzwiczki po stronie Teda otwarły się ze zgrzytem i drasnęły o pień, o mało co nie wypadając z zawiasów. Dalej jednak samochód wystrzelił sam, mknąc wśród chaszczy niczym Błyskawica... jeżeli mowa o prędkości, a nie o precyzji jazdy, rzecz jasna. Wokół nas wszystko się trzęsło i naprawdę trudno było mi się nie dziwić, że przy takiej szybkości nasz pojazd nie gubi po drodze poszczególnych części, widocznie jednak musiał być obłożony naprawdę niezłymi czarami, jeżeli do tej pory utrzymał się w jednym, nawet jeśli mocno podniszczonym kawałku... Teddy zatrzasnął obluzowane drzwi, przy okazji pozbywając się ostatnich kruszyn szkła pozostałych w miejscu okna, dobrze o tyle, że brakowało jedynie szyby, a nie całych drzwi...\nMieliśmy jednak poważniejszy kłopot, większy nawet od rozpadającego się wraku, w którym mnkęliśmy przez las – ponieważ tuż za nami pędził najprawdziwszy trójgłowy pies.\nJadowite pokrzywy bynajmniej nie robiły na nim większego wrażenia. Ich liście fruwały wokół jego łap, kiedy podążał za nami długimi susami. Ogromna bestia miała ogromne pazury, ogromne zęby, a najogromniejsze wypełnione nimi pyski – trzy wielkie paszcze kłapiące raz po raz, warczące i szczekające wściekle, marszczące trzy mokre nosy, nad którymi świeciły się trzy pary ślepi, wszystkie wyrażające jednakową rządzę mordu. Nic dziwnego, że dementor zwiał, mimo iż żadne z nas nie wezwało patronusa! Może nawet nie chodziło o samochód? Dementorzy słabiej wyczuwają zwierzęta, ale jak tu nie wyczuć aż trzech wielkich łbów? Zorientował się, że i tak nie zdąży nam wyssać dusz, zanim wielki zwierz kręcący się nieopodal, nie dopadnie naszych ciał... A i tak już przecież nieźle się pożywił.\nOddać parę dobrych wspomnień to jedno, ale dać sobie odgryźć rękę wielkiej uzębionej paszczy to drugie. Coś obawiam się, że w tym przypadku nawet czekolada już by nie pomogła...\nPodskoczyliśmy parę razy aż pod sufit, kiedy auto przetoczyło się po jakichś nierównościach. Sprężyny w starych fotelach wydały z siebie kakofonię przeraźliwych skrzypnięć i jęków.\nTed zapomniał już chyba nawet o dementorze.\n— Pocky, prowadź! – krzyknął, samemu przełażąc na tylne siedzenie. Wdępnął przy okazji w niebieskie płomienie, które wcześniej powypadały nam z rąk na podłogę, a jego szata wciąż ociekała piwem kremowym, które chlusnęło na nas z butelki Vicky, w chwili gdy samochód ruszył, ale widocznie Ted nie dbał już o nic, kiedy wyciągnął zza pazury różdżkę i przypadł do potłuczonej tylnej szyby auta. – Victoire, różdżka...\nVicta wyjęła różdżkę i wycelowała ją w wylot w tylnej szybie samochodu.\nZamiast chwytać za kierownicę, wytrzeszczyłam na nich oczy jak na świrów.\n— JA mam prowadzić?! Niby jak?! – Przez przypadek trąciłam kierownicę łokciem, czym spowodowałam nagłe przebudzenie klaksonu, który wydał z siebie głośny, nieprzyjemny dźwięk. – To auto doskonale samo się prowa...\nW tym jednak momencie przed nami wyrosło kolejne wielkie drzewo, a ja ledwo co zdołałam złapać za kierownicę, aby je wyminąć.\n— DOPRAWDY?! – wrzasnęła Victoire, a z jej różdżki wytrysnął snop iskier, kiedy Ford Anglia znów zachybotał niebezpiecznie. – Może i prowadzi się samo, ale nie uważa na drzewa! Pewnie myśli, że sobie z nimi poradzi, skoro przeżyło spotkanie z Wierzbą Bijącą... ale za to MY raczej sobie nie poradzimy!\n— Myślisz, że lepiej rozpoznaję przeszkody od niego? – odkrzyknęłam, siłując się z pedałem gazu. — Równie dobrze mogłabyś posadzić za kierownicą pijaną Brendę zamiast mnie!\nChociaż chyba nawet Brenda byłaby lepszym kierowcą. Brenda, która spała sobie teraz smacznie w dormitorium Ravenclatwu, milion lat świetlnych stąd...\n— Nie gadaj tyle tylko JEDŹ! – wrzasnął Ted.\n— No jasne... – mruknęłam ze złością, zwracając nos w stronę kierownicy. Teraz mogłam ocenić odległość dzielącą nas od psa jedynie na podstawie głośności jego szczekania... Cóż, to że słyszałam go, a nie widziałam, jakoś nie szczególnie pomagało mi skupić się na zadaniu.\nSpojrzałam na tarczę samochodu, wypełnioną tymi wszystkimi licznikami, przyciskami i gałkami. I co tu robić? Pedał gazu był praktycznie bezużyteczny, skoro Ford Anglia sam już go uruchomił. Żadnego zaklęcia na większe przyspieszenie tak dużego obiektu nie znałam, a nawet jeśli, to co to miałoby za sens, gdybyśmy chcąc uniknąć śmierci w trzech pyskach i tak zginęli w wypadku samochodowym? Jedyne co mogłam na razie robić, to omijać drzewa, mimo to zaczęłam nagle żałować, że nigdy nie przyglądałam się lepiej w jaki sposób tata prowadzi auto... Ale przecież od czego jest magia? A gdyby tak...\n— VICTOIRE? – przekrzyczałam warkot trzech głów psa i Forda Anglii. – Nie wspominałaś czegoś o jakimś czujniku niewidzialności?!\nVicta odwróciła się na siedzeniu na ile pozwalały jej na to ciągłe próby trafienia w psa jakimś zaklęciem.\n— Nawet jeśli, to nic z tego! On i tak nie działa!\n— A czy nie mówiłaś też czegoś o lataniu?\n— Nawet jeśli, to też już raczej nie zadzia...\nNie dokończyła, bo przerwał jej Ted, który akurat ten moment wybrał sobie na wystrzelenie z różdżki chybionej o cal Drętwoty.\nCzerwony promień minął o włos środkową głowę bestii i zniknął gdzieś w wysokich pokrzywach. Ted zaklął ze złością.\n— JEDŹ PO PROSTU MIĘDZY DRZEWA, MOŻE GO ZGUBIMY!\nCzując narastające wątpliwości w kwestii powodzenia tego planu, uniosłam się lekko na siedzeniu, aby dojrzeć cokolwiek przed sobą, lecz w tym samym momencie samochód podskoczył i rąbnęłam głową prosto we wgniecony sufit.\n— Naprawdę chcecie mi powiedzieć, że nie istnieje żaden rodzaj czarów, który by nas ocalił?! – wrzasnęłam ze złością, opędzając się przy tym od Kłębopiórki, która wirowała wokół mojej głowy jak oszalała, co niekoniecznie korzystnie wpływało na moje zszargane nerwy.\n— Tak! – odkrzyknął Teddy, starając się ponownie wycelować różdżkę. – Więc może postaraj się myśleć jak mugol i po prostu wjedź między drzewa...\n— MAMY CZUJNIK NIEWIDZIALNOŚCI I MOŻLIWOŚĆ LATANIA, A MAM MYŚLEĆ JAK MUGOL?!\nTym razem samochód sam w porę zakręcił, choć właściwie nie wiadomo przed czym, za to zrobił to tak ostro, że Victoire aż zleciała z siedzenia.\n— SREBRNY GUZIK! – wrzasnęła tylko.\nObróciłam się jak fryga i w tym samym momencie Kłębopiórka wleciała mi prosto na twarz.\n— Chcesz zginąć, ty głupia sowo?! – wyrzuciłam z siebie w stronę ptaszka, który wciąż sprawiał wrażenie, jakby zwariował ze strachu. – Bo jeżeli nie to się uspokój!\n— Wciskasz czy nie?! – dobiegł mnie głos Victy nadal z podłogi.\nFord Anglia jechał teraz tak dziko, że nie mogła nawet wrócić na siedzenie żeby nie zatoczyć się i ponownie nie upaść ciężko na pełną podskakujących płomyków podłogę. Ted natomiast rzucał się z jednego końca fotela na drugi, wciąż strzelając w krwiożercze trzy głowy chybionymi zaklęciami.\nOstatni raz odgoniłam ręką spanikowaną Kłębopiórkę i obrzuciłam spojrzeniem rząd guzików na tarczy przede mną. Wśród nich był jeden mały i srebrny – według mnie dokładnie taki jaki powinien być guzik do znikania – nie rzucający się w oczy, jakby trochę przezroczysty i sam przez to wtapiający się w otoczenie, pośród innych kolorowych przycisków i gałek. Już miałam go wcisnąć, kiedy nagle zawahałam się. Skąd właściwie miałam mieć pewność czy rzeczywiście był to domniemany dopalacz niewidzialności, czy mogłam liczyć na własną powierzchowną ocenę w tej kwestii? Gdybym jeszcze pomyliła go ze zwykłym uruchamiaczem klimatyzacji, czy czegoś równie zwyczajnego – ale przecież to był czarodziejski samochód! A co jeżeli wcisnę guzik, a moje siedzenie wyleci w powietrze, albo poodpadają koła, albo z rury wydechowej buchnie pióropusz ognia? No cóż, to ostatnie może przynajmniej osmaliłoby bestii jej trzy nosy...\n— PAULINE! – wrzasnęła Victoire.\nW tym samym momencie zacisnęłam oczy i mocno wcisnęłam guzik.\nMała eksplozja wstrząsnęła całym samochodem. Otworzyłam oczy. Nic się nie wydarzyło! Tylko Ted przerwał na chwilę rzucanie zaklęć.\n— Przecież mówiłem, że tak będzie! Musisz myśleć jak mugol!\n— Sam myśl jak mugol! – warknęłam. – Masz może pod ręką jakieś trzy kagańce?!\nVictoire otarła strużkę krwi ze swojego czoła. Wyglądała, jakby miała ochotę zemdleć.\n— Dogania nas... – wyjąkała słabo.\nSpojrzałam za siebie i aż ciarki przeszły mi po plecach. Nie widziałam już psa. Widziałam tylko trzy wielkie kłapiące zębami paszcze, które wypełniały teraz całą przestrzeń za tylną szybą, zasłaniając wielkie morze pokrzyw...\nI nagle wysokie jadowite łodygi groźnych roślin przestały chłostać kłującymi liśćmi boki samochodu. Oderwałam wzrok od paszcz, całkowicie oszołomiona. Wielka pokrzywowa łąka skończyła się i wjechaliśmy między drzewa... Szybko złapałam za kierownicę, szarpnęłam nią jeden raz, drugi i trzeci... Nie, teraz pies już na pewno nas dogoni... Wciąż wymijałam drzewa, spod strzaskanej maski auta buchały kłęby pary, wielkie krople deszczu waliły we wgniecony dach auta i wpadały do jego wnętrza przez potłuczone okna...\nAż w końcu zorientowałam się, że szczekanie trzech łbów nagle jakby znacznie się oddaliło. Nie mogłam się odwrócić aby się przekonać, na ile udało nam się zwiększyć dystans między nami a niechybną śmiercią, zrozumiałam jednak, że takie zagęszczenie drzew działa na naszą korzyść, ponieważ ogromnemu psu z trzema głowami o wiele trudniej było teraz poruszać się po lesie niż małemu, nawet jeśli strzaskanemu autku, przetaczającemu się przez potężne korzenie i ślizgającemu się w grząskim błocie. Wycieraczki, które do tej pory pracowały jak opętane, zwolniły nieco, gdy przez korony drzew deszcz przestał padać tak gęsto. Wciąż zajęta ostrym wymijaniem drzew, zerknęłam w podtłuczone lusterko na Victoire i Teda.\n— Widzicie je... to znaczy go? – Wciąż miałam pewne trudności z zaakceptowaniem przynależności trzech głów do liczby pojedynczej.\nVicta, która w końcu wgramoliła się jakoś na siedzenie, pokręciła głową. Ted opadł na miejsce obok niej, opuszczając różdżkę.\n— Teraz – wydyszał. – Wciśnij dopalacz niewidzialności!\n— Ale on nie działa...\n— Więc ty zadziałaj!\nNie wierząc, by miało to jakikolwiek sens, wcisnęłam srebrny guzik. Gdy ponownie nic się nie wydarzyło, zrobiłam to po raz drugi, trzeci, czwarty... dwunasty... Nagle ściany samochodu zamrugały mi przed oczami, po czym znikły na moment, potem znów się pojawiły...\n— Coś się dzieje! – Teddy wyglądał na wyraźnie uszczęśliwionego.\n— Tylko ciekawe co – mruknęłam, z niepokojem obserwując zjawisko zachodzące wokół mnie. Samochód raz po raz znikał, to się pojawiał, silnik charczał coraz bardziej, spod maski poczęły buchać kłęby pary...\n— Polana przed nami! – krzyknęła Victoire, wskazując ręką do przodu.\nZmrużyłam oczy, starając się skupić rozproszony przez znikające auto wzrok na czymkolwiek, co znajdowało się za coraz większą chmurą dymu... Do warkotu silnika dołączyło nagle jakieś inne ohydne warczenie... trójgłowa bestia przedzierała się ku nam przez chaszcze...\n— TERAZ! – wrzasnęła Victoire. – LEEEEĆ!!\n— ALE JAK?!\nNiestety, było już za późno.\nRozpędzony Ford Anglia błyskawicznie przejechał przez całą długość polanki, po czym z łoskotem rąbnął prosto w drzewo.\nSiła uderzenia niemal nie sprawiła, że wyleciałam z auta przez tylną szybę. Przed oczami zawirował mi najpiękniejszy korowód gwiazdek jaki kiedykolwiek widziałam, a w tyle czaszki zapulsował mi tępy ból, potęgując wrażenie, jakby mój mózg zalała fala krwi. Marząc, aby jutro razem z Tedem i Victą zjeść śniadanie w Wielkiej Sali składające się z jajka na miękko i złocistych tostów, z trudem udało mi się uchylić powieki, aby zobaczyć w jakim stanie są ich martwe ciała... ale nie zobaczyłam żadnych ciał. Nie zobaczyłam też samochodu i przez krótką chwilę zastanawiałam się, gdzie też Ford Anglia mógł zawędrować, skoro nadal czuję, że leżę rozwalona na jego niewygodnym, postrzępionym siedzeniu... i wtedy spojrzałam na swoje kolana. Ich też nie było! A przecież doskonale czułam ból wszystkich obtarć i siniaków.\nJakie to wszystko było dziwne.\nDziwne było też to, że tak jak nie widziałam samochodu, tak też mój wzrok doskonale rejestrował wielkie trójgłowe monstrum, które w chwilę później pojawiło się na polanie... a raczej w mojej głowie, bo przecież nie istnieją takie psy! Pokręciłam głową z ociężałym niedowierzaniem, aż z tuzin dzwoneczków zadźwięczało mi wewnątrz czaszki. To na pewno jakiś niedorzeczny sen... Zaraz pewnie obudzą mnie wrzaski Brendy, jeśli nie Julii, która na pewno będzie znerwicowana z powodu wyników egzaminów...\nNagle otrząsnęłam się zupełnie.\nDlaczego ten pies skacze do góry wyraźnie wściekły? I dlaczego nagle znalazłam się na wysokości drzewa? Czemu cały świat wokół mnie trzęsie się tak niemiłosiernie? Czyżbym już umarła?...\nI prawie dostałam zawału, kiedy z tyłu rozległy się głosy Teda i Victoire:\nCóż, wciąż ich nie widziałam, ale po ich entuzjazmie łatwo było się zorientować, że znieśli stłuczkę z drzewem o wiele lepiej niż ja.\nI rzeczywiście, mieli rację. Lecieliśmy... a raczej chybotliwie wznosiliśmy się w górę, coraz wyżej i wyżej... czym Ted i Victoire byli wyraźnie zachwyceni, czego również nie można było powiedzieć o mnie. Wciąż czułam się dziwnie oślepiona, a przez to ogłupiała, w czym raczej nie pomagało mi miarowe wzlatywanie w powietrze – nic dziwnego, że jedynym odczuciem jakiego byłam teraz pewna, było przerażenie i nasilające się mdłości.\nA co jeżeli niewidzialne drzwi są otwarte, a ja wypadnę przez nie prosto na gałęzie drzew, albo co gorsza, na polankę z rzucającym się na niej trójgłowym psem? Ostrożnie wymacałam drzwi obok siebie, po czym syknęłam z bólu – skaleczyłam palec o ostrą krawędź potłuczonej szyby okna. To jednak utwierdziło mnie już ostatecznie w przekonaniu, że nic mi nie grozi, a gdy chłodny nocny wiatr uderzył mnie w twarz, wywiał ze mnie cały strach.\nNaprawdę lecieliśmy! I do tego byliśmy niewidzialni! Spojrzałam w dół, poprzez swoje przezroczyste kolana. Trójgłowy pies zniknął, jak i ponura polanka, na której się rozbiliśmy – a nad nami roztaczało się ciemnogranatowe niebo upstrzone tysiącem gwiazd. Za moimi plecami rozległy się okrzyki uciechy Teda i Victy:\n— UDAŁO SIĘ!!\nFord Anglia wyrównał lot i trzęsienie się świata wokół mnie ustało zupełnie. Płynęliśmy pod gwiazdami i szarymi chmurami, zza których wyjrzał księżyc, niby cienki odłamek lustra odbijającego blask słońca, nadając mu dziwnej i smutnej powagi, rozlewającej się księżycową tajemniczością na ciemne korony drzew Zakazanego Lasu, które powstrzymywały poświatę od dalszej wędrówki w głąb puszczy. Cudowny wiatr wygładził nam twarze i po chwili śmialiśmy się wszyscy troje, Victoire, Teddy i ja, wciąż niedowierzając, by to wszystko mogło dziać się naprawdę – a gwiazdy wtórowały nam, niby błyszczący się na niebie chór dzwoneczków, wypełniających nie tylko nocny firmament, ale i nasze głowy. A pod nami roztaczał się las, aż po horyzont, gdy nagle...\n— Hogwart! – zawołała Victoire.\nZza drzew wyłonił się wielki ciemny kształt. Wysokie wieże i strzeliste wieżyczki Zamku Hogwart rozpruwały podniebne poduszki z chmur, jakby liczyły na deszcz z gwiazd. W żadnym z okien nie paliło się światło... poza... tak, coś majaczyło w Wieży Ravenclawu! Zanim jednak zdążyłam podzielić się tym spostrzeżeniem z Tedem i Vi, coś zaczęło się psuć.\nZapas niewidzialności w dopalaczu nieużywanym od lat, zaczął dobiegać końca. Obmierzłe wnętrze auta poczęło mrygać mi przed oczami, po czym Ford Anglia znów stał się widzialny, w całej swej zdewastowanej okazałości. Spojrzałam w potłuczone lusterko – wyglądałam okropnie. Potem skierowałam wzrok na Teda i Victę.\nOboje wyglądali jak po przedwczesnym zgaśnięciu kolorowego fajerwerku.\n— No to... – odchrząknęłam lekko. – Jaki obieramy kurs?\nVicta milczała. Ted się zawahał.\n— Jak sądzicie, ile wynosi prawdopodobieństwo, że to ten pies był Złowrogim Zwierzakiem? – zapytał niepewnie.\nVicky skrzywiła się lekko.\n— Gdyby to był on, Cristal zostałaby pożarta w trzech częściach...\n— Ale jeżeli to nie ta bestia, to co? – zniecierpliwił się Ted. – Słyszałem, że Hagrid już dawno temu oddał tego swojego Puszka do Grecji, więc skąd ten psiur w ogóle się tu wziął? Puszek stęsknił się za Hagridem i przywędrował tutaj aż z Mykonos? A może raczej to Boorack sprowadził tutaj tego powtora, żeby za jego pomocą zdobyć trochę krwi jednorożca? – zakończył takim tonem, jakby utrafił w sedno.\nVicta zrobiła sceptyczną minę.\n— Po pierwsze: wątpię, by trójgłowy pies mógł dopaść jednorożca w tak zarośniętej części lasu...\n— ...dlatego zdążył go tylko drapnąć, zanim jednorożec zwiał! – przerwał jej uparcie Ted.\n— ...a po drugie – ciągnęła Victoire, jakby w ogóle go nie usłyszała – podczas Drugiej Wojny wokół szkoły strażowali dementorzy i Bóg wie co jeszcze trzymano w lochach, gdzie torturowano uczniów! Przecież wtedy połowa takich bestii zaliczała się do armii śmierciożerców...\n— Fajne zwierzątka zostawili nam w tym lesie ci śmierciożercy... – mruknęłam.\nTed nie skomentował tego, nie wiadomo czym już urażony – czy wspomnieniem o Drugiej Wojnie Czarodziejów, czy o dementorach.\n— Więc co robimy? – podjęłam.\nW tym momencie postarałam się nie patrzeć na Zamek z przesadną tęsknotą.\n— Moim zdaniem powinniśmy wracać – powiedział poważnie Ted.\nSpróbowałam nie spojrzeć na niego z przesadną wdzięcznością.\n— To jasne, że już nie znajdziemy tego jednorożca – dodał Teddy, patrząc w dół na ciemne wierzchołki drzew. – A po tym wszystkim co nas spotkało, bez sensu w dalszym ciągu narażać życie…\nNawet Victoire nie próbowała już oponować. Westchnęła tylko i zrobiła żałosną minę małej dziewczynki, którą zasmucił fakt, że już nigdy nie zobaczy swojego jednorożca na tęczy i w słońcu.\nI mimo tego, że w przeciągu kilku godzin o mało co nie zostałam postrzelona przez stado centaurów, moja dusza omal nie została ze mnie wyssana, a ja cała pożarta przez setkę wygłodniałych akromantul, trolla górskiego oraz trójgłową bestię – poczułam nagłe ukłucie żalu. Gdzie mogła być Cristal? Czy nie było żadnej nadziei na jej odnalezienie, ponieważ była już martwa?...\nTeddy również miał niewyraźną minę. Chyba próbował zrobić jakiś dziwaczny gest pocieszenia w stronę Victoire, ale zaniechał tych żałosnych prób w chwili, gdy samochód podskoczył lekko, jakby specjalnie oszczędzając mu trudu. Odwrócił się w moją stronę z kwaśną miną.\n— Może ja teraz poprowadzę.\nTym razem nie powstrzymywałam się już przed wyrażeniem swej wdzięczności. Zamieniliśmy się miejscami, podczas gdy samochód wznosił się lekko i opadał, jakby nie podobała mu się ta wymiana wnętrzności. Usiadłam na miejsce koło Victy, z którą wymieniłam ponure spojrzenia – po czym każda z nas odwróciła wzrok w stronę swojego okna. Jeżeli mam mówić szczerze, czułam się zupełnie tak jak wyglądałam, czyli okropnie. Jakbym miała dziecko, które zostawiałam właśnie w środku lasu na pastwę losu… Ale przecież co więcej mogliśmy zrobić?\nTed zajął miejsce kierowcy, odetchnął głęboko, po czym zaczął zginać i rozprostowywać palce u rąk, jakby był pianistą przygotowującym się do koncertu.\n— No to… kurs na Hogwart! – mruknął jakby do siebie, po czym położył dłonie na kierownicy – i w tym momencie stało się dla nas wszystkich jasne, że tej nocy już nigdzie nie zalecimy.\nOtóż zaczęliśmy spadać.\nUpstrzone gwiazdami niebo zawirowało nagle za oknami, kiedy Ford Anglia przechylił się ostro do przodu, a we wnętrzu samochodu na nowo rozpętało się piekło. Ja i Victoire, wyrwane brutalnie z ponurej zadumy, wcisnęłyśmy się w fotele, Kłębopiórka ponownie dostała ataku szału, butelki po piwie i błękitne płomyki poleciały prosto w tylną szybę, a najwięcej zamieszania (nawet więcej od Kłębopiórki!) robił Ted, waląc różdżką w kierownicę i wyjąc:\n— STOP!...STOP! STOOOP!!!\nAle po chwili i on został zagłuszony wysokim i rozdzierającym dźwiękiem, który wydobył się z naszych gardeł. W końcu (po raz drugi tej nocy) walnęliśmy prosto w korony drzew, Ford Anglia zwalił się na jakiś konar, spadał z jednej gałęzi na drugą… Tysiące nietoperzy i innych latających stworzeń poderwało się w powietrze wokoło… Gałęzie łamały się pod nami jedna po drugiej, otoczyły nas kłęby pary, pryskały na nas z okien resztki szkła… Uszy wypełniły mi szum i trzaski, aż w końcu wydostaliśmy się z korony drzewa, ale do ziemi wciąż jeszcze mieliśmy parę metrów…\n— ARRESTO… MOMENTUM…!\nZamknęłam oczy, przygotowana na kolejny wielki wstrząs.\nAle eksplozja nie nastąpiła. Poczułam za to, jak wszystko wokół mnie nagle spowalnia: fruwające we wnętrzu odłamki butelek, Kłębopiórka, gałązki i liście – a samo powietrze jakby stężało, podczas gdy ja stałam się dziwnie lekka, jakbym gdzieś zgubiła cały swój ciężar.\nOtworzyłam oczy akurat w chwili, w której lądowaliśmy prosto w krzaki jeżyn – ale za to tak bezboleśnie, jakby jakaś dobrotliwa wielka ręka postawiła tam troskliwie nasz samochodzik.\nSpojrzałam na Victoire, która wyglądała na tak samo zdziwioną i oszołomioną jak ja – i dopiero po chwili zarejestrowałam poranioną i brudną twarz Teda, zadyszaną, ale i szczerzącą się szeroko w naszą stronę.\n— Zaklęcie Poduszkujące! – wyrzucił z siebie, na widok naszych min. – Nigdy jeszcze go nie używałem, nie miałem pojęcia, czy się uda… ale udało się!\nVictoire wytrzeszczyła na niego oczy tak, jakby na jego miejscu zobaczyła co najmniej Merlina.\n— Arresto Momentum? I użyłeś go pierwszy raz?... – w jej głosie pobrzmiewał prawdziwy podziw.\n— Jak ty to powiedziałaś…? „Uroda nie zawsze idzie w parze z głupotą”? – Teddy wyszczerzył zęby jeszcze szerzej. – To takie dziwne, że jestem równie mądry jak i urodziwy?\nVicky tylko parsknęła śmiechem o lekko ironicznym zabarwieniu, może dlatego, że Ted wyglądał tak, jakby odbył brutalny mecz quidditcha w każdych możliwych warunkach pogodowych, trwający co najmniej przez pół roku.\n— Świetnie, tylko co teraz? – zapytałam, próbując przywołać trochę trzeźwości. – Oczywiście, gratuluję ci twoich znakomitych umiejętności, Tedzie Lupinie, ale jedno muszę powiedzieć jasno i wyraźnie: JAK MOŻNA BYĆ TAK BEZNADZIEJNYM KIEROWCĄ?!\nTeddy tylko uniósł brwi.\n— Jakbyś nie zauważyła, ocaliłem nas właśnie od niechybnej śmierci…\n— MIAŁEŚ NAS ZAWIEŹĆ DO HOGWARTU, IDIOTO!\n— No właśnie – odezwała się Victoire. – Ale jesteśmy nadal w lesie, więc Pocky, nie drzyj się tak. – Ostatnią część zdania wypowiedziała szeptem.\nZamilkłam, zorientowawszy się, że Victoire ma rację. W końcu już chyba dosyć potworów wywabiliśmy tej nocy z ich nor i kryjówek…\n— Czy my… – zaczęłam powoli. – Czy my przypadkiem nie jesteśmy znowu przy Kryjówce?\nWysiedliśmy z samochodu. Wokół nas rosły gęste krzewy jeżyn… i to dziwnie znajomych jeżyn. Wydostaliśmy się z krzaków i od razu natrafiliśmy na ślady kopyt w ziemi. W pierwszym ułamku sekundy już chciałam zawołać, że to ślady Cristal, ale zaraz poprawiłam się – to odciski kopyt centaurów, które tu były! A więc trafiliśmy do punktu wyjścia…\n— Nie jest tak źle – powiedziała Victoire, wyraźnie siląc się na dziarski ton. – Przynajmniej wiemy jak stąd trafić do Zamku. Może i zajmie to dłużej, ale mogło być gorzej…\nZamilkła, a ja i Ted obróciliśmy się w miejscu, na ile pozwalały nam na to czepialskie gałązki krzaczorów.\nW ciemności świeciły na nas żółte oczy.\nNo i brawo, Pauline! – pomyślałam w duchu. Trzeba było nie drzeć się na Teda, ale widocznie i bez tego byłam mistrzynią wywabiania leśnych bestii z ich leśnych domostw. Żółtooki zwierz ukrywał się w krzakach jak i pod osłoną ciemności, słychać było, jak jego łapy dziwnie miękko i delikatnie stąpają po podłożu… no jasne. Tak bezszelestnie potrafią się poruszać tylko mięsożerne drapieżniki, głupia dziewucho, która nie zasługuje na miano domu Ravenclaw! A już wszystko było tak pięknie… Wystarczyło tylko przejść kawałek drogi…\nW tym momencie chmura odsłoniła księżyc, którego światło jakimś cudem przedarło się przez gałęzie drzew i padło na tajemnicze stworzenie.\nChyba równocześnie zaparło nam dech w piersiach, a strach opuścił nas całkowicie.\nByło to chyba najpiękniejsze zwierzę, jakie w życiu widziałam. Wspaniały wilk o cudownej sierści, w blasku księżyca błyszczącej srebrem, o oczach świecących złotem i dziwną rozumnością, której nie dostrzegłam nigdy w spojrzeniu żadnego innego zwierzęcia. Poruszał się wśród krzaków jeżyn tak płynnie i zgrabnie, jakby ostre kolce same go omijały. W końcu wyszedł na dróżkę tuż przed nami – po czym spojrzał wprost na nas.\nPrzez chwilę jakby mierzył nas wzrokiem, niby oceniając stan naszej używalności, który notabene mógł być nieco wątpliwy zważywszy na nasz obecny stan psychofizyczny – po czym nagle podszedł do nas bliżej i wyraźnie pokręcił głową. Potem przeszedł kawałek dróżką i ponownie pokręcił łbem, zupełnie tak jakby nas przed czymś… ostrzegał…?\nVictoire postąpiła parę kroków do przodu, wpatrując się w wilka zmrużonymi oczyma. Jej włosy, choć potargane i noszące na sobie znamiona leśnej włóczęgi, zabłysły podobnym blaskiem do srebrzystej sierści zwierzęcia, gdy wkroczyła w plamę księżycowego światła.\n— Czy ten wilk… – zaczęła powoli, po czym odwróciła się w naszą stronę – … próbuje nam coś przekazać…?\n— To nie jest zwykły wilk! – powiedział Ted, podchodząc do niej. – To jest… – zawahał się przez moment. – To chyba jest tutejszy wilkołak.\nVicta natychmiast cofnęła się z przerażoną miną, ale Teddy szybko powstrzymał ją przed czmychnięciem w krzaki jeżyn. Srebrny zwierz wciąż obserwował ich bystrymi oczyma.\n— Nie jest groźny! – uspokoił Victę Teddy. – Potomki wilkołaków są po prostu pięknymi wilkami… a poza tym słyszałem, że mają niemal ludzką inteligencję.\nI choć Victoire Weasley i Ted Lupin zgodnie nienawidzili wilkołaków, teraz podeszli do srebrnego wilka, jakby mieli do czynienia z zupełnie zwyczajnym, miłym psem, zanim jednak zdążyli całkiem się zbliżyć, wilkołak uniósł łeb i zawył – oj, jak zawył! – prosto w stronę księżyca.\nJa, która właśnie miałam pójść w ślady Teda i Vicky, zatrzymałam się w pół kroku.\n— Czy on przypadkiem nie wzywa tu innych wilkołaków? – wyszeptałam ze strachem. – Tylko tych, no wiecie… ludziożernych?\n— Ale w Zakazanym Lesie nie ma takich wilkołaków – powiedział Teddy takim tonem, jakby to było jasne jak słońce. – Takie plotki roznoszą akurat sami nauczyciele, żeby uczniowie trzymali się z dala od lasu.\n— A ty skąd to niby wiesz? – obruszyłam się.\n— Od babci oczywiście – odparł gładko Teddy Lupin. – Myślisz, że posłałaby mnie do szkoły, w której są wilkołaki?...\n— Wobec tego skąd się tu wziął ten bjuti intelidżent wilczek? – zadałam celne pytanie.\n— O to już pytaj profesora Albusa Dumbledore’a, bo to on pozwolił, aby mogły tu żyć krzyżówki wilkołaków – odparował Ted.\nZanim jednak zdążyłam uświadomić mu, jakie to wkurzające, że ma gotowe odpowiedzi na wszystko, Victoire uniosła palec do ust.\n— On chyba próbuje nam powiedzieć, żebyśmy nie szli dalej tą dróżką! – wyszeptała,\nSrebrny wilk natychmiast pokiwał gorliwie głową, jakby na potwierdzenie jej słów. Ja i Teddy spojrzeliśmy po sobie, sama nie wiem czym bardziej zdziwieni – tym, że ten niegroźny wilkołak rzeczywiście zachowywał się niemal jak człowiek i najwyraźniej rozumiał o czym mówimy, czy może tym, że zagradzał nam drogę powrotną do Zamku.\n— To niby gdzie jego zdaniem mielibyśmy iść? – zapytałam ze zdumieniem.\nSrebrny wilk natychmiast podbiegł kawałek dróżką, wskazując łbem w głąb lasu.\n— W głąb lasu?! – zawołał Ted, na chwilę zapominając o zachowywaniu ciszy nocnej w puszczy. — Ale czemu?\nWilkołak rozejrzał się niespokojnie, po czym nagle odwrócił gwałtownie łeb, nastawił na sztorc uszy – i uciekł w krzaki jeżyn, zostawiając nas zupełnie samych.\nNo świetnie. Gratulujemy, bjuti intelidżent wilczku.\nVictoire i Ted wymienili spojrzenia, chyba nie bardzo wiedząc, co robić.\n— Może na drodze do Zamku czyha na nas jakieś niebezpieczeństwo? – zasugerowałam ostrożnie.\n— A może kazał nam iść w głąb lasu, bo tam jest Cristal? – podsunęła Victa z nadzieją.\nTed skrzyżował ręce, marszcząc czoło.\n— Musiał coś usłyszeć, czego my nie usłyszeliśmy… Tylko co?\nW oddali nikły odgłosy szelestu czynionego wśród zarośli przez uciekającego długimi susami wilka. Nie wiedzieć czemu, przypomniał mi się Mrukot, który na początku tego roku szkolnego wyślizgnął się Dominique z rąk i również czmychnął w głębię liściastej i kolczastej dziczy. To było tak dawno temu…\n— Wiecie co – odezwałam się. – Idźmy w stronę Zamku, ale załóżmy pelerynę niewidkę.\nWspominałam już, jak trudno jest się poruszać w pelerynie w kolczastych krzaczorach? Ostre gałązki zahaczały ciągle o niewidzialny materiał i po chwili dół peleryny zamienił się w marne, podarte strzępy, lecz mimo to szliśmy wciąż na przód i nawet Ted nie uważał za stosowne w tym momencie, aby narzekać z powodu zniszczenia jego mienia, choć mnie i Vicky również było żal niewidki – w końcu to w niej obrabowałyśmy Booracka i chociaż potem okazała się być dowodem obwiniającym Teda, czułyśmy jednak do niej pewien sentyment.\nW głowie cały czas przewijałam zachowanie pięknego wilka, wciąż interpretując je na różne sposoby. Może rzeczywiście nie powinniśmy iść w stronę Zamku? A może w głębi lasu naprawdę była Cristal? Ale czy to znaczy, że na naszej drodze znajdował się Złowrogi Zwierzak? W końcu to tutaj Klarensjo mnie kiedyś ostrzegał przed „złym stworzeniem, które zamieszkało w puszczy”… no właśnie, w TYM zakątku puszczy. A sznur, którym Cristal była przywiązana do drzewa, mógł się zerwać tylko w okolicznościach zagrożenia… Czy to oznaczało, że właśnie znajdowaliśmy się w najbardziej niebezpiecznym miejscu w lesie tej nocy?\nOstatecznie w pewnej chwili byliśmy zmuszeni się zatrzymać, bo frędzle dyndające teraz z pozostałego skrawka peleryny nie tylko nie dawały nam już osłony, ale do tego jeszcze stały się wprost nie do wytrzymania, gdyż czepiały się wciąż o cierniste krzaki. Teddy więc, nie bez ciężkiego serca, pozbył się postrzępionej części materiału, czyniąc z niej tym samym raczej serwetkę-niewidkę, niż pelerynę – pozostawała jednak nadzieja, że zarośla skutecznie zakryją nasze nogi…\nZanim jednak narzuciliśmy na głowy serwetkę-niewidkę, coś zamajaczyło w blasku naszych różdżek pod krzakiem.\nVictoire zbliżyła się do tego ostrożnie i wtedy ciszę lasu rozdarł najgłośniejszy jak dotąd dobiegający z jej gardła krzyk.\nPod krzakiem leżało jakieś zmasakrowane zwierzę. Wciąż charczało lekko, leżąc w kałuży własnej krwi.\nPierwszym skojarzeniem, jakie nasunęło mi się na ten widok, był pewien malutki nietoperek, którego ktoś kiedyś zabił w głębinach Starych Lochów. Drugą myślą było nagłe uświadomienie sobie, że bjuti wilczek miał rację – na naszej drodze coś było i z pewnością nie należało do pokroju królewny Śnieżki i siedmiu krasnoludków. Trzecia rzecz o jakiej pomyślałam, był to Złowrogi Zwierzak.\nTeddy i ja równocześnie zakryliśmy Victoire usta.\n— Co to jest?! – wyrzuciła z siebie zduszonym głosem.\n— Raczej co to zrobiło… – poprawiłam ją ledwie dosłyszalnym szeptem.\nZwierzątko wciąż oddychało ciężko, spoglądając na nas błagalnie. Victoire wyciągnęła ku niemu różdżkę ze zdecydowaną miną, ale Ted chwycił ją szybko za przegub.\nW tym samym momencie rozległo się niewiele od nas odległe wycie.\n— Nie ma na to czasu! – syknął Teddy, a Victoire wyrwała rękę z jego uścisku, ale mimo to nie odwróciła się już w stronę rannego zwierzątka, tylko rozejrzała się dookoła, szeroko otwartymi oczyma.\n— A może to po prostu ten wilk? – podsunęła, ale raczej bez większego przekonania.\n— Nie – powiedział Ted, kręcąc głową. Plamki księżyca padły na jego twarz, dziwnie wyostrzając mu rysy, czyniąc je przez to jakby trochę mniej ludzkimi – i przez ułamek sekundy gdy na niego patrzyłam, poczułam lekkie ukłucie niepokoju. To, co rozszarpało tego zwierza, a teraz zawyło nieopodal nas, nie mogło być tym przyjaznym i mądrym wilkiem, którego niedawno spotkaliśmy. To musiało być właśnie to, przed czym nas wilk ostrzegał, a teraz, kiedy Victoire krzyknęła tak głośno, na pewno było już na naszym tropie… na pewno wyczuwało węchem krew z wszystkich naszych zadrapań i skaleczeń… na pewno widziało szlak, którym przedzieraliśmy się wśród krzaków, ślady naszych stóp… Jedno było pewne – musiało to być coś o wiele potężniejsze od pająków, o wiele groźniejsze nawet od trójgłowego psa. To było coś, co zraniło jednorożca. To było coś, z czym nie mieliśmy wiele więcej szans od tego zbroczonego krwią zwierzątka, leżącego u naszych stóp.\nNarzuciliśmy na siebie szmatę pozostałą z peleryny-niewidki i czym prędzej zaczęliśmy się wycofywać. Co jakiś czas słyszeliśmy głośne wycie, głośniejsze z każdą chwilą… ale przecież uciekaliśmy w głąb lasu, tak jak nam nakazał wilk! Było już chyba jednak za późno. Gdybyśmy posłuchali go od razu i poszli we wskazanym przez niego kierunku… Przecież mogliśmy wrócić do Zamku po prostu okrężną drogą! A teraz wyraźnie zaczęliśmy słyszeć, jak coś przedziera się ku nam przez chaszcze, przyspieszyliśmy kroku, wypadliśmy na wolny skrawek dróżki wśród jeżyn, byliśmy już przy pozostawionym przez nas wśród krzaków Fordzie Anglii… Trzask gałęzi za nami nasilał się i nagle usłyszałam warczenie, ohydne warczenie, sto razy gorsze od trzech głów monstrualnego psa.\nOdwróciłam się i w tym samym momencie wydarzyło się kilka rzeczy równocześnie: potknęłam się o jakiś kamień i runęłam jak długa na ścieżkę, Victoire i Ted natychmiast polecieli na ziemię razem ze mną, a z krzaków wyskoczyło z okropnym warkotem coś – coś włochatego, jakby przygarbionego, stojące na tylnych łapach, o długich kończynach, długim pysku, wypełnionym ostrymi jak brzytwa zębami…\nW tej sekundzie moje myśli błyskawicznie powędrowały z Zakazanego Lasu do Wieży Ravenclawu, gdzie w moim kufrze jeszcze walało się stare wypracowanie na Obronę Przed Czarną Magią.\nTo był wilkołak.\nZłowrogi Zwierzak to był wilkołak!\nTylko wilkołak jest na tyle potężny, by móc zranić jednorożca!\nAle przecież nie ma dzisiaj pełni!\nAle przecież Ted mówił, że w tym lesie nie ma TAKICH wilkołaków!\nAle przecież wilkołaki ponoć nie atakują zwierząt!\nAle przecież wilkołaki nie zabijają ludzi!\nAle za to ich gryzą – powiedział wstrętny cichy głosik w mojej głowie, lecz zanim zdążył dodać coś jeszcze, za gardło złapała mnie lodowata łapa strachu.\nLeżeliśmy pod peleryną na ziemi, ale doskonale było widać nasze łydki. Ja, Ted i Vi wstrzymaliśmy oddech, myśląc chyba wszyscy o tym samym: dlaczego wilkołak jeszcze nie atakuje…?\nOdwróciłam lekko głowę, szurając policzkiem o czarną ziemię i kącikiem oka dostrzegłam, jak potwór gapi się szeroko rozwartymi oczyma na nasze nogi wystające spod niewidki. Jego nos marszczył się, wyraźnie węsząc, nasze uszy wypełniał jego chrapliwy oddech… Ile zajmie mu dodanie dwóch do dwóch…?\nAż nagle chrapiący odgłos zamienił się w straszny ryk.\nWilkołak skoczył wprost na nas, ja, Vicky i Ted błyskawicznie przeturlaliśmy się po ziemi, niewidka odkryła nas, kiedy wszyscy zerwaliśmy się na równe nogi…\nPotwór cofnął się jakby zaskoczony i przez chwilę i on i my znieruchomieliśmy całkowicie, gapiąc się na siebie. Dopiero teraz, stojąc z nim twarzą w twarz, mogłam zobaczyć w całej okazałości grozę wilkołaka: jego zgarbiony grzbiet, poza niby potulna, ale jakby szykująca się do skoku, wzrok spode łba dziwnie błagalny… Błagam, żeby Victoire nie dała się na to nabrać…\nZ jej gardła wydobył się dziwny, zachrypły, wysoki dźwięk, jakby struny głosowe odmówiły jej posłuszeństwa, jej twarz była blada jak księżyc, jakby odpłynęła z niej cała krew. W oczach Teda natomiast było coś dziwnego, strach, ale również coś twardego jak kamień, zimnego jak stal i palącego jak ogień, w którym była wytopiona. Wtedy w moim sparaliżowanym przerażeniem mózgu, po raz pierwszy uformowała się prawdziwa i tak rzeczywista, że aż namacalna świadomość tego, że to właśnie taki potwór poranił ojca Victoire, że to właśnie takich stworzeń nienawidził Ted. A wtedy ja też zaczęłam go nienawidzić, nie znosić go ze wszystkich sił, co mimo wszystko nie umniejszało mojego strachu przed nim, tak jak było w przypadku Teda i Victoire, którzy zbliżyli się do wilkołaka, unosząc różdżki…\nO szaleńcy, nie!\nWilkołak przez chwilę stał wciąż oddychając chrapliwie, po czym nagle dostrzegł różdżki wycelowane prosto w jego nos. Jego pysk zmarszczył się i skrzywił, rozległo się głuche warczenie…\nI Victoire i Ted zginęliby zapewne bohaterską śmiercią, gdyby nie uratowało ich moje tchórzostwo.\n— ZWARIOWALIŚCIE?! – wrzasnęłam, po czym szarpnęłam mocno za kołnierze ich szat, ciągnąc je do tyłu w chwili, gdy wilkołak obnażył zęby i rzucił się w naszą stronę.\nDwa czerwone promienie wytrysnęły z różdżek Teda i Vi, chybiając. Pchnęłam ich w stronę samochodu, a sama schyliłam się po połyskującą szmatę porzuconą na ziemi, po czym cisnęłam nią prosto w wilkołaka, rzucając się równocześnie do ucieczki…\nDopadliśmy do samochodu.\n— JEDŹ! – wydarłam się, bo tym razem to Victoire znalazła się na miejscu kierowcy.\nUjechaliśmy zaledwie kawałek, zanim z ziemi wystrzeliły ku nam zielone kolczaste pędy, czepiające się mocno samochodu, plączące się i zacieśniające wokół niego ciernistą siatkę. Co do licha, diabelskie sidła?! Zaraz jednak przypomniałam sobie, jak kiedyś Fiffie zaatakowały podobne macki, kiedy chciała usiąść na jakimś pieńku… Wyjrzałam szybko przez okno i spojrzałam w dół. Wokół nas były same takie pieńki.\nNie ma to jak mieć takiego pecha, żeby podczas ataku wilkołaka, wjechać prosto w pole wnykopieniek!\nA jeżeli już o wilkołaku mowa, to wyplątał już się z peleryny, ale podążając za nami, sam również został zaatakowany przez złowrogie pniaki. Po chwili do warkotu silnika samochodu dołączyło wściekłe szczeknięcia wydawane przez wilkołaka – a to dało nam trochę czasu do namysłu.\n— I co teraz?! – wrzasnęła Victoire, siłując się z pedałem gazu, który na niewiele się zdawał w walce z wnykopieńkami. – Nie polecimy!!\n— Trzeba się pozbyć tego wilkołaka! – wydyszał Ted, bo ledwie co bronił się przed zielonymi pędami, które dostały się do środka auta rozbitym oknem i teraz smagały go po twarzy i ramionach.\n— Może nie trzeba będzie tego robić…? – wysunęłam z nadzieją, obserwując zmagania potwora z kolczastymi łodygami wystrzeliwującymi wciąż w jego stronę, ale niestety – wilkołak w tym starciu radził sobie o wiele lepiej od nas.\nI nagle ziemia zadrżała.\n— Co znowu…?! – jęknęła Victoire, ale Teddy uciszył ją gestem, po czym zwrócił się w stronę okna, nastawił ucha, przez chwilę tak nasłuchiwał, po czym odwrócił się ku nam i oznajmił nagle:\n— Poczekajcie chwilę! – I nie tłumacząc nic więcej, otworzył drzwi samochodu.\n— CO?! – wydarłyśmy się ja i Victa.\nAle Ted nie zwrócił na nas uwagi, tylko jakimś cudem wyminął chaszcze i zniknął. Victoire ze złości i ze strachu aż przyłożyła pięścią w klakson, który zawył głucho i rozpaczliwie.\n— Głupia! – warknęłam. – Chcesz żeby wilkołak sobie o nas przypomniał?!\n— Przypomni sobie dzięki debilnemu Tedowi Lupinowi, który właśnie dał mu się pożreć! – krzyknęła, kopiąc bezsilnie w pedał gazu. – Poczekajcie chwilę! Na co, na nasz pogrzeb?! Jak można być tak beznadziejnie głupim?!\nLecz ja już przestałam jej słuchać. Wilkołak uwolnił się z zielonych pędów wściekłych pieńków i zaczął zbliżać się do Forda Anglii… kolczaste macki otaczające nasz samochód zmłóciły powietrze, potwór cofnął się… zaczął okrążać samochód, szukając luki pomiędzy wnykopieńkami…\n— On tu idzie…! – zapiszczałam.\nVika zamilkła, po czym obróciła się jak fryga na siedzeniu, dostrzegając w końcu wilkołaka, kręcącego się wciąż wokół auta i próbującego walczyć z ciernistymi łodygami byleby tylko się do nas dostać. Wyciągnęła różdżkę i niemal walnęła nią o kierownicę.\n— JEDŹ TY CHOLERNY WRAKU!\nFord Anglia podskoczył gwałtownie ale nie ruszył się nawet o cal, tylko oplotło go jeszcze więcej macek.\nChyba jeszcze nigdy nie widziałam Victoire Weasley tak zdenerwowanej.\nZ jej różdżki aż wytrysnął snop czerwonych iskier, więc złapałam ją za łokieć i opuściłam jej rękę w dół.\n— Schowaj lepiej różdżkę, bo to się może źle skończyć…\n— A bez różdżki skończy się lepiej?\nPrzejechałam oczyma po wgniecionym suficie.\n— A ze złamaną różdżką?! – zniecierpliwiłam się.\n— Cóż, nie byłabym na pewno pierwszym Weasley’em, któremu złamała się różdżka za tą kierownicą – wydyszała Victoire.\nPędy wnykopieniek oplotły już prawie całe oparcie mojego siedzenia, a przecież było one powiększone czarami. Już tylko fotel kierowcy pozostał przez nie nietknięty… Usiadłam więc koło Victoire, a siedzenie natychmiast rozciągnęło się do odpowiednich rozmiarów. Kurczę, fajne byłoby to auto, gdyby nie było wrakiem… i gdyby nie było otoczone przez wilkołaka i mordercze macki.\n— No i gdzie ten Ted?! – Victa wciąż była rozzłoszczona ale teraz też widocznie zaniepokojona.\n— Nie wiem, może się zgubił – odwróciłam głowę do tyłu, aby przekonać się, że wilkołak wciąż jeszcze nie dał nam spokoju. W uszach rozbrzmiewały mi straszne odgłosy jego ciągłej walki ze wściekłymi roślinami.\n— Albo już wyje do księżyca… – powiedziała Victoire z nietęgą miną. Tak swoją drogą, to nie zdziwiłabym się zbytnio, gdyby jej i Teda nienawiść do wilkołaków wzrosła stokrotnie po tej nocy, o ile przeżyjemy oczywiście… a i ja zdążyłam już je nieźle znienawidzić, z racji tego, że jeden z nich właśnie próbował zatopić w nas swoje kły.\nJedno nie uchodziło wątpliwości: ja i Victa byłyśmy w pułapce. Ted Lupin z niewiadomych przyczyn postanowił zabawić się w bohatera i tym samym pozostawić nas na pastwę losu, uwięzione w samochodzie atakowanym przez kolczaste pędy i otoczone przez krwiożerczą bestię. Co mu strzeliło do tego pustego łba?! Co jego zdaniem ja i Vi miałyśmy zrobić?\nZ twarzy Victoire znikły wszelkie ślady po wypiekach złości. Teraz była blada jak papier, jej ręce trzęsły się na kierownicy, usta rozchyliły się, a oczy prawie wyszły z orbit, kiedy jej wściekłość całkowicie pochłonęła panika…\nA może to wszystko to tylko zły sen? Tak… Ja, Ted i Victoire zasnęliśmy pewnie w jakichś krzakach, dziupli albo norze i po tych wszystkich przeżyciach z pająkami i trójgłowymi psami, śniły nam się teraz jakieś koszmary… Rano pewnie obudzimy się w jakiejś jaskini i smutni z powodu nie znalezienia Cristal, wrócimy do Zamku…\nPrzecież za parę dni miał być koniec roku szkolnego! Mieliśmy wrócić do domu, do rodzin… A co zrobią Fiffie, Domie i Simon, jeśli my tu zginiemy? W końcu to oni kryli naszą nieobecność w Zamku.\nTak powiedział Simon.\nWyciągnęłam rękę i prawie natychmiast usiadła na niej Kłębopiórka.\n— Wiesz co masz robić – mruknęłam do niej.\nSówka tylko rozwinęła skrzydełka, po czym wyleciała z samochodu, z gracją wymijając smagające powietrze pędy. I wtedy ziemia ponownie zadrżała.\nNawet wilkołak znieruchomiał, nasłuchując. Nawet wnykopieńki zwolniły nieco i jakby skurczyły się w sobie pod wpływem dźwięku, zdającemu się wydobywać jakby z głębi ziemi.\nA ja nagle zdałam sobie sprawę, że przecież już słyszałam podobny dźwięk tej nocy.\nWilkołak również to zobaczył i zmarszczył nos. Victoire wpatrywała się w trolla z opuszczoną szczęką.\n— TED!! – wrzasnęła tak głośno, że aż podskoczyłam obok niej.\n— Niby gdzie?!\n— Tam! – Po czym wskazała na trolla.\nW tym momencie pomyślałam, że chyba zwariowała.\n— Że niby ten troll to ma być Ted?! – krzyknęłam.\nTeraz to Vicky spojrzała na mnie jak na wariatkę.\n— Nie troll! Na jego grzbiecie…!\nI rzeczywiście. Na grzbiecie trolla leśnego siedział nie kto inny jak Ted Lupin, we własnej osobie! Jedną ręką trzymał się kępy trawy, a raczej włosów na głowie trolla, drugą wymachiwał różdżką, wyczarowując kolorowe iskry i obłoczki, troll natomiast podążał za nimi z głupawym uśmiechem, nieświadomy tego, że prowadzi go to wprost do wilkołaka…\nRozległ się straszliwy ryk, który potoczył się echem po lesie, kiedy wilkołak skoczył na trolla i wbił w niego ostre jak noże pazury. Troll miał grubą skórę, ale nawet ona nie mogła oprzeć się szponom wilkołaka – a skoro mógł on zranić trolla, to co dopiero jednorożca…? Rozwścieczony olbrzym uniósł swoją maczugę…\nAle wilkołak tak naprawdę nie był szczególnie zainteresowany walką z trollem leśnym. A przynajmniej nie aż tak, jak człowieczkiem siedzącym na jego ramionach. Próbował wdrapywać się i skakać w stronę Teda, a troll, nie zdając sobie sprawy z jego prawdziwego celu, próbował uderzyć go maczugą, wokół nich latały liście i drzazgi gałęzi drzew łamanych przez trolla, tumany ziemi wznosiły się wokół nich… Wilkołak drapał i drapał, próbując zwalić trolla na ziemię, aby sprowadzić na dół człowieczka i móc go ugryźć…\nPrzez chwilę ja i Victoire uwięzione we wnętrzu auta, gapiłyśmy się na tę walkę, podczas której Ted chyba z pięćdziesiąt razy próbował trafić w wilkołaka jakimś zaklęciem i tyle samo razy uniknął zlecenia z pleców trolla wprost w stęsknione ramiona wilkołaka…\nNagle obudziłyśmy się.\n— Szybko! – Victoire otworzyła drzwi samochodu, a ja, w lot zrozumiawszy o co jej chodzi, wysiadłam za nią.\nGdy tylko to zrobiłyśmy, pnącza, do tej pory jakby odrętwiałe, uaktywniły się z nową zaciętością. Ja i Victoire wyciągnęłyśmy różdżki.\n— Petryficus Totalus!\nI tak oto udało nam się usunąć niemal wszystkie pędy więżące Forda Anglię, podczas gdy tuż obok nas wciąż trwała zażarta walka między leśnymi potworami. Otarłam czoło postrzępionym rękawem szaty, po czym spojrzałam w tamtą stronę, akurat wtedy, kiedy wilkołak podjął ostatnią rozpaczliwą próbę dostania się do Teda, troll zamachnął się, Ted uniósł różdżkę, buchnęło, błysnęło, rozległo się głuche tąpnięcie i piskliwy, trochę żałosny odgłos wilkołaka, który wylądował z hałasem na pniu pobliskiego drzewa, przetoczył się po ziemi, troll na dokładkę go kopnął, potwór ponownie zaskomlał i już całkiem znieruchomiał na ziemi, jedynie oddychając ciężko.\nNastała głęboka cisza, podczas której słychać było jedynie chrapliwy oddech wilkołaka i bolesne pochrząkiwania trolla. A potem, krwawiąc chyba z dwudziestu ran, troll odwrócił się i odszedł, ciągnąc za sobą potrzaskaną maczugę i wzdychając ciężko, jak gdyby męczyło go już te ciężkie życie.\nTed zsunął się z jego pleców w ostatniej chwili, zanim troll wkroczył w kolczaste krzaki. Przez chwilę staliśmy tak, cali obdarci i pokrwawieni, Ted po jednej stronie wilkołaka, my po drugiej. Wilkołak wciąż leżał skulony na ziemi. Nagle poruszył się, a wtedy my cofnęliśmy się gwałtownie.\nPróbował czołgać się w naszą stronę, ale widocznie kończyny miał nieźle połamane. Podniósł więc tylko swój ohydny łeb, a jego długi pysk rozwarł się, ukazując straszne zęby. Powietrze ponownie wypełniło okropne warczenie, po czym wilkołak kłapnął na nas kłami, jednak nic już nie mógł nam zrobić.\nVictoire trzęsła się od stóp do głów, lecz mimo to patrzyła twardym wzrokiem na wilkołaka bez cienia jakiejkolwiek litości. Ted, cały brudny i poraniony, nawet nie uraczył jednym spojrzeniem potwora wijącego się u naszych stóp. Wciąż dysząc ciężko, patrzył prosto na Victoire.\nOna oderwała wzrok od wilkołaka i również na niego spojrzała.\nPrzez chwilę nic nie mówiliśmy, choć byłam pewna, że Victoire i Ted doskonale porozumiewają się bez słów. Oczy Victoire płonęły w ciemności, niby źrenice drapieżnej harpii. Ted Lupin patrzył w nie z kamienną twarzą, bez najmniejszego strachu.\nWilkołak zadarł łeb w agonii, po czym również napotkał na ostry wzrok Victoire Weasley.\nTo wydarzyło się w ułamku sekundy, szybciej niż trwa jedno uderzenie serca. Ciało wilkołaka wyprężyło się w ostatnim akcie desperacji do skoku, Victoire rozszerzyła oczy i w tym momencie nie wiadomo jak, Ted wpadł na nią, zwalając ją z nóg…\nVictoire przejechała po ściółce leśnej, zatrzymując się dopiero pod gęstymi krzakami. Wilkołak upadł ciężko na ziemię, skamląc i wyjąc z bólu. Oszołomiona, pomogłam Vice wstać, po czym spojrzałam na Teda, ale nie zobaczyłam jego twarzy. Pochylał głowę nad raną na swoim przedramieniu, z której leciała krew.\nRozległ się świszczący odgłos szybkiego wciągania powietrza w płuca. Victoire rzuciła się w stronę Teda, jednak on odtrącił ją zdrową ręką z taką siłą, że omal znów się nie wywróciła.\n— Do samochodu. Już!\nWypełnione łzami oczy Victoire wciąż lśniły jak źrenice drapieżnego ptaka.\nTed Lupin miał twarz wykrzywioną bólem.\n— Pauline Glam, zabierz ją stąd! – niemalże jęknął. Victoire zamiotła powietrze włosami, obracając się w moją stronę i sypiąc na mnie z oczu błyskawice.\n— Ani się waż! – krzyknęła.\n— Pauline…! – wyrzucił z siebie Ted już całkiem stłumionym głosem.\nDoprawdy. Ci to wiedzą, jak postawić człowieka w niezręcznej sytuacji…!\nWciąż stałam jak sparaliżowana, jakbym dopiero co sama oberwała w głowę maczugą trolla. Teddy wciąż oddychał ciężko, ale nie płakał. Twarz stężała mu, jakby ledwo co powstrzymywał się od krzyku, po czym z trudem wyprostował się, chwycił zdrową ręką Victę za ramię i sam poprowadził ją w stronę samochodu.\nJuż nie próbowała się mu sprzeciwiać. Cała drżąc, z oczyma pełnymi łez, posłusznie dała wsadzić się do Forda Anglii. Wsiadłam do samochodu razem z nią, wciąż nie mogąc wykrztusić ani jednego słowa, które mogłoby ją choć trochę uspokoić czy pocieszyć. Wilkołak wciąż skomlał cicho, kuląc się w kałuży własnej krwi, zupełnie tak samo jak to zwierzątko, które padło jego ofiarą.\nI nagle zrozumiałam, co Ted zamierzał zrobić. Sama prosiłam go kiedyś o pomoc do wypracowania w tej kwestii.\nTed Lupin doskonale wiedział, w jaki sposób zabija się wilkołaki.\nPrzez chwilę widziałam jeszcze, jak stoi nad potworem z kamienną twarzą. Jednak za tą maską czaiło się coś więcej; coś, co dostrzegłam po raz pierwszy, kiedy światło księżyca padło na jego twarz, czyniąc jej rysy jakby mniej ludzkimi, jakby Ted Lupin sam był wilkołakiem, takim samym, jakiego właśnie zamierzał dobić…\nPotem odwróciłam wzrok.\nRozległ się głuchy odgłos i skomlenie nagle ustało.\nZaraz potem zapanowała całkowita cisza.\nSama nie wierzę, że w końcu wstawiłam ten rozdział!\nZakładając, że nie opuściliście tego bloga, albo że po prostu nie oglądacie X-Mena (tsaaa, leci teraz na Polsacie), mam nadzieję, że mimo wszystko ktokolwiek przeczyta ten rozdział po... trzech miesiącach...?\nJedno mogę Wam obiecać: kolejnego (i zarazem ostatniego) rozdziału możecie się spodziewać na 100% wcześniej, niż w grudniu ^^"\nRozdział ten (z wyrazami skruchy) dedykuję wszystkim swoim czytelnikom, a w szczególności Dominice, która niedawno się tu pojawiła ~\nCo by tu jeszcze... Komentujcie!\nNiby mi się nie należy za zwłokę, aczkolwiek... nie umniejszajcie przez to pracy, jaką włożyłam w ten rozdział!\nAutor: Tita o 3.10.16\nEtykiety: harry potter, harry potter blog, harry potter fanfiction, hp nowe pokolenie, jednorożec, ted lupin, teddy lupin, tedoire, tedoire opowiadanie, victoire weasley, wila metamorfomag i ja, wnykopieniek, zakazany las\nNez 4 października 2016 14:10\nCzy mnie wzrok nie myli, CZY POCKY DODAŁA ROZDZIAŁ?!\nNez 4 października 2016 14:47\nNie, nie żyjesz, Nie, Ted nie\nTita 4 października 2016 16:03\nEjejej! Osoba, która zabiła Lunę Lovegood nie ma prawa mieć do mnie pretensji!\nChociaż przyznam, że jestem okrutna...\nChoć pozwolę sobie również zauważyć, że Ted oddał mu raczej przysługę...\n...lecz jakie będą tego konsekwencje?\nTego nie wie nikt!\nNez 5 października 2016 15:57\n,,nie dziedzicząc likantropii po ojcu, został i tak ugryziony przez wilkołaka! ''\nBędzie nawiązanie z Remusem, on po nim odziedziczył, on będzie żył, on nie będzie wilkołakiem, ob będzie mógł to kontrolować\nPS. TO MA SIE SKOŃCZYĆ HAPPY ENDEM, I NIE WYSKAKUJ MI TU Z LUNĄ, bo to opowiadanie kompletnie mi nie wyszło ;-;\nalister 4 października 2016 16:36\nCzy Teddy został ugryziony przez tego wilkołaka, czy tylko mi się wydaje? Rany, ale emocjonujący rozdział (w sam raz na przeczytanie po przedwczesnej pobudce). Wydawało mi się, że ten rozdział sporo wyjaśni, a teraz mam jeszcze więcej pytań. No bo przecież nie było pełni, więc dlaczego ten wilkołak tak sobie po prostu był niebezpieczny i przemieniony? No chyba, że ten wilkołak nie był wcześniej człowiekiem. Coś jak srebrny wilczek (przy okazji - przez chwilę zastanawiałam się, jak doszło do jego spłodzenia/powstania, ale potem przypomniałam sobie o istnieniu Hagrida, więc zrezygnowałam). Ale jeśli był przemienionym człowiekiem, a Teddy rzeczywiście go zabił, to... ała. Boję się, co z tego wyniknie. W ogóle ten wilczy wątek tak ładnie łączy, wiążę się z Teddym, Victoire i ich ojcami i sprawia, że to wszystko jest jeszcze bardziej emocjonujące niż byłoby gdyby zamiast wilkołaka pojawiło się coś innego.\nFord Anglia tyle już przeżył i jeszcze się jakoś trzyma. + Ładne nawiązanie do złamanej różdżki Rona. ♥\nTeraz pozostaje mi tylko czekać na kolejny rozdział. I mam nadzieję, że nie ostatni-ostatni, bo przecież Pocky i spółka mają jeszcze tyle lat życia przed sobą. Znaczy się - mam nadzieję, że mają.\nAch, i jeszcze jazda Teddy'ego na trollu mnie urzekła! To prawie jak z tymi osiołkami, które biegną za marchewką i nie wiedzą, że są wykorzystywane!\nTita 4 października 2016 16:58\nPowiem tylko tyle, że to byłby już zbyt wielki pech, gdyby Ted, nie dziedzicząc likantropii po ojcu, został i tak ugryziony przez wilkołaka!\nCo do srebrnego wilczka, powstaje on wtedy, kiedy dwoje ludzi przemienionych w wilkołaki się ze sobą spiknie... Więc w sumie ten wilk nie był produktem związku międzygatunkowego, tak jak Hagrid, choć oczywiście to również jest dość dziwne '_'\nA co jest nie tak z Wilkołakiem-Złowrogim Zwierzakiem? Na te odpowiedzi trzeba będzie trochę jeszcze zaczekać.\nJak to ładnie ujęłaś: "wilczy wątek" wydał mi się idealny do wykorzystania w wątku Teda i Vicky :) Mimo tego, że dla nich to raczej przykre w związku z ich ojcami... chociaż Teddy o tym jeszcze nie wie, przypominam!\nFord Anglia zawsze w służbie Weasley'ów ❤\nKolejny rozdział zakończy tę klasę, lecz jak słusznie zauważyłaś, Tedoire i Pockemon mają jeszcze trochę życia przed sobą!\nObiecuję, że postaram się wstawić kolejny rozdział jak najszybciej :)\n~ Okrutna Ale I Zadowolona Z Siebie Tita\nLittle Mayhem 4 października 2016 19:39\nWow... Tylko tyle jestem w stanie powiedzieć po tym rozdziale. Nie wiem w jaki sposób ty to robisz, że twoje teksty wyrażają tyle emocji. Wow, po prostu wow.\nA i jedno małe pytanko: w którym rozdziale było o tym jak się zabija wilkołaka, bo z moją pamięcią trochę kiepsko?\nTita 4 października 2016 20:20\nCieszę się, że udało mi się uzyskać zamierzony efekt ^^ Dziękuję!\nW którym rozdziale? Wiesz co... sama nie wiem :/ Opisywałam lekcję o wilkołakach, ale z tego co pamiętam, raczej jeszcze wtedy nie wspominałam o sposobie ich uśmiercania, bo to był jedynie temat wypracowania.\nTakże no... Możesz poszperać, jeśli Ci się nudzi xd\nA swoją drogą, może na moim blogu powinna być opcja wyszukiwania...? Chyba rzeczywiście warto o tym pomyśleć po tylu rozdziałach...\nPozdrawiam ~ Tita\nAnonimowy 23 października 2016 21:30\nAch, ja to jestem głupia. Buntuję się, że rozdziału nie ma, a potem nie daję znaku, że coś przeczytałam przez miesiąc.\nBo dopiero dzięki "przeklętemu dziecku" przypomniało mi się, że ja w ogóle czytam fanfiction...\nRozdział jest wspaniały. Nawiązanie do "komnaty tajemnic" bardzo mi się podobało, bo to jedna z moich ulubionych części książki.\nBardzo podobają mi się twoje opisy. I poczucie humoru.\nSzczerze mówiąc, nie mam pojęcia, jak się zabija wilkołaka, więc nie wiem, co się stało z Tedem.\nUgryzł go ten wilkołak? Podzielił los ojca?\nNo, w każdym razie, nawiązanie do różdzki Rona było najlepsze.\nPrzepraszam, że nie odzywałam się przez miesiąc i dziękuje za dedykację :-)\nTita 23 października 2016 22:10\nFord Anglia zawsze w służbie Weasley'ów... Do usług!\nZa późną reakcję nie obwiniam - w końcu sama z tym rozdziałem mocno się spóźniłam...\nKolejny rozdział będzie ostatni i przynajmniej tę jedną kwestię rozjaśni, lecz z wyjaśnieniem wszystkich innych spraw - obawiam się, że to już materiał na kolejną klasę! A na to trzeba będzie jeszcze trochę poczekać, jeżeli macie jeszcze do mnie cierpliwość...\nPrzeklęte Dziecko już jest, a tu znów trzeba czekać na Fantastyczne Zwierzęta! I takie właśnie jest to życie :')\nA Komnata Tajemnic wyjdzie niedługo w wydaniu z ilustracjami Jima Kay'a!❤\nPozdrawiam radośnie, mimo dość tragicznego zakończenia tego rozdziału - po prostu ucieszył mnie Twój komentarz:) ~ Tita


Dodano: czwartek, 27 listopada 2014 15:24\nZanim spośród setek dostępnych gotowych projektów domów znajdzie się ten jeden idealny, warto poznać kilka podstawowych zasad jego wyboru. Znaczenie ma nie tylko lokalizacja, ale również wielkość działki pod inwestycję czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego informujący o tym, np. jakiego rodzaju dachy mogą mieć domy na danym terenie.\nNa gotowe projekty domów najchętniej decydują się mieszkańcy województwa lubuskiego i lubelskiego, gdzie niemal 80% inwestorów wybiera gotowe projekty domu. Najbardziej popularny metraż domów to od 100 do 150 metrów preferowany przez około 40% budujących.\nNa decyzje inwestorów mają wpływ koszty związane z budową. Gotowe projekty domów są zazwyczaj tańsze niż te przygotowywane na specjalnie zamówienie, a ich oferta jest tak szeroka, że klienci bez problemów znajdą wymarzony projekt. Niemal połowa klientów planuje rozpoczęcie budowy jak najszybciej, czyli w ciągu około 3 miesięcy od zakupu projektu.\nZanim podejmiemy ostateczną decyzję dotyczącą zakupu gotowego projektu domu należy zapoznać się ze wszystkimi szczegółami dotyczącymi nie tylko projektu, ale także otoczenia przyszłego domu.\nźródło i zdjęcie: Pracownia Projektowa Dobre Domy\n» Uzyskana charakterystyka energetyczna a projekt budynku


Fotografia traktor Ursus 3512 #158352 - Galeria rolnicza agrofoto\nW końcu zrobiłem fotke ciągnika kolegi, z mojej wsi. To chyba najbardziej wypasiony 3512 w okolicy.\nile dał za tego tura ?\nFajnie wygląda z tym turem :rolleyes:\nAle dziwnie wygloda ten ładowacz, aby był praktyczny ursus wygloda jak był by po malowaniu???\nCiekawy ten ładowacz\nKto zna parametry?\nten ładowacz ma poziomowanie???bo w tej chwili, nie ma, a jeżeli zawsze tak jest to po co ten cały zespół dźwigni????\nSam ładowacz tylko z chwytakiem to wydatek 11 500zł (1500 zł widły , 2500 zł-widły ze zsuwaczem, szufla 1000 zł, 3000 zł -krokodyl ) (Ceny są chyba właściwe o ile pamiętam ) . Poziomowanie to dodatkowy koszt 1000zł (na zamówienie). Ładowacz jest z firmy z miejscowości Zawady niedaleko Białegostoku. Jest to normalny trzysekcyjny ładowacz , wysokoś podnoszenia - niewiem - chwytakiem sięga drugi rząd na przyczepe . Udźwig - 600 kg ( ale szef firmy mówił że swoim zetorem 3320 podniósł 1200 kg cementu na palecie ).\nwysokość podnoszenia 3.1m\nu mnie w wiosce ma tez tura z zawad na Ursusie c-385, ja z Zawad mam owijarke\nA u mnie w wiosce takie ładowacze są na dwóch 3512 , dwóch C-306 3P i jednej C-360 . Są dobre bo małym ciągnikiem można działac z chwytakiem i wozic sianokiszonke , a u mnie podwórka w większości małe i gospodarstwa też nieduże.


Jak zostać skutecznym liderem? / 09 / 2013 | e-Newsletter - News\nJak zostać skutecznym liderem? / 09 / 2013\nJeżeli przełożeni powierzyli ci kierownicze stanowisko w organizacji, uważają że jesteś w stanie przewodzić grupie. To wielki komplement! Musisz teraz koniecznie zadbać o to, aby Twój zespół konsekwentnie realizował założone cele i skutecznie zmierzał się z wyzwaniami. Stawiając pierwsze kroki jako lider, warto pamiętać o poniższych wskazówkach:\nPoznaj podstawy. Nie wszyscy rodzą się przywódcami. Budując pozycję silnego lidera, pamiętaj o tym co różni skutecznego i nieskutecznego przywódcę:\nNaciska na ludzi\nMówi "zrób to"\nSprawia, że praca wydaje się przykrym obowiązkiem\nOpiera przywództwo na władzy\nWskazuje ludziom drogę\nMotywuje przez entuzjazm\nMówi "zróbmy to razem"\nSprawia, że praca jest ciekawa i zabawna\nOpiera przywództwo na współpracy\nStwórz plan. Menadżerowie muszą delegować zadania pamiętając o szerszym kontekście - celach zespołu i całej organizacji. Jeżeli chcesz, aby twój zespół realizował cele na czas i bez zbędnej presji na pracowników, musisz wiedzieć, co musi być zrobione, a następnie stworzyć plan działania prowadzący do osiągnięcia wyznaczonych celów. Upewnij się, czy przewidziałeś wystarczająco czasu na zakończenie poszczególnych zadań i poinformowałeś o planie wszystkich zaangażowanych pracowników.\nMonitoruj postępy i dostosowuj plan. Coś nie przebiega zgodnie z planem, a zespół utknął na jednym zadaniu? Upewnij się, czy uwzględniłeś w planie takie sytuacje i czy można nadrobić czas w innych obszarach dokonując prostych modyfikacji. Monitorowanie postępu zespołu pozwala na bieżące dostosowanie zadań, przez co optymalizuje skuteczność pracy a w rezultacie poprawia osiągane wyniki.


Dlaczego gry są doskonałym sposobem spędzania czasu? – How2Play\nSprzęt Gamingowy • 29 marca 2021 r.\nOczywiście taka rozrywka może przynieść korzyści jedynie wtedy, gdy jest stosowana w umiarze. Z pewnością jednak godzina czy dwie dziennie nie zaszkodzą, a wręcz przeciwnie, mogą bardzo pozytywnie wpłynąć na zdolności poznawcze grającego. Jak więc spędzać czas obecnie, kiedy nie ma zbyt wielu możliwości organizacji rozrywki na zewnątrz? Idealnym pomysłem są wciągające gry.\nWbrew pozorom, gry komputerowe wcale nie są przeznaczone tylko dla dzieci i młodzieży. Wymagają strategicznego myślenia, szybkości działania, wyobraźni i refleksu. Wiele z nich polega także na tworzeniu. Pozwalają one więc na wszechstronny rozwój. Okazuje się, że zdolności poznawcze osób, które umiarkowaną ilość czasu poświęcają grom, są zdecydowanie na lepszym poziomie niż osób, które nigdy nie grają. Można śmiało powiedzieć, że gry są praktycznie tak samo rozwojowe jak książki. Oczywiście nie każdy typ gry przypadnie nam do gustu, jednakże jeżeli już znajdziemy tę dla siebie, trudno się będzie od niej oderwać. Sukcesy w grach pozwalają uzyskać satysfakcją i zwiększają poczucie sprawczości i własnej wartości. Nie warto więc rezygnować z tego typu rozrywki. Oczywiście by grało się wygodnie, niezbędny jest odpowiedni sprzęt dla gracza.\nOprócz biurka i komputera, który będzie w stanie poprawnie odtwarzać grę, trzeba nabyć także fotel. Nowoczesne fotele gamingowe cechują się wytrzymałością i solidnością. To ważne, ponieważ są intensywnie eksploatowane nawet przez kilkanaście godzin na dobę. Trzeba pamiętać, że trwała konstrukcja ma ogromne znaczenie, ponieważ zazwyczaj podczas akcji gracz nie siedzi spokojnie, zaś dynamicznie rusza się na fotelu. Konieczna jest także jego wygoda, czyli szerokie i głębokie siedzisko, a także podłokietniki. Oparcie powinno zapewniać odpowiednie podparcie mięśniom kręgosłupa, ponieważ inaczej po kilku godzinach gry skończymy z obolałymi plecami, a nawet głową. Warto zainwestować w dobry fotel gamingowy, ponieważ może on służyć przez wiele lat.\nJakie są inne zalet gier komputerowych?\nJeżeli gramy online, to można dzięki temu nawiązać nowe znajomości, które często przenoszą się ze świata wirtualnego do prawdziwego. Wspólne zainteresowania strategią gry niezwykle łączą i mogą się przyczynić do zacieśnienia silnych więzów przyjaźni, a nawet miłości. Wbrew pozorom bowiem w gry online grają przedstawiciele różnych płci. Jeżeli więc podczas gry spotykasz się online z osobami, które tak jak Ty są zafascynowane grą i jej bohaterami czy akcją, pomyśl sobie, że możesz dzięki temu zyskać prawdziwych przyjaciół, czy też po prostu znajomych, z którymi można porozmawiać już poprzez prywatny komunikator, a jeżeli okoliczności w końcu na to pozwolą, nawet spotkać się na żywo.\nGamer Lifestyle, Sprzęt Gamingowy


Axoviral – lek, krem na opryszczkę 10 g - Ziko Apteka\nAxoviral - lek w postaci kremu do stosowania na skórę zawiera substancję czynną acyklowir o działaniu przeciwwirusowym, wykazującą silne działanie na wirusa opryszczki pospolitej (Herpes simplex). Wskazany w miejscowym leczeniu nawrotowej opryszczki warg i twarzy.\nLeczenie opryszczki pospolitej.\nNie stosować leku Axoviral:\nJeśli pacjent ma uczulenie na acyklowir, walacyklowir lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku.\nJeżeli pacjent nie jest pewien, czy ma opryszczkę.\nJeśli pacjent ma obniżoną odporność lub przyjmuje leki, które mogą osłabiać układ odpornościowy. Pacjent powinien zwrócić się do lekarza w razie leczenia jakiegokolwiek zakażenia.\nJeśli u pacjenta wystąpiła szczególnie ciężka nawrotowa opryszczka wargowa.\nJeśli po upływie 10 dni nie nastąpiła poprawa, opryszczka nie zagoiła się całkowicie lub uległa nasileniu.\nLek działa najskuteczniej, jeśli leczenie rozpoczyna się jak najszybciej po pojawieniu się pierwszych objawów opryszczki, jak np. pieczenie, swędzenie lub zaczerwienienie. Leczenie można również\nrozpocząć w późniejszym okresie choroby, gdy wystąpią grudki lub pęcherzyki.\nNależy przerwać stosowanie tego leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem w razie wystąpienia reakcji uczuleniowej, z objawami jak na przykład obrzęk twarzy, ust języka, trudności w oddychaniu:\nprzemijające uczucie pieczenia, kłucia lub mrowienia (może pojawić się bezpośrednio po nałożeniu kremu),\nRzadko (mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):\nkontaktowe zapalenie skóry po zastosowaniu leku,\nLek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostęnym dla dzieci.\nSubstancją czynną jest Acyklowir.\nPozostałe składniki to: Alkohol cetostearylowy, Parafina ciekła, Glikol propylenowy, Sodu laurylosiarczan, Poloksamer 407, Wazelina biała i Woda oczyszczona.\nZOVIRAX DUO krem 2g (Data ważności: 31.03.2021)\nKlienci, którzy kupili: Axoviral lek, krem na opryszczkę 10 g, kupili również:


Czy bronchoskopia jest bezpiecznym zabiegiem? | Pulmonologia - Medycyna Praktyczna dla pacjentów\nBronchoskopia jest zabiegiem bezpiecznym, jednak jak każde badanie inwazyjne niesie ze sobą możliwość powikłań. Powikłania te mogą być związane zarówno z działaniem leków podawanych przed badaniem lub w trakcie badania (leki znieczulające miejscowo), jak i z samą techniką badania. I tak: w związku z działaniem leków przygotowujących do badania mogą wystąpić:\nczęsto: suchość w jamie ustnej, zaparcia, zatrzymanie moczu,\nrzadko: przyśpieszone i nierówne bicie serca, wzrost ciśnienia tętniczego, wzrost ciśnienia w gałce ocznej i zaburzenia widzenia, nadmierna senność, zawroty głowy, zaburzenia koordynacji ruchowej.\nPowikłania związane ze znieczuleniem miejscowym to:\nczęsto: zaburzenia smaku, drętwienie języka i błon śluzowych, uczucie niepokoju\nrzadko: drżenie mięśniowe, zaburzenia rytmu serca, spadek ciśnienia tętniczego krwi, reakcje alergiczne - wysypka, pokrzywka, duszność.\nbardzo rzadko: napady drgawek, wstrząs.\nMogą też pojawić się powikłania związane techniką i przebiegiem badania:\nczęsto: krwawienia z dróg oddechowych związane najczęściej z pobraniem wycinków do badań, kaszel, zwyżki ciepłoty ciała o 1-2°C utrzymujące się do 72 godzin po badaniu\nrzadko: urazy gardła i krtani związane z wprowadzeniem endoskopu, urazy błony śluzowej dróg oddechowych spowodowane pobraniem materiałów bioptycznych, skurcz oskrzeli, spadek prężności tlenu we krwi i związane z nim zaburzenia rytmu serca.\nW celu uniknięcia powikłań należy ściśle stosować się do zaleceń personelu medycznego, a w szczególności:\nPoinformować o chorobach przebytych i współistniejących\nPoinformować o stosowanych aktualnie lekach i reakcjach nadwrażliwości na leki w przeszłości\nPozostać na czczo - ostatni posiłek lub napój minimum 6 godzin przed badaniem\nOpanować gwałtowne ruchy w trakcie manewrów znieczulania górnych dróg oddechowych i wprowadzania endoskopu\nOdpocząć przez ok. 1-2 godziny po badaniu oraz powstrzymać się przez ten czas od jedzenia i picia\nNatychmiastowo zgłaszać niepokojące objawy/zmiany samopoczucia personelowi medycznemu.\nBadanie endoskopowe oskrzeli (bronchoskopia) jest niezbędne dla postawienia rozpoznania histopatologicznego w przypadku guzów płuca i powinno być przeprowadzone jak najprędzej w celu podjęcia właściwego leczenia.\nPirożyński M.: Bronchofiberoskopia. α-medical Press, 1999\nCzy bronchoskopia jest bezpiecznym zabiegiem?Oceń:\nTrudności w przełykaniu po bronchoskopiiDlaczego mój tata po bronchoskopii nie może przełykać, zwłaszcza dużych kęsów?\nRozstrzenie oskrzeliRozstrzenie oskrzeli to przetrwałe lub postępujące, nieodwracalne rozszerzenie drzewa oskrzelowego.


Nieruchomości na sprzedaż w Siedlce, mazowieckie - www.otodom.pl\nNieruchomości na sprzedaż w Siedlce, mazowieckie\n34 m² Mieszkanie 2 pokojowe w ścisłym centrum Siedlec\n32,30 m² Sprzedam mieszkanie 2 pokoje, Osiedle 1000-lecia\n130 m² Bezpośrednio, wyjątkowe dwupoziomowe mieszkanie\n57,90 m² Trzypokojowe mieszkanie na sprzedaż !\n22,88 m² Polecam na sprzedaż\n245 m² Pięknie zaprojektowany dom do zamieszkania\n39 m² 2 pokojowe mieszkanie blisko centrum\n62 m² Sprzedam mieszkanie nad zalewem\n48 m² Parter! Słoneczne mieszkanie - ul. Bieszczadzka\n60 m² 3 pokoje w centrum Siedlec\n37 m² Sprzedam Mieszkanie 2 pokojowe 37m2 Sulimów 2014r.\n417 m² Teren pod inwestycję - ul. Vogla w Siedlcach\n1 366 m² Zjazd z A2 węzeł Swoboda 1366 m2\n72,02 m² Sprzedam 4-pokojowe mieszkanie ul. Młynarska\n54,96 m² Trzypokojowe mieszkanie w centrum\n59,90 m² Trzypokojowe mieszkanie na sprzedaż !\n65,10 m² OKAZJA !!! Centrum, WSPÓLNOTA, wysokość 2,9m\n39 m² Mieszkanie 2 pokoje ul. Ściegiennego 9/15 CENTRUM!\n53,70 m² Szeregówka/Potockiego/mieszkanie 2 pokojowe\nMieszkanie na sprzedaż: Siedlce, Piaski Starowiejskie\n145 m² Dom w zabudowie bliźniaczej Gręzów k. Siedlec\n45,60 m² Sprzedane, zapytaj o podobne! Świeżo po remoncie!\n68 m² Sprzedam mieszkanie z tarasem\nBądź na bieżąco z nowymi ofertami w kategorii Nieruchomości na sprzedaż w Siedlce, mazowieckie\nna wynajem Siedlce\nNieruchomości na sprzedaż Nowe Siedlce (2)\nNieruchomości na sprzedaż Piaski Starowiejskie (1)\nSiedlce, mazowieckie - Wszystkie ogłoszenia na sprzedaż


70 lat temu zdobyto Ziemię Dziwnowską | Kamienskie.info\n70 lat temu zdobyto Ziemię Dziwnowską\nMar 16, 2015 • 06:57 4 komentarze\n15 marca pod pomnikiem upamiętniającym wyzwolicieli Dziwnówka Burmistrz Dziwnowa wraz z zastępcą, przewodniczącym Rady Miejskiej złożyli wieniec rozpoczynając obchody 70. rocznicy zdobycia ziemi Dziwnowskiej. W ramach uroczystości odbyły się także symboliczne zaślubiny z morzem.\n12 marca dowódca sowieckiego 79 Korpusu Piechoty postawił dowódcy 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty zadanie: dwoma pułkami piechoty wzmocnionymi dwoma dywizjonami 2 pułku artylerii lekkiej uderzyć na północ, zdobyć Radawkę i Wrzosowo, następnie opanować Wapno i Dziwnówek. Nacierając dalej na Dziwnów, zabezpieczyć wschodni brzeg Zalewu Kamieńskiego. W południe, po pięciominutowej nawale ogniowej, uderzyły na nieprzyjaciela pododdziały 4 i 5 pułku piechoty. O 13:00 1/5 pp por. Tadeusza Żuławskiego zdobył Radawkę.\nAtak 4 pułku piechoty pp i 3/5 pp na Wrzosowo, wsparty działami pancernymi załamywał się. Uderzenie 2/5 pp wchodzącego w lukę między Radawką, a Wrzosowem zagroziło skrzydłu i tyłom wojsk niemieckich broniących Wrzosowa. Wykorzystując powodzenie sąsiada, 3 batalion 5 pp we współdziałaniu z pododdziałami 4 pułku piechoty, wdarł się do miejscowości. Walczono o każdy dom i ulicę. Sukces pododdziałów był zasługą ich dowódców. Ich inicjatywa i samodzielność podejmowania samodzielnych decyzji na polu walki była niezbędna. Dowództwo i sztab 2 DP czasowo utraciło możliwość dowodzenie swoimi wojskami.\nRano 13 marca pododdziały 5 pułku piechoty wznowiły natarcie. 1 batalion wyszedł na brzeg morza w okolicy Łukęcina, 2 batalion opanował Wapno i wspólnie z 3 batalionem uderzył na Dziwnówek. Jeszcze w godzinach przedpołudniowych zdobył go. Uderzając dalej na Dziwnów bataliony nie uzyskały powodzenia. Wąski przesmyk skutecznie blokowany był przez Niemców.\nNa rozkaz przełożonych, 2 DP przeszła do obrony wybrzeża Morza Bałtyckiego od Łukęcina do Dziwnówka i dalej na zachód wzdłuż Jeziora Wrzosowskiego, Zalewu Kamieńskiego, rzeki Dziwny do Laska. Działanie oddziałów 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego spowodowało zamknięcia „korytarza” w kierunku na wyspę Wolin. Zdobyto Radawkę Wrzosowo i Dziwnówek. Według szacunkowych danych Niemcy stracili kilkuset zabitych, rannych i wziętych do niewoli. Zniszczono 3 działa samobieżne i 12 samochodów, zdobyto 9 dział i moździerzy, kilkanaście karabinów maszynowych i wiele sprzętu wojskowego. Straty oddziałów polskich to około 30 zabitych i 90 rannych oraz zniszczone 2 działa pancerne i 1 uszkodzone. 15 marca 1945 dowódca 5 pułku piechoty zorganizował w Dziwnówku uroczyste zaślubiny z morzem.\nTagi: 70 lat temu zdobyto Ziemię Dziwnowską\nPoprzedni wpisAleksandra Kotlewska brązową medalistką Mistrzostw Polski Juniorek Następny wpisVineta rozpoczyna od remisu\nCo za wspaniała organizacja, jakie wielkie tłumy, ile wiązanek kwiatów aż się wierzyć nie chce że ludzie którzy są za to odpowiedzialni tak głęboko to mają takie uroczystości w d…e. Są na etatach, biorą za to nie małe pieniądze i nic nie robią. Kto zatrudnił takiego profesjonalistę i za jakie pieniądze? Przykład: Pierwszy wpis to świadectwo(ARKONA)najwyższego stopnia wtajemniczenia. Sprawdź jak to wyglądało w innych miejscowościach, wszak dzięki tym którzy zapłacili najwyższą cenę Ty możesz pisać takie mądrości które najbardziej ograniczonemu do głowy nie przyjdą. A może Ty chcesz zostać urzędnikiem tak jak ci którzy tak tłumnie oddawali CZEŚĆ wyzwolicielom. Gdzie oni byli, kto ich zatrudnił, jakie są ich obowiązki wobec takich uroczystości? Ja wiem że wszyscy czekaliście na wyzwolenie przez anglików i francuzów z którymi kiedyś Polska podpisała pakt o wzajemnej pomocy na wypadek wojny. Tak My Polacy dotrzymaliśmy zawartej umowy, walczyliśmy na Zachodzie, broniliśmy Londynu,walczyliśmy w Afryce ba można powiedzieć walczyliśmy na całym Świecie a jak przyszło do defilady zwycięstwa to defilowali wszyscy tylko nie Polacy. Podobnie jest i dzisiaj w Unii Europejskiej.\nChodziło mi o to,że są jeszcze ludzie, tacy jak uczestnicy rajdu, którzy swoją inicjatywą kolejny raz pokazują, że to dzięki poświęceniu POLSKICH żołnierzy mieszkamy gdzie mieszkamy. A to że wszyscy mają to w nosie to osobny rozdział…Szkoda, bo w „sezonie martwym” takie inicjatywy można fantastycznie podkręcić. W dobie rozkwitu rekonstrukcji fajnie było to zorganizowane w ubiegłym roku…Cóż okazało się (kolejny raz), że ogrom ludzi nie siedzi w sieci i nie wiedziało o tym wydarzeniu. Trzeba za każdym razem robić plakaty i banery, bo mało kto czyta o wydarzeniach w gminie.\nKolejny raz świetna inicjatywa – V Rajd Zaślubin! Tak trzymać!\nfot. 1 postawa zastępcy burmistrza podczas składania kwiatów i oddania hołdu pod pomnikiem pozostawia wiele do życzenia…….


Urząd Gminy w Jeziorach Wielkich - Praca - Nabory - Nabór nr 1/2016 na wolne stanowisko urzędnicze pracownika samorządowego\nNabór nr 1/2016 na wolne stanowisko urzędnicze pracownika samorządowego\nNabór 1/2016 - Lista kandydatów spełniających wymagania formalne\nAsystent rodziny III - wynik\nJeziora Wielkie, dnia 18 stycznia 2016 r.\nOgłasza nabór nr 1/2016 na wolne stanowisko urzędnicze pracownika samorządowego – referenta ds. budownictwa i planowania przestrzennego w Referacie Rolnictwa, Ochrony Środowiska, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej Urzędu Gminy Jeziora Wielkie.\nWymagania niezbędne: Wykształcenie: wyższe zawodowe,\nWymagany profil (specjalność): budownictwo lub planowanie przestrzenne.\nObligatoryjne uprawnienia: nie występują.\nPredyspozycje osobowościowe: sumienność, dokładność, komunikatywność, rzetelność, odporność na stres, wysoka kultura osobista.\nUmiejętności zawodowe: znajomość obsługi pakietu MS Office (ze szczególnym uwzględnieniem arkusza kalkulacyjnego Excel), znajomość zagadnień z zakresu prawa budowlanego, planowania i zagospodarowania przestrzennego, o samorządzie gminnym, o pracownikach samorządowych, o dostępie do informacji publicznej, o ochronie danych osobowych, prawo geodezyjne i kartograficzne, o ochronie zabytków, kodeks postępowania administracyjnego.\nb) umiejętność organizowania pracy własnej,\nc) umiejętność redagowania pism urzędowych,\nd) odpowiedni poziom podstawowej wiedzy merytorycznej i ogólnej.\n1) Przygotowanie materiałów i wniosków do zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.\n2) Ustalanie warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego.\n3) Ustalanie warunków zabudowy do innych inwestycji:\na) obiektów budowlanych,\nb) robót budowlanych,\nc) zmiany sposobu użytkowania,\nd) zmiany sposobu zagospodarowania terenu,\ne) podziału terenu.\n4) Wszczęcie postępowania, uzyskanie uzgodnień oraz wydawanie decyzji w zakresie lokalizacji inwestycji.\n5) Zbieranie materiałów do opracowywanych planów zagospodarowania przestrzennego gminy.\n6) Opiniowanie projektów i założeń do opracowywanych planów zagospodarowania przestrzennego przesyłanych przez gminy ościenne.\n7) Udostępnianie projektów założeń do publicznego wglądu i popularyzacji ich treści.\n8) Dokonywanie okresowej oceny skutków zmian w zagospodarowaniu przestrzennym i oceny aktualności planów.\n9) Wydawanie opinii o przeznaczeniu terenu w zakresie zgodności z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego.\n10) Wydawanie wyrysów z planów zagospodarowania przestrzennego.\n11) Prowadzenie rejestru wydawanych decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego i warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji.\n12) Nadawanie numeracji porządkowej budynków.\n13) Analizowanie i prognozowanie rozwoju urządzeń komunalnych zakresie zabezpieczenia terenów pod te inwestycje w opracowywanych planach zagospodarowania przestrzennego\n14) Nadzorowanie gospodarki komunalnej.\n15) Opiniowanie inwestycji komunalnych.\n16) Opiniowanie i uzgadnianie planów oświetlenia ulicznego.\n17) Uczestniczenie w odbiorze inwestycji realizowanych na terenie gminy.\n18) Przygotowanie dokumentacji formalno prawnej realizowanej inwestycji do oddania do użytku wynikającej z ustawy Prawo budowlane.\n19) Współpraca z jednostkami podległymi w zakresie realizowanych przez te jednostki zadań inwestycyjnych.\n20) Przygotowanie założeń do planu zaopatrzenia gminy w energię.\n21) Bieżąca kontrola i udział w odbiorach zadań inwestycyjnych od wykonawcy.\n22) Współdziałanie w rzeczowym i finansowym rozliczaniu wykonywanych inwestycji komunalnych.\n23) Współpraca z jednostkami podległymi w zakresie realizowanych przez te jednostki zadań inwestycyjnych.\n24) Przygotowanie założeń do planu zaopatrzenia gminy w energię.\n25) Prowadzenie rejestru dróg.\n26) Współpraca z zarządcami dróg gminnych, powiatowych i krajowych.\n27) Nadzór nad utrzymaniem i oznakowaniem dróg.\n28) Wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego na drogach gminnych.\n29) Współdziałanie z zarządami dróg w modernizacji, utrzymaniu i przejezdności dróg.\n6. Termin składania dokumentów aplikacyjnych upływa 29 stycznia 2016 r. o godz. 15:00.\nWymagane dokumenty aplikacyjne należy składać w kancelarii Urzędu Gminy w Jeziorach Wielkich lub przesłać drogą pocztową w zaklejonych kopertach z dopiskiem: Dotyczy naboru nr 1/2016 na stanowisko pracownika samorządowego – referenta ds. budownictwa i planowania przestrzennego w Referacie Rolnictwa, Ochrony Środowiska, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej Urzędu Gminy Jeziora Wielkie.” na adres Urząd Gminy w Jeziorach Wielkich, Jeziora Wielkie 36, 88 – 324 Jeziora Wielkie.\nLista kandydatów spełniających wymagania formalne opublikowana zostanie na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej (http://jeziorawielkie.bipgmina.pl ) oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w Jeziorach Wielkich.\n*Kwestionariusz osobowy oraz wzór oświadczeń o zapoznaniu się z aktualnym regulaminem naboru, o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych na potrzeby rekrutacji i o braku prawomocnego orzeczenia w przedmiocie skazania za przestępstwo popełnione umyślnie oraz o pełnej zdolności do czynności prawnych i korzystania z pełni praw publicznych pobrać można osobiście w Urzędzie Gminy pokój nr 13 - Referat Organizacyjny i Spraw Obywatelskich lub ze strony internetowej http://jeziorawielkie.bipgmina.pl\nogloszenie_o_naborze_1_2016.pdf 235.31 KB pdf Pobierz\nzarzadzenie_2_2016.pdf 93.13 KB pdf Pobierz\nzarzadzenie42008.doc 206 KB doc Pobierz\nkwestionariusz_osobowy.doc 18.5 KB doc Pobierz\noswiadczenia.doc 28.5 KB doc Pobierz\nData wprowadzenia dokumentu do BIP: 18 stycznia 2016 12:44\n18 stycznia 2016 13:14 Aleksander Mielcarek - Dodanie załącznika [oswiadczenia.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n18 stycznia 2016 13:14 Aleksander Mielcarek - Dodanie załącznika [kwestionariusz_osobowy.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n18 stycznia 2016 13:13 Aleksander Mielcarek - Dodanie załącznika [zarzadzenie42008.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n18 stycznia 2016 13:09 Aleksander Mielcarek - Dodanie załącznika [zarzadzenie_2_2016.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n18 stycznia 2016 13:09 Aleksander Mielcarek - Dodanie załącznika [ogloszenie_o_naborze_1_2016.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n18 stycznia 2016 12:44 Aleksander Mielcarek - Dodanie dokumentu. (Dokument opublikowany)


Medonos Bruise: czas siewu, ile lat rośnie, technika rolnicza - Gospodarstwo domowe - 2020\nOpis pszczoły miodnej Siniak zwykły\nJest to trawa z rodziny roślin ogórecznika, dorasta do 0,5 m, a czasem do 1,8 m. W pierwszym roku po zasiewie nie rozkwita. Pąki jajnika pojawiają się po 2 latach. Obecnie hodowane są inne rodzaje siniaków, które kwitną w pierwszym roku po posadzeniu.\nDługie, wyprostowane łodygi są usiane małymi, bławatnymi kwiatami, na początku kwitnienia mają jasnoróżowy kolor. Pąki są nie większe niż 2 cm, ich forma ma kształt dzwonu. Latem około 1,5 tysiąca z nich pojawia się na jednej łodydze. Faza kwitnienia każdego z nich - 2 dni.\nTo ważne! Nektar, cenny dla pszczół, występuje tylko w różowych pąkach na początkowym etapie kwitnienia. Nie jest podatny na ługowanie precypitacyjne, suszę i nagłe ochłodzenie również nie wpływa na jego zawartość.\nPo siniaku na miejscu chabrowych niebieskich pąków pojawia się trawa roślin miododajnych, kwitnie, owoce w postaci małych orzechów. Są wypełnione lekkimi nasionami, które roślina mnoży.\nNa całej powierzchni łodyg są małe ostre kolce, bardziej jak twarde, grube włosie. Pomagają kulturze przetrwać suszę, ponieważ zatrzymują wilgoć w liściach i łodygach.\nKorzeń ma kształt pręta, długo leży głęboko w glebie. W pierwszym roku po siewie roślina może zakorzenić się na głębokości 0,6 m. Pozwala to na wzrost siniaka nawet na bardzo suchych glebach, aby uzyskać wilgoć z jego głębokich warstw.\nTrawa rośnie w całej Europie, Azji i południowej Syberii. Siniak występuje na nieużytkach, łąkach, polach. Roślina preferuje suchą, gęstą glebę i ciepły klimat.\nTo ważne! Zioło to jest trujące dla ludzi, ponieważ zawiera niebezpieczną substancję konsolidującą glukoalkaloidy. Powoduje paraliż centralnego układu nerwowego.\nW małych dawkach zwykły siniak jest stosowany w tradycyjnej medycynie i farmaceutykach jako środek uspokajający, przeciwbólowy i wykrztuśny.\nIle lat ma zioło rosnące siniak pszczoły miodnej\nRoślina miodu zaczyna kwitnąć w połowie czerwca. Proces ten trwa 2-3 miesiące przed początkiem pierwszych mrozów. Cykl życia rośliny wynosi 2 lata od czasu siewu, ma wysoką żywotność.\nZe względu na jasny kolor kwiatów, pszczoły znajdują kwiat Honey Bruise na polach. Aby zebrać nektar z jednej łąki wielkości hektara, konieczne jest włączenie 4 kolonii pszczół. Jedna z takich rodzin może wydać do 8 kg miodu dziennie z pola o powierzchni 1 ha, posianego zwykłym siniakiem. Po przetworzeniu pszczoły z każdego kwiatu otrzymują do 15 ml miodu.\nNektar w kwiatach zwykłej miodu jest o każdej porze dnia iw każdych warunkach pogodowych. Szczyt kolekcji miodu jest po południu. Dzięki wydajności produkcji miodu siniak jest gorszy tylko od dobrze znanej miodu - lipy.\nMiód ma nieprzezroczystą, gęstą konsystencję. Jego kolor jest jasny beż. Miód niebieski nazywany jest również białym, ta odmiana jest uważana za niezwykle rzadką i użyteczną. Produkt nie jest cukrem przez długi czas i jest zapisywany w postaci płynnej, co pozwala zachować bogaty kolor i aromat. Z czasem miód zacznie się krystalizować i gęstnieć.\nKwiaty chrząszcza zwyczajnego Sinyak zwyczajnie intensywnie wydzielają nektar w pierwszej fazie kwitnienia, podczas gdy nadal są pomalowane na jasnoróżowy kolor. Każdy pączek zawiera od 10 do 15 mg nektaru. Pszczoły wolą tę roślinę od innych, ze względu na jasny kolor i gęsty aromat kwiatów.\nPyłek w pąkach jest również jasnoniebieski. Pszczelarz może obserwować, jak plastry miodu i ramy są przez krótki czas zabarwione w tym kolorze po polowaniu na pszczoły na miód.\nInne pozytywne właściwości miodowej trawy:\nRoślina jest mało wymagająca dla jakości gleby.\nRoślina miodu nie wymaga opieki.\nZwykły siniak dobrze rośnie w każdych warunkach klimatycznych i pogodowych.\nNie trzeba go podlewać, odchwaszczać, nawozić.\nRoślina ma wysokie wskaźniki medoproduktivnosti.\nMiód uzyskany przez zebranie pyłków siniaków zwykłych, różnych właściwości leczniczych.\nTrawa może rosnąć przez wiele lat w jednym miejscu bez karmienia i orania gleby.\nRoślina miodu przyciąga pszczoły, nawet jeśli znajduje się kilka kilometrów od uli.\nZwykły siniak, posadzony na 1 hektarze ziemi, może zastąpić 4 hektary innych miododajnych roślin swoją produktywnością.\nAgrotechniczna uprawa chrząszcza miodowego Siniak\nRoślina ta rośnie w jednym miejscu przez wiele lat. Jego cykl życia jest niewielki - zaledwie 2 lata, ale nasiona ze starego krzewu są obsypane ziemią, a wiosną pojawiają się nowe sadzonki. Roślina jest bardzo bezpretensjonalna, więc młode pędy pojawiają się we wszystkich warunkach pogodowych i klimatycznych.\nW pasiekach i wokół nich agronomowie uprawiają nowe rodzaje zwykłego siniaka. Aby zioło miało dobre wskaźniki produktywności nektaru, tworzą one pewne warunki dla jego wzrostu. Do celów przemysłowych do produkcji miodu, bruzda roślin miodu jest uprawiana w Ałtaju.\nJaka gleba nadaje się do uprawy\nZwykły siniak rośnie na każdej glebie, nawet stepu, piasku i gliny. Aby uzyskać obfite i intensywne kwitnienie, miód wysiewa się na luźnych, żyznych glebach. Wybierz otwarte, nie zacienione obszary w bezpośrednim świetle słonecznym. Również roślina jest dobrze osadzona na brzegach zbiorników wodnych, w wąwozach. Nadal należy jednak unikać nadmiernej wilgoci i cieniowania, może to wpływać na obfitość kwitnienia.\nAby uzyskać silniejsze i bardziej kwitnące rośliny, glebę wysiewa się przed nawożeniem i nawozi obornikiem. Po pozostawieniu ziemi na kilka tygodni. Następnie wysiewa się nasiona. W wykopanej i zapłodnionej glebie są szybko akceptowane i kiełkują, zwiększa się liczba łodyg kwiatowych.\nWarunki siewu miodu Siniak zwykły\nAby uzyskać wczesne silne rośliny, nasiona wysiewa się zimą na tydzień przed początkiem pierwszych mrozów. Jeśli materiał do sadzenia zostanie wcześniej opuszczony na ziemię, wykiełkuje na zimno i umrze. Jeśli klimat na to pozwala, możesz zasiać siniak późną wiosną lub wczesnym latem. Młode sadzonki będą miały okazję przystosować się do letniego upału i zimowego mrozu. Następnej wiosny można uzyskać silne rośliny odporne na temperaturę.\nPrzy silnych mrozach i bezśnieżnej zimie siniak jest wysiewany wczesną wiosną. Nasiona są układane w glebie płytko - nie więcej niż 3 cm, zraszając małą warstwę rozluźnionej gleby.\nW regionach o zimnym klimacie siniak jest zasiewany pod przykryciem. W swojej roli może działać owies lub inna roślina miodu traw: facelia, lucerna. W środku lata kultury okrywowe koszą i siniaki mają możliwość uwolnienia dodatkowych łodyg kwiatowych.\nNasiona są wysiewane na poluzowane, a następnie trochę staranował gleby. Gęsto posadzony melliferous siniak nie powinien być. Materiał siewny pobierano w ilości 5-5,5 kg na 1 hektar ziemi. Płytkie rowki są wykonane w ziemi i równomiernie rozprowadzają w nich małe nasiona. Materiał siewny jest bardzo mały i lekki, dlatego konieczne jest wylanie na niego warstwy ziemi natychmiast po posadzeniu.\nW celu szybkiego kiełkowania sadzonek temperatura powietrza nie powinna spaść poniżej + 10 ° C. Temperatury powyżej + 20 ° C są idealne do siniaków.\nZasady pielęgnacji stłuczenia roślin miodnych\nPodlewanie, hilling i pielenie nie wymagają miodu. Ten chwast przetrwa, rośnie dobrze i rozwija się wraz z innymi kulturami. Nawet jeśli zwykły siniak jest gęsto wysiewany, nie wpływa na jego kwitnienie.\nPrzydatne właściwości posiniaczonego miodu\nJasnożółty, nieprzezroczysty miód z Bruise zwykłego nie ma mocnego aromatu, ale ma wspaniały głęboki smak i posmak. Nie ma w nim goryczy, nie jest słodko słodko. Produkt jest przechowywany przez długi czas i nie krystalizuje. Uważany jest za najcenniejszego po fałszywym miodzie. To jedyna odmiana uważana za hipoalergiczną.\nSpecjalne warunki przechowywania takiego produktu nie wymagają. Wystarczy umieścić słoiki z miodem w ciemnym, suchym miejscu, zabezpieczonym przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych.\nLudzie, którzy używali miodu pochodzącego ze zwykłego Sinyak, zauważyli takie pozytywne cechy:\nwsparcie witamin i minerałów w organizmie;\nusuwanie toksyn, żużli z organizmu;\ndziałanie przeciwbólowe i przeciwbakteryjne;\nleczenie zapalenia oskrzeli i suchego kaszlu.\nW kosmetologii miód siniakowy służy do zwalczania zmarszczek i cellulitu, wzmacniania włosów i leczenia zapalnych zmian skórnych. Obserwowano odmładzające właściwości miodu, który zapobiega starzeniu się organizmu.\nZaobserwowano również działanie przeciwrobacze i przeciwzapalne po zastosowaniu zwykłego miodu Sinyak.\nTo ważne! Ze wszystkimi pozytywnymi cechami tego produktu, należy wziąć pod uwagę, że osoby cierpiące na alergie, cukrzycę, otyłość, matki w ciąży i karmiące nie powinny używać posiniaczonego miodu.\nRoślina miodu siniakowego - piękna roślina polna, która jest powszechna w rejonie stepowym. Jest doskonałym dostawcą pyłku i nektaru dla pszczół. Grass Bruise - najbardziej produktywna roślina miodu wśród innych upraw polowych i ogrodniczych. Siew i bliskość pasieki są uzasadnione w przypadku pszczelarstwa. Produkty pochodzące z trawy z niebieskimi dzwonami charakteryzują się wysoką zawartością witamin i pierwiastków śladowych.\nObejrzyj film: Wyeliminuj blizny z dowolnej części ciała w mniej niż miesiąc (Grudzień 2020).\nCopyright 2020 \_ Magazyn internetowy o roślinach \_ Ziele-miodowy siniak: zdjęcie


Oferta Karolina Gaczyńska - Przedsiębiorczość jest kobietą\nONA DA SIŁĘ\nTrening personalny z indywidualnym planem i szybkimi efektami\nMotywacja i wsparcie każdego dnia\nDowiedz się więcej o treningu indywidualnym\nDowiedz się więcej o treningu grupowym\nWzmocnisz ciało i zbudujesz solidne podstawy pod inne dyscypliny sportowe.\nWrócisz do formy po chorobie lub po dłuższej przerwie od aktywności fizycznej.\nNauczysz się poprawnie wykonywać ćwiczenia dzięki czemu zmniejszysz prawdopodobieństwo powstawania urazów.\nPostaw na siebie, dołącz do mnie i przekonaj się, że\n“Karolina, z mojej strony wielkie podziękowania za pomoc w trwaniu w tym co dla mnie dobre. Za motywację. Za siłę. Za energię, a jednocześnie za ten spokój, który od Ciebie bije. Za indywidualne podejście i uwzględnianie moich potrzeb. Za uśmiech. I za te wszystkie motywacyjne posty na grupie i na blogu, po których od razu mam ochotę na trening! Potrafisz sprawić, że myśląc o kolejnym treningu nie mam w głowie „przykrego obowiązku”, a „chwilę dla siebie”. I choć jeszcze daleko mi do odczuwania przyjemności, gdy boli (śmiech), to jesteś na dobrej drodze, abym zrobiła z aktywności fizycznej nawyk! Aaaaaa No i mój kot Cię lubi, więc musisz być naprawdę ekstra! Dzięki!"\n“Cieszę się bardzo, że Ciebie poznałam. I polubiłam aktywność. I to nie tylko dlatego, że dzięki ćwiczeniom z Tobą, nie boli mnie kręgosłup i nie mam zadyszki wbiegając! na drugie piętro (a jestem zapewne jedną z najstarszych Twoich fanek). I dzięki lepszej kondycji chce mi się jeszcze iść do parku potruchtać albo pomaszerować parę km. Czasami jest do dupy w pracy, w domu, po prostu chce się wyć i wtedy pstryk! i jest Karolina online ze swoim cudnym uśmiechem i dajemy czadu i jest cudnie "\n“Na treningi z Karolina Gaczyńska przychodzę od kilku lat i widzę, że Karolina jest niezmiennie pełna zapału i nowych pomysłów. Ciągle proponuje coś nowego, bierze udział w szkoleniach a potem dzieli się z nami swoja wiedzą i zapałem. Niezmiennie podziwiam to, że do każdego treningu jest przygotowana, nigdy nie improwizuje, to naprawdę zaskakujące i niewiarygodne, że nie popada w rutynę, bo sama wiele razy popadłam w nią w mojej pracy [...]. Te zajęcia są gwarancją dobrego samopoczucia i formy. Uwaga, to uzależnia! Karolina jest w pracy profesjonalistką, podnoszącą ciągle swoje kwalifikacje a jednocześnie ciepłą, pełną dobrej energii osobą. Myślę że dlatego wszystkie - a jest nas sporo - lubimy z nią ćwiczyć i po prostu być."\n“Znamy się 5 lat całe życie starałam się coś działać, ale pierwszy raz mam jednego trenera tak długo. A dlaczego, dlatego bo jesteś NAJLEPSZA l to jak wyglądam, jak się czuję zawdzięczam to w dużej mierze TOBIE. Dzięki Ci za to że jesteś z nami."\nHelena Szczesna Tymorek\n“Karolina... dziewczyna o pozytywowym nastawieniu do życia, z pięknym uśmiechem, umie podejść do każdego z osobna, nie jest nastawiona na zysk tylko na efekt ... dostrzega każdego nowego uczestnika na sali i wówczas daje różne poziomy intensywność ćwiczeń tak by się nikt nie zraził od początku swoje drogi z aktywności. Umie też dostrzec że ktoś może więcej i wówczas takiej osobie dokłada obciążenia. Jest jedną z trenerek która podczas treningu dostrzega w lustrze nieprawidłowość podczas ćwiczeń i wtedy koryguje, pokazuje jak zrobić dobrze to ćwiczenie żeby sobie krzywdy nie zrobić [...]. Polecam, z czystym sumieniem polecam."\nMałgorzata Katarzyna Ciszewska\nTrenuj pod okiem eksperta\nI to ja o Ciebie zadbam na treningu.\nMistrzyni Polski w Trójboju Siłowym\nPasjonatka ruchu, treningu siłowego, gór i podróży\ndla CIEBIE, jeśli cenisz swój czas\ndla CIEBIE, jeśli nie wiesz od czego zacząć przygodę z treningiem\ndla CIEBIE, jeśli aktywność jest częścią Twojego życia, ale poszukujesz nowych rozwiązań i wyzwań\ndla CIEBIE, jeśli już trenujesz, ale nie widzisz efektów tej pracy\ndla CIEBIE, jeśli biegasz, jeździsz na nartach lub uprawiasz inny sport, w którym chcesz poprawić swoje dotychczasowe wyniki i w bezpieczny sposób nadal robić to co lubisz\ndla CIEBIE, jeśli zależy Ci na sobie i chcesz zadbać o swoje zdrowie fizyczne i psychiczne\nKonsultacja online 92,25 zł\nIndywidualna konsultacja trenerska online (czas trwania 45 minut) podczas której omawiamy Twój stan zdrowia, dotychczasową aktywność fizyczną, cele i dalsze zalecenia\nPakiet treningów online 1230 zł\nPakiet 10 indywidualnych treningów personalnych online + konsultacja trenerska GRATIS\nTrening odbywają się przez aplikację Zoom. W dzień poprzedzający trening otrzymujesz ode mnie powiadomienie o treningu oraz link do spotkania online.\nUWAGA! Prowadzę również indywidualne treningi „na żywo” z dojazdem do klienta (Wrocław i okolice). W razie zainteresowania, zapraszam do kontaktu:\ntel. +48 784-657-439\nPakiet treningów z dojazdem 2460 zł\nPakiet 10 indywidualnych treningów personalnych w Twoim domu + konsultacja trenerska GRATIS\nOpcja dostępna wyłącznie na terenie Wrocławia i bliskich okolic\nKiedy wybrać konsultację trenerską?\nKiedy nie wiesz, którą opcję wybrać.\nZastanawiasz się czy trening personalny jest dla Ciebie? Może chcesz zapisać się na treningi grupowe online, ale obawiasz się czy podołasz?\nNie wiesz, ile razy, z jaką intensywnością powinnaś ćwiczyć?\nMasz problem z motywacją, nie wiesz od czego zacząć?\nPróbowałaś już kilkukrotnie zaczynać od nowa, ale nigdy nie byłaś zadowolona z efektów?\nJesteś po kontuzji, odczuwasz bóle, a chciałbyś zrobić coś dla siebie i zacząć trenować?\nNa te i inne pytania chętnie odpowiem podczas konsultacji.\nPo zakupie konsultacji skontaktuję się z Tobą przez wskazany przez Ciebie adres e-mail, celem umówienia dnia i godziny naszego spotkania.\nUstalimy dogodną datę i spotkamy się (online lub „na żywo”), aby porozmawiać o opcjach pomocy jakie mogę Ci zaoferować lub odpowiem na nurtujące Cię pytania, które pomogą Ci podjąć odpowiednie decyzje.\nKonsultacja nie zobowiązuje Cię do dalszej współpracy. Jest formą doradztwa i pomocy w odnalezieniu dobrej dla Ciebie drogi.\nTo oferta dla mnie\nCzyli Zamknięta grupa treningowa na Facebooku\ndla CIEBIE, jeśli wolisz wyzwania grupowe\ndla CIEBIE, jeśli nie wiesz jaki rodzaj aktywności jest najlepszy dla Ciebie i chcesz spróbować różnych rodzajów treningu\ndla CIEBIE, jeśli już trenujesz, ale poszukujesz nowych bodźców i wyzwań\ndla CIEBIE, jeśli potrzebujesz gotowego planu działania\nDostęp do zamkniętej grupy treningowej na Facebooku\nDostęp do treningów LIVE, które odbywają się nawet do 6 razy w tygodniu!\nDostęp do nagrań ze wszystkich treningów live\nWsparcie moje i uczestników grupy\nRodzaje treningów NA GRUPIE:\nTrening interwałowy, oparty na prostych ćwiczeniach, głównie z ciężarem własnego ciała. Jego intensywność opiera się na szybkim tempie wykonywania ćwiczeń przez 20 sekund oraz jedynie 10 sekundowych przerwach pomiędzy nimi. Idealne dla osób lubiących krótkie, ale mocne treningi, przynoszące sporą dawkę energii i spalanych kalorii długo po zakończonym treningu.\nPołączenie ćwiczeń z ciężarem własnego ciała z zestawami wyciągniętymi prosto z siłowni. Atutem tych zajęć jest praca nad techniką oraz jakością wykonywanych zestawów oraz praca we własnych tempie w 45 sekundowych odcinkach czasu. Nikt nie narzuca tempa. Wykonujesz taką ilość powtórzeń jaką jesteś w stanie zrobić na dany moment. Obwód, oznacza powtarzanie zestawu na przykład 10ciu ćwiczeń trzykrotnie jedno po drugim, w tej samej kolejności.\nTrening skupujący się na wszystkich partiach mięśniowych z naciskiem na górne części ciała – plecy, klatka, ramiona i brzuch. Większość kobiet rozpoczynających treningi narzeka na „słabe ręce”. Te zajęcia pomogą to zmienić. Wykorzystujemy hantle lub butelki wody, aby opór zewnętrzny spowodował wzmocnienie i wysmuklenie chociażby tak nielubianych „pelikanów”.\nMocne i dobrze zbudowane pośladki to nie tylko kwestia wizualna! Dlatego chęć ujędrnienia i zbudowania „tyłów”, niesie ze sobą dużo plusów w postawie naszego ciała i prewencji przed kontuzjami chociażby podczas biegania. Podczas zajęć wykorzystujemy gumy minibands. Nie są one niezbędnym atrybutem ale ich użycie na pewno przyspieszy i podkreśli wymarzone rezultaty. Skupiamy się również na poprawnej technice i spokojnej pracy mięśni brzucha, tak aby nauczyć się świadomie go używać, nie tylko podczas treningów.\nNiedzielne spotkanie o poranku, aby ciało, nie zastało się kompletnie przez weekend. 30 minutowy zestaw ćwiczeń, poprzedzony solidną, rozciągająco-otwierającą rozgrzewką. Średnia intensywność treningu sprawi, że pozostaniemy pobudzeni i w dobrych nastrojach przez cały dzień, nie mając uczucia zmęczenia i przetrenowania wchodząc w nowy tydzień.\nKarnet OPEN 60 zł\n1 miesiąc dostępu do zamkniętej grupy treningowej\nUWAGA! Istnieje również opcja wejścia na wybrane treningi. W razie zainteresowania, zapraszam do kontaktu:\nDołącz do mnie,\nDAM CI SIŁĘ.\n60 zł miesiąc\nDostęp do treningów LIVE\nDostęp do nagrań wszystkich treningów\nRóżne rodzaje treningów (rabata, trening obwodowy, rzeźba, pośladki i brzuch, poranny rozruch)\nAktywność w zgodzie ze sobą? To możliwe!\nPobierz darmowy materiał i zidentyfikuj tryb aktywności najlepszy dla siebie, dzięki czemu zamienisz "muszę" na "chcę", za co Twoje ciało i umysł z pewnością się odwdzięczą piękną sylwetką i nowymi pomysłami na życie.