Blast. W zgiełku uczuć - Jolanta Sad - - Legimi online\nBlast. W zgiełku uczuć ebook\nCykl: Black or White\nTrzeci tom bestsellerowej serii Black!\nVeronica zbyt szybko przekonała się, że zaufanie to drogocenny skarb i jak łatwo można go stracić. Teraz jest bardziej ostrożna, ale czy wyjdzie jej to na dobre? Nie potrafi zdobyć się na otwartość, zamyka się w swoim świecie, nie chcąc znów poczuć ukłucia zdrady.\nWtedy na jej drodze staje mężczyzna, o którym stara się zapomnieć, ale nie potrafi. Victor zawsze dostaje to, czego pragnie, i właśnie Veronica stała się jego nowym, kuszącym celem.\nZdecydowanie najlepsza część. Dużo humoru, nie raz śmiałam się sama do siebie. Momentami też dość poważna. W pewnym momencie i łza w oku mi się zakręciła. Gorąco polecam !!!\nBardzo polecam całą serię.\nświetnie się czyta.Śmialam się i łzy mi leciały.Będę obserwować tą autorkę\ninteresująca, choć trochę prosta.\npogodna i optymistyczna,poprawia nastrój\nZmiana. Tom 1\nBlack or White. Wybór\nCopyright © by Jolanta Sad, 2019Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021All rights reserved\nKorekta: Magdalena Zięba-Stępnik\nZdjęcie na okładce: © by Ironika/Shutterstock.com\nGłośna muzyka dudniąca w uszach zaczęła jej cholernie przeszkadzać i wydawało się jej niemożliwym, żeby nagle ogromny salon w willi przyjaciela Andrew skurczył się tak, że brakowało jej tchu. Ludzie jakby na nią napierali, dlatego chwiejnym krokiem podążyła w stronę tarasu. Gdzieś po drodze odstawiła kieliszek ze swoim niedopitym drinkiem. Nagle wszyscy poruszali się w zwolnionym tempie, a śmiechy i rozmowy słyszała, jakby leżała po czubek głowy zanurzona w wannie stojącej pośrodku salonu. Tuż przy marmurowych schodach prowadzących na piętro dostrzegła Andrew, ale wyglądał jakoś dziwnie. Wirował, a jego kształty rozmywały się jak w gabinecie krzywychluster.\n– Hej, maleńka. – Uśmiechnął się, a jego głos brzmiał dziwnie tubalnie.\n– Andrew, nie czuję się najlepiej. – Sama słyszała, jak bełkocze.\nZaniepokoiła się swoim stanem, ale czując, jak Andrew ją obejmuje, wiedziała, że nic jej nie grozi.\n– Nic ci nie będzie. – Przycisnął ją do siebie.\n– Chciałabym wyjść na taras.\n– Innym razem – wyszeptał prosto do jej ucha, prowadząc ją do samochodu.\nPozwoliła mu zawieźć się do domu i jedyne, co pamiętała, to to, że z trudem wchodziła po schodach na swoje piętro. Później całkiem odleciała.\nRano otworzyła oczy i nieco spanikowała, sądząc, że się teleportowała z przyjęcia do mieszkania. Nie myślała, że wypiła aż tyle alkoholu, żeby urwał się jej film. Najwyżej dwa kieliszki szampana. Kiedy zorientowała się, że nie leży na łóżku sama, gwałtownie się odwróciła i odetchnęła z ulgą. Nie przypominała sobie nikogo, kto kręciłby się koło niej podczas wczorajszego przyjęcia, ale i tak ucieszyła się, widząc za sobą Andrew. Tylko dlaczego był rozebrany do naga, a ona niczego niepamiętała?\nBędąc na schodach piętro niżej, usłyszała dziwne odgłosy dochodzące z jej mieszkania. Ktoś ewidentnie tam był, choć powątpiewała, że to złodziej. W tej kamienicy i przy takich sąsiadach to niemożliwe, by przecisnął się ktoś obcy, a tym bardziej podejrzanie wyglądający. Jedyną osobą, która miała klucze do jej mieszkania, był Andrew, ale o tej porze powinien być w pociągu. Dziś miał wrócić z konferencji naukowej z drugiego końca kraju. Veronica współczuła mu długiej podróży. Kilka godzin w pociągu, a wokół nikogo, kto mógłby go zadowolićrozmową.\nAndrew był specyficzny. Zawsze uważał, że ma rację, bo jego wysoki stopień naukowy świadczył o tym, że wszystko wie. Ale jeśli chodziło o związki z płcią piękną, to niewiele wiedział. Veronica już dłuższy czas myślała, jak bez wielkiego płaczu i lamentu zakończyć związek, który w zasadzie mało jej dawał. Na całe szczęście byli ze sobą dopiero pół roku, więc jeszcze nie łączyło ich nic, na czym któraś ze stron mogłaby stracić.\nSąsiadka z piętra na widok Veroniki wybałuszyła oczy i nie odpowiadając na „dzień dobry” dziewczyny, ominęła ją i zbiegła na dół, choć podobno ze względu na jakąś tajemniczą chorobę miała trudności z poruszaniem się. Wyglądało na to, że właśnie nastąpiło cudowne ozdrowienie. Zaskoczenie sąsiadki lekko zaniepokoiło Veronicę, dlatego resztę schodów pokonała w rekordowym tempie i nie czekając na nic, otworzyła drzwi swojego mieszkania.\nWiele razy w życiu widziała tę kobietę nagą, ale nigdy w takiej pozycji.\nVeronica sama nie wiedziała, jak Kamasutra nazwałaby tę pozycję, jeśli tylko ktoś zainteresowany chciałby ją określić. Jakieś dziwne połączenie pająka z lotopałanką. A może ze stonogą? Albo bardziej z modliszką próbującą zagryźć swojego partnera po nieudanym akcie? W każdym razie gdzieś w tej plątaninie nóg i rąk zdołała dostrzec Andrew i Carlę w jakimś dziwnym połączeniu. Carla chyba była bliska szczytowania, bo otworzyła oczy, żeby ostatni raz spojrzeć na swojego partnera przed fantastycznym orgazmem. Zobaczywszy Veronicę stojącą na progu, ze szczęką gdzieś w okolicy kolan, zaklęła siarczyście i próbowała odepchnąć od siebie Andrew. Jednak on nie miał zamiaru wypuścić jej z miłosnego uścisku.\n– O tak! Uwielbiam, jak jesteś agresywna – wysapał nawet. – Ugryź mnie tam, gdzie lubię. No dalej! – ponaglił Carlę, nie zdając sobie sprawy, że w mieszkaniu jest jeszcze ktoś.\nVeronica nie mogła uwierzyć, że to ten sam mężczyzna, który co wieczór kładł się obok niej w łóżku i zagłębiał w lekturze swoich ukochanych pisemek naukowych, podczas gdy ona chciała, żeby w końcu kiedyś zaczęli uprawiać seks jak normalna para. Bo nigdy tego nie robili, choć Veronice wydawało się, że próbowała już wszystkiego. Teraz zobaczyła, że nie do końca wyłącznie w pisemkach lubił się zagłębiać. Zachowywał się jak wygłodniałe zwierzę, zdolne tylko do prokreacji. Zawsze gardził takimi zachowaniami.\nTak przynajmniej mówił.\nZaniepokojony brakiem reakcji ze strony Carli również otworzył oczy i dosłownie z niej spadł. I przy okazji z kanapy. Jego erekcja od razu smutno opadła, a na twarzy Andrew wymalował się szok.\n– Vera, to nie tak jak myślisz – wysapał.\n– Byłoby lepiej dla ciebie, gdybym właśnie w tym momencie zaczęła myśleć – syknęła.\n– Vera… – odezwała się Carla.\nNie czekała na potok słów z ust nagiej kobiety, tylko z furią okrążyła kanapę, po drodze zbierając ich rzeczy z podłogi, i nadzwyczajną mocą otworzyła okno, które nigdy nie otwierało się za pierwszym razem, po czym wyrzuciła wszystko na ulicę.\n– Wynoście się – odezwała się cicho.\n– Ale… jak? – Carla z przerażeniem spojrzała na okno.\n– Wynocha! – wrzasnęła z furią Veronica, idąc w stronę kuchni, gdzie na blacie stał stojak z nożami i choć oboje byli zupełnie nadzy, a Andrew na dodatek był mężczyzną, to wybiegli z mieszkania, nie oglądając się za siebie.\nVeronica opadła na podłogę i schowała twarz w dłoniach. Była bliska rozpaczy. I to wcale nie dlatego, że kochała Andrew, bo go nie kochała. Nie zdążyła się w nim zakochać. Płakała dlatego, że zdradził ją najokrutniej, jak potrafił. I Carla też, bo była jej siostrą.\nJakim cudem do głowy przyszedł jej taki pomysł – sama nie wiedziała. Mogła żyć w błogiej nieświadomości, ale wolała iść za swoim przeczuciem i nogi same pokierowały ją do apteki narogu.\nA teraz siedziała na spuszczonej desce sedesowej i trzęsącymi się dłońmi trzymała podłużne plastikowe coś, a na tym czymś były dwie wyraźne czerwone kreski, które pojawiły się tam od razu po tym, jak postąpiła zgodnie z instrukcjami zawartymi w ulotce.\nJakim cudem?! Niepokalane poczęcie?! – pomyślała.\nZaczęła chodzić w jedną i w drugą stronę po mikroskopijnej łazience i rozbolała ją głowa. Kobieta automatycznie otworzyła szafkę z lustrem i sięgnęła po buteleczkę ze środkami przeciwbólowymi.\nZaraz! – Zatrzymała dłoń.\nNie była pewna, czy w takim stanie może je brać. Nagle dostrzegła fiolkę, na której nawet nie było etykiety. Ciekawe, nigdy wcześniej jej na tej półce nie widziała. Wtedy wspomnienie przyjęcia, które odbyło się miesiąc wcześniej, uderzyło w nią jak młot. Ta fiolka wypadła z marynarki Andrew, kiedy sprzątała kilka godzin po dziwnym poranku. Nigdy nie wspomniał Veronice, że musi coś brać. Bardzo podejrzane. Na szczęście Veronica zdążyła zakolegować się z jedną z pracownic laboratorium, w którym pracował Andrew. Zawsze może zrobić jej przysługę, zwłaszcza że Veronica zapoznała dziewczynę z jednym ze swoich ówczesnych współpracowników i stworzyli prześliczną parę.\nCzekanie na wyniki analizy trwało parę dni, ale rezultat przewrócił życie Veroniki do góry nogami. A najgorsze było to, że nawet nie mogła udowodnić Andrew, że to on podał jej tę pigułkę gwałtu i że kiedy leżała nieprzytomna, uprawiał z nią seks. Przecież jedynym potwierdzeniem tego, że coś się mogło między nimi wydarzyć, było to, że leżał wtedy obok niej nagi. Ale czy to w ogóle może być jakiś argument, skoro byli parą i spali w jednym łóżku już od kilkumiesięcy?\nZresztą to było nieważne. Nie chciała mieć z nim do czynienia. Spakowała wszystkie swoje rzeczy, których na szczęście miała niewiele, i wynajęła mieszkanie w zupełnie innej dzielnicy miasta. Wiedziała, że sobie poradzi.\nNie miała innego wyjścia.\nBól, jaki obudził ją w środku nocy, nie był znajomy, ale od razu wiedziała, że nie pomogą żadne z możliwych technik relaksacyjnych, żeby się go pozbyć. Wydawało się jej, że wstała w błyskawicznym tempie, ale z takim brzuchem błyskawicznie to mogła tylko zasnąć byle gdzie. Powoli ubrała się, czując następny skurcz, i na chwilę przestała się poruszać. Zacisnęła zęby i oczy, wypuszczając powoli powietrze. Sięgnęła szybko potelefon.\nMama natychmiast odebrała.\n– Zaczęło się, Vera? – rzuciła zaspana, ale gotowa do akcji.\n– Tak, mamo. – Veronica oparła się jedną ręką o ścianę, starając się zachować spokój.\nRodzice przyjechali dziesięć minut później. Po następnych dziesięciu minutach jazdy, podczas których Veronice odeszły wody, a skurcze stały się nawet bardziej niż regularne, dotarli do szpitala. Kilka godzin później Veronica już nie płakała z bólu, ale z radości, bo trzymała na rękach najpiękniejszą i najgłośniejszą istotę, jaką kiedykolwiek widziała. Wszystko to, co się stało do tej pory, i to, jak Veronica zaszła w ciążę, przestało mieć znaczenie. Mała Olivia była tym, co rekompensowało ból, upokorzenie i żal, jakie Veronica nagromadziła w sobie do tej pory.\nVeronica widziała wiele w swoim życiu i wiele przeżyła. Ale takiego idioty jak ten, który właśnie stał przed nią, nic nie przebije. Jak można chcieć przepołowić sobie przepołowione już części języka? Były transformacje, które akceptowała, ale to była zwyczajna głupota i wcale się nie zdziwiła, że Bradley nie zgodził się tego zrobić. Potrafił zachować zdrowyrozsądek.\nChłopak zagroził, że wróci z kolegami.\n– Strasznie się przejąłem – wymamrotał Brad, odwracając się do Veroniki.\nW tym samym momencie zaczął wibrować jej telefon. Spojrzała na ekran i natychmiast odebrała. To Emily, jej przyjaciółka. Wyszła po raz pierwszy na imprezę i z brzydkiego kaczątka przeistoczyła się w pięknego łabędzia. Ale Veronica miała złe przeczucia. Emily była stereotypowym kujonem, siedzącym w książkach i przed komputerem. Co ją podkusiło, żeby się wypindrzyć i iść do jednego z najbardziej obleganych klubów?! Owszem, to powinny być jej klimaty. Zepsute, dorosłe dzieci swoich ohydnie bogatych rodziców, mogące sobie pozwolić na zmarnowanie kreski w klubowej loży dla VIP-ów. Młode dziewczyny, z których część nigdy nie poznała i na pewno nie pozna prawdziwej pracy ani nie dowie się, co to znaczy mieć debet na koncie. Młodzi mężczyźni z wybujałym ego, niedbający o to, że swoim zachowaniem niszczą siebie i łamią życie naiwnym łowczyniom posagów. Ale Emily była inna, jak niewielki procent dzieciaków z ociekających kasą rodzin. Nie znosiła pieniędzy swoich rodziców i choć wiedziała, że któregoś dnia odziedziczy to wszystko, nawet nie próbowała się z tym afiszować.\nAle co jej odbiło, żeby iść na tę imprezę? Czyżby kolejny raz próbowała sobie udowodnić, że też może spróbować być taka jak cała reszta? Veronica nie rozumiała, po co jej przyjaciółka to robi. Przecież Emily zdawała sobie sprawę, że jest ponad to, że jest lepsza.\n– Emily? – Zaniepokojona Veronica natychmiast odebrała.\nUsłyszała ciche łkanie. Dziewczyna zesztywniała, bo zaczynała mieć złe przeczucia.\n– Vera – wyszeptała wreszcie.\nW tle dało się słyszeć śmiechy, stukot obcasów, szuranie i pokrzykiwania. Ciągle była w tym cholernym klubie. Albo przed nim.\n– Emily, nie ruszaj się stamtąd! – zawołała Veronica i rozłączyła się.\nNie patrząc na Brada, wrzuciła do swojej torby telefon, portfel, klucze. Upewniła się, że spray z gazem pieprzowym jest na miejscu. Kto wie kiedy się przyda.\n– Może już czas odciąć pępowinę – wymamrotał Brad.\n– Och, zamknij się – odparła Veronica, marszcząc brwi.\nMoże to nie do końca dobrze tak zwracać się do własnego szefa, ale teraz miała to gdzieś. Zresztą jakby Bradowi przeszkadzało to, jak do niego mówi, dawno wyrzuciłby ją z pracy. Wybiegła z salonu, posyłając mu przelotnego buziaka, i pognała bulwarem prosto do dzielnicy, której nienawidziła całym sercem.\nWidok pijanych i naćpanych dziewcząt w różnym wieku przyprawiał ją o mdłości. Niektóre, chichocząc, turlały się po mokrym od wiosennego deszczu asfalcie, inne półnagie wisiały na mężczyznach, których być może znały dłużej niż te kilka godzin spędzonych w klubie. Paparazzi brylowali wśród nich jak hieny wśród padliny. Veronica skrzętnie omijała cały tłumek, kątem oka dostrzegając, że gdzieś zaczęła się bójka. Chryste, jak w tym burdelu miała odnaleźć swoją przyjaciółkę?! Przedzierając się przez stłoczonych przed wejściem ludzi, układała w głowie plan, jak dostać się do środka. Było bardziej niż pewne, że gdy ochroniarze ją zobaczą, to natychmiast ją wyśmieją. Sukienka opinająca jej ciało zionęła taniością, buty były modne kilka sezonów temu i nie mieniły się kryształkami Swarovskiego.\nJuż nabrała oddechu, żeby zacząć kłócić się z ochroniarzami starającymi się utrzymać porządek przy wejściu, kiedy pod zimnym murem klubu dostrzegła znajomy seledynowy odcień sukienki. Emily siedziała na mokrym chodniku, kompletnie pijana, z twarzą ukrytą w dłoniach. Jej ciałem wstrząsały dreszcze. Tuż obok niej klęczał równie pijany potężny mężczyzna i trzymał dłoń na jej ramieniu. Jego kruczoczarne włosy lśniły odbitym światłem. Tuż za nim ledwo trzymająca się na nogach dziewczyna próbowała przekonać go, że jest na niego tak napalona, że powinien zostawić tę „ckliwą szmatę”, a wziąć ją tu i teraz. Veronica poczuła, jak zbiera jej się na wymioty. Wściekła i mająca przed oczyma swój poranek po imprezie, na której Andrew podał jej pigułkę gwałtu, natychmiast podbiegła do swojej przyjaciółki.\n– Zostaw ją, dziwkarzu! – wrzasnęła, odpychając mężczyznę, a ten aż usiadł zdziwiony na chodniku.\nJego przepiękne brązowe oczy i idealnie wyrzeźbiona twarz mogłyby wywołać w Veronice falę podniecenia, gdyby nie fakt, że mężczyzna był kompletnie pijany, a tuż za nim chwiała się jego potencjalna ofiara.\n– Co jest, kurwa?! – warknął, ale kiedy zobaczył sylwetkę Veroniki, jego aparycja złagodniała. – Chciałem tylko pomóc.\n– Pomóc?! Jak chciałeś jej pomóc?! Zaciągając ją do łóżka?! Co jej dałeś?!\nMężczyzna zmarszczył brwi, kompletnie nie rozumiejąc, o co chodzi.\n– Emily. – Veronica przykucnęła przy przyjaciółce. – Wszystko w porządku? Zrobił ci coś? Mam zadzwonić po policję?\n– Vera? – Dziewczyna podniosła głowę i wybuchnęła płaczem. – Och, Vera! Błagam, chodźmy stąd!\nVeronica pomogła jej wstać, ciskając wzrokiem gromy w stronę mężczyzny.\n– Zamówię wam taksówkę – wymamrotał, trzeźwiejąc natychmiast.\n– Spieprzaj – syknęła do niego.\n– Hej, chodź. – Dziewczyna stojąca za nim pociągnęła go za rękę.\nAle on stał jak wmurowany, dopóki Emily i Veronica nie zniknęły z jego zamglonego pola widzenia. Nie potrafił określić, co się zmieniło w tym momencie, ale na pewno coś poważnego, i zamiast jak zwykle ulec namowom półnagiej dziewczyny wyszarpnął się z jej uścisku. Usłyszał całą wiązankę przekleństw, ale miał to gdzieś. Sam do końca nie wiedział, co się z nim stało. Potrząsnął głową i odszedł w przeciwną stronę niż jego niedawna towarzyszka. Skoncentrował się na tym, by samemu wrócić do swojego apartamentu. Miał dość.\nVeronica pomogła Emily zdjąć sandałki i sukienkę. Naciągnęła na jej ciało koszulkę z niemalże spranym Garfieldem, ale to jedyne, co mogła zaoferować. Wiedziała, że Emily nie miała nic przeciwko. Vera usiadła obok przyjaciółki i spojrzała na jej zapłakaną twarz. Jeśli to ten osioł doprowadził ją do takiego stanu, to go znajdzie i się z nim rozprawi sobie tylko znanymisposobami.\n– Co się stało, Em? – zapytała, gładząc włosy przyjaciółki. – Ktoś ci coś zrobił? Kto? Powiedz, a spuszczę mu łomot.\nEmily się zaśmiała. Veronica była zawsze taka sama. Nawet kiedy zaszła w ciążę po tym, jak własny chłopak naćpał ją prochami; kiedy urodziła Olivię; kiedy zmagała się ze wszystkimi trudnościami bycia samotną matką – pozostawała taka sama. Troszczyła się o innych, choć miała bardzo pod górkę. Dopiero niedawno Emily stwierdziła, że jej przyjaciółka ma zbyt mocno nadszarpnięte nerwy, by ponownie powierzyć komuś swoje życie i życie Olivii. To, co się stało ponad rok temu, to nic przyjemnego i każdy miałby problemy z zaufaniem, ale Veronica zaczęła popadać w paranoję.\n– Vera, nikt mi nic nie zrobił – odparła już spokojna. – Po prostu to faktycznie nie są klimaty dla mnie.\n– A nie mówiłam! – zawołała triumfalnie Veronica. – Za dużo tam prochów i męskich dziwek, kochana. Zniszczyliby tak wspaniały charakter, jaki masz.\nEmily spojrzała na nią i otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale stwierdziła, że dziś nie ma sensu wmawiać swojej przyjaciółce, że nie wszyscy faceci to zimne dranie.\nRano nastąpiło to, czego obydwie się spodziewały. Do mieszkania Veroniki zapukała, a właściwie załomotała, matka Emily, budząc Olivię. Veronica z głośnym westchnieniem wzięła córeczkę na ręce i poszła otworzyć. Na ich widok kobieta skrzywiła się i, nie czekając na zaproszenie, weszła do środka. Emily stała w progu sypialni zdenerwowana i gotowa na wyrzuty ze strony matki. Nie musiała czekaćdługo.\n– Jak ty wyglądasz? Spójrz na siebie – warknęła pani Thompson, przenosząc wzrok na Veronicę i Olivię. – Widzisz, jak wychodzisz na przyjaźni z tą kurewką i jej bękartem.\n– Mamo! – odezwała się Emily, chcąc obronić przyjaciółkę.\n– Em, naprawdę. – Veronica uniosła dłoń i przybrała lekceważący wyraz twarzy. – Obelgi twojej matki nie robią na mnie wrażenia. Ale jeśli chce to kontynuować, to możemy zadzwonić na policję i zgłosić napaść i znieważanie.\n– Jak śmiesz grozić mi policją, ty ludzki pomiocie! – syknęła przez zęby pani Thompson. – Jeśli zapragnę, znikniesz z tego świata i nikt nawet o tobie nie wspomni.\n– Żeby się pani nie zdziwiła – mruknęła Veronica, przyzwyczajona do tyrad ze strony matki swojej przyjaciółki.\nThompsonowie nigdy nie akceptowali przyjaźni dwóch dziewcząt z jednego prostego powodu: Veronica nie posiadała majątku wartego grube miliony.\n– Emily, oczekuję, że za pięć minut grzecznie zejdziesz na dół i zapomnimy o twoim pobycie w tym burdelu. – Kobieta z obrzydzeniem rozejrzała się po maleńkim jednopokojowym mieszkanku Veroniki.\nSpojrzała wymownie na córkę z tą swoją zimną i wyrachowaną miną, której Veronica kiedyś się bała.\nOdwróciła się, by wyjść, kiedy Emily przemówiła cichym głosikiem.\n– Nigdzie z tobą nie pójdę, mamo.\nPani Thompson zwróciła się ponownie w stronę dziewcząt. Teraz nawet Veronica patrzyła na Emily wielkimi oczami.\n– Coś ty powiedziała?! – zazgrzytała kobieta.\nOlivia zaczęła popłakiwać i Veronica wiedziała dlaczego. Malutka zawsze tak reagowała na obecność złych ludzi w domu.\n– Nigdzie z tobą nie pójdę – powtórzyła dzielnie Emily, ale nawet przez chwilę ona sama zwątpiła, czy jednak uda jej się przeciwstawić swojej matce. – Mam dość twoich tyrad i traktowania ludzi jak śmieci, mamo.\nOczy pani Thompson się zwęziły.\n– Jeżeli zaraz nie znajdziesz się na dole…\n– Nie znajdę, mamo. Ani zaraz, ani nigdy, tylko dlatego, że tak mi rozkażesz – szepnęła Emily, czując drżenie całego drobnego ciała.\nPani Thompson uniosła dumnie podbródek i oczyma ciskając gromy, zwróciła się do córki.\n– Pożałujesz tego! I ty też, za namawianie Emily do takiego zachowania – dodała, patrząc mściwie na Veronicę.\n– Nie waż się więcej mówić do mnie „mamo”. – To powiedziawszy, pani Thompson odwróciła się i wyszła, po czym głośno trzasnęła drzwiami.\nVeronica patrzyła za nią z triumfem, a na twarzy miała wymalowaną dziką satysfakcję. Była dumna z przyjaciółki.\n– Ale jej pokazałaś, Emily. Jestem… – urwała, gdy tylko odwróciła się w stronę przyjaciółki.\nDziewczyna ukryła twarz w dłoniach i zaczęła szlochać.\n– Och, Em.\nZemsta pani Thompson na razie objawiała się odcięciem Emily od wszystkich środków finansowych, łącznie z zablokowaniemtelefonu.\nEmily siedziała na kanapie w małym saloniku Veroniki i wypłakiwała oczy, podczas gdy mama Very, trzymając Olivię na rękach, i sama Vera patrzyły na nią ze współczuciem.\n– A może wrócę do nich i przeproszę? Co ja sobie głupia myślałam? Jak ja sobie poradzę teraz? – szlochała.\n– Em – wyszeptała ze współczuciem Patricia Moore.\n– Emily – odezwała się twardo Veronica. – Na pewno nie możesz do nich wrócić z podkulonym ogonem. Odważyłaś się wreszcie przeciwstawić matce i musisz się tego trzymać.\n– Ale, Vera…\n– Żadnego „ale”! – ostrzegła bojowo nastawiona Veronica.\nEmily popatrzyła na nią urażona.\n– Ty niczego nie rozumiesz – rzuciła cicho, po czym zerwała się z kanapy i wybiegła z mieszkania tak szybko, że Olivia nie potrafiła nadążyć za nią wzrokiem.\n– Co ja takiego powiedziałam? – wyjąkała zdziwiona Veronica.\nPatricia pokręciła głową z dezaprobatą.\n– Nie wszyscy biorą życie za rogi jak ty, kochanie – odparła spokojnie i razem z Olivią podeszła do okna.\nEmily nie wiedziała, dokąd idzie. Nie wiedziała właściwie, dokąd mogłaby pójść i co ze sobą zrobić. Rzucenie się w odmęty rzeki nie wchodziło w grę ze względu na liczbę osób dookoła. Zrezygnowana usiadła na ławce na bulwarze i podciągnęła kolana pod brodę. Przyjemne słońce przebijające się przez korony drzew ogrzewało jej twarz i ręce, ale nie była teraz w nastroju do melancholii. Była z siebie dumna, że przeciwstawiła się matce, że odważyła się po tylu latach tyrady powiedzieć „dość!”. Słabo, bo słabo, ale jednak. Tylko że nie miała pojęcia, co dalej. Nigdy nie musiała troszczyć się o znalezienie pracy, mieszkania, choć często chciała to zrobić. Nie martwiła się o opłatę semestru w szkole, bo wiedziała, że odpowiednia kwota wypływa regularnie z konta Thompsonów. Nie zastanawiała się, co zje następnego dnia, bo w kuchni stały dwie ogromne lodówki, a kucharz był na każde jej zawołanie. Nigdy, w przeciwieństwie do młodszego brata, nie lubiła oczywistego bogactwa swojej rodziny, którym tak chętnie obnosili się jej rodzice. Zawsze czuła się nie na miejscu, gdy musiała uczestniczyć w przyjęciach, eventach, kolacjach, które były tak oficjalne jak obwieszczeniekrólewskie.\n– Hej, Emily. – Usłyszała nagle przyjemny głos, który zawsze wywoływał w niej wibracje.\nOtworzyła oczy i zobaczyła przed sobą ogromnego mężczyznę o szerokich ramionach, wąskiej talii, czarnych włosach i pięknych brązowych oczach. Ubrany w garnitur, trzymał dłonie w kieszeniach spodni, a jego wayfarery zaczepione były o koszulę z odpiętym guzikiem na samej górze.\n– Hej, Victor. – Uśmiechnęła się.\nZerknęła, jak siada obok niej. Przez moment studiowała jego profil, po czym tak jak on zapatrzyła się na rzekę. Kiedyś myślała o Victorze w nie najlepszy sposób. Miał opinię męskiej dziwki i casanovy, któremu niedługo zabraknie kobiet do pieprzenia w tym mieście.\nA może nie tylko w tym. Okazjonalnie spotykali się na imprezach biznesowych i dopiero po jakimś czasie zauważyła, że on czuje się tam równie źle jak i ona. Po okropnym wypadku jego ojca zaczął wspomagać swojego brata w prowadzeniu firmy i przez to zmienił się w bardziej odpowiedzialnego mężczyznę. Rozmawiali coraz częściej, a wkrótce Emily miała okazję poznać jego rodzinę i natychmiast ich pokochała. Byli naprawdę wyjątkiem w ich świecie. Dlatego nigdy nie mogła pojąć jadu, jaki tryskał z ust jej matki, kiedy razem z przyjaciółkami plotkowały o Victorze i jego bliskich.\n– Wyglądasz na smutną – stwierdził, opierając łokcie na zgiętych kolanach. – Coś się stało?\n– A wiesz, takie tam. Pokłóciłam się z matką. Nie mam dokąd pójść. Nie mam z czego żyć. Standard. Normalka. – Wzruszyła ramionami.\nVictor spojrzał na nią ponownie, chwilę milczał, po czym zaśmiał się serdecznie.\n– Serio? Nawrzucałaś harpii Thompson? – zapytał z niedowierzaniem.\nTak lubiono określać matkę Emily. Większość ludzi wypowiadała się o niej właśnie w ten sposób. Dziewczyna pokiwała głową, uśmiechając się smutno.\n– To jest temat na dłuższą pogadankę – stwierdził. – Zabieram cię na najlepszą kawę, jaką w życiu piłaś. – Wstał i wyciągnął do niej dłoń.\nPopatrzyła na niego zdziwiona, ale w sumie nie miała nic do stracenia.\nPo kilku minutach jazdy jego sportowym bmw zatrzymali się przed lokalem.\nDziewczyna nie posądziłaby przyjaciela o bywanie w takim miejscu. Nie wystrzałowy klub, nie najmodniejsza restauracja, nie najbardziej popularna kawiarnia, do której przychodziły same gwiazdy, ale mała, ukryta między sklepami vintage, kawiarenka z ledwie widocznym logo. Emily, widząc fasadę budynków na tej ulicy, miała wrażenie, że przeniosła się do małego angielskiego miasteczka.\n– Victor – odezwała się. – Nie mam pojęcia, jak znalazłeś to miejsce, i chyba nie chcę się dowiedzieć, ale tu jest absolutnie fantastycznie.\n– Zaczekaj, aż wejdziemy do środka i poczujesz ten aromat. – Zachichotał.\nOtworzył jej drzwi i fala niebiańskiego zapachu uderzyła w Emily jak silny podmuch górskiego wiatru. W życiu nie czuła czegoś takiego i natychmiast wydało się jej, że teleportowała się w zupełnie inne miejsce.\n– Erin. – Victor skinął głową w stronę wysokiej, postawnej kobiety o rudych włosach, przy której Emily wydawała się jeszcze mniejsza, niż była.\nKobieta na jego widok uśmiechnęła się szeroko i natychmiast do nich podeszła.\n– Już myślałam, że znalazłeś lepsze miejsce do wypicia kawy – odezwała się.\n– Lepsze? Kotku, nie mam lepszego miejsca niż to. – Puścił do niej oko.\n– Nie nabierzesz mnie na swoje triki, Victor. – Erin pokręciła głową. – Nie dostaniesz darmowej kawy. Kogóż to ze sobą przyprowadziłeś? – Oczy kobiety zwróciły się w stronę dziewczyny.\n– To Emily, moja koleżanka – odparł.\n– Koleżanka, ech? – Erin dała mu kuksańca w bok.\n– Tak, koleżanka. My… Ja… nie mogłabym…. – zaczęła jąkać Emily.\n– Rozumiem, rozumiem. – Erin się zaśmiała. – Siadajcie, zaraz was obsłużę.\nVictor poprowadził dziewczynę do jednego z niewielu wolnych stolików w tej i tak małej kawiarni. Zarumieniła się, widząc, jak niemal wszystkie zgromadzone tu przedstawicielki płci żeńskiej lustrują Victora uwodzicielsko. Wysunął dla niej krzesło, za co podziękowała uśmiechem. Usiadł naprzeciwko niej, odkładając okulary na stolik. Wyglądał na bardzo rozluźnionego, choć nieco przygnębionego.\n– Opowiadaj – odezwał się, wygodnie rozpierając na krześle i wbijając wzrok w Emily.\n– Wiesz, nie ma zbyt wiele do opowiadania. – Westchnęła, w ogóle nie zwracając uwagi, jak idealny jest Victor.\nBo jest. Mógłby być modelem z łatwością robiącym światową karierę. Miał perfekcyjną twarz o silnych rysach, ciekawskie oczy i dłonie o długich palcach. Sylwetka mężczyzny aż się prosiła, żeby ją rozebrać z garnituru, postawić na piedestale i podziwiać. Jednak Emily, którą mógłby zauroczyć bez trudu, wcale się nim nie interesowała w ten sposób. Victor był też jednym z niewielu ludzi, których nie interesowała liczba zer po przecinku na wypisywanych przez jej ojca czekach.\n– Po tej pamiętnej imprezie, dwa dni temu, zostałam u Veroniki, wiesz, tej, która po mnie przyszła.\nWiedział. I to bardzo dobrze. Nie mógł zapomnieć tych gniewnych oczu.\n– Następnego dnia rano wpadła moja matka, zaczęła ją obrażać i takie tam. Nie znosi jej, bo Vera jest, jakby to ująć… – Zastanowiła się. – Nie ma odpowiedniego statusu społecznego według moich rodziców. – Emily odetchnęła głęboko. – I Vera potrafi stanąć w swojej obronie.\nNie tylko w swojej – pomyślał Victor, uśmiechając się pod nosem i przypominając sobie bojową postawę dziewczyny.\n– Mama powiedziała mi, że mam natychmiast wracać z nią do domu – kontynuowała Emily. – I wtedy oznajmiłam, że nigdzie się nie ruszam. Dziś rano zablokowała moje konto, nawet nie mam telefonu.\n– Przepraszam, kochanie, że podsłuchiwałam i się wtrącam, ale twoja matka to wiedźma.\nEmily podniosła głowę i, czerwieniąc się, zobaczyła stojącą obok nich Erin.\n– Wiem, że jest wstrętna, zachłanna i dumna. – Emily ponownie spuściła wzrok i zaczęła przebierać palcami, które stały się teraz arcyciekawe. – Niemniej zostawiła mnie bez środków do życia, a ja… Cholera – przeklęła ze złości. – Nigdy nie miałam okazji pracować, bo nie było mi wolno i nie mam żadnych swoich pieniędzy. Boże, tak strasznie mi wstyd. – Schowała twarz w dłoniach.\nVictor spojrzał na Erin i uśmiechnął się ciepło. Chciał jak najlepiej dla swojej koleżanki. Znał dobrze rodzinę Thompsonów i wiedział, jakimi są snobami. Nie mieli głowy do interesów, wszystkim kierował ktoś inny i była to wyłącznie kwestia czasu, kiedy cała firma się posypie przez ich rozrzutność i brak pomyślunku. Victor dawno zaczął myśleć o wykupieniu ich firmy i wiedział, że niedługo się to uda, bo stary Thompson, ojciec Emily, już był bankrutem, tylko skrzętnie ukrywał to przed rodziną.\n– Kochanie, tu się nie ma czego wstydzić – powiedziała kojąco Erin, stawiając przed nimi dzbanek z kawą i dwie filiżanki.\nAromat naparu zawisł nad nimi jak cudowny obłok.\n– Nie twoja wina, że masz taką rodzinę – mówiła dalej Erin. – Jesteś dobrą osóbką i chyba bogowie byli nieźle zawiani, kiedy posyłali cię na Ziemię do tej rodziny. Chcesz pracować, tak?\n– A ja potrzebuję kelnerki. Jeśli cię to interesuje oczywiście.\nDziewczyna błyskawicznie podniosła głowę i szczenięcym wzrokiem spojrzała na Erin.\n– Żartuje pani? Oczywiście, że mnie interesuje! Mogę pracować dzień i noc, jeśli pani chce – zawołała.\n– No już, już. – Erin machnęła ręką. – Mówmy sobie po imieniu. Muszę wracać do pracy. Przyjdź jutro na siódmą rano. Pogadamy o interesach – dodała, po czym odwróciła się i poszła w stronę długiego kontuaru.\nVictor wyszczerzył zęby w uśmiechu.\n– Widzisz! I już masz pracę – odezwał się.\nEmily uśmiechnęła się tylko w odpowiedzi.\nVictor opadł na swój fotel z głośnym westchnieniem. Ponad wszystko chciał być teraz sam. Właśnie jego przyjaciółka oznajmiła mu, że jego brat poprosił ją o rękę. Nie powinien być to dla niego tak wielki szok. Anna i Nicolas byli ze sobą szczęśliwi i była to wyłącznie kwestia czasu, kiedy wyznaczą datęślubu.\nNiemniej pozostał w tym zamęcie przez jeszcze kilka długich chwil i nawet był zły. Nie na nich, ale na siebie, bo mając trzydzieści cztery lata, zdał sobie sprawę, że nie ma pojęcia, co to miłość. Seks i przelotne romanse to jedno, a prawdziwe uczucie to drugie. Też chciał się budzić rano z myślą, że obok śpi kobieta pewna tego, że może na nim polegać i że on jest w stanie ją ochronić przed złem tego świata. Na razie rano odwracał się i czuł kupkę kości o imieniu Cindy, Mindy albo Natasza, która tego samego dnia wpadnie w ramiona innego i też pomyli imiona podczas szczytowania.\nMęczyło go życie wiecznego kawalera i to, co kiedyś wydawało się zabawne, teraz kończyło się wielkimi wyrzutami sumienia następnego dnia. Poza tym już go nie rajcowały dzikie imprezy, bo kilka lat temu chodziło ozabawę. Sam nie wiedział, co chce sobie udowodnić. Że potrafi imprezować jak dawniej? Że Victor Black jest nie do zajechania? A może bardziej zależało mu na opinii tej całej hołoty, z którą potrafił spędzać więcej czasu niż z własną rodziną? Teraz to się powoli zmieniało, choć jeszcze parę tygodni temu wydawało mu się, że nie potrafi spędzać czasu inaczej, niż bawiąc się w klubach i pijąc do nieprzytomności. Jednym z punktów zwrotnych był wypadek ojca jakiś czas temu, ale wtedy nie zauważył w sobie tej zmiany. Powoli zaczynały mu przeszkadzać szczeniackie zagrywki kolegów bądź ciągle napalone po kokainie lub alkoholu – albo po tym i po tym – dziewczyny. Ale wtedy odganiał niepokojące myśli w głąb swojej świadomości.\nDrugim punktem okazał się wyjazd Karen, jego młodszej siostry, do kliniki leczenia uzależnień. Miała dopiero dwadzieścia lat! Całe życie przed sobą, tyle do zrobienia, zobaczenia, tyle do osiągnięcia. Ale z kogo miała brać przykład, skoro po wypadku ojca i po tym, jak zapadł w śpiączkę, Sophie, ich matka, stała się apatyczna, Nicolas rzucił się w wir pracy, bo cały ciężar zarządzania firmą spadł na niego, a sam Victor, będąc po trzydziestce, zachowywał się jak nastolatek?\nTeraz Victor przejął część obowiązków Nicolasa, widząc, jak mało jego brat spędza czasu ze swoją ukochaną. Zdał sobie sprawę, że związek takiej fantastycznej dwójki może przez to ucierpieć, i postanowił nawet zarządzać firmą z Nicolasem pół na pół. Bardzo ich kochał, bo to oni trzymali go na razie na powierzchni i dla nich był gotów poświęcić wszystko. Tym samym Victor musiał spoważnieć, bo podejmowanie decyzji na pełnym kacu i po dwóch godzinach snu to nie najlepszy pomysł. Przekrwione oczy i trzęsące się dłonie nie robiły dobrego pierwszego wrażenia nawet na najmłodszych inwestorach.\nPostanowił, że musi porozmawiać z Anną, bo to jedyna osoba, która bez zbędnych ceregieli potrafiła mu wyjaśnić prostotę uczuć. Tylko nie wiedział, czy Nicolas zgodzi się, żeby jego narzeczona znów spędziła jeden z wieczorów z Victorem, który już od kilku tygodni nie posmakował kobiecego ciała i głód bił z jego oczu na milę.\nEmily uśmiechnęła się na widok Veroniki, która odwiedziła ją w kawiarni Erin w drodze dopracy.\nPrzez dwa tygodnie, odkąd tu pracowała, zdarzyło się to dopiero trzeci raz. Emily nie miała jej tego za złe, bo Veronica i tak fantastycznie zarządzała czasem. Mając na głowie pracę i wychowanie córki, naprawdę świetnie sobie radziła.\nPlotkowały w najlepsze przez te kilka chwil. Veronica uwielbiała rozmowy z Erin i Emily z tego prostego względu, że po uprzejmościach związanych z zapytaniem o Olivię nie kontynuowały tematu. Dziewczyna kochała swoją córkę nad życie i była w stanie przenieść dla niej góry, ale prawda była taka, że czasem potrzebowała także czasu dla siebie jak każda młoda kobieta. Pragnęła odpocząć od smutnej rzeczywistości, w jaką się wpakowała. Tak, Veronica obwiniała się za wszystko. Nie miała ochoty iść wtedy na tamtą imprezę pełną snobów, dzieci z tak zwanych dobrych domów i naukowców, których żartów nie rozumiała. Wyszła z założenia, że gdyby wówczas zaufała swojemu instynktowi, który darł się głośniej niż sąsiadka z dołu podczas zwierzęcego orgazmu, jaki dawał jej kochanek, to nie byłoby tej całej sytuacji. Z drugiej strony, nie byłoby Olivii. Potrafiła czasem opowiadać o niej godzinami, bo duma rozpierała ją na każdym kroku. Dziewczynka była piękna i na szczęście niepodobna do ojca, który zresztą nie chciał mieć z nimi do czynienia. Carlę też zostawił.\nDzwonek przy drzwiach oznajmił pojawienie się nowego klienta. I to nie byle jakiego. Na jego widok Emily uśmiechnęła się szeroko. Veronica spojrzała w tamtym kierunku i zamarła. Jak Em mogła cieszyć się na widok tego mężczyzny?! Przecież to on wtedy pod klubem ją napastował. Vera nie mogła pojąć zachowania przyjaciółki, choć musiała przyznać, że gdyby nie fakt, że jest jednym z „tamtych”, to chętnie poflirtowałaby z tym wysokim, ciemnowłosym dżentelmenem. Miał tak nieziemsko niegrzeczny uśmiech, że gdy teraz powoli podchodził w ich stronę ze wzrokiem wbitym tylko w Veronicę, ta zapomniała, jak się oddycha. Jego twarz w pewnym stopniu zdradzała upływ czasu, jaki go dopadł, ale Veronica nagle odkrywczo stwierdziła, że najwyraźniej pociągają ją dojrzali mężczyźni. Nigdy wcześniej o tym nie myślała. Nigdy wcześniej nie myślała o mężczyznach w ogóle. Był Andrew i tyle. Szybko, trochę w odruchu obronnym, wróciła na ziemię. Spochmurniała i jej twarz wykrzywiła się w niezadowoleniu i wrogości.\nEmily, lekko zaniepokojona reakcją przyjaciółki, wyszła zza kontuaru i podeszła do mężczyzny. Nie chciała tutaj żadnej awantury między swoją najlepszą przyjaciółką a kolegą, którzy, de facto, mieli trochę podobne charaktery. Podniosła się na palcach najwyżej, jak mogła, i pocałowała go w policzek. I tak się musiał do niej pochylić. Veronica poczuła dziwny ucisk w okolicach żołądka, patrząc na tę scenę. Jeszcze bardziej znienawidziła tego mężczyznę za wywołanie w jej organizmie fali uczuć, jakich wcześniej nigdy nie doświadczyła.\n– Veronica, to jest Victor. – Emily uśmiechnęła się promiennie.\nÓw Victor spojrzał ponownie prosto w oczy Very i skinął głową.\nNie potrzebuję twojej uprzejmości, fagasie – pomyślała.\nMocno walące jak młot kowalski serce zinterpretowała jako wybuch złości, którą zawsze żywiła na widok ludzi jego typu.\n– Wpadłem tylko na chwilę zobaczyć, jak ci idzie – odezwał się.\nVeronica o mały włos nie spadła z barowego krzesełka, na którym siedziała.\nByłby to bolesny upadek, ale na pewno przyniósłby jej mniejsze katusze niż słuchanie jego głosu. Nigdy, przenigdy nie słyszała tak zmysłowego, wibrującego, niskiego głosu, który zalał ją, przenikając każdą komórkę jej ciała. Wtedy, pod klubem, tak nie brzmiał. Choć może dobrze nie słyszała przez hałas taksówek i okrzyków na ulicy. Jakby tego było mało, Emily wiła się wokół niego jak piskorz i Veronica miała ochotę złapać ją za ramiona i potrząsnąć nią, żeby wybić jej z głowy to durne zachowanie.\n– Świetnie! – zawołała Emily.\nWedług Veroniki brzmiało to nieco zbyt entuzjastycznie.\nDlaczego traktowała go z taką otwartością? Czyżby Emily zakochała się w tej ludzkiej hienie?\n– Naprawdę lubię tę pracę – dodała.\n– To dobrze, Em. – Pochylił się i pocałował ją w policzek, przez co Veronica prawie rzuciła się na niego z pazurami. – Pamiętaj, że jak będziesz czegoś potrzebowała, masz dać mi znać, tak?\n– Do zobaczenia – dodał. – Emily, Veronica. – Ponownie skinął głową w jej kierunku i obdarzył ją takim spojrzeniem, że poczuła niebezpieczną wibrację w majtkach.\nJak on mógł! Najpierw flirtował z Emily, teraz z nią?! Veronica nie mogła w to uwierzyć.\nPatrzyła, jak wychodzi, na jego szerokie plecy ukryte pod marynarką i na silną dłoń naciskającą klamkę.\nZanim zamknął za sobą drzwi, odwrócił się jeszcze na moment i figlarnie zerknął na Veronicę, której usta ze zdumienia szeroko się otworzyły.\n– A to dupek! – mruknęła, obserwując, jak wsiada do swojego bmw.\n– Niezły jest, co? – Emily zachichotała.\n– Nooo… Co?! – Veronica zorientowała się po czasie, że zareagowała nie do końca tak, jak powinna była. – Niezły? Błagam cię, Em. Jest bezczelny! Jak mogłaś zbliżyć się do kogoś takiego? – Wydęła kpiąco usta. – Lecisz na niego? Serio? Po tym, co ci zrobił? – pytała, unikając wzroku przyjaciółki.\nNie chciała pokazać, w jakie zakłopotanie wprawiła ją ta niespodziewana wizyta.\nSama przed sobą nie potrafiła się do tego do końca przyznać.\n– A co mi zrobił? – zdziwiła się Emily, wracając za kontuar.\n– No wtedy, pod klubem…\n– Veronica, chyba popadasz w lekką paranoję – odparła dziewczyna. – Victor jest dla mnie jak brat, jego rodzina jest dla mnie jak rodzina, którą powinnam mieć. Musisz ich kiedyś poznać, tak nawiasem mówiąc. Pod klubem naprawdę chciał mi pomóc, bo tak jak ty uważał, że niepotrzebnie tam poszłam. I cieszę się, że tam był, bo przynajmniej odstraszał wszystkich dupków. I nie, nie lecę na niego. Nie jest w moim typie.\nVeronica patrzyła zszokowana na przyjaciółkę wielkimi oczami.\n– Od kiedy to taka wyszczekana jesteś? – zapytała.\nEmily posłała jej tylko znaczący uśmieszek i puściła do niej oko.\n– Uczę się od mistrza.\n– Popatrz, popatrz. Spadam do pracy. – Vera uścisnęła dłoń przyjaciółki i wyszła z kawiarni.\nMusiała jak najszybciej zapomnieć o spojrzeniu brązowych oczu omiatających jej ciało i uspokoić wulkan, jaki w niej obudziły.\nNiemal wjechał w tył samochodu zatrzymującego się przed nim na światłach. W ostatniej chwili wcisnął hamulec, mocniej łapiąc za kierownicę. Ciągle miał przed oczyma tę pin-up girl, przyjaciółkęEmily.\nVeronica. To imię dudniło w jego uszach, odkąd je poznał. Nie miał pojęcia, co się z nim działo. Jeszcze nigdy nie myślał o żadnej kobiecie w ten sposób. Oczywiście, że chciał się z nią przespać. Dziewczyna miała ciało warte grzechu. Zaokrąglone biodra, wąska talia, pełne piersi, smukła szyja, fantastyczne włosy, piękne duże oczy i usta, których smak pragnął poznać jak najszybciej. Oczami wyobraźni widział, jak wbija się w nią od tyłu, trzymając mocno za pośladki albo zaplatając jej włosy wokół swojego nadgarstka. Jednak z drugiej strony, oczy Veroniki podpowiadały mu, że ona wcale nie jest taką zimną i opanowaną suką, za jaką się uważa. Odniósł wrażenie, że to tylko przykrywka dla wrażliwej, młodej kobiety, pragnącej ciepła i czułości. Być może ostry seks to nie to, czego ona oczekiwała.\nKurwa! – pomyślał wściekły.\nSkąd mógł wiedzieć, czego ona oczekiwała? Dziś widział ją drugi raz w życiu, a do tego ich pierwsze spotkanie nie należało do najprzyjemniejszych. Nie popisał się wtedy i zdawał sobie sprawę, że nie zrobił na niej dobrego wrażenia. Będzie musiał się mocniej postarać.\nGłośne trąbienie wyrwało go z zamyślenia. No tak. Zielone światło na sygnalizatorze bardziej zielone nie będzie. Ruszywszy z piskiem opon, zostawił za sobą chmurę dymu. Znajdzie sposób na tę buntowniczkę. Obiecał to sobie.\nOlivia zasnęła spokojnie po kąpieli i Veronica cicho zamknęła drzwi sypialni. Ząbkowanie to okrutny czas dla domowników, ale niestety najgorszy dla samego dzidziusia. Olivia źle znosiła ten okres, często budziła się w nocy i nawet nie płakała, tylko pomiałkiwała. Była rozdrażniona, a Veronica zła na siebie, że nie potrafiła jej pomóc. Nawet mama próbowała uspokajająco zapewnić Verę, że te chwile trzeba po prostu przejść. Veronica wiedziała o tym. Jednak jako młoda, niedoświadczona matka chciała zrobić wszystko jak najlepiej, trochę też, żeby udowodnić otoczeniu, że potrafi. Charakter, jaki odziedziczyła po ojcu, wcale w tym nie pomagał. Henry był równie uparty ipyskaty.\nDlatego Veronica nigdy nie skarżyła się na zmęczenie, kiedy musiała zostać sama z Olivią tuż po jej urodzeniu. Mimo iż Patricia często do nich przychodziła, Veronica uważała, że powinna wszystkim zajmować się sama. Nocne pobudki, niemowlęce dolegliwości, płacz, marudzenie. Znosiła to dzielnie, choć czasem w nocy, kiedy leżała na łóżku obok tego maleńkiego ciałka, samotność oplatała ją jak trujący bluszcz. Kobieta uroniła nawet kilka łez, które szybko wycierała, jakby bała się, że Olivia je dostrzeże. Veronica nie mogła przecież pozwolić, żeby jej dziecko zobaczyło w niej słabą istotę, jaką samo było.\nZ czasem sytuacja nieco się poprawiła. Chaos pierwszych miesięcy minął i rutyna wkradła się w ich życie. Tego właśnie potrzebowała Olivia. Veronica nigdy nie przestawała o niej myśleć, ale czasem, gdy opadała z sił po kolejnej nieprzespanej nocy, przez głowę przemykało jej pytanie: A co ze mną? Też chciała czuć się kochana. Jak kobieta, nie tylko jak matka obserwująca w oczach swojego dziecka bezgraniczną miłość.\nByła młoda, miała swoje potrzeby. Nawet takie jak móc się do kogoś przytulić. Bariera, jaką wokół siebie stworzyła, nie pomagała w zawieraniu znajomości, zdawała sobie z tego sprawę. Z drugiej strony, wiedziała też, że nie może zakochać się w przypadkowym mężczyźnie, bo co stałoby się po tym, jakby dowiedział się o Olivii?\nTak myślała Veronica i była pewna, że tak jest najlepiej. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie pojawienie się tego lowelasa z piekła rodem, który wkradł się w jej umysł jak podstępny diabeł. Bo nim był. Diabłem z pięknym ciałem i twarzą jak spod dłuta samego Michała Anioła. Victor popełniał grzech śmiertelny, wyglądając w ten sposób. Veronica przeklinała dzień, w którym go spotkała, i była wkurzona za brak samokontroli. Przecież dobrze wiedziała, kim on jest. Playboyem żerującym wśród padliny w klubach, czekającym na łatwe okazje. Choć raczej nie musiał szukać „okazji”. Na pewno „okazje” zjawiały się u jego stóp same, czołgając się i błagając o odrobinę zainteresowania.\n– Vera, wyprowadzam się – oznajmiła któregoś wieczoru Emily, kiedy Olivia zasnęła już wsypialni.\n– Wiesz, że nie musisz. – Dziewczyna nalała wina do kieliszka, a do drugiego sok dla siebie.\n– Wiem. Ale zobacz, prawie się o siebie potykamy. A poza tym wystarczająco mi pomogłaś i nie mogę dłużej u ciebie koczować. Potrzebujesz przestrzeni dla siebie i Olivki – mówiła Emily, upijając łyk czerwonego płynu.\nVeronica usiadła obok niej na małej kanapie. Musiała przyznać, że dziwnie się czuła, kiedy Emily z nimi zamieszkała. Tyle czasu były tylko we dwie. Ale przecież nie mogła zostawić przyjaciółki w potrzebie. Poza tym Olivia uwielbiała zabawy z ciocią.\n– Nie chcę, żebyś czuła, że nie ma tu dla ciebie miejsca. Bo jest – odparła Vera.\n– Wiem, kochana. – Emily odchyliła głowę na oparcie kanapy. – I jestem ci za to dozgonnie wdzięczna. Ale muszę stanąć na własnych nogach. Chcę pokazać rodzicom, że potrafię.\n– Moja krew. – Veronica zachichotała.\nEmily zaśmiała się serdecznie.\n– Victor zaprosił nas na lunch – oznajmiła nagle.\nUśmiech zamarł na ustach Veroniki.\n– Nas? – jęknęła. – To znaczy mnie i ciebie?\nEmily pokiwała głową.\n– Myślał o kolacji, ale, jak to określił, nie chce cię wystraszyć.\n– Mnie? Wystraszyć? Błagam! – prychnęła Veronica, starając się ukryć zakłopotanie. – Mam nadzieję, że nie mówiłaś mu o Olivii – dodała szybko, marszcząc bojowo brwi.\n– Nie, bo nie miałam okazji. Ale dlaczego nie chcesz, żeby o niej wiedział? Przecież jest fantastyczna.\nWłaśnie. Dlaczego Veronica nie chciała, żeby Victor dowiedział się o jej córce? Czy dlatego, że chciała oszczędzić sobie wyjaśnień, jak to się stało? Czy może bardziej dlatego, że wiedziała, że to go od niej odstraszy? Nie! Przecież to by oznaczało, że Victor wpadł jej w oko. A przecież go nienawidziła jak całej reszty bogaczy.\n– Wiem, że Olivia jest fantastyczna – odezwała się wreszcie. – Po prostu nie chcę, żeby ktoś taki jak on o niej wiedział. Wystarczy, że twoja matka już wie.\nEmily popatrzyła na nią jak na przybysza z kosmosu.\n– Jak możesz stawiać jego i moją matkę na jednym poziomie? Przecież to dwie skrajnie różne osoby! – oburzyła się.\n– Błagam, Em! Przecież są z jednego świata – palnęła, zanim zorientowała się, że spaliła na całego.\nPrzecież Emily też jest z „tamtego świata”.\n– Przepraszam – dodała, spuszczając wzrok.\nJej przyjaciółka odetchnęła głęboko i pokręciła głową.\n– Vera, kocham cię, ale często nie rozumiem. – Emily przechyliła kieliszek do końca. – Chciałabym pójść już spać – oznajmiła, wstając.\nKolejna niezręczna sytuacja wynikająca z tego, że mieszkały wspólnie w tak małym mieszkaniu. Emily spała na kanapie w salonie i chcąc się położyć, musiała powiedzieć o tym Veronice, żeby ta poszła do swojego i Olivii pokoju.\n– Jasne. – Vera zerwała się na równe nogi. – Dobranoc, Em. I przepraszam – wymamrotała.\n– Nie przepraszaj, zastanów się, czego chcesz od życia. Dobranoc – odparła Emily.\nVeronica zamykając drzwi sypialni, uświadomiła sobie, że dobrze wie, czego chce od życia. Tylko życie nie chce jej tego dać.\n– Przepraszam, Victor, ale Veronica nie mogła przyjść. – Emily uśmiechnęła sięnieśmiało.\n– Dlaczego mnie to nie dziwi. – Odetchnął chyba trochę z żalem, co udało się jej zauważyć.\nOch, Victor. Naprawdę nie mogła przyjść – pomyślała ze współczuciem. – Olivka źle znosi ząbkowanie.\nZauważyła, że Victor często pyta o Veronicę. Nie dziwiła się temu. Przecież jej przyjaciółka przyciągała wzrok mężczyzn. Idąc ulicą i kołysząc lekko biodrami, śmiejąc się cicho, ale uwodzicielsko. Nigdy nie wspominała o mężczyznach, ale Emily dobrze wiedziała, jak na nich działa.\n– Spodobała ci się – stwierdziła, sięgając po swoją kanapkę.\n– No jasne! Odkąd warknęła na mnie pod klubem, gdy po ciebie przyszła – odparł, jakby to było takie zwyczajne.\nEmily zaczerwieniła się, czując się jak ostatnia idiotka.\n– Mam nadzieję, że to dla ciebie nauczka na przyszłość, żeby nie ładować się w takie miejsca. – Zachichotał, sięgając po swoją filiżankę z kawą, która w jego dłoniach wydawała się drobna jak zabawka dla małych dziewczynek.\n– Boże, Victor, przestań. – Zakryła oczy dłonią.\nTeraz z tego żartowali, ale kilka tygodni temu to nie wydawało się takie zabawne, kiedy jakiś napalony gnojek próbował zmusić ją do tańca i szybkiego numerku w hotelu obok. Gdyby wtedy Victor nie wyrósł przed nimi jak spod ziemi, pewnie z Emily niewiele by zostało.\n– Hej, Blackie. – Popatrzyła na niego badawczo. – Co do Very, to może i się stara oszukać otoczenie swoją aparycją i buńczucznym zachowaniem, ale jest inna, niż się wydaje. Nie ma w życiu łatwo i świetnie sobie radzi, ale tak naprawdę potrzebuje czułości. Błagam, jeśli masz zamiar tylko ją uwieść i się z nią przespać raz czy dwa, to znajdź kogoś innego. Rzesze na ciebie czekają, a ona na swojego księcia z bajki – mówiła, nie wiedząc, skąd biorą jej się te słowa.\nVictor, obracając w palcach podkładkę pod filiżankę z logo restauracji, wpatrywał się w Emily, intensywnie chłonąc każdy ułamek wiedzy, jaką mógł zdobyć na temat jej intrygującej przyjaciółki. Każda informacja, nawet najmniejsza, przybliżała go do Veroniki.\n– Em, wiesz co – odezwał się w końcu. – Jesteś najlepszą koleżanką na świecie. Ale gdzie jest twój książę z bajki? – zapytał, wiedząc, że dziewczyna jako niepoprawna i niekryjąca się z tym romantyczka szuka swojego mężczyzny w lśniącej zbroi.\nWestchnęła głośno i dramatycznie.\n– Jeszcze się chyba taki nie narodził. – Zaśmiała się wreszcie.\nVeronica pomyślała, że deszcz, który lunął z nieba kilka minut po tym, jak wyszła z domu, to kara za zwrócenie uwagi sąsiadowi wrzeszczącemu na swojego psa. Ale widząc, jak biedne zwierzę jest ciągnięte na siłę na smyczy i niemalże dusi się, będąc na uwięzi, nie mogła nie zareagować. Przemoczona weszła do salonu, a oczy jej szefa zrobiły się wielkie jak spodki. Policzki Brada zaróżowiły się, ale na szczęście szybko się opanował. Klient, który akurat stał przy kontuarze, już tak niepotrafił.\n– O co chodzi? – zapytała zdziwiona, zanim powędrowała za ich wzrokiem.\nJej sukienka, kompletnie mokra, przykleiła się do jej ciała, jeszcze bardziej ujawniając ponętne kształty dziewczyny. Krótka dżinsowa kurtka nie mogła tego zasłonić.\n– Pójdę się przebrać – wymamrotała.\n– Dzięki Bogu. – Klient odetchnął, a Brad zachichotał.\nNa zapleczu Veronica znalazła zapas firmowych koszulek i wybrała największą.\nZdejmując rajstopy, uderzyła się dłonią w czoło.\nPrzecież nie miała żadnych innych na zmianę, o spodniach nie wspominając. Chcąc nie chcąc musiała zostawić na sobie mokrą bieliznę.\nBrad zmierzył ją wzrokiem, kiedy wróciła za kontuar na bosaka i w koszulce w rozmiarze XXL.\n– Masz zamiar tak pracować? – zapytał z figlarnym uśmieszkiem.\n– Nie mam wyjścia. – Wzruszyła ramionami. – Muszę zaczekać, aż wszystko wyschnie. Jeśli nie będę musiała się stąd ruszać, nikt mnie nie zobaczy.\nNa szczęście rzadko wychodziła zza kontuaru. Brad pracował za zamkniętymi drzwiami i sam przychodził po klientów, kiedy był gotowy na ich przyjęcie. Czasem tylko Veronica potrzebowała skonsultować z nim terminy, ewentualnie niecierpiące zwłoki prośby ludzi. Mogła mieć wyłącznie nadzieję, że dziś przez jakiś czas nie będzie musiała.\nJak bardzo się myliła! Pół godziny później nie mogła uwierzyć własnym oczom, kiedy zobaczyła, kto przed nią stoi. On sam nie wyglądał na zaskoczonego jej widokiem.\n– Śledzisz mnie? – zapytała, marszcząc brwi.\n– Nie dodawaj sobie, kotku – odparł z czarującym uśmiechem Victor. – Choć wiedziałem, że tutaj pracujesz.\nChryste, ten jego cholerny głos! – pomyślała.\nPoczuła, że zrobiła się bardziej mokra, niż była po dzisiejszej ulewie. Po jakiejkolwiek ulewie zresztą.\n– Nie jestem twoim kotkiem – warknęła, broniąc się przed uczuciem podniecenia, jakie się w niej zaczęło budować.\nJednak szybko przypomniała sobie, dlaczego salon jest tak dobrze znany i świetnie prosperuje. Niezwykle utalentowany tatuażysta, ale także przemiła i serdeczna atmosfera. Klienci to lubili i dlatego tutaj wracali oraz przyprowadzali swoich przyjaciół.\n– Czym mogę służyć, panie Black? – zapytała, siląc się na uprzejmość.\n– Daruj sobie. – Uśmiechnął, ukazując śnieżnobiałe zęby. – Chciałbym porozmawiać z Bradem.\nJego wzrok błądził po twarzy Veroniki i dziewczyna nie mogła powstrzymać fali gorąca, która z radością zalała jej ciało i ukazała się na jej policzkach pięknym pąsowym odcieniem. Nie potrafił ukryć zadowolenia i satysfakcji, że tak na nią podziałał. Doskonale wiedział, jak odczytywać zachowanie kobiet.\n– Brad w tej chwili jest zajęty. Może pan zaczekać. – Wskazała czarną skórzaną kanapę po przeciwnej stronie.\n– Veronico – odezwał się, opierając łokcie na ladzie i pochylając się w jej kierunku.\nKiedy poczuła zapach jego wody kolońskiej, omal nie spadła z krzesła. Świeży i jednocześnie szorstki, doskonale pasujący do wyglądu silnego, uwodzicielskiego mężczyzny. Veronica miała nieodpartą ochotę złapać go za krawat i przyciągnąć do siebie, by móc zatopić się w tym zapachu całkowicie. Victor patrzył w oczy dziewczyny z taką intensywnością, że musiała lekko rozchylić usta, by móc oddychać, bo miała wrażenie, że brakuje jej tlenu.\n– Jak na kogoś, kogo istnienia nie możesz strawić, całkiem nieźle na ciebie działam. – Uśmiechnął się z ironią.\nVeronica poczuła, jakby ktoś wymierzył jej policzek.\nJak najszybciej pozbierała się i odchrząknęła, wracając do rzeczywistości. Nigdy więcej podróży do krainy szczęśliwości!\n– Jak już mówiłam – odezwała się, patrząc w terminarz. – Brad jest zajęty. Może pan zaczekać.\nVictor wyprostował się, górując nad kontuarem jak olbrzym, i odetchnął.\n– Mam trochę mało czasu – oznajmił.\nNo to masz wielki problem – skwitowała z sarkazmem.\n– Myślę, że jeśli mu powiesz, że na niego czekam, wyjdzie na chwilę – dodał.\nTego się bała. Nie było szansy, żeby Brad odebrał telefon podczas pracy, a jeżeli klient naciska, że chce się z nim zobaczyć, to Veronica miała obowiązek pójść i mu to przekazać. Nawet jeśli tym klientem był Victor, którego Veronica nie znosiła z całego serca. Tylko jak miała wyjść zza lady, kiedy była półnaga? Co z tego, że koszulka sięgała nad kolano, skoro i tak wyglądała co najmniej dziwnie. Chociaż z drugiej strony miała gdzieś, co Victor sobie o


Wspieramy: Picie to nie sport - zwykłe życie\ntekst: Remek Wąs - zdjęcia: materiały prasowe\nChoć wakacje dobiegają końca, temat spędzania czasu nad Wisłą wciąż jest aktualny. Picie to nie sport, jak mówią organizatorzy nowej kampanii społecznej. Poznajcie krótką instrukcję jak nie bawić się nad Wisłą.\nOd dziś obejrzeć można spot „Picie to nie sport”, który ma przestrzegać przed przed skutkami nieodpowiedzialnego picia alkoholu. Przez całe lato, Stowarzyszenie Komisja Klubowa wraz ze Stowarzyszeniem Program Stacja na zlecenie miasta stołecznego Warszawa, czuwa nad bezpieczeństwem osób spędzających czas nad Wisłą i edukuje w zakresie świadomego i bezpiecznego spożywania alkoholu.\nSpot „Picie to nie sport” powstał przede wszystkim, aby zwrócić uwagę młodych ludzi, którzy coraz częściej spożywają alkohol w większych ilościach, często nie zdając sobie sprawy z konsekwencji i potencjalnych niebezpieczeństw. Popularnym zjawiskiem wśród młodzieży jest picie na „zawody” – co zdecydowanie nie sprzyja kontroli i bezpieczeństwu. W szczególności na terenie bulwarów Wiślanych, którym oprócz niesamowitego potencjału i uroku towarzyszy konieczność zachowania uważności i świadomości skierowanej na bezpieczeństwo własne jak i współtowarzyszy imprezy – mówi Magdalena Kałużyńska, koordynatorka kampanii.\n„Picie to nie sport” to element kampanii „Płyń z Głową” dotyczącej świadomego spożywania alkoholu, utrzymanej w tonie dalekim od moralizatorskiego. Realizowana jest od początku maja do końca września tego roku.Nie ma na celu odwodzenia ludzi od zabawy, ale pokazanie, jak rozsądnie bawić się nad Wisłą. Pokazuje zagrożenia i konsekwencje spożywania alkoholu w sposób nieodpowiedzialny czy lekkomyślny. W ramach akcji „Płyń z głową” w weekendy przez całe lato, można spotkać edukatorów chodzących po bulwarach wiślanych. Prowadzą z nadwiślańskimi bywalcami rozmowy na temat świadomego spożywania alkoholu, a także rozdają pakiety, w których znajduje się m.in. drink-test, wykrywający obecność w napoju tzw. “pigułki gwałtu”.\nWspieramy zabawę przy alkoholu, ale taką, która nie zagraża pijącemu i jego otoczeniu. Baw się z wyczuciem – picie to nie zawody sportowe – podsumowuje Antonii Ferency, reżyser klipu. A my dołączamy się do tego apelu!


Autokar nadal jest powszechnym sposobem transportu gdyjesli idzie o grupy zorganizowane. Głównie dlatego, że wynajmuje się sam pojazd dla wiekszej grupy osób. W przypadku samolotu płaci się za miejsce dlatego koszt za osobę jest niewątpliwie wyższy. Działa sporo firm gwarantujących przewóz osób śląskie , głównie nastawionych na jazdę z wycieczkami edukacyjnymi ale także zakładami pracy czy innymi grupami. Kiedy niezbędny jest wynajem autokarów Częstochowa ma przedsiębiorstwa przewozowe, jakie pewnie podejmą się podstawienia kierowcy łącznie z autokarem na dłuższą wycieczkę, bliższą czy daleką. Wystarczy wstukać w wyszukiwarkę wynajem autokarów Śląsk i wśród pokazanych wyników wybrać telefon do firmy, która ma najlepsze przewozy. Upewnij się, czy w długą podróż zostanie wysłanych więcej przewoźników. To ważne ponieważ jazda autokarem może być nużąca i jeden kierowca to zbyt mało by spokojnie przewieźć podróżnych na miejsce. Większość firm autokarowych dba o komfort pasażerów.\nautokary Częstochowaautokary śląskprzewóz osób śląskiewynajem autokarów śląsk


Jaskinie na Marsie? – AstroNET\nBadacze z Northern Arizona University (NAU), Glen Cushing i Jut Wynne, pracujący dla U.S. Geological Survey, opublikowali zdjęcia zrobione przez satelitę Mars Odyssey. Ukazują one dziury, mogące być wejściami do jaskiń. Według naukowców, jeśli na Marsie istnieje życie, jaskinie byłyby dobrym dla niego miejscem. To osiągnięcie może prowadzić do większej ilości odkryć na Marsie.\nWnętrze jaskiń stanowi dobre miejsce dla życia, ponieważ jest chronione przed promieniowaniem i innymi szkodliwymi czynnikami, a także ekstremalnymi warunkami, jakie panują na planecie.\nZdaniem Cushinga, który jako pierwszy zauważył plamy na zdjęciach, obecność jaskiń może mieć w przyszłości ogromne znaczenie dla odkrywców. Mogą one stanowić jedyne struktury, chroniące ewentualne życie mikrobiologiczne lub ślady po nim.\nCushing i Wynne, wraz z Timem Titusem z USGS i Philem Christensenem z NASA i Arizona State University, przedstawili swoje odkrycie na 38. Lunar and Planetary Science Conference.\nNaukowcy sądzą, że wszystkie siedem czarnych punktów to miejsca, gdzie otworzyło się przejście do podziemnych pomieszczeń. Opierają się na analizie fotografii z mierzącego emisję ciepła przyrządu Thermal Emission Imaging System (THEMIS), który umieszczony jest na krążącym wokół Marsa satelicie Mars Odyssey. Na fotografii widnieje siedem czarnych punktów w okolicy masywnego wulkanu Arsia Mons. Mimo że ten region Marsa jest uważany za geologicznie aktywny, badacze są zdania, że ciemne punkty nie są kraterami, ponieważ nie mają pierścienia czy śladów po wybuchu.\nNadine Barlow, profesor fizyki i astronomii NAU oraz ekspert od marsjańskich kraterów uderzeniowych, zaznacza, że w jaskiniach na Marsie lód mógłby pozostawać przez długi czas. Byłoby to wtedy idealne miejsce do poszukiwania życia na Marsie, a z drugiej strony, ze względu na obecność w tym miejscu zbiorników wody, dobre miejsce do przyszłego rozpoczęcia eksploracji Marsa przez ludzi.\n“Earth-Mars Cave Detection Program (Program Wykrywania Jaskiń na Ziemi i Marsie) powstał w celu rozwoju techniki wykrywania jaskiń na Ziemi wykorzystując pomiary emisji ciepła, ale swoje zastosowanie znajdzie też w poszukiwaniach jaskiń na Marsie“, wyjaśnia Wynne.\nMożliwe rozmiary grot to 100 do 250 metrów szerokości i ok. 100 metrów głębokości. Jaskinie zostały nazwane od imion ludzi drogich badaczom: Dena, Chloe, Wendy, Annie, Abbey, Nikki i Jeanie.\nChristensen jest zdania, iż pierwszym urządzeniem wykorzystanym do przyszłych obserwacji może być satelita należący do NASA, użyty w ostatniej ekspedycji na Czerwoną Planetę – Mars Reconnaissance Orbiter. Znajdujący się na nim aparat o wysokiej rozdzielczości mógłby zrobić bliższe zdjęcie siedmiu jaskiń, ustawiając się pod takim kątem, że mógłby pokazać, czy odkryte wloty do jaskiń rozszerzają się niżej w większą komorę.


Dietetyczny Sniadanie - Smaker\nPrzepisy Smaker / dietetyczny sniadanie\nPrzepisy na temat: dietetyczny sniadanie\n...naszym dietetycznym wyrzutem sumienia? Gotowe produkty takie jak owsianki to dobre rozwiązanie dla tych, którzy rano nie mają zwyczajnie czasu na stanie przy kuchni i nie lubią ryzykować spaleniem mleka...\nTo śniadanie może nie należy do dietetycznych, ale z pewnością dostarczy nam energii na cały dzień.\nSeler naciowy - jeśli nie sok, to pesto\nSeler to skarbnica witamin, mikro i makro składników - przy znikomej ilości kalorii. To źródło m.in.: witaminy C, B6, A, D, E, potasu, magnezu, sodu, żelaza. To również jeden z wielu zielonych przyjaciół skóry. Nic dziwnego, że miłośnicy dietetycznych nowinek z dużą nadzieją, nieco mniejszym smakiem, podjęli wyzwanie codziennego spożywania soku z selera naciowego. Tym mniej wytrwałym amatorom...\nArtykuły na temat: dietetyczny sniadanie\n...księżna pozwala sobie jednak na chwile słabości i okazjonalne ulega dietetycznym pokusom. Jak sama przyznaje w wywiadach, lubi od czasu do czasu sięgnąć po kaloryczną przekąskę, taką jak frytki czy...\nZdjęcia na temat: dietetyczny sniadanie\nWideo na temat: dietetyczny sniadanie\nziemniaki w zapiekane jogurcie\njak zrobić napój z cytryny i mięty\nsałatka z chińskich zupek z kurczakiem


Otwarte Klatki - Raporty kampanii „Jak one to znoszą?”\nRANKING ODPOWIEDZIALNEGO BIZNESU – Jak sieci sklepów poprawiają dobrostan kur niosek? edycja 2022\nRaport „Wycofanie jaj z chowu klatkowego. Podsumowanie zmian w branży spożywczej i na rynku jajecznym” edycja 2020\nRANKING ODPOWIEDZIALNEGO BIZNESU – Jak sieci sklepów poprawiają dobrostan kur niosek? edycja 2021\nRaport „Wycofanie jaj z chowu klatkowego. Podsumowanie zmian w branży spożywczej i na rynku jajecznym” edycja 2019\nRanking odpowiedzialnego biznesu – poprawa dobrostanu kur niosek przez sieci sklepów\nRaport „Wycofanie jaj z chowu klatkowego. Podsumowanie zmian w branży spożywczej i na rynku jajecznym”\nRaport „Problemy dobrostanu kur niosek w Polsce”


Wysłany: 19 Maj 2009, 14:56\nJa sie pogodziłam z tym ze jest jak jest, chociaz po przeczytaniu tego artykułu nasunęło mi sie pytanie dlaczego dzieci czy dorosli nie są traktowani równo, czy to ze dziecko urodziło sie z wadą serca musi być dyskwalifikowane z możliwości o odszkodowanie, bo "takie rzeczy(niedotlenienie) jest wpisane w ryzyko zabiegu"?\nCo do adwokata to byłam u bardzo znanego w Łodzi, specjalizuje sie w ciężkich przypadkach i wiele z nich wygrywa. Z wygranej sprawy bierze 40% (!) ale jak sprawe przegra nie bierze nic...Niestety dwóch jego biegłych wydało dwie niezależne , bardzo podobne opinie, ze nie mamy szans udowodnienia szpitalowi zaniedbania, bo wada serca cieżka i niedotlenienie jest w kazdej chwili mozliwe..\nWysłany: 19 Maj 2009, 20:50\nto jest ze str. www.nie-pelnosprawni.pl\nWysłany: 25 Maj 2009, 18:01 Nie ma gdzie szkolić specjalistów\nNie ma gdzie szkolić specjalistów\nEwa Zwierzchowska 25-05-2009, ostatnia aktualizacja 25-05-2009 18:01\nNa Mazowszu dramatycznie brakuje pediatrów i neonatologów. Nie ma też ortodontów i geriatrów. Powód? Młodzi medycy nie są zainteresowani deficytowymi specjalnościami, a jeśli już się tacy znajdą, to nie mają gdzie się kształcić. Brakuje odpowiednich ośrodków.\nDłuższe kolejki do dobrze wyszkolonych lekarzy, konsultacje odwlekane o wiele miesięcy, płatne wizyty w prywatnych gabinetach zamiast w publicznej służbie zdrowia. To efekty braku niektórych specjalistów.\nNa Mazowszu najbardziej brakuje pediatrów i neonatologów. Prof. Andrzej Radzikowski, wojewódzki konsultant ds. pediatrii przyznaje, że pediatrzy starzeją się w zastraszającym tempie. – W niektórych placówkach leczą osoby powyżej 60 czy 70 roku życia – alarmuje Radzikowski. Szacuje, że w stolicy brakuje aż 50 pediatrów.\nA nowych medyków wcale nie przybywa. Kształcenie pediatrów na specjalizacji trwa aż pięć lat. – Odstraszają też tragiczne warunki pracy w dziecięcych szpitalach w stolicy i zbyt niskie pensje – podkreśla Radzikowski.\nPodobnie jest z neonatologami, czyli specjalistami od noworodków. – To trudna specjalizacja – mówi Katarzyna Paczek, dyrektor Mazowieckiego Centrum Zdrowia Publicznego. – Poza tym oni praktycznie nie mogą zakładać prywatnych gabinetów. Neonatolodzy pracują w zasadzie tylko w szpitalach.\nBrak kadr doskwiera dyrektorom stołecznych szpitali. – Szukamy pediatrów, ale z ich znalezieniem jest dramat – przyznaje Jarosław Rosłon z Międzyleskiego Szpitala Specjalistycznego.\nDyrektorzy skarżą się też, że od sierpnia nie będą mogli zatrudniać w poradniach lekarzy bez właściwej specjalizacji, np. internisty w charakterze pediatry.\nPrzeczytaj całość we wtorkowym wydaniu Życia Warszawy i na www.zw.com.pl\nWysłany: 7 Czerwiec 2009, 14:17\nChwilowo zamykam wątek z powodu wzmożonego każdego dnia spamu pojawiającego sie w tym wątku\nWysłany: 17 Czerwiec 2009, 14:39 DUCH pomoże małej Hani\nDUCH pomoże małej Hani\nNatalia Bet 16-06-2009, ostatnia aktualizacja 17-06-2009 14:36\nDziś odbędzie się Doroczny Uczynek Charytatywny – jednodniowa impreza, podczas której możemy spodziewać się pokazów kabaretowych, koncertów i licytacji połączonych ze zbiórką pieniędzy.\nUczniowie Poniatowskiego dobroczynną akcję organizują już po raz piąty.\nStołeczna młodzież chce pomóc trzymiesięcznej Hani Wróbel, która urodziła się z niedokrwistością. Malucha czeka długotrwała rehabilitacja neurologiczna.\nUczniowie V Liceum Ogólnokształcącego im. ks. Józefa Poniatowskiego przy ul. Nowolipki 8 akcję zorganizowali już piąty raz. – Co roku znajdujemy sobie cel, na który zbieramy pieniądze. Chcemy robić coś dobrego – mówi Olga Bogacz, koordynatorka tegorocznego DUCH-a.\n– Przygotowania do imprezy trwały cztery miesiące, bo szukaliśmy sponsorów – tłumaczy Bogacz. Do tej pory pieniądze z akcji uczniowie przekazali m.in. na leczenie pacjentów szpitala przy ul. Litewskiej, kupno łóżek dla Samodzielnego Publicznego Dziecięcego Szpitala Klinicznego przy ul. Marszałkowskiej i pomoc dziewięcioletniej Żanecie Glince, cierpiącej na przewlekłą chorobę hematologiczną.\nGłównym punktem imprezy jest aukcja. Wśród wystawionych przedmiotów znalazła się m.in. czapka z autografami sióstr Radwańskich, piłka podpisana przez Leo Beenhakkera, książka „Moje rozmowy z dziećmi“ z podpisem Krystyny Jandy. Licytacja rozpocznie się o godz. 19.30. W programie także pokaz tańca orientalnego i kabaret nauczycielski. Początek zabawy o godz. 17.\nWysłany: 30 Czerwiec 2009, 14:11 Zachowania zdrowotne.....dot.dzieci.\nW wyniku badań wielu autorów można wymienić tzw “obszary zagrożeń” a także ważniejsze problemy zdrowotne dzieci i młodzieży. Na podstawie badań Barbary...\nWysłany: 30 Czerwiec 2009, 14:12 Dziadkowie, teściowie, rodzice\nDziadkowie, teściowie, rodzice\nZaletą starości jest doświadczenie i mądrość, z których mogą korzystać ludzie i dorośli i dorastający. Ale nie wystarczają one, gdy przychodzi...\nWysłany: 12 Lipiec 2009, 05:37 Super Mario Maraton 2: dla chorych dzieci.\nSuper Mario Maraton 2: dla chorych dzieci.\nSuper Mario Maraton - 3 graczy gra w 7 gier związanych z Mario, by zebrać pieniądze na gry dla chorych dzieci! Wszystko to transmitowane na żywo przez Internet.\nWysłany: 24 Lipiec 2009, 10:02 Unijny program obejmie ponad milion maluchów.\nUnijny program obejmie ponad milion maluchów.\nProgram ten ma przeciwdziałać otyłości u dzieci, zapobiegać chorobom cywilizacyjnym spowodowanym nieodpowiednią dietą, a także zatrzymać spadek konsumpcji owoców i warzyw w Polsce - tłumaczy "Rzeczpospolita".\nZ danych Komisji Europejskiej wynika, że w Unii żyje teraz ponad 22 mln dzieci poważnie otyłych lub z nadwagą. Stąd pomysł objęcia większości państw programem "owoce w szkole". Przy okazji zlikwiduje się wszelkie nadwyżki na rynkach krajowych.\nUstalono, że dzieci będą otrzymywały jabłka, gruszki, marchew, rzodkiewkę, paprykę, ogórki, soki owocowe i warzywne - produkty wytworzone w kraju - informuje gazeta.\nW Polsce za program odpowiadać będzie Agencja Rynku Rolnego (ARR).\nDo jej zadań będzie należał m.in. wybór dostawców owoców i warzyw. Agencja będzie ponadto przyjmowała zgłoszenia od szkół, które są zainteresowane uczestniczeniem w programie - czytamy w "Rzeczpospolitej".\nSkup warzyw od rolników i dystrybucja kosztować będą 12,3 mln euro z czego ponad 9,2 mln euro pokryje UE.\nWysłany: 11 Sierpień 2009, 13:34 Jak rozmawiać by wychować??\nJak rozmawiać by wychować??\nJAK rozmawiać z dzieckiem by nas rozumialo?/JAK mówić do dziecka by nas rozumiało??\nWysłany: 18 Sierpień 2009, 15:45 BEZPIECZNY MALUCH W SAMOCHODZIE...\nPrzełom w systemach podnoszących bezpieczeństwo jazdy dzieci w aucie. Firma Ramatti opatentowała i wprowadziła do produkcji system pasów krzyżowych.\nPasy krzyżowe w znaczący sposób zmniejszają przeciążenia działające na ciało dziecka, podczas kolizji. W chwili obecnej jedynym na świecie produkowanym seryjnie modelem posiadającym to rozwiązanie jest fotelik RAMATTI Formula Isofix. Pasy, oraz ukrycie klamry w siedzisku fotelika chronią ciało i podbrzusze dziecka przed urazem. Dodatkowo powiększone boki fotelika w większym stopniu zabezpieczają malucha przed urazem podczas kolizji bocznej.


Mgiełka zamiast perfum - Uroda.pl\nCieszy się coraz większą popularnoością. Zwłaszcza wśród osób, których męczą ciężkie aromaty perfum lub tych, uczulonych na alkohol. A mgiełka to nic innego jak ich lżejsza wersja. Dlatego też jej zapach utrzymuje się krócej. Ale to nic nie szkodzi, ponieważ mgiełka ma inne zalety.\nTaka zapachowa woda znakomicie pielęgnuje skórę. Zawiera bowiem ekstrakty z kwiatów, owoców i ziół, stąd jej dobroczynne działanie. Ekstrakt z aloesu np. doskonale nawilża, z ogórka odświeża.\nNatomiast zawartość wyciągu z owoców cytrusowych dobrze wpływa na cerę z tendencją do przetłuszczania się.\nMgiełka kwiatowa (różana, wiśniowa, lawendowa) wzmacnia naczynka, regeneruje i koi skórę. I wspaniale pachnie.\nMgiełką skrapiaj twarz lub ciało, ale nie ubrania, bo po co? Przecież to ty masz pachnieć, a nie twoja garderoba. Nie przesadzaj z ilością kosmetyku. Wystarczy spryskać się nim 2-3 razy.\nPo mgiełkę warto sięgnąć, gdy masz wrażliwą skórę (nie zawiera bowiem wspomnianego już alkoholu). Także wtedy, gdy zażywasz leki z substancjami fotouczulającymi. Po jej użyciu nie ma ryzyka, że wystąpią na ciele nieestetyczne, ciemne smugi.\n1. Aloesową Equilibra Aloe Acqua (23 zł);\n2. Wiśniową Avon Naturals (17 zł);\n3. Pomarańczową Put & Rub Kwiat Pomarańczy (29 zł);\n4. Lawendowo-figową Oriflame Nature Secrets (25 zł).\nNews Mgiełka zamiast perfum w kategorii Kosmetyki w serwisie Uroda w ŚwiatKobiety.pl


Anioły karmy - Nieznany Świat\n» Anioły karmy\nLudzie za wszelką cenę chcą wierzyć w taki porządek świata, który polega na tym, że jak nagrzeszą, to Bóg im przebaczy, puści w niepamięć, a oni z powrotem będą robić co zechcą. Liczne religie niestety utwierdzają swych wyznawców w takim widzeniu świata.\nNauka o karmie zaś stanowi klasyczny przykład realizowania się sprawiedliwości w czystej postaci. Co posiejesz to i zbierzesz, jak mówi ludowe powiedzenie. Dobre uczynki podwyższają energię tego, kto je czyni, a tym samym energię otoczenia, które korzysta z tego. To wzbudzenie potem wraca w postaci okoliczności sprzyjających człowiekowi w jego zamierzeniach, co w efekcie pozwala mu dokonywać znacznie więcej niż wcześniej. Złe uczynki natomiast sprawiają, że życie staje się trudniejsze, bardziej męczące.


Wodociągi Miejskie wsparły warsztaty kulinarne „Mama gotuje smacznie i zdrowo” – Wodociągi Miejskie w Radomiu Sp. z o.o.\nOpublikowane w 13 maja 2019 przez Paweł Kopczyński\nProgram socjalny pod nazwą Warsztaty kulinarne „Mama gotuje smacznie i zdrowo”, rusza w najbliższy poniedziałek w Radomiu. Jego pomysłodawcą jest Inicjatywa Polska, a finansują go Gmina Miasta Radomia oraz Wodociągi Miejskie w Radomiu, które przyłączyły się do programu jako darczyńca, promując picie wody prosto z kranu.\nProgram skierowany jest do młodych mam i ich dzieci z radomskich rodzin dysfunkcyjnych. – Problemy występujące w różnych sferach życia mają ogromny wpływ na funkcjonowanie rodziny, w tym na późniejsze, dorosłe życie ich członków. Dzięki warsztatom kulinarnym kobiety będą miały szansę nauczyć się gotowania, co jest umiejętnością niezwykle cenną w ich dorosłym życiu. Zdobędą nowe kompetencje, przy czym nauczą się przygotowywać tanie, a jednocześnie zdrowe posiłki dla siebie i swoich rodzin – mówi wiceprezydent Radomia Jerzy Zawodnik.\nLista potencjalnych kandydatek do programu została przygotowana przez pracowników socjalnych MOPS. – Z ich obserwacji wynika, że dzieci w rodzinach z dysfunkcjami nie są karmione dobrze, zazwyczaj jest to tzw. „chemia”. Na pytania dlaczego młode mamy same nie przygotowują posiłków, a korzystają z „gotowców”, padała zazwyczaj jedna odpowiedź: Nikt nas nie nauczył gotować. Wytypowane do programu kobiety chętnie przystawały na propozycję wzięcia udziału w warsztatach – tłumaczy Marcin Dąbrowski z Inicjatywy Polskiej.\nPoza Gminą Miasta Radomia, która udzieliła grantu na warsztaty, w jego finansowanie włączyła się spółka Wodociągi Miejskie w Radomiu, dzięki czemu z warsztatów skorzysta więcej młodych mam. – Warsztaty kulinarne świetnie wpisują się w kampanię promocyjną „Wkręć się w kranówkę”. Woda jest niezbędnym elementem każdego posiłku i zdrowej diety, a jej koszt nie pozostaje bez wpływu na domowy budżet. Woda dostarczana przez Wodociągi Miejskie w Radomiu ma lepsze wartości niż butelkowana woda źródlana, a jej litr jest wielokrotnie tańszy. Dlatego w harmonogramie warsztatów znajdą się uświadamiające te fakty zajęcia oraz związane z wykorzystaniem wody prosto z kranu – mówi wiceprezes spółki, Jakub Kolecki.\nPoprzedni wpisPoprzedni LIFE czyli przyjazne życie\nNastępny wpisNastępny Ekologiczna niedziela


Obsługa TapaTalka - Page 3 - Forum - Schizofrenia\nPostby cegiełka dla schizoli » Sat Apr 02, 2016 5:00 pm\nzbyszek zrobił sobie kawe i czyta wyborcza.\nPostby Tal » Sat Jun 10, 2017 1:20 pm\nDrogi Zbyszku nie ukrywam, że czuję się lekceważony i zażenowany sytuacją z całym tym tapatalkiem. Temat założony był w 2014 roku i do tej pory nie ma żadnych postępów? Od mojego ostatniego pytania w temacie mija ponad rok i przez cały ten okres nie poczułeś potrzeby, aby się ustosunkować. Prosiłbym abyś szczerze przedstawił Twoje zamiary i stanowisko w tym temacie.\nNie ukrywam, że korzystam z innego tematycznie forum obsługującego tapatalka i wiem jak bardzo ułatwia "poruszanie" się i śledzenie forum. Proszę Cię abyś w końcu zabrał się za tę sprawę na poważnie ze względu na komfort korzystania na urządzeniach przenośnych.\nPostby 5ZACUИ3к » Mon Jun 12, 2017 9:15 am\nSłuchajcie, co to jest ten TapaTalk - trzeba mieć smartfon, tak, tylko na smartfonie? A co z tabletami, można na tablecie? Ja tego trochę nie rozumiem, bo istnieją przecież skórki wyglądu forum M-MOBILE, a to to samo?\nPostby zbyszek » Fri Jun 23, 2017 1:20 am\nDrogi Zbyszku nie ukrywam, że czuję się lekceważony i zażenowany sytuacją z całym tym tapatalkiem. ...\nNo tak, trochę mi głupio. Przepraszam.\nZainstalowałem taptalk plugin i włączyłem go, lecz na razie sam chyba nie potrafię go używać. Czy na Twojej komórce działa ?\nJeszcze jedna sprawa - czy taptalk rozsyła spam reklamowy ?\n* Your site is deep-linked in app via [https://www.tapatalk.com/forum/1936543]\nPostby Tal » Fri Jun 23, 2017 10:20 am\nZbyszku doceniam pracę i trud związany z ciągłym dbaniem i utrzymaniem tego forum. Bardzo się cieszę i dziękuję Ci, że stworzyłeś miejsce w którym osoby w jakikolwiek sposób zdiagnozowane mają możliwość wymiany myśli i doświadczeń. Każdy z nas jest inny i nikt nie wymaga od nikogo, aby lubił i zgadzał się z wszystkim i wszystkimi i pomimo kulejącej moderacji dla mnie cenne jest w tym forum poznanie różnych historii, które pośrednio poprzez intencje, logikę i wartości autora umożliwiają stworzyć wirtualny obraz Jego charakteru będący mniej lub bardziej odbiciem realnej osobowości z realnymi problemami.\nCo do samego tematu to tak na moim telefonie działa i z tego co zdążyłem zauważyć to forum na tapatalku jest wolne od spamu reklamowego. Nie jestem pewien, ale tapatalk sam w sobie chyba nie rozsyła spamu reklamowego. Co innego jeśli forum zawiera reklamy to prawdopodobnie taki spam będzie obecny.\nPrzeprosiny przyjęte i dziękuję za obsługę za pośrednictwem tapatalka.\nPostby zbyszek » Fri Jun 23, 2017 5:16 pm\nPostby jet » Sat Jun 24, 2017 4:24 pm\nPrzyznam się, że nie posiadam smartfona, telefon klasyk z klawiaturą, może jestem mało nowoczesny.\nPostby des gartens eden » Sun Jun 25, 2017 7:11 pm\nJet, smartfona chcą, aby czat czytać, aby być na czacie.\nPostby spiryt Tapatalk » Wed Aug 02, 2017 7:56 pm\nNo to jest nas 7 lub 8 osob na tapatalku. (Ucze sie co to jest - podobne do GG)\nschizy religijne polityczne kto ich nie macie\nPostby spiryt Tapatalk » Wed Aug 02, 2017 8:10 pm\nNie chce spamować ale po krótkim używaniu Tapatalk powiem tak - to umożliwia czytanie forum na telefonach smartfon - używa ze 7 osób - ale poza tym, że możesz forum czytać na telefonie poza domem nie ma w tym żadnego sensu - na Tablecie lepszy jest Firefox, a najlepszy internet to komputer PC. Dziękuję i przepraszam za uwagę.\nPostby zbyszek » Wed Aug 02, 2017 9:21 pm\nA co potrzebujesz na komórce, że czytać ? Standardowy android czy jeszcze jakaś aplikacja ?\nPostby Ocalam schizy religii » Wed Aug 02, 2017 9:24 pm\nGdy wchodzisz na stronę pojawia się nad forum pytanie czy zainstalować program Tapatalk, Zbyszku. A gdy jest zainstalowany wystarczy otwierać program Tapatalk i na liście są obserowane fora - mi to przypomina trochę program GG\nPostby Tal » Sun Mar 11, 2018 11:31 pm\nChciałbym odświeżyć wątek Zbyszku, bo niestety forum na tapatalku u mnie nie działa Znam Twoje zdanie i potencjalne przyczyny, ale mam nadzieję i liczę, że zaradzisz jakoś temu, aby przywrócić funkcjonowanie na tapatalku.\nPostby _JA » Tue Mar 13, 2018 9:44 pm\nPrzepraszam, Tal, nie mam Tapatalka wgranego na telefonie, ale mam go z forum na Tablecie, i wszystko działa. Jest jakiś komunikat proponujący instalację nowszej wersji Tapatalka, chyba, że w tym problem. Nie chce mi się instalować nowej wersji, ta, którą mam zainstalowane działa. Czy ktoś z was jeszcze tak ma, aby mu nie działał tapatalk? Może chodzi o te przerwy, że chwilowo forum nie działa.


Zabawki drewniane - http://www.planeco.pl/ - SmileZone.pl\nmocny katalog (2), sport (2), poznań (2), ogłoszenia (6), chorzów (2), dam pracę (2), praca (4), biura (2), frezowanie CNC (3), seo katalog stron (2), Gdańsk (3), nieruchomości (7), pozycjonowanie stron (2), darmowe ogłoszenia (5), Warszawa (7), biuro (2), zdjęcia (3), tworzenie stron (3), lodz (4), pożyczka (2), strony www (3), sprzedam (2), bydgoszcz (7), ogrzewanie elektryczne (3), katalog firm (3), zabytki (2), network optimisation (2), obróbka skrawaniem (3), oprogramowanie dla biur rachunkowych (2), domy z drewna (3), sklep (7), katalog stron (2), domy drewniane (3), oferty (3), kraków (5), katalog www (3), wrocław (6), oczyszczanie organizmu (2), obrazy (3), Łódź (4)\nZabawki drewniane - http://www.planeco.pl/\nTagi: zabawki dla dzieci, sklep z zabawkami ekologicznymi, zabawki eko, zabawki ekologiczne, zabawki na prezent, zabawki na roczek, zabawki drewniane\nNasza przedsiębiorstwo od wielu lat zajmuje się produkowaniem zabawek wykonanych z drewna. Wykonujemy także gadżety dekoracyjne według naszych projektów jak a oprócz tego projektów naszych klientów. Za sprawą najlepszej klasy naszych artykułów zdobyły one uznanie każdego klienta. Naturalnie możemy zapewnić, że stosujemy jedynie i wyłącznie sprawdzone materiały: drewno, naturalny olej, wosk a oprócz tego atestowane farby. Przykładowymi produktami, które mamy w ofercie zabawki, umeblowanie dla dzieci oraz różne akcesoria dla dzieci. Ceny naszych artykułów są bardzo niskie a oprócz tego dlatego też też każdy będzie mógł dać upust na zakup naszych towarów. Namawiamy bardzo serdecznie do zaznajomienia się z pełną propozycją naszych towarów. Z nami każde dziecko będzie całkowicie zadowolone ponieważ każdy z naszych produktów jest wysokiej klasy.\nTytuł wpisu: Zabawki drewniane - http://www.planeco.pl/\nWyposażenie pizzerii - gastro »Dodano - 05.04.2017\nOsoby otwierające nowy lokal gastronomiczny muszą zainwestować w odpowiednie urządzenia. Dobrze, gdy wszystko można znaleźć w jednym miejscu. Ofertę taką ma internetowy sklep GastroSalon. Jest tam do nabycia sprzęt, potrzebny na wyposażenie pizzerii. Do wyboru są m.in. dwukomorowe piece do pizzy, pozwalające osiągnąć b... zobacz szczegóły wpisu »\nWeilei Programatory pamięci »Dodano - 09.11.2017\nProgramatory pamięci eeprom i eprom do odczytu i programowania ze wspomnianymi układami. Producent tworzy programatory oraz adaptery do programatorów. Najwyższy model VP998 obsługuje ponad 100 000 układów programowalnych, a lista ta wciąż rośnie. Bedąc oficjalnym dystrybutorem zapewniamy naszym klientom wiedzę dzięki k... zobacz szczegóły wpisu »


Honda: w stronę umocnienia europejskiej pozycji - Motoryzacja\nHonda: w stronę umocnienia europejskiej pozycji\nPo odświeżeniu oferty modelowej w Europie w 2015 r., Honda zaprezentowała gamę nowości podczas tegorocznej edycji salonu samochodowego w Paryżu. Przy okazji podkreślono również wysoką sprzedaż jaką Honda odnotowała w Europie.\nW swoim paryskim przemówieniu Katsushi Inoue, prezes i dyrektor generalny Honda Motor Europe stwierdził: - W 2016 roku Honda zanotowała na europejskim rynku wyraźny, 31% wzrost sprzedaży w porównaniu z rokiem ubiegłym. (...) Honda jest liderem dynamiki wzrostu w Europie, utrzymując tendencję wzrostową na 5 największych europejskich rynkach [Wielka Brytania, Niemcy, Hiszpania, Włochy oraz Francja]. 60% nabywców to nowi klienci.


Destiny 2 zaprasza na romantyczne zabijanie. Specjalne wydarzenie na serwerach - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościDestiny 2 zaprasza na romantyczne zabijanie. Specjalne wydarzenie na serwerach\nWojciech Gruszczyk 14.02.2018 15:30\nDestiny 2 zaprasza na romantyczne zabijanie. Specjalne wydarzenie na serwerach\nBungie już w przypadku pierwszego Destiny potrafiło zaskoczyć tematycznymi wydarzeniami i firma kontynuuje pozytywną tradycję. Do 20 lutego możecie brać udział w „Karmazynowych dniach”, czyli specjalnym wydarzeniu dla par.\nSpyro Trilogy Remaster w tym roku na PlayStation 4! Sony zadbało o ekskluzywność\nZawodnicy mogą zgarnąć ekskluzywne nagrody za rywalizację w tyglowej playliście Karmazynowych Dni i za ukończenie wybranych aktywności. Twórcy jednocześnie podkreślają, że podczas trwania wydarzenia śmiałkowie zgarną engram oświecenia i karmazynowy engram za każdy zdobyty poziom doświadczenia ponad maksymalny limit.\nDokładną prezentację rozgrywki znajdziecie poniżej. Jest to na pewno dobra opcja dla sympatyków pozycji, którzy spędzają całe dnie na serwerach świata Bungie. Mam jednak wrażenie, że tylko nieliczni zaproszą do zabawy swoją prawdziwą „drugą połówkę”, ale najlepszy kumpel na pewno chętnie wesprze Was swoją giwerą.\nNastępna wiadomość: Twórca Mortal Kombat zdradza swoje ulubione gry na PS4 Ed Boon nie jest anonimową postacią w świecie gier. Starsi gracze bez dwóch zdań znają twórcę serii Mortal Kombat, który do swojego portfolio dołożył...


Strony związane z hasłem: ogłoszenia - strona 1 - Studio biznesu\nChcesz zbyć auto? Poszukujesz mieszkania? Masz zamiar zbyć meble bądź zakupić lodówkę? U nas odszukasz ogłoszenia, które spełnią Twoje marzenia! Po prostu wejdź na domenę ogloszenianet. pl, gdzie masz szansę dodania lub też odczytania rozmaitych ogłoszeń. Wszystko bezpłatnie. Nie musisz obawiać się, że poniesiesz jakiekolwiek koszty. Wystarczy jedynie wypełnić formularz oraz radować się ogłoszeniem, które pojawi się w danej kategorii. Błyskawicznie, bezpłatnie oraz bez jakichkolwiek przeszkód. Wpadnij już dzisiaj, żeby ujrzeć, jak wiele oferujemy.


Będzie 33 tys. łóżek covidowych. Rzecznik MZ przekazał szczegóły - Polityka zdrowotna\nBędzie 33 tys. łóżek covidowych. Rzecznik MZ przekazał szczegóły\nAutor: oprac. JKB • Źródło: PAP • 16 listopada 2021 13:20\nRzecznik Ministerstwa Zdrowia Wojciech Andrusiewicz potwierdził, że regularnie jest zwiększana baza łóżek covidowych. "Do 20 grudnia uruchomimy dodatkowe 13 tys., z czego w listopadzie siedem tysięcy" - dodał.\nPrzybywa łóżek covidowych w polskich szpitalach. Fot. Shutterstock\nRzecznik resortu zdrowia w rozmowie z PAP wyjaśnił, że wtorkowe dane dotyczące zakażeń, czyli 16 590 przypadków to o 18 proc. więcej niż tydzień temu (9 listopada)\nJak zapewnił rzecznik, obecnie przygotowanych jest ponad 20 tys. łóżek covidowych dla pacjentów zakażonych\n- W okolicach 20 grudnia chcemy mieć ok. 33 tys. miejsc covidowych w systemie, przygotowanych na ten odroczony o tydzień, dwa, szczyt czwartej fali, który będzie miał miejsce w szpitalach - zaznaczył\n- Przeprowadzono ponad 82 tys. testów. Co niezwykle istotne, aż 50 tys. zleceń pochodziło wczoraj z podstawowej opieki zdrowotnej. To przełoży się na wyniki dzisiejsze, które w środę zostaną opublikowane. Były już sytuacje, kiedy 40 tys. zleceń pochodziło od lekarzy rodzinnych, ale w ostatnich tygodniach nie osiągaliśmy pułapu 50 tys. z POZ - zaznaczył Andrusiewicz.\nSprawdź: Koronawirus. 16 listopada. Ile zakażeń i zgonów?\nCzytaj: Chirurg przerwał operację. Zabieg dokończyła instrumentariuszka. Szpital dementuje\nAndrusiewicz: uruchomimy dodatkowe łóżka\n- Do 20 grudnia uruchomimy dodatkowe 13 tys. łóżek dla pacjentów z COVID-19, z czego w samym tylko listopadzie - siedem tysięcy. W okolicach 20 grudnia chcemy mieć ok. 33 tys. miejsc covidowych w systemie, przygotowanych na ten odroczony o tydzień, dwa, szczyt czwartej fali, który będzie miał miejsce w szpitalach - poinformował.\nCzytaj: Nowa choroba mocno wpłynie na rynek pracy i liczbę zwolnień lekarskich


Sprzedam działkę 850 m² budowlaną Namysłów\nDziałka budowlana Braterska\nbudowlana droga asfaltowa prostokąt prąd, kanalizacja\nCena: 59 500 zł (70 zł/m²)\nnumer ogłoszenia: KOS-GS-1740-25\nDziałka o pow. ok. 8,5 ara przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, w Namysłowie na osiedlu domów.\nW miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Namysłowie NR XXXIII/321/09 nieruchomość gruntowa niezabudowana została oznaczona symbolem MN mówiącym o przeznaczeniu gruntu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. (...)\nW miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Namysłowie NR XXXIII/321/09 nieruchomość gruntowa niezabudowana została oznaczona symbolem MN mówiącym o przeznaczeniu gruntu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.\nDziałka uzbrojona w następujące media:\nsieć wodno - kanalizacyjna,\nW sąsiedztwie przedmiotowej działki znajduje się :\nDziałka ma kształt prostokąta. Jej ukształtowanie oraz brak zabudowań pozwala przyszłemu właścicielowi na dogodną aranżację terenu i wybór projektu budowlanego. Dogodny i komfortowy dojazd do działki zapewnia droga asfaltowa oraz wykonany zjazd z kostki brukowej.\nDziałka położone w bezpośrednim sąsiedztwie wielu działek oraz domów jednorodzinnych, co dodatkowo uatrakcyjnia zakup przedmiotowej nieruchomości.\nIstnieje możliwość kupienia dwóch działek które bezpośrednio z sobą graniczą (rzut działek przedstawiony na jednym ze zdjęć). Każda z działek o powierzchni ok. 8,5 ara co łącznie daje 17 arów.\nNieruchomość gruntowa zlokalizowana na osiedlu domów jednorodzinnych - kilkominutowy dojazd do centrum miasta umożliwia szybkie załatwianie spraw urzędowych, bankowych, zdrowotnych i innych. W sąsiedztwie Park Północny. Lokalizacja jest doskonała dla osób chcących zamieszkać w cichej i spokojnej okolicy, z dala od miejskiego zgiełku.\nWitam, interesuje mnie na sprzedaż 850 m, Namysłów. Potrzebuję dodatkowych informacji na temat tej nieruchomości. Proszę o kontakt.


ScandiConcept: Diabeł tkwi w luksusie\nDiabeł tkwi w luksusie\nJeszcze nie tak dawno stałam przed wyborem pomiędzy zastosowaniu w domu szkła hartowanego lub desek czy drewna? Szkło czyli new & modern design bez dwóch zdań. Czy może właśnie drewno, gdzie każda belka czy deska są inne. Klasyka i niepowtarzalność. Wybraliśmy drewno, choć rzeczywiście są przygotowane elementy suwne do montażu szkła... Dobrze, że go jeszcze nie ma:) Znalazłam dziś zjawiskowy 181 metrowy apartament w Sztokholmie. Spektakularny loft gdzie projektowanie i rozwiązania techniczne są specyficzne, ale nie należą do rzadkości. Oświetlone schody ze szkła, które wydają się unosić swobodnie. Czyż nie wyglądają jak dzieło sztuki? Do tego podświetlana światłem ledowym poręcz... Przesuwne szklane drzwi osadzone w stosowny system, też niczego sobie:) Przeszklony kominek pośrodku mieszkania, a kuchnia w topowy sposób została połączona z salonem. Gdzieś pomiędzy meblami ukryty jest telewizor, czyli zwyczajnie go nie widać. Podobnie w kuchni, gdzie wszystko ma z góry zaplanowane miejsce. Idę o zakład, że pomiędzy licznymi szufladami jedna z nich mieści w sobie podgrzewane talerze dla gości. Perfekcjonizm doskonały. A po za tym, duży taras, spa, sypialnia, imponująca garderoba... I obok spa z łaźnią wykończona ekskluzywną turecką mozaiką. Rzeczywiście loft robi wrażenie. A skoro diabeł tkwi w luksie to ten luksus musi kosztowny. Jesteście gotowi? Zatem zapraszamy do loftowej przestrzeni !\nAutor: ScandiConcept o 00:05\nEtykiety: apartament, design, dom, Inspiracja, Szwecja


Miejskie pejzaże w Tymusz Gallery | Portal Rynek i Sztuka\nTymusz Gallery to internetowa platforma dla sztuki, która powiększyła swoje portfolio o kolekcję prac Marcina Białasa.\nPosługując się techniką druku wklęsłego, artysta stworzył serię grafik, które składają się na cykl „Organizm nazwany miastem”. Osadzone w konkretnej rzeczywistości, zainspirowane najbliższym otoczeniem prace, oparte zostały na motywach architektonicznych. Głównym założeniem cyklu pozostaje uchwycenie obecności człowieka w przestrzeni miejskiej. Paradoksalnie jednak Marcin całkowicie rezygnuje z pokazania postaci ludzkiej w dosłownej formie, skupiając się na tym, by jak najpełniej oddać „ducha miejsca”, zaś figura człowieka (dominująca we wcześniejszym etapie jego twórczości) potraktowana jest w sposób symboliczny. Również struktura miejska oddana jest niedosłownie. Artysta, portretując rzeczywistość, poddaje ją procesowi transformacji, po to, by zbudować ją na nowo. Punktem wyjścia pozostają miejsca autorowi dobrze znane i oswojone – na czele z Katowicami, w których spędził znaczną część swojego życia. On sam przyznaje się do fascynacji tym miastem, czując się wnikliwym obserwatorem przemian, które dotknęły je w ostatnim czasie.\nMarcin z otaczającej go przestrzeni, potrafi wypreparować poszczególne jej fragmenty. Każdy z nich tworzy autonomiczny organizm, z własną, niezwykle bogatą morfologią znikających w ciemnościach ścieżek, spirali schodów pozbawionych początku i końca, tuneli, wejść, wyjść i niezliczonych pięter. Poprzez fragment oglądamy całość, podążając za autorem. Marcin jednak umiejętnie gubi tropy, sprzyjające identyfikacji miejsca. Oddala to pytanie o jakikolwiek konkretny adres. Nie ma obowiązku “nazywania”, dzięki czemu tworzy się bardzo otwarty obraz, nieobarczony jakąkolwiek nachalną jednoznacznością. To zapis raczej niż opowieść, rodzaj nieciągłej wypowiedzi, sztuka fragmentu, nietrwoniąca swojego znaczeniowego potencjału w wirtuozerskim popisie warsztatowych umiejętności. Powściągliwość wzmaga tajemnicę, poszerzając i pogłębiając przestrzeń tych prac. [Cytat pochodzi z tekstu autorstwa Grzegorza Hańderka]\nW portfolio Tymusz Gallery dostępne są również oparte na improwizacyjnej kresce grafiki Stanisława Kluski, cenionego profesora Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, autora grafik, rysunków i plakatów, tworzą zbiór przejmujących opowieści, pełnych osobistych wspomnień, doświadczeń i metafor. Pod adresem www.tymuszgallery.com znaleźć można największą dostępną w sprzedaży kolekcję dzieł artysty, stanowiących wizytówkę jego twórczości.\nKolekcja prac Stanisława Kluski stanowi reprezentacyjne portfolio artysty, ujawniając jego biegłość warsztatową i pełną swobodę w posługiwaniu się formą i materią graficzną. Wykonane w technice akwaforty prace, oparte na metaforycznej narracji i uniwersalnym przekazie, uznane zostały za wybitne dzieła polskiej grafiki artystycznej. Twórczość Stanisława Kluski zdobyła również uznanie za granicą – w 2014 roku artysta otrzymał główną nagrodę Premio Internazionale di Grafica „Leonardo Sciascia Amateur d’estapmes”, (Grand Prix 2013) w Mediolanie.\nPoczątkowo Tymusz Gallery łączyła w sobie funkcję platformy, promującej twórczość malarki Haliny Tymusz oraz miejsca, w którym można bezpośrednio nabyć jej prace. W przyszłości Tymusz Gallery planuje rozwinąć swą działalność o promocję innych autorów. Ideą jest stworzenie spójnej kolekcji prac, których tematem przewodnim jest figuratywizm.\nHalina Tymusz to autorka nostalgicznych, malarskich poematów, które w wyjątkowy i piękny sposób oddają dziecięcą wrażliwość, prowokując rodzaj sentymentalnego wzruszenia. Malarka, portretując swoich bohaterów, ulega teatralizacji rzeczywistości i sprawia, że dzieci, odgrywając powierzone im role, tworzą własny, tajemniczy świat wyobraźni i marzeń.\nTematyka obrazów jak również ich charakterystyczna kolorystyczna nastrojowość, gra barw, precyzja i technika prowadzenia pędzla sprawiają, że w pracach artystki odnaleźć można zarówno cytaty z twórczości malarzy okresu Młodej Polski, jak również ślady fascynacji mistrzami impresjonizmu.\nPrace malarki od lat cieszą się uznaniem w krajach Europy Zachodniej. Dzięki działalności Tymusz Gallery mają szansę dotrzeć do szerszej publiczności w Polsce i na świecie. Tymusz Gallery działa pod adresem www.tymuszgallery.com.\nFot. Kacper Sędzielewski


Vivian Campbell (Def Leppard) znów walczy z rakiem | Teraz Muzyka\nW 2013 roku u gitarzysty Def Leppard, Viviana Campbella, zdiagnozowano ziarnicę złośliwą. Jeszcze w tym samym roku nastąpiła remisja choroby, w kolejnym było jeszcze lepiej. Niestety nowotwór nie chce do końca dać za wygraną.\nJestem zasmucony faktem, że mój rak powrócił. Jestem niepocieszony, że jego powrót uniemożliwi mi przez jakiś czas wykonywanie mojej pracy.\nWciąż ustalam z moimi lekarzami terminarz leczenia, ale widzimy się już wszyscy wkrótce.\nPosted by Vivian Campbell on 19 czerwca 2015\nZdecydowanie nie ma za co przepraszać! Vivianowi życzymy szybkiego pokonania choroby i powrotu na scenę. Muzyk widzi jeden plus tej sytuacji: tegoroczny Dzień Ojca dzięki niej mógł spędzić ze swoimi córkami.\nDef Leppard nie podał, kto zastąpi gitarzystę podczas najbliższych koncertów. Prawdopodobnie będzie to muzyk zespołu Trixter, Steve Brown, który w przeszłości zajmował już kilkakrotnie miejsce Campbella.\nTagi: piwnica pod baranami, songs while i'm away\nGene Simmons: Winię fanów za brak rockowych gwiazd


31-08-2016 21:50 (aktualizacja: 31-08-2016 21:52)\nFot. Ministerio dasrelacoesexteriores / flickr.com / CC BY-ND 2.0\nW brazylijskim senacie przegłosowano wczoraj wniosek o impeachment (usunięcie z urzędu) prezydent Dilmy Rousseff, która od 12 maja była zawieszona w obowiązkach głowy państwa. Za jej pozostaniem na stanowisku głosowało zaledwie 20 senatorów, 61 było przeciw. Rousseff nie czuje się winna i nie przyznaje się do zarzucanych jej oszustw.\nDilma Rousseff została oskarżona o ukrywanie przed opinią publiczną złego stanu finansowego państwa i podejmowanie decyzji związanych z budżetem bez porozumienia z parlamentem. Miała też zawierać umowy kredytowe w kontrolowanych przez państwo instytucjach finansowych. Zarzuca się jej również branie kredytów bez zgody Kongresu.\nJose Eduardo Cardozo, były prokurator generalny oraz prawnik prezydent Rousseff zapowiedzieli, że odwołają się od tej decyzji do Sądu Najwyższego. Sama zainteresowana konsekwentnie twierdzi, że nie popełniła zarzucanych jej przestępstw, a decyzję o jej odwołaniu nazwała „parlamentarnym zamachem stanu”.\nKoniecznie przeczytaj: Prezydent Filipin: „Chciałbym ich wszystkich wymordować”\nZaraz po impeachmencie, tego samego dnia, o godz. 21.00 polskiego czasu zaprzysiężono na stanowisko prezydenta Michela Temera, konserwatywnego polityka, który z sojusznika stał się zdecydowanym przeciwnikiem Rousseff. Nowy prezydent będzie sprawował urząd do końca trwania obecnej kadencji, czyli przez najbliższe dwa lata.\nCo ciekawe, nowy prezydent jest zamieszany w aferę łapówkarską związaną z brazylijskim potentatem naftowym Petrobras. Ustępująca z urzędu Rousseff nazwała go w senacie „uzurpatorem”. W proces impeachmentu najbardziej zaangażowani byli Eduardo Cunha i Renan Calheiros, również oskarżeni o korupcję w związku z Petrobrasem. W dodatku więcej niż połowa senatorów, którzy głosowali za ustąpieniem Rousseff posiada zarzuty o różne przestępstwa, w tym przemoc fizyczną, łapówkarstwo, wymuszenia i fałszerstwa.\nWarto przeczytać: 77. rocznica wybuchu II wojny światowej - uroczystości na Westerplatte\nObozowisko imigrantów w Calais ma zostać całkowicie zlikwidowane