„Chińczycy są po prostu dumni z tego co osiągnęli”. Anatomia i inżynieria rozwoju Państwa Środka w XXI w. - Chiny24.com\nHome/Rozmawiamy/„Chińczycy są po prostu dumni z tego co osiągnęli”. Anatomia i inżynieria rozwoju Państwa Środka w XXI w.\nLeszek Ślazyk Send an email 10-02-2021\nDziś publikujemy wywiad, którego Leszek Ślazyk udzielił dla portalu “Przemiany ustrojowe”. Rozmowę przeprowadził Mateusz Krycki. Link do pierwotnej publikacji tutaj.\n[Mateusz Krycki] W jakich technologiach przyszłości – a zarazem powiązanych z nimi przemysłach – ChRL przoduje, a w jakich jest challengerem?\n[Leszek Ślazyk] Odpowiedź na to pytanie jest bardzo trudna. A to dlatego, że – co zaskoczyło chyba wszystkie państwa wysoko rozwinięte – Chiny ustanowiły rozwój technologiczny, jako fundament swego rozwoju. Oczywiście, jak to w przypadku Chin Ludowych, wszystko zostało zapowiedziane, przedstawione, widzieliśmy, jak poszczególne projekty są konsekwentnie realizowane. Ale te zjawiska, poza nielicznymi ośrodkami analitycznymi, zostały na Zachodzie zignorowane, lub wręcz wyparte. Chiny w ciągu zaledwie ostatnich 30 lat opanowały technologie, które świat zachodni rozwijał od polowy XIX wieku. Przy czym zaimplementowano tu wszystkie najnowsze osiągnięcia, co sprawia, że i na „starych polach” Chiny wyszły na czoło w światowych rankingach. Przykładem mogą być tu koleje. Pod koniec lat 70. XX wieku Chiny dysponowały ubogą, przestarzałą infrastrukturą kolejową, budowaną według sowieckich wzorców. Dziś Chiny dysponują największą na świecie siecią super szybkich kolei (prędkość podróży do 350 km/h), której sumaryczna długość w sierpniu br. przekroczyła 36 tysięcy kilometrów, a w 2035 roku ma przekroczyć długość 70 tysięcy kilometrów. Budowa infrastruktury tego typu kolei, w tak trudnych warunkach naturalnych jakie panują w Chinach (skały, stepy, wielkie rzeki, laguny, strefy aktywne sejsmicznie, duże strefy występowania tajfunów, wilgotność, wielkie różnice temperatur, etc.) możliwa była dzięki rozwojowi inżynierii budowlanej na najwyższym światowym poziomie (estakady, mosty, tunele, zasilanie elektryczne, systemy monitoringu i sterowanie, itd., itp.). Obecnie Chiny chociażby w obszarze kolejnictwa rozwijają koncepcję pociągów magnetycznych poruszających się na poduszce (maglev) i zamierzają do 2025 uruchomić 2 pierwsze linie komercyjne, z których każda liczyć będzie ponad 150 kilometrów długości. Pociągi (już skonstruowane) poruszać się będą tu z prędkością do 600 km/h. Obecnie istniejące pociągi maglev pierwszej generacji mogą teoretycznie poruszać się z prędkością do 1000 km/h. W prowincji Guangdong rozpoczęto tez prace nad połączeniem tych doświadczeń z konceptem Hyperloop. Warto dodać, że w związku z tymi planami Elon Musk założył tu spółkę celową. Na tych przykładach inwestycji w kolej widać, że dziś w Chinach trudno określić, które technologie są technologiami dnia dzisiejszego, a które przyszłości.\nA co z innymi branżami, sektorami?\nMoim zdaniem, Chiny dziś są niewątpliwym liderem w technologiach telekomunikacyjnych. To jedyne państwo na świecie dysponujące komplementarnymi rozwiązaniami dla systemu 5G. Jednocześnie trwają już zaawansowane prace nad stworzeniem systemu 6G.\nImplementacja systemu 5G, którego zasięgiem do końca 2021 będzie objęte 80% powierzchni Chin, generuje całą lawinę technologicznych przewag, chociażby w obszarze autonomiki pojazdów, automatyzacji produkcji, robotyzacji usług, inżynierii medycznej, rozwoju cloud computing, Big Data, rozwiązań bazujących na sztucznej inteligencji. Chiny zostawiają na tym polu całą konkurencję w tyle. Są w stanie rozwijać nowe modele biznesowe, rozwiązania technologiczne w czasie, gdy chociażby Europa Zachodnia toczy wewnętrzne spory, czy, kiedy i jak budować swoje systemy łączności 5G.\nChiny są również liderem w technologiach blockchain. Istnieje już państwowy system węzłów blockchain obejmujący ponad 200 dużych chińskich miast. Sieć ta z jednej strony jest już wykorzystywana przez chiński system sądowniczy (na przykład do przesyłania dowodów w sprawach prowadzonych przez sądy), z drugiej przez administracje państwową i instytucje finansowe, z trzeciej jest otwarta dla chińskich firm, które mogą ja wykorzystywać dla swoich potrzeb. To trzecie rozwiązanie sprawia, ze nawet małe firmy mogą korzystać z rozwiązań, na które w innych okolicznościach nie byłoby ich stać.\nChiny są liderem jeśli chodzi o rozwój komunikacji i komputerów kwantowych. Świadomość odmienności charakteru komunikacji kwantowej od komunikacji pomiędzy „tradycyjnymi” komputerami sprawiła, że Chiny uznały tę dziedzinę za priorytetową i od pewnego czasu wspierają badania i rozwój komunikacji kwantowej finansowo i organizacyjnie.\nW mojej, i nie tylko mojej, opinii Chiny przodują też w obszarze budowania sieci energetycznych o ultraniskich stratach energii, zarządzanych przy pomocy rozwiązań bazujących na sztucznej inteligencji. Są tu rozwiązania makro („przerzucanie” energii z jednego kraju państwa na drugi), jak i w skali mikro (inteligentne sieci miejskie, które mogą wykorzystywać pojazdy elektryczne podłączone do ładowarek jako tzw. rozproszony powerbank).\nZ moich obserwacji wynika, że Chiny stały się już liderem światowym w zakresie bio-technologii, nano-technologii, nowych rozwiązań z obszaru medycyny. Nie byłoby szczepionki Pfizera przeciw Covid-19, gdyby nie firma Sinopharm (właściciel Fosun Pharm chińskiego partnera Pfizera) odpowiedzialna za badania DNA. Tą szczepionką można się zresztą w Chinach już zaszczepić.\n… właśnie, może nieco więcej o tych obszarach, gdzie Chiny liderem jeszcze nie są?\nChiny są bez wątpienia challengerem jeśli chodzi o technologie kosmiczne i awiację. W pierwszym przypadku Chiny odrabiają straty realizując w formie „kursu przyspieszonego” to, co Stany Zjednoczone i Rosja osiągnęły przez ostatnie 70 lat. W ciągu minionych dwóch dekad ten etap udało się Chinom zrealizować niemal w całości. Chiny mają dziś swój system Deep Space Network, ale mają tez swój system geolokalizacji satelitarnej, który już dziś, zaledwie po dwóch miesiącach działania zaczyna konkurować z amerykańskim GSM jeśli chodzi o wykorzystywanie, zwłaszcza w Azji i Afryce, gdzie dominują chińskie telefony komórkowe.\nW przypadku lotnictwa największą przeszkodą w rozwoju są zapóźnienia chińskiego przemysłu lotniczego w zakresie konstrukcji własnych silników odrzutowych. Chińskie konstrukcje cywilne i wojskowe wciąż jeszcze zależne są od współpracy z państwami trzecimi (Rosja, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone), jednak pod względem rozwiązań konstrukcyjnych, zwłaszcza tych przeznaczonych dla lotnictwa wojskowego, Chiny zaczynają prześcigać mistrzów.\nWbrew temu, co można być sądzić – Chiny są jeszcze pretendentem w robotyce i automatyce. Tu przez dziesięciolecia liderami były ośrodki niemieckie, francuskie, amerykańskie. Jednak, jak w przypadku wielu innych dziedzin, Chiny kładą nacisk na komercjalizacje rozwiązań. To, co zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, w których nie ma ani jednej fabryki robotów przemysłowych, było rozwijane konceptualnie, w Chinach jest implementowane. I to na gigantyczna skalę!\nMamy choćby w pełni zrobotyzowany terminal kontenerowy w Qingdao, mamy w pełni zrobotyzowane fabryki sprzętu AGD firmy Haier, Gree, czy HiSense, wszystkie uruchomione w tym roku. Mamy pierwszą zrobotyzowana farmę (produkcja zbóż) pod Szanghajem, mamy też zautomatyzowaną fabrykę odzieży pronto moda uruchomioną w Hangzhou przez koncern Alibaba. Ta ostatnia, zupełnie nie zauważona na Zachodzie, to ogromne wyzwanie, a jednocześnie potencjalny „game changer” na światowym rynku pracy. Fabryka ta, ma w niemal w pełni zautomatyzowanym procesie realizować krótkie serie dla małych butików, serie odzieży, której fasony są popularne na przykład dlatego, że jakaś znana osoba pojawiła się w ubraniu o danym fasonie w telewizji, czy Internecie. Zainteresowanie takim fasonem może być ulotne, zatem trzeba ubrania dostarczyć do sklepów w trybie ekspresowym (dlatego pronto moda). Ale „od zaplecza” oznacza to stworzenie wielu rozwiązań technologicznych, które z procesu produkcji odzieży wykluczą ludzi. I tu Chiny z challengera zmieniają się w lidera.\nTrudno przewidzieć dalszy rozwój sytuacji. Kilka czynników będzie miało na nią wpływ, z jednej strony – możliwości i wola realizacji planu gospodarczego nakreślonego przez Komunistyczną Partię Chin (KPCh), z drugiej – posiadanie i właściwa alokacja potrzebnych środków. Zapewne będziemy coraz częściej zaskakiwani kolejnymi osiągnięciami Chin w zakresie technologii istniejących, jak i nowych.\nSkoro mowa o partii i jej planach – jakie priorytety rozwojowe zakłada rząd w Pekinie i w jakiej perspektywie czasowej? Czy istnieje jakiś oficjalny dokument strategiczny w tym zakresie i jakie miejsce ma w nim rozwój nowych, zaawansowanych technologii, w tym inwestycje w R&D?\nW dobrym momencie Pan pyta. Xi Jin Ping 19 listopada br. podczas wideokonferencji z udziałem największych przedstawicieli biznesu z krajów APEC (tłum. red. Asia-Pacific Economic Cooperation) wygłosił właśnie przemówienie o upowszechnianiu nowego modelu rozwoju, w którym najważniejszym czynnikiem powinny być innowacje. To one mają być wspólnym mianownikiem dla przemysłu, nauki i edukacji, finansów, rozwoju społecznego. To one mają tworzyć sieci powiązań i łańcuchy dostaw lokalnie i globalnie. I to innowacje mają zapewnić długoterminowy rozwój gospodarczy Chin. Jak wskazał sam Xi Jin Ping – wymagać to będzie modernizacji aparatu instytucjonalnego, ale też ograniczania izolacjonizmu.\nBrzmi to dość abstrakcyjnie wobec panującego, także w Polsce, pojęcia o ustroju Chin…\nRzeczywiście, takie można odnieść wrażenie, ale fakty są takie jak są. Proszę spojrzeć na tak zwane pierwsze źródła. Takie deklaracje i takie ruchy rząd chiński planuje. W swoim wystąpieniu w APEC Xi wyraźnie zapowiedział, że Chiny będą sprzeciwiać się protekcjonizmowi, obniżając cła, stymulując import towarów i usług, ułatwiając inwestorom zagranicznym dostęp rynku Państwa Środka.\nDowodem tych intencji i planów rządu chińskiego może być niedawno podpisane porozumienie o wolnym handlu RCEP (tłum. red. Regional Comprehensive Economic Partnership), ale też zapowiedzi przystąpienia do – kluczowego dla tego regionu – Wszechstronnego i Postępowego Porozumienia na rzecz Partnerstwa Transpacyficznego (Comprehensive and Progressive Agreement for Trans-Pacific Partnership).\nMożna te deklaracje oceniać na różne sposoby, ale z pewnością wychodzą one poza tą powszechną opinię publiczną. I co do – nazwijmy to – tendencyjności opowiadania o tym, co dzieje się w Chinach, czy w kontekście ograniczonej świadomości i wiedzy o współczesnych Chinach, także w Polsce, trzeba by przeprowadzić co najmniej ze trzy takie wywiady…\n…wróćmy więc może do wątku głównego i strategii rozwojowej. Pytałem o priorytety i ich formalne, instytucjonalne umocowanie.\nPodstawowym dokumentem wyznaczającym priorytety rozwojowe Chin są założenia do 14 planu pięcioletniego (2021 -2025) oraz realizacji strategicznych celów do 2035 roku, przyjęte 26-29 października br. w ramach 19 Plenum Komitetu Centralnego KPCh. Doświadczenia ostatnich 4 lat (w tym prezydentura Donalda Trumpa), a zwłaszcza doświadczenia pandemiczne uzasadniły i potwierdziły słuszność koncepcji promowanej przez Xi Jinpinga i jego środowisko, stanowiącej, iż Chiny powinny odejść od modelu rozwoju gospodarczego bazującego wyłącznie na eksporcie, i rozwinąć swój popyt wewnętrzny.\nJeśli chodzi o aktualne konkrety, to jest tego trochę. Czy mogę posłużyć się pewną ściągawką? Warto niektóre fragmenty uchwał zacytować wprost.\nZatem, wnioskując z prac wspomnianego Plenum, w najbliższych 5 latach Chiny m.in. planują: osiągnąć podstawy „nowoczesnego państwa socjalistycznego”, co ma oznaczać osiągnięcie statusu kraju silnego gospodarczo, naukowo i technologicznie, ale też wzrost dochodów mieszkańców, zarówno miast, jak i wsi. Czynnikiem zmian ma być lepsza jakość produkcji oraz wydajność na rzecz pełniejszego wykorzystania potencjału rozwojowego. Chiny mają być miejscem dokonania przełomów w kluczowych technologiach. Przewodnim motywem nowego planu będą: nowa industrializacja, sztuczna inteligencja, wysokie technologie, urbanizacja i modernizacja rolnictwa. W czasie trwania najbliższej 5-cio latki ma przyspieszyć industrializacja, informatyzacja, urbanizacja, ale i modernizacja rolnictwa, mają też powstać sprawniejsze instytucje nowoczesnego systemu gospodarczego.\n…przepraszam, jak to odczytywać? Bo brzmi enigmatycznie i – pardon – propagandowo.\nKPCh w swojej retoryce może i wydaje się ciężkostrawna, ale jeśli odrzucić „filtr” i skojarzenia z PRL, a przyjąć zarazem obiektywną optykę na politykę gospodarczą i jej obecne efekty łatwiej będzie zrozumieć ten unowocześniony socjalizm rynkowy. Chiński rząd mówi o nim „socjalistyczny system gospodarki rynkowej” i w ramach nowej pięciolatki ma on zostać poprawiony, zmodernizowany.\nRealizacja tych celów wiąże się ze stworzeniem silniejszego rynku wewnętrznego, w tym bardziej zoptymalizowanej, bardziej zaawansowanej technologicznie bazy przemysłowej. Ekonomia Chin ma opierać się na tzw. podwójnym obiegu, czyli rynku wewnętrznym, napędzającym rozwój i konsumpcji stanowiącymi „pierwszy obieg”, oraz eksporcie i otwartości na inwestycje/współpracę zagraniczną, stanowiącymi obieg drugi).\nCo jeszcze zawiera nowy plan pięcioletni?\nCo ciekawe, rozwój Chin ma uwzględniać troskę o naturalne środowisko oraz ekologię. W najbliższej 5-cio latce wprowadzone zostaną pierwsze mechanizmy, które mają zapewnić realizację zapowiedzi osiągnięcia przez ChRL neutralności pod względem emisji CO2 do 2060 roku.\nTo odważna deklaracja, zważywszy na zarzuty wobec Chin odnośnie do wpływu ich przemysłu na klimat…\nTak, ale uwzględniając postęp technologiczny w zakresie robotyzacji i automatyzacji, a także potężne inwestycje infrastrukturalne na różnych poziomach komunikacji transportowej, ten plan wcale nie musi być mrzonką.\nPrzerwałem Panu, wróćmy do priorytetów strategicznych.\nTo, na co warto zwrócić jeszcze uwagę, to planowane przyspieszenie modernizacji sił zbrojnych Chin. Chiny kładą nacisk na poprawę jakości i efektywności armii. W roku 2027 zakończy się jeden z kluczowych etapów jej modernizacji. Armia Ludowo-Wyzwoleńcza ma stać się silnym, nowoczesnym ramieniem zbrojnym Chin służącym obronie granic, suwerenności i integralności kraju. Jak podają chińskie źródła – proces ten przebiegać będzie z uszanowaniem zasad pokojowego współistnienia.\nWreszcie, według założeń planu pięcioletniego PKB w przeliczeniu na jednego mieszkańca ma osiągnąć poziom krajów umiarkowanie rozwiniętych. Oznacza to, że liczba osób o średnich dochodach ulegnie w Chinach znacznemu wzrostowi w porównaniu ze stanem obecnym. Mówimy tu o setkach milionów obywateli Państwa Środka. Wszyscy obywatele Chin mają uzyskać równy, pełnoprawny dostęp do podstawowych usług socjalnych i publicznych. Różnice w poziomie życia pomiędzy miastem, a wsią mają się zdecydowanie zmniejszyć. Chiny mają stać się państwem prawa i sprawiedliwości społecznej w pełnym rozumieniu tych pojęć.\nJakie miejsce w tej strategii rozwoju mają mieć zaawansowane technologie?\nW każdym z powyższych założeń rozwój nowych i przełomowych technologii ma pełnić rolę kluczową. Spectrum tych technologii jest znacznie większe niż technologie cyfrowe, na których ostatnio koncentrują się zachodni komentatorzy. Co jest niezwykle istotne – rozwój technologii ma wpływać na wzrost zamożności społeczeństwa jako całości, to zaś ma sprzyjać wzrostowi wspomnianej wewnętrznej konsumpcji, która z kolei w wieloraki sposób przekładać się będzie na dalszy rozwój technologii.\nAle perspektywa 5-cio letnia jest w Chinach „tym, co na teraz”. Chiny konstruują plany w znacznie dłuższej perspektywie czasowej, znacznie bardziej złożone i wielowymiarowe. Chińska Akademia Nauk od 2004 roku opracowywała implementowany już obecnie program „China Roadmap 2050” (z inicjatywy KPCh), który zawiera założenia ogólne i szczegółowe (dotyczące realizacji) plany rozwoju 18 kluczowych obszarów funkcjonowania państwa. Są to zagadnienia tak różne, jak polityka zdrowotna, czy produkcja nanomateriałów, ochrona zasobów wody, czy energetyka. Chiny starają się działać strategicznie i nie pozostawiać zbyt wielkiej przestrzeni przypadkowi.\nJak w ogóle wygląda system instytucji administrujących obszarem innowacji, R&D? Kto, za co odpowiada? Znów, jaka jest rola partii, a jaką funkcję pełnią same firmy, oraz ich zarządy?\nW całym systemie ChRL Komunistyczna Partia Chin odgrywa oczywiście rolę kluczową. To ona jest siłą sprawczą, inicjatorem i motorem wszelkich działań w obszarze rozwoju państwa. Rzuca to światło na poziom wiedzy ogólnej (czy raczej stereotypowej opinii) na temat działania tej organizacji. KPCh jest niezwykle pragmatyczna i racjonalna w swoich działaniach w obszarze nowych technologii i innowacji i opiera swoje działania o wskazania fachowców, naukowców, praktyków. Dziś krystalizuje się w Chinach proces rozwijania nowych, nowatorskich technologii.\nMożna powiedzieć, że Chiny jako państwo działa zgodnie z założeniami przedstawionymi przez Marianę Mazzucato w książce „Przedsiębiorcze państwo”. Przekierowuje fundusze na badania podstawowe, wspiera je, aktywnie stymuluje współzależności i współpracę pomiędzy światem nauki, a światem realnej gospodarki. A następnie przechodzi do zaawansowanych prac badawczo-rozwojowych na bazie uzyskanych wyników i syntez.\nWidać w chińskim modelu nawiązania m.in. do wzorców niemieckich, gdzie obok łańcucha firm państwowych i prywatnych zaangażowanych w produkcję hi-tech, tworzone są działy uniwersytetów, instytutów badawczych, sieci start-upów i spinoffów, współpracujących z działami R&D wspomnianych firm, które obligowane są do łożenia na badania i rozwój, a które jednocześnie są zmuszane do nieustannej aktywności rynkowej. Jednym słowem – to państwo stymuluje rynek technologii, tworzy sieć wsparcia innowacji i produkcji, ale też tworzy konkurentów dla firm, które zyskują dominującą pozycje na swoim rynku.\nCzyli – paradoksalnie – ChRL ma swój sposób na monopolizację?\nTak, tak to można ująć. Co widoczne jest dziś gołym okiem: władze w Chinach nie pozwalają na utrwalanie się pewnych układów. Oczywiście mamy tu olbrzymy jak Alibaba, Tencent, Baidu, czy Huawei, ale każda z tych firm ma przynajmniej jednego dużego, groźnego konkurenta. Spójrzmy chociaż na świat serwisów. Cały Zachód korzysta z monopolizujących swój kawałek internetowego tortu usługodawców jak Amazon, Facebook, Youtube, Twitter, Google. Oni nie mają żadnej realnej alternatywy, czyli bezwzględnie dyktują warunki. W Chinach na rynku płatności mobilnych jest dwóch graczy większościowych (Alibaba, Tencent), ale systemy takich płatności rozwijają również i inne firmy, one działają na 8-10% marginesie, ale są gotowe w każdej chwili przejąć znacznie większą część rynku. To samo dotyczy każdej innej formy serwisów internetowych, internetowych biznesów. I jeśli przyjrzeć się bliżej, to okazuje się, że zazwyczaj za „maluchami” stoi państwo, które włącza ich w duże projekty państwowe.\nCiekawą powiedział Pan rzecz a propos badań podstawowych. Nadal spotkać się można z opinią, że Chiny „kopiują technologie”, nie tworzą nowych. Jeśli Chiny inwestują w badania podstawowe, to w pewnym sensie własny system badań podstawowych zadaje temu stereotypowi kłam – czy tak to można rozumieć?\nOgólnie rzecz biorąc – tak, zwłaszcza, gdy Chiny wyszły z paradygmatu konkurowania siłą roboczą w stronę przewag opartych na produkcji z wartością dodaną i innowacjach.\nW uproszczeniu można powiedzieć, że udało się Chinom stworzyć pomost między przemysłem i nauką z wykorzystaniem własnych zasobów, ale też kapitału intelektualnego uzyskanego w renomowanych uczelniach spoza Chin. I ważnym filarem tego pomostu jest powiązanie właśnie badań podstawowych z całym sektorem R&D. Uniwersytety analizują i kreują idee, instytuty badawcze szukają zastosowań wyników badań podstawowych w pozanaukowych dziedzinach funkcjonowania społeczeństwa i państwa; a start-upy, spinoffy – mają za zadanie wykorzystać pracę tych instytutów i zamieniać je w produkt rynkowy.\nNa końcu łańcucha są firmowe działy R&D – współpracują one ze wszystkimi interesariuszami, centrami badań i start-upami, a także we własnym zakresie rozwijają efekty wcześniejszych prac, by wprowadzić produkt na masowy rynek.\nA wracając do pytania głównego – gdzie w tym systemie jest rola partii?\nNa wszystkich tych etapach partia pełni rolę nadrzędną, monitoruje, motywuje i zaleca. To partia też ostatecznie tworzy priorytety z punktu widzenia państwa, kładzie nacisk na działania, które są dla państwa najistotniejsze. Powoduje, że w odróżnieniu od sytuacji w państwach „wolnorynkowych” firmy prywatne łożą i wspierają badania podstawowe (vide firma Tencent i jej coroczny konkurs Xplorer Prize), lub angażują się w obszary istotne dla państwa, a niekoniecznie zasadne z punktu widzenia krótkoperspektywicznej percepcji firm prywatnych skupionych na generowaniu zysków i redukcji niepotrzebnych kosztów. I właśnie dlatego wielkie chińskie koncerny uruchomiły w tym roku równie wielkie programy rozwoju produkcji materiałów półprzewodnikowych. To efekt amerykańskiego embarga na dostawy procesorów dla firm chińskich. Bądź zaangażowały się poważnie w duże projekty związane z przemysłową hodowlą świń i krów. Co wynika z kryzysu na rynku wieprzowiny spowodowanym pomorem trzody chlewnej, zależnością od importu mleka, którego spożycie w Chinach rośnie o kilkanaście procent rok do roku.\nReasumując: partia wskazuje kierunki, firmy w zakresie własnych potencjałów realizują zadania, przy czym czynnik ekonomiczny i zyski pozaekonomiczne mają tu znaczenie kluczowe.\nCzy można zatem porównywać ten model do ustroju ZSRR?\nTen model nie ma nic wspólnego z rozwiązaniami stosowanymi w Związku Radzieckim, gdzie rozwój techniki i technologii nie miał istotnego wpływu na rozwój społeczeństwa, na wzrost jego zamożności. Zadowolenie społeczne jest dla władz chińskich kwestią kluczową, fundamentem ich społecznej legitymacji. Niektórym trudno w to uwierzyć, bo znają relacje tylko z jednej strony, ale tak to wygląda. W ChRL nie chcą popełniać błędu komunistów radzieckich. Mogą rozwijać się gospodarczo tylko dzięki realnej akceptacji ze strony obywateli i dzięki inwestycjom w strategiczne branże przyszłości. Inaczej państwo się rozpadnie.\nCzy ChRL (rząd, podległe instytucje, ośrodki naukowe lub R&D) ma jakąś swoją definicję innowacji i paradygmat rozwoju? I czy różni się on od perspektywy Zachodu)?\nDefinicja innowacji nie różni się w Chinach niczym od definicji tego pojęcia w Polsce, Europie, na świecie. W ostatnich latach ocena innowacji nabiera za to ostrości. Ostatnio obserwuje się, iż jakość wniosków patentowych zgłaszanych i rejestrowanych w Chinach zyskuje znacząco na wartości. W dzisiejszych realiach chińskie instytucje odpowiedzialne za ochronę własności intelektualnej nie traktują rozwiązań ledwie racjonalizatorskich jako wynalazków, co jeszcze 15 lat temu było nagminną praktyką, mająca na celu podnoszenie statystyk. Dzisiaj Chiny tego nie potrzebują, nie chcą.\nJak już wspomniałem w działaniach Chin Ludowych priorytetem jest państwo. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Państwo jest priorytetem w filozofii politycznej stosowanej w krajach Azji Południowo-Wschodniej. Na tym gruncie rosła nowoczesna Japonia, Korea Południowa, Tajwan, Singapur. Silne i sprawne państwo może zapewnić warunki rozwoju wszystkich obywateli. Dlatego też i Chiny więcej uwagi poświęcały, poświęcają i poświęcać będą rozwojowi instytucji państwa, niż każdej jednostce, każdemu obywatelowi z osobna. Ponieważ dziś to rozwój technologii determinuje przyszły rozwój państwa, zatem państwo pochyli się bardziej nad tym aspektem, niźli nad jak najszybszą poprawą warunków życia wszystkich tych obywateli, którzy jeszcze doświadczają ubóstwa. Ale ten model działania się sprawdza, to rozwiązanie, takie ustawienie priorytetów powoduje, że obywatele zyskują narzędzia, dzięki którym mogą sami aktywnie piąć się w górę, ku swym marzeniom. W ChRL rozwój technologii ma i będzie miał znaczenie istotniejsze dla władz, niż proste działania mające na celu podniesienie poziomu zadowolenia różnych grup społecznych. Dziś władze w Pekinie posiadają dodatkowo spory kapitał zaufania społecznego, o czym już mówiłem. Obecna sytuacja w USA, czy w Europie w prosty sposób pokazuje Chińczykom, czyj sposób sprawowania władzy, czyj koncept priorytetów jest właściwszy dla państwa i lepszy dla jego mieszkańców.\nJeśli miałby Pan wymienić najważniejsze przedsiębiorstwa, konglomeraty chińskie, które będą istotne dla przyszłości technologii na świecie – jakie to firmy?\nW chińskich realiach organizacją, od której zależy przyszłość technologii na świecie jest Komunistyczna Partia Chin. To od jakości jej elit zależy przyszłość każdego aspektu funkcjonowania Chińskiej Republiki Ludowej razem i z osobna. W Chinach nie ma pojęcia własności w naszym rozumieniu, wszystko w Chinach jest państwowe, pojęcie „własności prywatnej” dotyczy de facto dzierżaw, które można przedłużać, które można dziedziczyć. Firmy w Chinach, nawet te największe, to swego rodzaju „ajencje”, które pozwalają „ajentom” i ogromnym rzeszom zatrudnianych przez nich ludzi rozwijać się, zarabiać, poprawiać swój byt materialny i intelektualny. Ale w przypadku tych firm ostatnie słowo należy do partii. Tu doskonałym przykładem może być spółka należąca do Jacka Ma, twórcy słynnej Alibaby, który miał wprowadzić na giełdę spółkę Ant Financial, która to miała pobić rekord świata jeśli chodzi o wymiar finansowy debiutu giełdowego. Premiera giełdowa liczona w dziesiątkach miliardów dolarów została odwołana, ponieważ Jack Ma postanowił zastąpić państwo w określeniu charakteru działalności swojej spółki. On uznał, że to spółka technologiczna, państwo, że finansowa. IPO zostało przesunięte na później.\nObawiam się, że biorąc pod uwagę stan naszej wiedzy na temat tego, co się aktualnie dzieje w Chinach, wskazywanie najważniejszego przedsiębiorstwa, które będzie istotne dla przyszłości technologii na świecie jest zadaniem niewykonalnym. Znamy ledwie kilka chińskich firm, w wielu przypadkach nie zdajemy sobie sprawy jak młode są to firmy, albo jak nowe są niektóre z ich rozwiązań. Firma Xiaomi liczy ledwie 10 lat. Aplikacja WeChat pojawiła się jako pomysł na spotkaniu pracowników spółki Tencent również 10 lat temu. Spółka, która opracowała satelitę dla pierwszych prób systemu 6G liczy niecałe 2 lata. Która z technologii opracowywanych przez Chińczyków teraz może mieć przełomowe znaczenie dla przyszłości innych technologii na świecie? Czy będzie to elektrownia termonuklearna? A może wynik prac nad uniwersalnym lekiem przeciwnowotworowym? A może uboczny efekt badań nad transmisjami kwantowymi? Nie wiemy tego.\nPrzejdźmy do pytań o pewne uwarunkowania trwałości lub dynamiki modelu rozwojowego ChRL. Uporządkujmy to nieco i zsyntezujmy. Skoro wspomniał Pan o filozofii politycznej podsumujmy- najpierw to jaki wpływ na politykę rozwojową ChRL ma ustrój ChRL, ale sensu largo, czyli – system polityczny, kultura polityczna, czy kultura strategiczna?\nUstrój ma znaczenie fundamentalne. Właściwe połączenie idei państwa (dobra państwa przekładającego się na dobro obywateli), trwałości władzy, namysłu przy tworzeniu planów, a także czerpanie wzorów wypracowanych przez sąsiadów (Japonia, Korea Południowa, Tajwan, Singapur), jak i inne czynniki ustrojowe sprawiają, że Chiny mają warunki, by koncentrować się na rozwoju, nie marnotrawiąc energii wewnętrznej na pokonywanie przeszkód generowanych przez chociażby wszystkie młode demokracje, tudzież dyktatury. Polityka innowacyjności w Chinach wynika nie z charakteru ustroju, ale z dojrzałości decydentów, ich zrozumienia sytuacji aktualnej i umiejętności współpracy z doradcami.\nJakie więc priorytety, cele strategiczne, polityczne, gospodarcze i geopolityczne, wewnętrzne i zewnętrzne wyznaczają Ci decydenci? Jaki mają pomysł na Chiny XXI wieku?\nChiny Ludowe określiły swój najważniejszy cel w okresie przekazywania władzy przez Hu Jintao Xi Jinpingowi. On ten cel ogłosił: Chiny chcą wrócić na należne im miejsce. Czyli być Państwem Środka. I tej idei podporządkowane są wszystkie inne działania. Chiny – jak się wydaje – nie mają aspiracji zastąpienia USA w roli światowego policjanta. Nie zamierzają ingerować w wewnętrzne sprawy państw, z którymi utrzymują stosunki dyplomatyczne (Amerykanie przyjęli model narzucania swojego systemu wartości, również siłą), a wyłącznie koncentrować się na relacjach handlowych, gospodarczych i w tym obszarze wywierać ewentualnie presję (vide Australia). Istotną kwestią dla Chin i ich najważniejszym priorytetem w polityce międzynarodowej jest jak najdłuższe utrzymanie w miarę stabilnej sytuacji, która nie spowoduje, że Chiny będą zmuszone zaangażować się fizycznie poza swoimi granicami. To okres prawdopodobnie 10 najbliższych lat. W tym czasie Chiny chcą uzyskać pełną niezależność gospodarki własnej od czynników zewnętrznych.\nI tutaj kluczowy jest właśnie rozwój technologiczny, stymulowanie innowacyjności to droga do osiągnięcia sukcesu gospodarczego. Ponieważ rozwój technologiczny jest priorytetem państwa, czynniki takie jak dostępność kapitału intelektualnego (wewnętrznego, zewnętrznego, w podziale na członków diaspory i obcokrajowców), infrastruktura, planowanie, wdrażanie badań i prac rozwojowych są podporządkowywane i dostosowywane do realizacji tego priorytetu.\nCzynniki militarne mają znaczenie? Potrzeby wojska są katalizatorem?\nCzynniki militarne, a zwłaszcza doktryna militarna Chin (defensywna) są, jak w przypadku wszystkich państw o dużym zapleczu technologicznym, stymulatorem dalszego rozwoju technologii. Ostatni przykład: aprowizacja żołnierzy chińskich na pograniczu indyjskim realizowana przy pomocy autonomicznych dronów. Oczywiście rozwiązanie będzie wykorzystywane przez firmy kurierskie.\nA czy kultura, tożsamość, wymiar religijny, duchowy ma wpływ na definiowanie i realizowanie wspomnianych celów strategicznych? – Etos pracy, język, taoizm, konfucjanizm etc.?\nTe zmienne mają raczej wpływ na możliwość realizacji polityki rozwojowej i jej kształt. Inaczej mówiąc, w wielu aspektach polityka taka nie byłaby do zrealizowania w warunkach europejskich. Etos pracy zastąpiony został w Chinach wizją sukcesu indywidualnego i zbiorowego (hasło „China Dream”), jako, że w realiach ultra-biednego państwa, jakim były Chiny pod koniec lat 70. XX wieku i jakim pozostawały przez lata 80. Było ono znacznie bardziej efektywne i zrozumiałe. Taoizm, konfucjanizm w realiach Chin Ludowych należą do „mitów i legend” przypisywanych uparcie Chinom Ludowym przez teoretyków nie mających kontaktu z Chinami „organicznymi”. Jest ich w Chinach Ludowych tyle, ile na polskiej wsi. Państwo potraktowało instrumentalnie chęć ludzi do poprawienia swoich warunków egzystencji, i tak jest do dzisiaj. Państwo stwarza warunki, wspiera, wykorzystuje chęć realizacji aspiracji materialnych i niematerialnych obywateli, wskazując, iż obszar nowych technologii będzie przezeń najwyżej premiowany.\nDopytam – co z poczuciem tożsamości wspólnotowej w kontekście budowania tego nowoczesnego państwa socjalistycznego? Istnieje w ogóle identyfikacja narodowa, np. na poziomie wyższych czynników partyjnych, czy może dominuje identyfikacja klasowa? I czy ten wymiar kultury, aby nie wpływa na chiński etatyzm?\nPoczucie wspólnoty narodowej, czy wręcz nacjonalizm to zjawisko, które jest obecne w Chinach Ludowych od początku XXI wieku. Oczywiście, istniało ono wcześniej, ale teraz ma zupełnie nowy charakter, wciąż ewoluuje, a zarazem się wzmacnia. Chińczycy są po prostu dumni z tego co osiągnęli, patrzą na swoje państwo i na siebie samych z innej perspektywy niż 20 lat temu. I jeśli w przeszłości ta duma była faktycznie kreacją wyższych czynników partyjnych, to dziś ma charakter „popularny”. Ale jak ma nie mieć? Ja sam przebywając w Chinach od połowy lat 90. Często doznaję uczucia zdumienia widząc zmiany, które mając ogromną skalę i znaczenie odbywają się w czasie niewyobrażalnie krótkim. Identyfikacja klasowa? Ona ma dziś charakter anachronicznie symboliczny, w partyjnej narracji pojawiają się i przodownicy pracy, i bohaterowie czynu, ale służy ona dowartościowaniu „dołów” w realiach państwa, które położyło nacisk na nowe technologie i intelekt. Najnowszym, ewolucyjnym trendem w polityce społecznej Chin staje się egalitaryzm, ale rozumiany inaczej, niż sobie to natychmiast wyobrażamy. Państwowa propaganda promuje obraz społeczeństwa, w którym każdy dla każdego jest ważny, w którym nikt nie jest wykluczony. Obraz świata, który nie radzi sobie z pandemią wzmacnia ten przekaz, wpływa na jego odbiór społeczny, zrozumienie. Te przemiany społeczne w Chinach są niezwykle fascynujące, powinny być badane, analizowane, ich poznanie pozwoliłoby nam zrozumieć zarówno kierunek, jak i rzeczywisty cel zmian zachodzących w Chinach, w państwie rozumianym jako całość. Moglibyśmy też ocenić ile w nich celowego działania władz, a ile wyniku prac chińskich socjologów, antropologów kultury (tak, tak), a ile przypadku (jak agresywny ruch Donalda Trumpa, czy pandemia).\nWróćmy jeszcze do czynników zewnętrznych – np. ruchów USA, relacji z UE i innymi krajami, blokami państw . Skoro Chiny dążą jednak do pewnej autarkii – na ile KPCh – używając eufemizmu – ogląda się na sąsiadów lub inne państwa w realizacji swoich rozwojowych priorytetów?\nCiekawe pytanie. Jak już wspomniałem wcześniej: czynniki zewnętrzne, zwłaszcza nieracjonalna polityka administracji Trumpa spowodowały przyspieszenie wcześniej zainicjowanych procesów. Paradoksalnie, sukcesem USA było obnażenie słabości modelu rozwojowego Chin, które chciały kontynuować politykę otwartości, relacji win-win. Okazało się, że istnieją sytuacje, w których siły zewnętrzne mogą potraktować rezultaty pogłębionej współpracy (choćby na polu komponentów półprzewodnikowych) jako oręż wymierzony przeciwko Chinom. Wniosek: Chiny muszą stać się jak najszybciej samowystarczalne, niezależne, samodzielne. I ten cel zostanie osiągnięty tak szybko, jak to możliwe. Oczywiście Chiny będą budować liczne, wielowymiarowe relacje międzypaństwowe, ale ze znacznie większym dystansem, niż to miało miejsce do tej pory.\nCzy to się jednak nie kłóci z oświadczeniem Xi o otwartości na współpracę, o którym mówił Pan wcześniej?\nXi postuluje inny model otwartości, tzw. „Dwa Obiegi”, a nie jeden mechanizm kompaktowy. Dziś ta otwartość oznacza, że organizacje, które chcą z Chinami pracować, muszą być w Chinach obecne.\nKto jest więc głównym rywalem, a kto przyjacielem Chin w stosunkach gospodarczych, związanych zwłaszcza z technologiami, czy innowacjami, o których była mowa na początku?\nChiny nie mają dzisiaj przyjaciół w obszarze nowych technologii, ponieważ w różnym stopniu i w różnej formie postęp w Chinach postrzegany jest jako rosnące zagrożenie. Tym większe, im mniejsza jest wiedza na temat szczegółów. Nie zmienia to faktu, że państwa takie jak Japonia, Korea Południowa, Tajwan, Niemcy, Francja, Stany Zjednoczone, Finlandia, Holandia, Wielka Brytania, Włochy, Rosja, Czechy, Estonia, itd. współpracują z firmami chińskimi w Chinach i poza Chinami. Kalkulacja ekonomiczna, a także uwarunkowania technologiczne sprawiają na przykład, że firmy motoryzacyjne z Niemiec, czy Stanów Zjednoczonych koncentrują się na rozwoju rozwiązań e-mobilności w Chinach. To samo dotyczy autonomii pojazdów. Firmy jak Mercedes-Benz, czy BMW zawiesiły swoje europejskie programy pojazdów autonomicznych, przeniosły je do Chin. Tyle, że tu, w Chinach firma Geely (m.in. właściciel Volvo) tworzy swój własny system kierowania pojazdami autonomicznymi, który będzie bazował na własnych satelitach firmy. W dzisiejszym układzie geopolitycznym, zważywszy na wielkość i potencjał rynku chińskiego rywalizacja pomiędzy chińskimi firmami technologicznymi a zagranicznymi ma charakter raczej pozorny. Koniec końców firmy zagraniczne bez chińskich pieniędzy nie mają szans na rozwój swoich technologii. A jak pokazuje przykład Toyoty i jej systemu ogniw wodorowych – pozorni sojusznicy mogą być mordercami rozwoju. Toyota po latach prób wprowadzenia rozwiązania na rynki światowe musiała ulec presji ze strony amerykańskiej. Odsprzedała więc technologię Chinom, które tej presji amerykańskiej nie podlegają, i w ciągu zaledwie 2 lat technologie wodorowe stały się kolejnym motorem rozwoju gospodarczego Chin.\nA które z krajów europejskich są kluczowymi partnerami technologicznymi ChRL i dlaczego?\nTu odpowiedź jest prosta: Niemcy. Jest tak, ponieważ Niemcy mają wiele do zaoferowania i prowadzą politykę, w której priorytetem są kwestie ekonomiczne. Niemcy są obecnie najważniejszym partnerem handlowym i technologicznym w Europie. Jedynym państwem, które w relacjach z Chinami ma nadwyżkę handlową. Administracja Angeli Merkel doskonale rozumie uwarunkowania współpracy z Chinami i pracy firm zagranicznych w Chinach i porusza się w tej przestrzeni znakomicie.\nKontynuując wątek chińsko-europejskich relacji – historia Huawei w kontekście rozwoju 5G w Europie jest ostatnio bardzo popularna, a niektóre kraje zaczynają zamykać przed nią drzwi. Czy może Pan uporządkować fakty w tej sprawie, wyjaśnić problematykę, istotę sporu ?\nUporządkowanie faktów to zadanie na wiele dni. Istota sporu jest prosta: Huawei wbrew temu co sądzono o tej i innych chińskich firmach przekroczyła barierę, którą firmy japońskie pokonały na przełomie lat 70. I 80.: firmy chińskie zaczęły być twórcze. Huawei zaproponował komplementarne rozwiązania dla systemu 5G: zarówno od strony sprzętowej, jak i programowej. Komplet. W tym samym momencie żadna inna firma, czy instytucja na świecie nie była w stanie przedstawić oferty konkurencyjnej. Przypadek Huawei uwidocznił nagle wiele problemów, które dotychczas nie były zauważane na Zachodzie. Amerykański pomysł, by tworzyć gospodarkę bazującą na handlu, usługach i operacjach finansowych okazał się być zgubny nie tylko dla rozwoju technologii, ale przede wszystkim dla bazy wytwórczej. Stany Zjednoczone to ojczyzna Boston Robotics, a jednocześnie państwo nie posiadające żadnej fabryki robotów przemysłowych. Firma Apple tworzy świetne urządzenia będące światowymi hitami, ale nie jest w stanie produkować ich u siebie. Zakłady, które ostatnio powstają w Meksyku bazują na urządzeniach i technologiach… chińskich. Wiadomo, ze w roku 2019 administracja Donalda Trumpa intensywnie szukała rozwiązania „problemu 5G”. Stanęło na mało wyrafinowanym pomyśle wykupienia Ericsona, lub Nokii. Stany Zjednoczone nie są jednak w stanie obecnie sprostać wyzwaniu, mają zaplecze intelektualne, ale nie mają zaplecza wykonawczego. Największym problemem okazuje się brak kadry średniego szczebla. Nie ma tu techników, którzy mogliby nadzorować, koordynować produkcję. Nie ma też osób, firm, organizacji posiadających zdolność szybkiego realizowania złożonych inwestycji dotyczących „postawienia” fabryki, zorganizowania produkcji, etc. W tym samym czasie zakłady Tesli w Szanghaju od pierwszego wbicia łopaty do zjechania pierwszego egzemplarza Modelu 3 z taśmy produkcyjnej potrzebowały 10 miesięcy. A chodzi o zakład zdolny produkować pół miliona pojazdów rocznie. Co więcej, okazało się, że jest to zakład produkujący auta o 38% taniej, niż zakłady amerykańskie, przy czym awaryjność Tesli made in China jest wielokrotnie niższa niż tych amerykańskich. Ponad połowa podzespołów używanych do produkcji w Szanghaju pochodzi od chińskich dostawców. Innymi słowy: „kowal ukradł, a cygana powiesili”. Huawei stał się ofiarą zbiegu różnych okoliczności, przede wszystkim zaś próby siłowego zatrzymania rozwoju chińskich technologii, dla zyskania czasu i ewentualnego odrobienia strat przez firmy zachodnie. Jak się okazuje, nie chodzi wyłącznie o czas.\nI jeszcze jedno: Huawei jest właścicielem ogromnej ilości patentów dotyczących rozwiązań w zakresie systemu 5G. Ma ich najwięcej na świecie. Te patenty są dowodem, iż rozwiązania Huawei są rozwiązaniami oryginalnymi, a zarazem stanowią niezwykłe wyzwanie dla konkurentów.\nNie mogę więc nie zapytać – jak w tym kontekście chciałby Pan odnieść się do zarzutów względem Huawei o szpiegostwo?\nMówimy o zarzutach, tymczasem oskarżający są niezwykle oszczędni w przedstawianiu dowodów. To sytuacja analogiczna do oskarżania Iraku Saddama Husajna o posiadanie broni chemicznej, która miała być wykorzystana w skali globalnej. Gdyby takie dowody istniały dawno byśmy o nich wiedzieli. Sprzęt Huawei stanowi poważną, a czasem główną część całej infrastruktury telekomunikacyjnej 3G, czy 4G w całej Europie i Stanach Zjednoczonych. To też chyba podstawowy dostawca wszystkich instalacji dla sieci internetowych. Jak w tej sytuacji chińska firma mogłaby ukryć, że jej sprzęt, tak powszechnie stosowany, jest narzędziem wywiadowczym? Inną kwestią są działania ludzi zatrudnionych w tej, czy innych chińskich firmach. To oczywiste, że wśród nich znajdują się pracownicy, lub współpracownicy chińskiego wywiadu. Ale w strukturach koncernów takich jak Coca Cola, czy Airbus również pracują oficerowie wywiadów. Nie znaczy to wszak, że napój chłodzący, czy samolot pasażerski jest narzędziem owych wywiadów. W przypadku Huawei, a szczególnie w kontekście ich rozwiązań 5G (bo o smartfonach jakoś przecież cicho…) mamy do czynienia z rozpaczliwą i przeciwskuteczną próbą zahamowania Chin jako lidera w najnowszych technologiach. Skutek jest taki, że Chiny rzuciły wszystkim swoim firmom hasło: „budujemy swój ekosystem produkcji komponentów elektronicznych. I – jak zakładam – w ciągu 10 lat Chiny będą miały swoje materiały, swoje, oryginalne technologie litograficzne, swoje własne rozwiązania projektowe, a przede wszystkim swoje własne zaplecze badawczo-rozwojowe, o którym nie będziemy wiedzieć nic istotnego. A do tego będą mieć niewiarygodnie wielki rynek zbytu. Bo tak to zostało właśnie zaplanowane. Tymczasem reszta świata będzie działać w rozproszeniu, w warunkach konkurencji międzypaństwowej, a jednocześnie pod destruktywnym wpływem monopoli potentatów takich jak Amazon, Facebook, czy Google. Tu mogę odpowiedź zamknąć klamrą: nawet jeśli zarzuty względem Huawei są zasadne (pomimo braku twardych konkretów) to co Europa ma w zamian? Gdzie są europejskie komplementarne systemy 5G, GPS, alternatywy Amazona, Google, Facebooka? I na odpowiedzi na te pytania powinniśmy się jako Europa skupić.\nA czy ma znaczenie tutaj National Inteligence Law z 2017 r. ?\nW odbiorze świata, zwłaszcza tego „amerykańskiego” z pewnością tak. Bo łatwo tu manipulować znaczeniami. Cóż, Chińczycy działają transparentnie i mówią otwarcie, że współpraca obywateli i firm z wywiadem państwa jest ich powinnością. Amerykanie uważają taką deklarację za nietakt. Bo u nich National Security Agency robi dokładnie to samo, co jej chiński odpowiednik, tyle, że po cichu. O czym wiemy od pracowników NSA, nieprawdaż? Od strony technicznej, czy też wizerunkowej ten zapis jest przykładem konfliktu pomiędzy konstruktorami wewnętrznych reguł działania ChRL, a realiami „na zewnątrz”. To oczywiste, że w dzisiejszych czasach, przy tak rozproszonych źródłach niezwykle zróżnicowanych informacji sprawne państwo musi korzystać z jak największej liczby wariantów i sposobów pozyskiwania tych informacji. Zatem rzecz powinna stanowić zapis prawa. Oficjalny, powszechnie dostępny, jawny. I z tej perspektywy to chwalebne. Tyle, że po prostu daje broń do ręki przeciwnikom i dla świata zewnętrznego może stanowić wręcz deklarację złej woli, niecnych zamiarów. W praktyce mówimy o prawie wprowadzonym w 2017 roku, a ma ono dotyczyć wyłącznie jednej firmy, a w zasadzie jednej z jej obszarów działalności. Moim skromnym zdaniem o wiele lepszym narzędziem wywiadowczym mogłyby być systemy płatności mobilnych, tudzież serwisy e-commerce, ale tych akurat nie da się po prostu w naszych warunkach zaimplementować. …\nW tym momencie w sumie naturalnie przeszliśmy do ostatniej kwestii – czyli relacji ChRL – Polska w kontekście współpracy technologicznej. Jak trwające w Polsce obecnie prace nad nowelizacją Ustawy o Krajowym Systemie Cyberbezpieczeństwa mogą wpłynąć na realizację inwestycji w 5G, a zarazem na stosunki z Chinami?\nW przypadku prac nad nowelizacja tej ustawy, tak jak i w przypadku wielu innych aspektów funkcjonowania państwa, mamy do czynienia z dziełem przypadku. Jedyne w zasadzie ministerstwo kompetentne, aby przygotować odpowiednie zapisy, lub zweryfikować propozycje podmiotów trzecich, czyli ministerstwo cyfryzacji zostało zlikwidowane. Ciężar decyzji dotyczących rozwoju sieci 5G w Polsce spadnie – nie po raz pierwszy – na firmy prywatne, które będą musiały zaryzykować: czy się rozwijać, czy czekać na decyzje rządu, które wkrótce mogą stać się zarzewiem konfliktów nie tylko z Chinami, ale również na arenie europejskiej. Decyzja sądu szwedzkiego będzie z pewnością mieć przemożny wpływ na działania prawne Huawei w kolejnych państwach Unii Europejskiej. W całej awanturze wokół 5G w Polsce z pierwszego planu zniknęły kwestie zasadnicze.\nPo pierwsze, nie ma oferty konkurencyjnej, która mogłaby już w tej chwili zastąpić ofertę Huawei; czekanie na inną ofertę przez nieokreślony czas to niepowetowane straty rozwojowe.\nPo drugie, każde państwo posiada służby wyspecjalizowane w likwidacji potencjalnych zagrożeń, zwłaszcza tak „nagłośnionych” jak te wynikające – podobno – z użytkowania rozwiązań Huawei. Skoro niektóre elementy systemu Huawei stanowią potencjalne zagrożenie, należałoby owo zagrożenie ściśle określić i wyeliminować. Zamiast tracić czas na puste dywagacje, należałoby przeprowadzić badania poszczególnych elementów instalacji (hardware, software) a po pozytywnej weryfikacji wprowadzać do użytku. Elementy wątpliwe zastępować zaufanymi.\nPo trzecie, Polska jako państwo, które znajduje się w takiej, a nie innej części Europy, powinno znacznie szerzej rozpoznawać zmieniające się uwarunkowania polityczne i geopolityczne. Polityka gry do jednej bramki, zważywszy nasze doświadczenia historyczne z tym konkretnym sojusznikiem, jest delikatnie rzecz ujmując absurdalna. Tracimy czas, tracimy możliwość rozwijania współpracy na nowych polach, rozwoju własnych technologii w zamian za nieokreślone i niesprecyzowane deklaracje, z których nie wynika nic konstruktywnego.\nCzy postawa polskich władz w kwestii 5G ma wpływ na nasze relacje z Chinami? To inny temat, pewnie na odrębny wywiad.\nJak zatem wygląda tak naprawdę obecna współpraca technologiczna, w zakresie innowacji i R&D, między ChRL a Polską? W którą stronę zmierzamy, czy jesteśmy skazani na dominację chińskiej technologii, czy może także my możemy zaoferować coś Chinom?\nWspółpraca technologiczna? Nie ma takiej. Firma Huawei proponowała stworzenie w Polsce ośrodka badawczo-rozwojowego i uruchomienia w Polsce fabryki produkującej elementy infrastruktury dla sieci 5G, ale oferta ta została odrzucona. Z ochotą przyjęły ją Węgry, Francja i Wielka Brytania. Strona polska nie jest w stanie zrozumieć, że Chiny nie są zainteresowane polskim mlekiem w proszku, czy kurzymi łapami, mogą zaś być zainteresowane polską myślą technologiczną. Chiny to kapitał, potencjał naukowo-badawczy i rynek – chiński, ale i globalny. Trudno jednak w jakikolwiek sensowny sposób wykorzystać te szanse, jeśli polska administracja nie jest w stanie nawet jasno określić swojego stosunku do Chin. Przykłady Niemiec, czy nawet Czech pokazują, że to podstawa sensownego działania. Tymczasem jesteśmy postrzegani w Chinach jako państwo, którego domeną jest rolnictwo. Podczas podróży po najlepiej rozwiniętych technologicznie ośrodkach w Chinach, takich jak prowincja Guangdong, delta rzeki Jangcy (Szanghaj, Suzhou, Hangzhou, Ningbo), czy Pekin odwiedzałem dziesiątki hubów i parków technologicznych, gdzie działały firmy z Niemiec, Francji, Włoch, Finlandii, Węgier, Czech, Estonii, Ukrainy, Rosji, Holandii, Belgii, Danii i innych państw europejskich, nie natknąłem się na ani jedną firmę z Polski.\nChińskie władze oświatowe wprowadziły całkowity zakaz używania telefonów komórkowych w szkołach


Czym jest rejestracja roweru? Dlaczego warto wykonać znakowanie roweru? - Magazyn Ceneo.pl\nZnakowanie rowerów jest jednym z bardzo dobrych sposobów na ochronę przed kradzieżą. Numer identyfikacyjny może się również przydać, gdy będziemy chcieli namierzyć jednoślad i odebrać go z rąk złodzieja. W tym artykule dowiesz się wszystkiego na temat znakowania i rejestracji roweru.\nZnakowanie rowerów – o co w tym chodzi?\nKażda rama rowerowa, a także wiele innych części wyróżniają się swoim unikalnym numerem seryjnym. Złodzieje zdają sobie z tego sprawę, dlatego tuż po kradzieży wszystkie dane są skutecznie usuwane, a namierzenie jednośladu staje się praktycznie niemożliwe. Dlatego dobrym pomysłem jest oznakowanie roweru na policji.\nSłużby dysponują specjalnym urządzeniem, które ma za zadanie wybić na ramie dodatkowy kod składający się z maksymalnie 10 znaków. Znajdują się w nim 4 litery i 6 cyfr. Dla każdego powiatu kod literowy jest inny. Po wykonaniu znakowania roweru jest on rejestrowany w bazie danych. Mechanizm wybijania jest na tyle skuteczny, że usunięcie numeru seryjnego będzie dla złodzieja bardzo trudne.\nAby oznakować swój rower, przed udaniem się na komisariat należy zabrać ze sobą dokument tożsamości, a także dowód zakupu roweru.\nPrzeczytaj także: Zapięcie do roweru U-Lock. Ranking polecanych zabezpieczeń\nCzy znakowanie rowerów jest skuteczne?\nOznakowanie roweru nie jest równoznaczne z tym, że na pewno nikt go nie ukradnie. Niestety, złodzieje nie przebierają w środkach i coraz odważniej zabierają cudze jednoślady. Skradziony rower z policyjnym numerem seryjnym będzie łatwiej namierzyć w przyszłości.\nOsoba, która go ukradła, będzie miała ogromne problemy ze sprzedażą, ponieważ w policyjnej bazie danych będą widniały dane właściciela, a potencjalny kupujący będzie mógł to sprawdzić. Osoby, które decydują się na zakup jednośladu z niepewnych źródeł, powinny zachować szczególną ostrożność!\nRejestracja roweru krok po kroku\nW pierwszej kolejności należy skontaktować się z pobliskim komisariatem policji, aby umówić termin na znakowanie roweru. Zdarza się, że policja przeprowadza okazjonalne akcje znakowania rowerów, dlatego warto sprawdzić to wcześniej. Po wypełnieniu formularza zgłoszeniowego oddajemy rower w ręce policji, aby po kilku minutach odzyskać go z wybitym już numerem seryjnym.\nZnakowanie roweru to jeden ze sposobów na zabezpieczenie przed kradzieżą. Aby utrudnić złodziejowi kradzież, należy w pierwszej kolejności zaopatrzyć się w solidne zabezpieczenia rowerów. Powinny być zamocowane w taki sposób, aby rama, koła i widelec znajdowały się w zasięgu. Solidne zapięcie rowerowe skutecznie pokrzyżuje plany sprawcy.\nRoweru nie warto również trzymać w słabo zabezpieczonej piwnicy, ponieważ uszkodzenie zamka wprawionemu złodziejowi może zająć dosłownie chwilę.\nJeśli posiadasz rower z wyższej półki, to warto pomyśleć o zakupie lokalizatora GPS. To niewielkie urządzenie umożliwi namierzenie twojego sprzętu w kilka chwil. We współpracy z policją będziesz miał ogromne szanse na odzyskanie jednośladu!\nWszystkim posiadaczom jednośladów zalecamy przede wszystkim zdrowy rozsądek. Warto dmuchać na zimne i zabezpieczyć dwa kółka w odpowiedni sposób. Pierwszym krokiem do tego jest wykonanie znakowania, które jest całkowicie bezpłatne. Dzięki temu będziesz mógł spać trochę spokojniej!


Podczas tworzenia i zarządzania aplikacjami może dojść do sytuacji, kiedy zapiszemy i opublikujemy wersję zawierającą błędy, przez które dany program będzie działał niepoprawnie lub nie będzie można go uruchomić. Będąc administratorem aplikacji usługi PowerApps i zapisując je w chmurze, mamy dostęp do historii wprowadzonych zmian. Dzięki temu w razie potrzeby możemy zapoznać się z działaniem starszych wersji i przywrócić tę stabilną oraz pozbawioną błędów. W tym poradniku omówimy, jak to zrobić.\nLogujemy się do usługi poświadczeniami naszego konta Office 365.\nZ poziomu panelu nawigacyjnego przechodzimy do kategorii Aplikacje.\nNa liście aplikacji odnajdujemy potrzebny nam element i przechodzimy do widoku szczegółowego, klikając menu opcji dodatkowych oznaczone wielokropkiem i klikamy pozycję Szczegóły.\nPrzechodzimy do kategorii Wersje.\nW tym miejscu możemy zapoznać się z aktualnie opublikowaną wersją aplikacji. Dostępne tu informacje to numer wersji, data i godzina modyfikacji, imię i nazwisko osoby edytującej program, numer wersji usługi PowerApps, status publikacji oraz komentarze. Dostępne akcje to przywrócenie wybranej wersji programu oraz usunięcie. Co zrobić, aby przywrócić daną wersję aplikacji?\nNa liście wersji odnajdujemy odpowiadającą nam pozycję.\nKlikamy polecenie Przywróć.\nW nowym oknie musimy potwierdzić chęć przywrócenia wersji. Jesteśmy też informowani, że przywrócona wersja zostanie zapisana na liście jako kolejna pozycja. Ponownie klikamy polecenie Przywróć.\nPrzywróca wersja aplikacji musi zostać jeszcze opublikowana. Przy nowej pozycji na liście klikamy polecenie Opublikuj tę wersję.\nPotwierdzamy chęć opublikowania przywróconej wersji, ponownie klikając polecenie Opublikuj tę wersję.\nPo krótkiej synchronizacji danych w firmowej chmurze przywrócona wersja aplikacji staje się dostępna dla współpracowników, którym program został wcześniej udostępniony.


Instalacja Wody Użytkowej - PPHU Hydroterm\nWspółczesne budownictwo jest nierozłącznie związane z instalacjami wodociągowymi. Przeznaczenie budynku lub lokalu decyduje o ich kształcie, ilości i rodzaju punktów czerpalnych. Współczesna technologia pozwala na przygotowanie wody o wymaganych parametrach, jakości i składzie fizykochemicznym - od najprostszego podgrzania w budownictwie jednorodzinnym po uzdatnianie, filtrację i regulację mikrobiologiczną niezbędne w procesach technologicznych.\nInstalację tworzą zaizolowoane podejścia do punktów czerpalnych i rozdzielacze w niektórych modelach rozprowadzeń. Niezbędne są ponadto zawory balansujące, odcinające i inna armatura zapewniająca prawidłową i bezpieczną pracę instalacji. W zależności od potrzeb, w indywidualnych przypadkach konieczna jest dodatkowa aparatura do wspomnianego uzdatniania wody.\nWykonanie całości instalacji proponujemy ze zgrzewanych rur polipropylenowych. Alternatywą są znakomitej jakości przewody ze stali nierdzewnej łączone nowoczesną motodą zaciskania kształtek. Nasze bogate doświadczenie w kwestii wykonawstwa instalacji grzewczych gwarantuje państwu zastosowanie materiałów sprawdzonych przez nas producentów o optymalnym stosunku cen do jakości.\nSkontaktuj się z nami, jeśli jesteś zainteresowany wykonaniem instalacji wody użytkowej >> Dane teleadresowe


Sygnały dnia, 17 marca 2016 - zapis rozmowy z Jarosławem Kaczyńskim - Jedynka - polskieradio.pl\nSygnały dnia, 17 marca 2016 - zapis rozmowy z Jarosławem Kaczyńskim\nOstatnia aktualizacja: 17.03.2016 07:33\nJarosław Kaczyński o sporze wokół Trybunału Konstytucyjnego (Sygnały dnia/Jedynka)\nMarek Mądrzejewski: Naszym gościem, gościem Sygnałów dnia jest Jarosław Kaczyński, prezes Prawa i Sprawiedliwości. Witamy serdecznie.\nMarek Mądrzejewski: Panie prezesie, dlaczego nie lubi pan radia, a dokładnie Programu 1 Polskiego Radia? Ostatni raz na naszej antenie był pan jeszcze przed wyborami.\nJarosław Kaczyński: Panie redaktorze, ja ostatnio w ogóle jestem na duży dystans wobec mediów i tutaj radio nie jest jakoś wyróżnione negatywnie. Ja po prostu nieczęsto w tej chwili bywam w mediach, po prostu dlatego, że jestem w takiej szczególnej sytuacji, którą niektórzy opisują jako moja władza czy nawet – co już jest szczególnie zabawne – moja dyktatura, a co tak naprawdę jest taką sytuacją nieco niejasną i często dyskomfortową. I w związku z tym rzadko się wypowiadam.\nMarek Mądrzejewski: Jest takie przekleństwo, przekleństwo spełniających się marzeń. Ponad 20 lat temu (ciekawy jestem, czy pan to pamięta) w rozmowie z Teresą Torańską powiedział pan, cytuję: „Najbardziej chciałbym być szefem silnej, bardzo wpływowej, współtworzącej albo tworzącej rząd partii”. No to po raz wtóry pan jest.\nJarosław Kaczyński: No jestem, jestem rzeczywiście, i w tym sensie marzenia się spełniły. Tylko, panie redaktorze, po drodze były takie wydarzenia, że ja już w tej chwili o marzeniach nie mówię, no bo...\nMarek Mądrzejewski: Ja wiem, ale chciałem zapytać o co innego. W dużej mierze stało się tak ze względu na pewną ofiarę, którą pan złożył. Myślę o tym, że ze względu na taki silny negatywny elektorat usunął się pan w cień. Czy tego pan żałuje?\nJarosław Kaczyński: Nie żałuję, w żadnym wypadku nie żałuję. Dzięki temu, jak sądzę, wygraliśmy.\nMarek Mądrzejewski: Jest pan człowiekiem, który lubi konflikt?\nJarosław Kaczyński: Nie, bardzo nie lubię konfliktu, jestem bardzo spokojnej natury.\nMarek Mądrzejewski: A wszyscy podejrzewają, że jest dokładnie odwrotnie, czy budują taki obraz pana?\nJarosław Kaczyński: Budują taki obraz. Budują taki obraz bardzo zażarcie, przy czym zaczęło się to już ćwierć wieku temu, nawet więcej niż ćwierć wieku. Oczywiście, były przerwy, kiedy byłem na marginesie polityki, to się mną znowu tak bardzo nie zajmowano, natomiast kiedy tylko znajdowałem się gdzieś tam blisko centrum wydarzeń, czy to po jednej, czy po drugiej stronie, no to wtedy przez cały czas ta praca nad tym, żeby stworzyć wizerunek, naprawdę nic w gruncie rzeczy nie mający wspólnego z rzeczywistością, trwała.\nSamuel Pereira: Panie prezesie, mamy w tym momencie bardzo mocny konflikt dotyczący Trybunału Konstytucyjnego. Pytanie jest bardzo konkretne: czy jest możliwość kompromisu i jaką pan widzi taką możliwość, żeby tę sprawę w jakiś sposób rozwiązać?\nJarosław Kaczyński: To znaczy podstawą kompromisu musi być Konstytucja i jej przestrzeganie. Jeżeli ktoś odrzuca przestrzeganie Konstytucji, no to wtedy, oczywiście, kompromis jest niemożliwy. Na razie nie widzę żadnych sygnałów, które by wskazywały na to, że druga strona tego sporu chce Konstytucji przestrzegać. I stąd trudno w tym momencie mówić o kompromisie. Ale, oczywiście, postawy mogą się zmieniać. Jeżeli się zmienią, no to do kompromisu dojść może, przy czym on musi się trzymać prawa, a przede wszystkim Konstytucji właśnie. Wydaje mi się, że ten zespół ekspertów, który pewnie będzie w ciągu najbliższych może kilkunastu dni, czy może szybciej, nie wiem, powołany przez Sejm, wypracuje jakiś taki model, w ramach którego będą uwzględnione przynajmniej niektóre uwagi Komisji Weneckiej, a jednocześnie nie dojdzie do złamania Konstytucji.\nSamuel Pereira: Bo jedna z nich mówi o opublikowaniu orzeczenia Trybunału, o tym też mówi prezes Rzepliński.\nJarosław Kaczyński: Ale to jest właśnie ewidentne złamanie Konstytucji, to w ogóle nie jest przedmiotem żadnej dyskusji, bo o łamaniu Konstytucji dyskutować nie będziemy.\nSamuel Pereira: A czy jest w ogóle pole, żeby mówić o zmianie Konstytucji? Bo takie głosy coraz częściej się pojawiają.\nJarosław Kaczyński: Ale to musiałyby być głosy większości konstytucyjnej. Ja takie głosy słyszę przede wszystkim ze strony partii Kukiz’15 i jej przywódcy, ale my i oni razem nie mamy większości konstytucyjnej, więc musieliby się dołączyć przedstawiciele przede wszystkim Platformy Obywatelskiej, bo sama...\nSamuel Pereira: Lub PSL.\nJarosław Kaczyński: Nawet gdyby doszedł PSL, to też większości konstytucyjnej nie ma. Tak naprawdę Platforma Obywatelska dzisiaj jest tutaj tą partią, która ma klucz do rozwiązania tego problemu, ale wszystko wskazuje na to, że ona po prostu chce zaostrzać konflikt, że ona żyje konfliktem. Nie ma żadnego pomysłu na opozycję i uważa, że będzie kontynuowała tę grę, którą prowadzi już... no, właściwie od 10 lat już. Może dzisiaj można powiedzieć raczej: od dziewięciu, no bo od 2005 roku, od jesieni 2005 roku. Przeszło 9 lat... przepraszam, przeszło 10 lat już w tej chwili, tak, przeszło 10 lat już w tej chwili trwa ta gra, w której istotą jest nieustanna wojna z Prawem i Sprawiedliwością, i to wojna przy zastosowaniu takich bardzo brutalnych socjotechnik niszczenia opinii, atakowania w sposób całkowicie kontrfaktyczny. To bardzo zaszkodziło polskiemu życiu publicznemu, ale na razie nie widać żadnych objawów tego, żeby się z tego wycofywano.\nMarek Mądrzejewski: Jest pan człowiekiem, który potrafi przewidywać dokładnie to, co zdarzy się w polityce w długiej perspektywie, i przypisuje się panu duże sukcesy, zważywszy na panią premier Szydło, na wygraną Andrzeja Dudy. I postrzegane jest to jako efekt pańskich planów. Nie wierzę w to, żeby nie zdawał pan sobie sprawy z tego, iż takie obezwładnienie Trybunału nie spowoduje pogłębienia konfliktów w kraju i wyniesienia ich poza granice Polski.\nJarosław Kaczyński: Panie redaktorze, no przecież Trybunał jest obezwładniony przede wszystkim przez swojego prezesa, który nie dopuszcza trzech sędziów bez najmniejszej podstawy prawnej do tego, żeby orzekali, bo gdyby dopuścił...\nSamuel Pereira: Opiera się na własnym orzeczeniu o niekonstytucyjności ich wyboru.\nJarosław Kaczyński: Nie, gdyby twierdził, że ich wybór jest niekonstytucyjny, to nie mógłby uznać, że oni są sędziami Trybunału. On uznaje, że oni są sędziami Trybunału, oni mają pensje, mają legitymację, tylko nie mogą orzekać. To jest zupełne nieporozumienie. Ja wiem, że to wszystko wygląda tak dziwnie, że ludzie, którzy nie są prawnikami i nie obserwują tego dokładnie, często popełniają takie pomyłki, jak pan w tej chwili. Ale to wynika właśnie z zupełnej absurdalności działania pana prezesa.\nSamuel Pereira: Nie, nie, ja cytuję argumentację prezesa Rzeplińskiego, który wskazuje na to orzeczenie grudniowe.\nJarosław Kaczyński: No więc jeszcze raz powtarzam, że gdyby je chciał traktować poważnie, to oni nie mogliby w żadnym wypadku być uznawani za sędziów Trybunału, a są uznawani za sędziów Trybunału. Tak że tutaj pan prezes, jeżeli rzeczywiście tak mówił, bo ja tego nie słyszałem, to wikła się w kolejne sprzeczności. Gdyby było normalnie, było 15 sędziów i przyjęto tę naszą ustawę grudniową, to Trybunał Konstytucyjny jeszcze w grudniu albo na przykład w styczniu mógłby się wziąć w dużym tempie, a ma naprawdę bardzo duże rezerwy, jeżeli chodzi o przyspieszenie swoich działań, do załatwiania spraw, które są zaległe, tych spraw jest około dwustu, i gdzieś w czerwcu czy w lipcu osądzić czy ocenić zgodnie z tą procedurą tę ustawę, która była ostatnio przedmiotem jego nie tyle decyzji, co opinii niektórych sędziów Trybunału. To jest bardzo dobra formuła i wszystko byłoby legalne. I jednocześnie ta decyzja mogłaby być różna, mogłaby się nam nie podobać, ale byłaby legalna...\nSamuel Pereira: Panie prezesie, bo tu są, oczywiście, też takie kruczki prawne...\nJarosław Kaczyński: Ale byłaby legalna. Natomiast pan prezes rzeczywiście sparaliżował Trybunał i doprowadził do tego obecnego stanu. To jest jego decyzja, najwyraźniej wspierana przez opozycję, ale my z tym naprawdę nie mamy nic wspólnego. Mógł działać, Trybunał nie podważył w swoich decyzjach tych uchwał Sejmu, które uznawały za bezskuteczne prawnie decyzje o wyborze dokonanym jeszcze w poprzedniej kadencji, nie mógł też podważyć w żadnym wypadku decyzji o wyborze nowych sędziów. I taki jest w tej chwili stan prawny. A reszta to są arbitralne i bezprawne decyzje pana profesora Rzeplińskiego.\nMarek Mądrzejewski: Czy z tego wynika, że tak naprawdę jeśli idzie o koniec tego konfliktu, to możemy mówić o grudniu? Wówczas zakończy się kadencja pana Andrzeja Rzeplińskiego.\nJarosław Kaczyński: No, ludzie zmieniają czasem zdanie, więc ja w żadnym wypadku nie mówię z góry, że to tak będzie, że trzeba będzie czekać do grudnia. Ale ta obecna sytuacja wynika wyłącznie z tego, że po prostu odmówiono przestrzegania Konstytucji, a przypomnę: artykuł 7 Konstytucji mówi, że wszystkie organy władzy działają na podstawie prawa, czyli Trybunał Konstytucyjny też musi kierować się prawem, nie może podejmować arbitralnych decyzji. Artykuł 8 w ustępie 2 mówi, że Konstytucja obowiązuje bezpośrednio, ale w pewnych wypadkach, tam, gdzie Konstytucja to wskazuje, obowiązuje poprzez ustawę. A artykuł 197 mówi bardzo wyraźnie, że ustawa ma uregulować tryb postępowania i organizację Trybunału. Taka ustawa została uchwalona i niezależnie od tego, czy ona się podoba sędziom Trybunału, czy nie podoba, jest podstawą do procedowania. Jeżeli ona zostaje odrzucona, uznana jako nieistniejąca, no to mamy do czynienia ze złamanie trzech artykułów Konstytucji, a skądinąd można tutaj także mówić o złamaniu artykułu 2 Konstytucji. Więc krótko mówiąc, mamy tutaj do czynienia z sytuacją rzeczywiście niesłychaną, w której Trybunał w sposób demonstracyjny łamie Konstytucję. Tego rzeczywiście żeśmy się nie spodziewali. Nie spodziewaliśmy się, że można się posunąć tak daleko.\nMarek Mądrzejewski: Ludzie z zewnątrz obserwujący to właściwie zwracają głównie uwagę na taką zapiekłość, bo nikt w te niuanse prawne już nie chce wchodzić, aczkolwiek podział w społeczeństwie jest bardzo silny, widoczny w domach i na ulicach. Czy ci, którzy próbują znaleźć jakieś rozwiązanie pośrednie (ja nie mówię o tym, że trafne, typu Kazimierz Michał Ujazdowski), mogą czuć się bezpiecznie? Bo utrata zaufania prezesa nie kończy się niczym dobrym dla członka Prawa i Sprawiedliwości.\nJarosław Kaczyński: Mogą się czuć bezpiecznie, chociaż jego propozycje zostały z góry odrzucone przez drugą stronę. A poza tym są to propozycje, które też wykraczają poza Konstytucję, poza prawo. To jest absolutna podstawa każdego kompromisu, to znaczy Konstytucja musi być przestrzegana, Trybunał musi uznawać, że podlega prawu, że nie jest suwerenem, nie jest trzecią izbą parlamentu, która ma uprawnienia daleko dalej idące niż prezydent. Bo to, co oni sobie w tej chwili uzurpują, to jest stwierdzenie: my w gruncie rzeczy możemy bez żadnych procedur uchylać ustawy. Przy czym o ile weto prezydenta jest możliwe do obalenia, o tyle ich decyzje są niemożliwe do obalenia. No, nikt im tego rodzaju praw nie przyznał i gdyby ktoś takie prawa przyznał, to trzeba by w Konstytucji zapisać, że suwerenem w Polsce jest Trybunał Konstytucyjny, a skądinąd– to przyznają wszyscy konstytucjonaliści – to jest organ o bardzo słabej legitymizacji. Powtarzam: nie tylko słabej, ale bardzo słabej, i – co tu dużo mówić – składający się zarówno z prawników rzeczywiście mających bardzo dobrą pozycję w swojej dziedzinie prawa, jak i z prawników zupełnie przeciętnych. W gruncie rzeczy jest to zbiór ludzi bardzo różnych, niekiedy dość przypadkowych. Czyli żadnych, ale to żadnych podstaw do przyznawania im tego rodzaju uprawnień nie ma i ja – pozostając absolutnie zwolennikiem tego, żeby Trybunał istniał i żeby miał uprawnienia mniej więcej takie jak w tej chwili – jednocześnie nie mogę uznać, że w Polsce ma nie być demokracji i że suweren ma być właśnie w Trybunale czy Trybunał ma być suwerenem.\nSamuel Pereira: Panie prezesie, prawo prawem, ale są też emocje. KOD protestuje czy też w obronie prezesa Rzeplińskiego są takie wypowiedzi, jak Jerzego Stępnia, który mówi o tym, że druga strona, czyli obóz rządzący w domyśle, chce rozlewu krwi i chce stanu wojennego. Z kolei już wczoraj Grzegorz Schetyna, lider Platformy, stwierdził, że nie chce Majdanu w Polsce. I tu jest pytanie: co można zrobić i pan jako lider Prawa i Sprawiedliwości, by jednak te nastroje uspokoić?\nJarosław Kaczyński: Panie redaktorze, no, jeżeli chodzi o pana Stępnia, zresztą rzeczywiście prawnika jak inni, który nagle został prezesem Trybunału, to jest najlepsza ilustracja tego, jak bardzo, powiedzmy sobie, przypadkowe elementy i pozamerytoryczne wpływają na to, kto tam nie tylko jest, ale nawet jest szefem, otóż wypowiedzi pana Stępnia... Wykazuję tylko, że przynajmniej niektórzy sędziowie Trybunału Konstytucyjnego są osobami, no, bardzo mocno zaangażowanymi politycznie, i to zaangażowanymi właśnie w tę socjotechnikę zwalczania nas metodami całkowicie niegodnymi. No, gdzie są najmniejsze choćby przesłanki, żeby sądzić, że my chcemy przelewu krwi czy stanu wojennego, czy stanu wyjątkowego? Nie ma najmniejszych takich przesłanek, to są po prostu obelgi w gruncie rzeczy, insynuacje, kłamstwa. I jednocześnie ten człowiek...\nSamuel Pereira: No dobrze, ale jest ten ruch ze strony Schetyny, który mówi, że nie chce Majdanu.\nJarosław Kaczyński: I jednocześnie jest ten człowiek, który był rzeczywiście prezesem Trybunału, no to zastanówcie się państwo, bo ja tu zwracam się do radiosłuchaczy, jak to z tym Trybunałem naprawdę jest, skoro mamy pana Rzeplińskiego, który opowiada, że ktoś go chce zabić i policja go chroni, skądinąd nic o tym nie wiedziałem, ale zdaje się, że rzeczywiście jest tam poddany jakiejś ochronie, a z drugiej strony mamy pana, który był przez jakiś czas szefem Trybunału i w ten sposób się zachowuje. No, szanowni państwo, trzeba oceniać instytucje realnie. Instytucje to ludzie i właśnie między innymi tacy ludzie. I stąd Trybunał powinien działać w taki sposób, żeby decyzje o odrzucaniu ustaw, o tym, że one nie mogą obowiązywać, czy także aktów niższego rzędu, były podejmowane w sposób niepochopny, rozsądny, żeby te opinie były ucierane. Bo proszę pamiętać, że prawo to nie matematyka, prawo to nie fizyka, tam nie ma takich ostatecznych rozstrzygnięć. W wielu wypadkach, bo oczywiście w wielu wypadkach prawno jest zupełnie jasne i oczywiste...\nSamuel Pereira: Co prawnik to opinia.\nJarosław Kaczyński: A w wielu wypadkach jest też i tak, że co prawnik to opinia, i na przykład przewaga jednego prawnika, który mówi za nad tymi, którzy mówią przeciw, czyli ta decyzja podejmowana zwykłą większością, to jest stan, który może prowadzić do właśnie pochopnych i całkowicie niemerytorycznych decyzji...\nSamuel Pereira: Panie premierze, ja muszę wrócić do tego pytania...\nJarosław Kaczyński: ...i nawiązuję tu do większości 2/3, natomiast...\nSamuel Pereira: ...o uspokojenie nastrojów.\nJarosław Kaczyński: Znaczy jeżeli pan Schetyna wycofa się z opozycji totalnej, wycofa się z planów Majdanu, no to będzie bardzo dobrze. Jeżeli będzie chciał rozmawiać w tych sprawach, no to, oczywiście, będziemy rozmawiać. Ja niczego z góry nie wykluczam i uważam, że to oświadczenie pana Schetyny jest jakimś pozytywnym elementem obecnej sytuacji, ale coś za tym musi pójść.\nJa powiem w tej chwili o takiej sprawie, która nie ma związku z naszą dzisiejszą rozmową, ale wczoraj czy przedwczoraj w jednej z komisji Parlamentu Europejskiego przedstawiciele Platformy Obywatelskiej, czyli pani Thun i pani Pitera, gwałtownie zaatakowały naszego kandydata do Trybunału Obrachunkowego, osobę, która ma zdecydowanie najlepsze kwalifikacje ze wszystkich kandydatów, którzy byli przedstawieni, bo był i sędzią, i to bardzo dobrym sędzią, to bardzo dobry prawnik, i prezesem Najwyższej Izby Kontroli. Krótko mówiąc, jest merytorycznie bardzo dobrze przygotowany...\nMarek Mądrzejewski: Jeszcze krócej mówiąc, Janusz Wojciechowski.\nJarosław Kaczyński: Chodzi o Janusza Wojciechowskiego. Myśmy nigdy nie atakowali, a wręcz wspieraliśmy wszystkich polskich kandydatów, także tych z Platformy Obywatelskiej...\nSamuel Pereira: Pan nawet Donalda Tuska wspierał.\nJarosław Kaczyński: ...także tych, co do których przygotowania mieliśmy pewne wątpliwości. No i jest takim pokazem tego, jak zachowuje się Platforma Obywatelska, to właśnie, co uczyniły te dwie panie, sądzę, że na polecenie swoich władz partyjnych. To przenoszenie tego konfliktu na zewnątrz i odrzucenie zasady solidarności w sytuacji, kiedy Polacy mają naprawdę bardzo niewielu przedstawicieli w ważnych punktach tej całej wielkiej struktury Unii Europejskiej jest tutaj charakterystyczne. Ja korzystam z okazji, żeby zaapelować do pana Schetyny, żeby jednak jakoś zwrócił się do swoich przedstawicieli, przedstawicieli PO w Parlamencie Europejskim, żeby zweryfikowali to stanowisko.\nMarek Mądrzejewski: Czy powinniśmy się bać reakcji Unii Europejskiej, zważywszy na to, co dotychczas się odbywało, na reakcję na Komisję Wenecką?\nJarosław Kaczyński: Nic gorszego, panie redaktorze, w polityce niż się bać. Naprawdę nic gorszego. Nie mam powodu się niczego bać, nic złego nie robimy, żadnych podstaw prawnych tak naprawdę do tego, żeby jakkolwiek ingerować w nasze sprawy, nie ma. To jest polska sprawa wewnętrzna i nie ma tutaj mowy o żadnym zagrożeniu praw człowieka, praw obywatela czy instytucji demokratycznych. Nic tu się nie dzieje, a kiedy działo się i myśmy o tym mówili za poprzednich rządów, no, przypomnę choćby operację „Widelec”, gdzie naprawdę łamano prawa człowieka i obywatela, to jakoś zadziwiająca rzecz, ale te instytucje całkowicie milczały. I nie mogą powiedzieć, że nie wiedziały, bo są tu ambasady, a były zwoływane konferencje prasowe, wielokrotnie żeśmy do tej sprawy wracali. Więc my jesteśmy pewni swoich praw – i tych wynikających z prawa pozytywnego, ale także tych, które wynikają z zasad moralnych albo może ktoś użyć takiego określenia: z prawa naturalnego. Jesteśmy zupełnie pewni swoich pozycji, będziemy ich bronić.\nSamuel Pereira: A kim Polska chce być w Unii Europejskiej? Powinna być jako kraj?\nJarosław Kaczyński: Krajem, który się liczy, który jest traktowany podmiotowo i którego interesy są uwzględniane. A różnie, bardzo różnie z tym dotychczas było i dlatego trzeba tutaj będzie stoczyć pewnie nie jedną batalię o to, żeby do tej sytuacji, która już kiedyś istniała w Unii Europejskiej za naszych rządów, tych krótkich naszych rządów poprzednich, wrócić. Platforma, można powiedzieć, tutaj wszystko zepsuła, przyjmując taką postawę wystraszonego petenta, a w istocie...\nMarek Mądrzejewski: Przybywa nam w każdym razie sojuszników, może nie wielkich, ale bliskich. Myślę o Słowacji, Węgrzech i Czechach.\nJarosław Kaczyński: Mamy sojuszników... Mamy w tej chwili dobrze działający ten układ wyszehradzki, ale mamy też i innych sojuszników. Gdyby chciano wobec nas podejmować drastyczne decyzje, one muszą być podjęte jednomyślnie. To nie ma na to szans.\nMarek Mądrzejewski: Panie prezesie, dziękujemy serdecznie. O jedną rzecz, jeśli można, jeszcze chciałbym zapytać. Okazuje się, że Polacy w ogóle książek nie czytają. A ja, ile lat pana prezesa znam, to pamiętam, że zawsze był książkami obłożonym. I dlatego nie mówmy o wielkiej ilości, ale jakieś dwie ważne, które czyta pan teraz, żeby być dobrym przykładem.\nJarosław Kaczyński: Ja panu powiem jedną rzecz – w ciągu ostatnich tygodni to jest tak, że ja się dołączyłem do tej większości Polaków... [śmiech] ...bo niestety ostatnio rzeczywiście żadnej, przynajmniej ważnej książki, ja nie mówię o takich książkach przeglądanych, bo to jest... ja ciągle książki dostaję, więc je przeglądam...\nMarek Mądrzejewski: Nie, nie, ja pamiętam, że historyczne książki czytał pan bardzo uważnie.\nJarosław Kaczyński: Ale jeżeli chodzi o ważną książkę, którą mam nadzieję przeczytać, bo pierwszy tom jest wspaniały, no to jest Historia Polski Nowaka.\nMarek Mądrzejewski: Panie prezesie, dziękujemy serdecznie.\nSamuel Pereira: Dziękujemy bardzo za rozmowę.\nMarek Mądrzejewski: I jeszcze jedno. Mogę zapytać o jeszcze jedną rzecz? Przerwiemy tę taką długą pauzę, jeśli idzie o bytność na antenie Jedynki? Krótko mówiąc, czy będziemy mogli w najbliższym czasie próbować jeszcze pana prezesa do nas zaprosić?\nJarosław Kaczyński: Panowie, no, ja bym bardzo chciał odpowiedzieć negaty... pozytywnie, przepraszam, bo mi się bardzo miło z panami rozmawia, natomiast, no, ja pewnie będę jednak, jeżeli chodzi o media, wstrzemięźliwy jeszcze przez dłuższy czas. Kiedy to się skończy, zobaczymy. Ale w tym momencie nie ma podstaw do tego, żebym ja był – jak to się mówi – frontmenem. Frontmenem pewnie przez dłuższy czas nie będę, a może już nigdy nie będę, zobaczymy. Dziękuję za rozmowę.\nMarek Mądrzejewski: Tak wracając do tego 94 roku, nie wiem, czy pan pamięta, co pan powiedział: „Chciałbym być emerytowanym zbawcą narodu”. Czego bardziej winszować – aspiracji czy poczucia humoru?\nJarosław Kaczyński: Wtedy sobie, oczywiście (wtedy moją koleżankę, bo później to się zmieniło), żartowałem.\nMarek Mądrzejewski: Dziękujemy bardzo za rozmowę.


Policja umorzyła śledztwo ws. oblania w Kielcach wolontariuszy Róży Thun fekaliami - KODUJ24.PL\nPolicja umorzyła śledztwo ws. oblania w Kielcach wolontariuszy Róży Thun fekaliami\n– „Skandal! Po katowickiej prokuraturze w sprawie szubienic kolejna instytucja bezczynna i bezradna wobec aktów agresji. Kielecka policja nie potrafiła określić, kto wylał na moich wolontariuszy śmierdzącą substancję, ale nawet nie zleciła analizy cieczy. Państwo PiS w praktyce” – napisała na Twitterze Róża Thun. Europosłanka PO dołączyła „zawiadomienie pokrzywdzonego o niewniesieniu wniosku o ukaranie do sądu”.\nFunkcjonariusze poinformowali w rzeczonym zawiadomieniu, że umorzyli śledztwo z powodu „niewykrycia sprawcy wykroczenia”. Do zdarzenia doszło w maju tego roku, o czym pisaliśmy w artykule „Młodzi wolontariusze roznoszący ulotki kandydatki do PE zostali oblani fekaliami”.\nW państwie # PiS organy ścigania coraz częściej są fikcją połączoną z farsą. Dlatego istnieje prawdopobieństwo graniczące z pewnością, że podobny los spotka sprawę okładki ‚wSieci’ czy krążącej przeróbki zdjęcia @Dulkiewicz_A. #skandal\n— Agnieszka Leśków (@aales22) July 8, 2019\nRzecznik prasowy świętokrzyskiej policji Kamil Tokarski tłumaczył w rozmowie z „GW”, że taka decyzja została podjęta po przeanalizowaniu przez funkcjonariuszy zebranych materiałów. – „Gdy policjanci przyjechali na miejsce zdarzenia, na chodniku nie było już śladów, bo zdarzenie zostało zgłoszenie z opóźnieniem, więc nie było co zbierać. Sami poszkodowani powiedzieli nam, że poszli do domu, umyli się, wyczyścili i przyszli zgłosić. Więc o tym, co na nich spadło, wiemy z relacji” – stwierdził Tokarski.\nInaczej opisuje sytuację Michał Braun, koordynator biura regionalnego europosłanki PO. – „Z przekazanych przez wolontariuszy informacji, a nie mam powodów, żeby im nie wierzyć, wynika, że od razu po zajściu zgłosili się na komisariat. Oczekując na przesłuchanie, umyli ręce i twarz, ale pozostały ślady na ubraniach i zniszczone materiały, z których można było pobrać próbki. Pani poseł Róża Thun złoży do sądu zażalenie na decyzję policji” – zapowiedział Braun.\nPolicja umorzyła sprawę ataku fekaliami na wolontariuszy europosłanki PO https://t.co/Fh3vPmwtKV\n— Katarzyna Kaczorowska (@kaczorowska2) July 9, 2019\nZawsze gdy słyszę „umorzenie z powodu niewykrycia sprawcy” to odczytuję to jako „jesteśmy nieudolni/nie interesuje nas to/mamy sprawę w d… więc olewamy/odpuszczamy” jak służba porządkowa tak się zachowująca może liczyć na poważne traktowanie? Co do meritum to zdziwienia nie ma. Wolontariusze i/lub Pani Thun powinni sami zlecić i opłacić prywatnej firnie zebranie próbek i przeprowadzenie dochodzenia, tylko oczywiście kto o tym myśli w trakcie i kogo na to stać? Taki to kraj pis chce stworzyć, ze sprawiedliwością, której doczekasz tylko gdy sam się o nią postarasz czy wręcz sam ja wymierzysz. Perspektywa ta wzbudza we mnie grozę, gdy o tym… Czytaj więcej »\n9 lipca 2019 20:52\nPisowców należy traktować fe- kaliami 3 razy dziennie.\n10 lipca 2019 03:36\nEeee … przecież to od dawna już nie policja – tylko PISmilicja. Neandertalczyk Maj (ten z GŁUPSZYM o Bizancjum) zaczął i tak to leci. Kto to teraz jest min. MSWiA?\n10 lipca 2019 04:07\nCo w tym dziwnego? PiS to jest coś. Oni się goownami nie będą zajmować.\n10 lipca 2019 05:57\nPrevious Post: Więcej życzliwości!\nNext Post: Oburzający antysemicki tweet radnego PiS