Prezent od rodziców [Agnieszka Kurianski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE Cyfroteka.pl\nCo ludzie dzisiaj czytają? Co ludzie najczęściej czytają? CYFRowy Otwieracz Książek Prezent od rodziców - ebook/epub\nLiczba stron: Wydawca: Witanet\n“Prezent od rodziców” to kontynuacja sagi “Ostatnia nadzieja” Agnieszki Kurianski. Narzeczeni Diana i Edward ponownie schodzą się, lecz rodzina nadal chce ich rozłączyć. Czy przyjaciółce Diany – Małgosi Chudzik uda się uwieść Edwarda i zarazem zniszczyć ich miłość? Co knuje córka Ediego – Zuzanna? W międzyczasie Diana doznaje szoku otrzymując niespodziewany prezent od rodziców.Agnieszka Kurianski urodziła się w Słupsku. Jej życie nie było usłane różami. Z Domu Dziecka została adoptowana i zamieszkała na drugim krańcu Polski. Ukończyła II Liceum Ogólnokształcące oraz Społeczne Ognisko Muzyczne gdzie uczyła się grać na pianinie. Wydała tomik poezji ‘’Diament’’ poświęcony pamięci zmarłej nauczycielki fortepianu Mirosławy Nawrat. Następnie zajęła się pisaniem prozy. Tak powstała saga “Ostatnia nadzieja”. Jej pierwszy tom nosi tytuł “W labiryncie serc”.\nProjekt grafiki do okładki: Michał Sitek\nSkład, łamanie i projekt okładki: Ryszard Maksym\n– Odbierz w końcu. Porozmawiaj sobie. Nie jesteśmy już razem, więc nie musisz się krępować – oznajmił z ironią Edward.\nW gruncie rzeczy nie było mu obojętne, kto tak usilnie dzwonił do Diany ani też dlaczego. Ona wciąż była mu bardzo bliska i kochał ją bez pamięci. Nadal interesował go każdy szczegół związany z tą kobietą.\n– Nie widzę takiej potrzeby, by odebrać – rzekła, ukradkiem spoglądając na telefon.\nNie znała tego numeru, pomimo iż wyświetlił się na ekranie i bardzo bała się go odebrać.\n– Musi to być ktoś bardzo ważny, skoro dzwoni non stop.\nDiana domyślała się, kim są nagabujący ją rozmówcy, usiłujący się do niej dodzwonić, lecz strach, że Edward dowie się prawdy paraliżował ją. Pomimo tych telefonów jej głowę zaprzątały teraz inne myśli.\n– Nie potrafię bez ciebie żyć – w końcu to powiedziała.\nEdward milczał, choć jego serce jeszcze bardziej krwawiło. Pragnął przytulić ją mocno do siebie i wyznać jej to samo. – Nie wiem, jak będę żyć, ale wiem jedno, że nigdy się już nie zakocham – wyznała.\n– Zakochasz i to prędzej, niż myślisz. – Patrzył się wciąż na drogę, choć czuł jej wzrok na sobie.\n– Odbierz, do cholery! – krzyknął tak, że aż się wystraszyła.\n– Tak. Słucham – powiedziała do słuchawki.\nEdward bacznie nadstawiał uszy, by nie przegapić żadnego słowa.\n– Tak, to ja – kontynuowała. – Dzisiaj nie jestem w stanie. Może za miesiąc albo dwa – dodała.\nEdiemu krew w żyłach się wzburzyła, lecz nic się nie odezwał.\n– Zapłacę. Do widzenia – rzekła.\n– O co chodzi, Diano? Możesz mi powiedzieć? – dopytywał coraz bardziej poirytowany.\n– To nie twoja sprawa. Nie jesteśmy już razem – oschle wypowiedziała te dwa krótkie zdania.\nMinęło parę godzin, kiedy Edward zaczął zasypywać Dianę pytaniami.\nPróbowała wyjść z kuchni, gdy byli już na miejscu w mieszkaniu Edwarda w Raczku, lecz przytrzymał ją za prawe ramię.\n– Gówno prawda. Nic ci nie powiem i nie zmusisz mnie do tego.\n– Diano! Zaskakujesz mnie coraz bardziej. Nigdy nie słyszałem z twoich pięknych ust takich wulgaryzmów. – Zaskoczony patrzył na nią, nie poznając swej delikatnej, subtelnej byłej narzeczonej.\n– Przepraszam, wyrwało mi się. – Skruszona, spuściła głowę na dół.\n– A więc, moja córeczka miała rację, mówiąc, że masz długi. Zresztą, nie tylko ona mi to powiedziała. Cała rodzina o tym bębni od dawna. Dlaczego mi nie powiedziałaś?! Oszukałaś mnie.\nDiana w milczeniu stała nieruchomo. Łzy spływały jej po policzkach i tylko wodziła wzrokiem za Edwardem, który zakładał buty.\nGdy już dokończył tę czynność, stanął przed Dianą i spytał:\n– Powiedz mi prawdę, ile tego jest? Ile masz długów?\n– Gdybyś powiedziała mi prawdę na samym początku, to byłoby inaczej. Bardzo mi przykro, Diano, ale nie potrafię żyć z tobą w zakłamaniu.\n– Rozumiem – tylko przytaknęła mu, a łzy nadal płynęły po policzkach, rzeźbiąc ogromny smutek i żal na jej twarzy.\nSerce Edwarda krwawiło coraz bardziej, lecz nie mógł zaakceptować jej kłamstw.\nPożegnanie było krótkie.\n– Nigdy nie będę żałował tych dni i nocy spędzonych z tobą, moja Diano, ale nie potrafię żyć z kobietą, dla której otworzyłem się całkowicie, a ona mnie oszukała. Przykro mi, Diano. – Jego oczy wycisnęły łzy rozpaczy, które mnożyły się jak grzyby po deszczu.\n– Ja też nigdy cię nie zapomnę. Bardzo cię kocham...\n– Ty nadal nic nie rozumiesz. Bałam się ciebie stracić, bo mam od groma długów i tak jak myślałam, po prostu stchórzysz i odejdziesz, więc idź w cholerę! – krzyczała, płacząc.\nEdward nic już nie powiedział. Wyszedł bez słowa, zamykając za sobą drzwi wejściowe.\nKiedy tylko wszedł do swojego mieszkania, wziął prysznic, a potem nalał whisky do szklanki z colą.\n– Ty to przynajmniej mnie nigdy nie zawiedziesz – powiedział do trunku, którego już nalewał po raz drugi.\nTak spędził kolejne parę dni, ze swoją nową przyjaciółką whisky. To spał, to pił, mało jadł. Można powiedzieć, że prawie wcale. Przestał się golić i nie wychodził ze swojego mieszkania. Nie mógł normalnie zacząć funkcjonować, bo wciąż myślał o miłości, którą stracił na zawsze.\nŻycie Diany przybrało barwy szarości. Tęsknota za ukochanym doprowadzała ją do nieprzespanych nocy i nie pozwalała normalnie funkcjonować. Każdą czynność typu gotowanie obiadu czy też sprzątanie mieszkania, wykonywała automatycznie, nie wkładając w nią żadnego życia. Jednak z dużym zapałem przystąpiła do kontynuowania swej książki, opisując w niej okrutne rozstanie kochanków. Z romantycznej powieści powstał dramat, opisujący jej najświeższe przeżycia z Edwardem. Alicja zaczęła się martwić o swoją mamę i nie wiedziała jak jej pomóc. Na każde pytanie Didi odpowiadała jej krótkim stwierdzeniem: „Tak, Alu’’ czy też: „Nie wiem, co będzie dalej’’. Diana straciła wszelką nadzieję na odzyskanie Edwarda. Wiedziała, że odjechał bezpowrotnie i nie chce jej znać.\nMinął prawie tydzień, gdy Edward otrząsnął się i postanowił dowiedzieć się czegokolwiek o swej „byłej”. Kupił regionalną gazetę i znalazł ogłoszenie detektywa.\nNa drugi dzień umówił się z nim na spotkanie w Zalążkowicach. Te niewielkie miasteczko, położone około trzydzieści kilometrów od Raczka, przypominało miasto ze starodawnych dziejów. Na samym rynku pozostałości murów obronnych świadczyły o istniejącym tu niegdyś zamku. Stare kamienice dodawały uroku w dzisiejszym jakże słonecznym dniu. Brakowało tylko spacerujących dam z parasolkami, w towarzystwie eleganckich mężczyzn we frakach i kapeluszach.\nW jednej z tych kamienic mieściło się biuro detektywistyczne pana Maksymiliana Zagórnego.\nEdward przywitał się ze starszym mężczyzną, liczącym około sześćdziesięciu lat, lekko szpakowatym z długim wąsem. Na pierwszy rzut oka sprawiał on wrażenie statecznego, opanowanego pana, który już na wstępie badał oczami swego potencjalnego klienta.\n– Witam, panie Wagner. – Przywitał się, podając mu rękę, po czym wskazał miejsce naprzeciwko swojego biurka. W jasnym pokoju panował porządek.\n– Dzień dobry panu – odwzajemnił uścisk detektywa.\n– Chciałbym, by śledził pan moją byłą narzeczoną, bo chcę wiedzieć, czy jest w jej życiu jakiś mężczyzna, a raczej, czy był jakiś w ostatnim czasie.\n– Czyli mam po prostu ją obserwować, tak? – wciąż dopytywał.\n– To będzie trochę kosztować.\n– Cena nie gra roli. Jestem w niej zakochany i dlatego chcę znać prawdę.\n– Dobrze. W takim razie, proszę zostawić mi jej numery telefonów, aktualne zdjęcie i oczywiście adres, a ja już się wszystkim zajmę.\nEdward podał wszelkie dane swoje i Diany, spisał umowę z detektywem, a po wyjściu z biura, poczuł lekką ulgę, gdyż liczył na to, iż w końcu dowie się prawdy. Pomimo wszystko czuł podenerwowanie, ponieważ obawiał się wiadomości, które usłyszy wkrótce od detektywa.\nPo wcześniejszym zrobieniu małych zakupów w supermarkecie wrócił do mieszkania i zasiadł przy stole w kuchni. Dopiero wtedy zdał sobie sprawę, jak bardzo zaniedbał mieszkanie w ciągu tych paru dni. Wziął się ostro do sprzątania. Robił to tak intensywnie, by tylko nie myśleć o efektach śledztwa. Wiedział, że musi zająć się czymkolwiek, a czytanie książki czy też rozwiązywanie sudoku, nie było w tamtym czasie dobrym pomysłem na zapomnienie o istotnych sprawach.\nNadszedł wieczór, gdy Edward wyszedł na spacer i nie wiedząc czemu, jego nogi same zaprowadziły go aż pod sam blok, w którym mieszkała Diana. Światło paliło się w pokoju Ali, lecz żaluzje zasłoniły okno, uniemożliwiając tym samym jakąkolwiek obserwację domowników z zewnątrz.\n– Co pan tu robi? – nagle za plecami usłyszał znajomy głos detektywa.\n– O Boże, ale mnie pan wystraszył – rzekł, odwracając się. – Przecież może pan zostać zauważony i całe nasze śledztwo pójdzie na marne – oburzył się pan Zagórny.\n– No to już się pan naspacerował i proszę wracać do domu albo gdziekolwiek indziej, byleby jak najdalej od tego miejsca. Rozumie pan?\nTłumaczył mu jak małemu chłopcu.\n– Tak, rozumiem, tylko proszę dać mi znać, jakby się pan czegokolwiek dowiedział.\n– Ma się rozumieć. Dobranoc panu. Zadzwonię, jak tylko będę coś miał. Jak na razie, to pani Prus była dzisiaj tylko w aptece. Kupiła jedno opakowanie tabletek przeciwbólowych. Sądzę jednak, iż bardzo ubolewa nad rozstaniem z panem.\n– Widziałem jej podpuchnięte oczy z pewnością od płaczu – wyjaśnił.\n– To jednak o niczym nie świadczy. Może płakała z bólu kręgosłupa – stwierdził.\n– Może, ale jej smutna twarz mówiła o przeżytym bólu psychicznym. Niemniej jednak, nadal będę uważnie się jej przyglądał. A tymczasem proszę już iść do domu.\nPowieść wydana w wersji papierowej oraz jako e-book w formatach e-Pub i mobi.\nPo dwóch tygodniach sielanki w Polsce Edward z Dianą powrócili do Niemiec.\n– Kochanie, musimy jutro iść do jednego urzędu – oznajmił, gdy tylko znaleźli się na miejscu.\n– Dokąd i czemu musimy?\n– Do urzędu stanu cywilnego – mówiąc to, spoważniał.\n– Co chcesz mi powiedzieć? – spytała zaskoczona.\n– Kochanie, najwyższy czas, byśmy zorientowali się, jakie papiery musimy złożyć, by wziąć ślub cywilny – oznajmił ze spokojem.\nDiana zbladła i nie mogła wykrztusić ani jednego słowa.\n– Skarbie, co ci jest?! – Zaniepokoił się jej wyglądem.\n– Ty naprawdę chcesz, bym była twoją żoną?\n– A wątpiłaś w to?\n– Nie myślałam, że będzie to tak szybko.\n– Nie, nie, ależ skądże. Bardzo chcę wyjść za ciebie, ale myślałam, że pobierzemy się za jakieś dwa, a może trzy lata.\n– Skarbie, a na co mamy czekać? Pobierzmy się jak najszybciej. Zgadzasz się?\n– Tak! Pragnę tego. Chyba dziś z wrażenia nie zasnę.\n– Kotuś, nie zaśniesz, bo mam zamiar się z tobą kochać calutką noc, byś tylko się nie rozmyśliła co do ożenku.\n– Cha, cha, cha. To może już zaczniemy. Wiesz, czas leci, a chyba już jest wieczór, prawda? – Zachęcająco spuściła szybko rolety, by za moment oddać się cielesnym doznaniom.\n– Coś wspaniałego mieć tak bystrą narzeczoną. Wprost jestem z ciebie dumny, kochanie.\n– Cha, cha, cha. To chodź, mój kociaczku, weźmy szybko kąpiel i wskoczmy do naszego cudownego łóżeczka.\nEdward, długo nie myśląc, udał się ze swoją wybranką do łazienki. Pocałunkom nie było końca, a ich ubrania szybko znalazły się w nieładzie, porozrzucane na posadzce.\n– Jaka ty jesteś śliczna – mówił, gdy mył jej piersi, a sutki reagując na każdy jego dotyk, stały na baczność jak żołnierze na warcie.\nZachwycał się jej ciałem przez całą noc, nawet wtedy, gdy już cichutko pochrapywała, leżąc obok niego na łóżku.\nWtem spocona przebudziła się i usiadła.\n– Śniła mi się Laura – powiedziała, dysząc ze strachu.\n– Szłam z nią po schodach w jakimś bloku. Za mną szedł Franz i gdy już stanęliśmy na jednym z pięter, Laura powiedziała do niego: „Ty idziesz ze mną’’ i posłusznie to zrobił, a do mnie: „Ty jeszcze nie znasz wielu tajemnic tej rodziny’’. Po tych słowach zniknęła, wraz z Prusem.\n– Czy jeszcze coś ci się śniło? – zaciekawił się Edward tą krótką opowieścią o swej byłej żonie.\n– Nie. Tylko to. Jak myślisz, co chciała mi powiedzieć? – Nadal siedziała na łóżku.\n– Nie wiem, kochanie, ale wiem jedno, że każdy z rodziny czuł do niej respekt, bo ona właśnie znała jakieś tajemnice, ale nawet mnie nie powiedziała jakie.\n– Szkoda. Mam nadzieję, że mi się jeszcze przyśni i powie mi coś więcej.\n– Oby, kochanie.\n– Wiem tylko jedno, że Franz z pewnością coś knuje. Czuję to – powiedziała.\n– Jak myślisz, co? – dopytywał.\n– Tego jeszcze nie wiem, ale się dowiemy.\n– A czemu akurat Laura powiedziała do Franza, że ma z nim pójść? – dopytywał.\n– Może czeka tam na niego. W tym śnie, on był jej bardzo posłuszny – wyjaśniła.\n– No tak. Franz całe życie bał się Laury – mówił mężczyzna.\n– Co ty opowiadasz??! Franz, Laury? A czemu? – Zaskoczona otworzyła szerzej oczy.\n– Tego się nigdy nie dowiedziałem, ale wiem, że się bał. Może z powodu tych tajemnic.\n– Kochany, musimy dowiedzieć się wszystkiego o Franzu. Czuję, że ten sen będzie miał swą kontynuację na jawie. Jeszcze nie wiem kiedy, ale się dowiemy.\n– Tego też nie wiem, ale zastanawia mnie jeden fakt.\n– Jaki? – Słuchał jej z coraz większym zainteresowaniem.\n– Franz i Helena mają bardzo duże renty, przeszło trzy tysiące sześćset złotych netto. Ode mnie przez prawie dziesięć lat dostawali minimum po pięćset euro miesięcznie. Alimenty na Alę od Lisowskiego po osiemdziesiąt złotych. Tak więc, policz sobie, jaki to dochód? Ich dom to istna rudera, która aż prosi się od wielu lat, remontu. Oboje nie palą papierosów i nie piją alkoholu, więc gdzie te wszystkie pieniądze poszły? Do kasyna też nie chodzą, bo nie są hazardzistami.\n– A może twój tatuś ma dziecko na boku i jakaś kobieta go ciągle szantażuje?\n– Ty wiesz? To jest dobry trop, bo on nigdy nie był wierny Heli.\n– Tak tylko przyszło mi to do głowy, skarbie.\n– Ty mój kochany bystrzaku. Od dziś będę robiła notatki, z każdych twoich złotych myśli. Może w końcu wpadniemy na jakiś trop – rzekła podekscytowana.\n– Dobrze, moja słodziutka, a teraz chodź, przytul się do mnie i spróbujmy zasnąć, bo za parę godzin musimy iść do urzędu i mieć otwarty umysł na załatwienie terminu naszego ślubu.\n– Ma się rozumieć, że dostosuję się do twej propozycji. – Wtuliła się w jego ramiona.\nDługo jednak nie mogła zasnąć, gdyż pod wrażeniem ostatniego snu wciąż myślała o tajemnicach, o których nie wiedziała.\nPo niecałej godzinie zmęczona zasnęła ponownie.\nNastał cudowny dzień. Tak myślała zakochana para. Szklany gmach urzędu miasta, składający się z pięciu pięter, mieścił się w samym centrum Waldorfu. W recepcji siedziały dwie panie, z których jedna poinformowała narzeczonych, na którym piętrze mieści się urząd stanu cywilnego. Tak więc udali się windą na czwarte piętro i zapukali do pokoju numer czterysta trzynaście.\n– Dzień dobry – powiedzieli zgodnym chórem do pani siedzącej za biurkiem.\n– Dzień dobry. Byli państwo umówieni? – Blondynka ostro spojrzała na nich spod okularów.\n– Nie. Nie byliśmy – odpowiedział Edward.\n– To trzeba najpierw ustalić termin, a nie wchodzić sobie tu, ot tak.\n– Właśnie chcieliśmy ustalić termin – rzekł już lekko podenerwowany.\n– To trzeba udać się na dół do recepcji.\n– Przepraszam, lecz nie wiedzieliśmy o tym, ale jak już tu jesteśmy, to z pewnością będzie pani taka miła i wyznaczy nam termin spotkania, prawda? – nie dał za wygraną.\nKobieta naburmuszyła się trochę, lecz słowo „miła’’ sprawiło, iż złagodniała i rzekła:\n– W jakiej sprawie państwo chcą ustalić termin? – zwróciła się do Diany.\n– Może ja powiem, bo moja narzeczona nie mówi zbyt dobrze po niemiecku. Chcemy się pobrać i w miarę jak najszybciej.\n– Doprawdy? – zapytała z lekką drwiną.\n– Tak, bo bardzo się kochamy.\nPopatrzyła na parę, jak sędzia chcący oznajmić, że to niedorzeczne, iż ona młoda i on starszy, mogą się naprawdę kochać. Nie mając jednak wyboru, z niechęcią kliknęła w klawiaturę komputera i wyszukała wolny termin w kalendarzu.\n– No dobrze. W takim razie proszę stawić się dwudziestego piątego listopada tutaj, o godzinie dziewiątej trzydzieści.\n– A nie ma wcześniejszego terminu? To jeszcze jest sporo czasu – próbował wymusić wcześniejszą datę.\n– Jak to się mówi: „Jak kocha to poczeka’’ – z szyderczym uśmiechem zatriumfowała urzędniczka.\n– Ma pani całkowitą rację. Poczekamy – nie chciał okazać jej niezadowolenia.\nDiana nie wtrącała się w rozmowę jej ukochanego z urzędniczką, tylko obserwowała jej zachowanie. W gruncie rzeczy, nie rozumiała dokładnie wszystkich słów wypowiedzianych po niemiecku, ale z tego, co zrozumiała to kobieta przyjmująca ich, nie była przyjaźnie do nich nastawiona.\n– Mam jeszcze jedno pytanie – odezwał się, będąc już przy drzwiach.\n– Słucham. – Zrobiła niezadowoloną minę, że jeszcze zawraca jej głowę.\n– Jakie papiery będziemy musieli złożyć tu w urzędzie?\n– Tego dowiecie się na spotkaniu w listopadzie.\nKiedy Edward zobaczył znane mu tereny, to w jego oczach pojawiły się łzy.\n– Kochanie, co ci jest? Boli cię coś? – spytała, gdy zatrzymali się na jednym z parkingów graniczących z lasem i dużą polaną.\n– Nie, skarbie. Wszystko w porządku. Po prostu tu spędziłem moje dzieciństwo. Widzisz te mury, tam po prawej stronie, gdzie kończy się polana?\n– Ach tam, no widzę.\n– Tam była stodoła i bawiliśmy się w chowanego. Potem ganialiśmy z patykami w ręce, po polach i udawaliśmy partyzantów. Byliśmy biedni, ale szczęśliwi.\nMiało się wtedy prawdziwych przyjaciół, a nie to, co teraz.\nW oczach Edwarda pojawiły się łzy, a Diana widząc jego rozczulenie, przytuliła go do siebie, mówiąc:\n– Cieszę się, że mi pokazałeś te miejsca. Tęskniłeś za nimi, prawda?\n– Czasami. Zastanawiam się, gdzie teraz jest mój kumpel? Jak mu się ułożyło życie? Dawno temu, o mało co, nie dostaliśmy manta od gospodarza tej stodoły. To były czasy – wspominał.\nW takich momentach, jeszcze bardziej uświadamiała sobie, jak bliski jest jej Edward, i że z tak czułym mężczyzną, chce spędzić resztę życia.\n– Dlaczego chciał was bić?\n– Trochę się wkurzył, jak nas nakrył, gdy niechcący, ja z bratem i nasi dwaj kumple, rozsypaliśmy mu siano po całej stodole, bo się nim rzucaliśmy. Udało nam się uciec, zanim nas dogonił. Była nas czwórka wspaniałych. Niestety, jeden z nich zginął. Józek miał na imię. Mieliśmy wtedy zaledwie po osiem lat – westchnął mężczyzna.\n– Na strychu rozbrajał amunicję, bawił się nią i nagle usłyszeliśmy tylko jeden huk. Dom ocalał, bo był to mały wybuch, ale Józek niestety zginął. Nikt w jego domu więcej nie ucierpiał, bo on tam był wtedy sam. Na strychach było bardzo dużo ukrytej amunicji do broni krótkiej, to jest do pistoletów i białej broni, szabli, kordzików… – opowiadał.\n– Tak, to były takie małe sztylety, ale ze swastykami. Było ich pełno. Mieszkaliśmy na poniemieckich terenach albo tak zwanych Ziemiach Odzyskanych i były to czasy powojenne.\n– Nie miałbyś ochoty zobaczyć swego kumpla? Pamiętasz, jak miał na imię? Może uda ci się go tu odnaleźć.\n– Masz rację. Przecież wiem, gdzie mieszkał. Nazywał się... Czekaj, tylko sobie przypomnę – zastanowił się chwilkę i rzekł: – Ach, już wiem, Kazik Kostrzewa. Wsiadaj, jedziemy. To niedaleko stąd – momentalnie się ożywił.\n– OK, skarbie, ale może najpierw pojedziemy do urzędu po twój akt urodzenia, bo za niedługo go zamkną.\n– Och, z tego wszystkiego zapomniałem, w jakim celu tu przyjechaliśmy.\nNiecałą godzinę później, gdy wychodzili już z urzędu, trzymając w ręce istotny dla nich dokument, podjechał samochód dostawczy, a z niego wychylił się mężczyzna po sześćdziesiątce i krzyknął:\n– Cześć, Edi!\nSłysząc swe imię, momentalnie odwrócił się do tyłu i zobaczył swojego kuzyna wychodzącego z samochodu. Obaj, mając łzy w oczach, wyściskali się.\n– A to moja śliczna narzeczona – z dumą przedstawił mu swą połówkę.\n– Ano witam. Jestem Staszek, kuzyn tego gagatka – zwrócił się do Diany, a następnie do Edwarda: – Ty to masz szczęście, ładna – skwitował jednym zdaniem. – Mam jeszcze godzinkę pracy, więc tu macie klucze do mieszkania i jedźcie się już rozgościć. Lodówka pełna, możecie się już wykąpać i odpocząć. Moja Laura wróci z pracy za dwie godzinki. A ja będę za godzinę.\nWysoki, szczupły, lekko szpakowaty mężczyzna, podał Edwardowi klucze i na pożegnanie powiedział:\n– Ja was najmocniej przepraszam, ale muszę wracać do pracy. Edi, pamiętasz adres?\n– Ulica Kościelna, prawda?\n– Tak, numer jeden przez trzy. Pierwszy blok i pierwsza klatka. Traficie?\n– Jasne. Dzięki, i czekamy na was. Na razie, trzymaj się – rzekł Edi.\n– No to, do zobaczenia – jeszcze raz uściskał Edwarda i tym razem również Didi. Wsiadł do auta i odjechał.\n– Bardzo ciepły człowiek. Jak tylko cię zobaczył, rozczulił się – zauważyła kobieta.\n– Wiem. Cała moja rodzina jest taka serdeczna. Zresztą, sama się przekonasz.\n– To chodź, jedziemy, bo już chcę wziąć kąpiel.\n– Dobrze, skarbeńku, już jedziemy, a do Kazika pojedziemy może jutro albo pojutrze. Najpierw muszę zobaczyć się z rodziną.\n– To zrozumiałe, kochanie – pocałowała go w usta i wsiedli do samochodu, by parę minut później być już w mieszkaniu kuzyna pana Wagnera.\n– Jak tu ładnie i czysto – przyznali oboje, gdy byli już w środku. Z boku w przedpokoju, położyli walizki i udali się do kuchni, by pierwsze co zrobić, to zaparzyć kawę. Mocny napój pobudził ich do lepszego działania i z ochotą, każdy po kolei, skorzystali z szybkiego prysznica. Kiedy w drzwiach pojawił się Staszek, właśnie zajadali swoje kanapki z podróży i pili herbatę z cytryną.\n– Ojej, jesteście głodni. Mogliście sobie wziąć świeże jedzenie z lodówki. Ja szybko obiorę ziemniaki, a Laura jak niedługo wróci, to usmaży kotlety i mamy do tego kapustkę zasmażaną albo, jak kto woli, buraczki.\n– Stasiu, nie przejmuj się nami. My sobie dajemy radę. Nie chcieliśmy wyrzucać kanapek, dlatego je zjedliśmy. A swoją drogą, kapustę zasmażaną uwielbiamy, więc lepiej trafić w nasze podniebienia nie mogliście.\n– Tak, to prawda. Edi uwielbia taką kapustę i je ją nawet na zimno – oznajmiła Didi.\nDalsza rozmowa zeszła na tematy kulinarne i nawet się nie zorientowali, jak kolejna domowniczka wróciła z pracy. Elegancka, szczupła kobieta, ubrana w jasnoszary kostium pojawiła się w drzwiach. Staranny makijaż i włosy upięte w kok dodawały starszej kobiecie atrakcyjności i seksapilu.\n– Świetnie wyglądasz, Lauro, no rewelacja.\n– Mile zaskoczony Edward, przywitał się z żoną Staszka.\n– Ach doprawdy? – Uśmiechnęła się skromnie i również odwzajemniła mu podobnym stwierdzeniem:\n– Ty też się dobrze trzymasz.\n– Bo mam młodą narzeczoną. Dba o mnie. To jest Diana.\nWybiła godzina dwunasta, gdy narzeczeni weszli do urzędu stanu cywilnego.\nNa korytarzu, na stoliku, leżały druczki i Diana wypełniła jeden z nich. Wchodząc do jednego z pokoi, po wcześniejszym zapukaniu do drzwi, grzecznie przywitali się ze starszą urzędniczką, która spojrzała na nich przyjaźnie, pytając:\nEdward odruchowo przeczytał imię i nazwisko widniejące na plakietce przyczepionej na starannie wyprasowanej białej bluzce urzędniczki i zaskoczony, nie odezwał się ani słowem.\n– Wkrótce wychodzę za mąż i potrzebuję mój akt urodzenia. – Następnie położyła na ladę swój dowód osobisty wraz z wnioskiem.\n– Dobrze, proszę chwilę poczekać, zaraz wracam – uśmiechnęła się pani Zuzanna Wiśniewska.\nPo kilku minutach urzędniczka, gdy tylko pojawiła się z powrotem powiedziała:\n– To niemożliwe. Minęło już tyle lat.\n– Co niemożliwe? – spytała zaintrygowana Diana.\n– Byłam waszą sąsiadką i pamiętam pani rodziców – opowiadała.\n– Tak?! – zszokowana Diana patrzyła na nią, jakby zobaczyła ducha.\nPierwszy otrząsnął się Edward. Zaczął być dociekliwy, zasypując pytaniami dopiero co poznaną rzekomą sąsiadkę Diany.\n– A kim byli jej rodzice? I gdzie teraz są?\n– Tam było dużo dzieci. Nieładnie mówić o ojcu, ale jak już chcecie wiedzieć, to zawsze miał dwie lewe ręce do pracy, no i prawie całe życie spędził w więzieniu.\nDiana słysząc te słowa, przerwała jej w pół zdania, mówiąc:\n– To dlatego Franz mi powtarzał, że gdyby nie on, to byłabym córką kryminalisty – zasmuciła się pani Prus z domu Czarnecka.\n– A kto to jest Franz? – tym razem urzędniczka spytała.\n– Z przykrością muszę przyznać, to mój przysposobiony ojciec.\n– Pamiętam, że adoptowało cię jakieś bezdzietne małżeństwo, gdzie ona pracowała w urzędzie miejskim, a on był w PZPR.\n– A skąd pani to wie? – zaciekawiła się Didi.\n– Twoja mama w zastępstwie pracowała tu w urzędzie jako sprzątaczka, tak więc było głośno o tym, że dziecko adoptowali jacyś wpływowi ludzie. Niektórzy mówili, że nawet przepłacili urzędników, by szybciej zakończyć te sprawy adopcyjne. Byłaś u nich niedługo, jako u zastępczych rodziców, i zaraz potem sąd przyznał im ciebie.\nW czasie opowieści kobieta nawet nie zwróciła uwagi na to, że przeszła na „ty’’ z Dianą. Didi jednak czuła respekt i nadal zwracała się do niej per „pani’’.\n– A może nam pani jeszcze coś opowiedzieć, o tamtych czasach? – spytała pani Prus.\n– Tu w urzędzie nie mogę opowiadać o takich sprawach, więc może umówimy się na kawę po pracy? Wtedy będziemy mieli trochę więcej czasu, zgoda? – zaproponowała.\n– Całkowicie się zgadzamy – jednym tchem odparła Diana, nie czekając na opinię narzeczonego.\n– Dobrze, to bądźcie o godzinie szesnastej tu pod urzędem przed wejściem. OK?\n– Będziemy na sto procent – tym razem Edward odpowiedział.\n– A akt urodzenia? – przypomniała kobiecina.\n– Ojej, zapomnielibyśmy – speszeni narzeczeni wrócili się, gdyż byli już w drzwiach.\n– Trzeba kupić na dole w kasie znaczek za dwadzieścia pięć złotych – poinformowała ich.\nPo uiszczeniu opłaty skarbowej i odebraniu istotnego dokumentu pożegnali się na parę godzin i poszli na obiad, do jednej z restauracji, mieszącej się naprzeciwko owego urzędu.\nCo jakiś czas, patrzyli na zegarek, gdyż nie mogli doczekać się spotkania, które miało odbyć się o godzinie szesnastej. Gdy nadeszła odpowiednia pora i w trójkę zasiedli przy kawie w pobliskiej kawiarence, Diana odetchnęła z ulgą, lecz nadal była trochę spięta, gdyż bała się tej, jak sądziła nieprzyjemnej, prawdy, którą niedługo usłyszy.\n– Jednym zdaniem, można powiedzieć, ciesz się dziecko, że cię adoptowali, bo w tej rodzinie nie zaznałabyś ani spokoju, a tym bardziej miłości rodzicielskiej – stwierdziła kobieta.\n– W tej rodzinie co jestem również tego nie doświadczyłam.\n– Oj, to bardzo mi przykro. A dlaczego? – zmieszała się starsza pani.\n– To długa historia, ale krótko mówiąc, jestem w konflikcie z rodzicami. Wiele krzywd od nich doznałam i dopiero teraz czuję się szczęśliwa, gdyż wychodzę za mąż za męża mojej zmarłej kuzynki.\nWidząc cierpienie na twarzy młodej kobiety, nie dopytywała już więcej, tylko zaczęła mówić o rodzinie Czarneckich.\n– Wiesz, milicja była u was na porządku dziennym, bo twój ojciec nadużywał alkoholu, a potem się awanturował. Raz, to nawet gonił twoją matkę z siekierą naokoło stołu i milicja w ostatniej chwili wparowała i go skuli kajdankami. Wy zawsze chodziliście głodni i zaniedbani. I pomyśleć, że Czarnecki był bogatym człowiekiem, a tu nagle bieda dostała się z każdej strony i piszczała coraz bardziej – westchnęła.\n– Bogatym? – zdziwili się oboje.\n– Tak. Czarnecki miał piękną dużą willę, stojącą jakieś trzy kilometry od morza.\n– A skąd miał na to pieniądze? – zagadnął Edward.\n– Tego nikt do końca nie wiedział, ale prowadził jakieś ciemne interesy.\n– I co dalej? – zapytała młodsza.\n– Ano, przegrał z mafią w karty cały majątek, no i dostali od urzędu miasta mieszkanie komunalne.\n– Ano nic. Jak przestała pracować w urzędzie, to potem pracowała dorywczo, to tu, to tam u ludzi, tak więc dzieci zawsze ganiały samopas, zaniedbane i głodne. Ja osobiście nieraz dokarmiałam was, a to bułką ze serem, a to pączkami, jak piekłam, bo mi was żal było. No i niestety nadszedł ten dzień, kiedy milicja zabrała was wszystkich, do jednego z domu małego dziecka. Pan Józef, po kolejnym wyjściu z więzienia, dostał pracę w Poznaniu, dokąd wyjechaliście i ślad po was zaginął – skończyła opowieść i zamilkła.\n– Ale jak to, wyjechaliśmy. To ja też? – Diana dostała wypieków.\n– Ty, kochana, niestety nie. Rodzice odzyskali czwórkę twojego rodzeństwa, a ciebie i twoich dwóch młodszych braci już zdążyli zaadoptować.\n– To dlatego Franz tak się spieszył z adopcją – stwierdził mężczyzna.\n– Też myślę, że jedynym powodem było to, iż obawiał się twego powrotu do domu Czarneckich – przytaknęła kobieta, pijąc kolejny łyk kawy.\n– Obecnej rodzinie zawdzięczam tylko to, że znalazłam ukochanego, z którym chcę spędzić resztę mojego życia i wiem, że będę szczęśliwą mężatką – spojrzała czule na Ediego.\n– A ja najszczęśliwszym mężem na świecie – i ujął jej dłoń, by ją delikatnie pocałować.\nTrzy dni później pani Prus odebrała przetłumaczone dokumenty swojego aktu urodzenia, aktu zawarcia małżeństwa oraz wyroku sądu orzekającego o rozwodzie. Tak więc następne sto pięćdziesiąt euro uleciało z konta Edwarda i wpłynęło na konto tłumacza. To nie był jednak koniec wydatków związanych ze ślubem. Następne pięćdziesiąt euro wpłynęło do sądu w Niemczech w Karlsdorfie, by potwierdzili oni wyrok sądu w Raczku.\nNadszedł upragniony dzień czwartego grudnia, gdy para ponownie wstawiła się w urzędzie stanu cywilnego już z przetłumaczonymi papierami.\nTo już trzecia urzędniczka, która również nie pałała sympatią do przybyłych petentów i gdy tylko Diana podała przetłumaczone papiery, tym razem wysoka, szczupła urzędniczka, spytała wprost:\n– Czy pani były mąż nadal mieszka pod tym adresem, który nam pani ostatnio podała?\n– To nie ma pani z nim kontaktu? – zdziwiła się.\n– A z jakiej racji mam mieć? – oburzona Diana, podniosła lekko ton.\n– Proszę się nie unosić. My tylko wysłaliśmy pismo, a ten pan Lisowski, nie odpowiada.\n– To już mnie nie interesuje, czy on odpisze, czy nie. – Diana nadal reagowała obojętnie, na wieści usłyszane od dociekliwej urzędniczki.\n– A co się stanie, jak ten pan nie odpisze? To co, ślubu nie będzie? – zapytał z sarkazmem Edward, który również nerwowo nie wytrzymywał.\n– Proszę pana. Pan Lisowski ma czas na odpowiedź osiem tygodni i jeśli po tym terminie nie odpisze, to ślub i tak się odbędzie.\n– To po cholerę ta cała farsa?! W końcu ustalmy termin ślubu – tym razem zdenerwował się jeszcze bardziej.\nKobieta, nie mając już żadnego wytłumaczenia, zaproponowała, że sprawdzi wolny termin w kalendarzu.\n– Zanim papiery potwierdzające, że wszystko jest w porządku wrócą z sądu, to minie około sześciu tygodni, więc ustalmy termin na luty.\n– Świetnie. – Zgodnie orzekli już z uśmiechem na ustach.\n– A kiedy wam pasuje? – Była już milsza dla nich.\n– Jak najprędzej – wystrzelił.\nTym razem na twarzy urzędniczki pojawił się szczery uśmiech.\n– Mamy wolny czwarty lutego o godzinie jedenastej trzydzieści. Może być?\n– Jak najbardziej – zawtórowali ponownie.\nKiedy opuścili urząd, Diana promieniała podwójnie, mówiąc swojemu ukochanemu:\n– Muszę ci coś powiedzieć. – Zatrzymała się przez chwilę, łapiąc go za prawą rękę.\n– Że mnie kochasz, o przepraszam, miało być bardzo kochasz – poprawił się pospiesznie.\n– Cha, cha, cha. To też – zaśmiała się i dodała: – Moja Ala urodziła się o godzinie jedenastej dwadzieścia siedem, lecz w aktach ma zanotowane, że o jedenastej trzydzieści, no i nasz ślub ma się odbyć o tej godzinie. To ty jesteś moim aniołem i będziesz najdroższym mężem pod słońcem.\nPo tych słowach Edward przytulił ją mocno do siebie i nie zwracając uwagi na to, iż inni wchodzący do urzędu gapią się na zakochaną parę, złożył na jej ustach długi, namiętny pocałunek wyrażający więcej niż jakiekolwiek czułe słowa.\nTymczasem z Polski do Małgosi Chudzik przyjechał Kacper Prus. Wprawdzie nie byli oni już razem, lecz ze względu na ich wieloletni związek, pozostali nadal w kontakcie. Kacper pracował jako górnik i właśnie minęło parę miesięcy, gdy otrzymał rentę. Po rozstaniu ze swoją partnerką zamieszkał w Polsce w pięknej miejscowości na Mazurach u jego niedoszłej teściowej. Mężczyzna zakochany na zabój w swej byłej narze czonej starał się, by Gosia do niego wróciła. Opłacał jej mieszkanie i zajmował się jej wszelkimi rachunkami. Stać go było na to, gdyż zrezygnował z mieszkania w Niemczech i jego wysoka renta wystarcza mu na godne życie na wsi i pomaganie swej byłej.\nKacper spędził u Gosi zaledwie dwa dni, gdyż będąc u niej w karczmie, gdzie ona pracuje jako kelnerka, nie wytrzymał nerwowo i po paru piwach, gdyby nie ona, to rzuciłby się z pięściami na jednego z klientów, którego obsługiwała.\n– Co ty wyprawiasz?! – krzyknęła na Kacpra, który szykował się do ataku.\n– Nie będzie ten fagas się ślinił do ciebie i klepał po tyłku! – krzyknął.\n– Nie klepał mnie! Ty masz jakieś halucynacje! Uspokój się! – Pociągnęła go za rękę na zaplecze.\n– Nie jestem ślepy! Widziałem, jak ci oczko puszczał, a ty się do niego mizdrzyłaś. Nie będziesz już tu pracować! Zabraniam ci!\n– Co się tu dzieje? Dlaczego pani nie pracuje i co to za krzyki?\n– Weszła szefowa karczmy, żądając wyjaśnień.\n– Przepraszam najmocniej. To jest mój znajomy i właśnie wychodzi. – Skierowała ostry wzrok na Kacpra.\n– Mam taką nadzieję, bo w przeciwnym razie, traci pani pracę, pani Chudzik.\n– O nie, tylko nie to, proszę. Już wracam do pracy.\nKacper nerwowo wyszedł z karczmy po usłyszeniu słowa „znajomy’’, a Małgosia wraz z nim. Kiedy znaleźli się na dworze, ochrzaniła go w paru zdaniach, mówiąc co o nim myśli.\n– To jest moja praca i mój chleb. Nie zrezygnuję z niej, bo ci się tak podoba. Nie będę kurą domową, bo ty tak chcesz. Muszę być miła dla każdego, bo inaczej nikt tu nie przyjdzie…\n– Jasne i walić cię może po tyłku kto chce! Ty masz ciągle mało. Tylko pełno facetów obok siebie, to jesteś w swoim żywiole. Nieźle się urządziłaś – przerwał jej.\n– Nie twoja sprawa. Jak wrócę do domu, ma cię tam już nie być. Mam cię dość i twojej zazdrości też. Ty jesteś chory. Idź się leczyć. Muszę wracać do pracy, a ty idź się pakuj. Klucze daj swojej mamie. Potem je odbiorę. Cześć.\nOdwróciła się na pięcie i wróciła do karczmy. Kacper zamówił taksówkę i wrócił do mieszkania Gosi. Nie miał zbyt wiele swoich rzeczy, zaledwie jedną walizkę, którą nie zdążył jeszcze rozpakować po podróży. Porozglądał się po dużym mieszkaniu, westchnął tylko i wyszedł, zamykając drzwi na klucz.\nPonownie wsiadł do taksówki i przyjechał do swojej matki, Emilii Prus, która od wielu lat była już wdową i mieszkała w czteropokojowym mieszkaniu wraz z jego bratem Arturem. Był on starym kawalerem, który dopiero co ukończył pięćdziesiąt lat.\nEmilia Prus, nie była zbyt zadowolona z wizyty Kacpra, od którego poczuła piwo. Ta drobna kobieta po osiemdziesiątce, była wrogiem alkoholu, gdyż jej mąż był alkoholikiem i przeżyła gehennę, będąc z nim. Emilia pochodziła z Mazur, tak jak Małgosia i można byłoby powiedzieć, że historia zaczynała się powtarzać, gdyż zarówno Emilia, jak i Gosia m ieszkały przez wiele lat z mężczyzną, który nadużywał alkoholu. Ojciec Kacpra, Emanuel Prus, był młodszym bratem Franza. W przeciwieństwie do niego był bardzo dobrym człowiekiem, lecz słabość do trunków zgubiła go. Zakończyło się to rakiem wątroby i w wieku sześćdziesięciu lat zmarł w jednej z klinik w Waldorfie.\n– Znowu piłeś. – Surowo spojrzała na swego młodszego syna, otwierając mu drzwi.\n– Tylko parę piw. Nic takiego. Pokłóciłem się z Małgosią. – Powiedział, gdy tylko wszedł do mieszkania i ściągał buty.\n– To też nic nowego mi nie mówisz. Idź się wykapać, bo cuchniesz alkoholem, a potem idź spać. – Przedstawiła mu harmonogram najbliższego dnia.\nKacper posłusznie wykonał polecenie matki, gdyż ostatnie przeżycia w karczmie wykończyły go psychicznie. Ten młody mężczyzna, w wieku czterdziestu ośmiu lat, uchyliłby nieba swej byłej, lecz nie potrafił się opanować z zazdrością i swoje żale i smutki topił w alkoholu, tak jak jego ojciec.\nKiedy Kacper spał już od paru godzin w czystej, pachnącej pościeli w pokoju, w którym zasłonił rolety, pani Chudzik wróciła do domu i poczuła ulgę, nie zastając w swym mieszkaniu swojego byłego narzeczonego. Wzięła tylko szybki prysznic i przebrała się w jasnoniebieskie, jeansowe spodnie i jak zwykle wydekoltowaną zieloną bluzeczkę. Była umówiona na spotkanie z Zuzanną Wagner, o godzinie osiemnastej. Obie kobiety planowały tajny spisek. Zarówno jedna, jak i druga, miały powody, by rozerwać związek Diany i Edwarda. Zuzia widziała w Dianie rywalkę do majątku swego ojca, dlatego za wszelką cenę nie chciała dopuścić do ślubu. Zuzanna, zaledwie rok starsza od Diany, nigdy nie przypuszczała, iż jej ojciec postanowi jeszcze raz się ożenić. Czuła, że ojciec nie będzie nigdy sam, znając jego temperament, lecz na wszelkie związki po śmierci Laury patrzyła przez palce, nie widząc w nich żadnej kandydatki na drugą żonę Edwarda, a także rywalki do spadku. Co do Małgorzaty Chudzik, sprawa wyglądała w ten sposób, iż tej kobiecie, bardzo spodobał się atrakcyjny i majętny szpakowaty mężczyzna. Sądziła, iż ułożyłaby sobie przy nim życie, jak również, wiedząc z opowieści rodzinnych o podbojach Edwarda, uważała go za gorącego kochanka.\nPrzed domem, kwadrans przed osiemnastą, Gosia czekała na Zuzię, która zawiadomiła ją, iż jest już blisko i ma się zbierać do wyjścia. Nie minęły dwa następne kwadranse, a obie panie siedziały już w restauracji, w pobliskim motelu przy autostradzie i zamówiły ciepły posiłek. Obawiały się spotkania w mieszkaniu pani Chudzik, by ktoś ich nie nakrył, na przykład Kacper czy też syn Małgosi, który miał klucze do jej mieszkania. Na mieście zaś nie chciały, w obawie, że napotkają Edwarda z Dianą, którzy również chodzili po restauracjach, nie mówiąc już o tym, że często spacerowali po mieście. Stwierdziły, że najbezpieczniejszym miejscem na spotkanie będzie motel.\n– Będzie ciężko ich rozdzielić – stwierdziła Małgosia.\n– Bo oni się naprawdę kochają.\n– Ach, przestań. Ona to wyrafinowana flądra. Jej tylko majątek mego tatusia w głowie, a mój ojciec upadł na głowę i myśli ogonem.\nNa wieść o ogonie Małgorzata aż się ożywiła i zaczęła dopytywać ją:\n– Ogonem? Skąd wiesz, czy oni coś ze sobą mają?\n– Inaczej by z nią nie był.\n– Sądzisz, że tu chodzi o seks?\n– No baa, szczególnie o to. Ta młoda, potrzebująca, a ojciec wciąż chce. Ciekawe, czy da jej radę. A tak poza tym nie myślałam, że tak zgłupieje na jej punkcie i będzie chciał się z nią ożenić. Przecież ona ma w cholerę długów i ta szmata weźmie mu wszystko.\n– No dobra, już dobra, nie unoś się. Zuziu, musimy coś wymyślić. Może podstawimy jej jakiegoś faceta, by ją zbałamucił i twój ojciec ją wtedy zostawi. U mnie w knajpie co rusz to przychodzi ekstratowar. Zapłaci się takiemu i zrobi, co będziemy chciały – zaproponowała Małgorzata.\n– To nie chwyci.\n– Dlaczego? To świetny pomysł – nalegała.\n– Znam mojego tatę. Jak się zakocha, to jest w stanie zabić rywala. Podejrzewam, że jakby się dowiedział, to spuściłby lanie najpierw jemu, a potem jej, no i nam. Tylko byśmy sobie smrodu narobiły, jakby się ten facet wygadał, że to nasza sprawka.\n– No to co zrobimy? Masz jakiś złoty środek, by ich rozłączyć?– dopytywała się Gosia.\n– Hmmm, najlepiej jakby oni się pożarli między sobą.\n– Ale o co? Edi wie o długach Diany – rzekła Gosia.\n– Chyba mam! – nagle krzyknęła Gosia.\n– Gadaj szybko.\n– Diana odda życie za swoją córkę, a Edi jest cały głupi za Igorem.\n– Och, nie kumasz czaczy?\n– Nie wkurzaj mnie, tylko mnie oświeć wreszcie. Co to za wybitny plan chodzi ci po głowie?\n– Moja kochana, trzeba po prostu skłócić tych młodych. Niech Igor robi im na złość i każdy z nich zacznie bronić swoją krew.\n– Gdybyś nie była babą, tobym cię ucałowała – z entuzjazmem oświadczyła pani Wagner.\n– Cha, cha, cha. Zdecydowanie wolę facetów.\n– Igor jedzie z nimi do Polski na Boże Narodzenie, więc ma pole do popisu. Muszę go podszkolić, co ma robić. Gosiu, jesteś genialna.\nGodzinę później, kobiety rozstały się w jak najlepszych humorach, wdrażając w życie swój plan.\nNadchodziły sielankowe dni pomiędzy Dianą i Edwardem. Zakochana para, ostatnimi czasy nabrała większej ochoty na seks, kiedy dowiedzieli się, że niedługo na przekór całej rodzinie i światu zostaną małżeństwem.\nPewnego dnia, wracając pod wieczór z odwiedzin u Igora,\nDiana niespodziewanie powiedziała do Ediego:\n– Kochanie, widzisz ten lasek tam daleko?\n– No tak. A co? Masz ochotę na spacer?\n– Jest przecież zimno.\n– A nie masz ochoty mnie rozgrzać? – zalotnie prowokowała.\nEdward nie myśląc długo, zboczył z drogi i pojechał w kierunku wskazanym przez Dianę. Kiedy już byli na miejscu, zamknął drzwi i przysunął się do swej połówki. Diana, nie czekając, wsunęła jego rękę pod swój obcisły, seledynowy sweterek w celu uwolnienia ze stanika jej jędrnych, dużych piersi. Stanik został tylko odpięty, lecz nadal miała go na sobie, wraz ze sweterkiem.\nTuż po świętach narzeczeni udali się do miasta, aby kupić złote obrączki. Spędzili prawie pół dnia w kilku punktach jubilerskich, by wreszcie znaleźć dla siebie odpowiedni model. Na obrączce Diany zażyczyli sobie napis „Edi i Diana 04.02.2015”, a u Edwarda „Diana i Edi 04.02.2015”.\nZadowolona para czekała z niecierpliwością na dzień, w którym podpiszą stosowne dokumenty, świadczące o spłaceniu Zuzannie przez Edwarda spadku po Laurze.\nTymczasem, w tajemnicy przed Igorem, cała pozostała trójka, pakowała rzeczy od Ali i Didi do walizek i pozostawiła je w mieszkaniu, które do końca grudnia było jeszcze przez nie wynajmowane. Chłopiec co jakiś czas dzwonił do swego dziadka z zapytaniem, gdzie są i co robią, lecz starszy pan Wagner wymyślał na poczekaniu różne historyjki: a to, że są w sklepie, a to, że sprzątają w mieszkaniu Didi, myjąc okna – i tym podobne.\nW końcu nastał słoneczny dzień. Pomimo śniegu na dworze, a było to dwudziestego dziewiątego grudnia, pogoda dopisywała nie tylko za oknem, lecz także w kancelarii notarialnej, z której zakochani wyszli radośni po podpisaniu dokumentów o spłaceniu młodej pani Wagner.\n– Wiesz, kochanie... cieszę się, że mam to już za sobą – powiedział w domu pan Wagner.\n– Ja też, skarbie. Masz mieszkanie, działki i spokój z Zuzanną – przytaknęła mu Didi.\n– Tym sposobem zabrała mi moje oszczędności, trzydzieści dwa i pół tysiąca euro. Aha, do tego jeszcze za adwokata dodatkowy tysiąc euro. Straciła ojca. Całe życie odkładałem na moje ubezpieczenie, a ona w ten sposób mi go zabrała. Nie chcę jej znać.\nDiana tylko przytuliła go do siebie, gdyż nie znajdowała słów, by go pocieszyć w takim momencie. On odwzajemnił się tym samym i rzekł:\n– Jutro pójdziemy najpierw do urzędu zameldować Alę, a potem zbieramy wszystkie wasze rzeczy i przenosimy je do mnie.\n– OK, kochanie. Od teraz tylko ty jesteś właścicielem tego mieszkania. To może dziś uczcimy jakoś nasz mały sukces? – Skarbie, masz na myśli jakiś seksik? – pocałował ją w usta, a następnie czekał na odpowiedź.\n– Cha, cha, cha. To wieczorem, a teraz mam ochotę na coś procentowego. Nalej nam, proszę, po lampce brandy, OK?\nNie trzeba było go do tego namawiać i Edward z ochotą udał się do barku. Wracając chwilę później, w rękach trzymał już dwie lampki napełnione owym trunkiem.\nAla i Igor, zajęci Internetem, nie zwracali uwagi na zachowanie starszych domowników, dlatego nie przeszkadzały im nawet śmiechy, dochodzące z sypialni zakochanych.\n– Skarbie, jedźmy w końcu zabrać wasze rzeczy – rzekł do Didi.\n– Kotuś, chyba najpierw powinieneś powiedzieć Igorowi o tym, że się stamtąd wyprowadzamy i że Ala będzie tu mieszkać.\n– No tak. Zawołam go i porozmawiam z nim w kuchni.\nKobieta tylko skinęła twierdząco głową i czekała na dalszy rozwój sytuacji.\n– Igor i Ala, chodźcie proszę do kuchni – zawołał.\nPo pewnej chwili młodzież stawiła się przy stole Edwarda.\n– Siadajcie, proszę – wskazał im wolne krzesła.\n– Nie, ja postoję. Co się dzieje, dziadek?\n– Nie panikuj. Wszystko jest OK. Siadajcie.\nMłodzi usiedli, a pan Wagner zaczął:\n– Igor, wczoraj podpisałem w obecności notariusza...\n– Wiem – przerwał mu młodzieniec.\n– Mama mi mówiła przez telefon.\n– A, no to się dobrze składa. To już wiesz, że twoją mamę spłaciłem i to mieszkanie jest teraz tylko moje.\nAla z matką nie odzywały się, lecz z lekką nutką podenerwowania siedziały na krzesłach.\n– Idę teraz do urzędu, by zameldować tu Alę, bo jak ja z moją narzeczoną wrócimy do Niemiec, to Ala tu zamieszka.\nZszokowany Igor zbladł i powiedział:\n– To niemożliwe. Co ty wyprawiasz?! – podniósł ton.\n– Igor, proszę, nie unoś się. Z racji tego, że Diana jest moją narzeczoną i ma córkę, to muszę się nią też zaopiekować – ze stoickim spokojem poinformował wnuka.\n– A tak à propos, ubierz się teraz i pomożesz nam w przeprowadzce. Każde ręce się przydadzą do pomocy – przerwał mu.\n– Jestem chory, źle się czuję. Muszę iść do łóżka – po czym wybiegł, udając się w kierunku ostatniego pokoju, w którym się rozgościł.\n– W tej chwili wracaj! Igor! – krzyknął Edward. Młodzieniec posłusznie wrócił.\n– Dziadek, ale...\n– Nie dziadkuj mi tu, tylko się ubieraj. Trochę ruchu po świętach ci się przyda. Spójrz na swój brzuch, za gruby jesteś.\n– No, troszeczkę – przyznał mu rację młody człowiek, spojrzawszy na swoje ciało.\n– To ubieraj się i nie patrz tak na mnie. Przecież wiesz, że to mieszkanie i tak będzie kiedyś twoje, więc bez obaw.\n–Dobra, dziadek, pomogę w tej przeprowadzce – już zadowolony wyszedł do przedpokoju.\n– Zbierajmy się wszyscy, bo dzień jest krótki, a roboty od groma – klasnął w ręce i wskazał wszystkim drzwi.\nKobiety z przyjemnością zaczęły się ubierać i po zameldowaniu Ali, około pół godziny później, wynosili ciężkie walizki z wynajmowanego mieszkania. Zajęło im to prawie cały dzień, gdyż trzeba było zrobić miejsce w piwnicy Edwarda na rzeczy kobiet. Późnym popołudniem, wszyscy, wygłodniali, rzucili się na bigos, który jeszcze uchował się od świąt, a także na gołąbki w sosie pomidorowym.\nKolejne dni upływały w spokojnej atmosferze, aż do dnia pierwszego stycznia.\nMłodzieniec, po obiedzie, wpadł do kuchni i głośno zakomunikował:\n– Dziadek, ja muszę natychmiast jechać z powrotem do Niemiec, bo piątego stycznia zaczynam szkołę.\n– Wiem, synku. Dlatego nie martw się. Trzeciego wyjeżdżamy i zawiozę cię prosto do domu.\n– Ale musimy dzisiaj jechać, bo ja muszę przygotować się do szkoły.\n– Nie panikuj. Zdążymy. Jedziemy trzeciego – próbował uspokoić wnuka.\n– Nie! Dziadek! Mama powiedziała, że nie zdążymy, mamy natychmiast wyjechać. Idę się pakować – chciał wyjść, lecz pan Wagner stanął mu na przeszkodzie i już ostrym tonem zwrócił się do chłopaka:\n– Po pierwsze, twoja mama nie będzie mi rozkazywać. Ja biorę za ciebie odpowiedzialność, bo jesteś u mnie, a nie u twojej mamuśki i zawiozę cię na czas, więc zdążysz się przygotować.\n– Nie będę miał czasu.\n– Co za bzdury opowiadasz? Przecież wziąłeś stos książek i się uczyłeś tutaj na feriach, więc jesteś przygotowany do lekcji – tym razem wtrąciła się Diana, gdyż nie wytrzymała steku bzdur, jakie usłyszała od młodzieńca.\n– No tak, uczyłem się.\n– To o co ci chodzi? Jak mnie wkurzysz, to wsadzę cię w autokar i pojedziesz jeszcze dziś. Ja nie muszę się spieszyć do Niemiec. Mam emeryturę – mężczyzna nerwowo podszedł do lodówki i nalał sobie szklankę mleka.\n– Nie, dziadek, to ja już pojadę z tobą.\n– Z nami, jak już. Zapamiętaj sobie, Diana będzie moją żoną.\n– Dziadek, powtarzasz się.\n– Ja ci zaraz powtórzę jeszcze raz, byś sobie to uświadomił – oznajmił Edward. – Pojutrze wyjeżdżamy, a jak ci się coś nie podoba, to pakuj się i zamawiam ci autokar.\n– Przepraszam, dziadek. Nie denerwuj się. To ja już pojadę z wami – chciał wyjść, lecz Edward powiedział:\n– Halo, chłopcze, jeszcze nie skończyłem.\n– Tak, dziadek?\n– Teraz ubierzcie się z Alą i idźcie do tego drugiego mieszkania posprzątać, bo nie oddamy właścicielom tego mieszkania brudnego.\n– Dziadek, ja nie mogę, bo ja się źle czuję.\n– Twoje symulanctwo nic mnie nie obchodzi. Albo idziesz z nią sprzątać, albo jedziesz dziś do Niemiec sam – ostro zaszantażował młodego Edward.\n– Dobra, to ja już pójdę.\nNiecałe pół godziny później, gdy Diana z Edwardem w końcu na chwilę zostali sami i wskoczyli do łóżka, zadzwonił telefon.\n– Dziadek, ja mam atak astmy. Przyjedź po mnie, albo nie, zadzwoń po taksówkę.\n– Co ty za głupoty gadasz? Daj mi Alę.\n– Zaczekaj – powiedział chłopiec.\n– No, jestem – po chwili odezwała się dziewczyna.\n– Co tam się dzieje? – spytał Wagner.\n– Igor się zmęczył i siedzi na ławce. Powiedział, że nigdzie nie idzie i dziadek po niego przyjedzie. Mamy raptem pięć minut drogi do mieszkania.\n– Zaraz mnie coś trafi. Daj mi go.\n– Dziadek, przyjedź po mnie, proszę.\nNastępnego ranka za oknem prószył śnieg i wszystko dookoła pokrył białą pierzyną.\nAla już dawno była w szkole, gdy zadzwonił telefon.\nDochodziła godzina trzynasta.\n– Halo, słucham? – spytała zdziwiona Diana, odbierając połączenie.\n– Halo, Didi? To ja, Gosia – smutnym głosem przedstawiła się rozmówczyni.\n– Aaa, cześć Gosiu.\n– No tak, bo w sumie nikt do nas nie dzwoni.\n– Jesteś sama czy z Edim?\n– Z Edim.\n– Aha, to sobie usiądźcie.\n– Co się stało? – Zaniepokojeni usiedli oboje na sofie i po ostatnim wieczorze przeczuwali najgorsze.\n– Kacper nie żyje – powiedziała płaczliwym głosem.\n– Coo? Jak to się stało? – dopytywała Diana.\nOboje osłupieli. Na ich twarzach pojawiło się zaskoczenie. – Wiecie, że mieszkał w Polsce u mojej mamy.\n– Tak – rzekli chórem.\n– No i wczoraj wieczorem, około dwudziestej trzydzieści dostał zawału. Poszedł się odświeżyć, bo miał z mamą jechać do lekarza. Źle się czuł.\nZapadło krótkie milczenie. Po drugiej stronie słuchawki słychać było szloch Małgosi.\n– I co dalej? – w końcu zapytał Edward.\n– No i mama się zaniepokoiła, bo jakoś długo nie wychodził z łazienki, aż w końcu weszła do niej, a on już, biedaczek, leżał tylko w slipkach przy wannie, trzymając się za serce. Już nie żył.\n– O Boże! – tylko tyle zdołała powiedzieć Diana.\n– Tak bardzo nam przykro – wtrącił się Edward.\n– Bardzo go lubiliśmy – dodała smutno Didi.\n– Mnie też jest przykro. Nie mogę sobie znaleźć miejsca.\nPonownie zapanowało krótkie milczenie. Przerywanym głosem pani Chudzik oznajmiła:\n– Będą problemy z pogrzebem.\n– Dlaczego?– spytał mężczyzna.\n– Bo trzeba go przetransportować z Polski do Niemiec i zrobić sekcję zwłok, bo on był obcokrajowcem. Na dodatek umarł w domu.\n– A no tak – stwierdziła Diana.\n– Didi, ciebie szukała policja niemiecka – odezwała się Gosia.\n– Bo miałaś kiedyś u niego meldunek, tu, w Niemczech i takie samo masz nazwisko. Szukali rodziny. Ja nie byłam z nim zamężna. W końcu mnie znaleźli i podałam dane jego matki.\n– Kiedy go przywiozą do Niemiec? – spytał.\n– Nie wiem, jak długo to potrwa.\n– Mamy tutaj dużo spraw do załatwienia i nie wiemy, czy damy radę być na pogrzebie – oznajmił Edward.\n– Rozumiem, kochani. Będzie cała rodzina – poinformowała Małgorzata.\n– Wiesz, Gosiu kochana, to lepiej będzie, jak przyjedziemy po pogrzebie, bo wiesz, jak my żyjemy z rodziną – powiedziała Didi.\n– Nie gniewaj się, ale nie chcemy, by były jakieś niesnaski na pogrzebie, Kacper na to nie zasługuje. Chcemy, by w spokoju był pochowany – wyjaśniła pani Prus.\n– Tak, rozumiem. Też tak sądzę – przyznała Gosia.\n– Jak wrócimy, to pójdziemy na jego grób i pożegnamy się z nim – powiedział Edi.\n– Nie przejmujcie się tym wszystkim. Kacper by to zrozumiał.\n– Gosiu, czuliśmy, że coś się złego stało, bo wczoraj dostaliśmy znaki on niego. Był się z nami pożegnać, lecz nie wiedzieliśmy, kto to konkretnie był. Teraz wiemy. – Diana nie wytrzymała i zapłakała.\n– Dzwoń do nas, jak cokolwiek będziesz wiedziała na temat pogrzebu i jak będziesz chciała z nami porozmawiać. O każdej porze – powiedziała.\n– Dobrze kochani. Dziękuję wam, że jesteście.\n– Zadzwonimy teraz do cioci Emilii, by złożyć kondolencje. Myślisz, że będzie chciała ze mną rozmawiać, po tym jak cała rodzina jest przeciwko nam? – dopytywała.\n– Z pewnością tak, bo ona nie ma nic przeciwko wam. Jak usłyszała, że jesteście razem, to się ucieszyła, więc zadzwońcie do niej.\n– OK, tak też zrobimy! – Didi spadł kamień z serca.\nPożegnali się we trójkę przez telefon, a następnie wykręcili numer telefonu cioci Emilii. Złożyli jej kondolencje. Dowiedzieli się również, że dzwonił do niej też Franz z kondolencjami. Rozmowa z nim była bardzo krótka.\nNadeszły smutne dni. Refleksje nad kruchym życiem pojawiły się w myślach zakochanej pary.\n– Kacper był taki młody – z zadumy wyrwał ją głos Edwarda.\n– Słyszałeś, co powiedziała Gosia... że dopiero co poszedł na rentę i tak się cieszył z życia.\n– Tak, mój Tomek też był młody. Dopiero miał osiemnaście i zaczął żyć. Zaczął żyć i zginął.\nDiana nie wiedziała, jak go pocieszyć, więc podeszła i objęła siedzącego, szlochającego mężczyznę. Płakał przez dłuższy czas. Kobieta wiedziała, że tylko ciepło bliskiej osoby może uśmierzyć w pewnym stopniu ból noszony w sercu przez wiele lat. Chciała być przy nim do końca swych dni i troszczyć się o niego. Oprócz Ali nie miała nikogo i gdyby nie miłość Edwarda jej życie również byłoby uczuciowo puste. Potrzebowała rodziny. Nie wiedziała jeszcze jak bardzo. Kiedy zaczęła romans z panem Wagnerem, zdała sobie sprawę czego szukała w życiu. Tego spokoju, bezpieczeństwa i uczucia, które było uśpione cały czas.\nŚmierć Kacpra uzmysłowiła im, jak wiele ludzi traci czas na kłótniach między sobą a gdy zabraknie tej ukochanej osoby jest już za późno, by wszystko naprawić.\n– Życie jest takie krótkie – stwierdził.\n– Czytasz mi z głowy? – spytała zaskoczona.\n– To samo pomyślałam w tym momencie. Nie znamy dnia ani godziny.\n– To może wybierzmy się do łóżka, kochana. No, bo wiesz, nie znamy dnia, ani godziny.\n– Cha, cha, cha, mądrusiu… – pocałowała go w usta.\n– Skarbie, jak mam umrzeć, to chciałbym, byś jeszcze przeżyła ze mną co najmniej trzy orgazmy. Piękna śmierć – rozmarzył się Edward.\n– Chcesz mnie przyprawić o zawał serca, konając na mnie podczas zbliżenia?! – przeraziła się kobieta.\n– Ach, kochana, żartowałem. Cha, cha, cha. Seks dodaje mi życia, wigoru i nie ma mowy, bym w takich ekstazach odszedł – uspokajał swą wybrankę.\n– Mam nadzieję – uśmiechała się zalotnie.\n– Skarbie, udowodnię ci to. Chodź, nie mamy czasu, trzeba się spieszyć.\n– Cha, cha, cha. A co to? Koniec świata nadchodzi? – droczyła się z nim.\nKolejne dni mijały w szarości. Diana nie mogła dojść do siebie. Cały czas była myślami przy sprawie, która nadchodziła milowymi krokami.\nPod koniec lutego oboje narzeczeni znów powrócili do swego mieszkania w Niemczech.\nNa drugi dzień, zaraz po przyjeździe, pierwsze kroki narzeczeni skierowali na grób Kacpra. Młodego Prusa pochowali na tym samym cmentarzu, co jego ojca Emanuela, lecz w innej mogile z powodu swej wiary. Kacper był ewangelikiem, tak jak jego matka, a ojciec katolikiem. Na grobie Kacpra leżały jeszcze wieńce pogrzebowe. Na jednym z nich widniał napis „Ostatnie pożegnanie od wujka Franza z ciocią Helą”.\n– Patrz, kochanie, wieniec od Franza. A gdzie jest od Klary? – dopytywał Edward.\n– No, nie ma. Dziwne. Ona go przecież lubiła – rzekła Didi.\n– Ale nie dołożyła się do wieńca, więc Franz jej nie ujął w napisie – stwierdził mężczyzna.\n– Co za rodzina. Brak mi słów.\nPołożyli swój wieniec, pomodlili się i zapalili jeszcze świeczki u Kacpra oraz u jego ojca. Następnie udali się do Małgosi, która mieszkała obok cmentarza. Niestety, nie zastali jej w domu. Próbowali się z nią skontaktować telefonicznie jeszcze kilkakrotnie, lecz bez skutku. Jej telefon milczał. Oboje zaczęli zastanawiać się, czy to przypadkiem nie ona napisała donos do urzędu stanu cywilnego w Waldorfie.\n– Ale czemu by to miała zrobić? – dopytywał pan Wagner.\n– Nie wiem, kochanie, ale ona chyba nie jest naszą przyjaciółką. Podejrzewam, że to ona najbardziej chce nas poróżnić ze sobą i czeka na to, byśmy się rozstali – zwierzyła się kobieta.\n– Dlaczego tak sądzisz? – dopytywał.\n– Może po prostu ma na ciebie chrapkę – i spojrzała na Edwarda, który po usłyszeniu tych słów lekko się speszył i zarumienił.\nPrzypomniał sobie dzień, w którym Małgosia chciała go uwieść, stojąc przed nim prawie naga w jej mieszkaniu.\n– Ach, przestań Didi. Ona mnie nigdy nie pociągała – rzekł nerwowo Edward.\n– Ale ty ją tak – wciąż uważnie obserwowała narzeczonego.\n– Skąd wiesz? – spytał zaskoczony.\n– Czuję to. Ona jest zbyt miła dla mnie. Do dziś słyszę jej głos „Nigdy bym przyjaciółce nie odbiła faceta, a tobie to już w ogóle. Tak więc, o nic się nie musisz martwić. Ja zawsze będę twoją przyjaciółką”.\n– Kiedy ci to powiedziała? – dopytywał, jeszcze bardziej zaskoczony.\n– Jak była u nas. Oboje byliście już lekko wstawieni. Poszedłeś do toalety, a ona paliła papierosa na balkonie. Wtedy mi to powiedziała.\n– Dlaczego dopiero teraz mi o tym mówisz?! – zdenerwował się.\n– Nie chciałam mówić, bo uważałam to za nieistotne, ale teraz sądzę, że to chyba jednak ona zrobiła jakiś donos do urzędu – stwierdziła Diana.\n– Jakie kobiety potrafią być perfidne – zadumał się Edward.\n– Nie wszystkie, kochanie. Nie wkładaj wszystkich do jednego worka.\n– No tak, nie wszystkie – podszedł do niej i pocałował ją w usta. Po chwili dodał: – Czyli Gabi miała rację mówiąc, że mamy uważać na Małgosię.\n– A skąd ona może wiedzieć, jaka ona jest? Przecież chyba się nie znają.\n– Może jednak mają kontakt ze sobą – zamyślił się Edward. – Może. Ach, Edi mam już serdecznie dość tych intryg. Może pójdźmy jutro do tego urzędu i zapytajmy, co z naszym ślubem, dobrze?\n– Że też ja na to wcześniej nie wpadłem. Którego dzisiaj jest?\n– Drugiego marca – spojrzała w kalendarz. – O Boże! – dodała, wykrzykując.\n– Zapomniałam o rocznicy śmierci mojej Mirki. Jak mogłam zapomnieć o takim dniu? – zaczęły gryźć ją wyrzuty sumienia.\n– Skarbie, to przez to całe zamieszanie z Małgosią i tą sprawą adopcyjną – tłumaczył ją.\n– No tak, szczęśliwie wyjdę za mąż, a stresy mnie nie opuszczają.\nNastępnie zapaliła świeczkę na jednym ze świeczników i postawiła na środku ławy w dużym pokoju.\n– To dla ciebie, moja Mirko. Zawsze jestem z tobą. Niech ten płomień wskaże ci drogę do Boga. Spoczywaj w pokoju – wypowiedziała te słowa w myśli, westchnęła i udała się do kuchni. Tymczasem Edward uciął sobie przedobiednią drzemkę, a Diana, gotując obiad, zatopiła się we wspomnieniach o zmarłej nauczycielce. Widok deszczu za oknem wprawiał Dianę w nostalgię. Czasem łzy samoczynnie pojawiały się na policzku. Włączyła radio i nagle usłyszała w nim znajomy utwór „Dla Elizy’’ Beethovena.\n– O Boże! – znów powiedziała do siebie. – Przecież to jeden z pierwszych utworów, jakich nauczyła mnie grać Mirka. Przez głowę przebiegła krótka myśl: „Wszystko jest już dobrze. Weź się w garść”. Jakby ktoś nawoływał ją do rzeczywistości. W duchu wiedziała, kim była ta osoba. To musiała być jej Mirka. Po tych słowach otarła z twarzy łzy i dokończyła obierać ziemniaki, wrzucając je do garnka z wodą.\nNadszedł kolejny dzień. Diana korzystała z porannej kąpieli, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi.\n– Kochanie, otwórz, ktoś przyszedł – krzyknęła z łazienki do Edwarda, który spędzał czas w dużym pokoju.\nMężczyzna otworzył i przywitał się ze starszą sąsiadką, która mieszkała w ich bloku.\n– Witam, pani Zeman. W czym mogę pomóc?\n– Mam taką nietypową prośbę... – zawahała się na chwilę.\n– No, słucham. Co się stało?\n– Czy mógłby mi pan pożyczyć sto euro, bo potrzebuję na prąd? Jak dzisiaj nie zapłacę, to mi go odetną, a w banku dopiero jutro mam przelew i zaraz jutro bym panu oddała – zapewniała starsza pani.\n– Nie mam przy sobie tyle. Muszę jechać do banku, bo w domu nie trzymam pieniędzy...\n– To ja zaczekam – przerwała mu.\n– Ale dlaczego pani nie może wyciągnąć ze swojego banku? Przecież można zrobić konto na minus – dociekał.\n– No, ja już nie umiem, bo mam już debet – jednym tchem wypowiedziała.\n– Muszę porozmawiać o tym z żoną – mimo że jeszcze nią nie była, to dookoła wszystkim przedstawiał ją już jako żonę. – Będzie pani w domu? – dopytał.\n– Tak, cały czas. A najlepiej, jakby pan mi pożyczył sto pięćdziesiąt euro. Jutro wszystko panu oddam.\n– Musimy i tak jechać do banku. Podejdę do pani i dam pani znać.\n– To dziękuję bardzo i czekam na pana.\nPożegnała się z Edwardem i poszła do siebie. Parę minut później Edward wyjaśnił Dianie, co chciała sąsiadka.\n– Skarbie, nie ukrywam, że obawiam się braku zwrotu tej pożyczki.\n– Kotuś, zaraz się ubiorę i pójdziemy do niej. Poprosimy o ten rachunek i powiemy, że będąc w banku od razu jej go zapłacimy i przyniesiemy jej pokwitowanie. Jak nie będzie umiała ci go dać, to znaczy, że chce wyłudzić od ciebie kasę i już – wytłumaczyła kobieta.\n– Kochanie, jesteś genialna. Zrobimy tak, jak mówisz – ucałował ją w usta i zaczekał, aż skończy suszyć włosy.\nNiespełna pół godziny później zadzwonili do drzwi Helgi Zeman i kobieta przywitała ich ponownie z uśmiechem na ustach.\n– Proszę nam dać ten rachunek, to zapłacimy go od razu w banku i jak wrócimy, to damy pani pokwitowanie – zaczął mężczyzna.\n– Hmm, no tak – zamilkła, gdyż nie wiedziała co powiedzieć. Spuściła głowę, a następnie zerkała to na Dianę, to na swego sąsiada.\nNarzeczeni zaczęli patrzeć na sąsiadkę z podejrzliwością, aż wreszcie odezwał się Edward:\n– Pani Helgo, ja wszystko rozumiem. Jeśli nie ma pani pieniędzy na jedzenie, to my zrobimy pani zakupy, tylko proszę powiedzieć nam prawdę.\n– Nie wierzy mi pan – spojrzała na niego i ponownie spuściła wzrok.\n– No, jeśli nie ma pani rachunku, to, niestety, nie. – stwierdził.\n– No cóż, trudno. Do widzenia państwu – zamknęła drzwi, nie czekając aż jej odpowiedzą.\nZeszli na dół i udali się w stronę auta. Po drodze spotkali swego dozorcę i zapytali go wprost o panią Helgę.\n– Dajcie sobie z nią spokój. Ona ma problemy finansowe. Wyłudza od każdego pieniądze i nie oddaje. Ściga ją komornik. Nie ma pracy. Ma tylko zapomogę od państwa. Z nią są tylko kłopoty. Nic jej nie pożyczajcie.\nSiedząc już w aucie, Diana rzekła:\n– Żal mi tej kobiety. Wiem, co to znaczy być bez środków do życia, ale nie możemy jej wziąć na utrzymanie. Musi sobie jakoś sama poradzić. Można jej pomóc, ale nie cały czas brać za nią odpowiedzialność. Przecież minimum socjalne dostaje. Ach, ciężkie to życie ludzie mają – westchnęła.\nWracając z zakupów, oboje zakochani myśleli, że to jedyny gość w tym dniu, który ich odwiedził. Niestety, to nie koniec niespodzianek. W trakcie obiadu ponownie ktoś zadzwonił do drzwi. Edward odszedł od stołu i poszedł otworzyć. W drzwiach stał starszy, wychudzony mężczyzna, w starych jeansach i przybrudzonej, o rozmiar za dużej kurtce, w czapeczce z daszkiem. Przypominał on bezdomnego, który prosi o pomoc.\n– Jest Diana? – zapytał bez przywitania.\n– A kim pan jest? – oburzył się Edward. Jego zaskoczenie sięgnęło zenitu, gdyż nie spodziewał się jakiegokolwiek mężczyzny, który szukałby w Niemczech jego narzeczonej, a tym bardziej takiego obdartusa jak ów mężczyzna, mówiący po polsku.\nTelefon o siódmej rano zerwał pana domu na równe nogi.\n– Halo, wstawać śpiochy – Edward usłyszał znajomy głos w słuchawce.\n– Masz szczęście, że cię lubię, Gosiu, bo już chciałem cię ochrzanić, że tak wcześnie dzwonisz.\n– Powiadasz: lubisz mnie?\nZapadło chwilowe milczenie. Diana nasłuchiwała całej rozmowy, leżąc jeszcze w łóżku i udając, że śpi.\n– Przecież wiesz, że tak. Wziął głęboki oddech i szybko, by zmienić temat, dodał: – A co tam u ciebie słychać?\n– Mam dziś wolne, więc może wpadlibyście do nas z Alicją?\n– Wiesz, to świetny pomysł. Moje panny jeszcze śpią, ale z pewnością się ucieszą.\n– Pamiętam Alę jak miała chyba trzy latka. Na Telepromo widziałam jej zdjęcia. Piękna z niej dziewczyna. Z pewnością nie może opędzić się od chłopaków.\n– No tak, śliczna z niej czarnulka. Dobra, to o której mamy wpaść, Gosiu?\n– Ty już lepiej nie wpadaj, tylko przyjedź, to znaczy przyjedźcie – poprawiła się szybko. – Może tak o piętnastej?\n– Niezbyt mile kojarzy mi się ta godzina.\n– Ano tak, pamiętam, wtedy byłeś…\nEdward widząc, że Diana lekko poruszyła się w łóżku, automatycznie przerwał zdanie Małgosi i przytaknął jej mówiąc:\n– OK, właśnie budzi się moja pani i będziemy u ciebie o tej godzinie, co podałaś. No, to na razie.\nPospiesznie pożegnał się z panią Chudzik i zwrócił się do Diany:\n– Kochanie, Gosia zaprosiła nas dzisiaj do siebie na piętnastą.\n– Coś tam słyszałam przez sen, że z kimś rozmawiasz, ale nie wiedziałam z kim – skłamała.\nW gruncie rzeczy, krótka rozmowa jej narzeczonego z Małgosią wprowadziła niepokój w jej życie. Telefon był ustawiony na głośnomówiący i ton głosu oraz ostatnie słowa kobiety zestresowały ją. Była zła na samą siebie, że w nieodpowiednim momencie musiała zmienić pozycję, gdyż lewa ręka zdrętwiała jej i niestety Edward zauważył to, zmieniając temat rozmowy. Nie przyznała się do tego, że wszystko słyszała, lecz zaplanowała szczegółową obserwację Edwarda i swoją rzekomą przyjaciółkę.\n– To może kawy nam zrobię, jak już się moja pani obudziła? – zaproponował i pocałował ją w usta na przywitanie.\n– Chętnie, kochany, a ja zrobię poranną toaletę – odrzekła, jakby nigdy nic się nie stało.\n– Pomóc ci? – przysunął się do niej, gdy wstała, zakładając papcie.\n– Dam sobie radę, idź zrobić kawę, głowa mnie boli! – Wykręciła się od dalszych pieszczot, uśmiechnęła się lekko, całując go w policzek i udała się do łazienki.\nPół dnia później wszyscy siedzieli już w salonie mieszkania Chudzik i pili kawę oraz częstowali się jabłecznikiem kupionym w piekarni znajdującym się obok bloku Małgosi.\nNic nie wskazywało na to, iż Edwarda i Małgorzatę łączy jakiś sekret, o którym nie wiedziała Diana, lecz to nie uśpiło jej czujności. Kobieta zastanawiała się w jakim stopniu Edward darzy sympatią Gosię i co się wydarzyło o godzinie piętnastej? W głowie przyszłej żony Wagnera kotłowały się najczarniejsze przypuszczenia. Co oznaczało zdanie Małgosi „Ano tak, pamiętam, wtedy byłeś…”. Co byłeś? Jaki byłeś? O co jej chodziło? Cholera, że też wtedy musiałam się poruszyć – filozofowała w milczeniu.\n– Co ci jest, kochanie? – zatroszczył się Edward, widząc swą wybrankę pogrążoną w zadumie.\n– Ach nic, po prostu myślałam o Kacprze, którego nie ma już wśród nas – na poczekaniu skłamała po raz drugi.\n– Ano tak, niestety odszedł – zasmucił się mężczyzna.\nTymczasem Alicja zafascynowana dwoma gekonami obserwowała jak poruszają się w dużym terrarium mieszczącym się po lewej stronie przy ścianie. Nadeszła pora karmienia i Małgorzata zaserwowała im chrabąszcze oraz pasikoniki. Edward na sam widok skrzywił się i wyraził swą opinię w jednym zdaniu.\n– Nie rozumiem, jak można zachwycać się takimi gadami, przecież to obrzydlistwo.\n– A tam, nie znasz się – skwitowała Alicja.\n– Może i nie znam, ale wiem, co jest piękne, a co przyprawia mnie o gęsią skórkę – wyraził opinię.\n– A co jest piękne według ciebie? – zaciekawiła się Chudzik.\n– Raczej kto. Wiadomo, moja śliczna żona – i przybliżył się do Diany, kradnąc jej całusa.\n– Żona? Już żona? – z ironią w głosie spytała Gosia.\n– Prawie, jedną nogą już wdepnęła w rodzinę Wagnerów. To kwestia paru tygodni – oznajmił.\n– Ty to jesteś szczęściara! Jak ty go usidliłaś? Też chcę takiego faceta, co na każdym kroku mówiłby tylko o mnie – zwróciła się do Didi.\n– Wiesz, jak to jest, Gosiu. Każda potwora znajdzie swego amatora, więc poczekaj trochę, a też znajdziesz swojego księcia z bajki.\n– Tak – osądziła Diana.\n– A może tak po lampce wina? – zaproponowała Chudzik.\n– Chętnie – ucieszyły się zgodnie matka z córką.\nZaskoczona Diana, słysząc aprobatę swej córki, nagle uświadomiła sobie, że jej latorośl jest już dorosłą pannicą, która niedługo ukończy dziewiętnaście lat, więc ma pełne prawo do kosztowania trunków proponowanych przez kogokolwiek.\nEdward odmówił alkoholu, gdyż prowadził samochód i nawet usilne namowy byłej Kacpra i proponowaniu noclegu wszystkim w jej mieszkaniu nie przyczyniły się do zmiany jego zdania. W końcu kobieta odpuściła, a w głowie Diany zaświeciła się ponownie czerwona lampka. Dlaczego ona tak bardzo chciała, by zostali na noc, a Edward tak bardzo odmawiał? Kurde, co jest grane?\nZ zamyślenia wyrwało ją pytanie Edwarda do kobiety siedzącej naprzeciwko niego.\n– Gośka, a kto dał wieniec od Franza na grób Kacpra?\n– Może Achim Wasserman – zasugerowała Didi.\n– Nie, to nie on, bo się pokłócili o tę kasę. To był Albert Prus.\n– Co?! Ten cwaniak? To możliwe – rzekła Diana.\n– Jaki cwaniak? – dopytywał Edi.\n– Bratanek Franza. Wiele lat nie rozmawiał z Franzem, a teraz nagle taka troska – skwitowała Diana.\n– Ach, to już wszystko rozumiem – pokiwał głową Wagner.\n– Co? – wścibska Gosia zadała pytanie.\n– Dianę Franz chce wyrzucić z rodziny i Albert zaczął się kręcić obok Prusów, by dorwać się do majątku.\n– Jak to, wyrzucić z rodziny? – padło pytanie ze strony pani domu.\n– Normalnie, rodzice chcą się zrzec adopcji po trzydziestu siedmiu latach. Niedługo będzie sprawa w sądzie.\nNagle telefon Małgosi zadzwonił. Kobieta pospiesznie odebrała go, oznajmiając rozmówcy po drugiej stronie, że nie może teraz rozmawiać, gdyż ma odwiedziny, i że wkrótce oddzwoni.\n– To dzwoniła koleżanka z Polski – wytłumaczyła się, widząc zdziwione miny obojga.\n– No właśnie, trochę nas zaskoczyłaś, bo mówiłaś po polsku, a jesteśmy w Niemczech – rzekła Diana.\n– Ona jest z Polski i pracuje ze mną w barze.\n– Aha, to super, masz z kim przynajmniej pogadać w ojczystym języku – dopowiedziała.\n– A co ze ślubem? Ustaliłaś już coś? – spytał Edward.\n– Tak, nie martwcie się, wszystko będzie załatwione, sala, tort, transport gości. Przecież mówiłam wam, że się wszystkim zajmę.\n– No tak, ale nie ma za dużo czasu.\n– Nie marudź, Didi, wszystko będzie okej – uspokajała Małgorzata.\n– Skoro tak mówisz – przytaknęła druga kobieta.\n– Jutro jedziemy po Igora. On nic nie wie o ślubie – rzekł Edward.\n– No, bo powiedziałby zaraz swojej mamie, a my nie chcemy jakichś cyrków w trakcie ceremonii – uzasadniła Diana.\n– Myślicie, że Zuzanna przyjechałaby na wasz ślub?\n– Chyba tak, ale z pewnością nie po to, by złożyć nam życzenia – skwitowała kobieta.\n– Nawet, jakby chciała złożyć, nie przyjąłbym od niej – rzekł oburzony Edward.\n– Twardziel z ciebie – uśmiechnęła się gospodyni domu.\n– Też byś była, jakby ci wytargała żywcem całe ubezpieczenie na życie. Zaufałem jej, a ona mnie okradła. Własna córka.\n– Już dobrze, kochanie, uspokój się, bo ciśnienie ci się podwyższy.\n– Dobra, Gośka, nie wspominaj mi już o niej.\nPrezent od rodzicówAutor: Agnieszka Kurianski\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Prezent_od_rodzicow-ebookRO/p0408903i040" target="_blank" title="Prezent od rodziców [Agnieszka Kurianski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Prezent od rodziców [Agnieszka Kurianski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Konkurs z okazji Dnia Walentynek - "Wyraź uczucia tworząc projekt własnej kartki walentynkowej". - Gminne Centrum Kultury, Czytelnictwa i Sportu w Bochni\nJesteś tutaj:Strona główna » Konkurs z okazji Dnia Walentynek - "Wyraź uczucia tworząc projekt własnej kartki walentynkowej".\nKonkurs z okazji Dnia Walentynek - "Wyraź uczucia tworząc projekt własnej kartki walentynkowej".\nWójt Gminy Bochnia, oraz Gminne Centrum Kultury, Czytelnictwa i Sportu w Bochni zaprasza do udziału w konkursie walentynkowym wszystkich uczniów ze Szkół Podstawowych klas od I - VIII, oraz Przedszkoli.\n" Wyraź uczucia tworząc projekt własnej kartki walentynkowej", to konkurs, którego celem jest rozwijanie poczucia estetyki, pomysłowości i kreatywnego myślenia, dążenie do stworzenia właściwego nastroju towarzyszącemu zwyczajowi Święta Zakochanych i właściwego interpretowania pojęcia miłości.\nTo również możliwość poznawania tradycji i zwyczajów pochodzących z krajów anglojęzycznych, zakorzeniających się w kulturze polskiej, oraz możliwość wyłonienia plastycznych talentów wśród dzieci i młodzieży.\nWarunkiem uczestnictwa jest statut przedszkolaka, lub ucznia klas od I - VIII.\nW konkursie oceniane będą prace w trzech kategoriach:\n- Szkoła Podstawowa kl. I - III\n- Szkoła Podstawowa kl. IV - VIII\nDla zwycięzców i osób wyróżnionych wytypowanych przez Komisję Konkursową, Organizator przewiduje pamiątkowe dyplomy, oraz atrakcyjne nagrody.\nPodpisane imieniem i nazwiskiem, oraz kategorią wiekową i nazwą szkoły/ przedszkola prace, wraz z kartą zgłoszenia do konkursu należy składać w terminie nieprzekraczalnym do dnia 9 luty 2021r. w placówkach Przedszkola i Szkoły do której uczęszczają uczniowie biorący udział w konkursie. Wszystkie prace konkursowe Przedszkola i Szkoły przekażą do siedziby GCKCziS w Łapczycy.\nKarta zgłoszenia do konkursu, oraz szczegółowy regulamin konkursu dostępny jest w załącznikach do pobrania.\nOcena prac przez powołaną przez organizatora Komisję Konkursową i ogłoszenie wyników nastąpi w dniu 11 luty 2021 r.\nLista osób nagrodzonych i wyróżnionych zostanie opublikowana na stronie internetowej GCKCziS pod adresem: www.gck.bochnia.pl, a także na profilu Facebook.\nSzczegółowych informacji udziela Gminne Centrum Kultury, Czytelnictwa i Sportu w Bochni, pod numerem telefonu : 606 990 982.\nKarta zgłoszenia i Regulamin konkursu walentynkowego\nUtworzono dnia 28.01.2021, 08:32


Horoskop codzienny dla urodzonych 12 czerwca – Horoskopy\nHoroskop codzienny dla urodzonych 12 czerwca\nHoroskop dzienny dla urodzonych 12 czerwca\nCodzienny horoskop dla urodzonych 12 czerwca na każdy dzień roku dotyczący spraw miłosnych, partnerskich, codziennych. Horoskop urodzeniowy dla daty 12.VI.\nJeżeli chcesz dziś przeczytać Twój horoskop jutrzejszy możesz zrobić w tej chwili klikając tutaj ⇒ Horoskop na jutro dla urodzonych 12 czerwca\nNa stronach zajawqa.pl dajemy wam codzienną dawkę przepowiedni. Należy jednak pamiętać, aby nie traktować jej zbyt poważnie, gdyż jest to pewnego rodzaju zabawa. Czytaj go z przymrużeniem oka, ale czasami warto się zastanowić czy przedstawiony tutaj twój dzienny horoskop dla tych, którzy urodzili się 12 czerwca nie przedstawia wycinka Twojego własnego życia. Staraliśmy się bowiem podejść do sprawy w sposób nieco psychologiczny poszukując takich aspektów, które są codziennością większości z ludzi. Pomyśl więc czy czasami nie jest warto postępować zgodnie z zaleceniami jakie przeczytałeś. Odnosimy się do takich kwestii jak to, co czeka cię dziś w najróżniejszych sferach istnienia człowieka. Tak więc nieraz spotkasz się z przepowiednią miłosną, partnerską, przyjacielską i wieloma innymi.\n⇒ Horoskop Skorpion\n⇒ Horoskop miesięczny dla Bliźniąt na maj\n⇒ Horoskop dzienny dla urodzonych 26 maja\nŻyczymy wszystkiego najlepszego tym którzy dziś obchodzą jubileusz – horoskop dzienny dla urodzonych 12 czerwca - a także tym urodzonym każdego innego dnia roku. Twój znak Zodiaku to Bliźnięta, a przez to twoje życie jest nieco skomplikowane. Horoskop dla urodzonych w czerwcu właśnie pod tym znakiem stwierdza dość ogólnie że jesteś nieco rozedrgany osobowościowo i bardzo często cierpisz z tego powodu zastanawiając się nad wieloma mało istotnymi sprawami, które urastają w danym momencie do problemów niezwykle ważkich i nierozwiązywalnych. Oczywiście trwa to tylko jakiś czas, bo za chwilę potrafisz odzyskać wigor i wiarę w siebie do tego stopnia, że wierzysz w to, iż góry możesz przenosić. Nie mniej jednak dla pewności lepiej wiedzieć co możesz oczekiwać od każdego kolejnego dnia. Horoskop dzienny Bliźnięta, jest właśnie tym czego potrzebuje każdego dnia roku, tak dziś, jak i jutro. I to jest właśnie powód dla którego przedstawiamy wam prognozę na każdy dzień tak powszedni, jak i świąteczny. Chodzi o ty, byś wstając rano miał ułatwione zadanie i wiedział w jaki sposób postępować, by się nie zbłaźnić, a raczej brylować wśród najbliższego otoczenia. Horoskop codzienny sprawi, iż stworzysz wokół siebie coś w rodzaju ochronnego parasola, który pozwoli ominąć ci wszystkie nieprzyjemne sytuacje i tak poprowadzić to co dziś jest ważne, aby wieczór był miły i okraszony sukcesami. Dzięki tej pozycji możesz się nie tylko uśmiechnąć, ale także nieco przestraszyć. Czytaj horoskop na dziś dla urodzonych 12 czerwca, a ułatwi ci to codzienną egzystencję. Jednak z drugiej strony ludzi los nie opiera się jedynie na zagrożeniach. Czasami trzeba się nieco rozerwać, a temu służy portal rozrywkowy, który ciągle jest rozwijany i poszerzany. Dzięki nam będziesz miał sposobność poznać sposoby wróżb tych najstarszych i tych nieco młodszych. Możesz nawet zostać chiromantą a zatem znawcą ludzkiej duszy. Bez wątpienia zabłyśniesz w towarzystwie, gdy będzie umiał czytać z kształtu twarzy, ale także gdy będziesz znał wróżby na różne okazje. Jedną z nich jest przykładowo Wielkanoc. Tak w pierwszy, jak i w drugi dzień świąt panny i kawalerowie starali się poznać swoją przyszłość przy pomocy pewnych rytuałów. Są to Wróżby wielkanocne pełne tajemnic i zagadek. Dzięki nim niezamężne dziewczyny prosiły o męża, ale także pytały czy w tym roku uda im się usidlić chłopaka, by wszedł z nimi w małżeński związek.


screenagers.pl - felieton: Najgorszy Federline wszech czasów\nNajgorszy Federline wszech czasów\nKultura masowa wytworzyła całkiem spory przemysł rzeczy i zjawisk najgorszych. Co roku dowiadujemy się kto został laureatem Złotej Maliny lub kto został uznany za najgorzej ubranego aktora. Kino i muzyka rozrywkowa – tu roi sie wręcz od rankingów „the worst ever”. „Najgorszy” jest cennym trademarkiem. Najsłynniejszy i najbardziej zagadany przykład to oczywiście Ed Wood, reżyser ponoć najgorszego filmu na świecie „Plan 9 z kosmosu”, sam uwieczniony w dziele Tima Burtona. Otoczony realnym kultem fanów filmów klasy B, pozostaje zapewne jednym z najpopularniejszych twórców filmowych XX wieku, dzierżąc nagrodę Złotego Indyka dla najgorszego reżysera wszech czasów. Co takiego było w jego filmach, a szerzej we wszystkich złych dziełach, że po tylu latach wciąż znajdują się chętni by obcować z tak bardzo nieudanymi tworami? Chyba nie chodzi akurat o perwersyjną przyjemność z obserwowania nieszczęścia innych. Ed Wood nie zdołał zdyskontować sukcesu swoich filmów. Umarł jak prawdziwy jazzman, w nędzy, depresji i zapomnieniu. Co innego Eddie Edwards. Udało mu się wykreować postać najgorszego skoczka świata. Za gruby, bez profesjonalnego treningu i sprzętu wystartował na olimpiadzie reprezentując Wielką Brytanię. Był najgorszy, czyli osiągnął to, o co mu chodziło A później tylko szampany, talk-showy, książki i wywiady. Czemu tak dobrze nie wiedzie się Jaanowi Jurisowi lub Johanowi Muntersowi? Oni walczyli by nie być najsłabsi, rywalizowali zgodnie z duchem sportu, Eddie walczył o ostatnią pozycję, walczył o porażkę. Bliższa postawie skoczków ze Szwecji i Estonii jest postawa Erica Moussambani. Gwinejczyk osiągnął naprawdę życiowy sukces nie topiąc się na pływalni w Sydney podczas Igrzysk Olimpijskich. Ta brawurowa wojna już nie z rywalami, ale z wodą uczyniła z niego prawdziwą gwiazdę imprezy, powszechnie szanowanego i lubianego gościa. Kevin Federline ma mniej szczęścia. Jego naprawdę nikt nie lubi.\nKevin sam w Stanach\nCzęść z was pewnie nie ma pojęcia kim jest Kevin Federline. Ten poczatkujący raper jest przede wszystkim byłym mężem Britney Spears, a poza tym tancerzem. Uczestniczył w show takich gwiazd jak Justin Timberlake, Pink, Michael Jackson czy Destiny’s Child. Ale nie dlatego został bohaterem tego artykułu. Otóż Kevin widząc, że związek z Britney Spears się rozpada, postanowił sam wziąć sprawy w swoje ręce i zaczął rapować. Mniejsza z tym, jak do tego doszło, ważne że świat poznał w tym roku jego arcydzieło zatytułowane, na pewno na cześć Spacemen 3, „Playing With Fire”. Album nie sprzedawał się dobrze. Jeśli jeszcze w pierwszym tygodniu zakupiło go sześć i pół tysiąca Amerykanów, to w trzecim tygodniu sprzedaż wyniosła sto czternaście (!) egzemplarzy. Tak dramatycznego wyniku Federline nie mógł się spodziewać. Jeżeli jednak czyta Metacritic, to tam spotkać go musiało coś jeszcze bardziej przykrego. Federline pobił rekord serwisu, albowiem średnia z ocen wystawianych mu przez recenzentów sięgnęła absurdalnie niskiego poziomu piętnastu punktów na sto. Na taki wynik złożyło się zaledwie sześć recenzji, których noty wahały się w ujednoliconej skali od zera do trzydziestu. Tak fatalnego rezultatu nie osiągnął w historii serwisu nikt, warto dodać, że poprzedni najniższy wynik należał do równie zacnego Bloodhound Gang i wynosił 28. Wysoko w tej elitarnej kwalifikacji znajdują się tacy giganci gównianego popu jak Limp Bizkit, Phil Collins czy Alanis Morissette. Dlaczego w tej stawce to właśnie Federline jest liderem? Czemu akurat on jako jedyny nosi dumne miano „overwhelming dislike”? By się tego dowiedzieć przeprowadziliśmy dziennikarskie śledztwo.\nHypemachine to wspaniały wynalazek. Pozwala dosłownie w chwilę zapoznać się z pojedynczymi empetrójkami dowolnych właściwie artystów. „Kevin Federline” w polu wyszukiwarki i już przed nami trzy piosenki z „Playing With Fire”. Trzy minuty i wszystkie sa na dysku. Co się stanie? Czy komputer zbuntuje się grając tak ordynarny shit? Zobaczymy. Leci „Snap”. I tu pierwsza niespodzianka. Spodziewałem się flowu prosto z samego dna. A tu szok. Kevin potrafi na pewno rapować lepiej niż Seba Raver, brzmi raczej jak bardzo ubogi, biały kuzyn Dizziego Rascala. Teksty na pewno denne, z wypominaną mu przez wszystkich złośliwych recenzentów linijką: I’m K. Federline and I pull better dimes/ Cause Benjamin Franklin is a good friend of mine. Ale wciąż zadajemy sobie pytanie: czemu akurat Kevin? Może „Lose Control” wyjaśni nieco więcej. To singiel, teoretycznie więc bardziej reprezentatywny dla całości. I znowu: to jest ewidentnie zła rzecz, lecz czy na zero? Podkład okropny, nachalny, prymitywny. Najgorszy w historii? Nie mnie było oceniać. Zostało udać się po pomoc do prawdziwego Murzyna.\nWysłałem maila do Afrojaxa z prośbą o ocenienie próbek twórczości Federline’a. Okazało się, że już dawno zrobił research, zaciekawiony tak zmasowaną krytyką albumu. Lider Afro Kolektywu podziela moje wątpliwości: „szczerze mówiąc to nie widzę czysto materiałowego usprawiedliwienia dla aż takiej, no bo kurwa stanowczo gigantycznej zjebki (...) uber-żenua nie jest to, strasznie nijakie i nudne tylko”. No właśnie, przede wszystkim nudne. Afrojax naświetla jednak inny aspekt działalności Kevina: „background jest wystarczającym powodem, żeby obwołać go gównem dekady (no bo się nie da inaczej: tancerzyna wyniesiony na świecznik mariażem z Britney struga hustlera)”. Czyli w wielkim skrócie: cienias zgrywa bossa. W głównej mierze jednak recenzenci w Ameryce marudzą na teksty. „Playing With Fire to koncept album o trwonieniu fortuny Britney”, stwierdza Entertainment Weekly. Stephen Thomas Erlewine z All Music Guide (będzie jeszcze o nim mowa) pisze, że Kevin śpiewa tylko o trzech rzeczach: o swoim bezpodstawnym gwiazdorstwie, o tym jak nienawidzą go media i o swojej miłości do imprez i używek. To samo powie Afrojax krytykując teksty, choć uczciwie trzeba dodać, że nie lepiej ocenia flow gościa, jak i jego podkłady. A więc jednak można powiedzieć, że wina Federline’a polega na tym, że jest nudziarzem i nie ma nic do powiedzenia. Czy nie ma takich Federline’ów w indie popie? Oczywiście jest ich mnóstwo, ale dramat Kevina jest tylko jeden. Jak sam o sobie mówi, jest America’s Most Hated, lecz chyba za dużo w tym megalomanii. Pasowałby bardziej America’s Most Disliked.\nW krainie samych zer\nW wielu recenzjach przewija się wątek nieśmieszności całego materiału. Najdobitniej ujmuje to Erlewine. Według niego „Playing With Fire” jest bez wątpienia złe, „ale jest złe w nieinteresujący sposób”. Kevin jest prawdziwym rewolucjonistą. Zamiast zając bezpieczne miejsce dla miernego debiutanta na półce z ocenami 40-60, Kevin od razu zaatakował sam szczyt, przebijając upadłe gwiazdy wydające z siebie zgniły, stęchły makaron. Kogo pokonał? Bloodhound Gang i ich follow-up do albumu z hiperżenującym songiem o robieniu tego jak ssaki w Animal Planet, Alanis Morissette, niemiłosiernie nudzącą na swoich ostatnich wydawnictwach i Phila Collinsa, bohatera anegdot, prawdziwego króla hipermarketowego muzaka. Kevin mając pozycję jedynie męża, a potem eksmęża Britney Spears pobił ich wszystkich! Wśród ocen „Playing With Fire” brakuje recenzji Pitchforka, bo takowa w ogóle nie ujrzała światła dziennego. Najsłynniejszy muzyczny serwis internetowy chroni swój skarb jakim jest ocena 0.0. Zrezygnowali z przyznania jej zespołowi Jet za ostatnią płytę, mimo że sama recenzja jak najbardziej do tego skłaniała. Cała jej treść to... film z YouTube przedstawiający małpę sikająca do własnej paszczy. Ale najniższej oceny nie postawiono. Te zarezerwowane są dla naprawdę największych. Wśród artystów nagrodzonych taką notą jest Sonic Youth, Flaming Lips, Travis Morrison, Liz Phair. Wszystkie te postacie to absolutni ulubieńcy serwisu: Liz Phair w pierwszym rankingu lat 90. wprowadziła „Exile in Guyville” do pierwszej dziesiątki, Dismemberment Plan, formacja Morrisona, znalazła się w dwudziestce drugiej edycji omawianego rankingu, zaś Sonic Youth wygrało cały plebiscyt lat 80.! Jeszcze ciekawszy jest przykład Flaming Lips, którzy są jedyną kapelą, jaka otrzymała zarówno 0.0 i 10.0. Różnorakie były przyczyny tak niskich ocen. Morrisonowi dostało się za tekstowe szambo, Flaming Lips za absurdalny z punktu widzenia recenzenta pomysł wydania czterech płyt, aby słuchać ich jednocześnie. Sonic Youth zawinili niesłuchalnością nowego dzieła, szybko porównanego do „Metal Machine Music” Lou Reeda, a Liz Phair po prostu spadała po równi pochyłej, aż do obecnego dramatycznego stanu. Także w Polsce uznani twórcy zostawali poddawani miażdżącej krytyce. Machina swego czasu nie zostawiła suchej nitki na „Construktion of Light” King Crimson, Teraz Rock piórem Weissa zjechał niedawno wydane „Love” rodziny serów Martinów, zaś stosujący pitchforkową skalę Porcys dał 0.0 Niemenowi za groteskowe „Spodchmurykapelusza”.\nMożna by więc zaryzykować tezę, że skrajnie niska ocena jest takim samym świętem jak najwyższa. Rytuał „zjebki” służy utrzymaniu delikatnej homeostazy recenzenckiej braci, wskazanie winnego oczyszcza całe środowisko. Gdzie w ustalonym porządku jest miejsce dla Federline’a? Teoretycznie wydawałoby się, że w sztafecie pokoleń przejmuje on pałeczkę po Vanilla Ice, absolutnej legendzie gównianego rapu. Tylko że Federline ponosi nie tylko artystyczną klęskę, ale przede wszystkim komercyjną. Nikt nie kupuje jego płyt, a trasa koncertowa okazała się absolutną porażką. Kevin nie ma swojego Czeczetkowicza, którzy uczyniłby go Kononowiczem przebierającym się w świętego Mikołaja za kasę. Nawet najciekawszy aspekt bycia Kevinem Federlinem, czyli seks z Britney Spears, przeszedł do historii. Nie ma większego przegranego niż Kevin w całej Ameryce roku 2006, pomijając oczywiście Donalda Rumsfelda. Donald jest stary, nie zajmie już żadnego miejsca, ale Federline ma szansę się odbić od dna. Po prostu musi nagrać drugą płytę. Średnia ok. 7 na Metacritic to wyzwanie dla największych.\nJakub Radkowski (31 grudnia 2006)


Czołówka ligi zadaniowej Klub 44 F\nCzołówka ligi zadaniowej Klub 44 F po uwzględnieniu ocen rozwiązań zadań 528 (WT = 2,25) i 529 (WT = 2,40) z numeru 12/2011 wyglada następująco:\nMarian Łupieżowiec, Gliwice 41,85\nJacek Piotrowski, Rzeszów 41,02\nMichał Koźlik, Gliwice 36,95\nAndrzej Nowogrodzki, Chocianów 36,71\nKrzysztof Magiera, Łosiów 20,98\nTermin nadsyłania rozwiązań upływa 30 VIII 2012\nKlub 44F - zadania II 2012»Zadanie 532\nZadanie pochodzi z artykułu Klub 44F - zadania II 2012\nCiężarek o masie wisiał na sprężynce o stałej sprężystości i drgał z amplitudą Z góry sypie się w tempie cienki strumień piasku, który spada ze stałą prędkością (stałą wskutek np. działania siły oporu powietrza). Piasek pada na ciężarek i przykleja się, dalej drgając razem z nim. Po czasie długim w porównaniu z okresem drgań masa ciężarka wraz z piaskiem wzrosła do wartości Znaleźć końcową amplitudę drgań. Założyć, że prędkość ruchu ciężarka nie przekraczała prędkości spadku piasku.\nPrzyjmijmy, że ciężarek porusza się z prędkością do góry, wtedy jego prędkość względem piasku wynosi Ponieważ masa piasku na jednostkę długości strumienia jest równa więc masa piasku przyklejonego w ciągu czasu wynosi Energia przekształcona w ciepło jest równa\nW ciągu jednego okresu masa ciężarka nie zmienia się znacząco i można przyjąć, że jego ruch jest w przybliżeniu harmoniczny: gdzie jest amplitudą, Gdy podstawimy zależność do rozwiniemy sześcian i scałkujemy względem okresu, niezerowy wkład do całki dadzą tylko parzyste potęgi – zerowa i druga:\nPierwszy składnik po prawej stronie jest początkową energią kinetyczną piasku przyklejonego w ciągu okresu, zatem drugi składnik jest spadkiem energii drgań w tym czasie. Przechodząc do dłuższej skali czasu, należy wyrażenie przyrównać do gdzie jest energią drgań ciężarka, Stąd\nPodstawienie i scałkowanie prowadzi do wyniku czyli\nJak widać, wartość prędkości piasku nie ma znaczenia.\nKlub 44F - zadania II 2012»Zadanie 533\nWodór znajduje się w temperaturze 300 K pod ciśnieniem 100 Pa w naczyniu o stałej objętości. Ile będzie wynosić ciśnienie w naczyniu, jeśli ogrzać wodór do temperatury ?\nŚrednia energia ruchów termicznych w temperaturze K wynosi – w przeliczeniu na elektronowolty – około 300 eV, czyli znacznie więcej zarówno od energii dysocjacji cząsteczek wodoru, jak i energii jonizacji atomowego wodoru. Każda cząsteczka H rozpadnie się więc po podgrzaniu na cztery cząstki – dwa jądra i dwa elektrony. Ciśnienie wzrośnie razy i wyniesie 4 MPa.


Akcjonariusze i inwestorzy | Cyfrowy Polsat\nStatus spółki publicznej obliguje Cyfrowy Polsat do spełniania najwyższych standardów w zakresie zarządzania. Dlatego też naszym celem jest zarządzanie spółką w sposób przejrzysty i przewidywalny, skoncentrowany na budowaniu wartości. Sprzyja to budowaniu zaufania naszych krajowych i zagranicznych inwestorów, rynków finansowych, naszych klientów i partnerów biznesowych, a także pracowników Grupy.\nCyfrowy Polsat – pod względem kapitalizacji, która na koniec 2013 roku wyniosła 6,9 mld zł – jest największą spółką medialną notowaną na GPW w Warszawie. Pierwsze notowanie akcji Cyfrowego Polsatu odbyło się 6 maja 2008 roku.\nWięcej informacji o akcjach, ich kursie, strukturze akcjonariatu, polityce dywidendowej znajduje się w dziale “Cyfrowy Polsat na rynku kapitałowym” na wyżej podanej stronie internetowej.


Centrum Rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw - Aktualności - Infor.pl\n"W Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju przywiązujemy szczególną wagę do rozwoju mikro, małych i średnich przedsiębiorstw. Wiemy, że to właśnie one są kołem napędowym polskiej gospodarki. Dlatego tworzymy dla nich przyjazny ekosystem biznesowy, m.in. poprzez pakiet 100 zmian dla firm czy Konstytucję Biznesu. Co istotne, te przełomowe zmiany zaprojektowaliśmy razem z przedsiębiorcami" – podkreśliła Jadwiga Emilewicz, minister przedsiębiorczości i technologii podczas konferencji poświęconej utworzeniu Centrum.\nSzefowa resortu dodała, że nie chodzi tylko o poprawę otoczenia prawnego.\n"Dlatego rusza Centrum Rozwoju MŚP, które będzie narzędziem wsparcia o praktycznym wymiarze. Jestem przekonana, że będzie ono też platformą dialogu między sektorem publicznym, a MŚP. Miejscem, w którym będą wypracowywane pomysły na dalszy wzrost konkurencyjności i innowacyjności naszej gospodarki" – zaznaczyła.\nCentrum zintegruje oferowane już przez Agencję usługi informacyjne, doradcze i kojarzenia przedsiębiorców oraz będzie sukcesywnie wprowadzać nowe. Już dziś w ofercie Centrum jest np. usługa dla firm polegająca na ocenie ich zdolności do absorbcji innowacji prowadzona za pomocą narzędzi Innovation Health Check oraz IMP³rove. PARP prowadzi usługi informacyjne, szkoleniowe i mentoringowe z zakresu prawa, międzynarodowych zamówień publicznych, zarządzania, marketingu, finansowania działalności gospodarczej. Wkrótce uruchomiony zostanie również program adresowany do osób zarządzających procesem wdrażania innowacji w MŚP i dużych firmach. Centrum będzie wspierać też proces sukcesji w firmach rodzinnych oraz oferować szkolenia w zakresie zarządzania MŚP.


Nasza szkoła – klasa 3 – część 1a – edukacja zintegrowana. Nasza szkoła – klasa 3 – część 1b – edukacja zintegrowana. Nasza szkoła – klasa 3 – część 1 – matematyka. Nasza szkoła – klasa 3 – część 2 – edukacja zintegrowana. Nasza szkoła – klasa 3 – część 2 – matematyka\nElementarz Odkrywców. Podręcznik Część 3. Klasa 3. Szkoła Podstawowa. Kup na bookland.com.pl i zyskaj 15% rabatu, 30 dni na zwrot, darmową wysyłkę w …\nSzkolni przyjaciele. Podręcznik. Klasa 3. Część 3, podręcznik do szkoły podstawowej. Podręcznik w najlepszych cenach w księgarni internetowej WSiP, zapraszamy do zakupów!\nPODRĘCZNIK. Podręcznik dla klasy trzeciej zawiera materiał obejmujący edukacje: polonistyczną, przyrodniczą i społeczną. Treści prezentowane w podręczniku są dostosowane do wieku i zainteresowań ucznia. • Fragmenty tekstów z klasyki literatury dziecięcej polskiej i światowej, wiersze, utwory okolicznościowe, informacje popularnonaukowe, inscenizacje, wywiady oraz teksty ...\nKlasa 3. Część 2. Podręcznik do historii dla klas III szkół ponadgimnazjalnych – zakres rozszerzony”, Moryksiewicz L., Przybyliński M., wyd. Stentor 7. WOS – kontynuacja podręcznika z klasy poprzedniej 8. Prawo – materiały nauczyciela. KLASA 3 D 2019/20 1. Religia – materiały nauczyciela 2. Etyka – podręcznik zostanie podany przez nauczyciela we wrześniu dla osób ...\ntropiciele podręcznik klasa 3 część 3 ⭐ LINK ✅ tropiciele podręcznik klasa 3 część 3\nprawo międzynarodowe publiczne podręcznik pdf\nRead more about tropiciele podręcznik klasa 3 część 3.


Nowe białe Renault w Genewie - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Premiery > Nowe białe Renault w Genewie\n2011-02-03 źródło: Renault mojeauto.pl\nChodzi o dwa nowe auta - Megane Coupe, Megane Coupe RS, a przy okazji odświeżono nieznacznie Lagunę Coupe. Samochody wejdą do sprzedaży w Europie zaraz po swojej premierze na targach samochodowych w Genewie.\nKażdy jeden z nich dzieli takie same elementy stylistyczne w postaci białego lakieru (czerń w opcji), kontrastującego z czarnymi wstawkami, takimi jak lusterka boczne, tylni dyfuzer, obramowianie świateł przeciwmgielnych, przyciemniane maskownice reflektorów oraz znaczki Monaco GP po bokach). Wewnątrz mamy parę białych elementów (konsola, uchwyty drzwiowe), specjalne przeszycie foteli oraz plakietka Monaco GP z numerem produkcyjnym konkretnego samochodu.\nMegane Coupe Monaco GP może być wyposażony w pięć różnych silników: 110, 130 i 160 konne diesle oraz 130 i 180 konną jednostkę benzynową. 17 calowe czarne błyszczące felgi oraz nowe przednie i tylne zderzaki to kolejne dodatki.\n250 konne Megane Coupe RS Monaco GP będzie stało na 18 calowych błyszcząco-czarnych felgach Keza, a w środku będzie skórzana tapicerka ze specjalnym przeszyciem.\nLaguna Coupe Monaco GP będzie napędzana także pięcioma różnymi silnikami, a mianowicie do wyboru jest jednostka 2.0 dCi o mocy 150, 180 lub 175 koni mechanicznych, oraz 2.0 Turbo z mocą 205 lub 170 koni.\nZobacz koniecznie: Wszystko o Renault Megane Wszystko o Renault Laguna Wszystko o Renault\nTematy w artykule: Renault Renault Laguna Megane rs Renault Megane targi Genewa Renault Laguna Laguna Coupe specjalna edycja


Sprzedam blachy, taśmy, rury CuSn12Ni, C91700: cena od dostawcy Avek Global\n2.1060 - CuSn12Ni - C91700 blachy, taśmy, rury\nDostawca — Spółka AvekGlob — oferty w temperaturze od producenta blachy, rury lub taśmy przystępnych cenach wykonanych z brązu 2.1060 (S91700, CuSn12Ni). Dostawca gwarantuje terminowe dostawy produktów na dowolny adres wskazany przez klienta.\nBrązowy znak 2.1060 (inne nazwy — stop S91700 lub CuSn12 Ni) odnosi się do grupy o wysokiej brązy olovyannistyh które dodatkowo stopu z niklem. Dodanie niklu standardowym 12% brązu cynowego zapewnia dodatkowe zużycie oraz lepszą odporność na korozję w systemach dostarczania wody, a także rur i pomp oraz zastosowanie związany chlorowane nośnika. Ten stop może być dostarczane przez inne techniczne — ASTM B 427 i DIN EN 1705.\nBrązowy 2,1060 znacznik (S91700, CuSn12Ni) może być stosowany w różnych pierścieniowych i rurowych elementów konstrukcyjnych, orzechy pod obciążeniem napędów działających pod wysokim ciśnieniem mechanicznym. Takie dane należą do dużych obciążeń koła i transmisję «śruby i nakrętki» robaka.\nCharakterystyka koła ślimakowego obciążenie w zależności od szybkości poślizgu 200… 1250 N / cm² lub — na krótki boot — 4000… 4500 N / cm². Podstawowe cechy użytkowe materiału — wysoka odporność na korozję w umiarkowanej sile.\nMinimalna zawartość (%) 84,0 11,3 - - - - 1.2 - - - -\nMaksymalna zawartość (%) 87,0 0,25 12,5 0,25 0,20 0,30 2.0 0,005 0,05 0,20 0,005\nNotatki. 1. wytapiania brązu miedzi stosuje się chemiczną czystość nie mniejszą niż 99,5%. 2. Część miedzi może zawierać nikiel. 3. stopu otrzymanego z odlewów w nikiel może częściowo zawierać kobaltu.\nPunkt topnienia C 0 — 870… 1010;\nCiepłem w temperaturze pokojowej J / kggrad — 364;\nWspółczynnik przewodności cieplnej, w temperaturze pokojowej, W / mgrad — 45;\nWspółczynnik rozszerzalności cieplnej w temperaturze pokojowej, um / -19 ° C;\nGranica wytrzymałości na rozciąganie, MPa -320;\nWytrzymałość na rozciąganie, MPa — 180;\nBrąz 2,1060 znak (S91700, CuSn12Ni) jest w szerokiej gamie przekrojach i długościach. Mechaniczne urabialność stop — średni (wymaga użycia chłodziwa). Stop miedzi znak UNS C91700 może być wykonane za pomocą lutowanie, spawanie łukiem i konwencjonalne metalu, elektrody. Być może użycie spawania łukiem krytym oraz zestaw spawalniczy łuku spawalniczego.\nDostawca — Spółka AvekGlob — oferty na zakup blachy, rury lub taśmy z brązu 2.1060 (S91700, CuSn12Ni) w szerokim asortymentem marek i rozmiarów. Produkty można kupić w cenie utworzonego na podstawie europejskich i międzynarodowych standardów produkcji. Implementacja może hurtowego i detalicznego, elastyczny system zniżek dla stałych klientów.