Los rodzin ofiar Katynia. "Groby zesłańców kryje tajga, ci, którzy przetrwali, chcą dać świadectwo" - Wiadomości - polskieradio24.pl\nLos rodzin ofiar Katynia. "Groby zesłańców kryje tajga, ci, którzy przetrwali, chcą dać świadectwo"\nOstatnia aktualizacja: 12.04.2021 20:00\n- Członkowie deportowanych rodzin, którym udało się przeżyć i przemieścić do nowej Polski, przez długie lata w PRL zmuszeni byli do milczenia o swoich doświadczeniach i losie bliskich – podkreśla dr Ewa Kowalska (Biuro Poszukiwań i Identyfikacji IPN), opowiadając o losie rodzin katyńskich, skazywanych w latach 40. na deportację w głąb Związku Radzieckiego. Wiele osób nigdy nie powróciło do ojczyzny.\n"W archiwum FSB są pewne dokumenty ws. Katynia, z których nie zdjęto klauzuli tajności"\nDr Ewa Kowalska z Biura Poszukiwań i Identyfikacji IPN zauważa, że poprzez deportacje bliskich ofiar katyńskich rozbijano grupę "nosicieli pamięci" o zbrodni, przenoszono ich w głąb Rosji. - Deportowani mieli pracować w osiedlach specjalnych przez dziesięć lub dwadzieścia lat. Okres ten był proporcjonalny do możliwości przeżycia w warunkach pracy i bytu w miejscach, do których zostali skierowani. Do swoich domów już nie mieli powrócić – zauważa.\nDr Ewa Kowalska podkreśla, że groby deportowanych rozsiane są po całej Rosji, jak mówią ich rodziny: "groby ich bliskich pokrywa step lub tajga, porastają chwasty i drzewa".\nJak zaznacza, Stalin chciał oczyścić okupowane terytoria z "niepewnych elementów" i jednocześnie wykorzystywał deportowanych w niewolniczej pracy w wielu instytucjach państwa.\nJak podkreśla, obecnie ci, którzy przetrwali, czują zobowiązanie, by dać świadectwo w imieniu tych, którzy nie są w stanie tego uczynić. - Rodziny katyńskie nierzadko podkreślają, że historia narodu polskiego jest częścią trudnych doświadczeń obywateli sowieckiej Rosji, represje wobec obywateli polskich są częścią historii narodów zamieszkujących obszar byłego Związku Sowieckiego. Dawanie świadectwa jest dla nich powinnością zarówno wobec bliskich pogrzebanych na tamtej ziemi, jak też przedstawicieli obywateli Rosji, którzy mówić tak głośno nie mogą – zauważa.\nNikita Pietrow: Katyń to zbrodnia, ale wciąż nikt w Rosji nie nazywa Stalina i NKWD zbrodniarzami\nDr Kowalska zauważa, że ofiarami pierwszej fali deportacji jeszcze w lutym 1940 roku padli polscy osadnicy i leśnicy oraz ich rodziny.\nA w marcu po tzw. decyzji katyńskiej (5 marca) podjęto decyzję o deportacji rodzin jeńców. - 7 marca 1940 r., zgodnie z dyrektywą 892/B ludowego komisarza spraw wewnętrznych Ławrientija Berii, skierowaną do ludowych komisarzy USRS i BSRS, podjęto przygotowania do operacji wysiedleń rodzin osób przetrzymywanych w obozach specjalnych NKWD oraz więzieniach zachodnich obwodów Ukrainy i Białorusi. W celu sporządzenia list proskrypcyjnych rodzin, zastępca komisarza spraw wewnętrznych Wasilij Czernyszow delegował do obozów wysokiej rangi pracowników Zarządu Głównego ds. Jeńców Wojennych - wyjaśnia.\nNa podstawie wypełnianych przez jeńców ankiet, kontroli adresów korespondencji, która była poddawana cenzurze oraz donosów agentów i przesłuchań uzupełniających, ustalono miejsca zamieszkania nie tylko żon i dzieci, ale też rodziców, braci i sióstr osób uwięzionych. Sporządzone spisy rodzin osób represjonowanych, stały się następnie podstawą do realizacji rozkazu przeprowadzenia w początkach kwietnia ich masowej deportacji, głównie na tereny Kazachstanu – zaznacza b. dyrektor Muzeum Katyńskiego.\nNASZ WYWIAD. Badacz Memoriału Aleksander Gurjanow: część dokumentów w sprawie Katynia jest wciąż utajnionych\nCzęść członków rodzin ofiar tzw. decyzji katyńskiej deportowano także w maju, czerwcu 1940 roku wraz z uchodźcami z Polski centralnej oraz w czerwcu 1941 r., kiedy wywożono bliskich osób wcześniej aresztowanych członków "organizacji kontrrewolucyjnych" – dodaje.\nWięcej o deportacjach, warunkach zsyłek, motywach i metodach działania władz sowieckich - w treści wywiadu.\nB. ambasador Polski w Moskwie: brak wyroku ws. Katynia ma ogromne znaczenie moralne. Jest zbrodnia, a nie ma kary\nPolskieRadio24.pl:Zbrodnia katyńska dotyczy tysięcy polskich wojskowych, funkcjonariuszy, cywilów zgładzonych w wyniku decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Czy możemy powiedzieć o jej szerszym wymiarze, w jaki sposób tzw. decyzja katyńska miała wpływ na los rodzin ofiar?\nDr Ewa Kowalska (Biuro Poszukiwań i Identyfikacji IPN): Polska, zaatakowana we wrześniu 1939 roku przez sąsiadujące z nią mocarstwa ze wschodu i zachodu, przez kolejne lata zmagała się z ich imperialnymi dążeniami do jej podporządkowania.\nDominację i respektowanie nowego porządku przez społeczeństwo podbitych terenów, miała zapewnić realizacja polityki unicestwienia wiodących warstw państwa polskiego.\nW praktyce realizacja jej zamierzeń oznaczała likwidację wszelkich przejawów niezależnego bytu narodowego, religijnego i kulturowego, eliminację ośrodków i osób, które ją tworzyły lub były zdolne stworzyć.\nW sowieckiej Rosji spośród wielu regulacji prawnych odnoszących się do podbitego obszaru II RP, do znaczących decyzji, które wpłynęły na los tysięcy polskich obywateli, należy zaliczyć uchwałę podjętą 2 marca 1940 r.: "O ochronie granicy państwowej w zachodnich obwodach USSR i BSSR".\n"Zapewnienie bezpieczeństwa państwa" determinowało wszelkie inne rozstrzygnięcia, w tym m.in. podpisanie 5 marca 1940 r. tzw. decyzji katyńskiej oraz rozkazu 7 marca 1940 r. dotyczącego losów rodzin osób uwięzionych.\nDla Stalina nie liczył się dramatyczny los obywateli Rzeczypospolitej Polskiej uznanych za "niepewnych", lecz likwidacja "przyczółku imperializmu", rozciągającego się wzdłuż zachodnich granic ZSRS.\nSymbolem sowieckiej polityki represyjnej wobec obywateli II RP, w tym zbrodni bez kary, stał się Katyń.\nNależy podkreślić, iż rozstrzelanie ponad 22 tys. obywateli polskich w wyniku decyzji 5 marca 1940 r. nie ograniczało się tylko do strat ludzkich, lecz miało głębsze konsekwencje.\nZamordowani, w ponad 60 procentach rezerwiści, stanowili grupę nazwaną przez Floriana Znanieckiego "duchowymi ojcami narodu".\nByli nauczycielami, lekarzami, prawnikami, dziennikarzami, duchownymi, pisarzami, poetami, sportowcami, politykami, pracownikami wyższych uczelni, naukowcami o światowej sławie, działaczami społecznymi, ziemianami, inżynierami, kupcami, przedstawicielami ponad 40 profesji. Nigdy nie wydrukowano wyników badań prowadzonych przez wielu z nich, nie wydano książek o rozmaitej tematyce, nie wprowadzono wielu innowacji w rozmaitych dziedzinach, dzieci i młodzież zostały pozbawione ojców i nauczycieli będących niekłamanymi autorytetami.\nZwiązek między decyzją o zamordowaniu jeńców i więźniów (5 marca 1940 r.) oraz przeprowadzenie deportacji ich bliskich (7 marca 1940 r.) wydaje się bezsprzeczny. Decyzje te, których celem było pozbycie się z obszaru Kresów Wschodnich II RP "niepewnych elementów", miały się przyczynić do zapewnienia bezpieczeństwa nowych granic, respektowania sowieckich dążeń na zajętych terenach i zarazem miały gwarantować ukrycie przed światem represji zastosowanych wobec polskich patriotów – i zagłady elit II RP. Poprzez deportacje rozbijano grupę "nosicieli pamięci" o Ofiarach, skoncentrowaną na stosunkowo małym terenie i rozpraszano ją na dużej powierzchni sowieckiej Rosji. Deportowani mieli pracować w osiedlach specjalnych przez dziesięć lub dwadzieścia lat. Okres ten był proporcjonalny do możliwości przeżycia w warunkach pracy i bytu w miejscach, do których zostali skierowani. Do swoich domów już nie mieli powrócić. W ich poprzednich miejscach zamieszkania natychmiast była osiedlana ludność przychylna systemowi komunistycznemu.\nNASZ WYWIAD Historyk Memoriału Nikita Pietrow: w Rosji nikt nie nazywa Józefa Stalina i NKWD zbrodniarzami. I tak samo jest w przypadku zbrodni i represji Wielkiego Terroru. Są zbrodnie-nie ma kary\nKogo skazywano na deportacje? Kiedy masowe przemieszczenia rodzin Ofiar miały miejsc?\nJako pierwsze, już w lutym 1940 r. przymusowo zostały przesiedlone rodziny osadników i leśników.\nNajprawdopodobniej zostali oni uznani za element szczególnie patriotyczny, mogący stanowić zaplecze dla ewentualnego ruchu oporu.\nOsadnicy to bliscy znienawidzonych przez bolszewików bojowników o niepodległość Polski, którzy za przelaną krew zostali nagrodzeni ziemią na kresach. Leśnicy natomiast w tamtych czasach posiadali przeszkolenia strzeleckie i wojskowe. Pełnili trudną służbę, będąc zarazem strażnikami i znienawidzonymi przez bandy rabusiów policjantami leśnymi, do tego ratownikami i zarządcami lasów w jednej osobie.\nZostali oni przesiedleni do obwodów: kirowskiego, permskiego, wołogodzkiego, archangielskiego, iwanowskiego, jarosławskiego, nowosybirskiego, swierdłowskiego i omskiego oraz do republiki autonomicznej Komi, krajów Krasnojarskiego i Ałtajskiego.\nPo dotarciu do miejsc przeznaczenia odbierano im dokumenty, podlegali zaostrzonej dyscyplinie pracy. Bez zgody komendanta nie mieli prawa poruszać się poza osiedlem i miejscem pracy. Byli własnością NKWD, który wykorzystywał ich w realizacji rozmaitych potrzeb gospodarki kraju.\n7 marca 1940 r., zgodnie z dyrektywą 892/B ludowego komisarza spraw wewnętrznych Ławrientija Berii, skierowaną do ludowych komisarzy USRS i BSRS, podjęto przygotowania do operacji wysiedleń rodzin osób przetrzymywanych w obozach specjalnych NKWD oraz więzieniach zachodnich obwodów Ukrainy i Białorusi. W celu sporządzenia list proskrypcyjnych rodzin, zastępca komisarza spraw wewnętrznych Wasilij Czernyszow delegował do obozów wysokiej rangi pracowników Zarządu Głównego ds. Jeńców Wojennych.\nNa podstawie wypełnianych przez jeńców ankiet, kontroli adresów korespondencji, która była poddawana cenzurze oraz donosów agentów i przesłuchań uzupełniających, ustalono miejsca zamieszkania nie tylko żon i dzieci, ale też rodziców, braci i sióstr osób uwięzionych.\nSporządzone spisy rodzin osób represjonowanych, stały się następnie podstawą do realizacji rozkazu przeprowadzenia w początkach kwietnia ich masowej deportacji, głównie na tereny Kazachstanu.\nRodziny, które z rozmaitych powodów uniknęły wywózki w kwietniu, zostały deportowane w głąb Rosji w dwóch następnych falach masowych wywózek w maju i czerwcu 1940 r. podczas deportacji uchodźców z Polski centralnej oraz czerwcu 1941 r., kiedy wywożono bliskich osób wcześniej aresztowanych członków "organizacji kontrrewolucyjnych".\nW wyniku realizacji decyzji podjętych przez władze sowieckie na wiosnę 1940 r. naród polski pozbawiono warstwy przywódczej mogącej dążyć do odrodzenia polskiej państwowości. Przez deportacje rodzin osób zamordowanych i jednoczesne zasiedlenie opustoszałych obszarów sowieckimi obywatelami przeprowadzono zmianę struktury etnicznej Kresów Wschodnich, de facto dokonano depolonizacji wschodnich obszarów II RP.\nCzemu służyły przymusowe przemieszczenia? Jaki był los deportowanych rodzin?\nPrzymusowe przemieszczenia setek tysięcy obywateli polskich w głąb sowieckiej Rosji były zarazem działaniem prewencyjnym, jak i posunięciem ekonomicznym.\nPrzez wywózkę obywateli polskich władze sowieckie oczyszczały zajęte polskie Kresy Wschodnie z niepewnych elementów i urzeczywistniały plan ich wykorzystania w niewolniczej pracy w wielu instytucjach państwa.\nTrzeba zaznaczyć, że podjęte działania represyjne były dla wyspecjalizowanego aparatu policyjno – administracyjnego jedynie serią przedsięwzięć - zmierzających do wykonania rozmaitych planów. Podczas ich sumowania następowała "biurokratyzacja śmierci".\nPoprzez ilościowe raportowanie o zgonach, zostały one odarte z ludzkiego dramatu i niejako odczłowieczone. Opracowywane przez funkcjonariuszy rozmaite, statystyczne raporty zbrodni stawały się równie moralnie neutralne, jak wskaźnik strat w produkcji czy handlu. Odarcie z ludzkiego dramatu zestawień statystycznych sporządzanych przez władze sowieckie rozmaitych szczebli, jednak nie umniejsza, lecz potęguje grozę tego, co przeżyte przez obywateli polskich.\nDla skazanych wejście w obozową czy zesłańczą rzeczywistość, rozpoczynało się z zatrzaśnięciem drzwi wagonów kolejowych. Liczby zmarłych w wagonach zmierzających do różnych miejsc przeznaczenia nikt dotąd dokładnie nie ustalił. Opublikowane podsumowania, sporządzone na podstawie dokumentów sowieckich, można traktować jedynie jako wyjściowe, których wyniki mogą tylko wzrosnąć. W czasie drogi umierały zwłaszcza dzieci do lat czterech oraz osoby chore i w jesieni wieku. Ich zamarznięte ciała zostawiano na całej długości trasy eszelonów.\nOd czasu przybycia do przymusowego miejsca pobytu głód, ból, lęk i śmierć, towarzyszyły wywiezionym do końca ich dni na "nieludzkiej ziemi". Represjonowani na miarę swoich sił i umiejętności starali się jak najszybciej zorientować w narzuconych im warunkach, skorzystać z doświadczeń wcześniej przybyłych i nabyć nowe umiejętności, związane z najbardziej prymitywną codziennością, opanować język otoczenia i reguły w nim panujące.\nProblem dostosowania się do warunków w jakich przyszło im walczyć o przetrwanie, zmagań z całym szeregiem szoków np.: klimatycznym, kulturowym, bytowym - trudno uogólniać.\nPrzystosowanie wymagało niejako balansowania między nieustanną groźbą śmierci fizycznej, a groźbą śmierci osobowości, degradacji moralnej na skutek walki o przeżycie.\nNie ulega wątpliwości, że najłatwiej byłoby przedstawić tamtą, okrutną rzeczywistość w jednolitych, czarnych barwach. Należy jednak zauważyć, iż rzeczywistość "innego świata" była niezwykle zróżnicowana. Sprostanie jej wyzwaniom było zależne od miejsca represjonowania, środowiska, charakterów ludzi, którzy znajdowali się w danym miejscu, czasu przybycia i długości okresu represjonowania oraz indywidualnych predyspozycji do przetrwania\nPragnienie przeżycia nakazywało podjęcie maksymalnego wysiłku, poszukania sposobu na przetrwanie. Podołanie wymogom pracy ponad siły oznaczało śmieć z wycieńczenia. Trzeba więc było poszukać sposobu na takie jej wykonywanie, aby minimalizować wysiłek. Jak piszą ci, którzy przeżyli, czasem zdarzały się nawet chwile poczucia bliskości z innymi, ludzkie odruchy otoczenia, a nawet chwile podziwu dla sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach przez miejscową ludność.\nW rzeczywistości "innego świata" mało było gestów życzliwości od obcych oraz chwil radości. Tą zapamiętaną przez wszystkich była wiadomość o zmianie sytuacji na arenie międzynarodowej, w wyniku której rzesza polskich "wrogów Kraju Rad", stała się sojusznikami.\nTo dzięki układowi Sikorski - Majski, zawartemu 30 lipca 1941 r. niektórzy bliscy Ofiar zbrodni katyńskiej mogli opuścić tereny Rosji sowieckiej wraz z wojskiem polskim pod dowództwem gen. Władysława Andersa. Wielu z nich przemieszczając się z północy na południe, umierało jednak z wycieńczenia po drodze. Ci, których siły wyczerpały się np. na barżach (stateczkach rzecznych), byli grzebani podczas postojów na zmiennych i bezimiennych łachach rzeki Amu–darii.\nPróbując oszacować liczebność deportowanych przemieszczających się jesienią 1941 r., można stwierdzić, iż migracje objęły ponad 100 tys. osób.\nSzacunek ten otrzymamy po zsumowaniu zesłańców: ewakuowanych wraz z armią pod dowództwem gen. Andersa (według danych sowieckich 119865 osób) oraz osiedlonych przez władze sowieckie w południowych regionach Kirgiskiej, Uzbeckiej i Kazachskiej SRS (134500), a następnie po odjęciu nie mniej niż 61 tys. Polaków skierowanych tam w eszelonach w latach 1940 – 1941 i około 77 tys. zwolnionych z więzień i łagrów. Należy zauważyć, iż śmiertelność wśród ludności cywilnej, skupionej wokół jednostek, była znacznie wyższa niż wśród wojska. Niektóre źródła podają, że w krajach Azji Środkowej zmarło ponad 10 tys. osób\nCzy zmarli na terenie Rosji obywatele II RP zostali godnie pochowani? Czy ich miejsca pochówku są upamiętnione?\nZnane nam i upamiętnione są główne miejsca pochówku tych, którzy zmarli po włączeniu w szeregi polskiego wojska. Znacznie mniej posiadamy informacji o śmiertelności ludności cywilnej, która osiedlona na terenach południowych republik ZSRS, umierała w wyniku chorób, wycieńczenia organizmu i głodu.\nCi, którym nie udało się opuścić obszar sowieckiej Rosji wraz z armią sformowaną przez gen. Andersa, musieli czekać na możliwość powrotu do Ojczyzny szlakiem armii pod dowództwem Zygmunta Berlinga.\nDo dzisiaj świadectwem ich losu na "nieludzkiej ziemi" są szczątki bliskich pozostawione w wielu miejscach przymusowego pobytu. Większość śladów po ich mogiłach zmarłych obywateli II RP zatarł czas.\nCo oznaczał powrót deportowanych do Ojczyzny?\nCzłonkowie deportowanych rodzin, którym udało się przeżyć i przemieścić do nowej Polski, zmuszeni byli do milczenia o swoich doświadczeniach i losie bliskich. Zwłaszcza rodziny Ofiar zbrodni katyńskiej przez długie lata pozbawiano nie tylko możliwości głośnego wyznania prawdy, ale też musiały się godzić się na publiczne zakłamywanie losów swoich i bliskich. Niektórzy naznaczeni po powrocie zarówno cierpieniem wewnętrznym, jak i fizycznym na skutek tego, czego doświadczyli w głębi Rosji, odchodzili na zawsze. Nikt ich zgonu nie uwzględnił w buchalterii zbrodni rozciągniętej w czasie. Pamięć jednak nie dała się zgładzić.\nDzisiaj można już mówić o sztafecie pokoleń w przekazie prawdy. Obecnie świadectwo zesłańców stoi w opozycji do uwag wielu osób entuzjazmujących się Rosją, którym się wydaje, że ją znają. Jak mówią: "My wiemy, gdyż poznaliśmy zakazaną dla świata zewnętrznego rzeczywistość. Nie mamy wątpliwości, że nie mieliśmy przeżyć, aby świadczyć o prawdzie. Tylko na skutek zmian na arenie międzynarodowej udało się nam opuścić sowiecką Rosję. My wiemy i dajemy świadectwo prawdy nie tylko o losie swoim, ale też Polaków deportowanych w latach 1937-1938 oraz innych obywateli sowieckiej Rosji, którzy nie mieli tak wiele szczęścia jak my. Obecnie miejsca pochówku naszych bliskich pokrywa step lub tajga, porastają chwasty i drzewa".\nNierzadko podkreślają, że historia narodu polskiego jest częścią trudnych doświadczeń obywateli sowieckiej Rosji, represje wobec obywateli polskich są częścią historii narodów zamieszkujących obszar byłego Związku Sowieckiego.\nDawanie świadectwa jest dla nich powinnością zarówno wobec bliskich pogrzebanych na tamtej ziemi, jak też przedstawicieli obywateli sowieckiej Rosji, którzy mówić tak głośno nie mogą.\nZobacz więcej na temat: Europa NASZ WYWIAD Rosja Katyń ŚWIAT ZSRR\nKara-Murza: prosimy wolny świat, by nazywał place przy ambasadach Rosji imieniem Niemcowa. W kraju nie możemy go uczcić\n- Władza Rosji daje do zrozumienia, że nie pozwoli, by czcić pamięć Borysa Niemcowa w ojczyźnie. Z miejsca jego zabójstwa sprząta się kwiaty, znicze, nie pozwala się na tablicę pamiątkową. Dlatego stwierdziliśmy, że zwrócimy się do polityków, parlamentarzystów i liderów wolnego świata i poprosimy ich o to, by zrobili to, czego nie możemy zrobić u siebie w ojczyźnie – powiedział portalowi PolskieRadio24.pl współpracownik i przyjaciel Borysa Niemcowa, Władimir Kara-Murza. Zaznaczył, że obecnie w czterech stolicach świata są place i ulice Niemcowa przy ambasadach Rosji. - Mam wielką nadzieję, że Warszawa będzie kolejną taką stolicą - dodał.\nMarsz w rocznicę śmierci Borysa Niemcowa w Petersburgu w lutym 2020 roku Foto: FORUM/Sergei Mikhailichenko/Zuma Press\nWspółpracownika Niemcowa Władimira Kara-Murzę truto dwa razy, miał 5 proc. szans, by przeżyć. "Bellingcat": śledził go szwadron śmierci FSB\n- Rosyjska władza robi wszystko, żeby zniszczyć pamięć o Borysie Niemcowie. Starają się zetrzeć wspomnienia o nim. Regularnie na Most Moskworecki przyjeżdżają policja i służby komunalne, zabierają stamtąd kwiaty i płonące znicze. Rozbierają ów pomnik pamięci Niemcowa, zatrzymują ludzi, którzy pełnią przy nim straż. Władze odmawiają przytwierdzenia tabliczki z imieniem Borysa Niemcowa. Nie zgodzono się na minutę ciszy pamięci Niemcowa w Dumie Państwowej – chociaż był członkiem parlamentu Federacji Rosyjskiej – mówi portalowi PolskieRadio24.pl Władimir Kara-Murza, b. współpracownik Niemcowa.\nWładimir Kara-Murza, wieloletni współpracownik Borysa Niemcowa, dwukrotnie przeżył próbę otrucia - w latach 2015 i 2017. Jak wyjawiło śledztwo portalu Bellingcat, podobnie jak Aleksieja Nawalnego, Kara-Murzę śledziła specjalna grupa zamachowców z FSB.\n"Plac Niemcowa jest już przed ambasadami Rosji w czterech stolicach, mam nadzieję, będzie i w Warszawie"\nOpozycjonista jest pewny, że kiedyś Borys Niemcow będzie miał place i ulice swego imienia w Rosji.\n- Jednak dziś władza Rosji daje do zrozumienia, że nie pozwoli, by czcić pamięć Borysa Niemcowa w tym kraju. Dlatego stwierdziliśmy, że zwrócimy się do polityków, parlamentarzystów i liderów wolnego świata, i poprosimy ich o to, by zrobili to, czego nie możemy zrobić u siebie w ojczyźnie. Jestem dumny z tego, że obecnie już w czterech światowych stolicach, w Waszyngtonie, Wilnie, Pradze, Kijowie, skwery i place przed rosyjskimi ambasadami oficjalnie noszą imię Borysa Niemcowa. Dla mnie, jako obywatela Rosji i rosyjskiego polityka, nie może być nic bardziej patriotycznego, nic bardziej prorosyjskiego niż nazwać plac przed rosyjską ambasadą imieniem rosyjskiego działacza – podkreślił.\nWspółpracownik Borysa Niemcowa zaznaczył, że prowadzi też rozmowy o nazwaniu placu, skweru lub ulicy imieniem Niemcowa w Warszawie.\n- To bardzo ważny gest solidarności i wsparcia dla tych, którzy żyją w warunkach autorytarnego reżimu. Wydawałoby się, że to jest prosta rzecz – nazwać ulicę, plac. A to jest ogromne wsparcie moralne dla wielkiej rzeszy ludzi. Mam wielką nadzieję, że Warszawa stanie się kolejną stolicą, w której niedaleko ambasady Rosji pojawi się skwer, plac czy ulica Borysa Niemcowa – zaznaczył.\nWięcej o postaci Borysa Niemcowa – w rozmowie z Władimirem Kara-Murzą.\nPolskieRadio24.pl: Współpracował pan z Borysem Niemcowem przez wiele lat. Jakim politykiem był Borys Niemcow? Dlaczego zginął?\nWładimir Kara-Murza, b. współpracownik Borysa Niemcowa: Borys Niemcow był z wielu względów groźny dla putinowskiego reżimu. Umiał w niezwykle efektywny sposób organizować protesty społeczne, wielotysięczne akcje protestów.\nW 2014 roku, kiedy Putin zaczął wojnę z Ukrainą, dziesiątki tysięcy osób brało udział w marszach protestu na ulicach Moskwy. A organizował je właśnie Borys Niemcow.\nPotrafił także wygrywać wybory – dla opozycji w autorytarnym systemie wydawało się to nie do osiągnięcia, a on to zdołał zrobić.\nZwyciężył w wyborach parlamentarnych nie tak długi czas przed tym, gdy został zamordowany. Planował także wziąć udział w wyborach parlamentarnych.\nMiał także doświadczenie w sprawowaniu władzy, a tego nie można było powiedzieć o większości opozycji, bo Putin sprawuje władzę już od tylu lat. Niemcow był deputowanym, i gubernatorem, i premierem, do tego odnosił wiele sukcesów.\nDla władzy był bardzo niebezpieczny – to był polityk w pełni kwalifikujący się na urząd prezydenta, w pełni gotowy "nowy prezydent".\nGłówne przestępstwo w oczach reżimu Putina to jednak jego kluczowa rola w przyjęciu precyzyjnie ukierunkowanych sankcji personalnych, wizowych i finansowych, wobec osób naruszających prawa człowieka i skorumpowanego kręgu Władimira Putina.\nNiemcow odegrał kluczową rolę, jeśli chodzi o przyjęcie tego prawa, prawa Magnickiego. Razem z nim zaczynaliśmy nad tym pracować w 2010 roku – to już ponad 10 lat temu.\nZabójstwo Niemcowa i pierwsze znane przypadki śledzenia mnie przez FSB pokrywają się w czasie. To może dać powód, by domyślać się, co mogło stać się główną motywacją morderców Borysa Niemcowa.\nCzy mógłby Pan powiedzieć, jak Pan wspomina Borysa Niemcowa?\nJest mi trudno wypowiadać się na ten temat, trudniej niż na jakikolwiek inny. Współpracowałem z Borysem Niemcowem ponad 15 lat. To najważniejszy i najdłuższy rozdział w moim życiu.\nNiemcow był niezwykłym człowiekiem. Był bardzo efektywny, odnosił sukcesy jako polityk. Jednak nie to jest najważniejsze – najistotniejsze są jego cechy jako człowieka.\nZawsze mówię, że główna różnica między Niemcowem i władzami, Putinem, to znacznie więcej niż kwestie polityki – to cechy ich osobowości, ich charakterystyka jako ludzi. Niemcow kochał ludzi, kochał swój kraj, kochał życie. To pełne przeciwieństwo władzy putinowskiej.\nNiemcow, tak się złożyło, symbolizował dwie różne epoki w Rosji. Z jednej strony symbolizował epokę zmian i wysiłków lat 90. Był wówczas wicepremierem, warto przypomnieć, że Borys Jelcyn widział w nim swojego następcę.\nPotem, gdy czasy się zmieniły, przyszli do władzy czekiści, spadkobiercy KGB, i zaczęli czynić to, co teraz czynią, Borys Niemcow, w odróżnieniu od bardzo wielu polityków lat 90., odmówił gry wedle tych nowych zasad, bo nie mógł zaprzedać swoich przekonań. Kontynuował walkę za swoje przekonania, zasad, za ideały wolnej, europejskiej Rosji.\nNie zważał na ryzyka, niebezpieczeństwa. Ostatecznie zapłacił za to najwyższą możliwą cenę – zapłacił życiem.\nJest taki stereotyp, że polityka to brudne sprawy. Ja wiem, że to nie tak – bo 15 lat pracowałem z Borysem Niemcowem. Wiem, że polityka jest taka, jaką ty ją kształtujesz. Niemcow tworzył politykę czystymi rękami. Zawsze mówił to, co myślał. Nie było u niego żadnego rodzaju dwójmyślenia. Zawsze robił, to co zapowiedział. Obiecał – i wykonał.\nNigdy nie zdradzał ani przyjaciół, ani ideałów. To naprawdę niezwykle rzadkie, i to bardzo drogo kosztuje.\nNiemcow to najlepszy prezydent, którego Rosji nigdy nie było dane mieć. Cała historia wyglądałaby inaczej, gdyby to on był następcą Jelcyna na Kremlu, nie Putin.\nTymczasem władze boją się upamiętnienia Borysa Niemcowa.\nMinęło już 6 lat od śmierci Borysa Niemcowa. Pamięć o Borysie Niemcowie ciągle żyje. Tysiące ludzi w rocznicę śmierci Borysa Niemcowa przychodzą na Moskworecki Most, gdzie zginął. Każdego dnia na tym moście są świeże kwiaty i zapalone świece. Każdego roku jego pamięć jest czczona nie tylko w Moskwie, ale w całej Rosji.\nTa pamięć żyje w ludziach, w rosyjskim społeczeństwie. Jednak rosyjska władza robi wszystko, żeby pamięć o nim zniszczyć. Starają się zetrzeć wspomnienia o Borysie Niemcowie. Regularnie na Most Moskworecki przyjeżdżają policja i służby komunalne, i zabierają stamtąd kwiaty i znicze pamięci Niemcowa. Rozbierają ten pomnik pamięci Niemcowa, zatrzymują ludzi, którzy pilnują tego ludowego pomnika. Odmawiają przytwierdzenia tabliczki z imieniem Borysa Niemcowa. Nie zgodzono się na minutę ciszy pamięci Niemcowa w Dumie Państwowej – chociaż był członkiem parlamentu Federacji Rosyjskiej.\nWładza Rosji daje do zrozumienia, że nie pozwoli, by czcić pamięć Borysa Niemcowa w tym kraju.\nDlatego stwierdziliśmy, że zwrócimy się do polityków, parlamentarzystów i liderów wolnego świata i poprosimy ich o to, by zrobili to, czego nie możemy zrobić u siebie w ojczyźnie.\nJestem dumny z tego, że obecnie już w czterech światowych stolicach, w Waszyngtonie, Wilnie, Pradze, Kijowie, skwery i place przed rosyjskimi ambasadami oficjalnie noszą imię Borysa Niemcowa.\nDla mnie jako obywatela Rosji i rosyjskiego polityka nie może być nic bardziej patriotycznego, nic bardziej prorosyjskiego niż nazwać plac przed rosyjską ambasadą imieniem rosyjskiego działacza.\nJakby teraz tego nie oceniać, ja po prostu wiem, że nastanie dzień, gdy w Moskwie, Petersburgu, Jarosławiu, Niżnym Nowogrodzie będą ulice i place, które noszą imię Borysa Niemcowa.\nProwadzimy też rozmowy z władzami w Warszawy na ten temat – kilka lat temu spotykałem się w tej sprawie z przedstawicielami resortu spraw zagranicznych i z przedstawicielami rady miejskiej Warszawy – różne partie w radzie były w tej kwestii solidarne. To bardzo ważny gest solidarności i wsparcia dla tych, którzy żyją w warunkach autorytarnego reżimu. Wydawałoby się, że to jest prosta rzecz – nazwać ulicę, plac. A to jest ogromne wsparcie moralne dla wielkiej rzeszy ludzi. Mam wielką nadzieję, że Warszawa stanie się kolejną stolicą, w której niedaleko ambasady Rosji pojawi się skwer, plac czy ulica Borysa Niemcowa.\nNajważniejszym jednak pomnikiem i uczczeniem pamięci Borysa Niemcowa będzie to, gdy Rosja stanie się taką, jaką on chciał ją widzieć – bardziej otwarta, człowiecza, wolna, europejska. Nie mam wątpliwości, że taki dzień nastanie.\nPrzyjaciela Niemcowa Kara-Murzę truto dwa razy. "Kreml zatrudnia szwadron zabójców, jak z KGB, to świat Orwella"\n- Tak jak w powieści George’a Orwella "Rok 1984" było Ministerstwo Prawdy, które zajmowało się propagandą, było Ministerstwo Pokoju, które prowadziło wojny, tak u nas w Rosji Służba ds. Obrony Ustroju Konstytucyjnego FSB zajmuje się organizacją politycznych morderstw, a Instytut Kryminalistyki FSB, który powinien zapobiegać przypadkom użycia zakazanych rodzajów broni, sam stosuje nowiczok w celu fizycznej eliminacji oponentów Putina – mówi portalowi PolskieRadio24.pl Władimir Kara-Murza, przyjaciel Borysa Niemcowa, który dwukrotnie z trudem przeżył próbę otrucia. Obie wyżej wspomniane jednostki FSB uczestniczyły w zamachach na jego życie. Niektórzy z zabójców z tego samego "szwadronu śmierci" brali też udział w próbie otrucia Aleksieja Nawalnego.\nWładimir Kara-Murza składa kwiaty na miejscu zabójstwa Borysa Niemcowa 27 lutego br.Foto: FORUM / Stanislav Krasilnikov / TASS\nRosyjski opozycjonista Władimir Kara-Murza, przyjaciel Borysa Niemcowa i jego wieloletni współpracownik, obecnie przewodniczący Fundacji im. Borysa Niemcowa, dzięki dochodzeniu portalu Bellingcat dowiedział się więcej na temat tego, kto konkretnie stoi za dwoma próbami jego otrucia. Miały one miejsce w 2015 i 2017 roku – działacz ledwo je przeżył, zapadł w śpiączkę, przechodził długotrwałą rehabilitację.\nNiedawne dochodzenie dziennikarskie wyjawiło, że podobnie jak w przypadku Aleksieja Nawalnego, za Władimirem Kara-Murzą podczas jego podróży politycznych po Rosji jeździła grupa agentów FSB. Niektórzy z nich, jak wynika z ustaleń Bellingcata, brali potem udział w zamachu na Nawalnego.\nBellingcat ustalił także, że zespół FSB, który próbował otruć Aleksieja Nawalnego nowiczokiem, współpracował z ośrodkiem zajmującym się stosowaniem broni chemicznej.\nCo istotne, początek pierwszej operacji przeciwko Władimirowi Kara-Murzy zbiegł się w czasie z zamordowaniem jego przyjaciela Borysa Niemcowa, w lutym 2015 roku. Działacz wiąże zamachy m.in. z ich wieloletnimi pracami na rzecz wprowadzenia na Zachodzie tzw. prawa Magnickiego, umożliwiającego sankcje za łamanie praw człowieka.\nWięcej o Borysie Niemcowie. Władimir Kara-Murza: prosimy wolny świat, by nazywał place wokół ambasad Rosji imieniem Niemcowa\n"Trwa eksport korupcji na Zachód – nie pomagajcie Putinowi"\n- Wszystko, o co prosimy państwa Zachodu, to by nie pomagać reżimowi Władimira Putina – mówił opozycjonista, pytany, co robić, by morderstwa i zamachy na oponentów Kremla się nie powtarzały.\n"Szwadron śmierci" z FSB - jak wynika ze śledztwa Bellingcata - odpowiada bowiem najpewniej jeszcze za co najmniej kilka zabójstw.\n- Przez lata ugruntowała się dwulicowa praktyka – ci, którzy u nas naruszają i tłumią prawa człowieka i demokratyczne swobody, sami bardzo lubią korzystać z tych swobód i przywilejów demokratycznych na Zachodzie. Mają na Zachodzie konta bankowe, mają tam swoje drugie domy, winnice, jachty, wysyłają tam swoje żony i kochanki na shopping, jeżdżą na urlopy na Zachód – mówi Kara-Murza.\nWładimir Kara-Murza: prosimy wolny świat, by nazywał place przy ambasadach Rosji imieniem Niemcowa. W kraju nie możemy go uczcić\nDodaje, że dlatego ważne są sankcje personalne przeciwko osobom łamiącym prawa człowieka i oligarchom finansowo wspierającym autorytarne reżimy.\n- Borys Niemcow w swoim czasie wysunął taką zasadę: ”Kraju nie doświadczać, łajdaków ukarać”. Chodzi o to, że sankcje nie powinny być wprowadzane przeciwko krajowi czy przeciwko obywatelom Rosji, ale przeciwko konkretnym niegodziwcom – za korupcję, naruszanie praw człowieka, którzy czynią to zło w Rosji, a sami lubią spędzać urlop w swoich domach na Zachodzie - dodał działacz.\nZaznaczył, że takie zasady wprowadza prawo Magnickiego, o którego wdrożenie na Zachodzie walczyli przez lata razem z Borysem Niemcowem.\nOprócz osób łamiących prawa człowieka należy jednak także sankcjonować osoby finansowo wspierające otoczenie Putina - oligarchów - podkreślił.\nPolskieRadio24.pl: Trudno to przyjąć do świadomości. Świat patrzy, a władze Rosji ciągle robią to samo: mordują ludzi, posyłają za nimi oprawców.\nWładimir Kara-Murza, działacz demokratyczny, Fundacja im. Borysa Niemcowa: Oni to czynią od dziesiątków lat. Tak samo było i w czasach sowieckich, gdy KGB truło ludzi i za granicą, i w granicach Związku Sowieckiego. Teraz u władzy są następcy KGB – zajmują się tym samym.\nJaka była pana reakcja, gdy dowiedział się pan, że w ślad za panem jeździli współpracownicy FSB - i zbiega się to z dwiema próbami otrucia pana w Rosji, które ledwie pan przeżył. Śledztwo portalu Bellingcat wykazało, że posłano za panem podobny zespół trucicieli z FSB jak ten, który dokonał zamachu na życie Aleksieja Nawalnego. Nawet niektóre nazwiska się powtarzają.\nWiemy o tym, że były dwa zamachy na pana życie, próby otrucia. Opowiadał pan o tym wcześniej w mediach, także zachodnich. Odzew na te skandaliczne wydarzenia powinien być wówczas większy. Po tym, co się stało z Nawalnym i po śledztwie Bellingcata w pana sprawie - pana doświadczenia łatwiej zrozumieć mieszkańcom demokratycznych państw.\nWszyscy zastanawiają się, jak to jest możliwe. Są w szoku. Konieczna jest reakcja, by takie przypadki się nie powtarzały.\nNie sądzę, że będę w stanie znaleźć słowa w jakimkolwiek ze znanych mi języków, by wyrazić tę gamę emocji, jaką odczuwałem, kiedy autorzy dziennikarskiego śledztwa, portale Bellingcat, Insider i niemieckiej gazety Der Spiegel, pokazali mi konkretne osoby, które śledziły mnie miesiącami przed oboma próbami otrucia w 2015 i 2017 roku.\nPoznałem ich imiona i nazwiska, zobaczyłem fotografie. Osoby te jeździły za mną po całej Rosji. W sposób oczywisty ludzie ci organizowali oba zamachy na moje życie.\nByli to kadrowi, profesjonalni współpracownicy FSB, głównego spadkobiercy sowieckiego KGB. Tak właściwie nie ma się czemu dziwić. KGB zajmowało się fizyczną eliminacją oponentów na rzecz Kremla przez wiele dziesięcioleci, w tym także i metodą ich otrucia.\nBył to ich szczególnie ulubiony sposób – wspomnijmy otrucie Georgija Markowa w Londynie, próby otrucia pisarzy Aleksandra Sołżenicyna czy Władimira Wojnowicza w ZSRR.\nPrzy Putinie ta metoda znów zyskała na znaczeniu. Jest już dostatecznie długa lista osób, które są ofiarami zamachu na ich życie przy użyciu trucizn. Część osób nie przeżyła. Historie niektórych innych ofiar można znaleźć choćby w innych śledztwach Bellingcata.\nNa szczęście i Aleksiej Nawalny, i ja, przeżyliśmy.\nWidzi pani - my o tym mówimy tak po prostu, bo przywykliśmy, że żyjemy w takiej strasznej rzeczywistości.\nJeśli jednak cofnąć się o krok i pomyśleć, że w XXI wieku, w europejskim kraju, działa profesjonalny szwadron zabójców w służbie państwowej, którego zadaniem jest fizycznie eliminować oponentów władzy…\nTo coś, co trudno pojąć.\nJak wyjaśniło dochodzenie Insidera i Bellingcata, ci współpracownicy Bellingcata i Insidera, który jeździli za mną po całej Rosji w czasie poprzedzającym obie próby otrucia, należeli do dwóch struktur.\nObie struktury działają w ramach FSB. Jedna z nich nazywa się Służbą ds. Obrony Ustroju Konstytucyjnego, a druga to Instytut Kryminalistyki, tzw. NII- 2 (Instytut Naukowo-Badawczy nr 2. Nauczno-Isledowatelnyj Institut nr 2).\nTak jak w powieści George’a Orwella "Rok 1984" było Ministerstwo Prawdy, które zajmowało się propagandą, było Ministerstwo Pokoju, które prowadziło wojny, tak u nas w Rosji Służba ds. Obrony Ustroju Konstytucyjnego FSB zajmuje się organizacją politycznych morderstw, a Instytut Kryminalistyki FSB, który powinien zapobiegać przypadkom użycia zakazanych rodzajów broni i takie przekroczenia ujawniać, sam używa broni chemicznej w celu fizycznej eliminacji oponentów Putina.\nW gruncie rzeczy i tak wszystko było dla mnie od razu jasne i zrozumiałe. Nigdy nie miałem żadnych wątpliwości, co się ze mną działo w latach 2015 i 2017, gdy mnie reanimowano, potem leżałem w śpiączce, z niewydolnością wielonarządową i tylko cudem przeżyłem, dzięki woli Boga i wysiłkom lekarzy. Moje żonie lekarze mówili, że mam 5 procent szans na przeżycie.\nDlatego żadnymi słowami nie mogę wyrazić, jak bardzo jestem wdzięczny z racji tego, że mogę teraz tu być i o tym rozmawiać.\nByło oczywiste od początku, że to były celowe próby otrucia, ich efektem miało być zabójstwo i miała to być reakcja rosyjskiej władzy na moją wieloletnią pracę nad wdrażaniem prawa Magnickiego, umożliwiającym precyzyjnie ukierunkowane sankcje personalne ze strony państw Zachodu przeciwko oligarchom, skorumpowanym urzędnikom i osobom łamiącym prawa obywateli Federacji Rosyjskiej, także tym w bliskim otoczeniu Władimira Putina.\nTo najgorsze, co może im się przytrafić, dlatego iż ludzie ci przyzwyczaili się do tego, by kraść pieniądze w Rosji, a te zrabowane środki wydawać i ukrywać na Zachodzie. A sankcje personalne przerywają ów łańcuch korupcyjny.\nTo wszystko było zrozumiałe. Jednak jedną rzeczą jest rozumienie tego, co zaszło w przypadku mojego otrucia na poziomie intelektu, a drugą zobaczyć fotografie tych osób, które chciały tego morderstwa dokonać. Patrzę na zdjęcia: zwyczajne twarze, idę teraz moskiewską ulicą – widzę wiele podobnych osób, zwykłych ludzi. A jednak profesją tych osób z fotografii jest zabijanie.\nInteresujące, o czym rozmawiają w domu, o co pytają ich dzieci: "Tato, ile osób dzisiaj otrułeś?". To w głowie się nie mieści.\nZadzwoniliśmy do jednej z tych osób. Dostałem numer komórkowy jednej z osób, która mnie śledziła. To Roman Mieziencew, starszy oficer II Służby FSB, tzw. Służby ds. Obrony Ustroju Konstytucyjnego FSB.\nWe własnej osobie podróżował moimi śladami samolotami, m.in. po regionach Rosji. To oficer najwyższy rangą spośród tych, którzy byli delegowani w operacjach otrucia. Zadzwoniłem i przez kilka sekund słyszałem w słuchawce głos człowieka, który próbował mnie otruć.\nNiski pokłon i ogromne podziękowania dla autorów dziennikarskiego śledztwa, którzy wykonali pracę, którą powinny wykonać państwowe organy śledcze. Zrozumiałe jednak, że nikt nie będzie sam wszczynał śledztwa przeciw sobie. I dlatego, choć w obu przypadkach składałem zawiadomienie do Komitetu Śledczego w związku z usiłowaniem zabójstwa, to do tego czasu nie dostaliśmy nawet odpowiedzi, czy śledztwo wszczęto, czy też nie.\nDosłownie na dniach byliśmy z adwokatem Władimirem Prochorowem jeszcze raz w Komitecie Śledczym FR. Tym razem jednak podaliśmy także konkretne fakty – daty, wydarzenia nazwiska, o których już dziś wiemy dzięki dochodzeniu Bellingcata i Insidera.\nDzięki dziennikarzom znamy nazwiska czterech osób, które uczestniczyły w tych operacjach – Aleksander Samofał, Konstantin Kudriawcew i Roman Mieziencew, Walerij Suchariew.\nDwóch z nich brało udział w próbie otrucia Aleksieja Nawalnego w 2020 roku – te nazwiska już padały.\nZwróciliśmy się z wnioskiem o wszczęcie śledztwa wobec tych konkretnych osób, konkretnych współpracowników FSB pod zarzutem usiłowania zabójstwa.\nNie żywimy jednak żadnych iluzji w kwestii odpowiedzi Komitetu Śledczego. Zrozumiałe zatem, że sprawiedliwości trzeba będzie dochodzić drogą sądową aż do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.\nW tym przypadku chodzi bowiem o naruszenie najważniejszego prawa, gwarantowanego europejską konwencją – prawo do życia.\nDwa razy starano się pana otruć. Operacje, które miały do tego doprowadzić, trwały miesiącami, w sumie latami. Jeśli by nie kolejna próba otrucia Aleksieja Nawalnego, dochodzenia Bellingcata, może nikt by o tym się już nie dowiedział. To poraża, jak wiele próbuje się ukryć.\nKiedyś, w przyszłości, wszyscy oczywiście i tak o tym by się dowiedzieli. Kiedyś upadnie reżim Putina, otworzą się archiwa, staną się dostępne dokumenty. Ludzie zaczną mówić o tym, co miało miejsce w putinowskiej Rosji. Wcześniej czy później poznamy całą prawdę.\nAbsolutnie nie mam żadnej wątpliwości, że wszyscy ci ludzie, którzy organizowali i przeprowadzili morderstwo Borysa Niemcowa, od wykonawców do zleceniodawców, poniosą karę w ramach sprawy karnej w rosyjskim sądzie. Nie mam żadnych wątpliwości, że taki dzień nastanie.\nOczywiście, ten dzień nie nadejdzie już jutro. Dlatego tak ważna jest ogromna praca, której dokonali dziennikarze Bellingcata i Insidera, także magazynu Der Spiegel – dziennikarze pokazali nam, kto dzisiaj w państwie rosyjskim zajmuje się morderstwami i dokonuje próby zabójstwa opozycjonistów.\nTrudno przyjąć do wiadomości, że takie działania, morderstwa, mogą być częścią systemu państwowego po upadku Związku Radzieckiego. Dochodzenia dziennikarzy wykazały, że w państwie rosyjskim działa oddział, który zajmuje się morderstwami, morduje opozycję. Co robić, by to się nie powtórzyło? Pokazać prawdę, to już dużo. Ale to ciągle się powtarza.\nDla mnie w dochodzeniu Bellingcata było kilka szokujących momentów. FSB śledziło mnie podczas co najmniej siedmiu różnych podróży po regionach Rosji. Szokiem było to, że zaczęli śledzić mnie jeszcze w lutym 2015 roku, gdy jeszcze żył Borys Niemcow.\nI niemal w te same dni przypadło zabójstwo Borysa Niemcowa, co początek operacji FSB przeciwko mnie.\nBorys Niemcow był z wielu przyczyn groźny dla putinowskiego reżimu – organizował demonstracje, w tym przeciwko wojnie na Ukrainie, umiał wygrywać wybory, niedługo przed śmiercią zwyciężył w regionalnym głosowaniu. Miał też doświadczenie jako premier, parlamentarzysta.\nKluczowym "przestępstwem" Niemcowa w oczach władz Rosji było to, że odegrał główną rolę w przyjęciu prawa Magnickiego, umożliwiającego przyjęcie personalnych sankcji wizowych i finansowych wobec osób naruszających prawa człowieka i skorumpowanych urzędników także z grona Władimira Putina. Niemcow odegrał kluczową rolę w przyjęciu tego prawa. Razem z nim zaczynaliśmy nad tym pracę w 2010 roku.\nCzas zabójstwa Niemcowa i pierwsze informacje o tym, że śledzą mnie funkcjonariusze FSB, zbiegają się ze sobą.\nCo może zrobić Zachód, żeby nie powtórzyły się takie zabójstwa i by pomóc w tej sytuacji?\nKremlowska propaganda bardzo lubi opowiadać, jakobyśmy, ja i moi koledzy opozycjoniści, zwracali się do Zachodu o pomoc, o pieniądze dla nas.\nTo kłamstwo: nie trzeba, by Zachód pomagał właśnie nam. A sprawa przemian i zmian w Rosji to kwestia tylko i wyłącznie rosyjskich obywateli. Tylko obywatele Rosji mogą o nie walczyć.\nWszystko, o co prosimy państwa Zachodu, to by nie pomagać reżimowi Władimira Putina.\nPrzez lata ugruntowała się dwulicowa praktyka – ci, którzy u nas naruszają i tłumią prawa człowieka i demokratyczne swobody, sami bardzo lubią korzystać z tych swobód i przywilejów demokratycznych na Zachodzie. Mają na Zachodzie konta bankowe, mają tam swoje drugie domy, winnice, jachty, wysyłają tam swoje żony i kochanki na shopping, jeżdżą na urlopy na Zachód.\nCi ludzie chcą kraść pieniądze w Rosji, a wydawać je na Zachodzie. W ciągu wielu lat Zachód im na to pozwalał. Mówią, że największy eksport z putinowskiego reżimu na Zachód – to nie ropa i gaz, to korupcja.\nTo jednak działa w dwie strony – żeby ktoś mógł korupcję eksportować, ktoś inny musi ją importować. Zachodnie partie, instytucje, zachodnie państwa przyjmują ochoczo skorumpowanych urzędników i oligarchów z Rosji i zrabowane przez nich pieniądze. Temu pora położyć kres.\nBorys Niemcow w swoim czasie wysunął taką zasadę: ”Kraju nie doświadczać, łajdaków ukarać”. Chodzi o to, że sankcje nie powinny być wprowadzane przeciwko krajowi czy przeciwko obywatelom Rosji, ale przeciwko konkretnym niegodziwcom – za korupcję, naruszanie praw człowieka, którzy czynią to zło w Rosji, a sami lubią spędzać urlop w swoich domach na Zachodzie.\nTak właśnie działa prawo Magnickiego. To bardzo prosta zasada. Ci, którzy naruszają zasady demokratycznej społeczności u siebie w kraju, nie tylko w Rosji, ale i w innych państwach z reżimem autorytarnym, nie będą mogli korzystać z dobrodziejstw demokratycznej społeczności na Zachodzie – otrzymywać wiz, korzystać z systemów bankowych, przechowywać tam aktywów.\nTo bardzo ważne, że w grudniu 2020 roku prawo Magnickiego przyjęto w Unii Europejskiej – jako mechanizm sankcji za naruszenia praw człowieka.\nWłaśnie ukazał się pierwszy spis sankcyjny na mocy tego prawa jako reakcja na bezprawne aresztowanie Nawalnego. Bardzo ważne, by takie działania były kontynuowane i by sankcje personalne dotyczyły nie tylko urzędników, funkcjonariuszy, ale także dotknęły oligarchów, "portfele" tego reżimu, ludzi z otoczenia Putina, którzy zabezpieczają finansowy dobrobyt tego systemu, także wykorzystując Zachód.\nWażne, by sankcje się rozszerzały i były ukierunkowane przeciwko tym, którzy umożliwiają przetrwanie obecnego skorumpowanego systemu.\nOstatnia aktualizacja: 04.03.2021 16:10\n- Umowa inwestycyjna UE i Chin jest korzystna tylko dla jednej ze stron, dla Pekinu – mówi portalowi PolskieRadio24.pl dr Michał Bogusz (OSW). - Jej podpisanie to efekt nacisków korporacji i błędnych założeń dyplomatów, że Chiny można cywilizować przez relacje gospodarcze – przez 30 lat od czasu masakry na Tiananmen obserwujemy coś zupełnie innego, choćby w kwestii Ujgurów czy Hongkongu – zaznacza ekspert. Dodaje, że umowa nie tylko nie przynosi korzyści, ale i szkodzi relacjom UE i USA, jest też efektem braku odwagi klasy politycznej, by poinformować społeczeństwo o tym, że Chiny się nie zmienią, a to oznacza nieunikniony konflikt między Chinami a Zachodem.\nPekin: przygotowanie do dorocznej sesji chińskiego parlamentuFoto: PAP/EPA/ROMAN PILIPEY\n- Umowa inwestycyjna zawarta między UE i Chinami (CAI) oparta jest na błędnym założeniu, że możliwa jest realizacja celu, jakim jest wyrównanie szans firm europejskich i chińskich w wyniku zawarcia obustronnego porozumienia - zauważa w rozmowie z portalem PolskieRadio24.pl dr Michał Bogusz z Ośrodka Studiów Wschodnich, tłumacząc genezę tego porozumienia. Prace nad nim trwały od 2013 roku, nie posuwały się w widoczny sposób do przodu, ale nagle przed sylwestrem 2020 roku przewodniczący Rady Europejskiej i przewodnicząca Komisji Europejskiej ogłosili przełom i sukces w związku z zawarciem porozumienia.\nJak podkreśla ekspert OSW, wyrównanie szans firm Chin i UE jest niemożliwe z punktu widzenia systemowego, z racji sposobu, w jaki funkcjonują Chiny - gdzie partia komunistyczna i administracja ręcznie sterują procesami, nie zważając na zapisy prawa, jeśli nie są one po myśli władz. Stąd, jak zauważa Michał Bogusz, międzynarodowe konwencje np. w kwestii praw człowieka, które Chiny podpisały, a nawet ratyfikowały, pozostają tylko na papierze.\n- Umowa z UE niby ma ułatwić firmom działanie w Chinach - ale de facto staną się one zakładnikami reżimu - podkreśla. Chodzi m.in. o niekrytykowanie działań Pekinu w kwestii Ujgurów, Hongkongu czy praw człowieka.\nEkspert zwraca uwagę, że UE, podpisując tę korzystną dla Pekinu umowę, niejako nagradza łamanie porządku międzynarodowego, który jest dla niej korzystny. - A zatem w ten sposób piłuje gałąź, na której sama siedzi - zaznacza.\n- Chiny nie są zainteresowane tym, by stać się państwem współodpowiedzialnym za istniejący porządek międzynarodowy, a chcą go zmienić, obalić i przemodelować pod kątem swoich potrzeb - dodaje nasz rozmówca.\nDlaczego zatem, mimo że 30 lat współpracy gospodarczej nie przyniosło rezultatu, UE nadal trzyma się tego samego kursu?\n- Być może to kwestia formacji pokoleniowej, albo tego, że żywienie iluzji jest wygodniejsze. Stwierdzenie, że Chiny się nie zmienią i jesteśmy skazani na konkurencję z nimi, wymaga także powiedzenia swoim społeczeństwom bardzo ważnej rzeczy. A mianowicie tego, że pewien rodzaju konfliktu czy rywalizacji z Chinami jest nieunikniony, będzie on kosztowny i im prędzej zdamy sobie z tego sprawę i podejmiemy odpowiednie działania, tym mniej za niego zapłacimy, bo im dłużej czekamy - tym walka będzie trudniejsza do wygrania i kosztowniejsza - zauważył.\nEkspert OSW zwrócił także uwagę, że umowa UE-Chiny wprowadza także dodatkowe napięcia w trudne ostatnio relacje USA i Brukseli, i to w okresie, gdy pojawiło się okienko możliwości, by współpraca transatlantycka została pogłębiona.\nNie jest jeszcze pewne, czy umowa zostanie ratyfikowana przez Unię Europejską, jednak widać dużą determinację dążących do tego niemieckich korporacji - zaznacza nasz rozmówca.\nWięcej w rozmowie. W wywiadzie także o tym, dlaczego motorem podpisania tej umowy były Niemcy.\nPolskieRadio24.pl: O porozumieniu UE i Chin w kwestii negocjacji inwestycyjnych dowiedzieliśmy się dość nagle. Szef Rady Europejskiej ogłosił sukces, Komisja Europejska pod koniec zeszłego roku stwierdziła, że umowa co do zasady jest zawarta. Wielu ma nadzieję, że umowa nie zostanie ratyfikowana przez Parlament Europejski i pozostanie tylko na papierze, jako szkodliwa dla interesów UE, dla relacji UE ze Stanami Zjednoczonymi. Skąd w ogóle pomysł, by podpisać tego rodzaju umowę z Chinami?\nDr Michał Bogusz (Ośrodek Studiów Wschodnich): Źródła umowy wiążą się z tym, że Unia Europejska od lat szukała sposobu na to, żeby zmusić Pekin do otwarcia swojego rynku w analogiczny sposób, w jaki rynek europejski jest otwarty dla chińskich firm.\nChodzi o wyrównanie pole działania, „boiska gry” - by obie strony miały równe szanse. Stąd pomysł zawarcia umowy.\nKluczowe jest jednak pytanie, czy umowa realizująca taki cel jest w ogóle możliwa. Wiemy bowiem, że Chiny są państwem, które jest sterowane przez partię komunistyczną. Nawet jeśli w umowie wynegocjowano by równe prawa stron, to wiadomo, że chińska administracja będzie mogła ręcznie sterować realizacją tych zapisów.\nMoim zdaniem grzech pierworodny tej umowy leży w całkowicie błędnym założeniu, że można się porozumieć z chińskimi władzami, a jeśli to już nastąpi, to one szczerze otworzą rynek i nasze firmy będą mogły konkurować na równych warunkach, tak samo jak chińskie firmy konkurują na rynku europejskim.\nTo założenie z góry błędne. W chińskim systemie władza zawsze będzie dążyła do ręcznego sterowania i do protekcjonizmu, ochrony swojego rynku.\nNawet jeśli państwo takie jak ChRL podpisze tego rodzaju porozumienie, to i tak nie zmieni swoich zwyczajów, a umowa pozostanie w dużym stopniu martwa.\nJakiekolwiek umowy by podpisać, wady w systemie chińskim uniemożliwiają osiągnięcie takich celów, do których dążyłaby Unia Europejska?\nW tym przypadku błędne jest samo założenie, że można osiągnąć cele założone przez UE. Ta pomyłka pociąga za sobą kolejne nieprawidłowe decyzje i wnioski.\nUmowę opracowywano od siedmiu lat. Prezydencja niemiecka stwierdziła, że ma ona być zwieńczeniem jej prac na koniec 2020 roku i przywództwa kanclerz Niemiec Angeli Merkel nad UE. Stąd zapewne kolejne błędy - zgoda na skróty i ustępstwa ze strony Unii Europejskiej, byle podpisać tę umowę.\nRozumiem, że przyświecały temu wyższe cele - wyrównywanie szans dla biznesów. Niemniej jednak były one niemożliwe do realizacji - pierwotne założenie jest niewłaściwe i pociąga za sobą całą serię błędnych decyzji.\nUmowa blokuje Chinom możliwość wprowadzania nowych obostrzeń, ale też wprowadza takie same blokady dla Unii Europejskiej.\nPonieważ rynek Unii Europejskiej był już wcześniej w większym stopniu otwarty dla firm chińskich, niż chiński dla europejskich, tego rodzaju założenie powoduje automatycznie, że umowa jest korzystniejsza dla Chin niż dla Brukseli.\nCo jeszcze warto zauważyć: Chiny na bazie tej umowy wprowadzają obietnice otwarcia kilku nowych sektorów, między innymi usług cyfrowych, turystyki, samochodów elektrycznych i tak dalej.\nChiny nie czynią tego jednak tylko dla UE, ale od przynajmniej dwóch-trzech lat przygotowują się do otwarcia tych sektorów w pełni, na konkurencję z całego świata.\nMożna rzec, że europejskim negocjatorom udało się wyważyć otwarte drzwi, a twierdzą, że odnieśli wielki sukces. Zauważają bowiem, że Pekin otworzy kilka sektorów dla UE, podczas gdy Chiny podjęły już wcześniej decyzję o ich udostępnieniu ich dla wszystkich firm zagranicznych.\nKolejna rzecz: Bruksela twierdzi, że udało się wynegocjować zgodę Pekinu na to, by jak najszybciej przyjąć konwencję międzynarodowej organizacji pracy dotyczącej pracy przymusowej, warunków pracy i tak dalej.\nObietnica Pekinu w tej kwestii niewiele jednak musi znaczyć. Jeśli Pekin przyjmie konwencję, nie musi jej ratyfikować, a jeśli to zrobi, nie musi wcielać w życie jej zapisów.\nW 1998 roku, starając się o przyjęcie do Światowej Organizacji Handlu, Chińska Republika Ludowa przyjęła konwencję ONZ dotyczącą praw człowieka i praw podstawowych. Minęły 22 lata i Chiny do tej pory jej nie ratyfikowały.\nCo więcej, Chiny przyjęły cały szereg konwencji ONZ, a część nawet poddały ratyfikacji. Niektóre z nich zabraniają tortur, przymusowej sterylizacji, etc. A to wszystko nadal ma miejsce w Chinach.\nTo wszystko pokazuje, że zobowiązania Pekinu to puste słowa.\nCo więcej, umowa Chiny-UE nie ma skutecznego mechanizmu jej egzekwowania i wprowadzania jej w życie.\nStrony zobowiązują się, że po wejściu tej umowy w życie w ciągu dwóch lat mają wynegocjować taki mechanizm.\nCzyli znowu, górą jest strona, która, jak już właśnie przypomniano, zapisów umów nie respektuje.\nTo dość absurdalna sytuacja. Bruksela podpisała umowę, w której nie ma mechanizmu jej implementacji i dopiero będzie on negocjowany. A tymczasem umowa ma zacząć obowiązywać. I przy tym wszystkim umowa jest korzystniejsza dla drugiej strony, która i tak do tej pory odnosiła większe korzyści handlowe.\nJaką motywację ma zatem mieć Pekin, by zgodzić się na mechanizm wdrażania w życie tej umowy, mający zmusić go do działań, których nie chce podjąć?\nWątpliwe, by dało się wynegocjować taki mechanizm. To nie wygląda dobrze.\nTo wygląda bardzo źle i to jest też powód, dla którego, w czasie gdy ogłoszono zawarcie porozumienia politycznego, dotyczącego tej umowy, nie było w ogóle konferencji prasowej.\nPrzywódcy europejscy nie kwapili się, by stanąć przed dziennikarzami i odpowiadać na trudne pytania związane z tą umową. Wydano tylko bardzo optymistyczny komunikat, przedstawiono slajdy i czterostronicowe omówienie warunków umowy, która tak naprawdę miała być dopiero spisana.\nTo, co nastąpiło w grudniu, to było tak naprawdę zawarcie umowy politycznej dotyczącej warunków tej umowy.\nUnia Europejska zobowiązała się do ratyfikowania tej umowy w pierwszym półroczu 2022 roku, czyli w czasie prezydencji francuskiej.\nW efekcie widzimy, że UE, mając przed sobą szczytną wizję wypracowania równości firm europejskich i chińskich we wzajemnych relacjach handlowych, poszła na szereg kompromisów i ustępstw i w efekcie podpisała tak złą umowę, że uniemożliwia ona de facto osiągnięcie zakładanego celu.\nDo tego dochodzi jeszcze perspektywa międzynarodowa. Chodzi o Stany Zjednoczone.\nUnia Europejska, jak wynika z oświadczeń przedstawicieli administracji USA, nie konsultowała swoich wysiłków z sojusznikiem zza oceanu.\nWiadomo, że istnieją poważne strukturalne napięcia między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi.\nTe napięcia są widoczne zwłaszcza między Niemcami i USA.\nTo także napięcia między USA a UE jako całością, wynika to z pewnej nierównowagi. Stany Zjednoczone mają stale dosyć spory deficyt handlowy z Unią Europejską, a równocześnie wydają około 4% swojego PKB na zbrojenia i na armię, którą wykorzystują do zapewnienia bezpieczeństwa w Europie.\nNapięcia zwiększyły się za prezydentury Donalda Trumpa, ale nie znikną one tylko dlatego, że w Waszyngtonie zmieniła się administracja. Już b. prezydent Barack Obama podnosił te kwestie i próbował skłonić europejskich partnerów do podniesienia wydatków na obronę i ponoszenia większej odpowiedzialności za obronę Europy.\nTe dążenia będą jednak zapewne utrudnione przez kryzys gospodarczy i pandemię. Co więcej, kryzys związany z koronawirusem powoduje, że wiele państw europejskich chce dodatkowo opodatkować amerykańskie spółki technologiczne. Samo w sobie to istotne i szczytne dążenie, bo dlaczego spółki zarabiające tutaj krocie nie płacą podatków. Jednak nałożenie podatków sprawi, że wzrośnie deficyt handlowy między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską, bo usługi, w tym cyfrowe, to część wzajemnych relacji ekonomicznych, w której Stany Zjednoczone częściowo rekompensują sobie deficyt handlowy.\nProblemy w relacjach między UE i USA wymagają rozwiązania. Negocjacje w tej kwestii okazały się niemożliwe za prezydentury Donalda Trumpa. Szansa na odnowienie relacji transatlantyckich, okno możliwości, pojawia się za prezydentury Joe Bidena. A tymczasem europejscy liderzy decydują się na podpisanie umowy z Chinami, która jest nieskuteczna, uzależnia coraz bardziej Europę gospodarczo od Chin, otwiera Europę na wpływy chińskie, ułatwi eksport nowych technologii do Chin.\nRównocześnie widzimy, że Stany Zjednoczone są w stanie pogłębiającej się rywalizacji z Chinami, a także dążą do tego, żeby elementem strategicznego kompleksowego rozwiązania napięć pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi była m.in. wspólna odpowiedź na wzrost potęgi Chin i związane z tym niebezpieczeństwa.\nUnia Europejska, podobnie jak USA, rozpoznaje niebezpieczeństwa związane ze wzrostem potęgi Chin i ich dominacją, ich modelem politycznym, próbą jego eksportu na zewnątrz, podkopywaniem istniejącego porządku międzynarodowego. UE również dostrzega, że Chiny stanowią konkurencję dla Europy w sferze normatywnej.\nA jednocześnie UE podpisuje umowę, która wzmacnia Chiny w relacji do Stanów Zjednoczonych, odbiera UE większość możliwości wywarcia nacisku na Chiny, a równocześnie zwiększa uzależnienie Unii Europejskiej od Chin.\nMoim zdaniem to strategiczna pomyłka. Nie tylko utrudnia rozwiązanie problemów w relacjach UE-USA, ale i utrudnia obronę przed agresywną polityką Chin.\nNie widzę sensu podpisywania tego rodzaju umowy.\nCzyli nie chodzi tylko o to, że Unia Europejska nie ma szans, by osiągnąć deklarowane cele, ale stworzyła dodatkowe problemy, wśród nich ryzyko osłabienia strategicznych relacji z Waszyngtonem.\nUSA są sojusznikiem Unii Europejskiej, po drugie są gwarantem europejskiego bezpieczeństwa. Nie łudźmy się bowiem, wojska państw UE nie są w stanie zastąpić amerykańskich.\nArmia francuska to de facto korpus ekspedycyjny, który ma zapewnić bezpieczeństwo francuskich interesów w byłych koloniach, ale nie ma ona zdolności do obrony nawet terytorium Francji. Tę rolę odgrywają siły nuklearne Francji. Paryż jednak nie użyje tych sił w obronie innych regionów, na przykład Gdańska.\nObecnie USA są jedynym gwarantem bezpieczeństwa, tymczasem UE psuje relacje z USA poprzez tę umowę, w dodatku nie odnosząc z tego żadnych korzyści ani nie mając żadnej alternatywy w zakresie bezpieczeństwa.\nJeszcze przed zaprzysiężeniem nowej administracji Jake Sullivan, obecnie doradca prezydenta USA Joe Bidena ds. bezpieczeństwa, pisał na Twitterze, że należałoby skonsultować kwestię tej umowy ze Stanami Zjednoczonymi. To interesujące w obliczu tego, że eksperci zapowiadali, że właśnie za prezydentury Joe Bidena mogą poprawić się relacje Niemiec z USA, i tutaj nagle Niemcy na koniec swojej prezydencji w UE uczyniły coś takiego, co od razu na wstępie osłabia zaufanie Waszyngtonu do Berlina.\nMoim zdaniem to co się stało, jest w dużym stopniu podyktowane dwoma aspektami.\nZacznę od pierwszego. Służby europejskie, zwłaszcza Europejska Służba Działań Zewnętrznych, a także część przywódców UE, tkwią wciąż w starym paradygmacie wiary, że poprzez handel, poprzez wciągnięcie Chin w związki gospodarcze, uda się je zmienić.\nPoprzez te relacje gospodarcze Chiny miałyby się zacząć liberalizować, miałyby się stać odpowiedzialnym współakcjonariuszem istniejącego porządku międzynarodowego.\nMoim zdaniem ostatnie lata pokazały, że jest to nieprawda. Widzimy wręcz odwrotne skutki.\nChiny nie są zainteresowane tym, by stać się państwem współodpowiedzialnym za istniejący porządek międzynarodowy, a chcą go zmienić, obalić i przemodelować pod kątem swoich potrzeb.\nI tu widzimy kolejne błędne założenie, na którym swoją politykę bazują elity europejskie.\nA jeśli założenie jest błędne, a na to wygląda, nie może doprowadzić do pozytywnych rezultatów. Jednak elitom, które to założenie przyświeca, wydaje się, że robią coś konstruktywnego i będą się zapewne tego trzymać.\nTo może być kwestia formacji pokoleniowej albo tego, że żywienie iluzji jest wygodniejsze. Stwierdzenie, że Chiny się nie zmienią i jesteśmy skazani na konkurencję z nimi, wymaga także powiedzenia swoim społeczeństwom bardzo ważnej rzeczy.\nA mianowicie chodzi o to, że pewien rodzaju konfliktu czy rywalizacji z Chinami jest nieunikniony, będzie on kosztowny i im prędzej zdamy sobie z tego sprawę i podejmiemy odpowiednie działania, tym mniej za niego zapłacimy, bo im dłużej czekamy - tym walka będzie trudniejsza do wygrania i kosztowniejsza.\nTaki komunikat wymaga jednak dużej odpowiedzialności politycznej, zwłaszcza w sytuacji, gdy zaczyna się kolejny kryzys związany z pandemią. Myślę, że wielu przywódców UE nie ma odwagi, by to powiedzieć, a część z nich nie jest świadoma tego, że tak naprawdę ten konflikt jest nieunikniony i jego odwlekanie powoduje tylko, że podnosimy jego koszt.\nMoże politycy unijni uważają, że w taki sposób zapobiegną konfliktowi? Jednak trudno o gwarancje, że tak będzie, przeciwnie.\nA jaki jest drugi aspekt, który mógł wpłynąć na podpisanie tego rodzaju umowy, oprócz politycznego paradygmatu?\nDrugi aspekt dotyczy tego, że umowa może być obecnie bardzo korzystna dla dużych korporacji europejskich, które mają dużo inwestycji w Chinach - niemieckich, francuskich, hiszpańskich.\nBiznes, jako lepiej zorganizowany niż administracje, potrafi uskutecznić swoje cele i plany, które mają zwiększyć krótkoterminowe zyski, nawet wbrew ogólnemu interesowi UE?\nPowstaje bardzo poważne pytanie, na ile polityka Niemiec w stosunku do Chin, a stąd w dużej mierze polityka Unii Europejskiej wobec Pekinu, jest dyktowana interesami dużych niemieckich korporacji, zwłaszcza motoryzacyjnych, które mają bardzo dużo inwestycji w Chinach. Średnio połowa ich obrotów jest generowana w Chinach.\nTo powoduje, że tak naprawdę te korporacje są zakładnikami w chińskich rękach i potencjalnie mogą wiele wymusić na Berlinie.\nPrzywódcy myślą być może, że w sytuacji kryzysu lepiej zachować status quo niż powiedzieć prawdę o tym, że kryzys jest nieunikniony.\nWe wrześniu będą wybory parlamentarne w Niemczech. Co prawda kanclerz Angela Merkel ma odejść z polityki, ale jej partia będzie chciała wygrać wybory. Zawarcie umowy korzystnej dla biznesu może jej w tym pomóc.\nBardzo możliwe zatem, że biznes promował mocno tę umowę.\nMiędzy innymi Europejska Izba Handlowa w Pekinie naciskała na podpisanie umowy i mocno ją promowała.\nA politycy wierzą, że taki krok jest dobry dla Europy, dla ich dzieci i wnuków?\nWracamy tu do odpowiedzi na pytanie, czy Chiny można zmienić poprzez handel - taką tezę postawiono na początku lat 90.\nWydawało mi się zawsze, że była ona w dużym stopniu alibi, pozwalającym zapomnieć o wydarzeniach na Placu Tiananmen - i móc robić intratne interesy w Chinach.\nMówiono wówczas o końcu historii, o zwycięstwie liberalizmu, o tym, że adaptacja modelu liberalno-demokratycznego przez każdy kraj jest nieunikniona i jest to tylko kwestia czasu oraz procesu historycznego.\nTo wszystko powodowało, że do Chin przybył zachodni biznes, który w dużym stopniu stał się uzależniony od chińskiego rynku, a obecny kryzys pandemiczny pogłębia to uzależnienie.\nZ drugiej strony, możliwe jest, że kryzys może być szansą na zmianę układu politycznego. To jednak wymagałoby odwagi ze strony czynników politycznych, stwierdzenia, że rywalizacja z Chinami jest nieunikniona i będzie kosztowna.\nW kryzysie popandemicznym mamy szansę, by zmienić obecny układ zależności. Nie widać jednak, by europejscy przywódcy byli na to gotowi.\nInformacje o tej umowie pojawiły się w nietypowym momencie - między świętami. Być może coś przeoczyłam, ale wcześniej żadne informacje o wzmożonych działaniach w kwestii umowy się nie pojawiały. To sprawiało wrażenie, że dzieje się coś dziwnego. Nagle pojawiła się informacja o umowie - m.in. Polska była przeciwko przyspieszeniu prac nad nią. Część ambasadorów państw UE skrytykowała Niemcy i Francję za sposób, w jaki procedowały.\nJeszcze w listopadzie pojawiły się informacje wskazujące na to, że nie będzie umowy, że nie uda się jej zawrzeć.\nPrzyszedł grudzień, wydawało się, że umowy nie będzie. Potem nagle gruchnęła wiadomość, że jest postęp, jesteśmy blisko jej podpisania.\nCzyli była to prawdziwa niespodzianka?\nByła to niespodzianka także dla mnie - a śledziłem postępy tej umowy bardzo pilnie.\nNagle okazało się, że dokonano wielkiego przełomu. Nie powiedziano, na czym miał on polegać i dodano, że po świętach zostanie to wyjaśnione na spotkaniu ambasadorów, ale że generalnie Wspólnota może już tę umowę podpisywać.\nWiadomo, że okres świąteczny w środku pandemii to nie jest chwila, gdy poszczególne rządy mają czas i możliwość pochylenia się nad skomplikowaną sprawą. Postawiono państwa członkowskie przed faktem dokonanym.\nNie wiem, dlaczego nikt od razu nie zablokował tej decyzji. Być może niektóre państwa czekały na zapisy umowy, inne może liczą na to, że uda się ją zablokować w Parlamencie Europejskim. Jest on bardzo krytycznie nastawiony do tej umowy.\nCo ciekawe, zgoda na umowę zawierała uzgodnienie, że dopiero zostanie ona spisana, do końca lutego.\nTo wyglądało tak, jakby prace nad umową odbywały się w sposób nie do końca jasny?\nPrace toczyły się dwoma torami. Były regularne spotkania negocjatorów ze stroną chińską. W 2020 roku odbyło się ich około dziesięciu.\nNie było jednak żadną tajemnicą, że prezydencja niemiecka prowadziła równoległe negocjacje z Chińczykami.\nNie wiemy, jak przebiegały rozmowy Berlina z Pekinem, ale jeśli chodzi o rozmowy z KE, to przebieg spotkań w sprawie umowy wskazywał na to, że żadnego postępu nie ma. Nagle w grudniu chińska strona przedstawiła pewne propozycje, a strona unijna nagle wyraziła gotowość do podpisania umowy.\nAle nie powiedziano wówczas, na czym ma polegać przełom?\nPowiedziano, że Chiny zgodzą się otworzyć nowe sektory. Jednak jak mówiłem wcześniej, większość tych sektorów i tak zdecydowali się wcześniej otworzyć dla rynków międzynarodowych. Mowa była także o tym, że Pekin zgadza się podpisać konwencję ws. zapobiegania pracy przymusowej.\nJednak w Chinach obozy pracy są ciągle rozbudowywane, coraz więcej osób do nich trafia. W Sinkiangu mają miejsce przymusowe sterylizacje, na szeroką skalę ma miejsce praca przymusowa ujgurskich więźniów. Nic nie wskazuje na zmianę polityki Pekinu w tym zakresie. Do tego nie ma realnych mechanizmów egzekwujących zapisy umowy, a te które są, wymagałyby woli politycznej ze strony UE, której nie ma i nie będzie w przewidywalnej przyszłości.\nWiele państw wyraziło sprzeciw wobec tej umowy. Głównym motorem są zatem Niemcy, które przekonały do niej Paryż?\nFrancja zaczęła się już dystansować od tej umowy. Istnieje też teza, że ta umowa jest przez Niemcy traktowana jako potencjalny środek nacisku na USA.\nJednak Berlin zainwestował w kwestie CAI spory kapitał polityczny - stąd wydaje mi się to mniej prawdopodobne, by prawdziwym celem uzgodnień z Chińczykami była możliwość nacisku na USA.\nMoże w ten sposób Berlin zabezpiecza się przed porażką, na wypadek gdyby sprzeciw był zbyt duży, gdyby umowę utrącił Parlament Europejski. Wtedy Berlin powie, że od początku miał taki plan.\nW kwestii umowy decydujący będzie najbliższy rok - postawa Amerykanów, państw członkowskich, zachowanie Chin na arenie międzynarodowej, opinia publiczna.\nCzy motoryzacja to główny sektor, który mógłby skorzystać krótkoterminowo na tej umowie?\nNie tylko, to także np. fotowoltaika. Motoryzacja przez lata była kołem zamachowym niemieckiej gospodarki, stąd też jej niewspółmiernie duża rola w niemieckiej polityce, choć na świecie rola tego sektora maleje. Niemcy musieliby szukać alternatywy dla tej branży, ale na razie nie mają dobrego pomysłu w tej kwestii.\nCzy Chiny próbują obecnie dzielić Europę poprzez spotkania z częścią państw UE w formacie 17+1?\nMożna powiedzieć, że format 17+1 de facto potrzebny jest Chinom, by mieć możliwość nacisku na Niemcy i Francję - by pokazywać im, że mogą budować niezależne relacje z Europą Wschodnią. Tak naprawdę w tym formacie się nic nie dzieje, państwa Europy Środkowo-Wschodniej wcale nie były tak potulne wobec Pekinu, jak niektórzy się spodziewali.\nNa końcu okazało się, że najbardziej uzależnione od Chin są Niemcy i to jest właściwie najsłabsze ogniwo w europejskim łańcuchu - nie Polska, nie Europa Wschodnia, a właśnie Berlin.\nCzęściowo mówiliśmy już o możliwych konsekwencjach tej umowy. Nie są to dobre perspektywy.\nEkonomicznie dałaby krótkoterminowe korzyści, zwłaszcza dużym korporacjom. Utrudni jednak repatriację miejsc pracy do Unii Europejskiej, skracanie łańcuchów dostaw.\nA UE powinna, zamiast tworzyć miejsca pracy w Chinach - udostępniać je swoim obywatelom. To się nie dzieje. Południe Europy jest dotknięte poważnym strukturalnym bezrobociem, a przeniesienie miejsc pracy do Chin nie pomoże w jego zwalczaniu.\nWejście w życie umowy z Chinami utrudni odbudowę UE po pandemii. Jej zawarcie to efekt myślenia w przedpandemicznym paradygmacie - bo obecnie rozciągnięcie łańcuchów dostaw utrudnia zmianę modelu gospodarczego Unii Europejskiej.\nA w dodatku ważna jest kwestia praw człowieka, sytuacja Ujgurów, postawa Chin wobec Hongkongu. I tutaj umowa handlowa utrudniałaby reakcję międzynarodową na to, co się dzieje.\nTej reakcji nie ma, ponieważ zakładnikiem są właśnie interesy gospodarcze. To wszystko się ze sobą wiąże. Im bardziej UE jest związana z Chinami, tym trudniej jej naciskać na Pekin.\nA sam fakt, że trudno jest wyrazić swoje stanowisko i swoją opinię w relacjach z innych podmiotem, i to potencjalnie groźnym, powinny być poważnym sygnałem alarmowym. Chodzi przecież o podstawowe prawa człowieka. Inaczej mówiąc, wygląda to na proszenie się o kłopoty na własne życzenie.\nTo są kwestie strategiczno-taktyczne. Jeśli Unia Europejska chce być siłą normatywną, występować w obronie praw człowieka, to czy może równocześnie nagradzać państwo, które jest jednym z największych gwałcicieli praw człowieka, które w ostatnich latach umieściło w obozach koncentracyjnych w Sinciangu około 1,5 mln ludzi, które łamie umowę międzynarodową, którą Pekin sam podpisał z Wielką Brytanią w kwestii Hongkongu, łamie umowy handlowe z Australią, innymi państwami?\nA UE właśnie szykuje się, by nagrodzić Pekin kolejną umową, bardzo dla niego korzystną.\nJakie wnioski płyną stąd dla dyktatorów? Z tej sytuacji wnioskują, że nie ma co się poddawać, negocjować, liczy się siła.\nUmowa z Chinami paraliżuje zatem jeden z podstawowych paradygmatów w polityce zagranicznej Unii Europejskiej.\nInna rzecz, że UE jako instytucja jest oparta na świecie, w którym są przestrzegane normy i prawo międzynarodowe, a równocześnie jakby nagradza łamanie tych norm i istniejącego porządku międzynarodowego, który jest dla niej korzystny. A zatem w ten sposób piłuje gałąź, na której sama siedzi.\nA przecież, trzeba dodać, europejscy obywatele nie chcieliby być tak traktowani, jak Chiny traktują swoich obywateli. Chiny zaś nie traktują niczego wedle zapisów - nawet umów.\nUmowa z UE niby ma ułatwić firmom działanie w Chinach - ale de facto staną się one zakładnikami reżimu.\nW Chinach decyzja polityczna czy administracyjna może w jednej chwili wszystko zmienić.\nWracamy do punktu wyjścia. Wiara, że można wynegocjować skuteczną umowę z tym reżimem i że będzie on w dobrej wierze go przestrzegał - jest błędna w samym założeniu.\nZapisy umowy mogą w każdym momencie paść ofiarą doraźnych interesów.\nWszystko może zmienić decyzja polityczna przywódców partii komunistycznej.\nZobacz więcej na temat: Chiny koronawirus Europa NASZ WYWIAD Unia Europejska


Dom po kapitalnym remoncie, Tarpno -DS-5273\nSzukasz kompletnego, wykończonego domu w dobrej lokalizacji? Sprawdź tą propozycję!\nNa sprzedaż dom wybudowany na działce o powierzchni 713m2. Dom po kapitalnym remoncie. Wymienione wszystkie instalacje (elektryczna, centralnego ogrzewania, wodno-kanalizacyjna). Dodatkowo kilka lat temu kompleksowo został wyremontowany dach, który został pokryty dachówką ceramiczną.\nWnętrze domu jest bardzo przestronne, gotowe do umeblowania i zamieszkania.\nPowierzchnia użytkowa domu to 170m2. Powierzchnia całkowita to 240m2 (powierzchnia mieszkalna plus powierzchnia piwnicy)\nDom podpiwniczony. W piwnicy znajdziemy mnóstwo pomieszczeń do przechowywania, kotłownie z piecem gazowym, pralnie.\nNa parterze domu znajdziemy ponad 40-metrowy salon, oddzielną kuchnie przygotowaną pod kuchenkę gazową lub indukcję, jeden pokój, łazienkę z wanną.\nPiętro domu to przestronny korytarz z możliwością wygospodarowania dodatkowego pokoju, dwa oddzielne pokoje, garderoba z zabudową oraz łazienka z prysznicem.\nW każdym z pokoi wyprowadzona instalacja telewizji i internetu.\nDodatkowo na działce znajduję się wolnostojący, murowany garaż.\nPrzestrzeń w koło domu w pełni zagospodarowana. Podjazd, taras i obrzeża domu wyłożone kostką. Pozostała część działki to trawnik oraz liczne nasadzenia drzew owocowych. Atutem jest także murowany grill przy zadaszonym tarasie.\nGaz, woda oraz kanalizacja miejska.\nDom wykończony z dbałością o szczegóły. Wewnątrz drzwi marki Porta, solidne, dębowe drzwi wejściowe. okna PCV. Budynek wzniesiony z czerwonej cegły, ocieplony styropianem.\nJeśli szukasz solidnego, ciekawego domu w dobrej lokalizacji zadzwoń do mnie!\nPlanujesz zakup na kredyt hipoteczny? Nasz doradca sprawdzi Twoją zdolność i przeprowadzi Cię przez całą procedurę kredytową!


Wikipedia - Oleg_Łogwin\nOleg Łogwin – Wikipedia, wolna encyklopedia\nOleg Nikołajewicz Łogwin (ros. Олег Николаевич Логвин, ur. 23 maja 1959 w Mińsku) – radziecki kolarz szosowy, mistrz olimpijski oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata.\nPierwszy sukces w karierze Oleg Łogwin osiągnął w 1977 roku, kiedy razem z kolegami z reprezentacji zdobył złoty medal w drużynowej jeździe na czas na mistrzostwach świata juniorów. Trzy lata później wystartował na igrzyskach olimpijskich w Moskwie, gdzie wspólnie z Jurijem Kaszyrinem, Siergiejem Szełpakowem i Anatolijem Jarkinem zdobył złoty medal w tej samej konkurencji. Był to jego jedyny start olimpijski. W drużynowej jeździe na czas zdobył jeszcze dwa medale: srebrny na mistrzostwach świata w Pradze w 1981 roku (razem z Siergiejem Kadackim, Jurijem Kaszyrinem i Anatolijem Jarkinem) oraz brązowy podczas mistrzostw świata w Goodwood w 1982 roku (razem z Jurijem Kaszyrinem, Siergiejem Woroninem i Ołehem Czużdą). Ponadto w 1980 roku był najlepszy w klasyfikacji generalnej holenderskiego Olympia's Tour, a w 1992 roku wygrał wyścig Porto-Lizbona. W 1982 roku zajął drugie miejsce w brytyjskim Milk Race, a dwa lata później był wicemistrzem kraju w indywidualnym wyścigu ze startu wspólnego.


normalność jest niedefiniowalna.: przedwiośnie: after party\nprzedwiośnie: after party\nNad naszą szerokością geograficzną coś zawisło. Coś, co ma silne ręce przytrzymujące nas pod kołdrami i siłę woli potrafiącą wyłączać budziki. Na co dzień zajmuje się nadgryzaniem dobrych chęci.\nZ początku myślałam, że to tylko ja i moje lenistwo, które z okazji niezdecydowanej wiosny postanowiło się pogłębić. Później natomiast porozmawiałam z moimi towarzyszkami niedoli koleżankami z grupy i okazało się, że albo mamy zbiorowe halucynacje, ale w powietrzu wisi coś czyhającego na nasze chęci, które oczywiście są ogromne jak niestrudzenie towarzyszący nam Sosnowiec.\nMasz wstać rano? A weź, po co. Najlepiej w ogóle nie usłysz budzika, bo jak usłyszysz, a olejesz, to już będą wyrzuty sumienia. A tak to błoga nieświadomość.\nMasz skupić się na zajęciach? Daj spokój.\nTo może chociaż udasz zainteresowaną? O, jakie fajne powieki! Ciekawe co się stanie, jak je opuścisz i postawię na nich kilogramowe odważniki, żebyś nie mogła ich podnieść. Od środka na pewno są sto razy ładniejsze i nie upaćkane mazidłami. Po co komu takie grube kreski na powiekach, mogłaś spać półtora minuty dłużej?! Musisz odespać teraz. Wykładowca patrzy? Coś ty, tylko ci zazdrości.\nWreszcie do domu, może wreszcie ruszysz dupę i zrobisz coś na uczelnię? No zaaaaaraz, tylko chwilę odpocznę. Albo w sumie to się na chwilkę położę.\nO, rano. Oczy bolą. Pokruszony tusz?\nNie mam siły. Budzika nie nastawiłam. Ja pierdolę, znowu zaspałam.\nAle ja już schwytałam winowajcę. To ta kapryśna cwaniara, co to z rana mówi termometrowi "pokaż im, kto tu rządzi" i ustawia klimę na trzy - TRZY! - stopnie, a kilka godzin później zmusza do rozwarstwiania zimowych kokonów. Wszystko wyszło na jaw razem z wyjściem słońca, kiedy to magicznie wszystkiego mi się z powrotem zachciało. Nie ufam jej jednak - a więc czas na szybki poradnik. Tym razem będę przekonywać samą siebie, bo w kwietniu zdecydowanie nie umiem w ogarnianie.\nWypracuj skuteczny system budzenia się\nJa mam dwie metody związane z nastawianiem budzika i obydwie niezmiennie mnie zawodzą. Absolutnie nie ma znaczenia, że ustawisz budzik daleko od łóżka - przecież zawsze można z niego wyjść, wyłączyć budzik, poużalać się nad sobą, jaka jestem biedna, bo budzik krzyczał, uznać, że muszę dojść do siebie, wpełznąć pod kołdrę i ustawić budzik w telefonie. A później to już tylko ignorować drzemki.\nTo nic, że pogoda zmieni się jeszcze ze cztery razy, a Ty padasz na twarz i istnieje jakaś mglista szansa, że spakujesz toster zamiast notatek. Albo notatki zamiast tostera, kwestia priorytetów.\nNic to, że budzisz się 40 minut przed wyjściem, z soczystym a niech to! na ustach. Musi być czas na gimnastykę. Śniadanie można chapnąć na przerwie, makijaż nie jest Ci potrzebny przy zdobywaniu wiedzy, a kawa nigdzie nie smakuje tak, jak na uczelni, z automatu. Najważniejsze, żebyś od rana była endorfinką!\nWstań chwilę wcześniej\nChociaż w sumie czterdziestominutowa gonitwa robi mi lepiej niż normalny czas rozruchu, nie było tematu. To się nazywa życie na krawędzi.\nWyjdź chwilę wcześniej\nI to jest akurat dobra rada, chyba że jeszcze nie próbowałyście biegu na szpilkach albo z obciążeniem. Wtedy koniecznie wyjdźcie nawet ZA PÓŹNO, tych emocji nie da się z niczym porównać. No i ostatecznie to te emocje budzą najskuteczniej przy takiej pogodzie. A opowieści z komunikacji miejskiej nigdy się nie nudzą!\nZamiast puenty podrzucam pieśń do podśpiewywania i potupywania:\nA jakie są Wasze sposoby na wiosenny rozruch?


Biuro serwisowane Warszawa Centrum o aspektach kierowania firmą | Wesprzemy Cię w budowaniu biznesu!\nBiuro serwisowane Warszawa Centrum! Kwestie organizacyjne - o czym warto pamiętać?\nBiuro serwisowane Warszawa Centrum to wskazanie, że intelekt staje się dość krytycznym czynnikiem produkcji oraz przedsiębiorstwa odnoszące sukcesy różnią się od zdecydowanie mniej skutecznych. Co za tym idzie wyrażają one uznanie oraz przyznają premie za: umiejętności współdziałania z innymi, zaangażowanie, umiejętności fachowe, uczciwość oraz inne postawy. Powszechnie wiadomo, że organizacja chcąca się utrzymać na rynku, a jednocześnie zdobywać kolejnych klientów i zwiększać własną konkurencyjność powinna się przekształcić przede wszystkim w organizację ściśle uczącą się, a więc taką, która bez wątpienia potrafi obserwować otoczenie czy gromadzić wiedzę oraz uczyć się na własnych błędach. Jest tu również mowa o myśleniu systemowym. Wskazuje się również, że dobre szkolenie bez wątpienia powinno być dostosowane do swoistych potrzeb firmy oraz jej pracowników.\nWskazuje się również, że powinno realizować wszelkie założone cele oraz w sposób dość efektywny dokonywać w tejże organizacji pozytywnej zmiany. Co za tym idzie ścisła korelacja, między jakością zasobów ludzkich, a określonymi wynikami gospodarczymi przedsiębiorstwa posiada swoje odzwierciadlenie w poszczególnych wynikach wielu badań jak oraz efektach finansowych firm nakierowanych na biuro serwisowane Warszawa Centrum. W kierowaniu ludźmi bez wątpienia następuje zmierzch tradycyjnego podejścia. Konieczne staje się również spojrzenie na cele oraz zadania pracowników w nowoczesnych firmach, którym to potrzebny jest w szczególności wysiłek intelektualny człowieka, jak i również jego pomysłowość i zaangażowanie oraz inwencja twórcza. Co za tym idzie stawia to dość wysokie wymagania menedżerom jutra, którzy to nie będą się już jednak zastanawiać czy rozwijać kapitał ludzki, ale szukać określonych sposobów jak to robić, mobilizować oraz rozwijać ten kapitał, jeżeli jest rozmowa o biurze serwisowanych Warszawa Centrum.\nCzynnik ludzki został jednak zepchnięty na dalszy plan oraz traktowany w kategoriach kosztów czy kłopotów. Faktem jest, że wielu menedżerom pracownicy nie kojarzyli się jednak z majątkiem oraz kapitałem intelektualnym. Była tu jedynie mowa o wydatkach, kosztach, placach, przerostach personalnych. Należy również ukazać, że deklarowali, iż pragną oferować swoim pracownikom warunki do rozwoju ich tak zwanych twórczych możliwości. Jednak przyjęli założenie, iż naczelnym celem przedsiębiorstwa jest owa maksymalizacja zysku. Uważali również, że należy angażować swoich pracowników do wykonania pewnych zadań, a następnie będą mogli być zbędni oraz zredukowani. W dzisiejszych czasach wiele się mówi o pewnej potrzebie powiązania racjonalnego gospodarowania pewnymi zasobami ludzkimi ze strategią biznesu. Należy mieć jednak na uwadze, że w praktyce jest to jednak powszechnie ignorowane.\nW związku z takim rozwojem zasobów ludzkich przedstawia się, że proces zarządzania kładzie dość silny nacisk na swoiste stworzenie zintegrowanego mechanizmu łączącego jednocześnie owe problemy i cele ludzi z danymi zadaniami organizacji. Skutkującego osiągnięciem sukcesu w danym przedsiębiorstwie. Ich cele są następujące: zapewnienie szeregu usług wspierających cele przedsiębiorstwa oraz stanowiące element procesu kierowania organizacją; pozyskanie oraz zatrzymanie w firmie wykwalifikowanych, a co za tym idzie zaangażowanych bądź dobrze umotywowanych pracowników; podnoszenie oraz rozwijanie wrodzonych możliwości ludzi; stworzenie klimatu umożliwiającego utrzymywanie produktywnych oraz harmonijnych relacji pomiędzy kadrą kierowniczą, a pracownikami; zapewnienie, aby pracowników ceniono oraz nagradzano za ich pracę czy osiągnięcia; uwzględnianie różnic w potrzebach poszczególnych osób i grup pracowników i stylu pracy oraz aspiracji; zapewnienie wszystkim takich samych szans; przyjęcie etycznych zasad zarządzania pracownikami bądź utrzymywanie oraz polepszanie fizycznej oraz umysłowej kondycji pracowników decydujących się niekiedy na biuro serwisowane Warszawa Centrum.\nMożna jednocześnie ukazać, że wszelkie cechy charakterystyczne swoistego twardego podejścia do Zarządzania Zasobami Ludzkimi według modelu Michigan przedstawiono poniżej: zasoby ludzkie bez wątpienia powinno się traktować w taki sposób, jak określone zasoby organizacji. Zaznacza się, iż należy optymalizować wykorzystanie zasobów przy pomocy dostępnych metod oraz technik. Faktem również jest, że odpowiedzialność za ukazywane działanie ponoszą kierownicy liniowi; strategia personalna i struktura organizacyjna. Powinna wynikać ze strategii ogólnej oraz stanowić skuteczne narzędzia realizacji. Zatem powinny być wewnętrznie spójne oraz mierzalne i przewidywalne oraz organizacja jest również zorientowana na osiąganie swoich celów. Za przykład można podać pozycję rynkową oraz przetrwanie oraz rozwój i zysk. Faktem również jest, że zakładają podporządkowanie takich zachowań pracownika interesom oraz woli kierownika. Zaznacza się jednak, że niespełnienie przez pracownika danych wytycznych grozi nawet karami, które powinny zmienić jego zachowanie, jeżeli chodzi o biuro serwisowane Warszawa Centrum.\nFaktem jest, że za duże kary bez wątpienia mogą również powodować zupełnie odwrotny skutek. Bowiem nie są pozytywnie odbierane poprzez pracowników, a zbyt duża ilość środków przymusu może również prowadzić do swoistego dezintegracji procesu motywującego. Do środków motywacyjnych zalicza się środki zachęty. W związku z zapisami powinno się ukazać, że informuje, iż w przeciwieństwie do środków przymusu również posiadają dość pozytywny ładunek motywujący. Zatem taki system opiera się na nagradzaniu pracownika za bardzo dobre wyniki. Co za tym idzie taki system nagradzania powinien być jasny oraz zrozumiały dla pracownika. Zaznacza się, że w środkach zachęty można również wyróżnić: środki płacowe pod postacią płacy, premie i nagrody. Poza tym należy wskazać różnego rodzaju dodatki i środki pozapłacowe. Wskazuje się na awans i podnoszenie kwalifikacji przez szkolenia, czy popularne karnety na tak lubiane spa bądź medical card. Powszechnie wiadomo, że środki zachęty są zdecydowanie bardziej pobudzającym czynnikiem w takim systemie motywacyjnym, bowiem pracownik ma poczucie tak zwanej efektywności swojego zachowania. Natomiast ostatnimi środkami motywacyjnymi, które bez wątpienia zostały przedstawione w takim podziale są liczne środki perswazji odnoszące się do tworzenia swoistego partnerstwa i pozytywnych relacji, które zachodzą pomiędzy motywującym, a motywowanym jeżeli przedstawiamy biuro serwisowane Warszawa Centrum.\nZatem każdy z tych środków, dość niewłaściwe dobrany może, zatem wprowadzić chaos w ukazywanym systemie motywacyjnym, co jednocześnie może prowadzić do swoistej dezintegracji firmy. Przedstawiając swoiste motywowanie, jako funkcję należy ukazać, iż wciąż wprowadza się zupełnie nowe koncepcje motywowania. Dzieje się tak, dlatego bowiem zrozumiano, że pewna znajomość kompetencji motywowania to bez wątpienia klucz do tegoż sukcesu organizacji. Zaznacza się również, że odróżnia się, zatem trwałą strukturę motywacyjną, która to nadaje tak zwany ogólny kierunek ludzkiemu postępowaniu. Normowanie praktycznych, czyli wymiernych środków motywacji stosowanych w szczególności na obszarze przedsiębiorstwa jest przedmiotem licznych regulaminów pracy, które przyjmują postać zakładowych systemów wynagrodzenia, a więc motywacyjnych systemów płac. Co za tym idzie faktem jest, iż jeśli pracownicy mają być zmotywowani do takiej pracy, to należy ich informować o celach, do których to dąży pewna firma. Przedstawia się również, że taki Pracownik powinien, zatem wiedzieć, dokąd zmierzają te wszystkie zadania. Bowiem zdrowe poczucie wartości własnej pracownika to bez wątpienia podstawa wysokiego poziomu jego aspiracji oraz aktywności, jak i również pragnienia sukcesu czy odporności na krytykę . Rzeczywisty obraz potrzeb wszystkich pracowników przedstawia się, zatem jako zbiór indywidualnych niedoborów oraz pragnień. W związku, z czym wnikliwe poznanie mogłoby, zatem pozwolić na podniesienie skuteczności poszczególnych systemów motywacyjnych, jeżeli chodzi o biuro serwisowane Warszawa Centrum. Zaznacza się, że potrzeby mobilizują człowieka do działania, ale również decydują o bardzo dobrej, jakości życia. Zatem dążenie do zaspokojenia potrzeb jest dla każdego człowieka z jednej strony koniecznością dla podtrzymania życia. Natomiast z drugiej strony jest mowa o sferze psychologicznej. Podkreśla się, że stanowi ono takie uwarunkowanie możliwości oraz kierunków rozwoju człowieka. Poza tym uzyskanie czynników koniecznych do swoistego zaspokojenia potrzeby dostarcza jedna korzyści w postaci takiej redukcji istniejącego braku. W związku z czym dzięki takim zdarzeniom każdy człowiek osiąga stan równowagi, a co za tym idzie może bez wątpienia sprawnie funkcjonować, a jednocześnie wykonywać czynności, a więc pełnić określone role. Motywowanie polega, zatem na oddziaływaniu przez wszelkie formy oraz środki na pracowników w taki sposób, aby ich pewne zachowania były bez wątpienia zgodne z wolą kierującego oraz aby w prawidłowy sposób zmierzały do swoistego zrealizowania postawionych przed nim takich celów. Zatem motywacja, jako pewien mechanizm psychologiczny uruchamia oraz organizuje zachowanie człowieka, a co za tym idzie stanowi również wewnętrzną siłę ukierunkowaną na biuro serwisowane Warszawa Centrum.