[A1] Pyrzowice - Gorzyczki (CZ) - Page 4 - SkyscraperCity\nPage 4 of 1118 < 1 2 3 4 5 6 7 8 14 54 104 504 1004 > Last »\nNovember 7th, 2007, 03:44 PM #61\nWszystkie mapki z przebiegiem A1 są robione do góry nogami, kto je w ogóle robi...\nA czy to prawda ze giełda samochodowa będzie przenoszona gdzieś indziej?\nNovember 7th, 2007, 04:46 PM #62\nPrawda, że giełda będzie przenoszona, tojest konieczność. Słyszałem, że zaproponowano lokalizację w Rudzie Śląskiej-Rudzie w okolicach parku przemysłowego, na południe od DTŚki\nNovember 7th, 2007, 08:02 PM #63\nna zumi.pl ladnie widac slad budowanej A1 na poludnie od A4\nJa nie mogę znaleźć... Możesz napisać jak ty to znalazłeś?? Bo wejde na zumi, najeżdżam np.na Gliwice lub Świerklany i nie jest pokazane...\nNovember 7th, 2007, 09:02 PM #64\nZdjęcie satelitarne zostało wykonane w okolicach kwietnia, w czasie gdy roboty ziemne na autostradzie było dopiero rozpoczynane Widoczne są wycinki w lasach w rejonie Knurowa i Dębieńska oraz początki prac w Bojkowie.\nLast edited by txk_pl; November 7th, 2007 at 09:18 PM.\nNovember 7th, 2007, 09:10 PM #65\nTo słabo szukałeś http://www.zumi.pl/namapie.html?qt=&...sId=&x=42&y=16 Tylko, że zdjęcie jest stare, mniej więcej z kwietnia\nNovember 8th, 2007, 11:23 AM #66\nco to znaczy do góry nogami? Mapy są zrobione poprawnie zgodnie z rosnącym kilometrażem. Tylko ktoś je "udoskonalał" i zrobił np. opisy wiaduktów odwrotnie i później do tego orientował dobrze zrobioną mapę.\na ja słyszałem o hałdzie w Przyszowicach.\nNovember 8th, 2007, 12:33 PM #67\nco to znaczy do góry nogami?\nSa po prostu odwrócone. Tam gdzie jest pólnoc, na tej mapie jest południe To trochę utrudnia rozczytanie się.\nNovember 8th, 2007, 01:53 PM #68\nDokładnie, jadąc mapą od Bełku widać cały zarys autostrady, niestety za Jastrzębiem w stronę granicy kończy cię dobra rozdzielczość zdjęc i nic nie widać - może to się zmieni jak wrzucą aktualniejsze zdjęcia\nNovember 8th, 2007, 03:54 PM #69\n@Mark40 - marudzisz jak za przeproszeniem "stara baba"\nJak powiększysz zdjęcie to w prawym, górnym rogu jest - orientacja!\nN to Nord czyli północ .....i wszystko jasne.\nNovember 8th, 2007, 05:24 PM #70\nPoza tym... zwyczajnym Paintem można sobie odwrócić zdjęcie...\nNovember 8th, 2007, 09:08 PM #71\nMogę sobie marudzić jak chce, nawet jak stara baba A wykonanie mapy do góry nogami niezbyt dobrze świadczy o takim kartografie.\nNovember 8th, 2007, 10:02 PM #72\nniezbyt dobrze świadczy o takim kartografie.\nIstnieją mapy różnie zorientowane w przestrzeni... w zależności od potrzeb... przeczytaj np. książkę do pierwszej klasy gimnazjum z Geografii\nPrzykładowo mapa Tatr Polskich zorientowana w taki sposób jak przeciętny turysta ogląda góry z Krupówek ... czyli też północ jest na dole karty...\nNovember 8th, 2007, 11:44 PM #73\nPodajesz przykład całkiem innego rodzaju map. Tutaj raczej nie zaistaniała taka potrzeba. Zresztą... o czym my tu rozmawiamy... Wyraziłem swoje niezadowolenie z tego powodu i zaraz mnie tu zwyzywali od starych bab To niezrozumiałe\nNovember 9th, 2007, 12:14 AM #74\n@Patryjota – termin 14(17)miesięcy jest nierealny biorąc pod uwagę następujące czynniki:\n- kumulacja prac na niewielkim terenie implikuje opracowanie i wdrożenie kilkunastu zmian organizacji ruchu co uniemożliwia wykonywanie wszystkich 17 obiektów jednocześnie!!!\n- prawie wszystkie obiekty są żelbetowe sprężone (wykonawstwo dłuższe w porównaniu do tych na prefabrykatach żelbetowych lub na konstrukcji stalowej)\n- tylko pięć obiektów jest posadowionych bezpośrednio – siedem jest posadowionych na palach wielkośrednicowych (do wykonania ok. 6200 mb pali) a następne pięć ma posadowienie na ścianach szczelinowych (ponad 18 tyś m3 betonu) i to w postaci RUSZTU !!! (bardzo trudne i mozolne wykonanie)\nWierzę, że te argumenty mogą Cię nie przekonać, ale biorąc pod uwagę właśnie wykonanie pali i ścian szczelinowych oraz fakt, że wszystkich obiektów nie można wykonywać jednocześnie – termin naprawdę jest zbyt krótki.\nLast edited by times; November 9th, 2007 at 01:50 AM.\nNovember 9th, 2007, 12:46 AM #75\n- tylko pięć obiektów jest posadowionych bezpośrednio – siedem jest posadowionych na palach wielkośrednicowych (do wykonania ok. 6200 mb pali) .\nNo chyba że ściągną na budowę po 2-3 palownice na każdy wiadukt, tak aby każdy przyczółek i filar był obsadzony\nNovember 9th, 2007, 02:17 AM #76\nPierwsze słyszę. Z tego, co wiem, giełda straci tylko część swojego terenu. Później ma być modernizowana w ramach tego, co zostanie. O przenosinach nigdy nie słyszałem. Nie bardzo wiem zresztą, kto by miał ją przenieść do Rudy Śląskiej, skoro właścicielem giełdy jest miasto, a dzierżawi ją Piast Gliwice.\nNovember 9th, 2007, 11:24 AM #77\n@mark40 – niepotrzebnie ciągniesz dalej ten temat.\nProjektant nie jest kartografem (cel i zakres jego projektu jest inny) i wystarczy, że wprowadzi właściwą orientację obiektów w terenie – co uczynił (vide post 69), w którym nota bene użyłem słowa „stara baba” za które przeprosiłem – lecz jeśli poczułeś się bardzo urażony to przepraszam jeszcze raz.\nI proponuję na tym zakończyć sprawę, a porozmawiać merytorycznie o zaproponowanym przez Mosty Katowice rozwiązaniu tego węzła i ewentualnych możliwościach jego realizacji w tak krótkim czasie.\nNovember 9th, 2007, 11:55 AM #78\nWłaśnie przez przypadek zauważyłem, że zgodnie z mapką DK44, na przebudowywanym odcinku będze w standardzie 2x2. Czy tak będzie faktycznie, czy to tylko efekt błędnego nałożenia warstw grafiki??\nA co do dyskusji o orientacji mapki (sorry że odgrzewam temat już pierwszego dnia gdy się pojawiła, zastosowałem wobec niej funkcję Rotate 180"\nNareszcie zapowiada się pierwsza od dawna wolna niedziela - będzie trzeba wyskoczyć rowerkiem na małe cammel trophy w teren i zrobić parę fotek ;-)\nNovember 9th, 2007, 01:20 PM #79\nna przebudowywanym odcinku będze w standardzie 2x2\nMyślę, że jest to całkiem możliwe... w kierunku Gliwic od obecnego węzła na całkiem sporym odcinku są dwa wąskie co prawda, ale dwa pasy w każdym kierunku... myślę, że przewidywane jest na tym odcinku DK przebudowanie do 2x2 pewnie na całym przebiegu Gliwice - Mikołów - Tychy.\nNovember 9th, 2007, 01:56 PM #80\nO takich przewidywaniach nie słyszałem, tym bardziej, że dopiero co zakończyli przebudowę DK44 na odcinku Przyszowice-Mikołów


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Golodh - Hania i jej szalona przygoda w cyrku\n- Opowiadanie: Golodh - Hania i jej szalona przygoda w cyrku\nHania i jej szalona przygoda w cyrku\nmężczyzna, 20 lat | 18.09.21, g. 15:04 | znaki: 21918\nW przerwach pisania pewnego poważnego tekstu SF zdarzyło mi się popełnić tekst lekki, i dla dzieci. Ponieważ jednak nie potrafię pisać lekko, ani tym bardziej dla dzieci, to efekty są jakie są.\n(Ale młodszemu bratu się podobało ;) )\nW kolejce: Fladrif, Anet\nPrzeczytali: FilipWij, mortecius, Lupus90Gno, Palaio, regulatorzy, Irka_Luz\nW Tryjkokółce cały tydzień panował wyjątkowy harmider, odkąd tylko obwieszczono wiadomość, że zawita do nich obwoźny cyrk. Dzieci w szkołach rozmawiały całe dnie i zastanawiały się, jakie zwierzęta pokażą; na podwórku odgrywały groźne lwy i zabawne małpki, a rodzice – jak to rodzice – martwili się, ile będą musieli wydać na swoje pociechy.\nPierwsze wozy pojawiły się już niedzielnego ranka. Poważni organizatorzy stronili od dzieci i pilnowali, aby nikt nie pałętał im się w czasie rozkładania cyrkowego namiotu. Tylko kilku z artystów, w tym magik i pewien bardzo zabawny klaun, wyszli w miasto sprzedawać bilety na wieczorny spektakl. Wokół nich zebrało się całe miasteczko, szykując się na nadciągającą zabawą.\nNo… prawie całe.\nHania, dziewczyna generalnie zaradna, wolała od razu zobaczyć najlepsze. Poprosiła Maję, żeby kupiła jej bilet, i wybrała się w kierunku namiotów cyrkowych.\n– To szaleństwo – ostrzegała ją Anka. – Nie słyszałaś, jak zawrócili Adama?\n– Na pewno coś źle zrobił, skoro dał się złapać – odpowiadała.\n– Ale ostrzegli go, że jeszcze raz i nie pozwolą mu wejść na pokaz!\nHania jednak była pewna swego. Po pierwsze miała już dziewięć lat, a po drugie znała chłopaków i wiedziała, jak niezdarny jest Adam. Na WF-ie potykał się o własne nogi.\nW okolicach cyrku, około kilometr od Tryjkokółki, pojawiła się z samego rana, przy wciąż słabym świetle – tak, żeby trudniej ją było zauważyć. Schowała się w krzakach, na brzegu okolicznego lasku, i zaczęła od obserwacji, tak jak w prawdziwych filmach szpiegowskich.\nPole, na którym rozłożyli cyrk, nie było w żaden sposób odgrodzone. Już z daleka widziała główny namiot w biało-czerwonych barwach, mieniących się dumnie w blasku wschodzącego słońca. Liczne wozy i namioty tworzyły wokół miasteczko, po którym co jakiś czas krążyło kilku dorosłych.\nRuszyła biegiem i schowała się za pierwszą szopą. Przywarła do ściany i wyjrzała za róg, upewniając się, że wokół nikogo nie ma. Paroma susami przeskoczyła do nowoczesnego wozu i stanęła jak wryta.\nGłos rozmów. Ktoś był blisko.\n– Musimy go jutro pokazać – zabrzmiał niemiły, ochrypły głos z zagranicznym akcentem.\n– Ale jest zupełnie zmarnowany i bez życia!\n– To ja tu jestem od myślenia, panno Lippery. Proszę wykonywać swoją pracę.\n– Ależ panie de L’argent!\nReszty rozmowy Hania nie zrozumiała. I dobrze – nie miała przecież czasu. Nie zastanawiała się już długo, rozejrzała pospiesznie i wskoczyła do wozu, przy którym się zatrzymała.\nW środku było ciasno i pachniało stęchlizną. powietrze przenikało stęchlizną, a światło wpadało tylko przez szpary w spróchniałych ścianach, panował tam więc półmrok. „Eksponaty” ukryto za czerwonymi kurtynami.\nHania odchyliła pierwszą z nich, stając oko w oko z brodatą kobietą. Starsza pani smacznie drzemała w swojej klatce. Oparła głowę o fotel, a ślina ściekała jej z kącika wargi, po zaroście.\nKolejny eksponat był równie nieciekawy. Ktoś chciał zabawić się kosztem naiwnych dzieci, do których Hania już dawno nie należała. Oczywiście nie uwierzyła, że koń z przyczepionym rożkiem po lodach to prawdziwy jednorożec.\nTrzecia klatka skrywała okaz ciekawy swą nieciekawością. Siedział tam bowiem chuderlawy chłopak, starszy od niej o dwa, może trzy lata. I zasadniczo niczym się niewyróżniający.\nJako pierwszy w wozie zauważył jej obecność i odwzajemnił zdziwione spojrzenie. Hania patrzyła na niego przez chwilę, czekając tylko aż wezwie pomoc. On jednak nie robił nic.\n– Wyglądasz normalnie – stwierdziła w końcu dziewczynka.\n– Tak – odpowiedział zakłopotany. Dopiero po chwili dodał: – Bo nie jestem żadnym dziwadłem, tylko czarodziejem.\n– Takim prawdziwym? – spytała z nadzieją. – Nie takim udawanym, jak ten od kart, co przyszedł do nas do miasteczka?\n– Od razu go rozszyfrowałam, wiesz? – pochwaliła się dumnie. – To co umiesz?\n– Jestem magiem body.\n– Wody – poprawiła Hania.\nPrzechyliła głowę. Mag, lekko zakłopotany, pstryknął palcami i w ręce Hani pojawił się cienki, czarno-pomarańczowy kombinezon. Takie jak czasem zakładała mama, gdy wychodziła z domu bez taty. Pstryknął drugi raz i kombinezon zniknął bezpowrotnie.\n– To chyba mało przydatne?\n– Tak – stęknął, po czym dość przytomnie dodał: – Dlatego tu siedzę.\n– I nic więcej? Nie umiesz wyczarować… Nie wiem, kurtki?\n– Tylko bez rękawów. I musiałabyś ją rozciąć od dołu.\nHania kiwnęła głową, robiąc mądrze wyglądającą minę. Rodzice zawsze tak robili, gdy nie za bardzo wiedzieli co odpowiedzieć. Zrobiło jej się żal nieszczęsnego czarodzieja, który ewidentnie nie potrafił nic ważnego.\n– Jestem Hania.\nWyciągnął przez kratę dłoń, przywitali się. Buddy uśmiechnął się kwaśno.\n– Jeśli chcesz zobaczyć coś ciekawego…\n– Przecież jesteś ciekawy, Buddy!\n– Nie żartuj! Wiem przecież, że to nieprawda. – Spuścił głowę i zrezygnowany wskazał klatkę obok. – Tam stoi pół ryba, pół kobieta. Ją lepiej obejrzyj.\n– Syrena? – podpowiedziała.\nHania podeszła do klatki i szarpnęła zasłonę. W środku siedziała jedna z brzydszych kobiet, jakie widziała w swoim krótkim życiu. Zamiast skóry miała łuski, szeroko rozstawione rybie oczy i bezmyślny wyraz twarzy. Włosy, w które zostały wplecione zielone glony, były nierówno powyrywane. Leżała w kałuży wody, która dodatkowo z niej spływała. I do tego była goła.\n– O ja! – wyszeptała Hania.\nDopiero po chwili zauważyła, że syrena była skuta: łańcuchy trzymały ją za nadgarstki i kostki. Nie odzywała się, tylko bezmyślnie patrzyła przed siebie. Dziewczynce zrobiło się jej żal… Gdyby tylko wiedziała, jak ją wyciągnąć ze środka, zza żelaznych prętów.\n– Hej – spróbowała zagadać.\n„Syrena” podniosła tylko pusty, pozbawiony nadziei wzrok. Patrzyła na Hanię, ale jej nie widziała.\nCoś zapukało od zewnątrz w ścianę. Hania obróciła głowę. Mały cień w otworach zniknął równie szybko, co się pojawił. Tuż obok miała jednak miejsce inna rozmowa:\n– Słyszałaś coś? – spytał ten sam nieprzyjemny głos co wcześniej.\n– Panie de L’argent?\n– Ktoś jest w namiocie dziwactw.\nHania obejrzała się, szukając drogi ucieczki. Serce zaczęło jej bić mocniej. Zrobiła parę kroków w stronę drzwi, zanim zdała sobie sprawę, że zaraz pojawi się tam pan de L’argent. Stanęła nieruchomo jak słup soli, nie wiedząc co zrobić i w ostatniej chwili, gdy widziała, jak ktoś naciska klamkę, stanęła przy klatce Buddy’ego i zaciągnęła za sobą zasłonę.\n– Nie wydaj mnie! – szepnęła. Mag body kiwnął głową.\nKtoś wszedł do środka. Kroki stawiał wielkimi buciorami, od których trzęsła się podłoga. Sprawdził pierwszy eksponat, drugi… Musiał obudzić brodatą staruszkę, ponieważ rozległ się jej głos:\n– Co? Hrrr… Kto?\n– Widziałaś tu kogoś? – spytał de L’argent!\n– Wrrr… Nie. – Głos miała ciężki, basowy, męski. Brzmiała jak naprawdę straszny potwór.\nDe L’argent ruszył dalej. Hania ścisnęła mocniej czerwoną przesłonę, nerwowo odliczając każdą sekundę. Nawet Buddy skulił się w kącie swojej klatki i zakrył oczy. Trząsł się; podobnie jak Hania, której do tego pot pokrył całą twarz. Słyszała jak de L’argent zbliża się do nich, powoli chwyta zasłonę…\n– Co tu robi dziecko?!\nBył to starszy, niski mężczyzna z dorodnym, siwym wąsem – jakby wyjęty z filmów babci Jadzi, tych czarno-białych z zagadką i niespodziewanym zakończeniem. Choć spoglądał na nią przez swój ogromny monokl, to i tak musiał mrużyć oczy. Miał na sobie wielki, nawet zbyt duży, czarny garnitur; melonik na głowie i ogromne buciska. Przypominały niby buty klauna, ale nie były ani kolorowe, ani zabawne.\nChwycił Hanię za ucho i pociągnął. Dziewczyna zawyła z bólu. Próbowała się uwolnić, szarpała, ale pan de L’argent złapał obie jej ręce bolesnym uściskiem. Wyciągnął ją na zewnątrz.\n– Co to ma znaczyć? – spytał de L’argent.\nWokół zaczęli gromadzić się pracownicy cyrku: tak robotnicy, jak i artyści. Jedni się śmiali, inni współczuli Hani, nikt jednak nie śmiał powiedzieć ani słowa.\n– Pozbyć mi się tego odpadka – rozkazał de L’argent. – I nie wpuszczać z powrotem!\nWielgachny łysielec chwycił ją pod ramię, podniósł nad ziemię i zaczął prowadzić na zewnątrz.\nUderzyła go, ale za słabo, aby wyrządzić krzywdę. Olbrzym tylko się zaśmiał. Około minuty później dotarli do brzegu miasteczka cyrkowego. Rzucił ją na ziemię, otrzepał ręce i stanął, pilnując, aby nie weszła z powrotem.\nHania natychmiast odwróciła się i odeszła, znikając w leśnej gęstwinie. Przeskakiwała nad kolejnymi gałęziami, a pojedyncze łzy spływały po jej policzku. Nie wiedziała, co robić. Wrócić do domu? Do kolegów nie pójdzie, bo jak powie Ance, że już na spektakl nie może przyjść?\nWtedy usłyszała szelest. Zatrzymała się i rozejrzała, ale wokół nikogo nie było. Uniosła brew. To musiał być tylko szum wiatru.\nTen jednak się powtórzył.\nDźwięk, jak zdała sobie sprawę, dochodził z pobliskich krzaczorów. Podeszła bliżej, chcąc sprawdzić, co to jest, a wtedy zza nich wyskoczył wielki, straszny potwór. Wielka włochata świnia z kłami, jakich Hania w życiu jeszcze nie widziała.\nKrzyknęła. Wystraszona przebiegła kilkadziesiąt metrów, starając się zgubić bestię. Zatrzymała się, dopiero gdy straciła ją z zasięgu wzroku. Zmęczona siadła pod wielkim konarem i rozpłakała się na dobre.\nWytarła twarz w rękaw, obróciła głowę. Gotowa wstać i znowu zacząć uciekać…\n– Na górze, droga panno!\nPodniosła wzrok. Na gałęzi siedział niewielki, czarny ptaszek o białym brzuszku i dostojnym, czerwonym grzebieniu. Patrzył prosto na nią, przechylając łebek.\n– Ty… mówisz?!\n– A cóż miałbym robić, szczekać?\nZamachał skrzydełkami i pofrunął do gór. W tym samym momencie Hania usłyszała kolejny hałas. Opuściła wzrok i zobaczyła, jak zza drzew wychodzą kolejne stwory: duży, dziki kot oraz spotkany wcześniej świniak. A ona nie miała już gdzie uciekać.\n– Jeśli o to chodzi – obruszyła się świnia, nerwowo pocierając raciczkami o beton. – To dzikiem jestem tu tylko ja.\n– Widzisz, co narobiłeś? Wystraszyłeś ją! – skarcił go kot. Podszedł do Hani i uspokajającym tonem powiedział: – Jestem Ryś. Przepraszam za mojego druha, Dzika. Jest trochę nieokrzesany.\n– Sam jesteś nieokrzesany!\n– Jam ci Dzięcioł – dodał dzięcioł.\nRyś nadstawił główkę i kiwnął zachęcająco. Hania najpierw niepewnie, ostrożnie podniosła dłoń i położyła ją na czubku i przejechała do karku. Pogłaskała go drugi raz, trzeci, a w końcu parsknęła.\n– Lepiej, co? – spytał Ryś i uśmiechnął się.\n– Czemu mówicie?\n– U nas zwierzęta mówią. Tylko u was… O tak… Tutaj, proszę! – Ryś mruknął zadowolony, gdy Hania zaczęła drapać go za uchem.\n– Jeno w krainie ludzi zapomniały, jak się ozywać – dokończył Dzięcioł, który zleciał z gałęzi i usiadł jej na ramieniu.\n– Nie jesteście stąd?\n– A gdzieżby!\n– To co tu robicie?\nDzięcioł podskoczył, zakręcił dwa kółka w powietrzu i osiadł na gałęzi. Nabrał dużo powietrza w płuca.\n– Był to poranek ciepły i wilgotny – zaczął mówić poważnym tonem, starając się przypominać starych bardów. – Słońce, przyodziane w futro flamingów, powoli wychynęło zza horyzontu, wystając ledwo ponad pierwszymi koronami lasu. Rosa spływała po liściach, kwiaty powoli budziły się do życia…\n– Do rzeczy! – chrumknął Dzik. Dzięcioł popatrzył na niego z mieszanką wyrzutu i pogardy.\n– Wyleciałem, aby się odświeżyć w ten piękny świątek. Leciałem więc nad drzewami, aż tu nagle dostrzegam jakiś dziwny kontur. Podlatuję i tu jaki stwór, ni to zwierzę, ni to duch, i do tego futra nosi. Potem dowiedziałem się, że to jeden z waszych, ludzi znaczy.\n– O mnie powiedz! – zawołał ponownie Dzik. – O mnie!\n– No więc dobrze. – Dzięcioł westchnął. – Krwawiła ta istota, to przyleciałem po Dzika.\n– A ja zatarłem raciczki, raz-dwa, i przyniosłem tego człeka nad nasze jezioro. Ja, jak tu stoję i na własnym grzbiecie, takim bohaterski!\n– Zaprawdę – mruknął Dzięcioł. – Zatem daliśmy go Opiekunce, duchowi naszego jeziora. Stary to był duch, musisz panno wiedzieć. Starszy nawet ode mnie, a ja już swoje lat mam!\n– A jaki mądry!\n– Zatem usiadł na brzegu, obłożył ziołami i czuwał nad nim trzy dni i trzy noce, bez wytchnienia. A gdy się obudził…\n– Przestraszył się, tak jak ty! – kwiknął Dzik i kilka razy wypuścił powietrze przez wielkie nozdrza, jakby się śmiał. – Ale potem stwierdził, że pięknie tam było.\n– Tydzień u nas zabawił. Dobry był, ale jakie nieszczęście na nas sprowadził, oj jakie!\nHania i Ryś słuchali całej opowieści w milczeniu. Dziewczyna zbyt wciągnięta w historię, aby coś powiedzieć; dziki kot zaś, zadowolony z Hani pieszczot, mruczał tylko i wzdychał radośnie.\n– Księżyc później sprowadził kompanów – kontynuował Dzięcioł. – Im też rzecz jasna się spodobało, bo nasze jezioro było zaprawdę cudowne! Później i oni sprowadzili swoich ziomków, tamci kolejnych… I tak dość szybko zaroiło się u nas od gości. Cieszyliśmy się, bo zazwyczaj ich lubimy, a Opiekunka cieszyła się najbardziej. I wtedy pojawił się on…\n– Diabeł wcielony!\n– Bezecny łachmyta! A jaki ogień miał on w oczach… Niepokoił mnie od początku, jak korę kocham! Dziobać znaczy… W każdym razie miał takie dziwne, długie buty, czarny kapelusik i duże szkło zamiast oka.\n– De L’argent! – zawołała Hania.\n– Zapewne – stwierdził Dzięcioł i kiwnął łebkiem. – No i on podsunął Opiekunce cyrograf, pewno niewinną krwią spisany. Opowiadał bajki, ile to zmieni, jak upiększy nasze jezioro i ilu ludzi będzie się zjeżdżało. „Park rozrywki”, taki jad sączył.\n– Ale jak tylko Opiekunka podpisała, to facet wsadził ją do klatki!\n– Widziałam ją! – zawołała Hania. – W cyrku! Wyglądała jak ryba.\n– Teraz jeno – potwierdził Dzięcioł. – Widzisz, duchy bowiem tak wyglądają, jak nań inni patrzą. Gdy więc zaczęła objeżdżać wasze krainy, a wyście myśleli o niej jak o potworze, bestii. To w końcu stała się taką bestią.\n– Dlatego chcemy ją oswobodzić. Pomocy nam trzeba.\nRyś podniósł wzrok. Uniósł łapę i pokazał ją Hani.\n– Nie mamy dłoni, żeby otworzyć klatki.\nKiwnęła głową. Musiała przyznać, że był to poważny problem.\n– Uwolnisz ją z nami?\nRyś zrobił maślane oczy i spojrzał na nią. Biedny, potrzebujący pomocy kotek… Jak można było odmówić komuś takiemu?\nHania i zwierzęta postanowiły poczekać na rozpoczęcie spektaklu, gdy wszyscy zbiorą się w środku i na zewnątrz nikogo nie będzie. Zaczaiły się na skraju polany i obserwowały: najpierw jak cyrkowcy kończą swoją konstrukcję, potem zaś tłoczących się z biletami ludzi. Była tam i Anka, i Maja, i nawet Adam, który ze spuszczoną głową unikał wzroku ochroniarzy. W końcu zaś wszyscy zgromadzili się w środku i można było rozpocząć akcję ratunkową.\nDo labiryntu cyrkowych wozów wkradły się niezauważone. Minęły śpiącego klauna i odnalazły wóz dziwactw, szczęśliwie niepilnowany. Weszły do środka, i cichutko, na paluszkach, podeszły do klatki Opiekunki…\n– Nie ma jej, nie ma! – zakrzyknął Dzięcioł, gdy tylko Hania odchyliła kotarę.\n– Kto śmiał ją zabrać? – obruszył się Dzik.\nGłos dobiegał zza sąsiedniej kotary. Hania szybko podbiegła do niej i odsłoniła uwięzionego Buddy’ego.\n– Zabrali ją na pokaz. Na pewno szykuje się już w namiocie cyrkowym.\nDzięcioł podleciał do jednej ze ścian budynku i uderzył dziobem w przewieszone na gwoździu klucze, które kilkoma brzęknięciami przywiodły do siebie wzrok Hani. Dziewczyna podbiegła, ściągnęła je i otworzyła klatkę Buddy’ego.\n– Chodź z nami! Pomożesz nam!\n– Ja? W czym mógłby pomóc wam ktoś taki jak ja? Do niczego się nie nadaję.\n– No, chodź!\nChwyciła go za dłoń i pociągnęła za sobą. Wybiegli na zewnątrz i ruszyli do głównego namiotu. Obeszli go, schowali się za jednym z wozów i wyjrzeli na wejście do służbowego fragmentu. Pilnował go wielki osiłek – ten sam, który wcześniej wytargał Hanię poza pole cyrkowców.\n– Nie powinniśmy tam wchodzić – jęknął Ryś. – Ciarki mam na grzbiecie, jak na niego patrzę.\nI rzeczywiście futerko stanęło mu dęba. Hania, starając się je naprostować, pogłaskała Rysia.\n– Nabiję na kły – powiedział Dzik z uśmiechem na pysku. – A potem pociacham! Na plasterki!\n– Za lichy jesteś – odparł Dzięcioł. – Słuchaj mnie. Ja udam tu dzięcioła, tego waszego znaczy, żeby odwrócić uwagę i byście się przekraść mogli.\nTo rzekłszy, wychynął zza wozu, przyjął poważną pozę i nabrał powietrza w płuca.\n– Dzięć, dzięć – zawołał. – Dzięć, dzięć.\n– Źle to robisz – syknął Ryś. – Dzięcioł to bardziej: hu-hu, hu-hu!\n– To sowy – stwierdziła Hania. – Rób ćwir-ćwir.\n– Nie – wtrącił ochroniarz. – Dzięcioł to tak stuk-stuk. Stu…\nBuddy ogłuszył go, uderzając w głowę kawałkiem starej deski.\nWbiegli do środka. Zapanowało tam niemałe zamieszanie. Dorośli zaczęli odskakiwać przed zwierzętami, a szczególnie przed Dzikiem, który biegł przodem i ryczał:\n– Jestem Dzikiem, jestem zły! I mam bardzo ostre kły! Haha, z drogi!\nKlaun wypuścił z dłoni czerwony nos, a połykacz ognia z wrażenia połknął ogień i zaczęło go parzyć w gardle. Nigdzie jednak nie widzieli Opiekunki. Hania podeszła do jednego dorosłego, kulącego się w kącie magika, i spytała:\n– Gdzie jest Opiekunka?\n– Ryboczłowiek – poprawiła się, żeby magik mógł ją zrozumieć.\nTen wskazał w kierunku wejścia na arenę, na której odbywał się główny pokaz. Dobiegał stamtąd blask świateł i szał oklasków.\n– A oto niespodzianka wieczoru! – krzyczał donośnie bas z zagranicznym akcentem, niechybnie należący do de L’argenta. – Praaawdziwy poootwór!\nWbiegli na scenę. Dzik zaryczał, Ryś miauknął, Dzięcioł, uparty jak zwykle, zawołał „Dzięć-dzięć”, a Hania ustawiła się w pozie karateki, takiej jak z innych filmów babci. Tylko Buddy schował się za ich plecami i nieśmiało wyglądał na to, co się dzieje.\nNa środku stała Opiekunka, zamknięta w klatce i spięta łańcuchami. Odwróciła się i rybimi oczami spojrzała w kierunku swoich zwierzęcych przyjaciół, chyba pierwszy raz od dawna się uśmiechając. Obok niej stała panna Lippery ubrana w skąpy, czarny kombinezon oraz złowrogi pan de L’argent.\n– Co się tu dzieje?! – zawołał stary skąpiec.\nWokół na trybunach siedzieli wszyscy mieszkańcy Tryjkokółki i patrzyli na nich. Jedni zdziwieni, inni przestraszeni. Adam zerwał się z miejsca i zawołał:\n– Patrzcie, to Hania! Co ona tam robi?\nDzieci szybko przywarły do najbliższej barierki, spoglądając na nią i śmiejąc się.\n– Znowu wplątałaś się w jakieś głupstwo?\n– Mówiłam, że tak będzie! – zawołała Anka.\nDo tego za nimi wyszedł wielki łysy strażnik, który najwidoczniej ocknął się w międzyczasie i teraz był gotów wyciągnąć ich siłą na zewnątrz. Hania poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Chciała już coś krzyknąć ze wściekłości, z przerażenia, albo po prostu skulić się, schować i nie wychodzić przez tygodnie. Już nic nie mogło się skończyć dobrze.\nI wtedy Buddy pstryknął palcami.\nUbranie zniknęło z panny Lippery, która została na scenie zupełnie goła. Nagle wszyscy w zasięgu wzroku, włącznie ze strażnikiem, panem de L’argent i kolegami Hani, stanęli i obrócili się w jej kierunku.\n– Udało mi się! – powiedział zachwycony Buddy, o mało nie mdlejąc z wrażenia. – Pomogłem! Moja magia jest przydatna!\nHania szybko podbiegła do Opiekunki i wyciągnęła do niej rękę. Na ciele ducha nagle zaczęła pojawiać się woda, mnóstwo wody, która zaczęła spływać na ziemię wielkimi strugami. Zabrały glony, zostawiając tylko długie, błękitne włosy. Z ciała spłynęły łuski, przywracając jej wygląd pięknej kobiety i odsłaniając zawieszone na szyi korale. A oczy – dotąd rybie – nagle odzyskały wygląd pięknych szmaragdów oraz swój dawny blask. Potwór przemienił się w piękność.\nTa sama woda w błyskawicznym tempie zamieniła w rdzę stal, z której zrobiona była tak klatka, jak i łańcuchy. Opiekunka bez problemu wyszła na wolność.\n– Jak… – wyszeptała Hania.\n– Tylko ty na mnie patrzyłaś – odpowiedziała Opiekunka pięknym głosem, każdemu kto jej słuchał przypominającym jego własną mamusię. – A dla ciebie nie jestem potworem.\nObróciła się. Rzeczywiście – wszyscy patrzyli tylko na biedną pannę Lippery, która, rumieniąc się, próbowała najpierw zasłonić swoją goliznę, a potem schować się za równie zszokowanym panem de L’argent.\nZebrali się, Dzik wziął Buddy’ego na grzbiet i pognali ku wyjściu. Zanim ktokolwiek się otrząsnął, byli już daleko od cyrku.\nZatrzymali się na niewielkiej polanie, gdzie mogli spokojnie usiąść i się pożegnać.\n– Wracacie do siebie? – spytała Hania.\n– Tak – odpowiedział duch, głaszcząc ją po głowie. – Zabierzemy też Buddy’ego. Znam pewnego mędrca, także maga body, który nauczy go robić potężny bodospad.\n– Wodospad, którym w miejsce wody spływają body.\nBuddy tym razem naprawdę zemdlał z wrażenia. Zwierzaki od razu podbiegły do niego i zaczęły cucić.\n– Ale ty musisz wrócić do swoich rodziców – kontynuował duch. – Na pewno martwią się o ciebie.\nHania w myślach przyznała Opiekunce rację. Było już bardzo ciemno, a miała przecież wrócić do domu przed ósmą.\n– Śmiało, dziecino.\n– Wtedy kiedy się przemieniłaś… To było piękne. Czemu w takim razie wszyscy patrzyli na pannę Lippery?\n– Widzisz, tak już jest z ludźmi. Od prawdziwego piękna wolą oglądać największą tandetę, byleby widowiskową.\nTo powiedziawszy cofnęła się, spoglądając na swoje zwierzęta. Dzik zatupał raciczkami i przybiegł do niej natychmiast, dzięcioł zawołał tylko:\n– Żegnaj, młoda panno!\nI również przybiegł do Opiekunki. Ostatni Ryś podszedł do Hani i otarł się łebkiem o jej nogi.\n– Nigdy nie zapomnę twoich pieszczot.\n– Może kiedyś wrócimy z wizytą. Albo ty przypadkiem wpadniesz nad nasze jeziorko. Chociaż teraz będzie trudniej je znaleźć. Wiesz, magia i te sprawy.\nKiwnęła mądrze głową, wszak magia stanowiła dobre wyjaśnienie. Odprowadziła wzrokiem ducha jeziora, zwierzęta i Buddy’ego, którzy ostatni raz zamachali jej na pożegnanie i zniknęli w leśnej gęstwinie. A potem wróciła do domu, przeprosiła mamusię, że tak późno i opowiedziała całą historię. A mamusia – jak to mamusie mają w zwyczaju – jej nie uwierzyła.\nmężczyzna | 18.09.21, g. 23:50\nmartwili się, ile będą musieli wydać na swoje pociechy.\nZbyt rzeczywiste na fantastykę. :P\nCałe miasteczko zebrało się właśnie wokół niego, ostrząc sobie zęby przed nadciągającą zabawą\nTe ostrzenie zębów brzmi złowieszczo. Nie pasuje mi do sytuacji.\n– To szaleństwo – ostrzegała ją Anka. – Nie słyszałaś jak zawrócili Adama?\nTrzy linijki, cztery postaci wymienione z imienia. Dużo.\ni jego rozpostarte na stelażach, biało-czerwone barwy\nBarwy rozpostarte na stelażach?\nLiczne wozy i namioty tworzyły wokół jakby miasteczko\nPo prostu miasteczko.\nnowoczesnego wozu na kółkach\nMoże być wóz nie na kółkach?\nReszty rozmowy niestety nie zrozumiała. I dobrze – nie miała przecież czasu\nKto nie miał czasu? Rozmowa?\nPowietrze w środku było zatęchłe i ogólnie było tam ciasno\nRozumiem prosty styl dla dzieci, ale podwójne powtórzenie i do tego to brzydkie ogólnie…\nZamiast skóry miała łuski, oczy rybie i szeroko rozstawione i bezmyślny wyraz twarzy. Włosy, w które miała wplecione zielone glony, były nierówno wyrwane.\nLeżała w kałuży wody, która dodatkowo z niej spływała. I do tego była goła.\nWoda spływała z kałuży? Poda tym dodatkowo i do tego bardzo podobnie brzmi.\nTym stworkiem dehumanizujesz kobietę-rybę.\nChwycił Hanię za ucho i pociągnął. Dziewczyna zawyła z bólu. Próbowała się uwolnić, szarpała, ale pan de L’argent chwycił jej obie ręce w bolesnym uścisku.\nWokół zaczęli gromadzić się ludzie, tworząc kółko\nWyciąłbym. Brzydko brzmi a wiele nie wnosi.\nWielka włochata świnia z kłami, jakich w życiu jeszcze nie widziała\nPrzydałoby się dookreślić podmiot.\nJeno pomocy nam trzeba\nTutaj zaczęła nieco męczyć mnie ta stylizacja.\nDo labiryntu cyrkowych wagonów wkradły się niezauważone. Przekradły się\nskierowali w kierunku głównego namiotu\nSkierowali w kierunku – masło maślane.\nprzed dzikimi zwierzętami, a szczególnie przed Dzikiem\nzamknięta w klatce i spięta łańcuchach\nTu coś się posypało.\nA wokół na trybunach siedzieli\nA na początku zbędne.\nBuddy tym razem naprawdę zemdlał z wrażenia\nMógł zemdleć na niby?\nTrochę pomarudzilem, ale muszę przyznać, że to bardzo fajne opowiadanie.\nFabuła pędzi, w pewnym momencie miałem wrażenie takiego kontrolowanego chaosu (pozytywne wrażenie), postaci oryginalne, wyraziste. Podobały mi się wszystkie humorystyczno-absurdalne sceny, podobnie jak przemyślenia.\nWszystko wyszło bardzo strawnie, tylko sam tekst ciut za krótki. Ta przeprawa z cyrkowcami poszła im jak po maśle. Ogólnie bardzo dobry tekst, który poruszył moją wyobraźnię. :)\nmężczyzna, 20 lat | 19.09.21, g. 00:59\nCieszę się w takim razie, że się spodobał :D Ogólnie taki miał być – czyli trochę humorystyczny, szalony i absurdalny z tradycyjnym morałem na końcu (a w zasadzie w pierwotnym pomyśle to miało być takie smętno-smutne opowiadanie jak świat Opiekunki styka się z ludźmi, zmienia i w końcu jak ją łapią… Ale niespodziewanie nadeszła inspiracja i pomysł na Buddy’ego, a dalej już poszło prosto :P).\nWiększość technikaliów poprawiłem (mam nadzieję, że wolno i jurorzy mnie nie zabiją), parę moich uwag pod komentarzem.\nCzy mogło być dłuższe? No niby tak, miałem do limitu te 7k znaków, ale z drugiej strony wciskać biedakom kolejne przeszkody na siłę trochę mi nie pasowało: ogranie strażnika i scenę finałową miałem od początku zaplanowane, a brakło mi już wrogów i przeszkód, które mógłbym im wcisnąć. A tak chyba pasowało do reszty tekstu, który (poza początkiem) zaczynał się naturalnie rozkręcać do tego tempa. Ktoś mi sugerował np. ostateczną konfrontacje z panem de L’argentem, który tak łatwo mógłby nie odpuścić swojego skarbu, ale… No jakoś nienaturalnie też mi to brzmiało i musiałbym się trochę namęczyć, żeby to wcisnąć jakoś. A też nie sądziłem, żeby tu kilka akapitów więcej jakoś poprawiło odbiór, może niesłusznie ;)\nNo i na koniec proponuję (raczej proszę niż nalegam) podzielić się z dziećmi/siostrzeńcami/kogo tam masz pod ręką w dobrym wieku (jeśli masz), żeby przetestować w grupie docelowej. Jeśli udałoby się zebrać, to ciekaw byłbym opinii :P\nNo i masz mnie. Ale w końcu wszyscy w mieście zabrali ich jednak do tego cyrku, więc może i są elementy nadprzyrodzone :P\nNiby tak, ale to postaci w sumie epizodyczne. Nie zależy mi, żeby czytelnik ich zapamiętał – i miałem wrażenie, że z kontekstu też to można wyłapać.\nA to akurat kontynuacja tego, że parę akapitów wcześniej (w cyrku) “prawie zemdlał z wrażenia”.\nkobieta, Wrocław | 19.09.21, g. 17:33\nmężczyzna, Kołobrzeg | 19.09.21, g. 17:59\nZgodzę się z Gekikarą – akcja pędzi za bardzo. Niemniej wolę takie coś niż dłużyznę dla dłużyzny.\nPodobało mi się. Cyrk to w ogóle wdzięczne miejsce dla fantastycznych historii i Twoja też w pełni z niego korzysta. Mag body (bodymanta xD ) – ciekawy pomysł i nie dość, że dochodzi do praktycznego wykorzystania jego zdolności (zabawne), to jeszcze przemycasz tam mądrość o pięknie. Lubię, gdy wszystko prędzej czy później łączy się ze sobą tak ładnie.\nPierwsza rozmowa ze zwierzętami wyszła, według mnie, najgorzej. Zbyt długa i infodumpowa, jednak tragedii nie było, a całość opowiadania zdecydowanie na plus.\nKlikam bibliotekę i pozdrawiam.\nmężczyzna, 20 lat | 20.09.21, g. 09:06\nZgodzę się z Gekikarą – akcja pędzi za bardzo.\nWobec już dwóch głosów, w dodatku tak znamienitych, nie pozostaje mi nic innego niż się ugiąć i przyznać rację :P\nCieszę się w takim razie, że wyszło dokładnie tak jak chciałem :D\nI muszę przyznać, że nazwa “bodymanta” mi się bardzo podoba.\nHmmm… W takim razie jak takie coś poprawić? Po prostu skrócić trochę? Bo jednak historię porwania i motywację zwierząt wypadałoby opowiedzieć.\nmężczyzna, Kołobrzeg | 20.09.21, g. 10:00\nNajlepiej rozbić infodump na mniejsze partie i rozłożyć po dialogach i wydarzeniach.\nmężczyzna, 20 lat | 20.09.21, g. 10:10\nOk, zapamiętam. Dzięki :D\nmężczyzna | 20.09.21, g. 10:27\nW teorii to takie proste. :P\nmężczyzna | 20.09.21, g. 10:35\nHistoria jest w miarę ciekawa (choć fabuła faktycznie trochę jak z kreskówki), ale widać, że tekst nie odleżał zbyt długo, ponieważ roi się od powtórzeń i innych niezręczności.\nKilka raz zdarzyło mi się uśmiechnąć, a więc lekki ton udało się osiągnąć.\nTu nawet parsknąłem. ;-) Dzięcioł wyszedł całkiem nieźle.\nDzieci w szkołach rozmawiały całe dnie i zastanawiały się, jakie groźne zwierzęta pokażą; na podwórku odgrywały groźne lwy i zabawne małpki, a rodzice – jak to rodzice – martwili się, ile będą musieli wydać na swoje pociechy.\nCałe miasteczko zebrało się właśnie wokół niego, szykując się na nadciągającą zabawą.\nWokół kogo zebrali się mieszkańcy?\nNie słyszałaś(+,) jak zawrócili Adama?\nPo pierwsze miała już dziewięć lat, a po drugie znała chłopaków i wiedziała(+,) jak niezdarny jest Adam.\nPole, na którym rozłożyli cyrk, nie było w żaden sposób odgrodzone.\n– Musimy go jutro pokazać – powiedział niemiły, ochrypły głos z zagranicznym akcentem.\nCzy faktycznie to głos wypowiedział te słowa? ;-)\nNie zastanawiała się już długo, rozejrzała pospiesznie i wskoczyła do środka wagonu, przy którym się zatrzymała.\nŚwiatło wpadało do środka tylko przez szpary w spróchniałych ścianach, panował tam więc półmrok. W środku było ciasno, a powietrze przenikało stęchlizną. „Eksponaty” ukryto za czerwonymi kurtynami.\n– Wody –poprawiła Hania.\nOparła głowę o oparcie fotela, a ślina ściekała jej z kącika wargi, po zaroście.\nHania podeszła do klatki i szarpnęła za zasłonę.\nZamiast skóry miała łuski, rybie oczy i szeroko rozstawione i bezmyślny wyraz twarzy.\nJak szepnęła, to chyba bez wykrzyknika. ;-)\nStanęła nieruchomo jak słup soli, nie wiedząc co zrobić i w ostatniej chwili, gdy widziała już(+,) jak ktoś naciska klamkę, stanęła przy klatce Buddy’ego i zaciągnęła za sobą zasłonę.\nI znów mamy szeptokrzyk. ;-)\nChoć spoglądał na nią przez swój ogromny binokl, to i tak musiał mrużyć oczy.\nMonokl? Czy binokle?\n– Wrrr… Nie. – Głos miała ciężki, basowy, jak mężczyzna. Brzmiała jak naprawdę straszny potwór.\nJa bym wyciął jak mężczyzna. Przedstawiasz głos jako ciężki i basowy, więc możemy się bez trudu zorientować, że to głos męski (czy też prawie męski).\nDe L’argent ruszył dalej. Hania ścisnęła mocniej czerwoną przesłonę, nerwowo odliczając każdą sekundę. Nawet Buddy ścisnął się w kącie swojej klatki i zakrył oczy.\nSłyszała jak de L’argent zbliża się do nich, powoli chwyta za zasłonę…\nWokół zaczęli gromadzić się ludzie. Pracownicy cyrku: tak robotnicy, jak i artyści zebrali się wokół.\nUderzyła go, ale za słabo, aby wyrządzić jakąś krzywdę.\nRzucił ją na ziemię, otrzepał ręce i stanął, pilnując(+,) aby nie weszła z powrotem.\nPrzeskakiwała nad kolejnymi gałęziami, a pierwsze łzy spływały po jej policzku.\nNie wiedziała(+,) co robić.\nDźwięk, jak zdała sobie sprawę, dochodził z pobliskich krzaczorów.\nPodeszła bliżej, chcąc sprawdzić(+,) co to jest, a wtedy zza nich wyskoczył wielki, straszny potwór.\nZatrzymała się(+,) dopiero gdy straciła ją z zasięgu wzroku.\nChciała zgubić bestię.\nW tym samym momencie Hania usłyszała wokół kolejny hałas.\n– Widzisz(+,) co narobiłeś?\nA ja zatarłem raciczki, raz-dwa, i przyniosłem tego człeka nad nasze jezioro.\nW końcu zaś wszyscy zgromadzili się w środku i można było rozpocząć akcję ratunkową.\nTo rzekłszy(+,) wychynął zza wagonu, przyjął poważną pozę i nabrał powietrza w płuca.\nHania poczuła(+,) jak łzy napływają jej do oczu.\nZabrały glony z włosów, zostawiając tylko długie, błękitne włosy.\nPotwór przemienił się w cudowną ślicznotkę.\nRzeczywiście – wszyscy patrzyli się tylko na biedną pannę Lippery, która(+,) rumieniąc się(+,) próbowała najpierw zasłonić swoją goliznę, a potem schować się za równie zszokowanym panem de L’argent.\nmężczyzna, Kołobrzeg | 20.09.21, g. 10:35\nMożna część informacji dać podczas uwalniania księżniczki, część po. Nawet dodać jakieś wydarzenie, które spowolni akcję i doda czasu na przekazanie historii. Znaków zostało dużo. W obecnej formie wiele nie wymyślę, bo nie ma miejsca.\nkobieta, 48 lat, Kraków | 20.09.21, g. 10:40\nPrzyjemny tekst, sympatyczny, zgodnie z zapowiedzią – taki trochę dla dzieciaków, a trochę nie. Żal mi biednej panny Lippery, bo niezależnie od tego, jak wredną osobą się nie jest, znalezienie się nagle nago przed grupą obcych osób, które się na dodatek GAPIĄ, nie zwracając uwagi na nic innego, musi być paskudne i dość przerażające – parę razy “byłam” w takiej sytuacji we śnie i wspominam te sny jako dość paskudne koszmary XD XD. A tak bardziej serio – to nie jest IMHO tak do końca fajny motyw, jako że bohaterkę ośmieszyć i upokorzyć można także nie rozbierając jej do naga i nie każąc nam śmiać się z jej zażenowania i strachu; mnie było głównie przykro, nie wesoło, kiedy czytałam tę scenę, zwłaszcza że prawdziwym złolem w tej sytuacji jest pan d’Argent, który takiej (i każdej innej) kary unika. Z drugiej strony taki “żart” pasuje do umysłowości dzieciarni, a to oni przecież są twoimi głównymi bohaterami, więc to z kolei łagodzi sytuację.\nmężczyzna, 20 lat | 20.09.21, g. 17:53\nMasz mnie, od rozpoczęcia procesu twórczego do publikacji minęło niewiele ponad trzy doby ;P Niestety terminy gonią, a nie chciałem w sumie wrzucać na ostatnią chwilę.\nSugestie naniosłem, poza paroma wyjątkami (mam nadzieję, że o wszystkich pamiętałem):\nMogę się mylić, ale tu akurat będę trochę uparty :P Wydaje mi się, że wykrzyknik nie musi koniecznie oznaczać krzyk. Pierwszy przypadek traktuję jako wykrzyknienie (po których można postawić wykrzyknik), drugi to tryb rozkazujący… A do tego wykrzyknik podkreśla emocje, jakie targają Hanią.\nWydaje mi się, że nie są to błędy, a jak na sugestie to akurat obecna wersja bardziej mi “leży”.\nDziękuję za lekturę i wszystkie uwagi :D\nHmmm… Rzeczywiście, wtedy można by to rozwiązać przy okazji wydłużania tego tekstu gdy pędzi. No nic, będę próbował w przyszłości i mniej infodumpować, i bardziej operować tempem akcji. Tak czy inaczej – dzięki :)\nMuszę przyznać, że nie pomyślałem o tym, a masz rację i to niezbyt dobra sprawa. Na pewno nie miałem zamiaru, żeby takie odczucia wywołać i w ogóle nie zwróciłem uwagi na tą “goliznę” w tym kontekście (raczej myślałem przez pryzmat końcowego morału i tego, że zrobił to Buddy). Będę starał się zwrócić uwagę na takie rzeczy w przyszłych tekstach, a tu fragment podmienię na mniej drastyczny (mam już pomysł) jak tylko będę mógł – czyli jak jurorzy przeczytają, ocenią i ogłoszą, bo takich zmian regulamin konkursowy chyba zabrania :/\nTym niemniej dziękuję za lekturę i klika. I cieszę się, że przynajmniej reszta była przyjemna :)\nTekst jest do konkretniejszego trzepania, jeśli chodzi o kwestie techniczne – złapałem brakującą spację, jakieś pogubione przecinki, przynajmniej kilka niefortunnych zdań, jeśli chodzi o konstrukcję. Z drugiej strony, jest przesycony przepięknym absurdem, a to coś, co bardzo lubię. Mag body to jest w ogóle taki rodzaj suchara, który wyjątkowo mnie ucieszył ;) To szaleństwo, chociaż leciutkie, było wyczuwalne i spowodowało, że lektura mi się podobała. Do tego wleciał też morał, postaci księżniczki można (moim zdaniem) szukać aż w dwóch postaciach, więc całość tworzy przyjemny, chociaż niepozbawiony pewnych mankamentów, obraz ;)\nmężczyzna, 20 lat | 20.09.21, g. 18:09\nTekst jest do konkretniejszego trzepania, jeśli chodzi o kwestie techniczne – złapałem brakującą spację, jakieś pogubione przecinki, przynajmniej kilka niefortunnych zdań, jeśli chodzi o konstrukcję.\nTu nie mogę dać lepszej odpowiedzi, niż schowanie się w jakiejś szafie i ukrycie czerwieniącego się lica.\nTrochę szybkość powstawania tekstu tu zadziałała i chyba brak dłuższego obycia z pisaniem, żeby automatycznie takich błędów nie robić.\nMag body to jest w ogóle taki rodzaj suchara, który wyjątkowo mnie ucieszył ;)\nTo szaleństwo, chociaż leciutkie, było wyczuwalne i spowodowało, że lektura mi się podobała. Do tego wleciał też morał, postaci księżniczki można (moim zdaniem) szukać aż w dwóch postaciach, więc całość tworzy przyjemny, chociaż niepozbawiony pewnych mankamentów, obraz ;)\nCieszę się w takim razie, że Ci się spodobało. Zastanawiam się kto jest drugą księżniczką (poza Opiekunką), bo w takim razie chyba trochę przypadkiem zrobiłem tu coś więcej niż chciałem xP Nad technikaliami popracuję, ale jeśli się przyjemnie i lekko czyta to świetnie, bo taką dokładnie miałem ambicję.\nmężczyzna | 20.09.21, g. 20:54\nOczywiście to nie błędy. Zresztą jak większość sugestii (w tym dotyczące wykrzyknika), bo żaden ze mnie ekspert. ;-) Co mi zgrzytało, wypisałem, ale to już tylko Autora decyzja, co uwzględni. :P\nkobieta, Warszawa | 20.09.21, g. 21:32\nBardzo fajna bajka-niebajka! Trzeba by tylko poprawić trochę niezręcznych zdań – już wspominane, choć nie ze wszystkimi uwagami się zgodzę – przykładowo, fragment o dusznej przyczepie z licznymi powtórzeniami mi się podoba , bo one pomagają tą duszność i klaustrofobiczność rzeczywiście poczuć. Hania to naprawdę fajna dziewczynka i lubię ja jako bohaterkę walki ze złym, wykluczającym cyrkiem; mag body świetnie wprowadził lekki humor. Ale moim numerem jeden pozostaje dzięcioł, z jego kwiecistym, wzniosłym językiem. Zróżnicowanie stylu wypowiedzi zwierzęcych bohaterów to w ogóle duży plus.\nZ chęcią poczytam także Twoje cięższe opowiadania.\nmężczyzna, Gniezno | 20.09.21, g. 22:01\nGolodh, Twoje opowiadanie zaklasyfikowałbym jako bajkę. Sądzę, iż grupie docelowej tekst przypadłby do gustu m.in. dzięki na wartkiej akcji, obecności sympatycznych, gadających zwierząt oraz ze względu na szczęśliwe zakończenie. Ja, chociaż dzieckiem już dawno nie jestem, doceniam opowiadanie za odpowiednią porcję dobrego humoru. Bardzo podobał mi się pomysł na maga body. A jeszcze bardziej rozbawiła mnie ta scena:\n– Za lichy jesteś – odparł Dzięcioł. – Słuchaj mnie. Ja udam tu dzięcioła, tego waszego znaczy, żeby odstąpił wzroku i byście się przekraść mogli.\nTo rzekłszy, wychynął zza wagonu, przyjął poważną pozę i nabrał powietrza w płuca.\nBuddy ogłuszył go w głowę kawałkiem starej deski. “\nmężczyzna, 20 lat | 20.09.21, g. 23:41\nJasne, chociaż np. większość zwykłej interpunkcji to coś, z czym ciężko dyskutować :P\nprzykładowo, fragment o dusznej przyczepie z licznymi powtórzeniami mi się podoba , bo one pomagają tą duszność i klaustrofobiczność rzeczywiście poczuć.\nHmmm… To ciekawa uwaga i w ogóle ciekawy temat. Bo o nie powtarzaniu wpaja nam się od dziecka, a najwięksi artyści potrafią pisać tak, aby powtarzać i się to czytało wyśmienicie. Ja nie jestem wielkim artystą, więc na razie unikam powtórzeń (szczególnie, że niespecjalnie je tam namnożyłem, więc byłoby trochę oszustwem je teraz zostawić) – choć kiedyś chciałbym się nauczyć je (dobrze) wstawiać :P\nHania to naprawdę fajna dziewczynka i lubię ja jako bohaterkę walki ze złym, wykluczającym cyrkiem; mag body świetnie wprowadził lekki humor. Ale moim numerem jeden pozostaje dzięcioł, z jego kwiecistym, wzniosłym językiem. Zróżnicowanie stylu wypowiedzi zwierzęcych bohaterów to w ogóle duży plus.\nBardzo się cieszę, że tyle rzeczy zagrało i się spodobało :D\nZapraszam, chociaż moje portalowe portfolio jest, jak pewnie widać, dosyć skąpe. W produkcji jest obecnie poważny tekst SF (mam nadzieję, że za tydzień-dwa się pojawi), w który też niekoniecznie wierzę, ale po takiej uwadze na pewno przypomnę się, jak już się pojawi ;)\nDzięki serdeczne za przybycie :)\nGolodh, Twoje opowiadanie zaklasyfikowałbym jako bajkę.\nHmmm… Na pewno nie w klasycznym wydaniu, choć pewne jej cechy (humor i morał) ma. Wikipedia klasyfikuje moje dwie główne inspiracje (Mikołajek i Kubuś Puchatek :D) jako “literatura dziecięca” i chyba też bym nazwał to po prostu “opowiadaniem dla dzieci”, bo pod żadne klasyczne formy się tu nie łapie.\nSądzę, iż grupie docelowej tekst przypadłby do gustu m.in. dzięki na wartkiej akcji, obecności sympatycznych, gadających zwierząt oraz ze względu na szczęśliwe zakończenie.\nŻywię nadzieję, że tak właśnie by było :)\nJa, chociaż dzieckiem już dawno nie jestem, doceniam opowiadanie za odpowiednią porcję dobrego humoru.\nCieszę się, bo taki był mój plan na dojrzalszych czytelników :P\nBardzo podobał mi się pomysł na maga body. A jeszcze bardziej rozbawiła mnie ta scena:\nDziękuję za wizytę, komentarz i również pozdrawiam!\nmężczyzna | 22.09.21, g. 21:12\nW środku było ciasno, W środku było ciasno, a powietrze przenikało stęchlizną.\nTu się coś zepsuło.\nI zasadniczo niczym się nie wyróżniający.\nPrzyjemne opowiadanie dla dzieci. Trochę cukierkowe, trochę naiwne, proste w fabule oraz przekazie. Wspomnę jedynie o, moim zdaniem, zbyt długim fragmencie w lesie i zbyt szybkim rozwiązaniu akcji, ale w sumie opowiadanie mi się podobało i jako całość dobrze się prezentuje.\nmężczyzna, 20 lat | 22.09.21, g. 22:46\nRzeczywiście. Czasem mi się tak przy poprawkach zdarza, czasem przez nieuwagę, czasem przez formatowanie, ale i tak wstyd :(\nDziękuję Palaio przede wszystkim za lekturę, ale również za opinię i klika. Cieszę się, że tekst się dobrze prezentuje :) Kwestię tempa inni czytelnicy też już poruszali, więc na pewno to szczególnie zapamiętam i będę zwracał szczególną uwagę w przyszłych tekstach.\nmężczyzna | 23.09.21, g. 16:15\nmężczyzna, Kraków | 24.09.21, g. 10:44\nDobre dla dzieci. To pochwała. Może się podobać. Pozdrawiam\nkobieta, Łódź | 24.09.21, g. 19:10\nPodoba mi się pomysł i opisanie całej przygody, która stała się udziałem Hani, ale nie ukrywam, Golodhu, że nie miałabym nic przeciw rzuceniu paru kłód pod nogi tej zorganizowanej gromadki, tak aby wydarzenia nie toczyły się jak po sznurku. Nie od rzeczy byłoby także uwolnienie nie tylko Opiekunki i Buddy’ego, ale też innych „okazów” więzionych przez de L’argenta.\nWykonanie, nad czym ubolewam, pozostawia sporo do życzenia.\nPierwsze wagony pojawiły się już niedzielnego ranka. → Z tego co wiem, cyrkowcy przemieszczają się i mieszkają w wozach cyrkowych, nie w wagonach. Ten błąd pojawia się w opowiadaniu kilkakrotnie.\nZa SJP PWN: wagon «pojazd poruszający się po szynach»\nJuż z daleka widziała główny namiot i jego rozpostartą na stelażach tkaninę w biało-czerwonych barwach, mieniących się… → Wiadomo, że namiot jest z tkaniny i że jest rozpięty na stelażu. Może wystarczy: Już z daleka widziała główny namiot w biało-czerwonych barwach, mieniący się…\nNie zastanawiała się już długo, rozejrzała pospiesznie i wskoczyła do wagonu, przy którym się zatrzymała. → A może: Nie myślała już długo, rozejrzała się pospiesznie i wskoczyła do wozu, przy którym stanęła.\nW środku było ciasno, a powietrze przenikało stęchlizną. powietrze przenikało stęchlizną… → Dwa grzybki w barszczyku.\nChyba miało być: W środku było ciasno i śmierdziało stęchlizną.\nMały cień w otworach zniknął równie szybko, co się pojawił. → Mały cień w otworach zniknął równie szybko, jak się pojawił.\n…podobnie jak Hania, której do tego pot zakrył całą twarz. → …podobnie jak Hania, której do tego pot pokrył/ zrosił całą twarz.\n…powoli chwyta za zasłonę… → …powoli chwyta zasłonę…\n…złapał obie jej ręce w bolesnym uścisku. → …złapał obie jej ręce bolesnym uściskiem.\n– Pozbyć mi się tego odpadku… → – Pozbyć mi się tego odpadka…\n…odeszła, znikając w leśnych gęstwinach. → W ilu gęstwinach zniknęła?\nProponuje: …odeszła, znikając w leśnej gęstwinie.\nPatrzył prosto na nią, przechylając swój łebek. → Zbędny zaimek – czy mógł przechlać cudzy łebek.\nZamachał skrzydełkami i uniósł się w górę. → Masło maślane – czy można unieść się w dół?\nProponuję: Zamachał skrzydełkami i frunął w górę.\nA ona nie miała już gdzie uciekać. → A ona nie miała już dokąd uciekać.\n…obruszyła się świnia, nerwowo pocierając raciczkami o beton. → Rzecz dzieje się w lesie – skąd w lesie beton?\nProponuję: …obruszyła się świnia, nerwowo pocierając raciczkami o ściółkę.\nDzięcioł podskoczył, zakręcił dwa kółka w powietrzu… → Raczej: Dzięcioł podskoczył, zatoczył dwa kółka w powietrzu…\n– Słońce, przyodziane w futro flamingów… → Flamingi to ptaki, więc nie mają futra; mają pióra.\n– Wyleciałem, aby się odświeżyć w ten piękny świątek. → Co Dzięcioł miał na myśli, mówiąc o świątku?\n…ni to zwierzę, ni to duch, i do tego futra nosi. → Ile futer nosi?\n…kwiknął Dzik i kilka razy wypuścił powietrze przez swoje wielkie nozdrza… → Zbędny zaimek – czy wypuszczałby powietrze przez cudze nozdrza?\n…zaroiło się u nas od gości. Cieszyliśmy się, bo zazwyczaj lubimy gości… → Nie brzmi to najlepiej.\nProponuję: …zaroiło się u nas od gości. Cieszyliśmy się, bo zazwyczaj ich lubimy…\n– De L’argent! – zawołała Hania, z przekorą w głosie. → Dlaczego z przekorą? Skąd tu przekora?\n…duchy bowiem tak wyglądają, jak nań inni patrzą. → A może: …duchy bowiem tak wyglądają, jak widzą je inni.\nUniósł swoją łapę i pokazał ją Hani. → Zbędny zaimek.\nZaczaiły się na skraju polany i obserwowali… → Skoro się zaczaiły, to i obserwowały.\n…gdy tylko Hania odsłoniła kotarę. → Nie wydaje mi się, aby kotarę coś zasłaniało, więc: …gdy tylko Hania odsunęła/ odchyliła kotarę.\nWybiegli na zewnątrz i skierowali się do głównego namiotu. Obeszli go, schowali za jednym z wagonów… → Raczej: Wybiegli na zewnątrz i ruszyli do głównego namiotu. Obeszli go, schowali się za jednym z wozów…\nI rzeczywiście futerko stanęło mu dęba. Hania pogłaskała go, starając się je naprostować.\n– Nabiję go na swoje kły… → Czy wszystkie zaimki są konieczne?\nJa udam tu dzięcioła, tego waszego znaczy, żeby odstąpił wzroku… → Ci to znaczy odstąpić wzroku?\nBuddy ogłuszył go w głowę kawałkiem starej deski. → Jak można ogłuszyć w głowę?\nProponuję: Buddy ogłuszył go, uderzając w głowę kawałkiem starej deski.\n…Hania ustawiła się w pozie karateki, takim jak z innych filmów babci. → Piszesz o pozie, która jest rodzaju żeńskiego, więc: …Hania ustawiła się w pozie karateki, takiej jak z innych filmów babci.\nOdwróciła się i swoimi rybimi oczami spojrzała… → Zbędny zaimek.\n…siedzieli wszyscy mieszkańcy Tryjkokółki i patrzyli się na nich. → …siedzieli wszyscy mieszkańcy Tryjkokółki i patrzyli na nich.\nNic nie mogło już się skończyć dobrze. → Już nic nie mogło skończyć się dobrze.\n…wszyscy patrzyli się tylko na biedną pannę Lippery… → …wszyscy patrzyli tylko na biedną pannę Lippery…\nPotwór przemienił się w cudowną ślicznotkę… → Nie brzmi to najlepiej.\nProponuję: Potwór przemienił się w piękność…\n…wszyscy patrzyli się na pannę Lippery? → …wszyscy patrzyli na pannę Lippery?\nTo powiedziawszy odstąpiła kroku, spoglądając… → Co to znaczy odstąpić kroku?\nAlbo ty przypadkiem wpadniesz na nasze małe jeziorko. → Masło maślane – jeziorko jest małe z definicji. Wystarczy: Albo ty przypadkiem wpadniesz nad nasze jeziorko.\nmężczyzna, 20 lat | 28.09.21, g. 23:04\nKoalo, Reg, najpierw przeproszę Was za zwłokę w odpowiedzi, inne zobowiązania niestety skutecznie powstrzymywały mnie przez kilka dni.\nprzede wszystkim przykro mi, że sprawiłem Ci ból wykonaniem tekstu :c. Od razu powiem, że (poza paroma wyjątkami) skorzystałem z Twoich rad, aby następni czytelnicy nie musieli również się z nim mierzyć.\nDodać jednak muszę, że nie mogę obiecać szybkiej poprawy. Głównie dlatego, że jest pewna klasa błędów, której nie byłbym w stanie wykryć przy dziesięciu przeszukiwaniu tekstu (tak jak z frunięciem lub wagonach cyrkowych, które, choć nie występują w słownikach, to pojawiają się w języku potocznym). Co nie znaczy, że będę próbował. Na pewno wyciągnę wnioski, a, żeby się trochę usprawiedliwić, dodam, że ten tekst był wyjątkowo szybko pisany i nie poddany prawie żadnemu sprawdzeniu.\nRzeczywiście wiele osób przyznaje, że mogłoby spotkać ich więcej przygód i trudności, więc z tym już trudno mi się nie zgodzić. Natomiast co do uwolnienia innych “okazów” byłbym sceptyczny, choć rozumiem Twoje wątpliwości. Po pierwsze nie mieli dużo czasu – każda stracona sekunda narażała ich na wykrycie, a przypomina, że byli w sytuacji dość stresowej. Po drugie: o ile Buddy był dość sympatyczny, o tyle fałszywy jednorożec albo brodata kobieta niekoniecznie są godne zaufania małych dziewczynek ;) Taka jest przynajmniej moja opinia.\nBardzo dziękuję za lekturę i poświęcony czas, a z uwag na pewno postaram się jak najwięcej wynieść do przyszłych tekstów :)\n– Wyleciałem, aby się odświeżyć w ten piękny świątek. → Co Dzięcioł miał na myśli, mówiąc o świątku?\n…ni to zwierzę, ni to duch, i do tego futra nosi. → Ile futer nosi?\nKilka przynajmniej :P Znaleziony to człowiek, a futra to ubrania – a tych zazwyczaj mają kilka części.\n…duchy bowiem tak wyglądają, jak nań inni patrzą. → A może: …duchy bowiem tak wyglądają, jak widzą je inni.\nTu, z racji na kreację Dzięcioła, wolę pozostawić trochę bardziej archaiczną wersję.\nkobieta, Łódź | 29.09.21, g. 11:49\nprzede wszystkim przykro mi, że sprawiłem Ci ból wykonaniem tekstu :c\nNiech Ci nie będzie przykro, Golodhu, bo obyło się bez bólu i tylko trochę sobie poubolewałam. ;)\nDodać jednak muszę, że nie mogę obiecać szybkiej poprawy.\nNa Twoim miejscu nie zarzekałabym się. Jestem przekonana że, może nie wszystko od razu, ale z częścią niemocy z pewnością sobie poradzisz i niebawem będziesz pisać coraz lepiej. Niemądrze jest podchodzić do sprawy z przeświadczeniem, że jest pewna klasa błędów, których nie byłbyś w stanie wykryć nawet przy dziesięciokrotnym przeczytaniu tekstu, a najgorzej jest, kiedy sobie coś wmówisz. Z pewnością jesteś w stanie zrobić o wiele więcej, niż Ci się teraz wydaje. :)\nBardzo dziękuję za wyjaśnienia i cieszę się, że mogłam się przydać.\nDodam jeszcze, że wszystkie moje uwagi to tylko sugestie i propozycje – to Twoje opowiadanie i będzie napisane słowami, które Ty uznasz za najwłaściwsze.\nPowodzenia w dalszej pracy twórczej! :)\nmężczyzna, 28 lat, Warszawa | 29.09.21, g. 16:09\nkobieta | 02.10.21, g. 15:38\nŁadna bajka :) Choć mogłeś im trochę utrudnić zadanie.\nmężczyzna, 20 lat | 03.10.21, g. 11:44\nPrzez cały tekst uśmiechałem się pod nosem. Ja chyba po prostu lubię bajki, a ta jest całkiem zgrabna.\nWykreowany świat nie jest może zbyt rozbudowany, ale z drugiej strony dostosowany do bajkowej treści. Bohaterowie wyróżniają się, mają swoje charakterystyczne cechy, mimo iż jest ich sporo, to nie mylą się. Mam nieco głód cyrkowego klimatu – to nieco mi umknęło przez wartką fabułę.\nFabuła jest prosta i bajkowa, w takim tekście to nie zarzut, raczej stwierdzenie. Trzyma się to kupy z bajkowym klimatem i przekazem. Nie można zatem dodać jakichś bonusowych punktów za wirtuozerię w tym temacie, ale nie można tez się przyczepić.\nTemat konkursowy jest ujęty ciekawie, choć długo trwało odkrywanie kart w tej kwestii. Sama obecność Cyrku skojarzyła się już z ratowaniem zwierząt, ewentualnie dziwolągów, potem na czoło wyszedł Buddy, a na samym końcu wypłynęła ta najważniejsza z księżniczek. Zatem jest ich tu kilka, czy raczej są fajną księżniczką zbiorową.\nNajwiększe zarzuty mam do wykonania technicznego. Wkradło się wiele błędów, które wytrącały mnie z czytania, od literówek, poprzez powtórzenia, koślawe zdania itd. Zdaje się, że wkradła się już presja czasu, a szkoda – na pewno odbiór byłby lepszy, gdyby jeszcze tekst trochę wygładzić.\nOstatecznie lektura okazała się ciekawa i sympatyczna. Zastanawiam się nad docelowym wiekiem odbiorcy, ale obstawiłbym wiek Hani i może ciut starszych, ale nie obyło się bez mrugnięcia okiem do starszego czytelnika. Do tego humor wyważony, może bez fajerwerków, ale przyjemny.\nkobieta, Wrocław | 13.10.21, g. 20:16\nCześć, Golodh! Bardzo Ci dziękuję za udział w konkursie.\nOpowiadania o dzieciach zdecydowanie nie należą do moich ulubionych, więc już na starcie miałeś trudniej, ale o dziwo przekonałeś mnie i lektura okazała się bardzo przyjemna. Mam wrażenie, że udało Ci się oddać dziecięce postrzegania świata, które zakłada, że wszystko jest możliwe. Opowieść zwierzaków o ich krainie wyszła bardzo naturalnie, a chaotyczność zdawania relacji dodała jej uroku. Myślę, że jako historia dla dzieci to opowiadanie zdecydowanie się broni, bo jest tu morał, klimat przygody i sympatyczni bohaterowie. W scenie uwalniania Opiekunki zapanował kompletny chaos, ale ostatecznie sam sposób rozwiązania problemu okazała się bardzo pomysłowy i spójny. Wszystkie postaci zarysowałeś na tyle wyraźnie, że nie było problemów z ich odróżnieniem. Temat konkursowy jest ujęty ciekawie.\nPomysłem na maga body wprawiłeś mnie w osłupienie i rozbawienie jednocześnie. Do tego bardzo Ci się udał sposób zaprezentowania tej umiejętności i dopasować do tego ton wypowiedzi bohatera.\nmężczyzna, 28 lat, Warszawa | 14.10.21, g. 03:53\nDziwię się sam sobie, bo nie przepadam za tego typu historiami i zazwyczaj odbieram je jako infantylne i/lub niewiarygodne, a Twoją opowieść przeczytałem z uśmiechem na twarzy. Chyba najbardziej ujęło mnie to, w jak przekonujący sposób zdołałeś oddać dziecięcy sposób postrzegania świata.\nAkcja płynie szybko, wartko i sprawnie, ubolewam jedynie, że na drodze bohaterów nie postawiłeś poważniejszych przeszkód i wszystko idzie jak po maśle. Obniża to trochę czytelniczą satysfakcję i ujmuje przygodzie wiarygodności, nawet przy założeniu, że odbiorcą tekstu byłby raczej młodszy czytelnik. Ubolewam też trochę, że akcja zajęła na tyle dużo miejsca, że nie wystarczyło go na przykład na próbę rozbudowania pokazanego świata i atmosfery cyrku (który jako dziecko uwielbiałem!). W efekcie widzimy niewiele i kreacja wydaje się dość uboga. Oprócz tego napotkałem w opowiadaniu sporo rzeczy, które lubię: gadające zwierzaki, lekki humor, sympatyczni bohaterowie, jest i motyw konkursowy, więc odczuwam szczęście ;)\nNajsłabszą stroną Twojej opowieści jest wykonanie. Bardzo prosty język, który zostawił mnie z uczuciem niedosytu, no i widać też, że tekst swojego nie przeleżakował.\nGrazie mille za udział w konkursie, gorąco pozdrawiam ;)\nmężczyzna, 20 lat | 15.10.21, g. 12:08\ndziękuję Wam za opinię, jak i przeprowadzenie całego konkursu. Rad jestem, że lektura (chyba, tak sądzę po Waszych komentarzach) sprawiła Wam przyjemność, i to pomimo, że dwójka z Was za tekstami dziecięcymi nie przepada (może po prostu czytaliście złe bajki i będę musiał jeszcze kiedyś popełnić taką historię, żeby Was do nich przekonać :P ).\nNo i przyznaję się, że wykonanie techniczne było takie sobie i niestety uległem trochę presji czasu na koniec. Ale w sumie lepiej tak, niż gdyby tekst w ogóle by się nie pojawił :P\nMam nieco głód cyrkowego klimatu – to nieco mi umknęło przez wartką fabułę.\nHmm… Rzeczywiście. Pewnie łączyłoby się to z uwagami innych, że tekst można było jeszcze rozbudować, to i pewnie o ten klimat trochę zadbać. Ale jak wspomniałem – presja czasu mnie zjadła.\nPoza tym dawno nie byłem w cyrku :/\nZastanawiam się nad docelowym wiekiem odbiorcy, ale obstawiłbym wiek Hani i może ciut starszych\nTak mniej więcej celowałem, z językiem i historią. Dla dużo starszych byłoby pewnie zbyt dziecinne.\nale nie obyło się bez mrugnięcia okiem do starszego czytelnika.\nJak to pewnie w większości historii dla dzieci :P\nZ radością odbieram to wyróżnienie ;) Przyznam w sekrecie, że jest to jeden z kilku pomysłów, do których pisałem resztę tekstu, i jestem z niego całkiem dumny :D\nUbolewam też trochę, że akcja zajęła na tyle dużo miejsca, że nie wystarczyło go na przykład na próbę rozbudowania pokazanego świata i atmosfery cyrku (który jako dziecko uwielbiałem!). W efekcie widzimy niewiele i kreacja wydaje się dość uboga.\nTak jak wspomniałem Krokusowi – w pełni się zgadzam i gdybym pisał to jeszcze raz, na pewno zadbałbym o ten element.\nA tu akurat zgodzić się nie mogę/nie chcę (ale tylko trochę). Techniczność tekstu to jedno, ale akurat prosty język był celowym zabiegiem. To dość częsty zabieg w opowiadaniach dla młodszych czytelników, że styl jest upraszczany, by ułatwić odbiór. Jeśli spojrzysz np. na Dzieci z Bullerbyn albo Mikołajka (jakiś przykład tekstów dla dzieci, które akurat przejrzałem przed czytaniem), to tam nie tylko piszą prostymi słowami, ale nawet nie budują zdań złożonych (tak, wszystkie są pojedyncze!)!!! Ja akurat aż tak daleko nie chciałem iść, wiedząc gdzie tekst chcę wysłać, ale miałem w głowie myśl o upraszczaniu tego języka.\nChoć oczywiście nie mówię, że gdybym się starał napisałbym arcydzieło pod tym względem :D\nI na koniec wszystkim Wam jeszcze raz dziękuję za organizację konkursu.


Świat Bibliofila: Damsko-męskim okiem o: Harry Potter i Komnata Tajemnic - Joanne Kathleen Rowling [recenzja wspólna]\nDamsko-męskim okiem o: Harry Potter i Komnata Tajemnic - Joanne Kathleen Rowling [recenzja wspólna]\nCykl: Harry Potter (tom: 2)\nDrugi tom słynnego Harry'ego Pottera został przeczytany. Zgodnie z postanowieniem noworocznym, o którym informowałem was w poście Zakończenie roku 2015 , zamierzam przeczytać cały cykl, żeby przekonać się na własnej skórze, czy faktycznie takie dobre te sławne fantasy, czy rozdmuchany marketing zrobił swoje (podobnie jak to miało miejsce już nie raz, chociażby ostatnio z Greyem). Wielu z was niejednokrotnie namawiało mnie do przeczytani HP, niektórzy to niemalże mnie molestowali, żebym czym prędzej się za to zabrał. Jedną z takich osób była Asia z WirtualnejKsiążki, która jest wierną fanka Harry'ego. Tak się akurat zdarzyło, że w tym roku w podobnym czasie złapaliśmy się za tom pierwszy i napisaliśmy kilka słów na swoich blogach. Podczas jednej z rozmów z Asią wyszło, że drugi tom też będzie czytać w podobnym terminie, więc zacząłem myśleć jakby wyglądała nasza rozmowa na temat tego cyklu, biorąc pod uwagę, że jesteśmy na dwóch biegunach. Ona jest kobietą, wierną fanką wielokrotnie czytającą cykl, chociaż z samym fantasy nie jest zaznajomiona aż tak bardzo. Z kolei ja jestem facetem, który cykl dopiero poznaje i emocje dopiero się pojawią, a fantasy czytam bardzo często, bo na co dzień czytam najwięcej fantastyki. Wpadliśmy więc na pomysł, żeby skonfrontować swoje wrażenia na temat konkretnych składowych książki i w taki o to sposób dzisiaj jest nietypowo, bo ruszamy z cyklem Damsko-męskim okiem i wspólnie opisujemy tom Harry Potter i Komnata Tajemnic. Zobaczcie, co z tego wyszło. ;)\nKontynuacja przygód dwunastoletniego chłopca z blizna w kształcie błyskawicy. Harry po narażeniu się wujostwu Dursley'ów przenosi się do domu Rona, gdzie nie ma mugoli tylko czarodziejska rodzinka, z którą miło spędza wakacje. Trzeba jednak wracać do szkoły, wiec Harry, Ron i Hermiona ponownie się spotykają. Ale już od początku zaczynają się dziać niepokojące rzeczy. Do Harry'ego przemawia dziwny głos nie wiadomo skąd, który słyszy tylko on. Pojawił się potwór, który grasuje po szkole siejąc strach i spustoszeni, a nikt nie potrafi go odnaleźć i unicestwić. Dochodzą niepokojące pogłoski, że pochodzi on z Komnaty Tajemnic, którą stworzył Slytherin, i która oczekuje na dziedzica, który miałby ją otworzyć. Wszyscy obawiają się, że może znajdować się tam coś jeszcze gorszego. Zgredek zdaje się wiedzieć, co się tam kryje i próbuje pozbyć się Harry'ego z Hogwartu. Na domiar złego młodzi bohaterowie dowiadują się nagle o mrocznej przeszłości Hagrida...\nAsia: No cóż, nie da się ukryć, że drugi tom z serii jest moim najmniej ulubionym. Jeśli zapytacie czemu, szczerze odpowiem - nie wiem. Po prostu. Sam pomysł na motyw Komnaty Tajemnic jest oczywiście bardzo w porządku, jednak końcowe wydarzenia mnie kompletnie nie porwały. Nie chcę zdradzać za dużo fabuły, bo nie o to chodzi w recenzji (chociaż pewnie KAŻDY z Was oglądał wersję filmową, bo jest chyba najbardziej popularna), jednak postać Bazyliszka według mnie, nigdy w książce nie powinna się znaleźć.\nKamil: Drugi tom zaczyna się całkiem zabawnie z Dursley'ami i rodzinką Rona, czyli Weasley'ami. Ale wydaje się być taką częścią przejściową, mostem między jednym brzegiem, a drugim. Spoiwo, które łączy pierwszą naprawdę fajną część z trzecią, która u wielu osób jest najbardziej lubiana. Ja co prawda dopiero to mam przed sobą, ale mam takie właśnie przeczucie. Także ta część chociaż dobra i poprawna to jednak tylko tyle. Bez szału. Coś się dzieje, towarzyszy mi tu jeszcze silniejsze uczucie niż w Kamieniu filozoficznym, że kiedyś już coś podobnego czytałem/oglądałem i nie robi to na mnie wrażenia.\nAsia: Jak dla mnie, to zdecydowanie pościg Harry'ego i Rona za pociągiem! Latający samochód pana Weasley'a; magicznie przerabiany na milion sposobów + dwoje średnio rozgarniętych dwunastolatków...Śmiechu co niemiara, a i wrażeń sporo ;). No i Snape otwierający im wrota Hogwartu... Coś bezcennego, strzał w dziesiątkę.\nKamil: To było fajne i o tym właśnie wspomniałem wyżej, ale moim zdaniem najlepsza była walka gryfonów ze ślizgonami, którzy mieli najlepsze miotły. Scena poświęcenia Harry'ego, które się skończyło złapaniem znicza i bolesnym upadkiem na ziemię, co pogruchotało mu kości, bardzo mi się podobało. Co prawda ja bym to na jego miejscu zrobił lepiej i bez upadku, ale Harry to nie Ciastek (mógłby ze mną porobić trochę aerobów), więc się połamał i tyle :D W każdym razie - poświęcenie jednostki dla dobra ogółu, odwaga, wariactwo, ryzyko, to jest to, co lubię i cenię w książkach.\nAsia: Już się tak nie chwal swoją formą fizyczną; Harry to ciapa, na siłkę nie chodzi! Ale fakt, liczy się poświęcenie :D.\nKamil: Hehehe, no fakt, mistrz akrobacji to on nie jest, ale z drugiej strony, gdybym ja z nim stanął w czarodziejskie szranki to pewnie on byłby górą. Chociaż kto wie, może ja też mam w sobie nieodkryty jeszcze talent czarodziejski, mimo iż rodzice to mugole. :P\nNajlepsza i najgorsza postać książki\nAsia: Może zacznę od postaci najgorszej... Lockhart. Wiadomo. Człowiek tak irytujący, że aż brakuje słów; samochwała jakich mało, laluś, cwaniak, lowelasik... Aż momentami miałam ochotę trzepnąć się książką w głowę; co to ja czytam! I jak na te jego przechwałki lecą wszystkie dziewczątka, w tym moja najwspanialsza bogini mądrości - Hermiona! - no szok! Ale swoją drogą, blondwłosy Gilderoy Lockhart ubarwił ten drugi rok nauki, nie można mu tego odmówić, lekcje OPCM były nadzwyczaj zabawne.\nCo do postaci tej najlepszej... W tej części najbardziej zadowolił mnie (Boże, jak to brzmi!) Dumbledore. On i Fawkes zdecydowanie zagrali dla mnie tu pierwsze skrzypce; swoją wiarą w Harry'ego, dobrą radą, oddaniem, pomocą.\nKamil: No nie gadaj? Nie podobał Ci się Kawaler Orderu Merlina i Najbardziej Czarujący Uśmiech? :D Mnie też denerwował Gilderoy Lockhart, bo nie lubię takich wymodelowanych i zadufanych w sobie lalusiów, którzy więcej mówią niż robią. Lockhart w istocie mówił dużo o odwadze i samych pozytywnych cnotach czarodzieja, a gdy nadeszła odpowiednia chwila wykazania się to gdzieś nagle to wszystko się ulotniło. Biłbym go laciem po głowie tak, że aż by iskrzyło! Irytował mnie też bardzo młodziutki Colin Creevey, który ciągle naprzykrzał się Harry'emu prosząc ciągle o fotki, autografy, wypytując co u niego itp. Na miejscu Pottera pewnie zamieniłbym go w kamień i rzucił do jakiegoś głębokiego jeziora...\nMówisz, że zadowolił Cię na oko mający 100 lat dziaduś? Hm.....Ciekaw jestem jak to skomentują inne osoby.:D Mi najbardziej odpowiadał Harry. W tym tomie wyraźnie pokazał swoje najważniejsze cnoty jak odwaga, zaradność, zdecydowanie, umiejętność wykorzystywania swoich talentów (np. mowy wężów, którą przypadkiem się posłużył w pierwszej części). Mimo iż niewiele minęło, odkąd pojawił się w szkole czarodziejów, radzi sobie i to całkiem nieźle. Sieroty w książkach ogólnie jakoś radzą sobie lepiej niż bohaterowie z dobrych domów itp. A tu sierota z nie byle jakiej rodziny, bo przecież czarodziejskiej. Ciekaw jestem czy waz z kolejnymi tomami będzie robił na mnie coraz lepsze wrażenie, czy może wręcz przeciwnie zrobi się aż tak bardzo pomocny, dobry i uczynny, że aż mdły. Liczę, że pokaże też pazur. ;)\nAsia: Ty już o moje gusta nie martw; stary Dumb jest ideałem i koniec!\nKamil: Jest mądry, inteligentny i bardzo doświadczony życiowo - to na pewno. Stary. Ale i tacy coraz częściej pojawiają się w mediach z 20-letnimi pięknościami. No dobra, nie będę się już czepiał, bo prawdę mówiąc sam lubię bardzo tą postać, właśnie za te atrybuty, o których wspomniałem. :)\nAsia: I znowu zacznę od tych gorszych rzeczy. Minusem jest dla mnie na pewno ten przeklęty Bazyliszek, cała otoczka dziennika Ridle'a, choć z drugiej strony (i teraz płynnie przechodzę do plusów), fakt dowiadywania się przez Czytelnika więcej na temat przeszłości Sami Wiecie Kogo... To naprawdę dobry, udany zabieg. Cała książka jest dobra, choć wiedząc jak wyglądają kolejne części (Ciacho ma to wszystko jeszcze przed sobą, czego naprawdę mu zazdroszczę! Tych emocji, adrenaliny, napięcia, aaaj!), to TA jest jedną z najsłabszych. Pod kątem stylu, akcji; nie wiem, może to przez to, że bohaterowie są jeszcze tacy... Dziecinni?\nKamil: Też bym powiedział, że ta dziecinność, skądinąd u Harry'ego już gdzieś tam zacierająca się, jest jeszcze nadal bardzo widoczna u innych bohaterów. Dlatego ostrze sobie pazur na kolejne tomy, które są podobne bardziej poważne i mroczne. Zobaczymy. Nie podobała mi się też ta akcja z dziennikiem, Ginny, bazyliszkiem. Komnata tajemnic też na mnie wrażenia nie zrobiła. Dzieje się niby sporo, ale jakoś to tak przelatuje przez umysł i nie robi wrażenia. Ale za to za plus uważam wątek z dziedzictwem Slytherina. Nie zaskoczyło się to trochę? Że ktoś tam ma jakieś powiązania, mimo iż jest Gryfonem itp.\nAsia: Ja wiem już z dalszych tomów, ile jeszcze Harry ma powiązań z Lordem Voldemortem, więc nie będę Ci uprzedzać faktów, jednak sam się później przekonasz, że cała seria (jak się okazało) jest przemyślana od początku do samiuteńkiego końca! :)\nKamil: Na to liczę! I oby tom trzeci mnie oczarował. Potem na kolejne tomy to ja już się będę rzucał jak Reksio na szynkę!\nAsia: "(...) to nasze wybory ukazują, kim naprawdę jesteśmy, o wiele bardziej, niż nasze zdolności".\n"(...) nawet najlepsi z nas powinni czasami liczyć się ze słowami".\nKamil: Oo, ja zanotowałem tylko jeden i to jeszcze pojawił się na samym końcu książki i u Ciebie. :P\nA powiedział to profesor Dumbledore, którego również cytowałem recenzując pierwszą część i tak sobie myślę, że chyba w każdej książce jakaś mądra sentencja czy myśli wyfrunie ze strony tej postaci.\nAsia: Wspominałam, że Dumbledore to ideał? No właśnie. :D\nAsia: Druga część z serii to ta moja najmniej ulubiona, więc cóż mogę powiedzieć. Jest dobrze, pani Rowling trzyma poziom, jednak wiem, że stać ją na dużo więcej; kolejne tomy są po stokroć lepsze, mocniejsze, dojrzalsze, bardziej mroczne, owocne, intensywne!\nKamil: Krótko i zwięźle. Szału nie ma. Harry Potter i Komnata Tajemnic podobał mi się ciut mniej niż Harry Potter i Kamień Filozoficzny, głównie za ten średni wątek z potworem, dziennikiem i ogólnie mnogością scen, które nie robił na mnie wrażenia. Jednak kreacje postaci, rozwijający się Harry, coraz więcej tajemnic, które będę odkrywane dalej, i dopracowanie dają powody, aby wierzyć, że w kolejnych tomach będzie lepiej. No i Twoje zdecydowane zapewnienie. Niedługo się za to zabieramy. ;)\n1.Harry Potter i Kamień Filozoficzny\n2.Harry Potter i Komnata Tajemnic\nI jak nam to wyszło? Podoba się? :)\nEtykiety: Damsko-męskim okiem o..., fantasy, Harry Potter, Joanne Kathleen Rowling, recenzje, Wyd. Media Rodzina\nJoanna Rysiewicz 23 marca 2016 08:09\nNo powiem Ci jedno: dziękuję! :)\nRównież dziękuję. Udało się wspólnie. :)\nKarina Czyta 23 marca 2016 08:28\nJa też najmniej lubiłam zawsze ten drugi tom (, chociaż i szósty mnie nieźle wynudził, ale o tym nie wspominam, bo to jawne wystawienie się na potterheadowski lincz) szczególnie, gdy chodzi o ekranizację. Kawaler Orderu Merlina i Najbardziej Czarujący Uśmiech był irytujący, bazyliszek jakoś nie przypadł mi do gustu, Ginny (której bardzo nie lubię) było tu najwięcej. No nie. W każdym razie bardzo fajny pomysł na recenzję tej książki, bo kolejnej, przeciętnej, na pewno bym nie przeczytała. A tę waszą, już tak. Liczę na to, że i przy kolejnych tomach połączycie siły i napiszecie coś razem. :)\nJoanna Rysiewicz 23 marca 2016 09:47\nWłaśnie dlatego ten cykl chcemy pociągnąć w ten sposób, bo zwykłych recenzji, już pewnie i sami byśmy nie napisali/ nie przeczytali bo ich nadmiar aż przytłacza w Internetach :). A tak to zawsze coś innego :). Na wesoło!\nCiacho 23 marca 2016 12:04\nDokładnie. Kolejne recki HP to tylko kropla w morzu, która nijak by się nie wyróżniała. A tak, chociaz nieco bardiej oryginalnie. :)\nKarina: Na pewno będą kolejne. ;)\nKyou 23 marca 2016 09:23\nAż nabrałam ochoty na powtórkę Harry'ego, cholera :D ja osobiście uwielbiam wszystkie trzy pierwsze tomy i ostatni tak najbardziej :D Właśnie to, że bohaterowie są jeszcze tacy dziecinni do mnie przemawia. Wiadomo, póżniej dorastają i w ogóle, ale lubię ich tą początkową niewinność i niewiedzę :D\nDumbledore'a kocham, jednak osobiście to mi serce skradł Snape :D\nNastępne tomy też będziecie recenzować dalej? Bo ja jestem bardzo za :D\nCiacho 23 marca 2016 12:06\nByć może jakbym czytał będąc znacznie młodszy odebrałbym to również znacznie lepiej. Ale mimo wszystko jest dobrze. :)\nSnape chyba będzie tą postacią, która z negatywnej przejdzie w pozytywną. Tak się domyślam. Ale zobaczymy. :)\nBędziemy, będziemy. Planujemy cały cykl do końca tak poprowadzić. :)\nKyou 23 marca 2016 19:01\nNic się nie domyślaj, bo to nie takie czarno-białe :p\nA to się ciecham <3\nCiacho 23 marca 2016 21:36\nNiemal jestem pewny, ale filmów nie widziałem, więc to tylko domysły. :)\nKyou 23 marca 2016 22:21\nGdzie Ty żyłeś? :D pod kamieniem? :D\nCiacho 23 marca 2016 22:55\nNie kreciło mnie to w ogóle. Poza tym, gdzieś tam miałem w świadomości, że będę musiał przeczytać, więc wolę filmów nie oglądać. ;)\nKyou 24 marca 2016 03:55\nCoś w Twoim rozumowaniu ma sens :D\nMarta Cecelska 23 marca 2016 09:31\nByłam w pierwszych chwili u Aśki i u niej przeczytałam cały post, więc pozwól, że tutaj się jedynie powtórzę!\nJak prawdziwy dialog! :D\nI co? To teraz Więzień Azkabanu, prawda? :D\nTo akurat mój ulubiony tom - aż jestem ciekawa, jak u Was!\nBo i u mnie... Komnata Tajemnic mnie nie porwała ;/\nCzegoś tej książce brak, ponieważ nie znam osoby, która by ją wychwalała pod niebiosa...\nTakich rozmów powinno być więcej na blogach! Bo to naprawdę super sprawa! Może rozpoczniecie małą rewolucję! :D\nEj... ale mam ochotę na powrót do Hogwardu! :3\nCiacho 23 marca 2016 12:09\nNie ma problemu, tego się spodziewałem, że będą osoby niektóre wchodziły i tu, i tu. Czytać 2 x nie ma sensu, ale dziękuję za szacunek i docenienie wpływu obojga nas, robiąc wpis u Asi i u mnie. :)\nTak, Więzień Azkabanu, ale musimy jeszcze ustalić z Aśką kiedy. Ona ma swoje zobowiązania recenzenckie, ja też, więc musimy dojść do porozumienia, żeby zacząć czytać w jednym czasie. :)\nKomnata słabsza, ale nie nastawiałem się na szał, bo fan Hp pisze, że od 3-4 zaczyna się robić najlepiej. :)\nDziękuję bardzo. Będziemy się starać, żeby pojawiały się kolejne tego typu recki i wyglądały jeszcze lepiej. :)\nMichał Bujak 23 marca 2016 11:25\nŚwietny pomysł z tym damsko-meskim spojrzeniem. Ja HP czytałem w podstawowce i mi sie osobisce "Komnata" bardzo podobała. Jednak trzeba pamietac, ze mialem wtedy 12 lat :D. Jedynym minusem był dla mnie troche przydlugi fragment, za nim dotarli do Hogwartu. "Insygnia smierci" uwazam za najsłabszą ksiazke cyklu. Podczas mojej przerwy w "blogowaniu" myślałem o tym, zeby sięgnąć i odswiezyc sobie HP. Dobrze, ze tego nie zrobilem bo bysmy sie dublowali i troche za duzo byloby tego HP w blogosferze :D. Moze wroce do pomysł u w przyszlym roku ;). W kazdym razie czekam na recenzje "Wieznia z Azkabanu" :).\nCiacho 23 marca 2016 12:10\nDzięki. Widziałem coś podobnego kiedyś w magazynie Literadar, ale nikt nigdy na żadnym blogu niczego podobnego nie robił. Widziałem damsko-damski, męsko-męski i odnośnie jednej książki, a nie serii, więc może wyszło nam to całkiem oryginalnie. :)\nDaria S 23 marca 2016 16:15\nPodoba się i to bardzo! Nie chcę się powtarzać, bo zostawiłam już komentarz u Asi (zapraszam do przeczytania;), ale tutaj jeszcze raz wspomnę, zdecydowanie będziesz się rzucał na kolejne tomy jak Reksio na szynkę;) Jak ja lubię ten tekst! ;)\nCiacho 23 marca 2016 18:16\nCieszy mnie, że Ci się podoba. :)\nŁukasz Marciniak 23 marca 2016 17:59\nNo ekstra mieliście pomysł! Wykonanie pierwsza klasa! :D Teraz takie zawsze będą recenzje? :D\nMusielibyśmy chyba mieszkać pod jednym dachem. :P Wszystkie z HP tak będą wyglądały. ;)\nŁukasz Marciniak 23 marca 2016 19:07\nWidzisz jakąś przeszkodę? :P Nie no żartuję :) Domyślam się, że to nie były krótkie konsultacje w sprawie tej recenzji :)\nJoanna Rysiewicz 23 marca 2016 20:47\nOrka na ugorze! :D\nNie no, gorąca linia na mailu :D\nEeej chyba mam coś do powiedzenia gdzie mieszkam nie? ;p\nCiacho 23 marca 2016 21:38\nŁukasz: Nie, nie były. Poza tym zgranie w czasie z czytaniem i potem pisaniem. To nie trwało tak szybko. ;)\nAsia: Hahaha, jak gorąca linia? Piszą Ci prywatne wiadomości na temat tego posta czy mówisz o powiadomieniach o komentach?\nNo chyba masz, tak sądzę. :)\nJoanna Rysiewicz 23 marca 2016 22:21\nMówię o naszych rozmowach na mailu, że ciągle coś się działo ;D\nCiacho 23 marca 2016 22:56\nA, ok, nie zrozumiałem. :)\nAlannada 23 marca 2016 19:01\nFajny pomysł z takim pisaniem oponii „na dwa głosy”\nWioleta Sadowska (awiola) 23 marca 2016 19:10\nFajny pomysł na cykl. Chcę więcej. Kiedy ja czytałam tę książkę, kupę lat temu!\nCiacho 23 marca 2016 21:39\nI dostaniesz, ale to już w kwietniu. :)\nJudyta Z 23 marca 2016 22:17\nŚwietnie wyszło, tylko fajnie by było, gdybym coś rozumiała ;) Nie czytałam Harry'ego i jakoś mnie nie ciągnie...\nJednak pomysł na recenzje niesamowity :D\nMarta Pyznar 24 marca 2016 06:54\nPomysł na recenzję bardzo oryginalny. Ja się zatrzymałam na trzecim tomie Pottera. Podoba mi się ale nie na tyle by czytać kolejne.\nCiacho 24 marca 2016 11:00\nDziękuję. Ja właśnie liczę, że ten 3 mnie tak mocno zachęci, że będę myślał o kolejnych, kiedy już będę mógł przeczytać. :)\nKatarzyna Chojecka 24 marca 2016 07:04\nFajnie Wam to wyszło :) I widzę, że sumiennie śmigasz przez HP, może naprawdę uda Ci siędo końca roku skończyć cały cykl? :)\nCiacho 24 marca 2016 11:01\nDzięki, cieszy mnie to. :) Ano, może i się uda. Trzeba z Aśką obgadać. :) Ale teraz mam serię fantasy, jak ostatnio miałem 3 pod rząd sf, tak teraz z 5 fantasy. :P\nKatarzyna Chojecka 26 marca 2016 07:51\nOdmiana zawsze w cenie :P\nCiacho 26 marca 2016 13:04\nDżejEr Carmen 26 marca 2016 10:25\nAle fajny pomysł na wspólną recenzję i to jeszcze dwóch osób, który w różnym stopniu Harry'ego znają ;)\nTrzecia część jest świetna, bardziej lubię chyba tylko szóstą. Więc czekam na opinię, mam nadzieję, że też w takiej formie będzie recenzowana ;)\nDruga część mi się kojarzy z Aragogiem i z Lokhartem, którego również nie trawię, ale nie wygrał w konkursie na najbardziej irytującą postać serii, bo w piątej części pojawia się ktoś O WIELE GORSZY. Nie, nie chodzi o sami wiecie kogo...\nKomnta tajemnic była spoko, nie narzekłam ani trochę, ale jakoś też nie było żadnych fajerwerków. Trójka i szóstka bezkonkurencyjne :3 No i faktycznie bohaterowie dojrzewają, nie są już dziećmi, a nastolatkami i generalnie robi się ciekawiej.\nCiacho 26 marca 2016 13:05\nDziękuję. :) Ty też przyczyniłaś się do sięgnięcia szybciej po ten cykl przeze mnie. Ty, Kasia, Łukasz, Asia i jeszcze kilka innych osób, i coraz bardziej mnie nakręcacie na kolejne. :)\nDżejEr Carmen 26 marca 2016 14:15\nTo jeszcze przy okazji przemycę ponaglenia w kierunku sięgnięcia po Martina. Czytaj Pieśń Lodu i Ognia! ;)\nCiacho 26 marca 2016 14:39\nPrzyjdzie czas to będę czytał. Bądź spokojna. :)\nDżejEr Carmen 26 marca 2016 16:28\nOki, ale od czasu do czasu będę przypominała. Bardzo spokojnie oczywiście :P


Znajdź odpowiednie latarnie do swojego ogrodu | Piękne łazienki i kuchnie\nZnajdź odpowiednie latarnie do swojego ogrodu\nPiękne łazienki i kuchnie > web_cat > Rozwiązania energooszczędne > Znajdź odpowiednie latarnie do swojego ogrodu\nJeśli pragniemy cieszyć się naprawdę odpowiednim ogrodem który pod każdym możliwym względem mógłby spełnić wszelkie nasze oczekiwania, to koniecznie powinniśmy zatroszczyć się o całe mnóstwo różnych spraw które mogą mieć znaczny wpływ na związane z tym wyniki. Do tych najważniejszych z nich z pewnością zalicza się zakup odpowiedniego oświetlenia – całe mnóstwo ludzi nawet nie wie o tym, jak ogromne znaczenie mogą mieć takie rzeczy. Przede wszystkim odpowiadają one za naszą wygodę, ponieważ bez odpowiedniego oświetlenia nie moglibyśmy korzystać z naszego ogrodu zawsze wtedy, gdy tylko tego chcemy.\nOprócz tego jest to bardzo istotny element całego wyglądu wszystkich miejsc tego typu, zatem jeżeli zależy nam na czymś cechującym się faktycznie atrakcyjnym stylem, to musimy spędzić nad tym trochę czasu.\nZobacz tutaj, sprawdź ofertę naszej firmy a z całą pewnością znajdziesz coś interesującego. Mamy bardzo atrakcyjne stawki, zatem nie będziesz żałować!\nObecnie w sklepach możemy znaleźć zarówno interesujące lampy stojące ogrodowe jak i całe mnóstwo innych odmian takich rzeczy. Jak najbardziej warto więc podejść do tego z jak najwyższą uwagą, gdyż dzięki tak szerokiemu ich wyborowi z pewnością będziemy w stanie wybrać spośród nich coś faktycznie odpowiedniego.\nInteresującą propozycją – i to z kilku różnych powodów – mogą tutaj być specjalne lampy solarne ogrodowe (jasne lampy solarne ogrodowe). Przede wszystkim nie są one zbyt kosztowne w utrzymaniu, bo korzystają w swoim działaniu z energii słonecznej. Korzystanie z nich jest ponadto bardzo wygodnym rozwiązaniem, a ponadto mogą one naprawdę ciekawie prezentować się w praktycznie każdym ogrodzie. Rzecz jasna, aby móc osiągnąć za ich pomocą w stu procentach zadowalające rezultaty trzeba także odpowiednio zaplanować samo ich rozmieszczenie. Jest to jednak kompletnie indywidualna rzecz, ponieważ wszystko zależy tutaj nade wszystko od charakteru danego ogrodu oraz tego, w jaki tak właściwie sposób chcielibyśmy go urządzić. Niezwykle interesującym pomysłem jest na przykład ustawienie takich lamp wzdłuż ścieżek biegnących przez nasz ogród ( otoczaki, otoczaki w ogrodzie, otoczaki białe, otoczaki czarne, kamienne otoczaki, otoczaki kamienne cena, kamieni otoczaki, mozaika kamienna otoczaki białe, otoczaki kamienna góra, mozaika kamienna otoczaki galeria, otoczak kamienna kora, otoczaki czarne szlifowane, otoczaki czarne cena, otoczaki czarne poznań, czarne otoczaki mozaika, czarne otoczaki w ogrodzie, otoczak czarny cena, kamienie otoczaki czarne, otoczak czarny polerowany, otoczak czarny szlifowany, otoczaki białe cena, otoczaki białe w ogrodzie, otoczaki białe duże, otoczak biały aranżacje, otoczaki białe cięte, otoczak biały cena, otoczaki białe do ogrodu, otoczak biały duży, otoczak biały do ogrodu, otoczak biały hurt, otoczak kwarcowy biały, otoczak kwarcytowy biały, białe kamienie otoczaki, kamienie otoczaki białe cena, otoczak biały marmur, otoczak biała marianna, otoczaki białe najtaniej, otoczaki nowa biała, otoczak biały najtaniej, otoczaki ogrodowe białe, otoczaki białe producent, otoczak biały producent, otoczak biały polski, otoczak biały pochodzenie, otoczak perłowy biały, otoczaki białe tanio, otoczak biały tanio, otoczak biały tona, otoczak biały w ogrodzie, otoczaki w ogrodzie aranżacje, otoczaki w ogrodzie galeria, otoczaki w ogrodzie zdjęcia, kamienie otoczaki w ogrodzie, otoczaki granitowe w ogrodzie, co pod otoczaki w ogrodzie, jak wykorzystać otoczaki w ogrodzie, białe otoczaki w ogrodzie, aranżacje z otoczaków w ogrodzie ).\nPonadto sporą popularnością cieszą się też specjalne latarnie ogrodowe (zalety lamp stojących ogrodowych). Kosztują one o wiele mniej niż wydaje się z pozoru, a z drugiej strony niewątpliwie będziemy mogli w ciekawy sposób urozmaicić dzięki nim swój ogród. Zdecydowanie warto w takim razie zainteresować się tymi rzeczami nieco bliżej, ponieważ z czystym sercem możemy stwierdzić, że jest to jedna z najistotniejszych spraw dla dosłownie każdego, kto chce urządzić faktycznie satysfakcjonujący dla siebie ogród.


Tagi: Zarobki - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nArtykuły do tagu: Zarobki\nNauczyciele wznawiają strajk\nNauczyciele znów strajkują. Tym razem protest ma być jednak inny niż ten wiosenny. Szkoły nie będą zamknięte, więc rodzice nie muszą obawiać się o swoje dzieci. Nauczyciele chcą pokazać istotne kwestie dotyczące ich pracy. Zdecydowali się więc na strajk włoski.\nPiotrków Nauczyciele Protest Strajk Włoski Znp Ziółkowska Szkoła Oświata Edukacja Zarobki Problem\nNauczyciele z prawie wszystkich szkół w Piotrkowie w sporze zbiorowym z dyrektorami\nNauczyciele z ponad 90% placówek oświatowych z Piotrkowa Trybunalskiego i powiatu piotrkowskiego pozostają w sporze zbiorowym z dyrektorami szkół. W tych szkołach zostanie zorganizowane referendum, które pokaże, ilu z nich rzeczywiście poprze strajk. Ten miałby się rozpocząć 8 kwietnia.\nPiotrków Edukacja Strajk Nauczyciele Podwyżka Zarobki Znp\nGłośna wypowiedź ministra Gowina (na zdjęciu) o tym, że "nie zawsze starczało mu do pierwszego", skłoniła do dyskusji dotyczącej zarobków polityków. Także tych lokalnych.\nPolska Piotrków Zarobki Polityka Radny\nProstytutki w Piotrkowie zarabiają najmniej\nO tym, że w Piotrkowie Trybunalskim mamy najniższe średnie zarobki już wiemy. Informował o tym kilka tygodni temu GUS. Powstał kolejny raport. Firma zajmują się doradztwem w dziedzinie zasobów ludzkich wyliczyła, że prostytutki z naszego miasta zarabiają najmniej w Polsce, bo niespełna 130 zł za godzinę.\nPolska Piotrków Raport Prostytucja Zarobki\nCzy nauczyciele zarabiają za mało?\nMinister edukacji Anna Zalewska zapowiedziała, że od 2018 roku nauczyciele będą mogli liczyć na podwyżki. W ciągu trzech lat ma to być 15%. Tymczasem w tym roku stawki wynagrodzeń dla pracowników pedagogicznych wzrosną o 1,3% z tytuły waloryzacji. Zdania wśród Polaków na temat wynagrodzeń nauczycieli są podzielone: jedni twierdzą, że zarabiają za dużo, inni wręcz przeciwnie. Dzieci i młodzież powinna edukować dobrze zarabiająca kadra.\nEdukacja Zarobki Wynagrodzenia\nZarobki w instytucjach kultury... szczęka (niektórym) opada\nRadny Rady Miasta Piotrkowa zastanawia się nad dysproporcjami w zarobkach pracowników instytucji kultury. Piotr Gajda z Prawa i Sprawiedliwości przedstawił zarobki pracowników merytorycznych z poszczególnych jednostek.\nPiotrków Rada Miasta Zarobki Muzeum MOK OSiR Biblioteka\nZgodnie z ustawą budżetową prezydent miasta nie może zarabiać więcej niż 12 300 zł brutto miesięcznie. Ale jedni zarabiają niecałe 9000, a inni ponad 12000 zł. A ile naprawdę powinni?\nPiotrków Prezydent Zarobki Rada Miasta\nKrzysztof Chojniak na liście najlepiej zarabiających\nPrezydent Piotrkowa Krzysztof Chojniak znalazł się w gronie najlepiej zarabiających polskich polityków i samorządowców w Polsce. Listę przygotowała „Gazeta Wyborcza”.\nPiotrków Prezydent Zarobki


Gianluigi Buffon podpisze kontrakt z Paris Saint-Germain Piłka nożna - Sport.pl\nDW 06.07.2018 08:17\nGianluigi Buffon jest o krok od podpisania kontraktu z Paris Saint-Germain. Były piłkarz Juventusu ma podpisać roczny kontrakt, w którym ma zostać zawarta opcja przedłużenia umowy o kolejne dwanaście miesięcy.\nLegendarny włoski bramkarz zakończył swoją przygodę z Juventusem 1 lipca 2018. W Turynie grał przez 17 lat, ale pod koniec swojej kariery zdecydował się na zmianę otoczenia. - Byłem przekonany, że zakończę karierę, ale otrzymałem ciekawą propozycję - mówił na swojej pożegnalnej konferencji Buffon.\n40-latek nie czuje się wypalony. Jest gotów do gry. Do gry na najwyższym poziomie. - Cały czas obawiałem się, że dojadę do mety z popsutym silnikiem, ale tak się nie stało. Jestem dumny z formy w wieku 40 lat - zaznaczył były reprezentant Włoch.\nOficjalna prezentacja Buffona jest zaplanowana na poniedziałek (09.07.2018).\nSprośne nagranie z udziałem Krychowiaka. Celia przesadziła\nNeymar walczy o działkę w Rosji\nZero litości dla Lewandowskiego po MŚ


Botki damskie na płaskim obcasie. Rewelacyjne długie sznurówki nadają oryginalny charakter i nietuzinkowy wygląd. Solidna podeszwa z protektorem zapewnia komfort podczas chodzenia oraz świetną izolację od podłoża. Mają suwak po wewnętrznej stronie ułatwiający zakładanie. Wykonane są ze skóry ekologicznej, a wnętrze ocieplone jest futerkiem. RozmiarDługość wkładki 3623 cm3724 cm3824,5 cm3925...


Fotobudka na imprezie – Twoje centrum informacji\nFotobudka na wesele opinie zbiera świetne, należy przyznać, że sporo osób ocenia ją bardzo pozytywnie. Wiadomo jak to należy jest na weselu, ludzie są pijani, jest ichniejszym bardzo dużo, szukają sposobu na to, aby się pobawić, a taki sposób jest naprawdę fajny. Dlatego też poszukując atrakcji na imprezę polecam się zastanowić nad takim wyjściem. Fotobudka wynajem jest w tym momencie modna i można ją wynająć dosłownie zawsze. Wystarczy tylko zadzwonić w właściwe miejsce i umówić się na dostarczenie budki w odpowiednie miejsce o stosownej godzinie. Dzięki temu będziemy mogli wzbogacić naszą imprezę o coś, co na 100 procent spodoba się gościom. Amatorskie zdjęcia to świetna pamiątka i to wręcz na kompletne życie. Ludzie bardzo chętnie trzaskają sobie zdjęcia podczas takich imprez. Robienie takich imprez w wielu sytuacjach wiąże się z obowiązkiem dostarczenie atrakcji tym osobom na tej imprezie, a w tym momencie wiadomo, że trudno jest dostarczyć. Dlatego ludzie coraz w większości sytuacji szukają możliwości na to, ażeby zaskoczyć swoich gości w jakiś sposób.\nWięcej informacji: fotobudka na wesele opinie.\n21 marca, 2016 at 3:36 pm


Stopa jest niezwykłym organem. Stopy używamy przez cały dzień, stoimy na nich, wpychamy w ciasne skarpety lub w źle dopasowane buty. Co więcej, są one podatne na różnego rodzaju deformacje i zniekształcenia, takie jak płaskostopie czy stopa końsko-szpotowata.\nPłaskostopie charakteryzuje się tym, iż wewnętrzna część podbicia stopy zamiast mieć kształt łuku przylega do podłoża. Obecnie nie ma określonego stopnia wygięcia stopy, które można by było określić jako prawidłowe.\nPłaskostopie może powodować u dziecka ból stopy oraz dolegliwości w innych częściach ciała, zwłaszcza w okolicy kończyn dolnych i krzyża. Co więcej, dziecko może uskarżać się na ból w czasie chodzenia i biegania, a sposób w jaki się porusza może wydawać się niezgrabny.\nLeczenie płaskostopia nie jest koniecznością chyba, że dziecko ma problemy z poruszaniem się lub uskarża się na stały uciążliwy ból.\nGłówną formą leczenia płaskostopia jest noszenie przez dziecko obuwia korekcyjnego, które posiada specjalną wkładkę z uwypukleniem. Warto również zwrócić się do lekarza, by zalecił twojemu maluszkowi specjalne ćwiczenia korekcyjne.\nStopa końsko-szpotowata jest wrodzonym schorzeniem, które objawia się tym, że jedna lub dwie stopy są skręcone do wewnątrz i w dół. Istnieją również przypadki, że stopy dziecka są skręcone w przeciwnym kierunku.\nW przypadku tego schorzenia konieczna jest konsultacja z chirurgiem ortopedą. Warto również poprosić lekarza, by nauczył cię technik masażu, które pozwolą skorygować schorzenie. W czasie wykonywania masażu zaleca się stosowanie maści z arniki.\nW niektórych przypadkach, aby wyeliminować deformację konieczne jest noszenie przez dziecko szyn korekcyjnych. Jednak nie zawsze jest to wystarczające, czasami konieczna jest operacja.


Szkoła w Stojadłach - Patriotyzm przedszkolaka\nOdwiedziło nas: 227059\nJuż od najmłodszych lat powinno się wpajać dziecku szacunek i umiłowanie do Ojczyzny. Najlepiej poprzez zabawę, odkrywanie nowych, ciekawych rzeczy czy teżwspólne celebrowanie świąt, nie tylko narodowych. Oczywiście dzieci uczą się patriotyzmu w przedszkolu, szkole, ale to dom rodzinny - rodzice i jego najbliższe otoczenie jest dla dziecka jego „Małą Ojczyzną”, gdzie poprzez obserwację i naśladowanie uczy się postaw patriotycznych.\nJak pokazać dziecku jak być patriotą ? W bardzo prosty sposób:\nWywieś flagę biało-czerwoną i porozmawiaj z dzieckiem, wyjaśnij dlaczego akurat dzisiaj wywieszasz flagę np.: 2 maj Święto Flagi. 3 maj Święto Konstytucji 3 maja, 11 listopad Święto Niepodległości itp.\nPokaż dziecku stare albumy, fotografie, rozmawiaj z dziećmi o rodzinnych korzeniach, spróbujcie wspólnie zbudować drzewo genealogiczne swojej rodziny. Opowiadaj dziecku rodzinne historie i ciekawości z życia przodków, niech również dziadkowie będą skarbnicą takich rodzinnych opowieści.\nPomóż dziecku poznać jego najbliższe miejsce zamieszkania !\nDla dziecka dom i najbliższe otoczenie jest jego małą Ojczyzną. Przedszkolak nie będzie postrzegał Ojczyzny całościowo, a jako swoje najbliższe otoczenie. Dlatego to na rodzicach, ciąży obowiązek pokazania dziecku swojego miasta, wsi czy najbliższego regionu. Najprostszym sposobem są spacery i aktywne włączanie się w życie społeczności (na przykład uczestnictwo w różnych festynach, lokalnych imprezach, jarmarkach, uroczystościach).\nPoznawajcie wspólnie język ojczysty poprzez czytanie wierszy, bajek, legend, czy słuchanie piosenek np.:\n-Wiersz „Katechizm Polskiego dziecka” Władysława Bełzy,\n„Kto ty jesteś? Polak mały?...” Już trzy letnie dziecko, jest w stanie zapamiętać ten tekst, zwłaszcza gdy rodzic będzie pytał a dziecko odpowiadało.\n- Wiersz „Barwy ojczyste” Czesława Janczarskigo.\n- Bajka patriotyczna pt. „Polak mały”\n- Piosenka „ Jestem Polakiem”\n- Baśń „ Gniazdo białego orła”\nPoznawajcie symbole narodowe- flaga, godło, hymn\nBiało- czerwona flaga, wizerunek Orła Białego, to doskonałe wyjście do zabaw twórczych – plastycznych. Bo przecież flagą mogą być nasze dłonie, pomalowane na biało i czerwono i odciśnięte na kartce. Kartka papieru pomalowana do połowy farbą czerwoną, a następnie przyklejona do patyczka. Orzeł Biały może być wycinany i przyklejany na flagę itp. A „Mazurka Dąbrowskiego” warto uczyć od małego, najlepiej podczas świąt lub rozgrywek reprezentacji Polski.\n- Godło Poski\n- Mazurek Dąbrowskiego 1 zwrotka\nCelebrujcie rodzinnie Święta Państwowe\nBierzcie udział w wiecach, pokazach, marszach, Mszach Świętych np. 3 Maja, na Święto Niepodległości 11 listopada, ale również pamiętajcie o Dniu flagi – 2 maja czy religijne Wszystkich Świetnych – 1 listopada czy Boże Narodzenie. Zaopatrzcie się koniecznie we flagi, chorągiewki, kwiaty – symbole, które będą manifestowały waszą przynależność do Ojczyzny.\nOdwiedzajcie miejsca pamięci narodowej tj. cmentarze, pomniki, muzea\nWspólne spacery i długie rozmowy w ich trakcie mogą być ciekawą lekcją historii i patriotyzmu np.: Wizyta na Powązkach, spacer po Cytadeli czy choćby krótka refleksja przed Grobem Nieznanego Żołnierza albo pomnikiem pamięci w swoim mieście, na pewno pozostanie na długo w świadomości i pamięci dziecka. Kto wie, czy nie będzie to jedno z pierwszych wspomnień, dotyczących poczucia tożsamości ze swoją Ojczyzną.\nDzieci kochają przygody. Zresztą, któż ich nie uwielbia. Wycieczka może być wspaniałą przygodą i do tego niezapomnianą lekcją dla całej rodziny. Możesz zabrać dziecko do muzeum, które często mieszczą się w zamkach i pałacach. Możesz pokazać dziecku ruiny zamku, przy okazji opowiadając trochę historię tego miejsca. Jest wiele historycznie ważnych dla nas miejsc, które będą bardzo atrakcyjne dla dziecka, a nawet oferują wykwalifikowanych przewodników potrafiących przekazać dzieciom historię danego miejsca w sposób ciekawy, atrakcyjny i zabawny. Pozytywne emocje towarzyszące takim wycieczką skutecznie wpłyną na kształtowanie postaw patriotycznych u dziecka.\nJuż niedługo „Noc muzeów” i dobry moment by pokazać dziecku za darmo najciekawsze miejsca w Polsce. W tym roku z racji koronawirusa zostało przeniesione do drugą połowę września.\nPokaż dziecku Polskę\nWyjdź z dzieckiem na spacer do parku, lasu. Wyjedz w góry nad morze, pokaż rzeki a przede wszystkim piękne miasta. Warto pamiętać o tym, by wyrobić w dziecku postawę pełną szacunku i podziwu dla piękna naszej przyrody, opowiadać o jej różnorodności. Zwiedzając Polskę dziecko ma możliwość zobrazowania sobie jak wielka i piękna jest nasza Ojczyzna. Ułatwia to zrozumienie, że nasz kraj nie ogranicza się do naszego miejsca zamieszkania, co szczególnie dla małych dzieci jest trudne.\nMówienie o Polsce to także wycieczki krajoznawcze nie tyle samochodem co paluszkiem po atlasie, mapie, przewodniku. Pokaż dziecku jak wygląda kontur naszego kraju, gdzie znajdują się nasza stolica Warszawa, jakie są największe miasta i z czego słyną. Można również zaplanować wspólnie trasę wycieczki, wyjazdów rodzinnych co niewątpliwie będzie dla Wszystkich wspaniałą zabawą.\nJak widzicie wychowanie małego patrioty wcale nie jest takie trudne, wystarczy tylko pokazać dziecku w każdej dogodnej sytuacji jak być Polakiem. Zachęcam do zrobienia z dzieckiem pracy plastycznej z okazji zbliżających się świąt patriotycznych.\nflaga-polski-kolorowanka - Kopia.doc (45.50 KB)\ngodo-polski-kolorowanka-do-wyklejania-plastelina - Kopia.doc (1.74 MB)