Temat: Pracownia 08.05.16 12:35\nPomieszczenie to, choć nie imponuje wielkością, pęka w szwach od materiałów potrzebnych do wykonywania amuletów, sprowadzanych z najdalszych zakątków świata. Jest to część sklepu rzadziej odwiedzana przez klientów, panuje tu więc znacznie większy chaos, który zdradza korzenie właścicieli. Ściany niemal w całości zasłonięte są szkicami przedstawiającymi projekty talizmanów, tu i ówdzie można natknąć się na prototypy nowych amuletów. Blade światło bijące z zaplecza często widoczne jest w witrynach późną nocą, jeszcze długo po zamknięciu sklepu.\nTemat: Re: Pracownia 11.09.16 15:54\nSezon ślubów trwał w najlepsze, a wraz z nim sezon na szukanie odpowiednich podarków. Szczęście nie dopisywało Lilianie, która przewędrowała już prawie całą Pokątną i zwiedziła niezliczoną ilość sklepów w poszukiwaniu tego czegoś, co dla jej wychodzącej niedługo za mąż koleżanki ze szkolnej ławki byłoby jednocześnie miłą pamiątką, ale i użytecznym na nowej drodze życia przedmiotem. Co ostatecznie zwróciło jej uwagę na sklep Valhakisów? Połyskujący na eleganckiej, atłasowej poduszce medalion, ułożony w witrynie sklepowej, misternie zdobione łapacze snów czy może złoty szyld? Wiedziona dobrym przeczuciem, pchnęła drzwi wejściowe, lecz, ku jej zaskoczeniu, we wnętrzu sklepu nie spotkała żadnej pomocnej ekspedientki. Nie zamierzała rezygnować, była już praktycznie zdecydowana na zakup pierścienia z kamieniem księżycowym, a na dzisiejsze, do tej pory nieowocne zakupy straciła już aż nadto czasu. Pewnym krokiem ruszyła w kierunku pracowni, w której niechybnie można było znaleźć twórcę amuletów, lecz czy rozgardiasz, jaki tam zastała, dobrze o nim świadczył i na pewno zachęcał do zakupów?\nAsterion nie narzekał na brak roboty. Nowe zlecenia napływały niekończącym się strumieniem, a okoliczności wymagały od niego zaszycia się w pracowni. Sklep cieszył się niezachwianą renomą, a ze wszystkich zakamarków Londynu ściągali klienci, z których część szukała mniej oczywistych amuletów. Na odbiór jednego z takich artefaktów umówiona była na ten dzień młoda kobieta o złocistych puklach i rysach właściwych Afrodycie. Valhakis nie poznał jej wcześniej, zamówienie odbierała jego córka, chwilowo nieobecna w sklepie. Oko Ślepego leżało już zapakowane na stole pomiędzy wielobarwnymi minerałami i stosami kruszców. Wkraczająca do pracowni jak do siebie blondynka o magnetycznej urodzie niewątpliwie pasowała do enigmatycznego opisu klientki. Czy zmęczenie spowodowane przepracowaniem i niewątpliwy urok młodej kobiety mogły przytępić czujność Asteriona i przyczynić się do wręczenia jej nielegalnego przedmiotu?\nTemat: Re: Pracownia 13.09.16 16:08\nMoja ręka natrafia na pustkę i zastanawiam się, czy to dzieje się naprawdę. Sprawdzam dokładniej, jednakże palce wciąż nie wyczuwają znajomego chłodu metalu, a zaciskają się na płynnym powietrzu, uciekającym najmniejszą szczeliną. Skończyły się. Sprzedałem wszystkie.\nCzuję jak rozpiera mnie duma, radość i ogarnia prawdziwy entuzjazm, jaki nie dotykał mnie już od dawna. Bynajmniej nie wynika on z zachwytu nad efektami sprzedaży, z zauroczenia złotem, z jakże rozkosznej myśli o spłaceniu części długów i odcięciu kolejnego ogniwa od żelaznego łańcucha, oplatającego mą szyję.\nMotywuje mnie praca: świadomość zaszycia się w pracowni, by długie godziny pochylać głowę nad roboczym blatem, poświęcać wzrok i kaleczyć dłonie, żeby stworzyć niemalże nierzeczywisty przedmiot. O wykonanie prostszych amuletów mogę poprosić Nemesis, ale stęskniłem się za przelewaniem magii w abstrakcyjne formy. Tym się zajmuję, to właśnie kocham, a wymiana towaru za złoto... to najdalsza i najmniej ważna część procesu.\nOlśniony pięknem wpatruję się w półszlachetne kamienie, które wkrótce, poddane memu warsztatowi, utracą pierwotny kształt, stracą szlif, może wyblakną, a może rozbłysną zupełnie innym kolorem. Każdy klejnot poleruję samodzielnie, czystą szmatą nasączoną specjalnym eliksirem i dokonuję dokładnych oględzin, sprawdzając, czy rzeczywiście są bez jednej skazy. Nie mogą mieć pęknięć ani zadrapań, żadnego śladu na barwnej powłoce. Takie są bezużyteczne, nie nadają się na amulety, tracą swój potencjał skupiania magicznej energii. Od pracy odrywa mnie smuga światła, dobywająca się zza drzwi. Lekko uchylone zaczynają skrzypieć, gdy prostuję się na krześle, obdarzając przybyłą dziewczynę zaciekawionym spojrzeniem. Jest piękna, przebiega mi przez myśl, choć nie dorównuje mojej (czy mam prawo tak ją nazywać?) Miu. Złote loki i naturalny czar, niezwykła w swej pospolitości - czyż nie tak opisywała dziewczę Nemesis, wspominając mi o pewnej klientce? Z czarnomagicznymi przedmiotami obchodzę się jednak więcej niż ostrożnie - byłbym głupcem, wręczając kobiecie nielegalny artefakt, polegając wyłącznie na swych wyobrażeniach. Wstaję z miejsca, machnięciem różdżki porządkując przedmioty na roboczym blacie i podaję dziewczęciu dłoń, prowadząc ją wgłąb wnętrza.\n-Specjalne życzenia, madame? - pytam, widząc jej wzrok ślizgający się po półkach, zapełnionych niezbędnymi przyrządami oraz materiałami - służę pomocą. Valhakis - przedstawiam się, by wiedziała, z kim ma do czynienia. Jeśli w istocie ona poszukuje tego przedmiotu, może pozbyć się złudzeń i płaszczyka przyzwoitości. Jeśli nie... znajdę dla niej to, czego potrzebuje.\nstażystka w MM\nTemat: Re: Pracownia 20.09.16 23:29\nOd przynajmniej dwóch godzin przemierzałam kolorowe ulice Pokątnej. Był już wczesny wieczór, co o tej porze roku oznaczało, że słońce już schowało się za budynki, chociaż wciąż oświetlało niebo jasną poświatą, nie zapalono więc jeszcze latarni. Po skończeniu pracy wybrałam się na zakupy. Chodzenie po sklepach było dla mnie przyjemnym zajęciem, nie przymierzałam jednak dzisiaj pięknych sukien, a szukałam wcale nie tak drobnych drobiazgów na prezent. Luty już się kończył i lada chwila będzie się odbywało jedno wesele za drugim. Prawdę mówiąc, nie wiedziałam jeszcze której z moim koleżanek podaruję to, co dzisiaj znajdę. Zastanowię się nad tym, kiedy już będę trzymała to coś w ręku.\nI chociaż zakupy sprawiały mi zawsze przyjemność, to tak długie chodzenie i nieumiejętność znalezienia czegoś co spełniałoby moje oczekiwania, w końcu zaczęło być męczące. Pozwoliłam sobie przysiąść w jednej z kawiarni na herbatę, a potem postanowiłam, że jeszcze jedno miejsce i wrócę do domu. W końcu jutro też czekała mnie praca i nie mogłam chodzić po Pokątnej nocami.\nSklep z amuletami jakoś tak mnie przyciągnął. Śliczne i oryginalne rzeczy na wystawie wydawały się mówić do mnie, ale przecież były to tylko moje wyobrażenia. Jednak niewątpliwie, te błyskotki od razu mi się spodobały, a szyld głoszący, że są amuletami, a nie zwyczajną biżuterią, brzmiał bardzo zachęcająco. W pierwszym pomieszczeniu nie było nikogo, dlatego po krótkich oględzinach weszłam dalej - nie nawykłam, że nikt nie doradza mi w wyborze. Lubiłam kiedy sprzedawcy zachwalali to, co mieli i podsuwali mi kolejne.\nMój wzrok od razu powędrował na kamienie i narzędzie porozkładane po pracowni, ale nim zdążyłam dobrze się im przyjrzeć i ocenić to, co widziałam, mężczyzna już zrobił z nimi porządek.\n- Dziękuję bardzo, monsieur - odparłam, uśmiechają się, nie tyle co używając swojego genu, a po prostu wyglądając pięknie, bo tak miałam w zwyczaju. - Oczywiście, że specjalne życzenia. Chciałabym kupić coś wyjątkowego, czy ma pan coś dla mnie? - spytałam, nie myśląc nawet, że mógłby mnie pomylić z kimś innym. Ale gdyby rzeczywiście to zrobił... nie miałabym nic przeciwko.\nTemat: Re: Pracownia 22.09.16 15:52\nPrzyglądam się panience, nie będąc nadmiernie natarczywy, lecz również nie bez widocznego w mych oczach błysku zainteresowania. Mam przed sobą piękną kobietę, nie ulega to żadnej wątpliwości i być może... być może i niewiasta poczułaby się urażona, gdybym nie przywitał ją z odpowiednią atencją. Aparycją bez dwóch zdań odpowiada słowom Nemesis, lecz muszę przebadać ją dokładniej, by zdecydować się oddać w jej ręce cenny artefakt. Drogi, unikatowy oraz... nielegalny. Zbyt niebezpieczny, bym mógł pozwolić sobie na podarowanie go nieodpowiedniej osobie. Oko ślepego kryje w sobie potężny potencjał magiczny, nic więc dziwnego, ministerstwo zakazało rozprowadzania owego przedmiotu. Czy czuję wyrzuty sumienia z powodu łamania prawa?\nMoże i dopomagam w bliżej nieokreślonych zbrodniach, lecz wytwarzam również przedmioty zapewniające ochronę. Dokładnie ważę każdy amulet, pochodzący z mego sklepu, tak samo jak dokładnie oceniam każdego klienta. Naprawdę groźne, paskudne zamiary niezwykle szybko wychodzą na jaw, a ja... cóż, nie nakładam przecież klątw naprawdę paskudnych, mogących spowodować czyjąś śmierć czy straszliwy wypadek.\nPrzynajmniej do tej pory się tym nie zajmowałem. W sklepiku dzwonek odzywa się coraz częściej, lecz i stawiane są przede mną coraz wyższe wymagania. Nie wiem, jak długo zdołam się opierać, nie wiem, jak długo utrzymam podupadający interes, nie wiem, jak długo jeszcze uda mi się utrzymywać córki w błogosławionym stanie niewiedzy. Otrząsam się jednak z niewesołych myśli, ponownie skupiając wzrok na panience o aparycji Afrodyty oraz jej gładkich słowach. Śmiałych, wieloznacznych, lecz nadal nie dość precyzyjnych, aby mnie przekonać i skusić. Choć panna wabi niby piękne syreny, trzymam się na baczności, w pełnym profesjonalizmu dystansie. Uprzejmym, lecz stanowczym, serwując niewieście idealnie pewnego siebie sprzedawcę, znającego wartość swego towaru.\n-Wszystko, co panienka widzi jest niezwykłe - odpowiadam i nie ma w mych zapewnieniach ani krzty przesady - każdy amulet to godziny mej pracy. Każdy oddycha magią - zapewniam, pokazując jej jeszcze niedokończony amulet; ciężki wisior był jeszcze pozbawiony oczka, ale niemalże idealnie okrągły malachit czekał już, gotowy do wprawienia. Czy już przekonałem tajemniczą kobietę, czy to nadal mało?\nTemat: Re: Pracownia 22.09.16 23:25\nNie podejrzewałam nawet jakiego typu magię mogę tutaj znaleźć, bo początkowo amulety kojarzyły mi się bardziej z łapaczami snów, które mogłam zobaczyć jeszcze na wystawie. A to, chociaż niewątpliwie mocno związane z wróżbiarstwem, to jednak nie ciekawiło mnie zbytnio. Jednak na prezent nadawałoby się znakomicie. Teraz, kiedy weszłam do pracowni, bardziej zainteresowały mnie te wszystkie wyroby, które mogłam tutaj znaleźć. Wyglądała bardziej tajemniczo niż ozdoby widziane przez szybę z ulicy.\n- Wolałabym, gdyby mi pan coś zaproponował - odparłam jeszcze bez irytacji, zdając sobie sprawę, że nie było to zwyczajny sklep, w którym ekspedientka latałaby za mną, nie chcąc, żeby wyszła z pustymi rękami. Zresztą, atmosfera tego miejsca naprawdę mi się podobała, a dosyć egzotyczny wygląd Valhakisa był... intrygujący. - Nie wątpię, że każdy przedmiot jest tutaj wyjątkowy - powiedziałam z uprzejmym uśmiechem. Pozwoliłam sobie na śmiałe dotknięcie kamienia w wisiorze. Przyjrzałam mu się bliżej - był naprawdę piękny, jednak nie miałam pojęcia jak się nazywa, chociaż jego kolor bardzo mi się podobał. - Jednak niestety, zupełnie się na nich nie znam. Ale skoro mówi pan, że oddychają magią... Jak bardzo magiczne mogą być? - spytałam, trzymając w palcach ten zielony kamień. - Chociażby ten, jakie właściwości będzie posiadać? - Właściwie, nawet nie wiedziałam jak to działa. Czy amulety stawały się nimi, ze swoją magią dopiero po odpowiednim zaklęciu, czy może to już same kamienie były zaczarowane?\nGdybym tylko wiedziała, że dzięki odpowiedniemu dobieraniu słów, w moje ręce może się dostać potężny artefakt... ale niestety nie miałam o tym pojęcia i chyba naprawdę ciężko było o tak duże nieporozumienia, bo ja nie ukrywałam faktu, że szukam bliżej nieokreślonego czegoś.\nMężczyzna raczej nie musiał mnie do niczego przekonywać. Od początku byłam zainteresowana tym, co tu zobaczyłam i chciałam tylko dowiedzieć się więcej i, oczywiście, znaleźć coś odpowiedniego dla siebie. To znaczy, dla mojej koleżanki. Zaskakujące, jak te kolorowe błyskotki potrafiły mnie do siebie przekonać.\nTemat: Re: Pracownia 26.09.16 10:50\nRozwiewają się wszystkie me wątpliwości; mogę już odetchnąć spokojnie, iż tajemnica mego zakładu wyjdzie na jaw. Zdaję sobie sprawę, iż grono potencjalnych kupców na czarnomagiczne przedmioty stale się zwiększa, iż jeden nabywca wspomina drugiemu, lecz nie każdy może kupić w mym sklepie niebezpieczny artefakt. Jeszcze mogę o tym decydować, choć sytuacja finansowa zmusza mnie do liberalizacji zasad selekcji. Nie chcę skończyć na bruku, ale i wzdragam się przed łamaniem moich reguł.\nNa szczęście sytuacja jest prosta, standardowa. Piękna kobieta, która nie szuka niczego sprecyzowanego, urzeczona pięknem klejnotów oraz delikatnymi błyskami biżuterii, uwiedziona runami wyrytymi na powierzchni drewnianych figurek. W pracowni również pachnie cytrusami i morzem, ale słodycz i świeżość przełamuje woń pyłu, specyficzny aromat ciężkiej, fizycznej pracy. Nad roboczym blatem wciąż unosi się kurz oraz złotawe drobinki, jakby to zaklęcie wzbiło się w powietrze, zostawiając po sobie błyszczącą, namacalną smugę. Miejsce musi być niezwykłe i kusi każdego swymi sekretami. Nęci, zniewala, ciekawi, ale jedynie nieliczni mogą poznać odpowiedzi na niezadane pytania.\n-To zależy od materiału oraz mej intencji. Istnieją amulety, które nie tracą mocy przez stulecia. Są takie, których magia utrzymuje się kilka godzin - mówię spokojnie, czystym, dźwięcznym angielskim, z wyraźnym słyszalnym obcym akcentem. Egzotyka przyciąga do mnie klientów, jakbym rzucał na nich niebezpieczny czar - wiara w obcą kulturę, świadome zawierzenie człowiekowi, pochodzącemu z kraju olimpijskich bogów - zabieram ich zaufanie, ale robię wszystko, by się nie zawiedli.\n-To malachit. Sprawdzony podczas stabilizacji oddechu, idealny dla panien, chorujących na klątwę Ondyny. Przynosi również ukojenie po zawodzie emocjonalnym. Wszystko drzemie w jednym kamieniu. Po nałożeniu odpowiednich zaklęć, wydobędę z niego cały magiczny potencjał i skieruję go w kierunku osoby, która będzie go nosić - opowiadam, zupełnie niezrażony dociekliwością kobiety. Poszukuje, rozgląda się, błądzi i choć jest niezdecydowana, zupełnie nieświadoma, w jakie miejsce trafiła - decyduję się pomóc, doradzić, pokazać jej to, czego zapragnie.\nTemat: Re: Pracownia 29.09.16 17:09\nCzułam się tutaj trochę jak w jakiejś krainie czarów - takiej z książek dla małych czarodziejów, świecie bardziej magicznym niż ten nasz, prawdziwy. Najbardziej urzekający był ten złotawy, latający pył. Chociaż amulety były dla mnie raczej błyskotkami, to miło się słuchało opowieści. Valhakis mówił na tyle przystępnym językiem, bez zbytniego wdawania się w szczegóły, że nie miałam wrażenia bycia zasypywania niepotrzebną wiedzą.\nDalej przyglądałam się malachitowi, mając wrażenie, że mężczyzna czyta mi w myślach. Albo może po prostu coś wie? Zaskoczyło mnie to bardzo, bo kiedy tylko opisał właściwości kamienia, od razu pomyślałam, komu mogłabym sprawić taki podarek, a wcześniej nawet nie chciałam obdarowywać tej osoby. Nie dawałam po sobie znać, jak bardzo mnie to zachwyciło.\n- Jest piękny - oglądałam go dalej, zauważając, że poza tym, że kolor mi się podobał, to przy tym niezwykle by pasował. - A oczko? - spytałam, orientując się przecież, że wisior jest niedokończony. W tej chwili nie myślałam, że może być przeznaczony dla kogoś innego - naprawdę bardzo chciałam go kupić, a nie przyszłoby mi do głowy, że Valhakis mógłby stwierdzić, że nie jest na sprzedaż. - Mogłoby być blado-różowym kamieniem?\nPowiedzmy szczerze, nie znałam się na takich rzeczach, tak samo zresztą jak na projektowaniu biżuterii. Lepiej mi wychodziło ocenianie czy jest ładna, kiedy już widziałam ją gotową.\n- Jego niezwykłe właściwości... jak długo się utrzymują? - spytałam, pamiętając wcześniejsze słowa, że mogą to być setki lat, jak i parę godzin.\nTemat: Re: Pracownia 02.10.16 17:15\nNie razi mnie jej nieświadomość, choć zazwyczaj jestem drażliwy na punkcie nieznajomości mego świata. Może to uroda panienki, subtelny czar, jaki dookoła siebie roztacza niweluje me rozdrażnienie? Niemądre pytania zwykłem ucinać oschłym tonem, aczkolwiek teraz nie mam serca tego zrobić, jakby jasnowłosa istota rzuciła na mnie dziwny urok, otępiający każdy zmysł. Silny zapach cytrusów przypomina mi jednak, kim jestem, gdzie jestem i że muszę zachować niezmącony spokój oraz profesjonalizm. Odpowiedzieć na każde pytanie, pomóc znaleźć właściwą, jedyną i słuszną drogę, wśród gąszczy tej magii, przesycającej powietrze w mym sklepie.\n-Oczywiście, ale wówczas musiałbym użyć innego materiału. Każdy kamień półszlachetny ma odmienne właściwości, panienko - odpowiadam cierpliwie, najdokładniej jak mogę tłumacząc złotowłosej damie istotę sporządzania amuletów. Chcę ją zainteresować, sprawić, że wychodząc z mego sklepu nie wyrzuci naszego spotkania z pamięci i z każdym spacerem po Pokątnej będzie doń wracać. Z uśmiechem na twarzy.\n-To już zależy ode mnie, panienko - rzeczę tajemniczo, obracając w palcach ciężki, zielony kamień. Długość działania wymusza cenę; wiele czasu spędzam na szeptaniu inkantacji, mnożeniu ochronnych zaklęć, nierzadko długie tygodnie pracuję nad jednym talizmanem, aby na pewno nie zawiódł swego właściciela.\nTemat: Re: Pracownia 19.10.16 22:46\nUśmiech nie schodził z mojej twarzy, chociaż miałam dziwne uczucie, że Asterion nie mówi mi żadnych konkretów, co trwało już dłużej i zaczynało być irytujące. Nie byłam pewna czy robi to przez przesadną uprzejmość, chcąc dać mi jak największy wybór, czy może wolałby się mnie stąd pozbyć, ale nie wypada mu się przyznać.\n- Byłoby cudownie. Blado-różowy kamień, może wpadający lekko w fiolet? Pięknie by też wyglądały jakieś delikatne ornamenty, może inspirowane kwiatami lilii, ale pozostawiłaby to pana inwencji twórczej - wyjaśniłam, chyba nie potrafiąc opisać tego lepiej, nie mówiąc już, że naprawdę nie wiedziała czego do końca chciałam. Miałam nadzieję, że kiedy przyjdę tutaj następnym razem, efekt po prostu mnie zachwyci. Nawet specjalnie w to nie wątpiłam, bo chociaż byłam tutaj krótko, mogła przyjrzeć się paru gotowym amuletom. Oddałam wisior Valhakisowi, delikatnie kładąc go w jego dłoni.\n- Rozumiem - odpowiedziałam, nawet nie poruszając kwestii ceny, wiedząc, że galeony, które dostaję i moje własne oszczędności, wystarczą na taki wydatek. - W takim razie, tę kwestię całkowicie pozostawię panu. Kiedy mogłabym spodziewać się, że będzie gotowy? - spytałam a mój wzrok ześlizgnął się na pakunek na stole, który najwyraźniej na kogoś czekał.\nTemat: Re: Pracownia 25.10.16 10:55\n|wybacz za obsuwę, nie zauważyłam posta\nOkazuje nie tylko zainteresowanie, lecz również zaufanie. Czuję się mile skomplementowany, jak zawsze, gdy ktoś chwali mą pracę. Znam jej wartość, jestem mistrzem w swym fachu, tak jak i sam Dedal, jednak powierzenie mi jakiegoś zadania wywołuje we mnie mimowolne podniecenie. Zwłaszcza, gdy przekonuję do siebie nowego klienta, nową twarz, kompletnie obcą osobę. Mam jakiś dar, czy to po prostu służalczość handlarza skłania ludzi do poświęcenia chwili swego czasu? Staram się przecież ją ograniczać; nie jestem biernym pieskiem, gotowym przybiec na każde skinienie. Szacunek nie równa się z czołobitnością, ani z przesadzonym respektem. Nigdy nie byłem nadgorliwy, choć zaciętości nie można mi odmówić.\n-Topaz różowy. Idealny dla osób wrażliwych na piękno - odpowiadam bez wahania, stanowczo ujmując dziewczynę za rękę i prowadząc ku olbrzymiej komodzie z materiałami. Otwieram jedną z szuflad i wybieram jeden z kamieni, pokazując go kobiecie, aby mogła dokładnie go obejrzeć. Perfekcyjnie pasował do jej opisu, nadto zaś właściwości również powinny okazać się trafione. Z upodobaniem przyglądam się, jak obraca topaz w dłoni i myślę, że nadal nie ma pojęcia, jak olbrzymi skarb trzyma właśnie w rękach. Po chwili przyjmuję od niej oba - zarówno kamień, jak i gotowy amulet - i odkładam je ostrożnie na ladę. Są zbyt cenne, by mogły się uszkodzić, zbyt wiele warte dla mnie, nawet, jeśli ich cena jest stosunkowo niewielka.\n-Dla panienki... Pięć dni - odpowiadam, szybko szacując swoje możliwości. To niedługo, standardowy czas oczekiwania wynosi nawet miesiąc, lecz uległem dziwnemu czarowi jasnowłosego dziewczęcia - Oczko ma zostać wprawione w pierścień czy naszyjnik? Może brosza? - dopytuję, a po uzyskaniu odpowiedzi zapewniam, że panienka nie pożałuje swej decyzji. Sądzę, że szybko powróci i to nie tylko po to, by odebrać gotowe zamówienie. Żegnam ją uprzejmie i odprowadzam do drzwi, by wkrótce potem zasiąść do przerwanej pracy. Powinienem skończyć ją jak najszybciej, aby zacząć przygotowywać błyskotkę dla owej tajemniczej klientki.\nTemat: Re: Pracownia 27.10.16 21:52\nnie szkodzi, nie jest większa niż moje poprzednie xd\nKiedy tak opisywałam kolor kamienia, nawet nie do końca wyobrażałam sobie jak mógłby wyglądać, ale oczywiście pan Valhakis mnie nie zawiódł i zaraz zaprowadził w inny zakamarek pracowni. Chwilę potem przyglądałam się topazowi, który doskonale odpowiadał mojemu opisowi, zastanawiałam się tylko czy tak delikatny, strukturą przypominający diament, dobrze będzie wyglądał z malachitem. Pomyślałam jednak, że najpierw chcę zobaczyć jak będzie amulet wyglądać już gotowy. Poza tym, chyba nie proponowałby mi czegoś, co by do siebie nie pasowało?\n- Idealnie... może się więc mnie pan spodziewać. - Uśmiechnęłam się zadowolona, że tak szybko, chociaż nie zdawałam sobie sprawy, że mogłabym czekać dłużej. Raczej nie spodziewałam się dłuższego okresu niż tydzień.\nPytanie Valhakisa nie wiem dlaczego mnie zaskoczyło - z jakiegoś powodu uznałam, że to będzie naszyjnik, teraz jednak zaczęłam się zastanawiać, szybko odrzucając pierścień, a bardziej interesując się broszą. Czy nie był to pomysł na tyle oryginalny, że przeważnie w prezencie dawało się różnego rodzaju biżuterię, noszoną potem na szyi? Tak przynajmniej mi się wydawało, opisałam więc swoją wizję lilii, ufając, że moje wyobrażenia zostaną spełnione, a może nawet w rzeczywistości będą wyglądać piękniej? Kiedy wszystko dokładnie opisałam, a Asterion odprowadził mnie do drzwi, nie mogłam się doczekać, jak tutaj wrócę i zobaczę co wyczarował.\nTemat: Re: Pracownia 25.11.16 23:25\n| początek marca\nLepiej pracuje mi się w nocy. Morfeusz okazuje się łaskawy, nie zsyłając na mnie snu. Powieki nie są ciężkie od magicznego piasku: wręcz przeciwnie, obraz gwiazd malujących się na ciemnym niebie za małymi, ciasnymi okienkami w mojej pracowni napełnia weną oraz dodaje tej niezbędnej kreatywności. Motyw nieboskłonu zdaje mi się coraz bardziej atrakcyjny. Znaki zodiaku, piękne konstelacje, galaktyki... Astronomia nie jest mym konikiem, acz potrafię bezbłędnie wyczuć, iż z srebrzystych punkcików gdzieś w przestworzach mogę uczynić prawdziwą żyłę złota. Linia biżuterii, ba, magicznych amuletów stworzona specjalnie z myślą o rodzie Blacków... kto wie, może nawet sygnowana ich nazwiskiem? Jestem pewny, iż projekt się sprzeda, toteż z uśmiechem siadam na twardym stołku przed długim, roboczym blatem i zajmuję się obmyślaniem prototypów. Nie żywię żadnych wątpliwości, iż konieczne jest stworzenie kolekcji damskiej oraz męskiej. Dla pań niezwykłe opalizujące brosze, bransolety oraz szpilki podtrzymujące misterne fryzury. Może także pierścienie oraz naszyjniki, te jednak będą wykonywane wyłącznie na indywidualne zamówienie. Dla panów spinki do mankietów - podejrzewam, że konserwatywni Anglicy niechętnie widzieliby moje próby przekonania ich do nieco mnie wytartych egzemplarzy męskiej biżuterii. Materiał wybieram bez żadnego wahania: kamień księżycowy, kwarc oraz kryształ górski. W prostocie tkwi najwspanialsze piękno, jakie potrafią wydobyć wyłącznie moje ręce. Obróbka trwa długo, co najmniej godzina, nim wyciosam jeden jedyny symbol - w tym przypadku wagi, oczywiście w alfabecie runicznym, posiadającym znacznie większą moc od zwykłych liter. Także tych greckich, które chociaż brzmią dostojniej, niewiele różnią się od tych brytyjskich. Starożytne runy kryją zaś w sobie prawdziwą potęgę, jaką zgłębiło niewielu. Sam również nie opanowałem ich perfekcyjnie, ale pewne podstawy pozwalają mi na całkiem swobodne operowanie tymi trudnymi znakami. Oczywiście w ściśle określonych celach, w tym wypadku uwypuklenia magicznych właściwości półszlachetnych kamieni. Delikatnie wyrzeźbiony symbol zawieszam na wcześniej przygotowanym srebrnym łańcuszku: delikatny egzemplarz, idealnie nadający się jako prezent dla jakiejś młodziutkiej panienki. Może zbyt roztkliwiłem się nad tą jedną błyskotką, ale czas zleciał stanowczo zbyt szybko. Północ otrzeźwia mnie i sprawia, bym sięgnął po kolejne minerały, piętrzące się w niemałych stosach na roboczym blacie. Mruczę pod nosem kilka zaklęć, by jak najszybciej usunąć ze stołu niepotrzebne rzeczy. Nemesis potrafi tworzyć w tym chaosie, jednak ja potrzebuję nieskazitelnego porządku w miejscu me pracy. Zawsze skupiam się maksymalnie, a otaczający mnie nieład niestety okropnie rozprasza. Moją uwagę pochłania wszystko, co znajduje się obok - korzeń hebanowego drewna, gałęzie palisandru, drobne, suszone, oliwne listki. Wysyłam każdy nieprzydatny element w niebyt, by maksymalnie wykorzystać czas oraz wenę, która kapryśnie potrafi mnie opuścić w krótką chwilę. Domaga się wykorzystania natychmiast, przelania pomysłów w trójwymiarową formę, nadania jej kształtu, właściwości, celu. Dłuższą chwilę poświęcam na przyjrzenie się jednemu, szczególnemu ametystowi. Większemu od innych, o bardziej regularnym kształcie oraz żywszym kolorze. Postanawiam zatrzymać go dla własnego użytku i wykonać z niego coś specjalnie dla każdej z moich córek. Odkładam więc kamień z dala od mych narzędzi, wybierając spośród piętrzących się przede mną materiałów coś zupełnie innego. Niebieskozielony akwamaryn pięknie świeci, wyglądając niemalże jak kocie oko. Ten kamień dodaje odwagi, a jego skoncentrowana energia pomaga w płynnym wyrażaniu myśli. Idealny dodatek do ludzi występujących publicznie, wszelkich mówców oraz polityków. Większość z nich tutaj, to szlachcice, więc... wymagają czegoś eleganckiego oraz klasycznego. Wybieram długi, osikowy pręt, który strugam w pożądany kształt. Hartuję drewno kilkoma zaklęciami, pokrywam je magicznym lakierem, czekam stosowną chwilę, aby wyschło. Dopiero potem mogę podjąć kolejne kroki: wyciąć nożem minimalistyczne ornamenty, dorobić główkę w tej eleganckiej lasce - specjalnie wydrążony środek mógł służyć za pochwę na różdżkę - i dopiero teraz, zająć się wprawianiem weń kamienia. Niebezpieczny trik; doskonale zdaję sobie sprawę, iż ten przedmiot będzie służył oszustom, lecz to, jak zostanie użyty nie wchodzi w zakres wyrzutów mego sumienia. Tylko wykonuję magiczne przedmioty, zupełnie nie biorąc odpowiedzialności za ich późniejsze stosowanie. Zresztą - akwamaryn ma całe mnóstwo zastosowań. Łagodzi katar, szczególnie dokuczający czarodziejom w odpowiedniej dla nich fazie księżyca, przeciwdziała zakażeniom, nawet odrobinę niwelując skutki kąsającego świerzbu, zwiększa odporność organizmu na proste infekcje, uśmierza bóle głowy oraz nawet najbardziej uciążliwe migreny. Dodatkowa śmiałość oraz przypływ umiejętności erudycyjnych to zaledwie kropla w morzu zalet. Z pewnością nie ta, najbardziej pożądana przez potencjalnego nabywcę owej laski, którą wyceniam na dość sporą sumę, po czym - otrzepując z pyłu, pozostałego po inkrustowaniu kamienia - wystawiam ją na wystawę. Tuż obok zawieszam parę kolczyków z czarnego onyksu. To pazur, jest twardy, ostry, może łatwo zranić. Czasami w tajemnicy szepczę to do ucha młodym panienkom, wyglądającym na nieszczęśliwe u boku swych mężów. One rzucają mi te przestraszone spojrzenia, a potem wracają po pierścienie lub kolczyki z onyksami, posyłając mi wstydliwe uśmiechy. Trochę w tym autosugestii, lecz nie bez powodu nazywa się ten kamień kamieniem wewnętrznej siły.\nDziś chcę jednak stworzyć coś zupełnie nowego, wykroczyć poza wszystko, co robiłem do tej pory. Natchnienie spływa szybciej, niż się tego spodziewam - rzuca mi się w oczy, zupełnym przypadkiem pewien egzemplarz... Och, jakim cudem nie zauważyłem go szybciej? Podnoszę kamień z nabożeństwem, przebiegając palcami po szklanej tafli, szukając jakichkolwiek niedoskonałości, pęknięć, dziur, zacieków. Na próżno. Perfekcyjnie wyrzeźbiony przez naturę, warty majątek, złożony w moich rękach. Mogę zrobić z niego wszystko, od pospolitego oczka w wisiorku po ozdobę niesamowitego diademu, który zostanie wpięty we włosy jakiejś szlachetnej pannie młodej. Wpada mi jednak do głowy zupełnie inny koncept na wykorzystanie tego cudu. Rodolit, należący do grupy granatów. Wyjątkowy, zupełnie nie wiem, jak mogłem go przeoczyć przesiewając wzrokiem szufladę pełną nieoszlifowanych skarbów. To szlachetny kamień, ciemnoróżowa odmiana Piropu. W moim języku jego imię znaczy "podobny do róży". Dostrzegam banalność tego stwierdzenia, ale szybko wpadam na inny pomysł. Niezwykły, błyskotliwy, nieprzeciętny. Chcę wykonać najpiękniejszą ozdobę, jaka kiedykolwiek wyszła spod moich rąk, ze specjalnym przeznaczeniem. Już dotykając lekko jego gładkiej struktury czuję się odprężony; kamień ów uspokaja i usuwa bezsenność spowodowaną przepracowaniem. Nigdy nie narzekam na nadmiar pracy, którą przecież mam za swoją kochankę, ale... Zastąpiła ją przecież inna, o której myślę nawet i teraz, pozornie rozpływając się nad pięknem zimnego rodolitu. Pobudzającego mój umysł do pracy twórczej, wzmagającego koncentrację. Nie potrzebuję już zupełnie innych bodźców; ostrym nożem na pół kroję owoc granatu i sprawnie wykrawam z niego cały miąższ, nie zostawiając w środku ani jednego ziarenka. Zaklęciem odtwarzam misterną siateczkę, używając do wypełnienia kości słoniowej. Prostym eliksirem zamrażam owoc, zatrzymując go już na zawsze w tym stanie, wiecznej, lodowej świeżości. Dopiero teraz przystępuję do właściwej pracy: wycinam z rodolitu niewielkie kawałki, które formuję w nieregularne kulki, imitujące nasiona. Precyzyjnie umieszczam każdą z nich w owym specjalnym owocu, czując przypływ śmiałości, płynący bezpośrednio ze skumulowanej mocy tkwiącej już wewnątrz granatu. Który ponownie zamykam, rzeźbiąc różdżką delikatne ornamenty na jego spreparowanej skórce. Początkowo myślałem, by wystawić go na sprzedaż, lecz... zbyt mi się spodobał. Ze skórzanej sakiewki, jaką zawsze noszę przy sobie odliczam odpowiednią ilość złotych galeonów, które skrupulatnie odkładam do kasetki z przeliczonymi dochodami ukrytej na zapleczu. To będzie szczególny prezent... za który nie waham się zapłacić jego prawdziwej ceny.\nekspedientka w sklepie z amuletami\nTemat: Re: Pracownia 10.12.16 19:12\nEufrosyne lubiła wieczory, a może raczej ich atmosferę; w literaturze była to przecież niezwykła pora dnia – owiana nimbem tajemnicy, pod jej płaszczem skrywały się bestie i demony, w świetle słońca nie mogąc znaleźć kryjówki ni wytchnienia od piekielnych katuszy. Przynajmniej tak głosili romantycy, a romantyzm panna Valhakis uwielbiała aż nadto, w tym chaosie i niemal naiwnych poglądach odnajdując siebie, przynajmniej w jakimś stopniu – angielskim, najpewniej.\nBo romantyzm był bardzo angielski – jakby został stworzony, by Anglicy mogli go kształtować w ciszy eleganckich kamienic i na rozbrzmiałych kroplami ciężkiego deszczu ulicach, bo w tym wypadku już nawet nie wypadało mówić o przyjemnej pogodzie. Nie, kiedy spędziło się tyle miesięcy na Krecie i nie, gdy wspominało się o romantyzmie.\nI nie w Londynie. Kałuże chlupoczące pod stopami Greczynki były chyba najdoskonalszym tej sytuacji dowodem. Całe szczęście, że lać przestało jakieś pół godziny temu – w innym wypadku raczej nie byłoby co mówić o szczęśliwym finale spaceru z cukierni z powrotem do sklepu z amuletami. Frozia nigdy nie przekroczyłaby progu rodzinnego interesu, ociekając deszczówką, mając do tego miejsca zbyt dużo szacunku, choć kilka plam wody przecież nie mogłoby budynkowi wiele ująć. Poza tym w niepogodę niesiona przez nią w dłoniach niewielka paczka mogłaby zostać uszkodzona – a uszkodzone opakowanie mogło równać się uszkodzonej zawartości. To byłaby katastrofa, apokalipsa, prawdziwy k o n i e c świata. Cóż, Melpomene może troszeczkę hiperbolizowała, ale w sprawie zupełnie słusznej. Niosła przecież ciastka dla ojca. Musiało być idealnie.\nPrzynajmniej w tej sprawie mogłoby jej się udać.\nFrozyna pokonała ostatnią uliczkę i wślizgnęła się do środka możliwie jak najciszej – powoli domknęła za sobą drzwi i niemal na palcach podeszła do lady, by odstawić na nią pakunek z błyszczącym, pastelowym logo cukierni. Świece we wnętrzu sklepu były już zgaszone, tylko z zaplecza sączyło się światło. W tym spokoju doskonale słychać było ojcowskie pomruki, dochodzące najpewniej z pracowni - gdzie indziej o tej porze mógłby pracować tata? Nie zwracała uwagi na godzinę, ale pewnie musiało być już dosyć późno, bo w ciastkarni była ostatnią klientką, a i na Pokątnej krzątało się coraz mniej czarodziei.\nWyjęła z szafki kubek i blaszane pudełko z herbatą, chcąc jeszcze ją zaparzyć, by nie odrywać ojca od zajęcia, w razie gdyby zapragnął się czegoś napić. Dopiero z gotowym zestawem - coś ciepłego do picia i dobrego do jedzenia, chyba może być - wsunęła się niemal bezszelestnie do pracowni, jakby bojąc się, że każdy głośniejszy krok może wyprowadzić tatę ze stanu skupienia.\n— Cześć — szepnęła łagodnie, odruchowo przesuwając wzrokiem po wiszących na ścianach szkicach. Niewątpliwie pięknych, choć niestanowiących dla niej znaczenia – nigdy nie była zbytnio związana z produkcją amuletów, woląc je podziwiać niż tworzyć, zupełnie inaczej niż Nemesis. — Przyniosłam ci coś. Pomyślałam, że może zgłodniejesz albo... — Zamilkła, nie wiedząc, po co właściwie to wszystko tłumaczy.\nich sztuka jest sztuką moją\nmelodię słyszę choralną, jak rosną w burzę nawalną, w gromy i wichry się zbroją. W gromach i wichrze szaleją i gasną w gromach i wichrze - w mroku mdlejące i cichsze. Już ledwo, ledwo widnieją, znów wstają, wracają ogromne; olbrzymie, żyjące - przytomne.\nTemat: Re: Pracownia 12.12.16 17:16\nSiedział wyprostowany na twardym krześle, tępo wpatrując się w ciemny kamień, jakby próbował samą siłą spojrzenia przekształcić go w amulet. Nałożyć złożone czary, wyposażyć w moc, uaktywnić drzemiący potencjał magiczny. Niestety nie posiadał aż takiego kunsztu, by kształtować martwe przedmioty podług swej woli - nie był Hermesem, który w jednej chwili wykonał laskę Asklepiosa, niemalże pod wpływem chwilowego kaprysu. W swoją pracę Asterion wkładał dużo wysiłku oraz jeszcze więcej serca: mijały przecież długie lata, a on wciąż pozostawał zakochany w dłucie, w szlifierze, w kolorowych refleksach odbijanych od powierzchni minerałów, w drewnianych sękach, w ciasnej, zagraconej pracowni pachnącej cytrusami oraz morską bryzą. Kretą.\nCzęsto myślał o ojczyźnie, jednak powoli przekonywał się, że jego miejsce jest tutaj. Tam, gdzie jego dom, tam, gdzie dorastały i wychowywały się jego córki, tam, gdzie nieoczekiwanie spotkał kogoś, napełniającego go szczęściem. W najczystszej postaci, skrystalizowanej w szerokim, szczerym uśmiechu mimowolnie krzywiącym jego wąskie wargi, w radosnych błyskach w ciepłych, orzechowych oczach, w cichych tonach skocznej, greckiej piosenki, którą nucił pod nosem. Ile lat minęło, odkąd ostatnio podśpiewywał podczas pracy?\nAle przecież skończył na dziś. Bolały go przygarbione plecy, lecz to nie dyskomfort fizyczny decydował o zawieszeniu procesu twórczego. Był zbyt rozproszony, nie potrafił się skupić, wszędzie odnajdując jakiś bodziec, nawiązujący do Deirdre. Każdy klejnot, który ważył w dłoni zdawał mu się potencjalną broszą dla Miu, każdy kryształ mógł ozdobić oczko pierścienia, każdy minerał stać się spinką lub wisiorem, wspaniale podkreślającym jej urodę. Zazwyczaj bywał powściągliwy w okazywaniu uczuć, oszczędzając czułości nawet swoim kochanym dziewczynkom; Deirdre jednak zawróciła mu w głowie zupełnie, więc gnał za nią, zwodzony kuszeniem równie czarownym, jak śpiew syren. Wątpił, by był tylko kolejnym żeglarzem, jaki podążył za nią na manowce, więc tym chętniej rozmyślał nad kolejnymi podarunkami, prezentami, którymi chciał ją obsypać. Bez okazji, bez powodu, swe działania motywując jedynie prostym zakochaniem. Nieprzystającym bez wątpienia mężczyźnie w jego wieku, ale Asterion już nie zauważał wcale tej różnicy, po prostu będąc po prostu spełnionym. Kobieta, na jakiej ogromnie mu zależało odwzajemniała to uczucie - czy mógł prosić o coś więcej?\nMgłę fantastycznych rozmyśleń przerwało ciche pukanie do drzwi; Asterion odwrócił się na lekko skrzypiącym krześle, odkładając na roboty blat narzędzia - i tak ich już dziś nie użyje - i pobłażliwym uśmiechem przywitał wkradającą się do środka Euforysyne. Identycznie robiła, będąc tylko dziewczyną, kradnąc jego uwagę karkołomną wspinaczką na kolana.\n-Euforysyne - odpowiedział, machnąwszy krótko różdżką i wyczarowując dla córki dodatkowe krzesło, aby mogła wraz z nim usiąść - dziękuję, że o mnie pomyślałaś - rzekł, z zadowoleniem przyjmując z jej rąk filiżankę z mocno pachnącą herbatą i talerzyk z jeszcze ciepłym, dyniowym ciastem.\n-Wybacz za bałagan. Powinienem więcej czasu spędzać z wami w domu - mruknął, zafrasowany nagłym przebłyskiem ojcowskiej troski oraz swej nieobecności - za rzadko was widuję - dodał, pieszczotliwie ściskając smukłą, ciepłą dłoń córki w swojej własnej, szorstkiej i spracowanej.


Szeroki wybór telefonów komórkowych - Obróbka Stali\nStart » Biznes Online » Elektronika, RTV, AGD » Szeroki wybór telefonów komórkowych\nSmartfony microsoft (sklep internetowy) są jednym bezpieczniejszych smartfonów na rynku, posiadają one bardzo stabilny system operacyjny jakim jest windows. Jest to system zamknięty posiadające dobre zabezpieczenia. Na system ten istnieje wiele aplikacji, które pomogą w rozszerzeniu jego funkcjonalności. Smartfony microsoft (sklep internetowy) są sprzedawane przez naszą firmę, u nas znajdziesz szeroki wybór modelowy telefonów tego producenta co pozwoli na dobranie telefonu do Twoich potrzeb. Posiadamy także szeroki wybór akcesoriów do tego telefonu. U nas telefony możesz zakupić także poprzez sklep internetowy.


MIESZKANIE SPRZEDAŻ Cisowa Gdynia Pomorskie Nieruchomości Apartament\nI'm sending you a link to an interesting listing: http://nieruchomosci-apartament.pl/mieszkanie-sprzedaz-54m2-430000pln-cisowa-gdynia-pomorskie-en,2060/7406/OMS\n7 962,96 PLN\nNa sprzedaż nowoczesne mieszkanie, gotowe do wprowadzenia.\nPowierzchnia mieszkania 54m2, w skład którego wchodzą:\nBardzo dobrze skomunikowane (5 min pieszo do przystanku skm, szybki wyjazd na obwodnicę).\nKuchnia wyposażona w meble na wymiar, zlewozmywak, piekarnik, płytę indukcyjną oraz okap.\nW łazience glazura i terakota firmy Paradyż. Armatura i sanitariaty znanych producentów. Ustawiona została również lakierowana szafka na wymiar z miejscem na pralkę.\nPrzedpokój wyposażony został w dużą oraz pojemną szafę.\nBudynek znajduje się na terenie ogrodzonym. Na parkingu podziemnym ogólnodostępne miejsca dla rowerów. W pobliżu pełna infrastruktura.\nNumer oferty w biurze: 2060/7406/OMS


Jestem ciekaw, co będzie dalej – wywiad z Grzegorzem Jaroszukiem | Link to Poland\nJestem ciekaw, co będzie dalej – wywiad z Grzegorzem Jaroszukiem\nCzy spodziewał się Pan takiego sukcesu swojego pierwszego pełnometrażowego filmu?\nPodczas robienia filmu, najważniejszy jest dla mnie tylko i wyłącznie film. Staram się skupić na pracy i nie wybiegać myślą do momentu, kiedy będzie on skończony. Z drugiej jednak strony miałem oczywiście nadzieję, że efekt pracy będzie dobry i starałem się zrobić wszystko, żeby taki był.\nPojawił się Pan jako aktor u Małgorzaty Szumowskiej w filmie “W imię…”, jest Pan autorem niejednego scenariusza i coraz bardziej rozpoznawalnym reżyserem. W której roli czuje się Pan najlepiej?\nW filmie „W imię…” pojawiałem się jako epizodysta. Pracowałem przy nim jako asystent reżysera i współpraca z Małgorzatą Szumowską była po pierwsze bardzo ciekawa, a po drugie bardzo dużo się nauczyłem. Czuję się dobrze zarówno pisząc scenariusz, jak i pracując na planie jako reżyser.\nJest Pan zarówno twórcą scenariusza, jak i reżyserem filmu “Kebab & Horoscope”. Czy podwójna rola okazała się ułatwieniem podczas jego realizacji, czy może wręcz przeciwnie?\nMyślę, że szczególnie przy debiucie reżyserowanie własnego scenariusza jest dużym ułatwieniem. Siłą rzeczy reżyser bardzo dobrze wie, o co chodziło scenarzyście. Dzięki temu, że sam pisałem scenariusz, który potem realizowałem, miałem dużo czasu, żeby przygotować się do zdjęć, zrozumieć postaci i zdać sobie sprawę, co jest dla mnie ważne w tej historii.\n“Kebab & Horoscope” został niezwykle ciepło przyjęty przez środowisko filmowe za granicą. Tłum na pokazie w Karlowych Warach, nagroda za najlepszy debiut pełnometrażowy na Festiwalu Raindance…jak Pan myśli, co jest elementem zjednującym mu uwagę i sympatię publiczności?\nJest mi to ciężko ocenić. Minęło zbyt mało czasu od momentu, kiedy skończyłem film i nie mam jeszcze takiego dystansu, żeby spojrzeć na niego z zewnątrz. Musi minąć trochę czasu, żebym mógł próbować to oceniać.\nDwójka oszustów udających specjalistów od marketingu w upadającym sklepie z dywanami, którzy wdrażają swój program naprawczy… czy pod powierzchnią wiodącej fabuły widz ma szansę odnaleźć coś jeszcze?\nJako reżyser mam nadzieję, że jak najbardziej, ale to zależy od każdego widza z osobna.\nFilm to bardziej komedia, czy jednak dramat? Czego mogą oczekiwać widzowie, wybierający się do kina?\nTen film jest filmem absurdalnym, tak jak i życie jego bohaterów. W pewnych momentach ten absurd może bawi, ale w może też być dokuczliwy, czy nawet bolesny. Możemy śmiać się z bohaterów, bo ich życie jest bez sensu i próbują sobie poradzić z tym w nieporadny lub nawet głupi sposób. Po chwili możemy jednak zdać sobie sprawę, że nasze życie nie jest dużo bardziej sensowne, a my sami nie jesteśmy dużo mądrzejsi od tych bohaterów. Niektórych ten film będzie śmieszył, innych nie.\nPana debiut krótkometrażowy – “Opowieści z chłodni” zbierał świetne recenzje. Pierwszy film długometrażowy również. Czy w planach są już kolejne produkcje? Nad czym obecnie Pan pracuje?\nPiszę scenariusz ze scenarzystką Kingą Krzemińską. Tytuł roboczy to „Historia pewnego napisu”. Producentem filmu będzie Agnieszka Kurzydło. Obecnie scenariusz rozwijany jest w ramach programu EAVE (European Audiovisual Entrepreneurs).\nDebiutu w takim stylu można jedynie pogratulować. Z drugiej strony sukces zawsze wiąże się z pewną presją dotyczącą następnych dokonań… Jakie uczucia teraz Panem rządzą?\nJa się cieszę, że zrobiłem mój pierwszy pełnometrażowy film. I to jest chyba uczucie, które w tej chwili najbardziej odczuwam. Jestem bardzo ciekaw co będzie dalej. I to jest bardziej właśnie ciekawość, niż jakakolwiek presja.\nDziekuję za rozmwę i życzę dalszych sukcesów\n“Kebab & Horoscope” można obejrzeć w ramach 4. edycji Festiwalu Play Poland, w następujących miastach:\n10.11 – Sunderland (David Puttam Media Centre)\n12.11 – Glasgow (GFT)\n13.11 – Edinburgh (Filmhouse Cinema)\n15.11 – London (Clapham Picturehouse)\nSzczegółowy program pokazów filmów we wszystkich festiwalowych miastach oraz aktualne informacje na temat wydarzeń towarzyszących można znaleźć na stronie: Play Poland Film Festival i Facebooku\nFotografie © materiały prasowe dystrybutora filmu – Kino Świat


1269 (2) – Ewa Maria and Friends\nPosted on 08/01/2020 27/01/2020 by Ewa Maria\nObóz po ogłoszeniu rozkazu o przystąpieniu do szturmu zamku wrzał. Służba wraz z giermkami nie kryła podniecenia, nieco bardziej opanowane starało się być rycerstwo. Po sensacji jaka wywołało wyprowadzenie nad samym ranem z lasu przez oddział czat czarownicy i szalonego dziada, kolejnym wydarzeniem stało się wygłoszenie mowy przez księcia Bolesława.\nNie pierwszej już młodości książę kaliski prezentował się na tle śnieżnego pustkowia wspaniale. Wysoki, mocno zbudowany stał przed swym ludem dumnie, w ozdobionej purpurą zbroi, z twarzą zwróconą ku twierdzy Sabela.\n– My, książę kaliski, gnieźnieński i poznański, Bolesław, dzięki łasce Bożej możemy prowadzić was dzisiaj, w wigilię świętej Łucji, roku 1269 od narodzenia Jezusa Chrystusa, do szturmu ostatniego już gniazda saskiego na pradawnej ziemi naszych dziadów…\nRycerstwo stało w krąg, już w pełnym rynsztunku. Na lewym skrzydle łucznicy, na prawym – konni a po środku pośledni lud, czyli pospolite ruszenie.\n– Wielu z zebranych tu panów – książę zatrzymał wzrok na stojących po swej prawicy – pamięta jeszcze poselstwo z jakim onegdaj do nas przyszliście, prosząc o zaniechanie wojny i ugodę z naszym zięciem, panem Konradem, margrabią brandenburskim. Nie doszło wtenczas do walki i ziemia wasza i dobra wasze wówczas nie ucierpiały. Zgodnie z umową, zamek nasz, Santok, rozebraliśmy, i to samo uczynił margrabia Konrad z zamkiem Drzeń.\nAndrzej Zaręba pochylił się do ucha Dargosława ze Skórzewa:\n– Nie tak łatwo poszło Sasowi, pamiętasz kumotrze?\n– A jakże! – odszepnął zagadnięty – Nie był nasz książę skory do pozbycia się warowni na samej granicy. Po dwakroć Konrad zjeżdżał ze świtą panów do Santoka rozbiórki zamku doglądać.\n– A my, w trzy tygodnie go postawilim na powrót – zachichotał Zaręba.\n– Oj biedna ta nasza pani Konstancja, jak w niewoli zapewne żyje u takiego męża, co to na Polaków tylko ciągle czyha… – zaczął ktoś z boku biadolić – Wybacz Boże świętej pamięci księciu Przemysławowi, że córkę za mąż tak wydał…\n– Cicho! – ofuknął go Zaręba, wspierając się dla wygody na włóczni wbitej w śnieg\n– Niedługo jednak, cztery lata ledwie, Sasi wytrwali w pokoju – kontynuował Bolesław – a najlepiej wiedzą o tym dzielni Międzyrzeczanie, przez wojsko Ottonica najechani i haniebnie pobici.\nKasztelan międzyrzecki, Szymon Nałęcz stał pośród świty książęcej, nieco w bok od Bolesława.\n– Słusznie pan nasz prawi – odezwał się tak, by go słyszeli – Wpierw Otto zamek na granicy bezprawnie postawił, a gdy książę kaliski, nie chcąc wojny wszczynać, folgował swoje słuszne oburzenie, Niemiec w swej zuchwałości mniemał, że to słabość i ku jeszcze większemu bezprawiu, Miedzyrzecz najechał. A gród bez fos jeszcze był, jeno drewnianymi strzelnicami i wałem otoczony…\n– Wróg wpierw tak nieobronne miasto dobył, potem na zamek uderzył a gdy został odparty, z wściekłości to co z grodu zostało, kazał spalić i spod urągającej jego niezaradności warowni jak niepyszny zawrócił. Ale co przy tym zbrodni niepotrzebnej się wydarzyło, ile kobiet haniebnie sponiewieranych i dobitych przez żołdactwo saskie na polach pozostało…\nBolesław gestem nakazał kasztelanowi milczenie, sam zaś mówił dalej:\n– Mszcząc naszych poddanych zajęliśmy Ziemię Lubuską, do margrabi przynależną i teraz zburzymy bezprawnie wzniesiony zamek Sulęcin. My, książę Bolesław, nie chcieliśmy tej wojny, ale niechaj każdy kto zechce wyciągnąć rękę po nasze ziemie wie, że będzie dościgniony, łupy będą mu odebrane a on pobity, w sromocie do domu z naszej jeno łaski wolnym zostanie puszczony.\n– Za dobry dla wroga jest nasz książę – szepnął Szczerzyk do swego przyjaciela ze Skórzewa.\n– By tylko zbrodniarzy wolno nie puścił – frasował się Zaręba, który w Międzyrzeczu poniósł bolesną stratę.\n– Tak, nie darmo pana naszego Pobożnym nazywają. Gdy inni Piastowicze rękę nawet na biskupów podnoszą, nasz Bolesław i wówczas, gdy o infułę zabiegał, by po jego myśli została nałożona, dobrym słowem jeno kapitułę i papieża chciał przekonać.\n– Prawda to, rzec muszę. Choć to waszego panie syna, prepozyta Piotra przecie kapituła poznańska wybrała, to i książę ma prawo swój głos dać, a nasz Bolesław w święty sposób to uczynił. Dziękować Bogu wypada, że tak dobrego i uczonego a przecie i odważnego księcia nam dał.\n– Byle tylko dla niegodnych jego łaski, wilcząt saskich nazbyt miłosierny nie zechciał być…\nSłowa Bolesława zdawały się potwierdzać najgorsze obawy jego rycerzy:\n– Obiecaliśmy przed ta wyprawą pani księżnej Jolencie, że o ile jeno Bóg, ubłagany modlitwą, zwyciężyć nam pozwoli, okażemy brańcom, litość i miłosierdzie. Toteż rozkazujemy uważnie baczyć na polecenia panów Janka kasztelana kaliskiego i Przedpełka wojewody poznańskiego a i pomniejszych dowódców, w tym względzie się odnoszących. Niepotrzebne okrucieństwo – tak ciury jak i rycerza, głową karać będziemy. A że szkoda przyszłemu świętu takiego smutnego widowiska przydawać, to i folgujcie swoje zapędy.\nWielu ze słuchających wydało nieprzychylne pomruki, bacząc jednak, by nie dotarły one do uszu księcia.\n– Jak nam wiadomo od pana Marcina chorążego międzyrzeckiego, w zamku zbrodniarze z Miedzyrzecza się pochowali. Tych ująć należy i pod sąd oddać. Gdyby jednak ucieczką salwować się chcieli, bijcież w nich, życia nie oszczędzając!\n– W takim zamku, to muszą być bogactwa… – mały dobosz miejski z Płocka był myślami daleko od krwawych porachunków.\nNie dotknięci bezpośrednio międzyrzecką tragedią pachołkowie z innych miast, byli już nieco znudzeni tym, co mówił książę, toteż szybko podchwycili okazję do pokpienia z chłopca.\n– W lochu złote dukaty.\n– Całe garnce srebniaków.\n– I ozdoby… I co zaczerpniesz swym tarabanem, to pan twój da ci wziąć – może wieś se kupisz?\n– U Sasów doboszki, nie doboszów, mają. Musisz taką jeno zdybać i tak ucapić, coby bębnić do boju nie mogła… A jak się sprawisz, to prócz bogactw, książę i wesele wam na zamku wyprawi.\nBlondynek mający pomagać młodemu Piotrkowi Opalińskiemu, huknął na trefnisiów i przygarnął ręką małego:\n– Nie wierz im. Z zamku pozostawionego na oblężenie wszystko co cenne a i kobiety się wywozi. Ty pierwszy raz na wyprawie?\nChłopiec wykręcił się z uchwytu i spojrzał w górę, szukając oczu tamtego. Zakłopotany wymyślał najbardziej honorową odpowiedź.\nJan, pracujący przy stajniach Nałęczów, potarmosił go za głowę.\n– Nie widzisz jak się boi, młokos.\n– A ty się nie boisz? – zdziwił się blondynek i spoglądając wokół, tajemniczo szepnął – Czaty złapały w nocy czarownicę, taka może urok rzucić. Szturm się nie uda, a Sasi potrafią się bronić: smołę i ukrop będą na nas lać, głazy na łeb rzucać… – powiódł wzrokiem po przerażonych twarzach i zadowolony z osiągniętego wrażenia roześmiał się – Ale dziad, co to z wiedźmą był, rzekł, co dziś jeszcze zamek książę spali, kto więc przeżyje, ten niech plan już na jutro sobie układa…\nKsiążę tymczasem kończył:\n– Zgodnie ze zwyczajem, po walce, w obozie, uświetnimy naszym majestatem pasowanie na rycerzy, tych, co zasługi szczególne osiągną. Temu wspólnemu świętu radości zaś przydamy, dzieląc łupy i razem z wami, podziękujemy Bogu za okazane łaski.Panowie nasi i kmiecie z pospolitego ruszenia, bijcież zatem w imię Boże i Polski, co dziś jeszcze rozdarta niczym ciało świętego Stanisława biskupa! Bijcież Niemca, kęsy ciała owego, chcącego nam wyrywać…!\nOstatnie słowa zginęły w tumulcie wszczętym przez porwanych entuzjazmem słuchaczy.\n– Wiwat książę Bolesław!\n– Na Niemca!\n– Za Polskę, za Międzyrzecz! – zbocza Gołębiej Góry rozbrzmiewały bojowymi okrzykami. Fala oddziałów ruszyła w dół, ku widniejącemu tam miastu i górującemu nad nim zamkowi.\n– Za mą matkę, za ogień… – chłopięcy falset załamał się, ale Piotr Opaliński z Bnina dziarsko wymachując włócznią biegł za innymi.\nByło już południe. Szturm zamku rozwijał się zgodnie z planem, o czym gońcy przysyłani co jakiś czas ze stanowiska dowodzenia, informowali zebranych w sulęcińskim kościele duchownych. (Przy okazji, w drugą stronę powracało, za ich pośrednictwem, błogosławieństwo i obietnica modlitwy o pomyślność dla Bolesławowych wojsk.)\nNa zewnątrz świątyni, na rynku, było głośno od pędzących w różne strony wozów, maszerujących oddziałów, z północy niósł się niskim pomrukiem bitewny zgiełk. W środku panował jednak spokój, grube mury stały na straży majestatycznej ciszy. Raz po raz zabrzęczałnajwyżej łańcuch, szurnęły czyjeś kroki, czy dał się słyszeć przytłumiony szept modlitwy.\nGodysław Baszko, rocznikarz kapituły poznańskiej, pozostał w kościele. Za stary już był, by towarzyszyć bezpośrednio zdobywaniu zamku, toteż chętnie pozostał w mieście, gdzie ciekawość przywiodła go do templariuszowskiej świątyni. Już wcześniej upatrzył ją sobie jako swoistą atrakcję, toteż z zainteresowaniem teraz oglądał bezwieżową budowlę, jakiej w Wielkopolsce nigdzie by nie znalazł. Bogatych zakonników – rycerzy stać było na budowę wspaniałego kościoła w mieście, o którego rozwój tak dbali, sprowadzając wielu osadników, Niemców z Saksoni, a nawet Flamandów. Bardziej zresztą do związanych z tym planów niż do rzeczywistości dopasowali wielkość sulęcińskiego kościoła – miasto liczyło dopiero niewiele ponad trzysta dusz, a rozmach architektoniczny mógł przecież zadziwić każdego.\nBogata, kolorowa posadzka z sudeckich piaskowców, leżała bezpośrednio na granitowym cokole, kryjącym piwnice. Mury bazyliki, ułożone z granitowej kostki, wieńczyło oparte na pendentywie krzyżowe sklepienie z kopułką nad skrzyżowaniem nawy głównej z poprzeczną, idącą tuż przed ołtarzem. Za transeptem, małe, niskie prezbiterium kończyła jeszcze niższa, półkolista apsyda, kryta półkopułą. Nawa środkowa, niezwykle wyniesiona względem obu, wąskich naw bocznych, ze swymi okienkami, była głównym źródłem słonecznego światła, zogniskowanego na główny oraz dwa boczne ołtarze. Te ostatnie umieszczono w sporych apsydach na obu końcach transeptu. Nawy oddzielały od siebie granitowe arkady o bogato rzeźbionych głowicach kolumn. Podobna arkada szła w poprzek, po obu stronach transeptu.\nŚlepe otwory okienne, tworzące mroczne nisze wzdłuż wydłużonych boków zasadniczego założenia świątyni, obramowane portalitami, były w większości jeszcze puste; zaledwie w kilku wykonano już na tylnej ścianie malowidła. Godysław mijał je szybko i bez zainteresowania. Dopiero gdy przyzwyczaił wzrok do mroku, zaskoczony odkrył fantastyczne plecionki, z wkomponowanymi motywami tworów roślinnych i najprzeróżniejszych figur geometrycznych, pokrywających owe portality. Obszedł cały kościół wkoło jeszcze raz, zwracając teraz na nie szczególną uwagę.\nW końcu stanął w wydłużonym kręgu światła, na wprost głównego ołtarza. Przeszedł wzdłuż nawy głównej w stronę wejścia, zagłębiając się w coraz głębszy mrok. Zadarłwszy głowę, z zapartym tchem śledził grę świetlnych nici, jaka odbywała się wysoko ponad nim. Zawrócił.\nZe stall podniósł się prepozyt Pakosław, wyszedł przed ołtarz i skinął na Baszkę.\n– Przybyło poselstwo zakonne. Dziekan Falenty pragnie abyś był, panie, obecny przy rozmowach.\nGodysław wyszedł przed kościół. Od razu zwrócił uwagę na czarny dym wznoszący się od strony zamku, którego gdy wchodził do świątyni jeszcze nie było. Na długie zastanawianie się nad jego przyczyną nie było jednak czasu. Czterech rycerzy w długich, białych płaszczach z ośmiokątnym, czerwonym krzyżem na plecach, rozmawiało z polskimi księżmi. Nieco z tyłu, stał koniuszy, pilnując koni.\nBaszko podszedł do rozmawiających.\n– Dobrze, że jesteś Baszko – Falenty postąpił krok ku przybyłemu – Bacz uważnie, byś potem wszystko dokładnie opisał. Zjawili się u nas, jak widzisz, bracia zakonni, właściciele Sulęcina…\n– Jestem brat Gwido i występuję w imieniu komandora klucza lubuskiego… – rozpoczął templariusz – Przybywamy do was, zaniepokojeni o los miasta i ludności, które Bóg zechciał zlecić naszej opiece.\n– I cóż was tak bracia niepokoi w postępowaniu chrześcijańskiego księcia? – prowokacyjnie przerwał mu niedoszły biskup poznański, Piotr ze Skórzewa.\n– Książę wielkopolski Bolesław raczył zakończyć oblężenie zamku i przystąpił do szturmu. Załoga zamku jest niewielka i zmęczona wojną, rychło więc, dziś jeszcze może, poczynania księcia, skutek przyniosą. Chcemy was prosić, księże dziekanie i was panowie duchowni o wstawiennictwo u Bolesława za ludnością i miastem.\n– Cóż to, obawiacie się karzącej ręki sprawiedliwości? – drwił Piotr.\n– Oby Bóg wybaczył ci bracie twoje intencje – skarcił go, podnosząc ku niebu ręce, drugi z zakonników – Książę Bolesław zwany przecie Pobożnym, owe umiłowanie miłosierdzia zechce nam chyba jednak okazać?\n– Nie Zakon prowadzi tę wojnę – dodał Gwido – Czemuż więc karać zgromadzenie Bogu służące?\n– Wszyscy służymy Bogu – wtrącił się prepozyt międzyrzecki Pakosław – Tylko czy czyny wszystkich służą Jego chwale? Czy miłe było Panu spalenie Międzyrzecza i zamordowanie bezbronnych mieszczan? Od pół wieku panowie marchijscy wyciągają rękę po polska ziemię!\nNa dany przez Gwidona znak, Falentemu podano oprawiony w skórę rulon. Dziekan rozwinął, obejrzał i oddał dokument Baszce. Zakonnik gestem zachęcił do przeczytania; Falenty skinął głową na Godysława.\nJa Mroczek z Pogorzeli, za zgodą brata mego Gerlacha, prepozyta lubuskiego, dla zmazania grzechów moich nadałem Bogu, NMPannie i zakonowi templariuszy dla zbawiennego poratowania ziemi jerozolimskiej, posiadłość moją leżącą między Lubuszem a Santokiem, zwaną Sulęcinem z wsiami i miastem przynależnymi wraz z wszelkimi prawami, tak jak one zostały wyszczególnione w przywileju nadanym mi przez księcia pana. Aby zaś ta dobrowolna darowizna dokonana wobec pana Bolesława księcia Śląska oraz baronów nie uległa zaprzeczeniu, postanowiłem wzmocnić niniejszy dokument przez przybicie pieczęci wymienionego księcia, mojej własnej i pieczęci mojego brata.\nBaszko nie odrywając oczu od dokumentu przerwał na chwilę. Nerwowo przełknął ślinę i wobec milczenia pozostałych czytał dalej:\nDziało się to we Wrocławiu w roku od Narodzenia Pańskiego 1244, w obecności Bolesława księcia Śląska, pana Henryka, biskupa wrocławskiego i Bogusława, kasztelana w Niemczy, komesa Racława wrocławskiego i Bogusława bytomskiego kasztelanów, pana Bogusława, Przecława, podczaszego Konrada…\n– przerwał na znak Falentego. Przez chwilę templariusze czekali na reakcję Polaków, wreszcie odezwał się Gwido:\n– Jeno z poszanowania księcia wielkopolskiego i was, księże dziekanie, wynikła nasza chęć pokazania wam tego niezwykle doniosłego dokumentu, z którego jasno wynika iż nie siłą czy podstępem miasto i ziemię nabyliśmy. Dostaliśmy ją na prawie, dla większej chwały Pana naszego, Jezusa Chrystusa…\n– Zamilknij bracie…! Nie mieszaj Jego imienia, bo…! – wycedził przez zęby nie wytrzymując Piotr.\n– Nie wiesz bracie Gwidonie – spokojnie przejął prowadzenie rozmowy dziekan gnieźnieński – że Bolesława uznano za zdziczałą płonkę szlachetnego rodu Piastów, że w księstwie swym przydomka Rogartki się doczekał? Zuchwały jest książę i dla prywaty, sprawę świętej ojczyzny gotów poświęcić. Niedawno to przecie przyjęto go na powrót do społeczności wiernych, klątwę zdejmując. A i obecnie dziwne rzeczy na Śląsku się dzieją. Chodzą słuchy jakoby książę legnicki niecnie ręki przykładał do śmierci swych konkurentów do władzy nad całą dzielnicą…\n– Wy Polacy nigdy nie wiecie, co dla was jest dobre – przerwał mu milczący dotąd zakonnik o kruczoczarnych włosach, mówiący z galijskim akcentem. – Rozbity na dzielnice kraj jest słaby, potrzeba mu władcy, który to zrozumie i silną ręką przywróci na swe czoło koronę. Poprowadzi kraj ku sąsiadom, zajmie się kulturą… Bóg to dopiero doceni, kto najlepiej waszej ojczyźnie służy.\n– Kim jesteś panie?\n– Bernard de Molay, przybyłem tu z Arginy w pewnej misji i sądzę, że ją spełniam.\nFalenty z zainteresowaniem przyjrzał się tajemniczemu zakonnikowi. Zamilkł jednak, gdyż prepozyt Piotr wszczął ostrą wymianę zdań z Gwidonem:\n– Jak tu nie mówić o podstępie, gdy arcybiskup magdeburski pożyczył księciu legnickiemu pieniądze pod zastaw Ziemi Lubuskiej a potem zagarnął ją za niespłacone długi i poddał ja margrabi?!\n– Gdyby w domu piastowskim nie było kłótni, miast niej zaś przeważyły by potrzeby korony, książę nie musiał by szukać za granicami pieniędzy na bratobójczą walkę.\n– Ale to nie jest autorytet na który może powoływać się chrześcijański zakon!\n– My mamy nadanie od komesa Mroczka, nie od księcia Bolesława!\n– Ciekawe jaki to grzech je spowodował?\n– Komes Mroczek…?\n– W Polsce mówią: jaki pan, taki kram, bracie Gwidonie.\n– A w Bretanii, że ryba psuje się od głowy…\n– Nie zakon ojcze prepozycie oddał się Niemcom, jeno arcybiskup – przerwał im znowu de Molay – I nie nam oceniać politykę książąt. Wiem też i ja o walce synów Odonica z Bolesławem Srogim o ich ojcowiznę, wiem o tragedii Międzyrzeczan i wiem o ubiciu wczoraj dwóch naszych braci w lesie, przy polskim obozie, ale to nie powinno nam przesłaniać perspektywy kolejnej, niepotrzebnej masakry, której możemy uniknąć…\nFalenty cały czas uważnie słuchał, wyczuwając jakąś ukrytą intencję zakonników. Coś wzbudzało w nim podniecenie, podświadomie przeczuwał jakieś niesamowite rozwiązania. Oczekiwał ich niespokojnie i nie mógł się doczekać!\nGwido pokazał na pokrywające już prawie cały horyzont dymy i krwawą łunę na północnym zachodzie.\n– Czy zechcesz księże dziekanie, wstawić się za tym, by miasto nie ucierpiało od tego ognia, przygotowanego po to, by strawić zamek? Czy…\nFalenty nie dał mu dokończyć:\n– Polacy nie prowadzą wojny tak jak Niemcy. Mieszczanom kazano się zawczasu schronić na Winnej Górze i tam ich możecie odnaleźć. A co do ognia i pustego miasta – wszystko tu już jest w ręku Boga. Możecie tylko przekazać ludziom, by przygotowali się do gaszenia. Na to, daje wam moje słowo, książę się godzi.\nPosted in Mieczysław BonisławskiTagged historia, Polacy i Niemcy, proza, wpis po polsku\nPrevious Post Feuer in Australien (Reblog)\nNext Post Spotkania z Księciem Ciemności 1


WICE PREZESOWI WOLNYCH KONOPI GROZI DO 15 LAT WIĘZIENIA ZA RATOWANIE ŻYCIA INNYM LUDZIOM! - Wolne Konopie\nHome 2015 kwiecień WICE PREZESOWI WOLNYCH KONOPI GROZI DO 15 LAT WIĘZIENIA ZA RATOWANIE ŻYCIA INNYM LUDZIOM!\nWiceprezes Wolnych Konopi Jakub Gajewski z zarzutami za leczenie pacjentów olejem z konopi! Za dobre serce grozi mu do 15 lat – jak za morderstwo! Nagłaśniajcie sprawę, informujcie zaprzyjaźnione media, polityków, celebrytów, księży, sportowców – wszystkich tych, co mogą nagłośnić sprawę ! Wkrótce więcej info.\nPoniżej krótka notatka od Jakuba na temat zaistniałej sytuacji:\n„Wyszedłem z aresztu za kaucją. Grozi mi 15 lat wiezienia. Jestem uznany za zbrodniarza. Postawiono mi zarzut przemytu dużej ilości środków odurzających w postaci 0,9 kg oleju z konopi. Nie przyznałem się do zarzutu. Pomijając fakt, ze jest to ilość wystarczająca na przeprowadzenie terapii raptem dla dwóch pacjentów z glejakiem 4 stopnia, chcę zaznaczyć, że oskarżono mnie o przemyt 40 000 działek odurzających… oleju, który NIE SŁUŻY do odurzania się. Olej używany jest wyłącznie do leczenia najcięższych, zaliczanych do śmiertelnych chorób, wobec których konwencjonalna medycyna jest bezradna i bezskuteczna. Nikt, kogo znam, nie używa oleju w celu odurzenia się!\nWyleczyłem moja mamę z podejrzenia o czerniaka w 10 dni. Mój ojciec ma 4 nowotwory. Nie podjął się leczenia konwencjonalnego. Usunął 4 organy i już nie może wycinać wiecej. Odkąd zaczał aplikować wyciągi z roślin, jakie mu podawalem, pierwszy raz nie ma wznowienia nowotworu i czuje się dobrze. Wrócil do pracy i normalnie funkcjonuje! Jestem wstrząśnięty i boję się tego wyroku, boję się tego, bo nie życzę nikomu, aby siedział w zamknięciu 15 lat za to, że uratował życie innych osób, na których służba zdrowia postawiła krzyzyk lub zniszczyła ich zdrowie próbując im pomoc. Zrobię wszystko, aby uratować moich bliskich!\nNie godzę się na niesprawiedliwość wobec obywatela, na uciemiężanie biednych, chorych ludzi przez system nastawiony głównie na zysk, a nie dobro i zdrowie czlowieka. Jako zdrowa jednostka obciążona możliwością zachorowania na chorobę nowotworową po rodzicach jestem zobowiazany pomóc i wykorzystać mozliwości, jakie moja filozofia życia stworzyła. Wykorzystywanie substancji leczniczych zawartych w przyrodzie od poczatków istnienia świata nie może być penalizowane.\nKażdy z nas może mieć nowotwór. Każdy z nas może mieć padaczkę, stwardnienie rozsiane, chorobę Lesniewskiego-Crohna oraz szereg innych schorzeń. Każdy z nas winien mieć możliwość wyboru metody leczenia! Co jest złego w tym, że człowiek chce się z tych schorzeń uwolnić? Dlaczego prawo zabrania leczenia się najbardziej bezpiecznymi substancjami dostępnymi na ziemi? Substancjami o wysokiej skutecznosci leczniczej wobec nieuleczalnych dla medycyny akademickiej chorób. Substancjami, których lista negatywnych efektów ubocznych jest niemalże zerowa w porównaniu choćby ze zwykłymi lekarstwami przeciwbólowymi dostępnymi w kioskach ruchu. Wszystkie efekty związane z leczeniem tymi substancjami są odwracalne i nieszkodliwe nawet przy długotrwałym używaniu.\nZabrany olej z konopi to lekarstwo. W tym momencie pacjenci nie mają swojego leku. System jest odpowiedzialny za stan zdrowia pacjentów (!). Państwo nie daje chorym lekarstwa, zabrania leczenia, po raz kolejny pozwala im umrzeć! Obracamy się i tkwimy w totalnej nieświadomości podsyconej stworzonym na potrzeby prohibicji strachem, zwanym narkofobią. To ona przeszkadza nam w racjonalnym myśleniu. To ona spowodowala w głowach przeciętnych ludzi totalny bałagan i braki w wiedzy. Ci, którzy są jej twórcami (USA), właśnie zmienili zdanie i w szybkim tempie zalegalizowali ten lek, aby nieść pomoc małym i dużym pacjentom. Nasz system wpadnie na to za 10-15 lat, gdy będę wychodzil z więzienia:(((\nP.S. Całą sprawę opiszę wkrótce, gdy dojdę do siebie.\nP.S. 2. Służby, które wykonywały wobec mnie czynności, zrobiły wszystko zgodnie z prawem – jestem pod wrażeniem! Pomagając od 10 lat złapanym za obcowanie z marihuana nie przypuszczałbym, że tak to może wyglądać. Nie mam żadnych zastrzeżeń, każdy, dosłownie każdy funkcjonariusz wypełnił swoje zadanie należycie. Odzyskałem wiarę w nasze służby – coś, czego najmniej w tej całej sprawie bym sie spodziewał! Pamiętajcie – to nie wina Policji, to wina nieodpowiedzialnych polityków, którzy kosztem obywateli bawią sie klockami w przedszkolu zwanym Sejmem. Niestety, wina leży rownież w dużej mierze po stronie lekarzy, za których zwykli ludzie postawieni pod ścianą muszą zgłębiać wiedzę medyczną i prowadzić ukryte terapie.”\nKomentarz rzecznika prasowego Wolnych Konopi Maćka Kowalskiego:\nImport oleju z kwiatów konopi indyjskich to zdaniem polskiego ustawodawcy zbrodnia. Przekonał się o tym dobitnie Jakub Gajewski (Siou), jeden z liderów Wolnych Konopi – za zarzucany mu import 900 gramów olejku dla pacjentów grozi mu 15 lat więzienia!\nfoto by Paradise Seeds\nSADZIC PALIC ZALEGALIZOWAC MOZNA LECZYC KONOPIAMI KTORE NIE ODUŻAJA :::::::::::)))))))\nasiancsfe 7 lat temu\nWidze tu w tym narkotycznym plebsie sami onkolodzy i uzdrowiciele, albo sami rakowcy ktorzy sie lecza ziolem, pozdro plebsy\nŁukasz Balzer Gliwice 7 lat temu\nFart ze mial kto kaucje wplacic !!!!! Jak Ci pomoc pisz u nas duzo odwaznych w tym temacie !!!!! Trzeba to rozglosnic Kur.y Tobie pietnastaka a pedofilowi z kosciola uniewinniene polskie prawo bezprawie\nWyleczyl z podejrzenia…ciekawe. Nie neguje sprawy bo w sumie to jest zielsko, roslina ktora malo co szkodzi i jakos tam moze pomagac. Nie jestem lekarzem, biologiem nie mam kompetencji zeby stwiwrdzic ze narihuana to lek na raka(co zreszta brzmi dosc nader odwarznie) Ale Panie i Panowie ktorzy glosowali i wchodzili w konszachty z Palikotem…mysleliacie ze cos zmienicie z tym panem. A ci co chca zalegalizowac zielsko te wedlug was faszysci, zli faszysci. No to prosze bardzo.\nJak 7 lat temu\nCzłowiek został zbrodniarzem (jest oskarżony o zbrodnię) za lek, za próbę niesienie pomocy bliźniemu. Bezduszny system, ktory nie pozwala człowiekowi na leczenie, na życie, bo nie ma na nie tabelki, a w innej tabelce jest przestepstwo! Niesamowite, to jest prostu niepojete, rozumiem, gdyby tego sie nie dało zmienić, ale przeciez w sejmie jest projekt nowelizacji ustawy, do niego złożono mnóstwo uwag (tzw „konsultacje społeczne” odbębnione), i co? I jest tylko gorzej, jeszcze bardziej „nie bo nie” i „nie uwzgledniono”, a uzasadnienia bez zaczepienia w treści uwag – co za głupia, bezduszna machina.\nNiech mi ktoś powie na kogo głosować? Na Komorowskiego nie, bo przecież nic sie nie zmieni (na lepiej; na gorzej na pewno, co pokazują kolejne lata), na Dudę? Zawsze to jakaś zmiana (nie zmiana „ekipy”, bo to tylko prezydent, ale moze czegoś nie chcieć podpisać rządowi np., co jest ważnym argumentem za), ale co z tzw. zabobonami marihuana=narkotyk=śmierć) i wyganianiem czarownic? Chciałbym usłyszeć jego zdanie ma temat marihuany, ale wiem, ze nie ma na to szans. Głosowanie na innych to pokazanie jakichś poglądów i niezgody na stan obecny (może to coś powie „rządzącym”, jesli odsetek będzie spory?). Dlatego polityka mnie odstręcza – to bezduszna machina.\nWięc skoro szansa na to, że prawo będą w końcu tworzyli specjaliści i ludzie z otwartym umysłem, a nie oderwany od życia beton, jest tak niewielka, to tylko w takich ludziach jak Pani Gudaniec, jak Pan Gajewski, jest nadzieja. Czyli w ludziach odważnych, nieustraszonych, niezastraszonych, wątpiących w to, co raz powiedziane i napisane. I tym kończę mój komentarz bez znaczenia, który zginie w otchłani internetu – w przeciwieństwie do Waszych realnych działań.\nelabien 7 lat temu\nJakub, jest nas wielu, wspieramy Cię!\nHaze 7 lat temu\nDecu 7 lat temu\nWszystkim tępym za przeproszeniem konserwatystom osobiście życzę werdyktu lekarza: „Ma Pan/i oporny na leczenie nowotwór..” .lZobaczylibyśmy natychmiastową zmianę myślenia ;). Cóż.. Kubie mogę tylko życzyć powodzenia w walce z Naszym chorym prawem. Jest to człowiek który nie uciekł za granicę, tylko próbuje zrobić coś w sprawie Polski, choć powoli zastanawiam się, czy nie lepiej było by stąd uciekać. Sprawę oczywiście nagłośnie, jeszcze raz trzymaj się Kuba ;).\nA pan wiceprezes ma dyplom lekarski albo jakikolwiek powiązany z medycyną albo chociażby diagnostyką? Jeśli nie to skąd dyskusja o leczenia albo co lepsze WYleczeniu? A efekt placebo temu szamanowi jest znany? Poza tym podpieranie się cytatem „Jeśli prawo stoi w sprzeczności ze sprawiedliwością, wybieram sprawiedliwość” to po pierwsze od kiedy pan stanowi bądź decyduje co jest sprawiedliwością, po drugie mniej populizmu więcej klasy…\nkamil sipowicz 7 lat temu\noleje konopne z thc i cbd to dzisiaj pomoc dla bardzo wielu ciężko chorych i cierpiących ludzi. na razie w Polsce można je zorganiozowac legalnie na dlugiej biurokratycznej drodze. Choroby jednak nie czekają . Dlatego są ludzie, którzy pomagają zdobyć te oleje w sposób nielegalny. Należy postawić pytanie: czy pomaganie ciepiącym ludziom może być nielegalne ? Jakub Gajewski zasługuje na szacunek za swoją samarytańską działalność. Zróbmy wszystko, żeby uratować tego szlachetnego człowieka i uchronić go przed monstrualnie niesprawiedliwą karą jaka mu grozi. Kamil Sipowicz\nJo Anna 7 lat temu\nCalym sercem za, tylko blagam.. dodajcie drugie „i” w kazdym slowie „konopi”. Fakt, ze jaramy, nie znaczy wcale, ze musza nas uwazac za analfabetow. Konopii na pewno tez milo nie jest 🙂\nw artykule ortografia jest ok !\nkonopi ( jedno „i ” na końcu )\nzłodzieje z wiejskiej 7 lat temu\nSzkoda nawet mówić co ci złodzieje z wiejskiej robią. Komorowski i Tusk są tak skorumpowanii że jedyne do czego się nadają to branie łapówek i działanie wobec społeczeństwu. Trzeba pomóc Jakubowi i promować jego działania.\nBartosz Bielański 7 lat temu\nfreedom for Jakub\notwarte umysły, wolni ludzie, wolne konopie!!!\nwolnosc dla medycyny naturalnej, wolnoś dla Jakuba!!!\nWiceprezesowi Wolnych Konopi grozi 15 lat za ratowanie życia | Bezkarność policji 7 lat temu\n[…] konopielecza.pl […]\nChoroby to najlepsze zródło pieniędzy dla lekarzy itd, Polska jest zbyt skorumpowana, zamiast iść na ręke obywatela bo zrobił coś dobrego dla kogos innego oni uznają go za przestępce nawet jeżeli olejek konopny nie był wykorzystywany do odurzania sie, dla nich lepiej jest jeśli ktoś sie bedzie leczył na terapiach, z których państwo ma pieniądze\nEwa Fleszewska 7 lat temu\ndla towarzystwa sejmowego najlepsze zyczenia swiateczne oby jak najwiecej z was dane bylo przezyc strach po diagnozie z wyrokiem smierci dla was lub waszych najblizszych i rozpacz po ich utracie -Kuba wam nie pomoze bo bedzie odsiadywal kare


Pastele olejne Pentel 36 kolorów | Księgarnia Internetowa LoveBooks - z miłości do czytania! O nas | Kontakt | Jak zamawiać | Koszty przesyłki | Regulamin zakupów | Polityka prywatności | Odbiór osobistyw naszej ofercie znajduje się 142333 produkty\nwyprzedażdziałyAlbumyArtykuły dla niemowlątArtykuły szkolne, biurowe i papierniczeAtlasyAudiobookiCzasopismaDla dzieciDo nauki zawoduEncyklopedieGry planszowe i kartyJęzyki obceKalendarzeKodeksyKomiksy dla dorosłych i dzieciKsiążki kulinarneKsiążki podróżniczeLegoLektury szkolneLiteraturaLogopedia i pedagogikaModelarstwoMultimediaPodręcznikiPodręczniki akademickiePomoce edukacyjnePoradnikiPoradniki metodycznePrawo jazdyPrzewodniki, mapyPuzzleSłownik UpominkiZabawkilovebooks.pl > Pastele olejne Pentel 36 kolorów\nPastele olejne Pentel 36 kolorówWydawca: PENTELDział: Artykuły szkolne, biurowe i papiernicze » KredkiEAN: 4711577003603ISBN: 4711577003603Stron: 0Data wydania: 2014\ndostępność: 10 szt.cena: 22,61 17,12 zł szt.do koszykarabat24%oszczędzasz 5,49 złodnośnie ceny sugerowanejZamówienia wysyłamy do 2 dni roboczych !\njeżeli planujesz zakup tego produktu w przyszłości > dodaj do schowka> poleć znajomemuPastele olejne PHN o okrągłym przekroju to znakomity, ceniony przez miliony użytkowników na świecie produkt. Zjawiska plastyczne, jakie generują stanowią o ich fenomenie i popularności. Technologia, która została tu zastosowana wspiera kreatywność, pobudzając użytkowników do artystycznego działania niezależnie od wieku i płci. To dzięki miękkiej, kremowej konsystencji i łatwemu rozprowadzaniu, pastele mają niekończący się wachlarz niestandardowych możliwości, ułatwiających interesujące zabiegi plastyczne. Pastele inspirują do tworzenia dzięki szerokiej gamie kolorów (12, 16, 25, 36, 50 - do wyboru), udostępniając nawet te mniej oczywiste odcienie i barwy. Tworzenie cieni, cieniowanie, wprowadzanie tła, gradacja szerokości i intensywności kreski, mieszanie barw - to tylko niektóre zjawiska, łatwe do osiągnięcia podczas pracy z pastelami. Mocne i soczyste kolory, które nie blakną pozostawią rysunek świeży i wyrazisty.Klienci zainteresowali tą pozycją kupowali także... Breloczek Littlest Pet ShopMiękki breloczek z serii Littlest Pet Shop.\ncena: 14,00 12,77 złdo koszyka Kredki pastelowe olejne. 25 kolorów.Pastele olejne PHN o okrągłym przekroju to znakomity, ceniony przez miliony użytkowników na świecie produkt. Zjawiska plastyczne, jakie generują stanowią o ich fenomenie i popularności. Technologia, która została tu zastosowana wspiera... cena: 16,16 11,88 złdo koszyka Pastele olejne Pentel 50 kolorówPastele olejne PHN o okrągłym przekroju to znakomity, ceniony przez miliony użytkowników na świecie produkt. Zjawiska plastyczne, jakie generują stanowią o ich fenomenie i popularności. Technologia, która została tu zastosowana wspiera... cena: 31,24 23,20 złdo koszyka Pinezki kolorowe T4 (30 sztuk)galwanizowane\ncena: 5,20 4,15 złdo koszykaPodobne tytuły Pastele olejne Pentel 50 kolorówPastele olejne PHN o okrągłym przekroju to znakomity, ceniony przez miliony użytkowników na świecie produkt. Zjawiska plastyczne, jakie generują stanowią o ich fenomenie i popularności. Technologia, która została tu zastosowana wspiera... cena: 31,24 23,20 złdo koszyka Pastele olejne XXL PENTEL 24 koloryPastele o żywych kolorach do rysowania na sucho i na mokro. Przy użyciu terpentyny można uzyskać efekt zbliżony do malarstwa olejnego. Najlepsze efekty uzyskuje się rysując na fakturowanych podłożach typu karton lub płótno.\nOpakowanie... cena: 18,07 13,58 złdo koszyka Pastele olejne. 12 kolorówpraca zbiorowaPastele olejne służą do rysowania i malowania. Pozwalają na uzyskanie grubych, tłustych pociągnięć o nasyconych barwach. Łatwość z jaką rozprowadzają się na papierze zależy od temperatury otoczenia. W wyższych temperaturach pastele... cena: 6,13 4,46 złdo koszyka Pastele olejne. 36 kolorówPastele olejne służą do rysowania i malowania. Pozwalają na uzyskanie grubych, tłustych pociągnięć o nasyconych barwach. Łatwość z jaką rozprowadzają się na papierze zależy od temperatury otoczenia. W wyższych temperaturach pastele... cena: 17,24 12,92 złdo koszyka Kredki pastele olejne 10 kolorów JOVIMiękkie, okrągłe pastele olejne JOVI, o żywych kolorach. Można je stosować na wszystkich rodzajach papieru nie satynowanego, brystolu i kartonie, jak również na powierzchniach drewnianych. Występują w gamie kolorystycznej 10-ciu kolorów.... cena: 12,85 9,76 złdo koszyka Kredki Colorpeps pastele olejne 18 kolorów MAPEDPastele olejne w postaci klasycznych sztyftów o trójkątnym przekroju. Nadają się do rysowania na papierze, kartonie, tekturze, płótnie i innych powierzchniach. Zaostrzony koniec kredki dedykowany do rysowania a boczna część pastela do... cena: 26,56 19,24 złdo koszyka Kredki Colorpeps pastele olejne 12 kolorów MAPEDPastele olejne w postaci klasycznych sztyftów o trójkątnym przekroju. Nadają się do rysowania na papierze, kartonie, tekturze, płótnie i innych powierzchniach. Zaostrzony koniec kredki dedykowany do rysowania a boczna część pastela do... cena: 17,74 12,73 złdo koszyka Kredki Pastele do tkanin 7 kolorów PENTELPastele do tkanin PTS to fantastyczny produkt dla niespokojnych indywidualistów. Dzięki ich innowacyjnej formule można samemu wyczarować autorską koszulkę, bluzkę, torbę na zakupy czy spódniczkę. Wyraziste i nieblaknące kolory gwarantują... cena: 7,85 6,37 złdo koszyka Pastele olejne Creativo 24 kolorypraca zbiorowaPastele olejne służą do rysowania i malowania. Pozwalają na uzyskanie grubych, tłustych pociągnięć o nasyconych barwach. Łatwość z jaką rozprowadzają się na papierze zależy od temperatury otoczenia. W wyższych temperaturach pastele... cena: 11,30 8,46 złdo koszyka Pastele olejne Bambino - 24 koloryPastele olejne Bambino, 24 kolory. Dobrze kryją, są miękkie. Intensywne, żywe kolory, łatwo przywierają do podłoża. W opakowaniu kredka złota i srebrna.\ncena: 13,59 11,07 złdo koszykawięcej...


SFFiH #66 - omówienie numeru - katedra.nast.pl\nNiestety, „Trucizna” Andrzeja Pilipiuka nie należy do najlepszych osiągnięć autora. Ba, nie zalicza się nawet do średnich. I chociaż darzę Jakuba Wędrowycza wielką estymą nie jestem w stanie napisać o jego kolejnej przygodzie nic dobrego. Szwankuje wszystko – od pomysłu po wykonanie. Czyżby faktycznie nadszedł już kres pierwszego egzorcysty „ściany wschodniej”?\nKolejne tekst także zbytnio nastroju nie poprawia. „Czarne koty” Anny Nieznaj to wprowadzenie do cyklu traktującego o grupie zmodyfikowanej genetycznie młodzieży. Oczywiście nie są oni zwykłymi zjadaczami chleba, ale międzynarodową grupą agentów do specjalnych poruczeń. Pomysł dawał duże pole do popisu, ale ostateczny efekt rozczarowuje. Jak na opowieść o szpiegach jest tu za mało akcji i emocji. Przydało by się także popracować nad indywidualnością bohaterów – nie licząc różnicy w specjalizacji wojskowej wydają się być bliźniaczo do siebie podobni, niezależnie od płci. Miły akcent – wprowadzenie agenta starej daty à la Bond – może jest to pomysł na dalsze części?\n„Kurier” Przemysława Pomorskiego to swoiste połączenie „Dystryktu 9” (przybycie Obcych i konsekwencje stąd wynikające) i „Małej Apokalipsy” Tadeusza Konwickiego (wątek samospalenia). Szkoda, że dobry pomysł nie przekłada się na fabułę. Na początku ciekawie prowadzona narracja szybko grzęźnie w niekończących się i donikąd prowadzących dysputach. Szkoda zmarnowanego potencjału.\nO wiele lepiej prezentuje się „Dzień, w którym pękł Olympus Mons” Grzegorza Żaka. Dzieje się tak głównie za sprawą wyczuwalnej z tekstu pasji autora do gór. Historia zdobycia najwyższego szczytu w Układzie Słonecznym byłaby jeszcze lepsza, gdyby w pewnym momencie autor nie zrobił wolty i nie wprowadził do fabuły wątków religijnych. Według mnie zdecydowanie lepiej autorowi wychodzi opis wspinaczki niż teologiczne dysputy, na szczęście Żak ma duże poczucie humoru, co ratuje tekst przed zapomnieniem.\nOstatnim tekstem literackim w numerze jest „Hrabina i Nocołaki” Alicji Pawłowskiej. Trochę fantasy (istnieje magia), trochę science fiction (akcja rozgrywa się na odległej planecie). Całość nie wywołuje zbyt dużo emocji – intryga tytułowej hrabiny jest przewidywalna, a fabuła pozostawia więcej znaków zapytania niż odpowiedzi.\nW dziale publicystyki warto odnotować powrót Tomasza Bochińskiego – inna sprawa, że wywody o wampirach dziwnie przypominają jego prelekcję wygłoszoną dwa lata temu na Avangardzie. Z drugiej strony – autor potrafi pisać i nawet starsze teksty czyta się z przyjemnością.\nBardzo sentymentalnie prezentuje się tekst Andrzeja Pilipiuka. Zamiast komentarza na aktualne tematy „Wielki Grafoman” funduje czytelnikom podróż sentymentalną w przeszłość Wojsławic. Przeszłość chwalebną i krwawą jak nasza historia.\nZ kolei Dariusz Domagalski, tak jak w poprzednich tekstach, szuka paraleli między przeszłością a teraźniejszością. Tym razem bierze na warsztat kwestie ciemnej strony sportu – doping. Z tekstu wynika, że latka lecą, ale pewne rzeczy się nie zmieniają.\nOstatni felieton w numerze, „Jeremiada”, to rozważania na temat literatury faktu i fabuły. I chociaż tekstowi trudno coś zarzucić pod względem warsztatowym, czyta się go bardzo dobrze, to same przemyślenia autora specjalnie odkrywcze nie są.\nDodano: 2011-04-16 20:42:58\nniepco - 09:41 17-04-2011\nZdobywanie Olympus Mons znacznie lepiej wyszło niejakiemu Kimowi Stanleyowi Robinsonowi w noweli "Zielony Mars" (IASFM nr 10)\nTigana - 11:35 17-04-2011\nniepco pisze: Zdobywanie Olympus Mons znacznie lepiej wyszło niejakiemu Kimowi Stanleyowi Robinsonowi w noweli "Zielony Mars" (IASFM nr 10)\nZ tym, ze tutaj zdobywanie szczytu jest tylko pretekstem, a nie sztuką dla samej sztuki. Inna sprawa, ze sam opis wspinaczki jest bardzo sympatyczny.\nniepco - 13:43 17-04-2011\nTam także, o ile pamiętam, chodziło o coś więcej niż sztukę wspinaczki;-)


Selfa PV - O nas\nJesteśmy firmą z ponad osiemdziesięcioletnim doświadczeniem w produkcji i sprzedaży. Już w 2004 roku rozszerzyliśmy profil naszej działalności o odnawialne źródła energii, a w 2012 roku uruchomiliśmy nowoczesną, zautomatyzowaną linię do produkcji modułów fotowoltaicznych.\nW 100% polski kapitał, czy długoletnia tradycja to nie jedyne cechy, które wyróżniają nas na tle innych krajowych i europejskich producentów. Lokalizacja na terenie kraju oraz gęsta sieć sprzedaży gwarantuje natychmiastową obsługę zarówno podczas procesu zakupu jak i ewentualnego serwisu. Naszym klientom gwarantujemy:\nkompleksową obsługę i fachowe doradztwo,\npełną ofertę asortymentu do instalacji fotowoltaicznych,\nelastyczność w działaniach.\nW ramach realizacji przyjętej strategii „Firmy Przyjaznej Środowisku” od połowy 2018 roku nasze moduły fotowoltaiczne produkowane są przy użyciu zielonej energii pochodzącej ze Słońca.\nW maju 2018 roku została uruchomiona druga elektrownia fotowoltaiczna umieszczona na dachach hali produkcyjnej i budynku biurowego o mocy 214,5kW, a następnie rozbudowano o kolejne 17,6kW na budynku OBR. Poprzednia ekologiczna inwestycja to naziemna elektrownia słoneczna o mocy 950kW znajdująca się przy drugim zakładzie produkcyjnym. Łącznie moc obu elektrowni wynosi 1 182kW, co pozwala firmie na produkcję ok. 1200MWh zielonej energii, która w 100% pokrywa zapotrzebowanie obu zakładów produkcyjnych na energię elektryczną.\nMamy świadomość, że w dzisiejszych czasach liczą się nie tylko wyniki finansowe firmy czy jakość produktów, ale również jej wpływ na środowisko oraz lokalną społeczność, realizujemy swoje projekty z troską o środowisko i z szacunkiem dla natury


Zagospodarowanie terenu Żłobka z przeznaczeniem na plac zabaw dla dzieci w wieku do 3 lat - Przetargi.pl\nZagospodarowanie terenu Żłobka z przeznaczeniem na plac zabaw dla dzieci w wieku do 3 lat\nAdres: 59-100 Polkowice, Rynek 1\nData zamieszczenia: 2015-11-09\nAdres strony internetowej zamawiającego: www.polkowice.pl\n1) Przedmiotem zamówienia jest zagospodarowanie terenu zieleni polegająca na: a) wykonaniu prac ziemnych, b) budowie nawierzchni bezpieczniej z płytek poliuretanowych, c) montażu urządzeń zabawowych. 2) Szczegółowy opis przedmiotu umowy zawiera: a) projekt budowlany Zagospodarowania terenu Żłobka z przeznaczeniem na plac zabaw dla dzieci w wieku do 3 lat, b) projekt umowy, c) specyfikację techniczną wykonania i odbioru robót budowlanych, 3) Dokumenty wymienione w ust. 2 pkt a) - c) stanowią podstawę realizacji robót objętych niniejszą umową. 4) Wymagania określone choćby w jednym z ww. dokumentów są obowiązujące dla Wykonawcy tak, jakby zawarte były w całej dokumentacji przetargowej. 5) Wykonawca na podstawie ww. dokumentów oraz wizji lokalnej terenu robót posiadł wszelkie informacje niezbędne do podpisania umowy z niezmiennym wynagrodzeniem ryczałtowym. 6) Wszystkie roboty będące przedmiotem niniejszej umowy muszą być wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami oraz na ustalonych w projekcie umowy warunkach. 7) Udzielą minimum 1 rok maksymalnie 3 lata gwarancji na nawierzchnie oraz zamontowane urządzenia zabawowe. Zamawiający wymaga aby Urządzenia zabawowe montowane na placu zabaw posiadały dokumenty (certyfikaty) potwierdzające zgodność ich wykonania z normami, w tym między innymi PN-EN-1176 (1-6). Na potwierdzenie tego faktu Zamawiający wymaga aby Wykonawcy przedłożyli zaświadczenie (certyfikat) podmiotu uprawnionego do kontroli jakości potwierdzający, że urządzenia zabawowe będące przedmiotem zamówienia odpowiadają normom bezpieczeństwa tj. spełniają wymogi normy PN-EN-1176-(1-6) Zamawiający dopuszcza zastosowanie materiałów i produktów równoważnych do wskazanych w niniejszej specyfikacji i załączonej do niej dokumentacji technicznej. Warunkiem zastosowania materiałów i produktów równoważnych jest posiadanie przez te materiały i produkty takich samych parametrów technicznych i jakościowych charakteryzujących, stanowiących o ich przydatności, charakterze itp.\nInformacja na temat wadium: Warunkiem udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia jest wniesienie przed terminem składania ofert wadium w następującej wysokości: 3.000 zł (słownie: trzy tysiące złotych).\nIV.2.1. Kryteria oceny ofert: Okres udzielonej gwarancji na nawierzchnie utwardzone oraz zamontowane urządzenia zabawowe\nIV.3.1. Adres strony internetowej, na której dostępna jest specyfikacja istotnych warunków zamówienia: http://www.bip.ug.polkowice.pl/?ID2=przetargi\nDodano: 2016-05-13Wykonanie robót budowlanych w ramach zadania inwestycyjnego p.n. ,, Doposażenie siłowni napowietrznej wraz z ogrodzeniem terenu w związku z prowadzeniem zajęć dla dzieci z rodzin dysfunkcyjnych,,


FILOZOFIA SCHOLASTYCZNA W POLSCE OKRES WCZEŚNIEJSZY (DO XIV WIEKU)\neduteka Studia Humanistyczne Filozofia FILOZOFIA SCHOLASTYCZNA W POLSCE OKRES WCZEŚNIEJSZY (DO XIV WIEKU)\nPrzed XIV wiekiem Polska nie posiadała jeszcze środowiska naukowego. Miała już jednak szkoły i księgozbiory przy katedrach i klasztorach. Brała już udział w życiu umysłowym Europy; jej kler był w stałej styczności z Zachodem, dygnitarze kościelni jeździli do Rzymu, zakonnicy na kapituły generalne, i tam mieli sposobność zetknięcia się z kulturą umysłową Zachodu. W XIII wieku znaczna już ilość szkolarzy polskich studiowała w uniwersytetach zachodnich: paryskim, padewskim, bolońskim, montpellierskim. Byli naówczas Polacy, którzy na obczyźnie słynęli z uczoności, jak Marcin Polak, historyk, lub Mikołaj Polak z Mont-pellier, lekarz i przyrodnik.\nJeden zaś z tych uczonych polskich należał do znakomitszych filozofów XIII wieku. Jeśli podzielimy doktryny filozoficzne XIII wieku na arystotelizm i platonizm, a każdy z nich na interpretowany chrześcijańsko i interpretowany antycznie, to ów polski uczony był czołowym na całą Europę przedstawicielem ostatniego z tych czterech prądów: platonizmu pojmowanego w starożytny, neoplatoński sposób.\nBył to witelo, Ślązak, urodzony z matki Polki i ojca kolonisty, przybyłego z Turyngii. Był rówieśnikiem Tomasza z Akwinu i, jak on, był czynny głównie w trzeciej ćwierci XIII wieku. Część życia spędził w Polsce, w klasztorze (w Witowie?), inną natomiast część we Włoszech, w środowiskach o najwyższej kulturze umysłowej. Tam obracał się wśród uczonych, znał niewątpliwie Tomasza, a bliższą przyjaźń zawarł ze słynnym uczonym, tłumaczem greckich filozofów i przyrodników, Wilhelmem z Moerbecke.\nKoncepcja bytu, jaką miał Witelo, była tedy neoplatońska, emanacyjna: uważał, że cechą bytu jest promieniowanie, że byt ma naturę światła. Uprawiał wszakże nie tylko metafizykę, ale też i empiryczną naukę o przyrodzie: był to rys charakterystyczny prądu, do którego należał. Zajmował się specjalnie jednym działem fizyki, mianowicie optyką. Że przypisywał optyce szczególne znaczenie, wynikało to z jego metafizyki: bo skoro byt posiada naturę światła, to wszystko w przyrodzie musi podlegać prawom optyki. „Metafizyka światła" pobudziła do empirycznego badania światła.\nTraktat optyczny Witelona nosił tytuł Perspectiva, a traktował o rozchodzeniu się, odbijaniu, przełamywaniu światła, a także o budowie oka, o złudzeniach wzroku, o geometrycznych podstawach optyki. Był zależny od dawniejszego, arabskiego traktatu Alhaze-na, natomiast w łacińskiej literaturze średniowiecza był unikatem.\nZawierał też rozważania psychologiczne. Rozważania te miały charakter empiryczny, a nie spekulacyjny, właściwy psychologii średniowiecznej. Witelo, idąc i tu za swym arabskim poprzednikiem, poddawał analizie proces postrzegania wzrokowego kładąc przy tym szczególny nacisk na oddzielenie wrażeń zmysłowych od czynników innego rodzaju. I doszedł do wyniku, że wzrokiem ujmujemy jedynie barwy i światło, a i to tylko w płaszczyźnie; wszystkie zaś inne składniki postrzeżeń, jak odległość i wielkość, określamy przy pomocy kojarzenia i wniosków wyciąganych podświadomie. Sposób wyrażania się Witelona był tu średniowieczny, ale poglądy były różne od typowo średniowiecznych; odnawiał teorie starożytnych, a zarazem wyprzedzał psychologię nowożytną.\nŻe Polska w XIII w., nie mając jeszcze wszechnicy ani środowiska naukowego, wydała wybitnego filozofa, było to zapewne przypadkiem. Przypadkiem było również, że filozof ten należał do obozu neoplatończyków i przyrodników. Natomiast już w następnym stuleciu ruch filozoficzny w Polsce popłynął regularnym i szerokim korytem.\nOKRES PÓŹNIEJSZY (OD XIV WIEKU). XIV wiek był przełomowy dla życia umysłowego Polski: w 1364 r. założony został przez Kazimierza Wielkiego Uniwersytet\nKrakowski, który skupił uczonych polskich wykształconych za granicą, a działających dotychczas w odosobnieniu. Dokonała się rzecz ważna: utworzyło się środowisko naukowe. Po odnowieniu zaś uniwersytetu w 1400 roku przez Władysława Jagiełłę, gdy na filozofię i na nauki przyrodnicze został położony równy nacisk jak i na prawo, życie naukowe Polski rozwinęło się znakomicie. Niebawem wszystkie formacje dojrzałej scholastyki, via moderna zarówno jak i via antigua, znalazły rzeczników wśród magistrów krakowskich.\n1. via moderna, będąca wówczas kierunkiem najbardziej rozpowszechnionym w Europie, najwcześniej dotarła do Krakowa. Przyczynił się do tego uczony, który za Jagiełły reorganizował uniwersytet. Był to Mateusz z Krakowa (zm. 1410), słynny na Zachodzie polski scholastyk, profesor i w 1396 roku rektor uniwersytetu w Heidelbergu, w końcu biskup Wormacji, wychowawca pierwszych profesorów krakowskich. W swej teodycei (Rationale operum divinorum sive ąuod Deus omnia bene fecit) zdradzał wprawdzie platońsko-augustyński sposób myślenia, ale obracając się na Zachodzie w kołach okhamistów (w Pradze podczas studiów uniwersyteckich był w bliższych stosunkach z Henrykiem z Oyta, korespondował z Henrykiem z Hesji, w Heidelbergu stykał się z Marsiliusem z Inghen), nie został obcy ideom nominalizmu.\nPierwszy rektor odnowionego uniwersytetu, Stanisław ze Skalmierza, a także trzeci rektor, Mikołaj z Gorzkowa (rektor w 1402 roku, zm. 1412 jako biskup wileński), byli, jak chce tradycja, nominalistami. Słynnymi nominalistami byli Andrzej z Kokorzyna, rektor uniwersytetu w r. 1426, i Jakub z Paradyża. Typowe nominalistyczne traktaty zostawił Benedykt Hess e, magister krakowski.\nWpływ zachodnich nominalistów objawił się w Krakowie mniej w teorii poznania, więcej w etyce (i związanej z nią ekonomice). Paweł z Worczyna (zm. ok. 1430) w swym komentarzu do Etyki Arystotelesa dowodził wyższości etyki nad metafizyką: bo działanie jest ważniejsze od poznania. Znacznie wzmogło się zainteresowanie problematyką społeczną i polityczną oraz reformą Kościoła, jak to widać u Mateusza z Krakowa i Pawła Włodkowica.\nNominalizm objawił się w Krakowie również zainteresowaniem filozofią przyrody. A także sposobem rozumienia teologu: jej argumentom niektóre traktaty krakowskie przyznawały jedynie prawdopodobieństwo i znaczenie praktyczne raczej niż poznawcze. Rationes theologicae sunt ąuaedam medicinae, argumenty teologiczne są rodzajem lekarstw - pisał Mateusz z Krakowa.\nCechą krakowskich uczonych było wszakże najczęściej dążenie do rozwiązań kompromisowych, do uzgadniania nowego nominalizmu z dawniejszą tradycją. Hesse np. przyjmował teorię impetu, jednakże nie stosował jej do sfer niebieskich.\nRównolegle ze zmianami treści traktaty krakowskie ukazują też stopniową zmianę języka i formy literackiej. Mateusz z Krakowa, Stanisław ze Skalmierza, Jakub z Paradyża nie pisali już komentarzy do Arystotelesa, porzucili skostniałą postać ąuaestiones, pisali dialogi i mowy. I pod tym względem wyróżniał się Paweł Włodkowic.\n2. W drugiej połowie XV wieku wzięła jednakże w Krakowie górę via antiqua; był to okres, w którym nominalizm uległ prześladowaniu i stara scholastyka triumfowała. tomizm miał wówczas główny ośrodek w Kolonii i stamtąd wpływ jego dochodził do Krakowa. Ale w Kolonii, która była ojczyzną Alberta Wielkiego, przechował się również i jego sposób myślenia. Wytworzyły się tam dwa obozy, tomistów i albertystów, między którymi toczył się spór; nawet tomiści mieli w Kolonii rysy neoplatońskie, właściwe Albertowi Wielkiemu, głosili emanację, hierarchię bytów i metafizykę światła.\nDo szkoły albertystów skłaniał się przede wszystkim Jan z Głogowa (ur. ok. 1445, zm. 1507), wybitny ówczesny polihistor, filozof, geograf, astronom, stający w jednych zagadnieniach po stronie Tomasza, w innych po stronie Alberta; a także Jakub z Gostynina (zm. 1506), wicekanclerz uniwersytetu, autor drugiej (po Mateuszu z Krakowa) polskiej teodycei, który rozwijał motywy neoplatońskie w stylu Alberta Wielkiego i jego późnego paryskiego ucznia, Jana z Nowego Domu.\nCzystszy tomizm głosił Michał z Wrocławia (ur. ok. 1450, zm. 1534, nazwisko rodowe Falkener), student, a potem profesor krakowski, który najmniej uległ wpływom Kolonii; ale i on nie był tomistą zupełnym, gdyż np. obok perypatetycko-tomistycznych dowodów istnienia Boga przyjmował również dowody św. Anzelma.\n3. skotyzm prawie jednocześnie objawił się w Polsce. Tu wpływy przyszły do Polski z Paryża, a przywiózł je najpierw Michał Twaróg z Bystrzykowa (ok. 1450-1520). Studiował on w Paryżu w latach 1473 - 1477, a więc w czasach gdy nominaliści zostali tam uroczyście wyklęci (1473), a natomiast szkoła skotystów święciła największe swe triumfy w Sorbonie.\nMichał z Bystrzykowa przybył do Krakowa w 1485 r. i stanął natychmiast do słynnej dysputy półtoradniowej z 30 magistrami w obronie doktryny Szkota. Od tego roku wykładał w Krakowie, najpierw na wydziale sztuk, a potem, otrzymawszy między r. 1504 a 1507 w Paryżu doktorat teologiczny, na wydziale teologicznym. W 1513 r. był rektorem. Był skotystą, wiernie trzymającym się Szkota, a jeszcze wierniej jego słynnych w XV wieku następców, jak Jan Magistri lub Tartaretus, którzy za młodości Michała uczyli w Paryżu. Miał ucznia w osobie Jana ze Stobnicy: ten scholastyk, w kraju wykształcony, profesor w Krakowie, a czas jakiś przełożony Kolegium Lubrańskiego w Poznaniu, autor prac z logiki, filozofii przyrody, etyki, był skotystą, ale umiarkowanym, liczącym się z innymi współczesnymi mu prądami, z teoriami okhamistów, tomistów, humanistów.\nZresztą panowanie viae antiguae nie było długie. Gdy na Zachodzie nominalizm odżył znów na przełomie XV i XVI wieku, zwłaszcza dzięki Jakubowi Lefevre d'Etaples (Faber Stapulensis), poglądy Jakuba rychło zostały przeniesione do Krakowa. Przyniósł je uczeń jego Jan Szylling, krakowianin, który studiował w Paryżu w pierwszych latach XVI wieku, a potem był kanonikiem katedralnym w Krakowie. Również Grzegorz ze Stawi szyna, profesor krakowski, był gorącym zwolennikiem Lefevre'a i od 1510 r. wydawał jego dzieła w Krakowie.\nStreszczając: Polska, jako odrębny ośrodek naukowy, wystąpiła na przełomie XIV i XV w., a więc w czasie, gdy okres twórczy scholastyki już był minął. Natomiast przez XV w. gościła wszystkie prądy scholastyki. I humanizm zastał w Polsce scholastykę bardziej żywotną i odporną niż w innych krajach.\n4. W XV wieku kwitła w Krakowie nie tylko spekulacyjna filozofia i teologia, ale także empiryczne przyrodoznawstwo. Zaraz w pierwszych latach po odnowieniu uniwersytetu ufundowana została przez Stobnera specjalna katedra nauk matematycznych i przyrodniczych (collegiatura Stobneriana); drugą katedrę ufundował Marcin Król z Przemyśla (zm. 1459), magister aż pięciu uniwersytetów europejskich, przez jakiś czas profesor astronomii i astrologii w Bolonii. Katedry te wywarły szybko wpływ i pobudziły życie naukowe.\nRozkwit nauk matematycznych w średniowiecznym Krakowie doszedł do szczytu z końcem XV wieku. Schaedel w swej Kronice świata pisał w 1493 r.: „Cracovie... est celebrę gymnasium multis clarissimis doctissimisque viris pollens, ubi plurimae ingenuae artes recitantur: studium eloąuentiae, politices, philosophiae ac physices. Astronomiae tamen studium maxime viget, nec in tota Germania, ut ex multorum relatione satis mihi cognitum est, illo clarius reperitur".\nByły to czasy świetności krakowskiej wszechnicy, nauka krakowska promieniowała szeroko, mnóstwo cudzoziemców studiowało w Krakowie, a magistrzy krakowscy działali i w obcych krajach. Np. Marcin Bylica z Olkusza (zm. około 1495 r.), magister i lektor astronomii w Krakowie, był potem profesorem uniwersytetów bolońskiego, preszburskiego i budińskiego. I gdy Mikołaj Kopernik w 1491 r. wstąpił do krakowskiej wszechnicy, zastał tu naukę w rozkwicie i otrzymał tu podnietę do swej pracy astronomicznej i do swego wielkiego odkrycia.\nW XVI wieku objął Polskę potężny prąd humanizmu. Jednakże scholastyki nie wyparł. W głównej uczelni kraju miała ona nadal przewagę. I humanizm minął, a scholastyka przetrwała. W XVII w., dzięki kolegiom jezuickim, wzmogła się jeszcze i rozpowszechniła; gdy na Zachodzie kształtowała się filozofia nowożytna, w Polsce życie umysłowe było jeszcze całkowicie pod władzą średniowiecznej scholastyki. - Około czterech wieków trwały tedy dzieje scholastyki w Polsce: w pierwszych wiekach była ona dla Polski czynnikiem postępu, w końcowych czynnikiem zacofania.