Restauracja La Ibérica, Warszawa - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Restauracja La Ibérica\nAtrakcje w pobliżu obiektu Restauracja La Ibérica\nNr 863 wśród 2 356 Restauracje w lokalizacji Warszawa\nul. Plowiecka 35, Warszawa 04-501, Polska\nWstrętne jedzenie, chyba najdroższe w Warszawie\nOdwiedziliśmy restaurację całą rodziną, chcąc zjeść niedzielny obiad. Najpierw zaskoczyła nas wyjątkowo krótka, żeby nie powiedzieć uboga, karta. Mało dań i dość dziwne typy dań. Tapas za kosmiczną cenę. A ceny dań głównych... Szczerze mówiąc, tak wysokich cen nie widziałam nigdzie w Warszawie - może...Więcej\nAndrzej T. M\nHiszpania w Wawrze\nGosciem La Iberica bylem niejednokrotnie. Juz swm fakt powrotow swiadczy pozytywnie o lokalu. Polecam: pata negra, pan con tomate i praktycznie każde z dan wypisanych na tablicy. Na koniec waro wspombiec o wlascicielach Jose i Miguel swoim serdecznym podejsciem dodaja miejscu dodatkowego uroku. Jak to...Więcej\nDziękujemy, Andrzej T. M\nSuper smacznie i sympatycznie\nTrafiliśmy z rekomendacji Tripadvisor i nie żałujemy! Przystawka z kalmarów z czosnkiem, a także przystawka z Chorizzo skradły moje podniebienie. Do tego Paella świeża, bogata. Polecam.\nBaaardzo dobre jedzonko! Prawdziwe hiszpańskie smaki. Z zewnątrz restauracja wygląda niezbyt, ale w środku przyjemnie. Polecam parom na randkę!!!\nRestauracja ma naprawdę pyszne hiszpańskie jedzenie. Kucharzem jest Hiszpan i mają najlepszą paelle w Warszawie!\ndobre oryginalne smaki\nwarto tu zjeść i popić winem. Dobre jedzenie, fajny klimat i obsługa. latem mają ogródek. Jedną, co nie jest optymalne to trudny dojazd\nMiejsce niewygledne. Z zewnątrz nie zachęca. W środku tez nie :) . Z obsługą bywa różnie. Panowie mają czasami dosyć i wtedy powinni zrobić sobie wolne. Restauracja otwarta.. i tu uwaga. Do 22! Masakra :) wszystko to nie jest istotne. Ktoś kto pracuje na kuchni...Więcej\nTrzeba isc. Posmakowac Tapas, osmiornicy, paelli, piwek hiszpanskich, wina. Atmosfera jak w domu, własciciele sprawiaja ze kazdy tu sie dobrze czuje. Jedzenie wybitne, prawdziwe, ceni sie tu jakosc produktu. jedyne do czego sie przyczepie to ze stek był nieco zbyt mało ciepły (ale i tak...Więcej\nStoisko La Iberici spotkaliśmy na targu śniadaniowym na Mokotowie. Pan kucharz na ogromnych patelniach smażył jedzenie i wszystko wyglądało zachęcająco. Wygląd potraw przekonał nas do zakupu talerza degustacyjnego. Za kwotę 20 złotych mieliśmy dostać maleńkie chorizo, pół hiszpańskiego pieroga z czymś, małą porcję dwóch smażonych...Więcej\n2 Dziękujemy, Bezczelni\nPyszne, niesamowity klimat, warto pójsć nawet na same przystawki. Krewetki kalmary. Czas mija bardzo szybko\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Restauracja La Ibérica.\nAdres: ul. Plowiecka 35, Warszawa 04-501, Polska\nNumer telefonu: +48 22 810 22 47


Mural z postaciami Disneya w Przylądku Nadziei - Wrocławskie Fakty\nW Przylądku Nadziei pojawił się wyjątkowy mural z postaciami Disneya, Pixara, Marvela i Star Wars. Podobne dzieła mają pojawić się w 18 szpitalach w Europie i na Bliskim Wschodzie. Ich obecność pomoże zmniejszyć lęk i niepokój oraz wzmocni odporność emocjonalną dzieci.\nW Polsce udało się zainstalować pierwszy mural w wrocławskiej Klinice Transplantacji Szpiku, Onkologii i Hematologii Dziecięcej – Przylądek Nadziei.\nPo udanym programie pilotażowym w Teksańskim Szpitalu Dziecięcym zrealizowanym w kwietniu 2019 r. zestaw pięciu murali Disneya, z których każdy przedstawia ulubione postacie z filmów Disneya, Pixara, Marvela i Star Wars, został stworzony przez globalny zespół ds. społecznej odpowiedzialności biznesu Disneya, przy wsparciu zewnętrznych ekspertów medycznych. Murale są częścią globalnego zaangażowania Disneya na rzecz szpitali dziecięcych o wartości 100 mln dolarów, ogłoszonego w 2018 roku.\nMurale zawisną w 18 szpitalach w 15 różnych krajach\nMurale pojawiły się już w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym Tirsova w Serbii, Szpitalu Miejskim w Ankarze w Turcji oraz paryskim szpitalu Raymond Poincaré – Hôpital de Garches we Francji. W 2022 r. murale pojawią się także w szpitalach w: Austrii, Bułgarii, Chorwacji, Niemczech, na Węgrzech, w Irlandii, Włoszech, Holandii, Rumunii, w kolejnej placówce w Polsce, Portugalii, Słowenii, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii.\nTo fantastyczne, że dzięki ponadczasowym historiom i uwielbianym postaciom Disneya możemy pomóc pokonywać dziecięce obawy i strach. Naszym celem w ramach tego projektu jest wyposażenie pracowników służby zdrowia i osób specjalizujących się w opiece nad dziećmi w rozwiązania fabularne, które pomogą zmniejszyć niepokój dzieci i ich rodzin. Ta inicjatywa jest kolejnym przykładem współpracy Disneyaz organizacjami non-profit i ekspertami w dziedzinie opieki zdrowotnej, aby przynieść dzieciom radość, pocieszenie i odporność emocjonalną. Jesteśmy wdzięczni wszystkim współpracującym z nami szpitalom, bo dzięki ich otwartości i zaangażowaniu zarówno murale, jak i inne oferowane przez Disneya rozwiązania mogą towarzyszyć małympacjentom w trudnych chwilach – mówi Marta Szafrańska, dyrektor ds. komunikacji i CSR, The Walt Disney Company w Europie Środkowej i Wschodniej.\nDisney współpracował z każdym szpitalem partnerskim, aby określić najlepsze miejsce w szpitalu, w którym murale będą widoczne dla największej liczby dzieci i ich rodzin, a także aby zapewnić, że znajdą się one w miejscu, w którym dzieci będą mogły je oglądać i wchodzić z nimi w interakcję.


MF: Radosław Pyffel wicedyrektorem Azjatyckiego Banku Inwestycji Infrastrukturalnych - Forsal.pl\n18 lipca 2016, 17:27 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nRadosław Pyffel, współzałożyciel i prezes Centrum Studiów Polska-Azja, został wybrany na stanowisko wicedyrektora, członka Rady Dyrektorów w Azjatyckim Banku Inwestycji Infrastrukturalnych - poinformował w poniedziałek resort finansów.\n"18 lipca br. Radosław Pyffel został wybrany na stanowisko zastępcy dyrektora, członka Rady Dyrektorów w Azjatyckim Banku Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB), uzyskując zgodę pozostałych państw konstytuanty, do której należy Polska. Należą do niej – oprócz Polski – Wielka Brytania, Szwajcaria, Dania, Szwecja, Norwegia oraz Islandia" - podkreśliło Ministerstwo Finansów.\nJak zaznaczył resort, "formalnie konstytuanta reprezentowana jest w Radzie Dyrektorów Banku przez Dyrektora oraz dwóch Zastępców". "Stanowiska te objęte są rotacją, zgodnie z wypracowanymi zasadami na lata 2016-2034. W latach 2020-2022 Polsce przypadnie w ramach konstytuanty stanowisko Dyrektora Wykonawczego w AIIB oraz ponownie stanowisko Zastępcy Dyrektora Wykonawczego w latach 2026-2030" - wyjaśniło MF.\nPolska jest pełnoprawnym członkiem Banku od połowy czerwca tego roku, a polski minister finansów pełni funkcję gubernatora z ramienia Polski. Ministerstwo Finansów zwróciło uwagę, że AIIB został założony przede wszystkim z myślą o finansowaniu inwestycji infrastrukturalnych w państwach Azji, gdzie skala potrzeb w tym zakresie jest znaczna. Według szacunków potrzeby te wynoszą 1 bilion USD rocznie do 2020 r.\nResort finansów podał, że Radosław Pyffel jest współzałożycielem i prezesem Centrum Studiów Polska-Azja (CSPA), think tanku zajmującego się rozpowszechnianiem wiedzy na temat Azji i relacjami Polski z tym kontynentem. "CSPA zrzesza ekspertów zajmujących się niemal wszystkimi krajami Azji i posiadających głęboką wiedzę na temat ich kultury, gospodarki i polityki. (...) Pyffel współpracuje także z Instytutem Sobieskiego w Warszawie, jest autorem licznych analiz i publikacji na temat Chin. W latach 2010-2014 był doradcą w Sejmie RP" - zaznaczyło ministerstwo.\nAzjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych to chińska alternatywa dla międzynarodowych instytucji finansowych zdominowanych przez USA, jak BŚ czy MFW; ma być motorem inwestycji infrastrukturalnych i rozwoju gospodarczego Chin.\nZgodnie z umową założycielską kapitał banku wyniesie 100 mld dol., a udziały poszczególnych krajów zostaną wyliczone zgodnie z formułą opartą o PKB z uwzględnieniem jego wielkości wyliczonej wg kursów bieżących (proporcja 60 proc.) oraz wg parytetu siły nabywczej (proporcja 40 proc.). Zgodnie z tą kalkulacją Polska ma prawo subskrybować kapitał na poziomie 831,8 mln dol., co oznacza łączny udział w kapitale banku na poziomie 0,8475 proc. (PAP)\nanaliza AUTOPUB doradcy kultura AIIB


Książka, której lekturę proponuję Czytelnikowi, znalazła się na polskim rynku dzięki Instytutowi Wydawniczemu Książka i Prasa, w znakomitej serii wydawniczej „Biblioteka Le Monde diplomatique”. Autor Daniel Bensaïd, zmarły w styczniu br. francuski filozof i profesor uniwersytecki w Paryżu, był w latach 70. działaczem Związku Rewolucyjnych Komunistów (LCR), a rok temu stał się jednym z założycieli Nowej Partii Antykapitalistycznej. Ma w swoim dorobku wiele wybitnych, nowatorskich, choć często budzących krytykę, prac poświęconych Marksowi i marksizmowi, problemom kapitalizmu w 21 wieku i ewolucji idei komunistycznej.\n„Wywłaszczeni” to interesująca próba analizy obecnego etapu rozwoju formacji kapitalistycznej, analizy sięgającej do jej początków, do narodzin własności. Przypomina spory, trwające w czasie Rewolucji Francuskiej („Rewolucja Francuska najpierw dokonała konstytucyjnej sakralizacji własności, uważanej w rewolucyjnym duchu liberalnym za fundament i gwarancję wolności indywidualnej obywatela, a następnie zdesakralizowała własność przeciwstawiając jej prawo do istnienia” – str. 37). Pisząc o czerwcowych barykadach 1848 r., odwołuje się do wspomnień Alexisa Tocqueville’a, francuskiego historyka i polityka, badacza ustroju społecznego i politycznego USA i krajów Europy Zachodniej („Walka polityczna będzie się wkrótce toczyła między tymi, co posiadają a tymi co nie posiadają, wielkim polem bitwy stanie się własność, zaś główne kwestie polityczne będą się rozgrywać wokół mniej lub bardziej głębokich modyfikacji prawa posiadaczy” – str. 42).\nNie miejsce w krótkiej informacyjnej recenzji na szczegółową ocenę teoretyczno-filozoficznych rozważań autora o własności i jej wpływie na kształtowanie się ustroju społeczno-politycznego. Warto jednak, za Danielem Bensaïdem przypomnieć, że w połowie 19. wieku Marks po raz pierwszy odniósł się do żywych wówczas kontrowersji wokół definicji granic prawa własności. Jednym z ważnych przyczynków do tych dyskusji była rozprawa Pierre’a Proudhona z 1840 r. „Co to jest własność?”\n„Doprowadzona do skrajności własność prywatna w całej pełni okazuje się „niespołeczna” i ujawnia, że w swoim najprostszym wyrazie zawsze była tylko prawem siły” – pisze Bensaïd. Marks wysoko cenił rozprawę Proudhona. W kilka lat później (1847) teoretyczne drogi obu myślicieli rozeszły się, gdy Marks ostro skrytykował „Filozofię nędzy” Proudhona w polemicznej „Nędzy filozofii”. Rozbieżności dotyczyły m.in. twierdzenia Proudhona, że „możliwe jest sprawiedliwe wynagrodzenie za pracę, gdy wszyscy opłacani są równo za równy czas pracy, ponieważ to czas pracy jest miernikiem wartości pracy” (str. 50). Marks przeciwstawił tezie Proudhona krytykę własności „wpisującą się w perspektywę komunistyczną”.\nKomentując ten spór, Bensaïd podkreśla, że „w społeczeństwie kapitalistycznym kwestia własności jest nierozerwalnie związana z prywatnym zawłaszczaniem cudzej pracy, a więc innymi słowy z kwestią wyzysku”. Z czasem, krytykę prywatnej własności środków produkcji i wymiany, Marks traktował jako kryterium ruchu rewolucyjnego. „Komuniści mają zawrzeć swą teorię w jednym zwrocie: zniesienie własności prywatnej” (str. 57) – pisał wraz z Fryderykiem Engelsem w „Manifeście Komunistycznym”.\nZauważmy za Bensaïdem, że zawarty w „Manifeście” i innych pracach Marksa postulat zniesienia własności prywatnej nigdy nie dotyczył wszystkich form własności, a tylko „własności burżuazyjnej”, czyli „sposobu zawłaszczania” opartego na wyzysku cudzej pracy. W „Kapitale” Marks przeciwstawia własność indywidualną własności prywatnej („Kapitalistyczny sposób zawłaszczania, więc kapitalistyczna własność prywatna jest pierwszą negacją indywidualnej własności prywatnej, opartej na własnej pracy” – „Kapitał”, str. 905). Bensaïd w konkluzji zwraca uwagę, że zakwestionowanie prywatnej własności podstawowych środków produkcji, wymiany, transportu i komunikacji nie zagraża indywidualnemu posiadaniu.\nTeoretyczne znaczenie książki Bensaida polega m.in. na uzmysłowieniu nam, iż 19-wieczne dyskusje, analizy i spory nie są tylko dorobkiem przeszłości i wartością historyczną, a nabierają niepokojącej aktualności „w dobie globalizacji i powszechnej prywatyzacji”, która obejmuje dziś całokształt przestrzeni publicznej.\nAutor zwraca uwagę na mało znany fakt, że w 2003 roku „światowa kapitalizacja giełdowa osiągnęła 31 bilionów dolarów, czyli blisko 90 proc. planetarnego Produktu Krajowego Brutto. Tak więc akcjonariusze posiadają ponad trzy czwarte majątku towarowego ludności” (str. 66). 5 proc. ludności, z czego połowa przypada na Stany Zjednoczone, posiada prawie całość aktywów giełdowych planety, a 77 tys. „ultrabogatych” gospodarstw domowych posiada ok. 15 proc. całego światowego bogactwa. W latach 1966-2001 dochód 10 proc. osób najbogatszych wzrósł o 58 proc., a dochód 1 proc. wzrósł o 121 proc., dochód 0,1 proc. – o 236 proc., dochód 0,01 proc. – aż o 617 proc. Dwa procent ludności świata posiada połowę aktywów finansowych, biedniejsza połowa ludności… - 1 proc.\nPrywatyzacja i jej społeczne skutki należą niewątpliwie do najważniejszych z nich. Autor cytuje Davida Harleya, który „definiuje globalizację kapitalistyczną jako nową fazę „akumulacji przez wywłaszczenie”. Dostrzega w niej kontynuację i upowszechnianie praktyk akumulacji „pierwotnej” lub „początkowej”, którą stosowano u zarania kapitalizmu. <<Odbieranie praw wspólnych,, uzyskanych w ciągu długich lat zaciętych walk klasowych (takich jak ubezpieczenia społeczne, służba zdrowia, emerytury) i przywracanie ich sferze prywatnej stanowiło najbardziej agresywną formę polityczną wywłaszczenia przeprowadzanego w imię ortodoksji neoliberalnej>>. „Akumulacja przez wywłaszczenie jest jednym z warunków przetrwania kapitalizmu” – konkluduje (str. 82).\nDo dyskusji zachęcają także rozważania o „naprawie” kapitalizmu, podejmowanej od wielu dziesięcioleci z miernymi zresztą skutkami. W rozdziale: „Keynes czy Marks, ratować czy obalić?” pisze m.in.: „Takie siły polityczne, jak socjaldemokracja, które po 2. wojnie światowej zamierzały kultywować go (kapitalizm – JK) i upiększać, czyniły to aż do utraty tchu. To, co ongiś Keynes pisał o liberalizmie historycznym, dziś słowo w słowo odnosi się do socjalistów rynkowych: (<<Historyczne kwestie, które mobilizowały partie w 19. wieku (dziś czytaj: w 20 w.) są tak samo martwe, jak baran podany w zeszłym tygodniu, i choć pojawiają się już kwestie przyszłości, nie stały się one jeszcze kwestiami partyjnymi, gdyż podziały w tych sprawach przebiegają w poprzek podziałów partyjnych…>> str. 94).\nTytuły rozdziałów świadczą o zakresie i skali podjętych przez autora rozważań: „Nędzna miara nędznego świata”, „Komunizm w Stanach Zjednoczonych?”, „Kapitalizm utopijny…”, „Socjalizm utopijny…”, „Alternatywa rewolucyjna”, „Siedem hipotez strategicznych”, „Komunizm hipotetyczny. Wokół hipotezy komunistycznej Alaina Badiou”, „Upiór Stalina ciągle straszy”.\nKilka uwag w tej ostatniej kwestii. Autor nie zgadza się z oceną stalinizmu dokonaną przez Alaina Badiou. U Badiou krytyka stalinizmu sprowadza się – jak pisze – do krytyki metody: <<Metodami wojskowymi nie można kierować rolnictwem czy przemysłem. Przemocą państwową nie można pacyfikować społeczeństwa kolektywnego. Osądzić trzeba wybór polegający na organizowaniu się w partię – w coś, co można nazwać formą – partią>>. Bensaïd uważa taką krytykę za powierzchowną, wyrażając m.in. pogląd, że terror i jego brutalność zakiełkowały podczas wojny domowej i spowodowanej przez nią militaryzacji (str. 155). Nad tą tezą, tak jak i nad innymi można dyskutować. Na tym polega wartość tej książki, prowokującej do myślenia, do poszukiwania odpowiedzi na trudne pytania współczesności. Można tylko wyrazić żal, że takie analizy nie wychodzą spod piór polskich autorów.\nDaniel Bensaïd Wywłaszczeni. Marks, własność i komunizm. Przekład z języka francuskiego: Zbigniew M. Kowalewski. Instytut Wydawniczy Książka i Prasa. Warszawa 2010. Biblioteka Le Monde diplomatique.\nOdsłon : 4988534


Front Ludowy w Hiszpanii. Pomiędzy republikanizmem a rewolucjonizmem | Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego!\nTagi: Półwysep Iberyjski, I wojna światowa i dwudziestolecie międzywojenne, Historia polityczna, Artykuły, Europa\nOpublikowany: 2016-02-16 11:56\nFront Ludowy w Hiszpanii. Pomiędzy republikanizmem a rewolucjonizmem\nFront ludowy: fakty i mity. Wojskowi, którzy doprowadzili do wybuchu wojny domowej w 1936 roku, uzasadniali swoje działania groźbą rewolucji komunistycznej. Krytycy gen. Franco twierdzili natomiast, że Hiszpanii nic takiego nie groziło, a Front Ludowy sprawował władzę z mocy demokratycznego mandatu. Jak było naprawdę?\nZobacz też wywiad z prof. Pawłem Machcewiczem: Terror istniał po obu stronach\nFront Ludowy: koncepcja powstania\nransparent z antyfaszystowskim hasłem No pasarán (Nie przejdą) na jednej z ulic Madrytu w 1937 (domena publiczna).\nGenezy hiszpańskiego Frontu Ludowego należy szukać we Francji. To tam, w lipcu 1934 roku, Francuska Partia Komunistyczna (PCF) podpisała razem z Oddziałem Francuskim Międzynarodówki Robotniczej (SFIO) porozumienie o współpracy, oficjalnie w celu obrony przed zagrożeniem faszystowskim. Na początku 1936 roku do porozumienia przystąpiła Partia Radykalna (PRR-S) pod przywództwem Edouarda Daladiera. Koalicja wyborcza komunistów, socjalistów i radykałów wygrała wybory parlamentarne z przełomu kwietnia i maja 1936 roku, a 6 czerwca utworzyła rząd, na czele którego stanął Leon Blum, przywódca SFIO. Po jakimś czasie między koalicjantami zaczęły ujawniać się coraz poważniejsze rozbieżności, na skutek czego w maju 1939 roku doszło do upadku francuskiego Frontu Ludowego.\nJego powstanie nie byłoby w ogóle możliwe bez zgody III Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu), organizacji utworzonej w 1919 roku w Moskwie, do której w latach 30. XX wieku należały wszystkie partie komunistyczne z całego świata. Każda z nich podlegała Komitetowi Wykonawczemu Kominternu (IKKI), a ten z kolei był wydziałem Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) i w praktyce okazał się bezwolnym narzędziem władz ZSRS, służącym realizacji jego interesów w polityce międzynarodowej. Wobec przejęcia przez Hitlera władzy w Niemczech w 1933 roku, do którego przyczyniła się między innymi — narzucona Niemieckiej Partii Komunistycznej (KPD) przez Moskwę — doktryna socjalfaszyzmu (polegająca na oskarżaniu partii socjalistycznych o uleganie wpływom faszyzmu oraz zakazaniu partiom komunistycznym jakiejkolwiek z nimi współpracy), Komintern w 1934 roku zaprzestał używania określenia „socjalfaszyzm”, a na swoim VII Kongresie w dniach 25 lipca-20 sierpnia 1935 roku przyjął koncepcję budowy tzw. frontów ludowych. Miały one być koalicją partii komunistycznych, lewicowych, a nawet centrowych, zjednoczonych w celu zwalczania faszyzmu. Poza wspomnianą już Francją, Front Ludowy odegrał dużą rolę w Chile oraz przede wszystkim w Hiszpanii.\nDelegaci na II kongres Kominternu, Piotrogród, 19 lipca 1920 (domena publiczna).\nW Hiszpanii, w odróżnieniu od Francji, Partia Komunistyczna (PCE) była w tym okresie ugrupowaniem marginalnym, o niewielkich wpływach politycznych. Tamtejsi komuniści mieli zatem niewielkie szanse na utworzenie szerokiej koalicji lewicy. Ostatecznie inicjatywa w tej kwestii wyszła od Manuela Azany, przywódcy republikanów (Izquierda Republicana). 14 listopada 1934 roku wysłał on list do kierownictwa Socjalistycznej Partii Robotniczej (PSOE) z propozycją utworzenia wspólnej listy wyborczej i programu politycznego. Bardzo szybko uzyskał odpowiedź pozytywną. Komitety wykonawcze trzech głównych organizacji socjalistycznych w tym okresie (PSOE, Powszechnego Związku Robotników i Młodzieży Socjalistycznej) opowiedziały się także za dopuszczeniem do współpracy PCE, co ostatecznie doszło do skutku. Hiszpański Front Ludowy powstał 15 stycznia 1936 roku. W jego skład weszły: lewicowe partie republikańskie (Izquierda Republicana oraz Union Republicana pod przewodnictwem Diego Martineza Barrio), PSOE z Powszechnym Związkiem Robotników (UGT), PCE, POUM — niewielka partia komunistyczna, niezależna zarówno od Moskwy, jak i od Lwa Trockiego, lewicowa partia nacjonalistów katalońskich — Esquerra Republicana de Catalunya, na czele której stał Lluis Companys, a także inne, mniejsze partie lewicowe.\nSantiago Casares Quiroga (domena publiczna).\n16 lutego 1936 roku w Hiszpanii odbyły się wybory parlamentarne, w wyniku których lista Frontu Ludowego otrzymała 4,6 mln głosów (34,3%). Partie prawicowe poparło 4,4 mln wyborców (32,2%), natomiast partie centrum zaledwie 0,5 mln (5,4%). Wybory odbyły się w dwóch turach. Już po pierwszej z nich ówczesny hiszpański premier Manuel Portela podał się do dymisji, choć mógł z tym zaczekać aż do zebrania się nowego parlamentu.\nTego samego dnia, w imieniu zwycięskiego Frontu Ludowego, premierem Hiszpanii został Manuel Azana. Jego rząd przeprowadził drugą turę wyborów, wypaczając jednak wyniki poprzez unieważnienie list niektórych prawicowych kandydatów. W wyniku tego prawica otrzymała znacznie mniej mandatów, niż jej się należało. Dwa miesiące później, 7 kwietnia 1936 roku, zdominowany przez Front Ludowy hiszpański parlament (Kortezy) usunął ze stanowiska ówczesnego prezydenta Nicete Alcale-Zamore. 10 maja na głowę państwa wybrano Azane, którego na stanowisku premiera zastąpił jego współpracownik, Casares Quiroga. Szybko okazało się, że program partii ówczesnego prezydenta i premiera miał niewiele wspólnego z programem ich lewicowych sojuszników. Jedynym spoiwem stała się niechęć do prawicy.\nKoncepcje polityczne partii składowych\nManuel Azana y Diaz był jednym z najważniejszych hiszpańskich polityków okresu II Republiki. Po obaleniu monarchii wchodził w skład rządu tymczasowego w 1931 roku, a po przeprowadzeniu wyborów parlamentarnych przez dwa lata sprawował funkcję premiera, stojąc na czele koalicji partii Accion Republicana (której był przywódcą) oraz PSOE. Po porażce wyborczej w 1933 roku założył nową partię — Izquierda Republicana. Jak już wcześniej wspomniano, po zwycięstwie Frontu Ludowego w wyborach w lutym 1936 roku, ponownie objął tekę premiera, a kilka miesięcy później został prezydentem Hiszpanii. Na stanowisku tym wytrwał aż do ostatecznej klęski strony republikańskiej w wojnie domowej, w następstwie czego znalazł się na emigracji we Francji, gdzie zmarł w 1940 roku.\nManuel Azana (domena publiczna).\nAzana był politykiem wyjątkowo antyklerykalnym: po tzw. quema de conventos, czyli masowych napadach komunistów, anarchistów i radykalnych liberałów na kościoły i klasztory w dniach 10-12 maja 1931 roku, sprzeciwiał się karaniu podpalaczy słowami: „Wszystkie klasztory Madrytu nie są warte życia jednego republikanina”. Zagroził także rezygnacją z piastowanego wówczas stanowiska ministra wojny w rządzie tymczasowym, który stabilizował sytuację w kraju po upadku monarchii, „jeśli choć jedna osoba w Madrycie stanie przed sądem z powodu takiego głupstwa”. Jako premier przeprowadził likwidację zakonu jezuitów. Na protesty związane z tą decyzją odpowiedział butnie: „Gdyby Kościół wyszedł z tego wszystkiego bez większych strat niż rozwiązanie jezuitów, będzie mógł się cieszyć”. Pozostałe zakony pozbawił prawa do prowadzenia działalności edukacyjnej oraz doprowadził do sekularyzacji cmentarzy na terenie całego kraju. W czasie jednego ze swoich przemówień oznajmił z dumą: „Hiszpania przestała być katolicka”. Jednym słowem dążył do wprowadzenia radykalnie laickiego modelu państwa na wzór francuski. Przez cały okres II Republiki konsekwentnie dążył do współpracy z PSOE oraz lewicową partią katalońską — Esquerrą, czego wyrazem było przyznanie przez jego rząd autonomii temu regionowi. Za pozytywne osiągnięcie polityczne Azany należy uznać przyznanie kobietom w Hiszpanii praw wyborczych w 1932 roku. Przeforsował on także uchwalenie prawa o reformie rolnej, która jednak ostatecznie została tyko częściowo przeprowadzona. Partia Union Republicana, Diego Martineza Barrio, prawie niczym nie różniła się od ugrupowania Izquierda Republicana.\nNie tylko Orwell – brytyjscy intelektualiści o wojnie domowej w Hiszpanii\nW bojach o wolność Hiszpanii. Udział Polaków w hiszpańskiej wojnie domowej\nZnacznie większe poparcie społeczne od wyżej wymienionych mieli socjaliści z PSOE (partia ta istnieje do dnia dzisiejszego), ale nie cechowali się oni wewnętrzną spójnością. Byli podzieleni na kilka odłamów, które w pewnym uproszczeniu można określić jako „prawicę”, „centrum” i „lewicę.” Na czele „prawicy” stał Julian Besteiro. Opowiadał się on za legalnymi metodami działania, z poszanowaniem obowiązującego prawa. Sprzeciwiał się narastającym wśród niektórych członków partii tendencjom do przeprowadzenia „rewolucji proletariackiej.” Niestety, na przełomie lat 1933/1934 jego frakcja została całkowicie zmarginalizowana przez połączone siły „lewicy” i „centrum”, na czele których stali odpowiednio Francisco Largo Caballero oraz Indalecio Prieto. Ten pierwszy konsekwentnie dążył do przeprowadzenia w Hiszpanii rewolucji na wzór rosyjskiej. W odróżnieniu od Prieto nie traktował porozumienia z republikanami Manuela Azany jako długofalowego, a jedynie jako środek na drodze do odsunięcia prawicy od władzy. To on głównie ponosi odpowiedzialność za wywołanie w 1934 roku rewolucji w prowincji Asturia. W czasie kampanii wyborczej do parlamentu hiszpańskiego z początku 1936 roku, wprost mówił jakie są jego cele polityczne:\nKomunizm jest normalnym [efektem] ewolucji socjalizmu, jego ostatnim i ostatecznym celem.\nFrancisco Largo Caballero (domena publiczna).\nPrzez swoich zwolenników Largo Caballero zwany był „hiszpańskim Leninem.” To przede wszystkim oni organizowali zbrojne napady na działaczy hiszpańskich partii prawicowych po wyborczym zwycięstwie Frontu Ludowego. Ponieważ rządy Azanii i Casaresa Quirogi zwalczały tylko bojówki radykalnej Falangi, natomiast w ogóle nie reagowały na terror wymierzony w prawicę, ostatecznie doprowadziło to do wybuchu wojny domowej. Frakcję Caballero tworzyła partyjna młodzieżówka oraz partyjny związek zawodowy UGT. Jedyne co różniło ją wówczas od komunistów, to niezależność od władz ZSRS. Na czele partyjnego „centrum”, które dominowało w Komitecie Wykonawczym i Komitecie Krajowym PSOE, stał Indalecio Prieto. W odróżnieniu od Larga Caballera, Prieto poważnie traktował współpracę z Manuelem Azanią. Nie można nazwać go jednak politykiem socjaldemokratycznym: poparł Largo Caballero w walce z Julianem Besteiro, a także wsparł go w przygotowaniach do rewolucji w Asturii w 1934 roku (dostarczył 15-20 tysięcy karabinów). Natomiast w czasie wojny domowej Prieto — jako minister wojny— utworzył 6 sierpnia 1937 roku organizację o nazwie SIM, która odegrała rolę hiszpańskiego odpowiednika NKWD. W kontrolowanej przez niego gazecie „El Socjalista” znalazły się w jednym z artykułów następujące słowa: „Jesteśmy zdecydowani, by w Hiszpanii dokonać tego samego, co stało się w Rosji. Plan hiszpańskiego socjalizmu i rosyjskiego komunizmu jest taki sam. Niektóre szczegóły mogą się zmieniać, ale nie sprawy zasadnicze.”\nKolejnym z ugrupowań wchodzących w skład Frontu Ludowego była Hiszpańska Partia Komunistyczna (PCE). Na jej czele stał wówczas Jose Diaz oraz Dolores Ibarruri, zwana „La Pasionaria.” Z rosyjskich archiwów wynika, że hiszpańscy komuniści pozostawali w tym okresie bezwolnym narzędziem w ręku Stalina, realizującym w Hiszpanii jego cele polityczne. Nie dążyli jednak w okresie II Republiki do dokonania rewolucji na drodze przewrotu politycznego (podobnie jak ich francuscy odpowiednicy). Zmieniło się to po wybuchu wojny domowej. Poprzez wchłonięcie młodzieżówki socjalistycznej w kwietniu 1936 roku oraz uzależnienie rządu od pomocy ze strony ZSRS, w połowie 1937 roku przejęli de facto władzę w strefie republikańskiej. Usunęli ze stanowiska premiera Largo Caballero, który mimo radykalizmu starał się zachować niezależność od Stalina, i mianowali na jego miejsce swoją marionetkę, Juana Negrina.\nZnacznie mniejszą rolę od wymienionych wyżej partii odgrywała Esquerra Republicana de Catalunya. Jej przywódca, Lluis Companys, dążył do uzyskania niepodległości dla Katalonii w ramach „Hiszpańskiej Federacji”. Łączył on program katalońskiego nacjonalizmu z lewicowością.\nRobotnicza Partia Marksistowskiej Unifikacji (POUM) pod przywództwem Andresa Niny miała z kolei charakter komunistyczny. Była jednak niezależna od Stalina, wobec czego została zlikwidowana w 1937 roku przez znajdującego się w tym czasie w Hiszpanii oficera NKWD, Aleksandra Orłowa, i jego ludzi. Sam Andres Nin został zamordowany.\nW skład Frontu Ludowego nie wchodziły, ale mimo to udzielały mu swojego poparcia, organizacje anarchistyczne CNT i FAI. W odróżnieniu od innych krajów hiszpańscy anarchiści nie byli marginesem politycznym i mieli masowe poparcie społeczne w Katalonii oraz Aragonii. Zgodnie ze swoją doktryną negowali wszystkie państwowe instytucje i dążyli do przeprowadzenia własnej rewolucji. To oni przede wszystkim (choć nie wyłącznie, socjaliści i komuniści także) odpowiadali za masowe mordy na duchowieństwie katolickim w okresie wojny domowej. Stworzyli także gospodarstwa kolektywne w Aragonii, które jednak zostały w 1937 roku zlikwidowane przez komunistów. Z dokumentów przytoczonych przez Antony’ego Beevera w książce Walka o Hiszpanię 1936-1939 wynika, że komuniści planowali radykalną rozprawę z anarchistami natychmiast po wygraniu wojny domowej z nacjonalistami.\nMiasteczko Guernica po nalotach (fot. ze zbiorów Bundesarchiv, Bild 183-H25224, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Germany).\nHiszpański Front Ludowy był zbiorem ugrupowań o odmiennych celach politycznych. Rozbieżności te doprowadziły dwukrotnie do wewnętrznych walk w obrębie koalicji, najpierw w 1937 roku (między komunistami, a anarchistami i POUM w Aragonii oraz Katalonii), a później w 1939 roku (zamach stanu pułkownika Segismundo Casado, który doprowadził do odsunięcia od władzy komunistów w strefie republikańskiej, co przyśpieszyło ostateczne zwycięstwo generała Franco). Jednak tendencje do dokonania zbrojnej rewolucji w Hiszpanii pozostawały w tym okresie rzeczywiście wyjątkowo silne wśród różnych ugrupowań lewicowych. Można więc powiedzieć, że argumentacja ówczesnej prawicy hiszpańskiej, która pod takimi hasłami rozpętała wojnę domową, nie była pozbawiona sensu.\nJohnson Paul, Historia świata. Od roku 1917 do lat 90-tych, Puls, Londyn 1992.\nMoa Pio, Mity wojny domowej. Hiszpania 1936-1939, Fronda PL, Warszawa 2007.\nPayne Stanley G., Pierwsza hiszpańska demokracja. Druga republika (1931-1936), Wydawnictwo Uniwersytety Warszawskiego, Warszawa 2009.


Wypełnienie - (pełna treść) styropianem wykorzystuje się też do zapełniania powietrznej szczeliny w ścianach warstwowych w trakcie ich ocieplania. Częstokroć stanowią warstewkę stropu bądź drewnianej podłogi.\nGranulatu nie rozmieszcza się ręcznie, lecz wdmuchuje z pomocą specjalnego przyrządu. Izolacji możesz więc nadać opcjonalną grubość. Roboty są prowadzone zwykle wtedy, kiedy domek jest już w stanie zamkniętym. Trwają znacznie krócej niż rozmieszczanie izolacji w płytach czy też matach. Surowca nie składuje się na miejscu budowy. Przywozi go brygada wykonująca prace, natomiast płaci się za niego według faktycznego zużycia. Jako izolacje nadmuchiwane w trudno osiągalne miejsca wykorzystuje się tak granulaty, jak i regranulaty ze styropianu. Granulat to "nadmuchany" polistyren – produkt, którego użytkuje się do wytwórczości płyt styropianowych. Ma formę drobnych granulek średnicy 2-9 milimetrów. Od metody spieniania polistyrenu zależy waga, którą uzyska granulat, a także jest to zazwyczaj od 11 do 27 kg/m3.\nZ kolei reglanulat ze styropianu powstaje z pokruszonych styropianowych płyt, więc jego granulki posiadają kształt nieregularny. Dominującą frakcją będą granulki 5-milimetrowe, a wielkość pozostałych jest w granicach od 2 do 10 mm.


Kolejność motocykli w tym zestawieniu nie ma większego znaczenia - nie przyznajemy medali za pierwsze miejsce, a ostatni z listy, wcale nie jest najgorszy. Przed Wami pierwsza część listy - najciekawszych motocykli klasy naked na rynku wtórnym. Naszym założeniem był budżet w okolicach 18 000 zł na motocykl (pamiętajcie także o tym, aby się odpowiednio na niego ubrać!)\nSuzuki SV650 III generacji\nLegenda z Hammatsu wróciła! Suzuki dobrze wspomina sprzedaż poprzednich modeli SV, czego nie można powiedzieć o następcy czyli Gladiusie. Miał być waleczny i nowoczesny, ale przeszedł bez większego echa. Tym bardziej dziwi fakt, że Suzuki kazało sobie tak długo czekać na powrót uwielbianej SV650. Nowy model pojawił się na rynku w 2016 roku i... było już trochę za późno. Po 4 latach nieobecności na rynku lekkich nakedów - Suzuki musiało zmierzyć się z cudownym dzieckiem Yamahy i przegrało tą bitwę. To widać po rejestracjach i ilości maszyn używanych.\nJednak to co okazało się porażką producenta (to trochę zbyt ostre słowa, ale ciężko mówić o sukcesie sprzedażowym) jest szansą dla nas na rynku maszyn używanych (i salonowych również). Dzięki mniejszej popularności, model ten nie jest drogi na rynku maszyn używanych, a nadal pozostaje propozycją bardzo świeżą, nowoczesną i mało awaryjną.\nCeny oscylują w graniach 15-20 tys. zł. Co dostajemy w zamian?\nDobrze wyglądający motocykl o świetnym silniku V2, który produkuje 76 KM i 63 NM. Moc dostępna szybciej niż w poprzedniku, przy tym waga wynosi 177kg na sucho, więc nadal jest to lekka maszyna. Do tego czytelny wyświetlacz, który poda nam również spalanie (choć te nie należy do wysokich). Generalnie najnowsza odsłona SV650 należy do naprawdę udanych motocykli.\nMinusy? Podobnie jak w starej SV - słabe hamulce i zbyt miękkie przednie zawieszenie. Da się z tym żyć, chociaż chciałoby się więcej. Na pierwsze duże moto - świetny sprzęt.\nHonda CB600 Hornet PC41\nNastępca równie zasłużonego nakeda klasy średniej — jednak od Hondy. Legendarne żądełko spod wielkiego skrzydła doczekało się nowego modelu po 9 latach obecności na rynku. Dzisiaj maszyny zmienia się co 3-4 lata, bo normy, bo się opatrzyły, co coś tam...\nKiedyś motocykle miały w sobie więcej magii niż dzisiejsze smartphony a świat byłby jakby mniej zakręcony. Nasz model pojawił się na rynku w 2007 roku, jednak ja polecam wersję po 2011 roku. Dlaczego? Głównie chodzi o wygląd, który moim zdaniem po liftingu się znacznie poprawił. Hornetka jest bardzo fajnie zbudowana, więc jeżeli chcesz kupić nakeda, ale nie wiesz czego od niego oczekujesz - to na tym motocyklu na pewno się odnajdziesz.\nKlasyczne 4 cylindry w silniku wywodzą się z modelu CBR600RR, jednak tutaj dysponują mocą 102 KM. To totalnie wystarcza, a jeżeli jeszcze zmienimy układ wydechowy i mapę, motocykl mocno nabiera na elastyczności. Dla mnie ten Hornet jeździ dużo lepiej niż poprzednik, którego (ze względu na starą jednostkę napędową) trzeba było kręcić cholernie wysoko aby uzyskać jakąkolwiek elastyczność.\nHonda nie oszczędzała również na zawieszeniu — może nie ma się nad czym zachwycać, ale jest lepsze niż te, które znajdziemy w MT07 czy SV650.\nCeny - 12-17 tys. zł\nA może by tak coś zielonego? Tutaj nie ma miejsca dla słabych graczy, Z800 to model równie popularny co hornet — jednak jego wygląd jest dużo bardziej agresywny. Motocykl wydaje się też masywniejszy — przecież ma większy silnik.\nJednak mimo sporo większej pojemności — nie znajdziemy tutaj powalającej mocy, 113 KM to tylko o 11 KM więcej niż posiada Hornet (a po pojemności, można by się spodziewać ok 130KM, prawda?). Dodatkowo Kawasaki jest cięższe od hondy o prawie 30 kg. To dużo. Dlatego ostatecznie nie będziemy czuli, aby ten mocniejszy teoretycznie motocykl był szybszy od przeciętnej 600tki.\nZa to będzie od niej zdecydowanie bardziej elastyczny — dodatkowe stado niutonometrów (jest ich 83 Nm) to aż o 30% więcej niż w motocyklach klasy 600. Z800 jest uwielbiany za swój agresywny wygląd, przyjemną pozycję i elastyczny silnik. Jak dla mnie mógłby być zdecydowanie bardziej drapieżny i trochę lżejszy. Jednak z powodzeniem jeżdżą nim także drobne kobiety.\nCeny: to nadal świeża maszyna, więc ceny wynoszą od 16 do 25k. Jeżeli interesujemy się tym modelem, to warto poszukać zadbanej, najlepiej krajowej sztuki, której cena na pewno przekroczy nasz zakładany budżet 18k.\nCena: 16 - 25 tys. zł.\nMotocykl który doskonale znam, i w zasadzie każdy z naszych widzów także. Poza 3 testówkami, którymi mieliśmy okazję pojeździć — sam posiadałem taki model przez 1.5 roku. MT07 to hit sprzedażowy Yamahy, więc znajdziecie ich sporo w dużych miastach. Lekki motocykl, o bardzo nowoczesnych liniach i ultra fajnym silniku.\nMoc 75 KM na pewno nie powala, ale do jazdy po mieście, a nawet w małych trasach w zupełności wystarczy. Za to szybko dostępne niutonometry umieszczają szeroki uśmiech na naszej twarzy na każdym razem gdy odkręcimy gaz — szczególnie na niskich biegach i szczególnie gdy zmienimy układ wydechowy i damy lepszą mapę. Wtedy motocykl chodzi jak mała petarda. Niestety zabawa szybko kończy się przy większych prędkościach. MT wyraźnie nie został zaprojektowany, by jeździć 200km/h — wówczas jest wyczuwalna nerwowość i mała stabilność w prowadzeniu.\nPlus za dobre hamulce. Minus za słabe, podstawowe zawieszenie i średniej jakości plastiki.\nCeny 15 - 20 tys. zł\nBrytyjczycy narozrabiali. Może jeszcze nie sprzedażowo, ale na pewno dodatki ciekawego rodzynka do nakedów poniżej litra. Street Triple 675 to najbardziej sportowy naked w tym zestawieniu, szczególnie w wersji R. I zachęcam Was do wyboru właśnie tej mocniejszej wersji — dlaczego? Bo wersja R oferuje zdecydowanie lepsze hamulce i zawieszenie, a na rynku maszyn używanych nie będzie wiele droższa niż podstawowa.\nBrytyjski chuligan napędzany jest trzycylindrowym silnikiem o mocy 107KM do tego 69 NM. Do tego motocykl jest prawie tak samo lekki jak MT i SV, i zdecydowanie lżejszy od hondy czy (szczególnie) kawasaki. Te parametry plus bardziej sportowe nastawienie sprawia, że motocykl uwielbia się rozpędzać (i robi to w charakterystyczny chropowaty sposób), zapewnia dobrą stabilność i przyjemną precyzję działania. Silnik nie ma specjalnej elastyczności z dołu, ale już od średnich obrotów będziecie wniebowzięci jazdą.\nDodatkowym atutem jest fakt, że tych motocykli nie ma na drogach tak dużo jak japończyków, więc będziecie się zdecydowanie wyróżniać na drodze. Jak z serwisem? Trochę drożej niż w przypadku jednośladów z kwitnącej wiśni, jednak dostęp do części jest i z serwisem również nie ma problemów.\nCeny: od 12k za starsze wersje na okrągłej lampie do 18k za modele z 2012 roku. Osobiście polecam kupować jak najświeższe modele, ponieważ praktycznie 95% starszych modeli było sprowadzanych zza granicy, przeważnie w różnym stanie technicznym. Nowszy model po 2013 roku z wydechem z boku motocykla zamiast pod ogonem jest również ciekawy, jednak zadbany egzemplarz i świeży rocznik już wykracza znacznie poza ustalony tutaj budżet.\nCeny: 12- 18 tys. zł


Budownictwo - Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki (Wydział Inżynierii Środowiska)\nStudia na kierunku budownictwo (prowadzonym przez Wydział Inżynierii Środowiska) mają charakter techniczny. Absolwenci specjalności budownictwo wodne i geotechnika uzyskują tytuł zawodowy inżyniera z zakresu budownictwa.
Studenci tego kierunku zdobywają wiedzę z zakresu podstaw matematyczno-
\n-fizycznych i technicznych, a także umiejętności w dziedzinie projektowania budowli i ich posadowienia; stabilizacji osuwisk na trasach komunikacyjnych i terenach zurbanizowanych; projektowania, wykonawstwa i eksploatacji budowli ziemnych, obiektów budownictwa wodnego i gospodarki komunalnej; prowadzenia robót geotechnicznych; kierowania zespołami wykonawczymi i firmą budowlaną, a także stosowania nowoczesnych technologii w projektowaniu i wykonawstwie obiektów.\nAbsolwenci znajdują zatrudnienie w biurach lub firmach projektowych, przedsiębiorstwach wykonawczych, nadzorze budowlanym, wytwórniach betonu
\ni elementów budowlanych, przemyśle materiałów budowlanych oraz jednostkach administracji państwowej i samorządowej związanych z budownictwem\ni architekturą. Są przygotowani do kontynuacji kształcenia na studiach II stopnia.\nDoświadczenie zawodowe oraz złożenie stosowanych egzaminów pozwala im ubiegać się o uprawnienia budowlane i o certyfikat Polskiego Komitetu Geotechniki.
\nStudia budownictwo (I stopień, Zaoczne)\nStudia budownictwo (I stopień, Dzienne)\nStudia ochrona środowiska (I stopień, Zaoczne)\nGrupa 4 IŚ, 2012\nbudownictwo '91, grupa 5\nGrupa 2 Inżynieria Środowiska


Wybrany dzień: Wtorek, 15 Października 2019 r.\nWiceprezydent USA Mike Pence uda się w ciągu 24 godzin do Turcji, by zabiegać o zawieszenie broni między armią turecką a Kurdami w północno-wschodniej Syrii - poinformował we wtorek wysokiej rangi przedstawiciel amerykańskiej administracji. »\nSąd w Wielkiej Brytanii nakazał wykonanie aborcji u kobiety z niepełnosprawnością intelektualną. W orzeczeniu czytamy, że jest ona w interesie pacjentki. Taki sam wyrok zapadł w podobnej sprawie na początku tego roku, chociaż wówczas został on uchylony po protestach opiekunów niepełnosprawnej. »\nPrezydencja fińska proponuje budżet UE na poziomie 1,055 proc. dochodu narodowego brutto UE27. Oznaczałoby to cięcia w wysokości 60-65 mld euro wobec i tak przewidującej redukcję propozycji Komisji Europejskiej - dowiedziała się PAP ze źródeł dyplomatycznych. »\nKoncern Coca-Cola został ukarany grzywną przez urząd komitatu (województwa) peszteńskiego za plakaty pokazujące pary homoseksualne - poinformował we wtorek dziennik "Magyar Hirlap", powołując się na portal Index.hu. »\nRobin Smith prawdopodobnie został najstarszą osobą w Wielkiej Brytanii, która ma zespół Downa. »\nDo 58 wzrosła liczba ofiar śmiertelnych tajfunu Hagibis, który trzy dni temu przeszedł nad Japonią - poinformowała we wtorek publiczna telewizja NHK. 211 osób jest rannych. 138 tys. gospodarstw domowych pozostaje bez wody a 24 tys. domów nadal nie ma prądu. »\nPrezydent USA Donald Trump w poniedziałek podczas rozmowy telefonicznej wezwał tureckiego prezydenta Recepa Tayyipa Erdogana do "zakończenia inwazji" w Syrii i do ogłoszenia "natychmiastowego zawieszenia broni" - poinformował amerykański wiceprezydent Mike Pence. »


Foliowanie szyb Lublin - Najlepszy indeks portali internetowych\nAutor: Effi | Data publikacji: Poniedziałek, 16 grudnia 2019r.\nWieloletnie doświadczenia naszej firmy pozwoliło pozyskać wyrobioną pozycję na rynku dzięki czemu jesteśmy w stanie zapewnić naszym interesantom doskonałe ceny, szeroki asortyment proponowanych produktów a także krótkie terminy realizacji przy wysokiej jakości świadczonych usług. Nasze świadczenia skierowane są zarówno do użytkowników samochodów osobowych jak i ciężarowych oraz dostawczych. W naszej ofercie między innymi: Przyciemnianie szyb Lublin. Jeżeli jesteś jedną z tych osób która jest zainteresowana wymianą szyb w pojeździe lub chcesz skorzystać z bardzo szerokiej gamy usług to koniecznie powinieneś odwiedzić nasz warsztat. Nie ważne czy jesteś właścicielem drogiego, nowszego samochodu czy także nieco starszego pojazdu, gdyż i tak będziemy w stanie zaoferować tobie bardzo korzystne rozwiązania.`````br>\nEuro-Medical: Nasza korporacja sprzedaje zarówno fotele do dializ jak i do podawania chemii. Oferujemy te wyroby z myślą o pacjencie. Są one wygodne i funkcjonalne. Mają możliwość regulacji wysokości przy użyciu pilota nożnego. Kolejną ważną cechą jest możliwość regulacji oparcia ple(...)\nZobacz że pamiętnik internetowy o w jakiej formie sprawozdanie finansowe prawniczy omawiający wcale nie jest koniecznością. Prowadzony regularnie i z pasją może jednak wygenerować znakomite rezultat(...)\nTagi: czym otworzyć sprawozdanie finansowe xml, ile lat sprawozdanie finansowe, jak wysłać sprawozdanie finansowe do krs, jakie sprawozdanie finansowe dla stowarzyszenia, w jakim terminie sprawozdanie finansowe do krs, z czego składa się pełne sprawozdanie finansowe,\nZobacz stronę o kiedy nowe prawo budowlane wejdzie w życie i prawo budowlane ile metrów bez pozwolenia,prawo budowlane ile miejsc parkingowych,prawo budowlane jakie odległości,kie(...)\nTagi: prawo budowlane ile od granicy sąsiada, prawo budowlane jakie zmiany 2020, prawo budowlane bez zezwolenia, prawo budowlane co wymaga pozwolenia na budowę, prawo budowlane odległość między budynkami, prawo budowlane ogrodzenia między sąsiadami, prawo budowlane od kiedy obowiązuje, prawo budowlane w 2020,\nfotel ginekologiczny - zapraszamy do naszego sklepu internetowego.http://www.fotele-ginekologiczne.lenos.pl\nNasza działalność posiada szeroki asortyment z, długoletnią tradycja, wykwalifikowany personel daje naszej firm(...)\nPrzedsiębiorstwa, głównie te produkcyjno-handlowe, często zaopatrują się w urządzenia alarmowe i kamery przemysłowe. Przyczyna jest oczywista: lęk przed złodziejami. Masa prezesów bardziej niż obcych ludzi obawia się kombinatorstwa swoich pracowników. Nierzadko są to lęki uzasadnione, cza(...)\nTagi: Montaż Systemów Alarmowych Łódź , Montaż Kamer Łódź , Telewizja obserwacyjna Łódź , Wideodomofony Łódź ,


Rudzcy policjanci poszukują zaginionego Dawida Gorzawskiego\n08-08-2016, 08:47 admin\nPolicjanci z Rudy Śląskiej poszukują zaginionego 41-letniego rudzianina Dawida Gorzawskiego. 1 sierpnia wyszedł on z miejsca zamieszkania i do chwili obecnej nie powrócił. Zaginiony może poruszać się czarnym oplem astrą coupe o nr rej. SL 55692.\nWzrost około 176 cm, waga około 88 kg, krępej budowy ciała, włosy blond, krótkie, przystrzyżone przy skórze, oczy niebieskie, twarz owalna, uszy przylegające, nos normalny, uzębienie pełne, tatuaże na plecach - napis "NATAN" oraz tatuaż w kształcie pióra na prawej łopatce, na prawej ręce tatuaż koloru czarnego przedstawiający smoka oraz opaska z ciernia koloru czarnego, na lewej ręce tatuaż tribal.\nWszystkie osoby które posiadają informacje o zaginionym Dawidzie Gorzawskim proszone są o kontakt telefoniczny z dyżurnym rudzkiej komendy – tel. 32 244-92-55 lub najbliższą jednostką policji pod bezpłatnym numerem 997 lub 112.\nZastanawiam się czy byś mu to powiedział w 4oczy\nćpiun i tyle lubiał brać dopalacze to odjechał do holandi


Opublikowano: środa, 20-04-16\nW dniu 18 kwietnia 2016 r. dwudziestu siedmiu słuchaczy Gimnazjum dla Dorosłych w Zespole Szkół Zawodowych w Pasłęku przystąpiło do egzaminu gimnazjalnego, który składał się z trzech części: humanistycznej, przyrodniczo – matematycznej, językowej.\nWe wtorek 19 kwietnia słuchacze, przystąpili do egzaminu z części matematyczno – przyrodniczej, do którego również przygotowano dwa arkusze zadań.\nPierwszy zawierał zadania z przedmiotów przyrodniczych: biologii, chemii, fizyki i geografii, drugi natomiast - zadania z matematyki.\nDzień 20 kwietnia, to dzień języków obcych. Słuchacze przystąpią do egzaminu z języka niemieckiego na poziomie podstawowym.\nWszyscy zdający bardzo poważnie podeszli do swoich obowiązków. Przygotowania do egzaminu gimnazjalnego trwały już od początku roku szkolnego. Podczas egzaminu słuchaczom towarzyszyła atmosfera skupienia i powagi. Opinie na temat trudności zadań wśród uczestników były bardzo zróżnicowane.\nŻyczymy wszystkim zdającym jak najlepszych wyników.