Większość historyków uważa, że autorem „tarota Mantegni” nie był słynny malarz i rytownik, Andrea Mantegna (1431 – 1506), lecz ktoś inny. Według jednych jest on dziełem florenckiego rytownika Maso Tommasoii Finiguerra (1426 – 1464) lub jego ucznia, Baccio Baldini (1436 – 1487). Inni natomiast sadzą, iż „tarot” ten powstał w pracowni malarza Francesco del Cossy (ok. 1436-1477/78) z Ferrary. Zauważa się również podobieństwo szeregu jego wizerunków do fresków zdobiących Salę Miesięcy w pałacu Schifanoia w Ferrarze, namalowanych w latach 1460 – 1470 przez nauczyciela del Cossy, Cosimo Turę (1430 – 1495). Pałac ten należał do książąt d’Este, wielkich miłośników tarota. To na ich zlecenie Andrea Mantegna podjął się namalowania cyklu obrazów inspirowanych wierszem Francesco Petrarki (1304 – 1374) I trionphi. W poemacie tym Petrarka opisał pochody organizowane we włoskich miastach z okazji religijnych i świeckich świąt, w których trakcie ciągnięto na wozach posągi wyobrażające muzy, greckich bogów, a także postacie uosabiające Czas, Sławę, Starość itp. Wozy te nazywano „triumfami” (wł. trionphi). Nazwę tę nosiły w tamtych czasach również karty tarota. Niewykluczone zatem, że rację mają ci, którzy twierdzą, że to Mantegna stworzył „tarota Mantegni”. Tezę tę potwierdza Georgio Vasari (1511 – 1574 ), wspominając w napisanych przez siebie Żywotach najsławniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów, że artysta ów sporządził znakomite i cieszące oko miedzioryty nieznanych dotąd „triumfów”.\n„Tarot Mantegni” różni się do pochodzących z tego okresu tarotów tym, że składa się nie z 22, lecz z 50 wizerunków alegorycznych. Dzielą się one na pięć grup oznaczonych literami A, B, C, D i E. Najniższą jest grupa E, dalej zaś idą grupy D, C, B i A. Numeracja kart ma odwrócony porządek w stosunku do kolejności liter alfabetu przypisanych danej grupie (karta nr 1 należy do grypy E, karta nr 50 do grupy A). Oznacza to, że można go czytać na dwa sposoby, zależnie od tego, czy bierzemy pod uwagę numerację „kart”, czy litery grup.\nJego struktura posiada hierarchiczny charakter. W grupie pierwszej (E) ukazani są przedstawiciele różnych stanów społecznych: Żebrak, Sługa, Rzemieślnik, Kupiec, Szlachcic ( określany czasami mianem Giermka lub Pazia ), Rycerz, Książę, Król, Cesarz i Papież. Odpowiada to hierarchii średniowiecznego społeczeństwa i stanowi wyraz przekonania, że najwyższą pozycję pośród ludzi zajmuje ziemski następca Chrystusa (Papież).\nW skład drugiej grupy (D) wchodzi 9 muz, nad którymi władzę sprawuje bóg Apollo. On też zajmuje pozycję nadrzędną, najwyższą. Najniżej znajduje się muza Kaliope zsyłająca na poetów natchnienie, opiekunka retoryki i filozofii. Dalsze muzy to kolejno: Urania (patronka astronomii i geometrii), Terpsychora (taniec), Erato (poezja miłosna), Polihymnia (muzyka, pantomina), Talia (komedia), Melpomene (tragedia, śpiew), Euterpe (poezja liryczna), Klio (historia). Układ ten jest zastanawiający, ponieważ Kaliope uznawana była za najważniejszą, najstarszą i najmądrzejszą ze swych sióstr, a poprzez to najbliższą Apollinowi.\nGrupa trzecia (C) to alegorie siedmiu sztuk wyzwolonych, czyli umiejętności jakie winien posiąść człowiek wolny i wykształcony oraz trzech nauk, do których zrozumienia tamte go przygotowują. Są nimi Gramatyka, Logika, Retoryka, Geometria, Arytmetyka, Muzyka, Poezja, Filozofia, Astrologia, Teologia. „Tarot Mantegni” prezentuje tę hierarchię w sposób odmienny od ogólnie przyjętego w tym czasie: zastępuje Astronomię Astrologią i umieszcza ją powyżej Filozofii, przestawia pozycje Poezji i Muzyki, zachowuje natomiast prymat Teologii. Ta ostatnia, jako dyscyplina badająca boską naturę wiąże się ideowo z najwyższymi „kartami” grup E ( Papież – strażnik dogmatów wiary) i D (Apollo – boski patron muz).\nRozumienie symboliki postaci grupy B sprawia współczesnemu człowiekowi największą trudność, pojawiają się w niej bowiem nie tylko reprezentacje Cnót, jakimi – wedle nauki Kościoła – powinni kierować się ludzie szlachetni, ale i też trzy, tajemnicze, usytuowane niżej postaci określane mianem „geniuszy” lub aniołów. Autor „tarota Mantegni” nadał im włoskie imiona, trudne do przełożenia na język polski. Pierwszym jest, trzymający w dłoni gorejące słońce, „geniusz” Iliaco - anioł Światła obdarzający ludzi duchową i intelektualną iluminacją (jego funkcja jest analogiczna do roli muzy Kaliope z grupy D). Drugi to Chronico (anioł Czasu), w którego dłoniach spoczywa Uruboros – skrzydlaty wąż połykający własny ogon. Symbolizuje on wieczny powrót do początków, ale i też bieg czasu historii pojmowanej jako realizacja boskiego planu wobec ludzkości. Trzecim aniołem jest„geniusz” Cosmico (anioł Kosmosu) unoszący kulistą, przestrzenną sferę z zaznaczonym w jej wnętrzu nieboskłonem i ziemskim kręgiem. Alegoria ta obrazuje hermetyczne prawo analogii opisane w Szmaragdowej Tablicy Hermesa Trismegisatosa. Zgodnie z nim, to, co na górze ma wpływ na to, co na dole (i na odwrót), zaś mikrokosmos stanowi odzwierciedlenie makrokosmosu.\nPo „geniuszach” następują Cnoty. Wedle Kościoła dzielą się one na dwie kategorie: cnoty wrodzone, kardynalne (Umiarkowanie, Roztropność, Męstwo, Sprawiedliwość) oraz cnoty teologiczne, będące owocem bożej łaski (Wiara, Nadzieja, Miłość). „Tarot Mantegni” zachowuje kolejność czterech pierwszych, przestawia natomiast trzy ostatnie, Miłość zastępując Miłosierdziem. Uwypuklono w ten sposób nadrzędną rolę Miłosierdzia względem Sprawiedliwości, co z kolei owocuje Nadzieją i Wiarą.\nOstatnia, piąta grupa (A) obrazuje hierarchię sfer niebieskich. Najniższą jest sfera Księżyca, po niej następują sfery Merkurego, Wenus, Słońca, Marsa, Jowisza i Saturna. Rycina zatytułowana Ósma Sfera odnosi się do Sfery Gwiazd Stałych – zodiaków. Wieńczące hierarchię dwa dalsze wizerunki to dźwigający niebieski krąg anioł zwany Prima Mobile (Pierwszy Poruszyciel ) oraz uformowany z koncentrycznych kręgów obraz o nazwie Prima Causa (Pierwsza Przyczyna). Hierarchia ta ma ścisły związek z wizją wszechświata opisaną w astrologicznych i hermetycznych traktatach tej epoki, a także w „Boskiej Komedii” Alighieri Dantego (1265 – 1321). Tak jak one sytuuje Sferę Gwiazd Stałych na granicy oddzielającej świat stworzony od nadprzyrodzonego. W tym drugim nie widzimy jednak Ducha Świętego, Chrystusa i Boga Ojca, lecz Pierwszego Poruszyciela i Pierwszą Przyczynę. Ukazany pod postacią anielskiego bytu Pierwszy Poruszyciel jawi się tu jako Demiurg, jest symbolem Boga zaangażowanego w stwarzaną przez siebie rzeczywistość. Natomiast Pierwsza Przyczyna ukazuje Pełnię, niezmienną wieczność, boski zamysł, będąc zarazem symbolem niepojętego i przekraczającego wszelkie wyobrażenia Bóstwa z ostatnich akapitów poematu Dantego.\nW ten sam sposób opisywał Boga kabalista Giovanni Pico Della Mirandola (1464 – 1494), a przed nim florencki filozof, mistyk i tłumacz dzieł Platona, Marsilio Ficino (1433-1499). Gnostyczno-platońska proweniencja „tarota Mantegni” nie budzi zatem większych wątpliwości, Nie jest on wszakże hermetycznym traktatem, lecz zbiorem obrazów, których rozumienie wymaga wiedzy i wyobraźni. Najprawdopodobniej był narzędziem do uprawiania, popularnej w kręgach włoskiej bohemy artystycznej XV i XVI wieku, ars memoriae (sztuki pamięci). Jej zabiegi koncentrowały się na medytacji nad starannie dobraną serią obrazów ukazujących różne idee o religijnej i filozoficzno-hermetycznej treści. Medytacja ta miała na celu odciśnięcie w umyśle człowieka czegoś w rodzaju matrycy – określonej struktury alegorycznych wyobrażeń uwidoczniających ukryte prawa kierujące widzialnym i niewidzialnym kosmosem. Zazwyczaj używano do tego od pięćdziesięciu do stu (czasami więcej) ikon ułożonych w logicznym, wyrażającym jakąś treść ciągu i namalowanych w jakimś pomieszczeniu (np. w Sali Miesięcy pałacu Schifanoia w Ferrarze). O inicjacyjnym charakterze tej praktyki nikogo chyba nie trzeba przekonywać. Natomiast fakt, iż prezentowane tu ryciny od dawna kojarzą się z tarotem dowodzi, że tarot także mógł służyć wspomnianym wyżej celom i że jego wynalazca musiał być obeznany z ikonografią „sztuki pamięci”, która stała się dlań źródłem twórczej inspiracji..\n10:36, suljan , Tarot\nEtapy inicjacji są we wszystkich odmianach duchowości do siebie podobne, choć ich następstwo nie wszędzie jest takie samo. Rządzą nimi jednak podobne prawidłowości i dlatego będący obrazkowym zapisem inicjacyjnej wędrówki tarot może być odczytywany w różnych, duchowych „kontekstach”. Pochylony nad Wielkimi Wtajemniczeniami chrześcijanin odnajdzie w nich opowieść o poszukującej Boga duszy, szaman dostrzeże w arkanach odwzorowanie tego, czego doświadczył w trakcie swych magicznych podróży w dolone i górne światy, buddysta zaś zauważy w tarocie odzwiercedlenie procesu wyzbywania się przywiązań do iluzorycznej trwałości człowieczego „ja”. Uniwersalizm tarota nie stoi wszakże w sprzeczności z jego odniesieniami do konkretnych tradycji z jakich wziął początek i które wyznaczają bieg oraz kres inicjacyjnej ścieżki tarotowego Głupca. Jej cel określa hermetyczna formuła VITRIOL: visita interiora terrae rectificando invenies occultum lapidem ( zstąp do wnętrza ziemi, oczyszczając odkryjesz ukryty kamień ), zgodnie z którą poddany inicjacyjnym zabiegom winien on zanurzyć się w otchłanie astralnego świata i poprzez duchową puryfikację odnaleźć w nich ukrytą, spirytualną potęgę. Trasa jego wędrówki biegnie więc od świata natury i zwyczajności do świata okultnych tajemnic i niewidzialnych sił rządzących kosmosem, sama zaś inicjacja polega na wielokrotnym penetrowaniu światów subtelnych ( astral ) oraz powrotach do empirycznej rzeczywistości. Jej przebieg założyciel Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku, MacGregor Mathers streszcza następująco:\nLudzka wola (Mag) oświecona przez wiedzę (Kapłanka) i wyrażająca się świadomym i zdecydowanym działaniem (Cesarzowa) winna być zrealizowana (Cesarz) poprzez głębokie pokłady miłosierdzia i dobroczynności (Papież). Wówczas mądre wskazówki (Kochankowie) przyniosą zwycięstwo (Rydwan) dzięki umiejętności zachowania równowagi (Sprawiedliwość) i umiarkowania (Eremita) wobec ciągłych zmian losu (Koło Fortuny). Hart ducha (Moc) uświęcony ofiarowaniem samego siebie (Wisielec) zatryumfuje nad nieszczęściem (Śmierć) albowiem intelektualna tylko dążność do ujednolicania przeciwieństw (Umiarkowanie) nie może przeciwstawiać się nieuchronnemu fatum (Diabeł). Jednakże z każdej klęski ( Wieża ) jest wyjście i zawsze gwiazda nadziei (Gwiazda) rozjaśnia zapadający mrok ułudy ( Księżyc ) i zapowiada najwyższe szczęście (Słońce) jako ostateczny i końcowy wynik tej drogi (Sąd Ostateczny). I tak oto początkowe szaleństwo (Głupiec) niweczy zły urok, przynosząc niezniszczalną nagrodę ( Świat ).\nZ tekstu tego jasno wynika, że tarotowe wtajemniczenie dzieli się ona na pięć podstawowych faz. Cztery pierwsze fazy odnoszą się do arkanów: 1-5, 6-10, 11-15 oraz 16-20 i mają swój odpowiednik w czterech stadiach alchemicznego opus ( inspiracji, medytacji, imaginacji, iluminacji ). Faza piąta, symbolizowana przez kartę Świat i docierającego do niej Głupca koreluje z zakończeniem Wielkiego Dzieła, stanowiąc oddzielną, finalną część procesu duchowej transformacji. Postaci te łączy specyficzna relacja. Z jednej strony są oni sobie bliscy ( wynika to z systemu athbasz, gdzie sygnująca zerowy arkan litera alef jest awersem litery taw przypisanej 21 arkanowi ), z drugiej – dalecy, ponieważ dzieli ich inicjacyjna czasoprzestrzeń, którą Głupiec musi przemierzyć, by dotrzeć do Świata, a której obrazem w tarocie jest ciąg alegorycznych kart, od Maga po Sąd Ostateczny.\nPrawidłowość tę można interpretować na dwa sposoby. Po pierwsze sugeruje ona, że 21 arkan odzwierciedla się w Głupcu, Głupiec zaś jest, jeśli tak można rzec, nosicielem jego cech. Po drugie zdaje się ona nawiązywać do popularnego motywu występującego w wielu baśniach, legendach i mitach opowiadających o bohaterze, który wyrusza w podróż, żeby odnaleźć skarb bądź jakiś magiczny rekwizyt i pod koniec wędrówki orientuje się, że to, czego szukał w odległych krainach znajdowało się u początków drogi ( wątek ten znakomicie wykorzystał w swojej powieści Alchemik Paolo Coelho). Jego „początkowe szaleństwo” polega więc na tym, że wędrując przez świat w poszukiwaniu Świata nie wie, że przyczyna i skutek, tajemnica i wyjaśnienie tajemnicy usytuowane są w punkcie wyjścia, sądzi przeto, iż znajdzie je „tam i daleko” - po drugiej stronie inicjacyjnej czasoprzestrzeni, gdzie spoczywa „ukryty kamień”. „kamień” ów wydaje się być przeciwieństwem Głupca. Głupiec personifikuje pustkę, nicość, chaos, Świat boską pełnię, początek i koniec wszystkiego ( tak jawi się ona Janowi w apokaliptycznej wizji stanowiącej ostatnią księgę Nowego Testamentu, gdzie eschatologiczny Chrystus, czyli Drugi Adam, oznajmia apostołowi, iż dopiero teraz, u kresu świata Syn Boży, zyskał status Alfy i Omegi, tj. alefa i taw całej rzeczywistości ). Fakt ten uwidacznia zestawienie obu tych kart. Świat przedstawia nagą tancerkę, która pląsa okolona wawrzynem zwycięstwa oraz symbolami czterech światów Drzewa Życia ( jest więc jego uosobieniem ), Głupca natomiast ukazano pod postacią brodatego, steranego życiem wędrowca, który z kijem dłoni maszeruje przed siebie objuczony podróżnym workiem.\nNajogólniej rzecz biorąc Głupiec jest tym, kim sam sobie się jawi – człowiekiem zepchniętym na margines społeczeństwa, wyzbytym wszelkiej wartości żebrakiem, kimś pozbawionym swego miejsca, samotnym, innym, odtrąconym i poprzez to odmiennym od reszty ludzi ( zapewne dlatego autor wydanego w 1500 roku traktatu Sermones de ludo cum aliis, powiada o nim, że „albo jest nigdzie, albo jest wszędzie” ). Postać taką odnajdujemy na obrazie Hieronima Boscha „Wóz z sianem”. Identyczny wizerunek widnieje również na komentującym ewangeliczną przypowieść tryptyku zatytułowanym „Syn marnotrawny”, gdzie po raz pierwszy uwidoczniono psa, nierozłącznego towarzysza tułaczki Głupca.\nTen, jakże charakterystyczny dla tarotowej ikonografii motyw pojawił się jednak stosunkowo późno i nie występuje w tarotach Bemby i Gringonneura. Gringonneur przedstawił Głupca pod postacią dziecka, które przyozdobiwszy głowę czapką z oślimi uszami kroczy przed siebie na tłustych nogach i z bezmyślnym uśmieszkiem bawi się naszyjnikiem z pereł w czasie, gdy czterej młodzieńcy daremnie próbują odebrać mu skarb, chwytając go za uda i stopy. Wyzierający zza biodrowej przepaski łonowy zarost sugeruje, że jest on nie tyle dzieckiem, co z „wiejskim idiotą”, obiektem kpin oraz szyderstw „zdrowych” przedstawicieli społeczności. Równie ułomnym umysłowo wydaje się być Głupiec namalowany przez Bembę. Odziany w podartą, lnianą świtkę stoi z kijem na ramieniu, z jego zmierzwionych włosów sterczą ptasie pióra, oblicze łączy cechy ludzkie i zwierzęce ( a dokładnie – kozie ). Na obu tych tarotach Głupiec jest więc istotą niespełna rozumu, nie uformowaną, toporną, pierwotną i wyobcowaną ze społeczeństwa. Nie bez przyczyny zatem w marsylskim tarocie nadano mu miano Le Mat ( Szalony, Szaleniec ) i dołączono doń kąsającego go psa. Zwierzę to bowiem nie tylko dręczy steranego wędrówką Pątnika, ale i również stanowi integralną część jego ludzko-zwierzecej natury.\nWybór „zwierzoludzkiego” szaleńca jako personifikacji alefa staje się jasny w chwili, gdy uświadomimy sobie, że w kabalistycznym systemie symboli litera alef reprezentuje ulepionego z gliny ( hebr. adamah ) praczłowieka, Pierwszego Adama ( hebr. Adam ha-Riszon ); tego samego, który wykazawszy się nieposłuszeństwem Bogu spowodował upadek całego uniwersum i sprowadził na świat śmierć ( a wedle doktryny chrześcijańskiej obciążył ponadto ludzkie dusze piętnem pierworodnego grzechu ). W hermetycznych traktatach Pierwszy Adam utożsamiany był z humunkulusem - „ołowianym człowieczkiem”, dzieckiem Saturna i z Saturnem samym, tj. kimś, kto łącząc w sobie młodość i starość uosabia „pierwszą materię”, zaczyn lapis philosophorum. Wedle kabalistów tenże humunkulus nosił imię Jadalboath – Dziecko Chaosu. Utożsamiano go z glinianym olbrzymem, golemem, którego – według legend – magowie mieli powołać do życia poprzez włożenie do ust kawałka pergaminu z zapisanym na nim imieniem JHWH lub jego synonimem, słowem emet ( hebr. prawda ), a kiedy się zbuntował, uśmiercili go wymazawszy z emet literę alef i przeobraziwszy je w słowo mot - śmierć ( dlatego zapewne w dywinacji zerowy arkan w położeniu prawidłowym stał się zwiastunem narodzin dziecka i dobrego początku, bądź – w położeniu odwróconym - kartą wieszczącą chaos, rozpad, poronienie, złowrogie fatum ciążące nad zapoczątkowanymi działaniami ). Mity te odzwierciedliły się później w takich, z pozoru nie posiadających żadnego związku z ezoteryką literackich dziełach, jak Pinokio, Dziadek do orzechów, czy Frankenstein.\nPrzewodnim motywem wszystkich tych opowieści jest dążenie ożywionej, na poły tylko ludzkiej istoty, do przemienienia się w pełnowartościowego człowieka, która wyrusza w tym celu w daleką podróż, popełnia rozmaite, nie zawsze chlubne czyny, cierpi, walczy z przeciwnościami losu, aż wreszcie zwycięża i zaznaje zbawiennej transformacji, bądź zostaje zgładzona przez wrogich jej ludzi. Na zewnątrz ohydna, odrażająca, istota ta skrywa bowiem w swoim wnętrzu pełnię przyszłego człowieczeństwa, człowiekiem wszakże może stać się ona dopiero wtedy, gdy odkryje, iż jest obrazem i podobieństwem Stwórcy.\nTę biblijną ideę księga Zohar uzupełnia informacją, że alef jest tożsamy Bogu nie tylko dlatego, że początkuje słowo Elohim – Bóg (a dokładniej – bogowie, gdyż słowo Elohim stanowi liczbę mnogą słowa El - Bóg ), ale i również z tej przyczyny, że tak, jak kształt alefa wziął się z połączenia liter Bożego Imienia JHWH, tak i postać Adama ha-Riszon odzwierciedlała w sobie obraz Bożej Istoty – wszystkie cztery światy Ec Chajim ( hebr. Drzewo Życia ). Myśl tę zakodowano na zerowym arkanie marsylskiego tarota poprzez umieszczenie na pasie Głupca czterech dzwonków, a na kołnierzu sześciu dalszych ( w tym jednego ukrytego za workiem ). Reprezentują one dziesięć sefirotów Drzewa Życia: cztery niższe i sześć wyższych. Ponad nimi widzimy trzy kulki: dwie na łyżce i jedną na czapce. Są one symbolami ajin ( nie przejawionego Bóstwa, boskiej „nicości” ), ajin sof (niezmierzonej przestrzeni Boga) oraz ajin sof or ( boskiego, niezmierzonego światła ). Jeśli zaś policzymy wszystkie widoczne dzwonki i kulki otrzymamy liczbę dwanaście, co w połączeniu z dziesiątką daje sumę 22 ( liczba hebrajskich liter ). Dwunastka odnosi się oczywiście do 12 znaków zodiaku, niebiańskiej sfery wszechświata i stanowi odwrotność 21 ( karta Świat ).\nSęk w tym, że oprócz 12 widocznych dzwonków mamy jeszcze jeden dzwonek, niewidoczny, ukryty. Przypadek? W tarocie nie ma przypadków, a zwłaszcza w tarocie marsylskim. Uzyskana w skutek policzenia wszystkich widocznych dzwonków oraz jednego niewidocznego dzwonka trzynastka koreluje bowiem z XIII arkanem tarota – Śmiercią, symbolem transformacji i duchowego przeistoczenia. Sens tego przesłania staje się zatem oczywisty. Głupiec uosabia śmiertelnego człowieka, który „niesie w sobie” potencję nieśmiertelności. No cóż, nie darmo alef jest literą najbliższą Bogu; literą – jak wierzyli kabaliści – „zbudowaną” z liter formujących Imię JHWH. I ten aspekt również uwidoczniono na karcie Głupca, ponieważ dwunastka ( widoczne kulki i dzwonki ) , trzynastka ( dwanaście widocznych kulek i dzwonków plus jeden dzwonek niewidoczny ) oraz liczbowa wartość sygnującego Głupca alefa ( jeden ), daje wynik 26, będący numerycznym ekwiwalentem Tetragammatonu. Skomplikowane? A kto powiedział, że kabała jest prosta…?\n23:02, suljan , Tarot\nDUCHY TAROTA (10)\nZgodnie z tradycją okultystycznej kabały każdy duchowy byt, niezależnie od tego, czy zalicza się on do hierarchii anielskiej czy demonicznej, posiada swoje imię, w którym koncentrują się – jeśli tak można rzec – wszystkie jego cechy, i które stanowi „spirytualny genotyp” danej istoty. Nie jest to przymiot tylko duchów. Dotyczy on każdej istoty żywej, wszystkie one bowiem wywodzą się od swych praprzodków, którym u zarania dziejów Adam nadał szem, czyli imię, sygnując je „duchowa pieczęcią” ( Genesis 2.19-20 ). Znajomość owego „duchowego imienia” pozwala nie tylko wiedzieć kim jest ów byt, ale i – w pewnych okolicznościach – mieć nad nim władzę lub bezpośredni do niego dostęp. Oto czemu na pytanie Jakuba „jakie jest twoje imię” walczący z nim duch zbywa je pytaniem: „na cóż ci znać moje imię”, po czym szybko zmienia temat i dokonuje inicjacyjnej operacji zmiany imienia Jakuba w Izraela. Nie jest to tylko formalna zmiana, ponieważ w skutek tej operacji zmienia się duchowy status patriarchy. Od tej pory widzieć w nim trzeba kogoś więcej niż praojca Izraelitów. W pewnym sensie każdy Żyd jest Izraelem, nosi ów status w sobie i, co ważniejsze, stanowi „własność” ducha, z którym zmagał się Jakub. Ów duch to oczywiście Jahwe.\nImię to wyjawił on dopiero Mojżeszowi i obwarował zakazem „daremnego” ( tj. bez wyższej potrzeby ) jego wymawiania. Kabaliści wszakże uważali, że cała Tora jest jednym, wielkim Imieniem Boga, studiowali ją przeto na rozmaite sposoby, słusznie uważając, iż skoro w Bogu znajduje się wszystko to, co stworzone, jego Imię zawiera w sobie imiona wszystkich bytów. A skoro tak, to SA w nim „zakodowane” również imiona duchowych zastępów. Do ich rozszyfrowywania i przywoływania do siebie okultystycznym kabalistom służył zbiór hebrajskich liter nazywany Szem ha-meforasz ( hebr. Ukryte Imię Boga ) będący fragmentem Księgi Wyjścia opisującym rozdzielenie wód Morza Czerwonego:\nA ruszywszy się Anioł Boży, który szedł przed obozem izraelskim, zaszedł z tyłu za nich, a z nim razem słup obłoku, opuściwszy miejsce naprzodzie, w tyle stanął między obozem egipskim, a między obozem izraelskim. A był obłok ciemny i oświecający noc, tak iż jedni od drugich przez całą noc przystąpić nie mogli. A gdy Mojżesz wyciągnął rękę nad morze, zniósł je Pan wiatrem gwałtownym i parzącym, który wiał całą noc i obrócił je w suszę i rozstąpiła się woda ( Księga Wyjścia 14.19-21 ).\nTekst ten składa się z trzech zdań ( na tyle bowiem płaszczyzn dzielą się światy formowania i czynienia o czym powiem za chwilę ), liczy 56 hebrajskich słów i 216 liter ( co koresponduje z liczbą Mniejszych Wtajemniczeń oraz liczbą możliwości ewokowania imienia JHWH ). Zapisane w trzech kolumnach ( symbolizujących trzy kolumny Drzewa Życia ) litery te tworzą 72 kombinacje złożone z trzech liter każda ( np. MBH, tj. mem, beth, jod; AKA, tj. alef, kaf, alef, itd. ). Rozpisawszy w ten sposób ów tekst okultysta przystępuje do określenia imion duchowych bytów poprzez dodanie do wybranego trójliterowego członu sufiksu el ( hebr. Bóg, w zapisie AL. ) lub jah ( pierwsze dwie litery imienia JHWH, w zapisie JH ). W ten sposób człon ten przeobraża się w imię ( np. Mebehel, w zapisie MBH + AL, bądź Akajah, w zapisie AKA + JH itd. ). Jeżeli operację tę zaczyna od góry trzech kolumn, wówczas uzyskany zeń zestaw imion odnosi się do bytów anielskich, jeżeli czyni to od dołu – „wysnuwa” z Ukrytego Imienia Boga imiona istot demonicznych ( kombinacji tych jest oczywiście znacznie więcej ).\n„Wysnuwanie” imion aniołów z Szem ha-meforasz ma starą, sięgającą XII wieku tradycję i fakt ten zawsze budził sprzeciw ortodoksyjnych rabinów widzących w tej operacji czarnoksięską praktykę. Inaczej podchodzili do tego zwolennicy okultystycznej kabały. Odwoływali się przy tym do jej podstawowego „dogmatu”, wedle którego wszystkie materialne i duchowe byty są różnorakimi manifestami boskiego światła, które im dalej znajduje się od swego źródła, tym bardziej „gęstnieje” i staje się ciemniejsze. Wszystko zatem, również świat demonów, pochodzi z boskiej światłości. W chwili stwarzania kosmosu jego moc była tak wielka, że - jak opisują to zdarzenie kabalistyczne legendy - rozsadziła niższe sefiroty Drzewa Życia i spowodowała katastrofę. Szczątki zdruzgotanych sefirotów runęły w dół i zapełniły otchłań swymi „skorupami”. W otchłani tej zbuntowani przeciw Bogu aniołowie założyli swoje „podziemne” królestwo. Zdarzyło się to według kabalistycznych legend, piątego dnia stworzenia, kiedy Bóg nakazał aniołom złożyć hołd Adamowi, a oni odmówili wykonania polecenia i wzniecili przeciw Bogu bunt, za co zostali strąceni z niebios. Wg kabały przywódcą rebeliantów był archanioł Samael („Ogień Boży”). W chrześcijaństwie zwie się on Lucyferem („Nosiciel Światła”).\nZ owego misterium tremendum mistyczna kabała i jej magiczna „siostrzyca” wyciągają nieco odmiennie wyrażone wnioski. Dla żydowskiego mistyka Mrok jest takim cieniem Światła, który ulega rozproszeniu pod wpływem żaru miłości skierowanej przez człowieka do Boga. O tym więc, czy Ciemność zwycięży czy nie, decyduje sam człowiek, zgodnie bowiem ze słowami słów rabiego Nachmana, Światło Nieskończonego nie ma formy i przybiera kształt – dobry i zły – tylko w odbiorcy. A zatem wszystko zależy od nas. Musimy starać się najlepiej jak potrafimy, by nadać Boskiemu światłu formę błogosławieństwa, a nie klątwy. Mag natomiast wierzy, że demon est deus inversus ( diabeł jest przeciwstawnością Boga ), co oznacza, że Jasność i Ciemność są co prawda dwiema antagonistycznymi mocami, lecz walcząc ze sobą przenikają się i wzajem wspierają ( niczym dwóch ludzi opartych o siebie plecami ).\nDialektyczna dychotomia Jasności i Ciemności najsilniej objawia się w światach formowania i czynienia. Światy te dzielą się na siedem nieb, siedem ziem i siedem piekieł. Te ostatnie, zanurzone w otchłani określanej mianem „kosmosu skorup” lub „siedzibą mocarzy”(hebr. sitra achra; mocarzami są wspomniani w Księdze Rodzaju „synowie boży”, którzy płodzili z ziemskimi kobietami potomstwo: Genesis 6.1 i dalsze ), są glebą, z której wyrasta mroczna replika świetlistego Drzewa Życia, będąca jego ciemną, lewą stroną. Rezydujące tu bezcielesne byty posiadają – analogiczną do jasnych aniołów – hierarchię chórów, zastępów, kręgów, królestw oraz księstw. Każdy niebiański byt ma, jeśli tak można powiedzieć, swój demoniczny duplikat, swoją piekielną imitację, każda sefira Drzewa Życia – swój „cień” na Drzewie „kosmosu skorup”. Opozycja pomiędzy nimi wyraża się odmiennym „ukierunkowaniem ciążenia” ( Światłość „ciąży” ku górze, Mrok – ku dołowi ). Współzależność rodzi się poprzez wzajemne przyciąganie się ( tam gdzie Światło, tam musi być Cień; tylko w Cieniu Światło jawi się jako Blask ).\nMrok i Światłość są dla siebie „tłem” i „zwierciadłem”. W „świetle Światłości” Mrok okazuje się być Mrokiem. Odróżniając się od „mroczności Mroku”, Światło jaśnieje swoim światłem. Listę wzajemnych odniesień Światła i Cienia można wydłużać w nieskończoność (bo i też o nieskończonościach tu mowa). Rzecz jednak nie w teoretycznych spekulacjach o conjunctio oppositorum obu potęg, a w praktycznym użytkowaniu wiedzy o prawidłach rządzących tą koniunkcją. Okultystyczny system kabały nie po to mnoży hierarchie świetlisto-mrocznych bytów, by zadawalać wybredne gusta okultyzujących badaczy duchowych zjawisk. Kabała czyni to dla celów stricte pragmatycznych, ofiarowuje bowiem okultyście wiedzę o sieci analogii i odpowiedniości, które sprzęgają wszystkie piętra, wszystkie elementy, wszystkie byty sfer Drzewa Życia. Tarot zaś nie tylko znakomicie nadaje się do kodowania owej wiedzy, ale i również jest takim magicznym narzędziem, którego umiejętne zastosowanie przeobraża teorię w praktykę i pozwala człowiekowi doświadczać realnego, choć nie zawsze świadomego obcowania z „anielsko-demonicznymi” duchami.\nArkana tarota same w sobie zresztą są doskonałym odwzorowaniem igraszek Światła i Cienia, zaś jego arytmozoficzny system cechę tę utwierdza i nadaje jej dynamiczny charakter. Prawidłowo położona karta oznacza „dobrą wróżbę”, odwrócona – „złą”. Znaczenia te wzajem się dopełniają i uzupełniają treściowo. Ponieważ każdą kartę łączy z inną kartą jakieś symbolowe pokrewieństwo wyrażające się wspólną klasyfikacją ( kabalistyczną, astrologiczną, arytmozoficzną itp. ), pozwala to dowolnie poszerzać „słane” przez nie przekazy. Wykorzystawszy te cechy tarota, dziewiętnastowieczni okultyści sprzęgli jego karty z jasno-ciemnymi hierarchiami Drzewa Życia. Zapewne nie oni pierwsi. Analogia ilości słów formujących Szem ha-meforasz oraz liczby arkanów Mniejszych Wtajemniczeń nie jest przypadkowa i nakazuje domniemywać, że być może „opieczętowanie” to dokonało się już w XIV wieku, kiedy do zwykłej, liczącej 52 kart talii naib dodano 4 karty figuralne, skutkiem czego Małe Arkana zostały symbolowo skorelowane z Ukrytym Imieniem Boga i z formułą VITRIOL, po czym dołączono je do Wielkich Wtajemniczeń stanowiących 22 alegorie ezoterycznych znaczeń hebrajskich liter.\nW ten oto sposób każdy prawidłowo położony arkan stał się sygnaturą sobie przypisanych świetlistych istot, po odwróceniu zaś ta sama karta symbolizuje jakiś porządek hierarchii ciemnego Drzewa. W jej skład wchodzą archaniołowie oraz „królowie Edomu”, którymi są wzmiankowani w księdze Rodzaju (Genesis 36, 31-43) „mocarze” ( nefilim ) płodzący z kobietami dzieci, każdą sefirą mrocznego Drzewa rządzi król i książę ( pierwszy zawiaduje całym obszarem sefirotu, drugi – miastem usytuowanym wewnątrz sefiry. ), mając pod sobą całą plejadę demonicznych bytów, począwszy od rządców stron świata, żywiołów, planet, zodiaków, dekanatów, nocy, dni, skończywszy na rzeszach „demonów goetii” ( grec. „wyjący”) będących najciemniejszymi siłami astralnych piekieł, których imiona pochodzą ze starożytnych i średniowiecznych tekstów magicznych, pieczęci, talizmanów i amuletów (największy ich zbiór zwiera przypisywany Salomonowi manuskrypt noszący tytuł Lemegeton) podzielonych na „legiony”, „armie”, „królestwa”. Imiona wszystkich tych potęg są znane, znaczeniowo rozpoznane i mocą magicznego prawa analogii nałożone na karty tarota. Czyni to z każdego arkanu sigillum – magiczny znak sporządzony w myśl określonych reguł i wyposażony w potencjalną zdolność przyciągania desygnowanych przez siebie duchów.\nPRZEJDŹ DO II CZĘŚCI CYKLU: JADALBAOTH ( INICJACJA GŁUPCA )\n23:16, suljan , Tarot\nHIERARCHIE DUCHÓW TAROTA (9)\nHierarchię „duchów tarota” najdokładniej opisano i sklasyfikowano w Hermetycznym Zakonie Złotego Blasku, który dysponował precyzyjnym i wewnętrznie spójnym systemem odniesień tarotowej symboliki do okultystycznej kabały, hermetyzmu, astrologii oraz operatywnej magii. Kluczem do jej zrozumienia jest kabalistyczny diagram wyobrażający Drzewo Życia, ponad którymi znajdują się trzy sfery nie przejawionego Bóstwa ( ajin – pustka, ajin sof – niezmierzona przestrzeń, ajin sof or – niezmierzona światłość ).\nPocząwszy od najwyższej bożej hipostazy są to: Korona (1), Mądrość (2), Rozumienie (3), Miłosierdzie (4), Surowość lub Moc (5), Piękno (6), Zwycięstwo (7), Chwała (8), Podstawa (9) i Królestwo (10). W języku hebrajskim noszą one nazwy: Kether, Chokmah, Binah, Chesed, Geburah, Tifereth, Necach, Hod, Jesod, Malkuth. Każda z nich przejmuje światło wyższej emanacji Boga i posyła je ku niżej położonym sefirom. Najniższa sefira (Królestwo) odbija blask całego Drzewa i posyła w górę. Światłość spływa i powraca dwudziestoma dwoma „kanałami” ( sefirotycznymi ścieżkami ) spinającymi Boże emanacje. Ich liczba odpowiada ilości arkanów Wielkich Wtajemniczeń oraz liter hebrajskiego alfabetu uosabiających energetyczną osnowę całego kosmosu i różne aspekty pierwotnej światłości .\nWertykalną strukturę Drzewa formują trzy kolumny, na których „spoczywają” Boskie hipostazy. Lewą kolumnę (b) identyfikuje się z „żeńskością” i „biernością”, prawą (c) – z „męskością” i „aktywnością”, centralną zaś z mocą moderującą tamte dwie (a). Moce te nazywane są „wodą”, „ogniem”, „powietrzem”. Na poziomie makrokosmicznej objawiają się one jako energie liter mem, szin, alef, w mikrokosmosie – jako ciało, dusza, duch. Ich tarotowymi odpowiednikami są: arkan XII ( Wisielec ), arkan XX ( Sąd Ostateczny ), arkan zerowy ( Głupiec ).\nW kabalistycznym Drzewie Życia wyróżnić można cztery piętra sferycznej czasoprzestrzeni określane mianem „światów”: ( I ) świat emanacji ( kosmos przejawionej Boskości ), ( II ) świat kreacji ( kosmos duchowych archetypów wszelkich form istnienia, w którym bytują archanioły ), ( III ) świat formowania ( kosmos, w którym wszystkie idee, wyobrażenia i rzeczy zyskują swe odbicie; królestwo aniołów, geniuszy, a także innych duchowych istot ) oraz ( IV ) kosmos czynienia ( świat materialny poddany prawu przyczyny i skutku ). W języku hebrajskimi nazywane są one kosmosami aciluth, beriah, jecirach i assijah. Drzewo Życia odzwierciedla się w każdym z nich, każdy też zawiera w sobie całe Drzewo i jego dziesięć sefirotów. Kontemplując poniższy diagram kabalista widzi zatem w nim obrazy „czterech Drzew” czterech światów ukryte w jednym Drzewie. Ich symbolowym wizerunkiem są karty dziesiątek Małych Wtajemniczeń ( 10 buław – Drzewo świata emanacji, 10 kielichów – Drzewo świata kreacji, 10 mieczy – Drzewo świata formowania, 10 monet – Drzewo świata czynienia ).\nDrzewa te oraz światy korelują z czterema literami Niewymawialnego Imienia Bożego – JHWH. Litery Tetragrammatonu lokalizuje się na centralnej kolumnie Drzewa, w sefirach Korona, Piękno, Podstawa i Królestwo. Litera jod upostaciawia świat emanacji, litera he – świat kreacji, litera waw – świat formowania, druga litera he – świat czynienia. W tarocie nosicielami tych liter są asy oraz karty figuralne. Pierwszą literę JHWH symbolizują as buław i królowie czterech kolorów. Drugą literę – as kielichów i królowe. Trzecią literę – as mieczy i rycerze. Ostatnią literę ( drugie he ) – as monet i giermkowie.\nW imieniu JHWH zawiera się cała potęga przejawionego poprzez stwórczy akt Boga nazywającego siebie: „Jestem, który jestem” ( Ks. Wyjścia 3.14 ). Ów niepoznawalny aspekt Bóstwa może być jednak „rozpoznawany” i „przyciągany”, o ile ktoś modląc się lub medytując, wymawia we właściwy sposób i we właściwej kolejności dziesięć imion bożych, którymi Bóg „opieczętował” sefiroty Drzewa świata emanacji. W pewnym sensie imiona te są hipostazami Stwórcy, Jego mocami i przejawami. Sferę tą reprezentuje w tarocie kolor buław.\nU wrót sefirotów stoją strażnicy imion, archanioły świata kreacji: Metatron, Raziel, Caphiel, Cadkiel, Kamael, Michael, Haniel, Raphael, Gabriel, Sandalphon. Chronią oni imiona Boga przed sprofanowaniem przez ludzi, którzy je niewłaściwie wymawiają lub nadużywają ich mocy ( np. w praktykach czarnoksięskich ). Opieką archaniołów objęte są również święte litery hebrajskiego alfabetu oraz sefirotyczne ścieżki Drzewa Życia. W tarocie Drzewo świata kreacji sygnowane jest kartami koloru kielichów.\nNajwyższą pozycję ( Korona ) zajmują Chajot ha-Kodesz - cztery Święte Stworzenia Bożego Rydwanu ( lew, człowiek, orzeł, byk ). Kabała identyfikuje je z archaniołami Michaelem, Gabrielem, Raphaelem, Urielem. Strzegą oni stron świata ( południa, zachodu, wschodu, północy ), rządzą żywiołami (ogniem, wodą, powietrzem, ziemią ) oraz elementalami ( duchami ) żywiołów ( salamandrami, ondynami, sylfami, gnomami ). Każdy archanioł ma do pomocy trzy duchowe istoty – anioła, władcę, króla. Na przykład pomocnikami Raphaela są: anioł Chassan, władca Ariel, król Pralada; Gabriela – anioł Taliahad, władca Tharsis, król Neksa itd.\nMocami sefirotycznych „kanałów” tego Drzewa wkładają archanioły planet i znaków zodiaku. Ci pierwsi korzystają z usług aniołów, inteligencji i duchów planetarnych. Towarzyszami tych drugich są strażnicy domów astrologicznych, aniołowie zodiakalni oraz „strażnicy trzydziestu dni” i „strażnicy trzydziestu mocy”.\nArchaniołów reprezentują arkana Wielkich Wtajemniczeń. Trzy niższe grupy uosabiają figuralne karty Wtajemniczeń Mniejszych ( giermkowie, rycerze, królowe ). I tak, na przykład, królowa buław (zodiak Barana) uosabia: anioła I domu astrologicznego ( Ajel ), anioła zodiakalnego o imieniu Szarhiel, „strażnika trzydziestu dni” ( Sateraton ) oraz „strażnika trzydziestu mocy” ( Septawi ). Natomiast giermek buław ( zodiak Strzelca ) reprezentuje kolejno: anioła IX domu astrologicznego ( Sojasel ), anioła zodiakalnego zwanego Saritiel oraz „strażników” o imionach Ahoz i Lebarim. Oznakowane symbolami Barana i Strzelca są w Wielkich Wtajemniczeniach arkana Władcy i Umiarkowania. Personifikują one Archaniołów określanych imionami: Malkidiel i Adwakiel.\nSygnowane arkanami koloru monet Drzewo świata czynienia ukształtowane jest z dziesięciu sfer. Najwyższa z nich to sfera Primum Mobile ( Pierwszego Poruszyciela ) usytuowana w sefirze Korony. Niżej znajduje się sfera gwiazd stałych ( znaków zodiaku ), a pod nią sfery Saturna, Jowisza, Marsa, Słońca, Wenus, Merkurego, Księżyca i czasoprzestrzenne contiunuum czterech żywiołów naturalnych. Podlegają one rządom aniołów zodiakalnych i planetarnych świata formowania. Bezpośrednią władzę nad nimi sprawują duchy świata czynienia zwane duchami dekanoi ( miano to nosiły egipsko-greckie bóstwa dekanatów – dziesięciu dni każdego zodiakalnego miesiąca ). Każdy z owych duchów ( okultystyczna kabała uznaje je za anioły) ma dwóch pomocników opiekujących się kolejnymi pięcioma dniami dekanatu.\nDekanoi i ich pomocnicy symbolizowani są przez blotki kolorów. Na przykład, 2, 3, 4 buław symbolizują trzy dekanaty zodiaku Barana oraz dekanoi o imionach Zazer, Behahemi, Satander, a także duchy pięciu dni dekanatu (Wehuel, Daniel, Hechasziah, Amamiah, Nanael, Nithael). Asy reprezentują żywioły: as buław – ogień, as – kielichów – wodę, as mieczy – powietrze, as monet – ziemię. Oczywiście każdym z tych żywiołów opiekują się rożne grupy duchów anielskich i podległych im bytów niższego rzędu.\nPRZEJDŹ DO CZĘŚCI 10: ( DUCHY TAROTA )\n23:50, suljan , Tarot\nBRAMY ASTRALU (1)\n. Jeśli więc, jak wspomniałem wcześniej ( link ) istotą żywej magii jest, według autora „Seksualnych tajemnic czarnych magów obnażonych” ta technika, za pomocą której umysł ludzki usiłuje oddziaływać na swój świat, to bez najmniejszego wątpienia zaliczyć do niej należy wieszczbiarstwo, które, z tej racji, iż wydaje się być „podglądaniem” zamiarów Boga, w wielu środowiskach jednoznacznie kojarzy się z satanizmem i czarnoksięstwem.\nDość łatwo domyślić się, dlaczego sztuka wróżenia wiąże się w wyobraźni ludowej z paktem diabelskim – stwierdza Denis de Rougemont w swojej książce „Udział diabła”. – Wróżbita to ten, kto zarazem pada jego ofiarą i czerpie zeń korzyści. Za cenę czystości swej duszy uzyskuje niezwykłe moce, których źródło znajdować się może – zgodnie z potocznym odczuciem – tylko w królestwie podziemnym. Jest to hołd, jaki mimo woli – i, można by rzec, instynktownie – składa się anielskiej wiedzy Szatana. I istotnie jedno z jego imion, Pyton, oznacza Jasnowidza, a hebrajski wyraz ‘VB, jakim się go określa – ducha zstępującego światła, dar proroctwa i magii. Ale utożsamienie jasnowidzenia jako takiego z tą mocą diabelską jest pomyłką, którą sam Diabeł starannie podtrzymuje w naszych umysłach. Gdyż przepowiadanie przyszłości nie jest samo w sobie czymś złym, wręcz przeciwnie. Biblia potępia jego nadużywanie, tak jak potępia prostytucję, wychwalając zarazem rozkosz zmysłów w najpiękniejszej ze swoich „Pieśni” ( Pieśni nad Pieśniami – uwaga J.W.S ). Sam Bóg nieustannie zsyła prorocze sny na tych, którzy go kochają, od Daniela po Jana z Patmos. A o narodzinach Chrystusa pierwsi dowiedzieli się i wyruszyli, aby mu oddać cześć Magowie. Próżne byłoby negowanie pewnych faktów pod pretekstem, że nie potrafimy ich jeszcze wytłumaczyć: stoliki wirują, karty mówią, myśli przekazuje się bez słów. Świat jest pełen znaków, które przeznaczone są właśnie dla nas. Dlaczego zamykać uszy na to, co chcą nam powiedzieć?\nWychodząc z podobnego, acz inaczej wyrażonego założenia wróżbita rozkłada na stoliku karty tarota i pochylony nad nimi próbuje rozszyfrować ich przekaz, rzadko kiedy zadając sobie pytanie skąd właściwie „czerpie” wiedzę o przyszłości. Bramę do tej ezoterycznej wiedzy otwiera mu medytacyjna praktyka nad tarotowymi arkanami.. Nie musi być to medytacja sensu stricte. Wystarczy samo obcowanie z tarotem, tj. przeglądanie go, tasowanie, porównywanie jego kart, podejmowanie dywinacyjnych prób jego rozkładania, zerkanie na internetowe strony, gdzie można samemu sobie powróżyć itp. Wszystko to sprawia, że uwidocznione na kartach wizerunki „odciskają się” w jaźni wróżbity, tarot zaś zaczyna doń „mówić”, coś mu „oznajmiać” i „przekazywać”. Od tej pory nie jest już „czymś”, staje się „kimś”, z kim można prowadzić dyskurs, radzić się go, pytać i otrzymywać odpowiedzi. Dzieje się to nie tylko na jawie, także we snach, w wizjach, w których tarotowe karty „ożywają”, ujawniając sekrety o jakich istnieniu tarocista nie miał najmniejszego pojęcia. W skutek owego communio tarotorum uaktywniają się w nim ponadto rozmaite, paranormalne zdolności ( telepatia, jasnowidzenie, itp. ) oraz wrażliwość na odczuwanie przepływów subtelnych energii. Tu już potrzebny jest „duchowy przewodnik”, bez którego łatwo w tym wszystkim pobłądzić. W rolę tę znakomicie wciela się sam tarot, a poprzez niego „ktoś”, kogo obecność „w kartach” ( a także poza nimi ) doznawana jest jako przejaw „ducha tarota”, głos „wyższej jaźni”, anioła, duchowego opiekuna lub samego Boga.\nTarocista może oczywiście „psychologizować” te fenomeny i nakładać na siebie różnorakie rygory, zaś jego intymny związek z tarotem wcale nie musi zaowocować manifestacją i urealnieniem się „skrytego” za nim bytu. Jeśli jednak nie chce lub nie potrafi tego dostrzec, oznacza to, iż zawiodło go duchowe rozeznanie, co jest tym groźniejsze, że brakuje mu tej podstawowej umiejętności, którą zwie się „rozeznawaniem duchów”. Duchom owym wcale bowiem nie zależy na tym, by je rozpoznał, manifestują zaś swą obecność jedynie wtedy, gdy uznają to za potrzebne i niezbędne dla swych celów. Zazwyczaj uobecniają się po to, by – jeśli tak można powiedzieć - zawłaszczyć kimś wprost, a nie tylko (czy raczej aż) w sposób „ukryty”, niewidzialny ( oczywiście dla niego ).\nCo do ich natury istnieje co najmniej kilka koncepcji. Jedni widzą w nich twory uaktywnionej w skutek operowania tarotem wyobraźni i żywią przekonanie, iż źródło ich istnienia mieści się w podświadomej sferze ludzkiej psychiki. Inni natomiast uważają, że są to realne byty pochodzące ze świata lub duchowego, i uznają je za istoty anielskie bądź demoniczne. Prawda, jak zwykle, leży po środku, natura tych fenomenów bowiem jest transcendentna, a zarazem immanentna, co oznacza, że ich sprawczej siły szukać trzeba poza człowiekiem i w człowieku ( tj. w makro i w mikrokosmosie ) jednocześnie.\n00:46, suljan , Tarot\nBRAMY ASTRALU (2)\nJak już pisałem w moim artykule o SDU relację między fizykalną czasoprzestrzenią, w której się poruszamy i która stanowi nasze środowisko, a czasoprzestrzenią ducha porównać można do relacji pomiędzy bytem i niebytem lub jasną a ciemną materią ( wiemy, że ta druga istnieje, gdyż przejawia się w naszym uniwersum, ale nie mamy pojęcia jakie są właściwości jej uniwersum ). Próbujemy ją jednak penetrować na różne sposoby, zaś podstawowym badawczym narzędziem używanym do tego celu jest nasza świadomość, a dokładniej rozmaite pojęcia, wyobrażenia, symbole, które ów świat określają, opisują i które wytyczają kierunki naszych duchowych poszukiwań. Jest to wszakże narzędzie mocno niedoskonałe, ponieważ użycie go determinuje rodzaj duchowych zjawisk, z jakimi się człowiek styka. Inaczej więc doświadcza sfery ducha chrześcijanin, inaczej parający się tarotową kartomancją okultysta, inaczej hinduski jogin, a jeszcze inaczej czciciel Buddy.\nZ drugiej jednak strony, jeśli dokładniej przyjrzeć się tym wszystkim, odmiennym doświadczeniom, okaże się, że na pewnym poziomie duchowych doznań są one łudzaco podobne. I nic dziwnego. Jak bowiem słusznie zauważył Teilhard de Chardin ekumeną ludzkiej istoty jest nie tyle świat materii, co psychokosmos rozbitej na indywidualne cząsteczki Jaźni, zwany przezeń noosferą. Skoro więc czegoś w niej i poprzez nią doświadczamy, możemy być pewni, że doświadczenie to jest także udziałem innych ludzi i w podobny sposób odzwierciedla się w ich umysłach. Z kolei badania Junga wykazały, że wszyscy ludzie noszą w sobie, zakodowane w zbiorowej nieświadomości i wspólne całemu ludzkiemu gatunkowi, archetypy. Zyskują one indywidualizację w podświadomości każdego człowieka, po czym kulturowo zmodyfikowane, a „pobudzone do życia” w trakcie modlitwy, czy odprawiania magicznego rytu, przeobrażają się w mentalne fantomy. Duchowa praktyka uplastycznia owe myślokształty, a nadawszy tym wyobrażeniom bytowe właściwości „śle” je ku spirytualnemu uniwersum, budując w ten sposób łącznik między tymi światami. Pomost ten w okultyzmie nosi nazwę astralu.\nTak oto astral staje się integralną częścią noosfery – ludzkiego psychokosmosu. Ale nie tylko jego. Posyłając mentalne fantomy w kierunku kosmosu ducha człowiek przyciąga ku nim żyjące tam istoty i pozwala im wkroczyć do naszego świata. Ze względu na to, że niebyt nie może przejawiać się w bycie, duchy nicości muszą w do tego celu użyć emitowanych przez ludzkie zbiorowości myślokształtów, w które - jeśli tak można rzec – się przyoblekają. W tejże chwili fantom przestaje już być zwyczajnym myślokształtem; przeobraża się w egregora – „pojazd” duchowej istności. Duch ożywa go, nadaje mu cechy myślącego bytu i inspiruje ludzi do nawiązania z nim kontaktu. Ludzie modlą się doń, ewokują go, przyzywają, malują jego postać na obrazach, „kodują” w symbolach, śnią o nim, marzą, piszą poematy, śpiewają religijne pieśni. Egregor tego właśnie pragnie, gdyż akty te pozwalają mu „podczepić się” do podświadomej sfery człowieka, skąd czerpie energię wzmacniającą jego życiową siłę i poprzez którą, niejako „od środka”, inspiruje go do podejmowania dalszych, duchowych wysiłków, przekazuje ezoteryczną wiedzę, darzy jasnowidzeniem, proroczymi wizjami itp., wszystko zaś po to, by „dawca” jeszcze mocniej się z nim związał.\nEgregory te różnią oczywiście od siebie, gdyż okupujące je duchy przyoblekają się w różnorakie postacie i dostosowują do preferowanych w danej tradycji duchowej wyobrażeń. Do pewnego stopnia tedy człowiek jest ich „kreatorem”, on to bowiem, zgodnie ze swymi kulturowo zdeterminowanymi gustami „kraje” i „szyje” niezbędne do ich uobecnienia „szaty”. W tym też sensie tarot jest taką „szatą”, a jednocześnie „sprawcą” opisanego wyżej procesu. Aktywizując ludzką podświadomość jego ikony budzą w umyśle człowieka niekontrolowane ciągi wyobrażeniowych skojarzeń. Skojarzenia te przybierają formę myślokształtów. Myślokształty mutują, przeobrażają się i emanują w astral, stając się „odzieniem” duchów. Duchy skłaniają tarocistę do dalszego zajmowania się kartomancją, a czasami domagają się nawet materialnego odzwierciedlenia swych „postaci” lub „przymiotów charakteru”. W takim przypadku tarocista czuje wewnętrzną potrzebę stworzenia własnej wersji tarota. Ten zaś – o ile zostanie rozpowszechniony i zyska odpowiednią markę – służyć będzie innym fascynatom kartomanckiej sztuki jako magiczne narzędzie oraz księga ezoterycznej gnozy, której „studiowanie” wzbudzi w nich rozmaite, intuicyjne skojarzenia... itd.\nOto czemu wróżąc tarotem człowiek otwiera się na to wszystko, co przezeń doń przychodzi i co w niego „wkodowano”. Na poziomie świadomości może oczywiście odżegnywać się od magiji Crowleya czy kabalistyki francuskich okultystów, może „psychologizować” i interpretować tarotowe arkana zgodnie z teoriami Junga. Niczego to nie zmienia, w każdym bowiem przypadku ma do czynienia z TAROTEM. Z tym TAROTEM, który kiedyś materialnie zaistniał, po czym „odcisnąwszy się” w astralu wchłania w siebie, wszelkie możliwe taroty, wiążąc zajmujących się nimi ludzi z zastępami i hierarchiami sobie właściwych egregorów.\nPRZEJDŹ DO CZĘŚCI 9 ( HIERARCHIE DUCHÓW TAROTA )\nWIZERUNKI TAROTA (7)\nAnaliza najstarszych wizerunków Wielkich Wtajemniczeń wskazuje, że wynalazca tarota czerpał inspiracje z najrozmaitszych źródeł. Znajdujemy w nich alegorie występujące w malarstwie dewocyjno-kościelnym ( Papież, Eremita, Diabeł, Sąd Ostateczny, niektóre przedstawienia Świata), w obrazach mitologiczno-biblijnych ( upodobniony do Wieży Babel XVI arkan oraz nawiązujący do wizji Ezechiela Rydwan ), w literaturze moralnej ( Moc, Kochankowie, Koło Fortuny, Umiarkowanie, Sprawiedliwość, Śmierć, Wisielec, Głupiec, Mag ), a także na rycinach astrologicznych ( Gwiazda, Księżyc, Słońce ) i hermetycznych (Cesarz, Cesarzowa). Ich dobór również wydaje się przypadkowy i znaczeniowo niespójny. Można oczywiście przyjąć, że obrazują one „kosmos ludzki” ( Głupiec, Mag, Eremita, Cesarz, Cesarzowa, Papież, Rydwan ), makrokosmos ( Gwiazda, Księżyc, Słońce ) i mitologiczno-religijny świat wyobrażeń ( Diabeł, Wieża, Świat, Sąd Ostateczny ), ale nie wiemy co łączy te „światy” i gdzie zaklasyfikować takie arkana jak Wisielec, Moc czy Koło Fortuny. Wolno doszukiwać się w zerowym, pierwszym, dziewiątym, trzecim, czwartym i piątym arkanie reprezentantów różnych warstw średniowiecznego społeczeństwa ( żebraka, jarmarcznego kuglarza, mnicha i przedstawicieli świeckiej oraz religijnej władzy ), lecz nie rozumiemy, czemu uhonorowano akurat te postaci, a nie na przykład kupca, włościanina, najemnego żołdaka, rycerza, rzemieślnika i żeglarza? Gdyby nawet założyć, że Papież personifikuje Wiarę, zaś Kochankowie – Miłość, to gdzie szukać Nadziei? I jeśli faktycznie Sprawiedliwość, Moc i Umiarkowanie symbolizują kardynalne cnoty, to gdzie podziała się ich czwarta siostra, Roztropność?\nPRZEJDŹ DO CZĘŚCI 8 ( BRAMY ASTRALU (1)\n23:38, suljan , Tarot\nTAROT I HEBRAJSKIE LITERY (6)\nGdyby wynalazcą tarota był żydowski okultysta, wykaligrafowałby zapewne każdą literę na osobnym kartoniku, po czym permutując je ( tj. mieszając, tasując i przekładając ) medytowałby nad nimi po to, by odczytać ich sekretne przesłanie. Sęk w tym, że z punktu widzenia Żyda praktyka taka równałaby się profanacji, hebrajskie litery bowiem reprezentowały najwyższe sacrum. Co do tego zgodni byli zarówno kabaliści-mistycy jak i magowie. Zgoła odmienny stosunek do hebrajskich liter mieli szukający inspiracji w kabale średniowieczni okultyści widzący w nich magiczne znaki oraz nośniki czarodziejskiej mocy. Nie czując nabożnej czci do „boskiego alfabetu”, nie przywiązywali też wagi do jego wiernego kopiowania. Owszem, rysowali litery na amuletach, zamieszczali je na ilustrujących hermetyczne traktaty rycinach, ale robili to niestarannie, skutkiem czego litera he wyglądała jak cheth lub taw, waw przybierało postać liter zajin albo daleth, litera gimel często upodabniała się do kaf względnie nun itd.\nWydaje się jednak mało prawdopodobne, by jakiś „prozelita bramy” ( jak nazywali judaizujących chrześcijan Żydzi ) odważył się permutować kartonikami z wyrysowanymi na nich hebrajskimi literami. Posiadanie takiego zbioru „heretyckich” symboli mogłoby się dlań zakończyć fatalnie: oskarżeniem o „judaizowanie”, uprawianie czarnoksięskiej magii i kacerstwo. Być może więc wpisał je w figury alegorycznych kart do gry. Idąc tym tropem rozumowania, najpierw Court de Gebelin, potem Etteilla i Eliphas Levi zaczęli doszukiwać się zarysów hebrajskich liter w postaciach Wielkich Arkanów. Ten ostatni uznał, że gesty rąk Maga imitują literę alef. Konstatacja ta zdawała się być logiczna: litera o liczbowej wartości 1, czyli alef, winna korelować z pierwszym arkanem tarota, beth – z drugim, gimel – z trzecim itd. Lecz co uczynić z arkanem zerowym? Levi znalazł rozwiązanie. Przypisał mu literę szin i uczynił Głupca dwudziestym pierwszym arkanem. System tych oznakowań do dziś jest stosowany we francuskiej tradycji okultyzmu.\nTarot zresztą sam w sobie także jest dwoisty, czego dowodzi dywinacyjna praktyka nakazująca wróżbicie interpretować jego arkana zarówno w położeniu prawidłowym, jak i odwróconym, stanowiącym z reguły zaprzeczenie tamtego. W sensie arytmozoficznym trzeba to rozumieć w ten sposób, że będący jedynką Mag skupia w sobie dwie wartości jednocześnie, tj. +1 i –1, z których +1 obrazuje jedność i unifikację wszystkiego, zaś –1, brak jedności, tj. wielość, rozproszenie, rozpad, destrukcję. To samo dotyczy Papieżycy ( unio oppositorum - dysharmoniczna dwoistość ), Cesarzowej ( boska, konstruktywna troistość - troistość destruktywna, demoniczna ) itd. A ponieważ tarot wykracza poza prawidła matematyki zasada ta dotyczy także zera, czyli Głupca, który oznakowany alefem uosabia dwa, odmienne stany "boskiej nieoznaczoności": mistyczną pełnię, czyli boskie "wszystko” oraz jej przeciwieństwo – pustkę, niebyt, próżnię, nicość. Oba te "boskie przymioty" określane są w kabale terminem ajin i literą o tej samej nazwie. Dziwnym zbiegiem okoliczności koreluje ona w tarocie z XV arkanem - Diabłem symbolizujacym tę fazę magicznej inicjacji, w której Głupiec najostrzej ściera się z tym swoim aspektem duszy, ktory Jung identyfikował z Cieniem, a w ktorym odzwierciedla się w całej pełni to wszystko, co odgradza nas od Boga i więzi nas w astralnych piekłach, niebach oraz innych, iluzorycznych krainach ezoterycznego poznania...\nPRZEJDŹ DO CZĘŚCI 7 ( WIZERUNKI TAROTA )\n08:37, suljan , Tarot\nGENEZA TAROTA ( ALCHEMIA ) (4)\nPonieważ u podstaw genezy tarota leży system wiążący jego arkana w jedną, integralną całość należy zadać pytanie: jaki to system? System zawsze wynika z doktryny, którą wyraża. Dotychczasowe rozważania o pochodzeniu tarota wskazują, że doktryna ta musiała cechować się: 1/ sekretnością ( inaczej nie zaszłaby konieczność kodowania jej w postaci karcianych obrazków ); 2/ związkiem z jakąś żywą, funkcjonującą w drugiej połowie XIV wieku ezoteryczną tradycją ( hipotetyczna data powstania tarota ); 3/ opierała się na prawidłach arytmozofii i numerologii; 4/ posługiwała się językiem alegorycznym, symbolicznym i mitologicznym ( odzwierciedlają go alegoryczne karty Wielkich Wtajemniczeń ); 5/ dysponowała holistyczną wizją uniwersum, uwzględniającą jego harmonię i dynamikę ( tarota można czytać w chronologicznej sekwencji jego kart, tj. od 0 do 21 i dalej do 77, oraz po ich przetasowaniu, wymieszaniu i przełożeniu ); 6/ uwypuklała aktywną rolę człowieka operującego kartami ( dywinacja ), lokując go w centralnym punkcie mikro i makrokosmosu ( jako operatora i sprawcę podjętych działań ).\n„Kabalistyczne figury Abrahama Żyda, które dały Flamelowi asumpt do jego wiedzy – dowodził pięćset lat później Eliphas Levi w Magii rytualnej – nie są niczym innym, jak dwudziestoma dwoma kluczami tarota, ujętymi inaczej w kluczach Basileusa Valentinusa. Słońce i Księżyc występują tam pod postaciami cesarza i cesarzowej, Merkury jest magiem, wielki hierofant przedstawia adepta (...) podobnie ma się sprawa ze śmiercią, sądem, miłością, smokiem lub diabłem(...). Nie może też być inaczej, skoro Tarot jest źródłową księgą i kluczem do całego sklepienia wiedzy, musi on być zatem hermetyczny, tak jak jest magiczny, kabalistyczny i teozoficzny...”.\nPRZEJDŹ DO CZĘŚCI 5 ( GENEZA TAROTA. KABAŁA )\n00:28, suljan , Tarot\nGENEZA TAROTA ( KABAŁA ) (5)\nLevi nazbyt pochopnie jednak utożsamił Księgę Abrahama Żyda z arkanami tarota, w których daremnie szukalibyśmy - typowych dla alchemicznej ikonografii - węży pożerających własny ogon, splecionych w miłosnym uścisku nagich par czy umierających i odradzających się androgynów. Ikonografia hermetyczna i tarotowa to dwie, różne ikonografie. Z drugiej wszakże strony rękopis Flamela, Rosarium Philosophorum oraz Splendor Solis są żywym dowodem tego, że w skutek stopniowej spirytualizacji hermetyzmu i uwypuklenia jego inicjacyjnych wartości kontemplacja ezoterycznych wizerunków odgrywała w alchemii ważną rolę. Redukcja ich ilości do 21 lub 22 wskazuje ponadto, że liczba ta miała jakieś znaczenie. Wiedzie nas to wprost do kabały, w której nauka o mistycznych treściach 22 liter hebrajskiego alfabetu stanowiła jej ezoteryczne jądro.\nWedług kabały ( hebr. kabbalah – tradycja, tajemny przekaz ) Bóg stworzył świat ze światłości wyemanowanej ze swego niepoznawalnego centrum. Kształtując przestrzeń i czas, skupiła się ona w dziesięciu hipostazach Boga zwanych sefirotami formującymi strukturę uniwersum ukazywaną jako Drzewo Życia Gałęzie tego Drzewa połączone są 22 „kanałami” przepływu boskiej mocy sygnowanymi 22 literami hebrajskiego alfabetu, którymi Bóg spisał niebiańską Torę i które posłużyły Mojżeszowi i prorokom do spisania jej ziemskiej wersji. Idea ta legła u podstaw kabały, a sformułowano ją po raz pierwszy w pochodzącej z III wieku księdze Sefer Jecirah, gdzie czytamy, iż przystąpiwszy do stwórczego dzieła Bóg „wyrył (...), wyciosał, wyważał (...), permutował, mieszał, stapiał i formował przez nie istotę wszelkiego stworzenia i istotę wszelkiego przyszłego stworzenia”. Myśl tę rozwinęli późniejsi kabaliści, zaś pełny kształt uzyskała ona w wydanej w 1290 roku przez Mojżesza z Lionu księdze Zohar.\nPRZEJDŹ DO CZĘŚCI 6 ( TAROT I HEBRAJSKIE LITERY )\n00:27, suljan , Tarot\nPOCHODZENIE TAROTA (3)\nGeneza tarota nie jest znana. W środowiskach okultystycznych panuje przekonanie, że wywodzi się on ze starożytnego Egiptu, skąd dotarł do Europy razem z Cyganami. Jego początków, dowodzą okultyści, szukać trzeba w zagrzebanym w piaskach pustyni sanktuarium wzniesionym w XV wieku przed Chrystusem W świątyni tej egipscy kapłani mieli wtajemniczać uczniów w sekrety magii, astrologii, numerologii, geomancji i alchemii. Pod kierownictwem nauczyciela uczeń wstępował do podziemnej sali, gdzie znajdowały się 22 pilastry ustawione w dwóch rzędach. Na każdym filarze widniał obraz przedstawiający bogów i ich czyny. Uczeń kontemplował malowidło, wnikał w jego ezoteryczną treść, odbywając zarazem mistyczna podróż w zaświaty i zyskując wyższe poznanie prawideł rządzących światem.\nObie te hipotezy zakładają, że tarot zrodził się na drodze powolnej ewolucji. Mają one jednak pewną słabość. Najpierw dlatego, że od zarania swych dziejów talia tarota składała się z dwóch, integralnie ze sobą związanych części: 56 zwykłych kart typu naib oraz 22 alegorycznych ikon. Oznacza to, że „tarotów” Mantegny i Tortony oraz kart minchiate nie można mylić z tarotem. Widzieć w nich raczej trzeba tarotopodobny zbiór alegorii pełniący określone funkcje w ars memoriae, lecz nie mający nic wspólnego z hazardową grą. Po wtóre z tej przyczyny, że aczkolwiek nazwa tej gry i kart atutowych tarota ( triumphi, trionfi, ronfa ) wzięła się od ludus triumphorum, dowodzi to tylko tego, iż zadziałało tu prawo analogii. Tak, jak okazałymi i widocznymi były tamte, prezentowane w czasie karnawałowych pochodów przedstawienia, tak również ważnymi i nadrzędnymi w stosunku do 56 kart naib były przebijające je 22 „tronfy” Wielkich Wtajemniczeń – karty „zwycięskie”, „tryumfujące”, godne okazania. Po trzecie wreszcie nic nie wskazuje na to, że tarot ukształtował się w skutek „ewolucyjnych procesów”. Przeciwnie. Jego najstarsze wersje ( tarot Jacqemina Gringonneura, tarot Bonifacia Bemby ) świadczą o tym, że wszedł on na arenę dziejów od razu w gotowej postaci. Zaś fakt, że anonimowy autor wydanego w 1500 roku traktatu Sermones de ludo cum aliis napisał o Głupcu, że „jest albo nigdzie, albo jest wszędzie” potwierdza to, iż tarot był pierwszą talią kart, w której systemie zastosowano matematyczną ideę zera i że nie uczyniono tego przypadkowo.\nTarot bowiem, jak słusznie zauważył żyjący w końcu XVIII wieku francuski mag Etteilla, to przede wszystkim system; system oparty na wielopłaszczyznowej strukturze alegorii, numerologicznych symbolach i matematycznych prawidłowościach stosunków liczb 3, 7, 11 i 21. Liczby te stanowią jego arytmozoficzny kościec, zaś przeprowadzone za ich pomocą matematyczne operacje uwidaczniają jego harmonijność i nabierają symbolowego znaczenia:\nCzłowiek ten musiał zetknąć się z kartami naib ( co sugeruje, że stworzył tarota pomiędzy 1341 a 1392 rokiem ). Musiał znać pojęcie zera oraz jego matematyczne właściwości. Musiał fascynować się arytmozofią i kombinatoryką liczb. Musiał dobrze się orientować w popularnych motywach ikonograficznych ( niektóre z nich uwidocznił na Wielkich Arkanach, inne twórczo przeobraził ). Nie wiemy dlaczego dodał do 52 kart naib cztery figury. Zagadką pozostaje, czemu ograniczył ilość alegorycznych wizerunków do 22. Niejasne jest wreszcie czemu wybrał te właśnie, a nie inne alegorie. Wiemy za to, że bez tych trzech składników - Mniejszych Arkanów ( karty naib ), Wtajemniczeń Wielkich ( karty alegoryczne ) i Głupca (arkan zerowy) tarot by nie zaistniał. Nie można byłoby nim grać, wróżyć i czarować. Nie można byłoby używać go do ezoterycznych i magicznych celów.\nPRZEJDŹ DO CZĘŚCI 4 ( GENEZA TAROTA. ALCHEMIA )\n23:04, suljan , Tarot\nHISTORIA TAROTA (2)\nAmerykańskiemu odgałęzieniu Złotego Brzasku przewodził Artur Edward Waite ( 1857-1942 ), wybitny okultysta, kabalista i znawca dziejów magii, który w 1910 roku opracował wspólnie z Pamelą Colman Smith nową wersję tarota nazywaną „Tarotem Rider-Waite’a”. W tarocie tym miejsce VIII arkanu ( Sprawiedliwość ) zajął arkan XI ( Moc ), zaś geometryczne diagramy widniejące na blotkach Wtajemniczeń Małych zostały zastąpione figuralnymi scenami. Jeszcze dalej w próbach przekształcenia marsylskiego wzorca poszedł inny członek Zakonu Złotego Blasku, Aleister Crowley (1875-1949). Autorką malowideł była Frieda Harris, którą Crowley ponoć hipnotyzował po to, by wszedłszy w trans, lepiej odczuwała przeżyte przezeń wizje. Namalowana w oparciu o jego instrukcje talia „Tarota Totha” całkowicie zrywała z panującym do tej pory obyczajem wzorowania się na dawnych tarotowych wizerunkach. Tą też drogą podążyli wszyscy niemal późniejsi okultyści oraz ich naśladowcy spod znaku New Age.\nPRZEJDŹ DO CZĘŚCI 3 ( POCHODZENIE TAROTA )\n20:26, suljan , Tarot\nCZĘŚĆ PIERWSZA. TAROT\nTalia tarota składa się z 78 kart zwanych arkanami ( od łacińskiego arcanum – wtajemniczenie ), z których każdy jest ideogramem posiadającym wróżebno-ezoteryczne znaczenie i obrazującym jakąś sytuację. Dzieli się ona na dwie, główne części: Wielkie Wtajemniczenia i Wtajemniczenia Małe ( Wtajemniczenia Mniejsze ).\nCzęść pierwsza składa się z 22 kart alegorycznych, oznakowanych numerami od 0 do 21. Są to: Głupiec, Mag, Papieżyca, Cesarzowa, Cesarz, Papież, Kochankowie, Rydwan, Sprawiedliwość, Eremita, Koło Fortuny, Moc, Wisielec, Śmierć, Umiarkowanie, Diabeł, Wieża, Gwiazda, Księżyc, Słońce, Sąd Ostateczny, Świat. Każdemu z tych arkanów przypisana jest określona symbolika astrologiczna, numerologiczna i kabalistyczna. Ich ciąg odczytuje się jako opowieść o przygodach człowieka ( w tarocie reprezentuje go arkan zerowy - Głupiec ), który na swojej drodze spotyka rozmaite postaci i przechodzi przez różne fazy życia. Jest to zarazem historia duchowej inicjacji ucznia osiągającego coraz to wyższe stopnie wtajemniczenia w arkana magicznej sztuki.\nCzęść druga to 56 kart podzielonych na cztery kolory oznakowane symbolami buław, kielichów, mieczy i monet1. W skład jednego koloru wchodzi 14 kart: as, dziewięć blotek (od dwójki do dziesiątki) oraz cztery karty figuralne ( król, królowa, rycerz, giermek ). Podobnie jak Wtajemniczenia Wielkie są one nosicielami wróżebnych i ezoterycznych treści pomocnych w przewidywaniu przyszłych zdarzeń. Jeśli Wtajemniczenia Wielkie ukazują procesy związane z duchowym, wewnętrznym światem człowieka ( mikrokosmosem ), Arkana Małe odzwierciedlają makrokosmos – czasoprzestrzenne continuum widzialnego i niewidzialnego wszechświata. Przez to właśnie uniwersum przedziera się tarotowy Głupiec, ażeby dotrzeć do celu, którym jest 21 arkan - Świat.\nTarot jest narzędziem, służącym do przepowiadania przyszłości i zawiera w sobie rozmaite treści. Z grubsza rzecz biorąc istnieją cztery sposoby czytania tarota. Korelują one z jego czterema, podstawowymi funkcjami: wróżebną, ezoteryczną, inicjacyjną i magiczną.\nNa poziomie dywinacyjnego ( wróżebnego ) czytania tarota pełni on funkcje rolę mdium, które pozwala wróżbicie przewidzieć zdarzenia czasu przyszłego, bądź rozświetlić zagadki przeszłości. Każda karta tarota ukazuje jakąś konkretną, życiową sytuację, jej zaś wykładnia koncentruje się na zagadnieniach egzystencjalnych, dotyczących losów ludzi proszących o wróżbę. Możliwe jest także badanie przyszłości krajów, narodów, a nawet całej ludzkości. Opisana w Wielkich Arkanach droga Głupca symbolizuje życie człowieka rozpięte między punktami granicznymi – narodzinami i śmiercią ( i ewentualnie tym, co dzieje się po niej ). Ciąg tych kart opowiada o poczęciu, dorastaniu, dojrzewaniu, zakładaniu rodziny, osiągnięciu życiowych celów, karierze zawodowej itd..\nSposób drugi służy poznaniu ezoterycznych treści tarota, który jawi się jako zapis sekretnego przekazu. Do jego rozszyfrowania niezbędny jest „klucz”. Tarot daje się otwierać każdym „kluczem”. Może nim być numerologia, astrologia, kabała, hermetyzm, alchemia, ezoteryczne chrześcijaństwo, teorie Karola Gustawa Junga, mistyka hinduska, sufizm, szamanizm, buddyzm zen, huna lub cokolwiek innego. Cecha ta sprawia, że adept dostrzega w tarocie kompendium uniwersalnej wiedzy o zasadach każdej drogi duchowego rozwoju, zaś w Głupcu – personifikację dążącej ku oświeceniu lub zbawieniu duszy.\nTrzeci sposób czytania dokonuje się na poziomie intuicyjnym. Dochodzi wtedy do nawiązania indywidualnego, intymnego kontaktu z tarotem - mistrzem i duchowym przewodnikiem kartomanty. Arkana tarota stają się obiektem kontemplacji i medytacji, odciskają się w umyśle adepta, którego psychiczna i duchowa konstrukcja ulega przemianie. Wielkie Wtajemniczenia są dlań czymś w rodzaju mapy obrazującej trasę jego własnej pielgrzymki, przygody Głupca - analogią osobistych przeżyć i doświadczeń.\nNa czwartym poziomie czytania tarot staje się przekaźnikiem mocy astralnego kosmosu i wiedzie adepta wprost ku temu uniwersum. Tarocista obcuje z astralnymi bytami, które przybierają postać magicznych pomocników, duchowych mistrzów, aniołów itp. Będąc owocem stosowanych przez niego praktyk ( dywinacji, wizualizacji, medytacji, rytualnych operacji, świadomego śnienia itp. ), wędrówka ta nabiera cech szamańskiej wyprawy w rejony dolnego i górnego świata. Adept żywi przekonanie, że zyskał wewnętrzny wgląd we wszystkie arkana tarota, ten zaś staje się integralnym elementem jego jaźni.\nKażdy ze sposobów czytania i stosowania tarota funkcjonuje w ścisłym związku z pozostałymi. Wróżbicie wolno oczywiście wierzyć, że nie przechodzi inicjacyjnego procesu i nie uprawia magii ( lecz, na przykład, udziela konsultacji, porad życiowych itp. ). Ezoterykowi wolno ufać, że skoro zajmuje się tarotem na płaszczyźnie poznawczej, nic go nie łączy z wróżbiarstwem, inicjacją oraz magią. Medytującemu nad kartami tarociście wolno z pogardą odnosić się do zawodowych wróżek w przekonaniu, że nie ma on z nimi nic wspólnego. Fakt jednak pozostaje faktem. Cztery aspekty tarotowych arkanów występują łącznie, choć zazwyczaj jeden z nich dominuje nad pozostałymi. Wysnuwają się one bowiem z tego samego źródła. Źródło to nazwać można „duchem tarota” lub, jak niebawem przekonamy, „duchem wszelkiej duchowości”.\nPRZEJDŹ DO CZĘŚCI 2 ( HISTORIA TAROTA )\n1 Buławy nazywane są również kijami, pałkami, różdżkami lub maczugami; kielichy – pucharami; monety – denarami, pentaklami bądź dyskami.\n00:29, suljan , Tarot\nKRÓLEWSKA DROGA GŁUPCÓW (1)\nNikt nie wie, skąd się zjawił, kiedy powstał ani kto go stworzył. Mówią, że wyszedł znikąd i donikąd prowadzi. Inni twierdzą, ze przypomina Drogę bez Wędrowca i Wędrowca bez drogi. Okultyści ( kto dzisiaj ufa okultystom? ) wywodzą jego imię od dwóch staroegipskich słów: tar – król, królewski, oraz ro, ros, roq – ścieżka, dukt, trakt, droga. Dwunastowieczny kabalista Abulafia ( ten sam, który przepowiedział śmierć trzech papieży, zanim czwarty Następca Chrystusa rozkazał pozbawić go życia, ratując chrześcijaństwo przed niechybnym chaosem ) utrzymywał, ze jest on słynną Sefer Raciel ( Księgą Tajemnic ), „którą – jak pisał - Święty, oby był błogosławiony, wręczył Adamowi po jego wygnaniu z Raju”. Żyjący w końcu XVIII wieku mag Etteilla dostrzegał w nim sekretne przesłanie boga Totha, papież Sykstus IV – perfidne narzędzie szatana. Czymkolwiek jest, nikogo nie pozostawił obojętnym. Przez jednych wyklinany, odsądzany od czci i wiary, przez drugich wynoszony do godności księgi hermetycznego objawienia , zaznał goryczy prześladowań i słodyczy miłosnej adoracji. Płonął na stosach. Gnił w kazamatach Świętego Oficjum. Poznał, czym są sale książęcych pałaców i żebracze izdebki. Wie, czym jest upojenie hazardem. Słyszał pijackie pieśni, brzęk mamony, magiczne zaklęcia, gregoriańskie śpiewy, łacińskie modlitwy egzorcystów. Dotykały go dłonie ludzi wszystkich stanów. Nie jest mu obca żadna sfera życia. I dlatego nikomu nie pozwolił się okiełznać i do końca zrozumieć.\nNazywają go tarotem. Składa się z 78 kart podzielonych na dwie części: Wielkie Wtajemniczenia ( 22 karty atutowe ) i Wtajemniczenia Mniejsze ( 56 kart ). Te pierwsze tworzą ciąg alegorii wyobrażających Głupca, Maga, Papieżycę, Cesarzową, Cesarza, Papieża, Kochanków, Rydwan, Sprawiedliwość, Eremitę, Kolo Fortuny, Moc, Wisielca, Śmierć, Umiarkowanie, Diabla, Wieżę Boga, Gwiazdę, Księżyc, Słonce, Sąd Ostateczny i Świat. Te drugie uformowane są w cztery „państwa” albo „dwory”, oznakowane symbolami Buław, Kielichów, Mieczy i Denarów., złożone zaś z królów, królowych, rycerzy, giermków oraz blotek od dziesiątki do asa.\nJeszcze w 1450 roku, kiedy na życzenie mediolańskiego księcia Franciszka Sforzy malarz Bonifacio Bembo narysował pierwszą, zachowaną w całości talię kart tarota, grywano nim w grę zwana ronfą i przepuszczano bajeczne fortuny. W czterdzieści lat potem zawędrował na stos, dokąd posłał go mistyk i religijny fanatyk Savanarola. W 1510 roku wenecki poeta Pietro Aretino określił go mianem „mówiących kart” ( la catre parlare ), nadmieniając w pamiętnikach, że Miecze przynoszą zbrodnie, Kielichy – pijaństwo, Buławy – rozterki, a Denary zwane Monetami – skąpstwo i chciwość, karta Papieża mówi o wiernym oddaniu się grze, karta Cesarza uosabia moc tyrana przyzwyczajonego do rządzenia ludźmi, giermkowie zasię i rycerze, jako karty pośledniejszego gatunku, są wyobrażeniami pochlebców, zauszników tudzież totumfackich, dla których donos jest rozkoszą, a trucizna użytecznym narzędziem.\nPóźniej odkryli go siedemnastowieczni alchemicy i zaklęli w jego kartach tajemne znaczenia, szyfrując w nich formułę służącą do wyprodukowania kamienia filozofów. W XIX wieku słynny okultysta, Eliphas Levi narysował własną talie tarota, która potem zasłynęła jako pierwsza, obrazkowa księga okultystycznej kabały. Gdy, wróciwszy wprzódy na łono katolickiego kościoła i nakazawszy służącemu spalić wszystkie notatki, ów pierwszy i ostatni „mag Zachodu” umarł w zapomnieniu, tarot zmaterializował się w Anglii, skąd rychło podążył na zachód, ku Ameryce, i na wschód, do Rosji.\nDo dziś służy wróżkom, Cygankom, hochsztaplerom, filozofom, artystom. Zainspirował Jana Potockiego do napisania Rękopisu znalezionego w Saragossie. Eliot zaszyfrował jego magiczne znaczenia w poemacie Ziemia Jałowa. Francuski kubista Jean Berthole odnalazł w nim sekret sekretów ukazujących mu czasoprzestrzenie wielowymiarowego kosmosu geometrycznych brył, zaś ojciec surrealizmu, Salvadore Dali – objawienie podziemnych bóstw Hellady. Ma tysiące odmian i postaci. Jest Lewiatanem, Sabaothem, Pytią, Apollinem, Bestią 666, Abraxasem, Tym, który Jest i który Będzie, Łonem bogini Hathor, Eonem gnostyków, Wielkim Architektem masonów, Chrystusem różokrzyżowców, a nawet Karolem Marksem socjalistów.\n11:06, suljan , Tarot\nKRÓLEWSKA DROGA GŁUPCÓW (2)\nMówią, że posiada pięć sekretnych imion, które zawarto w anagramie:\nPowiadają też, że w jego centrum skrywa się szóste imię tarota, którego nie sposób wypowiedzieć, a które kabaliści zapisywali jako JHWH. Można je ponoć przekształcić w liczbę 441 – numerolgiczny ekwiwalent hebrajskiego słowa emet – prawda. Słyszano, że wypisawszy owo słowo na skrawku pergaminu i położywszy na czole golema Reb ben Jochaj ożywił nim glinianego olbrzyma. Następnie wymazał z emet literę alef, przeistaczając w słowo mot ( śmierć ), a wtedy golem padł martwy. Prawda i śmierć, życie i zatrata. Zapamiętajcie: prawo tarota głosi, że podobne przyciąga podobne i rodzi się z podobnego.\nA oto i on. Tarot. Możecie kupić go w sklepie. Dotknąć. Przetasować. Ułożyć w Celtycki Krzyż albo w inny system dywinacji. Poda się każdej dłoni. Zaczaruje wasz umysł zniewalającym urokiem kolorowych ikon. Niektórym ujawni ich magiczną siłę. Innym objawi wiedzę. Jeszcze innym pomoże przepowiadać przyszłość. Każdemu da to, na co zasłużył i ofiaruje to, co w sobie zawsze nosił.\nDlatego na początku waszej drogi pochylicie się nad nim z uwagą. Będziecie go badać i analizować. Odkrywać w nim coraz to nowe przesłania. Aż wreszcie, pewnego dnia, dotknąwszy palcem karty Maga stwierdzicie:\nLudzka wola oświecona prawdą serca Papieżycy i wyrażająca się zaufaniem do Cesarzowej może być realizowana autorytetem władzy Cesarza i wstawiennictwem Papieża. Wtenczas pomoc wychodząca od Kochanków przynosi zwycięstwo Rydwanu, który - dzięki Sprawiedliwości i cierpliwym poszukiwaniom odwracającego się od Koła Fortuny Eremity - odnajdzie w Mocy wsparcia świetlistego lwa, a ofiarowując mu siebie jako Wisielec pokona Śmierć, żeby zmartwychwstać w Umiarkowaniu i stać się panem samego siebie...\nPo czym, pewni, ze odkryliście sekret tarota rozpoczniecie z nim niebezpieczną grę, wróżąc lub zgłębiając sekretne przesłania jego ikon. Otworzą się przed wami niezmierzone przestrzenie astralnych kosmosów, posiądziecie wiedzę o ludziach i ich tajemnych zamiarach, kto wie – może nawet zdobędziecie władzę nad siłami, które rządzą otaczającym was światem. Tarot odsłoni to wszystko przed wami, lecz nie znajdziecie w tym ukojenia, a co najwyżej satysfakcję poznania tego, co niewidzialne dla wielu. Aż wreszcie przyjdzie czas, kiedy zrozumiecie w czym rzecz i poczujecie tego brak. Wtedy schowacie talię kart tarota głęboko do szuflady, bo nie będzie już wam potrzebna. Otworzycie drzwi. Wyjdziecie na zewnątrz i udacie się wczesnym rankiem na orzeźwiający spacer. A kiedy ktoś zapyta was: „Dokąd idziesz?”, odpowiecie:\nTylko tam, gdzie Diabeł nas usidla, a wyrok nieba zrzuca z Wieży Boga, pojawia się Gwiazda prawdziwej nadziei i jej promienie rozwiewają ciemności księżycowej ułudy. Wtedy jaśnieje Słońce spotkania z samym sobą. Blask przebudzenia z koszmarnego snu zwiastuje zaniechanie Sądu Ostatecznego oraz radość Głupca, który pląsając idzie tam, dokąd prowadzi go Świat.\nKto ma uszy do słuchania i oczy do patrzenia, ten słyszy i widzi...\nWarszawa-Radość, 21. 03. 2006 roku\n11:05, suljan , Tarot\nTarot pojawił się w Europie na przełomie XIV i XV wieku. Grywano nim w hazardową grę zwaną ronfą, która później otrzymała nazwę tarocco5. Jak podaje jeden z pamiętnikarzy, w przerwach między kolejnymi rozdaniami kart hazardziści umilali sobie czas odgadywaniem znaczeń wyciąganych na chybił trafił atutów i przepowiadaniem w oparciu o ich znaczenia przyszłości6.\n1 Buławy nazywane są również kijami, pałkami, różdżkami lub maczugami; kielichy – pucharami; pentakle – denarami, monetami bądź dyskami.\n2 Teoria ta zyskała największą popularność w kręgach francuskiego okultyzmu ( patrz: Papus, Tarot Cyganów, Warszawa, 1994 ). Szerzej omawiam ją w Biblii szatana ( J.W.Suliga, Biblia szatana, Łódź, 1991 ).\n3 Rafał T. Prinke, Tarot. Dzieje niezwykłej talii kart, Warszawa, 1991; J. W. Suliga, Biblia szatana.\n4 Szerzej omawia to Rafał T. Prinke, Tarot. Dzieje niezwykłej talii kart.\n5 „Pewnego razu – pisze Girolamo Bargagli w wydanej w 1572 książce Dialogo da Giuochi – widziałem mężczyzn zabawiających się grą w tarocco. Każdy z jej uczestników wylosował z talii jedną kartę i przybierał imię tej karty, po czym głośno wyjaśniano przyczyny dla których każdy z graczy był reprezentowany przez tę kartę, którą wylosował. Tym, który to wyjaśniał był człowiek rozdający karty, wielce obznajomiony z ich znaczeniami” ( Cytat za: R. S. Kaplan, The Encyklopedia of Tarot, vol. I, New York, 1985, s.30 ).\n6 Według żyjącego na przełomie XVI i XVII wieku niemieckiego pisarza Jacoba Cammerlandera system ten był bardzo rozpowszechniony wśród hazardzistów. I tak, na przykład, piątka koloru Kielichów miała uosabiać pięć Ksiąg Mojżeszowych, czwórka – czterech ewangelistów, dwójka – dwie Tablice Przykazań itp. Patrz: J.W.Suliga, Biblia szatana.\n7„Wyobraźmy sobie – pisze Gebelin – ogarniające nas zdumienie, kiedy niezawodnie przekonujemy się, iż ta księga starożytnych Egipcjan wciąż istnieje w naszych czasach; ta jedyna w świecie księga uratowana z płomieni, które strawiły najwspanialsze biblioteki Egiptu, zawierająca ich wierzenia i tysiące tak bardzo interesujących rzeczy [...]. Ta egipska księga – powtarzam – jest wszystkim, co ocalało [...]. Złożona jest z 77 względnie z 78 kart lub obrazków podzielonych na pięć części [...]. Świat zna tę księgę jako grę w tarota” ( Cytat za R. S. Kaplan, The Encyklopedia of Tarot, s. 13 ).\n21:20, suljan , Tarot\nAmerykańskiemu odgałęzieniu Złotego Brzasku przewodził Artur Edward Waite (1857-1942), wybitny okultysta, kabalista i znawca dziejów magii, który w 1910 roku opracował wspólnie z Pamelą Colman Smith nową wersję tarota nazywaną „Tarotem Rider-Waite’a”. W tarocie tym miejsce VIII arkanu (Sprawiedliwość) zajął arkan XI (Moc), zaś geometryczne diagramy widniejące na blotkach Wtajemniczeń Małych zostały zastąpione figuralnymi scenami. Jeszcze dalej w próbach przekształcenia marsylskiego wzorca poszedł inny członek Zakonu Złotego Brzasku, Aleister Crowley (1875-1949). Namalowana w oparciu o jego rysunki talia „Tarota Totha” całkowicie zrywała z panującym do tej pory obyczajem wzorowania się na dawnych tarotowych wizerunkach10. Crowley nadal swemu tarotowi niepowtarzalne piętno i tą też drogą poszli wszyscy niemal późniejsi okultyści i ich naśladowcy spod znaku New Age11.\n8 Proces ten Mathers przedstawił w krótkiej formule, w której symbolami etapów magicznej inicjacji są (podane przez nas w nawiasach) karty Wielkich Wtajemniczeń:\n„Ludzka wola (Mag) oświecona przez wiedzę (Kapłanka) i wyrażająca się świadomym i zdecydowanym działaniem (Władczyni) winna być zrealizowana (Władca) poprzez głębokie pokłady miłosierdzia i dobroczynności (Kapłan). Wówczas mądre wskazówki (Kochankowie) przyniosą zwycięstwo (Rydwan) dzięki umiejętności zachowania równowagi (Sprawiedliwość) i umiarkowania (Eremita) wobec ciągłych zmian losu (Koło Fortuny). Hart ducha (Moc) uświęcony ofiarowywaniem samego siebie (Wisielec) zatryumfuje nad nieszczęściem (Śmierć) albowiem intelektualna tylko dążność do ujednolicania przeciwieństw (Umiarkowanie) nie może przeciwstawiać się nieuchronnemu fatum (Diabeł). Jednakże z każdej klęski (Wieża) jest wyjście i zawsze gwiazda nadziei (Gwiazda) rozjaśnia zapadający mrok ułudy (Księżyc) i zapowiada najwyższe szczęście (Słońce) jako ostateczny i końcowy wynik (Sąd Ostateczny) tej drogi. I tak oto początkowe szaleństwo (Głupiec) niweczy zły urok, przynosząc niezniszczalna nagrodę (Świat)” ( Cytat za: R. S. Kaplan, The Encyklopedia of Tarot, s. 5 ).\n9 Szczegółowy ich opis czytelnik znajdzie w książce Nevilla Drurego Don Juan, Mescalito i współczesna magia. Mitologia przestrzeni wewnętrznej, Warszawa, 1992. Ujawnił je i opisał Israel Regardie w The Complete Golden Dawn System of Magic, vol. I-IV, Phoenix 1984. Pisze też o nich uczeń Regardiego Robert Wang w An Introduction to the Golden Dawn System Tarot, New York 1978 i w The Qabalistic Tarot, New York 1980.\n10 Autorką malowideł była Frieda Harris, którą Crowley ponoć hipnotyzował po to, by wszedłszy w trans, lepiej odczuwała przeżyte przezeń wizje. Patrz: F. King, The Magical World of Aleister Crowley, London 1987.\n11 Co oczywiście doprowadziło do ogromnego zamieszania i dowolności w sposobach przedstawiania arkanów. Tylko nieliczne współczesne taroty mogą być uznawane za okultystyczne czy ezoteryczne, gdyż powstały jako „produkt finalny” cyklu medytacji wizualizacyjnych. W każdym jednak przypadku mamy do czynienia z TAROTEM, tj. jakąś jego (mniej lub bardziej udaną) wersją. Pełną gamę współczesnych tarotów prezentuje R. S. Kaplan w trzech tomach swej Encyklopedii tarota oraz R.Pollack w The New Tarot, London 1989.\n21:17, suljan , Tarot\nKarta tarota bowiem nie jest zwyczajnym karcianym obrazkiem. I nigdy najprawdopodobniej nim nie była. Nie jest również alegorią, czy zbiorem symboli. Jest w pełnym tego słowa znaczeniu ikoną stworzoną wedle określonych reguł i pośredniczącą pomiędzy jej użytkownikiem a tym, czego istnienie mu unaocznia. W odróżnieniu jednak od bizantyjskiej ikony, która objawia sacrum nie ukrywając jego obecności ( skutkiem czego staje się częścią przejawionego w nim Światła ), ikona tarotowa okrywa się mrokiem tajemnicy i tym sposobem kusi ludzi do podjęcia wysiłku jej rozszyfrowania14. „Raz pokazać to tyle, co sto razy powiedzieć”, poucza nas Alan W. Watts i ma rację15. Sugerowana w tarocie sekretność jego ikon jest tego prawidła potwierdzeniem. Im głębiej w nią wnikamy, tym szersze otwiera się jej rozumienia, tym więcej rodzi się impresji, różnorakich skojarzeń oraz błędnych i „obłędnych” interpretacji. Dopiero osadzona w konkretnej doktrynie ezoterycznej, tajemnica owa zdaje się wyjaśniać, ujawniając drugą warstwę sekretu, za którą kryją się dalsze. Akceptację tego stanu rzeczy można uznać za początek prawdziwego wtajemniczenia w istotę żywej magii, będącej wedle definicji Ramseya Dukesa „tą techniką, za pomocą której umysł ludzki usiłuje oddziaływać na swój świat”16.\n12 Jej zasady Crowley opisał w wielu książkach. W Polsce ukazała się najważniejsza z nich Magija w teorii i praktyce, Kraków 1999. Patrz również: A. Crowley, The Magical Record of the Beast 666, London 1972, oraz The Book of Toth, London 1978.\n13 „Analogia – pisze Eliphas Levi w Magii transcendentalnej – jest kluczem wszystkich sekretów natury i jedyną fundamentalną podstawą wszelkich objawień. To dlatego mamy wrażenie, jakby religie napisane były w niebie oraz w całej przyrodzie. I tak powinno być, ponieważ dzieło Boga jest księgą Boga, i to, co On pisze, winno się dostrzegać zarówno w wyrazie Jego myśli, jak i też w Jego bycie (jeśli uważamy, że jest On najwyższą myślą). Analogia jest kwintesencją kamienia filozoficznego [...] kluczem wielkiego arkanu, korzeniem drzewa życia, nauką dobra i zła. Odnaleźć dokładną skalę analogii w rzeczach przyswajalnych przez naukę oznacza ustalić podstawy wiary, a przez to wejść w posiadanie różdżki czarodziejskiej ( Cytat za: A. Kostołowski, Eliphas Levi – mag jako artysta, w: Interpretacja dzieła sztuki, Warszawa 1976, s.126 ).\n14Sztukę tę, której wyrazem jest tarot, a zwłaszcza tarot marsylski, opanował do perfekcji Eliphas Levi, ilustrując swoje książki własnoręcznie wykonywanymi rysunkami (wśród nich znalazły się przedstawienia dwóch arkanów tarota (Rydwan i Diabeł). „Jak przystało na dobrego znawcę alchemicznych ksiąg – komentuje tę umiejętność Levi’ego Andrzej Kostołowski – nie wyjaśnia [...] „tajemnic” swoimi rysunkami (raczej nawet rozciąga znany z dawnych traktatów system ukrywania pod pozorem ujawniania ostatecznych „kluczy” tajemnic), z jednej strony pragnie trafić do prawdziwych adeptów, którzy mogliby błyskawicznie zrozumieć, o co chodzi, z drugiej strony, wobec wszystkich którzy traktują okultyzm jako jeszcze jedną wyprawę w rejony ezoteryczne [...] akcentuje ornamentalne zasnuwanie problemu mgłą tajemnicy, spoza której raz po raz wyzierają symbole fanatastyczności” ( A. Kostołowski, Eliphas Levi – mag jako artysta, s. 147 ).\n15 Allan W. Watts, Droga zen, Poznań 1997, s. 211\n16 Ramsey Dukes, Seksualne tajemnice czarnych magów obnażone, Poznań 1992\nChcesz przeczytać całość? Wejdź na:\n21:14, suljan , Tarot


Xsara vs Astra G vs... - LPG za bardzo male pieniadze : Jakie auto kupić?\nXsara vs Astra G vs... - LPG za bardzo male pieniadze\n16 Cze 2016, 16:23\nPoszukuje swojego nowego autka. Będę się przesiadał z Laguny 1 1.6/ 850 tdi, a na swoim kącie mam jeszcze dwa Escorty TD (wszystkie kombi). Aktualnie poszukuje mniejszego auta - segment C, zasilanego LPG w granicach 5000 zł za auto. Na ten moment w głowie mam Citroena Xsare 3d 1.8/2.0 przed liftingiem. (Oglądałem juz 2.0 I mi pasuje) Znajomi w pracy za to mowią bym szukał niemca, bo będzie tańszy w częściach i proponują Astre G albo Golfa IV. Bardziej idę w stronę francuza.\nCo wy możecie mi doradzić? Prawdą to, że francuzy są tak bardzo droższe? (W co wątpię) Zdaje sobie sprawę, że też nie powinienem wybrzydzać w tym budżecie\nZ takich aut w moim otoczeniu - południowe części Warszawy, zainteresowały mnie konkretnie:\nTylko te progi..... oraz:\nOstatnio edytowany przez Majacar, 16 Cze 2016, 22:37, edytowano w sumie 1 raz\nRejestracja: 16 Cze 2016, 15:59\nRe: Xsara vs Astra B vs... - LPG za bardzo male pieniadze\n16 Cze 2016, 22:17\nNie ma astry B. Jest albo Corsa B ewentualnie Astra G.\nRe: Xsara vs Astra G vs... - LPG za bardzo male pieniadze\n16 Cze 2016, 22:39\nMałą pomyłką już poprawiona oczywiście chodzi o Astre 2 generacji.\nTo ktoś coś mógłby mi doradzić?\n16 Cze 2016, 23:07\nTo nie budżet na wybrzydzanie pomiędzy modelem X a Y. Kup to, co będzie w najlepszym stanie, niezależnie od tego, czy będzie to Xsara, Astra czy Corolla.\n16 Cze 2016, 23:33\nPierwsza Xsara nie warta ceny,prawy próg pognity,kilka wgniotek/zarysowań i lakier jakiś taki odcieniowy się wydaje.\nDruga była dziś na forum,auto miało przygode z przodu ale można obejrzeć.\n17 Cze 2016, 08:54\nWłaśnie znalazłem ten post na forum - wielkie dzięki.\nJeszcze jednej rzeczy nie podałem co do kryterium moich poszukiwań - auto powinno być dynamiczne (jeździłem 70 KM escortem i to nie dla mnie). Nie oczekuje 1000 KM, ale do gazu pasowałby minimum 1.6 z mocą 100+.\nZe znalezionych j szczerze dzisiaj autek zainteresowały mnie:\nTylko o ile dobrze widzę to "hokeja" na przednim niemiły nie ma.\nTylko nie myślicie że 22 lata to dużo?\nMega sprawa ale podejrzana\n17 Cze 2016, 10:24\nJa bym się zainteresował Cellicą, bo to świefgne auto. Kumpel ma taką w 1.6 i ten już fajnie idzie, a co dopiero 2.0\nAudi 2.3 nie do gazu\n17 Cze 2016, 10:26\n1.Żle nie wygląda ale rewelacji się nie spodziewaj.\n2.Autentyczny przebieg tylko wizualnie do porobienia.\n3.Była już na forum tylko że tanio i jeszcze handlarz..\n4.Zobacz na liczbę wyświetleń i nikt jeszcze nie kupił?\n17 Cze 2016, 10:40\nNo celica jest fajna. Tyle wyświetleń może są spowodowane, że ciekawe auto ale ludzie się boją. Też bym się bał o części mechaniczne czy tym bardziej o karoseryjne i środka auta - Mam ten problem z volvo 850. Jednak ja szukam trochę tańszego auta w eksporatacji, a tu części mogą być podobne jak do volvo.\n17 Cze 2016, 10:46\nMajacar napisał(a): Jednak ja szukam trochę tańszego auta w eksporatacji, a tu części mogą być podobne jak do volvo.\nnie wyspałeś się dzisiaj, nie piłeś kawy?\nPo czym takie wnioski? Bo "sportowy" i japoński? To normalne auto, ceny części jak do Corolli.\nGdyby to była Supra mk4 to Twoja teoria może i miałaby sens\n17 Cze 2016, 10:58\nAkurat bardziej miałem na mysli, że trochę unikatowy i niespotykany. Wiek auta również jest wyznacznikiem dostępności części. Mam przykład z 850 która jest z tej samej epoki, a wydaje mi się, że częściej spotkam Szweda niż tego Japończyka Jednak jestem na "tak" i chętnie chociaż się czegoś dowiem na jego temat.\nP.s.Poza tym trochę się nie wyspałem, bo dwa mecze swoje robi Euro i NBA\n[link wygasł] - świeży przegląd.\n[link wygasł] - 8lat w jednych rękach i opłaty do przyszłego roku.\n17 Cze 2016, 18:34\nZaciekawiła mnie najbardziej honda Civic w 5d i ten rover, ale silniki rovera są takie sobie z gazem. A przeglądając trochę tańsze autka zatrzymałem się na :\nSzkoda że corolka ma kilka ognisk korozji i puknięty lewy błotnik. Ogólnie bym się cieszył z jakiejś toyotki - mam dobre zdanie o nich. No i ta celica Civica będę ogarniał.\nMiałem okazję jechać taką 626 z tym silnikiem i byłem miło zaskoczony osiągami.\n18 Cze 2016, 17:16\nVectra średnia poza tym sporo wyświetleń i nikt nie kupił?\nMazda to szrot na 99% i jeszcze przeżarta rdzą..\nCorolla już była.\nAuto do 15tys/miasto/najlepiej CCauto za 73 tys nowe kontra używane\nTagi: lpg, auto, części, sekwencja, Vectra, kupię, Toyota, Volvo, 318i, euro, szrot, Audi, francuzy, tdi, Honda, gaz, Honda Civic, gti, MK4, handlarz\nLPG Citroen Xsara N1 1.4i - Jaką instalację gazową LPG / CNG wybrać?\n33,94 PLN Y04120800 Smar do piast Shimano Nexus biały 100g 228,00 PLN Dexter Power CD33-144S 1 098,00 PLN Sprężarka marki Airpress\n40-lecie Renault w Formule 1Renault informuje, że w ten weekend, w ramach Grand Prix Monako, uroczyście rozpocznie obchody 40 rocznicy zaangażowania marki w wyścigi Formuły 1. Renault rozpoczęło przygodę z Formułą 1 wraz z udziałem kierowcy Jean-Pierre ...Nissan Micra 0,9 IG-T o mocy 90 KMNissan Micra to samochód napędzany przez turbodoładowany silnik benzynowy o pojemności 0,9 litra i o mocy na poziomie 90 KM. Średnie spalanie w tym przypadku to około 4,8 l/100 km, natomiast z użyciem sytemu Start-Stop wynik ...Mercedes Klasy V z pakietem AMG- sportowy styl w segmencie vanów, będzie miał swoją polską premierę podczas VII Ogólnopolskich Targów Motoryzacyjnych i Biznesowych Fleet Market, które odbędą się już 24 listopada 2015 w Centrum EXPO XXI w Warszawie. Nowy ...


Opinie o Gregorys | Travelplanet.pl\nSprawdź ofertę hotelu Gregorys w Travelplanet.pl\nNaprawdę bardzo nam się podobało.\nHotel położony przy samej plaży z cudownym widokiem na morze i okoliczne wysepki, skromny, ale czysty i zadbany. Jedzenie w tawernie zawsze świeże i bardzo smaczne. Stoliki nad samą plażą, tak że można podziwiać widoki w czasie posiłków. Obsługa bardzo miła, grzeczna. Kelnerzy mówiący po angielsku, ale\nchętnie uczący się polskiego. Hotel blisko głównej uliczki miejscowości, ale w cichym i spokojnym miejscu. Warto dopłacić do pokoju z widokiem na morze. Bardzo polecam wszystkim, który nie lubią wielkich, hałaśliwych hoteli, nie muszą kąpać się w basenie, bo mają pod samym nosem czyste i ciepłe morze, a cenią sobie piękno krajobrazów i miłą kameralną atmosferę.\nNad samym morzem otoczonym górami\nHotel kameralny położony nad samym morzem z urokliwą kamienistą plażą, posiłki pyszne do wyboru, serwowane w tawernie na samej plaży. Pokoje z łazienkami zadbane, czyste z wygodnymi łóżkami i balkonami. Bardzo blisko portu przy uliczce z licznymi sklepikami, tawernami, piekarniami i restauracjami, dla\nwszystkich, którzy chcą poczuć prawdziwy smak Grecji.


Obedience – posłuszeństwo sportowe w praktyce – cz. 2 – Dorota Warakomska\nWaruj-zostań” to drugie zadanie do wykonania w zawodach obedience klasy zero. Regulamin mówi, że człowiek ma stanąć we wskazanym przez sędziego miejscu, a pies – usiąść. Następnie, na dany sygnał, przewodnik wydaje komendę „waruj-zostań” i przechodzi w wyznaczone miejsce. Tam czeka minutę (nie wolno się oglądać!). Dopiero na sygnał dany przez sędziego wraca się do psa. W tym czasie czworonożny sportowiec ma spokojnie leżeć, wyglądając jak Sfinks. Nie może ruszać żadnymi częściami ciała, a najlepiej, żeby się nawet nie rozglądał, tylko patrzył na przewodnika.\nGdy obserwowałam startujące w zawodach psy, wydawało mi się to dziecinnie łatwe. A jednak wyzwań nie brakowało. Zaczęliśmy od kilku sekund warowania (Blues) i jednego, dwóch kroków odchodzenia (ja). Sygnały klikerem i nagrody pojawiały się, gdy pies podołał wyzwaniu. Powoli, dzień po dniu, wydłużałam czas i odległość.\nSzybko się przekonałam, że ogromny wpływ na to, jak zachowuje się Blues, mają moje ruchy. Gdy podchodziłam do niego energicznie, entuzjastycznie chwaliłam i raptownie wyciągałam rękę z nagrodą lub trzymałam ją zbyt wysoko, szybciej „zrywał” pozycję – wstawał, poruszał się. Trudniej było mu w niej też wytrzymać, gdy był rozbawiony. A gdy kilka razy z rzędu nie dostawał nagrody, zniechęcał się… Z kolei zbyt szybkie zwiększanie wymagań powodowało, że przestawał rozumieć polecenie.\nPojawienie się ludzi i psów rozpraszało go bardzo. Zaczęliśmy więc ćwiczyć warowanie w różnych miejscach: na chodniku, pod drzwiami do klatki schodowej, przed sklepem. Im większe było rozproszenie, tym więcej nagród dostawał.\nGdy potrafił już warować spokojnie przez jakiś czas, przeszliśmy do drugiego etapu, czyli pracowaliśmy nad precyzją. Dla mnie największym wyzwaniem stało się wytrzymanie minuty, którą trzeba odstać tyłem do psa – czas dłuży się wtedy niemiłosiernie. No i muszę stać jak posąg, bo każdy mój ruch – ręką czy głową – prowokuje Bluesa do wiercenia się. Dla psa problemem było właśnie wytrwanie w bezruchu.\nWyeliminować zmiany pozycji ciała można było tylko poprzez natychmiastową reakcję. Nie karanie, tylko wysłanie sygnału, że nie o to chodzi – i rozpoczęcie ćwiczenia jeszcze raz. Na treningach pomagali trenerzy. Ale podczas spacerów ćwiczenie stawało się kłopotliwe, bo nie zawsze można zabrać z sobą „asystenta”, który podpowie, że pies robi coś nie tak. Rozważałam nawet bieganie po parku z lustrem, w którym mogłabym podpatrywać Bluesa. W końcu pomógł nam wyjazd na działkę, bo tam Blues waruje w takim miejscu, że mogę go widzieć w szybie. Idzie nam coraz lepiej!\nChodzenie przy nodze jest trzecim zadaniem w obedience klasy zero i… stało się moim ulubionym!\nKilka miesięcy temu widziałam na ulicy psa grzecznie idącego bliziutko przy nodze pana. Merdał ogonem i patrzył wesoło na swojego przewodnika, a smycz luźno zwisała. Pomyślałam wówczas (przyznaję: z ukłuciem zazdrości) – masując jednocześnie wyrwane na spacerach z Bluesem palce, łokieć i bark – czy kiedykolwiek mnie i energicznemu labradorowi uda się taka sztuka. Mając widomy dowód, że jest to osiągalne, postanowiłam ćwiczyć zawzięcie. Codziennie poświęcaliśmy na taki trening jeden spacer. Robiliśmy postępy, ale przełom przyszedł dopiero, gdy zaczęliśmy trenować obedience.\nZawodnicy – czworonożny i dwunożny – muszą podczas chodzenia przy nodze pokonać trasę w kształcie litery Z, obejmującą dwa zakręty w lewo, dwa w prawo, jeden zwrot w tył przez lewe ramię i drugi – przez prawe. Dodatkowym wymogiem jest jedno zatrzymanie z przyjęciem postawy zasadniczej – zwierzak siada przy nodze przewodnika, który zatrzymuje się w połowie drogi powrotnej.\nZgodnie z regulaminem pies powinien chętnie i radośnie iść przy lewej nodze przewodnika, z łopatką lub głową na wysokości jego kolana, patrząc na niego. Dwunożny zawodnik ma zaś patrzeć przed siebie i poruszać się swobodnie.\nPo pierwszych treningach daleko mi było do poczucia naturalności. Bolały mnie mięśnie karku i rąk, bo tak bardzo się spinałam i pochylałam, próbując patrzeć wciąż na psa i trzymać odpowiednio smycz. Skupiałam się na tym, by go na czas pochwalić i zdążyć ze smakołykiem. Oczywiście myliły mi się skręty i nawroty, czasem zapominałam przystanąć w drodze powrotnej. Na szczęście Blues wybaczał mi pomyłki i nieustannie miał ochotę maszerować. Chodziliśmy i w deszczu, i w słońcu. I szybko, i wolno. Gdy coś go rozpraszało (pies lub człowiek), powtarzałam komendę, dawałam więcej nagród, entuzjastyczniej chwaliłam. Z czasem wystarczało cmoknięcie, by przypomnieć Bluesowi, że nie czas na rozglądanie się. Któregoś dnia odpięłam smycz, pies szedł raźno, przyklejony do mojej nogi, a ja poczułam, że wyrastają mi skrzydła!\nPo przemaszerowaniu kilkunastu kilometrów po „zetce” na treningach, na działce, w parku i w lesie wreszcie zrozumiałam, że chodząc między słupkami, bardziej się skupiam na psie i częściej go nagradzam w odpowiednich momentach. A to pomaga mu zrozumieć, co i jak ma robić. Na ulicy jest zawsze za dużo rozproszeń, przeszkadzających i mnie, i Bluesowi. Obydwoje musieliśmy się też przekonać, że możemy i potrafimy!\nZnów bawiliśmy się z Moją Ukochaną Panią (MUP). Ja leżałem i czekałem, a MUP odchodziła i wracała. Myślałem, że mam coś robić, np. wstawać. Ale gdy się poruszałem, MUP nie dawała mi przysmaków i nie chwaliła. Milczała albo wzdychała „uuups”, kazała usiąść, warować – i znów odchodziła. Gdy wyleżałem bez ruchu, cieszyła się i dawała mi smakołyki. Od razu trzeba było tak mówić! Lubię, gdy MUP się cieszy. Mówię wam, ona jest niezwykła – nawet stojąc do mnie tyłem, wszystko widzi! Próbowałem kilka razy. Zupełnie nie opłaca się kręcić.\nHurra! Znowu byliśmy na treningu i chodziliśmy z Moją Ukochaną Panią (MUP) po trawniku w tę i z powrotem. Ale to wcale nie było nudne. Było fantastycznie, bo MUP co chwila mnie chwaliła i mówiła: „super”, „świetnie”, „ślicznie”, i cały czas patrzyła tylko na mnie! Uwielbiam, jak MUP się uśmiecha i daje mi spróbować tych pyszności z pudełeczka!\nŹródło: mój Pies\nZobacz też: Obedience – posłuszeństwo sportowe w praktyce! – cz. 1