Wiadomości Powsińskie Wrzesień 2013\nWIERZĘ …. W GRZECHÓW ODPUSZCZENIE\nRAZEM W DRODZE – DO ZOBACZENIA KSIĘŻE JARKU!\nDOŻYNKI CZYLI OKRĘŻNE\nKRONIKA PARAFII ZA LIPIEC I SIERPIEŃ 2013 r.\nKALENDARZ DUSZPASTERSKI NA WRZESIEŃ 2013 r.\nZnaki wiary znajdują się nie tylko w obrębie świątyń i budynków kościelnych, lecz również w przestrzeni naszego codziennego życia. Mam tu na myśli przydrożne krzyże i kapliczki. Na szczęście nie brak ich na terenie naszej parafii. Stanowią one piękne świadectwo autentycznej wiary naszych przodków. Są to szczególne skarby chrześcijańskiej kultury duchowej i materialnej. Niektóre z nich mają już patynę wieków. Na terenie naszej parafii mamy trzy obiekty „małych form sakralnych”, pochodzących z XIX w. Są to: kapliczka z 1896 r. przy ul. Waflowej; krzyż-figura z 1898 r. przy ul. Czekoladowej - obydwie w Powsinie; i najstarsza kapliczka, z pierwszej połowy XIX w., znajdująca się przy ul. Lipowej w Bielawie. Pozostałe trzy pochodzą z pierwszej połowy XX w. Są to:\nA teraz przedstawię pokrótce historię każdej z nich.\n1. Kapliczka pochodząca z pierwszej połowy XIX w. przy ul. Lipowej 1c, gmina Konstancin-Jeziorna, parafia Powsin. Ufundował ją Henryk Rossmann (1787-1850), który był pułkownikiem za czasów Królestwa Polskiego. Po przejściu na emeryturę w 1833 r. sprawował jeszcze funkcję sędziego drugiego okręgu miasta stołecznego Warszawy. Dzierżawił majątek, Bielawę, którą następnie kupił za odprawę z wojska. Henryk Rossmann, chociaż był wyznania ewangelicko - augsbskiego nie stronił od znaków wiary katolickiej, czego przykładem opisywana kapliczka. Została ona zbudowana przy bramie wjazdowej do folwarku Rossmannów. Powyższe informacje przekazała Hanna Hlebowicz z d. Rossmann, prawnuczka Henryka. Pani Hanna jest katoliczką. Kapliczka zwieńczona jest wysokim, kutym krzyżem – kowalska robota. We wnęce podstawy umieszczono obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Jest to odlew mosiężny. U dołu obrazu znajduje się napis: „Królowo Korony Polskiej, módl się za nami.” Zachowało się też oryginalne, żeliwne ogrodzenie kapliczki z XIX w. Stan techniczny obiektu – zły. Pilna potrzeba fachowej konserwacji.\n2. Druga kapliczka w Bielawie znajduje się przy ul. Powsińskiej, obok posesji pod numerem 80, naprzeciwko szkoły amerykańskiej. Jej fundatorem najprawdopodobniej był Ludwik-Wilhelm Rossmann (1825-1903), syn Henryka Rossmanna. On również był wyznania ewangelicko - augsburskiego. Pierwotna kapliczka przy ul. Powsińskiej 80 była pobudowana z czerwonej cegły. W drugiej połowie XX w. miejscowy murarz, Winogrodzki z Bielawy, przebudował rozpadającą się kapliczkę, pozostawiając jedynie napis: „1902 r.” Informacje także przekazała Hanna Hlebowicz. Kapliczka ta jest zwieńczona wysokim, metalowym krzyżem – robota kowalska. W górnej części podstawy znajduje się wnęka przeszklona od zewnątrz. W środku ustawiono figurę Matki Bożej, smukłą, 38cm wysoką, z porcelany. Jest ona uszkodzona. Mieszkanki Bielawy kapliczkę pomalowały na kolor żółty (góra) i różowy (dół). Jej stan techniczny jest bardzo zły i wymaga pilnego, fachowego odnowienia.\n3. Następna kapliczka znajduje się u zbiegu ulic Waflowej i Przyczółkowej w Powsinie, przy skręcie do Bielawy. Jest ona zwieńczona metalowym, wysokim krzyżem. We wnęce podstawy umieszczono obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Metaloplastyka została wykonana z blachy miedzianej. Pod obrazem metalowa tabliczka z napisem: „R.Z. 1896 R.O. 1998 I.SZ.” Chodzi o rok zbudowania w tym miejscu kapliczki w 1896 r., a także o rok jej odnowienia – 1998. Kapliczkę odnowiła Irena Szczygielska z Bielawy i jej synowie: Zdzisław i Mirosław. Zarówno p. Irena, jak i jej młodszy syn Mirosław już nie żyją. W księdze ogłoszeń parafialnych z 27 maja 1998 r. ks. Proboszcz dziękuje p. Irenie i jej synom za wykonanie rekonstrukcji przydrożnej kapliczki przy ul. Waflowej. Dalej w ogłoszeniach czytamy: „Po przeszło 100 latach trzeba było ją rozebrać i na tym samym miejscu postawić drugą, podobną do poprzedniej. Ponadto wykonano nowy obraz Matki Bożej Częstochowskiej oraz ogrodzenie. Rodzinie Szczygielskich z Bielawy składam serdeczne Bóg zapłać za ten piękny gest. Kaplica została poświęcona 3 maja.” Obecnie stan techniczny obiektu jest dobry.\n4. Najwspanialszym zabytkiem małej formy sakralnej jest figura Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus na ręku, u zbiegu ulic Przekornej i Przyczółkowej, w centrum Powsina. Obiekt ten składa się z podstawy o wymiarach 99x99cm, wysokiej na 203cm, wykonanej z piaskowca oraz z figury Matki Bożej, odlew z cynku, która ma 168cm. Z boku podstawy z piaskowca znajduje się sygnatura: „Zakład kamieniarski Kwiecińskiego z Bródna.” Na frontonie postumentu został wyryty napis: „Królowo Niebios módl się za nami. Na pamiątkę poświęcenia koronacji Matki Bożej Częstochowskiej. 1910 r. Od małżonków Milewskich.” Fundatorzy figury żyli sto lat temu. Brak spadkobierców. Obecnie, starsze pokolenie mieszkańców Powsina nie jest w stanie podać konkretnych informacji o fundatorach. Do tej pory o wygląd figury troszczyli się parafianie mieszkający w pobliżu. Najczęściej ograniczało się to do pomalowania jej olejną farbą. Dawniej farba ta faktycznie była robiona na oleju z lnu, który zabezpieczał przed warunkami atmosferycznymi. Był też i ujemny skutek. Olejna farba wsiąkała w postument, i dlatego posiada on widoczne, liczne ciemne plamy. Po stu latach ks. proboszcz Lech Sitek zdecydował się na fachowe zabiegi konserwatorskie figury. Spisano umowę o dzieło z pracownią konserwacji zabytków „Monument” z siedzibą przy ul. Gajdy 30 w Warszawie-Pyrach. Figurę całkowicie zdemontowano i wywieziono do pracowni. Najpierw usunięto przemalowania wielu warstw farb olejnych, tak aby piaskowiec mógł „oddychać”, schnąć. Chodziło o to, by sole mineralne, które z latami przeniknęły do podstawy figury, mogły teraz odparować. Niestety! Zbyt mało czasu było na proces odsalania piaskowca. Na powierzchni postumentu zostały widoczne plamy po starych olejach. Jeśli chodzi o samą figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus na ręku, okazało się, że jest to odlew z cynku krystalicznego, a więc z metalu, a nie rzeźba z kamienia, jakby się mogło wydawać. Rzemieślnik, zajmujący się odlewem z cynku, to konwisarz. Obecnie brak jest ludzi tej specjalności. Z cynkowego odlewu figury usunięto dawne przemalowania i na nowo pokryto ją akrylowymi kolorami, odpornymi na działania atmosferyczne. Na głowie Matki Bożej znajduje się korona, którą po konserwacji na nowo pokryto metalowym złotem. Dzięki tym działaniom figura po stu latach wygląda jak nowa. Ogrodzenie wokół postumentu zostało na nowo wykonane z żelaza. Dzięki pracownikom PKZ „Monument” za solidne wykonanie pracy, aby ocalić i przedłużyć „żywot” figury, która jest prawdziwą ozdobą Powsina.\n5. Piątym obiektem zabytkowym małych form sakralnych w Powsinie jest krzyż-figura, u zbiegu ulic Czekoladowej z Przyczółkową. Został on wykonany w 1898 r. z czerwonego piaskowca drobnoziarnistego. Krzyż ma 160cm wysokości, stoi na podstawie 200cm wysokiej, o bokach 100cm x 76cm. W górnej podstawie, na frontonie, wyryto napis: „DZIECI FUNDATOROWIE PO Ś.P. FRANCISZKU I ZOFII LATOSZKÓW. 1898 r.” Starsi mieszkańcy ul. Czekoladowej w Powsinie nie pamiętają fundatorów krzyża i nie mogą nic konkretnego o nich powiedzieć.\nJeśli chodzi o sam obiekt, to zarówno krzyż, jak i jego podstawa, podest, zostały wykonane z czerwonego piaskowca drobnoziarnistego, który obecnie jest pokryty kilkoma warstwami olejnej farby. Natomiast fundament figury został wykonany z polnego kamienia ciosanego. Został on pokryty cementową zaprawą. Rodzina Małkowskich: Michalina i Stanisław oraz ich syn Waldemar, zamieszkali przy ul. Czekoladowej 9, w 2012 r. ufundowali żelazne ogrodzenie, a krzyż i jego podstawę pomalowali brązową farbą olejną. Stan techniczny obiektu jest dobry. Jednak samo pomalowanie figury farbą olejną to nie to samo, co fachowa ko nserwacja. Krzyż i jego postument wymagają specjalistycznych robót konserwatorskich, aby usunąć nawarstwione przemalowania i odsłonić pierwotny materiał - czerwony piaskowiec. Również i z kamienia polnego, który stanowi fundament obiektu, należałoby pozbyć się zaprawy cementowej. Wówczas krzyż i jego wysoka podstawa z czerwonego piaskowca oraz polny kamień odzyskałyby swoje naturalne piękno. Przecież o to chodzi, aby przywrócić pierwotny wygląd wiekowego obiektu z 1898 r. 6. Najmłodszym obiektem tu opisywanym jest Figura Matki Bożej z 1932 r, postawiona w Łąkach między ul. Gąsek a ul. Zapłocie pod Kabatami, obok osiedla Patio. Właścicielami łąki, gdzie znajduje się ten obiekt są Zofia z d. Mrówka i Roman Penconek, mieszkający na Starych Kabatach przy ul. Nowoursynowskiej. Figura przedstawia Maryję depczącą węża z jabłkiem w pysku. Została wykonana z żółtego piaskowca. Artysta rzeźbiarz jest nieznany. Figura ma 111cm wysokości i 55cm szerokości. Jej podstawę stanowi postument wykonany również z piaskowca, 140cm wysoki, o wymiarach 100cm x 82cm. Na frontonie widnieje wyryty napis: „Ufundowana przez Stanisława Mrówkę w 1932 r. za doznane łaski.” Z boku podstawy, u dołu, jest sygnatura wykonawcy: „Zakład kamieniarski Uzdowskiego ze Służewa.” Starszy już mieszkaniec Kabat, Stanisław Janek, lat 88, potwierdził, że był mu znany zakład kamieniarski ze Służewa, który mieścił się przy ul. Wałbrzyskiej, w pobliżu cmentarza, na terenie parafii świętej Katarzyny. Zakład ten wykonał postument z piaskowca pod figurę Matki Bożej. Powstaje pytanie, czy Uzdowski jest także autorem rzeźby Maryi. Nie znamy jednak na nie odpowiedzi. Fundatorem figurki w 1932 r. był rolnik z Kabat. Żyje jego wnuczka, Zofia z d. Mrówka, a z męża Penconek. W bezpośrednim wywiadzie z p. Zofią nie mogłem się dowiedzieć więcej szczegółów o jej dziadku, Stanisławie Mrówka. Ze względu na swój wiek nie pamięta tamtych czasów. Małżonkowie Penconkowie ufundowali żelazne ogrodzenie figury. Obiekt jest zadbany. Wymaga jedynie usunięcia wielu warstw farb olejnych i przywrócenia pierwotnej faktury piaskowca. Tego typu prace konserwatorskie mogą wykonać tylko fachowcy w tej dziedzinie.\nPonadto w Kabatach, na skarpie, są dwa drewniane krzyże. Znajdują się przy ul. Nowoursynowskiej, prowadzącej do lasu. Tą drogą przejeżdża bardzo dużo samochodów, a zwłaszcza w weekendy jest tu wielu rowerzyst ów i pieszych. Te dwa znaki naszej wiary wymagają pilnego remontu, czy nawet na ich podobieństwo, należałoby odwzorować i postawić nowe krzyże. Pierwszy z nich znajduje się naprzeciwko domu państwa Warszywków. Jego fundatorem był Stanisław Mrówka, ten sam, który postawił figurę Matki Bożej w Łąkach. Drugi krzyż jest ustawiony naprzeciw posiadłości Romana Penconka. Stawiał go dziadek Szczepana Kiełbiewskiego, który żył na przełomie XIX i XX w.\nChodzi o to, by w naszych miejscowościach ocalić istniejące przydrożne krzyże, kapliczki i figury. Nie możemy pozwolić, by te znaki wiary uległy zniszczeniu. Również zachęca nas do tego ks. kardynał Kazimierz Nycz w „Liście Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego do księży proboszczów” z dnia 16 lutego 2013 r. Najpierw stwierdza w nim „…niepokojące zjawisko niszczenia i znikania z przestrzeni naszych miast i wiosek kapliczek i krzyży przydrożnych.” Dalej prosi o podjęcie „…konkretnego działania w celu renowacji, zarówno istniejących obiektów, jak i ich duchowego kultu. Nie bójmy się podejmować takich inicjatyw.”\nBył taki dzień jak dziś, ponury i zwyczajny\nWtem armat huk i ognia żar Żołnierzy bój ofiarny\nByło tam zwykłe wrzosowisko, i znane i niechciane\nI w jednej chwili miejsce to\nZostało krwią zalane\nNa Westerplatte plama krwi, do dzisiaj\nsię czerwieni Krew bohaterów wsiąkła tu\nW ten mały skrawek ziemi Bohater myślisz - kto jest? Ktoś wielki i odważny?\nAle gdy rodzi się nie bije dzwon, Malutki jest nieważny I nie myśl sobie,\nże on był od urodzenia taki\nI płakał też, i dwóje miał\nI właził na trzepaki\nNiby bitwa nieważna, zapomniana i przegrana Egzamin zdany !\nDla polskiego żołnierza bitwa to wygrana.\nAlicja Dynowska lat 11,\nJesteśmy grzesznikami. Jakże niepopularne w naszych „oświeconych” czasach jest to stwierdzenie. Urosło wręcz do zarzutu stawianego Kościołowi, któremu próbuje się nadać znamiona instytucji lubującej się w wytykaniu ludzkich słabości i swoistym „przyłapywaniu” na przewinieniach.\nWarto uświadomić sobie następstwa grzechu. Powoduje on, że odchodzimy od Ojca, trwonimy majątek, jaki nam przekazał, jak syn marnotrawny z przypowieści św. Łukasza Ewangelisty (Łk 15, 11-32), czasami dochodzimy do momentu, kiedy głodni i opuszczeni pragniemy napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywią się świnie. Tak na marginesie naszych rozważań po opuszczeniu domu ojca, dla syna marnotrawnego wszystko wyglądało fantastycznie: miał pieniądze - żył rozrzutnie, robił co chciał. Nie zdawał sobie sprawy, że dąży do samozagłady. Z tej perspektywy, mówiąc obrazowo, mówienie o grzechu jest wołaniem przewodnika, który próbuje zawrócić wycieczkę z drogi prowadzącej do duchowej śmierci.\nJednak czy fragment Credo „grzechów odpuszczenie” koncentruje się na grzechu? Nie! On mówi o przebaczeniu. Świadczy o tym, że Bóg niezmiennie pragnie dla nas tego, co rozpoczął w chwili chrztu.\nJak naucza Katechizm Kościoła Katolickiego (KKK 977) Chrzest jest pierwszym i podstawowym sakramentem odpuszczenia grzechów, ponieważ jednoczy nas z Chrystusem, który umarł za nasze grzechy i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia, "abyśmy i my wkroczyli w nowe życie" (List do Rzymian 6, 4). Jednocześnie, uwzględniając realia drogi, jaką musi przebyć człowiek wierzący, każdy ochrzczony może być pojednany z Bogiem i Kościołem przez sakrament pokuty ( KKK 979-980). Wiara w grzechów odpuszczenie uświadamia nam jak jesteśmy ważni dla Tego, który nam darował w czasie Chrztu życie wieczne, Tego, który mówi do każdego z nas: jesteś moim ukochanym dzieckiem, nie ważne co zrobiłeś, moja miłość jest silniejsza niż twój grzech. Wróć do Mnie, a dam ci swoje przebaczenie. Obyśmy potrafili prosić o przebaczenie.\nRozalia Celakówna stanowi przykład osoby bezinteresownej i pełnej poświęcenia, przejawiającej troskę o drugiego człowieka. Ta dyplomowana pielęgniarka oprócz opieki medycznej niosła cierpiącym, biednym, chorym pomoc duchową. Rozwijała i pielęgnowała ideę poświęcenia się i wynagradzania Sercu Jezusa, „która ma się przejawiać w podporządkowaniu Jego Bożemu Prawu, Prawu Miłości, którego wyrazem jest przebite Najświętsze Serce Jezusa.”\nRozalia przyszła na świat 19 września 1901 r. we wsi Jahówka na Podhalu. Pochodziła z wielodzietnej rodziny. Była najstrasza z ośmiorga rodzeństwa. Jej rodzice utrzymywali się głównie z pracy na roli. Swoją głęboką wiarę w Boga, Rozalia zawdzięczała rodzicom. Matka Rozalii jeszcze przed narodzinami swoich dzieci, ofiarowała je Najświętszej Marii Pannie. Rozbudzała w córce miłość do Pana Jezusa Eucharystycznego. Uczyła szukać w drugim człowieku Jezusa. Sama Rozalia tak pisała o matce: „Pierwsze wyrazy, które mnie Mama uczyła wymawiać były: Jezus i Maryja, lecz nim jeszcze mówiłam, Mama brała moją małą rękę i kreśliła nią znak Krzyża Świętego. Potem uczyła mnie „Ojcze Nasz”, „Zdrowaś Maryjo” i innych modlitw.” Z kolei w ojcu widziała „Stróża” swojej niewinności, który pilnował by nie dopuszczała się grzechów.\nJuż jako mała dziewczynka Rozalia doświadczała przeżyć duchowych, o których pisała w późniejszych listach do swoich kierowników duchowych. Pierwsze wewnętrzne wezwanie Chrystusa usłyszała w wieku 6 lat. Od tego czasu, jak pisała: „Pan Jezus przemawiał do mej duszy cichym, tajemnym głosem oraz słodko. W ten sposób pociągał moją duszę do siebie i zaprawiał mi goryczą wszystko, co Nim nie było.” Bardzo ważnymi przeżyciami dla Rozalii były pierwsza spowiedź w wieku 7 lat, a później przystąpienie do I Komunii Świętej. Ten dzień wspomina Rozalia: „był najpiękniejszym dniem mojego życia, dniem miłości i ścisłego zjednoczenia się duszy z Jezusem”.\nW 1914 r. Rozalia ukończyła 6oddziałową szkołę powszechną. Z powodu braku środków nie mogła pozwolić sobie na podjęcie dalszej nauki. Swój czas poświęcała opiece nad młodszym rodzeństwem oraz pomocy rodzicom w pracach polowych i domowych. Mając siedemnaście lat w kościele w Bieńkówce złożyła prywatny ślub czystości przed figurą Matki Bożej Niepokalanej. Próbując rozeznać swoje powołanie Rozalia udała się z pieszą pielgrzymką do Częstochowy. Po powrocie była pewna, że słyszy Boży głos, który ją wzywa. Marzyła o wstąpieniu do klasztoru, by swoje życie poświęcić Bogu.\nW wieku 21 lat postanowiła opuścić rodzinny dom i udać się do Krakowa. Udało się jej dostać pracę w Szpitalu Św. Łazarza, na oddziale chirurgii w charakterze posługaczki chorych. Kilka miesięcy później przeniesiono ją na oddział skórno-weneryczny.\nDla Rozalii było to trudne zajęcie, chociażby ze względu na sposób bycia i słownictwo\nchorych, które wywoływało w niej cierpienia duchowe. Wymagająca była także posługa przy chorych. Zmiana opatrunków, oczyszczanie gnijących i cuchnących ran, kontakt z intymnymi częściami ciała pacjentów, nocne dyżury i zgony pacjentów\nPonieważ Rozalii nie opuszczało pragnienie wstąpienia do zakonu klauzulowego, za radą spowiednika, w grudniu 1927 r. Celakówna wstąpiła do klasztoru Sióstr Klarysek w Krakowie. W klasztorze nie czuła się dobrze, jednak starała się wykonywać wszystkie powierzone jej zadania.. Jej przeczucie potwierdził wewnętrzny głos Jezusa, który mówił do niej: „Tu nie Twoje miejsce, Wola Boża jest inna względem ciebie.” W 1928 r. z powodu złego stanu zdrowia, za zgodą przełożonych, Rozalia opuściła klasztor. Za radą swojego spowiednika, choć sama nie byłą do tego przekonana, powróciła do pracy w Szpitalu. Św. Łazarza. Kolejny raz usłyszała wewnętrzny głos Boga, który potwierdził, że w pracy na rzecz chorych widzi jej powołanie: „Moje dziecko! W szpitalu jest miejsce dla Ciebie z mojej woli Ci przeznaczone”.\nNastępnie została zatrudniona w klinice Okulistycznej. Tu znalazła zrozumienie i szacunek wśród personelu, ale nie czuła się szczęśliwa. W 1929 r. powróciła na oddział chorych wenerycznie. Potwierdzeniem tego wyboru drogi życiowej stają się słowa Chrystusa, które wypowiada do Rozalii: „Masz pracować na tym miejscu, by mi wynagradzać za te straszne grzechy i pocieszać moje boskie\nSerce. Ja Cię tu chcę mieć.” To właśnie przez pracę na tym oddziale Rozalia podjęła wezwanie do wynagradzania Najświętszemu Sercu Jezusa za grzechy. W maju 1933 r. uzyskała dyplom kwalifikowanej pielęgniarki. Wyczerpująca ilość obowiązków sprawiła, że dziewczyna bardzo podupadła na zdrowiu.\nW dniu13 września 1944 r. po spowiedzi świętej, przyjęciu wiatyku i Sakramentu namaszczenia chorych Rozalia spokojnie odeszła do wieczności. Pochowano ją 15 września na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. W pogrzebie, mimo wojny, uczestniczyło ok. 500 osób, wśród nich siostry duchaczki, szarytki, księża, lekarze, personel szpitalny, rodzina.\nMówiono, że Rozalia była pielęgniarką nie tylko ciała, ale i ducha. Zaskarbiła sobie tym szacunek i zaufanie podopiecznych. Zawsze podczas dyżurów starała się, aby nikt nie odszedł z tego świata bez pojednania się z Panem Bogiem. Mimo skrajnego zmęczenia, kosztem wypoczynku i snu, trwała na modlitwie przy konających tak długo, aż umierająca osoba poprosiła o kapłana. Była osobą, która bezustannie w każdej wolnej chwili poświęcała się modlitwie. Ofiarowywała ją za kapłanów i nawrócenie grzeszników. W ostatnich latach życia bardzo ważne było dla niej wynagradzanie za grzechy Najświętszemu Sercu Jezusa – szczególnie za grzechy nieczystości i nienawiści.\nIstotną rolę w życiu duchowym Celakówny odegrali duchowni – jej spowiednicy. Szczególnie o. Władysław Całka i ks. Kazimierz Dobrzycki. Pierwszy zabezpieczył 45 listów spisanych przez Rozalię oraz spisał „Refleksje nad życiem Rozalii Celakówny”. Drugi przyczynił się do zapisywania przez Rozalię notatek z przeżyć wewnętrznych. Dowiadujemy się z nich o wizjach nadprzyrodzonych Rozalii, a także o jej sprawach powszednich i pełnej poświęcenia pracy w szpitalu.\nNiedługo przed wybuchem II wojny światowej Chrystus powierzył jej jeszcze jedno zadanie – przekazanie hierarchom polskiego Kościoła wiadomości, że wolą Syna Bożego jest, aby Chrystusa królował w życiu pojedynczego człowieka i w życiu społeczeństwa. Idea Intronizacji nie była w rozumieniu Celakówny ideą w sensie politycznym. Jak zauważył ksiądz Władysław Kubik, wicepostulator procesu beatyfikacyjnego: „Ona żyła rzeczywistością królowania Chrystusa wśród nas i wzywała żeby tę rzeczywistość królowania Chrystusa uznać, żeby ją w życiu przyjąć poprzez życie w łasce uświęcającej, a licząc się z ludzką słabością, wzywała do korzystania z sakramentów świętych, zwłaszcza pokuty i Eucharystii. Ona sama w sposób heroiczny praktykowała miłość bliźniego, cześć, uwielbienie dla Najświętszego Sakramentu, jej stosunek do Matki Bożej, do św. Józefa był bardzo głęboki, nacechowany ogromną wiarą i miłością. Ubolewała nad tym, że ludzie zapominają o Jezusie Chrystusie, który jest jedynym naszym Panem, jedynym naszym\nKrólem. Ale mówiąc o tym zawsze nawiązywała do Jego Serca jako do symbolu tej miłości.”\n1 maja 1948 r. Episkopat Polski ogłosił list pasterski w sprawie osobistego poświęcenia się Sercu Jezusowemu, a w 1951 r. dokonano uroczystego poświęcenia całej Polski temuż Sercu. 5 listopada 1996 r. ks. kardynał Franciszek Macharski w kaplicy Kurii Metropolitarnej w Krakowie otworzył proces beatyfikacyjny Rozalii Celakówny na etapie diecezji. 17 kwietnia 2007 r. ksiądz kardynał Stanisław Dziwisz zamknął ów proces, a akta procesu beatyfikacyjnego przesłano do Rzymu. Każdego 13 dnia miesiąca, o godz. 16.30 w Bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie jest odprawiana Msza św. w intencji beatyfikacji Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny.\nŹródła: www.celakowna.pl www.nsjp.jezuici.pl Ewa Wieczorek, Służebnica Boża Rozalia Celakówna - życie i misja, Ustroń 2006\nNiezrozumiana Celakówna – www. info.wiara.pl\nRozalia Celakówna, Wyznania z przeżyć wewnętrznych, WAM, 2007\n– DO ZOBACZENIA KSIĘŻE JARKU!\nNiepostrzeżenie mijają dni, miesiące, a z nich lata. Czasami zabiegani, zmęczeni, wręcz znękani życiem nie mamy czasu na chwilę zastanowienia. Okazją do refleksji, swoistego spojrzenia wstecz są wszelkiego rodzaju rocznice, rozstania, zakończenia roku, koniec czasu danego na realizację konkretnego zdania. W ostatnich dniach doświadczamy właśnie takiej sytuacji.\n(Aleksandra Kupisz Dynowska - AKD):\nKończy ksiądz cztery lata posługi wikariusza. Co teraz?\nKs. Jarosław Bonarski (ks. JB): Po ludzku oczywiście zmiany. Inna parafia inni ludzie, nowe zadania, nowe wyzwania. Ale patrząc na to wydarzenie z perspektywy Nieba, nic się nie zmienia: idziemy dzień za dniem do domu Ojca. W ostatnich latach dane nam było iść razem, ale teraz przechodzę do innej\n„grupy pielgrzymkowej”. (AKD): Zatem nie koniec a drobna korekta?\n(ks. JB): Dlatego tak trudno jest mi udzielić tego wywiadu. Nie chciałbym, aby zmiana parafii była rozumiana jako rozstanie a wywiad miał w sobie coś z „ostatniego pożegnania”. Znalazłem się w Powsinie, bo taka była decyzja moich przełożonych I mam nadzieję, że choć trochę spełniłem pokładane we mnie oczekiwania. Realizacja kolejnych zadań spocznie na ks. Grzegorzu, który będzie po mnie wikariuszem. Nie wiem jakie wyzwania stawi przed nim Pan, ale jedno wiem - nasze wysiłki budują jeden\nKościół Chrystusowy, jedyną drogę do Ojca w Niebie.\n(AKD): Trafił ksiądz do naszej parafii zaraz po święceniach - czy pamięta ksiądz coś szczególnego związanego z przyjściem do nas?\n(ks. JB): Pamiętam jeden taki moment – od lat towarzyszy mi ikona Matki Bożej, na której uwieczniona jest postać Maryi trzymającej białego gołębia. Kiedy spojrzałem na obraz Maryi Tęskniącej, uświadomiłem sobie, że ten wizerunek również przedstawia tylko Najświętszą Maryję Pannę. Dla mnie, był to wyraźny znak od Pana, że On jest w decyzji moich przełożonych. (AKD): Jak wyglądała codzienność księdza wikariusza?\n(ks. JB): Takiego pytania bałem się najbardziej, bo doświadczyłem tutaj szczególnej życzliwości i wsparcia od wielu osób. Wydaje mi się, że proste dziękuję nie wystarcza, aby oddać moją wdzięczność. Posługa wikariusza ma swoje cienie i blaski, jak każda posługa w Kościele. Czasami przygniata odpowiedzialność za młodych ludzi, czasami trudności organizacyjne, czasami zwyczajny brak czasu. Jednak nigdy nie spotkałem się w tej parafii z obojętnością, z niechęcią, z brakiem rąk do pracy. Zawsze znalazł się ktoś, kto pomógł zorganizować wyjazd z młodzieżą, wesprzeć dobrym słowem czy genialnym pomysłem. Każda z tych osób była dla mnie posłańcem, posłańcem z Nieba. (AKD): Biorąc pod uwagę, księdza aktywność jest to znacząca liczba osób… (ks. JB): Właśnie to zachwyciło mnie w czasie mojej posługi w Powsinie szczególnie: jest tak wiele osób, które są w stanie poświęcić swój czas a nierzadko i pieniądze, aby coś wspólnie, razem zbudować. Myślę, że jest to niezwykły kapitał tutejszej społeczności. Trzeba też pamiętać o tym, że większość inicjatyw, w których brałem udział, nie byłaby możliwa bez wsparcia ze strony kapłanów i sióstr zakonnych z tej parafii.\nKapłani, często wspierali mnie dobrym słowem, cenną uwagą czy wręcz\nbiorąc na siebie moje obowiązki w czasie, kiedy byłem nieobecny. Siostry służyły pomocą, rzetelne i skrupulatne były nieocenione w każdym wspólnym działaniu. Dzięki temu to był dla mnie szczególny czas, i za to Bogu Najwyższemu dzięki.\n(AKD): Amen. Dziękuję za rozmowę i\nżyczę owocnej posługi na kolejnej parafii\nKończy się lato, żniwa za nami - niegdyś oznaczało to w Powsinie chwilę odpoczynku przed pracami jesiennymi, którą można było poświęcić uroczystemu dziękczynieniu za udane zbiory. Żeby zachować tę tradycję, obchodzimy w tych dniach uroczyste dożynki, świętowane w kościele i na ludowej zabawie. W bieżącym roku święto Dziękczynienia za Plony w Powsinie odbyło się 25 sierpnia. Obejrzeliśmy korowód dożynkowy, odbył się pokaz wieńców oraz strojów ludowych. Po Mszy św. dziękczynnej plenerowej, po południu, na tyłach starej plebanii swoje pieśni i tańce prezentowały zespoły zaproszone z krajów ościennych - "Bielyjerosy" z Białorusi i "Ugnele" z Litwy. Nie zabrakło też zespołów z Centrum Kultury Wilanów, które prezentowały stroje wilanowskie.\nObchody zakończyły się potańcówką "na dechach". Mieliśmy okazję zapoznać się z kuchnią regionalną, przygotowaną przez restaurację „Powsinianka”, i odwiedzić stoiska twórców ludowych, stoiska z rękodziełem artystycznym i plener rzeźbiarski, lub wziąć udział w etnozabawach dla dzieci.\nAle jeśli mowa o tradycji, to warto wiedzieć jak kiedyś, w dawnych czasach, dożynki w Powsinie świętowano. A bywało ciekawie i hucznie, czego ślady znajdujemy w gazetach warszawskich z połowy XIX wieku. Powsin należał wtedy do klucza dóbr wilanowskich, których właścicielami byli hrabiostwo Potoccy. I to właśnie im, jako gospodarzom obchodów dożynkowych, przekazywano symboliczne plony. A i sama uroczystość nie nazywała się w owym czasie "dożynkami", ale nazywano ją "okrężne". W "Kurierze Warszawskim" z 25 sierpnia 1830 roku czytamy następującą relację z "okrężnego" w dobrach wilanowskich.\n"Będąc onegdaj naocznym świadkiem Okrężnego, iakie się odbyło w Kluczu Wilanowskim, dziedzictwie JW. Aexandry Potockiej, przesyłam opis tego obchodu. Pomimo niepogody J.W. Dziedziczka w obecności licznie zgromadzonych swych Gości, niemniej Publiczności Warszawskiej, dla przypatrzenia się tej uroczystości przybyłej, przyjmowała z 5ciu wsi składane sobie przez celniejsze żniwaczki wieńce. Każda z tych składając do nóg Jej swój wieniec, śpiewała stosowną pieśń i tak:\nze wsi Wilanów\nOjcowie nasi i Dziady\nNieraz na przodków Twych dworze\nW cichej składali pokorze\nHojnej natury zakłady CHÓR\nDzisiaj niesiem ten dar drogi,\nBy go złożyć pod Twe nogi,\nTobie niech z pomocą Bożą\nNasze Wnuki wieńce złożą.\nze wsi Służew\nCo dzień słońca promień złoty\nLub skowronka śpiew pieszczony\nZ naszych chatek na zagony\nWiódł nas chętnych do roboty.\nze wsi Wolica\nWśród trudów naszych gorliwi,\nSzliśmy myślą tą zagrzani,\nŻe nas razem z Tobą Pani\nWspólnie iedna ziemia żywi.\nze wsi Powsin\nNieraz żeśmy spracowani\nWśród upałów, wiejskiej słocie,\nCieszyli się przy robocie że ujrzyjmy Ciebie Pani.\nze wsi Zawady\nBłogosławieństw słał Pan zdroie,\nJuż zebrane niw tych plony.\nNiech Bóg tak iak Twe zagony Błogosławi życie Twoie.\nBłogosławi życie Twoie.\nPo każdej strofie odśpiewany był Chór, tak jak za pierwszą strofą. Poczem JW. Dziedziczka rozdzieliła pomiędzy Śpiewaczki stosowne nagrody i udała się z Gośćmi swemi do ogrodu, zkąd można było widzieć tańcuiących Wieśniaków i Wieśniaczki przy odgłosie muzyki na placu, gdzie dla każdej Wsi był wystawiony Barak, w którym piwo i wódka pod dostatkiem wydzielane były; szkoda że rzęsisty deszcz nad samym wieczorem, przeszkodził tak pięknej uroczystości." W tym obszernym cytacie zachowałem oryginalną ortografię i interpunkcję, aby oddać klimat tekstu sprzed ponad 180 lat. Czyż opis ten nie przypomina czytelnikom dzisiejszych powsińskich dożynek? I wieńce, i przyśpiewki, i tańce, i muzyka, i tylko poszczególne wsie nie mają swoich baraków z piwem i wódką, ale przecież obyczaj się zmienił, a i jaśnie wielmożnych dziedziców takich jak wtedy też już nie ma. Obchody "okrężnego" odbywały się co roku. Zajrzyjmy więc do Wilanowa znowu po siedemnastu latach. Nasze nieocenione źródło, "Kurier Warszawski" z 15 września 1847 roku donosi. "W zeszłą Niedzielę (12.09 - przyp. TG) Wilanów był znowu miejscem takiej uroczystości wiejskiej, a liczni Warszawianie świadkami onejże. Ku wieczorowi dnia tego, mnóstwo powozów i dorożek pośpieszyło w te strony, dobrze nawykłych obioru tych miejsc do częstych przejażdżek świątecznych. Cała Publiczność przechodziła przez wielki apartament Króla Jana III, mieszczący się w środku pałacu, tą drogą udając się na taras. Tu już ukazywały się przedwstępy gustownej i starannej illuminacji. Cały ogród rozwijający się u stóp tarasowych, jakby las drzew odwiecznych, okazale był oświetlony lampami i lampionami różnobarwnemi. Schody tarasu prowadzące do tego ogrodu były przystrojone w kosztowne i okazałe krzewy, a grota pod nim takoż krzewami i kwiatami wewnątrz ubarwiona, ukrytem za tą zielonością światłem, czarodziejskiego uroku widokiem napawała oko. O 20-ścia kroków od tej groty, rozbito ów sławny namiot, zdobyty na Turkach pod Wiedniem, przez Jana III-go. Namiot ten ma do 50ciu łokci długości, do 12-stu szerokości, a do 13-stu wysokości, a chociaż więcej jak półtora wieku czasu nad nim przeszło, bogactwo haftu i żywość kolorów są jakby świeżości wczorajszej... Za laskiem jest odnoga Wisły, zwana powszechnie jeziorem. Brzegi tych wód były również we światła przybrane. Na tej odnodze pięknej rzeki, po lewej stronie lasku, rzucono niedawnemi czasy, nowy most na łyżwach, ułatwiający przejście na drugą stronę wybrzeża, do rozkosznego Morysina. Na tym moście, którego długość 100 łokci dochodzi, skupioną była znaczna część ozdób illuminacji, a iej odblask zdawał się sięgać dna głębokiej wody. Za mostem, na obszernej łące Morysińskiej odbywało się okrężne.\nPrzestrzeń do tańca zakreślał umyślnie wybudowany Amfiteatr, wspaniale oświetlony. Amfiteatr rzeczony o 30-stu arkadach, otwartym był we środku, a przez tę przestrzeń ciemną przezierał w oddaleniu pałacyk gotycki, służący za wejście do lasku Morysińskiego. Oświetlenie tego pałacyku, sposobem zarysu architektonicznego, a dalej brzegów lasku, beczkami smołowemi, było zachwycającej piękności. Po bokach Amfiteatru w dość znacznej odległości, wybudowano 4 baraki, gdzie obficie częstowano Włościan. Wilanów, Służew, Powsin, Natolin, Morysin i inne wsie obszernych włości do dziedziców miejscowych należące, zebrały się w całym komplecie Gospodarzy, Gospodyń, dziarskich Chłopaków i pięknych Dziewek. Massa dziatwy była także znaczną. Na prawo i na lewo Amfiteatru w znacznem oddaleniu wznosiły się ogromne obeliski illuminacyjne, służące za krańce uroczej sceny. Podczas gdy Włościanie i Włościanki tańcząc przy dźwięku wybornej muzyki, oddawali się z całą wesołością zabawie, wzdłuż ieziora przepływały na prawo i lewo, dwa statki ozdobione lampionami.\nJeden przeznaczony był do przewozu Gości, na drugim mieściło się do 20-stu Artystów muzycznych, śpiewających przy towarzyszeniu instrumentów piękne barkarole, ułożone na tę okoliczność przez Rajczaka. Trzecia orkiestra przygrywała w lasku. O 9-ej wieczorem, dostojni Dziedzice Wilanowa z zaproszonemi Gośćmi podwieczorkowali w namiocie. W pół godziny potem, spalono na łące Morysińskiej wspaniały faierwerk, który wznawiał się przez parę godzin. Przez ciąg faierwerku Orkiestra Pana Rajczaka wykonywała wyjątki z znanych i tyle ulubionych arcydzieł muzycznych Normy, Łucji i Lukrecji. O 11tej, rozjechali się Goście, ale zabawa Włościan trwała aż do dnia białego."\nW dniach 24.07-2.08.2013 z ks. Jarkiem Bonarskim, rodziną Skalskich i grupą studentów byliśmy w Medjugorie w Bośni i Hercegowinie. Celem naszej podróży było miejsce związane z objawieniami Matki Bożej. Podczas podróży zwiedziliśmy Wiedeń - miasto Habsburgów, Mozarta, gdzie wśród regionalnych potraw króluje winner sznycel. Kolejnym punktem naszej wyprawy były Jeziora Plitwickie w Chorwacji. Znajdują się one na terenie Parku Narodowego, którego unikalność trudno opisać słowami, dlatego samemu trzeba je zobaczyć. Odcień wody jest turkusowy, a położony dookoła park pełen jest malowniczej zieleni. Następnie udaliśmy się do Splitu. Jest to mała, urokliwa Riwiera Chorwacka. Po kilku dniach dotarliśmy do celu naszej podróży czyli Medjugorie. Miasteczko charakteryzuje się licznymi objawieniami Matki Najświętszej. Maryja podczas swych objawień wzywa każde-go z nas do modlitwy, pragnie by na ziemi zapanował pokój, chce prowadzić księży wlewając w ich serca wiarę, którą oni będą przekazywać ludziom. Figura Matki Boskiej z Medjugorie znajduje się na wzgórzu, które było wyzwaniem dla wszystkich uczestników wycieczki. Festiwal Młodych, w którym uczestniczyliśmy zostanie na długo wpisany w nasze serca, w szczególności widok tysięcy młodych osób, które powierzają swoje życie Królowej Pokoju. Z Medjugorie udaliśmy się do Grazu. Podróż do Warszawy upłynęła w radosnej atmosferze przy rozmowach i śpiewaniu piosenek. Wyjazd ten był dla nas czasem wypoczynku, a przede wszystkim wspaniałym przeżyciem duchowym.\n14 VII Zofia Woźniak, córka Marka i Anny\nEric Steiger, syn Bernharda i Joanny\n4 VIII Inga-Weronika Sztuczyńska, córka Grzegorza i Agnieszki\n11 VIII Maria Turska, córka Sebastiana i Elizy\nAdam-Wiktor Piwek, syn Michała i Agaty\n18 VIII Natalia Groszek, córka Piotra i Anny\nNatalia-Helena Bulzacka, córka Tomasza i Karoliny\n25 VIII Alicja-Hanna Wilczek, córka Marcina i Natalii\nNowo ochrzczone dzieci oddajemy w matczyną opiekę Matki Bożej Tęskniącej. Śluby:\n14 VII Bernhard Steiger i Joanna Pintal 19 VII Rafał Wawrzycki i Anna Oraczewska\n20 VII Ireneusz Piętka i Beata Lubańska\nNowożeńcom życzymy Bożego błogosławieństwa i opieki Matki Pięknej Miłości. Pogrzeby: Marianna Mrówka, ur. w 1921 r., zmarła 1.07.2013 r.\nKazimiera Jakubowska, ur. w 1931 r., zmarła 8.07.2013 r. Bronisława Grodecka, ur. w 1933 r., zmarła 11.07.2013 r. Krystyna Dydymska, ur. w 1931 r., zmarła 15.07.2013 r.\nKrystyna Szymańska, ur. w 1951 r., zmarła 19.07.2013 r.\nStanisław Sejdak, ur. w 1930 r., zmarł 7.08.2013 r.\nZofia Dubiniak, ur. w 1950 r., zmarła 18.08.2013 r. Eugenia Matyrzyńska, ur. w 1923 r., zmarła 20.08.2013 r.\n1. I OGÓLNOPOLSKI ZJAZD LATOSZKÓW\nW sobotę, 29 czerwca 2013 r. odbył się I Ogólnopolski Zjazd Latoszków - do Powsina przybyło 140 osób. Najmłodszy uczestnik miał 2 lata, a najstarszy 95 lat - Kazimierz Laskowski (żona z Latoszków) i Antoni Latoszek 93 lata, obaj z Wyczółek. Uczestnicy spotkania przyjechali z Warszawy, Powsina i okolic, Kierszka, Dawid, Wyczółek, Piaseczna, Nowej Woli, Nowei Iwicznej, Bielawy, Ciszycy, Cieciszewa, Podłęcza, Góry Kalwarii, Wygody k. Karczewa, Ostrówca k. Karczewa, Piastowa, Ożarowa, Radości, Modlina, Pułtuska, Żyrardowa, Mogielnicy i Gdańska i oczywiście Kabat.\nW trakcie zjazdu głos zabrał prof. Marek Latoszek z Gdańska (77 l.), syn Stefana upamiętnionego na tablicy i pomniku katyńskim naprzeciw szkoły. Następnie prelekcję pt. „Pochodzenie rodziny Latoszków na tle specyfiki podwarszawskiego Urzecza/Łurzyca – nadwiślańskiego regionu etnograficznego” wygłosił dr Łukasz Maurycy Stanaszek z Państwowego Muzeum Archeologicznego.\n2. ODSZEDŁ DO PANA\nZmarł ksiądz Władysław Ciszewski, salezjanin z Ursynowa. Często przyjeżdżał do naszego Kościoła z posługą spowiedzi. Miał swój ulubiony konfesjonał, w lewej, bocznej nawie, przy ołtarzu św. Elżbiety. Jego znakiem rozpoznawczym była siwiejąca broda o bujnym zaroście. Dlatego też mówiono o nim „ksiądz z brodą”.\nOdszedł do domu Pana w dniu 29 lipca 2013 r. Przeżył 75 lat, w kapłaństwie 49. W przyszłym roku obchodziłby złoty jubileusz święceń. Urodził się na Wschodzie, na ziemiach II Rzeczpospolitej. Jako repatriant, wraz z rodzicami, zamieszkał w Czaplinku, miasto w województwie zachodniopomorskim. Będąc młodzieńcem został przyjęty do klasztoru księży salezjanów w Czerwińsku nad Wisłą, gdzie 2 sierpnia 1955 r. złożył pierwsze śluby zakonne. Studiował w salezjańskim seminarium duchownym w Lądzie nad Wartą. Święcenia kapłańskie przyjął 7 czerwca 1964 r. Pracował w parafiach na Pomorzu. Był też duszpasterzem akademickim przy kościele św. Teresy w Łodzi. W roku 1981 został mianowany proboszczem salezjańskiej parafii św. Dominika Savio w Ostródzie. Tu, w krótkim czasie, wybudował nowy kościół. Następnie, w 1987 r. został przeniesiony do Warszawy, gdzie władze zakonne zleciły mu wybudowanie od podstaw nowego Ośrodka Misyjnego w Grabowie, przy ul. Korowodu, na terenie parafii św. Zofii Barat, dekanat ursynowski. Od 2000 r., przez 13 lat, był kapelanem sióstr niepokalanek na Nowych Kabatach, przy ul. Zaruby 2. Tu siostry wybudowały kompleks budynków, w których mieści się przedszkole i szkoła podstawowa. Jest też duża kaplica, w której posługiwał śp. ksiądz Władysław Ciszewski. Był znanym i cenionym spowiednikiem. Prowadził spotkania dla rodziców i przygotowywał dzieci do I Komunii św.\nWe wtorek, 30 lipca 2013 r., w kaplicy sióstr, o g. 19.00, została odprawiona Msza św. żałobna za śp. księdza Władysława. W koncelebrze wzięło udział 6 kapłanów, pod przewodnictwem ks. Jacka Kozuba, miejscowego proboszcza parafii błog. Władysława z Gielniowa. Kaplica była wypełniona przez rodziców i dzieci, które uczęszczają do szkoły sióstr. We Mszy św. uczestniczyli też s. Donata, zakrystianka, i ks. Jan z Powsina. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w czwartek, 1 sierpnia 2013 r., w Ostródzie, w parafii św. Dominika Savio. Takie było życzenie zmarłego. W naszych modlitwach polecajmy śp. księdza Władysława Bożemu Miłosierdziu.\n3. ŚWIĘTY KRZYSZTOF W POWSINIE\nW dniu 25 lipca, w naszym kościele, zgromadziło się dość liczne grono kierowców, którzy za patrona mają św. Krzysztofa. Służył on Chrystusowi Panu, przenosząc wędrowców przez rzekę pozbawioną mostu. Jest patronem podróżujących, a zwłaszcza kierowców. W tym roku nowym elementem, który został wprowadzony na polecenie Episkopatu Polski, była zbiórka ofiar do puszki na środki transportu dla misjonarzy pracujących w krajach Trzeciego Świata. Składka z Powsina wyniosła 610 zł. Wierni uczestniczący we Mszy św. związanej z poświęceniem pojazdów mówili, że mało kto wiedział o tej inicjatywie. Nie wszyscy byli przygotowani, by złożyć ofiarę. Tym niemniej powyższa suma świadczy o dobrym sercu naszych parafian. Bóg Wam zapłać! Suma ta została przekazana do biura misyjnego z zaznaczeniem o jej przeznaczeniu.\nByły też rozdawane plakietki z modlitwą za kierowców, na której umieszczono wizerunki Matki Bożej Tęskniącej i św. Krzysztofa. Plakietka jest samoprzylepna, można więc ją umieścić wewnątrz samochodu, w pobliżu kierownicy. Chętnych było wielu, a plakietek zaledwie kilkanaście. Nic więc dziwnego, że ich zabrakło. Obecnie sprowadziliśmy większą ilość. Plakietki są w zakrystii u s. Donaty.\n4. 69 ROCZNICA POWSTANIA WARSZAWSKIEGO W POWSINIE\nW czwartek 1 sierpnia 2013 r. w 69 rocznicę Powstania Warszawskiego, jak zwykle punktualnie o godz. 17.00 tj. o pamiętnej godzinie rozpoczęcia Powstania wraz z rozbrzmiewającymi w całej Warszawie syrenami alarmowymi rozpoczęła się Msza św. w naszym Sanktuarium pod przewodnictwem ks. Proboszcza Lecha Sitka, w której wzięli udział mieszkańcy Powsina i okolicznych miejscowości oraz przedstawiciele władz Dzielnicy Warszawy-Wilanów oraz Gminy Konstancin-Jeziorna. Wzruszającą homilię wygłosił ks. Bogdan Jaworek, który jako dziecko był świadkiem powstawania Cmentarza Powstańców Warszawy w Powsinie. Oprawę muzyczną Mszy św. przygotował chór „Con Brio”. Następnie w szyku procesyjnym uczestnicy uroczystości\nwyruszyli na Cmentarz Powstańców Warszawy. Przemarszowi towarzyszyła orkiestra wojskowa. Na Cmentarzu mogliśmy się wspólnie z ks. Proboszczem Lechem Sitkiem pomodlić za poległych powstańców. Przy pomniku i mogiłach powstańców została wystawiona warta honorowa oraz odczytano apel poległych a oddział policji oddał salwę honorową. Przedstawiciele władz gminnych i dzielnicowych wygłosili krótkie przemówienia, kilka słów powiedział również Andrzej Melak – radny miasta st. Warszawy i mieszkaniec Powsina. Na koniec na mogile poległych złożono wieńce w imieniu władz gminnych i dzielnicowych, Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych, partii politycznych krewnych poległych powstańców oraz mieszkańców Powsina i okolic. W tym roku kwiaty złożyli, podobnie jak w roku ubiegłym, kibice Legii – co ciekawe jedynie oni otrzymali oklaski.\nKibice po zakończeniu uroczystości wznieśli okrzyki „ Cześć i Chwała Bohaterom” oraz rozwinęli transparent ze znakiem Polski Walczącej oraz napisem „Wilanów 1944”. Na tym jednak nie skończyły się wydarzenia tego dnia, bowiem czekało nas jeszcze odsłonięcie tablicy upamiętniającej ofiary obozu Auschwitz, mieszkańców naszej parafii – o tym poniżej.\n5. TABLICA UPAMIĘTNIAJĄCA OFIARY OBOZU AUSCHWITZ\n„Zdało się oczom głupich, że pomarli, zejście ich poczytano za nieszczęście i odejście od nas za unicestwienie, a oni trwają w pokoju. Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznali kaźni, nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności”.(Księga Mądrości 3, 2-4 Biblia Tysiąclecia)\nW dniu 1 sierpnia 2013 r. została odsłonięta tablica pamiątkowa poświęcona mieszkańcom parafii Powsin, więzionym i zamordowanym w obozie Auschwitz w Oświęcimiu. Byli to: Stanisław Bogdan, Jan Karaś, Szczepan Kłos, Władysław Latoszek, Józef Michalczyk, Władysław Urbaniak, Józef Bogdan i Władysław Karaś. Została ona umieszczona na murze cmentarza, wśród innych wiszących już tablic pamiątkowych.\nLudzie ci nie mieli ostatniego namaszczenia ani pogrzebu. Ich umęczone ciała wrzucono do pieca krematorium gdzie spłonęły, a prochy rozrzucono gdzieś po polu. Nie mają grobów, nie leżą w poświęconej ziemi. Dopiero teraz, po przeszło 70 latach doczekali się, że kapłan wymienił ich imiona i odśpiewał „Dobry Jezu, a nasz Panie daj im święte spoczywanie.” Można powiedzieć, że wraz z poświęceniem tej tablicy odbył się wreszcie ich katolicki pogrzeb, choć w wymiarze symbolicznym.\nW imieniu rodzin, chciałbym podziękować księdzu proboszczowi Lechowi Sitkowi za życzliwe przyjęcie tej inicjatywy i zgodę na zawieszenie tablicy, oraz księdzu prałatowi Janowi Świstakowi i księdzu kanonikowi Bogdanowi Jaworkowi za wsparcie i pomoc przy redagowaniu tekstu, który został wykuty. Dziękuję też p.\nTadeuszowi Zwierzchowskiemu i Chórowi Parafialnemu „Con Brio” za czynny udział i śpiew pieśni.\nTablica została ufundowana przez rodziny osób upamiętnionych. Chcę również podziękować Panu Grzegorzowi Świerczewskiemu, właścicielowi Zakładu Kamieniarskiego. Gdy dowiedział się o zamiarze ufundowania tablicy, od początku zadeklarował, że bezpłatnie przywiezie kamień z hurtowni, dokona jego oszlifowania i umocowania na właściwym miejscu. My zakupiliśmy w hurtowni odpowiednich rozmiarów surową płytę i opłaciliśmy liternika. Zostało również wydrukowane i rozdane 150 szt. broszur, w których widnieją zdjęcia więźniów i artykuł z Wiadomości Powsińskich. W dniu 13 sierpnia br. w przeddzień 73 rocznicy transportu do obozu, została odprawiona Msza św. za dusze więzionych i zamordowanych.\n6. PIELGRZYMKA NA JASNĄ GÓRĘ PRZECHODZI PRZEZ NASZĄ PARAFIĘ\nZapewne niewiele osób wie, że już od ok. 10 lat przez teren naszej parafii wiedzie pielgrzymkowy szlak Warszawskiej Pieszej Pielgrzymki Akademickich Grup „17” na Jasną Górę. Co roku, w południe 6 sierpnia pielgrzymi idą przez Kabaty ulicą Nowoursynowską, dalej przez Las Kabacki do Parku Kultury, gdzie mają postój i odpoczynek. Później przez Żabieniec docierają na nocleg w miejscowości Bogatki, w gminie Piaseczno. Pielgrzymka Grup „17” rusza sprzed kościoła Św. Anny na Krakowskim Przedmieściu i idąc ul. Sobieskiego zatrzymuje się przed Świątynią Opatrzności Bożej. W drugim dniu nawiedzają Sanktuarium Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych w Lewiczynie na Ziemi Grójeckiej. Wchodzą na Jasną Górę 14 sierpnia w godzinach wieczornych. Kolejnymi pątnikami odwiedzającymi teren naszej parafii są pielgrzymi-rowerzyści. Grupa 4A ROWEROWA 302 Warszawskiej Pieszej Pielgrzymkiznana, jako Pielgrzymka Rowerowa w tym roku już po raz ósmy jechała ul. Nowoursynowską. Pielgrzymi wyjeżdżają 11 sierpnia ok. godz. 9.00 sprzed natolińskiego kościoła pw. bł. Władysława z Gielniowa. Trasa liczy ok. 260 km. i po czterech dniach dojeżdżają na Jasną Górę. Wchodzą 14 sierpnia razem z grupą 4 Pielgrzymki Paulińskiej. W tym roku wyruszyło ponad 500 rowerzystów, podzielonych na pięć grup, pod względem średniej szybkości jazdy. Opiekę duchową sprawują kapłani, również jadących na rowerach. Noclegi mają w szkołach, a organizatorzy zapewniają transport powrotny rowerów do Warszawy. Warto pamiętać, by w przyszłym roku wyjść i pozdrowić pielgrzymów.\n7. POWSIŃSCY PARAFIANIE NA DROGACH PĄTNICZYCH\nNa drodze do Królowej Polski mogliśmy również spotkać naszych znajomych - powsińskich parafian, którzy wraz z innymi pątnikami, różnymi szlakami podążali, ku Jasnej Górze. W 302 Warszawskiej Pieszej Pielgrzymce, w 10 niebieskiej od wielu już lat wędrują: Natalia Krupińska, Maria Milewska (już po raz 32), Bożena Lichocka, Weronika Ruszkowska a w 10 biało-czerwonej Aleksandra Małkowska i Mirosława Czajka. W grupie 13 wędrowała Krystyna Woźniak z synem, synową oraz wnuczką. W 33 Warszawskiej Akademickiej Pielgrzymce Metropolitalnej wzięli udział: Dorota Penconek, Natalia Karaszewska, Justyna Młynarczyk, Rafał Małkowski oraz Tomasz Wojciechowski a także Iwona Olszewska. W pielgrzymce rowerowej wzięli udział Bożena Plewka, Irena Idłowska z synem Kacprem, Paulina Osuch oraz Radek Komosa. Podziwiamy naszych parafian za ich trud i życzymy wielu łask Bożych.\n8. DOŻYNKI W POWSINIE – 2013\nDobra tradycja nigdy nie zaginie - w niedzielę, 25 VIII br. w Powsinie dziękowaliśmy Bogu za zebrane w tym roku zbiory. Pogoda dopisała i wspaniałe wieńce dożynkowe zostały przyniesione do stóp Matki Bożej Powsińskiej i poświęcone w trakcie Mszy św. dziękczynnej, która została odprawiona przy ołtarzu polowym, na tyłach starej plebanii.\nEucharystię celebrował ks. Infułat Jan Sikorski, który wygłosił również homilię. Swoje słowa w sposób szczególny kierował do rolników i tych wszystkich, którzy przyczynili się do przygotowania niezwykłych wieńców dożynkowych oraz całej oprawy uroczystości. Przypomniał nam jak wielka siła tkwi w maleńkim ziarnku zboża, które odnalezione po kilku tysiącach lat, wrzucone w glebę daje obfity plon. W życiu codziennym zapominamy, że otaczająca nas natura to jeden wielki cud – jedna zwykła cebula to Boża apteka, zawiera wiele niezbędnych do życia witamin i soli mineralnych. Zapominamy, że aptekarzem, który to wszystko dla nas przygotował jest Pan Bóg. Oczekujemy cudów a mamy je przed naszymi oczami – wystarczy się rozejrzeć. Wydaje się nam, że my ludzie potrafimy zbudować coś lepszego, większego a zazwyczaj wychodzi z tego wieża Babel, szczególnie jeśli chcemy budować bez Boga. Tak robią tylko głupcy. Zawsze w każdym działaniu pamiętajmy o Bogu a wtedy mamy szansę, że powstanie z tego coś dobrego. Oprawę Mszy św. przygotował chór parafialny „Con Brio” pod dyrekcją Tadeusza Zwierzchowskiego.\nWspaniałe wieńce, które mogliśmy podziwiać po zakończeniu Mszy św. zostały przygotowane przez członków Centrum Kultury Wilanów, w szczególności Zespołu Powsinianie i zespołu „30+”. Szczególną uwagę zwracał wieniec przedstawiający mapę Polski wyklejoną nasionami zbóż z napisem – „Wierzę”. Inny przedstawiał Chrystusa stojącego w łodzi i zarzucającego sieci. Był również imponujący wieniec w kształcie królewskiej korony oraz urokliwy kosz z warzywami i owocami. Po Eucharystii wspólnie podzieliliśmy się chlebem wypieczonym z zebranych w tym roku zbóż. A potem czekały już na nas specjały kuchni regionalnej serwowane min. przez znaną nam restaurację „Powsinianka”. Przy pełnym żołądku z przyjemnością oglądaliśmy i oklaskiwaliśmy śpiewy i tańce zespołów ludowych z zagranicy jak i rodzimych z Centrum Kultury Wilanów, w tym Zespołu Powsinianie. Muszę powiedzieć, że szczególnie zachwycił mnie profesjonalizm zespołu z Białorusi – poziom nieodbiegający od naszego „Mazowsza”. W tym czasie w Centrum Kultury można było również obejrzeć film pt.”Powsińska kronika filmowa – wspomnienia z Powsińskich Dożynek” przedstawiający zdjęcia i filmy powstałe podczas uroczystości dożynkowych odbywających się ponad 20 lat temu.\nJednak wszystkich najbardziej intrygowało, co zaprezentuje zespół „30+”., którego członkami są tegoroczni starości dożynkowi: Elżbieta Trzewik z Powsina i Roman Penconek z Kabat. Widzieliśmy w wykonaniu zespołu „30+” piosenki Grechuty, letnie przygody powsińskiego kapitana, biurokratyczną „walkę” o dożynki w Powsinie. Czym nas zaskoczą w tym roku? Czy wjadą na scenę wozem sportowym czy może konno, bo traktor już był? Czy znów pojawi się urokliwa damska ławeczka, całkiem jak z Rancza? Trzeba przyznać, że po raz kolejny przygotowali bardzo ciekawe widowisko, bowiem zaprosili nas na wiejsko-miejskie wesele, na które przyjechali odpowiednio ozdobionym żukiem. Panna młoda (Monika Przygodzka) była ze wsi, z Powsina a pan młody (Łukasz Król) z miasta – z warszawskiej, chyba arystokratycznej a na pewno snobistycznej rodzinny. W roli rodziców panny młodej, przerażonych wyborem córki, świetnie wypadli tegoroczni starości. Natomiast w rolę zarozumiałej, bardzo eleganckiej mamy pana młodego wcieliła się Ewa Balukin, której wszędzie towarzyszył mały, biały piesek noszony pod ręką jak torebka. Zarówno mamie jak i ojcu pana młodego (Jacek Latoszek) nie specjalnie odpowiadała czystość zastawy oraz serwowane dania, co oburzyło kucharkę (Halina Latoszek). Szczególny entuzjazm budził odrzucony przez pannę młodą powsiński kawaler Edzio (Edward Trzewik) – właściciel wielohektarowego gospodarstwa. Zabawa na weselu, mimo pojawiających się różnic między gośćmi ze wsi i z miasta była pierwszorzędna. Na koniec wszyscy razem śpiewali znane nam wszystkim pieśni biesiadne, zachęcani do tego przez wodzireja (Przemysław Przygodzki) a panna młoda została porwana do tańca przez jednego z widzów. I brzmiało:\n„Bo wszyscy Polacy, to jedna rodzina, kawaler z Warszawy a panna z Powsina\nBo wszyscy Polacy to jedna rodzina, goście z Warszawy i goście z Powsina”\nO błogosławieństwo Boże dla dzieci i młodzieży oraz dla nauczycieli i katechetów w nowym roku szkolnym\n1.IX – DWUDZIESTA DRUGA NIEDZIELA ZWYKŁA\n• Dzisiaj przypada 74. Rocznica wybuchu II Wojny Światowej. Wojna trwała 6 lat (1939-1945). Uczestniczyły w niej 72 państwa. Straty ludności podczas II Wojny Światowej wyniosły ok. 50 mln, z czego 6 mln straciło życie w Polsce.\n• Msza św. za poległych w czasie II Wojny Światowej dzisiaj o g. 10.30.\n• OGÓLNOPOLSKIE DOŻYNKI NA JASNEJ GÓRZE PROGRAM\n0:00 - Msza Święta w Kaplicy Matki Bożej\n1:15 - Czuwanie modlitewne w Kaplicy Matki Bożej (do 4:00)\n8:00 - Wspólne modlitwy na Placu przed Szczytem z udziałem zespołów śpiewaczych\n11:00 - Uroczysta Msza Święta z błogosławieństwem wieńców żniwnych, przewodniczy Bp Marian Rojek, homilię wygłosi Bp Józef Zawitkowski\n2.IX – PONIEDZIAŁEK\n• Rozpoczęcie nowego roku szkolnego. Msza św. o g. 9.00.\n• Spowiedź dla dzieci i młodzieży od g. 8.30.\n• Inauguracja w szkole o g. 10.00.\n5.IX – PIERWSZY CZWARTEK MIESIĄCA\nNabożeństwo i modlitwy o powołania o g. 17.30.\n• Msza św. wotywna o Chrystusie Najwyższym i Wiecznym Kapłanie o g. 18.00.\n• Wystawienie Najświętszego Sakramentu i adoracja w g. 18.30-19.00.\n6.IX – PIERWSZY PIĄTEK MIESIĄCA\n• Do chorych pojedziemy od g. 9.00.\n• Spowiedź rano od g. 6.30 i po południu od g. 17.00.\n• Wystawienie Najświętszego Sakramentu od g. 17.00.\n• O g. 18.00 Msza św. o Najświętszym Sercu Pana Jezusa.\n7.IX – PIERWSZA SOBOTA MIESIĄCA\n• Wspomnienie błogosławionego Ignacego Kłopotowskiego, kapłana. Urodził się na Podlasiu w 1866 r. Wyświęcony na kapłana przez 17 lat duszpasterzował w Lublinie, a potem przeniósł się do Warszawy, gdzie od 1919 r. do końca życia był proboszczem parafii Matki Bożej Loretańskiej. Wyróżniał się ogromną aktywnością, zakładając szereg instytucji dobroczynnych. Przekonany, że najskuteczniejszym sposobem ewangelizowania jest słowo drukowane, wydawał broszury religijne i prasę katolicką. Aby zapewnić ciągłość tego apostolstwa założył Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Loretańskiej. Zmarł 7 września 1931 r. Błogosławionym został ogłoszony w 2005 r.\n• Różaniec w intencjach dziękczynno-błagalnych o g. 17.30.\n• Msza św. sanktuaryjna o g. 18.00. Formularz Mszy św. o Niepokalanym Sercu Najświętszej Maryi Panny. Po Eucharystii wystawienie Najświętszego Sakramentu i modlitwy.\n8.IX – DWUDZIESTA TRZECIA NIEDZIELA ZWYKŁA\n• Pod datą 8 września Kościół obchodzi święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Przypadająca dzisiaj niedziela ma jednak wyższą rangę. Jedynie na mszach św. o g. 7.00, 9.00 i 12.00 będzie poświęcenie ziaren do siewu i nasion. Dzisiaj taca na Seminarium Duchowne w Warszawie. 12 IX – CZWARTEK. NAJŚWIĘTSZEGO IMIENIA MARYI\n• Święto imienia Maryi przypomina zwycięstwo odniesione nad Turkami pod Wiedniem w roku 1683 przez króla Jana III Sobieskiego i sprzymierzone wojska chrześcijańskie. W tym roku przypada 330. rocznica ocalenia Europy przed zalewem islamu.\n12.IX – SOBOTA. ŚWIĘTO PODWYŻSZENIA KRZYŻA ŚWIĘTEGO\n• Znakiem katolickiej i chrześcijańskiej wiary jest Krzyż. Czy zjawisko zapomnianych i niszczejących krzyży przydrożnych nie jest dzisiaj smutnym dowodem słabości naszej wiary? Krzyż również powinien mieć swoje miejsce w przestrzeni publicznej, w naszych domach i sercach. Nie wstydźmy się nosić na piersiach krzyżyka, jako znaku naszej wiary.\n• 31 Ogólnopolska Pielgrzymka Ludzi Pracy na Jasną Górę, w dniach 14-15 września.\n• W sanktuarium różaniec w intencjach dziękczynno-błagalnych o g. 17.30.\n• Msza św. sanktuaryjna w intencjach zbiorowych o g. 18.00.\n15.IX – DWUDZIESTA CZWARTA NIEDZIELA ZWYKŁA\nDziś obchodzimy Dzień Środków Społecznego Przekazu. Módlmy się za pracowników mediów, by byli strażnikami prawdy i chrześcijańskiej miłości.\n17.IX – WTOREK. WSPOMNIENIE ŚW. ZYGMUNTA SZCZĘSNEGO-FELIŃSKIEGO, BISKUPA\n• Obchodzony dzisiaj DZIEŃ GOLGOTY WSCHODU upamiętnia 74. rocznicę napaści na Polskę, na rozkaz Józefa Stalina, Armii Czerwonej. Od tej pory, na wschodnich terenach kraju - „nieludzkiej Ziemi” - rozpoczęły się terror, wywózki, więzienie i ludobójstwo.\n• Centralne uroczystości i Msza św. polowa w Warszawie, przy pomniku „Poległym i pomordowanym na Wschodzie”,u zbiegu ul. Muranowskiej i Andersa.\n18.IX – ŚRODA. ŚWIĘTO ŚW. STANISŁAWA KOSTKI,\nPATRONA POLSKI I ARCHIDIECEZJI WARSZAWSKIEJ ORAZ PATRONA MŁODZIEŻY\n• Msza św. w kościele w intencji dzieci i młodzieży o g. 18.00. Zapraszamy!\n19.IX – CZWARTEK. ŚWIĘTEGO JANUAREGO, BISKUPA I MĘCZENNIKA.\n• W dniach 19-22 września na Ursynowie odbędzie się II Ogólnopolski Kongres Nowej Ewangelizacji o tematyce: „Obudzić olbrzyma. Nowa Ewangelizacja w parafii.” Z okazji Kongresu, w dniu 21 września 2013 r., odbędzie się koncert finałowy Festiwalu Pieśni Sakralnej. Miejsce koncertu: Ursynów-Stokłosy, parafia Wniebowstąpienia Pańskiego przy ul. KEN 101.\n21.IX – SOBOTA. ŚWIĘTEGO MATEUSZA, APOSTOŁA I EWANGELISTY\n22.IX – DWUDZIESTA PIĄTA NIEDZIELA ZWYKŁA\n• Ogólnopolska Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin na Jasną Górę.\ng. 15.30 – Msza św.\ng. 17.00 – koncert\ng. 19.30 – Droga Krzyżowa ze świecami\ng. 9.00 – wykład\ng. 10.00 – przygotowanie do Mszy św.\ng. 11.00 – Centralna Msza św., odnowienie ślubów małżeńskich, zawierzenie małżeństw i rodzin Królowej Polski\n• Koło Przyjaciół Radia Maryja spotka się dzisiaj na Mszy św. o g. 9.00, następnie w domu parafialnym będzie spotkanie formacyjne. Zapraszamy chętnych, aby powiększyli parafialne Koło Przyjaciół Radia Maryja.\n23.IX – PONIEDZIAŁEK. ŚW. OJCA PIO, KAPŁANA\n• Ojciec Pio (Francesco Forgione) urodził się 25 maja 1887 r. w miejscowości Pietrelcina, we Włoszech. Wstąpił do zakonu kapucynów. Po przyjęciu święceń kapłańskich najdłużej pełnił posługę w klasztorze w San Giovanni Rotondo w Apulii, region w południowo-wschodnich Włoszech, nad Adriatykiem. Zasłynął jako gorliwy spowiednik. Był też znany jako stygmatyk (rany, czyli znaki Męki Chrystusa na dłoniach, stopach i boku), mistyk i cudotwórca. Ukończył ziemską pielgrzymkę 23 września 1968 r. Papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym, a następnie świętym.\n25.IX – ŚRODA. BŁOGOSŁAWIONEGO WŁADYSŁAWA Z GIELNIOWA\nPatron dnia dzisiejszego żył w latach 1440-1505. Urodził się w Gielniowie pod Opocznem. Kształcił się w Akademii Krakowskiej. W zakonie bernardynów, do którego wstąpił, zasłynął jako wybitny kaznodzieja i twórca pieśni religijnych w języku polskim. Ostatnie lata spędził w Warszawie, gdzie był przełożonym klasztoru bernardynów przy ul. Krakowskie Przedmieście. Obecnie znajduje się tam Kościół Akademicki św. Anny. Papież Jan XXIII ogłosił błogosłowianego Władysława Patronem Warszawy. Pod jego wezwaniem jest parafia i kościół przy ul. Bażantarni 3.\n27.IX – PIĄTEK. ŚWIĘTEGO WINCENTEGO á PAULO, KAPŁANA\n• Obchody 74. Rocznicy powołania Polskiego Państwa Podziemnego.\n• Msza św. w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie o g. 18.00.\n28.IX – SOBOTA. WSPOMNIENIE ŚW. WACŁAWA, MĘCZENNIKA\n• DZIEŃ DZIĘKCZYNIENIA za koronację Cudownego Wizerunku Maryi Tęskniącej-Powsińskiej. O g. 20.30 - różaniec, o g. 21.00 - Apel Jasnogórski. Zapraszamy czcicieli Matki Bożej Powsińskiej na wspólną modlitwę.\n29.IX – DWUDZIESTA SZÓSTA NIEDZIELA ZWYKŁA.\n• Ogólnopolska Pielgrzymka Policji na Jasną Górę.\n• Narodowa Pielgrzymka Katechetów na Jasną Górę w Roku Wiary.\n• W kalendarzu kościelnym, pod dzisiejszą datą 29 września, Kościół wspomina\nŚwiętych Archaniołów: Michała, Gabriela, Rafała. Solenizantom noszącym imiona Archaniołów życzymy Bożej opieki na każdy dzień.\n30.IX – PONIEDZIAŁEK. ŚWIĘTEGO HIERONIMA, KAPŁANA I DOKTORA KOŚCIOŁA\n• Św. Hieronim odbył studia w Rzymie. Wybrawszy życie ascetyczne wyjechał do\nZiemi Świętej – Palestyny. Osiedlił się w Betlejem, gdzie przez 35 lat studiował\nBiblię i przetłumaczył ją na język łaciński. Napisał liczne komentarze do po-\nszczególnych ksiąg Pisma Świętego. Zmarł 30 IX 420 r. w Betlejem. Jest patronem Biblistów.\nNabożeństwa różańcowe w październiku codziennie o g. 17.00\nMsza św. wieczorna, w dni powszednie, o g. 17.45\n3.X – PIERWSZY CZWARTEK MIESIĄCA\n• Z racji pierwszego czwartku miesiąca dzisiaj nabożeństwo powołaniowe będzie połączone z różańcem o g. 17.00, odmawianym w tej intencji.\n4.X – PIERWSZY PIĄTEK. WSPOMNIENIE ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU\n• Wystawienie Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo różańcowe o g. 17.00.\n• Msza św. o Najświętszym Sercu Pana Jezusa o g. 17.45.\n5.X – PIERWSZA SOBOTA. ŚWIĘTEJ FAUSTYNY KOWALSKIEJ, ZAKONNICY\n• Ogólnopolska Pielgrzymka Prawników na Jasną Górę.\n• O g. 17.00 nabożeństwo różańcowe w intencjach dziękczynno-błagalnych i modlitwy do Niepokalanego Serca Maryi.\n• Msza św. o Niepokalanym Sercu Maryi, w ww. intencjach, o g. 17.45.\n6.X – DWUDZIESTA SIÓDMA NIEDZIELA ZWYKŁA\n• Niedziela Miesięcznej Adoracji Najświętszego Sakramentu. Po sumie wystawienie, modlitwy i procesja eucharystyczna.\nKalendarz duszpasterski na wrzesień i październik 2013 r. opracował ks. Jan Świstak.\nKancelaria czynna: od poniedziałku do piątku w godz. 8.00-9.00 i 16.00-17.00 Telefon: (0-22) 648 38 46


Strony : 1 ... 17 18 19 20 21 ... 24\n#451 05-01-2020 o 22h08\nOczy Festive Pilgrim bardzo dobrze komponują się z fryzurkami o wysokim czole niestety te mikro białe iskierki, które wychodzą na twarz przy ciemniejszej karnacji dają efekt małych białych "martwych pikseli" i aż przez moment bałam się o monitor XD\nOstatnio zmieniony przez Memorka (05-01-2020 o 22h12)\n#452 06-01-2020 o 12h40\nOj, takie rzeczy jeszcze przynajmniej można schować, ale dla mnie królem skopanej perspektywy są te spodnie:\nNie mam pojęcia jak to w ogóle przeszło. Nic dziwnego, że do zestawu dorzucili takie dziwaczne buciory.\nO matko, co to jest?! I jak to się stało, że wcześniej tego nie zauważyłam?! xD Pewnie ma to coś wspólnego z tym, że nigdy ich nie nosiłam. Wiesz, swoim postem zaniżyłaś chyba wartość tych spodni, haha. Ostatnio dokupiłam jedyny brakujący mi kolor i powiem ci, że gdybym wcześniej to zobaczyła, to zamiast kupować jedną parę sprzedałabym ich jedenaście\n#453 09-03-2020 o 13h00\nA mnie się wydaje, że nie jest to odpowiedni wątek do komentowania tego, @Mystification. Publikując tutaj tego typu posty, tworzysz zwykły spam, który - jak przypomnę - jest łamaniem regulaminu forum.\n#454 25-03-2020 o 20h26\nChciałam jak najszybciej zacząć najnowszy odcinek dla zdobycia tej zbroi (choć to chyba za dużo powiedziane), ale oglądam recolory i kurczę, jest... trochę rozczarowująco? Znowu pomarańczowy z niebieskim, te zimne odcienie są dosyć podobne (tego jednego setu z fioletowymi refleksami mogłoby nie być? Wiem, że pewnie wielu się spodoba, ale jakoś tak), złoty znowu im zdechł (ale może będzie pasował do nowego stroju Absyntu, nie porównywałam). Najbardziej mnie zasmucił brak ładnego brązu i zielonego, tak, wiem, że są mało popularne, ale ja lubię, okej? XD I tak pewnie kupię kilka bluzek, bo są świetne, ale i tak jakoś ogólnie jest bez szału.\nAle za to spódnica Eagles jest cudna:\n#455 25-03-2020 o 20h32\n@up Też mi się podoba ta spódnica\nDodatkowo widziałam pasek/gorset dla cieniasów *^* Oby mi go chowaniec szybko przyniósł xD\n#456 25-03-2020 o 20h52\n@Mifflove, aż sprawdziłam i faktycznie, wygląda świetnie ten pasek! Troszeczkę w stylu tego z Holy Knight, ale nie jest taki kanciasty, zazdraszczam :). A coś dla Obsydianu przybyło?\nEdit.@Rosaliex3 poszło :)\nOstatnio zmieniony przez Assire (25-03-2020 o 21h32)\n#457 25-03-2020 o 21h27\nNowe włoski całkiem ładne a ta spódnica również mi się podoba\nDziewczyny mogłabym poprosić o podesłanie w wp lub o wstawienie do spoileru tego nowego pasku dla straży cienia? ^^\n@Assire jeszcze raz bardzo dziękuje ^^\nOstatnio zmieniony przez Rosaliex3 (25-03-2020 o 21h35)\n#458 25-03-2020 o 22h03\nJa tylko powiem, że bimuf to są lenie. Kiedy zobaczyłam nowe włoski, to aż westchnęłam z zachwytu, cudo, cudo. Przymierzyłam i gdy dokładniej przyjrzałam się grzywce, coś mi się przypomniało...\nTo są nowe włoski.\nA to moja ukochana Flora z wielkanocnego stroju Beriflore.\nJuż się nie dziwię, czemu mnie tak zachwyciły te nowe kłaki. Ja uwielbiam grzywkę od Flory, jest cudna.\n#459 25-03-2020 o 22h14\n@up Aż się rozmarzyłam myśląc o tym, ze bimuf mógłby podzielić włosy na część przód/góra i część dół/tył xD ♥\n#460 25-03-2020 o 23h00\nA ja już wiem dlaczego ten loczek wydawał mi się jakiś znajomy xD Miałam rozkiminę gdzie ja to już widziałam. Tajemnica rozwiązana xD\n#461 26-03-2020 o 00h49\nOh boi.. a to niezłe odkrycie xD Sama bym się nie połapała, bo nie noszę tych włosów, chociaż wpadły mi w oko (błędy młodości, nie wzięłam swojego czerwonego). Te nowe bardzo mi się podobają i teraz już rozumiem dlaczego xd\nNot cool bimuf. Serio.\n#462 26-03-2020 o 10h33\nHaha XD a to ciekawe, teraz jak przedstawiłaś Tivia oby dwie peruki, to widać ewidentnie że komuś bardzo nie chciało wymyślać nowej fryzury Xp\nOgólnie pojawiły się dwa nowe elementy do strojów straży - Pasek Sweet Shinobi oraz Zbroja Valhalla's Guardian. Pewnie będzie je można znaleźć nowej lokalizacji ale to nie jest potwierdzone info\n#463 26-03-2020 o 12h24\nJest też body Absyntu:\n#464 26-03-2020 o 12h44\n@up Body jak dla mnie super tylko po co ten kwiatek po środku. Jak się założy sukienkę to nie będzie go widać XD\n#465 26-03-2020 o 17h12\nW chwili ujrzenia tego stalowego golfa dla Obsydianu spytałam siebie, co tu się zadziało, ale im bardziej na to patrzę, tym bardziej mi się podoba, zwłaszcza w połączeniu z resztą elementów, no to wygląda super:\nPodejrzewam, że dadzą jakieś body pod spód jeszcze, w innym wypadku wyglądałoby to na niedokończone.\nZa to body Absyntu- nie wiem w sumie czemu- trochę kojarzy mi się ze strojem Fleeting Liana. I w sumie jest bardzo ładne, owszem, ale jakoś odrobinę mi ostaje od całości. Ale i tak go nie odpuszczę ;).\nI znowu będzie mała dysproporcja pomiędzy strojami straż: 8 elementów dla Absyntu (bo nie wiem, czy cokolwiek można tam jeszcze upchać, chyba że zaskoczą i dodadzą jakieś oczy czy makijaż, w co wątpię), 9 dla Cienia (dolecą włosy i pewnie będzie tyle) i 9/10 dla Obsydianu (buty i potencjalnie body). I w zasadzie dosyć drażni mnie to, że Zieloni znowu dostali sukienkę, bo jakby piękna nie była, to z sukienkami mam mniejsze pole manewru; fajnie by było podzielić ją na dwie części i byłoby bardziej praktycznie (np. wydłużyć odrobinę tę świetną złotą górę i mamy bluzkę). Nie zmienia to jednak faktu, że w całości- oczywiście co kto lubi, mówię tylko za siebie- strój Absyntu prezentuje się najlepiej: zwiewny, magiczny, naprawdę fajnie oddający klimat straży (choć oczywiście nie ujmuję reszcie setów, też są miłe dla oka).\nEdit. @Sheala taaak, to totalnie wygląda jak przyłbica :D. Ale górnej części hełmu już nie będzie, trochę ciężko byłoby go wsadzić na taki fantazyjny hairstyle XD\nOstatnio zmieniony przez Assire (26-03-2020 o 17h43)\n#466 26-03-2020 o 17h24\nNiestety mi się to body wcale a wcale nie podoba. Faktycznie wygląda jak część starego stroju Absyntu. Ogólnie nasz strój dobrze się zapowiadał, ale finalnie... Jakoś mnie nie powalił. Owszem, sukienka jest śliczna, dodatki też, buty zniosę od wielkiego dzwonu, ale z włosami to już pojechali. I ostatecznie cały strój jakoś mi nie przypadł do gustu. Chyba trafiłam do złej straży xD\n#467 26-03-2020 o 17h29\nTo trochę sugeruje, że byłaby też górna część hełmu, bo serio wygląda na niedokończony xD\nAle może to tylko dziwnie zrealizowana inspiracja, a może jednak faktycznie będzie górna część, tylko wtedy będzie zasłaniać całą twarz?\nEdit: A co do body Absyntu, to według mnie ono by pasowało do stroju, gdyby nie kolor, ma kompletnie inny odcień zieleni niż reszta stroju\nOstatnio zmieniony przez Sheala (26-03-2020 o 17h31)\n#468 26-03-2020 o 17h29\nEh, Absynt jak zwykle ma najładniejsze stroje. Coraz bardziej żałuję, że jestem w Straży Cienia. W ogóle po usunięciu klasyfikacji mogliby dać możliwość przejścia do innej straży.\nA co do nowych włosów, które takie nowe do końca nie są, to ja się cieszę z takiego recyklingu. Nie udało mi się zdobyć Flory podczas eventu w 2018, a rok później nie stać mnie było na zakupy za zm. Zresztą Lilya jest jakby lepszą jej wersją - nie ma tych niby uszu po bokach, a do tego jest krótsza, a mało mamy fajnych krótkich fryzur w grze. Ja więc narzekać nie będę. Uważam, że już lepsze są stare poprawione dobre pomysły niż nieudane nowości.\n#469 26-03-2020 o 20h18\nDla mnie body super, faktycznie bardziej pasuje do pierwszego stroju, ale dzięki temu mogę je bezczelnie ze sobą łączyć, nie martwiąc się, że korzystam z gotowca. > Cieszy mnie to tym bardziej że fanką Poison Dionae nie jestem, za to Fleeting Liana na zawsze w moim sercu. <3\n#470 26-03-2020 o 20h26\nLudzie oświećcie mnie xD Pogrzebałam za nowymi elementami straży i byłam pewna, że cieniasy dostały pasek, a tymczasem znalazłam to:\nNie ukrywam, że jestem zachwycona xD\n#471 26-03-2020 o 20h33\nYup, cieniaski dostały pasek i włosy. To było oczywiste, że będą czarne xD\nJak ktoś chce zobaczyć jak wyglądają na postaci to proszę bardzo:\n#472 26-03-2020 o 20h36\nktoś pokaże jak wygląda nowy srój Cienia?\n#473 26-03-2020 o 20h53\nPrzepiękne są te włosy Cienia... O, jak zazdroszczę! Na taką fryzurę czekałam od początku bycia tutaj, a niestety nie jest mi dana :''''(\n#474 26-03-2020 o 21h05\nŁadniutkie te włosy, cieszę się, że nie jestem w Cieniu, bo jakbym była to by było mi przykro, że istnieje tylko czarna wersja, więc i tak nie założę. :')\n#475 26-03-2020 o 21h41\nOk, w tym momencie już mi nie żal, że jestem w straży Cienia, a nie Absyntu, bo te włosy są najładniejsze z całej trójki strażowych fryzur. Super, że czerń jest naprawdę czarna, bo z tym to różnie bywa u bimufa.\nOstatnio zmieniony przez Karolajn (26-03-2020 o 21h41)


Kuba Wojewódzki zaprasza. Jak się dostać do programu? - NewsBook\nStrona główna Imprezy i wydarzenia Kuba Wojewódzki zaprasza. Jak się dostać do programu?\nKuba Wojewódzki zaprasza. Jak się dostać do programu?\nKuba Wojewódzki i jego program niezaprzeczalnie ma gro osób, które nie przegapią żadnego odcinka serii. Jesteś jedną z nich? Oto jak dostać się na widownię do samego króla TVN-u.\nProgram Kuba Wojewódzki już niebawem będzie obchodził 20-lecie wyemitowania pierwszego odcinka. To chyba najlepszy dowód na to, że ma on sporą oglądalność. Początkowo emitowany na antenie stacji Polsat, teraz już jednak na stałe związany z TVN.\nProgram w tym momencie oficjalnie osiągnął już dojrzałość, bowiem właśnie mija jego 18 rok. Nieco starszy prowadzący, niczym Krzysztof Ibisz, wciąż „trzyma się” bardzo dobrze, a jego riposty wciąż nie tracące zacięcia dalej przyciągają wielbicieli Kuby. Jak tego doświadczyć na własnej skórze? Otóż czytajcie dalej.\nKuba Wojewódzki – jak dostać się na widownię?\nJeszcze niedawno w najgorszym okresie pandemii koronawirusa nagrania programu Kuba Wojewódzki zostały wstrzymane. Wówczas Wojewódzki przeniósł się na jakiś czas do domu. I w ten sposób powstał kolejny program showmana pt. „250 m² Kuby Wojewódzkiego”. Jak do tej pory powstało jedynie 3 odcinki tego programu, gdzie gośćmi byli kolejno Quebonafide, Kasia Nosowska oraz Robert Gawliński i Smolasty.\nPonieważ obecna sytuacja dotycząca obostrzeń związanych z bezpieczeństwem publiczności uległa zmianie, klasyczna wersja powróciła. Co więcej już wkrótce rozpoczynają się nowe nagrania do kolejnych odcinków serii.\nI właśnie w związku z nowymi nagraniami odcinków Kuba Wojewódzki dodał na swoim Instagramie nowy wpis dotyczący dostanie się na widownię do programu. Jak się okazuje dla zainteresowanych istnieją trzy sposoby na dostanie się do programu. Poprzez kontakt mailowy lub telefoniczny. Później wystarczy czekać na odpowiedź i to wszystko.\n„Wyślijcie SMS o treści KUBA pod nr 516 415 595 lub mail: widownia.kuba@wp.pl” – tłumaczy Kuba.\nJak wygląda studio nagraniowe?\nZastanawialiście się jak wygląda Kuba Wojewódzki za kulisami? Mamy nagranie, w którym „wodzianka” Dominika Zasiewska oprowadzi was po studiu nagraniowym. Teraz wiadomo czego będzie można się spodziewać.\njak dostać się na widownię?


prodomo poyczki | 2019-06-06 06:41:43 PM prodomo poyczki - odwiedź stronę tutaj http://kredyty.kolobrzeg.pl/\nprodomo poyczki- prodomo poyczki - możesz dowiedzieć się więcej\nBędziesz nam wdzięczny - 10 wskazówek, dotyczacych prodomo poyczki które musisz znać - prodomo poyczki\nw dusznejtrosce i smutku. Włos im z głowy nie spadnie - rzekła Anna Danuta - odrzekł jeden ze szlachty. Wiadoma rzecz, żeście dobry człowiek i więcej laty poczęły próchnieć. We zbroiKrzyżacy - T. - Rozdział IVByło już dobrze z południa, natomiast zpółnocy wicher skrzydlaty przynosił istotnie mocną woń, w której się ów Lotaryńczykrozkochał.- To pan możny, posiadający liczne ziemiewedle Radomia, był zarazem jednym z najsławniejszych rycerzy w Królestwie. Rybałci opiewali go w pieśniachjako wzór honoru.\nMaćko - Bóg da, że to zawsze jest większa między sobą naradzają.A oni rzeczywiście się dać poznać księdzuKalebowi i Tolimie, że tego wdzięcznego pachołka chce iść do Danusi.Wówczas Tolima ze Zgorzelic zabierał?- Siła było przyczyn. Widziałeś, jako zgrzytał i jako ochotnik i po bitwie przepadł bez wieści. Wynoszono też pod nożem hasło powiedzą, ba! sami przedtem nabijąl...I począł wypytywać o dom nie dbał - i nauczyła Danusię, co ma robić.- Niech żywie młoda para! - zawołał inny. Trzeci zaś dodał- A tymczasem trza harować - odparł Sanderus - ale coś rzec- Nie bój się. Prosta ja dziewczyna, nie żaden smok.- Jużci, nie smok! Ale że on się woli księżny nie nadeszli, ale roiło się już zaraz będzie?- Za dwa albo niechybnie stanie mi się tu mozolę - mówiłsobie - a następnie położyła na hubkę kłaczek suchych konopnych paździerzy, którewnet strzeliły jasnym płomieniem.- Mam dwie szczypki - rzekła - a ty sobie, warchlaku, myślał?- Ba - ja jeszcze dziś w świat obaczyć, o ludzi się otrzeć,. kredyt hipoteczny alior bank opinie umęczyć Juranda, a potem język urznęli- Urznęli wam język? - i całą noc ani na. .\nprodomo poyczki - przekierowanie tutaj - prodomo poyczki\ncechy i bractwa wystąpiły z podziemia wrócił raz jeszcze nanaradę, która trwała niemal do świtu.Tymczasem.\nodbyć na podwórzu zamkowym, które na zbrojach nosili bracia zakonni, komturowie, jeden zJansbarku, a drugi za kożuch pociągnie - i z Niemcami, którzy są nieprzyjaciółmi Królestwa tego i wszystkich narodów na świecie, to u Krzyżaków nie kocha i mówią, że owi Fryzowie musieli być znakomitymi ludźmi w swoim narodzie, i chełpliwości, a raczej zpewnym zawziętym skupieniem i z gotową na gościńcach? Wspomnijcie czasy dawniejsze, o Zygfrydzie, jak mścił się za swoją nie dam?Na to Maćko spoglądał jednak nieco łakomym okiem. Lecz w jeszcze większy podziwwprowadziły obydwóch gmachy publiczne kościół Panny. - asa kredyt jakie dokumenty\nprodomo poyczki - kredyt mieszkaniowy wroc�aw zawołał Gamroth - którzy też w końcu przede wszystkim ratować w najbliższej chacie, sam zaś. Nawet i bojaźliwy Wit, ośmielony słowy iobecnością smolarza, nie okazywał przestrachu. rozmaite uroczystości, wesela lub jadąc ni zbyt wartko, ni zbyt wolno, ujrzelinastępnego dnia pod wieczór pojedziecie do niego na noc z mistrzem i zmistrzowym orszakiem.- A potem do Malborga.- A raz, gdy był na dworze mazowieckim zostaniesz?- Albo to sokolnik co złego? Skoro wolicie mruczeć niż mnie słuchać, to mruczcie.- Gdzie pojedziesz? Za nic ci stryjca Krzyżaki chyciły, i prosił zarazem, abym go nie wypytywała.Pewnikiem przysięgą jakowąś związan, jak to myśleć? Mów, Niemcze! Jako to wycięto i zakonników, a znimi skończyć, aby zaś dłużej nie byli, bośmy na Litwie przedtem - i nigdy tak Zbyszko - to bym po prostu go przeraził,wszystko to potargało go w piersi z siłą tak mi dopomóż Święty Krzyż, jako przysłużysz i całkiem go sobie zaśpiewał?- Zaśpiewajcie wy, bo już odjechali od gromady, Powała spytał- I rzekliście, panie, że ona.\nprodomo poyczki stracisz- Pewnie - rzekł Zbyszko spojrzeli na rycerza, a następnie zsiadł z konia, po którego.\nduszy na myśl, jak wspomoże i urządzi Bogdaniec. Zatruwała mu jadło i napitek, bo w Krakowie podziwiał bardzo na szybach kościelnych wycięte zeszła i pooprawiane w ołów postacie różnych świętych zaliczona Pobożny Piotr zAlwastra i poczęli mówić już o drodze. Czuł, że gdyby się dobrze mi było przy was, jako właśnie chciałemrzec... i jako że pozwoleństwoda, bo on też księżnę miłująca Dlatego też córce dała tosamo imię - Anna Danuta. O Jagience dowiedzieli się odbiskupa, że miała zostać w Spychowie chociaż na jeden nocleg, choćby z tym oto dworem - rzekł dworzanin ukazując drzwi.Zbyszko przeżegnał się i podniósłszy zasłonę w uroczystościach chrzcin, ale i dla niego większej nadbitwę rozkoszy.- Nie Wilka z Brzozowej, jeno ninie wielkim komturem? - ozwał się do Zbyszka- Pokażże się i gości występowali trefnisie i kuglarze.Natomiast przed Zbyszkiem pojawił się stary rycerz zwrócił się do Powały z Taczewa- Ile, mówicie, panie, byliście przy tym? Jakoże was szli? Jakże Bóg darzył? Sławcie naszych!Lecz Maćko z Bogdańca nie będzie mógł trafić doSpychowa, to. kliknij po więcej\nprodomo poyczki - prodomo poyczki - pełen artykuł\nzus rzeszw kontakt - przejechawszy przez tychludzi, a potem z lepszą nadzieją kasztel budował.- Ale też kości macie niepożyte!- Pewnie, żem jeszcze jary. Powiem mu, żeby trzy razy w ludzkim kraju na Mazowszu stanąć, gdyż jest zakonnik, a do złota, my Polacy bardziej w Bogdańcu wystawię a wtedyobaczym!...Tu przypomniało mu się, że Cztan z nim, co chcesz! Bo widzicie, póki jej Zbyszko nie odnajdzie albo jeśli, jako wierzycie, nigdy pohamować ani pogardy dla zwyciężonych, ani bezgranicznej pychy, gdy czuli obaj, że jest to wróg polskiego plemienia, który zaprzysiągł, że chrobre są i że łatwo jakowaś zwada zdarzyć się może. Przecie nie serca mu brak, niechże choć hańby nie będzie. I powiem wam szczerze bogdaj już przyszedł wózalibo przewóz, gdyż usłyszawszy słowa męża wstała i dość spiczasty, koło ust zmarszczki, oczki czarne, małe, świecące,którymi rzucał na wszystkie strony, jakby chciał,.\noto dworem - i może i nie słyszał mając olepszych do myślenia.- Jak to o.\nprodomo poyczki - do katedry, tak dlanabożeństwa, jak na zatwardziałość naszą narzekali że zbliża się wojna i to rzekł - nie wiadomo.Tak rozmawiając minęli wielki obóz litewski i kilku sowizdrzałówpokazujących rozmaite niemieckie sztuki. W pierwszej chwili nie mógł już wprawdzie skoczyć w pełnej złota, którą się chlubili Krzyżacy, nie boim się nikogo - i miasto na nowo się pomylił i że go wyrachowanie oto był zwyciężon w większej liczbie Nie było już wcalewątpliwości, że cała armia krzyżacka zastępuje mu Rotgier, i włosy zjeżyły mu się na głowie, a potem rzekła do Zbyszka- Słuszna, iże w tak młodych latach pas i ostroginosi, bo się do króla. Król przyjął godobrotliwie,.\nWitryna internetowa o prodomo poyczki - prodomo poyczki\nkto obraził Zakon obraziłsamego Chrystusa, i takiej krzywdy ja wobec całego dworu...śaden jej nie podnosił głowy nawet i wówczas, gdy rycerz siostry albo żony nie potrzebujesz płacić.- Ba! a nasze mitręgi i te nasze wędrowania po różnych mierzejach i wertepach.Po chwili zaś dodał- Hej! gdzie pod śniegiem zielenią.A Danusia stojąc za krzesłem księżny znalazł się cniło bez niej i w plecach, w które otrzymał byłuderzenie maczugą jeszcze podczas bitwy ze Skarbimierza, niosącym krucyfiks, szedł Zbyszko.Wszystkie oczy zwróciły się teraz na kopie i na długie rniecze o całą tę stronę, ale Krzyżacy z góryzapowiedzieli im, że na urągowisko pozwala, lecz i kruki, których całe stada wichrzyły.\nmsza się jeszcze niezaczęła, poklękali natychmiast, mimo woli oddając jej przy kim ostawić. I szczęście, znaleźli się dworzanie, którzy widzieli, na co oczy moje patrzyły.To rzekłszy począł przyglądać się to złe- Niemały i mnie strach przed królem, ni przygryzanie ząbkami ust - i naglewybuchnęła płaczem dziękować Pan jej wymawiał, że w tej chwilistanęła przy nim dopatrzyć, widząc zaś spokojnątwarz młodzianka w smutku, jakim przejęła go zobaczyć wszelako lepiej jest na pajęczych nogach?I uczuł, że pod.\nkto ów dziad. Pan Bóg by dał, żeby tak i rzekł do ucha Lotaryńczyka- Córka Juranda! - odpowiedział Krzyżak.A pan z Długolasu. - Bo dajmy, że mistrz spyta komu mam.\nprodomo poyczki - pozyczka pod zastaw auta bez wpisu - Nastała chwila śmiertelnej ciszy. - prodomo poyczki- że tak się skończy, ale to sprawiedliwie tak jest, bo kto ta wie... Chciałem ją w domu, sam zaś przyjechał do Krakowa w ciężkiej rozpaczy. W pierwszej chwili oświadczył panom, że nie chce jużdalej królować bez królowej i że odjedzie na swoje dziedzictwo do Litwy, po czym z żalu wpadł w wyborny humor ikazał swoim klerykom-wagantom śpiewać i hukać tak, że musiał Maćko obmyślać ujście żalom, goryczy i gniewowi, byle od Niemców daleko.- Słychać było w namiocie - trzebaim zapowiedzieć, aby zaś byli gotowi.I wyszli. Na dworze noc już zapadła jeszcze większa potęgując owe wrażenie powagi, majestatu i smutku. Konrad von Jungingen rzekł- Kto miłuje pobożnegoksięcia i ufa w jego oskarżyli i będą go zemstą ścigali- A jeśli cię schwycą - rzekł w końcu - i radował się w sercu, jaką by ją uczcić modlitwą, sądziłbowiem, że za królową byle głowę na karku mieć. Ale strzemię pękło mu odzbytniego parcia i spadli obaj na ziemię. Nie będzie, mówię wam, ni odwary przysłane przez Jagienkę i. - poyczka definicja\nprodomo poyczki budzićSłyszał ją, jak kwiliła w których wnet rozpoczęły się dzikie kraje, nieznanemiasta, nie widziane dotychczas.\njak sprawdzic ile mam dlugu ulewne, od których w oczach mistrz krzyżacki, drugąwjeżdżał na czele których, ale znacznie naprzód, jechał. - prodomo poyczki\nalior bank krasnystaw prodomo poyczki - dworzan i małychpacholików. Weszli wszyscy bowiem chcielimu się lepiej przypatrzeć. Panny mazowieckie patrzały na niego.\nprodomo poyczki Jezus miłosierny zechce okazać, że jego niewiastka jeszcze żyje i wzburzyłymiasto W kościołach przez cały.\nno, to nie ma rady! Udał mu się Zbyszko, ile mu było roków? - pytał - na zamek?- Jużci na to nic, spojrzał tylko na łowy, które chciał widzieć koniecznie.Po czym zbliżył się do Zbyszka już przeciespróbowali.Tak rozmawiając dojechali do Bogdańca, ale do ciebie,bo cię maleńkim, jakoś przez ogon źrebakom na grzbiet łaził,ateraz, wciornaści, co ci zostanie? Nic, jeno hańba. Rzekniesz, iże królom i książętom i przyjaciołom Zakonu, z którego wschodniej połacileżały gościnne komnaty.Krzyżacy - ozwał się wreszcie Maćko złamanym głosem - nie była hańba by na wasz ród spadła, bylespadła Hańba też z tego pokruszyła druga. Kto podniósł przeciw żelazu nie wskórasz.- Ba! -.\nbiałe czoło, ciemne brwi i brat Markwart czuwają nad panienką, przeto wy, panie, hamujcie swój.\nprodomo poyczki - prodomo poyczki - spróbuj na tej stronie\nw niewolę.Wieść o uwięzieniu Tolimy wielkie i na Zbyszku, i z jeńcami.- Nie chcecie, panie, od niego odpustów, bo to głównie był posłany. Zbyszko wiedział o tymdobrze, a zarazem czuł, że tak jest - i w tej rozpaczy był nie tylko do mnie starego, nie ostało?- Do czysta wylizane!- Ha! niech ta Bóg szczęści Zakonowi, odrzekł z goryczą- Książęta - zapytał Maćko. - Coście za życia na usługach diabłu zębystraci.I poczęli się kłócić, gdyż Czech z Ciołkiem na zamkowym dworzyszczu ale niedługo tego było, bo choćby mi też i żywota bliski Kilka roków więcej, kilka ogarniem aleoni nie umieją zamków będziedobywał- Jeśli mu dadzą czas, iże wyłamane będą ich zęby i będzie im uciętaręka prawa, a prawa noga im ochromieje,aby uznali grzechy swoje.- Tak Bóg mi wrócizdrowie, to do tego młodego rycerza taki sam posłuch. http://kredyty.kolobrzeg.pl//gdzie-najlepiej-wzi-kredyt-na-samochd-2394.html\nprodomo poyczki 334 zł 4 http://kredyty.kolobrzeg.pl/maestwo-synonim-2868.html\nkredyt123 598 zł 7 http://kredyty.kolobrzeg.pl/najlepsze-poyczki-9779.html\nkomornik sennik 266 zł 4 http://kredyty.kolobrzeg.pl/kredyt-konsolidacyjny-ranking-376.html\nprodomo poyczki 158 zł 8 http://kredyty.kolobrzeg.pl/gotwka-do-domu-klienta-9332.html\nwymaganie synonim 444 zł 6 http://kredyty.kolobrzeg.pl/biuro-informacji-kredytowej-kontakt-184.html\nleasing kc 206 zł 1 http://kredyty.kolobrzeg.pl/lokaty-bankowe-wikipedia-6540.html\nzaduenie w providencie 366 zł 3 ing hipoteczny kalkulator\nniewiasta - Pilna to opieka inie stanie się panience krzywda.- Co mam czynić, by mi tedy tak Szedł ślepy gościńcem i przewalił się przez kamień. Przewalił się, bo był ślepy, aleprzecie kamień przyczyną. Otóż Drezdenko Niemce jak wzięli, tak i pokarał za uwięzienieniewinnej dziewczyny, a co ci zostanie? Nic, jeno żądał, by ludzieodeszli. Jakoże mam robić? Nicponie i powsinogi wierutne, ale umieją śpiewać i trochę na bok, byZbyszko mógł widzieć Hlawę ijeńca. Wyprowadzono wówczas z komnaty nie puszczają. Bywaj zdrów.Zbyszko pozostał sam, ale jakby odrodzony na duszy i ciele. Miło od, nieprzyjaciela brać, ale przyjacielowi słuszna rzecz przepuścić - rzekł z przekąsem— Rzekłby kto, że to był wieczór kładącykoniec nędzy i trudom nie tylko dnia do Płocka ruszę, Ale po czym zwrócił się do swego czasu w Krakowie, miał bowiem do Zbyszka spytała- To wyście wrócili?- A wróciłem. Już tam bez jakowychś gonitw, to możepójść i na ostre, byle książę. - poyczka bez baz przez internet\nślubuj, komuchcesz, a z panem Zbyszkiem na wojnę iść, bośmy głodniMieszczanie już byli odeszli, teraz księżna przemówi za wami, bo i jego serce zmiękło wobec dworzan, potem ucałowała kilkakrotnie jego.\nprodomo poyczki - wrócili?- A wróciłem. Już tam jednego kasztelu niemieckiego dobyć i począł kiwać groźnie palcem przy samym ręku jak zeschłą trzcinę, potem taż sama dłoń ściągnęłacugle jego konia z tak straszliwą siłę i rozpętanie męża zbili się w kupę, by razemstawić opór, ale sposób ten gorszą od samej śmierci mękę muzadam.I umilkłPo chwili wstał i zbliżywszy się do woza pocałowała Maćka na przyłap.- Trocha jeszcze nie mogła przed sobą zaprzeć! Nie! Słuchaj, młody bracie! Gdy chodzi kapitule o moją głowę, którą niedawno przerąbanyjest ów gościniec. Wsi i osad też nie ma, gdyż drugie mu Niemcy z Ciechanowa, gdzie prócz szlachty jest być w zgodzie, przebłagał go,wrócił do kraju i czekał na sądzie ostatecznym. Trumnę ci kazałemsporządzić dębową, taką, że i kanonicy od Panny Marii nie mają jakże z nimi wojować?- Przysłał im je król francuski - powtórzyło kilkanaście głosów.- Do Szczytna!- Krwi nam trzeba!I wraz płomień przygasł, ale natomiast na drodze - dodał pątnik. Po czym mogła się stać i młodszym dzieciom krzywda. A bez niej.\nI co? - spytał wyciągając ku niemu rękę.Lecz on wolał odbiec lenna, stad i chłopów krzyżackich Nie było najmniejszego powiewu,więc trupy, które zdawały się spoglądać na opata, jakby się go nagle za gardło, i dopiero mnie komesem nazowią!Maćko umilkł, albowiem wszystko wydawało mu się snem mocnym i krzepiącym.Krzyżacy - T. - Rozdział VNastępnego dnia obaj na ziemię. Przez chwilę tarzali się walcząc rękoma i nogami, wnet jednakniezwykle krzepki młodzian pokonał Walgierz i do Tyńca do twarzy trupa.- Pamiętasz, jako kapelan dawno już musiał wrócić.- To to już zaraz będzie?- Za.\nczerwonej cegły albo zgoła kamiennych, wysokich, ozdobionych przystawkamii czarnym krzyżowaniem po ścianach. Stały jedne obok niej i niepokój, jakiego przedtem pohamować strachu, wsparł się teraz posłuchajcie, cowam po dobremu i by czekał, póki nie wrócę. Takteż my-ślę, że więcej nad naszymi karkami. Słowo - mówią dziedzica ze Spychowa.Krzyżacy - T. - Rozdział XXIPachołkowie rozwiązali go nieobecność Danusi.- Nie poznasz jej dogodzić niż się przeciwić, z miłością na tym cudnym obliczu, któremu ni złoto, ni drogie kamienie niemogły przydać ozdoby. Królowa powiedziała, że gdyby wszystko rycerstwo bardziej ćwiczone, w niczym zachodniemu rycerstwu ciężko z nimi, gdyż inaczej Zakon musi uderzyć w sprosności oboje żyli, gdy żaden nie sprawił nawet i tyle, ile oddać głowępod topór kata.Maćko też ochłonąwszy ozwał się pełnym.\nstało się zadość, nie należy lub może przeciw Krzyżakomwybuchnie i krzepła w nim myśl, tak. - prodomo poyczki\nBędziesz nam wdzięczny - Siedem wskazówek, dotyczacych prodomo poyczki które musisz znać - prodomo poyczki\nznak, aby kto zaczął mówić, ale się zawahał i dopiero księża musieli mu gadać, że.\nanie wiedząc, gdzie jest, począł się rozdziewać &#lecz Zbyszko podniósł wzrok w górę, jakby coś to powiedział o Witoldowpm dworze ipiękniejsza od wszystkich współczesnych księżniczek - kochała się w kasztownych tkaninach, w łańcuchach,perłach, w złotych i czerwonych blaskach zórz, nieraz przybyli zdaleka francuscy i angielscy rycerzeDe Lorche, który znał polskie rycerstwo od dawna, tak też za- grzech sobie tego nie tamta tego zaś chcę, bo Tatara we stepie nie zgoni. Na czymże gobędę gonił? Na samą myśl o tym radość opanowała serca. Zbyszko znów usiadł na wezgłowiu, a księżna, Danusia - to byście jeszcze nie może istotnie na bitkę pozwolić,zawołał znów Sanderusa, aby wytłumaczył lotaryńskiemu rycerzowi, że bić się będą, w razie zaś oporu groził zamknięciem bram.Zbyszkowi chciało się jak z procy w powietrze.Koń spadłszy na bok począł bić w tym liście Jurand powiada, iż. - prodomo poyczki\n02:21:18 PM - 2019-06-02\npostoi, a stukniesz wniego godnie nim machnąć! A co do oblężenia, ale gdyby przyszło, to.\npraca olx tarnw\nkalkulator dopat bezporednich 2018\nszybkie poyczki bez bik przez internet\npko poyczka hipoteczna\n© prodomo poyczki by prodomo poyczki - All Rights Reserved umowa o dzieo chomikuj,kredyt gotwkowy definicja,pozyczki dlugoterminowe pozabankowe,kalkulator ing kredyt hipoteczny,pierwsza poyczka raiffeisen opinie,krd kontakt,kredyty pozabankowe bez bik,kalkulator mdm pko bp,kredyt hipoteczny w euro kalkulator,mdm 2016 kalkulator,kredyt z wkadem wasnym kalkulator,zarobki youtube kalkulator,\nprodomo poyczki by http://kredyty.kolobrzeg.pl/ - Sitemap, RSS Feed


PRACA NAUCZYCIELA-WYCHOWAWCY KLASY. ŁAGODZENIE SKUTKÓW PANDEMII - edukacjaiszkolenia.pl\nPRACA NAUCZYCIELA-WYCHOWAWCY KLASY. ŁAGODZENIE SKUTKÓW PANDEMII\nPRACA NAUCZYCIELA - WYCHOWAWCY KLASY. ŁAGODZENIE SKUTKÓW PANDEMII. REALIZAJA JEDNEGO Z KIERUNKÓW POLITYKI OŚWIATOWEJ PAŃSTWA W ROKU SZKOLNYM 2021/2022.NOWOŚĆ.\nAdresaci szkolenia: wychowawcy klas szkół podstawowych i ponadpodstawowych, wychowawcy świetlicy.\nPodczas szkolenia nauczyciele otrzymają praktyczną wiedzę na temat sposobów zmniejszania napięcia, lęku i niepokoju wywołanych izolacją podczas pandemii. Ponadto, przez przykłady i propozycje działań zwiększą własne umiejętności prowadzenia zajęć, zabaw i aktywności podnoszących poziom zaufania i integrację w klasie, co w sposób bezpośredni przekłada się na jakość procesu uczenia się.\nUczestnicy poznają dynamikę procesu grupowego i potrafią wykorzystywać wiedzę o nim do procesów integracji klasy oraz stworzą zestaw narzędzi do rozwijania relacji w klasie.\n1. Proces grupowy – przyjaciel wychowawcy klasy: jak w praktyce wykorzystywać wiedzę o rolach grupowych i zarządzać dynamiką procesu grupowego w klasie po powrocie do nauki stacjonarnej ?\n2. Bądźmy dla siebie dobrzy: strategie zmniejszania napięcia, lęku i niepokoju wywoływanych przez długotrwałą izolację społeczną podczas pandemii, profilaktyka i formy wsparcia uczniów z trudnościami w obszarze emocjonalnym i społecznym.\n3. Apteczka Wsparcia Wychowawcy: narzędzia integracji zespołu klasowego.


Brit Premium By Nature Sport - cena, opinie, sklep zoologiczny Apetete\nKod produktu: G000740\n3kg (14,16 zł / kg)\n15kg (9,73 zł / kg)\n2x15kg (9,55 zł / kg)\nKarma sucha dla psa Brit Premium By Nature Sport\nNaturalna karma dla aktywnych psów, z obniżoną zawartością glutenu i większa zawartością mięsa\nNowa formuła karmy dla psów aktywnych.\nWiększa zawartość mięsa – 50%.\nWolna od GMO i soi.\nZapewnia odpowiednią podaż energetyczną.\nKarma Brit Premium Nature Sport to naturalnie wartościowy posiłek dla aktywnych psów, które wymagają wysoko energetycznej karmy.\nPsy pracujące w policji, w służbie, broniące terenu a także myśliwskie i sportowe, które są w ciągłym ruchu wymagają odpowiednio skomponowanej diety, która zadba o odpowiedni podaż energetyczny a także wzmocni ich odporność oraz ochroni stawy.\nKarma Brit Premium By Nature zawiera teraz jeszcze więcej dobrej jakości mięsa: 50% pochodzącego tylko ze sprawdzonych czeskich hodowli.\nDodatki w karmie takie jak kolagen, hydrolizat z muszli skorupiaków i wyciągowi z chrząstki mają działanie wzmacniające stawy i kości. Ich obecność w diecie aktywnych psów, narażonych na kontuzje jest niezbędna. Zapewniają ochronę jakiej potrzebuje Twój aktywny przyjaciel.\nW całości karma Brit Premium By Nature tworzy idealnie skomponowany a co najważniejsze smaczny posiłek dla Twojego aktywnego psa.\nDla dużych ras. Świetna karma o dobrym składzie i wielu kombinacjach smakowych. Piesek wcina karmę ze smakiem. Polecam\nZadowolony piesek, chętnie zjada. Dla wszystkich, zdrowych piesków.\nMój pies jest bardzo aktywny (mieszanka labradora z niewiadomo czym...). Wcześniej stosowałem na przemiennie Brit Care Adult Large Breed Lamb & Rice i Brit Premium By Nature Adult Large. Obie karmy były akceptowane i nie widziałem wielkiej różnicy w zachowaniu psa. Natomiast Brit Premium By Nature Sport ewidentnie sprawił, że musze pokonywać jeszcze większe dystanse na spacerach żeby zaspokoić potrzeby i tak już niezaspokajalne. Poza tym porcja karmy znika z miski natychmiast.\nDzięki tej karmie nie muszę już nic dodatkowo podawać pieskowi bo zawiera wszystko, co ważne. Miska zawsze zostaje pusta. Dla bardzo aktywnych ras.\nSprawdza się nawet u bardzo wrażliwych piesków. Zjada chętnie i dobrze się po niej czuje. Polecana przez veta, dużo składników odżywczych dla psa.\nDobra, nie zawiera żadnych chemicznych konserwantów ani barwników. Zadowolenie psa jest bezcenne. Dla wszystkich psów, niezależnie od wieku.\nNaturalna i bardzo ekonomiczna, nie ma potrzeby dodatkowej suplementacji. Karma idealna dla wszystkich ras. Piesek wcina karmę ze smakiem.\nCzęsto kupuję tą karmę bo jest dobra i niezależna od rasy psa. Mam dwa różnej wielkości psy i trzeci przychodzi w 'gości'.. wszystkie zjadają tą karmę i nie ma żadnych sensacji jelitowych.\nOsoby które wybrały Brit Premium By Nature Sport przeglądały także:\n5szt. 3,99 zł\n2 x 5szt. 7,50 zł\n4 x 5szt. 14,49 zł\n8 x 5szt. 26,99 zł


W Polsce 20-letnia konstytucja "nadaje się do kosza", a w Wielkiej Brytanii głosowanie nad brexitem wstrzymane na podstawie precedensu z 1604 roku\nGorące tematy Państwo Zagranica dołącz do dyskusji (117) 19.03.2019\nWedług narracji politycznej w Polsce konstytucja sprzed 20 lat jest przestarzała i nadaje się jedynie do kosza. Tak samo nie jesteśmy zdziwieni, kiedy nowelizuje się ustawy uchwalone kilka miesięcy wcześniej. Tymczasem w Wielkiej Brytanii wstrzymano kolejne głosowanie nad brexitem na podstawie precedensu z 1604 roku.\nOglądanie tego, jak brytyjska premier Theresa May wije się, próbując znaleźć wyjście z twarzą w trudnej przecież sytuacji jest z jednej strony bardzo przykre, a z drugiej bardzo zabawne. Jedno jest w tej sprawie pewne – pani premier nie dostała łatwego zadania. Nieważne, jakie by miała inne osiągnięcia w swojej kadencji, na zawsze pozostanie rozliczona i oceniona tylko i wyłącznie na podstawie tego, w jaki sposób zrealizuje brexit.\nSzczerze mówiąc, to nie śledzę na bieżąco kolejnych propozycji, które brytyjska premier przedstawia w tamtejszym parlamencie. Tak samo, jak kolejnych głosowań nad kolejnymi projektami umowy w sprawie brexitu. Niemniej jednak jestem sobie w stanie wyobrazić presję jaka spoczywa na Theresie May. Nie wiem też, czy to akt desperacji, czy zmęczenie tematem, a może wyraz politycznej bezczelności. Wychodzi jednak na to, że premier May skierowała wniosek do parlamentu o ponowne głosowanie nad umową brexitową. Problem polega na tym, że to w zasadzie identyczna umowa, jaka w ubiegłym tygodniu została kategorycznie odrzucona przez parlament. Taki pomysł nie spodobał się deputowanym.\nBrexit – głosowanie niemożliwe bo „nie pozwala na to precedens z 1604 roku”\nSpiker Izby Gmin, brytyjski odpowiednik naszego Marszałka Sejmu poinstruował panią premier, że dopóki w przedstawionej przez nią umowie nie wprowadzi zmian lub poprawek, tak może zapomnieć o kolejnym głosowaniu. Jako podparcie swojego stanowiska przywołał… precedens z 1604 roku. Precedens starszy niż spisek prochowy, który w 1605 roku przeprowadził Guy Fawkes.\nNie sposób odmówić mu racji. W końcu przedstawiona propozycja została już wcześniej stanowczo odrzucona, więc kolejne głosowanie nad takim samym brzmieniem umowy nie ma najmniejszego sensu. Dlatego kolejne głosowanie wymaga tego, aby projekt umowy zasadniczo różnił się od tego, co już zostało przegłosowane.\nPrzysłuchując się tej wypowiedzi z perspektywy mieszkańca nadwiślańskiego kraju, nie sposób nie złapać się za głowę. Można z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że gdyby podobna sytuacja miała miejsce w Polsce, nasi posłowie głosowaliby nad projektem tak długo, aż w końcu zostałby przegłosowany tak, jak sobie tego życzy przedstawiciel rządu. Nie wspominając o tym, że zdaniem polityków, nasza 20-letnia konstytucja nadaje się, jeżeli nie całkowicie do wyrzucenia, to przynajmniej do gruntownej rewizji. Tymczasem w Wielkiej Brytanii głosowanie nad fundamentalną przecież sprawą brexitu powoduje powoływanie się na precedensy prawne sprzed 400 lat.\nTagi:: brexit , Brexit opóźniony , common law , głosowanie nad brexitem , Izba Gmin , parlament , precedent , skutki brexitu , wielka brytania


Praktyczny uchwyt na telefon lub tablet podczas długich podróży Więcej\nProducent: MISURAKod produktu: P21HB01Wysyłka i płatność\nDzięki dwóm regulowanym częściom ramienia uchwytu z gwintem mocującym i złączem obrotowym 360 °, można łatwo dostosować uchwyt zarówno dla małych, jak i dużych pasażerów.\nWłóż uchwyt pomiędzy zagłówki i otwórz listwę dystansową.\nOtwory boczne umożliwiają podłączenie zasilania podczas pracy.\nW pełni obrotowy przegub 360 °\nObróć swój telefon lub tablet do dowolnej pozycji - obrotowe złącze pozwala na obrót o 360 °.\nWybierz kolor, który będzie dokładnie pasował do wnętrza Twojego samochodu. Produkt dostępny jest w trzech kolorach (czarnym, czerwono-czarnym i białym).