Strona główna›Żegnaj Windows Media Center. Witajcie nowe aplikacje dla Windows 10\nWindows 10 oznacza koniec aplikacji Windows Media Center. Producent poinformował, że w najnowszym systemie nie znajdziemy już w ogóle tej aplikacji, zostanie ona zastąpiona przez inne programy w interfejsie modern dostępne w sklepie zintegrowanym w systemie. Właśnie zaprezentowano ich wersje poglądowe.\nTakie działanie nikogo nie powinno dziwić. Windows Media Center zadebiutował wraz z systemem Windows XP, później był nieco udoskonalany. Jak sama nazwa wskazuje, aplikacja umożliwia zamienienie komputera w domowe centrum rozrywki. Dzięki niej możliwe jest sterowanie komputerem za pomocą pilota (co wykorzystywali niektórzy producenci w swoich urządzeniach jak np. HP w laptopach serii Pavilion), odtwarzanie muzyki i filmów, a także audycji internetowych. To jednak nie wszystko, bo dzięki WMC możliwe jest sterowanie tunerem satelitarnym i odtwarzanie telewizji naziemnej, a nawet nagrywanie programów w nich emitowanych i zapisywanie na dysku. W Windows 10 z tego wszystkiego już nie skorzystamy, choć trzeba przyznać, że swoiste „preludium” tej decyzji mogliśmy zaobserwować już dwa lata temu.\nMicrosoft zamierzał zabić WMC już dawno temu, bo wycofał pakiet z systemu Windows 8. Użytkownicy mogą z niego skorzystać dopiero po zakupie paczki Windows 8.1 Media Center Pack (aktualna cena to 45 zł), ale dotyczy to jedynie posiadaczy systemu w wersji Pro. Osoby, które korzystają z podstawowej wersji Windows 8/8.1 musiały kupić pakiet Pro Pack, który jest droższy. Już to wyraźnie pokazuje, że firmie nie zależało na tym, aby wiele osób skorzystało z Windows Media Center – grono odbiorców znacznie ograniczono, wprowadzając konieczność przejścia do wersji Pro, która użytkownikom domowym wcale nie musi być potrzebna. Teraz, zamiast jednego centrum sterowania korzystać będziemy mogli z osobnych aplikacji Muzyka i Wideo, które w nowych wersjach poglądowych trafiły do sklepu dla Windows 10.\nNowych programów jak na razie nie można oceniać, są to wersje testowe i wiele się może zmienić do premiery systemu, a nawet po niej. Najważniejsze, że obie aplikacje są dostępne za darmo, korzystają ze zmodyfikowanego interfejsu Modern i umożliwiają synchronizację z OneDrive, oraz Xbox Music. Warto dodać, że Muzyka obsługuje stacje radiowe, a Wideo umożliwia odtwarzanie plików Matroska (MKV). Docelowo obie aplikacje pozwolą na kupowanie muzyki i filmów w sklepie Windows, będzie to więc odpowiedź Microsoftu na takie usługi jak Spotify, Deezer czy Filmy Play od Google. Nie wiadomo, czy aplikacja do odtwarzania filmów pozwoli na używanie tunerów, a także nagrywanie audycji – w świecie subskrypcji to wątpliwe, acz jest za wcześnie, aby wydawać jednoznaczny wyrok.\nObie aplikacje znajdziecie już w sklepie Microsoftu, są dostępne jedynie dla Windows 10. Przypominamy, że zarówno nowy system, jak i zaprezentowane programy są dostępne w wersjach testowych i mogą powodować problemy. Producent na swoich stronach informuje o niektórych z nich.\nWindows Media Center jeszcze żyje: pakiet da się zainstalować na Windows 10\nNowe reklamy w Windows 10: aplikacje strumieniowane wewnątrz aplikacji\nWindows 10 dla uciekinierów z Siódemki. Część druga: aplikacje UWP\n10AppsManager pomoże usunąć aplikacje wbudowane w Windows 10\nOdchudzamy Windows 10: jak usunąć zbędne systemowe aplikacje?\nWindows 10 Mobile: aktualizacja zepsuła aplikacje wykorzystujące GPS


Home Aktualności Działacze Solidarności złożyli kwiaty i znicze w Brzesku i Bochni w rocznicę stanu wojennego\nDziałacze Solidarności złożyli kwiaty i znicze w Brzesku i Bochni w rocznicę stanu wojennego\nBRZESKO, BOCHNIA. W 40 rocznicę wprowadzenia stanu wojennego przy tablicy Solidarności w Brzesku wspólnie wiązankę złożyli i zapalili znicz przedstawiciele komisji międzyzakładowych z Solidarności i Solidarności 80 z CANPACKU. W Bochni natomiast w bazylice odbyła się najpierw msza święta, a następnie złożono wieńce i zapalono znicze pod symbolicznym pomnikiem przy bazylice. Kwiaty od Solidarności złożyli m.in. przewodnicząca brzesko-bocheńskiej Solidarności Agnieszka Morawiec wraz z przedstawicielami bocheńskiej “S” oraz Czesław Kwaśniak, przedstawiciel Solidarności z Brzeska.\nShare the post "Działacze Solidarności złożyli kwiaty i znicze w Brzesku i Bochni w rocznicę stanu wojennego"\nBochniabrzeskorocznica stanu wojennego


Ile powinno być godzin zajęć praktycznych w szkole?\nAutor Wątek: Ile powinno być godzin zajęć praktycznych w szkole? (Przeczytany 5339 razy)\n« dnia: 2005-06-06, 15:00:58 »\nKobietki kochane czy któraś z Was wie ile godzin zajęć praktycznych powinno być w szkole, zeby dawała ona prawo wykonywania zawodu? I czy jest jakiś podział na godziny wypracowane w pracowni szkolnej i poza szkołą? Pytam bo gdzieś mi ostatnio coś na ten temat mignęło przed oczyma ale nie bardzo pamiętam co to było. Jeśli istnieją jakieś dokumenty dotyczące tego tematu to napiszcie jakie. z góry wielkie dzięki.\n« Odpowiedź #1 dnia: 2005-06-06, 16:41:32 »\nPolicealne Studium Kosmetyczne - pracownia kosmetyczna\n75 godzin / 1 semestr\n75 godzin / 2 semestr\n80 godzin / 3 semestr\n85 godzin / 4 semestr\n( 30 godzin praktyk w gabinecie kosmetycznym)\nSzkoła Wyższa - pracownia kosmetyczna\n120 godzin / 1 semestr\n120 godzin / 2 semestr\n120 godzin / 3 semestr\n120 godzin / 4 semestr\n120 godzin / 5 semestr\n120 godzin / 6 semestr\n( 2 tygodnie praktyk / 1 semestr; 4 tygodnie / 2 semestr; 2 tygodnie / 3 semestr; 4 tygodnie / 4 semestr; 3 tygodnie / 5 semestr)\n« Odpowiedź #2 dnia: 2005-06-06, 19:31:28 »\nMing shu, ale Ty chyba piszesz o studium zaocznym???\nJesli chodzi o moja skzole:\nI semestr - 210 godzin\nII semestr - 180\nIII semestr - 210\nIV semestr 180\n« Odpowiedź #3 dnia: 2005-06-06, 19:56:22 »\nNapisałam o minimalnej ilosci godzin wymaganej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej , taka ilość godzin znajduje się w pogramie nauczania dla policealnego studium kosmetycznego.\n« Odpowiedź #4 dnia: 2005-06-07, 09:27:08 »\nDzięki wielkie dziewczyny. Pytam bo walczymy na kursie o dodatkowe godziny praktyczne (chcemy by to było ok 180 godzin). Oni nam zapewniają 120 godz. w swoich gabinetach, ale któraś z dziewczyn słyszała, że musi być 300 zeby móc wykonywać zawód. Co prawda nie uważam, żeby kurs dawał wystarczające przygotowanie do takiej pracy (dlatego zapisałam się do szkoły od września), ale są osoby, które już wcześniej pracowały w gabinetach i mówią, że potrzebny im tylko papier. No cóz nie moja rzecz oceniać ich umiejętności, kiedy sama widzę swoje braki. W każdym razie wielkie dzięki.\nMing_Shu czy wiesz może gdzie w necie mogę znaleźć wymogi ministerialne?\n« Odpowiedź #5 dnia: 2005-06-07, 09:31:36 »\nProgram nauczania nie jest dostępny w internecie, dostaje go każda placówka dydaktyczna z rozpoczęciem działalności.\n« Odpowiedź #6 dnia: 2005-06-07, 09:49:57 »\nAha, no nic i tak dziękuję. Chyba poszukam w kuratorium. "Zatrudniłam" już do tego naszego prawnika z firmy\n« Odpowiedź #7 dnia: 2005-06-07, 12:23:02 »\n« Odpowiedź #8 dnia: 2005-06-07, 12:32:33 »\nMartuch możesz sobie wejść na stronę Ministerstwa Edukacji Narodowej http://www.men.waw.pl/menis_pl/glowna/glowna.php\nTam powinny być jakieś informacje na temat szkół kosmetycznych, a jeśli byłoby zbyt ogólnie, to można zapytać za pomocą poczty elektronicznej, powinni udzielić odpowiedzi.\nJa też sobie poczytam info na tej stronie, jak znajde troche czasu.\nWiem, że tam na pewno jest coś o szkołach kosmetycznych, tylko nie wiem co dokładnie.\n« Odpowiedź #9 dnia: 2005-06-07, 13:16:45 »\nNo tam już byłam i nic nie znalazłam. Może źle szukałam Ale mam nadzieję, że mi prawnik coś znajdzie. Sam mi ofiarował pomoc to moze się postara Swoją drogą zastanawiam się jak to z tymi kursami jest. Niby nie wiele, a jednak znam i takie "kosmetyczki" które pracują bez żadnego przygotowania od wielu lat. Ale pewnie kiedyś nie było takich wymagań, wielu osobom nawet dzisiaj ten, jakby nie było, odpowiedzialny zawód kojarzy się tylko z panią od maseczki i szminek (taką opinię gdzieś w autobusie słyszałam).\nNic to, mam nadzieję, że jednak wywalczymy te godziny. A ja i tak będę sie uczyć dalej.\n« Odpowiedź #10 dnia: 2005-06-14, 17:48:52 »\nMartuch jak sie już coś dowiesz to napisz sama jestem ciekawa jak to jest.\nA faktycznie na stonie "men" nic konkretnego nie ma.\n« Odpowiedź #11 dnia: 2005-06-15, 09:44:56 »\nJak do tej pory nic mi się nie udało dowiedzieć. Prawnik czasu nie miał a w necie ciężkocokolwiek znaleźć. Zastanawiam się nawet czy nie zadzwonić do kuratotium albo do MENiS Ciekawe czy by mi udzielili takich informacji.\n« Odpowiedź #12 dnia: 2006-01-20, 20:47:49 »\nja mialam na 1 semestrze 180 godzin\n« Odpowiedź #13 dnia: 2006-01-20, 20:52:28 »\nJa mam tyle co napisała Ming_shu\n« Odpowiedź #14 dnia: 2006-01-20, 21:00:26 »\na co jesli np. ja zajecia praktyczne zaczełam dopiero na II roku??? co wy na to? studia licencjackie (dzienne) Mam 8h tygodniowo


Książki Moni: maja 2017\nAutor: Monika o 11:50 7 komentarzy:\nAutor: Monika o 09:00 4 komentarze:\nAutor: Monika o 12:13 4 komentarze:\nAutor: Monika o 01:33 2 komentarze:\nAutor: Monika o 06:02 4 komentarze:\nAutor: Monika o 13:24 5 komentarzy:\nAutor: Monika o 12:52 1 komentarz:\nAkcja jest szybka, a wszechwiedzący narrator pozwala czytelnikowi śledzić wydarzenia, również te niezwiązane z głównymi bohaterami. Język jest prosty, ale momentami uroczo dziwny. Poznajemy pragnienia i motywy bohaterów. A uwierzcie mi, każdy ma inne cele. Wątek miłosny jest wspaniały i nie mam tu na myśli relacji Blue i Ganseya. Z zapartym tchem i mocno bijącym serduchem śledziłam rozwój wypadków i miałam nadzieję, że te delikatne uczucia przetrwają!\nAutor: Monika o 01:39 2 komentarze:\nPodbite oko. Cudownie.\nRaven Stone przejrzała się dokładnie w lustrze, lekko dotykając palcami ciemniejącego siniaka. Auć. Jarzeniówka nad umywalką mrugała, przez co odbicie Raven migotało jak w końcówce starego filmu. Kurek zapiszczał w proteście, kiedy Raven zwilżyła kompres zimną wodą.\n– Wyglądasz jak siedmiolatka – powiedziała do swojego lustrzanego sobowtóra. Minęło dobre dziesięć lat, odkąd zdzierała kolana na boisku i zbierała guzy; dzisiejszy uraz uznała raczej za poniżający, nie bolesny. Spuściła na twarz kosmyk kręconych czarnych włosów, ale ten odskoczył, jakby nie chciał zasłonić tej ciemnej chmury, zbierającej się wokół jej lewego oka. Zastanowiła się, czy nie powinna ukryć się w swoim pokoju do czasu, aż siniak zblednie…\nNiemożliwe. Wszystkich uczniów oczekiwano na powitalnej kolacji i jej nieobecność zostałaby zauważona. Zresztą – wrzuciła kompres do umywalki – dlaczego miałaby dawać wrogom satysfakcję, że tak łatwo skłonili ją do ucieczki? Była zdecydowanie zbyt dumna, by na to pozwolić. A tchórzostwo nie było jedną z jej cech.\nRaven zdjęła strój do tenisa i przebrała się w szlafrok z froty. Brudną odzież wrzuciła do kosza na bieliznę przy drzwiach, zatrzaskując wieko. Trudno było dotrzymać danej sobie samej obietnicy, że będzie twarda; było łatwiej, kiedy miała kogoś przy boku. Ale drugie łóżko w pokoju stało puste – Raven nie zastała ani sterty nieuporządkowanych rzeczy, ani walizki, których się spodziewała. Co zatrzymywało Ginę? To była jedyna osoba, z którą Raven miałaby ochotę porozmawiać o tym, co się właśnie wydarzyło. Opadła na łóżko. Jakim cudem sytuacja mogła się tak zmienić w przeciągu zaledwie kilku godzin? Do chwili, w której podbito jej oko, życie szusowało naprzód całkiem gładko, prostą drogą po minionych latach pełnych wybojów. Szkoła Westron, pod rządami dyrektorki, pani Bain, bywała dziwna, przykładano tu czasem zbyt wielką wagę do zamożności rodziców, do obecności uczniów-celebrytów i prywatności. Ale będąc w jednej paczce z Giną, Raven potrafiła śmiać się z większości tych absurdów. Bez wahania powiedziałaby, że nikt w tej szkole nie życzył jej źle. Miejsce w szkole zawdzięczała dziadkowi, który tu pracował, ale uczniowie najwyraźniej nie mieli nic przeciwko temu, by wstąpiła w ich uprzywilejowane szeregi. Teraz wiedziała, że było inaczej.\nŚwiadomość tego przyszła znikąd, jak tornado, które porwało dom Doroty w opowieści o Czarnoksiężniku z Krainy Oz. Raven otworzyła drzwi do szatni i, jak w tej książce, wypadki popędziły po brukowanej żółto ścieżce wprost do dziwnego Szmaragdowego Grodu.\nPytanie Heddy wydało się, powiedzmy, normalne.\n– Hej, gdzie jest moja torba od Chloé?\nPozostałe obecne w szatni dziewczyny, które właśnie przebierały się przed zawodami tenisowymi, pobieżnie przejrzały swoje rzeczy. Raven nawet się nie pofatygowała: jej mała sportowa torba, powszechnie wyśmiewana reklamówka linii lotniczych, była zbyt mała, by pomieścić obszerną ciemnoszarą skórzaną torbę na ramię. Hedda obnosiła się z nią przez cały ranek, jak rybak, prezentujący obfity połów. Gładka, wypolerowana powierzchnia lśniła jak pstrąg w jej wymanikiurowanych dłoniach: tyle kieszeni, i nie uwierzycie, ile kosztowała! Hedda uważała, że kupiła ją po okazyjnej cenie, ale kwota na metce przewyższała miesięczną pensję dziadka Raven, który był szkolnym woźnym. Jak można było kupować coś tak bezsensownie drogiego?\n– Hej, Stone, mówię do ciebie.\nRaven poczuła mocne szarpnięcie za łokieć. Ponieważ wiązała sznurowadła w tenisówce, stojąc na jednej nodze, zachwiała się. Dlaczego Hedda nagle zaczęła się do niej zwracać po nazwisku?\n– Ej, uważaj! – Raven odzyskała równowagę, chwytając za drucianą siatkę, dzielącą szatnię na boksy, i skończyła wiązać but. – Prawie mnie przewróciłaś.\nChuda jak patyk, z głową zwieńczoną gęstą czupryną włosów w kolorze czerwonego wina, Hedda przypominała Raven setera irlandzkiego, bystrym nosem węszącego kolejne wyprzedaże; rowek w jej podbródku zdradzał zdecydowanie i nadawał jej twarzy charakteru. Hedda oparła ręce na biodrach.\n– Gdzie ją schowałaś?\n– Co? – Raven była zbyt zdziwiona, by uświadomić sobie, o co się ją oskarża. – Ja?\n– Tak, ty. Nie jestem głupia. Widziałam, że na nią patrzysz. Miałam w niej telefon, kosmetyki, pieniądze – wszystko noszę w tej torbie.\nRaven usiłowała zapanować nad sobą i zlekceważyć ból, towarzyszący bezpodstawnemu oskarżeniu. Miała tego dość w poprzedniej szkole, do której chodziła, zanim przyjechała do Wielkiej Brytanii. Postanowiła użyć racjonalnych argumentów.\n– Nic z nią nie zrobiłam. Gdzie ją ostatnio widziałaś?\n– Przy stole w czasie lunchu – nie udawaj, że nie wiesz.\nW szatni zapadła cisza, pozostałe dziewczyny przysłuchiwały się wymianie zdań. Rumieniec wstydu wypłynął na policzki Raven, mimo że wiedziała, iż jest niewinna. Wróciło do niej wspomnienie, jak wezwano ją do dyrektora w poprzedniej szkole. Zrobiło się jej niedobrze od tego wrażenia déjà vu.\n– Przepraszam: chcesz powiedzieć, że ją ukradłam?\nHedda pokiwała głową i spojrzała na Raven z góry, znad swojego długiego nosa.\n– Nie chcę powiedzieć – ja wiem, że ją wzięłaś.\nRaven oderwała myśli od przeszłości i skupiła się na swojej oskarżycielce. Co, u licha, stało się Heddzie? Nie było jej w szkole przez większą część minionego semestru, a wróciła jakby po transplantacji osobowości – z przylepnej, jękliwej i średnio irytującej dziewczyny stała się natarczywą, pierwszoligową jędzą. Raven nakazała sobie nie ustępować; już wcześniej stawiała czoło fałszywym oskarżeniom, a tym razem nie była już małą dziewczynką po traumie. Co takiego mogła jej zrobić Hedda? Pomachać w jej stronę czarodziejską różdżką z mascary?\n– Więc uważasz, że wzięłam twoją torbę? Na jakiej podstawie? Na tej, że po prostu na nią spojrzałam? Patrzenie nie oznacza kradzieży. – Raven zwróciła się do pozostałych dziewczyn, z nadzieją, że znajdzie kogoś, kto razem z nią potraktuje to oskarżenie jako absurdalne, ale ich miny były czujne albo ostrożnie neutralne. O matko. Dzięki, dziewczyny.\nWtedy przyjaciółka Heddy, Toni, przyłączyła się do oskarżeń:\n– Nie ma sensu twierdzić, że jesteś niewinna. Przez cały semestr ginęły różne rzeczy.\n– Nie mam z tym nic wspólnego. Mnie też skradziono to i owo.\nToni puściła jej słowa mimo uszu.\n– Wszystkie zauważyłyśmy, że znikają różne nasze drobiazgi, ale nie chciałyśmy… to znaczy domyślałyśmy się, że to ty, ale było nam cię żal, więc… – Toni machnęła ręką, jak gdyby chciała powiedzieć: tamto było w zeszłym semestrze, ale teraz to co innego.\n– Było wam mnie żal? – Raven wydała z siebie zduszony śmiech. Tego jednego nie chciała nigdy: czyjejkolwiek litości. Nie prosiła o to nawet w najtrudniejszych chwilach, po utracie rodziców.\nHedda stanęła z nią twarzą w twarz.\n– Ale moja nowiusieńka Chloé? Posunęłaś się o krok za daleko. Oddawaj torbę, Stone.\nŚmieszne. Raven odwróciła się plecami do Heddy.\n– I co niby robię z tymi skradzionymi rzeczami?\n– Twój dziadek ma nowy samochód – o ile można tak nazwać škodę.\nToni prychnęła. Raven poczuła falę gniewu: czepianie się jej to jedno, ale lepiej niech Hedda nie włącza w to dziadka, bo będzie źle!\n– Więc niby co? Kradnę bogatym i oddaję biednym? Jej, jak mogłam na to nie wpaść? – Ironia Raven nie przemówiła do Heddy, nieskłonnej do żartów.\n– Przestań zaprzeczać. Chcę moją torbę, i to natychmiast.\nZ nadzieją, że jeśli zignoruje tę infantylną tyradę, Hedda odpuści, Raven pokręciła głową i w poszukiwaniu gumki do włosów wsunęła palce do kieszeni dżinsów.\n– Nie lekceważ mnie! – Ze wściekłym okrzykiem Hedda mocno pchnęła Raven na drucianą siatkę, wprost na wieszak, który ugodził dziewczynę w kącik oka. Mimo że był obwieszony odzieżą, Raven zadzwoniło w głowie. Przysunęła dłoń do twarzy i szybko się odwróciła; istniała groźba, że jej gniewu nie da się teraz powstrzymać.\n– Słuchaj, Hedda, nie mam twojej głupiej torby! – Przyjęła pozycję obronną, której została kiedyś nauczona. Raven musiała być ostrożna; wiedziała, że dzięki szkoleniu z samoobrony, jakie przeszła wskutek nalegań ojca, jest w stanie wyrządzić sporą krzywdę. Przydawało się to, kiedy musiała odstraszać napastników w swojej dawnej szkole publicznej w Ameryce, ale domyślała się, że w elitarnym Westron ta umiejętność zostałaby potępiona, a ona sama mogłaby zyskać fatalną reputację.\n– Ależ. Tak. Masz. Ją! – Przy każdym kolejnym słowie Hedda pchała Raven w pierś, tak że plecy dziewczyny w końcu zderzyły się z siatką. Ktoś zachichotał nerwowo, podczas gdy jakieś dwie uczennice wyszły, by wezwać nauczycielkę wuefu.\nTego było już za wiele. Najwyższa pora, żeby Hedda dowiedziała się, że jest w tej szkole jedna dziewczyna, która nie pozwoli się nękać.\n– Mam dość twoich idiotycznych – pchnięcie – oskarżeń! – Raven popchnęła Heddę jeszcze raz, używając dokładnie takiej samej siły, jakiej ona użyła wobec niej.\nWtedy Hedda sięgnęła do jej włosów. Wielki błąd.\n– Zostaw mnie w spokoju! – Raven chwyciła nadgarstek Heddy i wykonując szybki obronny ruch, wykręciła i zgięła jej rękę. Ale to nie była równa walka: Toni złapała Raven za włosy z tyłu głowy i mocno pociągnęła, drapiąc jej szyję paznokciami. Raven odepchnęła Heddę i odparowała chwyt Toni, gwałtownie uderzając ją w łokieć, co sprawiło, że dziewczynie zdrętwiała cała ręka. Raven chwyciła rakietę tenisową i wymachiwała nią przed sobą, jak mieczem kendo, odsuwając obie napastniczki.\n– Dotknijcie mnie jeszcze raz, a pożałujecie.\nToni cofnęła się, potrząsając dłonią.\n– Zostaw ją, Hedda: ona mówi serio.\nAle Hedda nie zrezygnowała jeszcze ze swojej nieuzasadnionej zemsty. Po tym, jak uniemożliwiono jej bezpośredni atak, sięgnęła po własność Raven.\n– Myślisz, że możesz mnie okradać, co? – Wywróciła jej torbę do góry dnem, wyrzucając jej na głowę całą zawartość. Telefon Raven upadł na kafelki, gdzie roztrzaskał się na kawałki. – Proszę! Chrzań się, zdziro!\n– Co?! Nie! – Raven odrzuciła rakietę i upadła na kolana, żeby pozbierać odłamki, zanim ktoś je rozdepcze. Na pewno uda się go naprawić? Na pewno!\nNa koniec Hedda rzuciła w nią pustą torbą, której pasek smagnął Raven w policzek.\n– To cię oduczy złodziejstwa. Chcę moją torbę z powrotem.\nDrzwi raptownie otwarto.\n– Co się tu dzieje? – Pani Peel, nauczycielka wuefu, stała w wejściu ze skrzyżowanymi na piersi rękami.\nDziewczyny w szatni nagle stały się wszystkie bardzo zajęte, wyglądały jak uczestniczki flash mobu, które rozchodzą się w tłumie.\n– Raven upuściła telefon – powiedziała złośliwie Toni.\n– To nie w porządku! Wszystkie widziałyście, że to Hedda zrobiła! – zaprotestowała Raven. Nikt nie przemówił w jej obronie; odczuła to jak policzek, który jednak musiała przeboleć później, żeby nie dostrzegły, jak bardzo jej przykro. – Wyrzuciła moje rzeczy na ziemię, bo uważa, że ukradłam jej torbę.\n– Nie interesują mnie ani wasze torby, ani telefony. – Pani Peel założyła ręce. – Powiedziano mi, że doszło tu do bójki.\nHedda podała Toni rakietę.\n– Nic takiego. Raven narobiła trochę zamieszania. – Wywróciła oczami, dając do zrozumienia, że to nie pierwszy raz.\nPani Peel spojrzała na dziewczynę, która tuliła w rękach resztki swojego nieistniejącego już telefonu.\n– Setki razy ci mówiono, że szkoła nie bierze odpowiedzialności za prywatną własność. Przysięgam, że te telefony to istna plaga i byłoby nam wszystkim znacznie lepiej, gdyby ich tu zakazano. Pospieszcie się i wychodźcie z szatni.\nDziewczyny wyszły szybko, zostawiając Raven kipiącą z niemej wściekłości.\nNadzieje Raven na wsparcie sprzymierzeńca zostały pogrzebane, kiedy przyszła pora kolacji, a Giny nadal nie było. Oczywiście, przyjaciółka mogła wysłać jej esemesa wyjaśniającego to spóźnienie, ale skąd Raven miała o tym wiedzieć, skoro nie posiadała sprawnego telefonu? Włożyła wszystkie jego części do kosmetyczki i zapięła zamek, jak lekarz policyjny, zamykający ofiarę w czarnym worku. W jaki sposób mogłaby zdobyć nowy telefon? Dziadek dopiero co wpłacił zaliczkę na samochód, a budżet był napięty do granic możliwości z powodu comiesięcznych rat. Dziadek ostrzegł ją, że przez jakiś czas nie będą mieli wolnej kasy. Obiecał, że nauczy ją prowadzić auto, by wiedziała, że kupił nowy samochód także dla jej korzyści – poprzedni uznał za zbyt nieprzewidywalny dla młodego kierowcy. Naprawdę, nie mogła pójść ze swoim problemem do dziadka. Włożyła zniszczony telefon do szuflady. Jej ubezpieczenie nie obejmowało przypadkowych uszkodzeń. Życie bez telefonu wydawało się prawie niemożliwe; teraz zostanie jeszcze bardziej zepchnięta na margines. Dziewczyny, które dały się odsunąć na krawędź kółek towarzyskich w Westron, wkrótce trafiały poza ich obręb; ta szkoła nie była miejscem przyjaznym dla outsiderów.\nOK. Raven będzie więc musiała znaleźć sposób, żeby zarobić pieniędze na naprawę telefonu, chyba że Hedda zmieni zdanie i weźmie odpowiedzialność za ten akt wandalizmu. Tak, jasne: jak gdyby to było możliwe. Raven zaklęła i kopnęła kosz na śmieci. To było okropnie nie w porządku! Zgłoszenie zajścia też nic by nie dało, bo dyrektorka nigdy nie brała strony stypendystów w sporach z tymi, którzy płacili czesne.\nOddchaj spokojnie, Stone. Raven zwiesiła głowę między rękami, oparłszy się o parapet w głębokiej wnęce okiennej.\nPtak – jej imiennik – zakrakał, trzepocząc bezładnie skrzydłami i podskakując wzdłuż blanków, wieńczących dach starego zamku, w którym mieściła się szkoła. Ptasi głos otarł się szorstko o jej uszy, dzięki czemu oderwała myśli od gniewnej burzy, która kotłowała się w jej sercu. Nic wielkiego. Poradzi sobie, jak zawsze. To było nic w porównaniu z utratą chorej na raka mamy i taty w Afganistanie.\nPrzykro nam z powodu twojej straty – tak mówili ludzie, jak gdyby rodzice gdzieś jej się zawieruszyli. Mówili to, oczywiście, dlatego że wszystkie słowa były niewystarczające, a do tych społeczeństwo przywykło. Były jednak takie chwile, w których chciała, żeby ktoś powiedział: Przykro mi, że twoi rodzice nie żyją. Żeby powiedział tak, jak było. Czyli okropnie. To nie była strata, tylko ogromna dziura wydrążona w środku niej. Mama umarła pierwsza. Po śmierci taty dawne życie Raven znikło i nastał niewymownie ponury okres przejściowy, w czasie którego przedstawiciele władzy grzebali w jej przyszłości. Dziadek znajdował się wówczas poza kadrem – w szpitalu w Anglii, po zawale – więc pracownik opieki społecznej, który zajmował się jej sprawą, umieścił ją na jakiś czas u przyjaciół jej rodziców, z wojska, nie zdając sobie sprawy, że są oni w trakcie burzliwego rozpadu małżeństwa. Nie było tam miejsca na uczucia dla pogrążonej w żałobie trzynastolatki, która stała się ofiarą ich piętnastoletniego syna-prześladowcy. Jimmy Bolton wyglądał niewinnie, jak uroczy chłopak z sąsiedztwa, ale pod miłą powierzchownością krył się nikczemny charakter. To wtedy nauczyła się szybko biegać i odparowywać ciosy, jeśli nie udało jej się poderwać w porę, żeby uciec. Dawno nabyta umiejętnośćsamoobrony stała się codziennym sposobem na przetrwanie. Nawet w ciągu dnia nie mogła odciąć się od Jimmy’ego, bo chodzili do jednej szkoły. Była ona całkowitym przeciwieństwem Westron – niedofinansowana, z przepracowanymi nauczycielami i uczniami pozbawionymi ambicji. To było miejsce, w którym człowiek się nie uczył, ale walczył o przeżycie. Kiedy dziadek Raven wrócił do zdrowia na tyle, by móc się starać o przejęcie nad nią opieki, dziewczyna uznała Westron za raj: trawniki, ogrody, piękny stary budynek – wyglądało to idealnie. Ale cóż, nawet w Raju był wąż, prawda?\nDość rozmyślań. Raven zrzuciła szlafrok i ubrała się w letnią sukienkę, kupioną przed Wielkanocą za piątaka w sklepie dobroczynnym Oxfamu, w miasteczku. Wygładziła ją, ciesząc się dotykiem miękkiej bawełny, powiewającej tuż nad jej kolanami. Miała wątpliwości, czy którakolwiek z jej koleżanek chodziła na takie wyprzedaże, jak ona. Jaskrawopomarańczowy kolor sukienki pasował do ciemnobrązowego odcienia jej skóry. Raven założyła sznurek zielonych i pomarańczowych koralików, kupionych w tym samym sklepie, tyle że w dziale rękodzieła, pochodzącego z uczciwego handlu. Oderwała metkę z informacją dotyczącą spółdzielni kobiecej w Bangladeszu, gdzie je wykonano, a jej myśli pomknęły drogą dokoła świata, ku gorącej budzie, tygodniami stojącej na brzegu wezbranej powodzią rzeki. Naprawdę, głupio było rozpaczać nad roztrzaskanym telefonem, kiedy pomyślało się o tamtejszym poziomie biedy. Raven, weź się w garść.\nNa zewnątrz rozległ się dzwonek, przypominający o kolacji. Wychodząc z pokoju, Raven niemal nadepnęła na kopertę, którą wsunięto w szparę pod jej drzwiami. Spodziewając się jakiejś ulotki dotyczącej zajęć w tym semestrze, rozdarła kopertę. Ze środka wypadło jej zdjęcie: twarz oszpecono jej markerem, z jej szyi sterczał sztylet i tryskała krew. Zupełnie nie śmieszne. Ze złością zgniotła zdjęcie i wyrzuciła je do łazienkowego kosza na śmieci, nie chcąc przechowywać czegoś takiego.\nZdjęcie sprawiło, że poczuła okropny smak w ustach i niepokój w żołądku. Gdzieś w głębi była ciągle tą przerażoną dziewczynką, która wraz z rodzicami straciła swoje fundamenty i tak ciężko pracowała nad tym, by ta jej strona nie była widoczna na zewnątrz. Dawna szkoła nauczyła ją, żeby nie okazywać słabości – słabość była jak krew w wodzie pełnej krążących wokół rekinów. Tylko dziadek znał jej prawdziwe oblicze, a i to był mocno podrasowany obraz, nie chciała go bowiem martwić. Dlaczego ktoś postanowił jej zrobić taką złośliwość? Mimo że nie spodziewała się ciepłego powitania na dole, chciała przebywać z innymi, żeby przepędzić wspomnienie rysunku z listu.\nMinęła ciężkie drzwi przeciwpożarowe na korytarzu i skierowała się wąskimi schodami w dół. Pokój, który dzieliła z Giną, znajdował się na górze, tam, gdzie kiedyś były pomieszczenia dla służby. Główny budynek szkoły miał trzy piętra, podzielone na skrzydło żeńskie i męskie: trzecie piętro na poddaszu, mające kształt litery U, mieściło internat, pierwsze i drugie przeznaczono na sale lekcyjne; natomiast elegancki parter o wysokich sufitach zaczął swój żywot jako średniowieczna rezydencja i rozrósł się w zamek w czasach Tudorów. Podsumowując, szkoła była domem dla trzech setek uczniów. Zamek Westron był tylko angielską filią elitarnego Związku Szkół Międzynarodowych. Gdyby policzyć pozostałe dwadzieścia pięć placówek na całym świecie oraz stowarzyszenia absolwentów, liczba uczniów Związku szła w dziesiątki tysięcy, które tworzyły potężną i silnie z sobą powiązaną elitę. Dziadek Raven był zachwycony, że ją tu przyjęto; uważał, że ukończenie tej szkoły ustawi ją na całe życie. Tylko spójrzcie, jak świetnie to szło.\nW głównym hallu rozległ się gong. Spóźniła się. Przyspieszyła kroku, mijając jedne drzwi po drugich, a one kołysały się za nią wahadłowym ruchem. Zeskoczyła z ostatnich kilku stopni na sekundę przed tym, jak drzwi do sali jadalnej zamknięto. Panowała zasada, że jeśli ktoś dotarł tam po czasie i nie miał dobrego usprawiedliwienia, musiał zrezygnować z kolacji. Na szczęście dziś wieczorem to dziadek pełnił wartę przy drzwiach. Na jej widok uniósł krzaczaste brwi, ale przytrzymał drzwi i wślizgnęła się do środka.\n– Dzięki – szepnęła.\nPoklepał ją po ramieniu i zniknął w swoim biurze nieopodal kuchni; wkrótce jeszcze jedne drzwi przeciwpożarowe skryły jego niedużą, przygarbioną sylwetkę. W starą architekturę zamkową brutalnie zaingerowano, by szkoła spełniała wymogi bezpieczeństwa: powstały wahadłowe drzwi i wyjścia ewakuacyjne.\nRaven żałowała, że dziadek nie został z nią i nie dotrzyma jej towarzystwa, ale jak zwykle unikał jedzenia posiłków z uczniami; mieszkający w szkole nauczyciele nie mieli takiej możliwości. Ich obecność była obowiązkowa.\nRaven wślizgnęła się do sali i zamknęła za sobą drzwi. Bez Giny przy boku czuła się bardzo widoczna. Tak jak przewidziała, przyszła jako ostatnia i większość miejsc była już zajęta. Wbrew temu, czego można by się spodziewać, nie była to sala jadalna w tradycyjnym stylu, z ciężkimi dębowymi stołami – ustawiono tu okrągłe stoliki, jak w restauracji; kiedy potrzebna była przestrzeń na inne zajęcia, można je było złożyć i przesunąć. Uczniowie w dziesięcioosobowych grupach mieli uczyć się sztuki konwersacji przy stole, nauczyciele zaś – rozsadzeni na strategicznych miejscach w całej sali – mieli zachęcać do przestrzegania dobrych manier i do inteligentnej rozmowy. Przynajmniej to obiecywał rodzicom program nauczania; w rzeczywistości stoły stanowiły ściśle strzeżone strefy wpływów, wyznaczały, kto jest z nami, a kto nie. Nauczyciele woleli siedzieć razem przy własnym stole i plotkować, zostawiszy uczniów samych sobie, by toczyli swoje towarzyskie pojedynki bez arbitrów.\nRaven omiotła salę wzrokiem. Chociaż stała w cieniu, jej późne wejście przyciągnęło uwagę dziewczyn. Kilka z nich spojrzało w jej stronę, po czym zaczęło szeptać między sobą. Mogła sobie wyobrazić, co mówią: Oto złodziejka. Zawsze wiedziałyśmy, że to ona.\nRaven zastanowiła się, która z nich zostawiła zdjęcie pod drzwiami. Okropnie było pomyśleć, że ktoś spędził popołudnie, namyślając się, jak by jej zepsuć humor. Stawiała na Heddę i jej paczkę, ale tak naprawdę, teraz, kiedy wiedziała, co dziewczyny o niej myślą – szkolna biedota – zaczęła wszędzie widzieć wrogów. Nikt nie stanął po jej stronie. Zawsze będzie to pamiętała.\nChłopcy, na szczęście, wyglądali na nieświadomych ukrytych prądów w sali. Kiedy złapała spojrzenie Adewale’a, miłego Nigeryjczyka z jej rocznika, odpowiedział szerokim uśmiechem i wrócił do rozmowy. Szkoda, że przy jego stoliku nie było wolnego miejsca.\nNie chcąc kolejnej kłótni, postanowiła nie siadać z żadnymi dziewczynami. Jej zwykłe miejsce nieopodal baru było zajęte, wsunęła się więc na wolne krzesło przy tym samym stoliku, całkiem z prawej strony. To było dobre stanowisko do obserwowania sali i miało tę zaletę, że nie rozpoznawała dwóch chłopaków, którzy już tu siedzieli, powinni więc być co najmniej obojętni na podskórne prądy.\n– Cześć. Jesteście nowi w Westron? – spytała pogodnie, udając, że nie martwi jej atmosfera panująca w jadalni. Dzięki dawnym doświadczeniom w paskudnej szkole, z daleka wyczuwała zagrożenie, a sytuacja tutaj w jakiś sposób subtelnie się zmieniła. Raven nie była już taka pewna, że jest bezpieczna. Może na tutejszych korytarzach nie musiała się obawiać starszych uczniów, handlujących narkotykami, ale w Westron po powrocie z przerwy wielkanocnej coś było… jak by to powiedzieć… nie tak. Warto będzie pomyśleć o tym później, ale póki co odwróciła się, żeby poświęcić uwagę nowym.\nChłopak o zmierzwionych włosach, siedzący po prawej, nie zwrócił na nią uwagi, wyraźnie pochłonięty rozwiązywaniem sudoku. Ekstremalnie trudny poziom. Świetnie. Usiadła obok megaświra – choć trzeba przyznać, że przystojnego. Z nadzieją na ratunek spojrzała na drugiego nieznajomego, siedzącego za chłopakiem od sudoku.\n– Cześć, jestem Raven.\nTym razem jej powitanie nie odbiło się jak od ściany.\n– Cześć. Ja jestem Joe Masters.\nJoe miał nie tylko uroczy, niski głos i akcent ze wschodniego wybrzeża Stanów, jak ona, ale też uśmiech, który był jak słońce, rozjaśniające jej ponury dzień. Włosy miał ogolone krótko przy skórze, a odcień skóry tylko o kilka tonów ciemniejszy niż ona. Końcowy efekt? Wspaniały.\n– Więc… ee… przyszedłeś właśnie do naszej szkoły?\n– Tak. Dziś jest nasz pierwszy dzień.\nNasz? Czy to oznaczało, że Joe przybył w dwupaku wraz z Sudoku?\n– O, świetnie. Mam nadzieję, że szybko się zadomowicie. To znaczy, trochę to dziwna chwila na zmianę szkoły, jest prawie koniec roku.\nJoe lekko stuknął palcami lewej dłoni o stół, jak pianista, ćwiczący grę w kluczu basowym.\n– Nie dało się inaczej. Zostaliśmy wydaleni z poprzedniej szkoły.\nRaven zastanowiła się, czy on żartuje; wydawał się tak wesoły, mówiąc o tym fakcie.\n– Ten tu profesorek wysadził laboratorium. Ja byłem tylko niewinnym widzem, wasza wysokość. – Oczy Joego śmiały się z jej miny.\n– Och, no dobra. Oczywiście, byłeś widzem. Na pewno.\nPoznała po minie, że podoba mu się jej ironia.\n– Zawsze zwalam winę na niego. Nigdy nawet nie próbuje się bronić. Prawda, Kieran? – Szturchnął przyjaciela.\n– Hmmm. – Chłopak wypełniał kratki łamigłówki z prędkością błyskawicy. Raven podejrzewała, że wpisuje przypadkowe cyfry, ale kiedy ukradkiem sprawdziła pierwszy rząd, nie znalazła żadnego błędu.\nPojawili się kelnerzy z pierwszym daniem; wiązało się to z niebezpiecznym manewrem, polegającym na przenoszeniu chochli z zupą nad głowami uczniów. Ponieważ większość roznoszących posiłki byli to kiepsko wyszkoleni lokalni mieszkańcy, starsi stażem uczniowie wiedzieli, kiedy należy się odchylić do tyłu. Sudoku nie uchylił się, ale strzepnął serwetkę, łapiąc w locie spadające krople zupy, przy czym ani na chwilę nie oderwał się od łamigłówki. Na Raven zrobiło to spore wrażenie.\n– Zawsze jest taki? – spytała.\nJoe uśmiechnął się pobłażliwie.\n– Trudno w to uwierzyć, ale owszem. – Pokruszył bułkę na drobne kawałki. – Myślisz, że cię nie zauważył, ale się mylisz.\n– To prawda. Hej, Key, skończ to i przywitaj się z tą miłą dziewczyną po lewej stronie.\n– Żałośnie łatwe. Nie wiem, czemu w ogóle się tym zajmuję. – Chłopak upuścił kartkę na podłogę między ich krzesłami.\n– Zajmujesz się tym, bo kiedy twój biedny umysł nie ma nad czym pracować, zaczyna z nudy zjadać własne komórki.\n– Hmm. To niezbyt naukowe wyjaśnienie, ale możesz mieć rację. – Sudoku usiadł prosto, przy czym okazało się, że jest wyjątkowo wysoki. Miał godną pozazdroszczenia czuprynę z kasztanowych loków i twarz anioła, której płaszczyzny były jakby przesadnie wystylizowane przez jakiegoś rzeźbiarza: „układ kostny: brytyjska arystokracja”. Raven przyszedł na myśl koń czystej krwi, płochliwy i pełen niespokojnej energii. Przy tych dwu reszta chłopaków z jej rocznika wyglądała zupełnie nijako. Przewidywała, że obaj albo staną się szalenie popularni w towarzystwie chłopaków, którzy chcieliby trzymać się z nimi, w nadziei, że natychmiast zyskają powodzenie u dziewczyn, albo – i to uznała za bardziej prawdopodobne – pozostali będą im tylko zazdrościli formy.\n– Skieruj więc swój gargantuiczny umysł na naszą towarzyszkę.\nPonieważ Kieran wydawał się godny dodatkowego wysiłku, Raven postanowiła mu pomóc, przedstawiając się jeszcze raz.\n– Cześć, jestem Raven. – Wyciągnęła rękę.\nChłopak rzucił na nią okiem, po czym sięgnął po łyżkę do zupy.\nOpuściła dłoń na kolana. Świetnie, bądź taki dalej, panie Arogancki. Najwyraźniej już ją umiejscowił wśród nadskakujących dziewczyn. To zabolało. Mocno.\n– Aha, rozumiem: przedstawiam się, a ty od razu wiesz wszystko, co można o mnie wiedzieć! Matko, nawet nie odpowiesz „cześć” ani o nic nie spytasz. Jasny gwint, musisz być niezwykle bystry!\nJoe zaśmiał się, słysząc jej sarkastyczny ton.\n– To jest Kieran Storm. I, wierz mi, wie o tobie wszystko: zna twój wzrost, wagę, historię życia. Pewnie nawet trafnie odgadł… hm… numer twojego buta – puścił do niej oko.\nTo się wydawało nieprawdopodobne. Ten chłopak jeszcze nawet nie skrzyżował z nią spojrzenia, nie mówiąc już o patrzeniu na jej stopy czy inne fragmenty.\n– Joe, chyba zaczynam mieć jasny obraz twojego przyjaciela. Metr dziewięćdziesiąt, może dziewięćdziesiąt pięć. Biały, Brytyjczyk. Zbyt inteligentny dla nas, zwykłych śmiertelników. Zdobywał elitarne wykształcenie w jednej z tych angielskich szkół, zwanych publicznymi, choć są prywatne: Eton, Harrow, coś w tym stylu – dopóki nie został wydalony – rozkoszowała się swomi ostatnimi słowami. Żałowała, że jej przy tym nie było.\nJoe był nadzwyczajnie ubawiony. Wmieszał śmietanę do swojej zupy pomidorowo-paprykowej.\n– No, mów dalej.\n– Musisz go ubierać.\n– Strzał w dziesiątkę! – zapiał Joe. – Oto ja: jego lokaj. Skąd wiedziałaś?\n– Nosisz garnitur od Ralpha Laurena…\n– Używany – wtrącił Joe.\n– …a twój przyjaciel ma taki sam…\n– Mam znajomości.\n– Ale jego koszula jest najprawdopodobniej wyciągnięta z szafy ojca albo młodszego brata – ma za krótkie rękawy. Wnioskuję, że włożył ją dziś rano, zanim tu przyjechaliście, i od tego czasu pilnie rozwiązywał sudoku, dopóki nie zmusiłeś go, żeby włożył jedyny porządny garnitur, jaki posiada. W przeciwieństwie do ciebie nie chciało mu się wkładać dobranej koszuli, a ty uznałeś, że nie warto staczać o to bojów. Jestem blisko?\n– Hej, Key, masz rywalkę. Ile punktów zdobyła?\nKieran po raz pierwszy podniósł wzrok na twarz Raven. Miał oczy w niesamowitym kolorze bladozielonych nefrytów; w swojej intensywności wyglądały jak oczy kosmity. Serce Raven wywinęło małego koziołka, kiedy uświadomiła sobie, że pociąg, jaki czuła do niego od samego początku, teraz wzmógł się dziesięciokrotnie. Ona jak ćma, on jak płomień. Skutek: osmalone skrzydła.\n– Nieźle – jego głos nie był oziębły, raczej cichy i odległy, jak gdyby nawiązywanie kontaktów z małymi Ziemianami, takimi jak ona, stanowiło dla niego wysiłek.\n– To wielka pochwała z ust tego człowieka. Gratulacje. – Joe potrząsnął jej dłonią nad talerzem Kierana, po czym ją puścił.\n– Dzięki. – Raven wzięła łyk zupy, próbując odzyskać wewnętrzną równowagę. – Więc w którym miejscu popełniłam błąd?\nKieran długimi palcami pokruszył kawałek chleba i rozrzucił okruchy na powierzchni swojej zupy. Strzelił w Raven kolejnym spojrzeniem, a następnie skupił się na talerzu.\n– To moja koszula. Wyrosłem z niej – powiedział.\n– Tak. On nigdy nie chodzi na zakupy odzieżowe. Będzie nosił jedną rzecz, dopóki się nie rozpadnie albo dopóki jej przed nim nie schowamy.\n– Kto to jest „my”? – spytała Raven.\nJoe przez chwilę wydawał się zakłopotany.\n– Chłopaki w naszej poprzedniej szkole. Tak, chłopaki.\n– Ale to ty sprawiłeś mu garnitur?\n– Dano mi go. Mamy wspólnego hojnego… – Kieran szukał właściwego słowa. – …ojca chrzestnego.\n– Nie pogardziłabym takim – powiedziała Raven, myśląc o swoim telefonie. – Czyli zasłużyłam tylko na „dobrze”. Sprawdźmy, co ty wiesz o mnie. – Intrygowało ją, co zdołał zauważyć, była bowiem przekonana, że jego radar nie zarejestrował jej wcześniej.\nKieran dokończył zupę, zanim odpowiedział.\n– No, dalej, to napięcie mnie wykańcza – ponagliła go.\n– Jak sobie życzysz – odsunął talerz i odchylił się w krześle, chcąc jej się przyjrzeć. Raven miała uczucie, że nigdy wcześniej nikt nie przyglądał jej się tak dokładnie. Zupełnie jakby był jakimś ludzkim rodzajem rezonansu magnetycznego, odsłaniającym jej kolejne warstwy.\n– Strzelaj. – Założyła ręce, nieco zmartwiona, że zachęciła go do tego wszystkiego.\n– Raven Stone. Siedemnaście lat. Wnuczka szkolnego woźnego, Roberta Batesa. Jesteś w tej szkole od trzech lat, co wyjaśnia, dlaczego używasz jednocześnie brytyjskich i amerykańskich idiomów. Rodzice nie żyją. Jedno z nich było oficerem armii amerykańskiej – najprawdopodobniej ojciec. Tak, tak, oczywiście, że ojciec, bo matka była Brytyjką. Idiota ze mnie! – Uderzył się dłonią w czoło. – Ojciec był Afroamerykaninem, dumnym z dziedzictwa walki o prawa obywatelskie, ale to jest tak oczywiste, że przepraszam, że w ogóle o tym wspominam.\nJoe pokręcił głową, ostrzegając ją, by pozwoliła Kieranowi kontynuować.\n– Masz metr sześćdziesiąt wzrostu i chciałabyś być wyższa. Rozmiar odzieży 36 – albo amerykański mniej więcej 6, chociaż przeliczenie nie jest dokładne. Nie masz za wiele pieniędzy, robisz zakupy w Oxfamie, kupujesz towar pochodzący z uczciwego handlu, czytasz papierowe książki chętniej niż e-booki. Mam mówić dalej?\nBył dobry: musiała to przyznać, ale zirytowała ją ta jego spokojna analiza jej osoby i zwyczajów.\n– Skąd wiesz to wszystko? Byłeś w moim pokoju czy co?\n– Nie. Wszystko, co chcę wiedzieć, znajduje się tutaj.\n– Więc pewnie detektyw Storm zna też rozmiar mojego buta?\nUniósł brew, słysząc jej sarkastyczny ton.\n– 38. Jeśli chcesz, mogę też określić twoje pozostałe wymiary.\n– Nie, dzięki – odparła Raven szybko.\n– Pokłóciłaś się też z tamtą rudą dziewczyną… – Kieran potarł nos długim palcem wskazującym – …o jej niedorzecznie wielką torbę.\nRaven nie było do śmiechu.\n– Lepiej skończ, zanim wypowiesz wszystkie moje brzydkie sekrety.\n– O, nie jesteś typem dziewczyny, która ma brzydkie sekrety. Jesteś jak otwarta księga: zazwyczaj szczera, wolisz być bezpośrednia i rzeczowa niż subtelna i przebiegła, ale pod tym powierzchownym pokazem siły kryje się nieco nieśmiałości i kruchości, tak jak teraz, kiedy wolisz nie patrzeć mi w oczy.\nOczywiście Raven natychmiast poczuła przymus, by zmierzyć się z jego spojrzeniem. Od razu tego pożałowała, bo jego oczy zdawały się ją wciągać jak jakiś kosmiczny promień w Star Treku, który brał jej mały stateczek na hol swojego Enterprise’a.\nJoe położył dłoń na ustach Kierana.\n– Lepiej przestań, przyjacielu, zanim jej pięść wyląduje na twojej twarzy.\nRaven spuściła wzrok na okruchy rozrzucone po blacie stołu.\n– Skąd wiesz o kłótni… i o całej reszcie?\nKieran najwyraźniej nie rozumiał, że wprawił ją w zakłopotanie. Wygrzewał się w blasku własnych umiejętności.\n– To było łatwe – twój strój mówi sam za siebie: metka z tyłu sukienki odcięta, ale druga, ze składem tkaniny, została, więc to niedawny zakup z second handu. Koraliki z Bangladeszu. Łatwo zgadnąć, że kupiłaś je razem z sukienką, bo połączyłaś je w komplet, co sugeruje, że to raczej Oxfam, a nie miejscowy sklep dobroczynny. W mieście jest jeden Oxfam. Co do kłótni – odkąd weszłaś, tamte dziewczyny stale spoglądają w twoim kierunku; większość komentarzy była skierowana do rudej, która przez cały wieczór przyciska do siebie tę torbę, jak gdyby spodziewała się, że jej ją wyrwiesz.\nMiał rację: torba się znalazła. Cała ta awantura o coś, co nawet nie zostało skradzione!\n– Kretynka – nawet jej nie zgubiła!\n– Zostawiła ją w niewłaściwym miejscu – ciągnął Kieran. – Twój dziadek znalazł ją pod stołem, kiedy sprzątano po lunchu. Odniósł ją do sekretariatu i poprosił, żeby sekretarka poinformowała właścicielkę, by ją odebrała. Słyszałem, jak sekretarka woła tę rudą, kiedy przyszedłem dziś do szkoły.\nA więc dlatego w dalszym ciągu ją obwiniały. Teraz pewnie sądziły, że dziadek był wtajemniczony w jej złodziejskie sprawki i że krył ją, kiedy została przyłapana.\nUraza walczyła w niej z ciekawością i ciekawość zwyciężyła.\n– Skąd wiedziałeś, że się pokłóciłyśmy?\nKieran milczał, kiedy zabierano jego talerz i stawiano przed nim drugie danie, złożone z jagnięciny i młodych ziemniaczków.\n– Masz lekkie zadrapanie na szyi, co wskazuje na dziewczyńską bójkę – zrobił gest swoimi równo przyciętymi paznokciami – i niezłego siniaka pod lewym okiem. Właściwie, jak się teraz zastanawiam, czy one były dwie? Tak, dwie. Ty i dwie dziewczyny – i pewnie było to po lunchu, wnioskując z koloru siniaka.\nRaven z fascynacją patrzyła, jak Kieran z chirurgiczną precyzją kroi mięso na talerzu.\n– Twój telefon. Został zniszczony albo skradziony. – Uważnie gryzł jagnięcinę, jeden kawałek za drugim.\nRaven odłożyła widelec.\n– Jakim cudem o tym wiesz?\n– Ponieważ tamta dziewczyna machała w twoją stronę swoim iPhone’em. Ten gest wskazuje, że ona ma coś, czego ty nie masz.\n– Ojejku, nieźle – powiedziała Raven beznamiętnie. – Więc kim jesteś, nieślubnym synem Sherlocka Holmesa?\n– Niemożliwe. Holmes to fikcyjna postać, wzorowana na Josephie Bellu, wykładowcy medycyny z Edynburga, który jako pierwszy…\n– Dość, Kieran. Ona żartowała – powiedział łagodnie Joe.\n– Dzięki, możesz przyhamować. – Raven zrezygnowała z posiłku. Jeśli jej zachowanie miało być obserwowane pod mikroskopem, wolałaby, żeby zajął się tym przyjaciel i to dyskretnie. – Miło było cię poznać, Joe.\nJoe złapał ją za rękaw.\n– Zanim odejdziesz, powiedz, miał rację co do walki o prawa obywatelskie?\nKieran prychnął i dolał sobie na talerz jeszcze jedną łyżeczkę sosu miętowego.\n– Bransoletka – mruknął Kieran.\nRaven obróciła srebrną bransoletkę, żeby Joe mógł odczytać inskrypcję: Miałem sen.\n– Niewątpliwie amerykańska robota z lat 60., odnosząca się do przemówienia Martina Luthera Kinga; data sugeruje, że to rodzinna pamiątka.\nTo był ostatni prezent, jaki Raven dostała od taty, zanim wysłano go z kraju prosto na drogę, przy której leżała bomba. Dziewczyna obronnym ruchem zasłoniła bransoletkę.\n– Ładna – przyznał Joe.\nKieran przełknął kęs, pokaz własnego intelektu wzmógł jego apetyt.\n– Tak naprawdę to tylko srebrna blaszka, w istocie niewiele warta.\n– W istocie dla mnie jest warta więcej niż wszystko. – Raven odwróciła się do niego plecami i wyszła z sali.\n– Och, świetna robota. – Joe z ironią zaklaskał w dłonie. – Tylko tak dalej.\nKieran w dalszym ciągu przetwarzał wstrząs, jaki poczuł, kiedy po raz pierwszy zobaczył Raven – jak bokser po nokaucie, który upada, ale jeszcze nie legł płasko na deskach. Żeby odzyskać równowagę umysłu, skupił się na katalogowaniu otaczających go szczegółów.\nKelner zaczął zbierać talerze. U prawej ręki miał długie paznokcie, u lewej krótkie – a więc w wolnym czasie bywał gitarzystą.\n– Key, słuchasz mnie?\n– He? – Kieran odprowadził Raven wzrokiem, odnotowując, że jest dość zgrabna. Zastanowił się, jak by to było – dotknąć jej włosów – oczywiście dla celów naukowych. Wypił trochę wody i odchylił się w krześle, ponieważ właśnie postawiono przed nim deser. Przekopał szarlotkę – do zrobienia ciasta użyto oleju roślinnego i margaryny, nie masła.\nJoe go szturchnął.\n– Czasami ubolewam nad tobą.\n– Dlaczego? Co znowu zrobiłem?\nStół wyprodukowany w Szwecji. Sztućce z Sheffield. Talerz nie ze srebra, tak samo jak tamta bransoletka.\n– Wkurzyłeś czy nie wkurzyłeś pierwszej istoty płci żeńskiej, z którą rozmawialiśmy od naszego przyjazdu?\nKieran zamrugał, usiłując pojąć, o co chodzi przyjacielowi. Można było o dowolnej porze dać mu do rozwiązania skomplikowane równania algebraiczne, ale matematyka międzyludzka nigdy nie dawała satysfakcjonujących wyników.\n– Poprosiła mnie, żebym powiedział, co o niej wiem, więc to zrobiłem.\nJoe dał mu kuksańca pięścią w żebra.\n– Czy ty nigdy nie redagujesz tego, co mówisz? Nie sprawdzasz, czy możesz kogoś obrazić?\nKieran potarł bolące miejsce w boku.\n– W zasadzie powiedziałeś tej dziewczynie, że korzysta z pomocy charytatywnej, jest skora do bitki i ubiera się w łachmany, a jej najcenniejsza własność to tandeta.\n– Ale to prawda. Nie rozumiem, dlaczego ludzie nie potrafią spojrzeć prawdzie w oczy. I nie powiedziałem tego w ten sposób.\nJoe odsunął swój pusty talerz i przyjął deser od kelnerki, obdarzając ją bystrym komplementem, który wywołał u niej uśmiech. Znów skierował uwagę na przyjaciela.\n– Słuchaj, jest prawda i prawda. Niektóre rzeczy można mówić wprost – „rany, fajną masz kieckę” albo „ale z ciebie ślicznotka”. Inne rzeczy zostawia się dla siebie: „ale z ciebie biedota”, „o matko, jaka jesteś brzydka”. Kumasz?\nDrzwi sali jadalnej zamknęły się za Raven.\n– Nie była brzydka.\nJoe podparł podbródek na dłoni i westchnął.\n– Podaję teoretyczne przykłady. I, owszem, nie była. Powiedziałbym, że była ładniutka.\n– Nie po prostu ładniutka. Naprawdę… ładna. – Te słowa nie oddawały jej sprawiedliwości. Kieran nigdy wcześniej nie poczuł wobec nikogo takiego natychmiastowego przyciągania.\n– Szkoda, że już cię nienawidzi – zakpił Joe. – Za to mnie polubiła.\nW Kieranie zapłonęła irytacja. Jego przyjaciel był wysoko wykwalifikowanym flirciarzem.\n– Joe, zostawisz Raven Stone.\n– Hej, zaznaczamy swoje terytorium? – Joe przyglądał mu się z rozbawieniem. – Zaczniesz się teraz uderzać pięściami w klatę?\n– Nie bądź idiotą. – Kieran strzepnął serwetkę Joemu w twarz, a ten się uchylił, tak że jej rąbek minął się o milimetr z jego nosem. Wiedział, że dla lepszego efektu Kieran potrafiłby zrobić to samo z biczem. Można by się spodziewać, że Joe nawet nie drgnie – przez całe lato był partnerem Kierana na zajęciach z umiejętności cyrkowych.\n– Więc o co chodzi? Ty, samotniczy Kieran Storm, najbardziej tajemniczy wśród nas, chłopców z Yody, w końcu raczyłeś dostrzec jakąś dziewczynę i uznajesz ją za swoją? – Joe nabrał czubatą łyżeczkę lodów i cmoknął z uznaniem.\n– Nie robię tego. – Owszem, robił to. – Po prostu nie chcę, żebyś zawalił naszą misję z tego samego powodu co zwykle.\n– Działasz na nie swoim urokiem osobistym i dajesz im nadzieję. Zostawiasz za sobą szereg złamanych serc. Wiesz, że tak jest, bo nigdy nigdzie nie zostajemy na długo.\n– Nic nie poradzę na to, że działam na dziewczyny jak magnes.\n– Czekajcie chwilę, panie i panowie, czekajcie, aż wyjdę z cienia ego tego człowieka.\n– Moje ego to nic w porównaniu z twoim.\nKieran uśmiechnął się z zadowoleniem.\n– Ale wielkość mojego jest uzasadniona.\n– Powtarzaj to sobie. Przyjacielu, zmierzasz ku upadkowi. Pewnego dnia spotkasz kogoś, kto da ci nauczkę.\n– Nie dojdzie do tego. Nie nawiązujemy kontaktów na misji.\n– Zobaczymy. Przekonasz się, że nie możesz uniknąć wszystkiego, co przynosi ci życie. – Uśmiechnął się złowrogo do przyjaciela. Kieran wiedział, że Joe coś knuje. Rekruci z Young Detective Agency – czy też z Yody, jak sami się nazywali – przechodzili przez szkolenie razem, mieli więc świetne rozeznanie w swoich słabych i mocnych stronach. Było to konieczne, żeby, kiedy szli na akcję jako zespół, byli przygotowani. Kieran wiedział, że kiedy Joe jest zadowolony z siebie, należy stać się podejrzliwym.\n– Nic. Misja ponad wszystko. – Joe zgrywał niewiniątko – zbyt niewinne. – Jako przedstawiciel grupy A masz wykorzystać swój wybitny umysł do znalezienia ogniw łączących serię podejrzanych decyzji na skalę światową z tą bardzo niepozornie wyglądającą szkołą. Ja, jako grający w drużynie C – Joe udał uderzenie kijem baseballowym – mam nawiązywać bliskie i osobiste stosunki z naszymi źródłami informacji.\nKieran wolał nie myśleć o tym, jak Joe nawiązuje bliskie i osobiste stosunki z Raven Stone. Nie martwił się o to, jak Joe traktował inne uczennice, ale w Raven było coś, co przeniknęło przez jego pancerz. Być może chodziło o przeczucie, że nie jest tak silna, na jaką stara się wyglądać; zafascynowało go to połączenie twardej skorupki z delikatnym wnętrzem.\n– I to właśnie robisz?\n– Wątpisz we mnie? To mnie polecono się dowiedzieć, dlaczego rodzice niektórych uczniów nagle i w widowiskowy sposób zeszli z prostej i wąskiej ścieżki.\nCzłonkowie grupy C, Koty, jak nazywano agentów z umiejętnościami takimi, jakie posiadał Joe, dobierani byli ze względu na swoją zdolność wtapiania się między ludzi; w rezultacie, dzięki swoim uroczym sztuczkom, zawsze byli otoczeni dziewczynami i chłopakami. Z kolei członkom grupy A, do której należał Kieran, zwanym Sowami, dokuczano z powodu ich wysokiego IQ i niskich wyników w słodkiej gadce. Urok i intelekt – tak widziano te dwie grupy w YDA.\nKieran dziobał szarlotkę widelczykiem. Osobiście wolał pięć minut bezpośredniej rozmowy z dziewczyną, która mu się podobała, od godzinnej ekwilibrystyki słownej i pochlebstw, jakie stosował Joe – każdy z odrobiną rozsądku uważałby podobnie.\nAle czy Raven była rozsądna?\nOdłóżmy to na bok: chodziło o misję, nie o nieracjonalny instynkt, który w nim zapłonął. Nie ufał uczuciom. Dziewczyna była ostatnim, co chciałby znaleźć w Westron, ponieważ w pracy zakazane były poważne związki. Musiał się skupić na misji.\n– OK, jak się do tego zabierzemy? Czy teraz, kiedy już jesteśmy na miejscu, powinniśmy dopasować do sytuacji którąś z naszych strategii?\n– Chyba nie. Będziemy działać tak, jak nam kazał Isaac. Sprawdzę tych, których ojcowie czy matki są zamieszani w intrygę, zobaczę, czy uda mi się od nich dowiedzieć, co łączy ich rodziców – poza tym, że mają dzieci w tej samej szkole; ty dostaniesz się do bazy danych i sprawdzisz każdą wzmiankę o tym, że szkoła Westron świadomie uczestniczy w tej sprawie.\n– Ta ruda, która ma na pieńku z Raven – Hedda Lindberg…\n– Już zapamiętałeś listę obecności?\n– Jasne. To pierwsza rzecz, jaką zrobiłem po przyjeździe.\nJoe rzucił mu poirytowane spojrzenie.\n– Oczywiście. Co z nią?\n– Może dobrze byłoby zacząć od niej. Jej ojciec legalnie handlował kamieniami szlachetnymi i z dnia na dzień został przemytnikiem krwawych diamentów.\n– Interesujące. Dobrze, sprawdzę, czy ona coś wie.\n– Powodzenia. Wygląda na nieźle toksyczną.\n– Będę ostrożny. – Joe wstał. – Poradzisz sobie sam?\nKieran złożył serwetkę w precyzyjny kwadrat.\n– Ach tak, pan Wyspa świetnie sobie radzi we własnym towarzystwie. Zapomniałem. No, to do zobaczenia w pokoju.\n– Do tej pory dostanę mailem wstępne wyniki.\n– Świetnie. Nie zapomnij, że jutro będziemy musieli pójść na lekcje i w południe zameldować się Isaakowi.\nKieran już wypełniał jakieś testy na tablecie, połączony z bezprzewodową siecią Westron.\n– Jakby to było dla mnie coś trudnego.\n– Wiem, że jesteś doskonale wykształcony, jeśli chodzi o przedmioty ścisłe, dlatego zapisałem cię na teatr, malarstwo, angielski i zaawansowany kurs tańca.\n– Co takiego? Nie będę podskakiwał w trykotach!\n– Trzeba było nie dawać mi formularza do wypełnienia, nieprawdaż? – Joe przedramieniem sparował cios Kierana. – Daj spokój, będzie zabawa.\n– Dla kogo? – Kieran wyobraził sobie, jak rozgniata na twarzy Joego pucharek z deserem – bardzo kusząca wizja. Z drugiej strony, czy wszystkie te artystyczne przedmioty mogą być trudne? Z pewnością okażą się niczym w porównaniu z najwyższym poziomem matematyki, który zaliczył bez wysiłku. Wstał. – Zginiesz za to, Joe, i nikt nie znajdzie twojego ciała. Mam kilka całkowicie niewykrywalnych sposobów na pozbycie się nieboszczyka.\nJoe przez chwilę wydawał się zmartwiony, wiedząc, że to zapewne prawda.\n– Możesz potraktować to jako wyzwanie. Żaliłeś się, że wcześniej nie wystawiono cię na próbę.\n– Myślisz, że to będzie dla mnie próba? – Kieran uniósł brew. – Pomyśl jeszcze raz, przyjacielu, pomyśl jeszcze raz!\nRaven obserwowała uczniów wychodzących z jadalni; zajęła dogodny punkt obserwacyjny na kanapie dla gości przed sekretariatem i udawała, że czyta gazetę. Wcześniej zamierzała wrócić do swojego pokoju, ale z ciekawości wobec nowych chłopaków została jednak w hallu.\n– O matko, są bos-cy! – wykrzyknęła Mairi, dziewczyna z którą Raven chodziła na taniec; natura obdarzyła ją bujnymi kasztanowymi włosami i mnóstwem piegów. – Widziałaś ich?\n– Masz na myśli te dwa ciasteczka? Trudno ich nie zauważyć. Nie powiem więcej niż: wow! – Roześmiała się jej przyjaciółka, Liza. Jestem z tobą, siostrzyczko. – Właśnie przyjechali do Westron. Hedda mówi, że wyrzucono ich z poprzedniej szkoły.\nMairi uśmiechnęła się szeroko.\n– Tym lepiej. Uwielbiam niegrzecznych chłopców.\n– Ja też. Chętnie pomogłabym im się tu zadomowić, jeśli wiesz, co mam na myśli. – Liza poruszyła brwiami, wciąż chichocząc.\n– Raven już spróbowała.\n– Jest szybsza od nas wszystkich.\n– Ale chyba się sparzyła.\nOddalały się i ich głosy powoli cichły; nie zauważyły podsłuchującej ich Raven, ukrytej za plamiastą monsterą.\n– To znaczy, że mamy wolne pole, nie? A co myślisz o plotkach na jej temat? Są prawdziwe?\nRaven wolała nie dosłyszeć odpowiedzi, ale okropnie było wiedzieć, że nawet dziewczyny, które kiedyś uważała za dobre koleżanki, teraz kwestionują jej uczciwość. Nie musiała jednak długo nad tym rozmyślać, bo z jadalni wyszli dwaj nowi. Tak, pierwsze wrażenie jej nie myliło: obaj byli cudowni. Może na pierwszy rzut oka Joe wydawał się bardziej pociągający, ale coś w Kieranie sprawiało, że chciała znów na niego spojrzeć. I znów. Uniosła gazetę wyżej.\n– Więc jak? – pytał Joe. – Jak byś się pozbył dowodu?\n– To trudniejsze, niż ci się wydaje.\n– I powiedziałbym ci tylko wówczas, gdybym uznał, że powinieneś wiedzieć.\n– Na przykład wtedy, kiedy dotyczyłoby mnie to bezpośrednio?\n– Właśnie. Więc stąpaj uważnie, przyjacielu.\n– Chyba na to za późno. Lepiej sporządzę testament.\nDziwna rozmowa. Raven odłożyła gazetę i patrzyła, jak odchodzą. Widok był wspaniały. Zupełnie jak gdyby dwa wielkie koty skradały się przez dżunglę, przesuwając się płynnymi ruchami przez zarośla. OK, OK, Raven, skończ się na nich gapić. Kieran już w wystarczająco obraźliwy sposób okazał, że spojrzał na nią dwukrotnie tylko po to, żeby przeanalizować jej charakter i nawyki. Zamiast za nim wzdychać, lepiej będzie zastanowić się, jak stłumić plotki na swój temat. Zdarzenia z przeszłości sprawiły, że była nieśmiała wobec chłopaków; zwykle radziła sobie z pociągiem do nich przez podkręcanie ironii na maksimum. Najlepiej stworzyć dystans między sobą a Kieranem, żeby nie zawstydzić samej siebie. To nie powinno być zbyt trudne; nie umiała sobie wyobrazić, żeby mieli chodzić razem na jakieś lekcje. Kieran nie wyglądał na kogoś, kto chciałby studiować sztukę.\n– Jak już wiecie, większość waszych ocen cząstkowych będzie miała wpływ na końcową ocenę występu egzaminacyjnego i jego pisemnej interpretacji. – Pani Hollis, nauczycielka tańca, podniosła ręce do góry, kręcąc głową, by rozluźnić mięśnie karku.\nRaven nie mogła w to uwierzyć. Kieran chodził z nią na taniec. Spóźnił się i usiadł na podłodze obok niej, wyciągając przed siebie długie nogi, które skrzyżował w kostkach. Świadomie ignorował otaczające go szepty podekscytowanych dziewczyn i sprawiał wrażenie, że wolałby być w każdym innym miejscu niż to.\n– Egzaminy zbliżają się szybko, mamy nowego uczestnika naszego kursu, który musi się wdrożyć. Dziewczęta, oto Kieran Storm, który kształcił się w zakresie tańca w swojej poprzedniej szkole. Będziemy musieli przeorganizować nasze grupy. Kieran, jaki styl preferujesz? Balet, jazz czy taniec współczesny?\nCzy on naprawdę mruknął: Wolałbym wbijać sobie ostre przedmioty w gałki oczne? Raven rzuciła mu pytające spojrzenie. Co on tu, u licha, robił? Był najbardziej niechętnym adeptem tańca, jakiego zdarzyło jej się widzieć.\n– Kieran? – ponagliła pani Hollis.\n– Taniec współczesny.\n– OK, mamy dwie grupy współczesne. Liza, Mairi i Rachel oraz Gina i Raven. – Nauczycielka rozejrzała się po dwudziestu dziewczynach siedzących z przodu. – Raven, gdzie jest Gina?\n– Jeszcze nie wróciła. – Och, skuteczny unik. Nie wrzuci jej się Kierana na barki.\nPani Hollis zwróciła się do drugiej grupy:\n– Jak się kształtuje wasz układ? Czy będziecie w stanie przyjąć Kierana?\n– O tak, proszę pani – wyrwała się Mairi. – Będę szczęśliwa, mogąc go mieć… to znaczy, w naszej grupie. – Pozostała część klasy zachichotała, podczas gdy Mairi oblała się niespotykanym odcieniem czerwieni. Liza szepnęła: „ciasteczko”, tak żeby Mairi usłyszała, co zakłopotało ją jeszcze bardziej.\nNauczycielka zwróciła się do Raven. Nie, nie chcę, daj mi spokój!\n– Ale skoro Giny nie ma, może powinniśmy przydzielić Kierana tobie?\nKrystaliczne zielone oczy Kierana przywarły do jej oczu, wywołując to samo mrowienie wzdłuż kręgosłupa, jakie poczuła poprzedniego wieczoru.\nNie, nie: miała zachować dystans, a taki bieg zdarzeń sprawiłby, że jej postanowienie ległoby w gruzach.\n– Bez Giny trudno będzie wiedzieć, co z nim zrobić.\n– Ja dokładnie wiem, co bym z nim zrobiła – wyszeptała Liza.\nPani Hollis zganiła ją wzrokiem, po czym spojrzała na Raven.\n– Jesteś jedną z moich najbardziej doświadczonych tancerek; na pewno będziesz umiała się dostosować do tańca z chłopcem lepiej niż większość grupy.\nOczekiwania nauczycielki były jasne.\n– Chyba jakoś sobie poradzimy.\n– Dziękuję, Raven. A jeśli Gina z jakiegoś powodu miałaby nie wrócić, możesz po prostu przydzielić Kieranowi jej rolę.\n– To byłoby trudne, bo pracujemy nad motywem narodzin – miałyśmy być matką i dzieckiem; Gina miała być matką.\nKilka dziewczyn się zaśmiało. Kieran zmarszczył brwi i wpatrzył się w sufit.\nPani Hollis poruszyła palcami założonych rąk.\n– Cóż, niektóre z najlepszych tańców powstały w wyniku przymusowego i radykalnego przekształcenia naszych pierwotnych pomysłów.\n– Jak pani uważa. – Jakim cudem jej taktyka uników została tak szybko rozniesiona w pył?\nPonieważ kwestia została rozwiązana po jej myśli, pani Hollis klasnęła w ręce.\n– Dobrze, dziewczęta – i Kieran, oczywiście – rozgrzewka. Najpierw kark, potem kręcimy biodrami.\nKieran zajął miejsce z tyłu, tuż za Raven. Nie była z tego zadowolona; wyraźnie czuła, że on nie naśladuje ruchów nauczycielki, tylko jej, przez co zwykle niewinne ćwiczenia wydały się krępujące. Żałowała, że nie włożyła spodni dresowych zamiast trykotów i legginsów.\nPani Hollis dała znak do zakończenia rozgrzewki.\n– Dobrze, teraz ćwiczenia w parach. Zacznijcie od ćwiczeń na zaufanie. Przejdę po sali i przyjrzę się każdej grupie z osobna.\nRaven odwróciła się. Stał tuż za nią, z rękami opartymi na biodrach, z pewnym siebie uśmieszkiem; pan wszystkiego, co zaobserwował. Najwyraźniej nie był zdziwiony faktem, że jest jedynym chłopakiem w sali. Po raz pierwszy stali oko w oko i Raven uderzyło, jaki jest wysoki. Byli jak elf i hobbit – tak się czuła. Sięgnęła po swoją zwykłą opryskliwość, żeby zrównoważyć różnicę wzrostu.\n– No więc, Sudoku, jak chcesz się do tego zabrać?\nOdgarnął kosmyk włosów z twarzy.\n– Ćwiczenia na zaufanie – co to takiego?\n– Najwyraźniej nie, skoro cię o to pytam.\n– No wiesz, przewracanie się do tyłu z ufnością, że partner cię złapie. Tego rodzaju ćwiczenia.\n– Jaki jest ich cel? Ja już wiem, że cię złapię, a jeśli ty będziesz próbowała złapać mnie, oboje wylądujemy na podłodze.\n– OK, Sudoku, spróbujmy.\n– Ja nie przewracam się na ciebie.\n– Widzisz, nie ufasz mi.\nPochyliła się do przodu i szturchnęła go w pierś.\n– O to właśnie chodzi w tym ćwiczeniu. Przegrałeś.\nWyzwanie podziałało, zareagował.\n– Dobrze, złap mnie. – Zrobił obrót i rzucił się do tyłu. Bardzo się starała go złapać, ale grawitacja zwyciężyła i oboje upadli na ziemię, przy czym ona znalazła się pod nim.\n– O matko, następnym razem daj mi jakieś ostrzeżenie! – zirytowała się Raven, odpychając go. Starała się nie okazać, jak mocne to było wrażenie, dosłownie przylgnąć całym ciałem do jego pleców.\nOdchrząknął i usiadł.\n– Widzisz, jestem za wielki, nie utrzymasz mnie.\nRaven wytoczyła się spod niego i skoczyła na nogi.\n– Spróbujmy jeszcze raz, Asie, ale uprzedź mnie, jak należy.\nKieran nie odpowiedział, za to wlepił wzrok w jej włosy. Podniosła do nich ręce: jak zwykle zachowywały się niesfornie, falując w nieładzie wokół jej głowy.\n– Słuchasz mnie, Kieran?\n– Chyba nie. Czy masz do powiedzenia coś rozsądnego?\nAż ją korciło, żeby czymś w niego rzucić, ale nie miała nic pod ręką, więc tylko ciężko westchnęła.\n– Gina nigdy nie sprawiała takich kłopotów. Nie mogę się doczekać, kiedy wróci.\n– Może we dwie dałybyście radę mnie złapać – wstał. – Jak myślisz, kiedy się pojawi z powrotem? – Kieran gimnastykował ramiona.\n– Nie wiem. Już powinna tu być. Podobnie jak Johnny i Siobhan – nie ma ich od miesięcy… i jak Hedda w zeszłym semestrze, i… nie wiem, kilka innych osób.\nJej słowa natychmiast przykuły uwagę Kierana, jego uśmiech znikł.\n– Co to znaczy: podobnie jak Johnny i Siobhan?\nRaven wzruszyła ramionami, zdziwiona, dlaczego go to interesuje.\n– Wiesz, ludzie mówią, że wrócą, a potem strasznie długo ich nie ma – albo w ogóle nie wracają. Kiedy widziałam Ginę po raz ostatni, przed Wielkanocą, strasznie się cieszyła na ten semestr. Pewnie lot jej wypadł albo coś w tym rodzaju.\n– Może wysłała mi esemesa.\n– Ale twój telefon nie działa.\nZałożyła ręce na piersi, wspomnienie bójki nie było miłe.\n– Tak jak zauważyłeś wczoraj wieczorem.\nKieran sięgnął do swojej torby.\n– Chcesz się z nią skontaktować z mojego telefonu?\nTa propozycja zaskoczyła Raven. Jakby nie było, byli sobie obcy.\nRzuciwszy szybkie spojrzenie w stronę pani Hollis – była zajęta przy jednej z grup jazzowych – Raven wyszukała numer w swoim notesie i wklepała go w telefon. Kiedy wysłała esemesa, znacznie weselsza oddała aparat Kieranowi.\n– Dziękuję. Nie znoszę nie wiedzieć.\n– Dobrze, do czego doszliście? – Pani Hollis pojawiła się obok nich. Celowała w najściach znienacka, co pozwalało jej przyłapać próżniaków.\nKieran szybko schował telefon.\n– Właśnie omawiamy różne wstępne pomysły.\n– Lepiej niech wam to nie zajmie zbyt dużo czasu. Mamy tylko kilka tygodni na złożenie układu w całość.\n– Oczywiście, proszę pani, damy radę – zapewniła Raven.\n– Jak to zrobicie?\n– Chcemy opracować układ, bazując na kilku ćwiczeniach na zaufanie – powiedział gładko Kieran. – Myślę, że Raven jeszcze nie jest mnie pewna.\nRaven spojrzała na niego ze złością.\n– Naprawdę? Mogę jakoś pomóc? – Pani Hollis z oczekiwaniem spoglądała to na jedno, to na drugie z nich.\n– Ach nie – odparła słodko Raven, po czym rozłożyła ręce na boki i opadła prosto w ramiona Kierana, unosząc wysoko nogę z obciągniętą stopą. Musiała przyznać, że miał dobry refleks: złapał ją. Wykorzystała ten moment, żeby się odbić, po czym zrobiła piruet, kończąc z rękami półkolistym ruchem wskazującymi na niego. Uznała, że rachunki są wyrównane.\n– Wspaniale! – pochwaliła nauczycielka. – Widzę, że udział męskiego partnera pozwala ci wykorzystać jego siłę jako trampolinę dla twoich talentów gimnastycznych.\n– Co takiego? – Kieran zmarszczył brwi. Raven zrozumiała, że nie widział się w roli czyjejkolwiek trampoliny.\n– Od mężczyzny w tańcu oczekuje się, żeby prowadził, pomagał i wspierał partnerkę – pani Hollis poklepała Kierana po plecach. – Mam nadzieję, że wykorzystasz te swoje muskuły w dobrym celu. Tylko tak dalej.\nRaven (ang.) – kruk\nYoung Detective Agency (ang.), w skrócie YDA – Agencja Młodych Detektywów\nRecenzję "Wyklętej" znajdziecie TU!\nAutor: Monika o 01:42 Brak komentarzy:


Park Miniatur Zamków Jurajskich w Piasku 📌 - Polskie Szlaki\nPark Miniatur Zamków Jurajskich w Piasku\nDodano: 2016-09-16 , Zaktualizowano: 2020-01-28\nPark Miniatur Zamków Jurajskich to ciekawe miejsce, będące częścią Jurajskiego Grodu, który znajduje się w Piasku, przy głównej trasie nr 46, prowadzącej ze Złotego Potoku do jurajskiego Olsztyna. To fantastyczny obiekt rekreacji rodzinnej.\nPark Miniatur prezentuje makiety kilkanastu zamków z obszaru Jury Krakowsko-Częstochowskiej, które są przedstawione w skali 1:20 i wykute w kamieniu. Pomiędzy warowniami poustawiane zostały miniaturowe, słynne jurajskie ostańce czyli sterczące białe skały zbudowane z odpornych wapieni. Zobaczyć tu można m.in. Maczugę Herkulesa czy Bramę Twardowskiego.\nDo Parku Miniatur w Piasku prowadzą charakterystyczne wieże wartownicze, stanowiące idealny punkt widokowy. Jurajski Gród oferuje też inne atrakcje - przejażdżki bryczkami, zagrodę z ptactwem i kucykami, plac zabaw, restaurację i noclegi.\nPark Miniatur Zamków Jurajskich\nRestauracja Jurajski Gród\nul. Częstochowska 14, Piasek\nNajlepsze atrakcje w promieniu 20 km to:\nRezerwat Parkowe w Złotym Potoku\nZamek w Mirowie\nNajbliższe atrakcje od tego miejsca:\nAleja Klonów w Złotym Potoku\nStajnia Wiking w Złotym Potoku\nObelisk Jana Kiepury w Złotym Potoku\nPark Zabytkowy w Złotym Potoku\nDwór Krasińskich w Złotym Potoku


MAŁY OGRÓD LadnyDom -\nDla pasjonatów ogrodnictwa sprawa jest oczywista - to w ogrodzie, pośród świeżej zieleni i kwiatów, wypoczywa się najlepiej.\nUporządkowana przestrzeń sprawia, że maleńki ogródek przy szeregowcu nabiera wyrazu.\nWłaściciele małych przydomowych ogrodów często zastanawiają się, jak je zagospodarować, by wydawały się większe niż w rzeczywistości. To nie lada wyzwanie, lecz na szczęście są na to sposoby.\nMontaż lustra to świetny sposób na optyczne powiększenie ogrodowej przestrzeni.\nJakiego oświetlenia używać w małym ogrodzie\nUrządzając ogródek dla rodziny z dziećmi, warto pomyśleć o nim jak o placu zabaw. I nie znaczy to wcale, że trzeba zrezygnować z ulubionych roślin.


Numerologiczna 11 i 22 – Numerologia partnerska 22 i 11 - Dopasowanie 2022 Blog.Otylia.pl ⭐ Tarot onlineNumerologiczna 11 i 22 – Numerologia partnerska 22 i 11 - Dopasowanie\nNumerologiczna 11 i 22\nblog.otylia.pl » Numerologia partnerska » Numerologia 11 i 22\nNumerologia 11 i 22\nDopasowanie numerologiczne 22 i 11\nZwiązek 11 z 22\nHoroskop numerologiczny 22 + 11\nKobieta 11 i Mężczyzna 22\nKobieta 22 i Mężczyzna 11\nJedenastka i dwudziestka dwójka, to liczby mistrzowskie. Oznacza to, że za sobą mają już wiele wcieleń i są to osoby dojrzałe duchowo, inteligentne, rozważne, potrafiące wczuć się w problemy innych ludzi. 11 i 22 będą się nawzajem uzupełniać. W tym związku dwudziestka dwójka będzie bardziej odpowiedzialna.\nDwudziestka dwójka i jedenastka to bardzo dobre połączenie. Stateczna i opanowana dwudziestka dwójka, da jedenastce poczucie bezpieczeństwa. Natomiast jedenastka będzie oddanym i wiernym partnerem. 22 i 11 będą dbały o siebie i komunikowały bez problemów na każdej płaszczyźnie.\nNumerologiczny związek jedenastki z dwudziestką dwójką ma przed sobą dobrze rokującą przyszłość.Mimo różnic, te dwie osoby, będą doskonale się dogadywały. 11 i 22 połączy pokrewieństwo dusz, związek będzie udany.\nPerspektywy relacji uczuciowej dwudziestki dwójki i jedenastki mają przed sobą świetlaną przyszłość. Zrównoważona i uporządkowana dwudziestka dwójka zrozumie ułożoną i pełną powściągliwości jedenastkę.\nKobieta jedenastka jest pełna wewnętrznej charyzma, to osoba obok której nie sposób przejść obojętnie. Pani 11 prowadzi uduchowione życie, ma silny charakter, jest odważna i szlachetna. Mężczyzna dwudziestka dwójka jest energiczny, pełen zapału do działania, kocha pracę i działanie na rzecz innych osób. Pan 22 jest wytrwały, szczery, niesamowicie inteligentny.\nKobieta dwudziestka dwójka jest potrafi doskonale połączyć ze sobą sferę duchową ze sferą związaną z dobrami materialnymi. Pani 22 jest wierna i stała w uczuciach. Mężczyzna jedenastka jest emocjonalny, choć potrafi doskonale nad sobą panować. Pan 11 ma dość skomplikowany i zróżnicowany charakter. Nie łatwo go zdobyć, ceni sobie relacje w których pojawiają się romantyczne aspekty. Swoje serce odda osobie potrafiące okazać mu zainteresowanie.\nNumerologia 1 i 11\nNumerologia 1 i 22\nNumerologia 2 i 11\nNumerologia 2 i 22\nNumerologia 4 i 11\nNumerologia 4 i 22\nNumerologia 5 i 11\nNumerologia 5 i 22\nNumerologia 6 i 11\nNumerologia 6 i 22\nNumerologia 8 i 11\nNumerologia 8 i 22\nNumerologia 9 i 11\nNumerologia 9 i 22\nNumerologia 11 i 11\nNumerologia 22 i 22\n© and author 2008-2022 - Otylia Wrzos - Pisz na mój adres e-mail: wrozka@otylia.pl / opinie / polityka prywatności / cookies Numerologiczna 11 i 22 tarot online\nNumerologia 11 i 22 2022 rok - Wróżka - Tarot online - Wróżby z kart tarota - analizy numerologiczne - horoskopy tarot wróżba


Exim discovery - Smaki Malty i Gozo | Exim Tours\nExim Discovery - Smaki Malty i Gozo\n1 DZIEŃ Przelot na Maltę\nPrzelot na Maltę według obowiązującego na ten dzień rozkładu lotu. Transfer do hotelu i zakwaterowanie zgodnie z godzinami check-in’u. Czas wolny a wieczorem, wspólne spotkanie w celu bliższego poznania się i omówienia planu na najbliższe dni. Nocleg.\n2 DZIEŃ Południowa Malta ( 60 km)\nŚniadanie. Przyjazd do uroczej wioski MARSAXLOKK, gdzie można zobaczyć tradycyjne, trójkolorowe maltańskie łodzie o nazwie “luzzu”. Następnie udamy się w okolicę zatoki WIED-IZ-ZURRIEQ, gdzie dla chętnych będzie możliwość wypłynięcia małymi łódkami do jednych z najciekawszych systemów wodnych jaskiń na wyspie, o nazwie Blue Grotto (dodatkowo płatne: 10€/ os. ). Będąc na południu wyspy, nie możemy ominąć jednych z najstarszych na świecie, wolnostojących budowli wybudowanych przez człowieka - świątyń megalitycznych Hagar Qim i Mnajdra, wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Odwiedzimy również cudowną jaskinię Ghar Dalam. Powrót do hotelu na nocleg.\n3 DZIEŃ Valletta (50 km)\nŚniadanie. Przejazd do VALLETTY, stolicy Malty. Miasto, wpisane na listę UNESCO do dziś zachowało unikalny charakter, w którym dominuje architektura z okresu panowania zakonu kawalerów maltańskich. W trakcie spaceru po mieście zobaczymy z zewnątrz między innymi Pałac Wielkich Mistrzów, port z przepięknym widokiem na panoramę miasta, ogrody Baraccao oraz katedrę św. Jana, gdzie znajduje się dzieło Caravaggia „Ścięcie św. Jana Chrzciciela”. Po obiedzie (w cenie) udamy się do BIRGU, zwanego również VITTORIOSA. To jedno z najstarszych ufortyfikowanych miast na wyspie, będącym niegdyś bazą rycerzy Zakonu szpitalników Św. Jana. W trakcie spaceru wąskimi uliczkami miasta poznamy niezwykłą historię o wielkim oblężeniu Malty. Spacer zakończymy rejsem po porcie. Powrót do hotelu i nocleg.\n4 DZIEŃ Centralna Malta (40 km)\nPo śniadaniu udamy się na początku dnia w okolice klifów Dingli, które zachwycają swoją majestatycznością oraz wielkością. Kolejno odwiedzimy miasto RABAT, znane z rozległych katakumb, które będziemy mieli okazję zwiedzić. Z Rabatu, spacerem udamy się do sąsiedniej MDINY, dawnej stolicy wyspy. To ciche miasto (jak nazywają go maltańczycy) jest jednym z najlepszych średniowiecznych przykładów założeń miejskich z okresu Arabskiego panowania. Następnym punktem będzie SAN ANTON, gdzie obecnie mieszka prezydent kraju. Chociaż najciekawsze są tutejsze ogrody, założone w 1882 roku. Po obiedzie (w cenie) skierujemy się do MOSTY, aby odwiedzić neoklasycystyczną rotunda. Wewnątrz tego kościoła znajduje się replika niemieckiej bomby zrzuconej na nią w trakcie II wojny światowej. Na koniec dnia, odwidzimy lokalną winnice i poznamy tajniki produkcji tutejszego wina jak również będzie okazja do jego degustacji. Po długim i pełnym wrażeń dniu, udamy się do hotelu na nocleg.\n5 DZIEŃ Gozo (50 km)\nŚniadanie. Ten dzień zaczniemy od wykwaterowania z naszego dotychczasowego hotelu. Następnie wyruszymy w stronę drugiej co do wielkości wyspy z archipelagu wysp Maltańskich, czyli GOZO. Na wyspie zobaczymy panwie solne z czasów rzymskich, kościół TA PINU- jeden z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych w kraju oraz DWEJRE – miejsce inaczej zwane “trzech cudów natury “, Następnie udamy się do miasta VICTORIA – stolicy wyspy Gozo gdzie zwiedzimy tutejszą cytadelę oraz pospacerujemy po wciśniętej między klify zatoce XLENDI. Obiad zjemy w nieoczywistym miejscu, z którego rozciąga się pocztówkowy widok. Na koniec tego dnia pozostało już nam tylko dojechać do hotelu na wyspie Gozo i zakwaterować się. Nocleg.\n6 DZIEŃ – 7 DZIEŃ Czas wolny na Gozo\nTo czas na odpoczynek i własne, eksplorowanie wyspy Gozo. Dla chętnych możliwa wycieczka łódkami na pobliską Comino. To jedno z najpiękniejszych miejsc na Malcie ze słynną BLUE LAGOON, 8 dnia lot powrotny. Śniadanie, wykwaterowanie według zasad check-out`u hotelu. Transfer na lotnisko i powrót do kraju według obowiązującego na ten dzień rozkładu lotu.\nprzelot na trasie Warszawa/Malta/Warszawa\nbagaż podręczny 8 kg i bagaż rejestrowany 23 kg\nlunch w trakcie objazdu (za wyjątkiem 6 i 7 dnia )\nobowiązkowe ubezpieczenie (KL i NW, BAGAŻU, ubezpieczenia od chorób przewlekłych ERGO)\nprzewodnicy lokalni oraz bilety wstępu do zwiedzanych obiektów ok. 150 € / osobę\npodatek turystyczny w wysokości 0,5€ / dzień pobytu za osobę powyżej 18 roku życia jednak nie większy niż 5€ za cały pobyt za osobę. Opłata pobierana jest w hotelowej recepcji\nPowyższe opłaty płatne na miejscu u pilota wycieczki a podatek turystyczny w recepcji hotelu.\nnapoje do obiadów\nłodzie do Blue Grotto: 10 € / os\nwycieczka na Comino: 15 € / os\nUWAGA! Wycieczka objazdowa przeznaczona dla osób powyżej 9 roku życia. Program jest ramowy i kolejność zwiedzania może ulec zmianie. Uzależnione jest to od czasu przejazdów, godzin otwarcia oraz dostępności zwiedzanych obiektów. Ceny biletów wstępu mogą ulec zmianie.


Język korzyści w sprzedaży | Przykłady | Systell Contact Center SYSTELL\nZastanawialiście się, dlaczego pewne produkty kupujemy, mimo że nie są nam w ogóle potrzebne? Na podstawie obserwacji społecznej, wyraźnie widać, że chętniej kupujemy coś od kogoś, kogo lubimy. Podążając tym tokiem rozumowania, sprzedawcy wzbudzają w nas potrzebę zakupu. Na pewno, interesuje cię sposób, w jaki stworzyć ową chęć do zakupu. Dla wyjaśnienia tej kwestii, omówimy ważną technikę sprzedażową. Przez lata wykształciły się różne określenia tej metody. W dużej mierze jest ona używana w storytellingu, speech liftingu i content marketingu. My skupimy się na podstawach i opowiemy więcej na temat języka korzyści.\n✓ Czym jest język korzyści\n✓ Kiedy język korzyści przestaje działać, czyli gdzie popełniasz błąd\n✓ Praktyczne podejście do tematu języka korzyści\nJęzyk korzyści to słowa, zwroty, wyrażenia skierowane do klienta, ułatwiające prezentację produkt lub usługę. Ta metoda, opiera się na wydobyciu specyficznych cech i zalet produktu w połączeniu z podkreśleniem korzyści, jakie klient może dla siebie uzyskać, decydując się na korzystanie z Twojej propozycji – czyli na zakup. Język korzyści jest szeroko wykorzystywany w sprzedaży i reklamie. To, w jaki sposób sformułujesz hasło sprzedażowe, przyniesie niespodziewane odmienny efekt. Technika ta, ma za zadanie wywołać pożądane zachowania klienta.\nNa przykład, wyobraź sobie, że prowadzisz firmę szkoleniową. Masz do rozdysponowania budżet, który chcesz przeznaczyć na konkurs dla nowych klientów. Którego zwrotu użyjesz, aby przyciągnąć jak największą liczbę chętnych?\n1. Wygraj x zł na świetne szkolenie!\n2. Co godzinę losujemy zaproszenia na dowolne szkolenie!\nW którym przypadku klient ma większe szanse żeby wygrać? W obu takie same, jednak tutaj kluczowy jest sposób komunikacji. Mimo to, mamy wrażenie, że większe szanse są w w drugim przypadku, prawda? Jak widzisz, podany przykład, potwierdza definicję języka korzyści. Otóż język korzyści to technika perswazji, która skupia się na korzyściach odbiorcy.\nJęzyk korzyści – najczęściej popełniane błędy\nStosujesz język korzyści w kontaktach z klientami, jednak nie przynosi on pożądanego efekty? Sprawdź, gdzie popełniasz błąd!\n1. Unikaj ogólników. Żaden produkt nie jest dla wszystkich. Weź pod uwagę, że to co dla jednych klientów jest zaletą, inni mogą uznać za wadę. Aby wiedzieć więcej na temat swoich klientów, wykorzystaj do tego formularze www lub chat zintegrowany z Messengerem. Sprawdź jak zrobić przy użyciu systemu do obsługi klienta.\n2. Wzbudzaj pozytywne skojarzenia. Pamiętaj, język korzyści nie polega na wymienianiu cech lub funkcji produktu. W rozmowie z klientem, skup się na zobrazowaniu korzyści i wywołaniu emocji. Wspomnij znane mu sytuacje np. codzienną drogę do pracy, wakacje, urodziny kogoś bliskiego. W ten sposób, klient skupi uwagę na swojej potrzebie. Dodatkowo, łatwiej przypomni sobie twoje słowa, rozważając kupno.\n3. Miej indywidualne podejście do klienta. Każdy klient postrzega inaczej te same korzyści. To znaczy, że ten sam produkt może być doceniony za cenę, markę lub po prostu jest niezbędny. Na przykład wybór telefonu – jedni wybierają markę, inni patrzą na jego cenę a inni tylko ze względu na funkcjonalność. Poznaj motywację klienta do zakupu.\n,,Klienci lubią kupować, nie lubią gdy ktoś im coś sprzedaje”\nCecha, zaleta, korzyść w języku klienta\nW procesie sprzedaży wykorzystywany jest schemat Cecha – Zaleta – Korzyść. Punktem wyjścia jest wybrana cecha produktu, z której bezpośrednio wynika jego zaleta, a z tej z kolei – korzyść możliwa do osiągnięcia przez klienta.\nCechy i zalety opisują produkt lub usługę. Cecha określa właściwości fizyczne (wielkość, kolor, parametry techniczne, opakowanie, warunki sprzedaży itp.), natomiast zaleta właściwość funkcjonowania, czyli wskazanie, w jaki sposób produkt posiadający daną cechę może być użyteczny dla klienta.\nPrzyjrzymy się poniższym przykładom:\n„Kalendarze osobiste wydajemy w skórzanych okładkach [cecha], co sprawia, że są trwałe [zaleta].”\n„Nasze czasopismo współpracuje z prawnikami specjalizującymi się w prawie pracy [cecha], więc treść artykułów jest zgodna z aktualnym stanem prawnym [zaleta].”\n„Biuro Obsługi Klienta jest czynne również w weekendy [cecha], a zatem można się z nami skontaktować w dowolnym momencie [zaleta].”\nProdukt lub usługa mogą mieć wiele istotnych cech, a co za tym idzie – wiele zalet. Prezentując swoją ofertę wybierz te, które mogą być istotne z perspektywy konkretnego klienta, z którym prowadzisz rozmowę!\nKorzyść, czyli co z tego wynika?\nKorzyść to rezultat, jaki może osiągnąć klient, wynikający z cech i zalet, jakie zdecydowałeś się wybrać w trakcie prezentacji Twojej oferty.\nKorzystając ze schematu Cecha – Zaleta – Korzyść, wykorzystuj sformułowania, które podkreślą korzyści, np.\nAby język korzyści właściwie odegrał swoją rolę, to znaczy stał się pomostem komunikacyjnym między Tobą a Twoim klientem w procesie sprzedaży, korzyści powinny być odpowiedzią na rzeczywiste potrzeby klienta.Może to być potrzeba poczucia bezpieczeństwa, komfortu i wygody (użytkowania, kontaktu), jakości (produktu, obsługi), oszczędności (czasu, pieniędzy), potrzeba prestiżu… Poznaj je, zanim zaczniesz mówić o swojej ofercie!\n„Wszystkie kalendarze osobiste wydajemy w skórzanych okładkach [cecha], co sprawia, że są eleganckie [zaleta]. Dzięki temu ma Pan pewność, że Pana handlowcy będą prezentować się profesjonalnie na spotkaniach z klientami [korzyść].”\n„Nasze czasopismo współpracuje z prawnikami specjalizującymi się w prawie pracy [cecha], więc treść artykułów jest zgodna z aktualnym stanem prawnym [zaleta]. Gwarantuje to Panu, że korzystając z naszych wzorów pism i umów, działa Pan zgodnie z obowiązującymi przepisami [korzyść]”\n„Biuro Obsługi Klienta jest czynne również w weekendy [cecha], a zatem można się z nami skontaktować w dowolnym momencie [zaleta], co umożliwi płynność realizacji Pana zamówień [korzyść].”\nOgólnie rzecz biorąc, język korzyści jest podstawową techniką komunikacji w sprzedaży. Przeczytaj więcej o sprzedaży przez telefon: 4 sposoby na zwiększenie sprzedaży przez telefon.


Kompleksowe prowadzenie spraw | Prawo i Ty\nAdwokat wrocław w ramach takiej stałej obsługi oferuje na stałe prowadzenie spraw osoby prywatnej bądź też osoby, która prowadzi firmę i w ramach tego – wszystkie bieżące sprawy prawne są bez większego problemu i zwłoki załatwiane. Dlatego też ważne jest również coś, co nazywane jest rabatem od stałej obsługi. Rabat od stałej obsługi to nic innego jak rabat od tego, że obsługuje się firmę lub osobę indywidualną na co dzień.\nAdwokat wrocław uważa, że taki rabata należy się każdemu, by nie zrezygnował z usług miejsc jak kancelaria, w której pracuje adwokat wrocław. Adwokat wrocław ma wielu takich klientów, dla których oferuje i wykonuje obsługę stała, dla niego są to swego rodzaju etaty, które wykonuje dla konkretnych klientów i konkretne sprawy, które należy na bieżąco obsługiwać. Adwokat wrocław zawsze zachęca do podjęcia takich działać, bo to się opłaca..\nCzym jest kompleksowe prowadzenie spraw? Tu znajdziesz odpowiedź.


Strona 2 - żyj zdrowiej - starsze indeks tekstów - http://zyj-zdrowiej.krainadekoru.com.pl/\nDodane: 04:18 05. 09. 2020\nkardiolog cieszyn Leczenie kardiologiczneChoroby serca są coraz częstszą przyczyną problemów zdrowotnych wielu ludzi, z tego powodu kardiologia jest potrzebną dziedziną medycyny. Lekarz kardiolog zajmuje się przeprowadzaniem badań mięśnia sercowego, tętnic o zobacz pozostałą część\nDodane: 04:02 30. 08. 2020\nholter cieszyn Rodzaje badań układu krążeniaKardiolog jest lekarzem specjalistą, który zajmuje się głównie diagnozowaniem oraz leczeniem chorób serca. Przeprowadzane leczenie niejednokrotnie polega na przeprowadzeniu operacji. Lekarz zobacz resztę\nsklep orientalny Kosmetyki do pielęgnacji twarzyKażda kobieta marzy o tym, żeby jak najdłużej zachować młody wygląd cery. Odpowiednia pielęgnacja cery może przynieść wiele korzyści, ponieważ korzystanie z naturalnych kosmetyków pozwoli zregenerować oraz w pełen artykuł\nkosmetyki marokańskie Zastosowanie mydła arganowegoKosmetyki arganowe są znane na całym świecie za sprawą swoich właściwości odżywczych i nawilżających. Jednym z wielu kosmetyków arganowych jest mydło arganowe, którego stosowanie pozostawia skórę oczyszcz odkryj więcej\nkosmetyczne olejki różane Czarne mydło z MarokaCzarne mydło z Maroka jest jednym z wielu naturalnych kosmetyków stosowanych w różnych zabiegach pielęgnacyjnych. Czarne mydło składa się w całości ze składników pochodzenia natura czytaj dalej\nkardiolog cieszyn Zabiegi wykonywane przez kardiologaKardiolog jest lekarzem, który zajmuje się diagnostyką oraz leczeniem chorób serca. Gabinet kardiologiczny oferuje wykonywanie różnego rodzaju badań, które pomagają w diagnostyce problemów z mięśniem serco więcej informacji\nbadania holter ekg cieszyn Jak wygląda pierwsza wizyta u kardiologaZ usług kardiologa korzystają pacjenci mający problemy z sercem i układem krążenia w celach diagnostycznych lub kontrolnych. Pierwsza wizyta w gabinecie kardiologiczny zobacz wszystko\nkosmetyczne olejki różane Do czego używa się naturalnych olejków różanych Z pewnością jednymi z najbardziej powszechnie rozpoznawalnych olejków naturalnych są te różane. Sklepy internetowe z naturalnymi kosmetykami niemal zaws kliknij strone\nolejek makadamia Korzyści zdrowotne z używania olejków naturalnych Naturalne olejki słyną ze swoich właściwości kosmetycznych i pielęgnacyjnych, jednak niewiele osób zdaje sobie sprawę z ich zdrowotnych właściw czytaj\nkrem z olejkiem arganowym Do czego są wykorzystywane olejki naturalne Istnieje wiele rodzajów olejków naturalnych, które różnią się od siebie pewnymi właściwościami, co prowadzi do tego, że poszczególne olejki p wszystko\nperfumy arabskie w olejku Jak stosować olejki do pielęgnacji twarzy Naturalne olejki mogą być wykorzystywane na różne sposoby i do pielęgnowania różnych części ciała. Najczęściej zabiegi pielęgnacyjne z wykorzystaniem natural czytaj pełen artykuł\nsklep orientalny Sklepy oferują kosmetyki do pielęgnacji twarzyObecnie na rynku kosmetycznym niezwykle popularne i cenione stały się naturalne kosmetyki. Na szczególną uwagę zasługuje szeroka gama kosmetyków z Maroka, które kuszą swoimi niezwykłymi właści całość\nnaturalne kosmetyki orientalne Kosmetyki te zawierają często w swoimBardzo popularne w ostatnim czasie stały się naturalne kosmetyki. Przygotowane z naturalnych substancji, nie posiadają szkodliwych dla zdrowia parabenów, olejów mineralnych, glikolu polie dodatkowe info\nekologiczny olejek arganowy Hotelowe SPAWiele osób decyduje się na pobyt jedynie w takich hotelach, które posiadają SPA. Chcą one bowiem obok zwykłego pobytu w hotelu skorzystać z jakichś zab pełen artykuł\nkrem arganowy do twarzy Olejki wody kwiatowe hydrolaty masła mydłaCodzienna pielęgnacja to ważna część dbania o urodę. Wiele z nas zadaje sobie pytanie, jakich produktów i kosmetyków najlepiej i najbezpieczniej u czytaj dalej na tej stronie\nbadania holter ekg cieszyn EKGEKG a więc tzw. elektrokardiogram umożliwia nam wykonanie badania naszego serca. Badanie jest bardzo proste w przeprowadzeniu oraz nieinwazyjne dla pacjenta. Dzięki przeprowadzeniu takiej czynności będzie czytaj dalej na tej stronie\nolejek arganowy Umiejętnie wykorzystywana doskonale wygładza ciało iMarokańskie kosmetyki zdobywają coraz większą popularność na rynku. Ze względu na swoje niezwykłe właściwości, ale także na zapach o całość\nBadania Holter cieszyn Jeżeli chodzi o samo badanie EKGBadanie EKG nie jest skomplikowanym badaniem. Jest z reguły podstawowym zabiegiem, który wykonywany jest w diagnostyce chorób serca. Jest to nieodzowna czynność do rozpoznania choroby związanej z naszym zobacz\nnaturalny olejek arganowy Z powodzeniem wybierzemy olejki do skóryJak naturalnie pielęgnować i regenerować skórę? Dobrym rozwiązaniem są olejki kosmetyczne. Najlepsze olejki to te tłoczone na zimno, w wszystko tutaj\narganowy krem do twarzy Po spłukaniu mydła ciepłą wodą zauważymyUroda jest niezwykle ważna dla każdej kobiety. Świadczy o jej atrakcyjności, przekłada się na pewność siebie. O kobiecość można dbać na szereg różny zobacz wszystko\nkrem arganowy Zazwyczaj panie mają swoje metody któreKażda z pań chce pięknie wyglądać każdego dnia. Dlatego staramy się poświęcić odpowiednio dużo czasu na pielęgnacje swojej skóry, włosów i paznokci. Duże znacz spójrz na to\nkosmetyki orientalne Kosmetyki naturalne posiadają najdłuższą historię gdyNie od dziś wiadomo, że natura posiada największą moc. Tak jest w każdej dziedzinie bez wyjątku. I tak jest również w kosmetologii. Kosmetyki naturalne posiadają najdłuższą historię zobacz więcej\nkosmetyki arabskie sklep internetowy Naturalne kosmetykiObecnie wielu Marokańczyków co tydzień odwiedza lokalne hammamy, co czyni je istotną częścią ich stylu życia. Kultura kąpieli rozwija się w regionie Maghrebu dzięki korzyściom zdrowotnym, wellness i zobacz więcej\npsychoterapia Kraków Niektóre fobie także wymagają leczeniaJeżeli bowiem zdajemy sobie sprawę zŻycie coraz bardziej zaczyna nas wszystkich przerastać. Widzimy, że świat się zmienia i to na gorsze, czasami nie mogąc sobie z tym poradzić. Mamy coraz więcej doczytaj resztę\nterapia gestalt kraków Niektóre fobie także wymagają leczeniaJeżeli bowiem zdajemy sobie sprawę zŻycie coraz bardziej zaczyna nas wszystkich przerastać. Widzimy, że świat się zmienia i to na gorsze, czasami nie mogąc sobie z tym poradzić. Mamy coraz więce czytaj to\nwarsztaty rozwoju osobistego kraków A na czym dokładnie polega iTerapia grupowa nie jest nowym wynalazkiem, ale dopiero niedawno zaczęto stawiać ją na równi z terapią indywidualną. Niegdyś uważano, że działa ona gorzej zobacz\nWszystko co wiąże się z sercem.Dbaj o skórę z kosmetykami EKO - nowy trendRadzimy jak kupić kosmetyki orientalne lepiejModa na eko kosmetykiJak dostać kosmetyki - nowości w 2021O kosmykach z Maroko - kilka ciekawostekZnaleźć kardiologa? Dokładnie!Czy można znaleźć kardiologa w pracy?Wygórowana cena za małe ilości olejków zapachowych, ale czy warto?Czy można Kupić Kosmetyki rano?O psychologicznej pomocy w trudnych chwilachOto Jak kupić perfumy arabskie W 5 DniCzy warto znaleźć kardiologa? Koszty i cenyNaturalne dbanie o stan skóryPsycholog - kiedy może Ci pomóc?Szukam informacji jak dostać kosmetykiKomu opłaca sie dostać kosmetyki?Krótko i na temat: terapie u psychologaBardzo Dziwna Ale Skuteczna Metoda Aby Stosować naturalne kosmetykiFakty o kosmetykach naturalnychPsycholog-kiedy warto skorzystać z jego pomocy?Użycie kosmetycznych olejków12 Pomysłów Aby Stosować Ekologiczne KosmetykiFakty o kosmetykach naturalnychKiedy warto udać się do psychoterapeutyChciał Tylko znaleźć kardiologa. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Jakie kosmetyki warto kupić9 Wskazówek Aby Kupić krem arganowy3 Największych Mitów O Tym Jak Kupić Ekologiczne OlejekNatura dla kobiet