Odnaleźć swoje miejsce » Ravenheart » Pokatne.pl\nIlustracja: Gokhan Altintas\nKiedy zrozumiałam, że jestem nimfomanką? Właściwie, to chyba nigdy. To znaczy, oczywiście, ja doskonale zdaję sobie sprawę z tego, kim jestem – ale najpierw starałam się tę świadomość wyprzeć, a teraz to już nie ma znaczenia. Żadnego. Więc mogę chyba powiedzieć, że nigdy tego nie przerobiłam, jak mawiają psychologowie. Co najwyżej – zaakceptowałam. Tak jak się akceptuje mały biust, krzywe zęby czy wypadające włosy.\nBycie nimfomanką komuś, kogo to nie dotyczy, wydaje się świetną zabawą. Ot, masz duży popęd, zawsze ci się chce, a jeśli jeszcze na dodatek masz w miarę zgrabną figurę i niezłe cycki, to praktycznie możesz wieść szczęśliwe życie.\nNimfomania jest jak nałóg. Ciągła chęć robienia TEGO. Nie jest ważne, z kim. Nie jest ważne, jak. Nie jest ważne – gdzie. Byle tylko zaspokoić ciągłą, zwierzęcą chuć. Potem zwykle przychodzi opamiętanie. Pogarda dla siebie. I głucha, gorzka świadomość, że bez względu na wszystko zrobisz to znowu. I znowu. Że nie panujesz nad tym. Że w twoim ciele jest tak wielka potrzeba seksu, że nie ma miejsca na nic innego. Na miłość, na pracę, na uporządkowane i normalne życie.\nMasturbować zaczęłam się tak dawno, że nie pamiętam, kiedy był pierwszy raz. Być może byłam zbyt mała, żeby pamiętać. Mam takie przebłyski, że leżę w łóżeczku, w ciemności pokoju i nasłuchuję. Gdzieś tam, za ścianą, słyszę przytłumione głosy matki i ojca. A potem powoli wkładam ręce pod kołdrę – miałam taką śmieszną, korkową pościel z wielką, uśmiechniętą pandą – i zaczynam wykonywać te dziwne, śmieszne ruchy, które sprawiają mi taką ogromną przyjemność.\nRobiłam to przez całą szkołę podstawową. Coraz częściej. W domu, w szkole, w krzakach za boiskiem, na spacerze w lesie. Nie wiem, jakim cudem nikt tego nie zauważył. Zabawne, ale na samym początku nie kojarzyłam tego z seksem. To był po prostu rodzaj zabawy. Zwykła przyjemność – taka jak ze zjedzonego ciastka, tylko oparta na czymś innym. Dopiero gdy zaczęłam dorastać, a hormony oszalały już zupełnie, wszystko nabrało nowego sensu. Zrozumiałam, że to, co robię, to seks. Samotny, ale seks.\nO seksie uczyłam się ze szkolnych rozmów, z filmów i z Internetu. W domu nigdy na ten temat nie było żadnej dyskusji. W ogóle, mało się ze sobą rozmawiało. Nie było chęci, zaufania ani szczerości. Pomiędzy moimi rodzicami nigdy nie było nawet czułości. Raczej schemat merkantylny: coś za coś. Partnerstwo dla osiągnięcia celu i dla stworzenia wizerunku. Makiety dobrej rodziny, która z zewnątrz wygląda jak zdjęcie z żurnala, a tym, co jest w środku nikt się nie interesuje.\nOjciec był bogaty z domu. Jako jedynak przejął rodzinną firmę w całości i oczywiście miał na wyłączność wszystkie profity z tym związane. Ordynat – wyraziła się kiedyś o nim matka. Był wykształcony, przystojny, elegancki – idealna partia.\nMatka też pochodziła z dobrej rodziny. Lekarskiej. Zawsze opływała w luksusy. Prestiżowe studia, prestiżowe ciuchy, prestiżowe towarzystwo. Była piękną kobietą, z dużym potencjałem, który jednak uwielbiała marnować na przyjemności. Dziadek, ordynator wojewódzkiego szpitala, zapewniał ukochanej córeczce niewyczerpane źródło finansowania.\nW końcu jednak należało się ustatkować. Czyż nie tego oczekują towarzyskie elity? I tak oto, zeszli się razem: świetnie zapowiadający się przedsiębiorca z piękną ordynatorówną. Nic specjalnie nie zaiskrzyło – ale pasowali do siebie i to wystarczyło.\nGdyby żyli w średniowieczu byliby zapewne doskonałym małżeństwem, zaaranżowanym dla dobra dwóch zacnych familii, płodzącym dzieci i budującym chwałę skoligaconych rodów. Ale oni żyli w nowożytnej współczesności, więc ojciec miał swoją firmę i swoich znajomych, a matka żyła własnym życiem.\nOjciec pozwalał jej na to, bo wystarczyło mu, że nie musi się jej wstydzić w towarzystwie, że dobrze wygląda na charytatywnych balach i że dała mu dziecko. Mnie. Ale to dziecko nie było bynajmniej oczkiem w głowie kochającego tatusia. Stanowiło produkt, inwestycję, która zacznie być interesująca dopiero wtedy, gdy dorośnie. Przewijanie i opowiadanie bajek ojca nigdy nie interesowało. A matkę ciągnęło do kieliszka, do sklepów i do facetów, a nie do zajmowania się córką, której świadomość właśnie się kształtowała.\nByłam więc zupełnie sama z moim rozwijającym się ciałem i z moimi rosnącymi potrzebami. Hormony uderzały do głowy – ale nie było nikogo, kto pomógłby mi to wszystko zrozumieć, oswoić i opanować. A był to czas odkrywania własnych potrzeb. I własnych przyjemności. Wtedy podniecało mnie dosłownie wszystko – film, książka, sugestywny plakat na sklepowej wystawie, gra komputerowa, opowiadanie wygrzebane w sieci.\nZabawne było w tym wszystkim, że wcale nie wyglądałam i nie zachowywałam się prowokująco. Nie ubierałam się wyzywająco, nie miałam wizerunku buntowniczki. Wręcz przeciwnie – na zewnątrz można by mnie wziąć za zupełnie przeciętną uczennicę. Byłam szarą myszą, zamkniętą w swoim świecie, wycofaną i introwertyczną. Tymczasem w środku – aż kipiało. Gorzał ogień, którego nie byłam w stanie ugasić. A cokolwiek mu ofiarowałam, tylko podsycało pożar.\nDziewictwo straciłam na szkolnej dyskotece, z chłopakiem, którego nawet nie znałam. Był starszy – dużo starszy – ode mnie. Sam proces odbył się dość profesjonalnie i chyba dzięki temu nie stanowił nigdy traumy. Facet był doświadczony - wiedział co, jak i kiedy robić. Mojego Pierwszego nie spotkałam zresztą już nigdy. Zabawne, do dziś nie wiem, jak miał na imię. Choć, oczywiście, nie ma to żadnego znaczenia.\nPo tej dyskotece moje życie nabrało seksualnego tempa. Szukałam chłopaków i znajdowałam ich szybko. Dlaczego? Bo nigdy nie byłam zainteresowana jakimś tam „chodzeniem ze sobą”, za to chciałam się pieprzyć. Po prostu. Informacja o tym rozchodziła się błyskawicznie w gronie osób, które były tematem zainteresowane. A było ich sporo.\nW pierwszej klasie liceum zaliczyłam pierwszy trójkąt. Para chłopaków poznanych na jakimś plenerowym koncercie zaprosiła mnie do namiotu i nauczyła, jak obsługiwać dwóch facetów jednocześnie. Byliśmy tak pijani, że pamiętam z tego tylko niektóre sceny. Obrazy, zastygłe jak mucha w bursztynie. Fotografie, wypalone w mojej duszy. Ale właśnie wtedy poznałam smak spermy – dziwny, słony, początkowo odpychający, ale potem przyprawiający wręcz o uzależnienie.\nW czasie wakacji straciłam matkę. Rozbiła się na drzewie. Na jakiejś krętej, mazurskiej drodze, zapomnianej przez Boga i kartografów. Miała być wtedy na konferencji w Krakowie, ale Giżycko – a ściślej: kolejny kochanek – były ciekawsze. Ojciec bez zmrużenia oka przyjął fakt, że we wraku jego auta znaleziono żonę z zupełnie obcym facetem. I że moja matka nie miała na sobie majtek, za to w podróżnej torbie znajdowała się kolekcja dildo, wibratorów i najróżniejszych zabawek, wystarczająca do wyposażenia małego muzeum porno. Na pogrzebie mój ojciec uronił nawet kilka łez i wspominał z rozrzewnieniem, jaką to dobrą żoną i matką była nasza kochana zmarła. Cóż, hipokryzja zawsze była silna w tej rodzinie.\nW liceum rżnęłam się chyba ze wszystkimi. Zadziwiające, że mój ojciec nigdy tego nie zauważył. Przecież musiał spostrzec, że moja bielizna walająca się w łazience, często jest pokryta zaschniętą spermą. A może nie chciał tego widzieć?\nTo właśnie wtedy zorientowałam się, że zwykła masturbacja, a nawet „zwykły” seks przestają mi wystarczać. Jakby radość sprawiało mi nie tyle zaspokajanie się, co raczej przekraczanie kolejnych granic. Łamanie tabu. Odwiedzanie zakazanych rewirów.\nOglądałam porno i czytałam je. W połowie drugiej klasy miałam już za sobą utwory markiza de Sade’a. Chyba nikt nie rozumiał go tak dobrze, jak ja. Szukać, wciąż szukać. Większej podniety, większego zboczenia.\nInternet pomagał, podsuwając coraz to śmielsze sceny. Obciąganie Murzynowi. Seks dwóch dziewczyn. Anal. Seks w więzieniu. Twardy anal - taki bez zgody. Orgia. Seks z pijaną. Dogging. Upokorzenie. Bicie. Wszystko było nowe, wszystko fascynowało urokiem kolejnej, przekroczonej granicy.\nPodniecały mnie sceny gwałtów – pal sześć, czy udawanych, czy nie. Ileż to razy leżałam w łóżku, wlepiając oczy w ekran i brandzlując się do utraty tchu pod scenę grupowego seksu kilku obleśnych facetów z młodą laską. A jeśli ona do tego protestowała i opierała się, to wylatywałam w kosmos.\nGwałt. To było to. Wyobrażałam sobie, co wówczas myśli ta dziewczyna. Upokorzona, zmuszona, wykorzystana. Czująca do siebie pogardę i odrazę. Targana strachem. A przy tym sparaliżowana wszechogarniającym poczuciem braku jakiejkolwiek kontroli nad swoim losem. Zastanawiałam się, jak smakuje świadomość, że jest się tylko ciałem, przerzucanym między obcymi samcami, jak fant w jakiejś upiornej grze.\nWyobrażałam sobie doznawanie tego, że za chwilę kolejny samiec zajmie swoją kolejkę do pieprzenia. Uwielbiałam dochodzić w momencie, gdy gwałciciel spuszczał się w jej szparę. A potem śniłam o tym, powtarzając w umyśle każdy ruch. Budziłam się rano, podniecona, wkurwiona i nienasycona.\nPełna fascynacji oglądałam sceny seksu lolitek ze starymi, obleśnymi dziadami. Nawet to mnie podniecało. A potem przyszła kolej na incest. Miałam całą kolekcję filmów z matkami uprawiającymi seks z własnymi dziećmi płci obojga, a Rachel Steele była moją ulubioną gwiazdą. Przez długi czas wyobrażałam sobie, jakby to było mieć matkę, która wylizuje mi cipkę. Albo każe mi zaspokajać brata. Gdybym miała rodzeństwo, na pewno nie skończyłoby się to dobrze.\nKtoś, kto tego nie odczuł, nie jest w stanie mnie zrozumieć. Człowiek nie powinien chodzić cały czas podniecony. A ja po każdym rozładowaniu byłam wypalona i traciłam chęć na cokolwiek, gorzko świadoma, że jestem tylko niewolnikiem swojego własnego ciała.\nZdarzało mi się, że na widok kopulujących w bramie psów momentalnie robiłam się mokra. Najchętniej wówczas zadarłabym sukienkę, żeby się zaspokoić. A gdyby pies zaczął się do mnie dobierać, uległabym. Natychmiast. Tak, takie filmy też oglądałam. I też onanizowałam się do nich. Kiedyś śniło mi się, że zostałam porwana i występuję w jakimś podrzędnym i nielegalnym klubie, gdzie na scenie pieprzę się z psem, oglądana przez tłum spoconych facetów, którzy robią sobie dobrze. A może nawet nie był to sen, tylko na pół świadoma fantazja?\nW drugiej klasie liceum po raz pierwszy poszłam do klubu dla lesbijek i od razu wyrwałam tam jakąś dziewczynę. Była starsza ode mnie – studiowała już. Spodobała mi się od pierwszego spojrzenia: ostra, bezczelna i bez zahamowań. Tańczyłyśmy, całowałyśmy się i piłyśmy. Potem wzięła mnie do swojego mieszkania. Zostałam w nim na noc. Ojcu wysłałam tylko SMS, że jestem u koleżanki, z którą rano pójdę do szkoły. Nawet nie zapytał, u której.\nAnita była niezła w te klocki. I doskonale znała mapę kobiecego ciała, więc potrafiła naprawdę wystrzelić mnie w kosmos. Miałyśmy zbliżone temperamenty. Łączył nas seks, skłonność do jazdy po bandzie i ciągła potrzeba, żeby się pieprzyć. Zdarzało się nam wspólnie przyćpać. Trawka, czasem dopalacze. Jak było lepiej z kasą – była i kokaina. Kolejne tabu padło. Myślę, że właśnie wtedy zaczęło mnie coś z nią łączyć. Jakaś relacja, pierwsza w życiu. Nie, to nie była miłość – nie wiem, czy nimfomanka w ogóle jest do niej zdolna – raczej: poczucie zrozumienia. Byłyśmy jak dwie alkoholiczki, połączone mrocznym uzależnieniem. I każda z nas była dla tej drugiej chwilową ulgą.\nNie kochałam jej ani ona mnie, więc nie byłyśmy o siebie zazdrosne. Wiedziałam, że pieprzy się z innymi. Miała więcej czasu, bo studia traktowała lekko, a ja musiałam jednak chodzić do szkoły.\nZapytała mnie kiedyś, czy mam ochotę na trójkąt. Powiedziałam jej, że już próbowałam i że mi się podobało. Uśmiechnęła się tylko.\nTo się stało jakiś miesiąc później. Zaprosiła nieznanego mi starszego gościa. Ile mógł mieć lat? Pewnie z pięćdziesiąt, może więcej. Wyglądał starzej od mojego ojca. Miał siwe, tłuste włosy i wielki, nabrzmiały brzuch. Pieprzyłyśmy się na jego oczach, a on się onanizował. Tak po prostu. Rozparł się w fotelu, wyciągnął sobie kutasa ze spodni i śliniąc się obleśnie walił sobie konia. Nawet nie musiałam go dotknąć. Po wyjściu zostawił na stole zwitek banknotów. Zrozumiałam dopiero po chwili.\nNa początku coś się w mnie buntowało. Jak to? Mam być kurwą? A potem uświadomiłam sobie, że to bez znaczenia. Że odrzucenie tych pieniędzy byłoby głupotą. Forsę przehulałyśmy na imprezie. Gdzieś w środku, spodobało mi się, że jestem zwykłą, piętnastoletnią dziwką.\nSmakowałam swój upadek jak wódkę. Ostrą, palącą i niesmaczną – ale dającą czadu. Siedziałam potem na matematyce, patrząc na tablicę pokrytą sinusami, przy której uwijał się spocony nauczyciel i myślałam: „Pierdolę cię i całą tę szkołę, bo jestem dziwką i zarabiam więcej niż ty”.\nPoznanego u Anity faceta zobaczyłam znowu dwa tygodnie później. Sesyjka wyglądała podobnie – rżnęłam się z moją kochanką, a on patrzył i walił sobie konia. Film porno na żywo. I za konkretną kasę. Przy następnej wizycie zrobiłam mu dodatkowo laskę, pozwalając skończyć na twarzy. Odwdzięczył się premią. Nigdy w życiu nie miałam tyle własnej kasy. Potem Anita rzuciła studia, wyjechała do Niemiec, a ja zostałam sama – ale za to z pomysłem na życie.\nGdzieś pod koniec trzeciej klasy liceum zamieściłam pierwsze ogłoszenie na forum poleconym mi przez Anitę. Tak, zostałam pełnoprawną, pracującą dziwką. Nie, nie miałam żadnych oporów ani wyrzutów sumienia. Bzykałam się po hotelach z różnymi facetami, zaspokajałam głód moich demonów i jeszcze dostawałam za to pieniądze. To nieprawda, że wszystkie dziwki robią to mechanicznie i dla pieniędzy. Ja robiłam to dla siebie.\nOjca interesowało tylko to, czy ze szkoły przynoszę dobre oceny. Przynosiłam. Czasem jeszcze pytał, co robię po szkole i czy mam jakieś koleżanki. I dlaczego zawsze nocuję u nich, a nigdy nie zapraszam ich do siebie. Zastanawiałam się, czy kogoś sobie znalazł. I czy rżnie na boku jakąś dupę, której nie pokazuje w domu, bo nie chce płoszyć mnie widokiem przyszłej, drugiej mamą. Tak jakby mnie to obchodziło.\nWychodząc z domu, wyglądałam jak zwykła nastolatka – niewyróżniająca się bluzka i dżinsy, niedbale przerzucona przez ramię torba. Oczywiście, w torbie miałam wszystkie potrzebne utensylia – odpowiednie dla dziwki-lolitki.\nHotel, który wybrał mój klient, był dyskretny, ale miał niezły standard. Zresztą, ktoś, kto ma kilka stów na upojną noc z nastolatką musiał mieć środki na pokrycie kosztów związanych z namiętnym rendez-vous. Dojechałam na miejsce i pobrałam kartę pokoju. Dziewczyna w recepcji wydała mi ją bez zmrużenia oka. Chyba wiedziała, po co tu przyszłam. Zresztą, ile razy sama byłam świadkiem podobnych scen?\nJeśli facet ma kasę, nikt nigdy nie zainteresuje się, co robi z nastolatką w pokoju z małżeńskim łóżkiem. Walka z pedofilią? Wolne żarty. Widziałam już hotele, w których dziewczyny dużo młodsze ode mnie robiły maślane oczy do swoich „wujków” i „tatusiów”, by potem zniknąć w czarnej, dyskretnej dziurze pokoju. Każde duże miasto ma takie miejsca.\nMiałam jeszcze trochę czasu, więc wzięłam prysznic, z trudem powstrzymując się przed zrobieniem sobie dobrze. Chciałam jednak być bardziej naturalna w swoich reakcjach dla faceta, który miał się pojawić. Skropiłam się więc tylko perfumami i zrobiłam ostry, dziwkarski makijaż - taki, jakiego chciał. Potem założyłam na siebie białą, męską koszulę, która miała być tego wieczoru moim jedynym strojem. Wygolona cipka pulsowała niecierpliwie w oczekiwaniu na wypełnienie. Nalałam sobie drinka i rozsiadłam się w fotelu.\nWreszcie nadeszła chwila spotkania. SMS zawierał tylko zwięzłą informację: „Dojechałem. Będę za minutę”. Krótko i na temat. Podobało mi się to. Lubiłam rzeczowych facetów. Wiedzieli, czego chcą, jasno się określali i odpowiednio płacili.\nW końcu usłyszałam kroki na korytarzu i trzykrotne pukanie. Przywołałam na twarz uwodzicielski, na wpół niewinny uśmiech nastoletniej kurewki i odpięłam dwa guziki koszuli. Doskonale wiedziałam jak ją kusząco rozchylić.\nOtworzyłam drzwi. W tej samej chwili poczułam, jak u moich stóp rozwiera się otchłań. Zobaczyłam mojego ojca.\nKrew zastygła mi w żyłach. Serce chyba przestało na chwilę bić, a potem ruszyło nagle z kopyta, jak dziki koń spięty ostrogą. Staliśmy w tych cholernych drzwiach, patrząc na siebie z niedowierzaniem.\nWreszcie cofnęłam się o krok. Ojciec wszedł i zamknął za sobą drzwi.\n– Co ty tu robisz? – spytał, nie zdając sobie chyba sprawy z absurdalności swoich słów.\nUjrzałam niedowierzanie malujące się na twarzy ojca. A także szok i zgrozę, które rosły wraz ze zrozumieniem. Walczył ze sobą chwilę, nie wiedząc, co ma powiedzieć.\n– Moja córka… – wyszeptał w końcu z jakimś rozpaczliwym niedowierzaniem. – Moja własna córka… Kurwą…\n– Proszę, proszę… – powiedziałam, hardo patrząc mu w oczy. – Mój ojciec. Szanowany obywatel i przykładna głowa domu – kurwiarzem.\n– Dziwka! – Szybkim ruchem trzasnął mnie w twarz. Uderzenie było nagłe i bardzo bolesne. – Jesteś dziwką!\n– A ty dziwkarzem! – krzyknęłam rozpaczliwie – Przecież to ty do mnie napisałeś. Mówiłeś, że chcesz mnie zerżnąć! Kazałeś się malować po dziwkarsku! Chciałeś zobaczyć moją cipkę! Chciałeś ssać moje cycki! "Cycuszki" – tak napisałeś! To, proszę, bierz! Na co czekasz! Zapłaciłeś!\nPopatrzył na mnie ze zgrozą – nie wiem: bardziej zaskoczony czy zmieszany.\n– Przepraszam… Nie wiem, co powiedzieć. To się nie dzieje naprawdę… – wyszeptał cicho i jakoś bezradnie. – Aniu, dziecko moje, co się z nami stało?\nI nagle coś we mnie pękło. Emocje, tłumione od tylu lat, wezbrały i przelały się przeze mnie. Nie panowałam nad nimi zupełnie. Nagle poczułam, że chcę po prostu przez chwilę poczuć się bezpiecznie. W dziecięcym odruchu podeszłam do niego i wtuliłam się, obejmując mocno. Jakbym nadal była małą dziewczynką, a on kochającym, normalnym tatą. Oczy zaszły mi łzami.\n– Tato, to ja przepraszam. – Szlochałam mu w pierś. – Tak, jestem dziwką. Pieprzę się ze wszystkimi. Muszę to robić. Nie wiem czemu. Może jestem kurwą, jak matka?\n– Jestem dziwką – powiedziałam. – Tak, masz rację. Przepraszam. Boję się.\n– Wszystko będzie dobrze, córeczko… Jakoś to ogarniemy… Ubierz się, wracamy do domu.\nDo domu wróciliśmy w posępnym milczeniu. Żadne z nas nie odezwało się ani słowem. Zresztą, o czym było gadać? O tym, że ojciec chciał się przespać z nastoletnią prostytutką? Czy o tym, że jego nieletnia córka puszczała się za pieniądze?\nPrzez całą drogę tonęłam w szalejących emocjach i chaotycznych myślach o tym, co nastąpiło. Tak jakby walczyły we mnie dwie, zupełnie inne, dziewczyny: ta mała, zlękniona, stłamszona Anusia, która nigdy nie potrafiła zapanować nad swoim ciałem i ta druga – przedwcześnie dojrzała, nastoletnia, wiecznie napalona suka. Dla jednej siedzący obok mężczyzna był ojcem, którego rozpaczliwie potrzebowała, a którego nigdy nie miała. Dla drugiej – mężczyzna był po prostu klientem. Jednym z wielu.\nW końcu w grobowym milczeniu zajechaliśmy pod dom. Nie odzywając się ani słowem, weszliśmy do środka. A potem w ponurej ciszy siedliśmy w kuchni. Ojciec wyciągnął butelkę whisky i nalał sobie pełną szklankę.\n– Mnie też nalej – zażądałam.\nSkinął głową i nalał mi pół szklanki. Podsunął mi colę, ale pokręciłam głową. Uniosłam szkło do ust i wychyliłam jego zawartość. Bez zmrużenia oka, patrząc mu prosto w oczy. Jakbym chciała mu powiedzieć, że to nie pierwszy raz. I że nie jestem już jego małą Aneczką.\nUsiadł naprzeciw mnie i także wypił swoją porcję. On również patrzył mi w oczy. I nagle poczułam dziwny dreszcz. Bardzo dziwny i mroczny dreszcz.\nOdstawił naczynie i ponownie napełnił obie szklanki. Już nie pytał, czy chcę. Wiedział. I oboje wiedzieliśmy, że po alkoholu będzie nam łatwiej.\n– Długo. Nie zauważyłeś? Naprawdę nic nie widziałeś?\nNie odpowiedział. Chwilę milczał, obserwując mnie uważnie, po czym w końcu obojętnym głosem, jakby sprawa dotyczyła kogoś zupełnie obcego, zadał następne pytanie.\nWyciągnęłam długiego, cienkiego papierosa i zapaliłam. Może podświadomie chciałam, żeby wyrwał mi go z dłoni, żeby mnie uderzył, żeby przypomniał mi, że jestem jeszcze dzieckiem. Ale nie zrobił nic. Zaciągnęłam się więc dymem, po czym prowokacyjnie, wystudiowanym ruchem wypuściłam z ust siwy obłok.\n– Bo to lubię. Lubię się pieprzyć. Przepraszam, że nie jestem niewinną dziewczynką bawiącą się lalkami. Jestem nimfomanką, tak to się nazywa, tato. Może po matce, która sypiała z każdym, kto nosił spodnie. A może po ojcu, który najwyraźniej ma skłonność do nieletnich dziwek.\nNie odpowiedział nic. Piliśmy więc w milczeniu. Ojciec szybciej, ja wolniej – ale oboje chcieliśmy coś zagłuszyć. Myśli? Wyrzuty? Poczucie winy?\n– Idę spać – powiedziałam, nieco bełkotliwie. – Nawet dziwki czasem sypiają.\nWstałam, ale wypity alkohol sprawił, że zatoczyłam się wprost na niego. Przytrzymał mnie, żebym nie upadła, ale jego dotyk w dziwny sposób mnie pobudził. Męskie ręce, obejmujące mnie… Znowu przeszedł mnie dreszcz. Ten dreszcz. Bałam się tego, co zaraz stanie się z moim ciałem. Jak ono zareaguje. Bałam się, ale podświadomie pragnęłam czegoś… czegoś, czego nie chciałam nazwać…\n– Jestem upadłą, szesnastoletnią dziwką. Ale postaram się nie upaść bardziej, tato.\nDlaczego użyłam właśnie tych słów? Nie wiem. Ich perwersyjna wieloznaczność spłynęła mi na usta samorzutnie i bezwiednie. Spojrzał na mnie przeciągle. Niemal czułam, że i przez jego umysł przesunęła się zakazana wizja.\n– Napisz mi jutro zwolnienie do szkoły – mruknęłam sennie. – Nie mogę się pokazać w takim stanie.\nTak, chciałam go ukarać. Pokazać mu piersi, które tak bardzo chciał całować. O których myślał, gdy umawiał się z nieznajomą nastolatką do hotelu. Które wyobrażał sobie, licząc na spędzenie upojnej nocy z nieletnią dziwką. Zdejmowałam tę cholerną bluzkę bardzo powoli, sugestywnie patrząc mu prosto w oczy. Zdejmowałam ją na chłodno, z oddali obserwując samą siebie, robiącą wobec własnego ojca bezczelną prowokację. To było jak powolne zrywanie strupa z podrapanego kolana w dzieciństwie. Odrobinę bolesne, ale jednocześnie perwersyjnie przyjemne. Patrzył na mnie z kamiennym wyrazem twarzy.\n– Napisz mi to zwolnienie – mruknęłam drugi raz i poszłam do siebie do pokoju. W głowie kręciło mi się, jakbym właśnie zeszła z karuzeli. Ściągnęłam dżinsy, zgasiłam światło i padłam na łóżko. Świat wirował.\nZasnęłabym pewnie od razu, gdyby nie to, że nadmiar whisky i emocji przyprawił mnie o nudności. Leżałam więc w ciszy ciemnego pokoju, czekając aż ciało dojdzie do jakiej-takiej normalności. To była wielokrotnie wypróbowana recepta: leżeć i nie myśleć o niczym, w cichym oczekiwaniu na odejście wzbierających torsji. Kontrolować oddech. Skupić się na niemyśleniu o wymiotach. W końcu ciało uspokoiło się. Przewróciłam się na bok marząc, by czarna noc wyłączyła mi mózg.\nIle czasu minęło, zanim drzwi się uchyliły? Pięć minut? Dziesięć? A może cała wieczność? Byłam obrócona tyłem, ale widziałam długą smugę światła rzucanego z przedpokoju.\nA potem wszedł do środka i zamknął drzwi. Znowu byliśmy w ciemnościach, które rozjaśniał tylko księżyc zawieszony gdzieś na bezdusznym niebie.\nCzy wiedziałam wówczas, co się stanie? Świadomie – chyba nie. Ale moje ciało się domyślało, że napięcie całego dnia musi się jakoś rozładować. Pamiętam doskonale uczucie wilgoci, które mnie wówczas zalało. I falę dziwnego gorąca, obezwładniającą, bezwzględną pewność następstw.\nTej pamiętnej chwili, w głębokiej ciszy majowej nocy, atmosfera z każdą sekundą gęstniała wręcz namacalnie. Leżałam, obrócona do niego plecami, na wpół śpiąc, na wpół udając sen. Czułam jego obecność. Rzucała cień na moje myśli, przyspieszając bicie serca. Obecność ojca. Obecność mężczyzny.\nWreszcie siadł na łóżku. Tuż obok mnie. Chwilę zwlekał, jakby niepewny, czy może kontynuować. A ja, świadoma ogarniającego mnie podniecenia, leżałam tyłem do niego, w bezpiecznej, embrionalnej pozycji, przygryzając z emocji wargi i starając się nie oddychać.\nWtedy poczułam jego dłoń na udzie. Poczułam znajomy dreszcz na całym ciele. W jednej chwili wszystkie komórki mojego ciała rozpaliły się jasnym ogniem. Fala pożądania i dławiącej zgrozy była tak silna, że o mały włos nie krzyknęłam. Zły dotyk. Dotyk, o którym czyta się w książkach. Dotyk, o który błagało moje ciało. Dotyk ojca. Tak bliski miejsca, które w tej chwili całe pływało w sokach.\nMiejsca, pragnącego tego dotyku.\nCałe moje ciało... cała JA pragnęłam tego.\nNie zmieniając pozycji, niezgrabnie sięgnęłam ręką do tyłu. Zamarł na chwilę. Może w skrytości serca liczył, że odepchnę jego dłoń. A może bał się tego? A ja po prostu wolnym ruchem dotknęłam majtek i zsunęłam je z siebie. A potem rzuciłam w kąt pokoju. Odsłoniłam gołą, wypiętą pupę w niemym zaproszeniu. I oczekiwaniu. Czy się odważy...?\nPoczułam jak znowu kładzie na mnie dłoń i wsuwa ją od tyłu między uda. Rozszerzyłam je grzecznie i pokornie, przyjmując jego dotyk. Jęknęłam głośno, gdy sięgnął cipki. Była cała mokra, zdradzając krańcowe podniecenie. Słyszałam, jak wciąga głośno powietrze – niczym zwierzę szykujące się do krycia.\nTak, był zwierzęciem. Samcem. A ja byłam samicą. Suką. Drżałam w oczekiwaniu na to, co miało nadejść. Co musiało nadejść. Dyszałam ciężko, nie mogąc znieść zalewającej powodzi sprzecznych emocji, dzikiego pożądania i poczucia przełamywania ostatecznej bariery.\nJednym pociągnięciem ręki obrócił mnie na plecy. Jak małą dziewczynkę. Zobaczyłam jego twarz. I oczy. Błyszczące w ciemności, jak oczy drapieżnika. Odruchowo przykryłam piersi... ale zaraz moje ręce same odsunęły się ukazując wyprężone z podniecenia sutki. Perwersyjna świadomość, że prezentuję je własnemu ojcu sprawiała, że całe moje ciało płonęło. W głowie mi się kręciło – sama nie wiem, od alkoholu czy od uzmysłowienia sobie tego, co robimy. Byłam naga, w łóżku, z własnym ojcem. Z mężczyzną, który dał mi życie. A teraz przychodził po swoją nagrodę.\nGórował nade mną. Czułam się mała i bezbronna. Przed nim i przed własną perwersją. Bo ja tego CHCIAŁAM. Mocno, do bólu. Chciałam, żeby mi wsadził; żeby zakończył to bezlitośnie przeciągające się oczekiwanie.\nNagle spostrzegłam, że był nagi. A więc wchodził już tu z myślą, że będziemy się pieprzyć... Oboje zdawaliśmy sobie z tego sprawę. Oboje tego pragnęliśmy.\nPatrząc mu w oczy, powoli rozsunęłam nogi. Chciałam, żeby widział wszystko. Żeby zrozumiał, jak bardzo pragnę mu się oddać. Żeby mnie użył. Zachłannie i egoistycznie. Nieletniej, napalonej dziwki. Chciałam, żeby mnie przerżnął. Upodlił do końca. Zeszmacił. Żeby odebrał mi resztę woli i uczynił ze mnie swoją kurwę. I żeby zrobił to mając pełną świadomość, że robi to własnej córce.\nJak na zwolnionym filmie widziałam jego rękę zbliżającą się do rozchylonej w oczekiwaniu cipki. Musnął ją palcami, sprawiając, że zacisnęłam kurczowo palce na pościeli. Chciałam tego. Chciałam, żeby wszedł we mnie. Na przekór wszystkiemu. Chciałam się w tym zatracić i w końcu poczuć go w sobie.\nOjciec nachylił się nade mną. Poczułam woń alkoholu i papierosów. Oraz krańcowego, męskiego podniecenia. A potem jego palec wsunął się do środka. Powoli, delikatnie. Zanurzył się cały w mojej bezwstydnie oślizgłej cipce, przejmując ją w posiadanie. Z początku delikatny, z każdym wniknięciem penetrował ją coraz mocniej, buszując w niej, drażniąc przednią ściankę doświadczonym ruchem. Znowu zacisnęłam dłonie na pościeli. Z moich ust wyrwał się głuchy, przeciągły jęk.\nMusiał wiedzieć, jak bardzo jestem podniecona. Musiał to czuć. A ja chciałam, żeby wiedział. Że jestem jego. Cała. Do dyspozycji. Że pragnę go każdą komórką ciała. Sięgnęłam dłonią w dół, jednocześnie rozsuwając nogi jeszcze mocniej. Nabrzmiała łechtaczka błagała o dotyk. A on, doświadczonymi ruchami palców sprawiał, że wiłam się jak robak na haczyku. Zaczęłam się brandzlować... ostro... w rytm jego dłoni. I patrzyłam na niego. Patrzyłam prosto w oczy. Czułam, że zbliżam się do upragnionego końca, że już, że zaraz... Że jego palce tkwiące głęboko we mnie przyprawią mnie o eksplozję...\nŁóżko zatrzeszczało pod jego ciężarem. Znalazł się nade mną. Potężny. Wielki. Męski. Sięgnęłam dłonią po niego...\nPrzesunął mnie na łóżku, aby mieć lepszy dostęp i klęknął nade mną. Patrzył mi wprost w oczy. Władczo. Żebym rozumiała, że bierze mnie w posiadanie. Nagle poczułam, jaka wobec niego jestem mała. I jak bardzo jest mi z tym dobrze. I jak mi jest kurewsko cudownie z tym, że trzymam wielkiego, napalonego kutasa własnego ojca. Wiedząc, że to ja jestem przyczyną, dla której jest tak nabrzmiały i potężny.\nBez słowa skierowałam go we właściwe miejsce. Poczułam jak wielka, gorąca pała obleśnie rozpycha się w wejściu mojej cipki. I wtedy pchnął. Powoli i z wyczuciem, jakby chciał, żebym smakowała każdą sekundę. Żebym zapamiętała ją do końca życia.\nBył gruby. Bardzo gruby. Jęknęłam gardłowo… Chciałam go. Chciałam żeby mnie zerżnął. Tak jak nastoletnią dziwkę, za którą mnie miał. Jaką byłam. Pieprzoną, kurewską nimfomanką.\nNie panowałam nad sobą. Nad własnym ciałem i własnymi reakcjami. Łapczywym ruchem objęłam go i wciągnęłam w siebie. Wbił się z gardłowym okrzykiem. Pchnął do końca… a potem cofnął się i wbił ponownie…\nCzułam go wszystkimi zmysłami… płonącą z pożądania cipką… Skórą… Słyszałam obsceniczne, mlaszczące dźwięki… Czułam jego gorący oddech… I siłę jego pchnięć…\nWtedy zaczął mnie naprawdę pieprzyć. Właśnie tak, jak pragnęłam. Nie dla mojej przyjemności – ale dla swojej. Jego z pchnięcia na pchnięcie stawały się coraz szybsze… Poddałam się ich szaleńczemu tempu, posłusznie dając się sprowadzić do roli biernego obiektu… Z każdym wbiciem czułam jego jądra, uderzające mnie z głośnym klapnięciem… Czułam dłonie przesuwające się, aby objąć moje pośladki. Zwalił się na mnie całym ciężarem, przygarnął do siebie, zupełnie jak pies kryjący sukę. Bo tym właśnie byłam. Suką. Było mi dobrze… Tak dobrze jak nigdy…\nPoczułam, że zaraz dojdzie… Chciałam go w sobie. Do końca. Oplotłam ojca rękami i nogami, zamknęłam w sobie, wtulając się w jego ciało… Dochodził… Zacisnął ręce i przyciągnął mnie tak silnie, że aż straciłam dech… Przez cudowny moment, czułam, jak wypełniający mnie członek staje się jeszcze twardszy i jeszcze bardziej napięty...\nWreszcie zsunął się ze mnie i ciężko dysząc, zwalił obok. Ja nie miałam jeszcze dość, więc błyskawicznie sięgnęłam dłonią między uda i zaczęłam się szaleńczo brandzlować. W powietrzu czułam zapach spermy, a jej śliską obecność na swojej łechtaczce. To było chore, to było obrzydliwe... i krańcowo podniecające. Wystarczyło kilka ruchów, by moje ciało wygięło się w łuk… Mój krzyk przeszył powietrze… Doszłam głośno, w porażającym orgazmie. Dawno już nie miałam równie silnych doznań. Nie wiem, ile trwało, zanim ostatnie fale zniknęły, przynosząc odprężenie i słodką ociężałość. Wyciągnęłam się na łóżku, dysząc tak samo ciężko jak on. Mój ojciec. Kiedy wróciła mi ostrość widzenia, dostrzegłam w ciemności, że patrzy na mnie.\nSięgnął dłonią i chwycił mnie za włosy z tyłu głowy. To było takie... władcze. Jakby mówił mi: jesteś moja. Tylko moja. Popatrzyłam mu w oczy. Wyczytał w nich zrozumienie. Oddanie. Milczącą akceptację tego, co się stało. Tego, kim byłam. I tego, kim chcę być dla niego. Zbliżył moją twarz do swojej i pocałował prosto w usta. Jak kochankę – nie jak córkę. Odwzajemniłam jego pocałunek.\nObróciłam się w łóżku, pokornie i ulegle układając się w pozycji na łyżeczkę. Nakrył nas kołdrą. Czułam jego ciało, tuż przy swoim. Czułam jego męskość, ułożoną między moim pośladkami. I wtedy, po raz pierwszy w życiu, poczułam się zaspokojona, spełniona i… bezpieczna.\nOdnalazłam swoje miejsce. I wiedziałam, że w tej ciemności, w tym występku i w tym miejscu będę szczęśliwa.\nŚrednia: 9.92/10 (68 głosy oddane)\nSztywny · 22 lipca 2019\nI żeby zrobił to mając pełną świadomość, że robi to własnej córce.\nPrzecinek przed mając.\nA on, doświadczonymi ruchami palców sprawiał, że wiłam się jak robak na haczyku.\nWtedy poczułam, jak wysuwa się ze mnie pozostawiając rozpaczliwą pustkę.\nPrzecinek przed pozostawiając.\nNie rozumiem nadmiaru wielokropków.\nBardzo sprawnie posługujesz się językiem, czytanie było przyjemnością. To, co mi nie pasuje to przydługi i nudny opis bohaterki na początku. Według mnie opisujesz nimfomankę dość sztampowo, zabrakło czegoś, co by ją wyróżniło z tłumu. Nie jestem też przekonany do zakończenia, kiedy nimfomanka czuje się wreszcie szczęśliwa i spełniona po zerżnięciu własnego ojca. Może czegoś nie zrozumiałem, ale wydaje mi się to nieprawdziwe.\nAgnessa Novvak · 22 lipca 2019\nMuszę chyba zacząć częściej przeglądać NE 😉 Albo może lepiej nie... 😀\nKrystyna · 22 lipca 2019\nSiedzę w jednym z lokali dworca. Mam jeszcze godzinę do odjazdu pociągu. Leniwie, małymi łykami popijam gorącą czekoladę. Kilka stolików dalej siedzi kobieta w wieku trudnym do określenia. W pewnej chwili wstaje, podchodzi do mnie, odsuwa krzesło i siada, jednocześnie stawiając na blacie pełną szklankę (whisky?). Robi to bez zapytania o pozwolenie, a ja patrzę na nią ciekawa, dlaczego wybrała mnie. Chwilę siedzi w milczeniu, następnie upija łyk płynu i nagle odzywa się ni to do mnie, ni to gdzieś w przestrzeń: Kiedy zrozumiałam, że jestem nimfomanką? Właściwie, to chyba nigdy... Słucham jej słów, które wymawia melodyjnym głosem, poprawną polszczyzną. Snuje swoją opowieść z dbałością o szczegóły. Ja jednak nie potrafię skupić się, wczuć się w przeżycia bohaterki, czasem mam wrażenie, że słyszę głos komentatora sportowego relacjonującego niemrawe ruchy peletonu kolarskiego. W pewnej chwili z ust kobiety padają zdania: Odnalazłam swoje miejsce. I wiedziałam, że w tej ciemności, w tym występku i w tym miejscu będę szczęśliwa. Robi mi się trochę głupio, że przegapiłam zakończenie poprzedniej opowieści i początek nowej... Wstaję od stolika, mój pociąg zaraz nadjedzie...\nDokładnie w ten sposób odebrałam ten tekst; mam mieszane odczucia.\nMocne. Lubię Twoje opowiadania, bo dobrze się je czyta. Tak po prostu. Czasem mam problem z doczytaniem dłuższego opowiadania do końca jeśli nie kręci się ono wokół rozpustnych żon 🙂 Tematyka niby nie do końca moja, ale podajesz to w taki sposób, że intryguje i wchodzi gładko. Nie trzeba popijać 😉 Podoba się!\nXeeleeFirst · 4 sierpnia 2019\nTematyka bardzo kontrowersyjna, jednak opowiadanie bardzo dobre. Seks został przedstawiony jako "oswajanie", ciekawe podejście do incest.\nM · 18 czerwca 2020\nJa tutaj nie ogarniam linii czasowej, autorowi coś się grubo pomieszało, najpierw czytam, że bohaterka pod koniec trzeciej klasy liceum zamieściła pierwsze ogłoszenie na forum "dziwkarskim", a potem że ojciec nie chce jej nalać bo jest za młoda i nieletnia? Jak można być nieletnim w 3 klasie liceum, kiedy pisze się egzamin dojrzałości? Padło tez stwierdzenie, że w 2giej klasie liceum miała 15, więc chyba komuś się pomieszało liceum z gimnazjum, bo to pasuje do stanu sprzed obecnej reformy, chyba że za czasów autora młodości mature pisało się w wieku 16 lat, tego nie wiem 😉\nJa tutaj nie ogarniam linii czasowej, autorowi coś się grubo pomieszało, najpierw czytam, że bohaterka pod koniec trzeciej klasy liceum zamieściła pierwsze ogłoszenie na forum "dziwkarskim", a potem że ojciec nie chce jej nalać bo jest za młoda i nieletnia? Jak można być nieletnim w 3 klasie liceum, kiedy pisze się egzamin dojrzałości? Padło tez stwierdzenie, że w 2giej klasie liceum miała 15, więc chyba komuś się pomieszało liceum z gimnazjum, bo to pasuje do stanu sprzed obecnej reformy, chyba że za czasów autora młodości mature pisało się w wieku 16 lat, tego nie wiem ;)\nOde mnie 10* 🙂\nPiotr · 16 grudnia 2020\nKolego M, w czasach nie gimnazjum, 15 lat można było mieć w 2 LO. 🙂\nKolego M, w czasach nie gimnazjum, 15 lat można było mieć w 2 LO. :)


Sukienka M222 (czarny)\nSukienka M222 (czarny), Figl Figl, Najlepszy czas na zakupy! Tania elektronika http://www.sklep.zmianaczasu.pl/\nAngelina Chemise Red Komplet (czerwono-czarny)\nPromocja, wyprzedaż, pomysł na prezent -Sukienka M222 (czarny)\nOpis produktu. Dobre i trwałe produkty w rozsądnej cenie -- prosta sukienka ze wstawkami z eko skóry- rękaw długości do łokcia- subtelny dekolt z rozcięciem- wstawki z eko skóry na ramionach i z tyłu na karczku- model wkładany przez głowę - dół lekko rozszerzany\nkup >> Cena promocyjna -PLN118.90\nNumer produktu -1567535539\nPromocja, wyprzedaż, pomysł na prezent -Sukienka M222 (bordowy)\n© 2008 http://www.sklep.zmianaczasu.pl/ Sukienka M222 (czarny), Figl Figl, Najlepszy czas na zakupy! - Links\nSukienka M222 (czarny), Figl Figl, Najlepszy czas na zakupy! zmiana czasu\nSukienka M222 (czarny), Figl Figl, Najlepszy czas na zakupy!idea\nSukienka M222 (czarny), Figl Figl, Najlepszy czas na zakupy!praca\nSukienka M222 (czarny), Figl Figl, Najlepszy czas na zakupy! zdrowie\nSukienka M222 (czarny), Figl Figl, Najlepszy czas na zakupy! astrologia\nSukienka M222 (czarny), Figl Figl, Najlepszy czas na zakupy! sklep\nOpony sklep Sukienka M222 (czarny), Figl Figl, Najlepszy czas na zakupy! gasienice\nMuzyka sklep Sukienka M222 (czarny), Figl Figl, Najlepszy czas na zakupy!


Rozliczyć trzeba zarówno to, co dorobkowe, jak i to, co osobiste - Poradniki - rp.pl\nRozliczyć trzeba zarówno to, co dorobkowe, jak i to, co osobiste\nPodczas podziału majątku, którego małżonkowie dorobili się wspólnie, należy ustalić co przypadnie każdemu z nich, rozliczyć wydatki i nakłady poczynione z tego majątku na majątek osobisty, i odwrotnie – z osobistego na wspólny\nDotyczy to również sytuacji, w której ze środków składających się na majątek wspólny spłacono dług obciążający majątek odrębny, np. sprzedano dorobkowe mieszkanie i spłacono siostrę męża w związku z działem spadku, w wyniku którego mężowi przypadł dom, czy też z majątku dorobkowego spłacony został dług hipoteczny obciążający mieszkanie kupione przez żonę przed ślubem. Nie rozlicza się długów, które nie zostały spłacone. Poniżej dalsza część artykułu\nRozliczenie nakładów następuje po ustaniu wspólności majątkowej, z reguły w trakcie podziału majątku wspólnego – zarówno, gdy o podziale orzeka sąd, jak i wówczas, gdy małżonkowie dzielą majątek sami, ewentualnie w formie aktu notarialnego. Udanie się do notariusza jest konieczne, jeżeli w skład dzielonego majątku wchodzi nieruchomość albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Sąd, dzieląc majątek wspólny, decyduje, które przedmioty i dobra mają przypaść żonie, a które mężowi. Często przeprowadzenie ekwiwalentnego podziału nie jest możliwe. Dlatego – tak jak w wypadku działów spadkowych – konieczne są spłaty czy dopłaty. Muszą one odpowiadać rzeczywistej różnicy między zsumowaną wartością dzielonych dóbr. Odmienne reguły odnoszą się do ustalania nakładów na dom wspólnie wybudowany na gruncie należącym do majątku osobistego, np. odziedziczonym przez żonę. Zgodnie z zasadą, że to, co jest trwale z gruntem związane, należy do gruntu – dom jest własnością osobistą żony. I odwrotnie – jeśli na budowę domu na działce należącej do majątku dorobkowego małżonków zużyte zostały pieniądze żony pochodzące z darowizny lub np. ze sprzedaży odziedziczonych przez nią dzieł sztuki, będzie to jej nakład z majątku osobistego na majątek wspólny. Podczas jego rozliczania należy najpierw ustalić ułamkowy udział nakładów poczynionych przez nią w wartości domu według cen z okresu jego budowy, następnie zaś obliczyć sam ułamkowy udział w wartości domu według cen rynkowych z chwili podziału majątku wspólnego. Podobny sposób rozliczenia obowiązuje w odniesieniu do mieszkania spółdzielczego, jeżeli zostało ono przydzielone w czasie trwania małżeństwa i weszło do majątku dorobkowego. Jeśli pieniądze na wkład pochodziły z darowizny, należy rozliczać je jako nakład z majątku osobistego (odrębnego) na majątek wspólny. Zasadniczo nie uważa się za nakład na majątek odrębny (osobisty) osobistej pracy włożonej przez jednego małżonka w powstanie majątku odrębnego. Nie rozlicza się więc podczas podziału dorobku np. wartości pracy włożonej przez męża w budowę domu finansowaną z darowizn rodziców żony bądź finansowaną z pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży mieszkania, które kupiła przed ślubem (więcej o rozliczeniach związanych z nakładami we wcześniejszym teście). Opłata sądowa, jaką trzeba uiścić, wnosząc do sądu sprawę o podział majątku wspólnego, wynosi – bez względu na jego wartość – 1000 zł. Jeżeli jednak wniosek zawiera zgodny projekt podziału majątku, opłata stała wynosi 300 zł. Opłatę sądową trzeba wpłacić w ciągu siedmiu dni, bo inaczej sąd zwróci wniosek. Do tego mogą dojść koszty opinii biegłych, jeśli zainteresowani nie potrafią zgodnie ustalić wartości dzielonych dóbr, i ewentualnie inne jeszcze koszty sądowe. Jeśli małżonek chce podziału w wyroku rozwodowym lub orzekającym separację, sąd przeprowadzi podział majątku wspólnego. Trzeba wnieść wskazaną opłatę niezależnie od opłaty od pozwu o rozwód lub separację (1000 zł, a od pozwu o separację zawierającego zgodne żądanie małżonków – 100 zł).


Napisał Marek Wiązowski | piątek, 19 styczeń 2018 12:42\nDrogowy transport towarów i ładunków niebezpiecznych w Europie, regulują postanowienia konwencji ADR (L' Accord européen relatif au transport international des marchandises Dangereuses par Route). Zawiera ona szereg wytycznych, określających w jaki sposób należy oznaczać i postępować z określonymi grupami artykułów.\nTroska o przestrzeganie zasad ADR, jest nie tylko wyrazem poczucia odpowiedzialności firmy za bezpieczeństwo osób, mienia i środowiska, ale pozwala także uniknąć poważnych konsekwencji prawnych, z utratą licencji przewoźnika włącznie. Katalog i wysokość kar za naruszenia ADR, znaleźć można w Ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. 2011 Nr 227 poz. 1367).\nDodatkowo, przestrzeganie reguł ADR to kwestia reputacji przedsiębiorstwa, która ma wymierny wpływ na jego sytuację rynkową.\nCo podlega przepisom ADR?\nUogólniając, do towarów podlegających regulacjom ADR zaliczają się takie substancje jak:\nmazy palne, trujące\nPrzewóz tych materiałów, wiąże się z koniecznością spełnienia okreslonych w konwencji warunków. Wśród stawianych przewoźnikom wymagań, wymienić można między innymi:\ndobór odpowiedniego środka transportu i wyposażenia dodatkowego\ndobór i oznaczenie opakowań\nprogi ilościowe towaru/stopień wypełnienia pojemnika – np. warunki brzegowe wypełnienia cysterny: mniej niż 20% lub więcej niż 80%\nparametry fizyczne w trakcie przewozu – w tym zakres temperatur\nmożliwości łączenia z innymi towarami\nprzebieg trasy – w tym omijanie centrów miast, tuneli\nuprawnienia kierowców – aktualne szkolenie ADR\ndokumentacja w pojeździe – odpowiednio dostosowany międzynarodowy list przewozowy (CMR), instrukcje dla kierowcy, zaświadczenie ADR\nSystem TMS – zarządzanie przewozem ADR\nWśród wielu funkcji systemów zarządzania transportem (TMS – Transport Management System), znajdują się również te służące uporządkowaniu i automatyzacji czynności związanych z planowaniem przewozu towarów ADR. Oprogramowanie TMS pozwala zdefiniować towary niebezpieczne, opisać je, a także określić szczegółowe warunki przewozu.\nOpis artykułu niebezpiecznego w systemie TMS, może zawierać takie informacje jak:\ngrupa pakowania (określająca natężenie zagrożenia)\nSystem TMS pozwala zdefiniować minimalną i maksymalną temperaturę w jakiej przewożony powinien być dany artykuł, jeżeli on tego wymaga. Oprogramowanie pozwala także, na powiązanie poszczególnych artykułów niebezpiecznych z właściwymi dla niego pojemnikami i oznaczeniami (nalepkami).\nDzięki tym utworzonym w systemie relacjom, gdy dyspozytor będzie planował zlecenie transportowe podlegające regułom ADR, program automatycznie dopilnuje jego zgodności z przepisami. Wsparcie oprogramowania jest szczególne istotne dla firm, które w swojej działalności zarządzają wieloma zleceniami transportowymi, a przewożone towary posiadają zróżnicowane wymagania ADR (w tym odmienną wrażliwość na temperaturę, inne limity ilościowe czy możliwość przejazdu tunelem).\nSystem TMS, może współpracować w zakresie wymiany informacji o artykułach niebezpiecznych z oprogramowaniem do zarządzania magazynem (WMS). Dzięki interfejsowi, dane dotyczące towarów niebezpiecznych i związanych z nimi obostrzeń są płynnie przekazywane między systemami, zapewniając ciągłość kontroli.\nOprogramowanie do zarządzania transportem, pomaga ponadto wypełniać przedsiębiorstwom postanowienia rozporządzenia REACH, określającego obowiązki stawiane przed producentami i dystrybutorami substancji chemicznych. Rozporządzenie nakłada między innymi obowiązek przekazywania informacji o produkcie, wraz z jego przepływem w łańcuchu dostaw.\nSystemem TMS, może stanowić dla przedsiębiorstwa istotne wsparcie w zakresie zarządzania towarami niebezpiecznymi. Jego prawidłowa implementacja i stosowanie zmniejsza ryzyko popełnienia groźnej pomyłki przez dyspozytora, ułatwiając jego pracę i oszczędzając czas przeznaczany na działania planistyczne.\nOpis funkcji zarządzania towarami ADR oparty o system zarządzania transportem Qguar TMS.\nWięcej w tej kategorii: « Zarządzanie transportem – jak ograniczyć koszty?


Metformina - kup tabletki na cukrzycę | euroclinix.pl\nStrona główna / Cukrzyca / Metformina Metformina\nMetformina do kupienia z receptą online\nLek nalężący do grupy środków farmakologicznych określanych jako Biguanidy. Metformina stosowana jest w leczeniu cukrzycy typu 2, zwanej cukrzycą insulinoniezależną. Środek dostępny jest w tabletkach o dawce 500 mg.\nLek pomaga organizmowi kontrolować poziom cukru we krwi. Przepisywany jest w sytuacji, gdy odpowiednia dieta oraz ćwiczenia nie przyniosły pozytywnych rezultatów. Metformina dostępna jest w sprzedaży od ponad 40 lat.\nKonsultacja lekarska w postaci krótkiego formularza jest w pełni dyskretna. Wszystkie zamówienia składane do 16:30 wysyłane są w tym samym dniu. Zapewniamy profesjonalną opiekę zdrowotną oraz fachową obsługę.\nMetformina - Częste pytania\tCo warto wiedzieć na temat leku?\nJak dawkować Metforminę?\nSpecyfikacja lekuNazwa: Metformina Substancja czynna: Chlorowodorek metforminy Producent: Pfizer Opis: Lek dla diabetyków, obniżający poziom glukozy we krwi Typ leku: Na receptę Sposób stosowania: Doustnie Postać: Tabletki Dostpne dawki: 500mg, 850mg Przeznaczone dla: Osób ze zdiagnozowaną cukrzycą typu 2 Dawkowanie: Jeżeli lekarz nie zaleci inaczej - jedna tabletka 2 razy dziennie Klasa: Przeciwcukrzycowe Stosowanie z alkoholem: Niewskazane Stosowanie podczas karmienia piersią: Nie stosować Stosowanie podczas ciąży: Zapytaj lekarza Co warto wiedzieć na temat leku?\nNajważniejszym zadaniem Metforminy jest kontrola odpowiedniego poziomu cukru we krwi. Ale to nie wszystko. Lek ten może również obniżyć poziom tzw. złego cholesterolu (LDL), jednocześnie zwiększając poziom dobrego, pomocnego w utracie wagi cholesterolu (HDL). Stosowana od wielu lat Metformina wykazuje wysoki poziom skuteczności i bezpieczeństwa wśród osób, które stosują ten lek w farmakoterapii.\nMetformina jest biguanidem - specyfikiem stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2, który pomaga organizmowi kontrolować poziom cukru. Prowadzi do obniżenia poziomu cukru przyjętego wraz z pożywieniem. Reguluje ilość glukozy wytwarzanej przez wątrobę i pomaga w zwiększyć odpowiedź organizmu na insulinę. W przypadku cukrzycy typu 1 zastrzyki z insuliny będą nadal niezbędne.\nMetforminę w postaci tabletek 500 mg przyjmuje się zazwyczaj dwa razy dziennie. Zawsze należy przyjmować lek zgodnie z ulotką dołączoną do opakowania. Postępowanie zgodnie z instrukcją pozwoli zwiększyć bezpieczeństwo i skuteczność. Zaleca się przyjmować tabletkę Metforminy podczas posiłku. Pigułki nie należy rozgrywać ani żuć. Pacjenci przyjmujący lek powinni regularnie poddawać się badaniom krwi w celu kontroli właściwego poziomu cukru we krwi.\nWłaściwie każdy pacjent cierpiący na cukrzycę typu 2 może stosować Metforminę. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania leku jest uczulenie na substancję czynną oraz cukrzycowa kwasica ketonowa. W takich przypadkach pacjent nie powinien przyjmować opisywanego leku, a specjalista przepisywać go. Ze względu na poważne skutki uboczne należy uważnie kontrolować swój stan zdrowia, szczególnie pod kątem możliwości wystąpienia kwasicy mleczanowej. W razie jakichkolwiek niepokojących objawów należy skonsultować się z lekarzem.\nLek można zamówić w klinice internetowej euroClinix po wypełnieniu poufnego formularza medycznego, który zostanie oddany do analizy jednemu z naszych lekarzy. Na podstawie kwestionariusza (w przypadku niestwierdzenia przeciwwskazań do stosowania) lekarz wystawi receptę, którą następnie przekaże do naszej apteki. Stamtąd lek zostanie wysłany i dostarczony pod wskazany adres w ciągu 24 - 48 godzin. Konsultacja lekarska, wystawienie recepty i przesyłka są wliczone w cenę leku. W przypadku pytań prosimy o kontakt z Działem Obsługi Pacjenta.\nMetformina - Ulotka dla pacjenta\nUlotka informacyjna pacjenta przyjmującego lek Metformina służy wyłącznie do celów informacyjnych. Najnowsze informacje producenta można znaleźć na ulotce dołączonej do opakowania leku. euroClinix nie ponosi odpowiedzialności za zawarte w niej informacje.


11 października 2010, 6:56\nPokojowa Nagroda Nobla dla uwięzionego dysydenta Liu Xiaobo jest objawem strachu Zachodu przed rosnącą potęgą Chin - uznały w poniedziałek chińskie państwowe gazety. Władze w Pekinie zamknęły w areszcie domowym żonę noblisty\nWcześniej władze w Pekinie określiły decyzję Komitetu Noblowskiego jako ”obsceniczną” .\n”Czarny humor” Komisji Noblowskiej\n”Przyznanie Pokojowej Nagrody Nobla dysydentowi Liu Xiaobo było niczym więcej, niż kolejnym przejawem tych uprzedzeń, za którymi stoi niezwykły strach przed wzrostem potęgi Chin i przed chińskim modelem” - napisał popularny chiński tabloid ”Global Times”.\nZdaniem gazety, gdyby wezwania Liu Xiaobo do wielopartyjnej demokracji zostały w Chinach spełnione, to ”Los Chin byłby być może nie lepszy niż Związku Radzieckiego i Jugosławii i ten kraj prawdopodobnie szybko by upadł”.\nLiu Xiaobo dedykuje Nobla "męczennikom z Tiananmen"\nWychodząca w Hongkongu gazeta ”Ta Kung Pao” określiła nagrodę dla Liu jako ”czarny humor”.\nDyplomatyczna wojna o pokojowego Nobla\nŻona Xiaobo, 49-letnia poetka Liu Xia, w niedzielę rano odwiedziła męża w więzieniu w Jinzhou. Gdy wróciła do Pekinu trafiła do aresztu domowego.\nAdwokat dysydenta powiedział agencji Reuters, że nie jest w stanie skontaktować się z Liu Xia, gdyż - jak sądzi - została ona odcięta od możliwości komunikacji.\nWięziony noblista spotkał się z żoną\nNa piątek zwołano posiedzenie Komitetu Centralnego partii komunistycznej, co jest okazją do zaostrzenia środków bezpieczeństwa.\n54-letni Liu Xiaobo był solą w oku chińskiego rządu od roku 1989, kiedy przyłączył się do prodemokratycznego protestu studentów, stłumionego krwawo przez armię na Placu Tiananmen. Od tego czasu był skazywany na kary więzienia za wezwania do wolności słowa i politycznej liberalizacji. W grudniu 2009 roku został skazany na 11 lat więzienia. Przyczyną było podpisanie przez niego Karty 08, w której ponad 300 chińskich intelektualistów domagało się wprowadzenia demokracji i zniesienia systemu jednopartyjnego w kraju. Był oskarżony o działalność wywrotową. Proces trwał 3 dni.


Blog Kwiaciarni "Pod Żółtą Różą" » 2014 » październik » 04\nNiby prosta zagadka: dopasować kwiatka\npaździernik 4th, 2014 | Brak Komentarzy | Kategoria: Pozostałe\nW nowoczesnym biurowcu na bulwarach nadodrzańskich, ” Trattoria Toscana”, restauracja, z którą tak miło nam się od jakiegoś czasu współpracuje, otworzyła nowe bistro. Smacznym, środziemnomorskim jedzonkiem będzie teraz można cieszyć się patrząc na przepiekną panoramę Szczecina.\nWaldemar wykonał do nowego wnętrza „charakterne” ceramiczne lampy, a ja zostałam poproszona o udekorowanie kompozycją kwiatową drewnianej donicy. Donicę przypięto na stylizowanej okiennicy. To zwykłe zadanie okazało się równaniem z trzema niewiadomymi. Proste wnętrze, liście winorośli, kiście winogron na ścianach i bardzo ozdobna donica. Czy kontynuować temat winogronowych liści, dać jakiś bluszczowy zwis, jakiś kolor, czy tylko zieleń ? Trudno uwierzyć, że można borykać się z problemem jednej donicy dwa tygodnie!! I kiedy już pozamawiałam winogrona, bluszcze i zaczęłam w kwiaciarni „męczyć” kompozycję, do której już w trakcie tworzenia czułam niechęć ( a niczego dobrego to nie zwiastuje…), wyszłam na chwilę na słońce i doznałam olśnienia. Dziś rano pojechałam do „Trattorii” i zrobiłam dekorację w pieć minut. No coż… Prostota … Dlaczego zawsze zaczynamy od komplikowania?\nOkiennica z pustą jeszcze donicą : zagadka do rozwiazania\nWnętrze nowego bistro i waldkowe lampy\nRozwiązanie zagadki : śmiesznie oczywiste\nTagi: aranżacja wnętrza, ceramika\nJesienne szaleństwo koloru\nodwiedzin bloga: 2667246


Królowa sopranu na Zamku Królewskim na Wawelu\nJesteś w:Strona główna»Aktualności»Królowa sopranu na Zamku Królewskim na Wawelu\nAleksandra Kurzak, koncert "Arie Oper Świata", 22. Letni Festiwal Opery Krakowskiej, fot. Opera Krakowska\nAutor Magdalena Grzybowska dodała\t 1 lipca 2018 Aktualności,Relacje\nW samym sercu Krakowa, w malowniczej scenerii renesansowego dziedzińca arkadowego Zamku Królewskiego na Wawelu, wystąpiła w piątek Aleksandra Kurzak. Koncert odbył się w ramach 22. Letniego Festiwalu Opery Krakowskiej i był również okazją do uhonorowania artystki najwyższym odznaczeniem w dziedzinie kultury, złotym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.\nAleksandra Kurzak, koncert „Arie Oper Świata”, 22. Letni Festiwal Opery Krakowskiej, fot. Opera Krakowska\nPanująca od kilku dni deszczowa aura powodowała obawy o przeniesienie koncertu „Arie Oper Świata” do budynku Opery Krakowskiej przy ul. Lubicz. W piątek jednak chmury rozstąpiły się i nad Wawelem rozbłysło słońce, a zamkowy dziedziniec zamienił się w urokliwe tło dla występu światowej gwiazdy.\nAleksandra Kurzak, która w tym roku obchodzi dwudziestolecie pracy artystycznej, jest obecnie w bardzo ciekawym momencie swojej kariery. Od kilku już lat konsekwentnie przebudowuje swój repertuar, pojawiając się w największych teatrach operowych w kolejnych scenicznych wcieleniach. W Krakowie pokazała trudny i ambitny program, nie pozbawiony jednak przebojów z „Traviaty”, „Madamy Butterfly” czy „Gianni Schicchi”.\nPierwsza część wieczoru poświęcona była w głównej mierze utworom Verdiego, a artystka rozpoczęła go brawurowym wykonaniem słynnego recytatywu i arii Violetty z „Traviaty” – „E strano… Sempre libera”. Violetta to koronna rola Aleksandry Kurzak, którą z ogromnym powodzeniem śpiewała na całym świecie i do której wraca jesienią w Paryżu. Tam też zadebiutuje później jako Elżbieta w „Don Carlosie” we wznawianej produkcji Krzysztofa Warlikowskiego, którą wystawił po raz pierwszy na rozpoczęcie obecnego sezonu. Dramatyczna aria „Tu che le vanita” zabrzmiała bardzo przekonywująco.\nDesdemona w „Otello” to nowa pozycja w repertuarze Aleksandry Kurzak, którą zdążyła już jednak zaprezentować w Wiedniu i Hamburgu. Jedną z najpiękniejszych arii w tej operze, delikatną, liryczną i tragiczną jest „Canzone del salice… Ave Maria” i jej interpretacja przez solistkę wzbudza zachwyt i zadumę. W podobny nastrój artystka wprowadziła publiczność śpiewając „Ecco: respiro appena” z „Adriany Lecouvreur” Cilei.\nDruga część koncertu to hołd złożony kompozycjom Pucciniego. Nie jest tajemnicą, że śpiewaczka od dawna marzy o roli japońskiej gejszy zakochanej w amerykańskim żołnierzu i w Krakowie sprezentowała melomanom znaną i przesyconą dramatyzmem oczekiwania na ukochanego arię „Un bel di, vedremo” z opery „Madama Butterfly”. Aleksandrę Kurzak będzie można zobaczyć jako Cio-Cio-San już wiosną przyszłego roku w neapolskim Teatro di San Carlo. Dłużej niestety trzeba będzie poczekać na sceniczny debiut znakomitej polskiej sopranistki w roli Toski, ale włączenie „Vissi d’arte” do programu koncertu pozwala mieć nadzieję, że zostanie on ogłoszony wkrótce.\nMiękkość i liryzm głosu artystki oczarował słuchaczy w przebojowej arii Lauretty „O mio babbino caro” z opery „Gianni Schicchi”. Zwieńczeniem wieczoru były dwa fragmenty (jeden zaśpiewany na bis) z opery „Turandot”, w której sopranistka występowała jako Liu już dwukrotnie – w Londynie i Wiedniu, za każdym razem kradnąc show reszcie obsady.\nKryształowo czysty głos o wspaniałej barwie, lekkość z jaką Aleksandra Kurzak wykonuje nawet najtrudniejsze utwory i nieprzeciętna uroda sprawiają, że jest ona rozchwytywana przez najlepsze operowe sceny świata. W Krakowie śpiewaczka podkreśliła swój urok i piękno zmysłową czerwoną suknią z odkrytymi plecami i białym szalem oraz zjawiskową, dopasowaną kreacją Roberto Cavalli w kolorze fioletu z kwiatowymi aplikacjami.\nPozując po występie do zdjęć z fanami, Aleksandra Kurzak pozostała z zawieszonym na szyi złotym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Odznaczenie wręczył artystce na scenie wicepremier, minister kultury Piotr Gliński. „Jestem dumna i przeszczęśliwa, że tu, w miejscu chyba najważniejszym dla każdego Polaka, w sercu Polski – na Wawelu, otrzymuję tę nagrodę” – mówiła wzruszonym głosem śpiewaczka, dziękując za wyróżnienie.\nW piątkowy wieczór wybitnej solistce towarzyszyła orkiestra Opery Krakowskiej prowadzona pewną ręką przez Wojciecha Rajskiego. Zagrane przez zespół fragmenty m.in. „Luizy Miller”, „Zbójców” czy „Manon Lescaut” pokazują, że praca z mistrzem dyrygentury korzystnie wpływa na prezentowany przez orkiestrę poziom.\nAleksandra Kurzak Arie oper świata Letni Festiwal Opery Krakowskiej Opera Krakowska Wojciech Rajski Zamek Królewski na Wawelu


adm, Author at Portal Przemyski - Strona 3 z 81\nTen ma władzę, kto ma… przycisk.\nTem ma władzę, kto ma przycisk. Doskonale wie o tym Wojciech Bakun, prezydent Przemyśla, dlatego ostro zaprotestował przeciwko ,,uporządkowaniu" przez nieprzychylnych mu radnych Statutu Miasta Przemyśla. Od teraz, na posiedzeniach rady prezydent nie będzie uprzywilejowany podczas dyskusji. Musi poprosić o czas, ustawić się w kolejce jak wszyscy pozostali radni, a przewodniczący zadecyduje, czy i kiedy da mu możliwość wypowiedzenia się. Bo prezydent jest gościem. Gospodarzem jest przewodniczący.\n- Oczywiście pozostawiono mi możliwość przedstawienia projektu, ale to, czy w dyskusji nad nim prezydent będzie mógł zabrać głos już takie oczywiste nie jest i zależeć będzie od humoru Pana przewodniczącego – skomentował tę zmianę na swoim facebbook’u prezydent.\nDokładnie tak samo Bakun traktuje komentatorów swoich postów, które publikuje na oficjalnym profilu prezydenta miasta. Trzeba przyznać, że stara się regularnie informować o pracy swojej i urzędu. Na początku kadencji umawiał się nawet z mieszkańcami na regularny czat on-line, ale dawno już z przemyślanami nie rozmawiał. Dzisiaj ogranicza się do komunikowania „jedynie słusznych informacji”.\nBakun stara się przekonywać do swoich racji, a nawet wchodzi w interakcje z obserwatorami strony. Regułą już nie jest, że dopuszcza możliwość komentowania postów. Komentujący zapominają czasami o etykiecie słowa pisanego, uciekają od tematu, czynią osobiste wzajemne „wycieczki”. I to jest zrozumiałe. Niestety dość często zdarza się, że niewygodnym komentującym prezydent wyłącza funkcję komentowania.\nTrudno więc mówić o konstruktywnym dialogu, którego Wojciech Bakun sam domaga się od radnych. Radni wprowadzając tę poprawkę uzasadniali ją chęcią zdyscyplinowania prezydenta do zwięzłych i merytorycznych wypowiedzi, zachowania rozsądnego czasu wystąpienia i zrównania praw prezydenta z radnymi, mimo że to oni stanowią prawo i zlecają zadania, które prezydent ma wykonać. Rada jest władzą uchwałodawczą, prezydent wykonawczą.\nPIT-u PIT- u o podatkach\nJak zwykle o tej porze roku wchodzimy w podatkowy okres rozliczeniowy z fiskusem. Dla większości podatników obojętne jest, któremu urzędowi skarbowemu oddamy należne mu pieniądze. Dlatego miasta i gminy starają się zachęcać mieszkańców swoich miast i okolic oraz czasowo przebywających w nich osób do rozliczania się w macierzystym urzędzie skarbowym.\nMają w tym swój interes. Z podatków od osób fizycznych do miejskiego budżetów wpływa pokaźna kwota pieniędzy. W przypadku Przemyśla jest to 15% całości rocznych dochodów. Kapitalnie jest więc dla miasta, jak największa liczba podatników rozliczy się w tutejszej „skarbówce”. Dlatego organizują podatkowe akcje promocyjne.\nPrzemyśl również. Tegoroczna nazywa się „KaPITalnie jest się rozliczyć w Przemyślu”. Takim hasłem Magistrat reklamuje swoją akcję reklamową, skierowaną do przemyślan i stara się ich namówić do właściwego wyboru, wskazując przemyski urząd skarbowy. To nie jest trudne. Wystarczy wpisać w zeznaniu podatkowym przemyski adres zamieszkania (nie musi być to być adres zameldowania) oraz dane Urzędu Skarbowego w Przemyślu, albo przekazać pracodawcy informację o zmianie urzędu skarbowego, jeżeli to on rozlicza podatnika przed fiskusem. Kapitalnie proste. Tylko co z tego kapitalnego rozwiązania ma podatnik?\nLublinianin, w loterii podatkowej w tym roku może wygrać tablety, hulajnogi elektryczne, czytniki e-book, rowery i nawigacje samochodowe. Żeby wziąć udział w loterii, wystarczy wskazać Lublin jako miejsce zamieszkania w rozliczeniu PIT oraz wypełnić krótki formularz zgłoszeniowy na stronie loterii podatkowej. Rozliczając się w Lublinie, ale także w Rzeszowie, można zdobyć dodatkowe punkty przy naborze do żłobka, przedszkola czy szkoły podstawowej. Miasto zachęca do płacenia podatków szeregiem zniżek, m.in. na bilety komunikacji miejskiej czy abonament w strefie płatnego parkowania .\nToyotę Yaris Hybrid można wylosować w Lublinie, Gdańsku i Gdyni, a w Sopocie voucher na wymarzoną podróż o wartości 16 tys. zł. Mniej wartościowe nagrody to smartfony, iPhone'a 11 oraz czytniki e-booków, rowery trekkingowe czy karnety na festiwal Open'er.\nMieszkańcy stolicy Dolnego Śląska, którzy wybiorą Wrocław jako miejsce zamieszkania, skorzystają z programu "Nasz Wrocław 365" i zawartych w nich bonusów - darmowego wejścia na dwie godziny do aquaparku, jednorazowego wejścia do wrocławskiego ZOO czy do Hydropolis. Nie wszystkie więc miasta fundują drogie nagrody. Bogaty Kraków daruje Kartę Krakowską, która upoważnia m.in. do 20% zniżki na bilety komunikacyjne.\nA Przemyśl? Stawia na lokalny patriotyzm. Z promocyjnego artykułu dowiemy się, że średnio do kasy naszego miasta od osoby, która rozlicza swój PIT w Przemyślu, wpływa około 2000 złotych. Miasto za tę kwotę może kupić, albo zbudować: 4 ławki miejskie, 2 stojaki na rowery, 4 kosze na śmieci, 10 m2 ścieżki rowerowej, postawić jedną tablicę informacyjną zawierającą plan miasta, ułożyć 10 m2 chodnika z kostki brukowej, posadzić ponad 30 młodych drzew, zorganizować 10 urządzeń do siłowni zewnętrznej oraz urządzić plac zabaw z zestawem zabawowy i dwoma zjeżdżalniami. Z tych udogodnień skorzystamy wszyscy, a samodzielnie możemy jeszcze pobawić się on-line i wpisać do wirtualnego kalkulatora wysokość podatku. Po chwili zobaczymy w jakiej kwocie przeznaczany jest nasz podatek na poszczególne zadania prowadzone w Przemyślu.\nKapitalnie jest wiedzieć na co idą nasze podatki. Czy jest to jednak wystarczająco mobilizujące, aby przemyślanin dokonał pożądanej zmiany miejsca rozliczenia, tak oczekiwanej przez Magistrat i tak potrzebnej przecież Przemyślowi?\ngraf. UM Przemyśl\nRozsądny uczestnik zakładów wzajemnych wie, że potrzebne umiejętności można nabyć z czasem. Należy przy tym obstawiać w bezpieczny sposób. Najprościej zacząć od systemu płaskiej stawki - każdy typ obstawiamy za tę samą, niską kwotę. Takie podejście pozwala na długą grę i sprawdzenie czy bukmacherka to coś dla nas. Jeżeli stwierdzimy, że możemy zyskiwać (znaleźliśmy obszar, w którym notujemy zyski), możemy zacząć grać bardziej agresywnie. W zależności od preferowanego sportu oraz sposobu doboru zakładów, istnieją odpowiednie metody stawkowania. Jeżeli jesteśmy dobrzy w szacowaniu ilości bramek/punktów w spotkaniu, powinniśmy skorzystać z dobrodziejstw systemów middle bet, polish middles, a nawet surebetów. W zakładach wzajemnych na konkretne typy (wygrana/remis/przegrana) najczęściej stosowane są metody mało ryzykowne – stawkowanie modulowane oraz procentowe. Ich bezpieczeństwo polega na rozsądnym dobieraniu kwoty, pod kątem kursu wydarzenia oraz własnych szacowań powodzenia.\nWśród zakładów, stawianych np.: w STS, na piłkę nożną oraz hokej znajdują się pewne szczególne typy - mowa o betowaniu na remisy. Tego rodzaju taktyka jest bardzo popularna w środowisku bukmacherskim ze względu na atrakcyjne kursy oraz częstość występowania. Idealnymi, choć niejednokrotnie bardzo agresywnymi metodami stawkowania są tutaj wszelkiej maści systemy progresywne – chociażby Martingale'a, Fibbonacciego oraz D'Alemberta. Nie polecamy ich osobom, które dysponują niskimi kwotami na zakłady lub nie posiadają odpowiedniej wiedzy podpartej żmudnymi analizami statystyk z kilku poprzednich sezonów.\nAutor: Wojciech Borecki - publicysta legalsport.pl\nNie chcą bloku w zabytkowej dzielnicy.\nNa najbliższej sesji rada miejska będzie debatować nad przyjęciem projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Piłsudskiego 1. Zapisy dokumentu wywołują olbrzymie emocje wśród okolicznych mieszkańców, którzy wystosowali już pisma do prezydenta Wojciecha Bakuna i przewodniczącego Macieja Kamińskiego.\nBy zrozumieć sprawę, należy się cofnąć dobrych parę lat wstecz. To wtedy działkę przy ulicy Sienkiewicza, na której stoi budynek byłej Barcelonki, kupuje prywatna firma. Pojawiają się pierwsze pomysły na zagospodarowania terenu, w mediach krąży wizualizacja projektu kameralnej willi. Jednak, jak dowiadujemy się po latach, inwestor wystąpił o zgodę na zgoła inny projekt niż budowa tarasowej willi. Na obszernej, charakterystycznej działce miał stanąć kilkupiętrowy gmach z garażem podziemnym.\nProjektom przeciwstawia się właściciel dawnej willi Brzezińskich, Wojciech Pieprzny. Skrzykuje sąsiadów, którym plany inwestora także się nie podobają. Nie chcą przekształcenia spokojnej dzielnicy położonej u stóp Wzgórza Zamkowego w ruchliwe miejsce. Zaczyna się batalia prawna i wymiana pism pomiędzy instytucjami.\nDzisiaj kilkuletnia przepychanka, w której do tej pory górą byli mieszkańcy, wchodzi w nowy etap. Miasto sporządziło bowiem projekt miejscowego planu zagospodarowania, który obejmie m.in. ulicę Sienkiewicza. To dokument określający jak kształtować będzie się w przyszłości zabudowa dzielnicy. A plan Piłsudskiego 1 przewiduje gęstą zabudowę ulicy Sienkiewicza, co umożliwi postawienie gmachu.\nMieszkańcy są rozgoryczeni projektem zaproponowanym przez Biuro Rozwoju Miasta Przemyśla. Po pierwsze uważają, że ulica Sienkiewicza ma willowy charakter i nijak nie pasuje tam blok o dużej kubaturze. Po drugie, część z nich obawia się, że gdy na plac budowy wjadą buldożery, zagrozi to stabilności wzgórza, na którym posadowione są ich domy. Pokazują cały system murów oporowych, które w przeszłości stawiano, by zapobiegać osuwaniu się skarpy.\nBiuro Rozwoju Miasta Przemyśla, które odpowiada za przygotowanie miejscowego planu zagospodarowania, uważa obawy za bezpodstawne. Dyrektor Joanna Balawender- Wcisło przekonuje, że zabudowę ulicy Sienkiewicza cechuje zwarty charakter, a istniejące już budynki mają dużą wysokość. Podkreśla też fakt, że projekt posiada wszelkie uzgodnienia, w tym z Podkarpackim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.\nWojciech Pieprzny, który zna sprawę od podszewki, gdy słyszy argumenty biura, irytuje się i wyciąga opasły skoroszyt z dokumentami. Kilkakrotnie wygrywał z biurem w sądach, gdy instytucja wydawała inwestorowi tzw. wuzetkę, czyli decyzję o warunkach zabudowy. Pieprzny podkreśla, że przez sześć lat BRMP próbowało wydać decyzję o warunkach zabudowy, a sądy administracyjne trzykrotnie dopatrywały się w decyzjach biura poważnych wad prawnych i sprawa wracała do punktu wyjścia.\nJak twierdzi Pieprzny, projekt planu zagospodarowania przestrzennego kropka w kropkę powtarza zapisy uchylanych decyzji o wydaniu warunków zabudowy. A te przewidywały budynek o 18 metrach wysokości i blisko 50 metrach szerokości. W aktach sprawy znalazła się m.in. wizualizacja dostarczona przez inwestora, na której można zobaczyć nowoczesny budynek z garażem podziemnym. Zdaniem Pieprznego złamana została zasada kontynuacji zabudowy- ani jego budynek, ani budynek Sienkiewicza 9 nie są tak wysokie, by pomiędzy nimi stawiać olbrzymi blok. Jak twierdzi, w swoich orzeczeniach sądy administracyjne także wskazywały na ten aspekt sprawy.\nJednak kluczowe znaczenie może mieć kwestia zbadania możliwości osuwania się gruntu. Miasto zapewnia, że dopełniło wszystkich wymogów i dokumentacja planu zagospodarowania jest przygotowana prawidłowo. Z kolei prawnik reprezentujący mieszkańców zażądał od Prezydenta Miasta Przemyśla przedstawienia wyników monitoringu terenu, do którego wykonania zobowiązuje władze miasta odpowiednie rozporządzenie Ministra Środowiska. Jeśli okaże się, że miasto nie prowadziło badań terenu pod kątem możliwych ruchów ziemi, sprawa może się jeszcze bardziej skomplikować.\nPóki co mieszkańcy zwrócili się do przewodniczącego Macieja Kamińskiego o przełożenie głosowania nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania. Ma to dać czas prezydentowi na odpowiedź dotyczącą badań terenu przy przygotowywaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.\nByć może tak będzie wyglądał nowy budynek w miejscu dawnej Barcelonki.\nMieszkańcy domów przy ulicy Szopena boją się, że ich budynki zaczną się osuwać.\nMieszkańcy nie chcą budowy bloku i zmiany charakteru dzielnicy.\nZawalił się dach nad lodowiskiem. Winnych nie ma.\nW nocy z niedzieli na poniedziałek, mimo ciągłego monitorowania, a także odśnieżania dachu lodowiska, uszkodzeniu uległa część szczytowa. Lodowisko pozostaje zamknięte do odwołania, a POSiR chwali się na swojej stronie internetowej, że podjął właściwą decyzję. Tymczasem zdaniem fachowców, dach powinien zostać zdemontowany przez przewidywanymi obfitymi opadami śniegu.\nDach lodowiska został zamówiony w wyniku przetargu organizowanego w minionym roku przez POSiR na całość zadania pn. „Dzierżawa i zakup lodowiska mobilnego sztucznie mrożonego w sezonie zimowym 2020/2021 wraz z zadaszeniem”. Zadaszenie o wym. 25 x 45 m miało być zbudowane z profili aluminiowych połączonych łącznikami stalowymi, antykorozyjnie zabezpieczonymi, pokrytych plandeką. Zamawiający żądał rysunków technicznych hali namiotowej z opisem, podpisanych przez uprawnionych projektantów z właściwymi uprawnieniami oraz instrukcji użytkowania zadaszenia z określeniem dopuszczalnej maksymalnej grubości warstwy śniegu na dachu. Próbowaliśmy dowiedzieć się od Grety Ostrowskiej – dyrektorki POSiR, ile centymetrów śniegu dopuszczała instrukcja. Kierująca ośrodkiem przyznała, że dysponuje tylko podpisanym zobowiązaniem w stosunku do dostawcy hali, do bieżącego utrzymywania namiotów i niedopuszczenia do zalegania śniegu na plandekach.\nDlatego od momentu powzięcia informacji o nadchodzących silnych opadach śniegu, a było to w czwartek w minionym tygodniu, przygotowywano się w POSiR na sytuację nadzwyczajną. Zamknięcie lodowiska było kwestią czasu i zależało od rozwoju sytuacji. Śnieg coraz mocniej padał, ale pracownicy radzili sobie z bieżącym odśnieżaniem dachu aż do niedzieli, kiedy do opadów dołączył silny wiatr. To spowodowało, że podjęto decyzję o zamknięciu lodowiska. Wietrzna pogoda to krytyczny moment dla konstrukcji, który wyłącza ją z użytkowania. Zawiedzeni łyżwiarze dziwili się i dawali temu wyraz w komentarzach na facebook’owej stronie lodowiska. Ale cały dzień nie pada, a śniegu nie napadało 1 metr tylko kilka centymetrów. O co kaman? -pytali facebookowicze.\nChodziło o bezpieczeństwo.\n- Wasze bezpieczeństwo jest dla Nas najważniejsze! W związku z intensywnymi opadami śniegu oraz silnymi wiatrami sztuczne lodowisko będzie nieczynne do odwołania. Trwają pracę odśnieżania zadaszenia lodowiska, głosił niedzielny komunikat POSiR’u z godz. 7.45.\nSytuacja z godziny na godzinę pogarszała się. Wiatr wzmagał się. Do padającego śniegu dołączył zamarzający na dachu deszcz, który tworzył coraz grubszą śnieżno-lodową skorupę. Ta zaczęła zagrażać bezpieczeństwu pracowników, których wycofano z akcji już nie odśnieżania, a odladzania zadaszenia lodowiska. Pozostało obserwować sytuację i czekać na jej rozwój. Ta posuwała się w niekorzystnym kierunku. „W nocy z niedzieli na poniedziałek mimo ciągłego monitorowania, a także odśnieżania dachu lodowiska uszkodzeniu uległa część szczytowa dachu” – czytamy w komunikacie opublikowanym ok. 10.00 w poniedziałek.\n- Nacisk ciężaru musiał być większy niż 0,2 kN na m.kw plandeki, tłumaczy nam Tomasz Pisarek, dyrektor naczelny firmy Alles Cool, która wygrała przetarg, dostarczyła i zamontowała zadaszenie nad lodowiskiem. Po szczegóły odesłał nas do właściciela firmy Jacka Stempina. Ten zapewnił, że zadaszenie zaprojektowane przez NAMPLAN - producenta hal namiotowych spełniała wszelkie normy techniczne wraz z dopuszczeniem do zimowego użytkowania. Warunek: - nie wolno pozwolić na nadmierne zaleganie śniegu. Nadmierne, czyli jakie? Tym razem odesłano nas do POSiR-u. – Przetarg był otwarty i jawny. Proszę pytać u zleceniodawcy – usłyszeliśmy w słuchawce. Wróciliśmy do punktu wyjścia – nikt nie wiedział ile centymetrów śniegu stanowi zagrożenie dla stabilności konstrukcji…\nZapytaliśmy więc w innej firmie, dostarczającej podobne hale dla innych miast. Nie powinno to być więcej niż 3-4 cm lekkiego puchu. Tymczasem w komunikatach alarmowych jakie były rozsyłane z rządowego centrum alarmowego, zapowiadano opady na poziomie 15-20 cm! Sytuacja pogodowa nie powinna być zaskoczeniem. Dlaczego więc nikt nie podjął decyzji o zdjęciu zadaszenia? Tym bardziej, że nie zajmuje to więcej czasu niż 2-3 godziny.\nProblemem okazał się zapis w umowie o odpowiedzialności gwarancyjnej, przekładający się na konkretny koszt do poniesienia przez POSiR. Zdjąć i założyć plandekę na dach wg podpisanej umowy mógł założyć tylko dostawca hali, co wymagało poinformowania firmy o takiej potrzebie. Koszt- 10 tys. złotych. – Nie mamy takich pieniędzy, tłumaczy zarządzająca POSiR-em.\nTeraz trzeba będzie ponieść koszty przywrócenia lodowiska do użytkowania. Ile? Nie wiadomo. – Zawiadomiliśmy dostawcę, czekamy na oszacowanie strat i koszty nowego dachu – informuje Ostrowska.\nKto poniesie koszty? Zależy to od tego, kto jest winny zaistniałej sytuacji. Zawarta umowa stanowi, że koszty związane z usunięciem awarii ponosi Wykonawca, jeśli awaria nastąpiła z przyczyn, za które Zamawiający (POSiR) nie ponosi odpowiedzialności. Trudno winić Wykonawcę, że spadł obfity śnieg. Drugie rozwiązanie w umowie przewiduje, że koszty związane z usunięciem awarii ponosi Zamawiający, jeśli awaria nastąpiła z przyczyn, za które Zamawiający ponosi odpowiedzialność. I tu może być problem, ponieważ POSiR zobowiązał się do właściwego utrzymania dachu. Nikt z „uczestników” tego zdarzenia nie potrafił nam odpowiedzieć na pytanie co to znaczy. Kto oceni czy Zamawiający dotrzymał zobowiązania? Kto oceni czy wiał za mocny wiatr i spowodował załamanie się konstrukcji?\nJeżeli strony umowy nie porozumieją się szybko, ustalanie winnych może trochę potrwać. Koszt do poniesienia dla POSiR-u może okazać się zbyt duży. Zła sytuacja finansowa ośrodka może spowodować z kolei, że nie będzie za co podnieść dachu. Taniej będzie więc rozebrać halę. Wtedy do końca sezonu lodowisko będzie niezadaszone. A wystarczyło opuścić plandeki na czas zapowiadanych opadów śniegu.\nSkąpy dwa razy traci. Tylko dlaczego z tego powodu cierpieć mają użytkownicy lodowiska?\nRozpoczął się nabór na rachmistrzów spisowych do Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2021. Zgłoszenia można składać do 9 lutego. Sam spis potrwa od 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2021 r.\nKandydat na rachmistrza spisowego może składać dokumenty osobiście w siedzibie urzędu miasta lub za pośrednictwem: poczty elektronicznej na skrzynkę e-mailową urzędu: kancelaria@um.przemysl.pl, platformy ePUAP albo przesłać pocztą lub kurierem.\nChętny lub chętna powinni mieć ukończone 18 lat, cieszyć się nieposzlakowaną opinią, posiadać co najmniej średnie wykształcenie, posługiwać się językiem polskim w mowie i piśmie i nie być skazanym prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.\nPrzed rozpoczęciem pracy zakwalifikowani wezmą udział w zdalnym szkoleniu zakończonym egzaminem. Zakwalifikują się ci, co zaliczą co najmniej 60 proc. poprawnych odpowiedzi. O kolejności na liście decydować będzie najwyższa liczba uzyskanych punktów. Liczba powołanych rachmistrzów będzie zależała od potrzeb gminy.\nPraca do ciężkich nie należy. Rachmistrz będzie przeprowadzać wywiady w sposób bezpośredni lub telefoniczny, w zależności od aktualnej sytuacji pandemicznej, z wykorzystaniem urządzenia mobilnego, wyposażonego interaktywną aplikację formularzową. Będzie zbierać dane według ustalonej metodologii i zgodnie z kluczem pytań jak w aplikacji formularzowej. W przypadku nieoczekiwanych zdarzeń może zostać wyznaczony do zastępstwa za innego np. chorego rachmistrza.\nI najważniejsze, ile można zarobić ? Stosowana będzie jednolita stawka 6 zł brutto za realizację każdego wywiadu spisowego, niezależnie od tego, czy będzie to wywiad bezpośredni czy telefoniczny.\nWięcej szczegółów znaleźć można na stronach urzędu miasta.\nPrzemyśl realizuje już ostatni etap trwającego od czerwca 2019 roku projektu pt. „Ekologiczny Przemyśl - wymieniamy źródła ciepła”. Głównym jego celem jest poprawa powietrza przez obniżenie emisji szkodliwych substancji do atmosfery ze źródeł ciepła indywidualnego wykorzystania. Dzięki temu projektowi 133 budynki jednorodzinne zostaną wyposażone w ekologiczne kotły, z tego 96 będą to kotły na gaz, 37 kotły na biomasę, a 41 budynków wielorodzinnych oraz 5 mieszkań indywidualnych zostaną podłączone do miejskiej sieci ciepłowniczej. Łącznie 730 odbiorców zostanie zaopatrzonych w ekologiczne źródła ciepła. To stanowi do 30 proc wszystkich funkcjonujących nieekologicznych źródeł w mieście.\n,,Zakazuje się”, ,,nakazuje się”. Park kulturowy w praktyce.\nDo 5 lutego można wnosić uwagi do projektu uchwały o powołaniu Parku Kulturowego Starego Miasta w Przemyślu. Choć jest to dokument o zasadniczym znaczeniu dla gospodarki miasta i mieszkańców śródmieścia, to próżno go szukać na głównej stronie internetowej magistratu. A jego zapisy mogą bulwersować.\nIdea powołania parku została przedstawiona dwa lata temu, a następnie koncepcja przeszła przez burzliwy etap konsultacji społecznych. W założeniu park kulturowy ma rozwiązać wizerunkowy problem Przemyśla, jakim jest pstrokacizna reklam i szyldów na starówce. Bardziej stonowany wygląd mają zyskać też ogródki restauracyjne. Dokładniejsza lektura projektu uchwały jednak wskazuje, że zmiany będą głębsze i wcale nie muszą oznaczać, że po wprowadzeniu nowych przepisów wszyscy będą zadowoleni.\nW myśl proponowanych rozwiązań zlikwidowana zostanie duża ilość miejsc parkingowych. Przewidziano m.in. likwidację parkingu na płycie Rynku, nie będzie też można parkować w okolicy katedry rzymskokatolickiej. W przewidywalnym czasie nie pojawią się zaś żadne nowe parkingi, które mogłyby zrekompensować ubytek miejsc dla zmotoryzowanych.\nZe wcześniejszych wypowiedzi radnych zaangażowanych w ideę parku może wynikać, że rozwiązaniem tego problemu będzie drastyczna podwyżka opłat za parkowanie. Ma to wymusić większą rotację samochodów na miejscach postojowych w ścisłym centrum miasta.\nNajbardziej skutki nowej uchwały odczują jednak lokalni przedsiębiorcy. W ciągu roku od wejścia w życie nowych przepisów będą oni musieli wymienić w swoich sklepach szyldy, o ile zostaną one uznane za nieestetyczne. Ponieważ nowe reklamy małych sklepów i punktów usługowych mają być wykonane -w myśl zapisów uchwały- z najlepszych gatunkowo materiałów, w tym z kutej stali, przeciętny przedsiębiorca działający w granicach parku kulturowego będzie musiał w 2022 roku wysupłać ze swej kieszeni od kilku do kilkunastu tysięcy złotych.\nMiasto nie przewiduje jakiekolwiek partycypacji w kosztach tego ambitnego projektu. W uchwale nie ma przewidzianych też ,,miękkich” form wsparcia dla przedsiębiorców, choćby takich, jak bezpłatne projekty nowych reklam przygotowane przez magistrat.\nOprócz wymiany szyldów, mieszkańców starówki czeka akcja usuwania na własny koszt części klimatyzatorów, anten i nawet pryzm zalegającego śniegu, jeśli powstaną one na terenie prywatnym. W projekcie znalazł się też zapis, który przewiduje usuwanie witryn z PCV i odtwarzanie historycznej stolarki drewnianej. Tu koszty dla jednego obiektu mogą sięgać nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych. Przedstawiony projekt uchwały zakłada też prawie całkowite ograniczenie możliwości przebudowy budynków, nawet jeśli nie znajdują się one w rejestrze zabytków.\nCo znamienne, spora część zapisów uchwały jest nieostra, co daje pole do uznaniowości urzędniczej. Najlepszym przykładem jest paragraf 4. dokumentu, który umożliwia zablokowanie wszelkich robót, jeśli są one ,,niekorzystne dla walorów kulturowych”. Powstawanie nowych hoteli, restauracji i innych obiektów będzie zatem w przyszłości uzależnione od interpretacji słowa ,,niekorzystne” przy procesie uzgodnień i wydawania decyzji.\nWszystkie obowiązki związane z dostosowaniem się do nowych wymogów mają pojawić się w czasie, gdy małe firmy walczą o przeżycie na rynku dotkniętym lockdown’em i kryzysem ekonomicznym. Powstałe niedogodności i koszty mają wynagrodzić turyści, którzy w przyszłości przyjadą tysiącami do Przemyśla po ustanowieniu w nim parku kulturowego.\nPrzedsiębiorcy, którzy nie podporządkują się zapisom uchwały, będą w pierwszym etapie odwiedzani przez Straż Miejską, a potem będą przeciwko nim prowadzone postępowania administracyjne.\nPodczas konsultacji społecznych prowadzonych w sprawie parku kulturowego uwidocznił się wyraźny podział. Osoby mieszkające na starówce lub prowadzące tam firmy -a stanowiły one większość- były zdecydowanie przeciwne uchwale, zaś osoby mieszkające na Zasaniu lub w podprzemyskich miejscowościach przychylniej patrzyły na projekt.\nOpinie na temat projektowanego parku kulturowego można zgłaszać osobiście w UM, listownie lub drogą elektroniczną na adres: kz@um.przemysl.pl\nLinki do projektu uchwały i instrukcji zamieszczone są poniżej.\nzdj. UM Przemyśl


kokodin 15 Maj 2011 20:45 6002 6\n#1 15 Maj 2011 20:45\nWitam wszystkich, oto moja konstrukcja z zeszłego roku, z jakichś względów zapomniałem się nią pochwalić, wiec najwyższy na to czas, zanim się zniszczy\nMogę jednak zapewnić, że wynalazek się udał i działa całkiem sprawnie dzięki prawie półtorarocznemu okresowi testów ekstremalnych. Pożyczałem to maleństwo nawet moim znajomym licealistom razem z gitarą i nie zepsuli :]\nPomysł był prosty, skrzyżować "Little Gem" i Marshalla MS 2, zamknąć w ładnej obudowie i dołożyć stopień na tranzystorze FET dla większej impedancji wejścia, oraz zasilacz efektów dla moich muppetballi.\nProjekt trochę się rozrósł, ale generalnie nadal jest przenośny :] mimo ścianek z płyty wiórowej.\nKoszty konstrukcji były raczej znikome. Płytę miałem, podobnie połowę elementów elektronicznych, najdroższe były chyba gałki potencjometrów W sumie koszty projektu z bateriami wyceniam na ok. 20-30 zł, chociaż mogę się mylić. Teraz już tego nie rozpiszę.\nWewnętrzne zasilanie z 6 baterii R14 - niealkaliczne starczają na ok. pół roku zabawy bez efektów.\nZewnętrzne zasilanie stabilizowane z dowolnego zasilacza o napięciu wyższym od 9 V.\nZabezpieczenie przed "złą polaryzacją" baterii i zasilacza.\nRegulacje głośności i tonu.\nDwa stopnie wejściowe z czego jeden dołączany jako buster (w egzemplarzu testowym zmieniłem wzmocnienie stopnia przesteru na nieco większe w stosunku do projekty ideowego).\nPółwatowy wzmacniacz scalony lm386n w standardowej aplikacji (w egzemplarzu testowym zrezygnowałem z "wzmocnienia niskich tonów", gdyż okazało się zbędne).\nGłośnik 1,5 W 8 Ohm z odtwarzacza kaset marki Saba.\nMaleństwo bardzo dobrze współpracuje zarówno z przetwornikami single, jak i humbucker (jak do tej pory tylko mojej konstrukcji). Nie wzgardzi też piezoelektrycznym (poznał się z jednym elektoakustykiem marki Ibanez). Znakomicie radzi sobie z efektami i jest dosyć efektywne, gdyż na pustej sali gimnastycznej (2 boiska do siatkówki) słychać go wszędzie :]\nOraz parę próbek dźwiękowych. Proszę wybaczyć, że nie umiem grać, ale już się powolutku uczę. Gitara to moja Becky 2, mikrofon to kapsułka komputerowa znaleziona na korytarzu szkolnym, dlatego trochę trzeszczy.\nW razie jakichś wątpliwości - proszę pytać.\namp test.zip Download (2.11 MB)\n#2 15 Maj 2011 21:05\nA można do niego podpiąć głośnik samochodowy? Tzn. mam już obudowę podobną do pieca gitarowego na głośniku samochodowym (13 cm) i czy taki wzmacniacz będzie działał z nim.\nPs. głośnik jest 4 ohm\n#3 15 Maj 2011 22:45\nMoim zdaniem niezależnie od czego głośnik by nie był , do generowania dźwięku służy to i się nada. Ważniejszą sprawą jest właśnie jego impedancja i ta jest moim zdaniem nieco za mała. Nie wykluczam tego, że może to działać, ale notka katalogowa mówi 8 lub 16 ohm. Na stronie "little gems"-ów jest natomiast projekt wzmacniacza różnicowego, wykorzystujący głośnik 4 ohm o podobnym stopniu skomplikowania co standardowy little gem i trochę większej mocy (1-1,2w).\n#4 16 Maj 2011 15:46\nSympatyczny projekcik, mogę tylko zasugerować na przyszłość "wylanie" masy na wolne obszary płytki oraz dodanie jakichś gniazd i wtyków, żeby te kabelki nie musiały być lutowane bezpośrednio do płytki, w razie jakiejkolwiek interwencji serwisowej można wtedy szybko rozłączyć kabelki i wyjąć moduł. Interesują mnie Twoje obserwacje zachowania się tak małego wzmacniacza z gitarą elektroakustyczną, jak jest z wiernością brzmienia ? Głośniczek malutki, raczej wielkich hitów nie wróży.\n#5 16 Maj 2011 19:36\nZ elektroakustykiem było różnie. Tamten egzemplarz miał wbudowany przedwzmacniacz i tuner, więc w zależności od ustawień było akustycznie lub kompletnie przesterowane, aż do granic trzasków. (Prawdopodobnie sygnał przekraczał 5v i zenerki go ścinały.) Tak więc chyba da się uzyskać przyjemne brzmienie przy ustawieniach : vol 50-70%, ton 50% i niskim poziomie wyjściowym gitary.\nCo do głośnika, mały? Może i mały, ale w głośniczkach komputerowych zazwyczaj są o połowę mniejsze. Ten ma 10 cm średnicy i wcale nie jest taki cichy, jak by się wydawało. Chodziło o przenośność konstrukcji, więc rozmiar jest odpowiedni. Nie charczy też jak standardowe komputerowe elipsy.\nCo do konektorów, to projekt jest pod nie jakoby przygotowany. Ale przy tak kompaktowej konstrukcji niema to większego sensu. Kable są na tyle długie, by bez problemu wyciągnąć płytkę lub panel przedni i na tyle krótkie, by się nie plątać.\n#6 17 Maj 2011 23:03\nCzy Kolega nie pokazywał już kiedyś tego wzmacniacza? Dam sobie głowę uciąć, że już go widziałem\nSam nie budowałem tego układu, jednak popełniłem Little Gema MK II - to ten różnicowy na dwóch LM386. Kontrolę głośności zrealizowałem wyłącznie przez potencjometr na gitarze. Podłączony do "paczki gitarowej" na dwóch ARZ 6604 potrafi solidnie trząść mieszkaniem. Możliwe, że to kwestia zastosowanego głośnika i sposobu nagrywania, ale mam wrażenie, że mój Little Gem brzmiał głębiej, a przester nie był taki piaszczysty.\nBrzmienie z próbki "tone amp single.mp3" przypomina nieco projekt Ruby - również na LM386, jednak z "Fenderowym" brzmieniem.\n#7 18 Maj 2011 00:02\nJeżeli dobrze zrozumiałem, to w tej próbce słyszysz telecasterowe pochodzenie mojej gitary (menzura, cały gryf, rozmieszczenie przetworników i resztę elektroniki gitary). Oczywiście i sam projekt wzmacniacza jest garściami czerpany z projektu "Ruby". Wymyślenie nowego sposobu konstrukcji układu z chipem lm386, było by dopiero odkrywcze a tutaj mamy lekko przerobiony standard.\nCo do pokazywania tego ustrojstwa to i owszem, obudowa była pokazywana. Bez gałek, tylnej ścianki, baterii oraz przyzwoitego projektu elektroniki. Z resztą jako nieskończona konstrukcja. To jest już inny wzmacniacz w tej budce, skończony i sprawny.\nCo do brzmienia.... Jeśli pożyczę ci moją gitarę, będziesz mógł robić porównania. Drugiej takiej na świecie nie znajdziesz, musi więc brzmieć nieco inaczej niż twoja. Być może to sprawa przetworników z nieco grubszego drutu, co daje im nieco niższą rezystancję. Albo sosnowy korpus\nDzisiaj odkryłem, że nagrywałem próbki już na słabych bateriach. Postaram się nagrać nowe z zasilacza, bo różnica jest ogromna.\nJednak nagrywałem na zasilaczu, mimo to kilka próbek. Wielkiej różnicy niema poza gałką tone w pozycji 50%. No i nawet tym razem coś gram, ciekawe czy ktoś zgadnie.\npróbki2.zip Download (2.82 MB)\nPodobne tematy Kokodin Microamp - bateryjny wzmacniacz gitarowy z zasilaczem efektów