Jesteś tutaj: Home U sterów Salamandry\nW poprzednim numerze Magazynu zapoczątkowaliśmy publikację wywiadów z ludźmi związanymi z ochroną przyrody lub edukacją przyrodniczą. W numerze z okazji 20-lecia PTOP „Salamandra” wybór rozmówcy wydaje się oczywisty. Doktor Andrzej Kepel – pomysłodawca i prezes Towarzystwa był także przez kilka lat redaktorem naczelnym Biuletynu PTOP „Salamandra”, który następnie rozwinął się w obecny Magazyn. W środowisku polskich przyrodników jest postacią znaną. Jego wiedzę ekologiczną i prawną doceniają także przedstawiciele administracji ochrony przyrody, nawet jeśli często krytykuje ich działania. W ciągu ostatnich dwóch dekad był powoływany do wielu ciał eksperckich i doradczych. Obecnie jest m.in. wiceprzewodniczącym Państwowej Rady Ochrony Przyrody i członkiem Krajowej Komisji Ocen Oddziaływania na Środowisko. Dla działaczy „Salamandry” i innych organizacji przyrodniczych jest tytanem pracy o niespożytej energii, który świetnie potrafi łączyć doświadczenie i wiedzę z tak pozornie odległych dziedzin jak przyroda, prawo czy... matematyka.\nPrezes „Salamandry” dr Andrzej Kepel w raju biologów – na Galapagos\nAndrzeju – dlaczego zamiast wyboru kariery naukowej czy bezpiecznej posady nauczyciela lub urzędnika zdecydowałeś się stanąć u sterów okrętu zwanego organizacją pozarządową, płynącego po wodach najeżonych rafami niedoskonałych przepisów?\nPodoba mi się ta metafora! Dodałbym jeszcze manewrowanie wśród mielizn administracyjnej bierności i politycznych wirów, radzenie sobie z flautami braku funduszy oraz atakami burz niezadowolenia różnych grup interesu, którym z ochroną przyrody nie po drodze. Odpowiedzi na to pytanie są chyba dwie – zbiorowa i indywidualna.\nDecyzja o założeniu stowarzyszenia zajmującego się ochroną przyrody, działającego na wzór organizacji zachodnich, została podjęta w 1993 roku kolektywnie, przez grupę studentów i świeżo upieczonych absolwentów biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu związanych z Klubem Ekologicznym Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Większość z nas miała za sobą doświadczenie w nielegalnej działalności opozycyjnej, a po ponownej rejestracji NZS – w pozytywistycznej działalności organizacyjnej. Chcieliśmy (i to nam zostało do dziś!), by nasze wykształcenie, entuzjazm i praca przyniosły konkretne pozytywne skutki. Wiedzieliśmy, że zaczynające się przemiany polityczne i gospodarcze spowodują ogromny wzrost presji na nieźle jeszcze zachowane walory przyrodnicze Polski. Naukowcy przede wszystkim badają przyrodę, a urzędnicy nadzorują przestrzeganie przepisów, które tworzą lub zmieniają politycy. W większości rozwiniętych krajów główny ciężar konkretnych działań ochronnych dzielą różne służby państwowe oraz organizacje pozarządowe. Służb ochrony przyrody z prawdziwego zdarzenia nie doczekaliśmy się w Polsce do dziś (można za takie uznać ewentualnie służby parków narodowych, ale te zajmują zaledwie 1% powierzchni kraju). Uznaliśmy więc, że największe szanse na realizację naszych marzeń będziemy mieli w organizacji społecznej.\nAle dlaczego założyliście nowe stowarzyszenie zamiast przystąpić do jakiegoś istniejącego?\nMieliśmy wybór między nielicznymi „starymi” organizacjami oraz dziesiątkami nowych, które powstawały jak grzyby po deszczu. Nie tylko bowiem my wówczas uwierzyliśmy, że pojawiła się szansa na rozwój ruchu społecznego. Chcieliśmy prowadzić efektywne działania, oparte na solidnej wiedzy i wykorzystujące zachodnie wzorce. Zastanawiając się nad przystąpieniem do organizacji, których głównym kapitałem była tradycja, uznaliśmy, że łatwiej będzie wybudować coś nowego niż zmodernizować stare. Rozważaliśmy też przyłączenie się do jednej z nowych organizacji, których działania zapowiadały się obiecująco. Jednak te nie były jeszcze gotowe do tworzenia oddziałów terenowych w Poznaniu. Rzuciliśmy się więc na głęboką wodę i założyliśmy nowe stowarzyszenie. Wiedzieliśmy, że dzięki temu sami będziemy decydować, co i jak robimy, a wizję mieliśmy dość sprecyzowaną. Czas pokazał, że to była dobra decyzja.\nPrzedstawiciele przyrodniczych organizacji pozarządowych i środowisk naukowych, podczas spotkania dotyczącego tworzenia polskiej Shadow List Natura 2000, zorganizowanego przez „Salamandrę” w Forcie IIa w Poznaniu\nA jakie były Twoje indywidualne powody podjęcia decyzji o poświęceniu się pracy w „Salamandrze”?\nObecnie, aby być naprawdę dobrym naukowcem, trzeba się zwykle skupić na wąskiej dziedzinie. Od początku wiedziałem, że to nie dla mnie. Jedną pracę magisterską napisałem na Akademii Rolniczej z genetyki soi, drugą – na Uniwersytecie na temat trzciny. Zacząłem badania do doktoratu na temat sosny, ale przerzuciłem się na bioindykację z wykorzystaniem porostów, a większość moich publikacji naukowych dotyczyła wówczas nietoperzy. Podobnie, myśl o pracy od 8:00 do 16:00 była mi wówczas obmierzła. W „Salamandrze” od samego początku wprowadziliśmy nienormowany czas pracy, co zwykle oznacza po kilkanaście godzin dziennie, ale w dowolnie wybranych godzinach. Wielorakość tematów, które musimy podejmować, przyprawia o zawrót głowy. Tak więc – ze względu na moje prywatne zamiłowanie do różnorodności i stałego poszerzania wiedzy w różnych dziedzinach – wybór był słuszny. Możliwość pracy zgodnej z zainteresowaniami i wykształceniem, przynoszącej wymierne efekty, w zgranym zespole podobnych pasjonatów, jest bezcenna. W tamtym czasie dla przyrodnika szanse takie dawała jedynie organizacja społeczna. Ryzyko było duże, ale się udało.\nOd samego początku istnienia PTOP „Salamandra”, a więc od dwudziestu lat, pełnisz funkcję prezesa. To dość wyjątkowa sytuacja, porównując z innymi organizacjami. Jak sobie radzisz z taką odpowiedzialnością?\nW ogóle „Salamandra” wydaje się wyspą stabilności, jeśli chodzi o kadry. Większość założycieli Towarzystwa sprzed dwudziestu lat jest z nami do dziś, podobnie jak nowo przyjmowani od tego czasu pracownicy. Z osobami, które z różnych powodów życiowych odeszły do innej pracy, utrzymujemy zwykle regularne kontakty i często doraźnie współpracujemy. To zdaje się potwierdzać, że praca u nas, choć wyczerpująca i niskopłatna, przynosi satysfakcję.\nJeśli chodzi o moją funkcję, to warto zaznaczyć, że prezes jest w „Salamandrze” obieralny, a kadencja trwa rok. Oj tak, czuję ciężar odpowiedzialności wynikający z funkcji! Podczas studiów nie wykładano nam nawet podstaw zarządzania, więc uczę się głównie na własnych błędach, które jakoś wielkodusznie są mi przez współpracowników wybaczane. Teraz, gdy organizacja jest już dość stabilna, a wiele obowiązków spoczywa na innych członkach Zarządu i współpracownikach, jest nieco łatwiej. Jednak mieliśmy w przeszłości okresy, podczas których było naprawdę ciężko. Wydaje mi się, że to właśnie sztormy są najważniejszym testem, czy kapitan sprawdza się na mostku kapitańskim. To, że z tych kryzysów do tej pory zawsze wychodziliśmy wzmocnieni, to jednak zasługa całej załogi, która potrafi się wówczas maksymalnie zmobilizować i zgodzić na wyrzeczenia. Nie ukrywam, że myśl, iż ktoś mógłby mnie zastąpić u steru, co pozwoliłoby mi skupić się na realizacji konkretnych przedsięwzięć, jest kusząca. Nie wiem, czy szef powinien się do tego przyznawać...\nMówisz o kryzysach. Jaka była największa porażka „Salamandry” z Twojego punktu widzenia?\nPorażka!? Z okazji dwudziestolecia wolę mówić o sukcesach! No dobrze. Przede wszystkim – porażki zwykle nie wiązały się z kryzysami. Przeciwnie – to sukcesy czasami powodowały utrudnienia w działaniu. Nie przychodzą mi do głowy jakieś wielkie klęski. Dla mnie szczególnie bolesne są różnie drobne sprawy, w których – mimo naszej interwencji i zdawałoby się oczywistej sytuacji prawnej i merytorycznej – nie udało się zapobiec degradacji walorów przyrodniczych z powodu bierności, opieszałości czy wręcz wrogiego nastawienia niektórych organów ustawowo powołanych do ochrony przyrody i środowiska. To jest frustrujące, gdy po zgłoszeniu oczywistego przypadku łamania prawa i niszczenia przyrody widzisz, że organ państwowy lub samorządowy zamiast współpracować, stara się znaleźć wszelkie możliwe kruczki formalne i wybiegi, by nic nie zrobić lub odwlec ewentualną akcję do czasu, gdy nie będzie już miała sensu. Urzędnicy zdają sobie sprawę, że przypadków niszczenia przyrody jest wiele, a organizacje przyrodnicze tak nieliczne, że nie będą w stanie we wszystkich sprawach odwoływać się do wyższych instancji czy sądów. A jeśli się odwołają, to i tak za poprzednią bierną postawę nikt urzędników do odpowiedzialności nie pociągnie. Może takie podejście organów wynika czasem ze zbyt wielu spraw i ograniczonych możliwości działania, jednak to nie łagodzi frustracji. Na szczęście takie postawy nie są regułą. Wiele interwencji, które podejmujemy, kończy się jednak sukcesem, czyli zaprzestaniem niszczenia, a czasem naprawą poczynionych szkód. Niektóre organy bardzo chętnie podejmują współdziałanie, uznając, że nasze cele są zbieżne. To łagodzi gorycz porażek i nadaje sens naszej pracy.\nW takim razie, co uważasz za największy sukces?\nNajwiększe osiągnięcie mogę wskazać bez wahania – znaczące poszerzenie sieci Natura 2000 w Polsce. Przypomnę – wstępując do Unii Europejskiej, polski rząd zaproponował zaledwie 3,7% terytorium Polski do siedliskowej części tej sieci. To było poniżej jednej trzeciej ówczesnej średniej europejskiej. Nie przeprowadzono właściwego rozpoznania walorów przyrodniczych kraju, wiele cennych obszarów celowo pominięto. Wówczas kilka organizacji podjęło się zadania przygotowania tak zwanej Shadow List Natura 2000, czyli listy obszarów brakujących w sieci. Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków koordynowało sprawę wyznaczania tak zwanych obszarów ptasich, „Salamandra” – obszarów chroniących pozostałe gatunki zwierząt, a Klub Przyrodników – gatunków roślin i siedlisk przyrodniczych. Wykonaliśmy w ekspresowym tempie i za darmo pracę, którą w innych krajach za miliony euro wykonywały agencje rządowe. Dzięki pomocy setek specjalistów z całej Polski (naprawdę pomoc była powszechna i bezinteresowna) zebraliśmy wszystkie dostępne dane i wykazaliśmy podstawowe braki w sieci, proponując nie tylko listę dodatkowych obszarów, ale i ich granice, opisy i walory, które powinny stanowić cel ochrony. Komisja Europejska przyznała nam rację i nakazała uzupełnienie sieci. Urzędnicy europejscy twierdzili, że była to najbardziej profesjonalnie przygotowana Shadow List w historii Unii Europejskiej. W kolejnych latach rząd stopniowo włączał do sieci proponowane przez nas obszary, a my zbieraliśmy kolejne dane i uzupełnialiśmy naszą listę. Obecnie braki są już niewielkie, a tak zwana siedliskowa część sieci powiększyła się trzykrotnie. Dzięki temu, mimo szybkiego rozwoju gospodarczego kraju, możemy teraz dość skutecznie strzec najcenniejszych walorów przyrodniczych, gdyż prawo wspólnotowe chroniące obszary Natura 2000 musi być przestrzegane na serio. Tylko raz w życiu ma się okazję potroić powierzchnię obszarów objętych w kraju skuteczną ochroną przyrody. Wykorzystaliśmy tę możliwość najlepiej jak się dało.\nMamy też wiele innych sukcesów, które sprawiają satysfakcję. Wymienię choćby przywrócenie polskiej przyrodzie susła moręgowanego. Z wielką przyjemnością też biorę do ręki każdy kolejny numer Magazynu.\nPowiedziałeś, że sukcesy mogą powodować kłopoty. Mam nadzieję, że nie miałeś na myśli naszego Magazynu?\nNie! Ale Shadow List Natura 2000 to dobry przykład. Większość pracowników „Salamandry” poświęciła temu ponad rok, rezygnując z innych projektów. Wyczerpało to wszystkie nasze rezerwy. Gdy upubliczniliśmy naszą listę i Komisja Europejska przyznała nam rację, niektórzy ówcześni decydenci byli wściekli. Nagle się okazało, że niektóre fundusze stały się niedostępne dla stowarzyszeń, które stworzyły listę, niezależnie od tego, jak dobre projekty przygotowały. Wówczas fundacje i fundusze były niemal jedynym dostępnym źródłem finansowania organizacji przyrodniczych w Polsce. Trzeba było na jakiś czas znacząco ograniczyć działalność i bardziej zróżnicować źródła finansowania. Było ciężko, ale co cię nie zabije, to cię wzmocni...\nPodczas pierwszego seminarium biogeograficznego zorganizowanego przez Komisję Europejską, w trakcie którego oceniano rządową propozycję sieci Natura 2000 dla Polski z 2004 r., przedstawiciele Klubu Przyrodników i „Salamandry” nie mieli żadnych problemów by wykazać, że dla większości gatunków i typów siedlisk przyrodniczych propozycja ta jest dalece niewystarczająca\nCzy obecnie pozarządowym organizacjom ekologicznym jest łatwiej?\nNie sądzę. Gdyby tak było, byłoby ich o wiele więcej – pracy do wykonania jest mnóstwo. Po pierwsze – wbrew powierzchownym deklaracjom, pogorszył się stosunek społeczeństwa do środowiska naturalnego. Obecnie politycy czy przedsiębiorcy nie wstydzą się publicznie przyznać, że są przeciwni ochronie przyrody. Taka postawa staje się wręcz modna. Biznes ponad wszystko! Kolejna trudność to brak środków. Polska przestała zaliczać się do krajów ubogich, więc fundacje zachodnie przeniosły swoje zainteresowania w inne regiony świata. Zlikwidowano gminne fundusze ochrony środowiska. Pozostałe krajowe fundusze ochrony środowiska niechętnie przyznają dotacje organizacjom pozarządowym, gdyż ich rozliczanie jest skomplikowane. Łatwiej jest dać duży grant na wielką inwestycję, rozliczany jedną fakturą, niż dziesięć małych dotacji na projekty organizacji, w których rozlicza się każdy najmniejszy wydatek z osobna. Dostępne są co prawda fundusze europejskie, ale konkurować o nie trzeba z organami administracji czy przedsiębiorstwami państwowymi. Skomplikowane procedury rozliczeń, wysokie limity minimalnych kosztów projektu oraz wymagania dotyczące wkładu własnego sprawiają, że tylko największe organizacje pozarządowe są w stanie się o nie ubiegać. Małym, nowo powstałym organizacjom bardzo trudno się przebić. Wyjątkowo cenna jest możliwość przekazywania 1% podatku organizacjom pozarządowym, ale tylko niewielka część takich wpłat jest kierowana do organizacji przyrodniczych. W dodatku wiele osób uznało, że przeznaczenie na jakąś organizację tych kilku czy kilkudziesięciu złotych w skali roku z należnego podatku to wystarczająca dobroczynność. W rezultacie i tak skromna liczba darowizn od osób prywatnych jeszcze zmalała.\nSą jednak i pozytywne zmiany, które po części wynikają z akcesji do UE. Poprawiono przepisy w zakresie dostępu do informacji o środowisku, zwiększa się skuteczność przestrzegania niektórych przepisów ochrony środowiska, coraz powszechniejsza jest świadomość, że organizacje pozarządowe mogą realizować niektóre zadania publiczne taniej i skuteczniej niż podmioty państwowe czy nawet prywatne firmy. Nie powiedziałbym więc, że obecnie jest gorzej. Po prostu jest inaczej. Wszystko się zmienia – także warunki działania organizacji. I trzeba za tym nadążać.\nGdybyś miał wskazać, jaka jest największa różnica w ochronie przyrody obecnie i dwadzieścia lat temu, gdy powstawała „Salamandra”, to co by to było? Powstanie sieci Natura 2000?\nJeśli miałbym ograniczyć się tylko do jednej zmiany, to wybrałbym coś bardziej ogólnego – przystąpienie Polski do Unii Europejskiej i przyjęcie wspólnotowych regulacji w dziedzinie ochrony przyrody i środowiska. Fakt, że Wspólnota poważnie podchodzi do ochrony przyrody i nie jest skłonna wydawać środków na przedsięwzięcia, które łamią jej przepisy, wymusza radykalną zmianę podejścia polskiej administracji i przedsiębiorstw do tych zagadnień. Czasami konieczne jest odwoływanie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, by wymusić szanowanie prawa. Jednak coraz częściej sama świadomość, że polskie organizacje mogą to zrobić, jest wystarczająca. Bez regulacji unijnych polska przyroda ucierpiałaby znacznie bardziej na skutek rozwoju gospodarczego, jaki dokonał się przez ostatnie dwadzieścia lat. Krajowe formy i zasady ochrony mają bowiem może szczytne założenia i tradycje, jednak zdecydowanie nie zapewniają ich skutecznego przestrzegania w warunkach gospodarki rynkowej i dążenia do rozwoju za wszelką cenę. Dostrzegając więc różne niedoskonałości obecnego systemu, uważam, że przystąpienie do Unii było dla naszej przyrody zbawienne.\nZmiana na lepsze niektórych przepisów krajowych to po części także skutek działań „Salamandry” i Twoich, lecz nie wymieniłeś tego wśród głównych osiągnięć.\nTo dlatego, że starania o poprawę polskiego prawa przypominają nieco taniec. Krok do przodu, krok do tyłu, krok w bok, obrót... Niby cały czas w ruchu, a w efekcie drepczemy w miejscu. Rzeczywiście – przy tworzeniu ustawy o ochronie przyrody w 2004 roku udało się nam wprowadzić wiele (chyba ponad setkę) cennych poprawek, jednak równie licznych propozycji wówczas nie przyjęto. Niektóre błędy tkwią w ustawie do dziś. W późniejszym czasie uwzględniono część naszych postulatów korekt, ale równolegle wprowadzono nowe legislacyjne dziwactwa. To samo dotyczy niektórych innych ustaw czy rozporządzeń. Moim zdaniem ustawa o ochronie przyrody po dziesiątkach nowelizacji jest już tak splątana i pełna niekonsekwencji, że najwyższy czas napisać ją od nowa, a może wręcz podzielić na trzy odrębne. Wolę się nie rozgadywać zbytnio na ten temat. I tak robię to regularnie w Magazynie, w dziale „Prawo (nie)doskonałe”.\nChoć w nazwie Towarzystwa jest przymiotnik: polskie, ostatnio „Salamandra” jest coraz aktywniejsza na polu międzynarodowym. Czy zamierzasz utrzymywać ten kurs rozwoju organizacji?\nJestem przekonany, że ochrona przyrody ojczystej pozostanie głównym przedmiotem naszych działań. Jednak trzeba sobie zdawać sprawę, że Polska i Polacy wywierają także coraz większy wpływ na przyrodę poza granicami naszego kraju. I nie chodzi wyłącznie o oddziaływanie na ptaki czy nietoperze migrujące przez Polskę albo spędzające u nas zimę. Do naszego kraju w coraz większych ilościach są importowane produkty z zagrożonych roślin czy zwierząt – nie zawsze legalnie. W 2012 roku 5,2 milionów Polaków wyjechało turystycznie za granicę. Poza bezpośrednim oddziaływaniem na przyrodę w miejscu pobytu często przywożą ze sobą pamiątki z chronionych gatunków czy wręcz żywe okazy. Polscy myśliwi coraz liczniej wybierają się na polowania do Azji czy Afryki. To tylko przykłady naszego wpływu na przyrodę świata. Oznacza to, że nasz kraj powinien brać też na siebie odpowiedzialność za jej ochronę, do czego konieczna jest współpraca z innymi państwami. Tymczasem na arenie międzynarodowej w odniesieniu do ochrony przyrody Polska jest często dość bierna, a czasami wręcz wsteczna, choć są także przykłady pozytywnej aktywności. Dobrze by było, gdyby i polskie organizacje pozarządowe, zwłaszcza te większe, dysponujące takimi możliwościami, włączały się w działania globalne lub przynajmniej ponadnarodowe. „Salamandra” taki wysiłek podejmuje i ma już pierwsze osiągnięcia, na przykład w CITES*.\nMoje marynistyczne porównanie z początku rozmowy nie było przypadkowe. Jesteś żeglarzem, a pocztówki ze swoich egzotycznych podróży adresujesz m.in. do Załogi „Salamandry”. Poza tym chodzisz po jaskiniach, nurkujesz, jeździsz konno i na nartach, znana jest twoja pasja fotograficzna... Czy trzeba być niespokojnym duchem, by działać w pozarządowej organizacji przyrodniczej?\nHa, ha! Chyba rzeczywiście coś w tym jest! Zresztą wystarczy, byś rozejrzała się po naszym biurze czy zerknęła w lustro. Każdy członek Załogi ma poza pracą jeszcze kilka pasji. Oprócz już wymienionych, które nie są wyłącznie moje, niektórzy się jeszcze wspinają, latają balonami, żeglują po pustyni, tańczą, śpiewają w chórach, robią witraże, malują... Myślę, że nie chodzi tylko o gotowość do podejmowania ryzyka czy o wrażliwość artystyczną. Po prostu takie organizacje jak nasza to miejsce dla ludzi, dla których podążanie za pasją stoi wyżej w hierarchii wartości niż zdobywanie pieniędzy.\nW takim razie, z okazji rocznicy, życzę Ci, byś przez kolejne dwadzieścia lat działalności, poza pisaniem projektów, sprawozdań, opinii, artykułów do Magazynu i inną pracą przy komputerze, miał jeszcze mnóstwo czasu na bezpośrednie obcowanie z przyrodą oraz realizację pozazawodowych zainteresowań.\nBardzo dziękuję i życzę tego samego Tobie, całej Załodze „Salamandry” i wszystkim Czytelnikom!\nRozmawiała: Adriana Bogdanowska\n*) CITES – skrót od angielskiej nazwy Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem, zwanej też Konwencją Waszyngtońską.


Trixie Klikacz Kliker do tresury szkolenia pas 3 tonowy\nStrona główna / Psy / Zabawa i szkolenie psów / Akcesoria treningowe / Trixie Kliker 3 tonowy z mini poradnikiem\nilość Trixie Kliker 3 tonowy z mini poradnikiem\nSKU: 4011905022895 Kategorie: Akcesoria treningowe, Psy, Zabawa i szkolenie psów\nTrixie Kliker (zwany również clikerem lub klikaczem) to podstawowe i niezbędne narzędzie do szkolenia psów i innych zwierząt.\nMały i poręczny – zawsze zmieści się w kieszeni\nPomaga utrwalać pożądane zachowania zwierzęcia\nDostępny w czterech kolorach: niebieski, różowy, pomarańczowy, szary\nPrzyjemny dla ucha, stały i unikalny dźwięk\nDźwięk może być regulowany w 3 tonach.\nSznurek-gumka do zawieszenia klikera na nadgarstku\nLekki – 45 g\nDziała na szczenięta jak i na dorosłe zwierzęta\nClicker jest doskonałym narzędziem do edukacji i szkolenia. Trening z Clickerem może być niezależny od wieku. Działa na szczenięta jak i na dorosłe zwierzęta.\nZwierzęta uczą się metodą prób i błędów oraz natychmiastowych odpowiedzi – pochwała / nagroda lub kara. Zwierzę nie zrozumie działań edukacyjnych, które przychodzą nawet kilka sekund po pojawianiu się danego zachowania (oczekiwanego lub nie).\nW nauce ważne jest, aby zapobiegać niewłaściwemu zachowaniu, tj. zachowaniu, którego oczekujesz do psa. Przykład: Twój pupil na wybiegu dla zwierząt oddala się bez Twojego pozwolenia jeśli tylko pojawi się inny pies – nic go nie może powstrzymać od wspólnej zabawy. Po treningu z klikerem jeśli pojawi się inny pies podczas waszego spaceru, Twój pies musi na Ciebie spojrzeć dopóki nie pozwolisz mu się bawić. Nawet pies, któremu pozwolono przez lata podejmować własne decyzje dotyczące tego kiedy może odchodzić bez pozwolenia do innego psa i bawić się, może zmienić to zachowanie z odpowiednim szkoleniem. Istotnym czynnikiem w szkoleniu jest: nagradzać nawet początek prawidłowego zachowania dokładnie we właściwym momencie – i do tego masz teraz Clicker.\nWoolf Przysmak z kaczką 100 g – kosteczki z kaczki\nBarry King miska antypoślizgowa na gumie Trixie Szczotka drewniana miękka dwustronna


o 13:34 1 komentarz: Linki do tego posta\no 15:24 8 komentarzy: Linki do tego posta\nFantastyczna impreza sportowa dla dzieciaków\nFascynacja aktywnością sportową, a głównie bieganiem rozwija się w ostatnich miesiącach z niebywałą intensywnością. Biegają młodsi i starsi, kobiety i faceci. Każdy poczuł potrzebę rozwijania swojej kondycji, zrzucania kilogramów i przełamywania swoich słabości. To wszystko obserwują Ci najmniejsi - cztero, piecio czy dziesięciolatkowie. I chociaż biegają po podwórku cały czas, to oni też chcą dostawać za to medale :) W końcu powstała impreza tylko i wyłącznie dla nich. To własnie ich biegi były w tym dniu najważniejsze.\no 15:08 10 komentarzy: Linki do tego posta\no 15:02 8 komentarzy: Linki do tego posta\no 14:44 9 komentarzy: Linki do tego posta\nStrona przeniesiona zapraszam\no 13:39 4 komentarze: Linki do tego posta\nPrzygotowanie do triathlonu - sprzęt na odcinek biegowy\nNiedawno oglądałem film "Życie po Życiu / After life" i spodobało mi się tam kilka zdań wypowiedzianych przez właściciela domu pogrzebowego - Liam Neeson . Swoją drogą polecam ten film.\n"Umieramy po to, żeby życie nabrało większej wagi”\no 11:31 9 komentarzy:


Akcja naprawcza małej grupy Apple TV trzeciej generacji | iMagazine\nAkcja naprawcza małej grupy Apple TV trzeciej generacji\n13/08/2015, 14:26 · Michał Zieliński · @mikeyziel · 0\nProdukty Apple słyną ze swojej wysokiej jakości wykonanej. Wpadki jednak zdarzają się każdemu i tak też jest w przypadku obecnej generacji Apple TV, której niektóre egzemplarze wymagają wymiany.\nAkcja naprawcza nie jest duża – Apple nawet nie ogłasza jej publicznie, a jedynie indywidualnie kontaktuje się z klientami, którzy zakupili urządzenia z potencjalną wadą fabryczną. Nie wiemy, czy takie sprzęty nawet trafiły do Polski, jednak jeśli w ostatnim czasie staliście się posiadaczami przystawki do telewizora z Cupertino, to nie ma czym się denerwować. Po potwierdzeniu, że macie konkretny model firma wysyła egzemplarz zastępczy na następny dzień, a także kartę podarunkową do iTunes Store jako rekompensatę za problemy.\nGdybyście dostali wiadomość od Apple prosimy o zostawienie informacji o tym komentarzach. Na dobrą sprawę nie wiemy nawet czym jest opisywana wada – prawdopodobnie nie jest to nic poważnego.\n#akcja naprawcza #Apple TV\nAkcja naprawcza dla iPhone’a 7 jeśli pojawia się Wam „No Service” ∞ Hotspot osobisty w iPad 3G (trzeciej generacji) ∞ Pierwszy na świecie Unboxing iPada 3G (trzeciej generacji) ∞ Witam po drugiej stronie, czyli krótko o wyjeździe po iPada 3G (trzeciej generacji) ∞ Bardzo kompletny test iPada 3 (trzeciej generacji) ∞ Wynik Geekbench iPada 3G (trzeciej generacji)


28.12.2021 Krzysztof Pawlak\nW artykule nasz ekspert walutowy, Krzysztof Pawlak podsumowuje wydarzenia na rynkach w 2021 roku i komentuje to najważniejsze z jego perspektywy.\nEmigracja jeszcze kilkanaście lat temu kojarzyła się jako nieciekawa konieczność, jednak z czasem zaczęła być przez niektórych traktowana jako szansa na rozwój i podejmowanie ciekawych wyzwań zawodowych. Przyczyny emigracji są różne, najczęściej jest to chęć zwiększenia zarobków, polepszenia warunków życiowych, czy nawet rozwój zawodowy. Nie odpowiemy na pytanie, czy warto wyjeżdżać z kraju, jednak rozpatrzymy plusy i minusy emigracji.\n15.11.2021 Marta Przewozna\nBankomaty na dobre zagościły już w naszym krajobrazie. Każdego dnia dziesiątki tysięcy Polaków wypłaca i wpłaca pieniądze przez te urządzenia. Bankomaty mogą należeć do banków oraz do różnych firm. Korzystanie z nich jest wygodniejsze i szybsze niż wypłata u kasjera w banku.\n04.11.2021 Marta Przewozna\nSzwajcaria kusi zarobkami oraz stabilnym i wygodnym życiem. Od lat króluje w rankingach jako najlepsze miejsce do życia. Coraz częściej zyskuje na popularności jako kierunek emigracji. Niska stopa bezrobocia, najwyższe średnie zarobki w Europie to nie jedyne czynniki, które przekonują osoby, które poszukują dobrego miejsca do życia. Jednak emigracja do Szwajcarii może się wydawać bardziej skomplikowana niż bardziej popularne kierunki jak Niemcy czy Norwegia.\n27.10.2021 Marta Przewozna


Conferenza Stampa del Santo Padre durante il volo di ritorno dal Perù (21 gennaio 2018) | Francis\nOjcze Święty, dziękuję! Dziękuję za czas, który ofiarowujesz nam dzisiejszego wieczoru, po długiej i intensywnej podróży, niekiedy nieco gorącej i wilgotnej, choć podróży bogatej, podczas której poruszyłeś serca ludzi, „santo Pueblo fiel de Dios”, [Świętego wiernego Ludu Bożego] z przesłaniem pokoju i nadziei. Ale Wasza Świątobliwość podjął również wyzwania dla Kościoła w Chile, dla Kościoła w Peru, a także dla społeczeństwa, zwracając szczególną uwagę na ludzką godność, na rdzenne ludy Amazonii. Dziękuję za możliwość śledzenia Ciebie z bliska. A teraz spróbujmy nieco pogłębić tematy podróży.\nDobry wieczór. Dziękuję za waszą pracę. To była podróż ... Nie wiem, jak to się mówi po włosku, ale w języku hiszpańskim mówi się „pasteryzowana”, jak to się dzieje z mlekiem: przepuszcza się z zimnego do gorącego, z gorącego do zimnego, a my przejechaliśmy od chłodnego południa Chile, od tego pięknego krajobrazu, od pustyni, do puszczy Maldonado, potem do Trujillo, nad morze, a następnie do Limy: wszystkie temperatury i wszystkie klimaty. I to męczy. Dziękuję bardzo. A teraz pytania.\nNa początek mamy pytania z Peru i Chile. Armando Canchanya.\nZacznijmy od tych wszystkich dotyczących podróży, a kiedy się skończą, jeśli czegoś zabraknie na temat podróży, to wam odpowiem, a potem inne pytania, jeśli takie będą.\nDoskonale. Armando Canchanya Alaya z Rpp. Peru.\nOjcze Święty, chciałem ci podziękować, że pozwoliłeś, abyśmy mogli Tobie towarzyszyć w tej podróży. Co Ojcze Święty zabierasz z podróży, co zabierasz z Peru?\nZabieram ze sobą wrażenie narodu wierzącego, ludu, który przeżywa wiele trudności i przechodził przez nie w swoich dziejach, ale ma wiarę, która wywiera na mnie wrażenie. Nie tylko wiara w Trujillo, gdzie pobożność ludowa jest bardzo bogata i bardzo silna, ale także wiara na ulicach. Widzieliście, co się działo na ulicach, i nie tylko w Limie, gdzie oczywiście jest to zauważalne, ale także w Trujillo. Również w Puerto Maldonado myślałem, że spotkanie będzie miało miejsce gdzieś na odludziu, a - a był to pełny plac - i kiedy przeszedłem z jednej strony na drugą, także ulice były pełne. To znaczy ludzie, którzy wyszli, aby wyrazić swoją radość i wiarę. To prawda, że - jak powiedziałem dziś w południe - jesteście ziemią uświęconą, jesteście narodem Ameryki Łacińskiej, który ma najwięcej świętych. Święci na wysokim poziomie: Turybiusz, Róża, Marcin, Jan. Myślę, że macie wiarę głęboko zakorzenioną. Wywożę z Peru wrażenie radości, wiary, nadziei, wyruszania na nowo, a przede wszystkim ... wielu dzieci. To znaczy widziałem ponownie ten obraz, jaki był na Filipinach i w Kolumbii: tatusiowie i mamy, którzy na drodze mojego przejazdu wznosili swoje dzieci do góry. A to oznacza przyszłość, to oznacza nadzieję, ponieważ nikt nie rodzi dzieci, jeśli nie ma nadziei. Jedyne, o co proszę, to zatroszczenie się o bogactwo, nie tylko to, które mają kościoły i muzea – te dzieła sztuki są wspaniałe - nie tylko bogactwo historii świętości i cierpień, które was bardzoubogaciły, ale to bogactwo które widziałem w tych dniach.\nGhiovani Amilcar Hinojosa Navarro, La República, Peru:\nWasza Świątobliwość, problem korupcji w Peru dotknął zarówno klasy politycznej jak i niektórych członków Kościoła, w tym ofiar Sodalicji Życia Chrześcijańskiego, oczekujących na sprawiedliwość. Co myślisz Ojcze Święty o tych obydwu przypadkach?\nPo pierwsze problem korupcji. Nie umiem odpowiedzieć historycznie co do postępu korupcji lub historycznie o innych miejscach świata. Wiem, że w niektórych krajach europejskich jest wiele korupcji, w niektórych, ale nie we wszystkich. Tak, w Ameryce Łacińskiej istnieje wiele źródeł korupcji. Teraz modne jest na przykład mówienie o przypadku Odebrecht [afera korupcyjna związana z przekazywaniem środków na kampanie wyborcze polityków w 10 krajach, w tym Argentynie, Kolumbii, Ekwadorze, Peru i Wenezueli]. Ale to jest zjawisko, które się ujawnia. Źródłem korupcji jest powiedziałbym, grzech pierworodny, który nas doprowadza... Napisałem kiedyś małą książeczkę zatytułowaną „Corrupción y pecado” [Korupcja i grzech]. Przesłanie, jakie wyciągam z tej, książki to: owszem grzesznik, ale nie zepsuty. Wszyscy jesteśmy grzesznikami ale wiem, że my wszyscy, żyjący na ziemi – także i ja do nich należę i sądzę, że również i wy - gdy jesteśmy „na aucie”, w stanie grzechu ciężkiego potrafimy powiedzieć: „To jest złe, w tym wypadku źle się zachowałem wobec przyjaciela, albo ukradłem, popełniłem coś złego, albo odurzyłem się narkotykami” i zatrzymuję się, i staram się tego nie czynić. Ale jest też Boże przebaczenie tego wszystkiego. Nie lękam się grzechu, ale obawiam się zepsucia, bo zepsucie deprawuje tobie duszę i ciało; a człowiek zepsuty jest tak pewny siebie, że nie może się cofnąć. To znaczy zepsucie jest jak ruchome piaski, z których chcesz się wydostać: robisz krok, a wchodzisz głębiej, głębiej, głębiej i jesteś pochłonięty. To bagno... To zniszczenie osoby ludzkiej. Nie wiem, czy odpowiedziałem i czy chcecie jeszcze zapytać o coś więcej na temat korupcji. Następnie przechodzę do Sodalicji [Instytut Sodalicji Życia Chrześcijańskiego]. Oczywiście polityk ma dużo władzy. Również przedsiębiorca ma dużo władzy. Przedsiębiorca, który płaci swoim pracownikom połowę tego, co się należy, jest skorumpowany, a gospodyni domowa, która jest przyzwyczajona i uważa, że rzeczą najbardziej normalną jest wykorzystywanie sprzątaczek, czy to jeśli idzie o wypłatę, czy też sposób traktowania, jest osobą skorumpowaną ponieważ uważa ten fakt za coś normalnego. Pamiętam pewną rozmowę z osobą, przedsiębiorcą. Mówił mi o tym, jak to wszystko się działało. Był młody, miał może ze trzydzieści lat. I powiedział mi, że traktował pomoc domową w sposób nieszlachetny i wspomniał o tym, co zrobił z pracownikami świadczącymi pomoc domową. Powiedziałem mu: „Ale... tak nie możesz robić. To jest grzech”. „Ojcze” – powiedział” – „nie będziemy porównywać tych ludzi ze mną, ci ludzie są po to”. Tak właśnie myśli handlarz ludźmi dla celów seksualnych, dla niewolniczej pracy: zepsuty. A czy w Kościele jest korupcja? Tak, zdarzają się przypadki korupcji w Kościele. W dziejach Kościoła zawsze były. Zawsze było, ponieważ mężczyźni i kobiety w Kościele dołączyli do korupcji. To pomaga mi nawiązać do sprawy Sodalicji. Sodalicja zaczęła się od człowieka, który zdawał się być pełen zalet. Zmarł i podczas dochodzenia odkryto, że prowadził podwójne życie. Jest to pierwszy przypadek członka Sodalicji, jaki znam. Ale to było 20, 25 lat temu, a potem było zgłoszenie nadużyć założyciela, nie tylko seksualnych, ale także wykorzystywanie manipulacji sumieniem. Proces założyciela dotarł do Stolicy Apostolskiej, otrzymał on wyrok, nie został wydalony z Sodalicji, ale mieszka samotnie, a pewna osoba mu pomaga... Oświadczył, że jest niewinny w odniesieniu do dowodów, które były w procesie, i odwołał się do Sygnatury Apostolskiej, która jest Najwyższym Trybunałem Sprawiedliwości Watykanu. Sprawa jest w stadium apelacji. Na ile wiem, wyrok zostanie wydany za niecały miesiąc. Proces trwa od roku. Za niecały miesiąc się zakończy. Ale co się teraz stało? Ten proces stał się bodźcem, aby inne ofiary tej osoby zwróciły się do sądu cywilnego i kościelnego. Tak więc, jeśli Sygnatura Apostolska zakończy tę pierwszą sprawę za lub przeciw, to dalszy ciąg nie ma już sensu, bo na tym człowieku ciążą teraz zarzuty znacznie poważniejsze, na temat których wypowiedzą się organa sprawiedliwości. Są to różne poważne przypadki i zainterweniowały cywilne organa sprawiedliwości, co w tych przypadkach nadużyć jest zawsze potrzebne, ponieważ jest to prawo. I na ile wiem, chociaż nie jestem zbyt pewien, sprawa jest dość niekorzystna dla założyciela. Z drugiej strony nie była to sytuacja tylko osobista, były tam rzeczy, które nie były do końca jasne. Dlatego niemal dwa lata temu wysłałem do Sodalicji wizytatora w osobie kardynała Tobina, biskupa Newark. Kardynał Tobin dokonuje wizyty; odkrywa rzeczy, których nie rozumie lub które nie są jasne; mianuje dwóch kontrolerów ekonomicznych i jest to trzecie nadużycie z tych, które dotyczyły również założyciela: zarządzanie gospodarcze. A po przestudiowaniu sytuacji zaleca ustanowienie komisarza Sodalicji. Przed czterema tygodniami dotarł jego list, sprawa została zbadana, a dwa tygodnie temu został wyznaczony komisarz. Jeśli dzisiaj Sodalicja ma wyznaczony przez Stolicę Apostolską zarząd komisaryczny, to z powodu tego wszystkiego. Podobny przypadek – powiedziałbym w odniesieniu do nowych procedur, a nie do oskarżeń – dotyczy Legionistów Chrystusa i został już rozwiązany w swoim czasie przez papieża Benedykta XVI, który był w tych sprawach bardzo zdecydowany i stanowczy. Benedykt nie tolerował tych rzeczy. I nauczyłem się od niego, abym i ja tego nie tolerował. Nie wiem, czy ci odpowiedziałem. Innymi słowy, status prawny Sodalicji to dzisiaj zarząd komisaryczny, a jednocześnie przebiega wizytacja apostolska.\nJuan Pablo Iglesias Mori, z Tercera:\nDobry wieczór, Ojcze Święty. W Twoim pierwszym przemówieniu w Chile Wasza Świątobliwość był bardzo stanowczy wobec nadużyć. Mówił o „hańbie” i o tym, że rozumie bólu ofiar, ale w następnych oświadczeniach, dotyczących przypadku biskupa Barrosa, dlaczego bardziej wierzyłeś jego świadectwu, niż świadectwu ofiar?\nRozumiem to pytanie. Na temat Barrosa wydałem oświadczenie, a nie kilka oświadczeń: jedno. Mówiłem w Chile, a było to na zakończenie Mszy św. w Iquique. Dwukrotnie mówiłem w Chile o nadużyciach: bardzo zdecydowanie wobec przedstawicieli władz, co oznaczało przemawianie przed ojczyzną, a w katedrze z kapłanami. Przemówienie wygłoszone do kapłanów jest tym, co najgłębiej odczuwam w tej sprawie. Wiecie, że papież Benedykt rozpoczął tolerancję zerową. Kontynuowałem tę tolerancję zerową, a po niemal pięciu latach pontyfikatu nie podpisałem jakiejkolwiek prośby o ułaskawienie. Procesy mają następujący przebieg: wchodzą na wokandę Kongregacji Nauki Wiary, a ona wydaje wyrok... W przypadkach usunięcia ze stanu duchownego wyrok pierwszej instancji jest ostateczny; osoba skazana ma prawo do odwołania. Istnieje trybunał apelacyjny drugiej instancji. Trybunał Apelacyjny wie, że jeśli istnieją wyraźne dowody nadużycia, nie ma miejsca na apelację. To do czego można się odwołać, to procedury: nieprzestrzeganie procedur, nieprawidłowości... Wówczas należy wydać wyrok albo dokonać rewizji wyroku, tak, jak w każdym sądzie, nieprawdaż? Jeśli druga instancja potwierdza wyrok pierwszej, istnieje tylko jedno wyjście dla tej osoby, a mianowicie odwołanie się do papieża z prośbą o ułaskawienie. W ciągu pięciu lat otrzymałem – nie wiem dokładnie – ale mniej więcej 20-25 przypadków próśb o ułaskawienie. Nie podpisałem żadnej. Tylko w jednym przypadku, który nie był prośbą o ułaskawienie, ale wątpliwością w odniesieniu do orzeczenia prawnego, w pierwszym roku mojego pontyfikatu stanąłem w obliczu dwóch orzeczeń. Jednego bardzo poważnego, pochodzącego z diecezji, i drugiego wydanego przez Kongregację Nauki Wiary. To wydane przez Kongregację Nauki Wiary było surowsze, natomiast z diecezji było bardzo poważne, bardzo ostrożne i z licznymi uwarunkowaniami. W tej sytuacji trzeba było trochę poczekać i trochę zobaczyć, ... to znaczy, nie zamknęliśmy sprawy. Tak, jak należy czynić w dobrym orzecznictwie, w przypadku wątpliwości zawsze wyrok wydaje się na korzyść oskarżonego. Opowiedziałem się za łagodniejszym orzeczeniem, z pewnymi warunkami. Po dwóch latach oceniano, że warunki nie zostały spełnione, a zatem pozwoliłem, aby zastosowano drugi wyrok. To jedyny przypadek, kiedy miałem wątpliwości, ale dlatego, że były dwa orzeczenia i zasada prawna: in dubio pro reo. Czy słusznie? A potem opowiedziałem się za tym surowszym wyrokiem. Takie jest moje stanowisko.\nTeraz sprawa biskupa Barrosa. To jest sprawa, którą kazałem przestudiować, nakazałem przeprowadzenie dochodzeń, zleciłem wiele pracy, i tak naprawdę nie ma oczywistości – używam słowa oczywistości, bo później będę mówił o dowodach – nie ma oczywistości, raczej wydaje się, że się nie znajdą, ponieważ istnieje niespójność. Więc na podstawie tego braku oczywistości, oczekuję pewnych dowodów, aby zmienić swoje stanowisko, ale stosuję podstawową zasadę prawną w każdym sądzie: nemo malus nisi probetur [nikt nie jest zły, jeśli nie zostało to udowodnione]. Tutaj znajduje się słowo „dowód”, które jak sądzę sprawiło mi głupi kawał.\nWchodziłem, a pewna dziennikarka z Iquique zapytała mnie: „My w Chile mamy wielki problem biskupa Barrosa, co o tym myślisz?”. Myślę, że słowa, które wypowiedziałem, brzmiały właśnie tak, ale najpierw pomyślałem: „odpowiedzieć, czy nie odpowiedzieć?”. Powiedziałem sobie, że tak. Dlaczego? Ponieważ Barros był biskupem Iquique, a pytała mnie jedna z jego wiernych. Ma prawo do odpowiedzi. I stwierdziłem: „W dniu, w którym będę miał dowód, powiem”. Sądzę, iż powiedziałem „nie mam dowodów”, sądzę, ale nie pamiętam. Ale jest to zapisane, możesz to znaleźć. Mówiłbym o oczywistości i, rzecz jasna, wiem, że jest wiele osób molestowanych, które nie mogą dostarczyć dowodów, nie mają ich. Są osoby, które nie mogą ich posiadać. Czasami je mają, ale wstydzą się, ukrywają i cierpią w milczeniu. Dramat nadużywania jest straszliwy... Zdarzyło mi się spotkać dwa miesiące temu kobietę wykorzystywaną przed czterdziestu laty! Mężatka, ma troje dzieci. Ta kobieta od tej pory nie przyjmowała Komunii św., ponieważ w ręce kapłana widziała rękę oprawcy. Nie mogła podejść. Była osobą wierzącą, katoliczką. Nie mogła... Tak więc słowo „dowód” nie było najlepszym podejściem do obolałego serca; Powiedziałbym „oczywistość”... W przypadku Barrosa badano, potem zbadano ponownie i nie ma oczywistości, i to miałem na myśli: nie mam oczywistości, aby skazać. Chodzi o to, że gdybym potępił bez oczywistości lub bez pewności moralnej, popełniłbym przestępstwo jako zły sędzia. Ale jest jeszcze coś, co chcę powiedzieć. Czy rozumiesz włoski?\nWyjaśnię to po włosku. Jeden z was podszedł do mnie i powiedział mi: „Czy Wasza Świątobliwość widział list, który został opublikowany”, i pokazał mi list, który napisałem kilka lat temu, gdy zaczął się problem Barrosa. Muszę wyjaśnić ten list, ponieważ jest to także list na korzyść roztropności, z jaką prowadzono problem Barrosa. Ten list nie jest opisem konkretnego faktu. Ten list opisuje mniej więcej dziesięć do dwunastu miesięcy. Kiedy wybuchł skandal Karadima, człowieka, o którym wszyscy wiedzą i o jaki skandal chodzi, zaczęto dostrzegać, jak wielu księży, którzy byli kształtowani przez Karadima byli molestowani, albo sami molestowali. W Chile jest czterech biskupów, których Karadima posłał do seminarium. Ktoś z Konferencji Episkopatu zasugerował, aby ci biskupi – trzej, ponieważ czwarty jest bardzo chory i nie miał funkcji diecezjalnych, ale ci trzej, mający obowiązki diecezjalne – czy nie lepiej byłoby, żeby ci biskupi zrezygnowali, złożyli dymisję, wzięli sobie rok sabatyczny, a potem, gdy burza minie, aby uniknąć oskarżeń... bo są świetnymi biskupami, dobrymi biskupami. Podobnie jak Barros: Barros miał już wtedy dwadzieścia lat biskupstwa. Kończył obowiązki biskupa polowego, ponieważ wcześniej był biskupem pomocniczym Valparaiso, później biskupem Iquique a następnie ordynariuszem wojskowym przez prawie dziesięć lat. List powiada: „Prosimy go, aby zrezygnował, być może wyjaśniając mu...”; a on wielkodusznie złożył dymisję. Przybył do Rzymu, ja zaś powiedziałem: „Nie. Tak się nie postępuje. Ponieważ oznacza to uprzednie przyznanie się do winy. W każdym przypadku, jeśli są winni, prowadzi się dochodzenie”. I odrzuciłem rezygnację. Upłynęło wówczas dziesięć miesięcy od tego listu. Następnie, kiedy został powołany [do Osorno], cały ten ruch protestacyjny trwał, a on złożył dymisję po raz drugi. Powiedziałem: „Nie, ty jedź tam”. Długo z nim rozmawiałem, inni przeprowadzili z nim obszerne rozmowy: „Pojedziesz tam”. I wiecie, co się tam stało w dniu ingresu. Dochodzenie w sprawie Barrosa było kontynuowane: nie pojawiły się żadne oczywiste przesłanki. Właśnie dlatego... właśnie to chciałem powiedzieć. Nie mogę go potępić, ponieważ nie mam oczywistych przesłanek; ale jestem też przekonany, że jest niewinny.\nPrzechodzę do trzeciego punktu – ten dotyczący listu, wyjaśniłem wyraźnie, tak jak to się potoczyło. Przechodzę do trzeciego punktu: co czują molestowani. W związku z tym muszę przeprosić, ponieważ słowo „dowód” zraniło, zraniło wiele osób molestowanych. „Ach, czy muszę poszukać dowodu o tym, czy to zrobić...?”. Nie. Jest to słowo tłumaczenia zasady prawnej i wyrządziło ranę. Dlatego proszę ich o przebaczenie, jeśli ich zraniłem, nie zdając sobie z tego sprawy, ale jest to rana zadana niechcący. Dla mnie jest to tak bolesne, ponieważ przyjmuję ich a w Chile przyjąłem dwie takie osoby, o czym wiadomo. A było wielu innych, których przyjąłem w ukryciu. W Peru, nie. Ale podczas każdej podróży zawsze jest jakaś możliwość. Do wiadomości publicznej podano spotkania w Filadelfii, dwa, trzy inne spotkania. Inne przypadki takich spotkań nie zostały podane do wiadomości publicznej. Wiem, jak bardzo cierpią. Gdy słyszą, że papież mówi im w twarz: „przynieście mi list z dowodem”, to jest to dla nich policzek. A teraz zdaję sobie sprawę, że moje wyrażenie się nie było szczęśliwe, ponieważ nie o tym myślałem. Rozumiem – jak Apostoł Piotr mówi w jednym ze swoich listów – ogień, który został wzniecony. To mogę szczerze powiedzieć. Barros pozostanie na swoim stanowisku, jeśli nie znajdę sposobu, by go potępić. Nie mogę go potępić, jeśli nie mam – nie mówię dowodu – jeśli nie mam oczywistości. A istnieje wiele sposobów na uzyskanie oczywistości. Czy to jasne? Dobrze.\nMówią mi, że po zaburzeniach z Barrosem i Sodalicją mamy turbulencję bardziej meteorologiczną. Zostałbym tutaj. Jeśli to wam nie przeszkadza, będziemy kontynuowali rozmowę na siedząco, nie patrząc sobie w oczy, by nie marnować czasu. Potem będzie kolacja i przerwą nam konferencję prasową. Mówią, że anioły nie mają pleców: zobaczmy... Ja będę stał, jeśli nie będzie wstrząsów. Jeśli będą wstrząsy będę nadal siedział.\nPozostajemy w Chile z Matilde Burgos z CNN Chile.\nMatilde Burgos, CNN Chile:\nDziękuję bardzo, Wasza Świątobliwość, chciałabym powrócić do sprawy Barrosa: dlaczego świadectwo ofiar nie jest dla ciebie oczywistością? Dlaczego im Ojcze Święty nie wierzysz? A drugie: czemu przypisujesz fakt, że wizyta w Chile jawi się jako porażka wiernych i porażka Kościoła, który zdaje się być bardziej podzielonym?\nŚwiadectwo ofiar jest zawsze oczywistością. Zawsze. W przypadku Barrosa takiej oczywistości nie ma. Zaczęło się to prawdopodobnie od tej złej decyzji o dymisji i zaczęto go oskarżać. Ale co do nadużyć nie ma oczywistości.\nAle ukrywanie nadużyć ...\nTak, ukrywanie molestowania też jest nadużyciem. Oznacza to, że ukrywanie nadużyć jest nadużyciem. Nie ma oczywistości. Dlatego najlepiej, aby ten, kto tak myśli, szybko dostarczył oczywistych przesłanek. Jeśli szczerze wierzą, że tak było. W tej chwili nie sądzę, by tak było, ponieważ ich nie ma, ale mam serce otwarte, aby je przyjąć. A druga sprawa, dotycząca Chile, to bajka. Jestem szczęśliwy z pobytu Chile. Nie spodziewałem się tak wielu ludzi na ulicy, i nie zapłaciliśmy im za obecność, te osoby nie zostały zwiezione autobusami. Bardzo wyraźna była spontaniczność Chilijczyków, także w Iquique, gdzie spodziewałem się bardzo małego spotkania, ponieważ Iquique to pustynia. Widzieliście jak wiele było ludzi. Na południu to samo. A ulice Santiago mówiły same za siebie. Uważam, że w tej dziedzinie odpowiedzialność osób informujących sprowadza się do konkretnych faktów. A dalej mówi Pani, że naród jest podzielony? Nie wiem, skąd to się bierze. Po raz pierwszy to słyszę. Być może ten przypadek Barrosa stworzył takie wrażenie, ale umieszczając go w jego rzeczywistości, to może być przyczyną. Ale byłem pod bardzo silnym wrażeniem i satysfakcjonującym, i bardzo mocnym. Potem chciałbym powrócić – przynajmniej na chwilę – do tego, co najbardziej poruszyło mnie w Chile, ale najpierw przejdziemy do innych kwestii, jeśli mamy czas.\nPrzejdźmy do grupy włoskiej: Andrea Tornielli.\nTak, Wasza Świątobliwość, chciałem mówić o tym, co powiedziałeś podczas dnia spędzonego w Amazonii. W przemówieniu był bowiem także element, można powiedzieć nowy, to znaczy była mowa nie tylko o zagrożeniu stwarzanym przez duże grupy gospodarcze, ale także zagrożeniu – w istocie Wasza Świątobliwość mówił o „wypaczeniu” – niektórych polityk środowiskowych, które doprowadzają do dławienia życia ludzkiego. Czy istnieje więc ekologizm skierowany przeciwko człowiekowi?\nTak, w tym regionie... nie potrafiłbym w tej chwili dobrze tego opisać, ale chronić puszczę, by uratować niektóre plemiona, które później znalazły się poza nią, a puszcza w końcu została wyeksploatowana. Najbardziej konkretne dane w tej sprawie znajdują się w statystykach tego obszaru. Sądzę, że z pewnością znajdziecie dokładne dane. Jest to zjawisko, które w celu ochrony środowiska doprowadza do izolacji: pozostali wyizolowani od rzeczywistego postępu; przestudiowałem to zjawisko, które tam miało miejsce, na tym obszarze, a które znajdujemy w informacjach, jakie przysłali, aby przygotować podróż. Dziękuję.\nA teraz Aura Miguel z Radia Renascença.\nAura María Vistas Miguel, Radio Renascença:\nWasza Świątobliwość, moje pytanie dotyczy celebrowania małżeństwa w samolocie. Co powiedziałbyś od tej pory proboszczom, biskupom, kiedy narzeczeni przychodzą prosić o ślub, nie wiem gdzie, na plaży, w parku, na statku czy w samolotach... Co byś powiedział?\nWyobraża sobie pani: rejsy wycieczkowe z zawarciem małżeństwa! To byłby... Jeden z was powiedział mi, że jestem szalony, aby robić takie rzeczy. Rzecz była prosta. Pan, mężczyzna, był na poprzednim locie, jej tam nie było. I rozmawiałem z nim... Potem zdałem sobie sprawę, że mnie „sondował”: mówił o życiu, pytał, co myślałem o życiu, o życiu rodzinnym, mówił... dobrze nam się rozmawiało. Następnego dnia, byli obydwoje, a kiedy zrobiliśmy zdjęcia, powiedzieli mi: „Przygotowywaliśmy się do ślubu w kościele, pobraliśmy się na uroczystości cywilnej, ale dzień wcześniej – było widać, że pochodzili z małego miasteczka – kościół zawalił się w wyniku trzęsienia ziemi i ślub się nie odbył”. Działo się to 10 lat temu, może 8: w 2010 roku było to trzęsienie ziemi, a więc 8 lat temu. „Tak, zrobimy to jutro, pojutrze... Takie jest życie, potem przyszła córka, następnie kolejna córka... Ale zawsze leżało to nam na sercu: nie jesteśmy małżeństwem”. Trochę ich wypytałem, a odpowiedzi były jasne: „Na całe życie...” – „A skąd znacie te rzeczy? Dobrze pamiętacie katechizm...”, - „Nie, ale wtedy odbyliśmy kursy przedślubne”. Byli przygotowani. Niech Pani powie proboszczom, że byli przygotowani, i osądziłem, że byli przygotowani. Pytano mnie o to: sakramenty są dla ludzi. Wszystkie warunki były jasne. I dlaczego nie zrobić dzisiaj, tego co można dziś zrobić, a nie odkładać na jutro, na jutro, które być może byłoby za 10, 8 lat, a może więcej? Taka jest odpowiedź. Osądziłem, że byli przygotowani, że wiedzieli, co robią. Każde z nich przygotowało się przed Panem, w sakramencie pokuty, a potem ich pobłogosławiłem. A kiedy tu przybyli, było już po wszystkim... Powiedzieli mi, że wyznali niektórym z was: „Idziemy do papieża prosić o małżeństwo”, nie wiem, czy to prawda, czy też nie, że mieli tę intencję. Tak to było. Ale proboszczom można powiedzieć, że papież dobrze ich wypytał. A kiedy mi powiedzieli, że odbyli kurs... Ale byli świadomi, byli świadomi, że znaleźli się w sytuacji nieprawidłowej. Dziękuję.\nWasza Świątobliwość, rozmawiamy już prawie godzinę, ale nie wiem, czy możemy jeszcze zadać jedno lub dwa pytania...\nTak, o podróży.\nTak, o podróży. Nicole Winfield, Associated Press.\nTak, ponieważ o Peru prawie nic nie [powiedzieliśmy]...\nAch, nie: wciąż o Chile...\nOjcze Święty, wczoraj kardynał O'Malley wystosował oświadczenie odnośnie tych uwag na temat biskupa Barrosa, i powiedział, że „takie słowa były źródłem bólu dla tych, którzy przeżyli nadużycia [ofiary], co spowodowało, że czuli się opuszczeni i zdyskredytowani”. Wasza Świątobliwość powiedział nam, że czuje się z tym źle... Wyobrażam to sobie, i zastanawiam się, czy to właśnie słowa kardynała O'Malleya sprawiły, że zrozumiałeś ten ból? A następnie pytanie z tym związane. Komisja ds. Ochrony Małoletnich, kierowana przez kardynała O'Malleya: w minionym miesiącu upłynęła kadencja pierwszych członków. Są ludzie, którzy widzą ten upływ kadencji i zastanawiają się, czy jest to oznaką, że ochrona dziecka nie jest sprawą priorytetową...\nWiem, rozumiem, kardynał O'Malley… Widziałem oświadczenie kardynała O'Malley’a. Powiedział także: „Papież zawsze bronił [ofiar]… Papież ma zero tolerancji…”. Z tym nieszczęśliwym wyrażeniem [zaszło], to o czym pani powiedziała, a to mnie skłoniło do pomyślenia [o skutku] słowa „dowód”…\n[Nicole Winfield: także oszczerstwo]\n…oszczerstwo, ktoś kto uporczywie, nie posiadając dowodów, że uczyniłaś to, że ów uczynił tamto, to mamy do czynienia z oszczerstwem. Jeśli powiem: „ukradłaś” – „Nie, nie ukradłam…” – „ukradłaś, ukradłaś...” to oczerniam, bo nie mam dowodów.\n[Nicole Winfield: ale mówią to ofiary…]\n…Ale ja nie słyszałem żadnej ofiary Barrosa…\n[Nicole Winfield: … są jednak ofiary Karadimy, mówiące, że Barros tam był…]\nNie przyszli, nie przekazali oczywistych argumentów do wydania wyroku. Trochę to niejasne, to coś, czego nie można brać. Pani, mając dobrą wolę, mówi mi, że są ofiary, ale ich nie widziałem, bo się nie pojawiły. Prawdą jest, że Barros pochodził z grupy tych młodych ludzi. Nie wiem dokładnie, kiedy Barros wstąpił do seminarium, ale teraz ma 24 lub 23 lata biskupstwa, wcześniej przez 10 lat był kapłanem... od wielu lat, wstąpił w bardzo młodym wieku. Mówi, że nie widział. Pochodził z tej grupy, ale potem poszedł inną drogą. W tym musimy być jaśni: ten, kto oskarża bez dowodów, z uporem, dopuszcza się oszczerstwa. Ale jeśli ktoś przyjdzie i przedstawi mi oczywiste argumenty, to ja pierwszy go wysłucham. Musimy być w tym uczciwi, bardzo uczciwi. Pomyślałem o tym, co powiedział kardynał O'Malley. Dziękuję mu za oświadczenie, ponieważ było bardzo sprawiedliwe, powiedział wszystko, co zrobiłem i czynię, co robi Kościół, a potem powiedział o bólu ofiar, a o tym przypadku ogólnie. Ponieważ, jak powiedziałem na początku, jest tak wiele ofiar, które nie są w stanie, ze wstydu, z powodu tego co było, przynieść dokument, zaświadczyć... To wszystko. A drugie pytanie, które mi pani zadała, jak brzmiało...?\nKomisja. Komisja, tak, była mianowana na trzy lata, jak sądzę. Jej kadencja dobiegła końca. Zastanawiano się nad nową komisją i oni, sama komisja, postanowili odnowić mandat jednej części, a dla drugiej mianować nowych [członków]. We wtorek przed odlotem – wyruszeniem w tę podróż – przyszła ostateczna lista Komisji, a teraz sprawa podąża normalnym trybem Kurii. Było kilka uwag na temat kogoś, które trzeba wyjaśnić, ponieważ w przypadku nowych, nowych osób bada się życiorys, czego dokonali… Były dwie uwagi, które musiały zostać wyjaśnione... Ale w tej dziedzinie kardynał O'Malley działał dobrze, Komisja pracowała tak, jak należy... Nie, nie, proszę, nie myślcie, że... Czasy są normalne jak to w przypadku nominacji tego typu...\nWasza Świątobliwość, jeszcze ostatnie pytanie. Jeśli dotyczy podróży ...\nWasza Świątobliwość, jednym z celów Kościoła jest walka z ubóstwem. W ciągu dwudziestu lat w Chile obniżono poziom ubóstwa z 40 proc. do 11 proc. Czy zdaniem Waszej Świątobliwości jest to wynik polityki liberalnej, czy istnieje jakiś liberalizm według ciebie? I jeszcze jedno małe pytanie o kardynała Maradiagę... Co sądzisz Ojcze Święty o dotyczących go wiadomościach na temat pieniędzy?\nPytanie o kardynała Maradiagę nie dotyczy podróży, ale odpowiadam. Wydał oświadczenie sfilmowane, jest film wideo i mówię to, co on powiedział.\nNa temat podróży chciałbym powiedzieć coś, co mnie bardzo poruszyło. Więzienie kobiece: tam było moje serce. Zawsze jestem bardzo wrażliwy na więzienie i więźniów. Zawsze, gdy idę do więzienia, zadaję sobie pytanie „dlaczego oni, a nie ja ...”. Kiedy widzę te kobiety, kreatywność tych kobiet, zdolność do przemiany i chęć przemiany życia, do ponownego włączenia się w społeczeństwo dzięki mocy Ewangelii... Jeden z was powiedział mi: „Widziałem radość Ewangelii”. Byłem poruszony tym, byłem bardzo poruszony na tym spotkaniu. To jedna z najlepszych rzeczy tej podróży. Następnie, w Puerto Maldonado, to spotkanie z pierwotnymi mieszkańcami, mniejsza o to, ponieważ jest oczywiste, że to porusza, to dawanie znaku światu... W tym dniu odbyło się pierwsze spotkanie Komisji Przedsynodalnej Synodu dla Amazonii, który będzie w 2019 roku. Wzruszyłem się też w Domu Małego Księcia: widząc dzieci, z których większość stanowiły opuszczone, tych chłopców i dziewczęta, którym udało się zyskawszy wykształcenie pójść naprzód. Są tam profesjonaliści... To mnie bardzo poruszyło. Dzieła, które wznoszą osobę ku górze, jak również rzeczy, o których rozmawialiśmy wcześniej, poniżające osobę. To bardzo mnie poruszyło. A potem ludzie, ciepło ludzi. Dziś trudno było uwierzyć, co to była za Lima! Nie do uwierzenia! Ciepło ludzi... mówię: ten lud ma wiarę i ta wiara mnie zaraża i dziękuję za to Bogu. I dziękuję wam za pracę, która na was czeka, aby napisać artykuły i wiadomości, które musicie zrobić. Dziękuję za cierpliwość i dziękuję za zadawanie pytań, takich jakie powinniście zadawać. Dziękuję bardzo.\nDziękuję, Wasza Świątobliwość, za Twoją cierpliwość. Dobrego odpoczynku, smacznej kolacji. Dziękuję.


A sam konkurs przypomniał mi czas, kiedy to po raz pierwszy po komunie dostałam w końcu paszport i „zaliczałam” jak nieprzytomna co się da w Europie. Złotówka była już wówczas wymienialna, aczkolwiek w kantorach li tylko, co oznaczało w praktyce, że warta była grosze i z kasą było naprawdę cienko. Miałam za to cudne auto, Fiata Tipo (wówczas super model europejski), posiadał on jedną zupełnie fantastyczną zaletę – po złożeniu tylnych foteli można się było spokojnie przespać w bagażniku. Poza tym woziłam ze sobą pełen zestaw, czyli mały namiocik, śpiwory, kuchenkę itp. :)\n”Zaliczyłam” Niemcy, Francję, Włochy, Austrię, Szwajcarię (potrzebna była wiza) i co się dało po drodze. Także trochę Skandynawii i nawet Anglię (też wiza jeszcze). To wszystko jak w amoku, zobaczyć, zobaczyć na własne oczy! Oczywiście Alpy też i oczywiście Garmisch-Partenkirchen!\nStaraliśmy się jeździć jak najmniej autostradami, żeby „poczuć” atmosferę, zaliczyć różne małe miasteczka i wioski, nie tylko te najbardziej znane. To był piękny czas.\nPo latach postanowiliśmy z mężem powtórzyć wycieczki, teraz już bardziej komfortowo, bo z większym zapasem gotówki. Był rok bodajże 2014. Niestety, spadłam ze schodów i dość nieszczęśliwie się potłukłam, perspektywa siedzenia godzinami za kierownicą odpadła. W następnym roku ruszyli imigranci i nic już nie było takie samo.\nWspominałam już kiedyś o mojej dużo młodszej, bardzo zdolnej koleżance z pracy, która zajmuje się gender-urbanismem (jest takie „cóś”, naprawdę). Jest to osoba, która nie tylko nie używa określeń typu „Murzyn”, ale nawet określenie „czarnoskóry” uważa za niewłaściwie. I właśnie owa pani jakiś czas temu wróciła z letnich wakacji w Alpach. Była zniesmaczona, bowiem w miejscu, gdzie przebywała, było (wg jej zdania) mnóstwo muzułmanów, zaledwie trochę starszych ludzi i w ogóle nie czuło się atmosfery alpejskiego miasteczka. Wielce zadziwiona zapytałam, czy aby jej opinia nie jest rasistowska i jak to się ma do jej poglądów. Odpowiedziała, że chodzi o to, że ma być „równowaga”. Zapytałam więc , jakim cudem tę równowagę osiągnąć, jakieś kwoty procentowe dla ras, religii itp.? Przepustki na wjazd, liczenie na rogatkach? Nie umiała odpowiedzieć, ale upierała się przy owej „równowadze”.\nLata temu, czyli za komuny, mieliśmy pojecie „schizofrenia socjalistyczna”. Nie chodzi o te oficjalną w Sowietach, czyli „bezobjawową”, za którą zamykano ludzi w psychuszkach, nie - chodzi o codzienne widzenie rzeczywistości w owym czasie tudzież zachowania i reakcje ludzkie. Mówiliśmy na to – „co innego myśli, co innego mówi, a jeszcze co innego robi”. W przestrzeni publicznej objawiało się to głęboko zaangażowanym relacjami z różnych ludzkich krzywd, głupot czy braków oraz nieustającymi apelami o poprawę niedoróbek ustroju. W skrócie „socjalizm tak, wypaczenia nie”. Co najciekawsze, całkiem spora grupa ludzi głęboko w to wierzyła!\nGdyby nie Sowieci, gdyby dopracować szczegóły, gdyby....\nI oto, rozmawiając ze wspomnianą wyżej koleżanką, uświadomiłam sobie nagle, że to dalej jest dokładnie to samo, schizofrenia socjalistyczna/ideowa! Ideologia jest w porządku, tylko wykonanie szwankuje, ale jak poprawimy szczegóły, dopracujemy rozwiązania, powołamy odpowiednie instytucje – RATUNKU!\nNiestety, to nie dotyczy tylko socjalizmu jako projektu politycznego. Coraz częściej widać, że właściwie wszystkie projekty życia społecznego opierają się na tym samym schemacie, czyli na urządzaniu życia odgórnie. Wszystkim. Przykładem niech będzie chociażby wyścig na najbardziej popularny/kiczowaty Sylwester w telewizji i jego mimowolne konsekwencje - wytwarzane odgórnie i sztucznie wspólnoty, a jednocześnie brak normalnych reakcji, czego przykładem były ostatnie „akcje ratownicze” na drodze do Morskiego Oka. TOPR i służby leśne Parku okazały się być „sto lat za małpami”, wyruszyły w teren zamiast wysłać instrukcje na fejsa i skomentować temat na twitterze. Lud nie rozumie już innego przekazu, dostaje instrukcje drogą elektroniczną, bo tam jest prawdziwe życie. Pozostawieni sami sobie, bez swoich gadżetów elektronicznych, nawet w warunkach całkiem bezpiecznych, ale bez prądu – chyba by się pozabijali nawzajem.\nPamiętam Sylwestra sprzed lat czterdziestu, zima, chatka studencka, oczywiście prąd padł, a więc odpadła muzyka, a chcieliśmy tańczyć. Podzieliliśmy się sprawiedliwie, połowa siedziała i zdzierała gardło, śpiewając przeboje, a druga połowa tańczyła. I tak na zmianę aż do białego świtu. Oczywiście była gitara, składnik obowiązkowy każdej wyprawy, czy to w góry czy na żagle. A dziś?\nWiem, że to brzmi troszkę jak narzekania starszej pani, choć akurat nie mam na co narzekać, właśnie w weekend szykujemy sobie ze znajomymi wieczór gitarowy. Tyle, że pokolenie mojej córki już takich wieczorów nie urządza. Mieliśmy w naszej wiosce wieczory kolędowe, śpiewaliśmy sami, było fantastycznie. Niestety, przyszło nowe, teraz przyjeżdża zespół z piosenkarką, która to prowadzi. Przestałam chodzić. Wigilijny wieczór też był pełen koncertów kolędowych w TV, przyznam szczerze, że oglądanie wystrojonych gwiazdeczek skaczących przed ołtarzem jakoś niespecjalnie mnie porusza, jedynie koncert katowicki miał jeszcze ślady normalnego śpiewania, a nie popisu dla publisi.\nSTOP! Luźny ciąg skojarzeń zaczyna zjeżdżać z tematu, a przecież chodzi o rzecz najważniejszą, o ową tytułową schizofrenię, czyli przekonanie, że można/trzeba urządzić ludziom życie odgórnie, a jeśli coś nie działa, to trzeba dopracować instytucje i szczegóły.\nCzym się dzisiejsza sytuacja różni od komuny? Smartfonem!\nTak, jak rozwój internetu umożliwił stworzenie nieprawdopodobnej i wiszącej nad nami jak miecz Damoklesa finansowej bańki spekulacyjnej, tak rozwój tzw. mediów społecznościowych i te nieszczęsne telefony uzależniły od elektronicznej smyczy miliony ludzi. A wracając do owych sytuacji w Morskim Oku – należało wysłać instrukcje na fejsa, ustawić ludzi czwórkami, podać melodię i zarządzić marsz. I oczywiście należało podesłać wóz z kamerami, żeby wszyscy mogli od razu wszystko oglądać na żywo. I byłoby po problemie.\nWielki Brat nas widzi, Wielki Brat się nami opiekuje, zaufajmy Wielkiemu Bratu!\nCzy z tego w ogóle można jeszcze się wycofać? Skoro nawet tak tradycyjna instytucja jak Kościół też zdaje się temu podporządkowywać tu i tam? Chyba już nie.\nPodział się dokonał, Limes Inferior w pełnym rozkwicie. Wojna toczy się gdzieś na górze, o dostęp do centrali Wielkiego Brata. A przecież ponoć (wg Fatimy) miało się zakończyć stulecie panowania szatana na Ziemi...\ntagi: schizofrenia idei\n10 1147 8 zaloguj sie by polubić\nWyłączyć prąd. Na całym świecie. Kto przeżyje pierwszy szok ten sobie poradzi:). Moje stare hasło:))\neska @Maryla-Sztajer 2 stycznia 2018 17:00\n2 stycznia 2018 17:18\nTeż tak uważam. Może jakaś kometa albo asteroida przeleci blisko? Bo inaczej się nie da :)\nCo ciekawe, różne proroctwa mówią o trzydniowych ciemnościach, po których wszystko się zmieni.....\nMaryla-Sztajer @eska 2 stycznia 2018 17:18\n2 stycznia 2018 17:32\nŚwiat się zmienia i nie, zależnie od miejsca. Są regiony, kiedyś białe, gdzie Azjaci zaczynają dominować jako populacja i klasa finansowa dużo, dużo wyżej niż średnia, ale są też inne, ciągle jeszcze niezmienione z populacją starych, pogodnych, w miarę ale też i bardzo zamożnych białych ludzi, gdzie można użyć stare już motto: Witaj grudniu na południu, witaj Żydzie na Florydzie.\nchlor @Maryla-Sztajer 2 stycznia 2018 17:00\nPrzeżyją bandyci i kanibale.\nMaryla-Sztajer @chlor 2 stycznia 2018 17:44\nNie, myślę, że jeszcz sporo innych też:).\n> zapytałam, czy aby jej opinia nie jest rasistowska i jak to > się ma do jej poglądów. Odpowiedziała, że chodzi o to, > że ma być „równowaga”.\nGrzeralts @przemsa 2 stycznia 2018 21:49\n3 stycznia 2018 06:31\nCiekawe, jakie słowo na to mają Żydzi?\nBTW: w końcu symetryzm rządzi.\n3 stycznia 2018 10:53\nDałem plusa, żeby nie było wątpliwości - wielkiego.\n"Jest to osoba, która nie tylko nie używa określeń typu „Murzyn”, ale nawet określenie „czarnoskóry” uważa za niewłaściwie."\nWczoraj wieczorem na 29-ciu kanałach telewizji naziemnej jedyne, co się dało oglądać to "48 godzin" z 1982 roku. Obejrzałem z przyjemnością (bo kiedyś robiono dobre filmy) i o mało nie umarłem ze smutnego śmiechu, kiedy Eddie Murphy mówi o sobie "czarnuch". I nikt się wówczas nie oburzał ani nie zniesmaczał.\n" Pamiętam Sylwestra sprzed lat czterdziestu, zima, chatka studencka, oczywiście prąd padł, a więc odpadła muzyka, a chcieliśmy tańczyć. Podzieliliśmy się sprawiedliwie, połowa siedziała i zdzierała gardło, śpiewając przeboje, a druga połowa tańczyła. I tak na zmianę aż do białego świtu."\nTrzy lata temu na naszym Sylwestrze też padł prąd. Gadaliśmy przy świeczkach i nawet nie zauważyliśmy w pierwszej chwili, że po trzech godzinach zasilanie wróciło. Do dzisiaj wspominamy to ze śmiechem jako przestrogę przed uzależnionym od prądumłodym pokoleniem.\nI na koniec pytanie: ta studencka chatka była przypadkiem w Wójtowicach i oficjalnie nazywała się "Hatką"?\neska @Czepiak1966 3 stycznia 2018 10:53\n3 stycznia 2018 15:46\nNie, chatka była w Sopotni Wielkiej :)


» Lene Bjerre- pojemnik szklany, elegancki, złotobrązowy Miya 11 cm\nPojemnik szklany, elegancki, złotobrązowy Miya 11 cm\nNiezwykle elegancki szklany pojemnik Miya w kolorze złotobrązowym to tylko jeden z całej serii. Jest niesamowicie dekoracyjny, trochę w stylu połączenia glamour z kryształową klasyką. Pasuje do pięknych kobiecych miejsc, ale też do męskich, wypełnionych tylko szklanymi dodatkami. Chętnie wybierany jest jako praktyczny słoiczek do toaletki, np. na waciki czy spinki do włosów. Może być też szkatułką na biżuterię. W jadalni czy w salonie przyda się albo do dekoracji albo na drobiazgi (wykałaczki lub guziki). Przechowywać możesz w nim totalnie wszystko, co tylko się zmieści. Szkło jest dekoracyjnie zdobione a la w groszki. W tej serii są też inne kolory i kształty słoiczków.


PCC od Umowy Sprzedaży Udziałów w sp. z o.o. - Dulewski Sikora Kancelaria Radcowska\nPCC od umowy sprzedaży udziałów w spółce z o.o.\nPCC od nabycia udziałów zobowiązany jest zapłacić kupujący udziały w spółce z o.o. Podatek od czynności cywilnoprawnych wynosi w tym przypadku 1% wartości rynkowej udziałów. Poniżej odpowiadamy jak go wyliczyć, gdzie i jak złożyć oraz o czym nie zapomnieć.\nWartość rynkowa udziałów\nPodatnicy podają najczęściej jako wartość rynkową do obliczenia PCC od zakupu udziałów, ich cenę wskazaną w umowie sprzedaży. W założeniu kwota ta powinna bowiem odpowiadać wartości rynkowej udziałów. Błędem jest natomiast posługiwanie się wartością nominalną udziałów. Jedynie w wyjątkowych przypadkach – gdy np. sprzedajemy udziały w spółce, która nie rozpoczęła działalności – wartość nominalna udziałów może być zbliżona do wartości rynkowej spółki.\nCo, jeżeli zaniżymy wartość rynkową udziałów?\nJeżeli wartość nie odpowiada, według oceny organu podatkowego, wartości rynkowej udziałów, organ podatkowy wezwie podatnika do jej określenia, podwyższenia lub obniżenia, podając jednocześnie ich cenę według własnej, wstępnej oceny. Ma to na celu ustalenie prawdziwej wartości sprzedaży udziałów i wyliczenia PCC.\nJeżeli podatnik, pomimo wezwania, nie określi wartości lub poda wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy dokona jej określenia z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez podatnika wyceny rzeczoznawcy.\nJeżeli organ podatkowy powoła biegłego, a wartość określona z uwzględnieniem jego opinii różni się o więcej niż 33% od wartości podanej przez podatnika, koszty opinii ponosi podatnik. Dodatkowo, jeżeli wartość udziałów użyta do obliczenia podatku od czynności cywilnoprawnych została przez kupującego zaniżona, zapłaci on odsetki od różnicy.\nGdzie należy wpłacić podatek od czynności cywilnoprawnych?\nKupujący udziały powinni obliczyć i wpłacić PCC w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy sprzedaży udziałów. W przypadku zawarcia warunkowej umowy sprzedaży udziałów termin na uiszczenie podatku także należy liczyć od dnia zawarcia umowy, a nie od dnia spełnienia się warunków wskazanych w jej treści.\nPodatek należy wpłacić na konto urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub adres siedziby nabywcy udziałów. W przypadku gdy obowiązek zapłaty podatku ciąży solidarnie na kilku nabywcach – podatek należy wpłacić na konto urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub adres siedziby jednego z kupujących.\nObowiązek uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych dotyczy jedynie kupującego. Sprzedający musi natomiast odprowadzić podatek dochodowy PIT (jeśli jest osobą fizyczną) lub CIT (jeśli jest osobą prawną).\nNie zapomnij o deklaracji!\nKupujący udziały muszą pamiętać o wypełnieniu i złożeniu deklaracji PCC-3 za zakup udziałów w spółce. Elektroniczny wzór deklaracji można wypełnić i wysłać na stronie Ministerstwa Finansów.\nNotariusz wyręczy kupującego\nJeżeli strony postanowią podpisać umowę sprzedaży udziałów w formie aktu notarialnego (co jest raczej rzadkością), to wówczas obowiązek pobrania i wpłacenia podatku od czynności cywilnoprawnych spoczywać będzie na notariuszu. Tym samym kupujący udziały nie będzie zmuszony składać deklaracji PCC-3 od nabycia udziałów w oparciu o wspomniany wzór ani wpłacać podatku.\nJeżeli chcesz dobrze zabezpieczyć swoje interesy w transakcji zakupu spółki lub sprzedaży spółki (przedsiębiorstwa), skontaktuj się z nami. Jesteśmy radcami prawnymi z wieloletnim doświadczeniem w tego typu transakcjach. O jakości świadczonych przez naszą kancelarię radcowską usług niech świadczą rekomendacje naszych klientów. Sprawdź je tutaj.\nCzy sprzedawca udziałów odpowiada na podstawie rękojmi?\nDulewski Sikora kancelaria radcowska » PCC od umowy sprzedaży udziałów w sp. z o.o.


Goście z Turyngii w LGD „Gorce-Pieniny”\nW dniu 1 kwietnia 2013 r. Lokalna Grupa Działania „Gorce-Pieniny”” gościła na swoim terenie przedstawicieli LGD z Turyngii oraz przedstawicieli Urzędu Marszałkowskiego w Krakowie którzy wyjazd ten zorganizowali w ramach współpracy . Małopolska i Turyngia obchodzą w tym roku 15 lat współpracy.\nLGD z Turyngii reprezentowała Beate Kunnen – naczelnik wydziału LEADER w Ministerstwie Rolnictwa, Leśnictwa i Ochrony Środowiska Turyngii, Elvira Rottenkolber – Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Turyngii, koordynator projektu wymiany urzędników a Urząd Marszałkowski Pani Danuta Filipczyk- Smaś oraz Rafał Kocot- Kancelaria Zarządu Urzędu Marszałkowskiego. Grupa z Turyngii przebywała w Polsce kilka dni - jedną z wizyt był obszar Lokalnej Grupy Działania „Gorce-Pieniny.\nTematami przewodnimi wizyty były: aktywność społeczności wiejskiej, zapoznanie się z dobrymi praktykami dot. realizacji projektów dofinansowanych w ramach PROW 2007-2013 oraz wymiana wzajemnych doświadczeń. Uczestnicy wizyty zainteresowani byli przede wszystkim działaniami realizowanymi przez nasze stowarzyszenie w ramach wdrażania LSR oraz działaniami promocyjnymi .\nRealizując pierwszy punkt wizyty goście zawitali do naszego biura w Krościenku, aby zobaczyć nasze warunki pracy. W imieniu zarządu gości przywitała Prezes stowarzyszenia Pani Krystyna Kubik ,skarbnik Pan Andrzej Wojtaszek oraz pracownicy biura.\nNastępnie goście udali się do sali konferencyjnej, gdzie regionalnie powitał ich pieniński muzyk Jasiu Kubik, którym goście byli zachwyceni. Tam też zaprezentowaliśmy film „ Kraina niezapomnianych chwil” oraz w formie multimedialnej pokazaliśmy zrealizowane projekty na obszarze LGD. Po prezentacji goście zadawali wiele pytań w wyniku, której wywiązała się ożywiona dyskusja na temat realizacji LSR oraz sposobów podejścia do lokalnych problemów i metod ich rozwiązywania. Przedstawiciele Ministerstw zainteresowani byli naszymi metodami pracy nad przygotowaniem nowej Lokalnej Strategii Rozwoju oraz sposobem „ przetrwania” stowarzyszenia w okresie przejściowym.\nKolejny punkt programu zaprowadził nas na źródła mineralne „ Stefan i Michalina” oraz przydomowy basen u Pana Gerwazego Skubisza.\nDużym zainteresowaniem gości cieszył się zrealizowany projekt tj; siłownia zewnętrzna nad Dunajcem oraz pobliski plac zabaw dla dzieci. W ramach zwiedzania Krościenka pochwaliliśmy się projektami tj: tablicą interaktywną, informatami oraz odnowionym centrum Krościenka z amfiteatrem nad Dunajcem.\nZ Krościenka udaliśmy się do gminy Czorsztyn, gdzie goście zwiedzili ruiny zamku w Czorsztynie , przystań flisacką oraz na własne oczy mogli zobaczyć słynne malowidło uliczne na koronie zapory wodnej w Niedzicy, oraz zamek w Niedzicy.\nPo tak aktywnie spędzonym dniu na naszym obszarze i wymianie materiałów promocyjnych goście z uśmiechami na twarzy i głowami pełnymi pomysłów wrócili do Krakowa.


09:33:29 Edycja elementu Zamówienia publiczne - załącznik Wyjaśnienia treści SWZ - Nazwa elementu do którego przynależy: Budowa kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej w miejscowości Dąbrowa Gmina Bartoszyce w ramach realizacji inwestycji pn. Paulina Maksymik\n09:33:15 Edycja elementu Zamówienia publiczne - załącznik Ogłoszenie o zmianie ogłoszenia - Nazwa elementu do którego przynależy: Budowa kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej w miejscowości Dąbrowa Gmina Bartoszyce w ramach realizacji inwestycji pn. Paulina Maksymik\n09:30:28 Dodanie elementu Zamówienia publiczne - załącznik Modyfikacja Specyfikacja Warunków Zamówienia - Nazwa elementu do którego przynależy: Budowa kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej w miejscowości Dąbrowa Gmina Bartoszyce w ramach realizacji inwestycji pn. Paulina Maksymik\n09:28:44 Dodanie elementu Zamówienia publiczne - załącznik Wyjaśnienia treści SWZ - Nazwa elementu do którego przynależy: Budowa kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej w miejscowości Dąbrowa Gmina Bartoszyce w ramach realizacji inwestycji pn. Paulina Maksymik\n09:26:35 Dodanie elementu Zamówienia publiczne - załącznik Wyjaśnienia treści SWZ Nr 2 - Nazwa elementu do którego przynależy: Budowa kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej w miejscowości Dąbrowa Gmina Bartoszyce w ramach realizacji inwestycji pn. Paulina Maksymik\n09:21:51 Edycja elementu Zamówienia publiczne - ogłoszenie Budowa kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej w miejscowości Dąbrowa Gmina Bartoszyce w ramach realizacji inwestycji pn.: „Kanalizacja sanitarna grawitacyjno-tłoczna Dąbrowa – Bartoszyce” – Etap III Paulina Maksymik\n11:09:53 Dodanie elementu Zamówienia publiczne - załącznik Informacja z otwarcia ofert - Nazwa elementu do którego przynależy: Wymiana nawierzchni drogi w miejscowości Galiny, Gmina Bartoszyce - Część I Paulina Maksymik\n09:34:49 Upublicznienie elementu informacja Protokół XLIII sesji Rady Gminy Bartoszyce z dnia 27 lipca 2021 r. Paulina Maksymik\n08:38:06 Edycja elementu informacja Wykaz sołectw i sołtysów Gminy Bartoszyce kadencja 2019-2023 Paulina Maksymik\n08:09:11 Dodanie elementu Zamówienia publiczne - załącznik Informacja o kwocie jaka zamawiajacy zamierza przeznaczyc na realizacje zamowienia - Nazwa elementu do którego przynależy: Wymiana nawierzchni drogi w miejscowości Galiny, Gmina Bartoszyce - Część I Paulina Maksymik


Mieszkaniec gminy Płośnica kierował autem po alkoholu - Działdowo\nMieszkaniec gminy Płośnica kierował autem po alkoholu\n2021-10-14 12:47:01 (ost. akt: 2021-10-14 12:49:14)\nMieszkaniec gminy Płośnica kierował Dacią Sandero, mimo iż wcześniej spożywał alkohol. Mężczyzna został zatrzymany przez policyjny patrol na terenie Działdowa. Grozi mu kara aresztu lub grzywny i zakaz prowadzenia pojazdów.\nW środę (13 października) w Działdowie na ul. Grunwaldzkiej patrol ruchu drogowego zatrzymał do kontroli drogowej 42-letniego mieszkańca gminy Płośnica, który kierował samochodem marki Dacia Sandero. Badanie stanu trzeźwości mężczyzny wykazało, że spożywał on wcześniej alkohol. Funkcjonariusze zatrzymali mężczyźnie prawo jazdy i uniemożliwili mu dalszą jazdę.\n42-latek odpowie za wykroczenie prowadzenia pojazdu mechanicznego na drodze publicznej po użyciu alkoholu. Grozi mu kara aresztu lub grzywny oraz sądowy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych do 3 lat.\nDziałdowo na sygnale policja alkohol 2021


KRYPTOWALUTY Bitcoin – czy stanie się cyfrowym złotem?\nPandemia i wywołany nią kryzys gospodarczy zmieniły układ sił na rynkach finansowych. Inwestorzy aktywnie poszukują sposobów na ulokowanie zgromadzonych środków, by je pomnożyć. Na podium wskoczyło złoto, osiągając swoje historyczne ceny. Jednak to nie wszystko. Bitcoin również bije swoje kolejne rekordy cenowe. Jego wartość obecnie jest równa ponad 20 tys. USD (wzrost wartości o 6% z dnia na dzień – 16/17.12). Czy kryptowaluty staną się liderem na rynku inwestycyjnym i zyskają miano cyfrowego złota? A może jednak nadal królować będzie oryginalny kruszec? Wątpliwości wyjaśniają eksperci firmy Tavex.\nBitcoiny nowym złotem?\nZłoto oraz Bitcoin jako produkty inwestycyjne funkcjonują podobnie. Ich kursy są niejako papierkami lakmusowymi sytuacji na świecie. Rosną, gdy mamy do czynienia z kryzysem gospodarczym. BTC (Bitcoin) zyskiwał już w czasie kryzysu cypryjskiego. Inwestorzy obawiali się wówczas całkowitego załamania się systemu bankowego. Co więcej, kryptowaluta miała się dobrze w momencie referendum w sprawie brexitu. Natomiast analiza wartości złota w trakcie poprzednich światowych kryzysów gospodarczych, w tym obecnie panującego wywołanego pandemią COVID-19, jasno wskazuje, że ono również reaguje na niepewność inwestorów. Rodzi się więc pytanie, co jest słusznym kierunkiem inwestowania.\nPandemia zdecydowanie przyspieszyła rozwój gospodarki, a wirtualne rynki na tym zyskują. Co ciekawe, już teraz mamy do wyboru nie tylko BTC, ale wiele innych krypotowalut. Dlatego warto się zastanowić nad tym, czy pomimo wzrostów i pozytywnych przewidywań ekspertów, w przyszłości nie powstanie kolejna cyfrowa waluta, która zdominuje cały ten sektor i inwestycje w np. Bitcoina stracą na wartości – wskazuje Aleksander Pawlak, Prezes Zarządu Tavex. Gigantyczne ruchy kapitałów wywoływane m.in. przez decyzje FED (System Rezerwy Federalnej) mogą znacznie wpłynąć na zmiany na rynku. Cały czas jesteśmy na wstępnym etapie kształtowania się krypotowalut. Dlatego obecnie jest za wcześnie, aby mówić o tym, że Bitcoin jest przyszłością – dodaje.\nZdecydowanie możemy stwierdzić, że kryptowaluty będą się rozwijać i cały czas warto śledzić zmiany związane z tym rynkiem.\nZłoto nadal króluje?\nZłoto jest dobrą i bezpieczną przystanią, która w czasie niepokoju oraz dekoniunktury na giełdzie chroni kapitał. Można pokusić się o stwierdzenie, że jest odwrotnie skorelowane z akcjami. Jest przede wszystkim świetną lokatą kapitału w perspektywie długoterminowej. Przenosi wartość pieniądza w czasie, dzięki czemu chroni jego siłę nabywczą. Warto pamiętać, że w zależności od potrzeb można je nie tylko kupić, ale także szybko i łatwo spieniężyć. Złoto istnieje od tysięcy lat, podczas gdy kryptowaluty funkcjonują od zaledwie dekady i są na samym początku długiej drogi, którą kruszec już dawno ma za sobą.\nCeny najpopularniejszej kryptowaluty są bardzo zmienne. Jeszcze na początku roku jej wartość plasowała się na poziomie około 30 tys. zł, natomiast obecnie jest to ponad 80 tys. zł.\nObserwowane aktywne zmiany na kursie najpopularnejszej kryptowaluty napędzane są głównie przez inwestorów instytucjonalnych, którzy obecnie odwracają się od swoich dotychczasowych wyborów. Warto obserwować sytuację na cyfrowej giełdzie i poczekać, na ustabilizowanie się sytuacji – wskazuje Aleksander Pawlak, Prezes Zarządu Tavex.\nInwestorzy nie mogą jednak polegać na tym, że BTC będzie zachowywał się podobnie w przyszłości. W związku z tym można podejrzewać, że nie odwrócą się oni zbyt szybko od złota.\nW tym roku różne grupy aktywów pozwalały się wzbogacić. Zdecydowanie powstał nowy trend odchodzenia od lokat w kierunku np. królewskiego kruszcu, czy właśnie kryptowalut. Jednak chcąc pomnożyć swoje oszczędności, nie możemy dać się ponieść wyłącznie trendom oraz powstającym spekulacjom– wskazuje Aleksandra Olbryś, Młodszy Analityk ds. Rynku Złota, Tavex. Pamiętajmy o tym, żeby nie stawiać na rozwiązania, których nie rozumiemy. Takie postępowanie może narazić nas na straty – dodaje.\nKażde aktywo ma swoje mocne i słabe strony. Rozwiązaniem dylematu – w co warto zainwestować – może być dywersyfikacja naszych środków i postawienie zarówno na złoto, jak i na BTC. Zakładając, że krypotowaluty mają dać nam zysk w krótkim terminie, a kruszec uchronić przed utratą oszczędności – podsumowuje Aleksander Pawlak, Prezes Zarządu Tavex.\nPoprzedni artykułGPW Benchmark otrzymała zezwolenie na pełnienie funkcji administratora kluczowego wskaźnika referencyjnego WIBOR\nNastępny artykułIntegracja cyfrowa uwolni potencjał Przemysłu 4.0


Będzie czwarty sezon The Expanse\nDean-Charles Chapman znalazł mleko\nOd momentu gdy stacja Syfy ogłosiła decyzję fani serialu zaczęli internetową kampanię, której celem miała być kontynuacja serialu. O tym, ze ostatecznie Amazon przejmie produkcję poinformował szef platformy Jeff Bezos.\nAkcja "The Expanse" rozgrywa się w oddalonej o 200 lat przyszłości. Głównymi bohaterami są detektyw Miller (Thomas Jane) oraz kapitan statku kosmicznego, Jim Holden (Steven Strait). Drogi mężczyzn przecinają się, gdy rozpoczynają oni poszukiwania pewnej dziewczyny. W obsadzie znajdują się także Naomi Nagata, Amos Burton i Chrisjen Avasarala.\nW trzecim sezonie Ziemia, Mars i pas asteroid są w stanie wojny. Ostatni odcinek produkcji zostanie wyemitowany 27 czerwca.\nProjekt oparty jest na cyklu powieści Jamesa S.A. Coreya "Przebudzenie Lewiatana" ("Leviathan Wakes"). Literacki oryginał opowiada o ludzkości, która skolonizowała Marsa, Księżyc, pas asteroid, satelity planet zewnętrznych. Pierwszy tom nosi tytuł "The Expanse", a kolejne "Caliban's War", "Abaddon's Gate" oraz "Cibola Burn". Za scenariusz serialu odpowiadają Daniel Abraham i Ty Franck.\nprzysłano: 26 maja 2018\t(historia)\nprzysłał Megafon.pl\t– 26 maja 2018, 22:20


Archiwa: Rodzinnie - Strona 2 z 2 - Irena Kuczyńska\n28 stycznia 2017 Irena Kuczyńska\nDzisiejszy post poświęcam cioci. Najmłodsza siostra mojej mamy ma dziś urodziny. Mieszka w niewielkiej wiosce na skraju Puszczy Nadnoteckiej w budynku, który kiedyś był szkołą. Można ją także spotkać na portalu społecznościowym. Ciocia Ola z siostrą Ireną – moją mamą Z ciocią Olą w 2015 roku Ciocia Ola jest ode mnie tylko 9 lat starsza….\n21 stycznia 2017 Irena Kuczyńska\nMoi dziadkowie dawno odeszli. Pradziadków znam tylko ze zdjęć. Ich wnukom, prawnukom oraz praprawnukom, rozsianym po świecie, dedykuję opowieść o naszych wspólnych przodkach Moja Mama Irena, prababcia Marianna Ratajczakowa, Wincenty Ratajczak (dziadek), Józefa Ratajczak (babcia), stryj dziadka Wincentego Ignacy z siostrą mamy Tereską Na szczęście zachowały się zdjęcia nie tylko dziadków, ale też pradziadków. Marianna…\nPleszewianie Rodzinnie Z historii\nSylwester w pleszewskiej porodówce. To dopiero jest wspomnienie, które wraca do mnie od 43 lat. W końcu 1975 roku byłam w zaawansowanej ciąży. Moje pierwsze dziecko, bo wtedy nikt nie znał płci swojego potomka, miało przyjść na świat w Wigilię Bożego Narodzenia. Ale święta przeszły i nic. Jeszcze 30 grudnia nic nie wskazywało na to,…


1927494 - odwiedzin.\n4 - osoby przeglądają stronę.\nZdrowych i pogodnych świąt - Wesołego Alleluja.\nstanley - KNIGHT RIDERS Tarnów\nWitam,wszystkiego najlepszego dla Żelaznego Orła życzy Dario który ma piękne wspomnieniaz waszym miastem z lat młodości,okresu wojska i nie tylko .Mam nadzieje że uda mi się podjechać na wasz zlot-pozdrawiam.\nnapisal: Darusz Łagiewski-Łódz\nNiech radość i pokój towarzyszy Wam\ni aby w nadchodzącym roku 2011 udało się zrealizować to,\nco przyniesie profity, przewidzieć to, co przeszkodzi w ich osiągnięciu\nPozdrowienia od GM "ORAWA".\nnapisal: GM "ORAWA"\nWesołych Świąt , beczki paliwa pod choinką , kraty piwa obok i spełnienia marzeń ! Aby przyszły rok obfitował w miłe chwile , które będziemy dłuuugo wspominać !\nZdrowych ,radosnych ,pełnych niespodzianek i prezentów Świąt ,spędzonych w gronie przyjaciół i rodziny w atmosferze miłości i magii Świąt Bożego Narodzenia dla całego klubu i wszystkich sympatyków życzy Wojtek W.\nnapisal: Wojtek Wójcik\nStronę odwiedziło już 1927494 osób.


Kozaczek.pl » Doda » Czy Doda rozstała się z Emilem Haidarem?\nByły już zaręczyny, były fotki pięknego pierścionka wrzucane na Instagram. Były plotki o sukni ślubnej. Wydawało się, że Doda (31 l.) znalazła wreszcie swego księcia z bajki i że ten romans znajdzie piękny finał.\nPlotki podsyca fakt, że na Instagramie Dody nie padło od dłuższego czasu ani jedno słowo na temat Emila. Chłopaka Rabczewskiej nie ma na żadnym zdjęciu.\nDoda bawi się sama (albo z koleżankami), wrzuca mnóstwo selfie i posty w stylu:\nDoda poświęciła się też ostatnio... kuchni. Coraz częściej wrzuca na Instagram zdjęcia swoich kulinarnych dzieł.\nCzarne oczy masz..komu je dasz?\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika dodaqueen (@dodaqueen) 3 Lis, 2015 o 1:06 PST\nZ tego co było w lodówce:) dam znać jak przeżyje \nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika dodaqueen (@dodaqueen) 2 Lis, 2015 o 3:44 PST\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika dodaqueen (@dodaqueen) 1 Lis, 2015 o 8:30 PST\nWystarczy spojrzeć z innej perspektywy .Oczy same sie otwierają ...\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika dodaqueen (@dodaqueen) 28 Paź, 2015 o 5:51 PDT


Konkolewski: najczęściej w wypadkach giną pasażerowie - Jedynka - polskieradio.pl\nMłodszy inspektor Marek Konkolewski z Komendy Głównej Policji o akcji "Powstrzymaj pijanego kierowcę"(Jedynka/"Sygnały dnia")\nZaostrzenie kar dla pijanych kierowców nic nie da?\nOstatnia aktualizacja: 02.01.2014 14:41\nCzy po wypadku w kamieniu Pomorskim, gdzie pijany kierowca zabił sześć osób, pojawiają się propozycje zaostrzenia prawa wobec nietrzeźwy, kierujących pojazdami mechanicznymi. Prezes stowarzyszenia Alter Ego uważa, że to nic nie da.\nMiejsce wypadku w Kamieniu Pomorskim, gdzie pijany kierowca zabił sześć osóbFoto: PAP/Marcin Bielecki\n11'13 Janusz Popiel: zaostrzenie kar dla pijanych kierowców nic nie da (Z kraju i ze świata/Jedynka)\n04'54 Patryk Michalski o wypadku w Kamieniu Pomorskim (Z kraju i ze świata/Jedynka)\nJanusz Popiel, prezes Stowarzyszenia Pomocy Poszkodowanym w Wypadkach i Kolizjach Drogowych "Alter Ego" uważa, że tylko edukacja, dyskusja społeczna i współpraca między społeczeństwem a decydentami mogą dać efekty, jeśli chodzi o ograniczenie liczby pijanych kierowców. Daje również pod rozwagę propozycję, aby wprowadzić dodatkowy limit poziomu alkoholu we krwi. - Może warto dodatkowo oprócz poziomu 0,5 promila, kiedy ktoś wczoraj pil alkohol i dzisiaj jest nieświeży, wprowadzić limit 1,5 promila i jeszcze surowiej karać takich kierowców - mówi. Bo to są ci, którzy z pełną świadomością prosto od biesiadnego stołu siadają za kółkiem.\nZdaniem prezesa, nie dorośliśmy jeszcze w Polsce do tego, co nazywa się społeczeństwem obywatelskim. A to dlatego, że nadal w społeczeństwie jest przyzwolenie do siadania za kółkiem po wypiciu alkoholu. W krajach o dłuższym stażu, jeśli chodzi o demokrację, takie zachowania są piętnowane, sąsiedzi dzwonią na policję i podejmują działania.\nGość radiowej Jedynki zauważa, że problemu nietrzeźwych kierowców nie rozwiązano w żadnym kraju. Jednocześnie rozwiewa pewien mit. - W Polsce liczba ofiar generowanych przez nietrzeźwych kierowców jest stosunkowo niewielka - mówi.\nPrezes Popiel zauważa, że najłatwiej jest zaostrzyć kary za jazdę pod wpływem alkoholu. Tylko - jego zdaniem - to nic nie da. Bo na to nakłada się jeszcze orzecznictwo sądów. Sędziowie są co prawda niezawiśli, ale trzeba im uświadomić zarówno społeczny, jak i ekonomiczny wymiar wypadków drogowych. - Wobec 35 procent sprawców najcięższych wypadków zastosowano karę w zawieszeniu, która na dobrą sprawę nie jest karą - mówi. Przypomina, że obecnie w kodeksie jest paragraf umożliwiający dożywotnie pozbawienie prawa jazdy. Ale rzadko sie z niego korzysta. Popiel jest też sceptyczny wobec propozycji konfiskaty pojazdów sprawcom wypadków po alkoholu. Lepszym rozwiązaniem byłoby zabezpieczanie pojazdów na poczet przyszłych kar finansowych.\nGość Jedynki podkreśla, że pomoc państwa dla ofiar wypadków jest żadna. - Kończy się 14-tygodniowy okres rehabilitacji i radź sobie człowieku sam - mówi. Jego zdaniem, państwo umywa ręce, a jednocześnie środki na pomoc ofiarom wypadków leżą na koncie Ministerstwa Sprawiedliwości.\nZobacz więcej na temat: alkoholizm bezpieczeństwo motoryzacja wypadek\nAkcja "Powstrzymaj pijanego kierowcę". Czasami trzeba zacząć od siebie\nOstatnia aktualizacja: 12.07.2014 08:02\n- Wiele osób często deklaruje, że nigdy nie wsiada po alkoholu za kierownicę. Doskonale wiemy jednak, że zdarzają im się takie przypadki - mówi psycholog Ilona Buttler z Instytut Transportu Samochodowego.\nPolicyjna kontrolęa trzeźwości kierowców Foto: PAP/Paweł Supernak\n12'45 Ilona Buttler z Instytutu Transportu Samochodowego o akcja "Powstrzymaj pijanego kierowcę" (Sygnały dnia/Jedynka)\n03'48 Propozycje zaostrzenia sankcji przeciw pijanym kierowcom - zebrała Ewa Chyra (Sygnały dnia/Jedynka)\nZainicjowana przez Ministerstwo Zdrowia kampania "Powstrzymaj pijanego kierowcę", skierowana jest przede wszystkim do świadków jazdy pod wpływem alkoholu. Każdego dnia możesz spotkać na swojej drodze pijanego wsiadającego do samochodu! Od tego, czy go powstrzymasz, może zależeć czyjeś życie. Nie wahaj się reagować! - przekonują jej autorzy.\n- Zazwyczaj uważamy, że to jest czyjaś sprawa, że to on podejmuje decyzje i jest świadomy tego co robi, mimo, że jest pod wpływem alkoholu - podkreśla psycholog z Centrum Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego ITS. W opinii gościa Jedynki , najważniejsze to zdać sobie sprawę, że nasza bierność może przyczynić się do tragedii, a nawet do śmierci. - Powinniśmy zawsze reagować na takie sytuacje - dodaje Ilona Buttler . Psycholog zaznacza, że bierność w reagowaniu na tego typu zachowania, wynika często z obawy przed negatywną reakcją ze strony rodziny lub znajomych.\nGość "Sygnałów dnia" zwraca też uwagę na fakt, że choć w badaniach opinii publicznej Polacy deklarują bardzo radykalne poglądy, jeżeli chodzi o jazdę pod wpływem alkoholu, to mają też poczucie, że prawo nie jest jednakowe dla wszystkich. - Pojawia się tu problem immunitetów pewnych grup, które powodują, że te same wykroczenia dla niektórych oznaczają poważne konsekwencje, nawet więzienie. Inni tymczasem pozostają bezkarni - ocenia specjalistka z Centrum Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego.\nIlona Buttler mówi, że mimo starań policji i coraz większej liczbie kontroli trzeźwości, nadal około 350 tysięcy kierowców rocznie prowadzi pojazd po spożyciu alkoholu. Jej zdaniem, "trzeba dostosować metodę przeciwdziałania temu problemowi do podwyższonego ryzyka związanego z alkoholem". - Należy znaleźć więcej środków, które są ukierunkowane nie na karanie, ale na korekcję tych zachowań. Albo na rozwiązanie problemu alkoholowego, a potem zmianę zachowań. To musi być sensowny system - ocenia gość Jedynki.\nZobacz więcej na temat: alkohol alkoholizm motoryzacja pijani kierowcy


Isia – Professional Sport Support -Page 2\nTurnieje WTA w Doha i Dubaju (10-23.02.2014)\nW Doha Iśka zaprezentowała się znakomicie i dopiero Simona Halep zatrzymała ją w półfinale. W Dubaju zmęczenie oraz suche powietrze utrudniające zachowanie kontroli nad piłką nie pozwoliły Agnieszce długo utrzymać się w rywalizacji.\nTurniej WTA Championships, Stambuł (21-27.10.2013)\nTo już trzeci, ostatni raz kiedy turniej dla najlepszych 8 zawodniczek rozgrywany jest w Stambule. W przyszłym roku organizatorem będzie Singapur. Mam nadzieję, że wyniki pozwolą się zakwalifikować i zrobimy tam trochę zamieszania


Pomoc w pisaniu prac maturalnych « Pisanie-Prac.org.pl\nHome » Oferta » Pomoc w pisaniu prac » maturalnych\nKiedy szkoła średnia jest na ukończeniu, pojawia się konieczność napisania pracy maturalnej. Może to być dużym wyzwaniem dla każdego ucznia, który do tej pory miał trudności z pisaniem wypracowań, esejów i innych pisemnych prac. Jeżeli pisanie, szukanie materiałów, redagowanie i korekta sprawia wam problem, to nasza pomoc w pisaniu pracy maturalnej może się okazać bezcenna. Każdy bowiem wiem, że sprostanie wymaganiom komisji egzaminacyjnej jest czynnością skomplikowaną, złożoną i wymagającą wielkich zasobów cierpliwości, czasu i umiejętności. Jeżeli nie chcecie tracić najlepszych miesięcy swojego życia na pisaniu prac maturalnych, to nasza działalność może wam w tym pomóc.\nPragniemy przedstawić wam naszą kompleksową ofertę, przeznaczoną dla uczniów każdego typu szkoły średniej, która kończy się egzaminem maturalnym. Napisanie, złożenie i zaprezentowane pracy maturalnej jest jednym z warunków, na zdanie tego egzaminu dojrzałości. Problemy z pisaniem tego typu prac, są dobrze znane każdej z osób, które kiedykolwiek samodzielnie próbowały je stworzyć. Nasze wsparcie może się okazać bezcenne, jeżeli chodzi o sprawne, szybkie i prawidłowe przygotowanie pracy maturalnej. Dysponując doświadczeniem takim jak nasze, możecie w niebywale krótkim czasie opracować temat pracy maturalnej w każdym jej zakresie.\nWierzymy w to, że dzięki naszej pomocy, wasze prace maturalne mogą być wysokiej jakości, zdolnej do tego, aby zapewnić wam uzyskanie takich ocen, jakich oczekujecie. Jeżeli chcecie mieć pewność że Wasza matura przebiegnie szybko i bez komplikacji, warto skontaktować się z nami już teraz i zarezerwować sobie termin, w którym pomożemy wam w napisaniu pracy maturalnej. Wystarczy podać nam jej temat, a całą resztą zajmiemy się my, zdejmując z waszych barków obowiązki, którym nierzadko bardzo trudno jest podołać. Wszystkie nasze usługi oferowane są w przystępnych cenach, a także z pełną ochroną waszej anonimowości. Bezpieczna współpraca z naszą firmą, to priorytet, jaki wyznaczyliśmy sobie już wiele lat temu i niezmiennie dążymy do jego realizowania, przy okazji każdej pomocy w pisaniu prac maturalnych.\nJuż dziś zapytaj o nasza ofertę. Pomożemy Ci napisać profesjonalne pomoc w pisaniu prac maturalnych