Specyfika leczenia zębów u pacjentów onkologicznych | ARTDENT\nSpecyfika leczenia zębów u pacjentów onkologicznych\nChoroba nowotworowa na ogół wymaga długotrwałego leczenia. Terapia przeciwnowotworowa obejmuje między innymi leczenie farmakologiczne, napromienianie oraz zabiegi chirurgiczne. Dobór poszczególnych form terapii jest podyktowany specyfiką danego przypadku, zależy między innymi od lokalizacji, charakterystyki biologicznej oraz dynamiki rozwoju choroby nowotworowej. Założeniem terapii przeciwnowotworowej jest ratowanie życia pacjenta, jednak mogą być z nią także związane skutki uboczne, które są związane z czasowym lub trwałym uszkodzeniem zdrowych tkanek. Pacjenci, którzy podejmują leczenie, mogą więc narzekać na uciążliwe objawy ze strony różnych części organizmów. Terapia przeciwnowotworowa może prowadzić na przykład do problemów stomatologicznych.\nNasilenie efektów ubocznych jest uzależnione od różnych czynników, takich jak na przykład rodzaj i dawka lekarstw stosowanych podczas terapii lub dawka napromieniowania. Negatywne objawy terapii przeciwnowotworowej bardzo często nasilają się przy połączeniu radioterapii z chemoterapią. Na kondycję ślinianek pacjenta po zakończeniu leczenia wpływają także wiek, płeć oraz inne obciążenia zdrowotne.\nCzęstym schorzeniem, które dotyka pacjentów podczas leczenia przeciwnowotworowego, szczególnie przy chemoterapii, są stany zapalne w obrębie błony śluzowej jamy ustnej. Z kolei radioterapia może prowadzić do zaburzeń związanych z wydzielaniem śliny. Skutkami tego schorzenia są między innymi: uszkodzenie tkanek zmineralizowanych zębów, suchość w jamie ustnej, zwłóknienie mięśni twarzy, opóźnione wyrzynanie się zębów lub wtórne infekcje o podłożu wirusowym lub bakteryjnym.\nRadioterapia powoduje, że w jamie ustnej pacjenta wydzielają się mniejsze ilości śliny, przez co zmniejsza się naturalna zdolność oczyszczania się jamy ustnej w naturalny sposób. Dochodzi także między innymi do zmiany odczynu śliny oraz obniżenia jej aktywności przeciwbakteryjnej. Drobnoustroje w większym stopniu przylegają do powierzchni szkliwa, co w połączeniu z brakiem związków mineralnych wpływa na ograniczenie procesów remineralizacji – są to warunki, które sprzyjają próchnicy. Suchość jamy ustnej to też jedna z przyczyn bolesnych urazów mechanicznych w obrębie jamy ustnej.\nTo tylko część ze specyficznych problemów, które występują podczas terapii przeciwnowotworowej. Pacjent onkologiczny powinien być objęty opieką medyczną także w zakresie stomatologii. Możliwe skutki chemioterapii oraz radioterapii należy omówić ze specjalistą jeszcze przed rozpoczęciem leczenia.


Otwieramy basen i Astoria Fitness – Astoria Bydgoszcz\nOtwieramy basen i Astoria Fitness\nOd 28 maja basen Astoria Bydgoszcz wznawia swoją działalność i będzie ponownie otwarty dla wszystkich chętnych – nie tylko dla członków kadr narodowych! Oczywiście nadal obowiązywać będą zalecenia dotyczące zakrywania ust i nosa w częściach wspólnych (kasy, recepcja) oraz dezynfekcji rąk. Ponadto jednocześnie na obiekcie będzie mogło przebywać maksymalnie 160 osób czyli 50 % liczby osób mogących wejść na obiekt.\nOstatni raz mogliśmy wspólnie spotkać się 19 marca podczas Nocnego Pływania, podobnie będzie podczas ponownego otwarcia obiektu. 28 maja basen czynny będzie od godziny 6:00 ale godziny pracy zostały wydłużone do północy! Nocne Pływanie rozpoczniemy o godzinie 21:00 i od tego czasu towarzyszyć nam będzie:\noświetlenie pod taflą wody;\npozytywna, sportowa atmosfera;\nZachęcamy do odwiedzania naszych profili w mediach społecznościowych (Facebook, Instagram) gdzie będzie można wziąć udział w konkursie związanym z Nocnym Pływaniem. Partnerem wydarzenia jest restauracja Orso Nero.\nKolejnym etapem ponownego otwarcia obiektu będzie uruchomienie strefy SPA – nastąpi to w sobotę 29 maja. Przypominamy o obowiązku stosowania się do regulaminu strefy (link). O zasadach panujących m.in. w saunach będą Państwu przypominać stosowne infografiki. Osoby poniżej 18. roku życia mogą korzystać z wanien jacuzzi wyłącznie z pod opieką osób pełnoletnich.\nKolejna ważna data to 31 maja – wtedy wrócą zajęcia Aqua Fitness. Harmonogram dostępny jest w Strefie Klienta na naszej stronie.\n7 czerwca z kolei swoją pracę zainauguruje klub Astoria Fitness, szczegóły dotyczące harmonogramu zajęć, cennika, trenerów znajdą Państwo na naszej stronie w zakładce Fitness (link).\nOdwiedzając basen Astoria Bydgoszcz mogą Państwo skorzystać z parkingu – wjazd od strony ul. Tadeusza Rejtana (przy budynku Urzędu Skarbowego). Parking jest płatny, pierwsza godzina parkowania kosztuje 3 zł, każda kolejna 1,5 zł.\nSPRAWDŹ GRAFIK – LINK


Wycieczki rok szkolny 2012/2013\n12 - 15 czerwiec 2013 - wycieczka do Zakopanego klasy 2b i 2d\n27-29 maj 2013 - wycieczka klasy 2c w Bieszczady\n25-26 maj 2013 - XIV Powiatowy Rajd Turystyczny w Beskidzie Niskim\nWycieczki rok szkolny 2011/2012\n30.05 - 01.06 2012 r. - wycieczka w Bieszczady\nW dniach 30.05.-01.06.2012 odbyła się wycieczka klasy II "A" w Bieszczady. Pierwszego dnia w formie rozgrzewki przed Tarnicą zwiedzaliśmy Prządki, a także ruiny zamku Kamieniec w Odrzykoniu koło Krosna. Po wysłuchaniu legend na temat zamku wszyscy mieliśmy ochotę zostać tam na noc, jednak musieliśmy udać się do Górzanki, gdzie zakwaterowaliśmy się i zakończyliśmy dzień ogniskiem. Następnego dnia po śniadaniu udaliśmy się zdobywać Tarnicę. Nie było łatwo, jednak wspólnymi siłami dotarliśmy na sam szczyt, skąd podziwialiśmy piękną panoramę Bieszczad. Bajeczne krajobrazy dodały nam sił do dalszej wędrówki. Po ponad pięciogodzinnym „spacerze” udaliśmy się na odpoczynek. Po wspólnym obiedzie nasze siły regenerowaliśmy grając w piłkę siatkową i nożną, huśtając się na huśtawkach, a niektórzy próbowali swoich sił w ujeżdżaniu koni. Trzeciego dnia postanowiliśmy się trochę postrzelić i tak oto wylądowaliśmy na Paintbollu. Po ciężkich zmaganiach na polu walki, z siniakami udaliśmy się do Sanoka, gdzie zwiedzaliśmy Muzeum Historyczne w którym zobaczyliśmy wystawę ikon oraz galerię Zdzisława Beksińskiego. Ogromne wrażenie zrobiła na nas galeria nowoczesnego artysty. Po krótkim odpoczynku wyruszyliśmy w drogę powrotną. Pomimo zmęczenia wszyscy z uśmiechem na twarzy odjechaliśmy do domów.\n3 - 5 stycznia 2012 r. - wycieczka do Berlina\nW dniach 20-21.10.2011 odbyła się wycieczka klasy IIIa w Pieniny. Pierwszego dnia zwiedzaliśmy zamek w Niedzicy oraz pobliską zaporę wodną na Zalewie Czorsztyńskim, a także ruiny zamku w Czorsztynie. Po zakwaterowniu i obiadoklacji wybraliśmy się na wieczorne zwiedzanie Szczawnicy. Następnego dnia po śniadaniu, spotaliśmy się z przewodnikiem. Wjechaliśmy wyciągiem krzesełkowym na Palenicę, z której mieliśmy piękny widok na Tatry Słowackie. Następnie busem przejechaliśmy do Sromowiec Niżnych i udaliśmy się na szlak prowadzący do Trzech Koron. Po około dwóch godzinach zdobyliśmy szczyt. Wszyscy pomimo lekkiego zmęczenia i zimna podziwiali panoramę jaka rozpościerała się z góry. Podczas wspólnej wędrówki pan przewodnik opowiadał ciekawiostki związane z Pieninami, w szczególności z roślinnością, zwierzętami a także historią. Schodzilismy inną trasą i po ok 3 godzinach byślimy w Krościenku. Po krókim odpoczynku wyruszyliśmy w drogę powrotną. Wycieczkę zorganizowała wychowawczyni klasy 3a p. Joanna Gąska, opiekunem była dodatkowo p. Monika Owsiany. W wycieczce brało udział 17 uczniów.\nW dniach 21-23.09.2011 odbyła się wycieczka klasy IIa i II c do Warszawy. Uczniowie mieli możliwość zwiedzania stolicy, zapoznania się z kulturą i religią islamu (zwiedzanie meczetu), historią i kulturą narodu polskiego. Wycieczka miała bardzo bogaty plan, który został zrealizowany w 100%. Młodzież odwiedziła budowaną świątynię Opatrzności Bożej, Zamek Królewski, Łazienki, Stare Miasto, Powązki, Cmentarz Wojskowy, ponadto Muzeum Powstania Warszawskiego oraz Centrum Nauki Kopernik. Wycieczkę zorganizowały wychowawczynie klas drugich p. Elżbieta Klaczak - Łach oraz p. Katarzyna Kłyż. Opiekunem był dodatkowo p. Mariusz Choma. W wycieczce brało udział 41 uczniów.\nWycieczka klasy 1d 31.05.2011r .\nWycieczka do Krakowa grupy językowej "Talk to me" 6-7.04.2011r.\nPielgrzymka klas trzecich na Jasną Górę 09.10.2010r.\nZgodnie z tradycją naszej szkoły 9 października 2010 uczniowie klas trzecich wraz z księdzem M. Pilszko, wychowawcami (M. Chomą, I.Sarnicką, M.Bucyk , B.Trzyną) i panią pedagog U. Bukałą-Pilip udali się do Częstochowy, by wraz z innym maturzystami modlić się przed obrazem Matki Boskiej o pomoc w zdaniu matury i dokonanie właściwych wyborów życiowych. W drodze na Jasną Górę uczniowie zatrzymali się w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie Łagiewnikach. W Częstochowie o godzinie 17.00 uczniowie wzięli udział w mszy świętej sprawowanej przez księdza M. Piliszko. Przed obrazem Matki Bożej maturzyści powierzyli Matce Jezusa swoją najbliższą i dalszą przyszłość, prosili o potrzebne łaski i błogosławieństwo w egzaminach i wyborach drogi życia oraz dziękowali za rodziców, nauczycieli, wychowawców i katechetów . O godzinie 20.00 odbył się różaniec zakończony apelem maryjnym. Następnie maturzyści poprowadzili drogę krzyżową na Wałach Jasnogórskich, po której to był czas na indywidualną modlitwę, dla chętnych - przejście na kolanach wokół cudownego obrazu. Mamy nadzieję, że poprzez pielgrzymkę młodzież przygotowała się duchowo do czekających ją niebawem ważnych wyborów życiowych.\nWyjazd do teatru klas pierwszych 29.09.2010r.\nW dniu 29.10.2010r. odbyła się wycieczka do Teatru im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie na spektakl "Odprawa posłów greckich" (Musical sarmacki). W wyjeździe uczestniczyło 83 uczniów klas pierwszych i 4 opiekunów. Wyjazd zorganizowały polonistki E. Klaczak-Łach i K. Kłyż a opiekowały się również panie M. Radoń i J. Duda. Spektakl spotkał się z dużym uznaniem zarówno nauczycielek jak i uczniów. Na uwagę zasługuje różnorodność form zaprezentowanych na scenie (muzyka, taniec, piosenka, gra światła i cieni), dobra gra aktorska oraz ciekawe, mające odniesienie do współczeności ujęcie tematu.\nBieszczady 3d 26.04.2010r.\n"Carpe diem" - pod takim hasłem odbyła się pożegnalna wycieczka klasy III d. Jej celem były Bieszczady, a konkretnie zdobycie Tarnicy. 26 uczniów i 3 opiekunów od godziny 11.00 wspinało się na szczyt rozkoszując się po drodze pięknymi widokami z Rozsypańca i Halicza. Kapryśna aura dostarczała licznych niespodzianek - od pięknego, gorącego słońca, lekki wiaterek muskający twarze po błyskawice, gromy i obfity deszcz. Po sześciogodzinnej wędrówce na szczyt i godzinnej drodze powrotnej po śliskich kamieniach, wszyscy zmęczeni, ale w dobrych nastrojach, dotarli do Wołosatego, gdzie czekało już ropalone ognisko. Po upieczeniu kiełbasy i krótkim odpoczynku całą ekapia niechętnie wracała do autokaru, rozkoszując się jeszcze każdą chwilą spędzoną razem. Ok. 22.00 rozśpiewany autobus wrócił do Dynowa i tak zakończyła się jednodniowa bieszczadzka przygoda klasy III d. Ten wyjątkowy dzień został utrwalony na wielu zdjęciach, "przegadany" w niekończących się rozmowach i zapisany jako jeden z najpiękniejszych dni spędzonych w szkolnych murach. Szkoda tylko, że " w życiu piękne są tylko chwile" i to , co było "już nie wróci więcej".\nWycieczka 1d 09.10.2009r.\nWycieczka rozpoczęła się od pokonania trasy Dynów -Nozdrzec. Był to jedyny odcinek, na którym pozwoliliśmy sobie skorzystać z autobusu .Prom umożliwił nam przeprawę na drugi brzeg Sanu. Pieszej wędrówce do ruin w Dąbrówce sprzyjała słoneczna aura. Na miejscu udało się rozniecić ogień i podtrzymać ognisko. Absorbującym zajęciem było zaglądanie do najbardziej nawet ukrytych zakamarków parku. Do Dynowa wróciliśmy pieszo, przez stację kolejki wąskotorowej. Była to udana próba integracji klasowej . Opiekunami byli Bogdan Peszek oraz Ewa Hadam.\nPielgrzymka maturzystów na Jasną Górę 03.10.2009r.


Pieczone talarki z cukinii z parmezanem - Najlepszy Przepis!\nPrzepis | Strona główna | Kuchnia Niemiecka | Pieczone talarki z cukinii z parmezanem\nAutor: Paweł Clad Data: 27 października 2020 w Kuchnia Niemiecka\nTalarki z cukinii to przekąska chrupiąca z zewnątrz, a miękka w środku. Aromatyczna panierka i ciągnący się ser sprawiają, że nikt nie jest w stanie się nim oprzeć. Talarki są bardzo proste w przygotowaniu i zazwyczaj wystarczy kilka minut, aby cieszyć się zdrową i pyszną przekąską. Przekąska jest idealnym pomysłem na lekką kolację. Może być też dodatkiem do pożywnego, mięsnego obiadu.\nCukinia jest warzywem lekkostrawnym, ma niski indeks glikemiczny oraz niewiele kalorii. Oprócz soli mineralnych i witamin, zawiera błonnik, białko i węglowodany. Jest źródłem magnezu, potasu, żelaza, witaminy K, C, B1 i PP. Wspomaga trawienie, poprawia odporność, zmniejsza stres i przeciwdziała zakwaszeniu się organizmu.\nJaką cukinię wybrać?\nKupując cukinię zwróć uwagę na jej wygląd. Jeśli chcesz, aby warzywo miało delikatny smak i była bardzo smaczna wybierz młodą sztukę (ok. 15-20 cm). Cukinia powinna być też dość ciężka.\nAutor: Martyna Pietruszka Danie: DodatkiKuchnia: NiemieckaTrudność: Łatwe\nCzęsto szukamy sposobów na przygotowanie i podanie cukinii. A może tak z piekarnika zapieczone w parmezanie i bułce tartej cukiniowe talarki?\nser (najlepiej Parmezan)\nUmyj cukinię, starannie osusz i pokrój ją w plastry (o grubości ok. 0,5 cm). Plastry skrop oliwą.\nW naczyniu połącz ze sobą bułkę tartą, parmezan, pieprz, sól i zioła.\nRozgrzej piekarnik do temperatury 230 C, a na blaszce do pieczenia rozłóż papier do pieczenia.\nTalarki z cukinii obtaczaj w panierce i umieszczaj na blasze. Wstaw je do pieca i grzej 15-20 minut, aż wytworzy się na nich złocista panierka.\nNa końcu ozdób świeżymi listkami bazylii.\nZamiast cukinii w podobny sposób możesz przygotować również bakłażana.\nbakłażan bazylia bułka bułka tarta cukinia oliwa oliwa z oliwek oregani parmezan pieprz prowansalskie ser sól zioła zioła prowansalskie\nChcesz mieć odporność? Oto wsparcie


Goście | Essen 2017: Trzydniowy raport z krainy snów ZnadPlanszy.pl Essen 2017: Trzydniowy raport z krainy snów – Goście\nPomimo mojej blisko dziesięcioletniej przygody z nowoczesnymi planszówkami, targi w Essen zawsze wydawały mi się czymś odległym i niedostępnym. Jednak stale rosnąca pasja i oglądanie niezliczonych relacji z kolejnych edycji tego wydarzenia stały się w końcu kroplą, która przelała czarę i pewnego jesiennego wieczoru wszedłem na stronę booking.com. Niespełna rok później wraz z synem siedzieliśmy podekscytowani w nocnym autokarze do Essen…\nDojeżdżamy w czwartek rano, pierwszego dnia imprezy, około godzinę przed jej rozpoczęciem. Po zostawieniu bagażu w przechowalni udajemy się prosto do metra i tu czeka nas pierwsza niespodzianka. Podróżnych jadących na targi jest tak wielu, że wejście na peron zostało zablokowane taśmą ostrzegawczą, a sympatyczni pracownicy metra nie wpuszczają już nikogo. Na szczęście nasza konsternacja nie trwa długo – po dosłownie kilku minutach wraz z kolejną porcją pasażerów zostajemy wpuszczeni na peron. Przyklejeni do tłumu geeków wbijamy do metra U11 i niespełna kwadrans później dojeżdżamy do stacji naszego przeznaczenia.\nWysiadając z metra nasze oczy natychmiast uderza widok gigantycznej masy ludzi kłębiącej się przed budynkiem. Zauważamy, że większość ludzi czeka do kas i oddychamy z ulgą, ponieważ nasze bilety kupiliśmy online ponad miesiąc wcześniej. Zostawiamy kurtki w szatni i ruszamy do wejścia. Nasze podekscytowanie miesza się z zaskoczeniem wywołanym skalą tej imprezy, ogromem powierzchni hal targowych i nieprzebraną masą odwiedzających. Podobno czwartek miał być najmniej obleganym dniem targów. Jak w takim razie będą wyglądać kolejne dni? Zbierając szczęki z podłogi, wyciągamy plik naszych zapisków (listy gier z podziałem na poziomy zainteresowania, plany hal z zaznaczonymi stoiskami interesujących nas wydawców itp.) i dajemy się wciągnąć wirowi targów Spiel 2017.\nPierwszą grą, w jaką udaje nam się zagrać jest “Azul” Michaela Kieslinga. Wcielamy się w rolę artystów budujących ścienną mozaikę w królewskim pałacu w Evorze. W zależności od liczby graczy układamy na stole 5-9 “talerzyków” (factory displays), tak by tworzyły krąg i na każdym z nich wykładamy 4 losowe płytki mozaiki. Gracz w swojej turze pobiera z wybranego talerzyka wszystkie płytki w jednym kolorze, a pozostałe przenosi do środka kręgu. Wzięte płytki układa w “poczekalni” (pattern lines) na swojej planszy gracza. Kolejny gracz może wziąć płytki z wybranego talerzyka lub ze środka kręgu – oczywiście zabrane płytki muszą być w jednym kolorze. Układając płytki w poczekalni musimy je dołożyć tylko do jednego rzędu. Jeśli wzięliśmy więcej płytek niż miejsc w rzędzie, nadmiarowe płytki dadzą nam punkty ujemne. Gramy tak do opróżnienia wszystkich talerzyków i pola w środku kręgu.\nDrugim etapem jest przeniesienie płytek z poczekalni na naszą ścianę. Dokładnie jedną płytkę z każdego skończonego rzędu poczekalni przenosimy do odpowiadającego rzędu na ścianie, kładąc ją na polu o tym samym kolorze i zdobywamy odpowiednią ilość punktów. Pozostałe płytki z wykorzystanych rzędów przechowalni odrzucamy i rozpoczynamy nową rundę. Gramy tak, aż jeden z graczy wypełni minimum jeden poziomy rząd w swojej ścianie.\nMimo swojej prostoty, gra wymaga nieco kombinowania i uważnego patrzenia, co robią inni gracze. Pomimo totalnego braku klimatu, Azul jest bardzo przyjemny i satysfakcjonujący w rozgrywce, a jego wykonanie jest po prostu bajeczne. Już samo pudełko przykuwa uwagę i daje przedsmak zawartości. Piękne kolorowe plansze i prześliczne cukierkowe płytki, które aż chce się brać do rąk sprawiają, że już obcowanie z grą daje niesamowitą przyjemność, nie mówiąc o wrażeniach płynących z samej rozgrywki.\nJedną z pozycji na naszej liście zajmuje Carthago, bardzo ciekawa i obiecująca gra karciana. Kilka prób zdobycia miejsca przy stoliku kończy się wreszcie sukcesem i rozpoczynamy rozgrywkę. Tematycznie jesteśmy kupcami ze starożytnej Kartaginy, starającymi się zwiększyć swe bogactwo, wpływy oraz status w gildii. Każdy z graczy posiada na ręce identyczny zestaw siedmiu kart akcji oraz trzy losowe karty surowców. Sercem gry jest plansza akcji: klasyczny rondel, z którego wybieramy jedną z pięciu dostępnych akcji. Wybór polega na postawieniu na polu danej akcji znacznika w swoim kolorze oraz na odrzuceniu karty z ikoną tej akcji. Jeżeli na danym polu znajdują się znaczniki innych graczy, za każdy z nich musimy odrzucić dowolną dodatkową kartę.\nNa rondlu mamy do dyspozycji pięć różnych akcji. Dzięki akcji rynku zyskujemy jedną kartę handlu. Akcja rezydencji pozwala usunąć dysk wpływu ze swojej rezydencji. Akcje portów (handlowego i wojennego) pozwalają na dodanie dysku wpływu do odpowiedniego portu. Natomiast akcja dostawy umożliwia zakup statku za surowce oraz pozyskanie statku na drodze walki. Na polach rondla znajdują się dwa znaczniki gildii. Jeśli akurat wykonujesz akcję z takiego pola, dodatkowo możesz przeprowadzić akcję gildii, polegającą na położeniu dysku wpływu na wybranym polu ratusza lub kafelku osiągnięcia.\nW trakcie gry zdobywamy karty statków, zwalniamy pola w swojej rezydencji, zajmujemy pola gildii w ratuszu oraz pola celów na żetonach osiągnięć. Na koniec gry zdobywamy punkty mnożąc ilość statków przez ilość zajętych pól w ratuszu oraz realizując wcześniej wybrane cele. Carthago jest grą bardzo oryginalną i pomysłową. Choć użyte mechaniki nie są niczym odkrywczym, to wykorzystane zostały w interesujący i czasem nietypowy sposób. Zagraliśmy tylko jedną partię, niektóre czynności wykonując jeszcze nieco po omacku. Mam jednak wrażenie, że z każdą kolejną rozgrywką i zdobywanym doświadczeniem, gra powinna rozwinąć swoje skrzydła i dać wiele satysfakcji. Z drugiej strony obawiam się w niej pewnej powtarzalności, bo kiedy już opracujemy wygraną strategię, czy nie będziemy podążać według jednego schematu? Niby w każdej partii mamy różne kafelki osiągnięć i losowo dobrane surowce, ale czy to wystarczy by zapewnić zróżnicowanie kolejnym rozgrywkom? Pomimo drobnych wątpliwości uważam Carthago za warte uwagi i bardzo chętnie zagrałbym w tę grę jeszcze niejeden raz.\nPrzemieszczanie się po halach, odbieranie preorderów, wypatrywanie interesujących nas pozycji oraz odkrywanie nowych gier zdecydowanie zabiera mnóstwo czasu. Podczas naszej eksploracji co i rusz natykamy się na stoisko kolejnego polskiego wydawcy. Prym wiedzie oczywiście Portal i Rebel, wystawiający się na naprawdę imponujących powierzchniach. Ale mnóstwo jest także wydawnictw mniejszych i na stoiskach niektórych z nich dosłownie kłębi się tłum gości. Wiele lat temu w relacjach z Essen mówiło się o polskim akcencie. Dzisiaj to nie jest już tylko jakiś akcent, ale zauważalne i powszechnie rozpoznawalne grono wydawców i twórców gier planszowych, mające swoje niezbywalne miejsce na targach oraz posiadające licznych fanów i klientów z całego świata. Wystarczy spojrzeć na przechadzających się ludzi dźwigających torby opatrzone takim czy innym dobrze znanym, rodzimym logo…\nObładowani pierwszymi zakupami prawie nie zauważamy jak robi się późno i powoli zbieramy się do wyjścia. Obiecujemy sobie następnego dnia dotrzeć dużo wcześniej, aby od razu załapać się na jakiś wolny stolik – mamy jeszcze sporo tytułów do ogrania. Tymczasem musimy jeszcze odebrać bagaż z przechowalni i wreszcie zameldować się w naszym hotelu.\nDrugi dzień targów Spiel 2017. Z głowami pełnymi wrażeń z minionego dnia wczesnym rankiem ruszamy na szybkie śniadanie, a potem prosto na targi. Dziś chcemy być wcześniej, aby zwiększyć nasze szanse na wolny stolik. Na miejsce docieramy kwadrans po dziewiątej, a kilka minut później hol wejściowy już pęka w szwach. Nerwowo zerkając na zegarki i ekrany telefonów wszyscy wyczekują godziny wejścia. Czeka nas miłe zaskoczenie, gdy piętnaście minut przed czasem drzwi otwierają się i możemy wejść do hal.\nJednak kolejne zaskoczenie jest większe od poprzedniego: pomimo wczesnej pory większość stolików jest już zajęta, więc na naszą kolej będziemy musieli trochę poczekać. Korzystając z wolnej chwili odwiedzamy Renegade Game Studios, aby zorientować się, czy opóźniona dostawa gier dotrze do nich w dniu dzisiejszym. Na sąsiadującym stoisku podziwiamy cudowne Feudum, na którego premierę przyjdzie nam niestety poczekać prawdopodobnie do lutego 2018. Żadne zdjęcia nie oddadzą cukierkowo-bajkowo-niesamowitego i intrygującego wyglądu gry. Przyznam, że wiele miesięcy temu, przed dokonaniem swojego preorderu miałem nieco mieszane uczucia, oglądając jej zdjęcia. Jednak kickstarterowy film, lektura instrukcji i bliższe oswojenie się z grą wywołały przekonały mnie do tego stopnia, że niegasnący zachwyt trwa po dziś dzień…\nWracamy na ziemię, bo stolik się zwalnia. Dosiada się do nas dwóch Niemców, całe szczęście mówiących po angielsku. Siadamy do gry, która była jednym z naszych must have-ów. Znakomity duet autorów Wolfgang Kramer i Michael Kiesling, do tego świetny ilustrator Michael Menzel i rewelacyjny temat gry, czyli science fiction. W zasadzie można kupować bez pytania. Skoro jednak udaje nam się zagrać, to czemu nie? Zaczynamy z wielką nadzieją, na którą sami się nakręciliśmy.\nJesteśmy admirałami biorącymi udział w projekcie Reworld, który polega na skolonizowaniu planety Eurybia. Podtytuł gry głosi “gra planszowa w dwóch rozdziałach”. I tak, w pierwszym rozdziale jesteśmy w kosmicznej stacji Colossus, próbując zdobyć moduły terrabotów, wahadłowców, satelitów i jednostek budowlanych. A następnie, w rozdziale drugim przeniesiemy się na orbitę Eurybii, którą będziemy próbowali skolonizować, zakładając miasta i tworząc sieć obrony.\nKażdy z graczy otrzymuje identyczną planszę statku transportowego. Po lewej stronie będziemy umieszczać moduły pozyskane w części pierwszej gry, po stronie prawej dodawać elementy naszej kolonizacji. Plansza główna symbolizuje statek, na którym ułożone są moduły różnych jednostek. W pierwszej części gry wykonujemy akcję zagrania karty oficera na wybrane pole na planszy głównej, sąsiadujące z żetonem modułu, który chcemy zdobyć. Zagrywamy kartę, bierzemy moduł i dokładamy go po lewej stronie naszego statku. Jeżeli oficera kładziemy na polu sąsiadującym z inną kartą, jego wartość musi być identyczna z wartością leżącej już karty. Zamiast jednej identycznej karty możemy dołożyć dwie karty dowolnej wartości. W przypadku, gdy chcemy położyć oficera pomiędzy dwiema leżącymi już kartami – wówczas musimy zagrać dwie karty o wartościach identycznych leżącymi kartami. Jeśli nie mamy karty o pożądanej wartości, możemy zastąpić ją dwiema dowolnymi. Gramy tak pięć rund, a następnie następuje druga część gry, czyli kolonizacja.\nTeraz przenosimy moduły z lewej części planszy na stronę prawą, odwracając każdy kafelek modułu na drugą stroną. Terraboty przemieszczają się samodzielnie i rozpoczynają kolejne miasta, jednostki budowlane muszą być przenoszone przez wahadłowce i rozbudowują już rozpoczęte miasta. A same wahadłowce mogą być położone jako statki lub jako tarcze. Pozostają jeszcze satelity, które po przeniesieniu natychmiast dają punkty za różne osiągnięcia. Kluczowe w grze jest optymalne rozłożenie modułów po lewej stronie statku, aby jak najbardziej efektywnie dały się przenieść na stronę prawą. W trakcie rozgrywki punktujemy za zdobywanie terrabotów, za realizację określonych celów, za najdłuższe miasto (brak miasta daje punkty ujemne), punktują nam satelity oraz tarcze (jeśli mamy ich najwięcej).\nOd skończonej rozgrywki wstajemy z niepewnymi minami. To miał być nasz must have, a chyba coś nie pykło. Niby wszystko fajnie działa, zasady są proste, wszystko się zazębia i naprawdę jest przemyślane, do tego gra przebiega sprawnie i odczucia podczas rozgrywki są pozytywne. A jednak odchodzimy z uczuciem sporego niedosytu. Klimat w grze nie siadł zupełnie. Zamiast zdobywania modułów i ich kolonizacji moglibyśmy równie dobrze zdobywać sadzonki i sadzić je w ogródku. Jednak z tym byłbym się w stanie pogodzić. Niestety dla mnie Reworld jest ciągnącym się przez pięć rund pasjansem zakończonym jedną rundą finałową, podsumowującą nasze dokonania. Gdyby ktoś kiedyś zaproponował mi rozgrywkę, na pewno chętnie zagrałbym raz czy dwa, jednak sam najprawdopodobniej nie sięgnąłbym już do tego tytułu.\nWidzieliśmy to tylko na zdjęciach, nie wiedzieliśmy nic, a mocno chcieliśmy zagrać. I bardzo się cieszę, że się udało. Historia jest następująca: w kraju wodospadów żyje plemię Inox, strzegące drogich klejnotów. Niestety zły Rhujaz chce im te klejnoty odebrać. Dlatego ludzie Inox postanowili je ukryć w ścianie za wodospadem, którego broni smok Silon. Gracze wcielają się w ludzi z plemienia Inox i będą próbować ukryć klejnoty za wodospadem. Jak to wygląda w praktyce? Wyobraźcie sobie wodospad, na szczycie którego położył się smok (wyglądający de facto jak kameleon). Woda spływa tylko z prawej i lewej strony smoka, a przestrzeń poniżej smoka tworzy “otwór” w wodospadzie, odsłaniając ukrytą pod nim skalną ścianę.\nPlansza gry jest dwuwarstwowa. Wierzchnią warstwę stanowi wodospad, zbudowany się z wąskich pionowych paneli. Warstwa spodnia jest skalną ścianą, również podzieloną na wąskie pionowe kolumny. Przez otwór w wodospadzie widać skalną ścianę. Na niej to właśnie gracze naprzemiennie będą układać klejnoty w swoim kolorze. Dodatkowo w pierwszej kolumnie skalnej ściany kapie woda (po każdej turze gracze dokładają jeden znacznik kropelki). Gdy wszystkie pola tej kolumny zostaną w całości wypełnione klejnotami i kroplami, następuje koniec rundy. Podliczamy wtedy punkty, zbieramy bonusy, a następnie wyciągamy jeden panel wodospadu z prawej strony i przekładamy go na lewą stronę wodospadu. Po takim zabiegu otwór w wodospadzie przemieszcza się na prawo, a my zaczynamy kolejną rundę.\nKluczowe dla rozgrywki jest odpowiednie układanie klejnotów, w taki sposób aby zdobyć przewagę w dających punkty kolumnach oraz w dających bonusy poziomych rzędach. Brzmi banalnie? Nic bardziej mylnego. Zdecydowanie jest nad czym pomyśleć, a poziom ciężkości rozgrywki wyznaczają sami gracze. Pomimo, że jest to pozycja typowo familijna, powinni świetnie się przy niej bawić nie tylko rodzice z dziećmi, ale i doświadczonemu graczowi sprawi wiele frajdy. Gra wykonana jest niesamowicie. Plansza w bajkowych rysunkach i kolorach, przestrzenny wodospad i siedzący na nim smok, mieniące się kolorowym blaskiem klejnoty i śliczne małe niebieskie kropelki. Już sam kontakt wizualny działa intrygująco, nie mówiąc o naprawdę przyjemnej rozgrywce. Jedyny znak zapytania to skalowanie. Graliśmy na dwie osoby i było świetnie – w tej konfiguracji jest sporo kombinowania i mamy największy wpływ na wynik gry. W trzech lub czterech graczy jest chyba więcej zabawy niż taktyki, ale to tylko moje przypuszczenia. Tak czy inaczej, największą rekomendacją dla Iquazú są rozpromienione twarze grających przy sąsiednich stolikach. Chyba nie ma osoby, której ta gra się nie podoba.\nCzy podczas rozgrywki w dowolną grę, w oczekiwaniu na swoją kolej zdarza wam się bawić się komponentami, znacznikami i meeplami, ustawiając je w piramidki i inne przedziwne konstrukcje? Oto przykład, że z tej niezobowiązującej zabawy można stworzyć prawdziwą grę. Meeple Circus, bo tak brzmi jej nazwa, przenosi nas w świat cyrkowych artystów, tresowanych zwierząt i różnych przedziwnych cyrkowych akcesoriów. Mamy meeple akrobatów, belki, balony, beczki, konie, słonie oraz meeple specjalnych gwiazd, jak tygrys, wielbłąd, foka, siłacz klaun i wielu innych. Wszystko wykonane z drewna i ozdobione szalonymi cyrkowymi kolorami.\nKażdy z graczy dostaje planszę areny oraz startowy zestaw elementów, wskazany przez wybraną kartę i zaczynamy. Gra podzielona jest na trzy akty: Pierwsza próba, Druga próba i Wielkie przedstawienie. Każdy z aktów składa się z czterech faz: przygotowanie, prezentacja, ocena i zakończenie. Podczas fazy przygotowywania gracze pozyskują do swojego cyrku nowych akrobatów i akcesoria. Faza prezentacji przebiega symultanicznie: każdy z graczy układa swoje komponenty na planszy areny, realizując jak najwięcej zadań z odkrytych kart. Gracz, który skończył swoje dzieło rozkłada ręce i mówi “Tadaaaa!”. Dwóch pierwszych graczy zostaje nagrodzonych żetonem szybkości. Gdy wszyscy zakończą układanie, przechodzimy do fazy oceny, zdobywając punkty oklasków za poszczególne kryteria: realizację zadań z kart, wymagania związane z zasadami ustawiania meepli (m.in. mierzy się wysokość naszej konstrukcji!) oraz za żetony szybkości. W fazie zakończenia kładziemy nasze komponenty obok areny, wymieniamy karty zadań, losujemy żetony komponentów do kolejnego aktu i wybieramy nowego gracza startowego. Następne rundy przebiegają w podobny sposób, z niewielkimi zmianami, które podnoszą poprzeczkę nieco wyżej, wprowadzając nowe komponenty i zadania. Ciekawostką jest specjalna mobilna aplikacja (którą możemy pobrać ze strony wydawcy), kontrolująca czas gry i odtwarzająca tradycyjną cyrkową muzykę.\nOglądając szalone konstrukcje zbudowane przez niektórych graczy, doznajemy efektu wow! I przyznam, że samemu fajnie jest przez kilka chwil pobawić się w układanie wież z balansujących komponentów. Na pewno warto choć raz usiąść do Meeple Circusa i spróbować w nim swoich sił, bo gra daje sporo frajdy i zabawy. Czy jednak chciałoby mi się wracać do niego częściej? Chyba wolę okazyjnie poukładać sobie piramidkę z komponentów w oczekiwaniu na swoją turę w jakiejś innej grze. A jeśli mnie najdzie na prawdziwą zabawę meeplami, wybiorę Rampage-a, czyli Terror in Meeple City.\nPobyt na targach Spiel przypomina niesamowity sen, z którego nie chcemy się obudzić. Wciąż nam mało i tyle jeszcze przed nami, a drugi dzień zmierza już ku końcowi. W głośnikach rozbrzmiewają niemieckie komunikaty, ponaglające do opuszczenia hal (nie, żebyśmy cokolwiek rozumieli, ale zachowanie tłumu uświadamia nam to jednoznacznie). Koniec końców, ociągając się nieco, powoli kierujemy się do wyjścia.\nTrzeci dzień targów Spiel 2017 to zarazem ostatni dzień naszego pobytu w Essen. Żałując, że nie możemy zostać do niedzieli, postanawiamy dzisiejszy dzień przeżyć jak najintensywniej. Zadanie nie należy do najłatwiejszych, bo ilość zwiedzających zwiększyła się prawie dwukrotnie i zdobycie miejsca przy stoliku graniczy z cudem.\nStudiując instrukcję do Rajas of the Ganges przypatrujemy się grającym, starając się wyrobić sobie jakieś zdanie na temat tej gry. Niestety czas oczekiwania na wolne miejsce trochę nas przerasta i wkrótce dajemy za wygraną. Szczęśliwie, na sąsiadującym stoisku Eggertspiele właśnie kończy się rozgrywka w bardzo interesujący nas tytuł…\nPod względem ilości premierowych gier, ten rok zdecydowanie należy do pana Kieslinga, który na targi w Essen przygotował aż cztery różne tytuły. Większość z nich stanowią naprawdę duże pozycje: Azul, Reworld, Riverboat (w tę nie udało nam się zagrać) oraz Heaven & Ale, do którego właśnie zasiadamy. Tematycznie chodzi o warzenie piwa, wizualnie natomiast – patrząc z przymrużeniem oka – mamy swoisty mariaż Monopoly (tor akcji na planszy głównej) z Zamkami Burgundii (heksy na planszy gracza). Wokół głównej planszy ciągnie się tor akcji, po którym chodzimy w kółko, zatrzymując się na wybranym polu i wykonując przypisaną do niego akcję. Sęk w tym, aby za szybko się nie przemieszczać i nie przeskakiwać innych dostępnych pól, ponieważ każde pełne okrążenie planszy rozpoczyna kolejną rundę, a tych jest w grze niewiele (od 3 do 6 w zależności od liczby graczy).\nNa torze mamy dostępne cztery akcje: zakup żetonu surowca, zakup żetonu mnicha, wzięcie znacznika punktacji lub wzięcie beczki (czyli żetonu osiągnięcia). Kupując żeton surowca lub mnicha układamy go na dowolnym polu naszej planszy gracza i dopiero wówczas płacimy jego koszt. Plansza gracza dzieli się na dwie części: zacienioną i słoneczną. Kładąc żeton na stronie zacienionej płacimy jego podstawowy koszt; układając go na stronie słonecznej musimy zapłacić podwójnie. Wybierając znacznik punktacji kładziemy go na jednym z dziesięciu dostępnych pól i otrzymujemy stosowny zysk. Każde pole punktuje za coś innego i na każdym możemy stanąć tylko raz na grę. Za żetony leżące na stronie zacienionej dostajemy pieniądze, żetony leżące na stronie słonecznej dają punkty ruchu znacznikom surowców.\nW grze występuje pięć różnych surowców – znaczniki tych surowców awansujemy na torze punktacji. Na końcu gry punktuje tylko ten znacznik, który znajdzie się na najdalszej pozycji. Opłaca się zatem iść równomiernie wszystkimi znacznikami, nie jest to jednak łatwe, a czasem wręcz niemożliwe do wykonania. I tu przychodzi z pomocą mechanizm konwersji punktów znany np. z Eclipsa: cofamy dowolny znacznik o określoną ilość pól na torze, a w zamian przesuwamy inny znacznik o jedno pole do przodu. Wartość przelicznika zależy od naszego piwowara – jest to sympatyczny meepel, który porusza się po torze punktacji i w zależności, jak daleko dojdzie, taki da nam przelicznik (3:1, 2:1 itp.). Za poruszanie piwowara odpowiadają m.in. żetony mnichów, budynki i karty bonusów. Elementów tych nie będę tu opisywał, bo wyszłaby z tego instrukcja, a nie “rzut oka na grę”.\nW Heaven & Ale gra się płynnie i szybko bez zamulania i oczekiwania na swój ruch. Pozornie proste decyzje (np. który żeton kupić i gdzie go położyć) okazują się być bardzo ważne dla dalszej rozgrywki i po skończonej partii ma się ochotę zagrać kolejny raz, ale już w nieco inny sposób. Dzięki temu tytuł ten powinien cieszyć się dużą regrywalnością. Pomimo tematycznych ilustracji, w grze próżno szukać głębszego klimatu, ale jej suchość zupełnie nam nie przeszkadza. Jest to porządne euro średniej ciężkości (poziom skomplikowania podobny np. do Orleans). Gra działa wyśmienicie, jest szybka, prosta do nauczenia i bardzo wciągająca.\nOd stolika wstajemy naprawdę usatysfakcjonowani i zaraz ruszamy w stronę stoiska wydawnictwa ADC Blackfire, odpowiedzialnego za grę Calimala. Jesteśmy bardzo ciekawi tego tytułu i pomimo zatłoczonej soboty niebawem udaje nam się w niego zagrać.\nGracze reprezentują członków średniowiecznej florenckiej gildii, zajmującej się handlem tkaninami oraz wykonywaniem artystycznych i architektonicznych dzieł sztuki. Plansza główna podzielona jest na cztery obszary: strefę akcji, strefę punktacji, strefę florenckich budynków oraz mapę Europy. Grając w cztery osoby, każdy otrzymuje 10 dysków w swoim kolorze, 2 dyski białe oraz planszę gracza, na której znajdują się magazyny służące do przechowywania surowców (tkanin i materiałów budowlanych). Zaczynamy z jednym magazynem tkanin, lecz w trakcie gry będziemy mogli zbudować kolejne dwa.\nSercem gry jest bardzo oryginalny sposób wyboru i wykonywania akcji. W strefie akcji na planszy głównej rozłożone jest 9 żetonów akcji, tworzących kwadrat 3 x 3. W naszej turze bierzemy jeden z naszych dysków i stawiamy go na polu pomiędzy dwoma dowolnymi żetonami akcji, a następnie wykonujemy (w dowolnej kolejności) każdą z tych akcji. Następnie tura przechodzi do kolejnego gracza, który stawia swój dysk na dowolnym polu między dwoma żetonami (nawet na zajętym już polu) i znów wykonuje obydwie akcje. Jeśli aktywny gracz położył swój dysk na innym leżącym już tam dysku (swoim lub innego gracza), wówczas jak zwykle wykonuje obie sąsiadujące akcje, a następnie właściciel dysku leżącego pod spodem wykonuje te same akcje. W ten sposób na poszczególnych polach akcji może stworzyć się stos dysków – wówczas wszyscy gracze mający tam swoje dyski, po kolei wykonują dane akcje. Jeżeli gracz użyje dysku białego, może wykonać każdą z akcji dwukrotnie. W chwili, gdy do danego stosu zostanie dołożony czwarty dysk, usuwamy dysk leżący na spodzie i przenosimy go do strefy punktacji, kładziemy na aktywnym żetonie celu, a następnie wykonujemy punktowanie.\nW grze staramy się zdobywać tkaniny i materiały budowlane (drewno, cegła, marmur), przechowując je w naszych magazynach. Każdy z surowców reprezentuje drewniana kosteczka w kolorze gracza, która położona w magazynie tkanin staje się tkaniną, w magazynie drewna – drewnem itp. Materiały z magazynów możemy dostarczać do budynków we Florencji, kładąc kosteczkę surowca na odpowiedni rząd w budynku. Tkaniny możemy transportować do dowolnych miast europejskich drogą morską (wcześniej musimy zbudować statek) lub lądową (wcześniej musimy mieć dom w danym mieście). Im więcej mamy domów i statków, tym więcej tkanin możemy dostarczyć w jednej akcji. W ten sposób puste miejsca w budynkach i miastach zostają sukcesywnie wypełniane znacznikami poszczególnych surowców. Gdy dochodzi do punktowania, rozpatrujemy aktywne kryterium (np. najwięcej kostek w danym mieście lub budynku, najwięcej cegły w budynku itp.) i przydzielamy punkty za pierwsze, drugie i trzecie miejsce.\nZasady gry są proste i już po krótkim tłumaczeniu cieszymy się rozgrywką, która przebiega bardzo sprawnie i bez zbędnego downtimu. Odczucia są bardzo pozytywne i po prostu aż chce się grać. Niestety, unikatowy mechanizm powtarzania akcji przez graczy mających swoje dyski w stosie wprowadza trochę chaosu i zamieszania. Do tego olbrzymia ilość układanych na planszy kosteczek czasem tworzy na niej niezły bałagan. Na początku gry nie jest to problemem, ale z czasem kostki przesuwają się między rzędami i ciężko nad tym zapanować. Zdecydowanie przydałyby się wycięcia w planszy (jak np. w Scythe) lub chociaż jakiś organizer z plexi, bo do tej gry jest to rzecz niezbędna. Grając w Calimalę doświadczamy sprzecznych uczuć: z jednej strony rozgrywka nas wciąga i doświadczamy prawdziwej przyjemności z gry. Z drugiej strony, z biegiem czasu odnosimy wrażenie pewnej powtarzalności i wydaje nam się, jakbyśmy wciąż robili to samo. Dlatego grając w Calimalę częściej, obawiałbym się sporej schematyczności oraz wrażenia, że wciąż robimy to samo. Mimo wszystko gra warta jest spróbowania i zdecydowanie polecam zagrać w nią chociaż jeden raz.\nPo dwóch eurograch pod rząd zdecydowanie musimy się wyluzować i zwyczajnie potrzebujemy trochę emocjonującej rozrywki. Z pomocą przychodzi włoski wydawca dV Giochi ze swoim kapitalnym Deckscape-m. Na tę chwilę powstały dwie części gry: Test Time oraz The Fate of London. Najkrócej można to opisać jako kieszonkową wersję escape-roomu. Gier tego typu jest obecnie sporo: Escape Room the Game, Unlock!, czy Exit (nagrodzony SDJ ) to już nie pojedyncze tytuły, ale całe serie gier. Jak zatem mała, kieszonkowa gra poradzić sobie może z takimi gigantami?\nOtóż Deckscape radzi sobie po prostu świetnie! W przeciwieństwie do niektórych gier z tej kategorii, tutaj nie musimy wzrokiem bazyliszka wpatrywać się w karty, żeby zobaczyć jakiś ledwo widoczny symbol czy numer. Gra nie polega na spostrzegawczości tylko w stu procentach na zagadce. Oraz na pomyśle, jak tę zagadkę rozwiązać.Gramy tylko w wersję demo i jesteśmy zachwyceni. Demówka jest łatwa, za łatwa dla naszych oczekiwań, ale teraz w zupełności wystarczy. Kiedy wokół nas nieustannie przemieszczają się kolejne fale zwiedzających, nie sposób byłoby się wyłączyć i odizolować od świata zewnętrznego. Na kilkanaście minut Deckscape pochłania nas bez reszty. Ta gra nie potrzebuje aplikacji, mierzącej czas i podsuwającej podpowiedzi, nie zmusza do rwania elementów, ani przekręcania pudełka na drugą stronę. Daje jednak świetne zagadki i oferuje niesamowity fun podczas ich rozwiązywania. Mam nadzieję, że niebawem jakiś rodzimy wydawca bliżej zainteresuje się tym tytułem.\nGodziny w krainie snów mijają jak oszalałe i w końcu nadchodzi moment, w którym trzeba się obudzić. Rozsądek każe ruszać do wyjścia, podczas gdy serce chciałoby zostać dłużej. Tak wielu gier nie udało nam się zobaczyć, tak wiele tytułów chcielibyśmy jeszcze ograć…\nW ten sobotni wieczór Essen żegna nas deszczem, jednak nasze nastroje są pogodne. Wracamy do domu przepełnieni nadzieją, że za rok wrócimy tu znów.\nTagi: Essen, Essen 2017\nWanted: Rich or Dead. Dziennik projektanta, cz. 2/2: W końcu jest! This War of Mine. Najlepsza gra kooperacyjna?


Jurek Owsiak chce oddać pieniądze (wygrane w procesie) żonie blogera Matka Kurka\nW związku z wczorajszą sytuacją i wypłatą zasądzonych w procesie pieniędzy, Jurek Owsiak na Facebooku napisał list otwarty do żony blogera Matka Kurka. Owsiak proponuje zwrot pieniędzy, nie chce krzywdzić rodziny. Stawia jednak warunek, iż to żona blogera je odbierze:\nCytuję list Owsiaka z Facebooka:\nList otwarty do p. Izabeli Firlej-Wielguckiej\nList otwarty to jedyny sposób, aby trafić do Pani, ponieważ wiem, że Pani mąż, bloger Matka Kurka – a może czynicie to Państwo razem - czyta, ogląda moją stronę na Facebooku i mojego vloga. Wiem, że mąż także od deski do deski śledzi moje audycje radiowe. Przyznaję, że cieszy mnie to, bo w ten sposób na bieżąco Pani mąż, lub być może Państwo, wiecie czym się zajmuję. A także wiecie, że bardzo, bardzo rzadko poświęcałem swój czas Państwu. W odróżnieniu od męża, który mojej osobie tego czasu poświęca nieskończoną ilość.\nWidziałem Panią na procesie sądowym. Próbowaliśmy z Panią porozmawiać, ale jak Pani pamięta, mąż tę próbę dialogu brutalnie przerwał. A mi i mojemu adwokatowi chodziło o to, aby spróbować przełamać tę nieprawdopodobną spiralę złych emocji skierowanych do mnie i do naszej Fundacji. Proces, jak Pani wie, był z powództwa cywilnego, czyli także ja i moja żona ponosiliśmy wszystkie z tym związane koszty. W czasie procesu wykazywaliście Państwo, że Pani mąż jest bezrobotny i jako rodzina macie Państwo bardzo niewielkie dochody. Mogę więc wyłącznie na Pani ręce te zasądzone na moją rzecz pieniądze w formie darowizny przekazać. Pod tym tylko warunkiem, że to Pani osobiście w siedzibie Fundacji WOŚP te pieniądze odbierze, a ja będę miał świadomość, że w ten sposób Pani budżet domowy nie dozna tak znaczącego uszczerbku.\nTo cię zainteresuje Bloger hejter Owsiaka zapłacił ponad 19000 PLN kary, na Twitterze wszystkich wyzywa od ścierwDlaczego w Polsce nie ma wesołego miasteczka z prawdziwego zdarzenia?\nMam nadzieję, że ta kara, nałożona na Pani męża, a także jednoznaczna reakcja internautów na jego Twitterze i na wielu innych portalach, pozwoli wreszcie zakończyć te szaloną krucjatę przeciwko mojej osobie, mojej rodzinie i Fundacji. Trwa to już kilka lat i jak Pani widzi, zbieramy jeszcze więcej pieniędzy, a co za tym idzie – jeszcze skuteczniej wspieramy polską medycynę. Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy przez cały czas jest także, tak jak każda inna Fundacja, do dyspozycji w zakresie wszelkiego rodzaju zapytań i kontroli prowadzonych przez powołane do tego instytucje. Do dnia dzisiejszego, a także do końca świata i jeden dzień dłużej, realizujemy i będziemy realizowali naszą działalność uczciwie, zgodnie z prawem, otwarcie i przejrzyście, a przede wszystkim skutecznie, czyli z pożytkiem dla zdrowia i życia Polaków.\nCzekam na sygnał od Pani.\nTrzeba przyznać, że Jurek umie wykorzystać sytuację aby pokazać, że nie chodzi o niszczenie finansowe rodziny, ale o zatrzymanie fali nienawiści kierowanej w jego osobę i jego fundację. Bardzo ciekawy gest i bardzo fajna akcja PR-owa (tego nie ma co ukrywać).\nObawiam się jednak, że ten gest pojednania jedynie rozjuszy naszego dzielnego blogera. Przecież przyjęcie tych pieniędzy wiązałoby się z moralną kapitulacją (w jego oczach). Nawet głos rozsądku w tym przypadku nie zostanie usłyszany.\nZakaz handlu w niedzielę także w Internecie. Czekam, bo to mogą być niezłe jaja MS Maciej Sikorski\nZe strony Owsiaka to jest jedna taki "szach i mat". Wyciąga rękę, chce oddać pieniądze i zakończyć całą sprawę. Nawet jeśli jest to zagranie PR-owe to trudno tutaj mówić o bardzo złej woli. Możliwe, że bloger godząc się na tę sytuację musiałby ugiąć trochę karku, ale czasem trzeba to umieć w życiu zrobić pomimo, że to "boli". Nawet jeśli nie dla siebie to dla swoich bliskich.


Numer zlecenia RISA053\n1 500 PLN 2 500 PLN\nObiekt położony na działce o pow. 1062 m2 o charakterze magazynowo-usługowym. Obiekt położony w bardzo dogodnym do tych celów miejscu z bezpośrednią bramą wjazdowa przy drodze. W pobliżu znajduję się cały szereg przedsiębiorstw usługowo-handlowych oraz duża stacja paliw. Możliwość zamontowania kabiny lakierniczej, którą posiada właściciel.\nNumer zlecenia: RISA053


Pyszny chleb z ziarnami bez mąki i zakwasu… jak go zrobić?\nkw. 3, 2020 chleb, chleb ziarnisty, jak upiec, przepis\nWiele osób woli przygotowywać pieczywo samodzielnie. Takie bułki czy chleb są o wiele zdrowsze i smaczniejsze. Najzdrowsze jest pieczywo pełnoziarniste. A gdyby tak przygotować pieczywo z ziarnami ale bez użycia mąki? To Możliwe!\nChleb z ziarnami nie zawiera mąki, drożdży ani nawet zakwasu. Można do niego dodać ulubione składniki, np. żurawinę, nasiona chia, słonecznik. Dzięki płatkom owsianym, pestkom nasion i pozostałym składnikom zawiera dużo błonnika i innych cennych dla organizmu wartości odżywczych.\nJak informuje party.pl, aby chleb zrobiony z samych ziaren nie rozpadł się po wyjęciu z piekarnika, należy użyć babki płesznik. Ona spowoduje, że wszystkie składniki skleją się, a pieczywo nie będzie się rozpadać. Ponadto nasiona babki regulują przemianę materii i pracę jelit.\nJak zrobić chleb? Będziesz potrzebować 1 szklanki pestek słonecznika, ¾ szklanki siemienia lnianego, 1 i ¼ płatków owsianych, ½ szklanki orzechów lub migdałów, ⅓ szklanki pestek dyni, 2 łyżki nasion chia, 4 łyżki babki płesznik, 2 łyżki miodu, 1 łyżeczkę soli himalajskiej, 3 łyżki oliwy z oliwek, 1 i ½ szklanki wody, ½ szklanki suszonej żurawiny, 2 łyżki jagód goji.\nW misce należy wymieszać ze sobą wszystkie suche składniki a następnie dodać miód, 1 i ½ szklanki przegotowanej, zimnej wody i suszoną żurawinę. Później dokładnie wymieszaj wszystkie składniki i przełożyć do formy wyłożonej papierem do pieczenia. Blaszkę odstawić na 2 godziny w miejscu o temperaturze pokojowej, a po upływie tego czasu wstawić formę do piekarnika nagrzanego do temperatury 180 stopni Celsjusza. Chleb pieczemy 20 minut, a potem trzeba wyciągnąć go z formy i piec jeszcze 40 minut. Ostudzony chleb można już jeść!


Katarzyna Haponiuk-Winiczenko - laureat Konkursu Fundacji im. Nowickiego\nTemat pracy magisterskiej: "Wybrane właściwości roślin, istotne z punktu widzenia ich inżynierskiego wykorzystania, w zbiornikach wodnych o róznej trofii."\nWydział: Wydział Inżynierii i Kształtowania Środowiska - Katedra Kształtowania Środowiska - Zakład Przyrodniczych Podstaw Inżynierii Środowiska\nNajważniejsze osiagnięcia: Stypendium naukowe na Uniwersytecie BOKU (Universitaet fuer Bodenkultur Wien) w Wiedniu w Austrii.\nAktywność pozazawodowa: Wspólnie z BUNDjugend Mecklenburg-Vorpommern (Jugend im Bund fuer Umwelt und Naturschutz Deutschland e.V.) i przy współpracy z Polsko-Niemiecką Współpracą Młodzieży, przez pięć lat organizowałam międzynarodowe obozy dla młodzieży z Polski i Niemiec oraz państw trzecich.\nMiejsce pobytu: Freising (Muenchen)\nNazwa: LWF - Bayerische Landesanstalt fuer Wald und Forstwirtschaft - Freising oraz TUM-Technische Universitaet Muenchen\nTematyka prac wraz z przykładami projektów: Miejsce stypendium nie zostało wybrane przypadkowo. LWF można nazwać odpowiednikiem naszego polskiego IBL - Instytutu Badawczego Leśnictwa, z którym ściśle współpracuję. Będąc w LWF zapoznałam się z najnowszymi trendami oraz wynikami badań w zakresie szeroko pojmowanej ochrony środowiskaa w szczególności siedlisk leśnych. W LWF na moją pracę składały się cztery podstawowe nurty: a.FENOLOGIA b.WEGETACJA c.BAYERISCHE WALDKLIMASTATIONEN - PHAENOLOGISCHER GARTEN d.PRZEGLĄD LITERATURY (w zakresie tematyki pracy doktorskiej) oraz WARSZTATY I REFERATY... Natomiast na TUM (Technische Universitaet Muenchen)uczestniczyłam w wielu ciekawych wykładach oraz korzystałam ze zbiorów TUM.\nMotto: ...mam ich kilka... wiec pozwole sobie zamieścić trzy... :-) "Nie konstytucje (...) i nie granice decydują o wielkości narodów i ich roli w świecie. O potędze państw decyduje nie ustrój, nie obszar, lecz człowiek i charakter człowieka." "Przyjaciele, to cisi aniołowie, ktorzy pomagają nam stanąć na nogach, kiedy nasze skrzydła mają kłopoty z przypomnieniem sobie, jak się fruwa." "...być radosnym i dobrym, kiedy świat jest smutny i zły..." :)\nKomentarz z naciskiem na zdobyte umiejetnosci: Dzięki Stypendium mogłam zrealizować moje plany związane z pisaniem doktoratu w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego na Wydziale Inżynierii i Kształtowania Środowiska -czyli przede wszystkim poszerzyć swoją wiedzę w zakresie tematyki pracy doktorskiej. 1.LWF a.FENOLOGIA - w tym zakresie opracowywałam dane zebrane przez pracowników LWF (zapoznałam się z programem ACCES) oraz jednostki im podległe.Zajmowałam się interpretacją zależności długości i przebiegu poszczególnych faz fenologicznych drzew znajdujących się na poletkach doświadczalnych na 'Lesnych Stacjach Klimatychnych' na tle zmian klimatycznych. b.WEGETACJA - w tym zakresie również opracowywałam zebrane dane z wielolecia. Dane te dotyczyły zmian siedliskowych w niższych piętrach 'Leśnych Stacji Klimatycznych'. c.BAYERISCHE WALDKLIMASTATIONEN - PHAENOLOGISCHER GARTEN - czyli 'Ogrody Fenologiczne'. Ku memu wielkiemu zadowoleniu nie spędzałam całych dni za biurkiem! :) Przynajmniej raz w tygodniu jeździłam w teren zbierając dane. moim zadaniem była obserwacja poszczególnych faz fenologicznych 17 gatunków dzrew i krzewów w powstałych od 1996 roku 'Ogrodach Fenologicznych'. d.LITERATURA - dzięki Stypendium miałam również możliwość uzupełnienia przeglądu literatury o pozycje nienieckojęzyczne oraz zapoznania się z niepublikowanymi wynikami badań. We Freising miałam niepowtarzalną możliwość zapoznania się nie tylko z wielce interesującymi dziełami naukowymi, ale także kilkakrotniw miałam okazje 'podyskutować' z autorami! Było to dla mnie szczególnie cenne! :) WARSZTATY: W czasie warsztatów mogłam poznac 'od podszewki' tenże 'warsztat pracy'-czyli jak to się wszystko robi w praktyce! :) Warsztaty organizowane przez LWF - "Waldklimastationen und phaenologische Gaeten" WKS-Mitterfels WKS-Altdorf WKS-Ebersberg 2.TUM Oprócz praktyki w LWF uczestniczyłam również w bardzo ciekawych zajęciach na Uniwersytecie - pozwoliło mi to jeszcze poszerzyć zasób słownictwa przede wszystkim w zakresie tematyki pracy doktorskiej oraz zapoznac się z metodami nauczania. Korzystałam również z bogatego księgozbioru TUM. To generalnie wszystko w zakresie pracy naukowej. Ale oczywiście nie zabrakło też 'części nie-oficjalnej'! :) Ale o tym to już prywatnie... ;) Na przykład kursik japońskiej sztuki kulinarnej - czyli moje ulubione sushi...\nPraca, doktorat, kursy, szkolenia itp.: TEMAT PRACY DOKTORSKIEJ: "Określenie zmian zachodzących w odwadnianych siedliskach leśnych oraz sposobów ich ograniczania"\nSpecjalizacja w ochronie środowiska (pod kątem wspólnych projektów): -Przyrodnicze Podstawy Inżynierii Środowiska -Kształtowanie Środowiska Obszarów Niezurbanizowanych\nZnajomość jezyków: j.niemiecki: bardzo dobra j.angielski: dobra\nZainteresowania: Podam tylko 'hasła' a szczegóły dla 'szczególnie zainteresowanych' :) (kolejność zupełnie niezobowiązująca... ;) ) -kuchnie świata -kultura i tradycje państw niemieckojęzycznych -malowanie na szkle -florystyka -ochrona środowiska -roślinność wodna -pływanie -turystyka ...


Roosevelta 9 Łódź, Śródmieście, Katedralna - mieszkania na sprzedaż - RynekPierwotny.pl\nMieszkania na sprzedaż ul. Franklina Delano Roosevelta, oferowane bezpośrednio przez Hocan Estate\nŁódź, Śródmieście, Katedralna, ul. Franklina Delano Roosevelta 9\nAktualnie w inwestycji Roosevelta 9 dostępne są 43 oferty\nRaz na jakiś czas na rynku nieruchomości pojawiają się inwestycje wyjątkowe: w wymarzonej lokalizacji, o niespotykanej wartości estetycznej i historycznej, nieruchomości z gotowym modelem biznesowym. Taką perełką jest Roosevelta Residence - inwestycja dla wymagających. Dla osób, które w morzu ofert potrafią docenić realizacje wyjątkowe.\nOdrestaurowana i rozbudowana kamienica z 1895 roku w samym centrum Łodzi w połączeniu z obsługą najmu zapewnianą przez rzetelnego operatora to świetna inwestycja na wielu wymiarach: dziś, to gwarantowany zysk z najmu krótko- lub długoterminowego; w przyszłości to znaczący wzrost wartości nieruchomości o unikalnych walorach estetycznych i najwyższej jakości wykończenia.\nRoosevelta Residence to jedynie 43 apartamenty w najlepszej łódzkiej lokalizacji z gwarantowaną umową najmu.\nWyjątkowa renowacja da nowe życie kamienicy przy Roosevelta i zmieni formę architektoniczną budynku, aby zapewnić mieszkańcom maksimum komfortu zachowując jednocześnie jej historyczny charakter. Projekt przewiduje nadbudowę kondygnacji do istniejącego budynku frontowego oraz dobudowę 5-kondygnacyjnej prawej oficyny oraz parterowej oranżerii zlokalizowanych w zachodniej części działki.\nWykonane zostaną prace konserwatorskie mające na celu podniesienie komfortu użytkowania: wymiana instalacji, wymiana i wzmocnienie elementów konstrukcyjnych, termomodernizacja. Walory architektoniczne budynku zostaną uwydatnione – wykonany zostanie remont elewacji wraz z odtworzeniem balkonów i zniszczonych detali architektonicznych.\nInwestycja Roosevelta 9 znajduje się na Katedralnej, ul. Franklina Delano Roosevelta 9 (0.3 km od centrum Łodzi), jest realizowana przez Hocan Estate.\nCały projekt składa się z 43 nowych mieszkań znajdujących się w 1 budynku wielorodzinnym. Budynek posiada 5 kondygnacji naziemnych wraz z parterem oraz nie posiada kondygnacji podziemnych.\nAktualnie w inwestycji Roosevelta 9 w sprzedaży są 43 nowe mieszkania o powierzchni od 25 do 46 metrów kwadratowych.\n1-pokojowe o powierzchni od 25 do 46 m2 (43 mieszkania)\nDla przyszłych mieszkańców Hocan Estate nie przewidział miejsc postojowych.\nrozpoczęcie budowy w 2 kw. 2019 roku, planowane oddanie do użytkowania w 3 kw. 2022 roku\ncała inwestycja składa się z 43 lokali mieszkalnych.\nod 25 do 46 m².\nRoosevelta Residence to miejskie życie w najlepszym wydaniu i idealnej lokalizacji. Inwestycja znajduje się w bliskiej odległości od "łódzkich drapaczy chmur" tzw. Manhattanu, gdzie wybudowane są również wysokiej klasy kompleksy biurowe takie jak Centrum Finansowe mBanku. W najbliższym sąsiedztwie znajdują się nowo powstałe hotele takie jak Novotel czy Hampton by Hilton, co dodatkowo podnosi prestiż lokalizacji Roosevelta Residence. Roosevelta Residence jest świetnie skomunikowana: blisko Dworca Łódź Fabryczna, centrum przesiadkowego przy al. Piłsudskiego, przy trasie Wschód-Zachód, w ścisłym centrum miasta, zaledwie 150 metrów od słynnej ulicy Piotrkowskiej.\nJak wygląda komunikacja w okolicy inwestycji Roosevelta 9?\nPrzyszli mieszkańcy inwestycji Roosevelta 9 mogą korzystać z rozbudowanej sieci połączeń komunikacyjnych. W odległości 200 metrów od inwestycji Roosevelta 9 znajduje się najbliższy punkt komunikacyjny - Sienkiewicza - Nawrot.\nCzy w pobliżu inwestycji Roosevelta 9 znajdują się szkoły/przedszkola?\nMieszkańcy mogą korzystać z bogatej oferty edukacyjnej. W najbliższej okolicy inwestycji Roosevelta 9 znajduje się się 14 placówek edukacyjnych. Najbliżej położone to: SZKOŁA PODSTAWOWA SPECJALNA NR 176 w odległości 50 m, ATUT Lider Kształcenia - Szkoła Podstawowa dla Dorosłych w odległości 290 m, Atut Lider Kształcenia Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w Łodzi w odległości 290 m.\nDużym atutem inwestycji Roosevelta 9 jest bliskość ośrodków zdrowotnych. Dostęp do opieki medycznej zapewnią położone w pobliżu: Wojewódzkie Centrum Zdrowia Publicznego w odległości 160 m, PROFESOR DZIKI CLINIC w odległości 240 m, Gabinet Masażu Leczniczego w odległości 320 m.\nNa infrastrukturę handlowo-usługową inwestycji Roosevelta 9 składa się wiele punktów. Nieopodal, w odległości 80 m znajduje się Biedronka, w odległości 170 m znajduje się Centrum Obslugi Konsultantek AVON, w odległości 210 m znajduje się Sklep osiedlowy.\nBliskość terenów rekreacyjnych oraz obiektów sportowych to mocna strona tej lokalizacji. W najbliższej okolicy inwestycji Roosevelta 9 w odległości 50 m znajduje się Club Sportera, w odległości 160 m znajduje się Boisko, w odległości 300 m znajduje się McFit.\nul. Obywatelska 128/152 lokal 7, 94-104 Łódź\nMieszkania Śródmieście-Wschód (487 ofert)\nGdańska 120 (9 ofert)


Nowe obostrzenia dla sklepów - Poradnik Handlowca\nHome Artykuły Detal/Hurt Nowe obostrzenia dla sklepów\n#obostrzenia dla sklepów\nPo ponownym wprowadzeniu godzin dla seniorów w całej Polsce, rząd wprowadza nowe obostrzenia dla sklepów – tym razem dla tych znajdujących się w tzw. strefach czerwonych. W takich sklepach będzie mogło znajdować się nie więcej niż 5 klientów na jedną kasę. Na ten moment czerwoną strefę ogłoszono w 152 powiatach – w tym 11 miastach wojewódzkich.\nNowe obostrzenia dla sklepów wchodzą w życie już jutro, tj. w sobotę 17 października i będą obowiązywały sklepy, dopóki region, w którym funkcjonują, będzie pozostawał w strefie czerwonej lub do zmiany rozporządzenia. Warto zauważyć, że limit 5 osób na jedną kasę jest większy niż ten, który rząd wprowadził wiosną w czasie pierwszego lockdownu – wtedy na jedną kasę w sklepie mogło przypadać trzech klientów.\nOczywiście nadal obowiązkowe jest noszenie maseczek zarówno na zewnątrz, jak i w sklepach, gdzie przed wejściem wskazana jest także dezynfekcja rąk.\nDodatkowo rząd wprowadził m.in. ograniczenia dotyczące gastronomii – zarówno w strefie żółtej, jak i czerwonej działalność gastronomiczna będzie mogła być prowadzona wyłącznie w godzinach 6-21, a zajęty może być jedynie co drugi stolik.\nPrzypominamy: od wczoraj w godz. 10-12 obowiązują godziny dla seniorów.


Zabiegi estetyczne – koszty - Kosmetyki, olejki do włosów\nZabiegi estetyczne – koszty\nTagi: koszt, poprawa, wygląd\nDzisiaj chirurgia estetyczna jest powszechnie wykorzystywana jako droga do upiększania, poprawy i odmłodzenia własnego wyglądu. Jednakże, koszt estetycznych zabiegów jest wyjątkowo wysoki w różnych częściach świata. Wygórowany koszt upiększania w krajach takich jak USA, Wielka Brytania i Kanada skłaniają niektórych pacjentów do poszukiwania niedrogich operacji plastycznych za granicą.\nKoszty operacji plastycznych Zapotrzebowanie na chirurgię plastyczną rośnie na całym świecie. Dziś, nie tylko bogata społeczność i sławy mogą sobie na nią pozwolić, nawet ludzie z dobrze sytuowanej...


Firma moich marzeń – Beauty Skład\nFirma moich marzeń\nHandel / Sklepy / By Zuzanna Szulc\nW jednym z miast produkują wagi sklepowe bardzo dobrej jakości. Firma rozwija się tak dobrze,że zakupują je ludzi z całej Europy,a nawet świata. Sukces jest ogromny,a to dzięki nowej technologii i wspaniałym polskim producentom. Rzadko gdzie można zakupić tak dobrej jakości produkt.\nWaga ulubione urządzenie\nOstatnio powstała firma produkująca wagi. Jest dużo takich firm w Europie,ale ta jest wyjątkowa i posiada najlepszy patent i najlepszy na rynku produkt. Każda waga sklepowa z legalizacją ma długoletnią gwarancje i uchodzi za najbardziej trwałą. Idealnie co do setnych odważa dany produkt co jest bardzo ważne dla klienta i dla osoby prowadzących sklep. Firmę założyli dwaj młodzi studenci,którzy dzięki swojej pomysłowości mogą podbijać Europę i cały świat dzięki swoim wagą. Maja one różne kolory i kształty są robione na specjalne zamówienia sklepów. Są bardzo dobrej jakości i są nieduże. Można na prawdę dużo na nich zważyć. Wszystkie wagi mają swój kod i są ręczną robotą dlatego są w swoich pomiarach bardzo dokładne i tak dobrze się sprzedają. Taką wagę kupują zarówno osoby prowadzące małe sklepy oraz właściciele wielkich marketów co tylko podnosi rangę tego produktu. Dzięki tym wagą Polska stała się jednym z wiodących w tej branży kraji. Bardzo to buduję polaków i popycha do dalszych działań i polepszaniu wag,aby były jeszcze lepsze i dokładniejsze. Ponad to wagi są dość lekkie i można je przenosić z miejsca na miejsce. Po zważeniu produktu waga pokazuje cenę i drukuje kod. Jest to ostatnio najbardziej znany produkt produkowany i wymyślony w Polsce.\nMożna zatem podsumować,iż każdy pomysł jest dobry tylko trzeba go dobrze zareklamować i zrobić. Na takiej podstawie można zarobić pieniądze,a do tego rozsławić się na cały świat. Wagi sklepowe to urządzenie,które będzie zawsze potrzebne,więc dalsze sukcesy i rozwój są bardzo potrzebne i ważne.


Były przywódca separatystów nawyzywał ich od “dupogłowów” – Reporters.pl\nBy\t4marek77\tDział: Armia i Wojna\t|\t30 stycznia 2017\n“Wartość bojowa – niska, mobilność – brak, bojowy duch – parszywy”.\nByły minister obrony Donieckiej Republiki Ludowej Igor Girkin nie ma złudzeń co wartości bojowej swoich byłych towarzyszy broni. Nazwał ich “dupogłowami” i ostrzegł, że bez wsparcia regularnych jednostek z Rosji pójdą oni w rozsypkę przy pierwszym zmasowanym ukraińskim ataku.\n“Jeśli ktoś ich pogoni to nie zostaną po prostu rozbici, ale rozgromieni – ostrzega Girkin, były pułkownik Specnazu GRU, który po ucieczce z Donbasu mieszka obecnie w Moskwie.\n“Pod wodzą rosyjskich urzędników zamiast dwóch zdolnych do walki korpusów powstało cholera wie co. Pod względem zdolności bojowej przypomina mi to niemieckie “stacjonarne dywizje” z wiosny 1944 r. na atlantyckim wybrzeżu Francji, które alianci rozgromili szybciej niż się sami spodziewali” – ocenia były minister obrony DNR.\n“Wartość bojowa – niska, mobilność – brak, bojowy duch – parszywy i do tego braki kadrowe. Te “korpusy” nie są w stanie zaatakować równie ubogiej, ale znacznie liczniejszej armii ukraińskiej” – oświadczył Girkin i apeluje, żeby zacząć natychmiast naprawiać siły zbrojne separatystów.\nTagi: Donbas, Rosja, separatyści, Ukraina, wojna, wojna na Ukrainie, wojsko


Miałam szczęście spotykać zacnych ludzi\nZ Henryką Piekarską, naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Sierpcu, laureatką plebiscytu "Sierpczanin 2000 roku" rozmawia Halina Giżyńska-Burakowska.\nUrodzona w Ukcie (woj. warmińsko - mazurskie) od dzieciństwa zamieszkiwała we Włocławku. Po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego im. Ziemi Kujawskiej z medalem najlepszego absolwenta szkół średnich ufundowanym przez prezydenta miasta Włocławka, kontynuowała naukę na Uniwersytecie Łódzkim. Z dyplomem w ręku (ekonomika budownictwa), wróciła do Włocławka i rozpoczęła pracę zawodową. Najpierw jako stażystka w Kujawskiej Fabryce Manometrów, a potem w strukturach Urzędu Wojewódzkiego we Włocławku - od referenta do zastępcy dyrektora wydziału. Od 1987 roku zamieszkuje i pracuje w Sierpcu. W pierwszych latach jako kierownik drukarni, od 1990 roku w Urzędzie Miasta jako naczelnik Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, potem jako zastępca burmistrza miasta Sierpca. W 1991 roku wygrała konkurs na stanowisko naczelnika Urzędu Skarbowego. Właśnie minęło 10 lat od czasu, gdy objęła tę funkcję.\nHenryka Piekarska z wnuczką Agnieszką i mężem Włodzimierzem\nH.G.: Jest Pani osobą szanowaną i lubianą w Sierpcu, uhonorowaną przez kapitułę komitetu honorowego tytułem Sierpczanina roku 2000, jak udało się Pani wkomponować w to środowisko z tak znakomitym skutkiem?\nH.P.: Jeśli tak jest to dla mnie duży zaszczyt. Mam świadomość, że środowiska małych miasteczek stanowią jakąś enklawę. Powiązania rodzinne, koleżeńskie, przyjacielskie sprawiają, że miejscowi są sobie bliscy, przybysze muszą pozyskiwać sympatię bardzo długo. Ktoś spośród osób napływowych opowiadał mi, że po 30 latach pobytu w Sierpcu, nadal traktowany jest jak obcy. Tym bardziej cenię sobie, że zostałam uznana za "swoją" i że z akceptacją spotkało się to, co robię zwłaszcza, że urząd, którym kieruję, ze względu na swój charakter nie należy do instytucji lubianych, bo przecież musi egzekwować od podatników pieniądze. Pomógł mi pewnie charakter poprzednich miejsc pracy i nawiązane tam kontakty. W drukarni spotykałam poza pracowitymi drukarzami, ludzi z większości sierpeckich zakładów pracy. Część klientów, to byli społecznicy zlecający m.in. druk różnych zaproszeń, osoby pragnące bezinteresownie coś dla Sierpca zrobić. W Urzędzie Miasta pojawiło się jeszcze więcej interesantów. Zetknęłam się tam z tymi, którzy potrzebowali pomocy, którym było najtrudniej, którzy często nie mieli własnego dachu nad głową. Dla nich nawet najmniejszy kąt był marzeniem. IPan Burmistrz i ja przyjmowaliśmy wielu ludzi, staraliśmy się ich wysłuchać, poznać ich problemy i na miarę swoich możliwości coś dla nich zrobić. Mam wprawdzie świadomość tego, że nie wszystkim udało się pomóc tak, jak tego oczekiwali, ale bilans tej pracy okazał się chyba pozytywny. Ci ludzie jeszcze teraz, choć minęło już 10 lat od czasu mojego odejścia z Urzędu okazują mi życzliwość. Gdy ich spotykam na ulicy widzę uśmiech i serdeczność. Mam wielu takich znajomych. W kontakcie z Urzędem pozostawała także spora grupa osób, m.in. przedstawicieli organizacji pozarządowych, inspirujących różne ciekawe inicjatywy. Oni zarażali mnie swoją pasją i wymuszali określone działania. Jestem z natury leniwa i gdyby nie ich wpływ nie byłoby z mojej strony większego zaangażowania. Wchłonęło mnie środowisko społeczników, którzy ciągle pragnęli coś dla swojego miasta zrobić.\nH.G.: Co uważa pani za swój największy sukces, co panią najbardziej cieszy?\nH.P.: Nie mam wątpliwości, że rodzina - mąż Włodzimierz, dzieci, rodzice i rodzeństwo. Mamy świadomość, że możemy na sobie polegać. Kontakty z dziećmi tzn. z córką Agnieszką i synem Mariuszem są partnerskie. Do rodziny dołączył Piotr, mąż Agnieszki, wspaniały chłopak, a 8 miesięcy temu urodziła się nam wnuczka Julia.\nH.G.: Widziałam ją jest urocza.\nH.P.: Ja też tak sądzę, zresztą jako babcia jakże bym mogła myśleć inaczej. Nie wyobrażam też sobie życia bez pracy zawodowej. To dla mnie również bardzo ważne. Lubię ciekawe, nowe doświadczenia i dlatego jako bardzo interesujący wspominam okres pracy w Urzędzie Miejskim tj. pionierskiego budowania nowych struktur samorządności lokalnej. Jednak za największy swój sukces zawodowy uważam stworzenie takiego Urzędu Skarbowego, który moim zdaniem, a także osób z zewnątrz dobrze spełnia swoje zadanie i zapewnia wysoki standard obsługi podatników. Mój poprzednik Pan naczelnik Józef Czarkowski pozostawił dobrze zorganizowaną placówkę, ale w kolejnych latach transformacji życie przyniosło nowe wyzwania, które wymagały wiele wysiłku, by im sprostać. Nastąpił ogromny wzrost ilości podatników, zostały wprowadzone nowe systemy podatkowe, numery identyfikacji podatkowej itp. Niezbędni więc stali się dobrzy, wysoko kwalifikowani pracownicy. Przez te lata, gdy kieruję Urzędem udało się stworzyć zespół, zintegrowany, który musi sobie radzić z zadaniami jakie przed nami stoją. Wśród 51 osób zatrudnionych 70% ma wykształcenie wyższe, wiele osób może wykonywać samodzielne funkcje kierownicze. Kiedy była trudna sytuacja w sąsiednim Urzędzie Skarbowym, nasi pracownicy wspomagali go i czynili to z dobrym skutkiem. Cały nasz Urząd został skomputeryzowany, nawet egzekucja i komórka kontroli, mieszczące się, w wynajętym budynku od Spółdzielni Mieszkaniowej, przy ul. Piastowskiej 42. Nasze działania spotykają się z wysoką oceną. W rankingach w woj. mazowieckim znajdujemy się wśród dobrych, a nawet najlepszych Urzędów.\nH.G.: Oprócz pracy w Urzędzie Pani obecność obserwuje się w wielu różnych poczynaniach na rzecz społeczności miasta Sierpca. Co skłania Panią do takiego zaangażowania?\nH.P.: Satysfakcja ze wspólnych działań na rzecz społeczności lokalnej i cech mojej osobowości. Miałam szczęście spotykać zacnych, światłych ludzi stawiających mi wysoko poprzeczkę. W dzieciństwie wielki wpływ wywarł na mnie, poza rodzicami, Dziadek, Bolesław Śląski, mądry życiowo, ciepły i życzliwy ludziom człowiek. Dzielił się z potrzebującymi przysłowiową ostatnią kromką chleba. Na uwagi Babci, która niekiedy miała wątpliwości, czy jej mąż nie przesadza ze swoim altruizmem odpowiadał, że raz dana złotówka wraca pięciokrotnie, a raz powiedziane dobre słowo powraca ludzką życzliwością. Wspaniałym wzorem dla mnie i moich kolegów byli także nasi nauczyciele z Liceum we Włocławku, ludzie o rzetelnej wiedzy i wysokiej kulturze, a także dużych zdolnościach pedagogicznych. Potrafili w nas wpoić poważny stosunek do podejmowanych zadań, a także nauczyć radości życia. Część z nich rekrutująca się z Uniwersytetu Wileńskiego, we Włocławku osiedliła się po drugiej wojnie światowej. Szczególnie wiele zawdzięczam polonistce, Reginie Banaszak która wdrażała do czytania poważnych wartościowych książek, wychowawcy - prof. Edwardowi Zającowi, wzorowi pedagoga i nauczycielce od w - f. Ta ostatnia nie tylko zachęcała do uprawiania sportu (w moim przypadku była to lekkoatletyka i piłka ręczna), ale przede wszystkim uczyła umiejętności działania w zespole.\nRodzice Henryki Piekarskiej - Irena i Dominik (ok. 1950)\nH.G.: Czyli wiele wartości wyniosła Pani z Włocławka i czasów wczesnej młodości.\nH.P.: Nie tylko, ogromie cieszę się, że zetknęłam się z tak wyjątkowym człowiekiem jak Pan Profesor Antoni Rajkiewicz, wybitny ekonomista, który przez wiele lat był kierownikiem Studium Doktoranckiego przy Płockim Towarzystwie Naukowym. W Sierpcu natomiast wśród osób, którym bardzo wiele zawdzięczam, może nawet tytuł Sierpczanina Roku, pragnę wymienić Panią Irenę Kulasińską. Poznałam ją przypadkiem. Stało się to za sprawą jej pięknego ogrodu. Dzięki zauroczeniu wspaniałą roślinnością doszło do zawarcia znajomości, a wkrótce także przyjaźni z jego właścicielką. Ta światła osoba zaraziła mnie zainteresowaniem historią miasta i jego patriotyczną przeszłością, a w trakcie kolejnej rozmowy, przy jaśminie, stwierdziła, że powinnam pisać o Sierpcu. I tak się zaczęło. Najpierw sięgnęłam do historii elementarza okupacyjnego i działającej w tamtych czasach drukarni. Potem pisałam o AK - owcach i rodzinie Kulasińskich, ale szczegółowsze ukazanie jej losów i przykładów poświęcenia dla ojczyzny sięgających czasów zaborów wystarczyłoby na dużą publikację...\nPrzyjaźń z Ireną Kulasińską rozciągnęła się na całą rodzinę. Po jej śmierci utrzymuję wciąż serdeczne kontakty z Panią Zeną Kulasińską i Panią Basią Wierzbowską, siostrzenicą obu Pań, córką wielce zasłużonego dla Sierpca Jana Wierzbowskiego, przedwojennego budowniczego i Kierownika Szkoły Podstawowej nr 1.\nH.G.: A ponieważ są to osoby w podeszłym wieku, w razie potrzeby wspiera je Pani swą pomocą...\nH.P.: Pomagamy sobie wzajemnie. Ja w domu p. Kulasińskich świetnie odpoczywam "Ładuję swoje akumulatory", to wspaniałe magnetyczne miejsce. Ten ponad 100 letni budynek, wpisany na listę konserwatora zabytków, ma w sobie wielką siłę przyciągającą. Był domem ludowym, a następnie do 1928 r. szpitalem. Tam się "czuje kawał historii naszego miasta"\nH.G.: Zainteresowanie dziejami grodu nad Sierpienicą sprawiło, że włączyła się Pani do innych inicjatyw popularyzujących nasze miasto. Dzięki Pani inspiracji ukazała się m.in. książeczka "Sierpeckie niezapominajki", wydana przez Miejską Bibliotekę publiczną w ramach "Biblioteki Sierpeckiej".\nH.P.: Z przyjemnością wspominam mój bardzo skromny wkład w to, co wydano w serii "Biblioteka Sierpecka". Udział w zespole redakcyjnym wymienionych przez panią wspomnień Antoniego Jankowskiego, a potem innych publikacji, których przybywało, to była ogromna satysfakcja. Choć więcej w tym zasługi całego zespołu redakcyjnego niż mojej.\nH.G.: Zdaje się posiada Pani ciekawe materiały związane z Sierpcem, na dodatek dysponuje Pani świetnym piórem, co przecież nieczęsto się zdarza. Jak zamierza to Pani wykorzystać?\nH.P.: Udało mi się pozyskać pewne materiały archiwalne, wspomnienia, podarowano mi sporo cennych zdjęć,ale nie mam jeszcze dopracowanego pomysłu, jak je wykorzystać. Myślę o opracowaniu jakiejś publikacji o dziejach Sierpca, chciałabym ocalić pamięć o ludziach, którzy coś dobrego zrobili, i mogą stanowić przykład dla innych. Pewnie zajmę się tym, gdy przejdę na emeryturę. Marzę też, aby w naszym mieście funkcjonowało muzeum miejskie, podobnie, jak w Bieżuniu czy Łęczycy. Teraz jeszcze żyje pokolenie dysponujące pamiątkami, które można by uratować. Z czasem to wszystko ulegnie zniszczeniu.\nH.G.: Jest Pani członkiem polskiego towarzystwa ekonomicznego, Towarzystwa Naukowego Płockiego, Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, Kręgu? Przyjaciół Harcerstwa i co ogromnie ważne i nieczęsto praktykowane, znajduje Pani czas, by pomóc zwykłym ludziom w ich trudnych sytuacjach. Jak udaje się Pani znaleźć na wszystko czas?\nLaureatka z wnuczką Agnieszką w otoczeniu najbliższych\nH.P.: Czasem nie trzeba wiele wysiłku, by drobną sprawę załatwić. Wytwarza się krąg ludzi dobrej woli, działających wspólnie. Ale oczywiście dzieje się to też kosztem mojego wolnego czasu.\nH.G.: Skoro tego czasu nie ma Pani zbyt wiele, jak go pani wykorzystuje, gdzie wypoczywa Pani najlepiej?\nH.P.: Lubię ogród, las, zwiedzanie nowych miejsc, lub powrót do zakątków, które najbardziej mi się podobały. Dobrze się czuję podróżując po kraju, a z wyjazdów zagranicznych nadzwyczaj mile wspominam Włochy. Odpowiada mi tam wszystko - wspaniałe zabytki, klimat, a nade wszystko serdeczność i otwartość ludzi oraz bijąca od nich radość życia. Innym wyjątkowym przeżyciem stała się dla mnie podróż do Ziemi Świętej. Tam każde kolejne miejsce wiąże się z jakimś konkretnym faktem z życia Chrystusa.\nH.G.: Jakie ma Pani plany na najbliższą przyszłość?\nH.P.:Zamierzam przystąpić do dalszej rozbudowy Urzędu. Dobudowa skrzydła umożliwi przemieszczenie do wspólnego budynku tych pracowników, którzy pozostają w wynajętym lokalu. Ale za główne zadanie uważam scalenie systemu komputerowego w Urzędzie i połączenie go z siecią krajową. Usprawni to naszą działalność i ułatwi pracę urzędnikom, a także umożliwi podniesienie poziomu obsługi podatników, dzięki czemu zmniejszy dolegliwości, jakie odczuwają realizując zobowiązania wobec skarbu państwa. A to jest moim marzeniem.\nH.G.: Dziękuję za rozmowę i życzę powodzenia w realizacji Pani planów.


endoskopia kapsułkowa cennik – Medycyna pracy\nBadanie prospektywne, randomizowane, z podwójnie ślepą próbą i kontrolą placebo przeprowadziliśmy w 115 centrach medycznych w okresie od grudnia 2003 r. Do czerwca 2006 r. Zostało ono zatwierdzone przez instytucjonalny komitet ds. Read more „Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania produktu Epoetin Alfa u pacjentów z poważnymi zaburzeniami ad”\nDystrofia miotoniczna jest autosomalnym dominującym zaburzeniem o częstości 1: 80001. Jego objawy obejmują zanik mięśni, miotonię, zaćmę, upośledzenie umysłowe i wady przewodzenia serca. Mediana wieku pacjentów w momencie wystąpienia objawów wynosi od 20 do 25 lat, chociaż potencjalnie śmiertelna forma przenoszona drogą płciową choroby może wpływać na noworodki. Rozpoznanie tego zaburzenia może być problematyczne ze […]


Zasłona Kia szara 140 x 260 cm na przelotkach Inspire - Zasłony gotowe - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nZasłona Kia szara 140 x 260 cm na przelotkach Inspire\nNr ref. 45456460\n2,5 0 0 1 1 0 2\nSzerokość (w cm): 140\nWysokość (w cm): 260\nSkład tkaniny: 67% poliester, 33% bawełna\nGramatura tkaniny (w g/m²): 220\nTaśma klejąca termiczna: Nie\nSzerokość (w cm)\t 140\nWysokość (w cm)\t 260\nSkład tkaniny\t 67% poliester, 33% bawełna\nGramatura tkaniny (w g/m²)\t 220\nTaśma klejąca termiczna\t Nie\nWskazówki dotyczące czyszczenia\t Nie wybielać\nSuszenie\t Nie wolno suszyć maszynowo\nSposób prasowania\t Żelazko ustawione na niską temperaturę: 110 °C poliakrylaty / poliamid (nylon) / octan itd.\nKod EAN: 3276005920460\nNumer referencyjny: 45456460\nPoduszka Kia szara 45 x 45 cm Inspire\n35,50 zł /szt. 1\nChwost Alina biały 56 cm Inspire\n22,90 zł /szt. 2\nChwost Alina szary 56 cm Inspire\n22,90 zł /szt. 0\nUpinacz do zasłon Tiziana szary 40 cm Inspire\nUpinacz do zasłon z magnesem Alda 44 cm Inspire\n13,49 zł /szt. 0\nUpinacz do zasłon z magnesem Dolly biały 22 cm Inspire\n30,90 zł /szt. 0\nUpinacz do zasłon z magnesem Dolly ecru 22 cm Inspire\n29,88 zł /szt. 0\nUchwyt do upięcia zasłon czarny mat Inspire\n16,90 zł /szt. 1\nUchwyt do upięcia zasłon chrom mat Inspire\nUchwyt do upięcia zasłon mosiądz mat Inspire\nHaczyk do upięcia czarny mat Inspire\n4,99 zł /szt. 1\nHaczyk do upięcia chrom mat Inspire\nHaczyk do upięcia mosiądz mat Inspire\nOpinie o produkcie Zasłona Kia szara 140 x 260 cm na przelotkach Inspire\nSzkoda, że nie przeczytałam komentarza wyżej. Faktycznie zasłony są b ładne ale niestety nie trzymają rozmiaru. Nie mają długości 260, są sporo krótsze a do tego krzywe. Szkoda.\nZasłony b. ładnie prezentują się na oknie, ogólnie wszystko ok. Przy zakupie trzeba tylko zmierzyć, bo zamiast 260cm zasłony miały 251cm, przez co wyglądały komicznie przy dłuższej firance. Na szczęście zwrot był bezproblemowy.\nOpinia przydatna dla: 6 użytkowników\nŚwiąteczny poradnik: czym udekorować okna na Boże Narodzenie?\nJak ozdobić okna na Boże Narodzenie? Co warto postawić na parapecie? Jakie rośliny sprawdzą się najlepiej? Zobacz porady ekspertów Leroy Merlin!\nOryginalny prezent dla emerytki? Jeśli szukasz pomysłów na świąteczny podarunek, zobacz inspiracje Leroy Merlin na efektowny upominek.\nNamiot do zabawy - zrób go samodzielnie!\nPokażemy Ci, jak w kilku krokach zrobić namiot do zabawy dla dzieci!\n2,5 0 0 1 1 0 2 Cena za m2 32,69 zł\nCena za m2 32,69 zł


Ciastka brownie z awokado - ciasteczka dla dzieci bez glutenu, bez laktozy, bez jajek - Dzieci BEZ\n22 Wrz Ciastka brownie z awokado – ciasteczka dla dzieci bez glutenu, bez laktozy, bez jajek\nPosted at 13:30h in Bez cukru\tby\tadmin 0 Comments\nCzy jest możliwe, by zrobić zdrowe ciasteczka dla dzieci bez białej mąki, bez glutenu, bez masła, bez nabiału i laktozy i na dodatek bez jajek? Tak, to możliwe! Ale czy w ogóle one mogą by smaczne? Odpowiedź na te pytania znajduje się poniżej. W skrócie: MOŻNA i są to najlepsze zdrowe ciasteczka brownie jakie można sobie wymarzyć. Na dodatek ich przygotowanie jest bajecznie proste 🙂\nDo przygotowania ciasteczek nie potrzebujemy białej mąki, ponieważ zastępuje ją mąka owsiana. Mąkę owsianą możesz przygotować samemu, poprzez zmielenie płatków owsianych lub użyć już kupnego produktu. Jeśli Twoje dziecko choruje na celiakię i kategorycznie nie może spożywać glutenu, zadbaj o to by był to owies certyfikowany jako bezglutenowy.\nCiasteczka są również wolne od masła, ponieważ dojrzałe awokado jest jego idealnym substytutem. Cukier kokosowy w przepisie możesz podmienić na dowolny słodzik, taki jak: stewia, ksylitol i podobne produkty. Jeśli natomiast nie chcesz użyć kakao, jeśli lubisz smak karobu – śmiało! Na sam koniec, ja do moich ciastek dodałam pokruszoną gorzką czekoladę (zadbaj o to by nie było w niej mleka), ponieważ chciałam, by była to wersja „premium” 🙂 Możesz ją zatem pominąć.\nZOBACZ FILM JAK JE PRZYGOTOWAĆ:\nCiasteczka są banalnie proste w przygotowaniu, co pokazuje powyższy film na YouTube. Nie ma zatem co zwlekać, trzeba je wypróbować, ponieważ jest to prawdziwy hit! Słodkie, delikatne, miękkie i wilgotne w środku, pożywne i zdrowe! Na sam koniec dodam, że awokado W OGÓLE NIE CZUĆ, dlatego nie musisz się obawiać, że Twój maluch je wyczuje i będzie kręcił nosem.\nJeśli wypróbujesz ten przepis, koniecznie podziel się zdjęciem Twoich ciastek podczas ich pałaszowania 😉 Chętnie zobaczę uśmiechnięte miny Waszych dzieci.\n30g mąki owsianej (bezglutenowej)\n½ tabliczka gorzkiej czekolady (bez mleka, minimum 70%)


Obowiązek sporządzania i publikowania sprawozdania z realizacji strategii podatkowej. | Kontrola Podatkowa - Blog Mariański Group\nW dniu 16 września 2020 r. Ministerstwo Finansów opublikowało projekt ustawy wprowadzający obowiązek sporządzenia i podania do wiadomości publicznej sprawozdania z realizacji strategii podatkowej.\nZakres sprawozdania z realizacji strategii\nCzasu na przygotowanie i wdrożenie strategii\nSankcje za niedopełnienie obowiązku?\nNa przedsiębiorcę, w zakresie nie przestrzegania obowiązku sporządzania i publikowania sprawozdania lub nierzetelnego wywiązywania się z tego obowiązku, może zostać nałożona kara pieniężna w wysokości do 1 mln zł\nProjekt ustawy aktualnie znajduje się w fazie uzgodnień międzyresortowych i konsultacji publicznych. Jego wejście w życie planowane na dzień 1 stycznia 2021 roku.\nWarto podkreślić, iż publikacja sprawozdań z wdrożenia polityki podatkowej może być jednym z kryteriów typowania do kontroli.


Kobieta mnie bije: co robić? | Party.pl\nGdy bije cię kobieta: jak się zachować?\nNajważniejsze w sytuacji, gdy kobieta cię bije, to przełamać wstyd i zgłosić się do psychologa bądź ośrodka interwencji kryzysowej lub zapobiegania przemocy. Tam specjalnie przeszkoleni pracownicy pomogą przygotować się do złożenia doniesienia na policji.\nPrzemoc wobec mężczyzn a stereotyp macho\nCoraz częściej kobiety z różnych środowisk znęcają się fizycznie i psychicznie nad swoimi partnerami, niektóre epizodycznie, część przez całe życie (jeżeli mężczyzna nie odejdzie). Pozostawia to negatywne trwałe ślady w psychice mężczyzn: ryzyko wystąpienia depresji wzrasta trzykrotnie, a jej objawy są cięższe. Przez cały czas liczą oni na zmianę sytuacji i na to, że problem sam się rozwiąże. Wstyd jest zbyt silny, nie poproszą o pomoc, bo zostaną wyśmiani, że nie wypełnili męskiej roli, że znowu im ubliżano, zmuszano do seksu, policzkowano czy kopano. Osoby, które przyjmują zgłoszenia na policji często lekceważą zgłaszających, a ofiary płci męskiej traktują jak niepełnowartościowych ludzi. Dodatkowo występuje duże ryzyko dyskryminacji przez sąd. Mężczyzna jest z góry na przegranej pozycji: nie obroni się, bo przecież kobiet się nie bije, przy próbie zwrócenia się do kogoś z problemem zostanie pogardliwie potraktowany, kobieta odwróci sytuację, robiąc z niego kata.\nCo mam zrobić, gdy kobieta mnie bije\nReakcje ludzi na sytuację poniżania i bicia mężczyzny przez kobietę dobrze obrazują eksperymenty społeczne, kiedy maltretowana jest kobieta, od razu uzyskuje pomoc, a w odwrotnym przypadku, obserwujemy jedynie zdumienie i uśmiech. Pomoc można uzyskać u psychologa, w ośrodku interwencji kryzysowej lub zapobiegania przemocy. Współpraca ze specjalistą przygotowuje ofiarę do złożenia zgłoszenia na policji. W jej szeregach jest coraz więcej funkcjonariuszy z odpowiednim przeszkoleniem do radzenia sobie w tego typu sytuacjach. Pomocna może okazać się także Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, która rozszerza swe zastosowanie na wszystkie ofiary, niezależnie od płci.\nWięcej na temat porady psychologiczne psychologia rodziny\nKonkubinat – wady i zalety związku bez zobowiązań\nNowe życie po rozwodzie. Jak zbudować nowy związek\nJak stworzyć udany związek oparty na partnerstwie?\n10 oznak końca miłości, czyli jak rozpoznać koniec związku


Dzbanek na wodę Stelton | sklep internetowy GaleriaLimonka.pl\nKod produktu: 1310-10\nDzbanek na wodę Stelton z możliwością zamocowania filtra Brita. Wzorowany na legendarnym termosie marki Stelton EM77. Funkcjonalny dzbanek, który zapewni Ci czystą wodę do posiłku. Jeżeli zastosujesz w nim filtr Brita, otrzymasz wodę o obniżonej twardości węglowej i zmniejszoną ilością zanieczyszczeń, dzięki czemu możesz delektować się czystą, naturalną wodą. Ciesz się szklanką czystej wody bez przynoszenia do domu ciężkich butelek wody z supermarketu.\nFiltr węglowy nie jest dołączony - pasuje filtr Brita\nDzbanek TINTED ZAK! Designs czerwony\nDodaj opinię Dzbanek na wodę Stelton\nOpinie o produkcie Dzbanek na wodę Stelton\nDuża pojemność, idealnie jeśli jest dużo osób podczas obiadu.


Showing results for tags 'ucieczka'. - Forum Kopalni Wiedzy\nShowing results for tags 'ucieczka'.\nWielka ucieczka graczy\nChińskie władze wyłapały wszystkich uczestników masowej ucieczki z kliniki dla... uzależnionych od gier komputerowych. Zbiegowie nie byli w stanie wytrzymać wojskowego reżimu, pobudek o 5 rano, nocnych alarmów i ćwiczeń. Dlatego też 14 mężczyzn w wieku od 14 do 22 lat związało strażnika i wybrało wolność. Część z uciekinierów wróciła do domów, a ich rodzice ponownie oddali ich do kliniki. Inni zostali złapani przez taksówkarzy, którym nie mieli z czego zapłacić za odbyty kurs. Jeden z uzależnionych został oddany do kliniki przez rodziców po tym, jak przez 28 godzin bez przerwy toczył elektroniczną rozgrywkę. W klinikach, oprócz wojskowego drylu, pacjenci uczestniczą w kursach filozofii i kaligrafii. Pobyt w klinice i cały program leczenia uzależnienia może kosztować nawet 3000 dolarów.


Jasiek Mela: Ja oddycham - Zwierciadlo.pl\nNie, a powinienem?\nNiektórzy uważają, że po „Tańcu z gwiazdami” przydałoby ci się jakieś wyzwanie.\nOno nadeszło, tylko niewiele osób o tym wie, bo dużo rzadziej pokazywali to w telewizji. Pokonałem połówkę Ironmana: 1,9 km pływania, 90 km na rowerze, a na koniec półmaraton, czyli 21 km biegu. Przekroczyłem metę i samego siebie.\nWłaśnie. To była najtrudniejsza kondycyjnie rzecz, jaką w życiu zrobiłem. O wiele trudniejsza niż bieguny, Kilimandżaro, Elbrus czy nowojorski maraton. Pod koniec myślałem, że za chwilę umrę. Gdyby nie kibice, którzy mnie dopingowali: „Jasiek, już niedaleko, biegnij”, to nie dałbym rady. Dobiegłem resztkami sił. Po przekroczeniu mety się poryczałem.\nNajtrudniejsze są te rzeczy, które robimy świadomie. Biegun był supertrudny, ale to była taka przygoda 15-latka, „Pójdę na biegun z Markiem Kamińskim, wow, super!”. Do końca nie rozumiałem, co się wokół mnie dzieje, nie miałem świadomości, że właśnie się wybieram na koniec świata i ktoś bierze za mnie ogromną odpowiedzialność, że mogę nie dać rady, może mi się coś stać.\nDlaczego się zdecydowałeś na udział w tych zawodach?\nOrganizatorzy triatlonu w Gdyni zaproponowali, żebym został ambasadorem tego wydarzenia. Zwykle bycie ambasadorem wiąże się z daniem swojego nazwiska i tyle, a w tym przypadku ambasador musi być również uczestnikiem zawodów. Pomyślałem: „Super, mogę w sensowny sposób spożytkować energię, która mi została po »Tańcu z gwiazdami«”. Niestety, trochę się przeliczyłem. Poświęcałem zbyt mało czasu na treningi, przy moich ciągłych wyjazdach ciężko się zmobilizować i zachować dyscyplinę. Dość mocno to odczułem w trakcie samych zawodów. Dawno nie czułem tak potwornego bólu.\nKilka miesięcy, ale najbardziej intensywne były ostatnie dwa tygodnie. Właściwie zamieszkałem wtedy u mojego trenera Piotrka Nettera. Dzienny trening wyglądał mniej więcej tak: pływanie – godzina, półtorej, rower – cztery godziny, bieganie – dwie. Z bieganiem miałem już doświadczenia, choćby z maratonu, rower lubię, chociaż nigdy nie jeździłem na rowerze szosowym, z pływaniem miałem najmniejsze doświadczenie, więc najbardziej się go bałem. Samo przygotowanie techniczne było dość trudne. Protetyk mi zrobił protezę ręki, dzięki której mogłem jechać na rowerze odpowiednio pochylony. Miałem specjalną protezę biegową. Pokonałem Ironmana w osiem godzin, czyli bardzo blisko limitu czasowego albo nawet tuż po, ale i tak uważam to za sukces. Moim celem było dotarcie do mety, a nie zrobienie wyniku.\nWspomniałeś, że chciałeś spożytkować energię, która ci została po „Tańcu z gwiazdami”. Co to znaczy?\nTo nie były tylko występy w telewizji. To, co najważniejsze, odbywało się poza studiem. Ćwiczyliśmy przez cztery miesiące, sześć godzin dziennie przez sześć dni w tygodniu. Później nawet dziewięć godzin dziennie. Przeprowadziłem się w tym czasie do Warszawy i przez okres uczestnictwa w programie byłem skoncentrowany tylko na tańcu. Mam w Warszawie kuzyna, który mieszka na Pradze, ja mieszkałem na Powiślu, więc całkiem niedaleko, ale przez ten cały czas widzieliśmy się tylko kilka razy, bo zwyczajnie nie miałem czasu albo siły, żeby się z nim spotkać. Szczerze mówiąc, zupełnie inaczej sobie to wszystko wyobrażałem. Drugi raz bym w to nie wszedł.\nSam taniec był OK. Miałem wspaniałą partnerkę Magdę Soszyńską, która wykazała się nie lada determinacją, żeby mnie czegoś nauczyć, i naprawdę jej się udało. Ale to wszystko, co się działo dookoła, było – delikatnie mówiąc – straszne. Zanim zacząłem tańczyć, mnóstwo ludzi uznało, że nie powinienem się znaleźć w programie, bo będę brał jurorów na litość, poza tym to nie jest program dla kalek i oni sobie nie życzą takich „widoków”, że się lansuję na niepełnosprawności itd. Do tego doszło „wsparcie” tabloidów, które pisały, co chciały, wchodząc z butami w moje życie prywatne, choć nie dałem im do tego prawa. Ktoś przychodził i pytał: „Pije pan?”, odpowiadałem: „Nie piję”. Na drugi dzień czytałem, że mam problem z alkoholem. Oczywiście, to tylko jeden z przykładów. Te zmyślone newsy czytali moi rodzice, babcia i dziewczyna, którzy poważnie zaczęli się o mnie martwić.\nPo wypadku taką osobą był na pewno Marek Kamiński. To on mi dał nadzieję, że coś ciekawego może mnie w życiu spotkać. Chociaż moja motywacja do tej wyprawy była zupełnie inna, niż się wtedy podawało. Ja nie chciałem zdobyć biegunów, chciałem udowodnić całemu światu, ale i mojemu tacie, że dam radę. Nasze relacje były wtedy bardzo trudne. To nie była jakaś zwykła niechęć czy złość, ja tego gościa szczerze nienawidziłem. Wielu ludzi do dzisiaj myśli: „Ten Jasiek to miał szczęście, że go Kamiński ze sobą zabrał”. To prawda, ale niewiele osób zdaje sobie sprawę, że ja się do tej wyprawy przygotowywałem półtora roku. Codziennie ćwiczyłem, żeby poprawić kondycję, żeby w ogóle mieć jakiekolwiek szanse na ten wyjazd. Uczyłem się upadać i wstawać z nartami na nogach. Pamiętam, że zimą miałem codziennie, bez względu na pogodę, pokonywać w sumie dziesięć kilometrów. Były dni, że szedłem w śniegu po pas. Jak mi się już tak strasznie nie chciało, to mój tata mówił: „I co, dzwonić do Kamińskiego, że odwołujesz wyprawę?”. Ubierałem się i szedłem. Bardzo często z zaciśniętymi zębami.\nObaj mamy cholernie trudne charaktery. Nie potrafiliśmy się porozumieć na długo przed moim wypadkiem. Do tego dwa lata wcześniej wydarzyła się tragedia, która pozamykała nas wszystkich na siebie jeszcze bardziej. Utonął mój młodszy brat Piotruś. Miał wtedy siedem lat, a ja dziewięć. Tata w ogóle przestał się odzywać, a jak już coś mówił, to było w tym mnóstwo agresji. Mama żyła w swoim świecie. A ja z dwiema młodszymi siostrami snuliśmy się po domu jak cienie. Mój wypadek trzy lata później sprawił, że oddaliłem się mentalnie od taty o całe lata świetlne. Z takiej podróży niełatwo jest wrócić.\nDzięki niemu dotarło do mnie, że jest różnica między byciem osobą niepełnosprawną a byciem kaleką. Niepełnosprawność jest związana przede wszystkim z ciałem, to słabości, które trzeba umieć w sobie zaakceptować, zaś kalectwo to stan umysłu. Jestem osobą niepełnosprawną, bo nie mam ręki i nogi, ale nie jestem kaleką, choć, oczywiście, mam mnóstwo „niepełnosprawności”, które utrudniają mi życie.\nMoją największą „niepełnosprawnością” jest lenistwo, bałaganiarstwo, brak determinacji w dążeniu do różnych celów. Gdybym ja się z tym uporał, to byłbym kosmicznie sprawny.\nNie, nie żartuję. Świetnie mi idą rzeczy niezwykłe, ale ze zwyczajnymi mam poważny problem. Mogę się wyprawić na bieguny i w wysokie góry, ale nie potrafię wytrzymać na studiach dłużej niż rok.\nOstatnio zrobiłem listę rzeczy, które mają dla mnie największy sens. Na górze są spotkania motywacyjne i fundacja. Może za jakiś czas poczuję, że powinienem iść na studia i znajdę w sobie tyle determinacji, żeby je skończyć, ale dzisiaj jej nie mam.\n15, ale to nie było tak, że zaczęła studia i przerwała, bo jej się nie chciało dalej uczyć. Nie mogła ich skończyć, bo założyła rodzinę i urodziła czwórkę dzieci, które musiała wychować. Wróciła na uczelnię, jak poczuła, że teraz ma szansę ją skończyć, i skończyła, pracuje jako psycholog. Podziwiam ją za to. Z drugiej strony – myślę sobie, że nie każdy musi robić studia. Może ja nie muszę [śmiech].\nBo nie ma. Niemożliwe nie istnieje. Przed wyprawami z Markiem Kamińskim myślałem sobie: „Jak to ja, niepełnosprawny 13-latek z przedmieść Malborka, mógłbym pójść na biegun?”. Potem sobie myślałem: „Ja na Kilimandżaro albo na Elbrus? Ja mam przebiec maraton nowojorski na jednej nodze?”. Skoro to wszystko się udało i jest możliwe, to co jest niemożliwe? To znaczy, że niemożliwe znaczy „nie chce mi się”, „nie wiem, jak to zrobić”. Dzisiaj nie zadaję sobie pytania: „Czy dam radę?”, tylko od razu: „Jak to zrobię?”. Z drugiej strony – doskonale zdaję sobie sprawę, że wygłaszając takie sądy, rozbudzam oczekiwania co do moich kolejnych celów. Często mnie ktoś pyta: „Gdzie się teraz wybierasz? Jakie wyzwanie przed tobą?”.\nI co wtedy odpowiadasz?\nŻe chcę robić rzeczy ważne, a nie dumne. Nie muszę zdobywać Korony Ziemi, żeby czuć, że moje życie ma sens. Wiele osób oczekuje ode mnie, że będę robił ekstremalne wyprawy, w nieskończoność przekraczał granice ludzkiej wytrzymałości. Kiedy pod szyldem mojej fundacji zorganizowaliśmy z jej podopiecznymi wyprawę w Bieszczady, to wiele osób pytało: „Ten Jasiek Mela od biegunów organizuje wyprawę w Bieszczady? Brakuje mu kasy? Boi się? Co się dzieje?”. Robienie wyprawy, która byłaby tylko zaliczeniem kolejnej wysokiej góry, mnie nie interesuje. Wiele rzeczy jest do zrobienia o wiele bliżej, niż nam się wydaje. Nie przekreślam dalszych wypraw, po prostu chcę pokazać, że zmieniła mi się perspektywa. Jestem kimś innym niż kilka lat temu. O wiele cenniejsza niż potencjalna wyprawa na Everest była dla mnie wyprawa na Syberię, na którą pojechałem z moim tatą.\nOpowiedz o tym…\nOd dawna marzyłem, żeby pojechać na Syberię zimą, zobaczyć zamarznięty Bajkał, spędzić tam kilka nocy w namiocie. Porozmawiać z tamtejszymi ludźmi. Jakieś dwa i pół roku temu usłyszałem, jak mój tata rozmawiał ze swoją mamą, która jako dziecko została z rodziną wywieziona na Syberię. Powiedział, że bardzo chciałby kiedyś zobaczyć miejsca, w których wtedy była. Wiedziałem, że sam tam nie pojedzie. Za to zna świetnie rosyjski i myślę, że ma duszę poszukiwacza przygód. Zaproponowałem, żebyśmy pojechali razem. Spędziliśmy wspólnie miesiąc. W obie strony jechaliśmy koleją transsyberyjską, byliśmy w miejscach, gdzie wychowywała się moja babcia, spędziliśmy wspólnie trzy noce na zamarzniętym Bajkale. Mieliśmy mnóstwo czasu, żeby ze sobą szczerze porozmawiać. Wtedy usłyszałem rzeczy, których wcześniej nie wiedziałem o moim tacie. O tym, przez jakie trudności przechodził w swoim życiu, a to przecież zawsze się w nas odkłada. Łatwiej było mi go wtedy zrozumieć i dostrzec jego starania. Ta wyprawa była dla mnie dowodem na to, że nawet z bardzo trudnych relacji może narodzić się coś pięknego. Teraz mogę nazwać mojego tatę przyjacielem i na nim polegać. Cieszę się, że zdobyliśmy się na tę szczerość.\nMyślę, że bardziej niż szczerości brakowało nam odwagi, żeby się tak bardzo odsłonić. A może po prostu nie byłem jeszcze na to gotowy. Dzisiaj na wiele rzeczy patrzę zupełnie inaczej. Nie jestem już małym Jasiem, tylko dorosłym facetem. Mam 27 lat, wiem, jak wiele rzeczy zależy wyłącznie ode mnie, i czasem mnie to przeraża.