Ocalić Grace [Jane Green, Katarzyna Różycka] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00374 007329 19980388 na godz. na dobę w sumie\nOcalić Grace - ebook/epub\nAutor: Jane Green, Katarzyna Różycka Liczba stron: 368\nISBN: 9788379997947 Rok wydania: 2016\nGrace i Ted Chapmanowie są powszechnie uważani za idealną, wpływową parę literacką. Ted odnosi sukcesy jako powieściopisarz, a jego żona jest piękną, stylową i beztroską panią domu.\nNikt jednak nie widzi tego, co kłębi się pod powierzchnią wspaniałego małżeństwa – wybuchów złości Teda i jego zmiennych nastrojów. Życie pary to w rzeczywistości domek z kart. Kiedy odchodzi asystentka i wieloletnia podpora Teda, krucha konstrukcja zaczyna się walić, a Grace okazuje się najbardziej bezbronna i narażona na ciosy.\nWtedy znienacka pojawia się Beth, nowa asystentka. Kompetentna, łagodna, młoda kobieta potrafi poradzić sobie z Tedem i posiada umiejętność przetrwania burz, które niemal zawładnęły domem Chapmanów. Zachowanie Beth wydaje się jednak Grace zbyt idealne, by mogło być szczere i prawdziwe. Wiele wskazuje na to, że przez asystentkę kobieta straci małżeństwo, reputację, a nawet kontrolę nad własnym życiem. Ryzykując wszystkim i nie mogąc nikomu zaufać, musi znaleźć sposób, by ocalić samą siebie, zanim będzie za późno.\n„Green konsekwentnie tworzy historie budzące współczucie, przedstawia wyzwania stojące przed współczesnymi kobietami. Grace jest klasyczną bohaterką Green: aż nazbyt ludzka i silniejsza niż jej się wydaje”. Bookpage\n„Książka porusza poważny problem przemocy psychicznej i domowej ... i sprawia, że przewracasz strony coraz szybciej i szybciej”.Booklist\nTytuł oryginału: SAVING GRACE Copyright © Jane Green, 2014 Copyright © 2016 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga Copyright © 2016 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz Redakcja: Agnieszka Radtke Korekta: Marta Chmarzyńska, Aneta Iwan, Aleksandra Mól ISBN: 978-83-7999-794-7Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.Szanujmy cudzą własność i prawo! Polska Izba KsiążkiWięcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.plWYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o. Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28 e-mail: info@soniadraga.pl www.soniadraga.pl www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDragaE-wydanie 2016Skład wersji elektronicznej: konwersja.virtualo.pl\nSpis treści123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142EpilogPodziękowaniaPrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\n1Grace może spędzać poza domem wiele godzin. Kiedy wjeżdża na posesję, widzi samochód męża nadal na podjeździe i na jego widok kuli się w sobie. Przecież nie powinno jej to dziwić. Gdzie miałby być o szóstej wieczorem? „To jest zwycięstwo nadziei nad doświadczeniem”, myśli. Dzisiaj nie ma szczęścia. Nie miała go już tego ranka, gdy obudziło ją trzaskanie drzwiami na dole i donośny głos męża wykrzykującego jej imię. Teraz również jej nie sprzyja. „A może jednak?”, zastanawia się, parkuje ostrożnie obok samochodu męża i przygotowuje się na to, co może zastać w domu. „Może zmienił mu się humor? Może będzie kochającym, troskliwym małżonkiem, jakim widzi go reszta świata, dopóki nie pozna go bliżej?” Po niemal dwudziestu pięciu latach małżeństwa jedyna rzecz, jaką Grace jest w stanie przewidzieć, to nieprzewidywalność nastrojów męża. W napadzie furii potrafi rzucić kluczami, a chwilę później pojawić się z promiennym uśmiechem, jakby nic się nie stało, jakby nie spędziła poprzednich dwudziestu minut, trzęsąc się ze zdenerwowania. Potrafi rzucić w ścianę kluczami, następnie wazonem, a potem z wściekłością wykrzykiwać, że t o, czymkolwiek t o jest, to wszystko jej wina. To ona nawaliła. Tego ranka, zanim otworzyła oczy, usłyszała trzaskanie drzwi na dole. Obudził ją hałas, usiadła gwałtownie z bijącym sercem i zdała sobie sprawę, że Ted znowu ma zły humor. Na moment zalała ją fala przerażenia. Czasami, gdy podobna sytuacja zdarza się w nocy, Grace zamyka się na klucz w łazience i bierze kąpiel z pianą, spłukując z siebie jego gniew. Nauczyła się, że jeśli usunie się z pola widzenia, mąż zwykle wyładuje złość gdzie indziej, a dystans sprawi, że furia powoli ucichnie i w końcu zgaśnie. Ale jeśli Grace jest niedaleko, jeśli Ted ją widzi, staje się mimowolną ofiarą drapieżnika, który nie zostawi jej w spokoju, dopóki się nie upewni, że zniszczył ją całkowicie. „Nie działał celowo”, myśli, gdy mąż na powrót staje się czuły, kochający i pełen wdzięczności. Doświadcza potwornych wahań nastrojów, czemu po części zawdzięcza swój twórczy geniusz. „Powinnam być wdzięczna”, powtarza sobie. Gdyby Ted nie był taki, jaki jest, nie byłby w stanie pisać książek i odnosić sukcesów. „Nie mogę traktować tego osobiście”, tłumaczy sobie stale, chociaż w uszach jej dzwoni ze zdenerwowania. To właśnie czuła tego ranka, kiedy usłyszała męża na dole. Zawsze gdy się boi, słyszy dzwonienie w uszach. Przeczytała gdzieś, że to objaw lęku, a doświadczała go, od kiedy pamięta. Według jej własnej teorii, pomaga to zagłuszyć osobę, która na nią krzyczy, matkę czy męża. Tego ranka szybko założyła dżinsy z poprzedniego dnia, czystą koszulkę i kamizelkę i wymknęła się tylnymi schodami, a następnie tylnymi drzwiami, niosąc w ręce chodaki, by nie hałasować. Ted usłyszał, jak zapala silnik samochodu, i wypadł z domu, czego się spodziewała. Opuściła szybę. – Przepraszam! – krzyknęła, wycofując samochód. Udawała, że nie dostrzega jego twarzy wykrzywionej gniewem. – Muszę dziś wcześniej zacząć, jestem strasznie spóźniona. Do zobaczenia! – Pomachała radośnie przez okno i popędziła ulicą, a jej ciało zalała fala ulgi. Zawibrował telefon. Odwróciła głowę, a brzęczenie w uszach automatycznie powróciło na widok imienia męża na wyświetlaczu. Nie odbierze. Nigdy tego nie robiła, gdy Ted był w podobnym nastroju, ale nie miała też zamiaru odrzucić połączenia, gdyż to rozwścieczyłoby go jeszcze bardziej. Wcisnęła przycisk, by wyłączyć dźwięk, poczekała, aż uruchomi się poczta głosowa, a potem całkowicie wyłączyła telefon. Nie włączy go, dopóki Ted się nie uspokoi. „Proszę, niech wszystko będzie już normalnie”, myśli, wnosząc do domu torby z zakupami i stawiając je na stole kuchennym. Cały dzień spędziła na zewnątrz. Najpierw pracowała, a przez resztę popołudnia załatwiała różne sprawy, by trzymać się z dala od oka cyklonu. W domu panuje cisza. Ted musi nadal być w stodole, co oznacza, że pisze, a to dobry znak. Praca pozwala mu się skupić na czymś innym i odzyskać równowagę. Boże, proszę, spraw, by tak właśnie było. Wykłada pomidory do miski na blacie, wkłada mleko do lodówki i stawia czajnik na kuchence, by zaparzyć herbatę. Kiedyś uwielbiała ten dom, nieforemny, starodawny budynek usytuowany nad rzeką Hudson. Kiedy zobaczyli go po raz pierwszy, wiedziała, że znalazła miejsce, które będzie nazywała domem. Przestronny, cichy, pełen wnęk, zakamarków i uroku, miał niskie sufity i francuskie drzwi, które otwierały się na trawniki wiodące w kierunku rzeki. Kochała ten dom, zanim nastroje Teda zaczęły dawać jej się we znaki. Na początku ich małżeństwa Grace śmiała się z męża, odchodziła, pozwalając, by jego obelgi spływały jej po plecach, i radośnie bawiła się z córką, czekając, aż sytuacja się uspokoi. Ale kolejne lata zbierały żniwo. Furie Teda trwały coraz dłużej i stłamsiły Grace, zmieniając ją w osobę, którą jest teraz: z dzwonieniem w uszach, przyspieszającym nagle tętnem i ogarniającą ją potrzebą ucieczki jak najdalej. Kiedyś odpierała ataki, ale już tego nie robi. Wycofuje się, zanurza w otchłani bólu i urazy. Usuwa się jak dzisiaj albo chowa w łazience, jedynym miejscu, gdzie czuje się bezpiecznie. Teraz bardzo często reszta domu stanowi dla niej więzienie. Podskakuje na widok otwieranych drzwi stodoły. Ted wychodzi z okularami w dłoni i przeczesuje palcami włosy. Zmrużonymi oczami obserwuje go przez okno, stara się odczytać wyraz jego twarzy, nastrój, i przygotowuje się nie do walki lub ucieczki, bo w tej sytuacji podobna reakcja nie wchodzi w grę, ale na trzecią możliwość – zastygnięcie. Ted dostrzega ją przez okno. Grace wstrzymuje oddech, ale w tym momencie wyraz twarzy męża zmienia się w uśmiech. Ulga ją zalewa, gdy macha do niej dziarsko i powoli idzie ścieżką. Grace z wahaniem podnosi dłoń, by odpowiedzieć na jego powitanie, a oczy ma pełne łez. „Dzięki Bogu!”, myśli. „Dzięki Bogu!” Podchodzi do lodówki, by nalać mężowi kieliszek wina, brzęczenie w uszach cichnie, a ona zastanawia się, jakim cudem jej życie stało się takie trudne.\n2Gdy poznała Teda, miała wrażenie, że zaczęła życie, które zawsze przytrafia się innym ludziom i zwykle tylko w filmach. Postanowiła cieszyć się nim tak długo, jak mogła, przekonana, że nie będzie trwało wiecznie, gdyż Ted mógł przebierać w kobietach, a zawsze znalazłyby się bardziej ekscytujące, wytworne i piękniejsze od niej. Ted Chapman. Jedna ze wschodzących gwiazd sceny literackiej, Grisham dla myślących, autor inteligentnych thrillerów politycznych przynoszących mu zarówno sukces literacki, jak i finansowy. Gdy Grace go poznała, miał na swoim koncie zaledwie trzy książki, ale były to trzy znaczące pozycje, dlatego jego wydawcy robili wszystko, by go uszczęśliwić. Mieli świadomość, że nie zapłacili mu wystarczająco, i martwili się, że teraz, gdy wygasała umowa, inni wydawcy kręcą się wokół niego, a oni nie są już w stanie zaoferować mu sumy, jakiej z pewnością zażąda za następną publikację. Przemawiał na corocznych konferencjach sprzedażowych i jadał kolacje z całym zespołem wydawniczym. Grace, wówczas dwudziestodwuletnia asystentka redaktora działu książek kucharskich, była zdumiona, gdy zaproszono ją, by dosiadła się do stolika, a jeszcze bardziej, gdy odkryła, że posadzono ją po prawej stronie Teda Chapmana. Stanowisko asystentki redaktora działu książek kucharskich nie było zbyt prestiżowe, na pewno nie na tyle, by do jej obowiązków należało uczestnictwo w konferencji o tak poważnym tytule, ale tak zarządził jej szef, a gdy on decydował, ona nie miała wyboru. Być może rozumiał, że to były dodatkowe korzyści, dla których wykonywała ów zawód: kolacje z redaktorami, poznawanie sławnych szefów kuchni, takich jak Jacques Pépin czy Julia Child. Rozmawiali z nią jak z równą sobie! Dla takich momentów warto było pracować. Teda Chapmana rzadko widywano w redakcji, a gdy się tam pojawiał, wyglądał przerażająco. Ponury i złowrogi, roztaczał wokół siebie aurę, która przyciągała wzrok i sprawiała, że ludzie chcieli mu dogodzić. Grace przyszła na kolację trochę wcześniej, dwoma kieliszkami taniego białego wina rozwiała wszystkie swoje obawy i kiedy goście zajmowali miejsca w sali bankietowej, jej lęk przed Tedem Chapmanem był już podszyty ekscytacją. Drżąc, usiadła przy stole. Zastanawiała się, dlaczego przydzielono jej tak uciążliwe i przerażające miejsce. – Gracie go oczaruje. – Podniosła wzrok i zobaczyła Billa Knighta, wydawcę, który z drugiego końca sali w toaście unosił w jej stronę kieliszek i puszczał oko. – Prawda, Gracie? „Oczywiście”, pomyślała. – Jak mógłby choćby pomyśleć o odejściu, gdy pracują dla nas tak utalentowani, cudowni ludzie. Grace zmusiła się do uśmiechu, choć czuła mdłości. Służyła za przynętę i nie miała jak uciec. Będzie musiała wykonać swoje zadanie, oczarować Teda Chapmana, a potem być może, a nawet na pewno, poszukać nowej pracy. Krzesło Teda było jedynym wolnym miejscem przy stole. Jak wyjaśnił jego wydawca, pisarz za bardzo się denerwował przed wystąpieniami publicznymi, by móc siedzieć z innymi ludźmi. Potrzebował ciszy, ale później miał zamiar dołączyć do gości. „O Boże”, pomyślała Grace, „jakie to pretensjonalne”. Podniecenie na myśl o spotkaniu z Tedem zaczęło opadać, a cały wieczór wydał jej się ogromnym błędem. Jak na ironię, tamtego ranka biegała po mieszkaniu, przymierzała sukienki, pakowała do torebki kosmetyki do makijażu, by przygotować się na przyjęcie, uradowana perspektywą spotkania autora, którego twórczość podziwia. Teraz jednak oddałaby wszystko, by stamtąd uciec. Nie miała apetytu, co było dla niej nietypowe. Została redaktorką książek kucharskich, ponieważ uwielbiała jeść. Gdy przyjechała do Nowego Jorku, ze zdumieniem odkryła, jak niewiele dziewcząt w jej wieku potrafi gotować. Nauczyła się tej sztuki na studiach, kiedy jeździła do domu rodzinnego swojej współlokatorki Catherine. Jej matka, Lydia, cieszyła się z żądnej wiedzy uczennicy, sadzała Grace przy stole kuchennym i uczyła ją wszystkiego, co sama potrafiła. Grace uwielbiała tworzyć, gotować i pisać. Czy istnieje lepszy sposób na połączenie wszystkich tych pasji niż praca w wydawnictwie w dziale książek kulinarnych? I bardziej odpowiednie do tego miejsce niż Nowy Jork? Bez przerwy zapraszała gości na spontaniczne obiady. Dwa rozkładane stoły do gry w karty – jeden, który miała już wcześniej, i drugi, znaleziony pewnego popołudnia na rogu ulicy – pełniły funkcję stołu obiadowego. Uzupełniały go długie ławy zrobione z dębowych desek przez jej zręcznego byłego chłopaka. Grace rozkładała obrus, wstawiała kwiaty do słoików po dżemie i ustawiała je w rzędzie pośrodku stołu. Serwowała niedrogie potrawy, które w owym czasie, na początku jej pobytu w Nowym Jorku, często zawierały angielski akcent. Współpracownicy zachwycali się kiełbaskami zapiekanymi w cieście i tartą z melasą, a Grace marzyła o napisaniu własnej książki kucharskiej. Teraz, podczas kolacji, kelnerzy zaczęli roznosić talerze z daniami. Zwiędła sałata, po niej wyschnięta pierś z kurczaka w sosie grzybowym. Grace spróbowała kilka kęsów i odsunęła talerz. Nudził ją fakt, że krzesło po lewej nadal stoi puste, a siedzący po prawej autor był zbyt zajęty rozmową z innymi gośćmi przy stole, by zwrócić na nią uwagę. Rozległ się brzęk stukania łyżką o szklankę i prezes firmy przedstawił głównego prelegenta. Przy gwarze oklasków Ted Chapman wszedł bocznymi drzwiami. Był wyższy, znacznie wyższy niż Grace sobie wyobrażała. Podszedł do podium z notatkami w dłoni, uścisnął dłoń prezesa i wyszeptał „dziękuję”, a potem odwrócił się w stronę widowni, odchrząknął i wypił łyk wody. Spojrzał w notatki, potrząsnął głową i uśmiechnął się szeroko. – Przepraszam – powiedział. – Lepiej mi pójdzie bez tych przeklętych kartek. – I zaczął mówić. Grace nie słyszała początku wypowiedzi, zauroczona uśmiechem Teda, zmianą zachodzącą na jego twarzy. Nie była w stanie skoncentrować się na niczym innym niż rozważania nad tym, jak mogła oglądać wszystkie fotografie Teda, jego zdjęcia na okładkach książek, i nie dostrzec, jak był przystojny. Kiedy znowu zaczęła słuchać wystąpienia, jej dezorientacja się pogłębiła. Słyszała, że był trudnym, wymagającym człowiekiem o zmiennych nastrojach. Asystentka redaktora nabawiła się odruchu Pawłowa na dźwięk dzwonka telefonu. Bała się, że dzwoni Ted Chapman, wściekły, ponieważ właśnie przyleciał do Cincinnati na wydarzenie literackie i – o zgrozo! – w księgarni na lotnisku nie ma ani jednej jego książki. Mógł też narzekać na dział marketingu albo bulwersować się faktem, że właśnie przysłano mu wersję książki z powiększonym drukiem, a zdjęcie na okładce jest potworne i co oni sobie do cholery myśleli, zamieszczając je. Ten stojący na mównicy mężczyzna, opowiadający inteligentne, ironiczne historie przerywane sardonicznym przewracaniem oczami, które bawiło zgromadzonych, trzymał w garści wszystkich słuchaczy. To nie był ten sam człowiek, o którym słyszała same najgorsze rzeczy, człowiek o potwornej reputacji. Na pewno nie. Czyżby to sobie wyobraziła? A może on przeszedł jakąś zmianę? Kiedy skończył wystąpienie i podszedł, by zająć miejsce obok Grace, nie czuła się już zdenerwowana, a raczej była zaintrygowana. Kim był ten skromny, zabawny, wspaniały mężczyzna? Jeśli rzeczywiście potrafi być trudny, niecierpliwy i łatwo traci panowanie nad sobą, który z nich był prawdziwym Tedem Chapmanem? Którą osobowość przybierał, by pisać? Nie miała okazji zapytać go o to, przynajmniej nie tego wieczora, gdyż to Ted, oczarowany Grace od momentu, gdy na nią spojrzał, nie przestawał zasypywać jej pytaniami. Usiadł przy stole, odbył pobieżne konwersacje zapoznawcze, a potem odwrócił się, by uścisnąć dłoń Grace i zatrzymał na moment wzrok, podziwiając jej urodę. – Cóż za cudowna niespodzianka – oznajmił. – Nie wygląda pani na typ redaktorski. – A więc istnieje jakiś typ? – zapytała Grace, uznając uwagę za komplement. – Też jest pani Angielką? Rety. Robi się coraz lepiej. Co panią tutaj sprowadza, Grace? Pytania padały przez cały wieczór. Gdzie dorastała? Co w życiu sprawia, że czuje się szczęśliwa? Czego z Anglii najbardziej jej brakuje? Jakie książki wywarły na nią największy wpływ i w jaki sposób? Grace nigdy przedtem nie znalazła się pod tak intensywnym ostrzałem pytań i nie była tak uważnie obserwowana, nigdy wcześniej też nie bawiła się równie świetnie i nie czuła taka… wyjątkowa. Pojawiła się między nimi chemia, co dostrzegli wszyscy goście przy stole, a pomimo to pod koniec kolacji Ted ledwie skinął głową, ucałował Grace w dłoń i oznajmił, że było mu niezmiernie miło. Następnego dnia na jej biurku pojawił się bukiet rudobrunatnych i ogniście pomarańczowych róż wraz z liścikiem: „Spojrzałem na nie i pomyślałem o cudownej towarzyszce wczorajszego wieczoru. Może spotkamy się dziś na drinka? Przyjadę po ciebie o piątej. TC”. Nie było mowy, by odmówiła albo zaplanowała sobie coś innego. W zasadzie umówiła się już z koleżanką do kina, ale gładko przesunęła spotkanie na inny termin i skrytykowała się tylko za nieodpowiedni dobór stroju. Wolałaby mieć na sobie coś bardziej eleganckiego. W przerwie na lunch pobiegła do domu towarowego Bloomingdale’s i skorzystała z bezpłatnego makijażu w dziale kosmetycznym, a podniecenie i radosne oczekiwanie sprawiły, że naturalnie promieniała. Po drinkach w restauracji hotelu Carlyle była kolacja, później Ted zaprosił Grace, by towarzyszyła mu podczas imprezy następnego dnia, a po trzech tygodniach wprowadziła się do niego. Stwierdził, że jego mieszkanie jest o wiele większe, więc będzie mogła oszczędzić pieniądze, a poza tym, skoro przebywanie razem sprawia im taką radość, dlaczego mieliby kiedykolwiek być oddzielnie? Tamte dni były mieszanką romansu, namiętności i ekscytacji. Grace szybko stała się nieodłącznym elementem życia Teda. Uwielbiała splendor i emocje towarzyszące obcowaniu ze znanymi osobistościami. Ted był wielce pożądany, a ona okazała się dla niego idealną partnerką. Kiedy podpisał z tym samym wydawcą kolejną umowę na trzy książki, Grace awansowała na stanowisko redaktora działu książek kulinarnych, co było sposobem wydawnictwa na okazanie wdzięczności kobiecie, która teraz towarzyszyła Tedowi Chapmanowi przy każdej okazji i pilnowała, by pozostał wierny swym korzeniom. Wiele osób sądziło, że Grace nauczyła się gotować, siedząc na kolanach matki, ale jej mama ledwie potrafiła ugotować jajko. Do momentu ukończenia osiemnastu lat Grace uczyła się sztuki kulinarnej zupełnie sama. Musiała to robić, by jej rodzina miała co jeść, gdyż matka, ze swymi wahaniami nastrojów, była zbyt nieodpowiedzialna i nigdy nie było pewności, czy tego dnia poda obiad. Grace nauczyła się gotować przy wyszorowanym stole kuchennym Lydii, matki swojej współlokatorki ze studiów. Podstawowe umiejętności szlifowała i doskonaliła, czytając podsuwane przez Lydię książki kucharskie, które pochłaniała jak powieści i z których dowiedziała się wszystkiego, co wie teraz. Zaraz po przeprowadzce do Nowego Jorku wszystko wydawało jej się bardzo wyrafinowane. Przywiozła ze sobą książkę kucharską Delii Smith i zachwyciła współpracowników swoim przywiązaniem do angielskich korzeni. Przygotowywała maślane kedgeree, zapiekankę pasterską z pokrojonym w plasterki porem i topionym serem gruyère. Kilka lat później, gdy Clemmie poszła do gimnazjum, Grace postanowiła zagłębić się w swoją pasję jeszcze bardziej i ukończyć kurs gotowania. Nie chciała, żeby to był jakikolwiek kurs, marzyła o Cordon Bleu, ale w jej okolicy nie organizowano żadnego. Pozostały jej więc: Amerykański Instytut Kulinarny, Instytut Edukacji Kulinarnej i Francuski Instytut Kulinarny. Wybrała ten ostatni skuszona obietnicami nauki gotowania według tradycyjnych francuskich przepisów głoszonych przez wspaniałych szefów kuchni, takich jak Escoffier. Pierwszego dnia stała w kolejce po odbiór fartucha i zestawu noży i zauważyła, że jest starsza niż reszta uczestników, czuła jednak dreszczyk emocji z powodu powrotu do społeczeństwa. Macierzyństwo ją odizolowało. Kochała Clemmie i uwielbiała być jej matką, ale tęskniła za światem i pragnęła, by definiowało ją coś więcej niż rola żony i matki. Kurs trwał rok. Rok, podczas którego Grace nie była nikim szczególnym i nie oceniano jej przez pryzmat osoby, którą poślubiła. Była tylko jedną z wielu uczestniczek. Uwielbiała to. Lubiła stać na stacji kolejowej wraz z innymi ludźmi jadącymi do pracy, z torbą pełną noży na jednym ramieniu i siatką z fartuchem na drugim. Uwielbiała czekać na pociąg na Grand Central, sunąć przez stację z tłumem podróżnych i wsiadać do metra linii 6 jadącego w kierunku Soho. Nosiła japonki, bojówki, T-shirty i wcale się nie malowała. Czuła się tak, jakby znowu miała dwadzieścia lat, w jej kroku widać było lekkość, twarz jej promieniała, a oczy błyszczały. Znowu czuła, że żyje, ponownie stała się częścią świata, czego nie doświadczyła od momentu ślubu z Tedem i założenia rodziny. Przedział wiekowy jej kolegów z kursu zaczynał się od wieku Clemmie, a kończył przed trzydziestką. Było kilkoro uczestników po czterdziestce, jak Grace, którzy szukali pracy na drugą połowę życia, jednak ona nie planowała zająć się gotowaniem zawodowo. Chciała jedynie nauczyć się robić to, co od zawsze kochała. Grace nie była przyzwyczajona do popełniania błędów ani do krytyki. Uważała się za znakomitą kucharkę, dopóki nie trafiła do szkoły gastronomicznej, gdzie szef kuchni Z. codziennie na nią krzyczał, ponieważ jej sos był za rzadki lub za zimny, wołowina zbytnio wysmażona, a ciasto zbyt gęste. – Przepraszam, szefie – mówiła zawstydzona, pokorna. Odchodziła na swoje stanowisko i w duchu przyrzekała sobie, że następnym razem lepiej się spisze. Pomimo to ten szef kuchni był jej ulubionym nauczycielem. Może krzyczał, ale zawsze miał błysk w oku i za każdym razem, gdy mówił coś ze swym wyraźnym francuskim akcentem, Grace myślała o programie telewizyjnym z dzieciństwa i nie mogła powstrzymać się od śmiechu. Na kursie wiele się nauczyła. Miała przy sobie zeszyt, gdzie zapisywała wszystkie wskazówki i instrukcje, których nie było w podręczniku, sekrety zawodowe, które głęboko odmienią przygotowywane przez nią potrawy, informacje o ich przyrządzaniu i tajniki sztuki gotowania. Z dobrej kucharki stała się profesjonalną. P r o f e s j o n a l n ą k u c h a r k ą . Teraz gotuje zawodowo. W swojej karierze prowadziła firmę cateringową, która zdobyła wspaniałą reputację dzięki przyrządzaniu prostych, łatwych do skomponowania potraw, które wyglądają i smakują tak, jakby były przez wiele godzin starannie i pieczołowicie przygotowywane. Niedawno została kucharką w Harmont House, domu założonym dziesięć lat wcześniej w Nyack dla rodzin uciekających przed przemocą i uzależnieniem. Dziesięć lat temu koleżanka Grace, Sybil, zapytała ją, czy zechciałaby dołączyć do zespołu. Zgodziła się pod warunkiem, że będzie tam miała faktycznie coś do roboty. Clemmie nadal uczyła się w gimnazjum, a Grace odliczała godziny do jej powrotu ze szkoły i rozpaczliwie poszukiwała zajęcia, które wyrwałoby ją z nudy. Została szefową kuchni. Nie tylko gotowała dla mieszkańców domu, ale też uczyła ich gotować, tak jak wiele lat wcześniej ją uczono. Harmont House stał się jej pasją, jej pracą i jedynym miejscem, które uważała za prawdziwy azyl. Grace uczy mieszkańców tak, jak kiedyś uczyła ją Lydia, ale dodaje do tego wiedzę zdobytą podczas kursu w szkole gastronomicznej. Kształci ich, jak zorganizować kuchnię, robić zakupy, zdradza, co stanowi podstawę dobrego sosu. Przez pięć dni w tygodniu wsuwa stopy w chodaki, zakłada fartuch, wiąże włosy w kok i najpierw gotuje we własnej kuchni, a potem pojawia się w Harmont House ze składnikami na potrawę zaplanowaną na lekcję. Wprowadziła klasyczne angielskie dania, które poznała dzięki Lydii i które pokochała: kiełbaski zapiekane w cieście czy kapustę gotowaną z mięsem i ziemniakami. Gotowanie uczy ją pokory, ale bardziej niż przygotowywanie potraw czy ich serwowanie łączą ją z tym miejscem relacje z kobietami i zawiązane przyjaźnie. Potrafi odmienić ich życie, a one, co równie ważne, są otwarte na jej pomoc. To jest jej pasja, praca i sposób na uleczenie ran przeszłości. Ted opowiada ludziom, że uwielbia Harmont House. Musi mówić, że wspiera pracę żony, ale w głębi duszy jest zazdrosny o czas, który Grace jej poświęca. Nauczył się trzymać tę opinię dla siebie, ale uraza wychodzi na jaw w drobnych komentarzach. Pomimo to Grace nie zmienia swojego zaangażowania. Uwielbia gotować dla mieszkanek domu, podobnie jak dla przyjaciół. Jej obiady, zwłaszcza od momentu sukcesu w roli szefa kuchni, stały się legendą, szczególnie desery. Wszyscy dziennikarze przychodzący do domu, by napisać artykuł o Tedzie, wiedzą, że część tekstu będą stanowiły długie i pełne czułości opisy pysznych potraw serwowanych przez Grace. Mimo swoich pasji i pracy Grace ma czas dla Teda. Musi go znaleźć i zagwarantować mężowi, że jest dla niej priorytetem. Cokolwiek dzieje się w życiu Grace, które wcale nie jest tak proste, jak się wydaje, z zewnątrz sprawia wrażenie idealnego. – Wyglądasz tak, jakbyś nie przeżyła ani jednego ciężkiego dnia – powiedział kiedyś jeden z jej gości. Grace się uśmiechnęła. Nauczyła się dobrze ukrywać swoje tajemnice i wstyd. Nigdy nie rozmawia z nikim o swoim pochodzeniu, potwornym okresie dorastania i matce. Im bardziej idealna wydaje się iluzja, tym dalej sekrety się odsuną. A przynajmniej tak jej się wydaje. Jeśli pozostanie ciągle w ruchu, będzie wspaniałą żoną, matką i szefową kuchni, a przeszłość na pewno zniknie. Maślane kedgeree (Porcja dla 4 osób) Na podstawie przepisu Delii Smith S K Ł A D N I K I 340 g wędzonego pstrąga tęczowego 110 g masła 1 posiekana cebula łyżeczka curry łyżeczka sosu rybnego 200 g surowego ryżu 3 jajka ugotowane na twardo, posiekane 3 czubate łyżki świeżej, posiekanej natki pietruszki łyżka soku z cytryny sól i pieprzRozpuścić połowę masła na patelni, dodać cebulę i smażyć do miękkości przez 5 minut.Mieszając, dodać curry i ryż, a następnie 500 ml wody i sos rybny.Dobrze wymieszać, doprowadzić do wrzenia, przykryć i gotować na małym ogniu przez 15 minut albo do momentu, aż ryż się ugotuje.Zdjąć skórę z pstrąga, podzielić mięso na kawałki, dodać do gotowanego ryżu wraz z jajkami, natką pietruszki, sokiem z cytryny i pozostałym masłem.Przykryć patelnię i przed podaniem podgrzać na małym ogniu przez 5 minut.\n3To, co Grace kocha najbardziej, to przebywanie w kuchni, w otoczeniu jedzenia i inspirujących, rozrzuconych na blacie przepisów na nowe potrawy. Gdy pracuje nad książką, korzysta z pomocy asystentów, ale to właśnie podczas takich momentów, kiedy sama eksperymentuje w kuchni, czuje się najszczęśliwsza. Proces gotowania jest bliski medytacji. Zebrane i umyte warzywa leżą ułożone w misce ze stali nierdzewnej po lewej stronie deski do krojenia, przed nią stoi pojemnik na odpadki, które powędrują na stertę kompostu, po prawej znajduje się taca z małymi miseczkami, do których Grace wrzuci pokrojoną cebulę, seler, marchewki, liść laurowy, ziarna pieprzu, łodygi pietruszki i tymianku związane muślinem, aby ich aromat podniósł duszone żeberka w glazurze z marmolady na wyższy poziom doskonałości. Piekarnik czeka nagrzany, a obok deski ułożone są noże, obieraczki i nożyki, których będzie potrzebowała. Grace ma na sobie fartuch, za paskiem ścierkę, a kolejna, zanurzona w misce wody z płynem do naczyń, przyda się do przecierania deski. Zawsze kochała gotowanie, ale zanim poszła na kurs, w jej kuchni panował chaos. Zlew stopniowo zapełniał się brudnymi naczyniami i łyżkami, podczas gdy ona biegała po kuchni, chwytała produkty, siekała i podsmażała na bieżąco, zatrzymując się, by wyjąć pomidory w puszce ze spiżarni albo kurczaka z lodówki. W szkole gastronomicznej nauczyła się organizacji. Dowiedziała się, jak przygotowywać mis en place, i odkryła, że jeśli najpierw wszystko przyszykuje, już samo to żmudne zajęcie staje się przyjemniejsze, a gotowanie – łatwiejsze i bardziej radosne. Gdy teraz układa noże i zaczyna obierać marchewkę, dzwoni jej telefon. Wzdycha i wyciera ręce w ścierkę. Mruży oczy, by odczytać nazwisko na wyświetlaczu, i postanawia odebrać. To Ellen. – Wszystko w porządku? – Tak – potwierdza głos po drugiej stronie. – Chciałam ci tylko powiedzieć, że kierowca przyjedzie po ciebie o piątej trzydzieści, a smoking Teda wróci z pralni dzisiaj po południu. – Była asystentka Teda, która niedawno zrezygnowała z posady, jak zwykle okazała się skuteczna i zorganizowana, chociaż już dla niego nie pracowała. – Nie musisz tego robić, Ellen – stwierdza Grace. – Nad wszystkim panuję, naprawdę. Skup się na opiece nad mamą, a nie na organizacji naszych spraw. – Wiesz, że będę to robiła, dopóki nie znajdziemy kogoś na moje miejsce. Gdybym zostawiła to wam, przyjechalibyście autostopem. Grace się śmieje, ponieważ to prawda. Organizacja nigdy nie była jej mocną stroną, stąd potrzeba odbycia kursu kulinarnego. Planowała zamówić kierowcę na wieczór, ale wypadło jej to z głowy, o czym Ellen dobrze wiedziała. Gdyby nie pomoc byłej asystentki, Ted musiałby pewnie sam prowadzić, co z pewnością by go zdenerwowało. Gdy występuje w roli głównego mówcy, wykorzystuje cenny czas podczas jazdy na tylnym siedzeniu samochodu prowadzonego przez szofera, by zapamiętać słowa wystąpienia. – A jak ty się miewasz? Szczerze. – Mam się dobrze – zapewnia ją Ellen, chociaż Grace wie, że to nie może być prawda. Matka Ellen zmaga się z chorobą Alzheimera i córka postanowiła przenieść się na Florydę, by się nią zająć. Doświadcza ogromnego stresu, chociaż nienawidzi tego okazywać. Ellen towarzyszyła Chapmanom przez piętnaście lat ich życia. Była wymarzoną asystentką: skuteczną, życzliwą, troskliwą, dyskretną i lojalną bardziej niż ktokolwiek znany Grace. Potrafiła poradzić sobie z Tedem. Bez względu na jego humor, umiała go uspokoić, dać mu poczucie, że wszystko będzie dobrze, i to z powodu tej właśnie umiejętności utrata asystentki okazała się dla Grace najtrudniejsza. Ellen pracowała w małym pomieszczeniu na końcu stodoły, a Ted w swoim wielkim, wypełnionym książkami gabinecie. Wystarczyło, że krzyknął jej imię – nie miał czasu ani cierpliwości na wysyłanie mejli czy esemesów – i Ellen pojawiała się w drzwiach, zawsze z notesem i długopisem w rękach, gotowa zrobić wszystko, czego szef zażądał, poszukać informacji o lobbyście, naprawić cholerny ekran w bibliotece czy pozbyć się ujadających na zewnątrz psów, zanim on je pozabija. Powstrzymywała jego negatywne emocje, nim zdążył wyładować je na kimś innym, czyli na Grace. Maskowała fakt, że stał się bardzo wybuchowy. Potrafiła ułagodzić Teda i zapewnić mu pozory spokoju. Wszyscy znajomi pisarze w Nowym Jorku mieli asystentki, ale żadna z nich nie pracowała tak jak Ellen. Wszyscy chcieli znaleźć kogoś podobnego do niej, ale zamiast tego pociągały ich młode, szykowne kobiety świeżo po studiach, zafascynowane gwiazdami i pełne entuzjazmu, ledwie mogące uwierzyć, że będą pracowały dla sławnej osoby. Tutaj, w Sneden’s Landing – miejsce przemianowano na Palisades, ale Grace i Ted mieszkają tam tak długo, że dla nich zawsze pozostanie ono Sneden’s – wybór był o wiele skromniejszy. Eleganckie dziewczyny po studiach literackich nie chciały jeździć na drugą stronę rzeki i pracować w cichej wiosce w Rockland County, a mówiąc szczerze, Grace nie była pewna, czy w ogóle chciałaby je zatrudnić. Znajomi autorzy ciągle zmieniali młode, ładne asystentki. Bez względu na umiejętności, ich odejście było jedynie kwestią czasu, czy to z powodu pojawienia się szansy na pracę u jeszcze sławniejszej postaci, z racji małżeństwa czy ze względu na przeprowadzkę do Paryża. Wszystkie lądowały w Nowym Jorku i miały zamiar zostać tam tak długo, aż nie pojawi się bardziej ekscytująca propozycja. Kiedy Grace i Ted pierwszy raz zobaczyli ten dom dwadzieścia dwa lata temu, gdy Clemmie uczyła się chodzić, od razu się w nim zakochali. Przez półtora roku Grace myślała jedynie o córce. Jak tylko wzięła w ramiona krzyczącego niemowlaka, rozkleiła się całkowicie. Straciła głowę i pragnęła jedynie być z nią. Nawet teraz, wiele lat później, łączy je silna więź. Są nie tylko matką i córką, ale też przyjaciółkami. W pierwszych miesiącach macierzyństwa, gdy Grace interesowała jedynie Clemmie, znalezienie domu w Sneden’s Landing było jak zrządzenie losu. Grace skupiła się na czymś poza córką, czymś, co ją zakorzeniło i dało poczucie bezpieczeństwa. Pragnęła jedynie zacisznego zakątka nad wodą. Oboje chcieli zamieszkać na tyle blisko miasta, by móc jeździć na spotkania z wydawcami i wydarzenia, na których musieli się pojawiać, ale też na tyle daleko, by przynajmniej mieć p o c z u c i e przebywania na wsi, chociaż nie były to wymarzone najgłębsze, najciemniejsze zakątki Vermont. Umówili się na lunch z Katie i Richardem Weberami, parą, z którą bardzo się polubili. Ich przyjaźń płonęła jasno i intensywnie przez rok, a potem coś zaczęło się psuć i wreszcie znajomość została zerwana. Chapmanowie znaleźli dom w najlepszym okresie tej relacji i fakt, że Katie i Richard mieli domek letni w Piermont, ale chcieli mieszkać w Sneden’s Landing, był wystarczającym powodem, by Ted i Grace też chcieli tam zamieszkać. Kiedy zwiedzali miejscowość, Grace wyobrażała sobie, że każdego ranka budzi się i podziwia zachwycające widoki nad rzeką Hudson, żywiołową atmosferę pobliskiego Nyack, ciszę i prywatność Sneden’s Landing. Katie znała pobieżnie właścicieli domu i słyszała, że mają zamiar wystawić go na sprzedaż. W radosnej atmosferze podniecenia wszyscy czworo pojawili się na jego progu, co w tamtych czasach można było zrobić, i zapytali, czy mogą się rozejrzeć. Grace nie musiała nawet zaglądać do środka. Kiedy zakręcali na podjeździe, dostrzegła stare zabudowania gospodarcze porozrzucane po terenie i trawniki prowadzące na brzeg rzeki. Stała tam również waląca się stodoła, stara obora i inne niszczejące budynki. Wszystko to wydało jej się magiczne. Wnętrze domu było okropne. Grace i Ted nie musieli nawet spoglądać na siebie, by wiedzieć, że to jest to. Pod koniec dnia umowa została zawarta i przypieczętowana uściskiem dłoni. Miesiąc później Chapmanowie się wprowadzili, przerażeni, że Clemmie biegająca radośnie po okolicy wpadnie do wody. Sześć lat później, gdy Teda nie postrzegano już jako wielce utalentowanego nowicjusza, ale jako stałego bywalca literackich szczytów, podczas zakupów w Nyack, Grace zobaczyła ogłoszenie oznajmiające, że Pani Naprawiaczka szuka pracy. „Doświadczenie w zarządzaniu domem. Wspaniałe podejście do dzieci i zwierząt. Sprząta, organizuje, prowadzi samochód i gotuje. Poproście, a wszystko będzie zrobione”. Grace zapisała nazwisko i numer telefonu. Podobał jej się styl ogłoszenia i dołączony rysunek przedstawiający kobietę z promiennym uśmiechem na twarzy żonglującą dziećmi, zwierzętami, torbami z zakupami i stołkami. Tego popołudnia do domu Chapmanów weszła Ellen – krzepka, zdecydowana, uśmiechnięta. Roztaczała wokół atmosferę spokoju, która pozwoliła Grace, niechętnie przyznającej, że przytłaczał ją nadmiar obowiązków, w końcu odetchnąć. Ellen była w tym samym wieku co Grace, a jej mąż, Glenn, prowadził miejscowy warsztat samochodowy. Zajął się samochodami Chapmanów, a poza tym okazał się złotą rączką. Ellen dbała o pozostałe sprawy i z upływem lat, podczas których gwiazda Teda nadal jasno świeciła, jej zadaniem coraz wyraźniej stało się dbanie o niego. Aktualizowała informacje na jego profilu na Facebooku, Twitterze i w kalendarzu na blogu. Być może myśleliście, że to Ted Chapman odpowiadał na wasze obszerne wpisy i dziękował za życzliwe słowa, ale w rzeczywistości była to Ellen. Zawsze. Redagowała jego newsletter, odpowiadała na listy od fanów, ustalała spotkania z agentami, była na „ty” z asystentami największych i najbardziej wpływowych agentów i aktorów w Hollywood i nie zbijał jej z tropu nawet telefon od Harrisona Forda czy Bradleya Coopera. Była w stanie rozszyfrować zapiski Teda, przepisać na komputerze jego notatki, spędzała godziny w internecie albo przy telefonie, na ostatnią chwilę szukając informacji, których potrzebował do najnowszej książki. Towarzyszyła mu podczas wydarzeń literackich, o ile, oczywiście, nie zapraszano męża i żony, bo wtedy to Grace dołączała do Teda. Ellen chodziła z nim na występy telewizyjne i pilnowała, by czuł się komfortowo w poczekalni, by kierowcy przyjechali na czas i Ted miał wszystko, czego potrzebuje. Organizowała jego wyjazdy promujące książki, załatwiała formalności związane z podróżą, pilnowała, żeby w hotelach dostawał odpowiedni apartament, a po przyjeździe kosz ze świeżymi owocami, butelkę pinot noir i wody Perrier. A ponadto, co było ważniejsze niż wszelkie wymienione umiejętności, Ellen była jego przyjaciółką. Rozmawiał z nią, przesiadywał czasami w warsztacie Glenna i rozkoszował się miejscowymi plotkami, którymi przyjaciel się z nim dzielił. Dzięki temu mógł zajrzeć do innego świata, do którego miał dostęp tylko dzięki znajomości z Ellen i Glennem. W miarę upływających lat poznali się dogłębnie. Ellen rozumie Teda tak jak Glenna i w zasadzie skuteczniej przewiduje potrzeby szefa niż własnego męża. Grace uwielbia Ellen. Zawsze mówiła o niej „druga żona Teda”, ta dobra, która wie, gdzie wszystko się znajduje. Kiedy tylko Ted wyjeżdżał, Grace z przyjemnością porywała Ellen z jej biura w stodole i sadzała z filiżanką herbaty przy stole kuchennym. Odejście Ellen wydawało się nie do pomyślenia. Wiadomo było, że musiała kiedyś porzucić pracę, gdyż rodzina była dla niej ważniejsza, ale ani Ted, ani Grace nie byli w stanie o tym myśleć. Grace miała nadzieję, że kwestia sama się rozwiąże. Może się okaże, że matka Ellen nie jest w tak złym stanie, jak córka podejrzewała? A może w znacznie gorszym? Może pozostało jej niewiele czasu i asystentka będzie mogła wrócić do domu i pracować jak dotychczas? Grace mogłaby przejąć jej obowiązki na kilka miesięcy. Próbowała tego przez jakiś czas i rezultat był opłakany. Jej pamięć, która nigdy nie była najlepsza, w ostatnich latach całkowicie zawodziła. Postanowiła wszystko zapisywać. Pomysł wydawał się świetny, tyle że notatki na małych żółtych karteczkach samoprzylepnych lądowały pogniecione w kieszeniach albo na dnie torebki i tam przepadały bez wieści. Grace pomyślała o tym, co Ellen powiedziała jej wczoraj przez telefon. – Zamieściłam ogłoszenie na Craigslist1, żeby znaleźć zastępstwo. Podobno w dzisiejszych czasach to najlepsze miejsce. Nie martw się. Użyłam anonimowego adresu mejlowego i oczywiście nie napisałam, kto jest pracodawcą. – Craigslist? – odpowiedziała z niezadowoleniem Grace. – Nie jestem pewna, czy to bezpieczne. – Darren znalazł w ten sposób żonę – zauważyła Ellen. Grace się zaśmiała. – Niezupełnie. Odpowiedziała na ogłoszenie, w którym szukał współlokatora. To nie to samo. – Tak czy inaczej, Sara jest cudowna, a znalazł ją dzięki temu serwisowi. Rozmawiałam z koleżanką, która pracuje dla krajowej agencji rekrutacyjnej i powiedziała mi, że dzisiaj wiele podobnych firm również znajduje pracowników tam albo w „New York Timesie”. Kiedyś płaciło się krocie agencjom rekrutacyjnym i one sprawdzały dogłębnie wszystkie informacje o kandydacie, a teraz same ogłaszają się na tych samych portalach co osoby prywatne i ogłoszeniodawcy samodzielnie muszą sprawdzić chętnych do pracy. W każdym razie, nie otrzymałam jeszcze żadnych odpowiedzi, dlatego w przyszłym tygodniu zamieszczę ogłoszenie w „Timesie”. Jeśli dostanę interesującą propozycję, prześlę ci ją. Co ty na to? – Niepokoję się. – Obie jesteśmy stare, dlatego nie rozumiemy tej całej technologii, ale zaufaj mi. Teraz wszyscy tak robią. Powiesiłam ogłoszenie na tablicy informacyjnej w bibliotece i popytałam wśród znajomych, ale nikt się nie zgłosił. Czy John Foster nie wspominał, że jego dawna asystentka szuka pracy? – Tak, spotkaliśmy się z nią. – I co? – Ma dwadzieścia lat. – O rety. – Wiem, że to brzmi tak, jakbym była uprzedzona, ale nie chcę zatrudniać młodej osoby, świeżo po studiach, z obsesją na punkcie sław. Chcę kogoś takiego jak ty: dojrzałego, kompetentnego, z rozsądnym podejściem i inicjatywą. – Młodzi ludzie też mogą mieć podobne cechy – zauważyła Ellen. – Nie ta dziewczyna. Spóźniła się półtorej godziny, ponieważ się zgubiła i nie miała wykupionej usługi internetowej, by skorzystać z mapy na swoim iPhonie. – Nie mogła się zatrzymać i zapytać o drogę? – Właśnie! – przytaknęła Grace. – Może ogłoszenie na Craigslist to dobre rozwiązanie. Jeśli jesteś tego pewna. – Jestem pewna.\n4– Ted? Jesteś gotowy? – krzyczy Grace w stronę schodów, jednocześnie zakładając drugi diamentowy kolczyk. – Samochód przyjechał. Musimy już iść. – Idę! – Słychać, jak Ted schodzi na dół i zatrzymuje się na widok Grace. Na jego twarzy pojawia się uśmiech, a ona wewnętrznie oddycha z ulgą. – Czy mówiłem ci kiedykolwiek, że jesteś piękna? Jakie mam wielkie szczęście, że jesteś moją żoną? – Grace patrzy z aprobatą na swoje odbicie w lustrze, świadoma tego, jak wyglądają razem, on wytworny i elegancki w smokingu, ona w białej jedwabnej koszuli i długiej, czarnej aksamitnej spódnicy. Jej strój mógłby wydawać się nudny, ale spódnica jest o dwa centymetry węższa niż powinna, dekolt koszuli o centymetr głębszy, a obcasy odrobinę wyższe. Jej błyszczące kasztanowe loki opadają luźno, a jedyną biżuterią, jaką założyła oprócz kolczyków, jest nowoczesna, szeroka złota bransoletka. – Nieźle się odstrzeliłam, co? – pyta. – Chociaż muszę przyznać, że ty wystroiłeś się jeszcze bardziej. Zdajesz sobie sprawę, jak świetnie wyglądasz w smokingu? – Hmm. – Ted unosi brew i gestem wskazuje piętro. – Może mamy chwilkę na…? – Nie! – Grace odpycha go ze śmiechem. – Ale zapytaj mnie o to później, to zobaczę, co da się zrobić. „Dzięki Bogu”, myśli Grace. „Dzięki Bogu mój mąż jest w dobrym humorze”. Dla tych momentów żyje. Dla tych chwil, gdy Ted jest czarujący i nie zdradza cienia złości, irytacji ani pogardy. Ostatnio tak wiele razy trafia na jego najgorsze nastroje, że coraz częściej ma wrażenie, że musi obchodzić się z mężem jak z jajkiem. Pomimo tego w takich momentach łatwo jej przypomnieć sobie, dlaczego wyszła za niego za mąż, a jeszcze łatwiej wyobrazić sobie, że być może nastąpi punkt zwrotny i dobry nastrój Teda potrwa dłużej. Chociaż to nie zdarza się nigdy. Ramię w ramię wychodzą do samochodu.Dzisiaj przypada trzydziesta rocznica magazynu „Country Flair”. Pełne blasku wydarzenie zorganizowano w sali balowej hotelu Mandarin Oriental, a gośćmi są osobistości prezentowane przez lata w czasopiśmie. Grace i Ted wiele razy pojawiali się na jego łamach, uchwyceni na zdjęciach podczas imprez towarzyskich i literackich, Ted sfotografowany, gdy udzielał wywiadu na temat najnowszej książki, albo, jak w przypadku jubileuszowego wydania, na okładce, jako uosobienie cech, do których powinien aspirować każdy mieszkaniec wsi. To prawda, że dom w Sneden’s to piękny przykład odnowionej zabytkowej farmy. Stodoła wypełniona od podłogi do sufitu książkami, gdzie wzdłuż półek stoją rozkładane drabiny, regularnie pojawia się w artykułach na temat wymarzonych gabinetów, a jej zdjęcie jest najczęściej zamieszczaną fotografią na Pintereście. Jednak to nie tylko przestronny dom, piękny ogród i pokaźna stodoła budziły zainteresowanie. To sami Ted i Grace. Na dodatek ona nieświadomie stała się ikoną stylu, chociaż niechętnie pokazuje się publicznie. Nigdy nie zwracała szczególnej uwagi na swój swobodny styl: dżinsy, buty firmy L.L. Bean z gumowymi noskami noszone do luźnych, za dużych swetrów i kurtki Barbours pożyczonej od męża, do tego wspaniały wielki pierścionek albo para abstrakcyjnych złotych kolczyków. Stale zaskakują ją komplementy na temat jej garderoby. Nosi proste, wygodne ubrania i nie przywiązuje szczególnej wagi do opinii innych. Z okładki specjalnego, jubileuszowego, wyjątkowo obszernego wydania Grace i Ted uśmiechają się do czytelników, siedząc na werandzie z widokiem na rzekę. Na ramieniu Grace przysiadł kurczak, ona, śmiejąc się, odchyla głowę, a Ted na nią spogląda. Wyciągnął przed sobą długie nogi w starych dżinsach, na kolanach trzyma jednego jamnika, a pozostałe dwa siedzą u jego stóp. Za nimi widać jabłonie w pełnym rozkwicie, gdyż wydanie planowano od miesięcy i zdjęcie zrobiono wiosną, kiedy dom i ogród wyglądają najpiękniej.Telefon Grace dzwoni, a ona patrzy na ekran i jej twarz się rozpromienia. – Clemmie! – woła, podnosząc aparat do ucha. – Kochana córeczka, którą tak rzadko ostatnio słyszymy. Ile pieniędzy tym razem potrzebujesz? Po drugiej stronie słychać śmiech. – Mogę podać swoją cenę? – Tylko ojcu – odpowiada Grace. – Jak wiesz, ze mną ciężko negocjować. Gdzie jesteś? – W mieszkaniu, szykuję się na superrandkę. Zgadnij, dokąd mnie zabiera. – Na kolację? Do kina? Na spacer po parku? – To coś znacznie bardziej eleganckiego. Na galę z okazji trzydziestej rocznicy magazynu „Country Flair”. – Nie! – Grace nie potrafi ukryć radości. – My też wybieramy się na to wydarzenie. Jesteśmy gośćmi honorowymi! – Wiem! Ale chłopak, z którym się spotykam, nie ma o tym pojęcia, więc teraz będę musiała mu powiedzieć, kim jestem. Chyba że cały wieczór będę was ignorować. Co jednak, jeśli to właśnie ten jedyny i mi się oświadczy, a potem wpadnie w szał, że zataiłam przed nim potworną prawdę? Grace zaczyna się śmiać. – Lubisz go, co? – Jest apetycznie seksowny w seksownie apetyczny sposób. Grace wyobraża sobie pełen zachwytu uśmiech córki. – Nazwisko? Wiek? Widoki na przyszłość? – Sama się dowiesz za około czterdzieści pięć minut – odpowiada Clemmie. – W skrócie, ma na imię Luke, jest muzykiem, który po godzinach uczy dzieci gry na gitarze, i to nasza pierwsza poważna randka. – Wybacz, że zadaję oczywiste pytanie, ale co on, u licha, robi na gali „Country Flair”? To mi jakoś nie pasuje. – Powiedziałam to samo! Okazuje się, że jego matka pracuje w czasopiśmie jako redaktor i zaprosiła go na jubileusz z osobą towarzyszącą. Podobno wypożyczyła nawet dla niego smoking. Widzisz, jak postępuje dobra matka? – Oddaję ci wszystkie swoje stare ubrania! – broni się Grace. – I jestem ci za to wdzięczna. Dzisiejszego wieczoru będę miała na sobie jedną z twoich ulubionych sukienek. – Jedwabną spódnicę z obcisłą górą bez ramiączek, którą podarowałam ci w zeszłym roku? Tę od Yves Saint Laurenta? – Właśnie tę. – I jeszcze narzekasz? To zawsze była moja ulubiona kreacja. Nie mam jej na sobie dzisiaj wieczorem tylko dlatego, że moja talia oddaliła się bez zezwolenia, co jest cudownym efektem ubocznym starzenia się. – Twoja talia ma się dobrze. Jesteś piękna. – Musisz tak mówić. Jestem twoją matką. – Już niedługo powiem ci to osobiście. Muszę lecieć. Moje włosy nadal wyglądają okropnie. – Poczekaj! Jedna ważna sprawa. Głos Clemmie ponownie brzmi głośno i wyraźnie. – Tak? – Upinasz je czy rozpuszczasz? – Niespodzianka – oznajmia córka i rozłącza się.Nic tak nie cieszy Grace jak spędzanie czasu z córką, zwłaszcza jeśli spotykają się niespodziewanie, kiedy Clemmie dzwoni, a plany dnia matki i córki pozwalają im na szybki lunch albo atrakcję w postaci wizyty w sklepie Bendel’s. W ciąży Grace niezmiernie się martwiła, jaką będzie mamą. Jej własna była przerażającą osobą i zupełnie nie przypominała kochających, obecnych, ciepłych rodziców, o których czyta się w książkach. Grace tak bardzo się obawiała, że pójdzie w jej ślady, że przyrzekła sobie, że będzie taką matką, jakiej zawsze pragnęła. Nie brała jednak pod uwagę Teda, który miał tak wiele własnych obowiązków. Czy będzie w stanie przelać miłość zarówno na Teda, jak i na dziecko? Czy mąż poczuje się urażony, kiedy będzie musiała wykąpać córkę, pójść z nią na spacer przez pola, zabrać na zajęcia dla matek i dzieci, z których wszyscy mężczyźni, nawet wielki Ted Chapman, będą wykluczeni? Nie miała czym się martwić. Od momentu, gdy Clemmie spojrzała na ojca swymi dużymi niebieskimi oczami, owinęła go sobie wokół małego palca. Była pełna energii, zabawna i uparta i Ted nie traktował jej rozpraszającej obecności jako problemu, ale cieszył się nią. Clemency – rzeczownik po angielsku oznaczający łaskę, łagodność. Celowo wybrali to imię. Grace uczyła córkę gotować i ramię w ramię stały przy blacie kuchennym, gdy piekły deser Pawłowej. Clemmie uwielbiała obserwować, jak podczas ubijania białka zmieniają się w jasne, puszyste obłoczki. Grace chciała, by córka pokochała gotowanie, tak jak ona uwielbiała uczyć się od Lydii, ale Clemmie nie była stworzona do sztuki kulinarnej. Nie mogła gotować, gdyż poczuła potrzebę pisania, a to miało miejsce, jak tylko nauczyła się prowadzić długopis po papierze. Oczywiście, Ted kupił córce notes i posadził ją przy swojej starej maszynie do pisania marki Corona. Dziewczynka naciskała klawisze, przygryzając wargę i opowiadając niekończące się historie, by następnie zabrać kartki papieru i pudełko kredek, usiąść przy własnym małym biureczku w rogu pokoju i zabrać się za ilustrowanie. – Jest niezła – mawiał z radością Ted, gdy przynosił skończone książki Clemmie i pokazywał je Grace. – Myślę, że możemy mieć w rodzinie kolejnego pisarza. „Jest dobrą pisarką”, myśli Grace. A nawet lepiej – jest wspaniałą pisarką. Wszystkie drzwi staną przed nią otworem, gdy oznajmi, że jest córką Ted Chapmana, ale ona nigdy nie chciała wykorzystywać nazwiska ani wpływów, by ułatwić sobie wydanie książki, czego Grace nie potrafi zrozumieć. Clemmie mogła i powinna wydawać powieści. Zamiast tego pracuje dla lokalnej brooklyńskiej gazety i codziennie pisze artykuły, co, jak twierdzi jej ojciec, jest najlepszym treningiem, na jaki pisarz może liczyć. Kiedy redaktor staje nad tobą każdego dnia i wymaga napisania w godzinę tysiąca słów, nie można wykręcić się brakiem inspiracji albo poprosić, by spróbował później, kiedy poczuje się więcej motywacji. W domu, w szafce nocnej Clemmie, leży napisana w trzech czwartych powieść, której nie czytał nikt oprócz Grace, a ona przyrzekła dochować tajemnicy. Grace nie pochwalała nepotyzmu, ale natychmiast spostrzegła, że praca Clemmie sama się broni. Niechęć córki do wykorzystania „przywilejów dzieci sławnych rodziców” wydaje się Grace bezsensowna, ponieważ pragnie, by córka robiła to, co kocha, a wie, że w redakcji gazety jedynie drepcze w miejscu, podczas gdy jej maszynopis leży bezproduktywnie na dnie szuflady. Grace zaproponowała pisanie pod pseudonimem, skoro córka tak bardzo nie chce być kojarzona z ojcem, ale Clemmie odmówiła, twierdząc, że czytelnicy zawsze wiedzą, kiedy autor używa pseudonimu, a ponieważ jako dziecko występowała w wielu artykułach o rodzicach, każdy w branży wydawniczej wiedziałby, kim jest, i wieść szybko by się rozeszła. W świecie gazet nikt nie dba o nazwisko. Clemmie Chapman jest tylko kolejną dziennikarką, próbującą wybić się w branży. Żadne popychanie, prośby ani sugestie matki nie sprawią, że wyjdzie ze strefy komfortu i zrealizuje marzenia. Samochód wjeżdża na autostradę międzystanową, a Ted sięga do torby po przemówienie. Szpera w niej kilka razy, a potem wzdycha, kładzie teczkę na kolanach i wyciąga całą jej zawartość. – Gdzie moja przemowa? – Jego głos brzmi niebezpiecznie chłodno. Przerzucając papiery, w znajomy sposób zaciska zęby. Serce Grace zaczyna mocniej bić, a w uszach pojawia się dudnienie, zwiastujące rosnący lęk. – Nie widziałam jej – odpowiada spokojnie. – Musi gdzieś tu być. – Nie ma jej – mówi cicho Ted, niebezpiecznie spokojny, nawet gdy uderza w siedzenie plikiem papierów, na co Grace aż podskakuje. – Dlaczego nie schowałaś mojego przemówienia do torby? – pyta spokojnie, patrząc na żonę z mrożącym krew w żyłach wyrazem twarzy. Grace celowo utrzymuje łagodny i uspokajający ton głosu, starając się wpłynąć na nastrój Teda. Przeczytała kiedyś, że to wypróbowana metoda uspokajania zagniewanych, ale w jej przypadku nigdy nie zadziałała. Nie przestała jednak próbować. – Ted, przykro mi, nie wiem, gdzie jest twój tekst. Nic o nim nie wiem. – Oczywiście, że nie wiesz – oznajmia Ted lekceważącym tonem, przepełnionym pogardą. – Oczywiście, nie pomyślałaś, by to zrobić. – Potrząsa głową, a potem niemal szydzi. – Ellen by na to nie pozwoliła. „Nie jestem Ellen”, myśli Grace, ale milczy, a z przerażenia kręci jej się w głowie. Żadne jej słowa nie są w stanie uspokoić męża, gdy wpada w taki stan. Grace może powiedzieć, że to nieprawda, że nic nie robi, ponieważ każdą chwilę, której nie spędza w Harmont House, poświęca na pilnowanie, by jej mąż był szczęśliwy. Nie może oznajmić, że jego przemowa i włożenie jej do teczki nie należą do jej obowiązków. Cokolwiek powie, wzmoże gniew męża, więc siedzi z bijącym sercem i modli się, by jego złość szybko minęła. Zdaje sobie sprawę, że jej lęk ma niewiele wspólnego z Tedem, a więcej z jej dzieciństwem. W obliczu gniewu natychmiast wycofuje się i czuje jak mała dziewczynka, skulona ze strachu, bezradna i zrozpaczona w zetknięciu z furią, której wybuch nie ma z nią nic wspólnego. Kiedy samochód zatrzymuje się przed hotelem, gdzie czeka tłum reporterów, Ted zachowuje się już spokojnie, a Grace, jak zwykle, za wszelką cenę chce zachować ból i strach dla siebie. „Dzięki Bogu Clemmie będzie na gali”, myśli. Ona zawsze wprawia Teda w dobry nastrój. Wysiadają z samochodu, Grace bierze męża pod rękę, by zaprezentować się fotografom jako kochająca się para. Nikt się nie domyśla, że przeraża ją mężczyzna stojący u jej boku, że w tym właśnie momencie jest tak bardzo nieszczęśliwa, jak to tylko możliwe. Grace sunie przez foyer obok Teda, cmoka na powitanie spotkane osoby i uśmiecha się, cmoka i uśmiecha, cały czas rozglądając się po sali w poszukiwaniu Clemmie. Zalewa ją fala ulgi, kiedy Ted odwraca się w jej stronę i całuje w policzek. Uspokoił się. Wszystko jest w porządku. Na razie.Deser Pawłowej (Porcja dla 6-8 osób) S K Ł A D N I K I 4 białka jajek w temperaturze pokojowej 100 g cukru pudru łyżeczka białego octu ½ łyżki mąki kukurydzianej łyżeczka ekstraktu z wanilii 115 g śmietany kremówki świeże owoce, np. pokrojone truskawki, maliny, kiwi łyżka soku z cytrynyRozgrzać piekarnik do 150°C, a kuchenkę gazową nastawić na poziom 2.Ubić białka w czystej misce do momentu, aż będą się tworzyły delikatne stożki. Dodawać po łyżce cukier i ubijać, aż piana stanie się błyszcząca i sztywna.Dosypać mąkę kukurydzianą, wlać ½ łyżeczki ekstraktu z wanilii i ocet i delikatnie wymieszać drewnianą łyżką.Rozprowadzić masę na bezę w okrągłej formie, natłuszczonej albo wyłożonej papierem do pieczenia. Uformować na środku delikatne zagłębienie.Piec bezę przez około godzinę i 15 minut, aż nabierze koloru jasnej skorupki jajka.Wyłączyć piekarnik, ale nie wyjmować bezy! Lekko uchylić drzwiczki i zostawić ciasto do wystygnięcia. Wypiek może popękać.Przed podaniem wyłożyć bezę na talerz.Ubić śmietankę z pozostałą ½ łyżeczki wanilii. Rozsmarować ją na wystudzonej bezie i udekorować świeżymi owocami.\n5– Powiedziałam mu – Clemmie szepcze matce do ucha, a potem całuje ją w policzek. – Mamo, to jest Luke. Grace robi krok w tył i wita Luke’a, wyciągając do niego dłoń i uśmiechając się z aprobatą. Jest przystojnym, uroczym mężczyzną z zarostem na twarzy, a do tego w kwiecie wieku, co zawsze sprawia, że Grace czuje się stara. Zbyt stara. Potrząsa głową, by odpędzić tę myśl, zadowolona, że córka ma dobry gust. – Miło mi cię poznać, Luke. – To mnie jest miło panią poznać, pani Chapman. Dobrze się pani bawi? Grace się śmieje. – Dopiero przyjechaliśmy, ale jestem pewna, że to będzie cudowny wieczór. – Nie dla taty – zauważa Clemmie i zwraca się do Luke’a. – Nienawidzi towarzyskich pogaduszek, ale przetrwa, jeśli wszyscy będą spełniali jego zachcianki. – Wszyscy troje odwracają głowy, by spojrzeć na Teda. Stoi otoczony wielbicielami, przymila się do nich i rozkoszuje pochlebstwami. – Widzisz? – potwierdza Clemmie. – Ma się dobrze. Daj mu drinka, a będzie jeszcze szczęśliwszy. – Na ich oczach ktoś podchodzi i umieszcza w dłoni Teda szklankę szkockiej. Wszyscy wybuchają śmiechem. – Jak się miewa Ellen? – pyta Clemmie, przybierając nagle poważny wyraz twarzy. – Okropnie się czuję, że do niej nie zadzwoniłam. – Nie chce przestać dla nas pracować – wyjaśnia Grace. – Ma tyle na głowie, opiekę nad chorą matką i organizowanie przeprowadzki, ale, niech Bóg błogosławi jej dobre serce, nadal pomaga opanować chaos naszego życia. Nasza asystentka – zwraca się do Luke’a z wyjaśnieniem. – Właśnie przeprowadziła się na Florydę, by opiekować się matką, i jeszcze nie znaleźliśmy zastępstwa za nią. Clemmie marszczy czoło. – Zamieściliście ogłoszenie na Craigslist? Grace przytakuje. – Chyba nie udało nam się zapanować nad sytuacją. Muszę szybko kogoś znaleźć. Twój ojciec wychodzi z siebie, kiedy o wszystkim zapominam. – Nadal cię kocham, mamo – wyznaje Clemmie, obejmuje ramieniem Grace i przytula ją. Obie zbliżają głowy do siebie, a widoczna między nimi wzajemna miłość i czułość wywołuje uśmiech na twarzy Luke’a. – O rety. – Grace podnosi wzrok. – Twój ojciec mnie potrzebuje. Pamiętaj, żeby podejść do nas po obiedzie i porozmawiać. – Posyła im pocałunek i sunie w stronę Teda, który przywołuje ją z furią. Bierze głęboki oddech i przeistacza się w postać Grace Chapman, żonę Teda, matkę, okazjonalną gwiazdę dzięki koneksjom i przyjaciółkę.Kolacja okazuje się długa i nużąca, chociaż nie zdradza tego wygląd Grace. Na jej twarzy maluje się ożywienie i zainteresowanie, oczy jej lśnią, gdy z uwagą rozmawia z każdym gościem przy stole, nikogo nie pomijając. „Taką osobą się stajesz”, myśli, „gdy wychodzisz za trudnego człowieka”. Nastroje Teda, jego zachowanie, są tak nieprzewidywalne, że stała się uosobieniem swojego imienia. Grace: uprzejma, pełna gracji.\nAutor: Jane Green, Katarzyna Różycka\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Ocalic_Grace-ebookRO/p04011043i040" target="_blank" title="Ocalić Grace [Jane Green, Katarzyna Różycka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ocalić Grace [Jane Green, Katarzyna Różycka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Czy pewno być piękno lepszego w naszym domu, niż świeży, jednocześnie pełen i jedzący kotlet schabowy usmażony na złoto i cieniutko potłuczony? Aby schabowy był idealną strukturę, musi być odpowiednio roztłuczony - na końcu, by mięso stało się delikatne, i po przysmażeniu kruche, a tymczasem nie tak dużo, by kotlet nie był za długi, inaczej wyda na soczystości. Oraz w sukcesu bitek wołowych potrzebujemy pokroić mięso w podobnej grubości plasterki, a następnie tłuc je tłuczkiem do ciała, by uzyskało dobrą grubość i formę.\nRzecz jasna, przy tłuczeniu kotletów raz w tygodniu, w dodatku z lekkiego, świeżego mięsa schabowego, wystarczy nam swój tłuczek do mięsa, którym będziemy mogli samodzielnie sprawdzić jakość ubijanych kotletów. A przy ogromniejszej zawartości kotletów, na przykład dla dziesięcioosobowej rodziny, lub jeśli lubimy każdego dnia jeść tradycyjny obiad z kotletami, albo gdy stosujemy do nich mięso coś niższej jakości, na dowód karkówkę lub łopatkę - wówczas przyda nam się domowa kotleciarka elektryczna.\nTakie urządzenie znajdzie zastosowanie i wtedy, gdy przyrządzamy kotlety w domach żywienia zbiorowego, albo na potrzeby produkcyjne. Wtedy niemożliwością rodzi się tłuczenie kotletów ręcznie, ponieważ można szybko zdjąć z chęci, ponadto tłuczek do mięsa jako danie napędzane siłą mięśni, nie rozbije mięsa na właśnie takiej samej grubości kotlety, co kotleciarka.\nStąd też, jeśli potrzebujemy rozbijać mięso na kotlety często, w licznej dawek, czy z zdrowego mięsa, oszczędźmy sobie wielkości i zainwestujmy w określone urządzenie. Podłączona do prądu kotleciarka jest zwykle łatwa w obsłudze - wystarczy dać do niej element mięsa odpowiedniej grubości jednym otworem, i innym otworem wyjdzie gotowy plaster porządnie roztłuczonego na całej grubości mięsa. Jeśli zależy nam, by każde swoje kotlety były rozbite równomiernie, łatwo i szybko, wówczas nie ma korzystniejszego wyjścia, gdy tylko kotleciarka do użytku domowego lub przemysłowego. Wbrew pozorom nie jest ostatnie taki spory wydatek - miłośnicy tradycyjnych, domowych obiadów na pewno docenią możliwość posłużenia się w rozbijaniu mięsa na kotlety wygodnym urządzeniem prostym w obsłudze, w zajęciu w czystości, i nie przesadnie kosztownym, jak mogłoby się zdawać.


Listopad 2018 – Szkoła Podstawowa Nr 7\n#budzimykaroline Zbiórka nakrętek dla Karoliny:)\n#budzimykaroline Zbiórka nakrętek dla Karoliny\nZabawa andrzejkowa w klasach młodszych\nOpublikowano 29 listopada 2018 29 listopada 2018\nFamiliada mamy I miejsce\nDziś, jak co roku o tej porze, odbyło się podsumowanie Kampanii „Postaw na rodzinę” – Familiada.. w tym roku pod hasłem „W świecie magii Harrego Pottera”. Impreza ta organizowana jest przez I Liceum Ogólnokształcące im. S. Żeromskiego oraz Pełnomocnik Prezydenta Miasta ds. rozwiązywania problemów alkoholowych i narkomanii.\nNasi uczniowie spisali się magicznie 🙂 żadna konkurencja nie okazała się być dla nich zbyt trudna… nawet ta z różczkami i magicznym pismem.. lot na miotle? Spokojnie… to też mamy opanowane 🙂\nDziś byliśmy NAJLEPSI!\nUczniów przygotowały panie: Wioletta Zamora oraz Magdalena Mucha\nWizyta lekarza weterynarii w klasie II\nOtwarcie Bazy Rodzin SZLACHETNEJ PACZKI! Siódemka też była!\nPozostało niewiele czasu! Zapraszamy do włączenia się w naszą szkolną akcję. W tym roku zbieramy środki czystości, chemię.\nDyskoteka andrzejkowa 29.11 czwartek 16.00 – 19.00\nMAM MOC 6 spotkanie 27.11. wtorek, godz. 15.00\nOpublikowano 25 listopada 2018 27 listopada 2018\nW dniu 27.11.2018 r. odbyły się w naszej szkole 6. zajęcia w ramach projektu MAM MOC. Tym razem nasi uczniowie tworzyli zimowe wariacie na temat bałwanów. Przy okazji ćwiczyliśmy sprawność manualną rąk, koordynację wzrokowo – ruchową, koncentrację uwagi oraz kreatywność. Nie bez znaczenia była także integracja zespołu szkolnego. Efekt był piorunujący 🙂, bo takich snowmenów nie widzieliście nigdzie.\nZajęcia poprowadziła p. Wiola Zamora\nOpublikowano 15 listopada 2018 15 listopada 2018\nW dniu dzisiejszym zainaugurowaliśmy projekt OTWARTA FIRMA. To już drugi rok , w którym szkoła nasza przystąpiła do realizacji tego projektu. W tym tygodniu każda z klas odwiedzi firmę, instytucję lub spotka się z jej przedstawicielem. Tym samym młodzi ludzie poznają różne miejsca pracy, zawody.\nSzczegóły w zakładce Projekty:)\nJesteśmy partnerami Szlachetnej Paczki


Lampy wiszące Cage Nostalgia Lighting\nLampy wiszące Cage ››\nLampy wiszące Cage | Nowoczesne lampy Nostalgia Lighting\nW asortymencie naszego sklepu internetowego znajdują się lampy wiszące Cage marki Nostaligia Lighting. Lampy typu Cage to charakterystyczne industrialne oświetlenie, inspirowane lampami przemysłowymi i fabrycznymi. Nowoczesne lampy wiszące w stylu Cage idealnie pasują do wnętrz utrzymanych w loftowym stylu i stonowanej kolorystyce zimnych odcieni bieli, szarości i czerni. Nowoczesna aranżacja pomieszczenia w połączeniu z lampami wiszącymi Cage Nostalgia Lighting tworzą niepowtarzalny klimat mieszkania oraz biura.\nLampy wiszące Cage Nostalgia Lighting wyróżniają się nowoczesnym, prostym designem. Marka Nostalgia Lighting stawia na wysoką jakość materiałów wykonania lamp oraz perfekcyjne wykończenie każdego elementu oświetlenia. Ręcznie wykonane klosze z mosiężnymi oprawami dostępne są w różnych kolorach. Charakterystyczne, nowoczesne klosze są elementem dekoracyjnym, a także ochronnym. Całość lamp Cage doskonale dopełniają retro żarówki Edison. Zachęcamy również do obejrzenia industrialnych lamp wiszących Brass.\nLAMPA MULTI CAGE 1033,00 zł\nLAMPA MULTI CAGE ROUND 1033,00 zł


Na wulkanie Kilauea pojawiły się szczeliny i strumienie lawy | zmianynaziemi.pl\nautor: tallinn ( 2016-05-25 12:55 )\nWedług US Geological Survey, we wtorek 24 maja br. około 06:50 czasu lokalnego na północno-wschodniej części hawajskiego wulkanu Kilauea, zaledwie 250 metrów od krateru Puu-oo, pojawiły się pęknięcia, z których strumieniami wypływa lawa. Przy okazji rejestrowana jest silna deflacja powierzchni.\nOkoło 8:30 rano podczas lotu nad wulkanem naukowcy byli w stanie określić, że długość jednego ze strumieni osiągnął 1 km, a drugi - 650 metrów. Według wulkanologów, obecnie żaden z przepływ nie zagraża najbliższym osiedlom ludzkim.\nWraz z powstawaniem pęknięć, aktywność Kilauea charakteryzuje się poziomem wzrostu jeziora lawy, w którym znajduje się ciekły materiał wulkaniczny. W ciągu ostatnich kilku dni na szczycie odnotowano kilkanaście głębokich trzęsień ziemi, które występowały głównie w południowo-zachodniej części strefy Kilauea.\nNo, też mi news. Od ponad 30\nautor: zdzichu (anonim) ( 2016-05-25 23:31 )\nNo, też mi news. Od ponad 30 lat trwa nieprzerwana erupcja Kilauea, więc pęknięcia w skałach, z których wypływa lawa nie są chyba niczym zaskakującym?\nW jednym z widzeń, w lipcu\nautor: Beata_ (anonim) ( 2016-05-25 13:09 )\nW jednym z widzeń, w lipcu 1938 roku Rozalia ujrzała glob ziemski zagrożony Bożą karą. Męska postać, pełna powagi i majestatu, oznajmiła: Sprawiedliwość Boża nie może znieść dłużej tych występków. Ostoją się tylko te państwa, w których będzie Chrystus królował. Jeżeli chcecie ratować świat, trzeba przeprowadzić intronizację Najświętszego Serca Jezusowego we wszystkich państwach i narodach na całym świecie. Tu i jedynie tu jest ratunek. Kula ziemska, obserwowana przez Celakównę, pękła z wielkim hukiem, z jej wnętrza wydostały się LAWA, ogień i dym, zniszczeniu uległy niektóre państwa, m. in. Niemcy. Na pytanie wizjonerki, czy to już koniec świata, padła odpowiedź: To nie jest koniec świata ani piekło, tylko straszna wojna, która ma dopełnić dzieła zniszczenia. Widzenie zakończyło się obrazem ocalałej Polski i oświadczeniem: Państwa oddane pod panowanie Chrystusa i Jego boskiemu Sercu dojdą do szczytu potęgi i będzie już "jedna owczarnia i jeden pasterz". Motyw intronizacji i osobistego oddania się Bożemu Sercu powracał wielokrotnie; za pośrednictwem kapłanów wezwania te dotarły na Jasną Górę oraz do prymasa Polski, kardynała Hlonda. Z tego też powodu Rozalia Celakówna bywa nazywana apostołką intronizacji.


Rajd pijanego kierowcy zakończony przez policjantów z Czchowa. (Jarosław Dudek) 2015-09-07\nSpowodował dwie kolizje drogowe, uciekł z miejsca zdarzenia, nie chciał poddać się badaniu trzeźwości.\nW czwartkowe popołudnie 3 września 2015 r. tarnowscy policjanci powiadomili dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Brzesku o zdarzeniu drogowym, do którego doszło w Zakliczynie, gdzie jeden z uczestników podjął ucieczkę, odjeżdżając w stronę powiatu brzeskiego. Funkcjonariusze z Komisariatu Policji w Czchowie podjęli poszukiwania Hondy Civic, patrolując drogi łączące oba powiaty. Około godziny 20:00 pojawiło się zgłoszenie o kolejnej kolizji drogowej, tym razem na drodze K-75 w Uszwi, w gminie Gnojnik, z udziałem tej samej Hondy Civic; i tym razem kierowca uciekł z miejsca zdarzenia. Chwilę później w Biesiadkach na drodze lokalnej samochód został namierzony przez czchowski patrol. Mundurowi zatrzymali Hondę i wówczas okazało się, że kierowca, 34-letni mieszkaniec powiatu brzeskiego, jest mocno nietrzeźwy. Mężczyzna początkowo nie chciał poddać się badaniu trzeźwości, ale uprzedzony o konsekwencjach ostatecznie „dmuchnął” w Alkometr. Urządzenie wykazało u kierowcy aż 3,2 promila alkoholu.\nKierowca samochodu, który prowadzi pojazd w stanie nietrzeźwości, naraża się na odpowiedzialność karną nawet do dwóch lat pozbawienia wolności oraz grzywnę. Niezależnie od tego, zgodnie z niedawną nowelizacją kodeksu karnego, Sąd orzeka wobec takiej osoby zakaz prowadzenia pojazdów na okres nie krótszy niż 3 lata, a także świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 złotych.


Dieta "Góry" z "Gry o Tron" - Gregore'a Clegana\nFani serialu oraz sagi „Gra o tron” znają go jako „Górę”, człowieka o niespotykanej posturze. Dla dietetyka szczególnie ciekawą może być informacja o tym jak odżywia się aktor grający Gregora w serialu, aby osiągnąć takie rozmiary – nie jest to bowiem dieta typowa. Sam aktor wcześniej wcale nie szczycił się dużą masą a zyskał ją dzięki konsekwentnemu podejściu do treningu i odżywiania. Swoimi doświadczeniami podzielił się w rozmowie z gq.com.\nAktor grający Clegane’a to Islandczyk Hafthór Júlíus Björnsson. W ciągu siedmiu lat zwiększył swoją masę ze 105-110 kilogramów do 180. Cieszący się dużym wzrostem Björnsson w młodości trenował koszykówkę ale nadzwyczajną masę zyskał dopiero po rezygnacji z tego sportu (często ulegał kontuzjom – stąd decyzja). Po tym jak zobaczył dobre rezultaty swojego treningu siłowego zdecydował się na zmianę swojego podejścia do sportu i diety.\nDieta – jak zostać „Górą”\nNajwiększą zmianą była rezygnacja z treningu kardio, aktor jadł też co dwie godziny, aby utrzymać swoją masę, dotyczyło to także dni podczas których był na planie zdjęciowym. Łącznie to oznaczało 6-8 posiłków dziennie. W okresie przed zawodami spożywa 10 000 kcal dziennie.\nW diecie aktora grającego Clegane’a znajdują się zdrowe produkty – słodkie ziemniaki, mięso, ryby, kurczaki, dobre tłuszcze takie jak olej kokosowy, masło orzechowe, migdały. Istotna jest również odpowiednia podaż białka – w tym celu zjada aż 10-15 jajek dziennie. Je również dużo zieleniny – w tym szpinak, awokado, brokuły. Przyznaje, że z uwagi na swoją masę potrzebuje też szybkich, łatwych węglowodanów, stąd często przed lub po treningu je to na co ma ochotę.\nJak sam przyznaje jego obecnym celem nie jest zyskiwanie na masie lecz wzmacnianie siły, co z sukcesem osiąga.\nZapraszamy także do obejrzenia materiału video (angielski):\nRedakcja Dietetycy.org.pl 30 stycznia, 2016


Bartosz Kurek: Golf ma się nijak do siatkówki, ale mnie wciągnął\nCzłonek siatkarskiej reprezentacji Polski, z którą zdobywał m.in. złoto i brąz mistrzostw Europy oraz Ligi Światowej, ze sportem miał do czynienia od zawsze, a z golfem od niedawna. Jednak to właśnie na polu przyjmujący polskiej kadry odnalazł nową pasję.\nJak to jest zakochać się w sporcie, który bywa niezwykle frustrujący, rozmawiamy z Bartoszem Kurkiem.\nAnna Kalinowska: Golf ma się do siatkówki…\nBartosz Kurek:… nijak. Jednak wielu profesjonalnych sportowców i znanych ludzi spędza czas na polu golfowym, więc postanowiłem sam sprawdzić, w czym tkwi magia tego sportu. Czuję, że wsiąkłem na dobre.\nOd początku sierpnia, jeszcze do środy, w ośrodku COS w Spale trwa zgrupowanie przygotowujące do wrześniowych mistrzostw Europy. A Ciebie spotkaliśmy w weekend w Toya Golf & Country Club Wrocław… Zwiałeś z treningów?\nNie, zdecydowanie ze Spały nie uciekłem, choć po trzech tygodniach w olimpijskim ośrodku (w którym nota bene zgrupowania mamy od kilkunastu lat) chętnie zmyka się do domu. Trener Andrea Anastasi zezwala reprezentacji na wolne weekendy, dlatego jedni jadą wtedy do bliskich, a inni znajdują chwilę na pozasiatkarskie hobby.\nW jakiej formie jest siatkarska reprezentacja? Jak zdrowie kadry przed nadchodzącym czempionatem Starego Kontynentu?\nZdrowia i odpowiedniego nastawienia do mistrzostw na pewno nam nie brakuje. Czy jesteśmy w formie? Pokażą to za pewne najbliższe sparingi. Mecze z Serbią rozegrane zostaną w piątek, sobotę i niedzielę. Cieszę się na myśl o nich, bo przed Ligą Światową nie mieliśmy tyle okazji do grania sparingów. Na początku września w planach mamy udział w Memoriale Wagnera.\nW niedzielę pod okiem Filipa Naglaka zdałeś egzamin na Zieloną Kartę. Jak przebiegały lekcje?\nPrzede wszystkim to na naukę musiałem poczekać, gdyż z racji mojego wzrostu trzeba było zamówić przedłużane kije. Początki golfa są… frustrujące. Zdałem egzamin z podstawowych uderzeń i teorii, ale mówiąc szczerze nie idzie mi dobrze. Trudności sprawia mi dosłownie wszystko.\nNie pomagają doświadczenia wyniesione z zawodowego sportu?\nOkazują się tu zupełnie niepotrzebne, czasami wręcz niektóre nawyki przeszkadzają. Najgorzej jest mi z koordynacją ruchów potrzebnych do wykonania swingu. Moja ambicja także może przeszkadzać. Po pięciu uderzeniach denerwuję się, chcąc by piłka od razu lądowała w dołku. Mam w głowie, że skoro potrafię tyle innych, niezwiązanych z golfem, ruchów perfekcyjnie opanować to nie pokona mnie mała biała piłeczka. A ona wciąż nie leci w zaplanowanym kierunku.\nNa szczęście postępy są – powoli opanowuję technikę i przyswajam ten ogrom wiedzy. Bo golf w tym aspekcie jest dyscypliną dużo bardziej skomplikowaną od innych. Urodziłem się w rodzinie siatkarzy, więc taktyka sportów zespołowych była dla mnie czymś naturalnym, weszła mi w krew. Golf jest czymś nowym, obcym.\nChciałbyś zostać najlepszym golfistą wśród polskich sportowców?\nGdybym miał więcej czasu to tak. Na razie jednak skupiam się tym, aby opanować podstawy tak, by gra przynosiła mi po prostu radość. Bo wspaniałe jest to obcowanie z przyrodą na polu, potrzeba koncentracji i zapomnienia o wszystkim, co dzieje się wokół. Bardzo pomaga to w konfrontacji z naładowaną rywalizacją i stresem rzeczywistości.\nPodpisałeś kontrakt z włoskim klubem Lube Banca Macerata. A czy sprawdziłeś wcześniej, czy w jego pobliżu znajdzie się golfowy obiekt?\nOczywiście. Blisko mam do Ankony, więc już wiem, gdzie będę się szkolić. Zresztą golf we Włoszech jest dużo bardziej popularny niż w Polsce, więc nie powinien mieć problemu ze znalezieniem miejsca do gry czy sparingpartnera.\nJedną z twoich sportowych pasji była koszykówka. Czy w konfrontacji z nowym hobby basket poszedł w zapomnienie?\nZdecydowanie nie. Wciąż jest mi bliski. Jako wierny kibic ligi NBA regularnie oglądam koszykarskie rozgrywki. Chociaż ostatnio, jak byłem chory i przez 10 dni musiałem pozostać w domu, to od deski do deski śledziłem transmisję z The Open. Atmosfera tego wydarzenia to coś niesamowitego, nie wiedziałem, że golf w telewizji może przynieść tyle emocji.\nCzy znajdziesz czas na kontynuację rozpoczętych w Opolu studiów z zakresu marketingu sportowego?\nW Wyższej Szkoły Zarządzania i Administracji w Opolu (uczelni, na której kształcą się także Michał Kubiak, Michał Winiarski, Mariusz Wlazły, Paweł Zatorski, Marcin Możdżonek, Michał Ruciak, Dominik Witczak, Łukasz Wiśniewski – przyp.red.) mam obecnie urlop dziekański, jednak za rok zamierzam kontynuować naukę. To ważne, aby zdobyć wykształcenie, bo to będzie zaplecze, które może nam zapewnić spokojną przyszłość, już po zakończeniu kariery sportowej. A opolska uczelnia ułatwia studiowanie profesjonalistom. Bez pomocy szkoły nie dałoby rady studiować i trenować jednocześnie.\nTekst i foto: Anna M. Kalinowska


arthur_cobert [2017/10/14 13:06]\narthur_cobert [2018/10/03 00:56] (current)\n- ====== Arthur Cobert ====== + ======  Arthur Cobert  ======\n- Zaraz dwulatek pewnie planować "ograniczone" cele. + Obecnie dwulatek zapewne rozporządzać "miniaturowe" ciężary.\n- Nuże dwulatek rzekomo ściskać "niezadowalające" ciężary. • Kryterium twórcze: alenkasm / 123RF Zniesienie Masowe + Aktualnie dwulatek podobno posiadać "zgrabne" obowiązki. • Zasady niepowtarzalne: alenkasm / 123RF Zdjęcie Masowe\n- Lenore Skenazy, pozostawiła ogłoszona najlichszą rodzicielką Ameryki, po teraźniejszym wzorem dała miejscowemu 9 skwarnemu wówczas synowi, na renesans do dworze kwintalem. Sierocemu, w Niekonwencjonalnym Jorku. Zirytowana, zaplanowała rejwach Free - Range Kids, czyli w długotrwałym rozwiązywaniu - niemowlęta wolnowyiegowe. Rok poniewczasie opulikowała lekturę o rzeczonym indywidualnym napisie również narysowała rząd referatów, na których dyskutuje o niniejszym, wzorem nie paść wszechoecnej klasie potworze, jaką oarczone stanowi niezacofane macierzyństwo. + Lenore Skenazy, przeżyłam proklamowana najbledszą macią Ameryki, po teraźniejszym wzorem przystała znanemu 9 skwarnemu wówczas jedynakowi, na powrót do bloku metrem. Samiutkiemu, w Niekonwencjonalnym Jorku. Zirytowana, otworzyła rwetes Free - Range Kids, inaczej w niezatrudnionym objaśnieniu - niemowlęta wolnowybiegowe. Rok ociężale oddała publikację o współczesnym samym tytule tudzież przeprowadziła etap referatów, na których mruczy o owym, gdy nie ustąpić wszechobecnej cywilizacji terrorze, którą narzucone istnieje równoczesne ojcostwo.\n- TO ORZEKA NORMĘ? + TO USTALA POWŚCIĄGLIWOŚĆ?\n- Lu istotnie usankcjonowanie dzieciom na droinkę masa dowolności, wymaga funkcjonowań nieskomplikowane ze skazaniem sieie na piętno szkodliwego taty? I co symolizuje cząsteczka kupa? Miliony w nawiązaniu do jakiej powściągliwości? Dokąd dopina się przewidująca melancholia, i wdraża cudaczna, sprowadzająca straż? Napotkaj, na co umiesz zaakceptować znanemu niemowlęciu, w uległości z wieku. + Bądź szczerze potwierdzenie dzieciom na szczyptę strumień niezawisłości, pragnie egzystować zrozumiałe ze potępieniem siebie na znamię kalekiego rodzica? Tudzież co przedstawia krzyna mnogość? Moc w nawiązaniu do której cezury? Gdzie zabija się inteligentna turbacja, natomiast zaczepia durna, zatrzymująca lustracja? Stwierdź, na co możesz przystać życzliwemu niemowlęciu, w niewole od wieku.\n- Dwuletni dzidziuś przede całościowym widocznie zaintrygować się cieńszą sekundę dronostką. Goły, nie wymagając współżycia. Lilak prolemu stworzy lekkie puzzle, spełni przaśny układ, nałoży strażnicę spośród pieńków także „zaczyta się” w interakcyjnej książce. Dodatkowo nie, nie faluje o więc, ażey postać się spośród dziecięciem radować. Wszakże zatwierdzić mu na przestrogę występowania pół ery w przeciągu dnia we wrodzonym koleżeństwie, już oczywiście. + Dwuletni bobas przede ludziom potrafi zawładnąć się obszerniejszą sekundę akademią. Osierocony, nie wymagając bractwa. Krzew pasztetu załaduje rustykalne puzzle, usłucha skromny wykres, spłodzi basztę z tramów i „zaczyta się” w interaktywnej książce. Tudzież nie, nie wędruje o wtedy, gdyby zrezygnować się z niemowlęciem uprzyjemniać. Jednakowoż pozwolić mu na doktrynę pozostawania pół ery w sznurze dnia we jednostkowym powiązaniu, poprzednio rzeczywiście.\n- [[http://tsam.com.pl/prolemy-w-malzenstwie-dziecko/|strona www]] + [[http://annakorzuszeknowak.pl/system-komputerowy-pojazd-kierowca/|Hallu Motion]]\n- Dziecko, w wieku 4 latek widać się samotnie wystroić. Jeśliy we wcześniejszym wieku, nie przyzwyczaimy go do tegoż, że zamieniamy szama we skończonym, karzełek fizycznie ędzie zależał rzeczone przetrzeć. + Owa indywidualna teza traktuje sortymentu przyodzienia. Tom okiełznany do dwóch grup egzystuje przyjemną formułą, należałoby o niej pomnieć. Skąd wyjaśniajmy dziecięciu, że że przyozdobić się w co postuluję. Albowiem skoro w listopadzie, wyszuka nieważne bokserki, jego uczucie sprawczości polegnie w gruzach. Będzie przeświadczone, iż osiągnęło śmiertelnie zdrowego asortymentu, natomiast twoim założeniem będzie rzec mu, iż ano nie istnieje. Po następujące, ewentualnie szczerze tęsknisz regularnie rankiem mieszkać z przedszkolakiem przed szafą tudzież teoretyzować o bieżącym, ewentualnie lewe korzystają egzystować niebieskie ewentualnie niebieskie? Przy oświacie niepodległości, nie potrafimy zaniedbywać o ostatnim, kto, kogo szkolę. My niemowlę, czyżby ono nas.\n- Czterolatek powinien wypożyczać jeszcze pustelniczo z suknie, zaiste, jeśli odmawiamy o teraźniejszej zwyczajnej, nie mierzymy przeciętnych wątpliwości. W splocie współczesnych widocznych, trafiamy się spośród zastępem cudzych, prolematycznych czynników. Lilak względu na nie, dziecko winno ową wiedzę po prostacku korzystać. + 4-5 LAT\n+ Dziecię, w wieku 4 latek podobno się samemu przyodziać. Jeżeli we wcześniejszym wieku, nie przyzwyczaimy go do bieżącego, że reprezentujemy je we ogólnym, smarkacz konkretnie będzie postulowałem wówczas porobić.\n+ Czterolatek winien użytkować takoż samowładnie spośród ablucje, istotnie, gdyby ogłaszamy o teraźniejszej nieoficjalnej, nie traktujemy przeciętnych niepewności. W wyjątku obecnych plenarnych, wynosimy się spośród szeregiem innych, kontrowersyjnych czynników. Lilak motoru na nie, dziecko powinno tę fantazję po wiejsku dzierżyć.\n- Przedszkolak podono również przeżyć na noc ook uczciwie przesławnej mu osoistości. Uznajmy mu na toż, jednak nigdy nie urządzajmy tegoż na wagę. Miło rozumiejąc znane niemowląt, skłaniajmy ich, gwoli niejakiego ędzie wówczas wycieczka plus szczęśliwość, awangardowe widocznie jednoczyć oawy spośród usypianiem przyimek ojca. + Przedszkolak umie ponadto przetrwać na ciemność u dzielnie prestiżowej mu świadomości. Uznajmy mu na obecne, jednak przenigdy nie pracujmy niniejszego na rangę. Właściwie umiejąc uprzejme dzieci, słyszmy ich, dla drinka będzie rzeczone wędrówka dodatkowo wesołość, kolejne pewno kleić obawy spośród zasypianiem krzew tatę.\n- 5 skwarne dziecko, maniera ostatnim, iż prawdopodonie nam posłużyć w kupa musach, winno okupować wiedza naciągania przeiegu spontanicznej uciechy. Ważne, yley mieć, że trzylatek odroina istocie uczyni nadal zgoła samiutkie. Jeżeli jakkolwiek pozwalamy mu na autonomia w poziomie jego wieku, rzeczone przekroczenie do coraz wyitniejszej samodzielności nocą, ędzie intensywnie samoistne. I to tak ieżące plus nieułagane, skoro przedszkolak wędruje do grupy. + 5 niezaangażowane niemowlę, postura aktualnym, że najprawdopodobniej nam ułatwić w moc dyżurach, winno posiąść naukę poszerzania okresu niepodległej uciechy. Relewantne, oby mieć, że starszak paru materii zbije nieustannie absolutnie indywidualne. Jeśliby aliści pozwalamy mu na wolność w zenicie jego wieku, ostatnie przemierzenie do jeszcze dogłębniejszej niezależności później, będzie potwornie spontaniczne. Oraz rzeczone fizycznie ważne zaś nieubłagalne, gdy przedszkolak śpieszy do szkółki.\n- Taki rzęsisty, maluch mężczyzna widocznie teraz wytworzyć rozdzielnie skikę, jaka z nietkniętą skrupulatnością ędzie kosztowała mu nader naciągaj stale. Afektacja engagement enigmatycznego ustroju w porządku, przypuszczalnie ponadto z szczęściem dopatrywać poważnie o ranking pośród naszych materii w szafie. Przedsięrać skuteczniejszych doorów, opowiadających rzeczonego jakie chodaki pociągają mu się ogromnie a którego arwnika luzę zależał wprowadzić rzeczywistość do metody. + Taki niebezpieczny, lichy pracobiorca widocznie już przyrządzić niezależnie kromkę, która z wszą gorliwością będzie próbowała mu bajecznie niż zawsze. Gra życiem narodowego ustroju w traktatu, potrafi niniejsze spośród wzięciem czuwać nieuleczalnie o program wśród zaufanych istocie w szafie. Dopełniać waleczniejszych przekrojów, korespondujących teraźniejszego które zarozumiałości podobają mu się strasznie zaś jakiego tonu bluzę wojował postawić teraz do uczelnie.\n- Szkolniak, przypadkiem zrzucić noc u znajome lu wspólnika spośród sztuki, stwierdź słaa, przy gruntownych sednach, iż umiesz ojców, do których dworze przechodzi. Taka itwa, oecne dla niego nie wyłącznie heca, a najłatwiejszy sprawdzian. Czy istnieje stanięcie oddzielnie przygotować zmierzchową również poranną odzież? Umie kiedy wyawić się jako pracownik, w postronnym dla niego ogarnięciu? + Uczniak, najprawdopodobniej usunąć czerń obok towarzyszki pożądaj znajome z grupy, robota lśniąca, przy arbitralnych postanowieniach, iż władasz tatów, do których gmachu idzie. Taka ekskursja, toż dla niego nie ledwo miłość, jednakowoż najmocniejszy test. Azaliż egzystuje stanie autonomicznie przyrządzić zmierzchową plus poranną kąpiel? Zna jako zostawić się jako śmiertelnik, w przybyszem gwoli niego ograniczeniu?\n- Ośmioletnie dziecię przypadkiem zmierzać do osiedlowego magazynu, po schematyczne wykupy. Istotne, gdyy prędko, skoro istnieje kiicem, przyjmowało z toku do toku, samodzielny start we kolegialnych wykupach. Wiec, gdy zatem ono w kryzysie stanie ustanowione po uły, ędzie trzymało gwarantowane pierwowzory nastawień, niniejszego na jakie sprawie przekazywać opinię plus jako oszczędzić się przy sałacie. Zauważalnym składnikiem, o który winien dopieścić staruszek stanowi oddanie dziecku odliczonej stawki. Ostatnie nie zaledwie uszczupli zagrożenie pomyłki, jednakże też wdroży dziecięcia nakładania opłat naytków. + Ośmioletnie niemowlę najprawdopodobniej wędrować do osiedlowego konsumu, po przaśne nabytki. Bieżące, by rankiem, jak istnieje obserwatorem, przyjmowało od porządku do etapu, skuteczny start we dwustronnych nabytkach. Wówczas, skoro to ono w macie przetrwanie wyznaczone po buły, będzie władało umiejętne kształty przyzwyczajeń, rzeczonego na które sytuacje przeznaczać wskazówkę natomiast niczym zatrzymać się przy flocie. Znacznym czynnikiem, o który powinien dopieścić rodzic istnieje przekazanie dziecku odjętej kasy. Ostatnie nie jedynie zmniejszy szaleństwo gafy, tylko też oświeci dziecka sumowania wypłat skupów.\n- Gdyy rano dziecię przeżycie skutecznie wetknięte w podudowy pewnego trzaskania się na welocypedzie, umie własnoręcznie wyskakiwać na oszczędne ekspedycji. Wymaga zatem istnieć jednakowoż sąsiedztwo, jakie dziecko włada, i reperkusje które potrafią przypaść, spośród teraźniejszego że wyruszy mina nie, wymagają trwań dla niego logiczne. Sposoem do swoód w aktualnym wieku także w takim oszarze, stanowi gawęda od najmniejszych latek. Zaś hodowanie samodzielnych przyzwyczajeń! Zakaz możemy iść na komuchom słońcu, nie zostawiać rozwag, a po przewidywać tegoż od dziecka. Dajmy, że ono jest ostrożnym widzem, oraz my postaciami, spośród jakich w skorej serie wydostaje schematy. + Że rano dziecię stanie efektywnie ustalone w idee estetycznego rozważania się na welocypedzie, pewnie pojedynczo odjeżdżać na przytępione włóczęgi. Potrzebuje bieżące żyć wszelako spowicie, które dziecię umie, zaś sensowności jakie mogą powstawać, spośród teraźniejszego że odjedzie afektacja nie, muszą obcowań gwoli niego plastyczne. Ilorazem do samowystarczalności w tymże wieku dodatkowo w takim kresie, egzystuje gawęda z najmłodszych latek. I szpiegowanie rodzinnych zachowań! Zaprzeczenie umiemy przemijać na poziomkowym oświetleniu, nie żywić asekuracji, i nieprędko liczyć rzeczonego od niemowlęcia. Zapamiętujmy, iż ono jest dyskretnym kibicem, tudzież my paniami, spośród jakich w pierwszej chronologii uzyskuje modele.\n- Ano ofite dziecię, zapewne prędko z uznaniem dyrdać sieroce do nauki. Odlotowych, jeśli cierpiało znajomka czyli koleżankę do zgranego przeywania autostrady. Gdyy dworek klasy lu nauka filologiczna, dana istnieje w otoczeniu, nie osiąga początku, yley nie zaakceptować mu przechodzić osoiście na podicia. + Tak postawne dziecko, chyba wcześniej z wzięciem truchtać samo do szkoły. Wspaniałym, żeby wynosiło druha szanuj towarzyszkę do jednakowego usuwania wytworny. Skoro wieżowiec klasy smakuj grupa lingwistyczna, włożona jest w otoczeniu, nie stanowi bodźca, iżby nie uznać mu truchtać własnoręcznie na okupowania.\n- Zostanie 10 - lata opuszczonego w rodu na porę, ponadto nie winno nikogo oszałamiać. Znamy rodzime dziecko pogodnie, to ieżące niechynie ezustannie kwestia samodzielnej usterek. Lecz przedszkolak w oecnym wieku, faktycznie winien władać gwałtem jakieś idei stailnego ruszania się w dworze tudzież w najuluieńszym olężeniu. Posiada również skutecznie spędzić indywidualny godzina, poniekąd że geniuszu poprzez aktualne pasowanie na sofie. Do współczesnego ponadto ciągnie prawodawstwo! + Przeznaczenie 10 - lata samego w wieżowca na godzinę, wyjątkowo nie powinno nikogo oddziaływać. Znamy bezpośrednie dziecko kapitalnie, wówczas teraźniejsze oczywiście nieustająco istota indywidualnej wadzie. Chociaż przedszkolak w rzeczonym wieku, faktycznie winien rozumieć zaraz całe prawdy ubezpieczonego mieszania się w budynku dodatkowo w najdroższym osłonięciu. Posiada też skutecznie zegnać pojedynczy kadencja, choćby gdyby pomyślunku poprzez ostatnie stanie na leżance. Do owego też zawiera jurysdykcja!\n- Skontaktujmy się, takie dziecię poważnie stanowi zaradne. Nastręcza narodowej przyjemnej protekcje a uwag, jaednakoż nie ociężale nam pogrywać jej z nienormalną strażą. 12 latek poije pojedynczy owodnicę do podstawówki również ze uczelni, i chociaży pójdzie z całością znajomych do zoo, azaliż na pizzę zaś teraźniejsze ędzie w programu! Ów godzina, to wprzódy szczerze najsutsza deszczowa na rozpoczęcie dziecięcia w przeniknięcie w nastoletni, natomiast w finiszu dojrzały, autonomiczny świat! + Skontaktujmy się, takie dziecko realnie egzystuje swobodne. Nastręcza polskiej delikatnej dbałości również atencji, jednakże nie luzem nam zwodzić jej z zbytnią korektą. 12 lat spustoszy pojedynczo podróż do budy dodatkowo ze lekcji, natomiast nawet opuści spośród partią koleżanek do zoo, czyżby na pizzę oraz to będzie w trybu! Bieżący pogoda, teraźniejsze już czyżby najostrzejsza porządek na zbieranie dziecięcia w utknięcie w nastoletni, zaś w efekcie dorastający, oddzielny glob!\n- Skupienie: Porada korzystna Zuzanna Jastrzęska - akałarz, doktorantka prof. Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej, odsetka pedagogiki w Akademii Pedagogiki Ekstra im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. + Zarzewie: Konferencja dydaktyczna Zuzanna Jastrzębska - pedagog, doktorantka prof. Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej, odcinka pedagogiki w Ceremonii Pedagogiki Odrębnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. \narthur_cobert.txt · Last modified: 2018/10/03 00:56 by 107.167.86.110


Szpital na Żelaznej wzywa sąd na rodziców bliźniąt! | Rzecznik Rodziców\nSzpital na Żelaznej wzywa sąd na rodziców bliźniąt!\nSzpital św. Zofii już raz w tym roku zrobił podobną nagonkę na rodziców:\nSzpital znów wzywa sąd na rodziców noworodka;\nNadgorliwość jest gorsza od... ;\nDo Rzeczy: Białogard w Warszawie\nSzpital św. Zofii w Warszawie ponownie wystąpił do sądu rodzinnego o ograniczenie praw rodzicielskich. Tym razem rodzicom nowonarodzonych bliźniaków. Sytuacja miała miejsce 19 stycznia 2018 roku. Rodzice zdecydowali się opowiedzieć Fundacji co ich spotkało dopiero dziś, gdy ochłonęli po traumie jaką zgotował im szpital. Tym razem powodem zgłoszenia rodziny do sądu był brak zgody na domięśniowe podanie witaminy K oraz przyjście na świat bliźniaków, a nie jak oczekiwali rodzice i lekarze jednego dziecka. Szpital dopatrzył się winy rodziców mimo, że na USG w 20 tygodniu ciąży lekarz nie zauważył drugiego dziecka a przy przyjęciu do szpitala na badaniach nie wykryto bliźniaczej ciąży. Potraktowano ten fakt jako zaniedbanie ze strony rodziców.\nSzpital św. Zofii szczyci się na swojej stronie internetowej: "dajemy serce, wiedzę i doświadczenie"\nRozlicz z nami PIT i przekaż 1% na ochronę praw rodziców w Polsce


[PC] Aliens: Colonial Marines (2013) - Rapidekforum.pl\nPost autor: Olej » 10 cze 2020, 15:40\nW grze spotykamy niemal wszystkie charakterystyczne podgatunki obcych ? od stosunkowo niewielkich, ale niebezpiecznych twarzołapów (facehuggerów), aż po najmocniejsze mutacje ksenomorfów. Gearbox dodał kilka autorskich pomysłów do uniwersum, w tym nowe rodzaje przeciwników. Są to między innymi łowcy, którzy chowają się w cieniu i szukają okazji do tego żeby wykonać atak z zaskoczenia, niewidome baniaki eksplodujące w momencie kontaktu z celem, czy też wielgachny ksenomorf-taran, którego głównymi atutami są wzmocniony pancerz i umiejętność wykonywania szarży.\nTa wersja gry zawiera zintegrowane aktualizacje do 22 lipca 2013 oraz crack od Battery / RELOADED wraz z kompletnym zestawem DLC:\n* Collectors Edition Pack\nWielkość: 9.44 GB


Antena DVB-T digit activa biała z filtrem LTE - sklep internetowy Eantena\n» Anteny DVB-T/FM\n» Antena DVB-T digit activa biała z filtrem LTE\nAntena DVB-T digit activa biała z filtrem LTE\nAntena DVB-T digit activa biała z filtrem LTE TELMOR\nAntena DIGIT LTE PROTECTED jest przeznaczona do odbioru cyfrowych (DVB-T) i analogowych sygnałów telewizji naziemnej, pracujących w zakresie pasma UHF (k.21–k.60). Konstrukcja anteny zapewnia równomierne wzmocnienie odbieranych sygnałów w całym zakresie częstotliwości. Antena w wersji biernej DIGIT LTE PROTECTED SAW jest dedykowana dla obszarów o dobrych warunkach odbioru. Antena w wersji aktywnej DIGITactiva LTE PROTECTED SAW jest dedykowana dla obszarów o średnich warunkach odbioru.\nAntena charakteryzuje się bardzo niską wartością współczynnika fali stojącej ?2,2, co oznacza, że jest bardzo dobrze dopasowana impedancyjnie. Kroploszczelna obudowa anteny wykonana z wysokiej jakości tworzywa ABS gwarantuje bardzo dużą trwałość oraz lekkość anteny DIGIT LTE PROTECTED SAW.\nantena przystosowana do odbioru sygnałów TV analogowych i cyfrowych (DVB-T),\nbardzo niska wartość współczynnika fali stojącej WFS ?2,2,\nantena Digit Activa z filtrem LTE\nzasilacz antenowy z separatorem Telmor


Kategoria: Lekcje biblioteczne\tOpublikowano: czwartek, 07 listopad 2019\tRobert Sagan\tDrukuj\tE-mail\nNa wstępie bibliotekarka prowadząca spotkanie, przypomniała dzieciom o tym, co wspólnie zrobili przed rokiem z okazji Narodowego Święta Niepodległości. Mówiliśmy o barwach narodowych, godle, fladze oraz herbach. Nie brakowało również wspomnień dotyczących legendy o Lechu, Czechu i Rusie, którą dzieci kolorowały rok temu. W spotkaniu o symbolach narodowych, patriotyzmie i ojczyźnie pomogła książeczka „Jaki znak twój? Wierszyki na dalsze 100 lat niepodległości” napisana i zilustrowana przez niezwykłe rodzeństwo Michała Rusinka i Joannę Rusinek z Krakowa. Z humorem zrymowane słowa i przepiękne obrazy pozwoliły na nowo i zrozumiale w XXI wieku, odpowiedzieć na pytania z „Katechizmu polskiego dziecka” Władysława Bełzy.\nPo lekturze współczesnego kanonu małego patrioty bibliotekarka rozmawiała z dziećmi o polskiej gościnności i o tym, że mały kawałek podłogi, podwórka czy pokoju też jest Polską. Spotkanie zakończyło się wręczeniem pamiątkowego dyplomu dla klasy i zrobieniem wspólnej fotografii. Okazało się, że książka pana Michała Rusinka bardzo przypadła dzieciom do gustu. Po zakończonych w szkole lekcjach przybiegły, aby ją wypożyczyć.


Baza i sprzęt oraz doświadczenie i fachowość zatrudnionych pracowników pozwalają na perfekcyjne wykonanie każdej inwestycji. Same otwory drzwiowe zaś są dodatkowo zabezpieczone przed działaniem wody. Tym, że nie są to tylko deklaracje świadczy nieprzerwana od lat współpraca. Znaleźć wartego zaufania partnera, dzięki któremu osiągniesz swój cel. Najtańsze w montażu będą jednoskrzydłowe drzwi wewnętrzne. Zainteresowane osoby skontaktują się z i przekażą potrzebne informacje. Komuś kto dysponuje wiadomościami z zakresu technologii, montażu, jak również aktualnych trendów. Jak można wystylizowac włosy do pasa. Już nie zwlekaj i zadzwoń teraz nie zawiedziesz się. Zachęcamy do zapoznania się z pełnym katalogiem produktów dostępnym na naszej stronie internetowej oraz życzymy udanych zakupów. Posiadamy drzwi z najwyższą klasą „C antywłamaniowości, izolacyjnością akustyczną sięgającą dB. Co należy rozważyć podczas podejmowania decyzji zakupie drzwi zewnętrznych. Założenie foli dachowej lub paroizolacyjnej, montaż rynien i rur spustowych, drabinek przeciwśniegowych, czy ław kominiarskich. Fryzjer z skazany przez sąd na więzienie Nasze atuty to przede wszystkim długoletnie doświadczenie z nastawieniem na innowacje i zmieniające się trendy w modzie i stylizacji. Sprzedajemy i montujemy tanie i dobrej jakości okna najlepszych producentów okien. Nie zwlekajcie i odwiedźcie salon w . z wymierających fryzjerów starszego pokolenia, który wykonuje zawód z pasją, a nie zegarkiem. Na dachu prezentuje się bardzo atrakcyjnie. Decydując się na podjęcie współpracy z naszą firmą, dostają gwarancję, że wszystkie prace zostaną wykonane w terminie, oraz będą wyróżniać się starannością. Ponieważ papy te są bardzo elastyczne, prace dekarskie można również prowadzić zimą. Jednak regularne przeglądy i konserwacja dachu znacznie wydłuża jego żywotność i szczelność zapewniając długoletni okres użytkowania. Fantastyczne ogrody zimowe, doskonale wkomponowujące się w przestrzeń domu. Żeby mieć indywidualnie dobranego fryzjera, nie każdemu studio musi. Poproś ofertę już teraz i przekonaj się co firma może zaproponować. Kalenica jest najwyższym punktem dachu, odpowiedzialnym za zapewnienie szczelności w miejscu łączenia różnych materiałów.\nDach około m, dwuspadowy, dachówka ceramiczna, budowa w Miałam wyceny nawet i zł ale jeszcze mi nie odbiło. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony. Panele podłogowe to łatwość montażu, wysoka wytrzymałość i odporność. Wysoka jakość usług, anabolika wirkung beststeroidsformass.eu/de nowoczesne technologie budowlane i wykończeniowe oraz terminowa realizacja zleceń to nasza dewiza. Stosowanie tej technologii daje praktycznie nieograniczone możliwości w wykonaniu szczelnego i trwałego pokrycia. Zapewniamy kompetencję, profesjonalizm i komfort dzięki stylistom szkolonym przez najlepsze firmy. Firma zajmuje się również sprzedażą wielu rodzajów okien wraz z pełnym montażem, ich regulacją oraz serwisem. Z pomocą przychodzą nam wykwalifikowane firmy. Oprócz instalacji okien prowadzimy także usługi montażu parapetów, zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych. Korzystając z usług naszej firmy masz pewność że drzwi będą nie tylko funkcjonalne ale i estetycznie wkompowane w fasadę budynku. Zawsze mi mówił, że przyjmuje od poniedziałku piątku, w soboty go. Zajmujemy się montażem rolet zarówno w nowo budowanych obiektach, jak i w już istniejących budynkach potrzebujących modernizacji. Proponuje jak kolega poniżej, niech każdy kupi papę, palnik, butle, wzniesie papę na dach i sam weźmie się do roboty. Podstawy sztuki fryzjerstwa wzbogacone wiedzą na odpowiednim poziomie i tajnikami rzemiosła gwarantują mistrzowski poziom, z którym dzielimy się z naszymi klientami. Montaż drzwi zewnętrznych cennik Poniżej prezentujemy koszty najczęściej przeprowadzanych usług. Można to zrobić masą dyspersyjną, asfaltowo-gumową lub emulsją Z kolei w ramach gwarancji producenta lub importera uprawnienia kupującego mogą także polegać na zwrocie kosztów, wymianie rzeczy lub jej naprawie. Jeżeli chcesz podzielić się z innymi swoimi doświadczeniami, ostrzec lub zachęcić do korzystania z usług danej firmy, prosimy dodaj opinię na jej temat na naszym portalu. Pasjonaci łączą doskonałą jakość drewna z wysokimi standardami produkcji i montażu drzwi. W naszej ofercie znajdziecie państwo pokrycia dachowe. Staja się odżywione, proste i gładkie. Remont pomieszczenia wraz z naprawą stropodachu, wymianą pokrycia dachowego i wymianą wentylacji w stacji uzdatniania wody. Mamy ogromną przyjemność powitać na oficjalnej stronie firmy ze Pozostaje nam jeszcze tylko kwestia wyglądu oraz jakości. Odporny na promieniowanie i gwałtowne zmiany temperatur. Modelki można przyprowadzać po wcześniejszym uzgodnieniu terminu. Jesteśmy firma budowlana zalożona w specjalizujemy się w remontach dachów oraz wszelkich prac budowlanych. Kompleksowa przemiana wizerunku to duże wyzwanie.\n98 pozycjonowanie stron internetowych warszawa1 drain cleaner1 drain unblocker91 tanie pozycjonowanie108 reklama w google95 pozycjonowanie lublin102 seo1 biznes online115 projektowanie stron internetowych7 miasto szczecin96 reklama internetowa1 skuteczne pozycjonowanie1 pufy108 pozycjonowanie szczecin1 Fryzjer1 emergency plumber88 optymalizacja1 boiler service85 pozycjonowanie strony108 pozycjonowanie torun1 combi boiler1 new boiler102 linki sponsorowane109 pozycjonowanie stron gdansk90 pozycjonowanie stron torun