Fałszywa Trójca. Kres wieczności. cz. I [Marcin Buczyński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00048 005906 20930289 na godz. na dobę w sumie\nCała Prasa: 168 494 | Nowości: +603\nFałszywa Trójca. Kres wieczności. cz. I - ebook/pdf\nAutor: Marcin Buczyński Liczba stron:\nWydawca: Wydawnictwo Psychoskok Język publikacji: polski\nISBN: 978-8-3790-0504-8 Data wydania: 2016-04-29\n„Fałszywa Trójca. Kres wieczności. cz.I” Marcina Buczyńskiego jest pasjonującą powieścią fantasy, opisującą świat stający przed ostateczną walką dobra ze złem.\nPoczątek akcji rozgrywa się w zamieszkiwanym przez ludzi państwie o nazwie Toghanium, gdzie w tajemniczych okolicznościach zostaje zamordowany jego władca. Niedługo po tym zdarzeniu z kraju znika Marszałek Kalas, głównodowodzący toghańskich wojsk… Najprawdopodobniejszą przyczyną jego zniknięcia jest uprowadzenie Kalasa przez orków. Śledztwo w tej sprawie obejmuje kapitan Matteo. W trakcie dochodzenia odkryje ślady wskazujące nie na uprowadzenie, lecz ucieczkę z kraju w towarzystwie orków. A to już zdrada… Niestety, odkryte przez kapitana ślady ktoś szybko zatrze, więc przedstawiona przez Matteo teza o zdradzie nie będzie miała racjonalnych podstaw i ściągnie na śledczego gniew dowodzącego teraz wojskiem generała. Jednak kapitan postanawia kontynuować śledztwo na własną rękę i wymierzyć zdrajcy sprawiedliwość. Dlatego, wbrew poleceniom przełożonych, wyrusza z wiernymi mu żołnierzami oraz czarodziejami śladami Marszałka Kalasa. Nie podejrzewa, że będzie to wyprawa do piekieł, i że bardzo zmieni jego życie…\nMarcin Buczyński „Fałszywa trójca. Część 1 – Kres wieczności” Copyright © by Marcin Buczyński, 2016 Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o., 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy. Skład: Jacek Antoniewski Projekt okładki: Robert Rumak Korekta: Paweł Markowski Ilustracje na okładce: Olga Głowacka ISBN: 978‒83‒7900‒504‒8 Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. ul. Spółdzielców 3/325, 62‑510 Konin tel. 63 242 02 02 http://wydawnictwo.psychoskok.pl e‑mail: wydawnictwo@psychoskok.pl Książkę tę, jak i całą trylogię, dedykuję mojemu bratu, który zawsze wspierał mnie w trudnych chwilach twórczych. Z Pieśni Potępionych: Na początku było Absolutum, a Absolutum było wszystkim. I wyłoniła się z niego magia, a z magii ukształtowali się bogowie, trwający przez tysiąclecia w swej dostojności. Posiedli tedy moce tworzenia i wszystko co istnieje zawdzięcza im swój byt. I rozmnożyli się, aż liczby opisujące ich mnogość przekroczyły o świcie tysiące, a o zmierzchu miliony. A w mądrości swej wielcy byli jak i w głupocie. Tak w miłosierdziu jak i w okrucieństwie. I nastąpiły między nimi podziały. A wtem rozbłysło światło, a na firmamencie ukazały się płomienie przedwiecznej potęgi. Odpowiedział im ryk gromów. Od tego czasu nastała anarchia. I rozkazała tedy Ara, by rozgorzała wojna. I stało się. Słów bogini posłuchały jej stronniczki. I rozkazał tedy Zafak, by rozgorzała wojna. I stało się. Słów boga posłuchali jego stronnicy. I stało się. 4 5 1 Blady blask księżyca przesączający się przez gęste chmury pa‑ dał na wypolerowany napierśnik z naszytymi na ramionach symbolami królestwa Toghanium. Dwa błyszczące miecze krzyżowały się dumnie na tle trójkątnej złotej tarczy. Mężczyzna szedł brukowanym dziedzińcem pałacu obsypanym delikatną warstwą śniegu i odznaczał w nim ślady wysokimi wojsko‑ wymi butami. Prowadził ze sobą wielką, pokraczną postać odzianą w szmaty i skutą grubymi kajdanami. W słabej księżycowej poświacie jej skóra zdawała się być mroczna i mętna jak morskie dno, w istocie miała zieloną barwę. Wartownicy skrzyżowali halabardy, zagradzając wstęp do maje‑ statycznej budowli. Wszędzie wokół panowała niezmącona cisza, nawet sam pałac zdawał się spać. – Stać. Kim jesteście i czego chcecie? – spytał starszy z nich. – Prowadzę niezmiernie ważnego więźnia – mężczyzna odparł głosem nieznoszącym sprzeciwu. – Król musi usłyszeć, co ma on do powiedzenia. – Jest środek nocy – drugi z gwardzistów przestąpił z nogi na nogę. – Jego Wysokość Oizon Pierwszy nie będzie zadowolony z twej wizyty, panie. – Jakoś mnie ścierpi. Otwieraj wrota. To jest rozkaz, żołnierzu. Wartownicy spojrzeli po sobie, najwyraźniej dochodząc do wniosku, że więcej kłopotów przysporzy im zatrzymanie przyby‑ sza, niż wpuszczenie go. Starszy z nich rzucił przez wizjer nakaz otworzenia wrót i po chwili odsunął się rygiel, a skrzydło się uchyliło. 6 – Czy wolno mi spytać – odezwał się nieśmiało młodzik – co ten brudny ork ma takiego ważnego do powiedzenia królowi? Mężczyzna pchnął więźnia przez przejście, chcąc mieć go w polu widzenia. Dopiero wtedy nachylił się do ciekawego wartownika i szepnął: – Że nadszedł kres jego rządów. Oczy młodzieńca niemalże wyszły z orbit na widok obnażonego ostrza, które nagle znalazło się w dłoni przybysza. Mężczyzna szybko wbił miecz w gardło chłopaka, zanim wydobył się z niego krzyk. Jednym ruchem wyszarpnął klingę i ciął nią starszego wartownika, wykonując półobrót. Z wnętrza budowli doszedł go stłumiony syk. Przybysz wyciągnął miecz w stronę wejścia i ujrzał swego więźnia zaciskającego łańcuch kajdan na szyi strażnika. Po chwili uduszony gwardzista został de‑ likatnie położony na ziemi przez wysoką postać. – Ten był ostatni. Może już to ze mnie zdejmiesz? – wyciągnął w stronę mężczyzny skute dłonie. Ten sięgnął po klucz przypięty do pasa i za jego pomocą uwolnił fałszywego więźnia. – Uprzątnijmy ciała. Teraz musimy działać szybko. Odciągnęli trupy w boczny zaułek i przykryli je pod walającymi się tam śmieciami. Ork podniósł jedną z halabard wartowników i uniósł ją w stronę księżyca, obserwując ostrze w jego blasku. W wielkich zielonych dłoniach drzewiec zdawał się być tylko kijkiem. – Ludzka słabo wyważona broń – mruknął. – Powinniście się uczyć od mych braci z zachodu, jak wygląda prawdziwy oręż. – Dość gadania. Idziemy. Po cichu wślizgnęli się do pałacu i zaryglowali za sobą drzwi. Kluczyli między kolumnami i bocznymi przejściami, unikając każ‑ dego napotkanego patrolu. Korytarze spowijał mrok rozświetlany jedynie kilkoma pochodniami. Wreszcie dotarli do osobistych komnat władcy. Holu pilnowało dwóch wędrujących po nim strażników oraz druga dwójka nie od‑ stępująca wejścia na krok. 7 Kiedy patrol znalazł się blisko wnęki, ork wyskoczył, powalając jednego z żołnierzy potężnym zamachem berdysza. Drugi z nich się uchylił i krzyknął coś do pozostałych. Towarzysz zielonoskórego wypadł z mroku i szybkim pchnięciem przebił strażnika. Wartownicy otrząsnęli się z osłupienia i stanęli w gotowości. Jeden z nich warknął coś do drugiego i tamten puścił się biegiem w prze‑ ciwną stronę. Drugi stanął na rozstawionych nogach, zagradzając intruzom drogę. – Musimy go złapać! – syknął mężczyzna. Wyciągnął sztylet i rzu‑ cił nim w oddalającego się wartownika. Ostrze weszło po samą rękojeść, wydobywając z gardła tamtego pełen bólu jęk. Trafił go w ramię. Uciekinier zachwiał się, ale biegł dalej. Ork krzyknął w złości i staranował stojącego mu na drodze wo‑ jownika. Solidnym kopniakiem rzucił go na ziemię i pobiegł za oddalającym się żołdakiem. Człowiek zrozumiał, że musi sam dokończyć dzieło. Dobił leżą‑ cego gwardzistę i wparował do sypialni króla. Z korytarza dobiegł go odgłos walki i donośny krzyk. Hałas obudził władcę, który zerwał się na równe nogi, wyciągając spod poduszki niewielki nóż. Wiek nie osłabił werwy monarchy, a kil‑ ka siwych włosów na głowie nie sprawiło, że zatracił krzepę. Szybko zareagował, wykonując pchnięcie wymierzone w szyję oprawcy. Jednak intruz był szybszy. Uchylił się i nie dał władcy czasu na unik. Ciął go przez brzuch, plamiąc królewską komnatę tryskającą krwią i wnętrznościami. Monarcha upadł na kolana z krzykiem, skró‑ conym szybkim uderzeniem skrytobójcy. Głowa Oizona Pierwszego upadła na kunsztownie zdobiony dywan, kąpiąc go w kałuży juchy. Korytarz wypełnił skowyt orka i odgłos klingi wbijanej w ciało. Mężczyzna z ponurym warknięciem skierował się do wyjścia. Do środka wbiegło kilku zbrojnych wraz ze stojącym na ich czele dowódcą. Jego miecz ociekał czarną krwią. Doświadczony oficer jednym, precyzyjnym ciosem rozbroił zaskoczonego skrytobójcę i uderzył go łokciem w twarz. Mężczyzna upadł na plecy, tuż obok ciała zamordowanego króla. 8 – Marszałek Kalas…? – wychrypiał ze zdziwieniem. Otworzył usta, lecz nie wydobył się z nich żaden dźwięk, gdyż dowódca kopnął go w skroń i intruz stracił przytomność. * * * Ponure podmuchy wiatru szarpały brudnymi łachmanami skazańców stojących na drewnianym podwyższeniu. Było wśród nich szesnastu ludzi i czterech orków. Ubrano ich w workowaty, wypłowiały strój, jaki zawsze mieli na sobie złoczyńcy prowadzeni na egzekucję. Sym‑ bolizowało to ich hańbę i upadłość moralną. Kapitan Matteo przestąpił z nogi na nogę, krzyżując na piersi mu‑ skularne ramiona. Przypatrywał się wydarzeniu z mieszanką zanie‑ pokojenia, czujności i bólu. Podczas swojej ponaddwudziestoletniej służby w armii nie spotkał się z tak straszną zbrodnią. Nie spodziewał się, że władcy grozi jakieś niebezpieczeństwo i to ze strony tak wy‑ soko postawionych osób. Zwłaszcza, że jedną z nich był bezpośred‑ ni dowódca Mattea, niejaki major Gunteg, którego kapitan bardzo szanował i podziwiał. Nie mógł uwierzyć, że okazał się on zdrajcą. Pilnując porządku na egzekucji, uważnie obserwował tłum bystrymi oczami, spoglądającymi czujnie spod łukowatych brwi, pasujących ko‑ lorem do rozczochranych ciemnych blond włosów. Widział na twarzach zgromadzonych gapiów dogłębną rozpacz i niezrozumienie. Ludzie byli poruszeni. Wszędzie słychać było prowadzone podniesionymi głosami rozmowy i oskarżenia, kierowane ku winowajcom. Kochali swego szczodrobliwego króla Oizona Pierwszego i domagali się najwyższej kary za jego zamordowanie. Domagali się krwi. Marszałek Kalas wszedł na szeroki postument, trzymając w ręku rulon. Odznaki przypięte do ozdobnego munduru podskakiwały, kiedy pokonywał kolejne stopnie. Przez wieloletnią służbę zjednał sobie respekt Toghan, którzy upatrywali w nim posłańca Argusa, Boga Sprawiedliwości, stworzyciela ludzkiej rasy. Nieustępliwego w dążeniu do celu. Bezlitosnego w wykonywaniu wyroków. 9 Wysoki wojskowy przeczesał krótkie, posiwiałe już włosy i sta‑ nął dumnie przed skazańcami. Nie licząc czterech orków wszyscy z nich byli jego podkomendnymi, co jednak w żadnym stopniu nie umniejszyło zapału, z jakim Marszałek ich ścigał. Spisek rozwinął się wśród oficerów przeróżnych rang: poruczników, majorów, a nawet dwóch generałów. Był to bardzo przykry dowód zdeprawowania i niezgody, jakie nękały kraj. Rozwinąwszy rulon, Marszałek Kalas wymierzył sądny palec w zdrajców. – Zostaliście oskarżeni o działanie w spisku mającym na celu osła‑ bienie naszego kraju i wydanie go na pastwę orków. Zebrane dowody i przesłuchani świadkowie nie pozostawiają cienia wątpliwości co do winy wszystkich oskarżonych. Uciekając się do skrytobójczego za‑ mordowania króla Oizona Pierwszego sami pozbawiliście się honoru i godności. Okazaliście się zdrajcami swego narodu. Za najokropniejszą zbrodnię grozi najwyższa kara. Swymi ohydnymi czynami dotknęliście wszystkich mieszkańców Toghanium, lecz przede wszystkim rodzinę królewską. Dlatego wyrok wykona Jego Wysokość Oizon Drugi. Marszałek upadł na kolano, a za jego przykładem poszli wszyscy zebrani, kiedy z drugiej strony na postument weszła postać ubrana w obszyty złotymi nićmi, połyskliwy fioletowy płaszcz. Na jej głowie spoczywała wysadzana klejnotami korona. Syn Oizona Pierwszego był jeszcze chłopcem o delikatnej twarzy, lecz już na tyle dojrzałym, że mógł objąć urząd. Jego koronacja odbyła się niedawno. Kapitan Matteo obawiał się, że młodzieniec może nie sprostać oczekiwaniom swego ludu w tych trudnych czasach. Stosun‑ ki z Uruk‑shon z każdym dniem stawały się coraz bardziej napięte, a egzekucja kilku jego zielonoskórych mieszkańców na pewno ich nie poprawi. Wojna wisiała w powietrzu. Nowy król dał ręką gest i wszyscy powstali. – Ci zbrodniarze nie zasłużyli na jakąkolwiek łaskę. Niech spra‑ wiedliwości stanie się zadość! Wyciągnął szeroki, dwuręczny miecz i podszedł do pierwszego ze skazańców. Kapitan śledził jego ruchy wzrokiem. Żołnierze kopnęli 10 brudnego mężczyznę w nogi, zmuszając go do klęknięcia. Oparli jego głowę o specjalny podest. Kapitan Dylon. Jego zmierzwione włosy były pozlepiane krwią. Matteo nigdy nie przepadał za tym człowiekiem, uważając go za zadufanego w sobie pyszałka. Teraz wiedział przynajmniej, że jego obawy co do charakteru współpracownika okazały się słuszne. Monarcha uniósł miecz i opuścił go na szyję zdrajcy. Klinga cięła głęboko, lecz odbiła się od kości, nie oddzielając głowy od tułowia. Młodociany król wykrzywił się w ponurym grymasie, jednak zaraz zebrał się w sobie i dokończył dzieła ponownym cięciem. Stanął nad kolejnym skazańcem, powtarzając egzekucję. I tym razem nie udało mu się za pierwszym razem ściąć głowy zdrajcy, co wprowadziło go w spore poirytowanie. Nic dziwnego. Oficer odwrócił wzrok, starając się ukryć zażeno‑ wanie. Oizon Drugi właśnie usilnie starał się przekonać wszystkich zgromadzonych, że jest zaledwie chłopcem, a nie dojrzałym męż‑ czyzną zdolnym poprowadzić kraj. Jeden z gwardzistów podał młodzieńcowi wielki topór. Z pomocą ciężkiego ostrza monarcha zdołał stracić resztę oskarżonych, chociaż miał trudności z władaniem masywną bronią. Kiedy nadeszła kolej majora Guntega, Matteo bacznie obserwował swego niegdysiejszego przełożonego. Chciał wierzyć, że jest on niewinny, lecz wtedy tym bardziej bolałaby go jego śmierć. To musiało być jakieś okrutne nie‑ porozumienie. Kapitan niejednokrotnie próbował przekonać innych, że major jest niewinny. Nie miał jednak na to żadnych dowodów. Po prostu to czuł. Oczywiście nie mogło to zmienić wyroku. Sam Marszałek Kalas powiedział mu, że Gunteg przyznał się do winy, a dodatkowo obcią‑ żały go zeznania generała Sedricka, który na własne oczy widział, jak oskarżony dostarcza orkom ważne dokumenty państwowe. Więc może jednak mieli rację, a Matteo był po prostu zbyt łatwo‑ wierny, aby dostrzec zło kryjące się w człowieku, którego poważał. Przecież takie sytuacje zdarzały się dosyć często. Nie przypuszczał jednak, że kiedykolwiek dotkną jego samego. Z ponurym wyrazem 11 twarzy wpatrywał się w beznamiętne oczy majora. Zdawało mu się, że dawny przełożony patrzy wprost na niego. Toporzysko przeszło przez szyję skazańca niczym przez powie‑ trze. Fontanna krwi zbryzgała podest. Głowa odtoczyła się w bok, znacząc swą ścieżkę szkarłatnym szlakiem. Kilka chwil później było już po wszystkim. Dwadzieścia trupów spoczywało na postumencie. – Wyrok został wykonany – oznajmił monarcha, bezskutecznie próbując ukryć zadyszkę. – Prawa boże zachowane. Kapitan Matteo patrzył, jak gromada gapiów zaczyna się powoli rozrzedzać. Ludzie wracali do domów. Potarł ręce o siebie, próbując się trochę rozgrzać. Mimo odejścia zimy chłodne powietrze wciąż uporczywie kąsało. Żołnierz był pod wrażeniem skuteczności działań Marszałka. Jako że zbrodnia dotyczyła głowy państwa, głównodowodzący armii osobiście prowadził dochodzenie. Dniem i nocą wyłapywał kolejnych szpiegów, odnajdując za ich pomocą kolejnych zdrajców. I tak rozbił całą ich siatkę, do której należeli także orkowie. Pozostawało tylko mieć nadzieję, że owe fatalne wydarzenia nie poniosą za sobą kolejnych, jeszcze gorszych w konsekwencje wy‑ padków. Jeśli zielonoskórzy faktycznie szykowali najazd, to rządzone słabą i niedoświadczoną ręką królestwo Toghanium może się nie przeciwstawić ich potędze z zachodu. * * * Dwie postaci o potężnej posturze wtuliły się głęboko w cień rzucany przez karczmę. Dochodzące ze środka hałasy pozwalały im rozma‑ wiać półszeptem, nie zwracając przy tym na siebie uwagi. – Jesteś pewien, że będzie tędy przechodził? – spytała pierwsza osoba, mocniej naciągając kaptur. Przemoczony płaszcz przylegał do jej muskularnego ciała. – Nie mam ochoty stać na tym deszczu dłużej, niż to konieczne. 12 Wykrzywił usta w ponurym grymasie, ukazując swe orkowe, ostre kły. – Cierpliwości, Grik – odparł drugi z zielonoskórych. – Nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości. Dokładnie rozszyfrowałem wiadomość. Zaraz tu będzie… Obaj zamilkli, nasłuchując kroków nadchodzącego strażnika miejskiego. Zbrojny szedł z obnażonym mieczem, w drugiej dłoni trzymając pochodnię uporczywie zmagającą się z wszechobecną wilgocią. Orkowie pochylili głowy i cofnęli się o krok, próbując pozostać w ukryciu. Jednak nikłe światło rzucane przez płomień wystarczyło, aby ciekawski wartownik zwrócił na nich uwagę. Przystanął. – Wy tam! – krzyknął. Grik zaklął pod nosem. – Wyjdźcie z cienia. – Nie szukamy kłopotów – mruknął drugi z orków, starając się nie zdradzić głosem swojej rasy. – Wyszliśmy się tylko prze‑ wietrzyć. – W taką pogodę? – prychnął żołnierz. – Przestańcie wciskać mi ten kit i wyłaźcie stamtąd. Najwidoczniej trafili na typ służbisty. Jakby i bez tego mieli mało kłopotów! Nie mając innego wyboru, obaj zielonoskórzy wyłonili się z cienia. Grik butnie skrzyżował ramiona na piersi. Ramiona tak grube, że z łatwością mogły konkurować z udami mężczyzny. – Orkowie – strażnik wypowiedział to słowo niczym obelgę. – Czego tu chcecie? Już dawno minęła północ. Łażenie po zmroku jest zakazane. Wracajcie do swoich zawszonych nor! – Masz jakiś problem, człeczyno? – warknął poirytowany Grik. Jego towarzysz położył mu rękę na piersi, powstrzymując dalsze komentarze z jego strony. – Spokojnie, bracie. On tylko wykonuje swoje obowiązki. Zupełnie jak my – dodał, patrząc w oczy rozeźlonego gwardzisty. Wyjątkowo odważnego gwardzisty, skoro zdecydował się zaczepić dwójkę o gło‑ wę wyższych od niego orków. Odważnego i głupiego. – Po prostu czekamy na przyjaciela. Miał do nas dołączyć w tej karczmie. Nie zabawimy tu długo. 13 – Na przyjaciela, hę? – syknął człowiek. – Znów coś knujecie, śmierdzące kundle. Będę musiał to zgłosić w koszarach. Jak chcecie, to stójcie sobie w tym deszczu. Ale jak będę wracał z obchodu, to ma już was tutaj nie być. Zrozumiano? Drugi z orków ponownie uciszył pobratymca, zanim tamten zdążył wybuchnąć. Postarał się, żeby jego uśmiech wyglądał na jak najszczerszy. W istocie już obmyślał, jak zabić natrętnego pyszałka. – Oczywiście, panie. Życzymy miłej nocy. – A pieprzyć tę noc. Leje, jakby sami bogowie na nas szczali. Z tymi słowy odwrócił się i wznowił swą rutynową wędrówkę. – Rhzon… – mruknął Grik, lecz tamten mu przerwał. – Wiem. Bardzo cicho jak na swoją masę wychynął zza rogu i chwycił odda‑ lającego się mężczyznę, zakrywając mu usta. Z łatwością szarpnął go w stronę cienia i zręcznym ruchem poderżnął mu gardło. Przytrzymał drgające ciało, póki całkiem nie zdrętwiało. W międzyczasie Grik zdążył zgasić pochodnię, dającą zdecydowanie zbyt dużo światła. Obaj rozejrzeli się, bacząc, czy nikt ich nie zauważył, i ponownie zniknęli w cieniach, ukrywszy ciało za sobą. Na szczęście stolica twardo spała. Rhzon już miał z powrotem narzucić kaptur na głowę, jednak kątem oka zarejestrował ruch. – Nadchodzi – szepnął do przyjaciela, mrużąc oczy. Wyciągnął z ukrycia ogromne toporzysko. – Jesteś gotów? – Jeszcze się pytasz? – uśmiechnął się ochoczo Grik, zaciskając żądne krwi pięści na rękojeści dwuręcznego miecza. – Nie wolno nam zawieść mistrza. Niech Shor Shet prowadzi nasze ostrza. Orkowie wyskoczyli z ukrycia. Noc spłynęła krwią. 14 2 Matteo zerwał się z koszmarnego snu. Usiadł na łóżku, na‑ słuchując oznak niebezpieczeństwa. Nawet w środku nocy pozostawał czujny. Kiedy już dochodził do wniosku, że nie stało się nic złego i że to tylko zły sen wprawił go w zaniepokojenie, do jego uszu doszedł charakterystyczny dźwięk, nie mogący zwiastować o tej porze nic innego, jak tylko nieszczęście. Dzwony. Rozbrzmiewały w całym mieście. Biły tak samo zło‑ wieszczo, jak w noc zabójstwa króla Oizona Pierwszego. Czy mogły ostrzegać przed czymś równie okropnym…? Niewiele myśląc wojskowy podniósł się z łóżka i natychmiast włożył spodnie. Naciągnął na tułów koszulę i pospiesznie zasznu‑ rował wysokie buty. Wciągnął mundur, przełożył pendent miecza przez głowę i wybiegł ze swej kwatery. Na korytarzu panował zamęt. Żołnierze zaczynali wychodzić z po‑ mieszczeń sypialnych, gdzieś ktoś coś krzyczał. Dźwięk pobudki gra‑ nej przez wartownika jeszcze bardziej wzmagał atmosferę pośpiechu. Wszyscy udali się na plac ćwiczeniowy. Do tej pory zdążyła się tam już zebrać spora grupka zdezorientowanych, ale zdyscyplinowa‑ nych i gotowych na wszystko żołnierzy, inni nadciągali w pośpiechu, ustawiając się w szeregi z zawodową precyzją. Kapitan stanął na czele swej kompanii, podobnie jak i inni oficerowie. Wszystkiemu prze‑ wodził generał Wylan. Był on człowiekiem obowiązkowym i suro‑ wym. Uwielbiał swoje bujne wąsy, kontrastujące z łysiejącą czaszką. Z powodu niedawnej czystki był on ostatnim generałem w stolicy i odpowiadał jedynie przed Marszałkiem Kalasem. 15 – Baczność! – zawołał donośnie. Lekka mżawka padająca od wie‑ czora przerodziła się teraz w uporczywy, zimny deszcz, konkurujący hałaśliwie z władczym głosem dowódcy. Generał bez trudu wygrywał ten pojedynek. – Dostaliśmy niepokojące raporty od wartowników z miasta. Wygląda na to, że mamy do czynienia z paskudnym porwa‑ niem. Najprawdopodobniej orkowie uprowadzili Marszałka Kalasa. Wybili jego ochroniarzy i strażników przy północnej bramie. Kapita‑ nowie: Ceron, Edward i Podrick – bierzcie swoich chłopców i za mną! Musimy znaleźć te bestie, zanim zbytnio się oddalą. Wymienieni oficerowie zasalutowali i zaczęli wykrzykiwać rozka‑ zy swoim żołnierzom, którzy natychmiast się rozbiegli, wykonując polecenia. – Kapitanie Matteo! Mężczyzna natychmiast zareagował na dźwięk swojego imienia. – Panu powierzam śledztwo w tej sprawie. Ma pan rozkaz od‑ nalezienia i zabezpieczenia wszelkich śladów. Niech się pan dowie wszystkiego, czego tylko można się dowiedzieć, choćby trzeba w tym celu zajrzeć do gardzieli samego Shor Sheta! Po powrocie oczekuję pełnego raportu! Zrozumiano? – Tak jest! – odpowiedział kapitan. Od strony stajni dało się słyszeć rżenie koni. Po chwili trzy kom‑ panie wjechały na plac na osiodłanych wierzchowcach. Ktoś pod‑ prowadził generałowi jego rumaka i ten szybko na niego wskoczył. – Za mną! Jazda! Hałas kopyt uderzających o bruk z pewnością słychać było w całej okolicy. Zanim oddział kawalerii zniknął za bramą koszar, Matteo odwrócił się do swoich podkomendnych. – Słyszeliście rozkaz generała! Mamy wyjaśnić ten cały chaos. Jeff i Roland idą ze mną. Reszta ma za zadanie przeszukać miasto. Znajdźcie każdego orka i przyprowadźcie go tutaj. Najwidoczniej nie wszyscy członkowie spisku zostali odszukani. Jeff i Roland byli kapralami służącymi bezpośrednio pod ka‑ pitanem Matteem, a przy tym jego dobrymi przyjaciółmi. Zdjęli pochodnie ze ścian i ruszyli w stronę miejsca zbrodni. 16 Wardonks był dużym miastem, lecz dzięki zarówno rozbudowa‑ nej sieci brukowanych dróg jak i nieco przestarzałemu, lecz wciąż sprawnemu systemowi kanalizacyjnemu, poruszanie się po nim nie sprawiało trudności – nawet podczas deszczu. O ile oczywiście znało się trasę. Po krótkim czasie dotarli do celu. Wokół ciał zebrał się już spory tłumek gapiów, trzymany przez gwardzistów w bezpiecznej odle‑ głości. Wzywali po cichu Argusa, patrząc z przerażeniem na ślady makabry. – Kapitanie! – powitali go mundurowi. – Przejmuję dowodzenie – zarządził Matteo. – Każcie tym ludziom wracać do domów! Szukamy ukrywających się członków spisku. Jeśli ktoś ma jakieś informacje o orkach, ma obowiązek natychmiast powiadomić o tym straż. Zakaz opuszczania domostw po zmroku będzie sumiennie egzekwowany, a każdy złapany trafi do aresztu. Żołnierze zasalutowali i zaczęli przepędzać tłuszczę, przekazując polecenia kapitana. Matteo został sam z przyjaciółmi nad trupami zamordowanych. – Sześciu – mruknął kapitan, ponuro zerkając na okaleczone ciała. Nawet bez dokładnych oględzin widać było, że zadano im szybką i bezlitosną śmierć. – Sześciu osobistych ochroniarzy Marszałka. – Czarna krew – szepnął Jeff, odgarniając z czoła przemoczony kosmyk włosów w kolorze słońca. Teraz miały barwę smoły. Wziął do ręki miecz jednego z żołnierzy i wzniósł go wyżej, oglądając obsydianową posokę w świetle pochodni. – Orkowa. – Przyprowadź mi tutaj tego, który pierwszy zobaczył ciała – oficer zwrócił się do Rolanda. – Muszę z nim porozmawiać. Kapral oddalił się, wykonując zadanie, mężczyźni zaś dalej przy‑ glądali się uważnie pomordowanym, leżącym w ciasnym półokręgu. – Nawet nie zdążyli się przegrupować – zauważył kapitan. – Część z nich nie wyciągnęła nawet mieczy. – Atak nadszedł z zaskoczenia – Jeff krążył wokół ciał. – Orków musiało być całkiem sporo, skoro z taką łatwością uporali się z całą szóstką. 17 – Zaatakowali z dwóch stron – starszy oficer stanął po drugiej stronie pobojowiska. Wskazał dwójkę żołdaków. – Tym poderżnięto gardła. Ktoś zaszedł ich od tyłu. – A tamten? – zagadnął nagle kapral. Pokazywał głową inne tru‑ chło leżące kilka kroków dalej w ciemnym zaułku, przykryte kilkoma połamanymi deskami i najróżniejszymi popsutymi przedmiotami. Najwidoczniej karczmarz wyrzucał tam wszystkie niepotrzebne rupieci. Podeszli do pechowca, który musiał po prostu znaleźć się w nieodpowiednim miejscu o niewłaściwej porze. Nosił na sobie standardowy mundur miejskiego strażnika. Najprawdopodobniej wykonywał obchód i przypadkiem natknął się na zbrodniarzy. – Tutaj się ukrywali – wywnioskował Mat. – Idealny kąt na za‑ czajenie się. Stali w tym samym miejscu, co my teraz. – Przynajmniej jedna grupa. A skoro byli tak blisko, to każdy znajdujący się wewnątrz tego budynku powinien ich usłyszeć, jeśli tylko wydawali jakiekolwiek dźwięki. – Kapitanie – przerwał im głos Rolanda. Obok niego szedł prze‑ straszony młodzieniec. Wstąpił na służbę niedawno. – Dziękuję ci, Rolandzie. – Spojrzał na chłopaka. – Jak cię zwą? – Fenoo, kapitanie. – Zatem powiedz mi, Fenoo, jak to się wszystko stało? Nie pomijaj żadnych szczegółów. Mogą okazać się istotne. Żołnierz przełknął ślinę z wyraźnym trudem. Oficer zauważył, że zerka on co i raz na ciało ukryte wśród gratów. Zapewne był to jego kolega z oddziału. – Przykro mi z powodu tej śmierci – kapitan spojrzał mu prosto w oczy z żelazną powagą. – Umarł za swoją ojczyznę. Nie pozwólmy, by ta ofiara poszła na marne. Toghanium cię potrzebuje, żołnierzu. Weź się w garść i powiedz mi wszystko, co wiesz. Tamten pokiwał głową, walcząc z obezwładniającą goryczą. Kapitan doskonale go rozumiał. Pamiętał dobrze, jak sam prze‑ żywał śmierć i wszechobecne cierpienie przyjaciół, kiedy był zaledwie świeżym rekrutem. A czasy wtedy były jeszcze gorsze. 18 Wojna z orkami szalała w najlepsze, zielonoskórzy okupowali pół kraju i zbliżali się coraz bardziej do stolicy. Matteo brał udział w decydującej bitwie jako zwykły szeregowiec, i to właśnie wtedy nabył hartu ducha. Przetrwać zarówno fizycznie jak i psychicznie pomogło mu wszystko to, czego nauczył go dobry kapitan Gunteg. Już któryś raz z kolei po jego śmierci Mat nie mógł uwierzyć, że ten człowiek tak bardzo się zmienił od owego czasu. – Razem z Rafaelem patrolowaliśmy tę ulicę, ja z jednej a on z drugiej strony. – Młodzik mówił drżącym głosem, ale z każdym słowem nabierał on mocy. – Mijaliśmy się co kilkanaście minut, może pół godziny, idąc w przeciwnych kierunkach. Kiedy nie spo‑ tkałem go w stałym miejscu w połowie drogi zacząłem się niepokoić. Przyspieszyłem kroku i wtedy… znalazłem… to wszystko. Od razu pobiegłem do koszar. – Słusznie zrobiłeś. Ile czasu mogło minąć między twoim ostatnim spotkaniem z Rafaelem a odkryciem zwłok? – Nie jestem pewien, kapitanie… to miejsce leży już przy końcu ulicy. Zwyczajowo minęlibyśmy się kawałek drogi stąd. Zanim tutaj przyszedłem mogły minąć trzy kwadranse, nie dłużej. – Dobrze – dowódca pokiwał głową. – Tyle chciałem wiedzieć. Możesz odejść. Chłopak zasalutował i oddalił się. Kapitan wpatrywał się przez jakiś czas w jego plecy. – Ciekawe, czy jest świadomy, jak wiele miał szczęścia – pomyślał. – Równie dobrze to on mógł znaleźć się koło karczmy, kiedy orkowie akurat szykowali się do zamachu. – Mat? – głos Jeffa wyrwał go z zadumy. – Wszystko w porządku? Kapitan wypuścił powietrze z płuc z przeciągłym westchnieniem. Dlaczego nie przyszło mu żyć w prostszych czasach? W czasach po‑ koju, lub wtedy, kiedy Toghanie wraz z elfami podbili Uruk‑shon i to oni rozdawali karty w tej chorej grze? Jednak to było dawno temu, a teraz lud Shor Sheta odzyskał siłę i wzmógł swą nienawiść do ar‑ gusczyków. Gdy oficer był młody, zielonoskórzy próbowali zniszczyć swych rywali brutalną siłą, a skoro to nie poskutkowało, to najwyraź‑ niej tym razem chcieli zdobyć Toghanium niszcząc je od wewnątrz, 19 mordując króla i porywając Marszałka armii w tylko sobie znanych celach. Czy chcieli się zemścić na nim za rozbicie tajnej grupy? Mogli w ten sposób osłabić organy śledcze, które nie zdołają wytropić reszty spiskowców. Dlaczego z członkami podziemnych organizacji zawsze jest jak z plagą szczurów? Nieważne, ile się ich wybije i jak bardzo się jest pewnym, że to już wszystkie – i tak znajdą się kolejne, ukryte pod jeszcze głębszymi warstwami brudu. A może orkowie będą próbowali wydobyć z Marszałka Kala‑ sa istotne informacje dotyczące państwa? Matteo był przekonany, że głównodowodzący prędzej zginie, niż da się złamać, ale mogą go też poddać czytaniu w myślach. Oficer nie znał się za bardzo na magii, wiedział jednak, że takie coś jest możliwe, bo czarodzieje Toghanium sami stosowali takie zabiegi. I o ile orkowie z pewnością nie posiadają tak rozwiniętej szkoły magii umysłu, i niewielu z nich zna jej tajniki, to ich główny szaman, tytułowany jako Wielki Khar z pewnością poradzi sobie zaklęciem penetrującym mózg osoby nieobdarzonej. Wreszcie odezwał się do swoich podkomendnych. – Jeffie, sprawdź, jak wygląda sytuacja przy północnej bramie. Generał Wylan wspominał, że tam też są trupy. A ty, Rolandzie zajmij się uroczystościami pogrzebowymi. Oni wszyscy zginęli na służbie, wypełniając obowiązki wobec swego kraju, nawet, jeśli było to zwykłe patrolowanie miasta. Mężczyźni uderzyli się w pierś i skłonili. – Ja wypytam o wszystko właściciela tej gospody. Na pewno coś słyszał. * * * Matteo pchnął drzwi tawerny. Głośne skrzypnięcie, podkreślone przez panującą wewnątrz ciszę, zaanonsowało jego przybycie. Wszy‑ scy goście naraz zwrócili twarze w stronę kapitana. Nie pozwolono im wrócić do domów, gdyż należało ich jeszcze przedtem przesłuchać. 20\nFałszywa Trójca. Kres wieczności. cz. I\nAutor: Marcin Buczyński\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Falszywa_Trojca__Kres_wiecznosci__cz__I-ebookRO/p0065870i006" target="_blank" title="Fałszywa Trójca. Kres wieczności. cz. I [Marcin Buczyński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Fałszywa Trójca. Kres wieczności. cz. I [Marcin Buczyński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Drei Kronen Hotel Wien City (Austria Wiedeń) - Booking.com\nWiedeń (kraj związkowy) 1 708 obiektów\nWiedeń – hotele 1 708 obiektów\n04. Wiedeń 72 obiekty\nDrei Kronen Hotel Wien City, Wiedeń (Austria) – oferty\nInformacje o pokojach i ceny Udogodnienia Zasady pobytu Ważne informacje Doświadczenia naszych Gości (2 162)\nTo świetna dzielnica dla osób, które interesują się architekturą, muzeami i historią – Sprawdź lokalizację Schleifmühlgasse 25, 04. Wiedeń, 1040 Wiedeń, Austria – To świetna dzielnica dla osób, które interesują się architekturą, muzeami i historią – Sprawdź lokalizację Doskonała lokalizacja – pokaż mapę\nDoskonała lokalizacja – oceniona na 9,1/10! (ocena na podstawie 2162 opinii)\nOcena dodana przez Gości po powrocie z obiektu Drei Kronen Hotel Wien City.\nSkorzystaj z doskonałej ceny w obiekcie Drei Kronen Hotel Wien City – ocenionym na 8,6 przez Gości, którzy niedawno się tam zatrzymali\n*8.7* Budynek Secesji Wiedeńskiej: dzieli Cię tylko 5 minut! (370 m pieszo)\n*8.6* Teatr an der Wien: dzielą Cię tylko 2 minuty! (121 m pieszo)\n*8.5* Targ Naschmarkt: dzieli Cię tylko 1 minuta! (46 m pieszo)\nKettenbrückengasse Metro Stop: dzieli Cię tylko 5 minut! (397 m pieszo)\nFantastyczny 8,6 2 162 opinii\nBardzo dobra lokalizacja, czysty i przestronny pokój ,smaczne śniadanie, miły i pomocny personel.\nSympatyczna , pomocna obsługa . Porządny podziemny parking za 17,-- Euro p.d.\nŚwietna lokalizacja hotelu-kilka minut spacerem do opery itd., na przeciwko hotelu, warty odwiedzenia Naschmarkt - restauracyjki, kramy z pysznymi serami, wędlinami, słodyczami itd.., ponieważ podróżowaliśmy samochodem bardzo ważny był dla nas parking, który mieści się 50 m od hotelu z którym hotel ma umowę i oczywiście kosztuje taniej niż jak byśmy parkowali indywidualnie Hotel niewielki i pierwsze wrażenie mało przyjemne, ponieważ wymaga już remontu ale po wejściu do pokoju ogromne pozytywne wrażenie - czysty i bardzo ładnie urządzony pokój śniadania skromne, wybór niewielki plus dla bardzo sympatycznej Obsługi - głównie Panowie na recepcji\nDobra lokalizacja. Zostawić samochód w weekendy nie problem. Specjalne podziękowania dla personelu w recepcji. Bardzo uprzejmy i czuły (cześć Panu z Polski, niestety nie pamiętał jego imię). Bardzo czysto w pokoju. Dobre śniadanie. I w ogóle zakochaliśmy się w mieście Wiedeń!! Dziękuję\nLokalizacja jest genialna blisko samego centrum obok pełno kawiarni i restauracji, nawet sklepy spożywcze w zasięgu wzroku. 50m od hotelu podziemny parking za 17 EUR za dobę - idealnie w zatłoczonym mieście\nCzystość w restauracji hotelowej, dyskretna obsługa podczas posiłku, wysoka kultura osobista recepcjonisty (znajomość j. polskiego)\nBardzo blisko głównych atrakcji- piechotą 10 min, pokój czysty i duży, śniadanie ok\nPołożenie w centrum, blisko do metra, ale i pieszo do ściśłego centrum Wiednia. Położenie obok uroczego targu pełnego kafejek.\nBardzo miła obsługa blisko parking blisko do centrum. Dobre śniadanko.\nŚwietna lokalizacja, tania opłata pobierana w recepcji za parkowanie w dzielnicy.\nTen trzygwiazdkowy hotel został zbudowany w 1894 roku według projektu secesyjnego architekta Ignaza Drapala. Obiekt znajduje się w centrum Wiednia, w bezpośrednim sąsiedztwie Opery Wiedeńskiej, Dzielnicy Muzeów i targu na świeżym powietrzu Naschmarkt. Goście mogą korzystać z bezpłatnego WiFi.\nPokoje w hotelu Drei Kronen City są urządzone w nowoczesnym stylu i wyposażone w sejf oraz telewizor z dostępem do kanałów satelitarnych. W każdym pokoju znajduje się łazienka.\nRano w obiekcie podawane jest obfite wiedeńskie śniadanie w formie bufetu. Na miejscu do dyspozycji Gości jest również punkt internetowy.\nZaledwie 5–7 minut spacerem dzieli hotel od wielu atrakcji, takich jak pałac Hofburg, galeria sztuki Albertina czy najsłynniejsze wiedeńskie ulice handlowe Mariahilfer Straße i Kärntner Straße.\nPrzystanek autobusowy znajduje się tylko kilka metrów od obiektu. Hotel Drei Kronen Wien City zlokalizowany jest 5 minut spacerem od stacji metra Karlsplatz (wyjście Secesja).\nObiekt Drei Kronen Hotel Wien City obsługuje Gości Booking.com od 1 SIE 2003.\n뀐 Ten obiekt położony jest w sercu miasta Wiedeń i otrzymuje wysokie oceny za lokalizację (9,1)\nZapisano na 3210 listach\nKiedy chcesz się zatrzymać w obiekcie Drei Kronen Hotel Wien City?\nUdogodnienia w pokoju: prysznic, sejf, telewizor, telefon, suszarka do włosów, biurko, bezpłatny zestaw kosmetyków, wentylator, toaleta, łazienka, ogrzewanie, kanały satelitarne, kanały kablowe, wanna lub prysznic, wykładzina podłogowa, telewizor z płaskim ekranem, podłoga wyłożona kafelkami lub marmurem, budzenie na życzenie, szafa / garderoba, przyjazny alergikom, środki czystości, ręczniki, pościel, papier toaletowy, kosze na śmieci, szampon, mydło\nTen pokój jednoosobowy z podłogą wyłożoną kafelkami lub marmurem jest wyposażony w telewizor z dostępem do kanałów satelitarnych.\nPokój ten przeznaczony jest dla maksymalnie 4 osób. Nie można do niego wstawić dodatkowych łóżek ani łóżeczek dziecięcych.\nJest to pokój z bezpłatnym bezprzewodowym dostępem do Internetu. Wyposażenie pokoju obejmuje telewizor z dostępem do kanałów telewizji satelitarnej. Pokój dysponuje również łazienką.\nPokój może pomieścić maksymalnie 3 osoby. Nie można do niego wstawić dodatkowych łóżek ani łóżeczek dziecięcych.\nTen pokój może pomieścić maksymalnie 4 osoby. Nie można do niego wstawić dodatkowego łóżka ani łóżeczka dziecięcego.\nWłaśnie zarezerwowano w Wiedniu: 67 hoteli podobnych do obiektu Drei Kronen Hotel Wien City zostało właśnie zarezerwowanych\nOtoczenie obiektu – To świetna dzielnica dla osób, które interesują się architekturą, muzeami i historią – Sprawdź lokalizację Doskonała lokalizacja – pokaż mapę Gościom bardzo podoba się okolica obiektu!\nTarg Naschmarkt 0 km\nTeatr an der Wien 0,1 km\nBudynek Secesji Wiedeńskiej 0,4 km\nDzielnica Muzeów 0,5 km\nKarlsplatz Metro Stop 0,5 km\nKościół św. Karola Boromeusza w Wiedniu 0,6 km\nOpera Wiedeńska 0,6 km\nMuzeum Albertina 0,7 km\nPlac Graben 1,2 km\nPlac św. Szczepana 1,2 km\nKatedra św. Stefana 1,3 km\nBelweder 1,5 km\nSüdtiroler Platz - Hauptbahnhof Metro Stop 1,6 km\nStacja metra Aspernstraße 8,6 km\nLotnisko Wiedeń 17 km\n9,6 „Hotel w bardzo dobrej lokalizacji. Dobre śniadania jak na Austrię i bardzo miła obsługa. Gorąco polecam. ================================= Hotel in very good location. Good breakfasts for Austria and a very nice service. I would highly recommend.”\n8,3 „Polecam ! Czysto i dobre śniadanie ! Za tą cenę naprawdę ok.”\n6 powodów, by wybrać obiekt Drei Kronen Hotel Wien City\n2164 autentyczne opinie\nUdogodnienia w obiekcie Drei Kronen Hotel Wien City Świetne udogodnienia! Ocena: 8,0\nWarto wiedzieć Obiekt Drei Kronen Hotel Wien City przyjmuje życzenia specjalne – możesz je dodać w kolejnym kroku rezerwacji!\nObiekt Drei Kronen Hotel Wien City akceptuje wymienione karty. Obiekt ma też prawo tymczasowo zablokować należną kwotę na karcie Gościa przed jego przyjazdem.\nHotel Beethoven Wien otrzymał ocenę 9\nGoście, którzy chcą dotrzeć do obiektu środkami transportu publicznego, powinni dojechać pociągiem linii metra U2 do stacji Karlsplatz i kierować się w stronę wyjścia Secession. Od tego miejsca dzieli obiekt zaledwie 5 minut spacerem.\nPokaż opinie dodane przez: Wszyscy oceniający Rodziny (531) Pary (725) Grupy znajomych (386) Podróżujący w pojedynkę (522) Podróżujący służbowo (373) Pokaż opinie dodane przez: Wszystkie oceny Znakomity: 9+ (970) Dobry: 7 – 9 (1018) OK: 5 – 7 (159) Słaby: 3 – 5 (16) Bardzo słaby: 1 – 3 (3)\nhotel 4-gwiazdkowy 8,0 Bardzo dobry 3 567 opinii\nhotel 3-gwiazdkowy 7,9 Dobry 3 049 opinii\nhotel 4-gwiazdkowy 8,8 Fantastyczny 3 581 opinii\nhotel 3-gwiazdkowy 8,2 Bardzo dobry 3 157 opinii\nWskazówki dojazdu: Lotnisko Wiedeń → obiekt Drei Kronen Hotel Wien City\n„Bardzo dobra lokalizacja, czysty i przestronny pokój ,smaczne śniadanie, miły i pomocny personel.”\n„Sympatyczna , pomocna obsługa . Porządny podziemny parking za 17,-- Euro p.d.”\n„Świetna lokalizacja hotelu-kilka minut spacerem do opery itd., na przeciwko hotelu, warty odwiedzenia Naschmarkt - restauracyjki, kramy z pysznymi serami, wędlinami, słodyczami itd.., ponieważ podróżowaliśmy samochodem bardzo ważny był dla nas parking, który mieści się 50 m od hotelu z którym hotel ma umowę i oczywiście kosztuje taniej niż jak byśmy parkowali indywidualnie Hotel niewielki i pierwsze wrażenie mało przyjemne, ponieważ wymaga już remontu ale po wejściu do pokoju ogromne pozytywne wrażenie - czysty i bardzo ładnie urządzony pokój śniadania skromne, wybór niewielki plus dla bardzo sympatycznej Obsługi - głównie Panowie na recepcji”\n„Dobra lokalizacja. Zostawić samochód w weekendy nie problem. Specjalne podziękowania dla personelu w recepcji. Bardzo uprzejmy i czuły (cześć Panu z Polski, niestety nie pamiętał jego imię). Bardzo czysto w pokoju. Dobre śniadanie. I w ogóle zakochaliśmy się w mieście Wiedeń!! Dziękuję”\n„Lokalizacja jest genialna blisko samego centrum obok pełno kawiarni i restauracji, nawet sklepy spożywcze w zasięgu wzroku. 50m od hotelu podziemny parking za 17 EUR za dobę - idealnie w zatłoczonym mieście”\n„Czystość w restauracji hotelowej, dyskretna obsługa podczas posiłku, wysoka kultura osobista recepcjonisty (znajomość j. polskiego)”\n„Bardzo blisko głównych atrakcji- piechotą 10 min, pokój czysty i duży, śniadanie ok”\n„Położenie w centrum, blisko do metra, ale i pieszo do ściśłego centrum Wiednia. Położenie obok uroczego targu pełnego kafejek.”\n„Bardzo miła obsługa blisko parking blisko do centrum. Dobre śniadanko.”\n„Świetna lokalizacja, tania opłata pobierana w recepcji za parkowanie w dzielnicy.”\nZnaleźliśmy więcej obiektów takich jak Drei Kronen Hotel Wien City, które spodobały się innym podróżującym\nSuite Hotel 900 m zur Oper hotel 4-gwiazdkowy\nHotel ten mieści się w zabytkowym, XVIII-wiecznym budynku, usytuowanym 10 minut spacerem od opery i tętniącej życiem dzielnicy Naschmarkt.\n8,0 Bardzo dobry 3 567 opinii\n7,9 Dobry 3 049 opinii\n8,8 Fantastyczny 3 581 opinii\nHotel Post Wien hotel 3-gwiazdkowy\nTen tradycyjny wiedeński hotel trzygwiazdkowy usytuowany jest 5 minut spacerem od katedry św. Szczepana. Na miejscu znajduje się restauracja i sala operowa.\n8,2 Bardzo dobry 3 157 opinii\nWciąż szukasz? Rzuć okiem na hotele podobne do obiektu Drei Kronen Hotel Wien City\nZobacz wszystkie opinie Gości na temat obiektu Drei Kronen Hotel Wien City\nNajnowsze opinie o obiekcie Drei Kronen Hotel Wien City\n눇Smaczne śniadania. Bardzo wygodne łóżka.\n눇Bardzo dobra lokalizacja, czysty i przestronny pokój ,smaczne śniadanie, miły i pomocny personel.\n„Lokalizacja pozwala poruszanie się pieszo , atrakcyjny "Naschmarkt' w sąsiedztwie .”\n눉Pierwszy pokój był bardzo mały , po zwróceniu uwagi dostaliśmy większy .\n눇Sympatyczna , pomocna obsługa . Porządny podziemny parking za 17,-- Euro p.d.\n„hotel blisko centrum godny polecenia”\n눇Świetna lokalizacja hotelu-kilka minut spacerem do opery itd., na przeciwko hotelu, warty odwiedzenia Naschmarkt - restauracyjki, kramy z pysznymi serami, wędlinami, słodyczami itd.., ponieważ podróżowaliśmy samochodem bardzo ważny był dla nas parking, który mieści się 50 m od hotelu z którym hotel ma umowę i oczywiście kosztuje taniej niż jak byśmy parkowali indywidualnie Hotel niewielki i pierwsze wrażenie mało przyjemne, ponieważ wymaga już remontu ale po wejściu do pokoju ogromne pozytywne wrażenie - czysty i bardzo ładnie urządzony pokój śniadania skromne, wybór niewielki plus dla bardzo sympatycznej Obsługi - głównie Panowie na recepcji\n눇Dobra lokalizacja. Zostawić samochód w weekendy nie problem. Specjalne podziękowania dla personelu w recepcji. Bardzo uprzejmy i czuły (cześć Panu z Polski, niestety nie pamiętał jego imię). Bardzo czysto w pokoju. Dobre śniadanie. I w ogóle zakochaliśmy się w mieście Wiedeń!! Dziękuję\n눉Strasznie głośny pokój, przy ruchliwej ulicy. Gorąco - brak klimatyzacji. Nieprzyjemny zapach w pokoju. Przydałoby się pranie wykładzin, zasłon i tapicerek.\n„Nocleg po drodze”\n눇Bardzo dobre śniadanie, bardzo blisko centrum.\n눉zła informacja dotycząca parkingu i parkowania z kartą inwalidzką,biorą gotówkę za parking,coś tu nie gra,niesmak zupełny.\n눇sniadenia dobre ,lozko wygodne\n눇Świetna lokaliza blisko Nachmarkt i centrum\n눉hałas od ulicy przy otwartym oknie- ale to centrum, nic się z tym nie zrobi\n눇Lokalizacja jest genialna blisko samego centrum obok pełno kawiarni i restauracji, nawet sklepy spożywcze w zasięgu wzroku. 50m od hotelu podziemny parking za 17 EUR za dobę - idealnie w zatłoczonym mieście\n눉brak dobrej jakości kawy do śniadania\n눇Czystość w restauracji hotelowej, dyskretna obsługa podczas posiłku, wysoka kultura osobista recepcjonisty (znajomość j. polskiego)\n눇Bardzo blisko głównych atrakcji- piechotą 10 min, pokój czysty i duży, śniadanie ok\n눇Położenie w centrum, blisko do metra, ale i pieszo do ściśłego centrum Wiednia. Położenie obok uroczego targu pełnego kafejek.\n눇Bardzo miła obsługa blisko parking blisko do centrum. Dobre śniadanko.\n„Przy hotelu słynny rynek produkty z całego świat.”\n눇Świetna lokalizacja, tania opłata pobierana w recepcji za parkowanie w dzielnicy.


Nie obsłużono ich w restauracji, bo brali udział w „Marszu dla życia i rodziny”. Tęczowa tolerancja w centrum Warszawy? – brulion24.pl\nObraz Olaf Bröker z Pixabay\nFrancuz mieszkający wraz z żoną w Warszawie brał udział w Marszu dla życia i rodziny. Wracając z wydarzenia, postanowili zajść do Hali Gwardii, żeby coś zjeść. Nie obsłużono ich, ponieważ mieli na sobie naklejki „Stop aborcji”.\n„Na marszu dostaliśmy małą, żółtą naklejkę. Na środku narysowany jest płód w czerwonym kolorze, a pod nim widnieją dwa słowa: „Ratuj mnie!”. Po zakończeniu marszu i końcowym błogosławieństwie następującym po konferencji i mszy świętej, moja żona i ja zdecydowaliśmy się pójść na burgera do małej restauracji znajdującej się nieopodal metra, którym mieliśmy wrócić do domu” – relacjonuje Marc.\n„Wchodząc, zauważamy wiele wrogich spojrzeń. Wzrok patrzących zatrzymuje się na naszych piersiach, potem krzyżuje ze wzrokiem sąsiadów, wymieniają między sobą jakieś komentarze, potem znów natarczywie się przyglądają z mieszanką pogardy i agresji: nie zdjęliśmy naklejek przyklejonych do naszych ubrań, podarowanych nam na marszu…” – czytamy dalej w spisanej przez niego historii.\n– Moja żona: „Nie, ale wracamy z marszu dla życia”.\n– Kelner: „W takim razie Państwa nie obsłużę”” – opisuje sytuację, dodając, że pożegnał się z kelnerem i razem z żoną opuścili lokal.\n„Dlaczego logo przedstawiające dziecko oburza cię do tego stopnia, że nie chcesz obsłużyć swoich klientów? Wy, którzy żądacie tolerancji od wszystkich tych, którzy nie akceptują dyktatury LGBT+, dlaczego nie dajecie przykładu? Czyżby hasła o miłości i tolerancji były skierowane tylko do tych, którzy myślą jak wy? Dziękuję za ten pokaz hipokryzji” – pisze gorzko Francuz, zwracając się do kelnera.\n„Ale odświętnie ubrana para, on w czarnych spodniach, ona w długiej sukience, która miała odwagę przykleić sobie do ubrania naklejkę o średnicy 6 cm przedstawiającą dziecko, nie… tylko nie to! To jest nie do przyjęcia” – komentuje.


Udogodnienia w Dużym Opolu | Opolski Rynek Nieruchomości - Mieszkania Domy Apartamenty\nUdogodnienia w Dużym Opolu\nJuż 1 stycznia 2017 duże Opole stanie się faktem. Sprawdź, które sołectwa zostaną włączone do miasta i jakie podatki płacić będą nowi mieszkańcy.\n» Miasto Opole » Udogodnienia w Dużym Opolu\nJakie zmiany czekają sołectwa przyłączane do miasta ?\n1 stycznia 2017 roku Opole stanie się naprawdę dużym miastem. W granicach stolicy województwa znajdą się: Chmielowice, Żerkowice, Winów, część Karczowa, Wrzoski, Sławice, Czarnowąsy, Krzanowice, Świerkle, Borki, część Dobrzenia Małego i Brzezia. Liczba Opolan zwiększy się o około 9,5 tys. osób, a powierzchnia miasta o ponad 5,3 tys. hektarów.\nWraz ze zmianą granic władze miasta przygotowują szereg zmian organizacyjnych, komunikacyjnych i prawnych. Już dziś wiadomo, że do każdej z nowych dzielnic kursować będą autobusy MZK, również nocne, co może znacząco poprawić sytuację mieszkańców. Po pierwsze komunikacja miejska będzie dla nich tańsza, po drugie wygodniejsza i bardziej dostępna.\nZapadła również decyzja, że w przyszłorocznym Budżecie Obywatelskim znajdzie się 500 tys. dla nowych dzielnic, przeznaczonych na ich rozwój i dla dobra mieszkańców. Rozstrzygnięto także przetarg na firmę, która zajmie się gospodarką odpadami w nowych dzielnicach. Będzie nią Remondis. Opolanie z przyłączanych sołectw zapłacą za śmieci dokładnie tyle, co pozostali. Obejmą ich również takie same ulgi finansowe, na przykład dla rodzin wielodzietnych.\nZmienić się muszą nazwy części ulic w nowym Opolu. W tym względzie Ratusz ma na uwadze głosy mieszkańców, którzy sami proponują patronów dla swoich ulic. Postulują oni honorowanie lokalnych bohaterów, społeczników, literatów itp.\nWiększość opłat i podatków dla nowych mieszkańców będzie równa tym, jakie ponoszą aktualnie dotychczasowi Opolanie. Prezydent Wiśniewski postuluje jednak, by nie były one wyższe niż płacone na chwilę obecną. Rada Miasta już przyjęła preferencyjne stawki podatku od nieruchomości, który od 1 stycznia 2017 r. w nowych dzielnicach wynosić będzie 19,10 zł za m2 powierzchni. Radni postulowali również zwolnienie z opłat związanych z wymianą dokumentów, tablic rejestracyjnych itp.\nJuż wkrótce duże Opole stanie się faktem. Mamy nadzieję, że zmiany przyniosą wiele dobrego obecnym i przyszłym mieszkańcom miasta.\nDuże Opole w liczbach\n• 12 nowych dzielnic\n• 9,5 tys. więcej nowych mieszkańców\n• 5,3 tys. więcej powierzchni miasta


Ogłoszenia duszpasterskie XIX Niedziela Zwykła 12 Sierpnia 2018 r. - Parafia NMP Matki Kościoła i Św. Barbary w Bełchatów (Księża Sercanie)\nMsze św. odprawiane są dziś według porządku wakacyjnego o godz. 7.00, 8.30, 10.00, 11.30, 18.00 i 20.00.\n2. W liturgii Kościoła w tym tygodniu przypada: –\nwtorek – św. Maksymiliana Marii Kolbego, prezbitera męczennika;\nśroda – Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Jest to dzień wielkiego ocalenia Naszej Ojczyzny, czyli 98 rocznica Cudu nad Wisłą. Msze św. będą odprawiane według rozkładu niedzielnego, wakacyjnego: 7.00, 8.30, 10.00, 11.30, 18.00, 20.00. Przypominamy, że w ten dzień wierni mają obowiązek uczestniczenia we Mszy świętej. Po każdej Mszy św. poświęcenie ziół i kwiatów. Jest również dzień Wojska Polskiego.\npiątek – św. Jacka prezbitera;\nTrwają zapisy do Grupy Białej na 125. Bełchatowską Pielgrzymkę Pieszą na Jasną Górę, która odbędzie się w dniach 22 – 28 sierpnia br. Pielgrzymka to szczególny rodzaj rekolekcji w drodze, możliwość zawierzania Bogu przez pośrednictwo Maryi różnych intencji. Serdecznie zapraszamy. Zapisy na pielgrzymkę potrwają do 19 sierpnia (włącznie) i będą przyjmowane w biurze Radia Maryja na I piętrze w Domu Parafialnym w godz. od 18.30 do 20.00, także w niedzielę po każdej Mszy Świętej – również w biurze Radia Maryja. Prosimy o zabranie ze sobą do zapisu dowodów osobistych.\nWszystkie osoby, które nie będą mogły z różnych względów wziąć udziału w tegorocznej pielgrzymce, w szczególności ludzie starsi i cierpiący, mogą przystąpić do tzw. duchowego pielgrzymowania. Szczegółowy opis tej formy pielgrzymki wraz z warunkami uczestnictwa i formularzem przystąpienia znajdują się pod chórem, przy wyjściu z kościoła. Osoby zainteresowane duchowym pielgrzymowaniem proszone są o wypełnienie formularza i dostarczenie go do biura Radia Maryja do 19. VIII.\nDzisiaj jest zbiórka do puszek po Mszach świętych na organizację. Pieszej Pielgrzymki Grupy Białej na Jasną Górę i wydatki z związane przygotowaniem. Za każdy dar składamy serdeczne Bóg zapłać!\nParafialny Zespół Caritas od dzisiaj rozpoczyna po raz kolejny akcję „Tornister pełen uśmiechów”. W tym roku pragniemy pomóc dzieciom ze wschodniej Polski i z Ukrainy, zwłaszcza z parafii, w których pracują Księża Sercanie a także dzieciom z naszej parafii. Po Mszach św. członkowie zespołu Caritas, pod chórem udzielą dokładnej informacji. Potrzebne przybory szkolne można będzie przynosić do zakrystii, biura Caritas lub do sklepiku parafialnego.\nNasza parafia organizuje pielgrzymkę autokarową „Śladami Jana Pawła II” w dniach 7-9 września (Kraków, Wadowice, Kalwaria Zebrzydowska). Więcej informacji na plakacie w gablocie.\nRóże Żywego Różańca organizują pielgrzymkę m.in. do Częstochowy, Przeprośnej Górki, dnia 22 września, koszt: 40 zł. Zapisy w sklepiku parafialnym.\nBędziemy organizować Parafiadę w dniu 2 września b.r. Zapraszamy na to wydarzenie wszystkich parafian i gości. Na stoiskach mogą zaprezentować swoje dzieła osoby, które malują, rzeźbią, szydełkują czy tworzą inne czy też tworzą inne ciekawe wyroby. Można się zgłaszać w kancelarii parafialnej lub w zakrystii. Serdecznie zapraszamy.\nNowej Ewangelizacji Najświętszego Serca Jezusowego zaprasza na Kurs małżeński.\nTen kurs to seria siedmiu romantycznych spotkań mających pomóc każdej parze w pracy nad wzmocnieniem ich wzajemnej relacji.\nProponujemy cykl siedmiu randek w romantycznej atmosferze. Rozpoczynamy 11 września 2018 o godz. 19.00 w Domu Parafialnym Czas trwania kursu to kolejne siedem wtorków. Zapraszamy małżeństwa bez względu na staż oraz pary nieformalne. Kurs ma formę randki ze współmałżonkiem, na którą składa się: kolacja, prezentacja tematu oraz dialog tylko we dwoje w celu pogłębienia relacji. Koszt kursu: 280 zł. Zapisy przez stronę internetową www.snebelchatow.pl. Szczegółowe informacje są zmieszczone w gablocie oraz u ks. Krzysztofa Satoły SCJ.\n. „Nie patrz na nas!” krzyczeli esesmani do ojca Kolbego bo jego wzrok był tak przenikliwy, że nie dało się go znieść. Gość Niedzielny opisuje ostanie dni świętego Maksymiliana Marii Kolbego. Niedziela pisze o 250 młodych Polakach zakochanych w Polsce, którzy przyjechali z całego świata na kongres Polonii i mówią że Boga i Ojczyznę mają w sercu i są dumni z tego że są Polakami. Serdecznie polecamy także inne czasopisma katolickie.\nW minionym tygodniu odszedł do wieczności: śp. Andrzej Nita,. Módlmy się dla niego o Miłosierdzie Boże : Zdrowaś Maryjo ..\nParafianom i Sympatykom życzymy wszelkiej pomyślności i opieki Matki Bożej. Obfitości Bożych darów życzymy także tym, którzy w rozpoczynającym się miesiącu przeżywać będą imieniny, ważne rocznice i jubileusze. Dzieciom i młodzieży – dobrego wypoczynku i dużo słońca. Wszystkim życzymy SZCZĘŚĆ BOŻE!


Sygnał do nagrody - sport-dog.pl\n» Sygnał do nagrody\nKażdy, kto kiedyś zaczynał szkolić psa, z pewnością słyszał wielokrotnie te bodajże najważniejsze twierdzenie, jeżeli pies zrobi coś dobrze, trzeba go porządnie pochwalić! Czy to prawda? Czym właściwie jest dla psa pochwała? Czy jest to słowna zachęta ze strony przewodnika przekazana w radosnej intonacji, aby pies zrozumiał, że sprawił swojemu panu ogromną radość tym, że usiadł? Czy też jest nią biszkopt, który dostanie?\nW pierwszej kolejności należy sobie uświadomić, ze pies z charakteru jest EGOISTĄ i OPORTUNISTĄ. Wszystko co robi, robi po to, żeby czuć się dobrze. Zaspokoił swoje potrzeby i zapewnił sobie jak największy dopływ pozytywnych (przyjemnych) emocji. Tak więc wszystko co robi, robi tylko dla siebie!\nDlatego też przypuszczam, że już samo słowo „pochwała” jest mylące. Pochwała, czyli pewna słowna wypowiedź naszego zadowolenia, jest ważna dla kogoś, kto o nią zabiega.\nW przypadku psa chodzi bardziej o nagrodę, o zysk, aniżeli o pochwałę.\nWszystko co robi pies, zawsze ma jakąś przyczynę i motywację. Wielka matka natura jest cudowna i wyposażyła psa w najbardziej skuteczne sposoby uczenia i zachowania. Nauczyła go: bądź uważny, aktywny i zapamiętuj każdą sytuację, która przynosi ci korzyść. Pamiętaj również te, które Ci zagrażają i są nieprzyjemne. My ludzie, nazywamy ten sposób uczenia warunkowaniem instrumentalnym lub też uczeniem metodą prób i błędów. Jeżeli pies w ciągu swojego życia napotka coś co sprawia mu przyjemność lub czego potrzebuje zapamięta to i w przyszłości spróbuje to powtórzyć. Mówimy, że takie zachowanie było „nagrodzone” lub „wzmocnione”.\nJeżeli spotka się z czymś co jest dla niego nieprzyjemne, będzie w przyszłości tego unikał. W tym przypadku mówimy o „karze”. Jest to w zasadzie bardzo prosty sposób myślenia i dzięki niemu pies uczy się fantastycznie szybko.\nNAGRODĄ dla psa jest więc wszystko co sprawia mu przyjemność lub czego potrzebuje żeby przeżyć. To motywuje jego zachowanie. Może być to karma, korzyść, zabawa, pogłaskanie, uwaga zwrócona na niego, towarzystwo ludzi, innych psów itp.\nJeżeli mamy do czynienia z interesownym psem, któremu chodzi tylko o zysk, rodzi się pytanie, czy w ogóle powinno się go chwalić, użyć słownej lub innej komendy (sygnału) do nagrody? Czy nie byłoby prościej dla obu stron, psa i przewodnika, nagrodzić psa po wykonanym ćwiczeniu (zachowanie pożądane) bezpośrednio piłeczką lub karmą nic przy tym nie mówiąc (nie odzywając się)?\nCzy pies potrzebuje pochwały słownej? Odpowiedź jest prosta, nie potrzebuje. On chce dostać swoją nagrodę. Łatwo, szybko i taką aby była wystarczająco duża. Inne rzeczy poza tym go właściwie niewiele interesują.\nTym, który bez wątpienia potrzebuje tej komendy jest przewodnik. Przewodnik? A po co? Pamiętacie co mówiliśmy o tym jak uczy się pies? Pies chce coś osiągnąć lub coś przeżyć. Zrobi coś co przyniesie mu jakiś wynik. Pozytywny lub negatywny. Nagroda albo kara. Sukces lub porażka. Połączy wszystko razem, zapamięta i w przyszłości będzie się zachowywać tak, aby uniknąć ewentualnej kary lub odwrotnie zapewni sobie jak najłatwiejszą nagrodę. I tu każdy trener zwierząt napotyka na kilka podstawowych problemów. Są nimi: czas, odległość, rozdzielnie nagrody od ćwiczeń oraz to, co nazywamy zmiennym sposobem nagradzania.\nAby doszło do połączenia pomiędzy tym co zrobi pies a nagrodą lub też pomiędzy dwoma bodźcami (sygnał/komenda–karma) a nagrodą, nagroda musi nastąpić prawie równocześnie po tym jak pies wykona ćwiczenie. Dokładniej między 0,5 a 3 sekundami. W zależności od tego jak dobrze pies zna już daną sytuację. Na początku nauki trwa to do 0,5 sekundy. To niewiarygodnie krótki odcinek czasu. Dlatego w praktyce zazwyczaj nie zdążymy nagrodzić psa na czas. W konsekwencji później wydaje nam się, że pies rozumie powoli. Albo też powiąże sobie nagrodę z zupełnie innym zachowaniem. Chcecie nagrodzić psa za trzymanie aportu a przy tym nieświadomie nagradzacie go za to, że aport podgryza lub go puszcza.\nNagradzanie na odległość jest podobne jak nagradzanie w przypadku „czasu”. Jeżeli pies zrobi jakieś ćwiczenie w odległości większej niż 50 cm od przewodnika, nie ma on żadnej szansy aby go prawidłowo nagrodzić tzn. we właściwym czasie i miejscu.\nRozdzielenie nagrody od ćwiczenia (treningu)\nBardzo często spotykam się z sytuacją kiedy przewodnik skarży się, że pies mu bardzo chętnie ćwiczy, jeżeli trzyma w ręce lub pod pachą piłeczkę lub karmę, ale odmawia współpracy i traci zainteresowanie, jeżeli tych rzeczy nie ma. W czym tkwi problem? Problem polega na tym, że przewodnik używał do wyjaśnienia ćwiczenia i do motywowania psa metodę, która nazywa się wabieniem (nęceniem). Użył piłeczki i/lub karmy po to, aby naprowadzić psa na ćwiczenie. Jest to metoda bardzo skuteczna, ale wykorzystując ją w treningu pies bardziej koncentruje się nagrodzie, a nie na tym co robi. A my nie mamy kontroli nad tym, czego właściwie pies się uczy. Dlatego koniecznym, aby jak najszybciej usunąć „wabik” i zastąpić go innym sygnałem (komendą) lub przejść na inną metodę nauczania. Na przykład obserwowania, wychwytywania i oznaczania pojawiającego się już zachowania (scanning) lub jego ukierunkowania celowości (targeting). Nagroda pojawia się dopiero wtedy, kiedy pies ćwiczenie wykona. Musimy więc, nauczyć psa, że najpierw ma zrobić to czego chcemy, a dopiero potem będzie nagrodzony.\nZmienny sposób nagradzania\nW życiu, jak również w szkoleniu sportowym często spotykamy się z sytuacją, kiedy `powinniśmy nagrodzić psa, ale nie mamy przy sobie nagrody. Albo potrzebujemy, żeby pies zrobił kilka ćwiczeń pod rząd, przy czym został nagrodzony dopiero na końcu.\nDo rozwiązania tych wszystkich problemów posłuży nam „ sygnał do nagrody”. Brzmi prosto, ale co to właściwie jest? I jak działa?\nNa początek wybieramy jakiś dogodny, najlepiej dźwiękowy sygnał (komendę). Powinien być on jasny, krótki oraz dobrze rozróżniany. Może być to krótkie słowo (tak, dobrze, super), kliker, gwizdek, sygnał dźwiękowy lub też wibracje na obroży treningowej.\nNastępnie wyjaśniamy psu, na prostym ćwiczeniu co ten sygnał oznacza.\nWypowiemy słowo, które wybraliśmy (klikniemy, krótko gwizdniemy itp.) i natychmiast podamy mu smakołyk (lub rzucimy piłeczkę). Kocham to ćwiczenie, psy również!\nPo kilku dniach pies połączy że: sygnał = smakołyk lub sygnał = piłeczka. Wytworzy się prosty odruch warunkowy (nauczony). Wszyscy z was pamiętają „psy Pawłowa” naukowca I.P. Pawłowa.\nJak to wygląda w praktyce? Pies wykonuje żądane ćwiczenie (zachowanie). W tym momencie przewodnik używa wybranego sygnału. Na przykład kliknie. Natychmiast włączy się odruch warunkowy a pies domyśla się, a właściwie jego mózg domyśla się, że dostał równocześnie także karmę. Zachowanie zostało nagrodzone, a my w ten sposób zyskamy wystarczająco czasu na nagrodzenie psa fizycznie. Pozwolimy mu zjeść smakołyk, ewentualnie rzucimy mu piłeczkę. Ten proces nazywamy przemostowaniem. Pomaga nam pokonać (przemostować) czas pomiędzy tym, kiedy pies zrobił ćwiczenie, a kiedy dostał rzeczywistą (prawdziwą) nagrodę.\nPrzygotował Jiří Ščučka\nTłumaczenie Anna Lara dla sport-dog.pl


Innowacje, technologie i rewolucje. FOR Solutions po Madrid Fusión inspiruje polską branżę gastro. - FOR Talks\nInnowacje, technologie i rewolucje. FOR Solutions po Madrid Fusión inspiruje polską branżę gastro.\nŚwiatowa kuchnia, wyjątkowe projekty, nowatorskie pomysły, biznesowe rozwiązania, trendy, technologie i przede wszystkim…ludzie. To wszystko znaleźliśmy w styczniu na MADRID FUSION, jednym z najbardziej prestiżowych kongresów kulinarnych świata.\n13 000 osób, w tym 122 ekspertów i 200 międzynarodowych firm. Tematem konferencji była szeroko rozumiana innowacyjność – świadomość ekologiczna, lokalność, zrównoważony rozwój oraz rola i siła kobiet w branży. Zespół FOR Solutions brał czynny udział w wydarzeniu. Spotkania się z największymi osobowościami i wizjonerami światowej sceny gastronomii dały nam wielką dawkę wiedzy i inspiracji.\nJako zespół tworzący gastronomiczno-biznesowe konferencje, chcemy aktywnie przyczyniać się do profesjonalizacji naszej branży, dlatego też zapraszamy na kolejny cykl MADE FOR Restaurant. W tym roku poruszymy temat innowacji, które stają się niezbędnym elementem każdej dziedziny gastronomii, zaczynając od finansów, poprzez techniczne aspekty, takie jak gastrofizyka, na marketingu kończąc. Pierwsza konferencja MADE FOR Restaurant już 12.04 w Krakowie. Więcej informacji: http://forsolutions.pl/konferencje-gastronomiczne/made-for-restaurant-krakow-2019/\nRelacja z Madrid Fusión\nFerran Adrià, jeden z najlepszych kucharzy świata, rozpoczął kongres mówiąc, że celem innowacji jest prowokacja. Przedstawiając swój program elBullifoundation, podkreślał, że gastronomia polega na ponownym odkrywaniu znanych już nam rzeczy, a główną misją jest zmiana perspektywy jej postrzegania przez społeczeństwo.\nInnowacyjnym rozwiązaniem, które również przyciągnęło uwagę publiczności, stała się aplikacja Too Good To Go, rewolucjonizująca podejście restauracji do problemu marnowania żywności. Oparta na modelu ekonomii zrównoważonego rozwoju, ma na celu zaangażowanie zarówno producentów, jak i konsumentów, poprzez sprzedaż nadmiaru wyprodukowanego jedzenia w niższej cenie. W tym roku aplikacja planuje debiut na polskim rynku, dlatego warto śledzić jej działania.\nKolejny trend, związany z transparentnością pochodzenia produktów spożywczych, poruszył Eneko Atxa, przedstawiając nową platformę bestfarmers.eco. Określając producentów „gwiazdami” łańcucha pokarmowego, Atxa podkreślał znaczenie tego elementu w gastronomii i tym samym stworzył „chmurę”, która umożliwia dostęp do bazy najlepszych farmerów i producentów.\nO innowacyjnej misji ocalenia świata opowiedział nam Anthony Myint, szef kuchni restauracji The Perennial z San Francisco. Znany ze swojego zaangażowania w środowiskowy aktywizm, Myint stworzył fundację ZeroFoodprint, która przedstawia rolnictwo, jako przyszłościowe źródło energii odnawialnej i pomaga restauracjom eliminować ich ślad węglowy.\nTo zaledwie połowa naszej relacji z wydarzenia. Całość ukaże się w nr 2/2019 magazynu „Restauracja”.\nAutor tekstu: Małgorzata Kowalińska, FOR Solutions


Intel Core i5-4460 3.2GHz 6MB BOX - Dobra cena, Opinie w Sklepie RTV EURO AGD\nMocny procesor Intel Core i5-4460 3.2GHz 6MB BOX umożliwia bezproblemową pracę i zapewnia dostęp do rozrywki na wyższym poziomie. Wielowątkowa praca jest możliwa dzięki technologii Hyper-Threading, a Turbo Boost dostosuje częstotliwość pracy do bieżących potrzeb. Wbudowana grafika serii HD Graphics, umożliwia płynne korzystanie z programów graficznych, multimediów i gier.\nCzęstotliwość taktowania 3,2 - 3,4 GHz sprawia, że procesor Intel Core i5-4460 3.2GHz 6MB BOX pracuje szybko i stabilnie. Dzięki temu nie musisz już się martwić o wydajność twojego komputera.\nProcesor Intel Core i5-4460 3.2GHz 6MB BOX posiada gniazdo Socket - 1150. Przy wyborze procesora warto zwrócić uwagę na to jaki typ gniazda procesora posiada płyta główna twojego komputera.\nprocesor Intel Core i5-4460 3.2GHz 6MB BOX\n3,2 - 3,4 GHz\nRozszerz ochronę o przypadkowe uszkodzenia! Szczegółowe warunki gwarancji Pobierz Producent Nazwa producenta / importera Intel\nGenialny procesor w niedużej cenie i o wysokiej jakości. Idealny do gier jak i do codziennej pracy\n6,38 zł zł miesięcznie\n11,50 zł zł miesięcznie\nMożesz pomóc innym użytkownikom zadając pytanie dotyczące Intel Core i5-4460 3.2GHz 6MB BOX\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Intel Core i5-4460 3.2GHz 6MB BOX, wpisz 1049072 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Wabi-sabi - japońska filozofia i jej wpływ na aranżację wnętrz - Urządzone\nWabi-sabi - japońska filozofia i jej wpływ na aranżację wnętrz\nWabi-sabi to filozofia, która zaskarbia sobie przychylność projektantów wnętrz. Fot. elias_noessing Pixabay.com\nWabi-sabi to filozofia, która wywodzi się z Japonii, gdzie jest znana od około 600 lat. Jej nurty niedawno dotarły również do Polski, niemal błyskawicznie stając się wyznacznikiem trendów aranżacyjnych. Wiadomo już, że w roku 2018 najmodniejsze są wnętrza urządzone w stylu wabi-sabi, czyli przestrzenie niedoskonałe, w których króluje prostota i przedmioty nadszarpnięte działaniem upływającego czasu.\nPo pełnych ideałów skandynawskich filozofiach hygge i lagom, wabi-sabi bardzo śmiało wkracza do polskich domów i mieszkań. Nowy trend pochodzący z Kraju Kwitnącej Wiśni przyjmuje się świetnie, ponieważ pozbawiony jest usilnego dążenia do perfekcjonizmu, a charakteryzuje go akceptacja rzeczy naturalnie się starzejących, które nadal mogą pełnić przypisane im funkcje użytkowe. W dosłownym znaczeniu poprzez słowo „wabi” rozumieć należy prostotę, natomiast przez „sabi” – piękno będące wynikiem upływającego czasu. Zatem znaczenie filozofii wabi-sabi sprowadza się do poszukiwania naturalności i subtelności w pięknie niebędącym idealnym, ale takim, które zdążyło zmierzyć się z nieuniknionym procesem starzenia. Nie ma się jednak czego obawiać, bo wnętrza w stylu wabi-sabi potrafią prezentować się przytulnie, swojsko, a jednocześnie niedoskonałe, co dla wielu z nas może być prawdziwym spełnieniem marzeń.\nWnętrze zaaranżowane zgodnie z filozofią wabi-sabi jest przytulne i swojskie. Fot. Annie Spratt Unsplash.com\nFilozofia wabi-sabi doskonale znana Polakom\nGdyby zastanowić się głębiej nad japońską filozofią, której jednym z założeń jest wykorzystywanie rzeczy i przedmiotów dopóki tylko jest to możliwe, to można by dojść do wniosku, że Polacy wabi-sabi znali dużo wcześniej niż stało się ono takie modne. Wystarczy przypomnieć sobie czasy, gdy w sklepach wszystkiego brakowało, a na półkach stał jedynie ocet. Czyż nie byliśmy wtedy zmuszeni być wabi-sabi? Przecież wielokrotnie cerowało się skarpetki, plamy i dziury na ubraniach maskowało samodzielnie wymyślanymi aplikacjami, buty naprawiało u szewca, używało tych samych podręczników, mebli, elementów wyposażenia kuchni, itd. przez długie lata.\nCzy w przedmiotach z tamtych czasów odnajdywaliśmy aż tyle piękna, że tak trudno było nam się z nimi rozstawać? Niekoniecznie, ale wynikało to z wychowania Polaków przez pokolenia i było zgodne z zasadą, że trzeba się cieszyć z tego, co się ma. Nad problemami należało pracować, by wreszcie je naprawić, a wszelkie niepowodzenia i potknięcia traktować jako kolejne istotne doświadczenia. Dziś mamy szansę na powrót do praktykowania tych zasad poprzez oddanie się modnemu wabi-sabi.\nProsta aranżacja łazienki idealnie wpasuje się w filozofię wabi-sabi.\nMieszkanie wg wabi-sabi nie jest idealne, ale jest proste w swojej formie.\nWe wnętrzu wabi-sabi panują stonowane, jasne kolory.\nObok drewna i kamienia we wnętrzach stylizowanych na japońskie nie powinno też zabraknąć innych naturalnych materiałów.\nWnętrza utrzymane w jasnych tonacjach właściwie nigdy nie wychodzą z mody, a dodatkową ich zaletą jest to, że wydają się przestronniejsze niż są w rzeczywistości.\nMiminalizm i prostota to domena wabi-sabi.\nWabi-sabi w dzisiejszych wnętrzach\nJak zostało to już wspomniane na wstępie – przestrzenie zaprojektowane zgodnie z japońską koncepcją wabi-sabi są skromne i pozbawione zbędnych ozdobników. Ewentualne dekoracje stanowią tu rzeczy typowo użytkowe, które można naprawiać, by nadawać im nowe życie. Prym wiodą naturalne materiały, najlepiej z widocznymi efektami działania upływającego czasu, ale nie postarzane dostępnymi dziś metodami. Obowiązkowe jest drewno (zwłaszcza spękane z widocznym wzorem usłojenia) oraz naturalny kamień (chłodny i surowy). Wzajemne przeplatanie się drewnianych elementów (np. belek stropowych, mebli, itp.) z kamiennymi (posadzkami, blatami, armaturą) pozwala na stworzenie wnętrza harmonijnego, wyważonego i w pełni zgodnego z filozofią wabi-sabi.\nObok drewna i kamienia we wnętrzach stylizowanych na japońskie nie powinno też zabraknąć innych naturalnych materiałów. Doskonałym uzupełnieniem aranżacji będą przedmioty np. z wikliny, trawy morskiej, bambusa (najlepiej ręcznie, nieco niedbale wyplatane) oraz tekstylia (koniecznie z lnu, juty czy wełny). Urządzając mieszkanie w stylu wabi-sabi śmiało można zatem postawić na takie właśnie obrusy, pledy, poduszki oraz chodniki i dywany. Wszelkie zauważalne przetarcia, zaciągnięcia nitek czy zagniecenia są tu wręcz wskazane, bo przecież w omawianej filozofii chodzi o odnajdywanie piękna w rzeczach nieidealnych.\nWabi-sabi absolutnie nie jest barwne. Trend robi ewidentny ukłon w kierunku kolorów jasnych i neutralnych oraz tzw. barw ziemi. Idealnie wpasowują się tu beże i szarości. Dobrze sprawdzą się też kolory budyniowe, kości słoniowej oraz ponadczasowa biel. Najlepszym dopełnieniem dla takich barw będzie oczywiście brąz, stłumiona zieleń, delikatny oranż bądź taki sam błękit.\nWnętrza utrzymane w jasnych tonacjach właściwie nigdy nie wychodzą z mody, a dodatkową ich zaletą jest to, że wydają się przestronniejsze niż są w rzeczywistości. To pozwala zaprosić wabi-sabi nawet do niedużej kawalerki w bloku. Mieszkanie zaaranżowane w barwach zgodnych z tą filozofią z pewnością będzie przytulne i zachowa swój ciepły klimat. Na takiej bazie z łatwością można budować historię, która każdego skłoni do refleksji i przypomni o nieuniknionym procesie przemijania.\nObowiązkowa ceramika – najlepiej zgodna z japońską sztuką Kintsukuroi\nW japońskiej koncepcji kreowania przestrzeni mieszkalnych ceramika jest obowiązkowa. Oczywiście typowe zastawy, pochodzące od znanych producentów, najlepiej jest zastępować naczyniami robionymi ręcznie. Takie naczynia to często prawdziwe dzieła sztuki, które pełnią funkcję użytkową i dekoracyjną jednocześnie. Jednak ceramika to nadal tylko ceramika – nietrudno ją stłuc czy uszkodzić. W normalnych warunkach nikt nie przejmowałby się tym aż tak bardzo i po prostu wyrzucił zniszczony przedmiot. Ale nie w dawnej Japonii!\nTo Cię zainteresuje: Styl skandynawski - lagom i hygge\nOmawiając filozofię wabi-sabi, nie można przejść obojętnie obok starej japońskiej sztuki naprawiania zniszczonej ceramiki, czyli Kintsukuroi. Owa naprawa polega na sklejaniu potłuczonych elementów za pomocą laki z dodatkiem sproszkowanych metali szlachetnych. W efekcie na zreperowanym przedmiocie powstają dodatkowe zdobienia, a on sam znów nadaje się do użytku. A przecież w wabi-sabi o to właśnie chodzi.\nW polskich warunkach przedmiot w stylu wabi-sabi można wykonać za pomocą kleju do szkła i kolorowego proszku dostępnego w sklepach. Jeśli właśnie uległa stłuczeniu nasza ulubiona misa czy waza, nie wyrzucajmy jej! Ze starannie pozbieranych kawałków stworzymy coś, co będzie idealnym komponentem wnętrza urządzanego według tak modnego aktualnie trendu, który przybył do Polski z odległego Kraju Kwitnącej Wiśni.\naranżacja wnętrz, wabi sabi


Kolejna gwiazda i nowa wystawa | Do kina czy na film? — Radio Łódź\npia, 10 gru 2021 19:20:37 +0100\nAndrzej Żuławski zadebiutował na początku lat 70-tych filmem „Trzecia część nocy”, potem zrealizował głośnego „Diabła” i obraz „Na srebrnym globie”.\nJednak przez problemy z cenzurą wyjechał z Polski i zamieszkał we Francji. Jego syn Xavery Żuławski podkreślał, że filmowy język ojca wciąż wymyka się prostym definicjom. - To było kino absolutnie indywidualnego wyrazu i mówienia absolutnie własnym głosem, porozumiewania się z widownią indywidualnymi emocjami i spojrzeniem. Dziś kino staje się demokratyczne, stara się przypodobać, wszyscy muszą je rozumieć. To kino jest wbrew wszelkim modom.\nPrzy większości filmów Żuławskiego jako operator kamery i autor zdjęć pracował Andrzej Jaroszewicz, który także wziął udział w odsłonięciu gwiazdy reżysera. - Ta nasza relacja była oparta, jeśli chodzi o pracę, o to, że opowiadanie filmu to opowiadanie obrazem przy użyciu kamery, która nie jest przedmiotem zapisującym rzeczywistość, tylko ma to być oko mądrego widza, któremu mamy dać pretekst do mądrego odbioru tego, co chcemy opowiedzieć.\nAndrzej Żuławski zmarł w 2016 roku, kilka miesięcy po premierze jego ostatniego filmu "Kosmos".\n(Fot. materiały MGS w Łodzi)\nOdwiedziliśmy też nową wystawę „50 years after” w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi. Możemy na niej zobaczyć zdjęcia Jacka Koprowicza, Ryszarda Lenczewskiego i Zbigniewa Wichłacza - trzech znakomitych reżyserów, operatorów, pedagogów i osobowości Łodzi Filmowej. Oprowadza kurator ekspozycji Dariusz Leśnikowski.\nRozmawialiśmy też z Łukaszem Gutem, współautorem filmu "Wszystkie nasze strachu". Inspiracją dla filmu była autentyczna historia artysty Daniela Rycharskiego.\nObraz w reżyserii Łukasza Rondudy jest laureatem tegorocznego Festiwalu Filmowego w Gdyni.


a grudzień i święta Bożego Narodzenia. Uwielbiamy świąteczny klimat. Nie przeszkadza mi to, że już kilka tygodni przed świętami ulice i witryny sklepów ustrojone są świątecznymi dekoracjami i choinkami. Na nerwy również nie działa\nGabinet stomatologiczny ZabrzeSzokujące 3 Metod Aby pożyczć meble Buy us auto parts Professionally! Marketing internetowy, a korzyści z inwestycji Pulsar BHPZobacz te informacje jak kupić włoską kawę w sieciKilka faktów i mitów o prawieKursy bhp onlinePrawnicy, radcy i adwokaci - o prawieCzy dentyści są tacy źliNie chcesz stawiać rusztowania do wykonania prac wokół domu? Zobacz inne rozwiązanieJak mierzyć czas?Czy opłaca się włączyć klimatyzację?Druk i drukarnie, coś na tematCzy warto inwestować w kolektory słoneczne do końca 2020Hire specialist to clean your hobsProwadzić sprawy prawne? Dokładnie!Podział majątku i spadku. Krótko o sprawach spadkowychO edndoskopii i innych badaniachJak działają biura tłumaczeńNigdy Nie Rób Tych 4 Rzeczy Jeśli Chcesz Wydrukować ReklamęDentysta ZabrzeOni Już Wiedzą Jak naprawić klimatyzator, Odbierz Dostęp Zanim O 6:6 System Wyłączy RejestracjęJak można w 2020 przejść szkolenie z bhp? The right equipment for the type of printing Dentysta ZabrzeKlimatyzacja nie jest już zbędnym luksusemDentysta ZabrzeBardzo Dziwna Ale Skuteczna Metoda Aby znaleźć dobrego dentyste w ZabrzuPotencjał internetu dla firm - pozycjonowanie


Tania laweta Dobieszowice, auto pomoc drogowa, holowanie aut zadzwoń! ☎ 516 737 414\nTania laweta Dobieszowice 24/7\nAuto pomoc drogowa +48 502 381 413 tania laweta, holowanie aut, drobne naprawy na drodze, transport samochodów oraz innych pojazdów, naprawy na drodze, dowóz paliwa, awaryjne uruchamiania samochodów, wymiana koła na drodze Dobieszowice i okolice Dobieszowic.\nDopisana usługom jest najcenniejszym owocem. Jest ważnym odsetkiem wzorca wykonania zlecenia, którą mamy skutecznie podjąć dla kierowcy. To taka cześć dobrej usługi, która posiada najistotniejszy wpływ na skutek ostateczny. Od tej normy nie zdarzają się odstępstwa bez względu na rodzaj udzielanej pomocy drogowej. Czy zmieniamy oponę na trasie, czy musimy świadczyć pracę mobilnego mechanika, czy choćby dostarczyć pojazd lawetą do zakładu – zawsze jakość skończonej usługi stanowi o zaufaniu klienta, i w ten sposób o postępie firmy.\nNa dowolnym polu naszej aktywności wymagamy od siebie dobrej Jakości usługi, ponieważ akurat na postępie firmy bardzo nam zależy. Najwyższa jakość jest naszą wizytówką przez 24h. Całodobowe assistance, i wsparcie z klasą.\nKonkretna usługa czy też gruszki na wierzbie?\nKonkurencja jest ważna, ale bez wątpienia jakość to rzecz jasna nie hasło reklamowe. Nikomu oczywiście nie zapewniamy bezdyskusyjnej maestrii. Choćby natężenie ruchu w regionie Dobieszowic, które wymyka się przewidywaniom i potrafi spowodować wydłużenie czasu naszego przyjazdu na miejsce. Jasnym powinien być fakt posiadania przez nas dobrze wyposażonej floty samochodów dedykowanych pomocy drogowej. Realia rzecz jasna nie stanowią dla nas przeszkody. HDS poradzi sobie w każdej sytuacji z wyciąganiem busa z wykopu. Zawsze kontrolowane lawety i autolawety z naszej floty zapewniają bezawaryjny przerzut aut osobowy i dostawczych. Furgonetka, bus, wózki widłowe, niewielkie maszyny budowlane w dobrych rękach będą całkowicie pewne. Finalnie lawetowanie lub holowanie to pomysł na życie wzmocnione jakością.\nCo podnosi jakość naszych prac? Sprawność sprzętu, mobilnego serwisu i wiedza mechaników. Od początku płyniemy do doskonałości czy to w szczycie ruchu i późną nocą. Skutecznie, ale precyzyjnie to zasada, która towarzyszy nam w dowolnym miejscu Dobieszowic czy to autostrada czy głębokie uroczysko.\nJakość nie może być wynikiem przypadku musi być podsycana doświadczeniem, fachową wiedzą, sprawnym dysponowaniem sprzętem i kadrami. Reperacja na drodze gdzieś na pustkowiu to luksus, natomiast Mobilny serwis i mechanik z praktyką tak samo skutecznie zrealizuje ją pod naporem regularnego ruchu. holowanie z wykorzystaniem holownika, transport autolawetą wymusza udział przeszkolonego, profesjonalnego kierowcy oczywiście z praktyką. Codziennie kompetencje i doświadczenie kadry podnoszą jakość naszej 24 godzinnej oferty.\nTa siła to Ich osiągnięcie i będą ją budować zawsze bowiem jakość nie wytrzymuje stagnacji. Zmarnować dobrą opinię jest nietrudno. Jej odzyskanie może kosztować lata pracy dlatego musi się ciągle walczyć o jakość. Gdyż wymaga ona profesjonalnej gwarancji naszych przedsięwzięć. Możliwe, że od czasu do czasu powinno się poszperać w archiwach. Dało by się tam odnaleźć sporo pozytywnych wypowiedzi od szczęśliwych kierowców. Dowolna relacja odświeża w myślach historię o solidnie wykonanej pracy. Upewnia nas, że nie ma powodu byśmy obawiali się zadania.\nDobre opony to absolutnie podstawowa zasada\nPodobno wiedzą to kierowcy, a niestety, aż w 25% epizodów, które zostały zawinione przez niesprawność pojazdu, jako podstawową przyczynę podaję się uszkodzone opony.\nEkipa młodych przyjaciół jechała z Czech kiedy w pobliżu Dobieszowic zatrzymała ich policja na zwykłą inspekcję. Nic byśmy o opisywanym zdarzeniu nie wiedzieli, lecz zamówili nas bezpośrednio policjanci.\nCo prawda utrzymujemy umowę z policją na transport samochodów powypadkowych, lecz umowa po pierwsze nie jest na wyłączność, a po drugie nie posiadamy w policji jakichkolwiek przyjaciół więc przywołuje się nas nie regularnie. Ostatni przykład był jak się okazuje wyjątkowy. Pojazd który przyłapano wykorzystywał całkowicie łyse opony i na pewno rzecz jasna nie były to Slicki. Skądinąd takich także nie można używać w samochodach podejmujących jazdę po publicznych drogach. Poproszono nas ponieważ zazwyczaj posiadamy duży wybór opon dostępnych od ręki. Chociaż prośba żebyśmy przywieźli kompletny zestaw była nietypowa.\nOkazało się, że to nie przejęzyczenie policjanta. Auto rzeczywiście miało komplet kół z prawie nie widocznym bieżnikiem na oponach. Szaleństwo! Nigdy czegoś takiego nie odnotowywaliśmy. Wydaje się nie prawdopodobne żeby jakikolwiek kierowca odważył się jechać na tak zniszczonych oponach. Może to była nie świadomość początkującego chłopaka, a może zwyczajna nonszalancja. Ewidentnie słusznie kierowca musiał przyjąć mandat 500 zł, utracił kilka punktów i odebrano mu dowód rejestracyjny. Ponadto pragnąc jechać dalej potrzebował nabyć cztery zgodne z przepisami opony lub załadować auto na lawetę.\nMogliśmy wykonać od ręki obydwa rozwiązania. Rozmowa z właścicielem auta sporo wyjaśniła. Po pierwsze w Czechach okradli ich, bezczelnie odkręcając im cztery koła. Sprawcami na pewno nie byli Czesi. Tam w zasadzie nie zdarzają się kradzieże kół. Młodzi turyści odpoczywali w górach. W niedużej wiosce udało im się od jakiegoś czeskiego górala zakupić za grosze stare cztery koła. Wydawało im się, że wystarczą by jakoś dojechać do domu. I może by im się udało, lecz mieli kontrolę, Takie opony w Polsce nie ujdą uwadze policjanta.\nRozmowa dała jak się okazuje drugie zdumienie. Samochód miał opłacony niezły assistance z transportem auta na poziomie 1000 km i nawet z zagranicy. Po co ryzykować kupno starych, niepewnych opon. Trzeba było na miejscu, w Czechach załadować samochód na lawetę i bezpiecznie być odwiezionym do Polski za free.\nIgnorancja w zakresie oferty usług jakie świadczyć potrafi pomoc drogowa, tym bardziej kiedy połączy się siły z ubezpieczeniem assistance, potrafi być czasami porażająca. Jeśli dodamy do tego ignorancja w przyswojeniu podstawowych zasad bezpieczeństwa, w tej sprawie chodzi naturalnie o właściwą jakość opon, może to doprowadzić do drastycznego w skutkach incydentu.\nUbezpieczenie naszego auta posiadało ponadto zapłacone AC. Klient nie był zobligowany do ponoszenia jakichkolwiek, specjalnych kosztów tego nie przyjemnego doświadczenia jakim mogła być kradzież kół. Rozliczono by mu koszt nabycia nowiutkich kół i opon. Przewieziono bez nowych nakładów do domu. A dowodu rejestracyjnego nie trzeba by odzyskiwać na policji.\nTo byli świetni, młodzi ludzie. Kierowca autolawety wspomina ich, choć to było dawno, niezwykle dobrze. Serdeczni, ułożeni, a na koniec podziękowali za precyzyjne wyjaśnienie im reguł ubezpieczeń i precyzyjnych paragrafów kodeksu drogowego.\nTa ignorancja dużo kasy wyciągnęła im z kieszeni. Powinni im to raczej wytłumaczyć wcześniej. Ktokolwiek na innym stanowisku, a nie najwcześniej po fakcie ekipa z mobilnego serwisu, jednak taka jest jakość naszych usług – kompleksowa.\nTo wcale nie jest przesada. Rzeczywiście w przydrożny kanał zakopał się dokładnie po dach towarowy bus. Incydent wydarzył się niejako w pobliżu Dobieszowic, w tej sytuacji policja wezwała najbliższą pomoc drogową, a mianowicie nas. Utrzymujemy regularną umowę z policją na zdarzenia w tym rejonie dlatego na takie zamówienia odpowiadamy nadrzędnie.\nDyspozytor został mniej więcej zawiadomiony o sytuacji na trasie dlatego przygotowaliśmy autolawetę z HDS, kompletny serwis mobilny z wulkanizacją, a na interwencję wyjechała większa ekipa. Nie było oczywiste czy w tym pojeździe jest towar więc w zapasie był przygotowany samochód towarowy na wypadek konieczności przerzutu towaru.\nDobrze orientowaliśmy się co to za element drogi. Nieduża niecka na łatwym odcinku sprawia, że chociażby spore ciężarowe pojazdy mogą być zupełnie nie zauważalne dla nadjeżdżających z naprzeciwka. Oczywiście są oznakowania i ciągłe linie, lecz zamiejscowi kierowcy widzą przed sobą wolną, spokojną jezdnię i regularnie wstrzymują myślenie.\nTak samo mogło być i w tym przypadku. Ten bus akurat skrył się w dolinie kiedy podróżujący z naprzeciwka kierowca Opla zdecydował się, wbrew długiej ciągłej, wyprzedzić kolejkę, jadących regulaminowo, trzech pojazdów. Gdy znajdował się mniej więcej w połowie wyprzedzania, powiedzmy otwarcie szybkiego, z niszy wyjechał bus. Zmierzali wprost na siebie, nawiasem mówiąc bus też nie poruszał się powoli. Opel podjął gwałtowne hamowanie. Kierowca busa nie dostrzegał natomiast nadziei by oba auta zahamowały, w tej sytuacji uznał że trzeba minąć Opla poboczem. To rodzimy kierowca i na pewno wiedział, że pobocze bywa tutaj słabe, a przydrożny rów wyjątkowo głęboki nie miał jednak wyjścia. Przekroczył ciągłą linie i zaczął uciekać poboczem. Nieszczęśliwie prawie natychmiast auto zsunęło się do wykopu, a będąc w dużym ciągu zaryło w ziemię nadzwyczaj dokładnie, praktycznie po podłogę.\nSpektakularny obraz. Czerwony dach ledwo wystawał ponad ścianę parowu. Taki niby czerwony, lakierowany mostek, nie było tylko tylko balustrad. bus musiał zdecydowanie mieć dużą prędkość aby się w ten sposób zakopać. Tymczasem wina definitywnie mogła być tylko po stronie kierowcy Opla, który złamał kilka paragrafów kodeksu drogowego. Miał szczęście, że nikt nie ucierpiał.\nPolicja już kończyła policyjną pracę, a my tymczasem analizowaliśmy okoliczność. bus na szczęście nie transportował towaru, jednak i tak wydobycie go bez znacznych strat zdawało się nie możliwe. Wreszcie doszliśmy do wniosku, że zastosujemy HDS. Mamy wyjątkowo potężny dźwig z ramieniem o dużym zasięgu więc gdyby dobrze podczepić busa wówczas prawdopodobnie nam się uda przenieść go bezpośrednio na lawetę bez większych zniszczeń. Właściwie na starcie na widok zakopanego busa postawiliśmy nie podejmować naprawy na miejscu. Notabene pewni byliśmy, iż bus nie będzie przydatny absolutnie do jazdy.\nByło bardzo ciężko podczepić samochód zakopany po dach. Przepuszczenie pasów pod autem stosując plan dość oczywisty, czyli równolegle do osi kół, z racji na wysokie ściany przekopu musiało być niestety niemożliwe. Podjęliśmy próbę przepchnięcia pasów wzdłuż pojazdu zaraz za kołami. Przydrożny rów był tutaj prosty i można było funkcjonalnie przymierzyć się ze świdrem. Ziemia musiała być miękka, świder wchodził spokojnie dokładaliśmy jedynie przedłużki. Na ostatniej przedłużce zaczepiliśmy pasy i się sprawdziło. Potem pozostaje raptem adekwatna kratownica do dokładnego ustawienia pasów i HDS. Dźwig zweryfikował się doskonale. Wyciągnęliśmy busa i przy jednorazowym podejściu został postawiony na lawecie.\nNasze zdumienie zdecydowanie było olbrzymie gdy okazało się, że zaledwie pierwsza opona zgubiła ciśnienie. Rozważaliśmy już reperację na drodze, jednakże policja nie wyraziła autoryzacji dla tej koncepcji. Po takim zajściu samochód musi ponownie mieć zrobione badania techniczne. Dyskusja była zbędna. Odwieźliśmy busa pod określony przez kierowcę adres i pewnie nigdy byśmy się nie dowiedzieli co dalej z busem gdyby nie mechanik z warsztatu, który go remontował.\nZatelefonował do nas jak potrzebował lawety z HDS. Opowieść o inteligentnym wyłuskaniu busa zakopanego w kanale poleciała w świat. Ponoć kierowca umieścił fotki na Facebooku. I nie mógł się nas nachwalić. Zaś pan mechanik napomknął, że jakość naszej usługi miał szansę ocenić bezpośrednio i szczerze nie mógł dojść jak potrafiliśmy nie zepsuć ani podwozia ani kół. Toteż teraz zamówienie kieruje do nas bo ma gwarancje naszego profesjonalizmu.\nMożna to było zrobić byle jak, jednakże jakość mamy wprowadzoną w menu oferty, dlatego serwujemy ją w standardzie, następnie wraca do nas kolejnymi usługami dla uśmiechniętych klientów.


[Blog Deweloperski] T-90A - Nowości - War Thunder\nT-90A to usprawniona wersja czołgu T-72B, cechująca się lepszymi osiągami bojowymi. Gracze czekali długo na tę maszynę — teraz w końcu zwieńczy drzewko ZSRR w War Thunder!\nT-90A, czołg podstawowy, ZSRR, era VII\nElektrooptyczny system ochrony aktywnej\nPPK, solidne pociski podkalibrowe i pociski z zapalnikiem zbliżeniowym do niszczenia helikopterów\nNiska prędkość wstecz\nKiepska ochrona boków kadłuba w porównaniu ze szczytową wersją T-72B3\nW 1989 roku Uralskie Biuro Projektowe Przemysłu Ciężkiego opracowało prototyp zmodernizowanego czołgu T-72B, oznaczonego jako Obiekt 188. Pojazd był daleko posuniętą modyfikacją radzieckiego czołgu podstawowego z szeregiem nowoczesnych rozwiązań technicznych, w tym nowym systemem kierowania ogniem, bronią kierowaną, kompozytowym opancerzeniem i innowacyjnym elektrooptycznym systemem aktywnej ochrony. Czołg pomyślnie przeszedł testy i został zarekomendowany do masowej produkcji pod nazwą T-90, a jego produkcja seryjna rozpoczęła się w 1992 roku. W międzyczasie kryzys w Rosji zmusił konstruktorów do zaprzestania seryjnej produkcji. W międzyczasie kontynuowano jednak prace badawczo-rozwojowe nad dalszą modernizacją T-90 na potrzeby operatorów zagranicznych, a także wojska rosyjskiego. Wkrótce, gdy sytuacja gospodarcza w przemyśle zaczęła się poprawiać, konstruktorzy czołgów połączyli swoje osiągnięcia w jednolity program modernizacji, oznaczony T-90A. W odróżnieniu od wersji podstawowej, nowy czołg miał nieco mocniejszy silnik oraz spawaną wieżę ze wzmocnionym opancerzeniem. Główną różnicą jest zwiększona siła ognia: nowe działo i nowoczesny system kontroli ognia z zaawansowanym celownikiem termowizyjnym. T-90A były produkowane od 2004 do 2011 roku.\nT-90A w końcu trafił do War Thunder! Nowy szczytowy czołg w radzieckim drzewku technologicznym zwieńczy linię czołgów T-72. Wraz z niedawno dodaną odmianą T-72B3, T-90A jest współczesnym czołgiem podstawowym, posiadającym wszystkie niezbędne cechy bojowe nawet dla najbardziej wymagających dowódców. Czołg ma dobrą mobilność dzięki 1000-konnemu silnikowi, choć nadal ma raczej powolny bieg wsteczny, podobni do innych „siedemdziesiątek dwójek”.\nT-90A ma ulepszoną wieżyczkę spawaną w porównaniu z podstawowym T-72, dodatkowo zabezpieczoną przez pancerz reaktywny Kontakt-5. W wyniku tego wzrosła odporność wieży, ale zachowana została gorzej chroniona strefa w rejonie jarzma. Ekwiwalent pancerza jest tu niższy niż po bokach wieży, ale nie tak słaby jak w innych radzieckich czołgach wyższych er. Podobnie jak późniejsze modele z rodziny T-72, górna przednia część kadłuba zawiera kompozytową płytę ochronną z wbudowanym pancerzem reaktywnym Kontakt-5 i jest w stanie oprzeć się prawie wszystkim pociskom.\nArmata nie różni się od znanej z poprzedniego T-72B3, ale wachlarz dostępnej amunicji jest szerszy. Oprócz szybkich PPK i dobrego pocisku przeciwpancernego czołg ma na wyposażeniu nowy pocisk podkalibrowy i amunicją programowalną z zapalnikiem zbliżeniowym Ainet — w sam raz do radzenia sobie z wrogimi śmigłowcami. Do walki w nocy i w warunkach słabej widoczności czołg wyposażony jest w doskonały termowizor drugiej generacji.\nTo, co czyni T-90A wyjątkowym, to elektrooptyczny zakłócacz i system ostrzegawczy przed opromieniowaniem laserem. Na wieży czołgu zamontowane są dwie grupy czujników ostrzegających przed opromieniowaniem — czujniki zgrubnego wykrywania w kierunku bocznym i w tylnej półsferze oraz czujniki do precyzyjnego wykrywania źródła promieniowania w kierunku przodu wieży. Czujniki te dostarczają dowódcy informację o kierunku, z którego na czołg emitowane jest promieniowanie (dalmierz laserowy albo wiązka naprowadzająca). Jeżeli rakieta została już wystrzelona, włączany jest zakłócacz optyczny — silne światła podczerwone systemu Sztora wysyłają impulsy dezorientujące system sterowania rakietą.\nCiekawostka: T-90A jest dobrze znany z czerwonych „oczu” zestawu reflektorów podczerwieni Sztora. W rzeczywistości w trybie bojowym emisja tych świateł nie jest widoczna gołym okiem, można ją zobaczyć tylko w telewizji i na zdjęciach. Czołgiści, wiedząc jak drapieżny jest T-90A z takimi oczami, usuwają filtry podczerwieni przed paradami, pokazując czołg publiczności.\nUrządzenie działa tylko na PPK z automatycznym systemem naprowadzania z optycznym sprzężeniem zwrotnym, np. TOW, HOT, Konkurs, Ataka i inne tego rodzaju. Sztora nie blokuje pocisków z laserowym naprowadzaniem i śledzących wiązkę, ale ich wystrzelenie może być wykryte przez czujniki opromieniowania laserowego. Te same promienniki podczerwieni mogą pracować również jako emitery podczerwieni dla urządzeń noktowizyjnych, ale jednocześnie demaskują czołg w spektrum podczerwieni. Sektor działania reflektorów systemu Sztora wynosi około 40 stopni w azymucie od osi działa, ale w pionie wynosi tylko 4,5 stopnia.\nInteligentna broń w War Thunder staje się coraz mądrzejsza! Wypróbujcie, jak spisze się T-90A w walkach szczytowych er w War Thunder. Aktualizacja New Power jest tuż-tuż, ubiegnijcie adwersarzy! Do zobaczenia!\nPiątek popołudnie. Ja ubrany cały na czarno w nowiutkim dresie. I wtedy wyjeżdża ona cała zielona, z oczami czerwonymi, piękna jak zwykle. Wychodzę na środek, klękam przed nią i mówię: "Wyjdź za mnie T-dziewięćdziesiątko. Będzie nam razem dobrze. Zamieszkamy w hangarze, będę o ciebie dbał 24h na dobę, 7 dni w tygodniu, nauczę cię różnych metod walki, będziemy często na topie tabeli." Ona przerywa mi wystrzałem po czym mówi "CHCĘ".\ntylko kto bedzie mial dluzsza rure...:)\nkapitan_bomba, Panie Kapitanie. Powiedziała Ukochana że może być. Nie jest źle, ale nie jest też dobrze, możemy powiedzieć że jest średnio.\nCiekawi mnie czy jak będą w przyszłości dodawać T-90M Proryw, to czy dla T-90A dodadzą modyfikację T-90AM. T-90M Proryw i T-90AM to nie to samo.\nHmm... Jak to szło? "Nie będzie T-90, bo jest gorsze niż T-80, bla bla bla bla..."?\nCo by tutaj zrobić SPH tego nie zabije każdy inny japoński pojazd również, a wiem będę uciekać type 93\nŁadna ja każdy ruski 😁\nTa gra to dno zewzgledu na podstawowe problemy ktore zamiatacie pod dywan i nie wazne ile aktualizacji i jakie beda jak strategia rozwoju gry to dno. maus na 7.7 buahahahaha,samoloty i heli na poczatku gry kto wam planuje rozwoj tej gry,małpy?\nDo tego koszty napraw 17k maus 20k t95 odbierają chęć grania.\nSuper ruski czołg którego przeżywalność będzie średnia, koszty ogromne, a leopard 2a6 z 630 peny będzie go zjadał jak chce, straszna zachęta do expenia i grania\nSpokojnie dla balansu zwiększy się kosz naprawy leoparda do 200k i wszystko będzie cacy.\nKumbaka, Jeszcze go nie ma a już marudzenie . No ale z tym zwiększenia za naprawę to możliwe\nSuperstarPL, nie wiem o co Ci chodzi, gra ma odzwierciedlać autentyczne maszyny, wszem i wobec wiadomo, że Rosjanie mają najwięcej maszyn, poza tym nacja niemiecka otrzymała ostatnią już wersję Leo 2A6. Wydaje mi się, że np rosyjska nacja powinna jako odpowiednik otrzymać jako odpowiednik na równym poziomie T-90M, a gdzie tam jeszcze pozostałe maszyny?\nJa tam na T-90AM, T-90M i T-14 mogę chętnie poczekać, byleby twórców nie hejtowali.\nRenamed63079, Oj będą hejtować. "Bo Ruski złe, tylko USA i Niemcy"


Co z OC? : Ubezpieczenia komunikacyjne\n31 Sty 2014, 14:01\nCześć wszystkim , wczoraj kupiłem swój pierwszy samochód z ważnym OC , i tu pojawia się problem , ponieważ zamierzam wypowiedzieć umowę i wykupić OC w innej ubezpieczalni mam podobno na to 30 dni , i zamierzam to zrobić za 30 dni bo na razie nie mam funduszy na to , i jeżdżę na tym oc poprzedniego właściciela , jednak poprzedni właściciel musi zgłosić do ubezpieczalni o sprzedaży samochodu i nowym właścicielu i z pewnością zadzwonią do mnie z rekalkulacją składki , i właśnie nie wiem co teraz mam zrobić , za miesiąc chce wypowiedzieć umowę , a jak mi każą po rekalkulacji od razu dopłacić ? nie wiem co mnie czeka może i ktoś to objaśnić?\nRe: Co z OC?\nNic ci nie każą. Owszem, mogą przysłac ci rekalkulację składki, ale nie masz obowiązku tego płacić. Jak ci taką rekalkulację zrobią, to nawet lepiej - będziesz miał porównanie cenowe dla innego ubezpieczyciela.\nAle - w zależności od wieku i od tego jak długo masz prawko, taka rekalkulacja może wynieść cię taniej niż zerwanie umowy i opłacenie nowej. Nową umowę zawierasz na rok ( możesz w dwóch ratach ), a tą umowę ( rekalkulację ) zawierasz tylko do końca trwania umowy, czyli mniej niż na rok. Analogicznie zapłacisz mniejszą skłądkę. Oprócz tego później masz już na wstępie 5 lub 10 % za kontynuację ubezpieczenia plus % za bezszkodową jazdę. Przemyśl to wszystko zanim zmienisz ubezpieczyciela. Jeżeli chodzi ci tylko o OC, to ja bym nie zmieniał ubezpieczyciela.\n31 Sty 2014, 14:33\nCzyli mogę swobodnie przez te 30 dni jeździć na tym OC bez żadnych konsekwencji czy dopłat? co do rekalkulacji jeżeli taką zrobią i okaże się że wyjdzie korzystniej niż zerwanie umowy to wsumie jeszcze się zastanowię na tym , chociaż ja nigdy nie miałem wykupionej polisy ani zniżek i jestem młody więc może się okazać że po rekalkulacji bardziej korzystne będzie zerwanie umowy\nmam jeszcze jedno pytanie czy podczas rejestracji samochodu w WK będę potrzebował OC na siebie przypisanego czy wystarczy poprzedniego właściciela\nCzyli mogę swobodnie przez te 30 dni jeździć na tym OC bez żadnych konsekwencji czy dopłat?\nJak ci przyślą rekalkulację to na okres do końca polisy. Nie wiem jak to jest jak w ciągu 30 dni się wypowie umowę - czy trzeba będzie zapłacić za te dni, za które była ochrona czy nie. Może ktos wie dokładniej to dopisze.\nUbezpieczenie ŻukaIle czekać na wypowiedzenie umowy OC ?\nTagi: OC, samochód, kupię, plusy, porównanie, prawo jazdy, sprzedam\nod 37,44 PLN Renault Clio II (9788320616538) od 306,90 PLN Metabo W 1100-125 792,00 PLN Makita SA7000C\nPodróż Volkswagenem, którego jeszcze nie maFabryka Volkswagena w Wolfsburgu, dział rozwoju technicznego, hala 70 – wjeżdża Golf. W hali nie ma okien, a mimo to samochód porusza się po oświetlonych słońcem ulicach. Tylko że tutaj nic nie jest prawdziwe, nawet Golf. ...Cyfrowe lusterko wsteczne - Lexus LSPiąta generacja Lexusa LS wyposażona jest w wiele elektronicznych udogodnień, takich jak pakiet bezpieczeństwa czynnego z funkcjami automatycznego prowadzenia czy 24-calowy, kolorowy wyświetlacz HUD. Łatwą do przeoczenia, ...Samochód na abonament - nowoczesny ...Wraz z rozpoczęciem nowego roku Hyundai wprowadził program wynajmu konsumenckiego Hyundai Abonament. Program, który realizowany jest przy współpracy ze Grupą Masterlease, stanowi atrakcyjną propozycję wynajmu samochodu, dedykowaną ...


Na co zwracać uwagę wybierając bieliznę dla mam? - Rodzice - Polki.pl\nNa co zwracać uwagę wybierając bieliznę dla mam?\nBielizna dla kobiety karmiącej musi być bezpieczna zarówno dla młodej mamy, jak i dla dziecka. Biustonosze powinny być od spodu podszyte delikatną bawełną. Chroni to buzię i rączki dziecka przed zadraśnięciami, a także zapewnia komfort dla wymagających szczególnej troski piersi w okresie karmienia. Warto zwrócić uwagę na certyfikaty potwierdzające bezpieczeństwo surowców, z jakich bielizna została wykonana np. międzynarodowy certyfikat OEKO-TEX. Dzianiny powinny być także antyseptyczne i antybakteryjne.\nBiustonosze dla młodych mam zostały stworzone przede wszystkim po to, aby ułatwić karmienie piersią. Klipsy typu Clic-Clac umożliwiają odpięcie i proste zapięcie miseczki jedną ręką, a tym samym karmienie dziecka bez konieczności utrudnionego zdejmowania biustonosza.\nTo nieprawda, że praktyczny i solidny biustonosz do karmienia nie może ładnie wyglądać. Poza komfortem noszenia, estetyczny i modny krój potrafi pozytywnie wpłynąć na nastrój każdej kobiety. Dlatego warto docenić także na aspekt wizualny i wybrać taką bieliznę, która nam się przede wszystkim podoba. Polska firma Lupoline jest jedną z nielicznych, która wprowadziła kolory i różnorodne surowce do oferty bielizny dla karmiących mam. Poza kilkoma ciekawymi wzorami biustonoszy, do których można dobrać pasujące figi, opracowała także wygodne koszulki nocne, które podobnie jak staniki umożliwiają odpięcie miseczki. Ponieważ koszulki mają rozszerzany fason, a w kroju umieszczono delikatne pliski pod miseczkami, mogą być wykorzystywane nie tylko w trakcie karmienia piersią, ale także wcześniej, w okresie ciąży.\nTagi: karmienie piersią, koszula nocna, strefa mamy, biustonosz\nJa zakupiłam ostatnio świetną bieliznę ciążową. Wewnętrzna strona miseczki wykończona jest bawełną chroniącą przed podrażnieniem nadwrażliwych w okresie laktacji brodawek. Elastyczne miseczki pozwalają na umieszczenie w ich wnętrzu krążka laktacyjnego lub muszli laktacyjnej, chroniących bieliznę przed zabrudzeniem.\nChodziło mi o bieliznę AkpolBaby