Odgrzybiane klimatyzacji w serwisie Pomiary - http://www.pomiary-bhp.czest.pl/\nOdgrzybiane klimatyzacji w serwisie Pomiary\nautoklimatyzacja pruszków Najgorzej jest w pomieszczeniach na poddaszachKlimatyzacja, serwis klimatyzacji oraz chłodnistwo to kwestie, które pozostają w kręgu zainteresowania wielu osób. Ni czytaj dalej na tej stronie\nnabijanie klimatyzacji samochodowe pruszków Profesjonalny serwis klimatyzacjiWiele osób zastanawia się, w jaki sposób konserwować swoje samochody, aby jak najdłuże służyly i były bezawaryjne. Duż odkryj więcej\nnaprawa klimatyzacji samochodowej warszawa Dlatego też dobrym pomysłem może okazaćGdy przychodzą gorące letnie dni wielu z nas marzy o tym, aby chociaż przez krótką chwilę zaznać ochłody. Ni doczytaj więcej\nnapełnianie klimatyzacji samochodowej warszawa Urządzenia klimatyzacyjne mają zbawienne działanie szczególnieUrządzenia klimatyzacyjne mają zbawienne działanie, szczególnie, gdy mamy do czynienia z zapraszam do lektury\nserwis klimatyzacji samochodowej pruszków Montaż klimyCzy klimatyzacja w domu czy w mieszkaniu to dobry pomysł? A czy serwis klimatyzacji to coś, co jest powszechnie dostępne? To p czytaj to\nnapełnianie klimatyzacji samochodowej pruszków Warto także mieć na uwadze jejJak każdy z nas wie, pogoda bywa różna. Cztery pory roku zapewniają nam zupełnie inne temperatury. Jednakże, lato kliknij strone\nnaprawa klimatyzacji samochodowej warszawa Zasada polega na tym aby używaćKlimat się ociepla, pogoda staje się coraz bardziej nieprzewidywalna. Ale człowiek nie jest wobec tej ciąg dalszy\nnapełnianie klimatyzacji samochodowej pruszków Dzisiaj klimatyzacja to coraz częściej cośUrządzenia, które zapewniają odpowiednią klimatyzację już nie kojarzą się tylko i wyłą więcej informacji\nklimatyzacja samochodowa pruszków Klimatyzacja - mus na latoKiedy nadchodzą upały ciężko jest czasem wytrzymać we własnym mieszkaniu. Zwłaszcza ludzie, którzy cieszą się dużą ilością światła w domu doczytaj więcej\nnaprawa klimatyzacji samochodowej warszawa To właśnie mieszkańcy dużych bloków iChłodnistwo jest działem techniki zajmującym się schładzaniem powietrza. Jedną z metod jego zobacz\nnabijanie klimatyzacji samochodowe pruszków Chłodnistwo to dziedzina przemysłu której powinniśmyW dzisiejszych czasach przemysł samochodowy rozwija się najszybciej w historii całość tutaj\nWhy You should visit Cracow?Masz dom? Na pewno kiedyś przyda Ci się wynajem podnośnika koszowegoTaming the electricity and making money out of itVurdere tilstanden til tenneneFlora twojego jelita - Candida alibcansNamioty eventoweOd zera do geodetyDla przedsiębiorców: podatki, biura rachunkowe, księgowośćBe smart - take care engine in your carCiepło w domu oznacza komfortWszystko co musisz wiedzieć o swetrach i kardiganachNa szybko o transporcie z ChinWybieramy drzwi - jakie?Automaty spawalniczeOtwieranie i zamykanie bramy na pilota! Wygodne czy nie?Pojęcie poligrafii i wiele więcejSłońce - potężne źródło energii - jak je wykorzystać?Mvmt PolskaCo musisz wiedzieć o pozycjonowaniu i innych sposobach marketinguNie daj się sądom!Twoja firma a obsługa prawnaOgniwa, panele, kolektory słoneczne - kilka informacjiBudowa potrzebuje geodety. Dlaczego?Energia ze słońca!Chirurgia stomatologiczna zabrzeNaklejki, wizytówki i banery - czyli o drukuKawa i jej parzenie11 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak Mieć Saunę w OgrodzieJak wybrać dobrego dentystęImplantologia zabrze


Jak oświetlenie LED pomaga obniżyć koszty prowadzenia firmy? - Euro-Energia\nWielu przedsiębiorców usilnie chwyta się rozmaitych i niekiedy bardzo wymyślnych sposobów na obniżenie kosztów działalności gospodarczej, podczas gdy najprostsze rozwiązania gdzieś w tym wszystkim się gubią. Sama wymiana oświetlenia na energooszczędne z pewnością nie wystarczy, by uzyskać doskonałe rezultaty, ale powinna stanowić pierwszy krok do zmian na lepsze.\nOświetlenie biura, sklepu czy hali produkcyjnej pochłania znaczną część energii elektrycznej, która stanowi składową miesięcznych wydatków firmy. Prostym sposobem na ich uszczuplenie jest wymiana tradycyjnych żarówek lub świetlówek na nieco droższe, lecz w perspektywie czasu o wiele bardziej opłacalne LED-y. Jakie są ich największe atuty?\nOświetlenie LED w firmie – niższe koszty działalności\nTradycyjna żarówka ok. 5–10% pobieranej energii przekształca w światło widzialne. Żarówka LED uzyskuje pięciokrotnie lepszy wynik, zamieniając w światło aż około połowę energii elektrycznej. Co istotne, ilość zużywanej przez LED-y energii również jest znacznie mniejsza, zaś strumień emitowanego światła – silniejszy. Dla porównania:\nzwykła żarówka pobiera średnio 40 kWh na 1000 h i daje strumień świetlny o wartości 270 lumenów;\nświetlówka energooszczędna generuje strumień o mocy 420 lumenów przy poborze 9 kWh na 1000 h;\ndioda LED potrzebuje natomiast zaledwie 7 kWh na 1000 h, by wytworzyć światło o mocy strumienia na poziomie aż 550 lumenów!\nRóżnica jest więc wyraźna, a efektywność energetyczna to nie jedyny powód, by zainwestować w oświetlenie LED w firmie.\nOszczędzaj prąd w przedsiębiorstwie dzięki oświetleniu LED\nDobra żarówka LED o mocy 7 W (odpowiednik 60 W) kosztuje obecnie ok. 14 zł. Wymiana oświetlenia w firmie na LED-y może więc wydawać się kosztowna, jednak za tę cenę otrzymujemy źródło światła o znacznie dłuższej żywotności niż w przypadku jakiejkolwiek innej żarówki.\nTradycyjna żarówka wolframowa zwykle wypala się po tysiącu godzin. Halogeny są w tej kategorii pięciokrotnie lepsze, jednak prawdziwie imponujący wynik uzyskują świetlówki, które – w zależności od generacji – mogą świecić od 8 do 20 tysięcy godzin.\nPytanie jednak, czym są te liczby w zestawieniu z LED-ami, których żywotność zaczyna się na 50 tysiącach godzin, a kończy nawet na 100!\nI to bez straty na intensywności strumienia świetlnego – ta pozostaje niezmienna przez cały okres użytkowania.\nInwestycja w oświetlenie LED z pewnością przełoży się na oszczędność prądu w twojej firmie, a co za tym idzie – na niższe koszty działalności. To jednak nie koniec, lecz początek. Sposobów na obniżenie rachunków za energię w przedsiębiorstwie jest bowiem znacznie więcej…\nJeśli chcesz dowiedzieć się, jak skutecznie możesz obniżyć koszty energii w swojej firmie, zapraszamy do kontaktu.


Wiedźmin 3: Krew i Wino na nowym zwiastunie | CHIP\nDodatek „Krew i Wino” zabierze gracza do zupełnie nowej lokacji – Toussaint. Ta miodem i mlekiem (a w zasadzie winem) płynąca kraina tętni żywymi kolorami i sielskim życiem. Ale Geralt nie zjawiałby się tam, gdyby w mroku nie czaiło się zło… Dodatek zapewnić ma ponad 20 godzin rozgrywki. Mapa Toussaint zaś będzie dorównywała rozmiarem wszystkim wyspom Skellige, więc nowych widoków do zwiedzania z pewnością nie zabraknie. Obstawiałabym też nowe wątki romansowe, tym bardziej, że na grafikach promocyjnych ukazanych jest kilka blondwłosych piękności.\n„Krew i Wino” zamówić można już teraz w wersji cyfrowej (72 zł) lub pudełkowej edycji limitowanej (119 zł). W tej ostatniej otrzymujemy także 2 talie kart do Gwinta, żetony do gry i kolekcjonerskie pudełko.\nGry i filmy CD Projekt dodatki gry konsole rozrywka Wiedźmin


Gjalłang Karmapa o cykliczności życia | Karmapa\nMiłość i współczucie: pogłębianie naszych wzajemnych relacji\nGjalłang Karmapa o cykliczności życia\n22 czerwca 2016 – New Delhi\nW ramach obchodów 31. urodzin Jego Świątobliwości Karmapy, Fundacja Karmapa Khyenno poprosiła Go o udzielenie czterodniowych nauk oraz abhiszeki w New Delhi w dniach 22-25 czerwca. Fundacja powstała w 2008 roku pod auspicjami Gjalłanga Karmapy i Jego biura Tsurphu Labrang. Ta organizacja non-profit, z siedzibą w Hongkongu, wspiera inicjatywy Jego Świątobliwości ukierunkowane na przynoszenie szczęścia na świecie poprzez szerzenie nauk Dharmy i podparte współczuciem angażowanie się w działalność społeczną i proekologiczną.\nKierując się taką motywacją, Lama Dała – prezes Fundacji, która koordynuje trzynaście ośrodków Dharmy w Hongkongu – ustalił wraz z Karmapą tematy wykładów, by współgrały z celami fundacji. Zdecydowano się na ogólną nazwę dla całego cyklu: współczucie w działaniu. Cztery wykłady miały wytyczyć ścieżkę od współczucia do działania. Pierwszy wykład dotyczył zapewne najbardziej podstawowej refleksji, nie tylko w buddyzmie, ale i w innych tradycjach medytacyjnych – nad nietrwałością i śmiercią. Taka refleksja sprawia, że to, co w życiu liczy się najbardziej, staje się rzeczywiście priorytetem i popycha nas ku działaniu. Drugi wykład poświęcony został miłości i współczuciu – motywacji, która otwiera nas na innych i również sprawia, że zaczynamy działać. Po trzecie – decyzje, które podejmujemy, powinny być oparte na mądrości i inteligencji, czyli co tak naprawdę oznacza mądre działanie w kontekście Dharmy? Wreszcie czwarty wykład skupił się wokół tematu: jak rozwijać się wewnętrznie, a jednocześnie wprowadzać zmiany w naszym społeczeństwie i środowisku? Rozwój wewnętrzny i zewnętrzy powinny iść ze sobą w parze.\nNa wykłady do Delhi przybyło ponad 500 osób, głównie z Hongkongu i Azji Południowo-Wschodniej. Regency Ballroom w hotelu Hyatt została wyłożona rzędami brązowych poduszek medytacyjnych. Zaś na scenie stanęła udekorowana brokatem sofa, co sugerowało, że wykłady będą mieć mniej formalny charakter. W tle umieszczono zdjęcie wieczornego Hongkongu, połyskującego światłami, widzianego od strony portu Victoria.\nLama Dała, z czerwono-żółtą kadzielnicą w ręku, przewodził procesji, która towarzyszyła Jego Świątobliwości do sali spotkań. Gdy Karmapa zajął miejsce, ofiarowano Mu piękną mandalę oraz symbole ciała, mowy, umysłu, właściwości i aktywności, wraz z prośbą o długie życie dla pożytku nauk i istot. Dwa ostatnie dary – wielka koncha i przepiękne Koło Dharmy – przywoływały na myśl podarunki złożone Buddzie przez bogów Indrę i Brahmę, proszących Go, by powstał z głębokiego samdhi, w jakim trwał po osiągnięciu Przebudzenia i zaczął nauczać.\nGjalłang Karmapa rozpoczął od powitania i podziękowania członkom ośrodków buddyjskich z Hongkongu, którzy umożliwili organizację tych wykładów. Zauważył, że choć w niektórych krajach jest dużo ośrodków Dharmy, one nie zawsze ze sobą współpracują. Dlatego wyraził radość, że przy obecnej okazji różne centra z Hongkongu działały wspólnie, przez co pogłębiły również wzajemne związki.\nJego Świątobliwość stwierdził, że tym razem nie będzie opierał się na żadnym tekście. Będą to wykłady czy też pogadanki o tym jak przełożyć buddyjską praktykę na codzienne działanie oraz jak może ona pomóc nam w rozwiązywaniu problemów. Dodał też żartobliwie, że o wiele łatwiej jest nauczać na bazie tekstu, bo wtedy po prostu wyjaśnia co on zawiera. Tym razem zaś będzie musiał opowiedzieć o własnych przemyśleniach.\nPierwszego popołudnia Gjalłang Karmapa odniósł się do problemu: jak radzić sobie z życiem i śmiercią. Życia i śmierci doświadczamy na co dzień, są obecne wszędzie, także w wiadomościach.\nWidzimy śmierć wokół nas, ale zwykle nie rozmyślamy o tym, że pewnego dnia zapuka ona również do naszych drzwi. Nie mamy takiej świadomości. Logiczna analiza nie przyniesie tu prawdziwego zrozumienia. Powinniśmy odwołać się do własnych uczuć i doświadczeń, aby zrozumieć przez co przechodzą inni. Taka jest natura rzeczy – skoro się urodziliśmy, musimy umrzeć. To trzeba sobie bardzo jasno uzmysłowić, bo tylko wtedy zmniejszy się nasz strach przed śmiercią. Szczególnie w dzisiejszych czasach niewiele osób ma wystarczająco dużo wytrwałości, by stawić czoła cierpieniu i problemom. Wszędzie promuje się wygodę, a więc nasza mentalna siła słabnie, brakuje nam też odwagi, by radzić sobie z trudnymi sytuacjami.\nNiektórzy uważają, że buddyzm jest religią cierpienia, ponieważ tak często się o nim mówi w tekstach, np. objaśniając samsarę jako cierpienie, czy też opisując różne jego rodzaje w sześciu światach.\nZimą w Bodhgai rozdział o cierpieniu w tekście Gampopy objaśniałem przez kilka dni. Gdybym jednak chciał wniknąć w szczegóły, zajęłoby to nam kilka miesięcy. Tak więc może niektóre osoby myślą sobie: praktykujemy Dharmę, aby osiągnąć szczęście, a tymczasem ciągle mówimy o cierpieniu. Obecnie, jeśli zachorujemy, szukamy każdej możliwości leczenia. Mamy też nadzieję, że unikniemy procesu starzenia się. Wręcz jesteśmy przekonani, że coś na to poradzimy. Wśród lekarzy są tacy, którzy zdają się sugerować, że jest to możliwe, a pacjenci bardzą chcą w to wierzyć. Ludzie próbują nawet wywinąć się śmierci.\nDawniej, ludzie ze starszego pokolenia, kiedy po licznych próbach przedłużenia życia nic nie skutkowało, stwierdzali, że zrobiono wszystko, co można było zrobić i poświęcali się praktyce Dharmy i gromadzeniu zasługi. Są to więc dwa różne podejścia: z jednej strony usilne próby i wydawanie w tym celu ogromnych pieniędzy, a z drugiej pogodzenie się z tym, co nieuniknione i zaangażowanie w praktykę, póki jest jeszcze czas.\nJego Świątobliwość zasugerował jak można rozwinąć wytrwałość w obliczu cierpienia. Fizycznie nie bylibyśmy w stanie znieść cierpień światów piekielnych, ale mentalnie możemy otworzyć się na to cierpienie. W ten sposób nasza zdolność znoszenia cierpienia i odwaga w jego obliczu wzrosną.\nZauważmy, że narodziny mają tak naprawdę naturę śmierci. Innymi słowy, narodziny są tożsame ze śmiercią. Narodziny same w sobie są przyczyną i warunkiem śmierci. Żadne inne przyczyny i warunki nie są tu potrzebne. Skoro się urodziliśmy, to z całą pewnością umrzemy.\nWszystko jest nietrwałe, a zmiana wydarza się z chwili na chwilę.\nKiedy mówimy, że wszelkie zjawiska powstają i znikają, pojawia się problem lgnięcia do rzeczy i zjawisk. Jeśli jesteśmy do nich przywiązani, nietrwałość staje się problemem. Ale patrząc na to nieco inaczej, można powiedzieć, że stawanie się i zanikanie jest częścią piękna życia. Dzięki temu życie przybiera coraz to nowe formy. Jego Świątobliwość podał jako przykład zmiany krajobrazów zachodzące wraz ze zmieniającymi się porami roku. Dzięki nim nasze życie jest ciekawe i piękne.\nDlatego też nietrwałość wszelkich zjawisk można wyrazić w sposób pozytywny: każdy moment nietrwałości przynosi ze sobą nowe szanse, nowe życie, nowe uczucia, nowe możliwości.\nBuddyjskie wyjaśnienia śmierci i nietrwałości nie mają na celu pogłębienie naszego lęku, ale raczej mają podkreślić nieustającą możliwość zmiany.Najczęściej myślimy sobie, że śmierć jest ostatecznym końcem, jednorazowym wydarzeniem, jak film, który się kończy i tyle. Drugiej szansy nie ma. Ale wcale tak nie jest. Kierunek nie jest linią prostą, która w pewnym miejscu się zaczyna, a w kolejnym kończy. Narodziny i śmierć wydarzają się cyklicznie.\nKażda chwila przynosi narodziny i śmierć. Możemy też postrzegać każdy dzień jako całe życie. Nowe życie zaczyna się rano, a wieczorem przemija. Następnego ranka zaczyna się kolejne życie. Tak rozmyślając przyzwyczajamy się do śmierci, traktujemy ją jak starego przyjaciela.\nJest kilka powodów, dlaczego boimy się śmierci. Po pierwsze, nie wiemy kiedy i w jaki sposób śmierć do nas przyjdzie. Odczuwamy więc lęk przed nieznanym. Po drugie, boimy się bólu, który towarzyszy śmierci. Jego Świątobliwość wspomniał o swojej niedawnej wizycie w Szwajcarii, gdzie na jednym z uniwersytetów rozmawiał o śmierci ze studentami medycyny. Konkretnie dyskusja dotyczyła tego jaki jest najlepszy sposób umierania. Ktoś podczas spotkania stwierdził, że najlepiej byłoby umrzeć we śnie. Wtedy po prostu nie obudzimy się kolejnego ranka, a jednocześnie unikniemy cierpienia i lęku.\nJego Świątobliwość wyjaśnił wówczas, że buddyzm, a w szczególności buddyzm tybetański patrzy na to inaczej.\nUmierając, mamy nadzieję na zachowanie pełnej świadomości i rozluźnienia. Takie podejście różni się od zachodniego punktu widzenia i nadziei na śmierć bez świadomości. Dla nas chwila śmierci jest bardzo ważna, bo właśnie wtedy manifestują się owoce naszego życia i praktyki.\nStan umysłu w momencie śmierci jest niezwykle ważny, szczególnie jeśli za życia nie praktykowaliśmy zbyt dużo. Nastawienie w czasie umierania jest sprawą kluczową, tak więc umieranie bez świadomości i bez uważności nie jest wcale dobre.\nMyślimy sobie oczywiście, że pewnego dnia przyjdzie nam umrzeć, ale nie dopuszczamy do siebie myśli, że może się to wydarzyć już teraz. Ale przecież nie znamy czasu ani przyczyny i okoliczności śmierci. Z tego powodu nie przygotowujemy się należycie na tę chwilę, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, gdy ludzie myślą, że „wszystko jest możliwe”, w tym także oszukanie śmierci. To sprawia, że jeszcze trudniej zmierzyć się z faktem umierania.\nNie medytuje się nad śmiercią i nietrwałością po to, by zasiać w sobie lęk przed śmiercią. Ten lęk jest w nas wszystkich, również w zwierzętach. Medytujemy nad śmiercią i nietrwałością po to, by nie marnować czasu, by cenić życie i przyjaciół, których mamy, by żyć tak, aby na koniec niczego nie żałować.\nPodkreślając jeszcze raz swoją główną myśl, Gjalłang Karmapa powtórzył, że zawsze, w każdej chwili, pojawiają się przed nami nowe możliwości. Od nas zależy, czy z nich skorzystamy. Do nas należy wybór. Przykładem jest tu Milarepa, który zgromadził bardzo negatywną karmę, zabijając wielu ludzi. Ale buddyzm nie mówi: zrobiłeś coś złego, więc nie możesz praktykować Dharmy. Kiedy raz podejmiemy zobowiązanie do praktyki, jesteśmy praktykującymi. Są takie osoby, które uważają, że jeśli raz zrobiły coś bardzo złego, to stały się złymi ludźmi, a ponieważ to się już nie zmieni, to równie dobrze mogą dalej dokonywać negatywnych czynów. Ale przecież tak wcale nie jest: zawsze mamy wybór, to od nas zależy, czy nie zmarnujemy szansy, która się przed nami pojawia.\nRozmyślanie nad śmiercią i nietrwałością może nam pomóc w docenieniu piękna, jakie niesie ze sobą zmiana. Gdy nastaje lato, możemy cieszyć się bujnymi krajobrazami. Gdy nadchodzi zima, chłoniemy jej szczególne piękno.\nDla wielu ludzi poważnym problemem jest śmierć ukochanej osoby. Ale jeśli uprzednio zmierzyli się z własną śmiercią, odejście kogoś bliskiego stanie się dla nich doświadczeniem nowego rodzaju. Inny przykład: często modlimy się: „obym nie był oddzielony od mojego guru”. W sensie duchowym rdzenny lama jest dla nas jak ojciec, więc jego odejście wiąże się z wielkim cierpieniem. Ale, jak już mówiłem, śmierć to nie koniec. Jeśli więc zrozumiemy ją właściwie, w sytuacji utraty kogoś bliskiego, doświadczymy jej w zupełnie nowy sposób.\nNa zakończenie nauk Jego Świątobliwość jeszcze raz wyraził wdzięczność dla ośrodków Dharmy z Hongkongu za ich wspólną pracę. Dodał, że ośrodki są częścią Sanghi, a ten wyraz oznacza „bycie w harmonii” i „posiadanie wspólnych aspiracji”. Dzięki nim związki w ramach Sanghi są niezniszczalne, jak diament, którego nie da się rozbić ani skruszyć. To bardzo ważne. Ważne jest również, by dzierżyciele nauk żyli w harmonii ze sobą nawzajem. Jego Świątobliwość przypomniał, że Mara – zły duch, zapowiedział, że przyjdzie pod postacią nauczyciela Dharmy i zasieje niezgodę, przez którą nauki Buddhy zanikną.\npowinniśmy siebie nawzajem chwalić. Nie chodzi o pochlebianie komuś przez opowiadanie, że posiada urzeczywistnienie, albo właściwości, których faktycznie nie ma. Pochwała powinna być autentyczna. Powinniśmy dostrzegać nasze własne wady oraz dobre cechy innych. Dzięki takiemu wzajemnemu szacunkowi nauki przetrwają długo.\nTymi słowami Gjalłang Karmapa zakończył nauki pierwszego dnia. Transmisja internetowa docierała do ponad 3500 miejsc na całym świecie. Ponadto w pobliżu sali Regency Ballroom księgarnia Tsurphu z Sidhbari sprzedawała książki, płyty DVD i inne publikacje związane z Jego Świątobliwością.


Okrutnik. Dziedzictwo krwi - Aleksandra Rozmus - ebook - Legimi online\n3,5 (38 ocen)\nRozbrzmiewały głośne grzmoty i wszędzie rozbłyskały błyskawice. Wiatr był tak porywisty, że przewróciłby najsilniejszy dąb, jednak wszystko to stanowiło tak naprawdę przejaw boskiej woli. Dwaj bracia co roku tego dnia toczyli walkę o władzę nad Jawią. Nie sposób ich zauważyć – byli wszędzie, ich postacie zajmowały cały świat i wszechświat. Bracia, choć podzieleni, razem stanowili równowagę. Perun to ojciec wszystkich plemion, które wyrosły z ziemi i krwi. Tarcza ludzkości trzymająca w dłoniach żywoty i dlatego też je zabierająca. W końcu to bóg wojny – odczuwa potrzebę rozlewu krwi. Weles zaś, jako bóg bardziej surowy, nie dba o ludzkość. Jest za to opiekunem dusz w Nawii. Gdyby zapanował nad Jawią, zapoczątkowałby chaos, czym doprowadziłby do zniszczenia rasę ludzką. W ten dzień i czasami też w te, podczas których Weles jakimś podstępem ucieka spod świętego drzewa, mają okazję porozmawiać.\n– Witaj, bracie. Jak co rok, ta sama zuchwałość pcha cię do Jawii, by mi się sprzeciwiać.\n– Perunie, tak będzie już do końca świata, obiecuję.\n– Nigdy nie wyjdziesz z tego zwycięsko, tak działa przeznaczenie ustanowione przez nas samych. Jednak jest pewna sprawa, którą chciałem ci przekazać. Zaprzestań wysyłania tych swoich stworów na moich ludzi. Chodzi mi przede wszystkim o tych ludzi-wilków. Sprzeciwiają się naturze. Poza tym to w połowie ludzie, oni nigdy całkowicie nie przejdą na twoją stronę.\nDonośny śmiech Welesa przerwał ciszę. Błyski i grzmoty przybrały na sile.\n– Owszem, już przeszli i oni są kluczem do wygrania z tobą, bracie. Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jakie moce posiadają. – Weles na chwilę przerwał, jakby coś złapało go za gardło. W rzeczy samej tak właśnie się stało. Ludzkie oko nie byłoby w stanie tego dojrzeć, a ucho – usłyszeć tej rozmowy. Po chwili rozległ się świst powietrza, a Weles znowu przemówił: – Zniszczę cię, a wraz z tobą tych słabych ludzi, nie przynoszą dobra dla Ziemi. Niszczą ją, zabijają zwierzęta i zresztą siebie wzajemnie też. Słaba, niepotrzebna rasa.\n– Nie zrobisz nic bez mojej zgody. Jej nigdy nie dostaniesz, a więc możesz zapomnieć o swoich planach. Człowiek-wilk odwróci się od ciebie i wejdzie pod moje skrzydła, a wtedy przysięgam ci, bracie, będzie niszczył wszystkie stworzenia, którymi władasz. I tak do końca świata.\nRozmowa się zakończyła. Weles znowu został wygnany do Nawii, pod święte drzewo, gdzie ponownie będzie próbował zerwać łańcuchy przez całe lato i jesień, aż pewnego dnia to mu się uda. Wtedy musimy mieć nadzieję, że Perun poradzi sobie z nim i uchroni nas przed śmiercią z Welesowych rąk.\nWiatr świstał, bawił się koronami drzew, co zza okna wyglądało niepokojąco. Obserwował to przykryty pod sam nos kołdrą. Godzinę temu obudził się przez grzmot i od tamtej chwili nie był w stanie oderwać wzroku od tego fascynującego spektaklu. Była to pierwsza burza w tym roku. Według opowieści oznaczało to, że Perun przegnał Welesa w głąb ziemi. Zaczęła się wiosna – nareszcie. Mimo to błyski i grzmoty sprawiały, że czuł się niespokojny, możliwe, że nawet trochę przerażony. Usłyszał od dziadka wiele pięknych historii o stworzeniu czy o późniejszym istnieniu świata, jednak poznał również te historie, o których wolałby nie wiedzieć, a przynajmniej o których mógłby zapomnieć w takich sytuacjach. Podania te opowiadały o stworach i demonach zaczerpniętych z mitologii słowiańskiej. Słyszał o babach wodnych, zmorach, lichu i o wielu innych, ale najbardziej zapadła mu w pamięć jedna istota. Ta historia spowodowała wiele nieprzespanych nocy. Strzyga stała się największym lękiem chłopca. Gdy pierwszy raz usłyszał historię o tym demonie, nie wszedł do lasu przez miesiąc i wzdrygał się na każde pohukiwanie sowy.\nZapadła mu też w pamięć opowieść o zmorze – istocie niebywale przerażającej, która ponoć mogła otworzyć wszystkie zamki i pokonać wszelkie przeszkody, byleby dopaść upatrzoną osobę. Słyszał, że podczas snu ofiary siadała na jej klatce piersiowej i wysysała z niej krew. W zasadzie była podobna do wampira, ale jakoś bardziej wierzył w istnienie mary. Wampiry z ekranizacji filmowych zazwyczaj go śmieszyły, nie wydawały się niebezpiecznie – nie to, co ten demon. Co, jeśli ukazałaby się w jego pokoju? Ponoć można ją zobaczyć tylko z pomocą przechodzącego przez nią światła księżyca, a z powodu chmur burzowych nie było nic widać. Jednak skoro nie spał, to nie było czego się bać, prawda?\nNagle usłyszał jakieś szuranie. Aż podskoczył w łóżku. Zacisnął powieki i wziął parę głębszych oddechów. Gdy trochę się uspokoił, otworzył oczy i wpatrzył się w okno. Okazało się, że to tylko gałęzie ocierające się o szybę, ale i tak potrzebował chwili na uspokojenie się. Czuł, że mimowolnie trzęsie się pod kołdrą. W swoim domu jest jedyną osobą pełniącą męskie obowiązki, więc musiał wziąć się w garść, przecież nie jest już dzieckiem. Ale jak to zrobić, skoro dziadek cały czas siał w nim strach? Wyobraźnia chłopca zaczęła pracować o wiele intensywniej, przez co cień na oknie przestał być tylko gałęzią, a przybrał kształt przypominający postać. Stanisław ujrzał rękę z długimi pazurami i już wiedział, że to musi być… strzyga. Serce zatrzymało się mu na moment i podeszło pod gardło. Schował się pod kołdrę. Wiedział, że nie może krzyczeć, bo naraziłby rodzinę. Pomyślał o swojej małej siostrzyczce i mamie, które spały w pokojach obok. Zrobi wszystko, by zapewnić im bezpieczeństwo. Wiedział, że nie miałby szans z demonem. Mimo że od dwóch lat regularnie uczy się z dziadkiem walki – oczywiście w tajemnicy przed mamą – nadal był tylko małym chłopcem. Nie, nie może zachowywać się jak tchórz, w końcu co by pomyślał tata? On nie bał się niczego…\nWystawił głowę i odetchnął głęboko, bo cienie były znowu po prostu gałęziami. Musi przestać reagować jak lękliwe dziecko, w końcu ma już dziewięć lat. Obiecał sobie, że zrobi wszystko, by raz na zawsze przegonić strach ze swojego umysłu. Musi zapracować, by być godnym swego imienia. Jego obowiązkiem jest stać się sławnym. W natłoku nowych myśli zapomniał o wszelkich zmorach. Uspokoił się, ale wiedział, że już nie zaśnie. Dobrze, że niedługo zacznie świtać i zniknie wszystko, co przerażające.\nBurza miała się ku końcowi. Za oknem dało się usłyszeć mrożące krew w żyłach pohukiwanie sowy.\nSiedział na lekcji jak zwykle z głową w chmurach. Kompletnie nie interesował go język angielski, a przede wszystkim nie lubił nauczycielki tegoż właśnie przedmiotu. Była to wysoka i prawie tak samo szeroka kobieta o krótkich kręconych włosach koloru miedzi i o oczach czarnych jak nicość. Na każdej lekcji musiał jej czymś podpaść. A to zagapił się w ścianę, przez co kobieta już nawtykała mu, że kompletnie nie zwraca uwagi na to, co dzieje się w sali, a to innym razem rysował jakieś postacie na kartce, którą nauczycielka zabierała i za którą wypisywała uwagę do mamy chłopaka, by zwróciła uwagę na zachowanie syna. Uwaga musiała oczywiście na drugi dzień leżeć na biurku belferki podpisana przez mamę Staśka.\nChłopiec był dobrym uczniem, ale często zdarzało mu się uciekać gdzieś myślami, po prostu czuł się zamknięty w tej małej, dusznej sali, wśród tych okropnych dzieci. Wolałby biegać po lesie lub słuchać opowieści swojego dziadka Radosława. Niestety był zmuszany przez mamę do chodzenia do tej okropnej szkoły. Cały czas twierdziła, że ta wiedza może mu się kiedyś przydać… Ciekawe: do czego? Zabije jakiegoś stwora wzorem na pole kwadratu?\nBył pośmiewiskiem w całej szkole przede wszystkim ze względu na swoje długie włosy. Jemu one jednak nie przeszkadzały i nie bardzo przejmował się docinkami dzieci. Z drugiej strony drwiono z niego, bo często mówił o istotach, o których fikcyjności powszechnie wiedziano. Według niego jednak, tak jak i według jego dziadka, istniały. Stanisław z kolei śmiał się ze swoich szkolnych znajomych mających problemy z czytaniem i z prostymi działaniami matematycznymi. Sam nie czuł specjalnego pociągu do szkoły, ale uważał, że warto znać pewne podstawy. A te dzieciaki uważał za niedouczonych wieśniaków. No, może nie wszystkie.\nMiał kiedyś jednego kolegę – Janka – z którym potrafił spędzać całe dnie. Mieli różne zabawy, czasami szukali po polach i lasach magicznych stworzeń. Niekiedy wcielali się w pradawnych wikingów i podbijali coraz nowsze państwa. Janek był trochę potężniejszy od Stanisława, a przy większym koledze nikt ze szkoły nie odważył się śmiać ze Staśka. Po jakimś czasie przeniesiono Jana do innej szkoły, przede wszystkim dlatego, że jego rodzice nie chcieli, by syn zadawał się z chłopcem takim jak Stanisław.\nA wyróżniał się on przede wszystkim długimi po pas blond włosami, zazwyczaj zaplecionymi w warkocz. Miał wielkie zielone oczy z brązowymi pierścieniami wokół źrenicy, wyglądające inaczej przy różnych rodzajach oświetlenia. Pod światło wydawały się wręcz żółte. Był średniego wzrostu i raczej szczupły, ponieważ przez treningi z dziadkiem spalał duże ilości kalorii, a miał trudności z nadrobieniem tego w domu. Jego ubiór był… no cóż, Basiorscy nie należeli do najbogatszych. Kiedy Bolesław, ojciec Stanisława, zginął w wypadku, sytuacja materialna rodziny się pogorszyła. Staś miał młodszą siostrę – trzyletnią Milenę – którą bardzo kochał i za której bezpieczeństwo czuł się odpowiedzialny. Wiedział, że jako jedyny mężczyzna w domu powinien przejąć wszystkie obowiązki niegdyś należące do jego ojca.\nMama wciąż twierdziła, że sobie poradzą i jakoś staną na nogi, mimo to po trzech latach od odejścia taty okazało się, jak trudno jej samej pogodzić opiekę nad dziećmi i zajmowanie się gospodarstwem z pracą w wiejskiej bibliotece. Chłopiec starał się pomagać, jak mógł najlepiej, przez co większość jego ubrań miała dziury bądź plamy, których nie dało się sprać. Może na jakości odzieży odbiła się nie tylko pomoc – na pewno swoje zrobiły też: bieganie po lesie, skakanie po płotach i treningi z dziadkiem – ale Staś wiedział, że jego rodzina nie może sobie pozwolić na częste kupowanie ubrań. A jemu to i tak nie przeszkadzało. Po skończonych lekcjach zawsze pierwszy wybiegał ze szkoły i pędził do dziadka – pod sam las, na drugą stronę wsi. Ponieważ miejscowość nie była duża, miał przynajmniej zapewnioną rozgrzewkę przed treningiem.\nRadosław mieszkał w zapuszczonym domu. Kiedy zmarła jego żona a babcia Stasia, przestał zwracać uwagę na odpadające deski czy na stan ogródka, w którym trudno byłoby znaleźć coś innego niż chwasty. Dziadek opowiadał, że babcia kochała swój ogród, ponoć potrafiła w nim spędzać całe dnie. A miała tam chyba wszystkie rodzaje ziół, które zresztą uwielbiała. Dziadek skarżył się, że musiał pić ich co najmniej trzy rodzaje dziennie, a ponieważ były paskudne w smaku, nie wspominał tego z radością. Doceniał jednak działania żony – wiedział, że troszczyła się o niego.\nStaś bardzo lubił spędzać czas u dziadka. Zawsze mógł liczyć na jakąś opowieść, a i często dowiadywał się czegoś, chodził z dziadkiem do lasu i oglądał drzewa czy kwiaty, przy czym uczył się o ich znaczeniu i przeznaczeniu. Radosław dużą część tej wiedzy posiadł właśnie od swojej żony. On, jak sam mówił, był prostym chłopem, który najlepiej odnajdywał się na roli, ale poradziłby sobie i na polu walki. Dlatego postanowił szkolić w tym kierunku wnuka, jak wcześniej swojego syna. Zazwyczaj walczyli z patykiem jako mieczem, ale także wręcz. Staszek to lubił, pozwalało mu odepchnąć wszystkie negatywne emocje i przede wszystkim się wyżyć.\nDziadek był specyficznym człowiekiem. Trzymał się dobrze, jak na swoje sześćdziesiąt dziewięć lat. Ruchy miał jak dwudziestolatek, oczy skrzyły się mu jak u młodzieńca i tylko długa do piersi broda zdradzała jego prawdziwy wiek. Oprócz poświęcania czasu wnukom zajmował się też stolarstwem, miał niesamowity talent do wyrobu mebli. Cała wieś miała zrobione przez niego krzesła. A to dlatego, że jego wyroby prócz dobrej jakości miały także niskie ceny. Radosławowi to jednak wystarczało do prowadzenia godnego życia.\nTego dnia staruszek siedział na ławce pod domem i głaskał za uchem swojego starego już, bo dziesięcioletniego, psa, któremu bliżej było do wilka niż pospolitego czworonoga. Budynek okalały resztki ogrodzenia, drzewa i krzewy, przez które pozostawał prawie niezauważalny z głównej ulicy, oddalonej o około kilometr. Chłopiec chciał zaskoczyć dziadka. Zaczął się skradać schowany za krzakami, jednak gdy miał wyskoczyć z ukrycia…\n– Stanisławie, nawet nie próbuj.\nZdumiony chłopak prawie się przewrócił. Skąd dziadek o nim wiedział? Usłyszał go? W sumie czego się spodziewał? Dziadka nie da się zaskoczyć. Obruszony zapytał:\nMężczyzna zaśmiał się i spojrzał łagodnie na wnuka.\n– Nie ten poziom, młody. Musisz się jeszcze sporo nauczyć. Mniejsza z tym. Jak było w szkole?\nLekko urażony Staś wzruszył ramionami i uklęknął obok sędziwego wilczarza.\n– Jak ty z nim wytrzymujesz, Gromie? – zapytał.\nPies polizał go po ręce i pomerdał ogonem. Zawsze wydawał się Stasiowi zbyt mądry na psa. Jego oczy były wręcz… ludzkie. Lubił tego psiaka. Pewnego wieczoru uratował Stasia przed grupką chłopaków, która aby wyleczyć swoje kompleksy, postanowiła dobrze się zabawić i pokazać mniejszemu od siebie, kto rządzi na tym terenie. Grom wyskoczył za istniejące jeszcze wtedy pełne ogrodzenie domu, zaczął szczekać i powarkiwać na chłopców, co odebrało im wszelką chęć do ich standardowych zabaw. Zostali zmuszeni do kapitulacji, ratując się przy tym prędkością, jakiej nie powstydziłby się najlepszy biegacz.\n– W szkole jak zawsze, nic się nie zmieniło. Nuda, głupie nauczycielki i rozpieszczone bachory. Mam już tego serdecznie dość.\nDziadek zaśmiał się i znów zapatrzył się w las. Coś tam zwracało jego uwagę. Nie dawało mu spokoju. Czuł się obserwowany, co wzmagało jego niepokój.\nStanisław przestał zajmować się pupilem i spojrzał na dziadka. Powędrował za jego spojrzeniem.\n– Idziemy dziś do lasu? – zapytał.\nRadosław szybko wrócił wzrokiem do wnuka.\n– Nie, dzisiaj zostaniemy w domu i pierw zjemy zupę, a potem chwilę poćwiczymy. Musisz dzisiaj wcześniej wrócić do domu.\nChłopiec się zdziwił.\n– Ale jak to? Przecież dzisiaj piątek, jutro nie idę do szkoły.\nDziadek wstał z ławki i skierował się w stronę drzwi.\n– Stanisławie, nie chce mi się z tobą dyskutować, mam plany na wieczór. Teraz chodź, zjesz zupę.\nChłopiec ruszył za nim.\n– A jaką? Tylko nie mów, że szczawiową. – Była to jedna z niewielu zup, które potrafił przyrządzić Radosław, a jedyna, której chłopak po prostu nie znosił.\nWszedł za dziadkiem do domu i już na ganku poczuł woń szczawiowej. Westchnął i usiadł przy stole w kuchni, która pełniła też funkcję jadalni i salonu.\nDom dziadka miał tylko dwie izby. W drugim pomieszczeniu znajdowały się skromne łóżko i… książki leżące dosłownie wszędzie. Pomijając już cztery wielkie biblioteczki stojące przy ścianach. Dziadek nie miał telewizora ani komputera, nie uznawał takich sprzętów. Zawsze powtarzał, że nic tak nie zabija połączenia z naturą i nie usypia zmysłów, jak technologia.\nPo obiedzie jak zwykle przyszedł czas na chwilę nauki. Radosław wziął sobie za punkt honoru przekazanie wnukowi pewnej wiedzy. Uczył go na temat ziół, drzew, pogody, ale też demonów. Demonów słowiańskich.\nKiedyś Stanisław zapytał dziadka, po co mu właściwie ta wiedza. Mężczyzna rozgniewał się wówczas srodze i powiedział:\n– Chłopcze, każda, nawet najgłupsza wiadomość powiększa twój zasób wiedzy, nigdy nie wiesz, kiedy może ci się przydać. Więc ucz się i więcej nie zadawaj takich pytań.\nStasia to nie przekonało. Uczył się, ale zdawał sobie sprawę, że w szkole jest jedyną osobą posiadającą takie wiadomości. Podejrzewał, że nawet nauczyciele nie mają takiej wiedzy. Bo właściwie po co im ona? Przecież demony nie istniały.\nRozmawiał o tym ze swoją mamą. Poradziła synowi, żeby nie wierzył we wszystko, co usłyszy od dziadka. Stwierdziła, że to już stary człowiek i ma prawo mówić takie pokręcone rzeczy. Z drugiej strony Staś zdawał sobie sprawę, że dziadek i mama nie żyli w dobrych stosunkach, zwłaszcza od śmierci jego ojca. Był nawet kiedyś świadkiem ich kłótni, podczas której mama zarzucała dziadkowi mieszanie chłopca w „te” sprawy. Mówiła, że to zbyt niebezpieczne, a on jest zbyt młody. Oczywiście gdy Staś zapytał, o jakie sprawy chodzi, został zbyty, a po czasie przestał się tym interesować.\nJak zawsze po godzinie nauki przyszedł czas na trening. Radosław mimo swojego wieku był niezwykle krzepkim mężczyzną. Mógł bez zmęczenia przez parę godzin ćwiczyć ze swoim wnukiem. Trening zaczynali zazwyczaj od małej rozgrzewki w lesie. Tego dnia jednak dziadek postanowił, że zaczną od walki wręcz. Staś bez marudzenia przyjął pozycję, widział, że dziadek nie jest w humorze. Radosław cały czas spoglądał niepewnie w stronę lasu. Nie bardzo wiedział, na co powinien się przygotować.\n– Dobra, zaczynamy, młody. Gotowy?\nStanisław uśmiechnął się w odpowiedzi i szybko odskoczył przed uderzeniem dziadka. Ten zaśmiał się głośno i pokiwał głową z uznaniem.\n– Świetnie, widzę, że się uczysz, mój drogi. Będzie z ciebie dobry wojownik. Pamiętaj, żeby zawsze kierować się instynktem, on nigdy cię nie zawiedzie. Ale nie możesz zapomnieć o sercu, to ono wskaże ci właściwą drogę. Teraz skup się.\nZłapał blisko leżący konar drzewa, zamachnął się i wymierzył w stronę chłopca. Ten w ostatniej chwili uniknął ciosu, jednak szybko przeszedł do ofensywy i trafił Radosława w goleń. Mężczyzna klęknął na jedno kolano, szybko wstał, odrzucił konar, ruszył w stronę wnuka i zaatakował go szybkimi ciosami w brzuch. Chłopiec wiedział, że następny dzień będzie dla niego trudny przede wszystkim przez ból żeber, które najbardziej obrywały.\n– Kryj się, człowieku! Nie możesz odsłaniać tak ważnej części ciała. Bez problemu można byłoby pozbawić cię serca.\nDziadek zadawał coraz mocniejsze ciosy, jednak chłopiec zaczął je już blokować. Nagle z krzaków wyszło coś, co zauważył początkowo tylko Stanisław. Stanął sparaliżowany, dostał od mężczyzny pięścią w skroń i upadł na ziemię. Stracił przytomność.\nOcknął się po paru minutach. Podniósł się, a wtedy poczuł żółć w ustach i zakręciło mu się w głowie. Dziadek chyba trochę przesadził. Rozejrzał się, ale przez chwilę nie widział nic. Nie dość, że pociemniało mu przed oczami, to dzień miał się ku końcowi i zaczynało zmierzchać. Pierwsze, co zauważył, to postać na ziemi. Wstał chwiejnie i zbliżył się. Zdał sobie sprawę, że tą postacią jest jego dziadek. Leżał na wznak, z wielką dziurą w klatce piersiowej. W dłoni trzymał coś dziwnego. Był to pukiel czarnych włosów. W drugiej dzierżył sztylet. Staś znalazł przy nim coś, czego jeszcze w życiu nie widział – długi, ostro zakończony ząb. Nie potrafił dopasować go do żadnego ze znanych mu zwierząt.\nObudził się cały mokry i zdyszany. Poczuł, jak po policzkach ciekną mu gorące łzy. Otarł je szybko zły na siebie. Nie może pozwolić sobie na słabość, zwłaszcza na płacz.\nWstał z łóżka i rozejrzał się po pomieszczeniu. Musiało być jeszcze wcześnie, bo pokój tonął w ciemnościach. Włożył spodnie i koszulkę. Po takim śnie musiał wyrzucić z głowy złe myśli, postanowił więc pobiegać, w końcu i tak już nie zaśnie. Wyszedł na ganek i poczuł powiew letniego wiatru, który poprawił mu humor. Uwielbiał lato, był wtedy w pełni sił. Wraz z kwitnięciem roślin na wiosnę w nim także budziło się życie. Zima to nie był dobry czas dla Stanisława.\nStanął przed domem i rozciągnął jeszcze zastałe mięśnie. Spojrzał na ogródek za domem, przy granicy z lasem, i uśmiechnął się pod nosem. Babcia by się ucieszyła, uwielbiała swój ogródek, a dziadek niestety bardzo go zaniedbał. Po jego śmierci chłopak spędził mnóstwo czasu na sadzeniu, plewieniu i ratowaniu tego, co zostało po babci.\nPo krótkiej rozgrzewce ruszył w stronę lasu i powoli zaczął nabierać prędkości. Miał bardzo dobrą kondycję, jego ciało to potwierdzało, nawet wiele godzin biegu nie było w stanie go zmęczyć. Miał dzisiaj masę spraw na głowie, musiał jak zwykle poświęcić co najmniej godzinę na zajęcie się ogródkiem, przede wszystkim na zerwanie ziół, a potem zrobienie z nich maści, które były mu stale potrzebne przy opatrywaniu ran. Potem obiecał odwiedzić matkę i pomóc jej trochę w gospodarstwie. Nie garnął się do tego, ale nie z powodu samej konieczności pracy. Martwił się, że znowu nasłucha się o tym, jak sobie życie marnuje, że przecież mógłby pójść na studia, a potem znaleźć jakąś pracę i przy okazji kobietę. Matka nie rozumiała, że to nie do tego stworzony jest chłopak. Stwierdził jednak, że nie warto jej tego tłumaczyć, i tak by nie uwierzyła, a poza tym nie chciał nikogo narażać. Wiedział, z czym wiąże się ta wiedza.\nPo godzinie biegu poczuł, że jego głowa jest już wolna od koszmaru, myśli się oczyściły, więc zawrócił w stronę domu. Nagle kątem oka zauważył jakiś ruch. Miał tak wyostrzony instynkt, że nic nie było w stanie przed nim się schować. Zatrzymał się i wsłuchał w ciszę. Znajdował się przy jeziorze, na granicy lasu. Nie zauważył niczego prócz łabędzia pluskającego się przy brzegu. Słońce wzejdzie za godzinę i da to piękny widok. Kusiło go, by zostać dłużej, jednak wiedział, ile ma dziś do zrobienia. Stał tak przez parę minut, a potem ruszył, ponieważ nic już nie usłyszał ani nic nie zobaczył. Czuł jednak w głębi duszy, że ktoś poza nim tam był i go obserwował. Nie zwierzę ani człowiek. Mężczyzna nie przejął się tym, wiedział, że nie istnieje istota, której by nie dał rady.\nZanim wyruszył do domu matki, postanowił zadbać o ogródek, wyrwać chwasty, ale i zebrać już zioła. Gdy się z tym uporał, wrócił do chatki i położył zioła w kuchni. Ściągnął koszulkę i przyjrzał się dokładnie swojemu korpusowi. Żadnych nowych ran, nie potrzebuje dziś maści. Poszedł do łazienki i wziął zimną kąpiel. Nie miał prądu ani kanalizacji. Gdy potrzebował wody, wyciągał wiadro ze studni koło domu. Przyzwyczaił się już do tego, nie odczuwał zimna jak każdy człowiek. Dzięki codziennym kąpielom w zimnej osolonej wodzie jego skóra zrobiła się szorstka jak kora drzewa.\nW zimie zdarzyło się mu nawet przysnąć pod domem, ale dostał nauczkę, bo następnego dnia wcześnie rano odwiedziła go matka, która na widok jego przemarzniętych, czerwonych policzków i nosa wpadła w histerię. Nie przestała płakać, póki nie obiecał jej, że będzie o siebie dbał i nie będzie sypiał na dworze w zimie. Na nic zdały się tłumaczenia, że po prostu mu się przysnęło. Gdyby dowiedziała się, co jej syn robi na co dzień, dostałaby załamania nerwowego i pewnie zamknęłaby go w swoim domu i już nigdy nie wypuściła. Dlatego zawsze, gdy wybierał się do niej, musiał cały wysmarować się maściami, żeby wyleczyć wszystkie poparzenia, rany i siniaki.\nChodzenie do zwykłego lekarza mijało się z celem. Po pierwsze nie zdołałby tego wyleczyć, leki nie działają na pewne obrażenia, które nosiło ciało Stanisława. Po drugie lekarzowi na pewno wydałoby się podejrzane, gdyby codziennie przyjmował pacjenta z inną raną, a Stanisław nie potrzebował zainteresowania postronnych osób. Poza tym miał zdolność szybszego regenerowania organizmu. Wiadomo, głębsze rany nie goiły się w parę minut, ale po przespanej nocy miał już zazwyczaj tylko strup. Całe jego ciało zdobiły blizny, najwięcej miał ich na torsie, zwłaszcza w okolicach serca, przez co niechętnie ściągał koszulkę. Na szczęście jedyną osobą, która zobaczyła szramy, była młodsza siostra Stanisława – Milena.\nChłopak często opiekował się nią, gdy była młodsza, głównie dlatego, że mama często musiała zostawać dłużej w pracy. Jemu to jednak nie przeszkadzało, uwielbiał swoją siostrzyczkę. W lecie najczęściej chodzili nad jezioro i kąpali się razem, śmiejąc się głośno. Tam też pokazał swoje blizny, ale Milena nawet nie zwróciła na nie uwagi. Mimo swojego młodego wieku – miała wówczas tylko dziesięć lat – czuła, że są rzeczy, o których się nie rozmawia. Według Stanisława była bardzo mądrą i miłą dziewczyną, miała po prostu serce na dłoni. Pomogłaby każdemu potrzebującemu napotkanemu na swojej drodze, nawet gdyby ten ktoś wcześniej wyrządził jej krzywdę. Tego chłopak już nie pochwalał, ale nie mógł nic poradzić na tak prawdziwe dobro dziewczynki.\nTeraz miała już siedemnaście lat i sama sobie radziła, przejęła część zadań mamy i trochę odciążyła ją w codziennych obowiązkach. Uczyła się najlepiej w szkole ku wielkiej radości mamy, której bardzo zależało, by jej dzieci zdobyły najlepsze wykształcenie. Syn jednak nie dawał jej powodów do dumy – swoją edukację zakończył na liceum. Miał już dwadzieścia trzy lata i według matki nic nie robił ze swoim życiem. Stanisław niezbyt przejmował się tym gadaniem. Dobrze wiedział, że dba o bezpieczeństwo wszystkich i robi bardzo dużo, a właściwie poświęca własne życie, by inni mogli żyć bez trosk.\nUbrał się i jeszcze spojrzał na siebie w lustrze, by upewnić się, że strój ma czysty i bez dziur. Trudno było przy jego trybie życia nosić ubrania bez szwanku. Wiedział, co go czeka, gdy mama zauważy choćby najmniejsze przetarcie na tkaninie.\nPrzed wizytą postanowił odwiedzić swojego kumpla w pracy. Rysiek był jego jedynym znajomym, poznali się, gdy Staszek był w liceum. Jako jedyny akceptował dziwny sposób bycia Staśka. Często razem trenowali na siłowni, Rychu miał lekką nadwagę.\nW drodze do baru spotkał grupkę dziewczyn i kobiet w podeszłym już wieku, skupioną na przystanku. Czekały na jedyny autobus, który jeździ do najbliższego miasta. Na jego widok młodsze zaczęły odruchowo poprawiać włosy i uśmiechać się promiennie. Przyzwyczaił się do takich reakcji, wiedział, jak działa na kobiety, i czasami to wykorzystywał. Niestety nie był w stanie poczuć niczego do tych niewiast, po prostu nie znaczyły dla niego zbyt wiele. Odwzajemnił uśmiech, ale zaraz mina mu zrzedła, bo dostrzegł oblicza starszych kobiet taksujących go surowym wzrokiem.\nNienawidziły go, ale nie ze względu na jego romanse z ich wnuczkami czy córkami. Uważały go za wstrętnego bezbożnika. Nie dość, że nie pojawiał się w kościele, to jeszcze kiedyś niepochlebnie wypowiedział się o wierze katolickiej, przez co stał się wrogiem numer jeden wszystkich tych kobiet. Zresztą tak samo jak jego dziadek, ale on chociaż robił coś pożytecznego – produkował meble, które zawsze były chętnie kupowane. Zdarzało się też, że kobiety wpadały i zamawiały maści bądź inne specyfiki, które tylko dziadek umiał wytwarzać. Gdy jego żona żyła, to właśnie tym zajmowała się na co dzień. Była szeptuchą. Pomagała ludziom, którzy przychodzili do niej z bólami głowy, ale także problemami sercowymi. Metody szeptuchy są dość kontrowersyjne, nie przypominają praktyk zwykłych lekarzy. Jednak skoro ludzie przychodzili, to oznacza, że działały. Stanisław zaczerpnął tę wiedzę nie tylko z nauk dziadka, ale też z księgi znalezionej w jego domu. Prawdopodobnie była to książka jego babci, bo znalazł tam parę dopisków na marginesach stron. Wiele przepisów zmieniła, wzbogaciła, ale też zaznaczyła, które działają, a które nic nie dają.\nChłopak nie dbał o opinie ludzi ze wsi. Nie czuł się związany z tym społeczeństwem, nie miał tu wielu znajomych. Gdyby nie jego rodzina, już dawno by się wyprowadził. I tak często wyjeżdżał, więc nieczęsto musiał oglądać te pełne nienawiści twarze.\nWszedł do baru i od razu ujrzał pulchnego cwaniaczka średniego wzrostu, z burzą rudych włosów, wykłócającego się właśnie z jakimś wielkim chłopem. Ten mniejszy, rudy to oczywiście Rysiek, zwany Rudym. Zawsze musiał pakować się w jakieś tarapaty. Swoim charakterem denerwował każdego, Staszek już był przyzwyczajony i ignorował jego zaczepki, ale rozumiał oburzenie innych osób. Podszedł bliżej, by podsłuchać, o co poszło.\n– Ty mały gnoju! Jeszcze raz spojrzysz na moją panienkę, to przysięgam, że będziesz zbierał zęby – usłyszał.\nPanienkę? Aaa, no tak. Wcześniej nie zauważył drobnej dziewczyny schowanej za plecami wielkoluda. Faktycznie, przyciągała wzrok, zwłaszcza piersiami, bardzo dobrze widocznymi przy tak dużym dekolcie. Twarz też miała niczego sobie. Jednak nazywanie Rudego gnojem to ostatecznie było przegięcie. Wielkolud przy barze miał najwyżej dwadzieścia pięć lat. Rudy przez niski wzrost może wyglądał młodo, ale był już bliski czterdziestki.\n– Nie będziesz mi mówił, co mam robić, dryblasie – odezwał się Rysiek i gdyby nie dzielący ich bar, już dawno rzuciłby się przeciwnikowi do gardła.\nStanisław wiedział, że powinien zainterweniować, bo jego przyjaciel oberwie, ale tak bawiła go ta sytuacja, że nie chciał tego jeszcze psuć. Poczekał chwilę i miał jeszcze większy powód do śmiechu, gdy drągal rzucił się na ladę, ale ze względu na dużą masę ciała nie był w stanie pokonać przeszkody. Narobił przez to hałasu, bo wszystkie kufle spadły z baru na podłogę i się potłukły.\nStanisław złapał chłopa za ramię i ściągnął z lady, ale nagle dostał wielką łapą prosto w głowę. Aż się zatoczył i musiał oprzeć się o sąsiednią ścianę. Po paru sekundach, gdy przestało mu się kręcić w głowie, a krew zaczęła mu wrzeć, rzucił się na faceta i lał go, aż ten upadł. Gdyby ktoś nie odciągnął Staśka, prawdopodobnie zatłukłby osiłka.\nChwilę później Stanisław znalazł się w toalecie, do której, jak się okazało, zaciągnął go jego kumpel.\n– Chłopie, co to miało, kurwa, być?! – wydarł się Rudy i wziął papier, by zmyć krew z twarzy Staszka.\n– No jak: co? Uderzył mnie. Musiałem mu oddać. Poza tym sam wcześniej zgrywałeś pawiana, więc nie udawaj świętoszka.\n– Dobra, ale jak policja tu wpadnie i narobi syfu, to ty będziesz odpowiadał.\nStaszek prychnął i wyrwał Ryśkowi papier, by wytrzeć się dokładnie.\nGdy wyszli, okazało się, że wielkolud się zmył, pozostawiwszy po sobie tylko rozbite kufle. Rudy wziął się do sprzątania, a Stanisław zajął miejsce przy barze.\n– Chłopie, miałem iść do matki, obiecuję jej to od paru dni, a tu co? Nie pójdę z rozwalonym nosem, bo mnie z domu nie wypuści.\nRysiek tylko zaśmiał się w odpowiedzi i gdy oczyścił miejsce bijatyki, wrócił na swoje stanowisko pracy.\n– Napijesz się browara?\n– No, chociaż to mi się należy. Uratowałem ci dupę.\n– Taaa, już prawie go miałem, ale niech ci będzie – podał kumplowi piwo.\nStanisław pił, delektując się chwilową ciszą. W barze byli tylko oni. Wiedział, że za parę godzin zacznie zbierać się tu młodzież i starzy amatorzy napojów wszelakich wlewający w siebie wszystko, co ma jakiś procent, których Rudy przed zamknięciem będzie musiał wynosić z baru.\n– Widziałeś dziewczynę tego typa?\n– Kurwa, daj spokój! Ty tylko o jednym myślisz… Zajęta jest, nie widziałeś?\n– Dobra, dobra. Jestem pewien, że za godzinkę, maksymalnie dwie tu przyjdzie, widziałem, jak się na mnie gapiła – uśmiechnął się sam do siebie. Nie zwracał uwagi na śmiech Ryśka.\n– Aleś ty pewny siebie. Nie wydaje mi się, żebyś miał rację, ale zobaczymy.\nZajęli się rozmową i tak minęły im dwie godziny. Do lokalu zaczęło ściągać coraz więcej osób. Przyszły młode studentki, które z uśmiechami lustrowały Stanisława. Ten zdawał się ich nie zauważać. Wkrótce, tak jak przewidział Stach, zjawiła się także dziewczyna wielkoluda i nieśmiało zbliżyła się do baru, zerkając w stronę chłopaka. Ten ją zauważył i przywołał ręką. Rudy obserwował wszystko z szeroko otwartymi ustami, dopiero po chwili się ogarnął.\n– Cześć. Przyszłam, bo chciałam przeprosić za mojego chłopaka, to on zaczął.\n– Nie masz czym się przejmować, jak widać, nic mi nie jest – uśmiechnął się delikatnie i nieznacznie wypiął klatkę piersiową. – Może czegoś się napijesz? Piwo? – zapytał, widząc, że dziewczyna czuje się nieswojo.\nPokiwała głową i wkrótce dostała trunek od Rudego, teraz podejrzliwie obserwującego Stanisława i jego towarzyszkę, która dosyć łapczywie rzuciła się na alkohol. Stanisław poczuł na sobie spojrzenia innych dziewczyn i trochę się speszył. Porozmawiali o pogodzie i innych mało znaczących sprawach. Musiał przyznać, że dziewczyna miała w sobie coś, co sprawiało, że czuł się przy niej dobrze.\nSiedzieli tak, mało mówiąc i leniwie popijając piwo, aż do północy. Dziewczyna zaczęła się zbierać.\n– Muszę już iść. Dzięki za superwieczór, odprężyłam się.\nWstał i włożył bluzę. Dziewczyna nie zaprotestowała. Stach zdał sobie sprawę, że nie zna jej imienia. Nie zadawał sobie trudu i już nie dopytywał.\nPożegnała się z Rudym i wyszli z baru. Chłodne powietrze orzeźwiło chłopaka. Szedł za nią i właściwie za dużo nie rozmawiali. Czuł, że zaczyna pragnąć tej dziewczyny, początkowo wydawała mu się atrakcyjna, ale teraz jej urok stał się jeszcze mocniejszy, może dlatego, że zostali sami.\n– Mieszkasz za lasem? – zapytał, widząc, że kierują się w stronę puszczy, za którą znajduje się sąsiednia wioska, skąd młodzież często wędruje do baru Rudego. Taki rarytas na wsi.\nDziewczyna tylko delikatnie pokiwała głową i chwyciła Stacha za rękę. Oho, rozkręca się. Uśmiech nie schodził mu z twarzy. Zeszli z głównej ścieżki w las, odpowiadało mu to. Na trakcie mogliby natknąć się na jakichś ludzi.\n– Ktoś ci musiał pomóc. Gadaj, kto to był!\n– Kochaniutki, coś za coś. Chodź no do mnie.\n– No chyba sobie żartujesz.\nStanisława brało już na wymioty. Smród ciągnący się od baby był nie do wytrzymania, a widok jej ciała sprawiał, że chłopak zastanawiał się nad tym, jak wielki kac moralny będzie go jutro prześladował. Wiedział, że baba nie zdradzi, kto ją nasłał. Sama byłaby zbyt głupia, by wynaleźć zaklęcie lub napar na zmianę ciała. Nie zastanawiając się dłużej, wyciągnął sztylet, który zawsze nosił przywiązany za pasem, i szybko wycelował w serce baby. Rozpłynęła się w powietrzu. Wiedział, że to małe ostrze nie mogło jej unicestwić. Była to zwykła stal jedynie maczana w wielu naparach pomocnych w walce z demonami.\nPuścił się kłusem do domu. Czuł, że baba zaraz pojawi się ponownie i zaatakuje. Po paru minutach biegu wpadł do domu, który zastał w koszmarnym stanie. Ktoś tu był pod jego nieobecność. Wszędzie leżały porozwalane książki, talerze i wszelkiego rodzaju bibeloty. Tylko złapał za swój rodowy sztylet i wybiegł. Daleko nie musiał jej szukać. Chowała się w chaszczach obok jeziora.\n– Chodź tu, stara ruro – zadrwił.\nDługo nie musiał czekać na reakcję. Rzuciła się na niego jak oszalała. Zamachnął się sztyletem i odciął jej jedną rękę. Pociekła zielona maź. Bał się, że się ubrudzi, więc postanowił zakończyć to szybko. W sekundę odciął też jedną nogę baby. Ta upadła, ale cały czas się śmiała. Nigdy nie wdawał się w rozmowy ze stworami, chociaż teraz był tym nieco bardziej zainteresowany.\n– Co cię tak cieszy? Że w końcu zdechniesz?\n– Nie, kochaniutki. To, że niedługo ty zdechniesz. – Tylko tyle powiedziała, bo Stanisław odciął jej głowę jednym szybkim ruchem. Jej ciało znikło razem z duszą.\n– No fajnie… – powiedział pod nosem i zdał sobie sprawę, że baba ubrudziła mu koszulę. – Ale przynajmniej jednego stwora mniej.\nUdał się do domu. Sprawdził, czy coś zginęło. Wszystko było na miejscu, wiedział już, gdzie szukać winnego.\n– Dydek! Chodź, wiem, że tu jesteś! – zawołał i usiadł na krześle, spokojnie obserwując sytuację za oknem.\nZza szafy wyszedł dziwaczny stwór. Przypominał trochę skrzata, ale był owłosiony i miał rogi na głowie. Zbliżył się do chłopaka.\n– Czego to zrobiłeś? Chcesz stracić dom?\nBuc nie odezwał się ani słowem, tylko prychnął.\n– No tak, z kim ja chcę rozmawiać! Dobra, mniejsza z tym, ale żeby mi to był ostatni raz, rozumiesz? – Pokiwał mu palcem przed ryjem, na co stwór zmarszczył nos. – Uciekaj!\nDydek zniknął. Ogółem Stanisław nienawidził tych istot, ale niektóre był w stanie zaakceptować, a nawet polubić. Często miał z nich korzyść. Buc tylko dawał mu towarzystwo i robił bałagan, ale czasami dobrze było do kogoś pogadać. Bywały dni, kiedy Stanisław czuł się przytłoczony i samotny, potrzebował wtedy się wygadać. Tak często ryzykował życie, że już nie był w stanie go docenić i zamykał się na całe dni w domu. Wtedy trenował ciało albo umysł. Na dziś miał już dość wrażeń. Rozebrał się i położył do łóżka. Jutro pójdzie do matki, już nie będzie zbaczał z drogi, uda się prosto do niej. Z taką myślą zasnął.\nWstał wyjątkowo wyspany. Było już dosyć późno – koło ósmej. Dziś nie nękał go żaden koszmar, dlatego spał tak długo. Rzadko mu się to zdarza, więc bardzo mu to poprawiło humor.\nUbrał się i wyszedł z domu. Zamierzał pobiec do mamy, trochę się rozrusza.\nGdy dotruchtał już pod dom matki, oddalony od swojej chatki o parę kilometrów, wiedział, co go czeka. Na podwórku stała kosiarka. Zastanowił się, czy warto było wybierać tak dobre ubrania. Zapukał do drzwi i wszedł do środka.\n– Halo, mamo. To ja, Stanisław! – krzyknął w stronę kuchni, bo podejrzewał, że właśnie tam może być jego rodzicielka.\nUsłyszał brzdęk garnków i zbliżające się kroki. W futrynie pojawiła się Alina, mama Stanisława. Wyglądała młodo, jak na swój wiek, miała już blisko pięćdziesiąt lat, jednak można by jej dać trzydzieści. Miała blond włosy jak zwykle związane w kok, jej niebieskie oczy świeciły, a usta się uśmiechały. Objęła syna, a on odwzajemnił uścisk i pocałował matkę w czubek głowy. Alina nie dość, że była chudziutką kobietą, to jeszcze sięgała synowi do ramion.\n– Cieszę się, że jesteś, synku. Pewnie jesteś głodny. Chodź, zaraz coś ci przygotuję.\nJuż miał zaprotestować, jednak naprawdę poczuł głód. No tak, nie jadł nic od rana. Właściwie ostatni posiłek spożył zeszłego dnia wczesnym popołudniem.\n– Co tam u ciebie słychać, synku? Jak sobie radzisz? – dopytywała Alina, przy okazji robiąc synowi kanapki. – Milenka zaraz wróci ze sklepu, to bardzo się ucieszy, żeś przyszedł.\n– Mamo, wszystko w porządku, radzę sobie. A zresztą jestem tutaj prawie codziennie, nie musisz się tak martwić – odpowiedział, siadając przy stole.\n– Tak, ale bardzo martwi mnie ta twoja praca. Naprawdę musisz tak wyjeżdżać do niej? Nie ma żadnej u nas? Albo chociaż w okolicy… Proszę – powiedziała, stawiając na stole talerz ze stosem kanapek, i od razu zabrała się do parzenia herbaty.\n– Dzięki, mamuś – powiedział, wpychając sobie od razu kanapkę do ust. – Dobrze wiesz, że nie ma tu pracy, a muszę coś jeść… – wybełkotał z ustami pełnymi jedzenia.\nAlina skarciła go wzrokiem. Nie lubiła, gdy ktoś mówił z pełną buzią.\n– Synu, dobrze wiesz, że możesz zostać z nami. Jak możesz mieszkać w tej chatce bez bieżącej wody i prądu? Zimno tam, poza tym na pewno nie jest ci przyjemnie samemu. Może nie mamy jakichś luksusów, ale żyłbyś jak cywilizowany człowiek.\nStanisław aż zakrztusił się kanapką.\n– Dobrze wiesz, że wyprowadziłem się, bo chcę zacząć moje dorosłe życie. Nie mogę cały czas żyć na twojej łasce, za twoje pieniądze, a poza tym jest mi tam bardzo dobrze. I proszę… nie wracajmy już do tego, tyle razy o tym rozmawialiśmy. – Dokończył kanapkę i napił się herbaty, którą przed chwilą postawiła przed nim Alina.\n– Dobrze, synku, dobrze.\nWzięła się do sprzątania kuchni, jak zwykle, gdy coś zaprzątało jej myśli i wytrącało ją z równowagi.\nGdy Stanisław skończył jeść, do kuchni akurat weszła jego siostra. Gdy go zauważyła, od razu się uśmiechnęła i podbiegła, by pocałować brata w policzek.\n– Cześć, Stasiu. Super, że jesteś. Chciałabym pogadać, ale to później – powiedziała i spojrzała ukradkiem na mamę, która akurat wycierała szklanki odwrócona tyłem. Chłopak szybko zorientował się, o co chodzi, i wstał od stołu, by pomóc siostrze rozpakować zakupy.\n– Dobra, zostaw to, ja skończę, a ty idź się przygotuj, to pójdziemy na spacer.\nDziewczyna przytaknęła i wybiegła z kuchni.\n– Milenka chce ci chyba powiedzieć o pewnej osobie, która pojawiła się w jej życiu – odezwała się Alina cicho, nadal odwrócona tyłem.\nStanisław zmarszczył czoło. O jaką osobę chodzi? Po chwili namysłu ciśnienie mu podskoczyło.\n– Co? Chłopak?! Milena ma chłopaka?!\nMatka odwróciła się do niego z lekkim uśmiechem na ustach. Była może trochę nadopiekuńcza, ale za to serdeczna, a gdy się uśmiechała, osoby w jej otoczeniu od razu czuły się lepiej. Tak było i tym razem. Nerwy, które zaczęły gromadzić się u chłopaka, zniknęły jak ręką odjął.\n– Niby to tylko przyjaciel, ale nie uważam, żeby teraz ktoś taki był potrzebny naszej dziewczynce. Za rok kończy liceum, musi skupić się na nauce, żeby dostać się na dobre studia. Jednak nie możemy jej niczego zabronić, pamiętaj.\nChłopak mruknął coś pod nosem. On po prostu uważał, że dziewczyna jest zbyt młoda na znajomości z chłopakami, którzy mogą ją skrzywdzić. Obiecał sobie, że nie będzie zabijał ludzi, ale kto wie, czy nie zostanie zmuszony. Nie zdążył nic powiedzieć, bo siostra przybiegła już do kuchni ubrana w kwiecistą sukienkę do kolan, ze słomianym kapeluszem na głowie.\n– Idziemy? – zapytała z uśmiechem na ustach.\n– Tak, chodźmy – odpowiedział i skierował się ku wyjściu.\n– Uważajcie na siebie, dzieci, i wróćcie na kolację! – zawołała mama z kuchni.\nPokonali już spory kawałek, nie odzywając się do siebie ani słowem. Przeszli całą wioskę i wkroczyli na pola. Kierowali się w stronę wielkiego jeziora, które o tej porze świeciło pustkami.\n– Stasiu, chodzi o to, że poznałam kogoś… Pewnie mama ci już powiedziała, ale…\n– Milena, to nie jest odpowiedni czas na miłości – przerwał chłopak i nerwowo przeczesał włosy.\n– Czy możesz mnie po prostu posłuchać? – uniosła się. – Chociaż ty to zrób. Na mamę nie mam co liczyć.\nStanisław westchnął. Wpatrzył się w niebo, ale powoli kiwnął głową na znak, by zaczęła.\n– Poznałam kogoś… Nazywa się Grzesiek. Jest starszy ode mnie, ma dwadzieścia trzy lata, ale świetnie się rozumiemy, naprawdę. Jest opiekuńczy, wrażliwy… – wymieniała szybko, bo widziała, że cierpliwość Stanisława się kończy. – Właściwie to jest tu, chciałam, żebyś go poznał… Stoi tam, pod drzewem.\nChłopaka zamurowało. Co ta dziewczyna sobie wyobraża? Rozejrzał się i zauważył opierającego się o najbliższe drzewo faceta z kpiącym uśmiechem. Nie był to jednak byle jaki facet, właściwie to nawet facetem nie był. Stanisław czuł, że zaraz wybuchnie. Wiedział, że nie może okazać tego siostrze, ale oliwy do ognia dolał Grzesiek, który się odezwał:\n– Cześć, Stasiek. Coś mi się wydaje, że cię skądś znam. – Nadal stał z założonym rękami przy drzewie.\nChłopak nie mógł uwierzyć, że jego własna siostra spotyka się z tym czymś, z tym stworem. Stanisław był znany w jego kręgach, wiedział o tym, ale najbardziej poruszyły go bezczelność i pewność siebie Grześka. Pieprzony płanetnik. Nie mógł się powstrzymać.


Perspektywy 2019 Ranking Liceów i Techników. Oto najlepsze szkoły w Polsce. Najnowszy ranking Perspektyw 2019 | Gazeta Współczesna\n(DD) 2019-01-10T12:25:00.000000+01:00 Zaktualizowano 2019-01-10T15:49:45.000000+01:00\nZnamy już najlepsze licea i technika w Polsce wg. czasopisma Perspektywy. Sprawdź Ranking Liceów i Techników Perspektywy 2019.\nNa kolejnym miejscu jest I LO im. Adama Mickiewicza. Zajmuje 58. miejsce w rankingu. Trzecie miejsce w rankingu białostockich liceów zajmuje Społeczne Liceum Ogólnokształcące STO (69. miejsce). Na 97. pozycji znalazło się I LO im. Tadeusza Kościuszki w Łomży.\nNajnowszy ranking Perspektyw 2019\nRanking Liceów i Techników 2019. Najnowszy ranking Perspektyw 2019\nPerspektywy 2019 Ranking Liceów i Techników\nMateriał oryginalny: Perspektywy 2019 Ranking Liceów i Techników. Oto najlepsze szkoły w Polsce. Najnowszy ranking Perspektyw 2019 - Gazeta Współczesna\nRanking Perspektyw 2018 (szkoły wyższe) został opublikowany. Województwo podlaskie w tym roku znalazło się dość nisko. Nasze szkoły wyższe słabo wypadły na tle pozostałych w kraju. Uniwersytet Medyczny uplasował się na 29. miejscu. To najwyższa lokata spośród wszystkich białostoc...\nLikwidacja gimnazjów i zmiany w szkolnictwie. Reforma szkolnictwa, czyli prawie jak w PRL-u\nLikwidacja gimnazjów oznacza zmianę obwodów szkolnych. W szkołach średnich uczniowie będą uczyć się według różnych programów. Nie wiadomo natomiast, jakie przedmioty będą w klasach I, IV i VII podstawówek.


Kwatery Miedzyzdroje | Dom gościnny delfin Rewal - tanie pokoje i noclegi opinieDom gościnny delfin Rewal – tanie pokoje i noclegi opinie\nHome » Dom gościnny delfin rewal » Kwatery Miedzyzdroje\nponiedziałek, Maj 8th, 2017 by: admin in: Dom gościnny delfin rewal Comments Off\nCała, obszerna i cały czas aktualizowana baza noclegowa tworzona jest głównie przez wszechobecne obiekty noclegowe. Świadczą one rozmaite usługi związane z przebywaniem w nich turysty. Zgodnie z ustalonym w Polsce prawem wyróżnia się obiekty noclegowe o odmiennych charakterystykach. Ich doprecyzowany opis tworzy z nich zupełnie inne bazy.\nNajpopularniejszymi i występującymi już wszędzie bazami noclegowymi są hotele. Przypominają je także motele, choć one oferują klientom głównie nocleg. Z urozmaiconej i atrakcyjnej oferty znane są natomiast Kwatery Miedzyzdroje, czyli pensjonaty. Zgodnie z prawem posiadają one przynajmniej kilka pokoi, a przy tym czasem dodatkowo żywią swoich gości. Najtańsze są kempingi, czyli obiekty pozwalające klientom umieszczać na nich namioty czy przyczepy. Dla młodych ludzi przygotowano też schroniska młodzieżowe czy domy wycieczkowe – budynki przyjmujące zorganizowane grupy oraz wycieczki. Planując wakacje, w każdej tej bazie noclegowej można się spokojnie zatrzymać.


Jak to z tetrapodem było – Paweł Wroński\nCzas zielonych szkół Dobre wzory Europa Polska Wycieczki z MOW Travel\nJak to z tetrapodem było\nŚlady tetrapoda – praprzodka stworzeń lądowych, odkryte w pierwszej dekadzie naszego stulecia w kamieniołomie na Zachełmiu w Górach Świętokrzyskich, spowodowały rewolucję w poglądach paleontologów na historię życia gatunków lądowych na Ziemi.\nDzieje istot lądowych wydłużyły się o blisko 20 milionów lat, trzeba było opracować nowy scenariusz wydarzeń u zarania ich życia na Ziemi, zaś nieznanym wcześniej nikomu Zagnańskiem zaczęli się interesować paleontologowie z całego świata.\nZagłębienia na warstwie dolomitowych skał w kamieniołomie na Zachełmiu w Zagnańsku to właśnie ślady fascynującego stworzenia, nazwanego przez uczonych z grecka tetrapodem, czyli na czterech łapach, fot. Paweł Wroński\nJak wyglądał rzeczony tetrapod nie do końca wiadomo. Pozostaje więc szerokie pole dla wyobraźni, nie tylko uczonych. Z postawionego przed uczennicami V klasy szkoły podstawowej zadania, by tetrapoda przedstawić, dziewczęta wywiązały się… śpiewająco.\nW portalu www.evolution.berkeley.edu, w artykule poświęconym tetrapodowi autorzy wyjaśniają zależności między współczesnymi zwierzętami lądowymi, a mieszkańcami prehistorycznych wód. Na zamieszczonym drzewie genealogicznym człowieka widać wyraźnie, że tetrapod stanowi ogniwo pośrednie między stworzeniami zamieszkującymi praocean, a lądowymi.\nTetrapod narysowany przez Zosię, fot. Paweł Wroński\nInna wersja pierwszego lądowego czworonoga, fot. Paweł Wroński\nSzkic grupy „NIC”, czyli jeszcze inna wizja tetrapoda, fot. Paweł Wroński\nNajmniej „jaszczurowaty” z tetrapodów zaproponowanych przez dziewczęta, fot. Paweł Wroński\nZosia rysuje tetrapoda – pod palmą, ale pamiętajcie, że palm wówczas jeszcze nie było, fot. Paweł Wroński\nWykonując zadania, bawiły się uczennice V klasy szkoły podstawowej. „Festiwal” był punktem programu zielonej szkoły. No bo jak inaczej aniżeli poprzez zabawę, przekazać 11-latkom trochę wiedzy z paleontologii?!\nNa marginesie! Kwaterowaliśmy w przyjemnym pensjonacie Agroturystyka „Przy Szlaku” w Trzciance (www.agroprzyszlaku.pl). Polecamy!\nTetrapod (tetrapod Ichthyostega)\nNajstarsze czworonożne zwierzę na świecie, które wyszło na ląd, przystosowane jeszcze do oddychania w wodzie. Prawdopodobnie nie było podobne do żadnej znanej dzisiaj istoty. Charakteryzowało się bowiem cechami pośrednimi między rybą, a płazem. Miało cztery kończyny kroczne zakończone 7 lub 8 palcami, a ciało pokryte rybią łuską.\nNiewiarygodne, bo sprzed 395 milionów lat, a jednak prawdziwe ! Fot. Paweł Wroński\nOdkrycie stało się głośne po opublikowaniu artykułu na temat śladów w Zachełmiu na łamach magazynu „Nature” w styczniu 2010 roku (www.tetrapod.net.pl).\nTagiAgroturystyka "Przy Szlaku" • Czas zielonych szkół • Dobre wzory • dzieje życia na lądzie • Europa • Góry Świętokrzyskie • geologia • gry zabawy edukacyjne • kraina tetrapoda • MOW Travel Monika Węgrzyn • paleontologia • Paweł Jacek Wroński • Polska • stworzenia lądowe • tetrapod • Trzcianka • Wycieczki z MOW Travel • Zachełmie • Zagnańsk • życie na Ziemi\n0 komentarzy dotyczących “Jak to z tetrapodem było”


nioma napisała: > pod oczami mam poziome głebokie zmarszczki mimiczne (kosmetyczka mówi na to śpi > ochy). > kilka razy robiłam zabieg mezoterapii ale efekty nie są zadowalające, taki Czytaj więcej...\nŚr, 22-04-2015 Forum: Uroda - głębokie zmarszczki pod oczami - co najlepsze?\nJa mam podobnie jak Algaria dobre geny po przodkach :P Ale mogę Wam polecić sprawdzone i skuteczne sposoby mniej drastyczne niż zastrzyki z botoxu czy kolagenu. 1.na zmarszczki pod oczami i nie Czytaj więcej...\nWt, 05-07-2016 Forum: ABC Tarota - do ing kosmetycznie\nSo, 28-02-2015 Forum: Uroda - krem pod oczy-co polecacie?\nCz, 24-02-2011 Forum: Uroda - skóra pod oczami\nPotrzebuje kremu pod oczy, na delikatne zmarszczki i lekko zwiotczałą powiekę ;) 36 lat, skóra mieszana, żadnych cieni pod oczami, minimalne zmarszczki tylko lekko zaczyna wiotczec powieka :( Szukam czegos skutecznego, cena bez znaczenia, że tak powiem ;) Ostatni krem, bardzo polecany z retinolem\nnioma napisała: > pod oczami mam poziome głebokie zmarszczki mimiczne (kosmetyczka mówi na to śpi > ochy). > kilka razy robiłam zabieg mezoterapii ale efekty nie są zadowalające, taki zabi > eg jest skuteczny bardziej na moje kurze łapki. > czy możecie podpowiedzieć jaki\npod oczami mam poziome głebokie zmarszczki mimiczne (kosmetyczka mówi na to śpiochy). kilka razy robiłam zabieg mezoterapii ale efekty nie są zadowalające, taki zabieg jest skuteczny bardziej na moje kurze łapki. czy możecie podpowiedzieć jaki zabieg będzie najskuteczniejszy na zmniejszenie takich\nŚr, 08-04-2015 Forum: Uroda - głębokie zmarszczki pod oczami - co najlepsze?\nJa mam podobnie jak Algaria dobre geny po przodkach :P Ale mogę Wam polecić sprawdzone i skuteczne sposoby mniej drastyczne niż zastrzyki z botoxu czy kolagenu. 1.na zmarszczki pod oczami i nie tylko od kremów wszelakich lepszy jest olej rycynowy. Leda już kiedyś o nim pisała w wątku ćwiczeń z\njuz inna i skutecznosc zabiegów tez pewnie sie rozni efektami u nas niż u młodszych Pań. Ja właśnie zastanawiam sie co zrobić z dość gęsta siatka zmarszczek pod oczami. czy działaja na to jakies lasery ? wiem ze wypelniac w pewien sposob by je rozprostował ale mysle na wycieciem tej zwiodłaczej skory\nPn, 02-03-2015 Forum: Uroda - do kobiet po 40 stosujace medycyne estetyczna\nkokoszanel.1 napisała: > Czy jest jakiś SKUTECZNY sposób na zmniejszenie zmarszczek pod oczami? Kosmetyc > zka u której byłam powiedziała, ze nie. Wierzyc jej czy nie??? Kwasy, retinoidy, wypełniacze, botoks. -- isseymiyakeuroda.blogspot.com/\nchloe82 napisała: > Podczas stosowania samego Eluage nie odczuwałam żadnego dyskomfortu. bo retinaldehyd zawarty w Eluage tak naprawdę jest słabiutkim retinoidem i trzeba mieć wyjątkowo wrażliwą skórę żeby odczuwać po nim dyskomfort. Zmarszczki pod oczami wkrótce znikną,nie martw się.Kwasy i\nPt, 15-03-2013 Forum: Uroda - pogorszenie stanu skóry po Eluage+Bandi\nCzy ten krem Dermiki spłycił Ci zmarszczki mimiczne pod oczami? Sama szukam teraz czegoś skutecznego Pozdrawiam\nPn, 30-10-2006 Forum: Uroda - Czy są tu na forum 35-latki?\nWitam, Mam pytanie jak w temacie, co byscie polecali? Chodzi o zmarszczki mimiczne na czole oraz pod oczami, facet w wieku 35lat, skóra sucha. Oczywiście ma byc skuteczny i stosunkowo tani :) -- pozdrawiam mm\nPt, 26-02-2010 Forum: Uroda - Krem przeciwzmarszczowy dla męzczyzn\nN, 27-02-2005 Forum: Uroda - dobry krem pod oczy dla 29-latki\nzaakceptować albo odejść\nz wagą, bo to problem cywilizacyjny i po prostu z nami będzie, tak jak zmarszczki, łysina, trądzik czy worki pod oczami. ludzie tak mają, nie są doskonali i nigdy nie będą, trzeba to akceptować albo szukać dalej.\nJaki możecie polecić krem pod oczy dla 36 latki?? Potrzebuję już czegoś mocniejszego i chcę zainwestować w naprawdę skuteczny krem, robią mi się coraz wyraźniejsze zmarszczki pod oczami.\nPn, 08-05-2006 Forum: Salonik kosmetyczny z Oriflame - Krem pod oczy dla 36 latki\nPn, 08-05-2006 Forum: Avon - krem pod oczy\nNie slyszalam jeszcze zeby botoks pod oczy sie wstrzykiwalo,jesli juz,to tylko na tzw.kurze lapki w kacikach oczu, na poziome zmarszczki na czole i tzw.lwia pionowa. Jesli kosmetyczka nic nie poradzi to pozostaje ci tylko chirurgia plastyczna,bardzo skuteczna zreszta na worki pod oczami.\nN, 06-12-2009 Forum: Uroda - Botoks pod oczy.Jaki minimalny wiek?\nN, 19-02-2006 Forum: Uroda - zmarszczki u mężczyzny\nŚr, 16-11-2005 Forum: Uroda - sposób na zmarszczki\ncera sucha - jaki krem polecacie?\nWitam! mam 33 lata, sucha cere, nieco widoczne zmarszczki po oczami, uzywam kremow poltlustych drogeryjnych, chcialabym cos porzadniejszego i skutecznego do twarzy i pod oczy, dopiero od kilku dni sledze rozne fora w necie i usiluje wynalezc krem odpowiedni co mojej cery, moze cos polecicie\nWt, 24-11-2009 Forum: Uroda - cera sucha - jaki krem polecacie?\nŚr, 25-01-2012 Forum: Uroda - Pytania - odpowiedz, zanim napiszesz "do Issey"\nCz, 10-09-2009 Forum: Uroda - dobry, mocno nawilżający krem!\nPn, 07-02-2005 Forum: Uroda - skuteczne płatki pod oczy\nSo, 20-09-2003 Forum: Uroda - Przeboje kosmetyczne za grosze\nSo, 17-09-2011 Forum: Uroda - Pytania - odpowiedz, zanim napiszesz "do Issey"\ntego wszystkiego zrobily mi sie normalne zmarszczki pod oczami, mimo tego, ze to bylo tydzien temu a ja juz mniej wysilam wzrok nic nie zmalaly. Chyba mi tak nie zostanie? Za mloda jestem na zmarszczki.. Stosuje plastry zelowe pod oczy, krem pod oczy i zastanawiam sie, czy mi to przejdzie. Sa jakies\nN, 31-05-2009 Forum: Uroda - Zmarszczki pod oczami\nkosmetyki naturalne od ekia\n” w 2009. Praca wspólna uniwersytetów z Oslo, USA (Harvard) i Japonii. Analiza ponad 3000 produktów żywnościowych, napojów, przypraw, ziół i suplementów. Badanie dostępne na życzenie: contact@ekia-cosmetiques.com BIO” OCZAMI EKIA W EKIA, wierzymy, że natura jest doskonała. I nie potrzeba\nŚr, 19-02-2014 Forum: Kosmetyki - kosmetyki naturalne od ekia\nMam 28 lat i przesuszona skore pod oczami, zaczynaja mi sie robic zmarszczki mimiczne :-( Czy poradzilabys mi jakis skuteczny krem ? Cena nie gra roli. Dziekuje z gory Dobremu Duszkowi z Urody :-)\nWt, 28-09-2004 Forum: Uroda - poradze...pracuje w "tym":)\nwitejcie, mam pytanie odnośnie tych zmarszczek, tzn kremu na nie. Za 2 mce skończe 25lat i widze po kilka zmarszczek na zew rogach moich oczu oraz pod oczami takie linie na całą długość - mogłybyście mi polecić jakiś skuteczny krem? Pozdrawiam\nCz, 09-12-2004 Forum: Uroda - zmarszczki wokół oczy\n; suplementy przyjmuję od czasu do czasu; teraz belissa 40+ > - Jakie masz oczekiwania od pielęgnacji o którą pytasz, ile masz pieniędzy na comiesięczną kurację? Mam szczupłą twarz, która się jakby zapada. Skóra bardzo sucha, zwiotczała, poszarzała, cienka - jak pergamin. Pod oczami sińce, dużó zmarszczek\nN, 29-01-2012 Forum: Uroda - Pytania - odpowiedz, zanim napiszesz "do Issey"\ndziewczyny, w tym roku kończe 30 lat, jak dotad uzywałam kremu pod oczy firmy nivea, jednak wydaje mi się, ze nie jest on już na tyle skuteczny, mam zmarszczki pod oczami mimiczne, moze Wy mi podpowiecie krem, który Wam pomógł, wygładził je trochę i dostosowany jest dla takiego wieku, będę\nSo, 05-05-2007 Forum: Kobieta - krem pod oczy - pytanie?\nwitam, mam 27 lat i nigdy nie uzywalam kremu do twarzy. kilka razy probowalam, ale zaden z krmeow sie nie wchlania i twarz sie swieci. nigdy nie mialam jednak problemu z przesuszona skora czy innymi niedoskonalosciami. ostatnio jednak zauwazylam zmarszczki pod oczami- byc moze mimiczne-moze po\nN, 10-02-2008 Forum: Uroda - krem przeciw zmarszczkom\nPt, 02-02-2007 Forum: Uroda - Domowe przepisy na maseczki\nPt, 04-01-2008 Forum: Uroda - Zmarszczki a klimatyzacja!!!\nczasu; ter > az belissa 40+ Ile brałaś antyd.? Skąd pomysł na belissę 40+? Masz zdrowy żołądek? > Mam szczupłą twarz, która się jakby zapada. Skóra bardzo sucha, zwiotczała, pos > zarzała, cienka - jak pergamin. Pod oczami sińce, dużo zmarszczek (kurzych łape > k brak, u mnie problem to\nPn, 02-04-2012 Forum: Uroda - Pytania - odpowiedz, zanim napiszesz "do Issey"\nWt, 20-03-2012 Forum: Salonik kosmetyczny z Oriflame - Ecobeauty - ekologiczne kosmetyki\nWt, 18-05-2004 Forum: Mama cud - Krem pod oczy po 25\nŚr, 22-02-2012 Forum: Uroda - Pytania - odpowiedz, zanim napiszesz "do Issey"\nSo, 06-09-2003 Forum: Uroda - dziewczyny pomóżcie\nDroga Justo ! W pierwszych slowach mojego listu.... po prostu brak slow ! 27 lat i juz zmarszczki pod oczami ? Gdyby to napisala jakas inna osoba...ale TY ? Ja nie uzywam kremow pod oczy (jak juz kupie sobie jakis , to i tak go nie uzywam i psuje sie w pojemniku), natomiast kazdego dnia, mimo\nŚr, 15-10-2008 Forum: Uroda - 27 lat i zmary pod oczami-jaki krem?\nzdrowy żołądek. Belissa to przypadek (z polecenia w aptece) - jest coś lepszego? Mam szczupłą twarz, która się jakby zapada. Skóra bardzo sucha, zwiotczała, poszarzała, cienka - jak pergamin. Pod oczami sińce, dużo zmarszczek (kurzych łapek brak, u mnie problem to zmarszczki pod oczami). Na policzkach i\nCz, 26-04-2012 Forum: Uroda - Pytania - odpowiedz, zanim napiszesz "do Issey"\nNo cóż niby nie do mnie , ale jako odwieczna gaduła nie daruję sobie. Ja z kolei mimo, że jeszcze przed trzydziestką, walczę ze zmarszczkami pod oczami ( krótkowzroczność i chroniczne mrużenie oczu ) i ciągle nie mogę znależć skutecznego kremu. Może coś podpowiecie??? Pozdrawiam -- Aga mama\nWt, 01-02-2005 Forum: Klub Mam Pracujących - do mam po trzydziestce\nSo, 16-08-2008 Forum: Uroda - czy robilyscie zatrzyki z Botoxu i jak efekty?\njest taka nowa seria eris nano entree sa w niej 4 produkty ja moge sobie pozwolic najwyzej na jeden który wybrać??? -krem na dzien -krem na noc -krem pod oczy -serum faktycznie zmarszczki mam jedynie mimiczne, pod oczami wiec moze pod oczy.. ale ten krem dziala całościowo..równiez nawilża\nWt, 07-11-2006 Forum: Uroda - co kupic?\ngłupia nazwa)kosztujący ok. 30 zł. I chyba je wypróbuję, bo również walczę (choć oczywiście zgodnie z naturą polegnę) ze zmarszczkami i workami pod oczami. Próbowałam kremów ivostin, miraculum,soraya, AA, ale bez rezultatów. Ciągle szukam czegoś bardziej skutecznego. Pozdrawiam\nŚr, 17-01-2007 Forum: Uroda - krem pod oczy dla 30\nCzy możecie mi polecić (albo odradzić) dobry krem pod oczy dla 25-30 latki? Najważniejsze jest to, żeby rozjaśniał cienie pod oczami, nie dopuszczał do powstawania zmarszczek i co najważaniejsze - nie powodował zaczerwienienia, szczypania i łzawienia oczu. Jak na razie próbowałam następujące\nPn, 12-06-2006 Forum: Uroda - Krem pod oczy dla 25-30 latki\nPt, 05-08-2005 Forum: Uroda - Płyn do soczewek a skóra pod oczami\nWt, 06-12-2005 Forum: Uroda - kremy pod oczy-zestawy\nŚr, 22-11-2006 Forum: Uroda - co na zmarszczki pod oczami?\n18435 Delikatny krem pod oczy Optimals Time Relax 10 ml Krem zmniejsza zmarszczki mimiczne i pomaga zapobiec pierwszym oznakom starzenia się skóry wokół oczu dzięki zastosowaniu formuły Time Relax™.Kompleks Bio Smooth pomaga powstrzymać skurcze komórek mięśniowych odpowiedzialnych za\nPn, 08-02-2010 Forum: Salonik kosmetyczny z Oriflame - Delikatny krem pod oczy Time Relax\nzmarszczki, chyba mimiczne. Inni twierdzą, że przesadzam, ale ja je widzę. Pod oczami mam opuchnięte ciemne obwódki. Ostatnie 3 tygodnie walczyłam z przeziębieniem, co też chyba się do nich przyczyniło. Do tego mam jeszcze ciemne plamki na policzkach po trądziku, niewielkie krostki, które pojawiają się\nSo, 26-11-2011 Forum: Uroda - Szara, zanieczyszczona, przesuszona cera-co robić?\nby nie rozciągać i podrażniać skóry mechanicznie, najlepiej przyłożyć nasączony wacik, lekko pouciskać i delikatnie zetrzeć rozpuszczony makijaż. Mimo 41 lat i ciągłego mrużenia oczu z powodu krótkowzroczności mam po dwie płytkie zmarszczki pod oczami i zero kurzych łapek.\nPn, 17-11-2008 Forum: Uroda - krem przeciwzmarszczkowy pod oczy- co polecacie???\nWitam Was serdecznie! Mam 23 lata i jestem facetem. Od jakiegoś czasu widzę że mam zmarszczki pod oczami , coraz bardziej mnie ten fakt przeraża ponieważ zaczynam sei krępować śmiać. Tak więc sytuacja jest poważna. Na tyle poważna że proszę Was o pomoc. Czy nie znacie może jakichś kremów\nŚr, 30-03-2005 Forum: Uroda - facet+23lata+zmarszki+oczy = problem>proszęOpomoc\nŚr, 29-05-2002 Forum: Uroda - Jaki krem pod oczy?\nWitam, Wprawdzie nie udzielam sie aktywnie na forum ale czesto znajdowalam tutaj porady, ktore pomagaly. Tym razem postanowilam sama podzielic sie porada. Nie twierdzie absolutnie, ze jest to uniwersalne rozwiazanie ale byc moze okaze sie skuteczne, choc dla czesci z Was. Moim problemem byly dosc\nWt, 16-08-2011 Forum: Uroda - zmarszczki pod oczami – dziele sie rada (dlugie)\nPn, 21-05-2007 Forum: Salonik kosmetyczny z Oriflame - Jakie opinie o nowej serii MEN ???\n- jedna zmarszczka nad nosem, po dwie cienkie i płytkie pod oczami, jedna między brodą a ustami, kurzych łapek brak. Zero przebarwień, choć filtry pow. 15 mnie uczulają. Mam 42 lata, dają mi 30. To tyle w temacie "czy warto". Ale ostanie buty kupiłam 6 lat temu, a zarabiam dobrze pow. średniej\nCz, 22-05-2008 Forum: Uroda - Nie chodzę do kosmetyczki, sama dbam o siebie.\npod oczy- mam bardzo wrazliwa,delikatna,wysuszona skóre pod oczami-no i pierwsze zmarszczki mimiczne-niestety coraz bardziej widoczne-do tego since czasami od niewyspania,komputera....ooooj-potrzebuje czegos naprawde the best! Wg.opini forumowiczki za wizazu ten kremik wlasnie taki jest-ciekwi mnie\nN, 02-04-2006 Forum: Uroda - ROC -prosze o opinie!!!\nPt, 23-05-2003 Forum: Uroda - kiedy pierwsze zmarszczki?\nPn, 11-12-2006 Forum: Uroda - krem pod oczy ??\nHej, mam identyczny problem -- 24 lata, juz lekkie zmarszczki mimiczne pod oczami i na czole, a Mama mniej wiecej w tym samym wieku co Twoja i wyglada mlodziutko. Do oczu zaczelam ostatnio uzywaz Ystheal + z Avene, zdaje mi sie ze pomaga. Wiem ze z tej serii sa tez Ystheal do twarzy w roznych\nCz, 30-08-2007 Forum: Uroda - zmarszczki u 24-latki - jaki krem?\n,90 zł). Obietnica: Dwa kremy w jednym. Żel na górne powieki napina skórę. Krem pod oczy likwiduje worki pod oczami, opuchliznę i cienie. Ocena: Podoba nam się pomysł. Nie zawsze zmarszczki idą w parze z opuchlizną – drugiego kremu możesz więc używać okazjonalnie, np. po nieprzespanej nocy\nŚr, 06-12-2006 Forum: Uroda - cienie pod oczami, jaki krem\nnajgorsze- mam dosc widoczne jak na swoj wiek mimiczne zmarszczki pod oczami!Co robic? Staralam sie jakos temu zaradzic-uzywalam juz kilka kremikow-podobno mialy byc rewelacyjne-ja jednak nie odczulam widocznej poprawy!Uzywalam Anev z Avonu (zero efektu!)kremik pod oczy AA z wyciagiem z czeresni(czy wisni\nN, 24-07-2005 Forum: Uroda - Krem pod oczy-pomocy!\nnowoczesne kosmetyki stworzone specjalnie dla mężczyzn - zwalczają te objawy szybko i skutecznie. Krem na dzień dla panów Total Age Control - jego celem jest pokonanie zmarszczek oraz przywrócenie skórze jędrnego, zdrowego wyglądu. Wysoce zaawansowana receptura natychmiast rewitalizuje męską skórę\nCz, 18-01-2007 Forum: Salonik kosmetyczny z Oriflame - Kat nr.2 - kremy dla panów\nzmarszczki, ale likwiduje nawet cienie pod oczami. Nie spodziewałam się takiego działania po kremie za 20 zł, zwłaszcza że ten kolagen teoretycznie nie powinien w ogóle być skuteczny, bo wiadomo -- nie wchłania się. A tu proszę, przyjemne zdziwienie :) -- Zakochani w zbrodni, ofiar wiecznie głodni, wodnik\nŚr, 12-08-2009 Forum: Uroda - napiszcie jaki kosmetyk zasługuje na medal\nśrednio 1x tyg głównie wino. Staram zdrowo się odżywiać, dużo warzyw, chude białe mięso, ryby. Ograniczyłam węglowodany. Piję dużo wody. 36 lat, skóra normalna z delikatnie przetłuszczającą się strefą T, rozszerzone pory na nosie i trochę na czole, przebarwienia na twarzy, pierwsze delikatne zmarszczki\nN, 03-07-2011 Forum: Uroda - Pytania - odpowiedz, zanim napiszesz "do Issey"\npod oczami poprawił się-zniknęły przesuszenia,worki i zmarszczki też chyba trochę. Ale jest przecież parę preparatów pod oczy w męskich seriach-Nivea,AA czy też Adidas chyba.No i oczywiście te z wyższej półki.Może ktoś podzieliłby się opiniami bo sama jestem ciekawa czy skuteczne i czy panowie\nPt, 31-10-2003 Forum: Uroda - Jaki krem pod oczy dla mężczyzny?\nMam 29 lat i za sobą kilkudniowy pobyt w szpitalu, na który złożyło się trochę bólu, no i została mi (oprócz blizny :-(, jeszcze jedna wątpliwa "pamiątka": pionowa bruzda między brwiami i pokiereszowane czoło. Pod oczami też jakoś niewyraźnie - pojawiły się płytkie zmarszczki, których\nSo, 08-04-2006 Forum: Uroda - Jak przeprowadzić renowację?\nzlikwidowac, dochodzi do tego jeszcze nadmierne owlosienie, krzywe zeby ale to juz lecze aparatem, zmarszczki pod oczami , cellulit, i jescze te obwisle policzki ktore tworza bruzdy, noi ostatnio na nogach zylaki i popekane naczynka. to dopiero przekichane co? miec w tym wieku juz tyle problemow. wiadomo\nPn, 25-08-2008 Forum: Uroda - Hiper super zel na tradzik ...\nminut średnio intensywnego współżycia to odpowiednik trzydziestu minut pedałowania na rowerze stacjonarnym. 5) Dzięki stosowaniu pozycji "na pieska" wygładzają się zmarszczki pod oczami. 6) Stosunki zapobiegają rozwodom. 7) Regularne bzykanko wyzwala w organizmie witaminę F, dzięki której\nN, 20-11-2005 Forum: Opole - Ostani gasi światło......\nrozciągnęła i mam dość widoczne zmarszczki mimiczne:( miałam próbkę activ c pod oczy ale słabo nawilżał niezły był clinique i balsam matis ciągle szukam czegoś dobrego i skutecznego - polecicie coś?\nŚr, 20-07-2005 Forum: Uroda - sprawdzone kremy dla wieku - 30 lat\nnie przejmuj sie, ja mam 32 lata i dopiero teraz dobrze się czuje w swojej skórze i dopiero teraz naprawdę lubie swoją twarz... pojedz trochę witaminek, pouśmiechaj sie do siebie w lustrze, zobaczysz że bedzie lepiej... samopoczucie i samoakceptacja to szalenie wazna rzecz... a zmarszczki pod\nWt, 08-03-2005 Forum: Uroda - ratunku!starzeje sie!!!\nCzesc, mam juz troche czasu, wiec odpisuje: 1)Hmm, moge ci polecic krem na zmarszczki pod oczami i wokol ust, ale do zmarszczki miedzy brwiami musisz stosowac oddzielny krem - do twarzy. Chociaz tak naprawde wiele firm produkuje tez oddzielne preparaty do oczu i ust... Polecam Collagenist\nŚr, 15-12-2004 Forum: Uroda - Oferuje porady dotyczace urody i zdrowia\nN, 03-11-2013 Forum: ESD - Kto zabił Babi? [fanfik]\n, witaminę E i filtry SPF 15. Korzyści stosowania: • Powstrzymanie pierwszych oznak starzenia się skóry. • Ochrona skóry przed szkodliwym wpływem środowiska, promieniowania UV i stresu. • Zmniejszenie i wygładzenie zmarszczek. • Skóra pod oczami jest promienna i jasna. •\nŚr, 22-09-2004 Forum: ORIFLAME-pytania odpowiedzi - NOWOŚCI W PAŹDZIERNIKU !\n. Mam srednio głebokie zmarszczki mimiczne pod oczami (za dużo smiechu:)))), ale też poziomą na czole i obok noska z dówch stron. nie wiem czy słusznie, ale je tez smaruje tym retinolem i mam wrażenie że pomoaga. Ale co tam, nie przejmuje się nimi;) pozdrawoiam\nPn, 14-04-2003 Forum: Uroda - Krem pod oczy doradźcie\nŚr, 04-08-2004 Forum: Uroda - napisalam to po poscie najgorsze buble kosmetyczne\nodejma jej styliści - moze operacja plastyczna jakies drobne retusze zmarszczek i worów pod oczami i tez bedzie to moze nie atrakcyjna babcia ale z pewnoscia nie bedzie szpecic urzedu - do tego to kobitka z wykształceniem i bagażem zyciowym - na pewno skutecznie to wykorzysta - dajcie jej tylko\nŚr, 02-11-2005 Forum: Metro - Bardzo się starałam\nspecjalnie dla mężczyzn - zwalczają te objawy szybko i skutecznie. Krem na dzień dla panów Total Age Control - jego celem jest pokonanie zmarszczek oraz przywrócenie skórze jędrnego, zdrowego wyglądu. Wysoce zaawansowana receptura natychmiast rewitalizuje męską skórę. · Wyraźnie wygładza bruzdy i\nPt, 16-02-2007 Forum: Salonik kosmetyczny z Oriflame - Nowości dla Panów\nE i filtry SPF 15. Korzyści stosowania: • Powstrzymanie pierwszych oznak starzenia się skóry. • Ochrona skóry przed szkodliwym wpływem środowiska, promieniowania UV i stresu. • Zmniejszenie i wygładzenie zmarszczek. • Skóra pod oczami jest promienna i jasna. • Wygodna\nWt, 21-09-2004 Forum: Salonik kosmetyczny z Oriflame - Zwycięstwo młodości - Time Prevent\nmaseczka Mint Julep Queen Helen Triacneal używam od ponad 3 tyg - jest już zauważalna poprawa (delikatniejsza, mniej tłusta i gładsza skóra), bez uciążliwych skutków ubocznych z wyjątkiem wysuszenia pod oczami - nagle wyszły ogromne zmarszczki szczególnie pod lewym okiem. Poza tym na własne życzenie\nCz, 24-11-2005 Forum: Uroda - 30 LATKI - JAK DBACIE O CERĘ??\nOch, wybacz, Blusie, moich brwi namarszczenie... w ogóle zmarszczki rzecz nieprzyjemna, tfu, na psa urok :)))chociaż worki pod oczami i obrzękły zżółkły amarant... pijacka gra w kolory i kontury też mają swoje ciemne strony, bez aluzji;) Nie znam się na testach, toteż nigdy nie polecam, przeciwnie\nPt, 07-07-2006 Forum: Uzależnienia - Kac i inne objawy\nWt, 20-06-2006 Forum: Uroda - Filtrowa obsesja\n. Czy kret widzi świat oczami? Nie. A czy jego wyobraźnia potrafi namalować obraz przestrzeni wokół niego, okrasić go interpretacjami kierunkowych bodźców zapachowych, dotykowych itp? Tak. Powstaje identyczny model świata trójwymiarowego, ale wynikający z INNYCH danych. To nie my CHCEMY czegoś, ale\nŚr, 10-11-2010 Forum: Człowiek, Etyka, Społeczeństwo - Wolność\nniestety cena dla mnie nieosiagalna zważając na inne wydatki :(....a cos tanszego i tez skutecznego? ponizej 100?\nWt, 23-09-2008 Forum: Uroda - 28 lat, pierwsze zmarszczki pod oczami? co nabyc?\nnoszę okulary, zawsze gdzieś tam te oczy się przymruży i ... jest maleńka siateczka zmarszczek. Dodam,że poszukuję Waszych opinii - jaki krem jest dość dobry, niedrogi i skuteczny ? Pozdrawiam. Gosia\nPt, 11-11-2005 Forum: Kobieta - 28 lat i .. zmarszczki pod oczami\nMayday, Mayday... Z niepokojem i przerazenbiem w oczach zaobserwowalam, iz mojej zmarszczki mimiczne sie POGLEBILY:() Poleccie jakis dobry krem, ktory by je niwelowal. Moze byc z wyzszej polki, byle skuteczny\nWt, 04-09-2007 Forum: Makijaż idealny - Mayday Zmarchy pod oczami\n. Zna meskie slabosci, wie jak ktorego podejsc. Wystawia na pokaz co trzeba, zaleznie na jakiego faceta trafi. W koncu na tym zarabia i w tym sie specjalizuje. Moze niektorym pojawia sie przed oczami obraz 40 letniej, wysuszonej baby ktora wcisnela sie w potargana miniowe i straszy ludzi zmarszczkami\nPn, 14-02-2005 Forum: Feminizm - forum alternatywne - Legalizacja prostytucji\nKup sobie płatki na oczy bądź pod oczy, paleta jest pełna. Zaczynając od Soraya dostępnych w każdej sieciówce aż do marek selektywnych. Koszt od 20 paru złotych aż do kilkuset. Bardzo dobre są Borghese, do kupienia w Douglasie. Są dosyć drogie, ale bardzo skuteczne.\nPn, 01-06-2009 Forum: Uroda - Zmarszczki pod oczami\nRe: zmarszczki pod oczami - co pomoże?\nPłatki kolagenowe firmy soraya kosztuja ok 30 zł. Nie wiem czy sa skuteczne, ale tez je kupię. Sama tez walczę ze zmarszczkami pod oczy i jak na razie one wygrywają. Najgorzej wyglądam rano...\nCz, 27-04-2006 Forum: Uroda - zmarszczki pod oczami - co pomoże?\nRe: Skuteczny krem przeciwzmarszczkowy pod oczy !\nPolecam Krem Francuski pod oczy firmy Thalac. Po krótkim urzywaniu zmiejszyła się ilość zmarszczek i te paskudne przebarwienie pod oczami wkońcu znikneły. Polecam Ostatnio kupowałam go we francji ale widziałam na allegro. www.allegro.pl/item315772654_francuski\nPn, 25-02-2008 Forum: Uroda - Skuteczny krem przeciwzmarszczkowy pod oczy !!!!\nN, 20-03-2011 Forum: STANIKOWE OFFTOPY - [LWW] skuteczny sposób na podkrążone oczy\nPn, 15-11-2004 Forum: Mama cud - Skuteczny krem pod oczy\nmam 39 lat, ale ponieważ od 11 lat noszę soczewki kontaktowe, to ciągle rozciągam skórę pod oczami i zmarszczki pojawiły się szybko, od 2 miesięcy używam Lancome Resolution Eyes D-Contraxol i jestem naprawdę mile zaskoczona i zadowolona.\nPt, 29-04-2005 Forum: Uroda - naprawdę skuteczny krem na zmarszczki!


Gwałt - co grozi sprawcy - Filarowska.pl | Kancelaria Adwokacka Aneta Filarowska\nGwałt – co grozi sprawcy\nPomimo XXI wieku wiele poszkodowanych osób nadal boi się zgłosić zawiadomienia o popełnionym przestępstwie. Niektórzy z nich nadzwyczajnie w świecie się wstydzą, inni boją utraty posady, reputacji lub myślą, że nikt im nie uwierzy. Należy pamiętać, że niezależnie od okoliczności na gwałt nigdy nie ma przyzwolenia. Niestety w Polskim prawie cała procedura zawiadomienia o przestępstwie, jest długa i nie przyjemna, ponieważ ofiara z najdrobniejszymi szczegółami musi opowiedzieć ponownie całą sytuację. Dlatego w takiej chwili zdecydowanie warto zgłosić się do kancelarii adwokackiej, która nie tylko posiada doświadczenie w tych sprawach, ale pomoże nam przejść całą procedurę krok po kroku. To jaką karę otrzyma sprawca w dużej mierze jest zależne od sądu z jakiego artykułu zostanie skazany sprawca.\nWielu gwałcicieli dąży do wmówienia ofierze, że to ich wina, ponieważ była wyzywająco ubrana, sprawca był pod wpływem alkoholu a ofiara nie stawiała oporu. Należy pamiętać, że za gwałt odpowiada zawsze tylko i wyłącznie gwałciciel. Ofiara nigdy nie jest winna. Decydując się na współpracę z adwokatem masz wsparcie oraz większe szanse skazania oprawcy.\nZgodnie z Polskim Kodeksem karnym gwałt jest określony jako zmuszenie do kontaktów seksualnych przy użyciu siły fizycznej. Artykuł 197 mówi jasno, Kto przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza inną osobę do obcowania płciowego, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.\nJeżeli sprawca, w sposób określony w § 1, doprowadza inną osobę do poddania się innej czynności seksualnej albo wykonania takiej czynności, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.\nJeśli sprawca czynu określonego w § 1-3 działa ze szczególnym okrucieństwem, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5.


Z przyrodą są na \_"ty\_" • Kultura, rozrywka i edukacja • www.rybnik.com.pl\nZ przyrodą są na \_"ty\_"\n2011-03-30, Autor: dk\nZa nami I Międzyszkolny Konkurs Matematyczno-Przyrodniczy „Z przyrodą na ty”, organizowany przez Gimnazjum Sióstr Urszulanek. Najlepiej wypadła drużyna ze Szkoły Podstawowej nr 1 w Marklowicach.\nW konkursie wzięło udział 79 dwuosobowych drużyn zarówno z Rybnika, jak i z innych miast m.in. z Żor i z Mikołowa.\nMatematyczno-przyrodnicza walka rozpoczęła się indywidualnym testem interdyscyplinarnym z zakresu matematyki, fizyki, chemii, biologii i geografii. Przepustkę do drugiej części zdobyło dziesięć drużyn.\nW finale przygotowano dziesięć stanowisk, przy których uczestnicy konkursu musieli wspólnie rozwiązywać naukowe zagadki i krzyżówki. Przeprowadzali też doświadczenia chemiczne i badania fizyczne. Zadanie trzeba było wykonać w ciągu pięciu minut.\nNajlepiej wypadła drużyna ze Szkoły Podstawowej nr 1 w Marklowicach (Aleksandra Pająk, Martyna Pękała i Paweł Pękała). Drugie miejsce wywalczyli uczniowie Szkoły Podstawowej nr 5 w Mikołowie (Marek Kinasz, Paweł Podolec i Weronika Tomecka), a na trzeciej pozycji znaleźli się młodzi naukowcy ze Szkoły Podstawowej nr 3 w Żorach (Aleksandra Domin, Michał Sierny i Wojciech Pilar). Jury przyznało również wyróżnienie dla drużyny ze Szkoły Podstawowej nr 16 w Rybniku (Wojciech Machulec, Mateusz Bulanda – Gorol i Michał Stoszko).\nTagi: szkoła podstawowa, dzieci, konkurs, matematyka, przyroda, nauki ścisłe, Szkoła Podstawowa nr 16, Szkoła Podstawowa nr 3 w Żorach, Szkoła Podstawowa nr 1 w Marklowicach, Szkoła Podstawowa nr 5 w Mikołowie, Gimnazjum Sióstr Urszulanek\n~Konrado Decomorreno 2018-07-27 01:22:46\n~Konrado Decomorreno 2018-07-27 01:23:07\n~Konrado Decomorreno 2018-07-27 01:28:30\nKonkurs wygrali uczniowie z Marklowic (Fot. Materiały prasowe)