Ilona Felicjańska: Jestem fascynatką swojego życia - Sukces jest kobietą!\nPisarka, inspiratorka, mama, bizneswoman, kobieta po przejściach. Nasza bohaterka ma wiele twarzy. Przez 7 lat wykonała tytaniczną pracę nad sobą, której owoce zaczyna zbierać. Dla miłości zrobiła bardzo wiele, ale przede wszystkim pokochała samą siebie. Teraz zaraża entuzjazmem i nadzieją inne kobiety, potrzebujące wsparcia.\nKim jest dzisiaj Ilona Felicjańska i co robi?\nIlona Felicjańska: Czuję się silną osobą z dużą wiarą w swoje możliwości. Jednocześnie mam świadomość, że wszystko, co nas spotyka jest po coś i zamiast narzekać zaczynam działać i odnajdywać pozytywy. Oprócz tego, od kilku lat jestem nieziemsko zakochana, szczęśliwa i spełniona. No i oczywiście, jestem mamą dwóch cudownych chłopaków.\nPromienieje pani przy boku ukochanego mężczyzny. Czy właśnie to dodaje pani siły? Czy trzeba być najpierw silnym by przyciągnąć miłość czy odwrotnie?\nTo jest tak, że miłość, której szukamy i się na niej „zawieszamy” to nie jest miłość. Jeśli szukamy kogoś, kto ma zapełnić jakąś lukę w nas i ma nam udowodnić, że jesteśmy fajniejsze, piękniejsze, i zaradniejsze, i ma tym spełnić nasze oczekiwania to to naprawdę nie wyjdzie.\nBo to prędzej czy później pęknie lub będziemy udawać, że ten związek jest, gdy go nie ma. Jestem żywym przykładem tego, że dopiero pokochanie siebie może spowodować, że przyciągniemy do siebie drugą osobę. I wtedy ta miłość może się stać bezwarunkową, bez oczekiwań i bez oceny. Bywa tak, że miłość ukazuje nasze „złe” cechy, ale nie po to, by je tylko wydobyć, ale by pokazać, że jesteśmy wraz z nimi pełni. Że jesteśmy dobrem i złem, i że zło tylko chowamy w cieniu i nigdy nie wiemy, kiedy wyjdzie. A jak to mój znajomy kiedyś powiedział, to te cienie warto czasem wyprowadzić na spacer, by się przekonać, że są we mnie. Dzięki temu nie oceniamy innych ludzi. Cień to też wszystkie złe, przykre i połknięte emocje w momencie, gdy nie mogliśmy sobie na nie pozwolić. One tam siedzą i nie wiemy, kiedy same wyjdą. A w miłości ten spacer możemy odbyć. Cienie możemy zobaczyć, pogłaskać i dalej wybierać lepiej. Jestem fascynatką mojego życia, bo pokazuje mi swoją całą feerię kolorów. Wszystkie swoje możliwości. I nawet, gdy upadałam, po to, bym się mogła odbić, zaczęłam poznawać siebie i zdałam sobie sprawę, jak jestem niedojrzała w swej pozornej dojrzałości.\nOd 7 lat pracuję nad sobą i dotarłam do spraw niewiarygodnych. W chwili, gdy przez dwa lata byłam sama, pokochałam siebie. Byłam w związku ze sobą. I pokochałam ten czas. Pokochałam wyjazdy, spacery i kino – sama. Pokochałam siebie, ale też innych ludzi. I nigdy nie przypuszczałam, że moja historia może wspierać inne kobiety.\nMówię głośno o tym, że pozwalam sobie na błędy i upadki. I rozwijam się ciągle. I za to ciągle dziękuję Bogu. W pewnym momencie powiedziałam mu: „Boże, jeśli mam być sama to OK, będę. Ale jeśli nie, to niech Ten Ukochany się pojawi w moim życiu. Chciałabym się już do niego przytulić.”\nTo nie tak, że potrzebowałam kogoś po prostu do bycia, ale do współbycia. Bo ludzie nie są połówkami tylko całościami. Razem wtedy się tworzy coś absolutnie fantastycznego. I dwa miesiące później pojawił się On – Paul Montana. Może to nie był dobry czas, może za szybko, – ale się pojawił. I gdy pierwszy raz się spotkaliśmy, wiedzieliśmy od razu, że to „my”.\nOboje byliśmy po bardzo trudnych przejściach. Paul w mniej więcej tym samym czasie, napisał w swoich notatkach, że chciałby kogoś poznać. Że jeśli ma być sam to OK, że może znajomości na kawę i kino nie wyklucza, ale coś więcej to nie (śmiech). Słowami się nie da opisać, co wtedy poczuliśmy. Gdy już wychodziliśmy z tej restauracji, Paul powiedział do zaprzyjaźnionej kelnerki: „To będzie moja żona”.\nOboje mieliśmy swoje lęki, że nie wyjdzie, skoro do tej pory nie wyszło, ale z drugiej strony bardzo chcieliśmy, by wyszło. Wszystko to bardzo szybko się potoczyło, najpierw zaręczyny i miał być ślub w maju tego roku. Przełożyliśmy go z powodów biznesowo-rodzinnych, nie dlatego, że zwątpiliśmy, ale dlatego, że potrzebowaliśmy tego czasu dla nas. Los chciał, byśmy dotarli do tego miejsca, że już się siebie nie boimy. Że przestaliśmy siebie oceniać. Że zobaczyliśmy siebie bez tych wszystkich sztucznych warstw. Pasja i iskry były od zawsze, rzucenie talerzem też (śmiech). Wtedy było nam trudno, teraz za nic bym nie oddała tej historii.\nCo jest dla pani nieprzekraczalną granicą w związku? Z jakim partnerem by pani nie mogła być?\nCóż ja mogę na to powiedzieć (śmiech)? Wydarzały się przeróżne historie. Kiedyś mi się wydawało, że nie mogłabym być w związku, w którym mężczyzna postąpi tak czy inaczej.\nTo nie tak. Im bardziej czegoś nie chcemy, tym bardziej prowokujemy los, by to nas spotkało. Jest też takie powiedzenie, że jeśli chcesz poznać swoją przyszłość, zastanów się, czego się boisz najbardziej. To tak trochę działa, że życie nas konfrontuje z trudnymi sytuacjami po to, byśmy zrozumieli, że jesteśmy niezniszczalni. Że stać nas na dużo więcej, niż myślimy, by budować siebie i swoją wartość. Ja jestem kawałeczkiem całego świata. Moje szczęście może kiełkować dalej. Jeśli każdy będzie szczęśliwy, to świat też. Ocean składa się z malutkich kropelek wody. Bez nich tego oceanu by nie było.\nW czym jako matka widzi pani granice. Jak powinno się osiągnąć równowagę pomiędzy odwieczną troską o dziecko a świadomością, że synowie rosną i mają swoje życie?\nTu znów miałam szczęście, bo chłopcy są urodzeni rok po roku. Maciek jest z lutego a Adam z listopada. U mnie tak jest, że obojętnie gdzie jestem, na jakiej ławce siądę w parku, zaraz się ktoś przysiada, żeby porozmawiać. Zazwyczaj poznaję wtedy fascynujące, życiowe historie.\nPamiętam, gdy szłam ulicą z wózkiem z chłopcami i jakaś starsza pani na ulicy mnie zagadnęła z pytaniem czy to są synkowie czy córeczki, przy okazji powiedziała, że jestem śliczną mamą. Odpowiedziałam, że to dwóch synów. I powiedziała tak: „To ja dam pani radę, niech już dziś zacznie pani kochać swoje synowe.” I to była mądrość, której w pierwszej chwili nie zrozumiałam, dopiero później. Dzieci nie są naszą własnością. My możemy im dać tylko tyle, by na starość usiąść i być z nich dumnymi. Cieszyć się z wkładu w ich życie, ale dawać samodzielność i wolność do tego, żeby sami kierowali swoim życiem.\nPodczas moich studiów psychologicznych, dowiedziałam się, że dzieci nie uczą się z naszego gadania i gderania, ale z obserwowania, i powielają nasze historie. Tutaj mój apel do wszystkich mam, które się męczą w swoich związkach, bo przecież dziecko musi mieć oboje rodziców. No nie. Bo twoje dziecko też stworzy taki związek, że się będzie męczyć dla twoich wnuków. Chcesz tego? Trzeba przerwać ten łańcuszek nieszczęścia. Dziecko potrzebuje szczęśliwych i spełnionych rodziców, nawet jeśli są oddzielnie. A nie ciszy czy kłótni w domu. Dziecko nie potrzebuje ani zbyt dużego rygoru, ani totalnego puszczenia go wolno. Bezstresowe wychowanie to bzdura. Dziecku są potrzebne granice. Oczywiście, że mamy te swoje rodowe pamięci i karmiczne sprawy – bo w to wierzę – ale tak naprawdę, w naszym umyśle dziecko na początku jest puste i to my, naszym życiem i zachowaniem, je napełniamy. Tak też je uczymy życia i dajemy bezpieczeństwo. Dziecko puszczone „luzem”, gubi się. Nie wie, że się gubi, ale lęk przed sobą i światem narasta. Pełna swoboda to nie jest wybór a dziecko potrzebuje, by mu pokazać, co jest dobre a co złe. Co można a czego nie. Tak samo potrzebuje słów pochwały czy konstruktywnej krytyki. Dziecko, które jest ciągle chwalone, nie dowie się, że coś od dawna robi źle. Trzeba też mu wpoić szacunek do drugiego człowieka, jak i do siebie samego. Czasem więc trzeba powiedzieć – tak nie wolno. Ja nie jestem za krzykiem czy biciem, ale za rozmową. W tej chwili moi chłopcy mają 16 i prawie 18 lat i wszyscy mnie pytają, czy mam strasznie ciężko z uwagi na ich bunt nastoletni. A chłopaki się nie mają przed czym buntować. Ja nigdy nie powiedziałam dzieciom, że mają zrobić to i to. Siadaliśmy razem i mówiłam: „Wydaje mi się, że to nie jest dobry pomysł, bo takie mogą być konsekwencje. Albo: „Zrobiłam to i taki był skutek”. I nawet, gdy dziecko popełni błąd to wiem, że nie obronię go przed tym. Ale też na tych trudnych chwilach, człowiek się najwięcej uczy.\nCzy zgodzi się pani z pojęciem, że dobra matka to „wystarczająco dobra matka”?\nNo przede wszystkim! Nie ma ludzi idealnych. Myślę, że jeśli ktoś się nazywa idealnym to należy uciekać (śmiech). Im więcej wiem, im więcej przeżyłam i doświadczyłam, tym bardziej uważam się za niedoskonałą. Im więcej wiem, tym mniej mówię. Nie doradzam komuś niepytana i mówię tylko na podstawie własnego doświadczenia. Nie ma więc matek idealnych. Bardzo boleję nad tym, że nie ma szkół dla matek, bo jest to dla kobiety najważniejsze i najbardziej odpowiedzialnej zajęcie, jakie jest na tej ziemi. Bert Hellinger mówi wprost – rodzice są naszymi pierwszymi katami. I coś w tym jest, bo bardzo często powielamy błędy naszych rodziców, mając pretensje do nich za nie do końca dobre relacje, powielamy te same błędy z dziećmi.\nChcę tu wspomnieć o moim kolejnym nauczycielu od wolności – Marku Kukułce, który ma do czynienia z medycyną indiańską Ayahuaska. Uczył mnie, jak ważne jest w życiu niereagowanie i brak oporu. My robimy pewne rzeczy instynktownie, bez przemyślenia. I popełniamy często te same błędy. Trzeba się w końcu zatrzymać i zastanowić z boku, jako obserwator właśnie. Ludzie mnie pytają, jak to jest, że ja nagle zaczęłam książki pisać. Odpowiedź jest taka, że to po prostu do mnie przyszło. I ja nie miałam tego oporu, nie broniłam się przed tym.\nDochodzę do wniosku, że moim największym sukcesem jest umiejętność słuchania ludzi i skupienia się na tym. Grupuję te mądre słowa innych ludzi w szufladki i z nich korzystam. Ktoś mi kiedyś powiedział, że gdy dostanę jakąś trudną propozycję zawodową, to żebym się zgodziła.\nBo odmówić zawsze jakoś można, jeśli się nie da rady, ale odmawiając z góry kasujesz ten temat, który kiedyś tam znów wróci, albo możemy już więcej nie dostać tej ważnej szansy. I tak się właśnie zaczęło z pisaniem książek i jestem za to bardzo wdzięczna.\nByłam na warsztatach o tym, jak rozmawiać z dziećmi i jak ich słuchać. Wiedziałam, że chcę wychować dorosłych i szczęśliwych ludzi, mężczyzn. A ja sama byłam wtedy mało dorosła. Dojrzewałam więc też w tym czasie. Poszłam na warsztat, który trwał chyba 60 godzin, na temat wychowania dzieci. Dotarło do mnie to, jak bardzo nieświadomie popełniamy te błędy. Dlatego polecam, by się pochylić nad tym, co oznacza „wystarczająco dobry” rodzic.\nCo panią najbardziej cieszy, powoduje radość, i dumę w sercu w odniesieniu do chłopców?\nTo, że mają świadomość i dystans do samych siebie, to że potrafią się z siebie śmiać. Obaj są zupełnie inni i gdy kiedyś powiedziałam mojemu młodszemu synowi, że jest bardzo przystojny, to on ze spokojem odpowiedział – „Wiem, mama”. I to nie było zarozumialstwo, ale taka czysta pewność siebie. Mój młodszy syn Adam jest dość konserwatywny w ubiorze – biała koszulka z kołnierzykiem, ciemne spodenki. A mój starszy syn Maciek jest bardzo odważny – potrafi założyć wzorzyste spodnie dresowe a gładką górę. To samo z kolorowymi i wesołymi skarpetkami do spokojnej stylizacji. Lubi bawić się ubiorem. Nie ma więc potrzeby podobania się wszystkim. Ma swój styl i lubi eksperymenty. Ma tę pewność siebie i nie lubi ram. Lubię odwagę Maćka i konserwatyzm Adama. Lubię też to, że umieją się przyznać, że czegoś nie potrafią. Przychodzą do mnie często i jemy razem obiad. Chłopaki sami wybierają ten czas ze mną.\nNie ukrywam, że zgodziłam się, że stałe miejsce ich zamieszkania jest z ojcem. Co nie oznacza, że w jakikolwiek sposób mam ograniczone prawa rodzicielskie. Często niestety te pojęcia są mylone. Nie byłam wówczas psychicznie gotowa na walkę w sądzie. Wtedy nie miałam innego wyboru. Chłopcy z ojcem mieszkają w moim mieszkaniu na Ursynowie, gdzie przez jakiś czas mieszkaliśmy wszyscy razem. W chwili, gdy poznałam Paula zamieszkaliśmy razem. Najpierw w mniejszym, teraz w większym mieszkaniu, gdzie chłopcy mają swoje własne pokoje i to jest cudowne. Bo ja nie muszę już nikomu nic udowadniać.\nJakie projekty zawodowe ma pani na końcówkę tego roku i rok 2019?\nTo jest kolejna rzecz, przy której wspomnę Paula. Dopełniamy się. Oboje mamy siłę i moc, ale razem tworzymy po prostu efekt synergii (śmiech). To jest niesamowite, że możemy rozmawiać i rozmawiać, i cały czas mamy do tych rozmów tematy. Jesteśmy razem już prawie dwa lata a „życzliwi” mówili, że to tak do roku potrwa i koniec. Wiemy, że mamy wkoło siebie sporo osób, które tylko na to czekają. Że to niemożliwe, by to przetrwało, że tak dwa trudne i silne charaktery – a jednak!\nWiem, co przeszłam i jakie były konsekwencje. Jestem w Radzie Programowej Kongresu Kobiet, współpracuję w tym z dziewczynami, spotykamy się.\nJeżdżę po kraju i rozmawiam z różnymi grupkami kobiet. I te małe są dla mnie tak samo ważne, jak grupa 600 osób w Londynie na konferencji. Ale jeśli widzę, że los sprawia, że jestem blisko polityki to może to jest dobry kierunek? Bardzo zaangażowałam się w tym roku w wybory samorządowe. Poznałam dużo osób z polityki a kiedyś byłam od niej daleko. Może to w jakiś sposób ten kierunek? Jest takie powiedzenie: „Jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, opowiedz mu o swoich planach”. Ja chcę tylko być obecna i uważna, i wiedzieć, jaki postawić kolejny krok.\nW tym roku chcemy rozpocząć prace a w przyszłym kampanię pod roboczym tytułem „Idź głosować”. Niedługo wybory parlamentarne, też bardzo ważne. Chcemy powiedzieć ludziom: „Polska to ty!”. Że brak głosu to tak, jakbyś oddał głos na tego, na kogo nie chcesz głosować. Jesteśmy w tragicznej końcówce Europy, gdzie frekwencja dobija do 40 proc. Są kraje, gdzie wynosi ona 80-90 proc. To bzdura, że pojedynczy głos nie jest ważny. Bo to, to samo, co z tym oceanem z małych kropelek. Ty decydujesz o tym kraju, więc oddaj swój głos. To jest kolejny etap – odpowiedzialność też za swój kraj. Oczywiście, że można się spakować i wyjechać, ale ile będziemy uciekać? Jeśli tu się nie umiem odnaleźć, to gdzie się odnajdę? Życie nie polega na uciekaniu.\nMamy jeszcze dużo innych planów jak własne wydawnictwo, innowacyjne osiedle dla młodych, ale wszystko w swoim czasie. I ja i Paul mamy swoją wiedzę, doświadczenie w różnych dziedzinach i możliwości, chcemy je połączyć.\nCzy lepiej się pani pracuje z kobietami czy mężczyznami czy to totalnie bez znaczenia?\nTotalnie nie ma to znaczenia. Najlepiej mi się pracuje z kimś, kto zna swoją wartość, ale też z osobą, która zna swój zakres pracy. Nie wyobrażam sobie pracy z mężczyzną, który będzie tylko na mnie patrzył jak na obiekt seksualny. To samo z kobietą, która mimo wysokiego stanowiska będzie czuła zazdrość i zawiść, bo może jestem młodsza i ładniejsza. Chodzi o odpowiednie poczucie własnej wartości i nie jest to związane z płcią.\nCo by pani mogła doradzić od siebie, z własnego doświadczenia, młodym osobom, które chcą wejść w świat modelingu oraz aktorstwa? Jak się do tego przygotować?\nModeling nie jest miejscem, gdzie można zbudować poczucie własnej wartości. Bardzo często młodzi idą do modelingu, bo chcą oglądać siebie na okładkach gazet i myślą, że w ten sposób uwierzą w siebie. To bzdura. Masz mieć odpowiednie poczucie wartości, by wejść w ten świat, który bywa niebezpieczny i trudny. To naprawdę ciężka praca. To mierzenie się kilka razy dziennie z odrzucaniem. Bycie modelką to nie tylko sesje zdjęciowe i pokazy, to też castingi. I chodzi się na kilka castingów dziennie i słyszysz: „Nie, nie nadajesz się. Nie, nie, nie”. Nie myśl, że to takie łatwe. To też wiele godzin w kostiumie kąpielowym, gdy jest +2 C na dworze, bo trzeba szybko zrobić zdjęcia przed latem czyli jesienią i zimą. Przebieranie się na pokazie w dwie, trzy minuty to też jest trudne. A musisz wyjść piękna i spokojna, mimo tego, co się działo na zapleczu. Jestem wdzięczna, że dotknęłam tego, uwielbiałam być modelką, głównie pokazową a potem też fotomodelką. Dzięki temu zwiedziłam cały świat.\nMoi synowie zostali już nieraz zaczepieni na ulicy pod kątem ich możliwego startu w modelingu. I rozmawialiśmy, że jeśli chcą tego doświadczyć, coś zarobić to proszę bardzo.\nUczulam ich, żeby pamiętali, że to wcale nie znaczy, że to się uda. Żeby nie liczyli na to, że od razu to będą wielkie pieniądze. Myślę, że zajmą się tym. Na razie, ich nauka jest najważniejsza. Na razie mamy liceum o podwyższonej matematyce i informatyce, a młodszy syn poszedł do liceum z filozofia. Ogólnie uważamy, że filozofia jest przyszłością. Trzeba nauczyć się myślenia, postrzegania i wyciągania wniosków a potem, masz wszystko przed sobą.\nCzy zachowała pani znajomości z tamtego okresu?\nSpotykam tych ludzi często, ale trzeba sobie zdać sprawę, że pewnych ludzi tylko mijamy. Ja ogólnie mam bardzo mało takich bliskich relacji oprócz Paula, chłopców i mojej mamy. Oczywiście, są wkoło nas ludzie i się lubimy. Spotykamy, śmiejemy, rozmawiamy. Ale takie główne relacje, głębokie, to jest rodzina. W tym świecie jest dużo do zrobienia, ze sobą i dla innych, tworzyć, pracować i działać, trzeba więc też wybierać, z kim spędzamy nasz czas. Mogę to porównać do kierowcy autobusu. Jedzie a ludzie wsiadają i wysiadają. I nie mamy prawa ich zatrzymywać. Taka chęć może się różnie skończyć, dla obu osób.\nAle też cudownie spotkać przyjaciół. Ok 8 lat temu napisał do mnie Arcadius Mauritz, świetny fotograf amatorski, że marzy by mi zrobić piękną sesję. Zobaczyłam jego zdjęcia i już wtedy wiedziałam, że wielki świat się o niego upomni, i że wyjedzie w rodzimego Płocka, by tworzyć swoje piękne sesje. To człowiek o wielki talencie. W tamtej chwili ciężko mu było rzucić świetną pracę, jaką miał, bo był tłumaczem i bardzo dobrze zarabiał. Nasza przyjaźń trwa, a on od 3 lat mieszka w Warszawie i jego sława rośnie!\nPani sposób na motywację i udany dzień? Jak wypoczywa Ilona Felicjańska?\nWażny jest dla mnie sen i może to nie jest jakoś bardzo dużo, ale te 6 – 7 godzin dziennie próbuję spać. Organizm naprawdę potrzebuje tego odpoczynku. Odżywiam się bardzo zdrowo, jem mnóstwo warzyw i owoców, bardzo mało mięsa. Słucham swojego organizmu i wiem, że jeśli mam ogromną chęć na kawałka mięsa to je kupuję. Wierzę, że organizm jest na tyle mądry, że wskazuje nam to, czego nam brakuje. Uważam, że z mięsem są obecnie dwa problemy, jemy go za dużo i jest ono słabej jakości.\nCiężko jest teraz kupić mięso bez hormonów wzrostu i antybiotyków czy takie, które zostało wyprodukowane bez cierpienia zwierzęcia. W warzywach, owocach, fasoli czy innych produktach jest tak dużo białka i witamin, że naprawdę nie potrzeba nam tyle mięsa, ile spożywamy.\nZdrowa dieta, dużo wody i czasem nawet, gdy jest mi smutno to takie na siłę uśmiechanie się. Wypoczynek mózgu też jest bardzo ważny. Jak mi ktoś kiedyś powiedział, że można naprawdę nie myśleć, (zgodnie z praktyką Mindfulness) to pomyślałam, że coś z tą osobą jest chyba nie tak (śmiech).\nOkazało się to jedną z ważniejszych i lepszych rzeczy jakiej się nauczyłam! Używam mózgu jako instrumentu do podejmowania decyzji, kiedy tego potrzebuję. Ale kiedy idę na spacer to jestem tylko istnieniem i po prostu patrzę. Jestem listkiem, jestem kroplą rosy, itd. Gdy gotuję, to również skupiam się tylko na gotowaniu, to samo z prasowaniem. I to jest taki dar, że aż niewiarygodne. To taki rodzaj medytacji, w każdej chwili. Obecność.\nJest pani autorką kilku książek „Cała prawda o…”, „Znalazłam klucz do szczęścia” czy „Jak być niezniszczalną”. Dla kogo są te pozycje? Czy planuje pani kolejne książki?\nMoje życie cały czas pisze książki i inspiruje mnie nieustannie. Kolejna książka zapewne będzie o miłości, partnerstwie, małżeństwie i wybaczaniu. Jest takie piękne powiedzenie: „Zapytano starszą stażem parę, jaki jest ich sekret bycia razem tak długo. Odpowiedzieli – bo kiedyś to się rzeczy naprawiało, a teraz się wyrzuca”.\nPierwsza porażka, potknięcie i się rozstajemy. Nie szukajmy ludzi idealnych, pokochajmy siebie i tych właśnie nieidealnych ludzi w nas. Myślę też, że nie ma przypadkowych spotkań, każde może nam coś dać. Jeśli relacja się skończy – podziękujmy sobie i idźmy dalej, ale próbujmy czerpać, ile się da z tego, co między nami było.\nNaprawdę, ze społecznego punktu widzenia, były sytuacje, w których „powinniśmy się” rozstać z Paulem. Ale gdzieś w środku ta miłość i chęć bycia razem była silniejsza. Związek to nie są tylko piękne chwile, nie tylko romantyzm, nie ma tęczy bez deszczu. Tak samo – nie ma smutku bez radości i odwrotnie. Wszystko ma dwa bieguny. By była piękna miłość, trzeba czasem dotknąć boleśnie trudnych sytuacji. Pozostałości z dzieciństwa, lęku z młodości. Te trudne sytuacje nas pomimo wszystko budują. Przede wszystkim chcę napisać w kolejnej książce, jak ważne jest, by nie udawać. Bo nie da się całe życie udawać. A będąc wobec siebie uczciwym doznajemy nareszcie ulgi. I można wtedy powiedzieć – tak, znamy się, więc się kochamy.\nSwego czasu prowadziłam samopomocową grupę wsparcia dla kobiet przy Centrum Praw Kobiet, gdzie dzieliłam się swoją historią. To była grupa dla kobiet po doświadczeniach przemocy. Efekty półrocznych spotkań przeszły moje najśmielsze oczekiwania. Okazało się, że czasem wystarczy opowiedzieć o swoim bólu i posłuchać doświadczeń innych. Przestać się bać. Wyjść do ludzi. Zrozumieć, że często nasze problemy rosną w naszych głowach. Z braku czasu nie byłam już dalej w stanie tego prowadzić, ale już wiem, jak trudne są te historie, ale też to, jak mówienie o nich na głos może innym pomóc. Bo ja mówię o tym, że miałam ciężko, ale się nie poddałam. Że ciągle szukałam odpowiedzi. Że pytałam, czego nie umiem jeszcze.\nCo mogę z tym zrobić, jak to zrobić? Chcę pisać prawdziwe historie ludzi z ich dramatami, z których wyszli zwycięsko. Bo to ich zbudowało. I po to powstało nasze wydawnictwo.\nCo mogłaby pani doradzić kobietom, którym trudno wyjść z nałogu lub są o krok od niego? Co dodaje sił w życiu, gdy jest pod górkę i alkohol wydaje się jedynym pocieszeniem?\nPrzede wszystkim, aby zdać sobie sprawę, że alkohol nie jest pocieszeniem, ale ucieczką od życia. Osób pijących i uzależnionych jest bardzo dużo. Jest to choroba demokratyczna i może dotknąć każdego. Nie jesteśmy też gorsi z tego powodu. Po prostu, może było brak odpowiednich fundamentów wyniesionych z domu u tej osoby, może jakieś schematy się uruchomiły, brak miłości, akceptacji, zaburzone poczucie wartości, bo rodzice nie wiedzieli jak nas dobrze wychować…? Wstydem powinno być nic z tym nie robić. Najważniejsze jest to, by wiedzieć, że alkohol nas niszczy, że zaczął kierować naszym życiem, że zaczynamy kłamać i oszukiwać nawet siebie tylko po to, żeby się napić, że szukamy każdego powodu a nawet je prowokujemy, aby się napić. Albo czekamy z utęsknieniem do chwili napicia się. Uzależnienie to ucieczka od życia a życie jest piękne. Nie bój się zatem i idź na terapię! Najlepsze, co mnie wtedy mogło spotkać, to była zwykła państwowa terapia grupowa. Chodziłam tam 2-3 razy w tygodniu. To miejsce, w którym mierzysz się ze światem. Tam było około 30 osób. Jeśli chcesz się zmierzyć z tym światem na zewnątrz to zmierz się najpierw z tymi ludźmi na tej sali. Terapia indywidualna to tylko dwie osoby. Na terapii grupowej masz oczy i głos innych ludzi wokoło i wiesz, że oni widzą i słyszą często więcej niż myślisz, czują, że nie do końca mówisz prawdę. A prawda zawsze jest lepsza. Słowa, że prawda cię wyzwoli dają moc. Tylko prawdą można wygrać szczęśliwe życie, więc przyznaj, że masz problem, ale chcesz z nim coś zrobić. I wtedy idź i szukać pomocy. Jeśli nie chcesz iść na terapię grupową to idź np. na warsztat poczucia własnej wartości. Poszukaj czegokolwiek, ale zacznij działać! Wsparcie w Internecie też może pomóc na początek. Tak, bo alkohol w pewnym momencie staje się naszym przyjacielem. Dlatego nie myśl o tym, że się już nigdy nie napijesz. „Nie napij się tylko dziś”. „Tylko dziś”. Dziś nie weź pierwszego kieliszka, lampki czy kufla. Bo łatwiej nie wziąć pierwszego niż kolejnego. To samo z paluszkami czy orzeszkami. Taki efekt domina. Początki niepicia są bardzo trudne, bo ciężko jest znaleźć sobie zajęcie na ten czas, gdy miałaś zwyczaj pić.\nPrzypomnij sobie wtedy, co lubiłaś robić jako dziecko – malować, grać, biegać? I zacznij to znów nareszcie robić. A z czasem to pokochasz i pokochasz siebie!\nJaki jest pani sposób na równowagę pomiędzy sferami prywatną i zawodową?\nU mnie ta granica jest dość płynna, bo moje życie prywatne jest moim życiem zawodowym. Oczywiście, to wcale nie jest tak, że mówię o sobie wszystko. Część zachowuję do kolejnych książek, cały czas zbieram na nie materiał (śmiech). Ale zawsze prawdę. O własnych doświadczeniach. Potknięciach i sukcesach. Pytaniach do życia i odpowiedziach, jakie odnajduję, do jakich docieram. A widząc łzy wdzięczności kobiet i nie tylko kobiet, które mi dziękują za pomoc i wkład w ich rozwój, absolutnie nie mam zamiaru przestać tego robić, przestać pomagać. Każdy ma w sobie jakiś dar i trzeba go w sobie znaleźć. Możliwe, że to dzielenie się moim życiem jest tym moim darem. Paul mnie pyta za każdym razem, gdy mam jakiś wykład: „Ale co ty będzie mówić, masz jakiś pomysł, prezentację?”. Odpowiadam wtedy, że jeszcze nie wiem. Siadam i wiem, że będzie dokładnie tak jak powinno, bo jestem pod dobrym prowadzeniem. Oczywiście, to się nie wzięło znikąd, to jest 7 lat mojej pracy nad sobą, z wiedzy ze studium psychologicznego, z kilkudziesięciu warsztatów rozwojowych, z wiedzy o numerologii, astrologii, mowy ciała, psychosomatyki, totalnej biologii, setek przeczytanych książek i rozmów z moimi mentorami. W mojej szafie jest niezliczona ilość dyplomów. Ja to wszystko zintegrowałam i przełożyłam na efekty. Dlaczego to pomaga? Bo oprócz teorii mam praktykę. Przeżyłam bardzo dużo trudnych sytuacji w życiu i wyszłam z nich silniejsza i mądrzejsza.\nCo panią motywuje do dalszego działania w chwili osłabienia czy zwątpienia?\nPrzede wszystkim, mało sobie pozwalam na chorowanie. Według Huny, energia idzie za uwagą. Jestem też fanką Totalnej Biologii. Gdy coś dzieje się z moim ciałem, zastanawiam się, jaki problem psychiczny się z nią wiąże. I bardzo w to wierzę. Choroba jest efektem naszych nieumiejętności. A nasze ciało zna odpowiedź, jest naszym przyjacielem. Pomaga nam. Nasze ciało, umysł i duch tworzą całość, jedność. To jest maszyna idealna, zintegrowana. Jeśli na przykład bolą nas kolana to może znaczyć, że mamy w sobie za dużo pychy i może trochę te kolana ugiąć, zastanowić czy zawsze musimy mieć rację, czy nie za dużo gry naszego ego. To są proste działania. Jestem tym zafascynowana. Nasze ciało to genialna maszyna, tylko trzeba samemu o nie też zadbać.\nOd lat działa pani charytatywnie. Jak pani sądzi czy Polacy jako społeczeństwo lubią pomagać innym?\nMyślę, że polskie społeczeństwo bardzo lubi pomagać. Lubimy się dzielić. Często jednak pomagamy z poczucia winy lub aby sobie coś wynagrodzić, poczuć lepiej. To duży błąd. Powinniśmy pomagać wtedy, gdy o te pomoc zostaniemy poproszeni, bo tylko wtedy mamy pewność, że dana osoba widzi problem i jest gotowa coś w swoim życiu zmienić, efektywnie wykorzystać naszą pomoc. Wcześniej możemy tylko zasugerować, że ten problem istnieje i że jesteśmy gotowi do pomocy.\nKażdy ma swoją drogę, którą musi przejść sam. Warto zatem zacząć zadawać dobre pytania do siebie, do życia, aby dojść do swego celu. Pomaganie na siłę to przeszkadzanie komuś w jego rozwoju. Nie daję sobie zatem prawa do tego, aby pomagać bez poproszenia o pomoc.\nCo jest największym zawodowym marzeniem Ilony Felicjańskiej?\nZrealizować to, co mam do zrobienia, czyli nie bać się nowych wyzwań, wychodzić ze strefy komfortu, iść krok do przodu każdego dnia. Wierzę, że życie ma dla nas swój najlepszy plan. A jak mi samej brakuje sił, to mam przy sobie największe możliwe wsparcie, drugiego człowieka, miłość i jego wiarę we mnie. Mam przy sobie Paula i wiem, że razem możemy więcej.\nTak jak wspomniałam wcześniej, wierzę w astrologię. Wierzę, że nie ma przypadkowych spotkań czy zdarzeń. Wszystko w życiu ma swój sens i cel. Wszystko popycha nas ku rozwojowi i do tego, abyśmy odnaleźli siebie w sobie, abyśmy poczuli nasze przeznaczenie i zrealizowali je. Kiedy pierwszy raz byłam u Aliny Wajdy (astrolożka) i ona, nie znając mnie i nie wiedząc nic o mnie, zaczęła mówić rzeczy, o których nie miała prawa wiedzieć, wtedy zrozumiałam, jak potężne i mądre jest to narzędzie. Gdy poprosiłam Alinę o sprawdzenie naszych (mojego i Paula) kosmogramów czyli map urodzenia, powiedziała tylko: „Wow! Wy oddzielnie możecie dużo, ale razem jesteście wielką siłą”. Czas wszystko pokaże.\nCo uważa pani za swój największy sukces życiowo-prywatny?\nTo na pewno moi chłopcy, moi synowie. To też relacja z Paulem. Wielka miłość i każdego dnia chęć bycia bliżej, rozumienia się bardziej. To też cudowny kontakt z moją mamą. To, że potrafiłam ją przeprosić za to, ile smutku przeze mnie doświadczyła.\nTo też to, że ja, dziewczynka ze Sromutki, małej wioski, z zaburzonym poczuciem wartości napisałam książkę „Jak być niezniszczalną” i stała się ona najlepszą książką psychologiczną a terapeuci dawali ją swoim pacjentom. Z tego też jestem bardzo dumna.\nRelated Itemsilona felicjanska szczery wywiadilona felicjanska wywiadkobieta sukcesu ilona felicjańskasukces jest kobietąsukces jest kobieta nr 5sukces jest kobieta wybitne polkisukces jest kobietą wywiady wybitne polski


Krzyk na pustkowiu (1991) - FDB\nKrzyk na pustkowiu 1991\nFilm oparty na autentycznych wydarzeniach. Bicycle Pete (David Morse) od lat mieszka samotnie w górach Pensylwanii. Pewnego dnia postanowił, że porwie kobietę i zatrzyma ją siłą przy sobie na zawsze. Uprowadza więc siedemnastoletnią dziewczynkę. To porwanie zmienia całkowicie życie spokojnego dotąd miasteczka Shade Gap. Zostają… zobacz więcej\nDavid Morse, Megan Follows, Dion Anderson\njako Rowerzysta Pete\njako Peggy Ann Bradnick\njako Terry Anderson\njako Eugene Bradnick\njako Carol Jean Bradnick\njako Por. Mitarnowski\njako Mildred Bradnick\nFilm oparty na autentycznych wydarzeniach. Bicycle Pete (David Morse) od lat mieszka samotnie w górach Pensylwanii. Pewnego dnia postanowił, że porwie kobietę i zatrzyma ją siłą przy sobie na zawsze. Uprowadza więc siedemnastoletnią dziewczynkę. To porwanie zmienia całkowicie życie spokojnego dotąd miasteczka Shade Gap. Zostają podjęte poszukiwania przez agentów FBI, wyszkolonych traperów, oraz zwykłych ochotników. Nigdy w historii, tak wielu ludzi nie poszukiwało jednej osoby. Jankes


Katyń – Golgota Wschodu | lubiehrubie.pl\nWystawa skierowana jest do uczniów i nauczycieli. Prezentowane są na niej książki o tematyce katyńskiej: „Dramat katyński”, „Katyńska zbrodnia”, „Katyń – nasz ból powszedni”, „Katyń”, „Sybiracy”, „Gibraltar i Katyń” oraz pisma, pamiętniki i wspomnienia ofiar Sybiru.\n„Prawda Katyńska jest stale obecna w naszej świadomości\nW związku z 70. rocznicą Zbrodni Katyńskiej, w Bibliotece Szkolnej Zespołu Szkół nr 1 udostępniono wystawę pt. „Katyń – Golgota Wschodu”.\nO rozmiarach tej zbrodni, dokonanej na polskiej inteligencji – oficerach, lekarzach, nauczycielach, inżynierach, świadczy wypowiedź profesora Vincenzo Mario Palmien udzielona Gustawowi Herlingowi – Grudzińskiemu: „Do dziś prześladuje mnie ten obraz – oficerowie polscy na kolanach, ze związanymi rękami, kopnięciem byli strącani w dół, po strzale w tył czaszki”.\nKatyń to w świadomości Polaków symbol kojarzący się z ludobójczą polityką władz sowieckich wobec narodu polskiego.\nW Polsce, w pierwszych latach po II wojnie światowej, nie istniała możliwość podejmowania problematyki katyńskiej, był to temat zakazany. Rosja wyparła się zbrodni, zrzucając winę na Niemcy. Ostateczne zwycięstwo w tej sprawie nastąpiło w wyniku starań polskich. Prezydent Rosji – Borys Jelcyn przekazał prezydentowi Polski – Lechowi Wałęsie tajne dokumenty potwierdzające prawdę, że zbrodni dokonał Związek Radziecki.\nEkspozycja ma służyć uwrażliwieniu młodych ludzi na systemy bezprawia i przestrzec przed zbrodnią ludobójstwa.\n← Rekolekcje w HDK\nDzień Wody w Przedszkolu Nr 5 →


Zboża 04.02.2008 r. - Zboża\nJaką substancję czynną wybrać do zabiegu T3?\nUtrzymanie czystości w chlewach i oborach\nUwaga! ASF wraca na Podlasie. Potwierdzono kolejne ognisko w gospodarstwie\nZielononóżka kuropatwiana – kura znosząca złote jajka?\nZapaliła się ciężarówka przewożąca świnie\nNowe maszyny i urządzenia w Cynkomecie\nKto zbierze truskawki? Może robot?\nUrsus chce zmian na rynku maszyn\nJak przebiega „Modernizacja gospodarstw rolnych” w tym i poprzednim PROW?\nCBA zatrzymało kolejnych 8 osób w sprawie wyłudzeń z ARiMR\nIzby rolnicze powinny być niezależne politycznie\nNowe szczyty cen pszenicy i kukurydzy na Matif\nRzepak najdroższy od blisko pół roku\nJak wygląda sprzedaż świń w strefie ASF?\nSą luki w kontrolach przywożonych do Polski owoców i warzyw\nProdukujemy w wysokiej jakości, a jesteśmy odcięci od rynku zbytu\nZboża 04.02.2008 r.\nDodano: 01-02-2008 21:41\nNa giełdach towarowych rynek zbóż nieco spokojniejszy, trwa wyczekiwanie. Ceny nie pną się już do góry, bo towaru jest znacznie więcej. Na świecie panuje teraz tendencja zniżkowa.\nCzęść z dużych producentów zdecydowało się na opróżnianie magazynów przed wiosennymi pracami polowymi.\nNajwiększe zainteresowanie jest nadal pszenicą. Transakcji jest dużo. Ceny ziarna konsumpcyjnego to teraz 880-905 zł za tonę, paszowego są o blisko 30 zł niższe. Oczywiście sprzedający chcieliby dostać więcej. Mało jest pszenżyta, ale ceny na razie niezbyt wysokie. Brakuje też jęczmienia. Wzrosło zainteresowanie owsem, bo w porównaniu z innymi zbożami jest jeszcze tani - ocenia Renata Barczyk z biura maklerskiego Start w Szczecinie. Niektórzy zastępują nim drogie otręby.\nNadal duże zainteresowanie jest też kukurydzą, choć na pewno mniejsze niż na początku roku. Ceny transakcyjne najczęściej nie przekraczają kwoty 790 zł. Ziarno licytowane na aukcjach maksymalnie sięga 820 zł.\nKUKURYDZA NA GIEŁDACH TOWAROWYCH zł/t\nzwykłe transakcje 780-790\nlicytacje aukcyjne 805-820\nŹródło: Anna Borowska/Agrobiznes\nPISZESZ DO NAS Z ADRESU IP: 54.80.189.255\nIle kosztuje klimatyzacja do ciągnika lub kombajnu?\nApel do rolników po wytruciu pszczół w Bożympolu\nNowe ogniska ASF u świń na Lubelszczyźnie


Czepek pielęgniarski, okrągły beret, wykonany z włókniny. Dostępny w kolorach: zielony, niebieski. Opakowanie 100 szt.\n5 szt. Szlafrok jednorazowy długi rękaw\nSzlafrok jednorazowy op. 5 szt. długi rękaw\nBANDAŻ ELASTYCZNY (OPASKA) przepuszczający powietrze, stosowany do stabilizacji opatrunków oraz niewielkich usztywnień. Dostępne rozmiary: 4 m x 8 cm, 4 m x 10 cm, 4 n x 12 cm, 4 m x 15 cm.\nBANDAŻ ELASTYCZNY Z ZAPINKĄ, służy do podtrzymywania opatrunków, usztywniania stawów. Składa się z 80 % bawełny i 20 % wiskozy elastycznej. Dostępne rozmiary: 5 m x 8 cm, 5 m x 10 cm, 5 m x 12 cm, 5 m x 15 cm.\nElastyczny bandaż samoprzylepny do opatrunków dostępny w różnych kolorach szerokościach. Różne rozmiary. Rolka 4,5 m.\nBandaż wiskozowy, Matovis stosowany do zabezpieczenia i stabilizacji opatrunków. Dostępne rozmiary: 4 m x 5 cm, 4 m x 10 cm i 4 m x 15 cm.\nBiustonosz jednorazowy z włókniny, w kolorze białym.\nCHIRURGICZNE RĘKAWICE STERYLNE LATEKSOWE BEZPUDROWE\nCZYŚCIWO CELULOZOWE, DWUWARSTWOWE, idealne do wycierania powierzchni, długość 200 m. Znajdzie zastosowanie w: salonach kosmetycznych, fryzjerskich, lekarskich, laboratoriach, przemyśle spożywczym, myjniach samochodowych itd. Opakowanie: 2 rolki\nFartuch jednorazowego użytku mankiety z gumką 10 szt.\nFartuch jednorazowego użytku z gumką, koloru białego. Rozmiar uniwersalny. Pakiet 10 szt.\nFartuch jednorazowego użytku mankiety z gumką 5 szt.\nFartuch jednorazowego użytku z gumką, koloru białego. Rozmiar uniwersalny. Pakiet 5 szt.\nGaza jałowa 17 - nitkowa PASO, różne rozmiary\nGza jałowa 17 - nitkowa, firmy PASO. Opakowanie 1 szt.\nGza jałowa 1/4 metry kw., 17 - nitkowa marki MERCATOR. Opakowanie: 1 szt.\nGAZA NIEJAŁOWA 17 - NITKOWA. Przeznaczona do bezpośredniego opatrywania ran. Wymiary: 1 m. kw. i 1/2 m. kw.\nJałowa igła jednorazowego uzytku BD Microlance 0,3 x 13 mm, stosowana do iniekcji śródkórnych, podskórnych, domięśniowych, dożylnych, do zabiegów karbosyterapii, mezoterapii igłowej, lipolizy Opakowanie 100 szt.\nIgły jednorazowego użytku BECTON DICKINSON, różne rozmiary\nIgły jednorazowe marki Becton Dickinson. Używane do iniekcji podskórnych, dożylnych, domięśniowym i śródskórnych. Opakowanie 100 szt.\nGotowy do uzycia zestaw przeznaczony do zdejmowania, usuwania szwów Zestaw zawiera: tampony włókninowe R3 o wielkości śliwki - 3 szt.; pęseta anatomiczna - 1 szt.; pęseta metalowa typu Adsona - 1 szt.; nożyk do cięcia szwów zapakowany - 1 szt.\nKapcie jednorazowego użytku, flizelinowe. Opakowanie 50 par\nKieliszki do leków jednorazowego użytku, op. 75 szt.\nKieliszki do leków jednorazowego użytku, o pojemności 30 ml. Opakowanie: 75 szt.\nKieliszki jednorazowe do leków, kolorowe, op. 75 szt.\nKieliszki do leków jednorazowego użytku, o pojemności 30 ml. Kolorowe. Opakowanie: 75 szt.\nKompres gazowy jałowy 8 - warstw., op. 25 szt\nKompres gazowy, jałowy, 8 - warstwowy marki MERCATOR. Opakowanie 25 szt.\nKompres gazowy jałowy, 12-warstwowy, 17-nitkowy\nKOMPRES JAŁOWY, 12 - WARSTWOWY, 17 - NITKOWY. Stosowany do opatrywania ran w trakcie zabiegów ambulatoryjnych i higieniczno - kosmetycznych.\nKompres gazowy jałowy, 8-warstwowy, 17-nitkowy\nKompres gazowy niesterylny, 8 warstwowy, op. 100 szt.\nKompres gazowy, niesterylny, 8 - warstwowy marki ONE MED. Opakowanie 100 szt.\nKompres włókninowy niesterylny 4 warstwowy\nKompres włókninowy, niesterylny, 4 - warstwowy, 5 x 5, 30 g/m2. Opakowanie 100 szt.\nKubki jednorazowe opakowanie 100 szt.\nKubeczki jednorazowego użytku, plastikowe, kolor biały. Opakowanie 100 szt.\nLignina arkusz TZMO, 40 x 60 cm\nLIGNINA (WATA CELULOZOWA) W ARKUSZU 40 X 60 CM. Stosowana jako materiał opatrunkowy, służący do dezynfekcji miejscowej skóry przed rożnymi zabiegami i iniekcjami\nLignina o wymiarach 40 cm x 60 c, pakowana w arkusz - 5 kg. Przeznaczona do celów higienicznych, pomocna do dezynfekcji skóry przed zabiegami, laboratoryjnymi, chirurgicznymi czy stomatologicznymi.\nLignina w rolce służąca do celów medycznych, higienicznych oraz gospodarskich. Opakowanie 150 g.\nLusterko stomatologiczne jednorazowe sterylne, op. 50 szt.\nLusterko jednorazowe, stomatologiczne, sterylne. Kolor: biały, 50 szt w opakowaniu.\nNakłuwacz do krwi Medlance 1,8 niebieski 21 G\nJednorazowy nakłuwacz do krwi Medlance, niebieski, igła 2G, 1,8 mm. Stosowany w różnego rodzaju testach diagnostycznych przede wszystkim do badania poziomu glukozy we krwi. Opakowanie 200 szt.\nNerka medyczna, jednorazowego użytku o pojemności 750 ml, wykonana z masy papierowej. Opakowanie 1 szt.\nOchraniacze foliowe na buty 100szt\nOchraniacze na obuwie foliowe, niesterylne. Chronią pomieszczenia przed wnoszeniem przez obuwie zanieczyszczeń. Opakowanie 100 szt.\nOpaska jednorazowa z włókniny, w kolorze białym. Chroni włosy podczas wykonywania zabiegów kosmetycznych.\nOpatrunek chirurgiczny na rany CURAPOR\nCHIRURGICZNY OPATRUNEK NA RANY CURAPOL Cechy produktu: wykonany z włókniny; pakowany pojedyńczo i sterylnie; przepuszczający powietrze; przyjazny dla skóry; łatwy w użytkowaniu; skutecznie chronią ranę przed zanieczyszczeniami i oddziaływaniami mechanicznymi; stosowany do opatrzenia ran ostrych, pooperacyjnych, szarpanych i ciętych oraz ran o lekkim i umiarkowanym wysięku. Dostępne opakowania: 7 c x 5 cm (op. 100 szt.); 10 cm x 8 cm (op. 50 szt.)\nPAŁECZKA DO WYMAZÓW Z TWORZYWA\nsterylna, pakowana pojedyńczo.\nPałeczki do wymazów, drewniane, op. 100 szt.\nPAŁECZKI DO WYMAZÓW, DREWNIANE


pomiary zapylenia (pył całkowity, pył respirabilny)\npomiary drgań i wstrząsów\npomiary czynników chemicznych (w tym rakotwórczych i mutagennych)\nocena minimalnych wymagań bezpieczeństwa dla maszyn i urządzeń\n„ Przeprowadzenie pomiarów środowiska pracy jest narzucone na pracodawcę poprzez dyrektywy unijne oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy [Dz.U. Nr 73, poz.645].\nNajczęściej bywa tak, że pracodawca o obowiązku przeprowadzenia takich pomiarów dowiaduje się w okolicznościach kontroli przeprowadzanej przez Państwową Inspekcję Pracy lub Państwową Inspekcję Sanitarną.\nW większości zakładów odbywają się jakieś procesy technologiczne przetwarzające materiały lub surowce, pracują różne urządzenia wytwarzające hałas, drgania, promieniowanie. To są właśnie czynniki środowiska pracy, które należy zbadać, by przekonać się w jakich warunkach pracujemy. Dla pracownika siedzącego osiem godzin przed komputerem czynnikiem szkodliwym, czyli takim, który może prowadzić do schorzenia jest np. nieprawidłowe oświetlenie. Zadaniem Działu Pomiarów i Obsługi technicznej AOP jest zidentyfikowanie w firmie naszego Kontrahenta zagrożeń, które wynikają ze środowiska pracy. Następne etapy to zorganizowanie pomiarów, przeprowadzenie badań czynników przy pomocy specjalistycznej aparatury, w końcu – interpretacja badań w świetle normatyw higienicznych. Interpretacja taka to – mówiąc potocznie – ocena, czy dany czynnik środowiska pracy, który oddziałuje na mnie podczas pracy nie szkodzi mojemu zdrowiu.\nNasza Agencja posiada specjalistyczny sprzęt pomiarowy. Współpracujemy także z certyfikowanymi laboratoriami, które wykonują dla nas część badań.\nCo robić jeśli środowisko pracy nam szkodzi? Jeśli pomiary czynników tego środowiska przekraczają najwyższe dopuszczalne stężenia i natężenia? Zawsze da się je ograniczyć, stosując przede wszystkim środki ochrony zbiorowej, np. wydajniejszą wentylację w zakładzie, w którym substancje chemiczne używane w procesie technologicznym wytwarzają niebezpieczne dla zdrowia czynniki rakotwórcze i mutagenne. W ostateczności zawsze pozostają środki ochrony indywidualnej, których doborem dla określonych stanowisk pracy zajmuje się nasz Dział BHP (…)”\nTomasz Tarczewski - Kierownik działu Pomiary i Obsługa Techniczna


Swetry z kapturem Denley - Zima 2021 - AVANTI24.PL\nStrona głównaSwetryDenleyZ kapturem\nSwetry z kapturem Denley - Zima 2021\nSprawdź, co oferuje nowa kolekcja marki Denley. Wśród nowości znajdziesz najmodniejsze swetry z kapturem. Zobacz sklep internetowy Denley i kupuj online! Promocje, wyprzedaże oraz outlet dają możliwość tańszych zakupów. Obecnie zniżki sięgają wartości nawet 0%!


Wiadomości GRYOnline.pl 20 listopada 2007 | GRYOnline.pl\nWiadomości GRYOnline.pl 20 listopada 2007\nVercetti, 20 listopada 2007, 18:39\nVercetti, 20 listopada 2007, 17:55\nKrystian Smoszna, 20 listopada 2007, 17:02\nZgodnie z zapoczątkowaną wiele miesięcy temu tradycją, prezentujemy Wam kolejny ranking najlepiej sprzedających się gier w salonach EMPiK. Poniższe zestawienie powstało w oparciu o dane zebrane ze stu sklepów, w dniach od 12-ego do 18-ego listopada bieżącego roku.\nVercetti, 20 listopada 2007, 16:45\nPrzed kilkoma godzinami informowaliśmy Was, że koncern Atari boryka się z ogromnymi problemami finansowymi, mogącymi doprowadzić do jego bankructwa. Nic więc dziwnego, że winny całej sprawie amerykański oddział firmy szuka desperacko rozwiązań, które umożliwiłyby mu wyjście na prostą. Okazuje się jednak, że pozyskanie funduszy na uratowanie korporacji nie należy do najłatwiejszych rzeczy.\nMisiek, 20 listopada 2007, 15:34\nSolnica, 20 listopada 2007, 15:25\nMisiek, 20 listopada 2007, 14:53\nOpinie na temat Assassin’s Creed są podzielone. Jedni najnowsze dzieło od Ubisoftu wychwalają, inni krytykują. My także wyjątkowo opublikowaliśmy dwa różne spojrzenia na przygody Altaira. Czego by jednak o nich nie napisać, nie można odmówić im jednego – sprzedają się rewelacyjnie.\nJiker, 20 listopada 2007, 14:43\nNamawianie kolegi do kupna sprzętu do grania jest czymś normalnym. Normą nie jest za to otrzymywanie za taki czyn nagród sponsorowanych przez producenta owego sprzętu. Czy Microsoftowi uda się zapoczątkować nową świecką tradycję?\nKrystian Smoszna, 20 listopada 2007, 14:42\nMisiek, 20 listopada 2007, 14:06\nMisiek, 20 listopada 2007, 13:35\nMisiek, 20 listopada 2007, 12:41\nMisiek, 20 listopada 2007, 11:46\nFirma Sony Computer Entertainment wypuściła najnowszą wersję oprogramowania do swojej najnowszej konsoli. Choć firmware 2.0 jest dostępny niecałe dwa tygodnie, przyniósł ze sobą sporo niedoróbek, które 2.01 ma właśnie naprawić.\nJiker, 20 listopada 2007, 11:43\nMisiek, 20 listopada 2007, 11:23\nJuż w kwietniu dowiedzieliśmy się, że studio Tiger Aspect Productions pracuje nad projektem Mr. Bean – grą wzorowaną na przygodach gwiazdy srebrnego i szklanego ekranu, Jasia Fasoli. Wtedy jednak utrzymywano, że tytuł ten ukaże się wyłącznie na PlayStation 2. Teraz wiemy już, że również Dual Screen dostanie „swoje”.\nJiker, 20 listopada 2007, 11:07\nPrzemysław Zamęcki, 20 listopada 2007, 10:59\nNowa gra firmy Naughty Dog zatytułowana Uncharted: Drake’s Fortune zadebiutowała dziś w sklepach na terenie Ameryki Północnej.\nMisiek, 20 listopada 2007, 10:56\nKrystian Smoszna, 20 listopada 2007, 07:59\nKrystian Smoszna, 20 listopada 2007, 07:25\nKrystian Smoszna, 20 listopada 2007, 06:55\nAmerykańska wytwórnia Sumthing Else Music Works poinformowała wczoraj, że ścieżka dźwiękowa z gry Hitman: Krwawa Forsa trafiła po długich staraniach do oferty internetowego sklepu muzycznego iTunes.\nTop 10 gier w US (20/11/07)\nKrystian Smoszna, 20 listopada 2007, 06:20\nKolejny tydzień – kolejny ranking najlepiej sprzedających się gier na PC w Stanach Zjednoczonych. Tym razem firma NPD Group podsumowała tydzień od 4-ego do 10-ego listopada. Zwycięzcą w tym okresie mogła okazać się tylko jedna gra – czwarta odsłona cyklu Call of Duty.


Wieńce, stroisz - PRFP Portal Pogrzebowy - Usługi Pogrzebowe w Twoim Mieście - Zakłady Pogrzebowe w Polsce\nUsługi Pogrzebowe w Twoim Mieście » KWIACIARNIE\nMamy ogromną przyjemność przedstawić państwu hurtową ofertę podkładów pod wieńce, wiązanki pogrzebowe oraz stroiki z żywego igliwia jodły kaukaskiej oraz gałęzie dekoracyjne jodły kaukaskiej, nobilis, stroisz.\nCeny od 20zł do 30zł\nOferujemy różne wielkości ( 40cm, 55cm, 80cm ).\nPodkład jest bardzo wytrzymały, odporny na mróz i deszcz, o wiele dłużej zachowuje świeżość niż świerk.\nNasze produkty cechują się nowoczesną bardzo wysoką jakością wykonania, którą zawdzięczamy wieloletniemu doświadczeniu w tej branży, wykwalifikowanym pracownikom a także użytym do produkcji materiałom możliwie najwyższej jakości.\nInnowacyjna metoda osadzania igliwia na okręgu stalowym sprawia że cały wieniec jest do wykorzystania przez florystę!\nWszystkim naszym klientom oferujemy bardzo korzystne warunki współpracy. Jesteśmy gotowi dostosować nasze produkty do infywidualnych wymogów klienta!\nPoszukujemy stałych odbiorców, chętnie nawiążemy współpracę z hurtownią\nPrzy zamówieniu większej ilości wieńców istnieje możliwość negocjacji cen!\nOdbiór osobisty lub dowóz do klienta\nW naszym asortymencie posiadamy również gałęzie jodły kaukaskiej, stroisz\nPęczki pakowane po 5-5,5kg w cenie 23zł, powyżej 50 paczek możliwość negocjacji cen!\nPrzy zamówieniu 500 paczek - cena 20zł szt!\nDla stałych klientów atrakcyjne ceny i rabaty!\nWięcej informacji pod numer tel. 787908737 lub 886338511, 576016388\nAdres: 87-400 Golub-Dobrzyń , Białkowo\nStefan » HADES Polski Zakład Pogrzebowy w Anglii\nWielkie podziękowania dla Pana Mirosława za szybkie załatwienie ...\nMarta » HADES Polski Zakład Pogrzebowy w Anglii\nDziękuje bardzo firmie hades za szybkie sprowadzenie mojego brat...\nKrystyna Jaskułowska-Budz » CHARON Międzynarodowe Usługi Pogrzebowe - Międzynarodowy transport zwłok\nPolecam usługi firmy CHARON w 100%. Bardzo dziękuję za wsparcie ...\nBogdan Sitarek » CHAOON Droga do niebios firma pogrzebowa Jan Erber\nPolecam tą Firmę z całą przyjemnością. Od samego początku do koń...\ns. kołodziejczyk » Pruszyński całodobowe usługi pogrzebowe\nDzień dobry , informuję iż wystawiłem na sprzedaż adres www.p...


Jak wyhodowaæ bia³ego robaka? | porady wedkuje.pl\nJak wyhodowaæ bia³ego robaka?\n2011-03-20 / 10 komentarzy\nju¿ w opakowaniu - zdjêcia, foto - 1 zdjêæ\nKo³o: Ko³o PZW Paw³ów\nJak wyhodowaæ bia³ego robaka? - Czêsto w weekend planuj±c wyprawê czêsto zapominamy kupiæ robaki, a gdy sklepy s± pozamykane to ju¿ ,,lipa'. Dlatego dzisiaj napiszê jak samemu wychodowaæ bia³ego.\nSk³adniki: jaka¶ ma³a rybka, s³oik, dobre miejsce (raczej nie w domu) i tochê chêci.\nSposób przygotowania: martw± rybkê (oczywi¶cie przekrojon±) wk³adamy do s³oika i odstawiamy w jakie¶ miejsce, w którym brzydki zapach nie bêdzie przeszkadza³. Jest kilka teorii sk±d bior± siê robaki. Najbardziej wiarygodna (moim zdaniem) jest taka, ¿e mucha musi zostawiæ swoje odchody na zdech³ej rybie. Po tygodniu mo¿emy siê spodziewaæ ju¿ robaczków.\nSk³adniki: jakie¶ zdech³e zwierze lub ryba, ³opata i kawa³ek dzia³ki.\nSposób przygotowania: otó¿ to zwierz±tka zakopujemy w ziemi, tu¿ pod powierzchni±. po czym zasypujemy dó³ i oznaczamy gdzie to jest np. jakim¶ ,,patykiem'. Podobnie jak w tamtym przypadku robaki powinny ju¿ byæ po tygodniu. Jest to do¶æ brudna robota poniewa¿ po odkopaniu musimy wyzbieraæ te robaki ze zgni³ego miêsa, radzê za³o¿yæ rêkawiczki. W tym przypadku jest o wiele wiêcej robaków ni¿ ze sposobu pierwszego.\nNie s± to przyjemne hodowle robaczków, ale no có¿ trzeba sobie jako¶ radziæ;)))\nAutor tekstu: dawid kaczmarski\nJak wyhodowaæ bia³ego robaka? - opinie i komentarze\nFajne sposoby, ale czy nie ³atwiej i¶æ do wêdkarskiego i kupiæ jedn± paczkê robaków za ok 1.50 z³.\nju¿ w opakowaniuCzêsto w weekend planuj±c wyprawê czêsto zapominamy kupiæ robaki, a gdy sklepy s± pozamykane to ju¿ ,,lipa". Dlatego dzisiaj napiszê jak samemu wychodowaæ bia³ego.\nZ tego t³umaczenia wynika ¿e bia³e robaki mo¿na wyhodowaæ w 10 minut a trwa to kilka dni.Fakt ¿e nie jest przyjemne,kto¶ na wsi mo¿e wyhodowaæ.Ja czasem hodowa³em ale tylko z tego powodu ¿e nie mia³em ochoty je¼dziæ po nie do odleg³ego sklepu.\nNie ka¿dy poradzi takiej hodowli.:)\nKilkana¶cie lat temu faktycznie siê w to bawi³em, mia³em specjalny pojemniczek nawet do tego stworzony. By³ w kszta³cie prostok±ta, na górze k³ad³em w lecie kawa³ek miêsa lub ryby pod spodem trociny i denko z dziurkami. Robaczki przelatywa³y przez te trociny wprost do pojemniczka pod spodem i gotowe. Ale faktycznie zapach by³ nieciekawy bo robi³em to na balkonie ;) Teraz chyba nie ma sensu siê z tym babraæ je¶li kupujemy je jak kolega napisa³ za 1-1,50 . Pozdrawiam\nsposób dobry. Tylko male sprostowanie mucha sk³ada jaja, a nie odchody (2011-03-20 22:05)\nA ja robi³em to tak :\nDo wiêkszej puszki wysypanej trocinami wstawia³em mniejsz± z rybimi resztkami. Ca³o¶æ wystawia³em na s³oneczne miejsce i po kilku dniach mia³em robaczki. By³y ju¿ "czyste", poniewa¿ same wy³azi³y z mniejszej puszki ( mokro !) i wpada³y do trocin lub p³atków owsianych, gdzie siê przeciera³y. Wystarcza³o odsiaæ je od trocin lub p³atków, kije w gar¶æ i na ryby...\nPo powrocie z wêdkowania dorzuca³em kilka rybich g³ówek i ... tak mia³em bia³e ( ró¿nej wielko¶ci ) przez ca³y sezon. Szkoda, ¿e nie ma tak prostego sposobu na hodowlê woblerów, obrotówek, wahade³ i gumek, bowiem od wielu lat g³ównie spinnigujê.\nNajlepiej zakopaæ te¶ciow± i po jakim¶ czasie j± odkopaæ\nhahahahahaha z t± te¶ciow± to ci siê uda³o kolego:)\nA z te¶ciowej to musz± byæ dorodne te robaczki :) HE HE .Pozdrawiam hej.\nNa te¶ciowej to by 5-o centymetrowe uros³y i jeszcze sie g³upotom zarazi³y xD (2012-01-13 22:15)\nBobik i otrêby\nMirabelki na amura\nMinister zlikwiduje Stra¿ Ryback± 16


Zakupy w Internecie - pokusa dla kupujących, zysk dla oszustów - Chorzów kronika policyjna\nZakupy w Internecie - pokusa dla kupujących, zysk dla oszustów\nDodano: 2020-11-13 06:15, aktualizacja: 2020-11-13 10:02\nO tym, że zakupu w sieci nie są w pełni bezpieczne informujemy w licznych komunikatach o charakterze profilaktycznym. Wskazujemy w nich, że atrakcyjna cena oferowanego do sprzedaży produktu nie powinna być jedyną cechą decydującą o jego zakupie. Znów o tym przekonują się rudzianie, którzy nie doczekali się zakupionych produktów. Proszę pamiętać, że oferta kupna np. drogich markowych perfum za 1/3 ceny to nie okazja, to oszustwo lub nielegalna podróbka. Nie rzadko rudzianie wydają na takie okazje kwoty sięgające nawet kilku tysięcy złotych. Do oszustw przy internetowych zakupach dochodzi nie tylko na portalach aukcyjnych czy ogłoszeniowych, ale często w podejrzanych sklepach internetowych. Mieszkańcy naszego miasta zostali oszukani nawet przy zakupie pampersów na portalu społecznościowym.\nUważaj na "super okazje". Nie zawsze to, co widoczne jest na zdjęciu musi być takie samo w rzeczywistości, lub nabyte przez sprzedawcę w sposób legalny. Uwaga na próbki!\nPobudza jak kawa, a do tego świetnie wpływa na zdrowie. Spróbuj yerba mate!dodano 9 godz. temu\nChorzów: Ciągnik siodłowy uderzył w zwyżkę. Poszkodowane zostały dwie osobydodano 10 godz. temu\nJuż w przyszłą niedzielę rozpocznie się Cubana Night! Kto będzie gościem specjalnym?dodano 14 godz. temu\nPolicjant w czasie wolnym od służby zatrzymał dwie poszukiwane złodziejkidodano 15 godz. temu\nPostaw na bezpieczeństwo w domu i poza domemdodano 15 godz. temu


Czy sen może zmienić życie? Tak. Jeśli dasz mu się dośnić do końca. I posłuchasz tego, co twoja wyobraźnia ma ci do powiedzenia.\nAlicja od dziesięciu lat pracowała w wielkiej korporacji. Poświęcała tej pracy niemal cały swój czas. Ale też związek. Trzy lata temu odszedl od niej narzeczony. Nie mógł znieść tego, że prawie się nie widują. Że dla niej najważniejsza jest praca, którą przynosiła również do domu.\nI rzeczywiście, przez wiele lat praca była jej pasją. Miała odpowiedzialne stanowisko, mnóstwo zadań, konferencji...\nUwielbiała spotkania z ludźmi i osiąganie coraz to bardziej ambitnych celów. Jednak to się zmieniło. Po tym, jak została bez pary, jeszcze bardziej zaangażowała się w pracę. Spędzała w niej 14 godzin dziennie i zasypiala z myślami o niej. To trwało i trwało, aż do pewnych świąt Bożego Narodzenia.\n– W czasie którejś Wigilii mama rozpętała okropną dyskusję – wspomina Alicja. – Zaczęła narzekać, że stuknęła mi czterdziestka, a tu ani męża, ani dzieci. Że zostanę zupełnie sama. Rodzina uważała, że nie chcę mieć rodziny, bo jestem egoistką i snobką. Że liczą się dla mnie tylko pieniądze i wygodne, beztroskie życie. Nie mogli zrozumieć, jak można wszystko poświęcić pracy.\nAla mocno przeżyła ten wieczór. Zaczęła rozmyślać o tym, co mówiła rodzina. Nagle powroty z pracy do pustego mieszkania stały się bardzo dotkliwe. Po pewnym czasie nawet codziennie wychodzenie do pracy stało się przykrą powinnością. Nie tak, jak dawniej. – Myślę, że wpadłam w depresję – przypomina sobie. – Ciągle chciało mi się płakać. Zaczęłam brać wolne dni na żądanie, czego nigdy wcześniej nie robiłam. Leżałam do południa, snułam się po mieszkaniu albo po ulicach, bez żadnego celu. Zaczęłam przyglądać się matkom z dziećmi, uśmiechniętym parom, pogodnym emerytom na ławkach w parku. Myślałam, jak będzie wyglądało moje życie za te 20 lat?\nAlicja walczyła z przygnębieniem kilka miesięcy. Czuła się wypalona. Wzięła kilkumiesięczny urlop, by pobyć sama ze sobą, zastanowić się nad swoim życiem. A gdy tak nad nim myślała, robiło jej się smutno. – Po co haruję jak wół? – pytała samą siebie. – Dla pieniędzy? I co z nimi zrobię, gdy zbiorę ich dużo? Przecież póki co, nawet nie mam kiedy ich wydawać.\nBy oderwać się od złych myśli i odpocząć od płaczu, uciekała w sen. A miała bardzo kolorowe, spokojne i ładne sny. Jeden z nich szczególnie zapadł jej w pamięć. Powtarzał się wielokrotnie.\n– To było zaskakujące. Śnił mi się mazurski dom mojego dziadka (przypomniał mi się dokładnie, a przecież nie byłam tam od jego śmierci, prawie od 30 lat). Biegłam wśród sadów. Drogą wiodącą do domu z zielonymi okiennicami. Rozglądałam się wokół, podziwiałam kwiaty na jabłonkach, wdychałam ich boski zapach. Słyszałam śpiew ptaków i szczekających w oddali psów. Czułam się szczęśliwa.\nGdy w końcu dopadałam do wielkich, zielonych drzwi, zaczynałam szarpać za klamkę. Ale drzwi zawsze były zamknięte. Pukałam więc, waliłam w nadziei, że ktoś mi otworzy. Po chwili słyszałam, jak ktoś przekręca klucz w zamku, naciska od wewnątrz klamkę i powoli otwiera drzwi. Serce mi wali, jestem podekscytowana (zawsze, gdy byłam dzieckiem i jeździłam odwiedzić dziadka, czułam właśnie takie podniecenie, motyle w brzuchu)... Czekam, aż zza drzwi wyłoni się znajoma twarz... i w tym momencie się budzę.\nI tak było za każdym razem. Przez wiele miesięcy. Sen kończył się zawsze w tym samym momencie. Kilka razy próbowałam zaciskać oczy i zmusić się do dośnienia tego snu do końca, ale nie udawało mi się to.\nGdy Ala poczuła się lepiej, wróciła do pracy. Ale już nic nie było takie samo. Nagle praca zaczęła wydawać jej się kieratem, więzieniem. Gdy przychodziła rano, od razu marzyła o tym, by już była siedemnasta, by mogła wyjść. Starała się wykonywać wszystkie obowiązki, ale już nie miała do nich serca. Postanowiła trochę zająć się sobą. Zadbać o życie towarzyskie i rodzinne. Zaczęła odkopywać stare przyjaźnie, umawiać się z ludźmi na wspólne wypady do miasta. Wreszcie zobaczyła, że jest życie poza korporacją. Że ludzie mają różne marzenia, różne priorytety.\nW ciągu półtora roku Alicja zmieniła się nie do poznania. Lubiła sobie poleniuchować czy spontanicznie pojechać na spacer do lasu. Poczuła, że bycie więźniem pracy, pracoholikiem tak naprawdę nie leży w jej naturze. Wiedziała już, że chce od życia czegoś innego, ale jeszcze nie uświadamiała sobie, co to mogłoby być.\nPewnej soboty wybrała się z koleżanką na grzyby. Było cudownie. Prawie cały dzień spędziły w lesie, wśród zieleni i zapachu kory. Wróciła bosko zmęczona\ni szczęśliwa, z koszem pełnym prawdziwków. Gdy kładła się spać, pytała samą siebie z wyrzutem: jak mogłam zapomnieć, że tak piękny jest las?\n– Tej nocy znów mi się przyśnił znajomy sen. Ale tym razem drzwi otworzyły się szeroko. A za nimi stał mój ukochany, uśmiechnięty dziadek. Ruchem ręki zaprosił mnie do środka. Weszłam, rozejrzałam się... i poczułam ogromny spokój. Jestem u siebie! – pomyślałam we śnie. A może to było już na jawie? Dzięki tej sennej fantazji w mojej głowie narodziło się wielkie marzenie: Chcę mieszkać w domu dziadka! Chcę żyć blisko natury!\nWyśnione pragnienie kiełkowało w głowie Alicji przez kilkanaście miesięcy. Okazało się, że dom po dziadku od lat niszczeje, opuszczony. Odziedziczyła go mama Alicji, która z radością oddała go córce.\n– Pewnego czerwcowego weekendu postanowiłam zobaczyć ten dom – przypomina sobie. – Stał tam taki opuszczony i zarośnięty chwastami niemal po dach. Ledwo przedarłam się do zielonych, odrapanych drzwi. Dom był do generalnego remontu. Na szczęście, przez ostatnie lata zgromadziłam sporo oszczędności. Teraz były jak zbawienie. Jednak praca w korporacji się przydała – myślałam z radością.\nRemont zajął rok. Ale było pięknie. Skromnie, ale komfortowo. Ogrodnicy zajęli się też otoczeniem domu. Oczyścili z chwastów sady, odsłonili śliwy, stare, piękne jabłonie i... pasiekę na wzgórzu. – Ule wyglądały bardzo malowniczo. Początkowo myślałam, że będą po prostu uroczym zakątkiem ogrodu. Ale po jakimś czasie zaczęłam się zastanawiać, by wykorzystać je do zarabiania pieniędzy. W końcu byłam niezłą bizneswomen – dodała ze śmiechem.\nI stało się. Któregoś pięknego dnia Ala postanowiła zakończyć swoją karierę w korporacji. Ku ogromnemu zdziwieniu wszystkich, złożyła wypowiedzienie, spakowała walizy i ruszyła do swojego augustowskiego domu. W pobliskiej wsi znalazła miejscowego pszczelarza, który zgodził się zająć jej pasieką i wtajemniczyć ją w arkana pszczelarskiej profesji. Dziś, po trzech latach, Alicja wie niemal wszystko o pszczołach Augustówkach, które sprowadziła do swoich uli. Zbiera miód, robi przetwory, a w letniej kuchni miodowe wypieki. Nawiązała współpracę ze sklepami ze zdrową żywności i radzi sobie świetnie.\nJestem naprawdę szczęśliwa – wyznaje wzruszona. – I wdzięczna mojemu dziadkowi, który przyszedł do mnie we śnie i zaprosił mnie do tego świata. Do spokoju, natury, cudowych, kwiatowych zapachów i śpiewu ptaków. Ten jeden sen, ten jeden dzień, zmienił moje życie.


Związki zawodowe vs. pracodawca. Kto i jakie grzechy ma na sumieniu? - GazetaPrawna.pl\nJaka powinna być rola związków zawodowych w firmie? / ShutterStock\nOdpowiedzi na postawione wyżej pytania mają zasadnicze znaczenie dla oceny, które działania związków zawodowych i pracodawcy są szkodliwe dla ich właściwej współpracy. Jeśli uznamy, że interesy pracodawcy i związku zawodowego są zawsze sprzeczne, to omówione poniżej kwestie uznać należy za konsekwencję ścierania się w praktyce wzajemnych praw i obowiązków. Jeśli jednak zmienimy punkt widzenia i założymy, że związki zawodowe i pracodawca powinni dążyć do nawiązania partnerskich relacji, to stwierdzimy, że obie strony mają na koncie całe mnóstwo grzechów we wzajemnych relacjach – których dla dobra wspólnego powinny unikać. Przykładowo, w praktyce coraz częściej używanym sposobem wywierania nacisku na pracodawcę przez związki zawodowe jest uderzenie w renomę firmy. Skuteczność tej metody jest dyskusyjna, a jej wykorzystywanie – ryzykowne. Z pewnością nie przyczynia się do ułatwienia zasad współpracy, a negatywne konsekwencje – jakie za sobą niesie – mogą mieć swój wpływ nie tylko na firmę, lecz także na jej pracowników. W 2015 r. taka sytuacja miała miejsce w Lidlu. Działająca tam Solidarność wzywała do bojkotu sklepów tej sieci. Wcześniej z podobnym problem spotkała się Biedronka. Funkcjonujący w tej sieci handlowej związek zawodowy wysuwał wobec pracodawcy oskarżenia, które uderzały w jej wizerunek.\nJednak nie jest tak, że winę za źle układającą się współpracę ponoszą tylko związkowcy. Czasami przepisów nie przestrzegają pracodawcy. Przykładem może być (pospieszne i zapewne nie zawsze uzasadnione) rozwiązywanie umów o pracę z członkami związków. Do takiej sytuacji doszło np. w ubiegłym roku w LOT, kiedy to dyscyplinarnie zwolniono szefową Związku Zawodowego Personelu Pokładowego i Lotniczego (ZZPPiL).\nI. Po stronie związków zawodowych\n1. Zawyżanie liczby członków\nZgodnie z art. 251 ustawy o związkach zawodowych (z 23 maja 1991 r., t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 263, dalej u.z.z.), organizacja zakładowa ma obowiązek informować pracodawcę o liczbie swoich członków. Kiedyś raz na kwartał, a od 1 stycznia 2019 r. raz na pół roku. Liczba ta jest niejednokrotnie zawyżana przez organizacje związkowe. Przekłada się to w szczególności na szersze uprawnienia, np. więcej godzin zwolnienia od pracy czy możliwość objęcia szczególną ochroną zatrudnienia większej liczby osób.\npracodawca związki zawodowe praca\nTworzenie i wstępowanie do związków zawodowych nie tylko dla osób z umową o pracę Od tego roku prawo do tworzenia oraz wstępowania do związków mają także osoby...\nInspektor Pracy i Pracownik\nTusk ,Kopacz ,POzostali powinni siedzieć w krymin


"Zaczynamy pracować ponad siły". Dramatyczny apel pleszewskiego ratownika medycznego - Zpleszewa\n"Zaczynamy pracować ponad siły". Dramatyczny apel pleszewskiego ratownika medycznego\nOpublikowano: pon, 16 mar 2020 12:35 2020-03-16T12:35:00.000Z\nLekarze, pielęgniarki, ratownicy medyczni – to oni dziś są na pierwszej linii frontu walki z koronawirusem. Dlatego pomóżmy im i bądźmy odpowiedzialni!\nJesteśmy gotowi do Państwa dyspozycji przez 24 godziny na dobę , zwłaszcza teraz w tym czasie próby i testu z odpowiedzialności społeczeństwa – apeluje Dominik Kołaski , ratownik medyczny z Pleszewa.\n"W tym trudnym okresie jeszcze bardziej narażamy dla Państwa zdrowie i życie, nie tylko nasze, ale i naszych najbliższych. Za to, chcielibyśmy też czegoś od Państwa. Czego zapytacie? Odpowiedzialności i szczerości."\n"Wzywając Zespół Ratownictwa Medycznego nie oszukujcie dyspozytora zbierającego wywiad , bez potrzeby nie udawajcie się na SOR czy do przychodni. Wykonajcie najpierw telefon do lekarza podstawowej opieki medycznej czy sanepidu dostaną tam Państwo rzetelne informacje co należy robić. Państwa nieodpowiedzialna postawa poprzez zatajenie prawdy sparaliżuje działania lekarzy, pielęgniarek i ratowników medycznych."\nPoddane kwarantannie osoby i sprzęty nie będą w stanie Państwu pomóc!\nCzy naprawdę w czasie tej wielkiej próby, chcemy mieć na sumieniu kolejne ofiary, które będą umierać na drodze, bo nie otrzymają pomocy podczas zdarzenia komunikacyjnego lub będą czekały na pomoc w przypadku doznania zawału serca lub udaru - pyta Dominik Kołaski.\nNie bądźmy obojętni, bądźmy odpowiedzialni! Bo dużo zależy od nas!!!!\n"My jesteśmy dla Państwa, zaczynamy pracować ponad siły, a to dopiero początek walki, mnożymy dyżury, aby zapewnić pełną obsadę. Ale nie na wszystko mamy wpływ. Przepraszam jeśli kogoś uraziłem, ale to są poważne sprawy, których nie należy bagatelizować. Tym razem możemy sobie poradzić z tą sytuacją."\nA robi pleszewskie Centrum Woluntariatu ?Po jakiego diabła istnieje ta instytucja ? Gdzie jest Owsiak ze swoją Orkiestrą ?\nGDZIE CARITAS PCK KSIĘŻA DO ZBIERANIA KASY TO WSZYSCY DO PRACY ŻADEN NA GRANICACH NIE POMAGA TYLKO ZWYKLI LUDZIE WSTYD\nLudzie są nieodpowiedzialni, mój szef był na wczasach we włoszech i przyjechał chory, poszedł do lekarza mówiąc że ma grypę czy przeziębienie i nie powiedział, że był we włoszech, dlatego powinno się brać pod lupę wszystkich którzy np wykupili wycieczki z biur podróży lub brać pod lupę logowania się telefonów! tu do popisu jest POLICJA która powinn... Rozwiń\nKto jak kto ale ten gościu w Pleszewie robi niezłą robote, szanuje\nCzy pleszewski szpital nie ma rzecznika prasowego\nA czy p. Starosta ma jak wrócić z wczasów na Kubie?


Częsta ektopia komorowa po ćwiczeniu jako predyktor śmierci ad – Stomatologia Bemowo\nKryteria wykluczenia obejmowały wiek poniżej 30 lat, brak numeru ubezpieczenia społecznego w Stanach Zjednoczonych, objawową niewydolność serca lub zastosowanie digoksyny, choroby zastawkowe, schyłkową niewydolność nerek, obecność rozrusznika serca, równoczesną ocenę arytmii, historię transplantacja serca, migotanie przedsionków, blok serca i częsta ektopia komorowa w spoczynku, jak zdefiniowano poniżej. Jeśli pacjent przeszedł więcej niż jeden test na bieżnię, rozważono tylko pierwszy test. Powstała grupa badawcza złożona z 29 244 pacjentów obejmowała 2743 pacjentów, o których wcześniej informowaliśmy w badaniu koncentrującym się na ektopii komorowej tylko podczas ćwiczeń, a która obejmowała tylko dwa lata obserwacji. 16 Lokalne badanie instytucjonalne zatwierdziło badania w oparciu o uzyskane prospektywnie skomputeryzowane zbiory danych klinicznych z laboratorium stresu. Zniesiono wymóg uzyskania świadomej zgody. Metody, dzięki którym dane kliniczne są prospektywnie uzyskane w naszym laboratorium zostały szczegółowo opisane.12,13,15,17 Przed badaniem na bieżni wszyscy pacjenci poddani są usystematyzowanemu wywiadowi i przeglądowi wykresów. Dane są prospektywnie zbierane w odniesieniu do objawów, czynników ryzyka, diagnoz, leków i wcześniejszych procedur kardiologicznych.\nSzczegółowo opisano protokoły badania wysiłkowego stosowane w naszym laboratorium. 17 Pacjentów poddaje się badaniom wysiłkowym o ograniczonym działaniu zgodnie ze standardowymi protokołami. Na każdym etapie ćwiczeń dane dotyczące częstości akcji serca, ciśnienia krwi, zmian elektrokardiograficznych i arytmii są rejestrowane prospektywnie.\nNiepewność chronotropowa była uważana za obecną, jeśli nie więcej niż 80 procent rezerwy rytmu serca wykorzystano w szczytowym wysiłku fizycznym bez użycia beta-adrenolityku. 18 Nieprawidłowe wyleczenie rytmu serca zdefiniowano jako spadek częstości akcji serca o więcej niż 12 uderzeń w pierwszej minucie po treningu12,13; wśród pacjentów poddawanych echokardiografii wysiłkowej wartość odcięcia była większa niż 18 uderzeń na minutę.15 Zdolność funkcjonalna została uznana za nienormalną, jeśli szacowana liczba równoważników metabolicznych była uczciwa lub słaba dla wieku i płci zgodnie z zatwierdzonym schematem.17 Osoby odpowiedzialne za nabywanie dane były nieświadome hipotezy tego badania lub wyniku pacjentów.\nInformacje dotyczące ektopii komorowej były systematycznie rejestrowane na elektrokardiogramie spoczynkowym, a także na każdym etapie ćwiczeń i regeneracji zgodnie z określonymi definicjami. Zdefiniowaliśmy prospektywnie częstą ektopię komorową jako obecność siedmiu lub więcej przedwczesnych uderzeń komorowych na minutę podczas dowolnego etapu, durem komorowym, trygemią komorową, dwuwierszem komorowym, trypletami komorowymi, utrzymującym się lub nie podtrzymującym częstoskurczem komorowym, trzepotaniem komorowym, torsade de pointes lub komorowym migotanie. Jeśli pacjent miał więcej niż jedno z tych wyników podczas danego etapu testu wysiłkowego, każdy był rejestrowany indywidualnie. Ta definicja częstej ektopii komorowej była oparta na wcześniejszych pracach naszej grupy, która wykazała, że podczas ćwiczeń jest ona związana z niewidocznymi scyntygraficznie uszkodzeniami perfuzji mięśnia sercowego.\nPodzieliliśmy częstą ektopię komorową na mniej poważne i cięższe kategorie w oparciu o klasyfikację Lown.19. Pacjenci z trojaczkami komorowymi, utrzymującym się lub nietrzymanym częstoskurczem komorowym, trzepotaniem komorowym, torsade de pointes lub migotaniem komór uznawani byli za bardziej surową ektopię komorową.\nPierwszorzędowym punktem końcowym była śmierć ze wszystkich przyczyn, która jest celem, klinicznie istotnym i bezstronnym punktem końcowym. 20,21 Punkt końcowy śmierci ze wszystkich przyczyn ustalono przy użyciu wskaźnika zgonu z Ubezpieczeń Społecznych.22-24 Wysokie Został udokumentowany stopień szczegółowości Śmierci Ubezpieczenia Społecznego23. Wykazaliśmy, że zastosowanie tej bazy danych dla pacjentów w laboratorium stresu Cleveland Clinic daje wra.liwość 97 procent.13\nKohortę podzielono na cztery grupy, zgodnie z obecnością lub brakiem częstej ektopii komorowej podczas ćwiczeń lub podczas pierwszych trzech minut zdrowienia\n[więcej w: helicobacter pylori cena badania, acetilcisteina bexal, chirurgia katowice ]\n[patrz też: usuwanie laserowe owłosienia cena, ektopia komorowa, olej śliwkowy ]\nZ rozczarowaniem zauważyłem, że w swoich rozważaniach na temat związków między środowiskiem akademickim a naukami biomedycznymi i przemysłem farmaceutycznym, Moses et al. (Wydanie z 24 października) zaniedbał komentarz na temat jednej z najczęstszych powiązań handlowych, które członkowie wydziału mają – mianowicie wypłaty rzeczników firm farmaceutycznych. Nawet pobieżna recenzja tego lub jakiegokolwiek wydania czasopisma ujawniłaby liczbę […]\nOznacza to około dziewięciokrotnie większe ryzyko (iloraz szans, 9,5; przedział ufności 95%, 1,6 do 54,7; P = 0,018 według dokładnego testu Fishera). Ponieważ z upływem czasu 30 pacjentów otrzymywało zarówno OKT3, jak i globulinę z antybiotykiem, zastosowanie tej kombinacji czynników zostało konkretnie ocenione jako możliwy czynnik ryzyka pooperacyjnego zaburzenia limfoproliferacyjnego. Jednak tylko dwóch z tych […]


Osiedle Przy Dywizjonu 303 Warszawa, Bemowo, Górce - mieszkania na sprzedaż - RynekPierwotny.pl\nMieszkania na sprzedaż ul. Dywizjonu, oferowane bezpośrednio przez ED invest S.A.\nOsiedle Przy Dywizjonu 303 – przy ul. Dywizjonu 303 113, na warszawskim Bemowie. Osiedle tworzy kameralny trzypiętrowy zespół mieszkalno-usługowy obejmujący 54 mieszkania i garaż wielostanowiskowy. Lokalizacja ta zapewnia mieszkańcom możliwość korzystania z bogatej infrastruktury tętniącego życiem centrum miasta, a jednocześnie spokojnego wypoczynku na własnym wewnętrznym patio osiedlowym i położonych nieopodal terenach spacerowo rekreacyjnych. Metraże mieszkań: 1 pokojowe 30-35m2, 2 pokojowe 48-51m2, 3 pokojowe 66-70m2, 4 pokojowe 89m2. Każde mieszkanie posiada balkon, loggię lub taras, a mieszkania na parterze ogródki. INWESTYCJA ZAKOŃCZONA!\nInwestycja Osiedle Przy Dywizjonu 303 znajduje się na Górcach, ul. Dywizjonu 303 (6.1 km od centrum Warszawy), została zrealizowana przez ED invest S.A.\nInwestycja Osiedle Przy Dywizjonu 303 została wybudowana i oddana do użytkowania w 2 kw. 2013 roku.\nCały projekt składa się z 57 nowych mieszkań znajdujących się w 1 budynku wielorodzinnym. Budynek posiada 3 kondygnacje naziemne wraz z parterem oraz 1 kondygnację podziemną.\nAktualnie w inwestycji Osiedle Przy Dywizjonu 303 nie ma nowych mieszkań w sprzedaży.\nDla przyszłych mieszkańców ED invest S.A. przewidział:\nmiejsca postojowe podziemne (57 miejsc): Cena: 29000 zł.\nusługi w budynku, internet, przystosowane dla niepełnosprawnych, plac zabaw, teren ogrodzony\nJak wygląda komunikacja w okolicy inwestycji Osiedle Przy Dywizjonu 303?\nPrzyszli mieszkańcy inwestycji Osiedle Przy Dywizjonu 303 mogą korzystać z rozbudowanej sieci połączeń komunikacyjnych. W odległości 130 metrów od inwestycji Osiedle Przy Dywizjonu 303 znajduje się najbliższy punkt komunikacyjny - Marynin 01.\nCzy w pobliżu inwestycji Osiedle Przy Dywizjonu 303 znajdują się szkoły/przedszkola?\nMieszkańcy mogą korzystać z bogatej oferty edukacyjnej. W najbliższej okolicy inwestycji Osiedle Przy Dywizjonu 303 znajdują się się 4 placówki edukacyjne. Najbliżej położone to: Przedszkole nr 406 w odległości 300 m, Przedszkole Nr 402 w odległości 420 m, Przedszkole nr 216 w odległości 530 m.\nNa infrastrukturę handlowo-usługową inwestycji Osiedle Przy Dywizjonu 303 składa się wiele punktów. Nieopodal, w odległości 280 m znajduje się Sklep osiedlowy, w odległości 700 m znajduje się Wola Park.\nBliskość terenów rekreacyjnych oraz obiektów sportowych to mocna strona tej lokalizacji. W najbliższej okolicy inwestycji Osiedle Przy Dywizjonu 303 w odległości 270 m znajduje się Boisko, w odległości 280 m znajduje się Boisko, w odległości 380 m znajduje się Boisko.\nMieszkania Bemowo Lotnisko (45 ofert)\nMieszkania Chrzanów (476 ofert)


Ja mogłabym pomóc mojemu partnerowi? - Na pytanie odpowiada mgr Arleta Balcerek | WP abcZdrowie\nJa mogłabym pomóc mojemu partnerowi?\nWitam. Jestem kobietą, mam 19 lat. Problem, który chciałabym tutaj przedstawić dotyczy mojego chłopaka i nastawienia jego rodziców. Poznaliśmy się przez internet 7 lat temu, przez 5 lat czekaliśmy na spotkanie, co dzień rozmawiając i smsując. Spotkaliśmy się 2 i pół roku temu, zakochaliśmy się w sobie i od tamtej pory jesteśmy razem, bardzo szczęśliwi.\nPrzez 2 lata przebywaliśmy w związku na odległość, spotykając się co kilka tygodni, kiedy to tylko było możliwe (on mieszkał w Polsce z rodzicami, ja ze swoimi za granicą). Od 4 miesięcy mieszkamy razem, obydwoje z moimi rodzicami, studiujemy i pracujemy, sami się utrzymujemy i jest nam razem wspaniale, bycie razem było naszym marzeniem. Pomogli nam w tym moi rodzice, mój tata wyszedł z propozycją przeprowadzki mojego chłopaka do nas, zatrudnił go w swojej firmie, więc bez problemu łączy naukę z pracą.\nZ początku to ja chciałam się przeprowadzić do miasta, z którego pochodzi mój chłopak, ale po omówieniu przez nas wszystkich za i przeciw, niestety nie było to takie proste - mój chłopak mieszkał w Polsce z mamą (tata mojego chłopaka 3 lata temu wyjechał za granicę do pracy i nadal tam przebywa) i siostrą oraz jej 2 i pół letnim dzieckiem, mieszkanie jego rodziców jest małe, 2-pokojowe, mój chłopak dzielił pokój z 21-letnią siostrą i jej synem, nie było tam miejsca na nikogo więcej, co oznaczało, że moja przeprowadzka równałaby się z wynajęciem pokoju w akademiku, do tego dochodzą opłaty za żywność, transport, materiały, a wiadomo, że prace na pół etatu w Polsce nie są porównywalne z pracami na pół etatu za granicą, o ile w ogóle można takie stanowisko znaleźć, dlatego wszystko musieliby mi opłacać rodzice, na co nie było ich stać. Z tych powodów doszliśmy do wniosku, że musimy to przemyśleć i wtedy mój tata zaproponował przeprowadzkę mojego chłopaka, jako, że tata mógł nam zapewnić pomoc, co też uczynił i obecnie nie mamy żadnych problemów, wszystko układa nam się bardzo dobrze, zarabiamy dobrze co pozwala nam nawet na zbieranie wspólnych oszczędności, do tego się uczymy.\nProblemy zaczęły się rok temu, kiedy mój chłopak poinformował rodziców o możliwości jego przeprowadzki - mama mojego chłopaka nawet nie chciała tego słuchać, od razu wpadała w złość, traciła humor i robiła się niemiła, za to tata z początku pochwalał wybór mojego chłopaka, twierdząc, że to będzie dla niego duża szansa. Po jakimś czasie relacje rodziców mojego chłopaka zaczęły się coraz bardziej komplikować - nigdy nie było między nimi dobrze - ślub wzięli z przymusu po kilku miesiącach znajomości z powodu nieplanowanej ciąży, ich związek nie był dobrze przyjęty przez rodziców taty mojego chłopaka, jego matka (teściowa mamy mojego chłopaka) tuż po ślubie powiedziała "po co ci to dziecko, skoro on i tak cię nie kocha".Tata mojego chłopaka każdy wolny czas spędzał ze swoją mamą, zamiast żoną, która była w ciąży. Mamę zabierał na każde wakacje, żadnych nie spędzał sam na sam z małżonką, zawsze towarzyszyli im jego rodzice, którzy byli na pierwszym miejscu, dopiero na drugim umiejscowił sobie swoją żonę i dzieci (mojego chłopaka i jego siostrę). Poza tym nie pozwalał swojej żonie na kontakty ze swoją mamą, nie pozwalał na znajomości i robił awantury o kolegów czy koleżanki z pracy.\nZ tego powodu mama mojego chłopaka cały swój czas i zainteresowanie przelała na swoje dzieci, spędzała z nimi każdą chwilę, nie potrafiła wytrzymać bez nich jednego nawet dnia (kiedy dla przykładu mój chłopak jechał na kolonie w wakacje, przed wyjazdem jego mama płakała, mówiąc, że będzie tęsknić), nie pozwalała mojemu chłopakowi na samodzielność, gdziekolwiek by nie szedł, cokolwiek miał do zrobienia, robiła to z nim i towarzyszyła mu wszędzie (chodziła z nim nawet do lekarza kiedy był chory i zamiast pozwolić mu powiedzieć swoje objawy, robiła to za niego). Obrażała się, kiedy sam chciał coś załatwić, więc z reguły się jej nie sprzeciwiał, bo nie chciał jej ranić. Z drugiej strony, tata mojego chłopaka był bardzo surową osobą; notorycznie robił awantury całej rodzinie, szczególnie uwziął się na swojej córce (siostrze mojego chłopaka), którą poniżał, wyliniał, bił i kontrolował na każdym kroku - on decydował jakie ubrania może nosić a jakich nie, on decydował z kim może się spotykać, jeśli przyprowadzała do domu chłopaków, zawsze drzwi od pokoju musiały być otwarte, a czas w jakim mogli przebywać razem był kontrolowany przez niego również.\nTo spowodowało, że zaszła ona w ciążę w wieku 18 lat, o której nikt nie wiedział, ukrywała ciążę w tajemnicy aż do dnia narodzin dziecka, dodatkowo, chłopak który jest ojcem zostawił ją kilka miesięcy przed porodem, ponieważ jak się okazało inna dziewczyna była z nim w tym czasie w ciąży. Dla mojego chłopaka, jego tata był lepszy, nie wyżywał się na nim aż tak jak na córce, ale również wszystko kontrolował, razem ze swoją żoną nie pozwalał nigdzie wychodzić, a jeśli już, to po uprzednim dokładnym wypytaniu i "meldowaniu" się mojego chłopaka co pół godziny.\nWszystko wyglądało w taki właśnie sposób aż do momentu wyjazdu taty mojego chłopaka za granicę do pracy, kiedy nie było go w domu niektóre rzeczy się uspokoiły, ale trwało to do czasu - po narodzinach dziecka siostry mojego chłopaka, paradoksalnie, to ona zaczęła zachowywać się tak jak jej tata, zachowuje się dokładnie tak, jak on zachowywał się w stosunku do niej. Od tamtego momentu zaczęła rządzić całą rodziną - moim chłopakiem i mamą, jeśli ktokolwiek chciał odwiedzić mojego chłopaka, mama mojego chłopaka kazała mu pytać o zdanie swoją siostrę (której raz np nie spodobało się, że ja chciałabym zostać 2 dni dłużej i z jej powodu musiałam wrócić wcześniej, choć były to wakacje i następne spotkanie z moim chłopakiem czekało nas dopiero za 4 miesiące, na święta co było najtrudniejszym okresem).\nSiostra mojego chłopaka cały czas wydaje się być zazdrosna o swoją mamę w takim sam sposób jak robił to jej tata - jeśli mama mojego chłopaka ma ochotę się z kimś spotkać, to jej córka robi jej z tego powodu awantury, zaczyna ją wyklinać używając okropnych słów, natomiast jeśli ona chce się spotkać z chłopakiem (których od narodzin dziecka miała już wielu), to nawet o to swoją mamę nie pyta, po prostu mówi, że wychodzi i każe zająć się jej dzieckiem, a jeśli czasem jej mama się spóźni z pracy, albo nie może wziąć wolnego w dany dzień, w który jej córka akurat musi zostawić jej swoje dziecko do opieki, to znowu zaczynają się wyzwiska i kłótnie typu "dlaczego ty ta długo siedzisz w tej pracy" (co również wydaje mi się paradoksalne, zważając na to, że jej córka nie pracuje i wszystkie pieniądze dostaje od swojej mamy).\nOd czasu narodzin dziecka, aż do tegorocznych wakacji, mój chłopak co dzień musiał słuchać awantur wszczynanych przez swoją siostrę w kierunku swojej mamy, ponadto kilka dni w tygodniu nie mógł wrócić później ze szkoły (uczył się w liceum ogólnokształcącym), nie mógł spotkać się z nikim, bo jego siostra oczekiwała, że zostanie z jej dzieckiem. Często zdarzało się nawet, że musieliśmy obydwoje zostawać z jej dzieckiem kiedy ja przyjeżdżałam na zaledwie tydzień, nie mogliśmy nigdzie wyjść, bo ona w ostatniej chwili mówiła nam, że nie ma go z im zostawić, a kiedy mój chłopak się sprzeciwiał, wtedy wtrącała się jego mama mówiąc "jesteśmy rodziną, musimy sobie pomagać", lub "twoja siostra ma ciężej, uczy się i ma dziecko, musimy jej obydwoje pomagać". Mój chłopak nie mógł mieć swojego życia, nikt nie pytał go o zdanie, jego mama ciągle powtarzała, że pomimo tego wszystkiego co robi jej córka, ona musi jej pomagać i ustępować, bo w końcu jej córka ma gorzej, urodziła wcześnie dziecko, chłopak ją zostawił, jej tata traktował ją zawsze gorzej niż mojego chłopaka, itp. itd. i z tych powodów, to zawsze mój chłopak musiał ustępować, zawsze musiał się podporządkować, nic nie odzywać.\nPo przeprowadzce do mieszkania moich rodziców (co uprzednio wywołało wiele kłótni, wyzwisk i płaczu ze strony mamy mojego chłopaka, i słów typu "i tak wrócisz z płaczem", "jak możesz zostawiać swoją rodzinę, jak możesz szukać sobie nowej rodziny" - ze strony taty, mamy i siostry mojego chłopaka), mój chłopak stał bardziej spokojny (wcześniej ciągle cierpiał na nadciśnienie, co dzień rano bolał go brzuch i głowa, bardzo się stresował). Obecnie widzę, że czuje się lepiej, nie ma już tego typu dolegliwości, nie słucha co dzień kłótni i krzyków, nikt nie każe mu niczego robić, zarabia na siebie i stał się bardzo samodzielny. I naprawdę, wszystko układałoby nam się cudownie, bo bardzo dobrze się razem czujemy, gdyby nie rodzice mojego chłopaka.\nSą dni, kiedy rozmawiają z moim chłopakiem na komunikatorze spokojnie, normalnie. Ale zawsze, przynajmniej raz na tydzień mama mojego chłopaka ma nagle gorszy humor, czasem zdarza się to co dzień, i wylewa wszystko na mojego chłopaka. Nagle bez powodu go wyklina, obraża jego i mnie, wcześniej kazała mu nawet wybierać "wybieraj, albo ja albo twoja dziewczyna, jeśli wybierzesz ją, to już nigdy nie będziesz miał matki", w takich chwilach ciągle twierdzi, że ja piorę mojemu chłopakowi mózg. Ostatnio, obydwoje ze swoim mężem podczas rozmowy stwierdzili, że ostatnio oglądali bilety na grudzień, i że mój chłopak powinien już wybrać dokładną datę i kupić bilet - nie zapytali go, czy ma jakieś plany na święta, czy chciałby spędzić je z nimi, po prostu stwierdzili, że już ma kupić bilety bo święta "musi" spędzić z rodziną. Całą moją rodzinę, która mieszka w Polsce mój chłopak widział tylko raz, dwa lata temu, więc pomyśleliśmy, że moglibyśmy najpierw razem pojechać tam na 3 dni, a później resztę świąt spędzić u rodziny mojego chłopaka - niestety, kiedy mama mojego chłopaka to usłyszała, od razu wpadła w histerię, używając zdań typu "twoja rodzina powinna być dla ciebie najważniejsza", "rodzina jest ważniejsza niż dziewczyna", "nawet nie jesteście po ślubie".\nZawsze w takich sytuacjach, kiedy mój chłopak powie coś, co jej się nie spodoba, jego mama dodaje również: "mam nadzieję, że zdążysz na mój pogrzeb", albo "a co jeśli mi się coś stanie, jeśli będę w szpitalu, nawet nie przyjedziesz". Poza tym, obecnie mama mojego chłopaka nie chce, aby przyjeżdżał do nich ze mną, chce żeby był sam i było też tak ostatnim razem, jednak on nie chciał jechać beze mnie, biorąc pod uwagę fakt, że był to koniec wakacji, nasze jedyne wolne, wcześniej cały czas pracowaliśmy, więc po jakimś czasie w jego mamie obudziło się poczucie winy i prosiła, żebyśmy przyjechali razem - czułam się niezręcznie, ale mama mojego chłopaka kiedy się z nią spotkaliśmy zachowywała się, jakby nigdy nic się nie stało, nie wspomniała nic o tym co mówiła, cały czas dziękowała, że przyjechałam, więc myślałam, ze wszystko to mówiła pod wpływem emocji, że to nie jej wina, jedna teraz znowu powtarza się ta sama sytuacja.\nJak mam na to reagować? Wybaczać każdą obrazę? Później udawać, że nic się nie stało? Czy dać jakoś do zrozumienia, że nie jest mi miło i nie chce udawać? Jak mogłabym pomóc mojemu chłopakowi się z tym uporać? On na co dzień stara się o tym nie myśleć, ale sama przeprowadzka nie była dla niego łatwa, w końcu jest w obcym państwie, mówi w innym języku i jak już wszystko nam się układa i cieszymy się z tych sukcesów, wtedy jego rodzice starają się wywołać w nim poczucie winy. Czy nie jest tak, że każdy z nas na prawo decydować o swojej przyszłości samemu? Nie oczekujemy i nie otrzymujemy żadnej pomocy od rodziców mojego chłopaka, radzimy sobie sami i chcemy też mieć czas dla siebie, chcemy móc decydować co zrobić w święta np., nie chcemy być uwiązani do spotkań z konkretnymi osobami, i nie jest tak, że ja narzuciłam swoje zdanie swojemu chłopakowi, to on ma dość takich sytuacji, kiedy ktoś decyduje za niego, ale nie wiem co mogłabym mu doradzić, żeby uniknąć takich kłótni.\nJak powinien rozmawiać ze swoimi rodzicami, a szczególnie swoją mamą, aby nie było takich ciągłych reakcji i płaczu z jej strony, ale aby zaczęła go traktować jak osobę dorosłą, która może podejmować swoje własne decyzje? Czy nasz związek naprawdę nie jest nic warty, czy nie mamy żadnych swoich "praw", jako, że jesteśmy parą? Osobiście uważam, że nasz związek jest wyjątkowy; czekaliśmy na możliwość bycia ze sobą tak długo, tak bardzo się kochamy, jest nam razem idealnie, a ślub obecnie nie jest nam do niczego potrzebny, poza tym nie byłoby nas na niego stać. Czy nie jest ważniejsza sama świadomość, że jesteśmy razem? Czy nie mamy większych "praw" do przebywania razem, niż jak dla przykładu małżeństwo, które wzięło ślub po kilku miesiącach znajomości tylko z powodu niechcianej ciąży? Dlaczego oni nie potrafią zaakceptować tego, że my naprawdę jesteśmy parą i jak możemy to zmienić? Przepraszam za tak obszerną wypowiedź, ale nie byłam pewna jak to streścić, bo wydaje mi się, że przeszłość ma duży wpływ na obecne reakcje. Z góry dziękuję za pomoc.\nNie powinna Pani pozwalać siebie obrażać. Nikt nie ma prawa do tego, żeby wyrażać się o Pani w sposób obraźliwy. Razem z chłopakiem jesteście dorosłymi osobami i macie prawo decydowania o swoich sprawach. Rodzice, anie jego, ani Pani nie mogą ingerować w Wasze życie. Dlatego razem powinniście się wspierać i ustalić wspólną taktykę postępowania.\nChłopak pochodzi z trudnej rodziny, gdzie przez lata wszyscy starali się go kontrolować i manipulować nim. Zachowanie jego matki wygląda jak desprackie próby odizolowania go od wszystkiego i wszystkich. Zapewne wcześniejsza sytuacja, kiedy to on zbierał na siebie większość problemów oraz był na każde zawołanie była dla niej komfortowa.\nWarto, by chłopak skonsutlował się z psychologiem. Możecie razem uczestniczyć w takich spotkaniach. Będzie mógł poradzić sobie z problemami i wyznaczyć granice w kontaktach z rodziną. Będzie to miało wpływ na jego samopoczucie, a także może wzmocnić Wasze wzajemne relacje.\nJak pomóc osobie o słabych nerwach? – odpowiada Redakcja abcZdrowie\nRelacje z przyjaciółmi • Rodzina • Relacje z partnerem • Małżeństwo • Problemy w relacjach młodzieży • Zespoły urojeniowe i otępienie • Nerwica • Załamanie nerwowe • Mania • Komunikacja • Pogorszenie relacji z bliskimi • Współuzależnienie • Toksyczne związki • Warsztaty z rozwoju zawodowego • Wywiad psychoseksuologiczny • Depresja • Depresja maniakalna • Myśli samobójcze • Złe nawyki • Seksoholizm • Terapia rodzinna • Fobie społeczne • Motywacja • Brak satysfakcji ze swojego związku • Zaburzenia rozwoju • Terapia ryzykownych zachowań seksualnych • Dyspareunia • Depresja reaktywna • Problemy okresu dojrzewania • Uzależnienie od leków uspokajających i nasennych\nWzruszająca historia. Pielęgniarka adoptowała bliźniaczki • Czy utrata telefonu i atak terrorystyczny może być dla człowieka tak samo stresującym wydarzeniem? • Beata Kucharska od 30 lat żyje z wirusem HIV. Najpierw wygrała bitwę o siebie, dzisiaj toczy wojny w imieniu swoich podopiecznych • Co robić, gdy nienawidzisz swoich teściów? • Mama, mama i trójka dzieci. Jak się żyje "tęczowym rodzinom" w Polsce? • Rodzice - bądźcie odpowiedzialni! • Co słychać u tych nietypowych bliźniaczek? Siostry o różnych kolorach skóry • Ojciec po rozwodzie • Moje dziecko jest z miłości - nie z in vitro! • Starali się o dziecko przez 10 lat. Dziś są dumnymi rodzicami\nDexdor • Precedex • Ketanest 50 • Ketanest 10 • Precedex • MILUPA PKU 3 Tempora • Babystart Babyblend • Suprane • PESSAR Krążek ginek. kołnierz. szyjki macicy Nr.1 • Rajst p/żyl PANI TERESA PREMIUM II - CCL2 ciąż beż VI


Icmarket - Materiały Budowlane - Katalog Stron WWW\nIcmarket.pl - Icmarket - Materiały Budowlane\nŁącznie 13 stron(y) WWW powiązane z tą terminem izolacja w opisach.\nHousedecorating.pl: Malowanie Kraków\nPlandekiochronne.pl: Plandeki ochronne okryciowe sklep Poznań\nIsomur.com.pl: Isomur Plus\nProdukty naszej firmy doskonale sprawdzają się szczególnie w budownictwie niskoenergetycznym i pasywnym. Wykonywane są w zakładach objętych systemem zapewnienia jakości wg standardów ISO 9001, na podstawie kompleksowych rozwiązań konstrukcyjnych lub indywidualnej dokumentacji. izolacja z zastosowaniem pustaków Isomur Plus. Izolacyjne pustaki cokołowe Isomur Plus jako element nośny zamykają przerwę w osłonie izolacyjnej na połączeniu ściany zewnętrznej, a stropu piwnicy lub płyty przyziemia. Dzięki temu mamy do czynienia ze stosunkowo dużą efektywnością takiego rozwiązania. Oznacza to: podniesienie poziomu temperatury powierzchni ścian zewnętrznych w pomieszczeniu znacznie powyżej temperatury wykroplenia się pary wodnej , ograniczenie ryzyka powstania grzybów pleśniowych , zdrowy klimat w pomieszczeniach, minimalne straty ciepła i obniżone koszty ogrzewania pomieszczeń.\nHydroizolacja.net: Hydroizolacja budowlana\nHydroizolacja to pojęcie budowlane oznaczające nic innego jak ochrona przed wodą albo walka z wilgocią. Pojęcie to z reguły oznacza że stosujemy izolacje bitumiczne i mamy spokój na długie lata. Niemniej jednak jest wiele rzeczy które możemy chronić przed wodą dlatego wyróżniamy ze różnorakie gatunki ochrony np: hydroizolacja podłogi, hydroizolacja dachu, hydroizolacja balkonów, hydroizolacja dachu, hydroizolacja tarasu, hydroizolacja fundamentów . Wszystkie te gatunki to izolacja przeciwwilgociowa. Hydroizolacja ścian, dla przykładu, będzie polegała głównie na zastosowaniu odpowiednich materiałów uszczelniających : silikonu, akrylu, preparatów grzybobójczych, etc. Ostatnimi czasu, wraz z rozwojem bezpiecznego budownictwa zwraca się szczególna uwagę na czynności hydroizolacyjne. Nowinki techniczne stosowane w przyszłościowych konstrukcjach są prezentowane rokrocznie na różnego typu festiwalach, targach materiałów budowlanych. Nasze rodzime, polskie towary cieszą się dobrą renomą, a ich eksport, priorytetowo do krajów tzw. starej Unii, wzrasta. Przykładem sukcesu na rynkach zagranicznych jest wytwórca znanych gładzi szpachlowych.\nEnergooszczednydom.net: Styropian, ciepły dom, izolacja ścian, ocieplenia\nCiepły dom - efektywne budownictwo energetyczne pozwoli cieszyć się ciepłem Twojego domu przez długie lata. Budowa domu to sztuka, zwłaszcza jeśli będzie on służyć długie lata. Jeśli planujesz remont koniecznie dowiedz się czym jest izolacja ścian oraz jak ważny jest dobry styropian. Pozwoli to na zaoszczędzenie sporej ilości środków które byś wydał na ogrzewanie. Ocieplenia w XXI wieku to już standard.


Kryolan - Sztuczne rzęsy - treska - Sklep 78.00 zł\nSklep KRYOLAN Oczy Kryolan - Sztuczne rzęsy - treska\nSztuczne rzęsy - treska, marki Kryolan - wiodącej na całym świecie profesjonalnej marki oferującej wysokiej jakości kosmetyki charakteryzatorskie, kolorowe i pielęgnacyjne. Rzęsy dodadzą Twojemu spojrzeniu zalotnej głębi oraz uroku i kokieterii. Stanowią znakomite wykończenie każdego makijażu oka. Dostępne są dwa rodzaje rzęs: telewizyjne (TV), które są dość gęste, przy czym mają niezwykle naturalny, piękny wygląd oraz teatralne (B). Rzęsy teatralne w porównaniu z telewizyjnymi są bardziej gęste, dzięki czemu dodają spektakularnego efektu. Do mocowania rzęs doskonale nadaje się klej marki DUO. Rzęsy dostępne są w formie treski. Treska pozwala przyciąć rzęsy na odpowiednią długość, lub wykorzystać tylko jej pojedyncze kępki.\nW opakowaniu znajdują się dwie treski o długości 14,5 cm każda\nKod poroduktu: Art. 9379\nOpinia do TV,\nświetne na zewnętrze kąciki, bardzo wygodne, dają delikatny, naturalny efekt.