Kadrinazi: maja 2011\nGenerał, zegarmistrze, karły i czterech panów z lektyką\nNatknąłem się, przyznaję że raczej przypadkiem (bo też szukałem czegoś związanego z kwestiami militarnymi), na spis służby dworskiej króla Jana Kazimierza. Pozwolę sobie więc podać nieco informacji z tegoż spisu, bo też niesamowicie to ciekawe, a momentami wręcz zabawne.\nWśród grupy rzemieślników dworskich znajdujemy min. :\n- dwóch ślusarzy\n- dwóch zegarmistrzów\n- dwóch kominników (specjalista od kominków?)\n- dwóch ogrodników\n- dwóch ruśniczych (zapewne chodzi o rusznikarzy)\n- jednego krawca\n- jednego perukarza\nEkipie kuchennej przewodził podkuchmistrz, a wśród jego współpracowników widzimy:\n- pisarza kuchennego\n- śpiżarnego (to musiała być niezła robota)\n- trzech mistrzów kuchennych\n- dwóch pasztetników\nBardzo liczna była służba stajenna, licząca ponad 100 osób. Tu znajdujemy np.:\n- podkoniuszego, który zarządzał stajniami\n- pisarza stajennego, w którego gestii leżała cała buchalteria tego ‘działu’ dworskiego\n- kawalkatora (ujeżdżał i trenował konie)\n- ponad trzydziestu masztalerzy\n- dwóch woźniców –seniorów (głównego i karecianego)\n- około sześćdziesięciu innych woźniców\nZnajdujemy także służbę, która spełniała bardzo specyficzne zadania na dworze:\n- cztery praczki\n- trzech karłów (to oczywiście sekcja rozrywkowa)\n- czterech segetarów (panowie ci zapewne nosili lektykę monarchy)\nA no koniec mój zdecydowany faworyt:\n- generał sadów króla JMci (to musiała być ciekawa praca)\nPensje dla dworu i służby królewskiej - razem ponad 300 osób, osobno opłacano oddziały gwardii nadwornej i kapelę królewską - to sumy (dla okresu 1651-1653) pomiędzy 24 a 28 000 złotych za kwartał. Największe pensje wypłacano trzem lekarzom (odpowiednio – 2000, 625 i 625 złotych) i trzem sekretarzom królewskim (włoski zarabiał 600, niemiecki 375 a francuski 500 złotych). Niestety ‘generał sadów’ dostawał jedną z najniższych pensji – nieco ponad 12 złotych. Dla porównania praczki, zależnie od stanowiska i doświadczenia zapewne, zarabiały od 30 do 200 złotych. Pamiętajmy też, jak w 1651 roku wyglądał kwartalny żołd żołnierski, da nam to jakąś skalę porównawczą: husarz zarabiał 41 złotych, kozak 31 złotych, a piechurzy i dragoni 36 złotych.\nAutor: Kadrinazi o 13:41 2 komentarze:\nEtykiety: dwór królewski, Jan Kazimierz\nCofamy się do XVI wieku tym razem by przyjrzeć się rotom nadwornym króla Stefana Batorego, dokładnie rzecz biorąc hajdukom. Kiedy w kwietniu 1576 roku Batory wkraczał do Krakowa towarzyszyła mu gwardja piesza przyboczna królewska złożona z hajduków Węgrów i Polaków, uzbrojonych w długie arkabuzy, proste miecze i halabardy, z ubioru, wieku, i postawu chłop w chłopa jak ulani, barwę mieli fioletową i stanowili zastęp na który najbardziej zwykł był Król polegać. Dalej szło 500 czerwono odzianych i podobnież uzbrojonych.\nAutor: Kadrinazi o 19:12 4 komentarze:\nEtykiety: armia koronna, gwardia JKM, Stefan Batory\nZnów zawitałem w gościnne progi Wargaming Zone. Artykuł o rajtarii RON w okresie wojny smoleńskiej 1632-1634, będący rozszerzeniem wpisu z blogu, do przeczytania pod poniższym adresem:\nAutor: Kadrinazi o 16:40 3 komentarze:\nEtykiety: ogłoszenia parafialne, rajtaria\nPisałem kiedyś o artykułach wojskowych Stefana Batorego z czasów wyprawy pskowskiej:\nAWu zapytał wtedy w komentarzu, jak wyglądała egzekucja owych przepisów. Udało mi się znaleźć przykład, jak to hetman Jan Zamoyski wprowadzał je w życie.\nP. Hetman [Zamoyski] srogość pokazuje. Jednę panią wesołą dał ściąć, co porzuciwszy własnego męża do towarzysza jednego z roty P. Bonarowej [Seweryn Boner miał rotę husarii] przyłączyła się, drugą z obozu wychłostawszy nos i uszy oberznąć jej kazał.\nEtykiety: artykuły wojskowe, wojna 1576-1582\nW jednym z wpisów kwietniowych cytowałem uczestników wyprawy 1663/1664, opisujących krwawe szturmy na miejscowości bronione przez siły moskiewskie. Dziś powracam do tej mało znanej kampanii; dowodzący siłami koronnymi Stefan Czarniecki w liście z marca 1664 roku napisze o trudach prowadzenia kampanii. Adresatem listu był wojewoda krakowski Stanisław ‘Rewera’ Potocki, ówczesny hetman wielki koronny.\nTak tedy przebywszy z kawaleryą, armatą i infanteryą dnieprową przeprawę; dalej postępuję z wojskiem, podwodami, z oddawaniem onychże prowadząc armatę, bo jako jeszcze w obecności WMci MPana niedostatek między wojskiem wszystkiem i niepodobieństwo zasiągania obroków i innych żywności poczęła się była szerzyć, i tembardziej rość, idąc przez województwo Czerniechowskie, od mojej przed kilką lat bytności z wojskim zrujnowane; tak więcej trzech set koni armatnych padło na szlaku, że aż końmi których po kilkunastu każda chorągiew husarska suppeditowała szeregowych, do brzegu jest przywieziona; za co WMPan wszystkim tym chorągwiom husarskim wszelki winieneś respekt; JMć Pana Linthausa do prowadzenia armaty z dragońskim WMci MPana regimentem ordynowałem, który jako rzeźwy i ochotny, przy modestyi swojej żołnierskiej, z powagi WMci Pana tak zasięganiu jako i oddawaniu podwód tych będzie uważny. Widząc wojsko wojennymi zfatygowane pracami i nużnym bardzo folgując koniom, przyszło tu na Polesiu na czas jaki do dalszej od WMPana wiadomości pozwolić mu spoczynku.\nAutor: Kadrinazi o 15:44 2 komentarze:\nRaz jeszcze powracamy do kwestii Torunia i uwolnień podatkowych po wojnie ze Szwecją. Anonimowy Czytelnik zapytał mnie bowiem, czy uwolnienie miało charakter stały:\nOczywiście nie miało, jednak w kolejnych konstytucjach sejmowych znów czytamy o Toruniu, więc warto owe zapisy teraz przytoczyć.\nPod datą 27 listopada 1629 roku czytamy przede wszystkim o ulgach dla Gdańska, miasto Kopernika skwitowane jest tylko lakonicznym Miastu też Toruniowi, za doświadczoną wiarę ich przeciwko Nam y Rzeczpospolitey wdzięczność pokazać chcemy. Czyżby tylko monarsze ‘dziękuję’?\nZ kolei konstytucja sejmu z 12 marca 1631 roku przynosi nam nieco wyjaśnienia:\nMerita miasta naszego Torunia, iż na tym Seymie obiecaney przeszłemi konstytucyami nagrody, dla trudności spraw Rzpltey odnieść nie mogły: do Seymu przyszłego takową ich remuneracyą, iaka na on czas Nam, y Stanom Koronnym, videbitur naysłusznieyszą odkładamy.\nCzyli piękne dziękuję, ale nagrody żadnej, panowie przyjdą kiedy indziej i się przypomną.\nCała sprawa została pięknie zamieciona pod dywan, zmienił się monarcha więc nie było kiedy się tym zająć, a tu w roku 1635 mamy:\nInhaerendo przeszłym konstytucyom, około nagrody szkód, pod expedycyą Pruską, przez miasto nasze Toruń podiętych, uczynionym: miastu temu wszelaką naszą wdzięczność, spokoynieyszych czasów Rzpltey obiecuiemy.\nJak widać Władysław IV brał przykład z tatusia i ładnie obiecywał…\nAutor: Kadrinazi o 11:10 2 komentarze:\nEtykiety: Toruń, wojna 1626-1629\nMiło mi poinformować, że zarówno strona:\njak i forum gry Ogniem i Mieczem:\nznów działają. Zapraszamy tam do dyskusji nie tylko na temat gry ale i kwestie historyczne z nią związane. Mnie tam zawsze można spotkać, jestem bardziej niż chętny w kwestiach doradzania 'klimatycznego' składania armii (nazewnictwo jednostek, skład pułków, etc).\nAutor: Kadrinazi o 01:46 2 komentarze:\nY dalszą gratitudinem temu miastu pokazać obiecuiemy\nUdało się dociągnąć do jubileuszowego postu numer 400, wypada więc coś specjalnego wrzucić. Będzie smaczek lokalny, z miasta które zawsze będzie drogie mojemu sercu.\nW 1629 roku, po bitwie pod Górznem, Szwedzi z wycieczką turystyczną podeszli pod Toruń. Pozwiedzali okolicę, postrzelali z dział i muszkietów, pierników pewnie przy tym nie posmakowali . Sejm w tymże roku postanowił podziękować mieszkańcom miast za tak waleczny opór stawiany Szwedom. Już 20 lutego, na sejmie walnym koronnym warszawskim uhonorowano miasto następującym zapisem, który na pewno ucieszył mieszczan:\nZa nastąpieniem pod ten czas potężnym na miasto Toruń nieprzyiaciela, którego (tak iakośmy sobie zawsze bez wszelkiey wątpliwości obiecowali) fides et integritas w takim tazie Nam y Rzpltey obiaśniona iest: przeto chcąc ono do dalszego wstrętu nieprzyiaciela in praesidio posilić, za zgodą wszech Stanów oboyga narodów, durante hoc bello, od akcyzy poborów, y inszych wszystkich podatków, uchwałą Seymu tego ono uwalniamy, y dalszą gratitudinem temu miastu pokazać obiecuiemy.\nAutor: Kadrinazi o 21:12 2 komentarze:\nKolejne uzupełnienie do dwóch poprzednich wpisów:\ntym razem rozszerzam temat piechoty cudzoziemskiej za panowania Stefana Batorego. Wspomniałem o tym w pierwszym poście tego tematu, ale teraz dysponuję wreszcie dokładniejszymi danymi na temat regimentów/pułków pieszych w tym okresie.\nW wyprawie połockiej piechota niemiecka tworzyła regiment dowodzony przez pułkownika Krzysztofa Rozdrażewskiego, starosty łęczyckiego. W skład tej jednostki wchodziło pięć rot o różnej liczebności, podaje stany według popisu z sierpnia 1579 roku:\n- rota Zachariasza Kielera – 486 żołnierzy\n- rota Marcina Weihera - 541 żołnierzy\n- rota Hansa von Taubenheima (Taube) – 392 żołnierzy\n- rota Hansa Rappischa – 423 żołnierzy\n- rota Hansa ‘Jungenicza’ – 394 żołnierzy\nDodatkowo w skład piechoty weszła także, licząca 500 żołnierzy, rota niemiecka elektora brandenburskiego Jerzego Fryderyka.\nW kampanii wielko łuckiej nie mamy żadnego regimentu piechoty niemieckiej, są za to dwa bardzo interesujące pułki piechoty węgierskiej (w końcu też cudzoziemcy…). Pułk piechoty nadwornej króla, dowodzony przez kapitana Stefana Karoly’ego, składał się z aż 20 rot. Najmniejsza z nich miała 83, największa 106 hajduków, łącznie nadworni Węgrzy to 1975 żołnierzy. Drugi pułk, złożony z piechurów zaciągniętych na wyprawę w Siedmiogrodzie, dowodzony był przez Jana Gala, a składał się z 9 rot. Największa miała 310, najmniejsza zaś 50 żołnierzy. Łącznie pułk ten miał na stanie 1021 żołnierzy.\nZ kolei w przypadku kampanii pskowskiej dysponujemy nie tylko opisem struktury ale i wyglądu piechoty niemieckiej. Regiment dowodzony przez Jerzego Farensbacha składał się z 1601 żołnierzy, podzielony był na pięć rot:\n- Jerzego Farensbacha – 370 żołnierzy\n- Hansa Moscha – 351 żołnierzy\n- Broxdorfa – 272 żołnierzy\n- Lemka – 331 żołnierzy\n- Kettlera – 277 żołnierzy\nA oto jak naoczny świadek opisał wygląd regimentu, komentarze Jana Piotrowskiego są kapitalne!\n1600 pieszych niemieckich knechtów barzo dobrych i porządnych. Ci przedniejsi strojni we złocie, w jedwabiu, rusznice, [h]alabardy, rodele [?], od złota wszytko. Szlachty między nimi, co doma majętności i intraty niemałe maja, jest około 300, na chwałę tylko Króla JMci przyszli, nie mało ich tam na placu rękę królewską do konia przychodzili całować, jedno siła ich barzo chorych. Terazci jako taki, ale skoro zimna, pluty nadejdą, Bóg wie, co i z nimi i z nami dziać się będzie.\nZapewne poświęcę jeszcze kiedyś osobną notkę losom żołnierzy tego regimentu, niezbyt dobrze musieli oni wspominać kampanię pskowską…\nAutor: Kadrinazi o 18:08 6 komentarzy:\nEtykiety: armia koronna, wojna 1576-1582\nZacytowałem kiedyś fragment listu hrabiego d’Avuax, który opisywał starcie do jakiego doszło w czasie negocjacji polsko-szwedzkich w 1635 roku:\nWłaśnie znalazłem tego wydarzenia u Albrychta Stanisława Radziwiłła, co też tytułem uzupełnienia zamieszczam. Zgrabnie wyjaśni nam to, jak doszło do niecodziennej potyczki.\nTrafiło się dnia jednego, iż jeden Szwed, w kotły bił dla rekracyi swojej. Komissarz polski Sobieski ten głos słysząc w swoim namiocie rzekł do swoich: ‘Dobrzeby było, gdyby i nasi uderzyli albo bili [w bębny oczywiście]’. Żołnierz podpity nie dobrze zrozumiawszy mowę Sobieskiego, przybiega do pułku, powiada iż kommissarze kazali uderzyć na Szwedów, na których niespodzianych rzuciwszy się, sześciu Szwedów zabili, wielu zaś ranili, i ledwo się ten tumult uspokoił.\nAutor: Kadrinazi o 15:03 Brak komentarzy:\nAutor: Kadrinazi o 19:13 Brak komentarzy:\n[podziękowanie dla Janusza Czajewskiego za materiał i sugestię do tego wpisu]\nKolejny artysta który zajął się przedstawieniem zwycięstwa RON w wojnie smoleńskiej 1632-1634 to Holender Salomon Savery (1594-1666). W oparciu o rysunki pochodzącego z Gdańska Adolfa Boya wykonał on w 1636 roku miedzioryt ukazujący nasze zwycięstwo pod Smoleńskiem.\nFragment powyżej to król Władysław IV przyjmujący kapitulację wojsk moskiewskich. Król w pełnej zbroi kirasjerskiej, przepasany szarfą. Za nim widzimy pieszych drabantów (z halabardami) i dosyć specyficzne (bo na modłę zachodnią) ukazany oddział husarii. W sumie husaria ta kojarzy się nieco z rajtarami (uzbrojonymi w kopie) u Hondiusa.\nPoniżej starcie – oj dzieje się tam, dzieje. Widzimy tam regimenty piechoty, złożone z samych muszkieterów. Do boju szarżują oddziały husarii, które możemy rozpoznać po kopiach. Są i rajtarzy (oddział po lewej stronie) którzy w walce używają broni palnej.\nAutor: Kadrinazi o 11:06 4 komentarze:\nEtykiety: malarstwo, Salomon Savery, Władysław IV, wojna smoleńska\nNareszcie wiem, dlaczego wojskom hetmana Chodkiewicza udało się z tak dużą łatwością zwyciężyć pod Kircholmem. Litewski hetman miał bowiem wstawiennictwo na samej górze, które zapewniło mu tryumf. Tak oto napisał o tym Szymon Starowolski:\nTak Karol Chodkiewicz pod Kircholmem do Stanisława ś. nabożnym będąc, gdy w dzień przeniesienia jego bitwę z Szwedy zwiódł, na powietrzu go z mieczem krwawym ujrzał posiłkującego wojsko polskie, i zwycięstwo chwalebne otrzymał, i wielkie upominki do kościoła wileńskiego oddał, kędy wróciwszy się z wojny, dzięki Panu Bogu czynił.\nZ takim wsparciem po stronie Litwinów faktycznie Szwedzi nie mieli żadnych szans. Swoją drogą święty Stanisław (ze Szczepanowa) to bardzo wojowniczy patron. Nie dość że jego motto to Victor sub gladio (zwycięzca pod mieczem) to jeszcze wspierał naszych rycerzy pod Grunwaldem – przynajmniej jeżeli zawierzymy Janowi Długoszowi. Dobrze mieć takiego świętego po swojej stronie…\nAutor: Kadrinazi o 18:14 Brak komentarzy:\nEtykiety: Kircholm 1605, Szymon Starowolski\nAutor: Kadrinazi o 19:38 2 komentarze:\nZnak roty naszej wzięto - [wstępne badania źródeł]\nGarść informacji na temat polskich sztandarów zdobytych przez Szwedów w czasie wojny 1626-1629. Kiedyś popełniłem artykuł o naszych zdobyczach na Szwedach w okresie 1600-1629, pora na spojrzenie z drugiej strony. To póki co zaledwie efekt wstępnych badań, na pewno uda się dotrzeć do większej liczby źródeł, które przyniosą nowe detale.\nW bitwie pod Gniewem w 1626 roku stracono (w całości lub częściowo) 2 albo 3 sztandary.\nStanisław Żurkowski podaje nam informację, że chorągiew husarska Pawła Niewiaromskiego została zdobyta przez Szwedów po tym jak zginął chorąży, żołnierze Gustawa II Adolfa mieli także zdobyć część sztandaru z husarskiej chorągwi Mikołaja Wejhera.\nZ kolei według anonimowego autora Diariusza Woyny Pruskiey w Roku 1626 przeciw Gustawowi Xiazeciu Sudermanskie, utracono sztandary husarskich chorągwi Mikołaja Wejhera i Jana Działyńskiego, a także część sztandaru husarskiej chorągwi Pawła Niewiaromskiego.\nIsrael Hoppe w swojej kronice, opartej w dużej części na informacje uzyskane od Szwedów, wspomina o zdobyciu trzech sztandarów należących do husarii.\nPod Dzierzgoniem (Kiszporkiem) w 1627 roku Szwedzi mieli zdobyć trzy sztandary należące do chorągwi kozackich. Dzięki zeznaniom porucznika Strusia, wziętego do niewoli w czasie tego starcia [many thanks to Daniel Staberg for providing me with this previously unknown source!] możemy zidentyfikować jednostki które utraciły swoje sztandary. Były to chorągwie rotmistrzów Annibala (żółto-czerwony sztandar), Łysakowskiego (biały sztandar z czarnym wieńcem) i Bokiego (czarno-czerwony sztandar z głową Turka!). Według Hoppego Szwedzi zdobyli tylko dwa sztandary – jeden należący do kawalerii i jeden z oddziału hajduków. Samo starcie w Dzierzgoniu wymaga nowego opracowania, gdyż dotychczas istniejące, autorstwa Jerzego Teodorczyka (a za nim powtórzone przez Pawła Skworodę, bez żadnych dodatkowych badań) nie wykorzystuje wszystkich istniejących źródeł. Ale może o tym przy innej okazji, dołączy to do długiej kolejki…\nMało znana potyczka pod Długim Polem/Langfelde, o której pisałem zresztą na blogu:\nprzyniosła kilka utraconych sztandarów. Strona polska przyznała się do utraty trzech, z kozackich chorągwi Samuela Łaszcza, Kruszyńskiego i Kuliczkowskiego. Według Szwedów ich łupem padły cztery chorągwie.\nPiechota cudzoziemska kapitulująca pod Kiezmarkiem to kolejne utracone sztandary. Na dzień dzisiejszy nie wiem jednak, ile proporców wpadło w ręce Szwedów – zapewne mówimy to o liczbie pomiędzy 2 a 4. Jeden z zachowanych sztandarów wciąż do obejrzenia w szwedzkich zbiorach:\nW bitwie pod Tczewem w 1627 roku znów zanotowano straty wśród sztandarów husarii. Według Diariusza albo summy… chorągwie husarskie królewicza Władysława i Jana Potockiego miały utracić swoje sztandary. Kanclerz Oxenstierna wspomniał o zdobyciu dwóch sztandarów husarii i jednej kozackiej.\nRok 1628 przynosi, przynajmniej na tym etapie badań, tylko jedną wzmiankę. Według źródeł szwedzkich w starciu podjazdów pod Rypinem udało im się zdobyć piękny sztandar należący do polskiej kawalerii, zapewne chorągwi kozackiej. Nie ma to jednak potwierdzenia w polskich źródłach:\nPorażka wojsk koronnych pod Górznem to utrata przynajmniej jednego sztandaru. Należał on do husarskiej chorągwi hetmana Stanisława Koniecpolskiego, został jednak odbity w bitwie pod Trzcianem. Bardzo prawdopodobne jest jednak, że stracono także pewną ilość sztandarów należących do oddziałów piechoty, wymaga to jednak zbadania większej ilości źródeł.\nEtykiety: sztandary, wojna 1626-1629\nBardzo interesujący opis Dworu cesarza tureckiego I rezydencyi jego w Konstantynopolu pióra Szymona Starowolskiego przynosi nam wiele szczegółów dotyczących otoczenia w którym przyszło żyć sułtanowi. Blog jest jednak przede wszystkim skupiony na kwestiach militarnych więc tym się zajmiemy, cytując fragment z rozdziały zatytułowanego O cekauzie i armacie tureckiej.\nOsobno jest czternaście tysięcy rzemieślników, którzy ręczne bronie robią do szaraju ustawicznie, i powinni je chędożyć [w znaczeniu ‘porządkować’, proszę nie mieć żadnych dziwnych skojarzeń...] w sklepach co tydzień, aby nic pordzewiałego nie nalazło się, kiedy tam cesarz zajrzy. A tych rzemieślników zowią Gobey, którzy i na wojnę iść z cesarzem powinni za hajduki albo knechty.\nDrudzy zasię są Yuffeki, to jest strzelcy z ruśnicami, albo arkebuzerowie którzy i na wojnę iść powinni, i strzelbę ustawnie robić są powinni, bo na to pieniądze biorą, a jest siedm tysięcy wszytkich.\nPo nich są Topey, abo puszkarze, ośm tysięcy ich w liczbie, z których większa połowa mistrzów, co działa odlewają, organki, hakownice robią, na tamtej stronie kędy Galata, w jednym dworze wielkim murowanym, nazywanym Tofana, gdzie na podwórzu obaczy dział rzecz niezliczoną, a najwięcej chrześcijańskich, po rożnych królestwach nabranych, jako znać z ich herbów i napisów.\nJanczarowie też, których ustawnie jest trzydzieści i sześć tysięcy, we dwu dworach, jakośmy wyżej napisali, uczą się broni rozmaitych robić aby i nie próżnowali, i nie kupowali sobie rynsztunków potrzebnych w kramiech, ale je sobie sami gotowali czasu pokoju ustawnie.\nAutor: Kadrinazi o 18:53 2 komentarze:\nEtykiety: armia turecka, Szymon Starowolski\nPółtorasta koni rajtarów porządnych - errata do uzupełnienia\nCo prawda całość tekstu i tak będzie do przeróbki, gdyż informacji się nazbierało sporo i jakiś artykuł się z tego wszystkiego rodzi (w bólach), póki co muszę jednak poprawić błąd w interpretacji źródła który popełniłem w poniższym tekście, będącym zresztą uzupełnieniem poprzedniego:\nNapisałem tam mianowicie o 200-konnym kornecie Książęcia Pruskiego. Jest to jednak mój błąd – bije się w piersi. Chodzi bowiem o oddział Aleksandra księcia Pruńskiego (więc widać jak łatwo było się pomylić), który już w 1627 roku miał być zaciągnięty na służbę w armii koronnej. Nie wiem jeszcze co prawda, kiedy naprawdę dotarł do armii, jednak bez wątpienia służył w 1629 roku, gdyż wymieniony jest w Rachunku Skarbu Koronnego. Co za tym idzie, brandenburska kompania Georga Ehrentreicha von Burgsdorff jest zupełnie inną jednostką rajtarii która (co prawda bardzo krótko, bo od lata 1629 roku) służyła w armii koronnej (acz nie była opłacana przez nasz skarb).\nZa wprowadzenie w błąd przepraszam, na szczęście został wyprostowany…\nW 1569 roku komornik królewski, Jędrzej Tarnowski, pełniący obowiązki polskiego ambasadora w Turcji, wyprawił się do Astrachania, gdzie miał okazję podziwiać armie turecką i tatarską w czasie jej kampanii przeciw Moskwie. Co prawda sprzymierzonym nie udało się zając Astrachania, jednak nasz poseł pozostawił po sobie niezwykle interesujące opisy walczących armii. Jako pierwsze zaprezentują się wojska Chanatu Krymskiego, dowodzone przez chana Dewleta I Gireja. Rzadko udaje się znaleźć tak dokładny opis ze strony naocznego świadka, zwłaszcza że będzie tam mowa o chorągwiach i oddziałach przybocznych chana.\nWszystek też dwór chana ma chorągiew czerwoną wielką sposobem tureckim, z sercem wielkiem, na którem jest napisano zakon Mahometów, bo z Turki jednako trzymają, którą chorągiew zawsze z wielką uczciwością chowają w carzowym namiecie. A tak skoro oną chorągiew wyniosą, zaraz sam carz idzie za nią wsiadać, w ciągnieniu jego dwa synowie zaraz za nim idą, a między nimi chorągiew, której też nie rozwijają aż do potrzeby.\nPrzed jego huffem noszą chorągwie cztery, jedną czerwoną z złotą kitajką, drugą z białej i czerwonej kitajki, trzecią z białej kitajki, a trzy końce zielone u niej, a na wierzchu ogon czarny koński, a to jest znak który przy czarzu noszą. Czwarta chorągiew wszystka czerwona kitajczana z jabłkiem, złotem pomalowana, a toć są własne jego chorągwie pod któremi sam stawa czasu potrzeby, albo gdy w ziemię nieprzyjacielską ciągnie. Przed samym carzem wodzą kilkanaście koni powodnych, w cudnych jarczakach. Za nim zaś idzie huff wielki ludzi, każdy mają po pięć i po sześć koni na powodzie, jednego u drugiego za ogon przywiązawszy. Za onym huffem działek polnych dziesięć ze wszystkiemi potrzebami do strzelby, przy których działkach chodzi strzelców kilkaset piecichorców z rusznicami. Za tymi strzelcami dopiero idą wozy o dwu kół, w których wielbłądy chodzą, inne zaś huffy idą z przodu, z tyłu i z boków, że wszystko pole zakryli, że ich przejrzeć nie może, wszakoż koni więcej w wojsku swem mają niż ludzi. A k’temu klacz wielkie stado z sobą pędzą dla mleka i żywności, tak iż rzadki między nimi, któryby nie miał kilkadziesiąt klacz, a drudzy po sto i po dwuset mają, przetoż się ich wojsko zda bardzo wielkie.\nSijpowie czarzowi, ma każdy z nich swój osobny znak i chorągwie w swoich huffach, przed każdym też ich huffem noszą chorągiew z końskim ogonem, u każdego inszej sierści. W ciągnieniu bardzo nierządnie idą, ani żadnej sprawy mają. Każdy jedzie jako chce, a ledwie jest połowica, coby łuki i pancerze mieli, a zbroje żadnej nie mają, tylko w siermięgach się włoczą; którzy broni nie mają, tedy kobylą kość u kija uwiążą, miasto kiścienia, i niczem innem tamtych ziem nie wojują, tylko prędkością swą, a k’temu że nędzę przywykli cierpieć, głodu ani pragnienia się nie boją, tak iż trzy dni bez jedzenia i bez picia mogą być, także i konie ich, by się jedno trawy z rosą najedli.\nBez wątpienia powrócę jeszcze do relacji Tarnowskiego, bo też wiele ciekawych szczegółów można tam znaleźć.\nAutor: Kadrinazi o 11:54 Brak komentarzy:\nEtykiety: poselstwa, sztandary, Tatarzy\nBardzo ciekawa informacja dotycząca struktury oddziałów rajtarskich w armiach RON dotyczy kampanii 1635 roku w Inflantach. W armii litewskiej widzimy tam silne zgrupowanie rajtarii. Poniżej lista chorągwi, najpierw podaję nazwisko rotmistrza chorągwi, potem liczbę koni etatu\n1. Jerzy Holczur – 120\n2. Mikołaj Korff – 120\n3. Andrzej Kotlicz – 120\n4. Plettemberg – 120\n5. Janusz Radziwiłł – 120\n6. Krzysztof Radziwiłł – 120\n7. Frydrych Jan Rek -120\n8. Jerzy Tyzenhauz – 120\n9. Wittan – 120\n10. Fryderyk Wolff – 100\nrazem - 10 chorągwi – 1180 koni\nDla porównania, liczebność pozostałych formacji w armii litewskiej w tymże roku:\nHusaria – 11 chorągwi – 1250 koni\nJazda kozacka – 9 chorągwi – 1020 koni\nPiechota cudzoziemska - 13 rot – 2800 porcji\nDragonia – 6 rot – 720 porcji\nPiechota polska – 3 chorągwie – 600 porcji\nJesteśmy w tej dobrej sytuacji, że do naszych czasów zachowały się rolle popisowe dwóch spośród tych oddziałów [wielkie podziękowanie dla Mariusza Balcerka, za udostępnienie materiałów!]. Jako że dokumenty tego typu należą do rzadkości, chciałbym nieco zatrzymać się nad strukturą owych chorągwi. Nieczęsto mamy bowiem okazję na tak dokładną analizę jednostki rajtarii z pierwszej połowy XVII wieku. Możemy je także porównać z rollami litewskich rajtarów służących w Inflantach dziewięć lat wcześniej, także przeciw Szwedom:\nChorągiew pułkownika JKM Mikołaja Korffa popisała się w obozie litewskim 16 sierpnia 1635 roku. Oddział podzielony był na trzy kapralstwa, te z kolei na poczty. I tak:\nPierwsze kapralstwo składało się z jednego pocztu 12-konnego (pułkownika), jednego pocztu 5-konnego (strażnika), jednego pocztu 4-konnego (porucznika), siedmiu pocztów 3-konnych i jednego pocztu 2-konnego. Było to więc 11 pocztów, łącznie liczących 44 koni.\nDrugie kapralstwo to 4-konny poczet chorążego, sześć pocztów 3-konnych (w tym jeden kaprala) i dziewięć pocztów 2-konnych. Razem w 16 pocztach mamy tu 40 koni.\nTrzecie kapralstwo to jeden poczet 3-konny i czternaście pocztów 2-konnych. W 15 pocztach znajdujemy tu 31 koni.\nDo tego doliczyć musimy trębacza i dobosza, każdego z jednym koniem. Łącznie więc mamy tu 117 koni, brakuje nam więc 3-konnego pocztu, który prawdopodobnie nie został wpisany w skład jednego z kapralstw (trzeciego?) jako że łączna suma popisu to 120 koni. Co ciekawe, w toku starć ze Szwedami (doszło bowiem do walk na małą skalę) chorągiew poniosła pewne straty. Z pierwszego kapralstwa zostało rannych dwóch towarzyszy, drugie kapralstwo miało dwóch zabitych i jednego rannego towarzysza, trzecie jednego zabitego. Używam określenia ‘towarzysz’, gdyż poczty figurują pod ich nazwiskami, takie też określenie pada w tytule popisu jednak wciąż nie jestem pewien, jak dokładnie wyglądała kwestia zaciągu i organizacji naszej rajtarii. Sprawa ta wymaga bowiem o wiele dokładniejszych badań, niż te na które mogę sobie pozwolić.\nDruga zachowana rolla to popis chorągwi rotmistrza Frydrycha Jana Reka, z dnia 24 lipca. Znów mamy tu podział na trzy kapralstwa, te z kolei podzielone są na poczty.\nPierwsze kapralstwo to 12-konny poczet rotmistrza, 5-konny poczet porucznika, cztery poczty 3-konne, sześć pocztów 2-konnych i dwa poczty 1-konne. W 14 pocztach mamy tu więc 43 konie.\nDrugie kapralstwo to 4-konny poczet chorążego, siedem pocztów 3-konnych (w tym jeden kaprala), sześć pocztów 2-konnych i dwa poczty 1-konne. Kapralstwo ma więc 16 pocztów, które łącznie liczą 39 koni.\nW trzecim kapralstwie mamy jeden poczet 4-konny, pięć pocztów 3-konnych (w tym kaprala), siedem pocztów 2-konnych i dwa poczty 1-konne. Daje nam to więc 35 koni w 14 pocztach.\nŁącznie chorągiew ma 44 poczty z 117 końmi, co jednak nie zgadza się z liczbą 120 koni na popisie. Bardzo charakterystyczne, że tak jak w przypadku chorągwi Korffa zniknął nam 3-konny poczet.\nEn accipe mihi non prosunt! - rajtaria Denhoffa pod Cecorą w 1620 roku\nAle nie wiadomo z jakich powodów znalazł u nas przyjęcie rodzaj jazdy, który długi czas plątał się wśród wojska naszego, pomimo to, że mieliśmy u siebie podobny rodzaj i nawet doskonalszy od obcego. Mówię tu o rajtarach. Owa opinia, wygłoszona przez Konstantego Górskiego, zdaje się do tej pory rzutować na wizerunek rajtarii w pracach współczesnych polskich historyków, gdzie dokonania tej formacji są pomijane albo bagatelizowane. Na blogu próbuję przybliżyć dzieje tej kawalerii na służbie RON, ukazując że żołnierze ci walczyli w wielu kampaniach, przeciw różnorodnym przeciwnikom, ofiarnie walcząc nawet w przegranych bitwach. Niniejszy wpis, mimo że dotyczy drobnego epizodu i niezbyt liczebnego oddziału, ukazuje właśnie jak rajtarzy potrafili walczyć, u boku swych polskich towarzyszy, do krwawego końca…\nW nieszczęsnej wyprawie mołdawskiej hetmana wielkiego Stanisława Żółkiewskiego w 1620 roku, widzimy pośród jego żołnierzy jeden oddział rajtarii. W skład pułku hetmana polnego Stanisława Koniecpolskiego weszło 200 rajtarów, którymi dowodził Herman Denhoff. Był to mąż wielki, w cudzych krajach służył długo, mało co po polsku mówił. Szemberg, wymieniając ważniejszych oficerów wyprawy, określa go Dynhof rotmistrz nad niemiecką raytaryą. W czasie walk 18 września rajtarzy wsparli pułk lisowczyków, mocno naciskany przez przeciwnika, ale jednak posiłkiem p. Dynhofowej i innych chorągwi poprawił się znacznie. W czasie walnej bitwy 19 września rajtaria, walcząc zapewne w pierwszej linii swojego pułku, ponieść miała ogromne straty. Rotmistrz miał zostać dwukrotnie postrzelony w szyję, zachęcał jednak swych żołnierzy do walki, nie pierwej nieprzyjacielowi ustąpił, aż ze 200 żołnierza swego, samo 15 albo 16 został. Co prawda straty podane przez Szemberga wydają się szokująco wysokie, oznaczałyby bowiem de facto zagładę chorągwi, pokazują nam jednak, jak dzielnie oddział ten stawał w toku bitwy. Resztki chorągwi walczyły potem w obronie taboru, cofającego się spod Cecory. To właśnie spieszonych rajtarów, na czele z Denhoffem, widzimy w osłonie hetmana Żółkiewskiego, gdy tabor został rozerwany a Tatarzy uderzyli na rozproszone wojsko polskie. [Hetman] z mężnym kawalerem Hermanem Denhoffem (…) a dziesiątkiem żołdaków Denhoffowych(…) odstrzeliwał się, owi mu też dobrze pomagali. Rotmistrz rajtarski został jednak po raz kolejny postrzelony, tym razem w nogę. Kiedy padł na ziemię, wyciągnął z kieszeni mieszek z kilką set czerwonych złotych i rzucił go Zbigniewowi Silnickiemu, mówiąc En accipe mihi non prosunt! [Weź je, mi nie przyniosą żadnego pożytku!]. Zapewne niedługo potem Tatarzy ogarnęli grupę rajtarów, do końca broniących swego rotmistrza…\nAutor: Kadrinazi o 12:24 6 komentarzy:\nEtykiety: armia koronna, Cecora 1620, rajtaria\nEkstraordynaryjne poczty do obozu przysłali... - cz. VII\nNietypowy przykład, w którym magnat stawił się z prywatnym wojskiem do kampanii, acz oddział ten nie wzbudził, delikatnie rzecz biorąc, entuzjazmu świadków. Rzecz działa się w lipcu 1581 roku, w czasie przygotowań do wyprawy na Psków. Marszałek wielki litewski, który stawił się na czele nie barzo k’rzeczy husarzy to Mikołaj Krzysztof Radziwiłł, zwany Sierotką. Z kolei marszałkiem nadwornym, którego żołnierzy byli nieco lepszej jakości, był Albrecht Radziwiłł. Ciekawy jaki był powód, dla którego Sierotka wystawił taki a nie inny oddział? Chyba nie problemy natury finansowej…\nNiż do namiotów swych wjachał, w drodze pod zamkiem, marszałkowie dwaj litewscy, wielki i nadworny, pokazali poczty swe jezdne. Wielki 120 usarzów, wiera nie barzo k’rzeczy, szkapy jakieś nikczemne i niemal wynędzone. Ów drugi pokazał 60 koni, przecie nie złych. Nie wiem czemu ów starszy tak się pokazał. Widzę, że niedbale teraz, albo się na kogo gniewa, albo mu coś nie miło.\nAutor: Kadrinazi o 18:30 Brak komentarzy:\nEtykiety: armia litewska, husaria, wojna 1576-1582, wojska prywatne\nZ wojaczką wiążą się przeróżne niebezpieczeństwa – a to wróg próbuje nas ubić, a to jakieś choróbsko się przyplącze, a to nie ma co do garnka włożyć i łakomym wzrokiem trzeba spoglądać na wiernego Siwka… Może się też wydarzyć tragiczny wypadek, a wtedy nie ma zmiłuj, zwłaszcza gdy lekarz który ma nas leczyć niezbyt się do tego nadaje. Poniżej opis takiej smutnej sytuacji z okresu oblężenia Pskowa w 1581 roku, chociaż z pokrzepiającym epilogiem, przynajmniej dla kogoś kto zainteresował się nieutuloną w żalu wdową.\nKniaź Czartoryski umarł, pachołek młody. Przyjachawszy z tej drogi z Panem trockim od Starzyce, na koniu biegając dziś trzeci dzień, szabla mu wypadła z poszew, koń pod nim padł, owa na szabli nogę sobie przez ud przebił, która szabla jadem napuszczona była. Ogień piekielny mu się w nią wrzucił. Złego snać barwierza miał, nie mógł mu pomódz. Woluntaryusz był, miał 50 koni strojno, każdego konia z wsiędzeniem na kilkaset złotych szacowano, za koń pod się dał 1500 zł.; utracił przez 200 000 w młodych leciech swoich. Żonę młodą zostawił Burkułabównę. Wziął z nią wszystkiego 100 000 zł. Posagu. Ktoby chciał, świeża wdowa.\nAutor: Kadrinazi o 23:43 8 komentarzy:\nEtykiety: wojna 1576-1582, wojska prywatne\nNiezwykle miło jest mi poinformować, że mój dobry przyjaciel Artur - znany jako 'Dobywszypałasza' lub 'Fromhold' - dołączył do braci blogującej:\nNie ukrywam, że wierciłem Mu dziurę w brzuchu by założył swój blog i wreszcie się udało. Oj będzie tam sporo ciekawych rzeczy do czytania, tak modelarsko jak i historycznie.\nŚwietna nowina, zachęcam do czytania tego bloga!\nAutor: Kadrinazi o 22:15 Brak komentarzy:\nW styczniu wspomniałem na blogu jak to Jan III Sobieski polował na niedźwiedzia (głowy leciały i takie tam…). Tym razem zobaczymy jak w czerwcu 1633 roku Władysław IV Waza szukał rozrywki przed wyruszeniem pod Smoleńsk. Nie będzie już tak drastycznie, a raczej bardziej do śmiechu.\n19go Czerwca król, chcąc siebie i Włochów [chodzi o grupę 10 szlachciców weneckich] ucieszyć, niedźwiedzia przez trzy lata w klatce chowanego kazał wypuścić. Król za bramą w budce stał z chrustu zrobionej, insi po innych budkach. Niedźwiedź mniemając, że to las był, do owego chrustu ex opposito króla udał się; lecz ztamtąd żelazem odstraszony, prosto się na królewską budkę rzucił i po głowach i po karkach wielu tam stojących przeskoczył i wpadł na ulicę, gdzie spuszczono na niego ze trzydziestu dużych psów, którym się dobrze broniąc, przyszedł nad rzekę, która przepłynąwszy, żyw uszedł do lasu, i tak strach obrócił się w śmiech z podziwieniem Włochów, którzy podobnych rzeczy nigdy nie widzieli.\nAutor: Kadrinazi o 20:29 3 komentarze:\nEtykiety: niedźwiedź, polowania, Władysław IV\nPo raz kolejny zaglądamy do National Museum of Scotland. Tym razem będzie pomieszanie z poplątaniem, a do tego słaba jakość zdjęć niestety. Manekin przedstawia strażnika miejskiego z Edynburga, niestety bez wyszczególnienia roku – znajdujemy tylko informacje, że chodzi o początek XVIII wieku. Jako że strażnicy musieli sami zaopatrywać się w broń i ekwipunek, mamy tu ciekawą mieszankę. Uzbrojeniem jest bowiem słynna szkocka Lochaber axe, muszę jednak przyznać, że ostrze to miało maleńkie… Napierśnik i naplecznik (którego niestety nie udało się dobrze sfotografować) pochodzą z XVII wieku, wyglądają na możliwie najtańszą produkcję, noszącą ślady zużycia. Na głowie również coś z XVII wieku, szyszak znany jako ‘lobster tail helmet’.\n[blogspot mi już chyba tego posta nie odda, więc wrzucam jeszcze raz]\nSporo miejsca poświęciłem na blogu tureckim relacjom z 1683 roku, opisującym wyprawę wiedeńską. Tym razem pora cofnąć się o kilka dekad, do czasów kampanii chocimskiej 1621 roku – i od czasu do czasu zacytuję jak źródła tureckie opisują owa wojnę. Na początek preludium do samej kampanii czyli walki turecko-kozackie latem 1621 roku. Opis będzie niestety dosyć drastyczny, ukazując że nie przebierano w środkach, a los jeńców bywał straszliwy …\nNiebawem [13 lipca] Kapydan-pasza, który płynąc od Bogazu napotkał był czayki kozackie, wędrujące na rabunek, i z tych pięć statków zatopiwszy wraz z ludźmi, ośmnaście innych w niewole był zabrał, przybył dla ucałowania ręki padiszaha, i mnóstwo zakutych w żelaza przyprowadził z sobą niedowiarków. Za tak świetną wyprawę dwakroć wspaniałem został odziany futrem, podobnąż nagrodę otrzymał dla ośmnastu janczarskich na flocie urzędników; woysko zaś, poświęcając swey rozrywce zabranych potępieńców, część ich na cele do strzelania z łuku obróciło, a z tych kilku sam sułtan własnemi przeszył groty; innych rozerwał słoniami; niektórych na rozszarpanie hakami lub na wpół rozcięcie, i na dalsze okropne skazało męczarnie: jeden z nich tylko, odstępca od wiary islamskiey, na drobne cząstki rozrąbany został.\nEtykiety: Chocim 1621\nBlogspor zjadł mi wczorajszego posta, ale nic to, jak mówił mały rycerz. Jeżeli nie oddadzą go do wieczora to wrzucę od nowa…\nPóki co, w niekończących się poszukiwaniach informacji dotyczących wyposażenia i wyglądu rajtarii i arkabuzerii w armiach RON, krótka notka z roku 1581. Oto jak według naocznego świadka miała wyglądać rota rajtarów niemieckich (czy raczej sclopetarii germani) wystawiona na wyprawę na Psków przez rotmistrza Stanisława Sobockiego:\nPan Sobocki nasz teraz królowi 150 koczwarterów okazał w deliach czerwonych a w białych kołpaczkach, po moskiewsku; chocia się rusznicami obtykali, wątpię przecię, aby co przed naszym mieli.\nMuszę przyznać, że opis mocno konfudujący. Zupełnie nie kojarzę określenia ‘koczwarterzy’ – od czego może się wywodzić? Rajtarzy mają długą broń palną, ale ani słowa o uzbrojeniu ochronnym, za to mamy delie i kołpaki – czyżby w obliczu spodziewanych operacji oblężniczych zrezygnowano z szyszaków i kirysów? Dziwna to wzmianka…\nAutor: Kadrinazi o 19:13 1 komentarz:\nEtykiety: arkabuzeria, fedwerasze, koczwarterzy, rajtaria, wojna 1576-1582\nPoszukuję pełnego tekstu (najlepiej oryginalnego) A Relation of the State of Polonia and the united Provinces of that Crown Anno 1598 - rzecz jest anonimowa, a autorstwo wciąż dyskusyjne (William Bruce albo George Carew). Wiem że wydano to w 1965 roku w redagowanym przez Talbota Elementa Ad Fontium Editiones XIII, Res Polonicae Ex Archivo Musei Britannici. Może ktoś miałby dojście do tego wydania?\nPodczytując sobie ostatnio materiały dotyczące armii polsko-litewskiej w czasie moskiewskich wyprawa Stefana Batorego (1576-1582) skupiłem się przede wszystkim na lekturze niezwykle interesujących prac Henryka Kotarskiego. Zapewne niedługo coś dłuższego z tego dłubania się pojawi, póki co detal, acz ciekawy – nieco informacji o ilości broni palnej kupionej dla piechoty zaciąganej przez króla.\nI. Zakupy na kampanię w 1579 roku:\n- 235 rusznic lontowych i 240 rusznic (lub arkebuzów) z zamkiem kołowym w Toruniu\n- 568 rusznic lontowych w Gdańsku\n- 16 rusznic lontowych, 48 rusznic z zamkiem kołowym i 73 prochownice w Wilnie\n- 199 rusznic lontowych w Poznaniu\n- 100 rusznic lontowych w Nidzicy\n- 200 rusznic (lontowych?) w Pińsku\n- 60 rusznic (lontowych?) w Miadziole\n- 80 rusznic (lontowych?) w Bracławiu\nDodatkowo w Brunszwiku, u Hansa Lampe, zamówiono 2000 rusznic lontowych i 200 rusznic z zamkiem kołowym (wszystkie z prochownicami), acz brak informacji czy zamówienie to zostało zrealizowane.\nII. Przed kampanią 1580 roku zakupiono:\n- 100 hakownic w Poznaniu\n- 2879 rusznic w Poznaniu, Wilnie i Tykocinie\n- 1198 rur do rusznic we Wrocławiu i Jeleniej Gorze\n- 3913 prochownic w Poznaniu, Wrocławiu, Krakowie, Bydgoszczy i Kaliszu\nAutor: Kadrinazi o 19:38 Brak komentarzy:\nSzpahijskie vires rozdzielają się na europejskie i azjatyckie...\nW 1622 roku, z polecenia króla Zygmunta III, koniuszy koronny książę Krzysztof Zbaraski wyruszył z misją dyplomatyczną do sułtana. Poseł miał się zająć ratyfikacją traktatów kończących w 1621 roku walki pod Chocimiem, a przy okazji, jak na dyplomatę przystało, także szpiegowaniem militarnych możliwości państwa tureckiego. Przyjrzyjmy się jak też opisał jazdę turecką, z którą ledwie rok wcześniej przyszło się potykać wojskom polsko-litewskim:\nSzpahiowie drugi ordo militiae\nNa wielką się ci liczbę kładą, ale tak tego pewnie doszedłem, że z nieboszczykiem Osmanem nad sto dwadzieścia albo trzydzieści tysięcy nie było, i to rachując nie tylko samych szpahiow, ale i inszych, którzy też pod niemi są. Same jednak szpahijskie vires[siły zbrojne] rozdzielają się na europejskie i azjatyckie, i jest ich starszych, które zowią buluki – siedm. Chorągiew – jedna najprzedniejsza czerwona, prawą ręką cesarską trzyma. Tam jest miejsce najuczciwsze i najprzedniejszy żołnierz. (...) Genera armorum [typy broni] takie są: że nie mało wszyscy chwycili a mianowicie za Osmana. Dzida jest belli genus na kształt kopijki z indyjskiej trzciny, a osobliwie bywają, które drzewo, iż lekkie jest ex natua sua [z natury], ołowiu który ją prograwał i do strzelania i lotu bardzo gibką czyni w koniec napuściwszy żelazem hartują. Kopii bardzo mało i lada jako używają, sami tylko Albańczykowie i tamta niektóra Ukraina tej broni używa. Także to de certo constat jest pewne], iż z Osmanem piąciu tysięcy więcej kopii nie było. Łuków też zażywają, ale bardzo rzadko i lada jakim sposobem. Rusznica u tysiącnego chyba u którego z naszych renegatów. Genus [rodzaj] to broni dzid nie jest sposobna do wstępnego boju, chyba do harcu, bo trzeba się rozsypką bić i na lekkich koniach. Dla tego też nie zażywają zbroi ani pancerzów. Europejscy ludzie lepsi są niż azjatyccy i trwalsi na wszystko.\nAutor: Kadrinazi o 16:33 Brak komentarzy:\nAutor: Kadrinazi o 21:05 Brak komentarzy:\nAutor: Kadrinazi o 22:39 8 komentarzy:


gruszki | GRUBY WAŁEK\nWszystkie posty otagowane: gruszki\nIdzie wiosna! Czas wyjadać zapasy zgromadzone minionej jesieni, bo zaraz zaczną się świeże warzywa i owoce. Nowalijki, szparagi, truskawki, rabarbar i całe bogactwo witamin, minerałów i mikroelementów, z których wyjaławialiśmy się całą zimę. Nie przegapcie tego momentu. Inaczej skrócicie sobie przyjemność, a na następną będzie trzeba znowu poczekać. Znacie to nie powiemy skąd… Tymczasem robimy tartę z jabłkami, gruszkami i karmelizowanymi orzechami! Składniki: 2 średniej wielkości jabłka 1 gruszka kilkanaście orzechów włoskich cukier 1 łyżeczka cynamonu 1 szklanka mąki szczypta soli 1/2 kostki masła 1 jajko Wykonanie: Jabłka i gruszki umyjcie, obierzcie ze skórki, wykrójcie gniazda nasienne i pokrójcie na kawałki. Wymieszajcie z dwiema łykami cukru i cynamonem. Mąkę przesiejcie do miski, dodajcie sól, wymieszajcie. Masło pokrójcie w kostkę, dodajcie do mąki, posiekajcie je nożem na drobne kawałki, dodajcie jajko i szybko zagniećcie ciasto. Wstawcie do lodówki. Kwadratową blaszkę do pieczenia wyłóżcie papierem (też do pieczenia). Orzechy pokrójcie na kawałki. Jeśli macie takie w skorupach, to oczywiście najpierw je z nich wydobądźcie, ale tego chyba nie musimy mówić… W rondelku rozpuście 2 łyżki miodu i łyżeczkę …


kobieta szuka pielęgniarki - MACROWEB\nStrona główna Tagi Kobieta szuka pielęgniarki\nkobieta szuka pielęgniarki\nkobieta szuka pielęgniarki - znajdujesz się na podstronie zatytułowanej: kobieta szuka pielęgniarki. Oznacza to, że dowiesz się w tym miejscu wszystkiego, czego konkretny temat dotyczy. Możesz dodać tą podstronę do swoich ulubionych zakładek i śledzić przyszłe aktualizacje niniejszego tagu. Odwiedź również stronę główną serwisu i posiłkuj się nauką, technologią i przeróżnymi ciekawostkami z wody, ziemi i nieba. Prezentujemy również treści w serwisie YouTube i Facebook, zachęcamy do obserwowania naszych kanałów gdzie udostępniane są treści, które z pewnością Was zaciekawią. Piszemy i nagrywamy na tematy przyciągające uwagę!\nkobieta szuka pielęgniarki - wszystko na ten temat


Nr 11 wśród 18 atrakcji w lokalizacji Yoho National Park\nLake O'amerykańskiej jest jednym z tych miejsc, które trwa zapierają dech w piersiach. Następnie można wybrać szlak i odkrywania kolejny niesamowity widok. W moim przypadku jezioro Oesa. Ze znalezieniem miejsca w autobusie trzeba być szybko przy rezerwacji. Ten sezon miejsca są zajęte. Wędrówki w Górach...Skalistych jest to wspaniałe doświadczenie nigdy nie zapomnisz. Więc próbuj dalej. To jest baaaardzo warto.Więcej\nSystem Rezerwacji jest straszna!\nJuż planujemy ten wyjazd specjalnie do jeziora O'amerykańskiej z rodziną w ubiegłym roku. Nie wiedzieliśmy, że musimy zarezerwować autobus autobus 3 miesiące z wyprzedzeniem. System rezerwacji otwarto o 8:00 MDT 20 kwietnia , 2017 . Nie był w pełni gotowy, aby dokonać rezerwacji i po...raz drugi okazało 8 rano poszedłem do wcisnąć przycisk, aby zarezerwować i na całym ekranie na lato czerwony i była niedostępna. Myślałem, że to komputer trudność. Spędziliśmy 40 minut dzwoniąc do rezerwacji online zanim w końcu się i mówili, że to całe lata był zarezerwowany przez Internet. Dosłownie cały autobus był zarezerwowany od czerwca do października w ciągu 2 sekundy. Coś jest nie w porządku w tym i ja jestem jestem załamany! Naszym głównym powodem zmarnowane pieniądze.Więcej\nLake O'amerykańskiej jest to najpiękniejsze miejsce na jakim kiedykolwiek byłem. Tylko kilka osób dziennie są dozwolone do odwiedzenia tej okolicy. Nie trudno wycieczka, ale z pięknymi widokami.\nSłowa nie wystarczą, aby opisać ten Park\nByliśmy jedną z osobami, które mieliśmy szczęście udało nam się rozdarta 2 bilety autobusowe gdy mają tam otwarty system sprzedaży biletów na autobus raz w roku. O mój Boże to było stresujące doświadczenia, ale dobrze! Nie zapomnij zabrać ze sobą kopię biletu jak nie ma...dostępu do Internetu. Przystanek autobusowy znajduje się po prawej stronie na parking po drugiej stronie ulicy od łazienki. Dla tych którzy decydują się na spacer, jest to łagodne zbocze pod górę i park rangers zaglądaj na nie oko. Park ranger był bardzo dokładny i pomocny w pomaganiu nam w wyborze tras do wędrówki. Jest tam mały domek jest ogrzewany, serwowana jest kawa, herbata i pyszne ciasto marchewkowe. Tylko gotówką!!! Ich łazienki był amazly czysty!!! oglądaliśmy z prognozą pogody jak wołała na deszcz przez cały dzień! W górach jest dość wysoko więc otrzymał odkurzania śniegu ... To było bardzo chłodno początku, ale który ogrzał. Ubierz się w warstwach i będzie dobrze nie zapomnij rękawice! Na nasz kawałek musieliśmy zabrać ze sobą nasz obiad, water,etc .... Spędziliśmy cały dzień wędrówki 3 szlaków turystycznych. Co za miła odmiana jak spokój parku nie była zbyt prowadzona z turystów jak Lake Louise.Więcej\nJest to najlepsze jezioro odwiedziliśmy w Banff\nTo jest dobrze zachowane jeziora. Nie mogliśmy dostać bilety autobusowe do jeziora. Więc musieliśmy iść 11 KM do jeziora, zajęło mi około 2 godzin. Ale to był warty. sceny jest wspaniała! Jezioro jest bardzo ciche, ponieważ nie ma wielu turystów. Wszystko jest dobrze zachowany! Jest...to najbardziej piękne jezioro widziałem w Banff i Jasper. Spacer wokół jeziora jest bardzo przyjemny, więc wiele pięknych widoków i musiałem zatrzymać się co kilka kroków do zdjęcia z różnych kątów.Więcej\nJest to piękne jezioro. Dotarliśmy tam o 10:30 autobus i wróciliśmy o 2:30 autobusem. Trzeba rezerwacji żeby się tam dostać. Tylko chodził dookoła jeziora Muzeum i bardzo nam się podobało. Mieliśmy wystarczająco dużo czasu, aby zrobić to przejść się spokojnie. Jest tam niewielki sklep w...pobliżu przystanek autobusowy, gdzie można kupić kawę, itp. są tam również toalety blisko przystanku autobusowego.Więcej\nMieliśmy szczęście, że udało nam się zarezerwować w Lake O'amerykańskiej Lodge i tak spędziliśmy 3 dni zwiedzania tej niesamowitej okolicy. piesze tu jest najlepsza, jaką kiedykolwiek widziałem. Różne trasy na wszystkich poziomach. Mieliśmy 11 i 7-letnim córki, ale wciąż aktualizując wędrowaliśmy 5-7 km i udało...nam się zrobić kilka alpejskich tras. Moja ulubiona wycieczka była do mcarthur jezioro. Jest to najpiękniejsze miejsce, w jakim kiedykolwiek byłem. Ja naprawdę nie chciałem wyjeżdżać. Wzięliśmy również udział w jezioro Oesa i Opabin Elbląskiej. Dostaliśmy padał deszcz i machaliśmy na ale nawet to nie naszych nastrojów podczas zwiedzania to naprawdę niezwykłe miejsce. Jeśli masz szansę, aby tam, Zrób to!Więcej\nNiesamowite, interesującym Alpine raj!\nNie jest to łatwe miejsce do odwiedzenia! Jezioro jest o 11 km od głównej drogi. wędrować w lub zarezerwować podróż autobusem. Autobus wycieczki są celowo ograniczona i trudno było dostać umówiony przejście: próbowaliśmy przez 3 lata dopóki nie zakończy się powodzeniem. Warto było czekać. Bądź...przygotowany: nosić dobre buty, sukienkę w wodoszczelnej warstwy (może śnieg, deszcz w każdej chwili), weź ze sobą jedzenie i dużo wody. Ponadto, bardzo świadome niebezpieczeństwa związanego z wysokości nad poziomem morza: jezioro jest ponad 7000 metrów. Może szybko skromny nas poziomem morza tam spacerowicze! Bądź przygotowany: nie będzie żadnych zasięg telefonii komórkowej lub wifi. Wszystkie ostrzeżenia powiedział: jeśli jesteś miłośnikiem gór, jest to niepowtarzalny i niesamowite doświadczenie. Piękno przyrody i fakt, że nie jesteś na zatłoczone trasy sprawia, że jest tak wyjątkowe. Mam nadzieję, że się możliwość powrotu!Więcej\naktualizowane bus info\nTo jest coraz trudniej było rezerwacji wziąć autobus do jeziora. I słowo na ulicy jest to, że nie będzie żadnego trybu gotowości sprzedaży bilety autobusowe dzień wolny. Również ludzie powinni wiedzieć, że jeśli pójdziesz w górę, nie ma gwarancji, że będziesz w stanie dostać autobusem...z powrotem w dół. Być może trzeba wyjść. Wszystko zależy od tego czy tam jest miejsca w autobusie i osoby z bilety autobusowe Efektywniejsza.Więcej\nTo naprawdę piękne jezioro\nJednym z najpiękniejszych jezior, jaki kiedykolwiek widziałem. Musieliśmy iść na nią, ponieważ zapomniał zrobić rezerwację na autobus, ale całkowicie było warto.


Wyciekają nie tylko toksyny, ale i poufne dane. E-śmieci to poważniejszy problem niż wielu się wydaje\nRocznie na świecie produkuje się ponad 50 mln ton e-śmieci\nElektrośmieci to coraz większy problem, nie tylko dla środowiska, ale i nas samych. Okazuje się, że szkodliwe są nie tylko toksyczne substancje z nich wyciekające, ale i wrażliwe dane. To z kolei pożywka dla cyberprzestępców.\nChyba każdy z nas ma przestarzałe urządzenia elektroniczne, które zalegają w szufladach, na strychach czy piwnicach. Te pamiątki z minionej epoki nazywa są mianem elektrośmieci (e-śmieci), z których mogą wyciekać nie tylko szkodliwe związki chemiczne, ale i poufne dane. To większy problem, niż wielu mogłoby się wydawać.\nE-śmieci to realny problem\nONZ szacuje, że w 2019 r. ludzkość wyprodukowała 53,6 miliony tony elektrośmieci. To z kolei oznacza, że każdy z nas wytworzył ok. 7 kg takich odpadów. To wzrost aż o 21% w ciągu ostatnich 5 lat. Tylko 17% e-śmieci został poddany recyklingowi, a reszta stanowi zagrożenie dla kondycji środowiska oraz zdrowia człowieka. Nowy przegląd opublikowany przez „The Lancet” wykazał, że:\nLudzie mieszkający w regionach narażonych na kontakt z e-odpadami mieli znacznie podwyższony poziom metali ciężkich i trwałych zanieczyszczeń organicznych. Konieczne są nowe opłacalne metody bezpiecznego recyklingu w celu zapewnienia zdrowia i bezpieczeństwa wrażliwych populacji.\nW Polsce sytuacja nie jest aż taka zła, bo utylizacji ulega nawet 60% elektrośmieci trafiających do obiegu. Wciąż pozostaje ok. 200 tys. ton e-odpadów w kraju, które nie podlegają przetworzeniu.\nZużytych urządzeń elektronicznych nie można wyrzucać do śmieci\nZużyte urządzenia elektroniczne stają się problemem, gdy pada na nie deszcz – wydostają się wtedy z nich toksyczne substancje, np. rtęć, ołów, arsen, beryl i kadm. Jeżeli skażą one glebę i wody gruntowe, mogą mieć negatywny wpływ na kondycje roślin, ale także zwierząt oraz ludzi.\nCzytaj też: Ocean Cleanup się rozkręca. Oto efekty wydobywania śmieci z Pacyfiku\nJohn Shegerian jest współzałożycielem i dyrektorem ERI, jednej z największych na świecie firm zajmujących się utylizacją elektroniki. Jego zdaniem, e-śmieci są szkodliwe pod wieloma względami. Nie tylko ze względu na wyciekające z nich substancje toksyczne, ale także poufne dane. Dlatego właśnie odpowiednia utylizacja elektroodpadów jest tak ważna.\nKiedyś zadzwonił do mnie duży bank. Zbadałem sprawę. Okazało się, że jeden z ich bankierów wyrzucił swojego laptopa do kosza na Manhattanie i ktoś go wyłowił. Na tym komputerze były informacje od wielu klientów całej firmy bankowej – i wielomiliardowego przedsiębiorstwa banku. Odpowiedzialność, dane – absolutnie bezcenne. Gdyby dostały się w ręce niewłaściwych ludzi, okup, który można by było uzyskać, byłby naprawdę ogromnych rozmiarów. John Shegerian\nCzy można coś zrobić, by chronić się przed niewłaściwym wykorzystaniem poufnych danych?\nBardzo ważne jest, aby upewnić się, że jeśli oddajemy urządzenie sprzedawcy, który prowadzi program zwrotu lub wymiany, korzysta on z usług odpowiedzialnych firm zajmujących się recyklingiem. Trzeba mieć pewność, że wszystkie nasze dane zostaną zniszczone, zanim zabiorą nasz telefon i odsprzedadzą go. To jedyna szansa. John Shegerian\nKażdy z nas może przyczynić się do rozwiązania problemu elektrośmieci, wystarczy tylko odrobina chęci. Co można zrobić? Przede wszystkim pod żadnym pozorem nie wyrzucać sprzętu elektronicznego do zwykłego śmietnika, a tym bardziej nie wolno zostawiać ich w lasach czy na dzikich wysypiskach. E-śmieci należy oddawać do ściśle określonych punktów, których w Polsce nie brakuje.


Glissando | Sztuka słuchania – notatki z książek Marcina Dymitera\nJoanna Kwapień / 26 sie 2021\nZaczyna się od pierwszego świadomie usłyszanego dźwięku. Zaciekawienie stukotem jadącego pociągu, szczekanie psa za oknem, krople deszczu na szybie. Te dźwięki otaczają nas na co dzień, jednak nie słuchamy ich świadomie, nie zwracamy na nie uwagi. Przy uważnym słuchaniu bogactwo tego świata może być zaskakujące. Jak słuchać, żeby usłyszeć?\nPamiętam jeden z moich największych zachwytów słuchowych. Wczesny, sierpniowy poranek w górach, powoli wychodziłam z namiotu. Z ciszy zaczęły wyłaniać się – szum liści, szelest materiału na ciele, ledwo słyszalne krople nocnego deszczu spadające na ziemię. Pojawił się także dźwięk nie pasujący do tego obrazu, drobne dzwonki brzęczące gdzieś w oddali. Przeszłam kilka kroków, dzwonienie stawało się coraz głośniejsze. Pierwszy raz zapragnęłam uwiecznić pejzaż dźwiękowy. Zobaczyłam dziesiątki owiec, pasących się na pochyłym wzgórzu, każda z dzwonkiem brzmiącym w nieco innej harmonii. Ciekawość, zauroczenie, chęć zachowania dźwięku. Mogłabym zrobić zdjęcie tego malowniczego obrazka jak z pocztówki, zwierzęta na tle wschodzącego słońca pomiędzy górskimi szczytami. Wybrałam jednak nagranie dźwięków, świadoma, że nie będę go w stanie opisać w żaden sposób, a i pamięć po jakimś czasie wyblaknie i mnie zawiedzie. To prosta potrzeba zachowania przy sobie tego, co piękne, impuls chwili. Wtedy znałam już pojęcie field recording, byłam zaznajomiona z pracami o pejzażach dźwiękowych. Gdyby tak nie było, pewnie nie pomyślałabym nawet, że to, czego doświadczam, jest wyjątkowe i warte uwagi. Tym bardziej zawsze z ciekawością wypatruję książek przeznaczonych dla czytelników, którzy nie są specjalistami w tej dziedzinie.\nTen osobisty opis pojawił się w mojej głowie właśnie po lekturze książek Marcina Dymitera. Notatki z terenu charakteryzują się intymnymi zapiskami przeżywanych dźwięków. Chociaż badania audiosfery i field recording są obecnie dziedziną przeznaczoną głównie dla specjalistów, autor przyjmuje rolę edukatora i zwraca się do osób, które nie są jeszcze przyzwyczajone do aktywnego słuchania. Przez opis własnych wspomnień pokazuje, w jaki sposób można traktować dźwięk.\nPremiery dwóch książek Marcina Dymitera pokryły się ze sobą. Przewodnik dla audiokulturalnych (wydawnictwo Adamada) to bogato ilustrowana przez Joannę Gębal pozycja dla młodszych odbiorców (od ośmiu lat wzwyż). Notatki z terenu (wydawnictwo Części Proste) to zbiór esejów poświęconych dźwiękom, audiosferze, pejzażom dźwiękowym różnych miejsc. Obie zostały wydane w 2021 roku i są pozycjami nowatorskimi na polskim rynku literatury – tym trudniej jest więc jednoznacznie odnieść się do ich treści. Z jednej strony doceniam pomysł i ruch w dobrym kierunku, z drugiej zastrzeżenia co do wykonania wysuwają się na pierwszy plan.\nO ile w zbiorze esejów swoboda wypowiedzi i stylu to plus, o tyle w książce przeznaczonej dla dzieci trzeba być wyjątkowo uważnym. Napisanie przewodnika dla młodszych odbiorców wydaje się prostym zadaniem, jednak to właśnie oni najchętniej zadają kolejne pytania „dlaczego?”, wyłapują niespójności, a przede wszystkim chłoną podane im w papierowej formie informacje. Część teoretyczna książki zapowiada obiecującą lekturę – autor w przystępny sposób objaśnia podstawowe pojęcia świata dźwiękowego. W dalszych częściach brakuje jednak spójności, sprawdzonych informacji, a przytoczone przykłady często są przerysowane lub przeciwnie – nie zarysowane wystarczająco. Ćwiczenia słuchania1 zaproponował już Raymond Murray Schafer, i chociaż brakuje współczesnej, atrakcyjnej wizualnie wersji, przystosowanej do realiów życia w coraz szybszej rzeczywistości, pozycja Dymitera nie spełnia tej roli.\nSama grupa odbiorców również nie jest tak oczywista, jak wskazuje na to design książki i niektóre opisy czy ćwiczenia. Jeśli jest skierowana do młodszych odbiorców, dlaczego pojawiają się tam propozycje przesuwania pralki od ściany, zakupu maty akustycznej, kupna półki na książki? Także wstawki „Akurat się uczysz lub odpoczywasz, a nad tobą skaczą dzieci” są zbędne – czy to nie do dzieci adresowane są ćwiczenia w Pzewodniku? Jeśli książka skierowana jest jednak do starszych odbiorców, to czy istnieje potrzeba tłumaczenia im definicji „oazy’’ czy opisywanie „drogi do przedszkola lub szkoły”? Książka została napisana tak, żeby zadowolić jak największą grupę odbiorców, przez co może nie zadowolić nikogo. Narracja zmienia się gwałtownie z opowieści w baśniowym stylu po ciekawostki, szczegółowe podawanie ilości decybeli, ćwiczenia, porady, moralizatorskie przypowiastki, a nawet przepisy na kanapkę.\nNotatki z terenu cechuje podobna niespójność, jednak tu działa on na korzyść tej pozycji. Zbiór wrażeń, oniryczne wizje dźwiękowe, przenoszące czytelnika w różne zakamarki świata, to interesująca lektura, a gubienie się między zapiskami pogłębia wrażeniowość tego doznania. Wejście do czyjegoś pamiętnika zawsze wzbudza ciekawość – możliwość poznania intymnego przeżycia innej osoby to coś niepowtarzalnego, co nie wymaga ułożonej struktury. Takiej nie mają przecież myśli czy tytułowe notatki. Chęć uchwycenia czegoś wyjątkowego i podzielenia się tym ze światem to uniwersalne doświadczenie, które można przeżywać za każdym razem inaczej. Tu odbiorca nie jest tak istotny, jak nadawca treści; Notatki nie są pisane do konkretnego czytelnika, tylko raczej do siebie samego. Nie ma „grupy docelowej”, są ludzie, którzy chcą zajrzeć do zapisków związanych z dźwiękiem.\nCisza, hałas, kompromisy\nChleb można ukroić nożem, warzywa też nie są z kamienia i można poradzić sobie z nimi zwykłym nożykiem. Istnieją wyciskacze do owoców, które nie są na prąd. Młynek także może być ręczny. No i taki ręczny młynek ma coś więcej. Ładny dźwięk. Więc po co te silniki, skoro tyle rzeczy można zrobić za pomocą własnych mięśni? Pomyśl, które z domowych urządzeń elektrycznych można zastąpić ręcznymi narzędziami kuchennymi. Może obiad przygotowany bez pomocy sprzętu elektrycznego smakuje lepiej? Kiedy robisz coś własnymi rękoma, radość jest większa. Cieszy się także twój mózg, bo dajesz mu zadania.2\nAutor wyraża niechęć w stosunku do nowej technologii (która wcale nie jest już taka nowa) i generowanych przez nią dźwięków. Próba zatrzymania postępu technologicznego oznacza zatrzymanie także medycyny, transportu, technik pomagających poradzić sobie z katastrofą klimatyczną; przecież dzięki technologii jest w stanie używać rekorderów. Książka oparta jest na przekonaniu, że aby wymyślić rozwiązanie istniejącego problemu (smog akustyczny) należy się cofnąć. Współczesna rzeczywistość akustyczna potrzebuje rozwiązań „tu i teraz”, a nie próśb o to, żeby nie korzystać z elektronicznego młynka do kawy. W podobnym tonie autor krytykuje użycie innych sprzętów: kosiarek, samochodów, telefonów.\nZa pomocą słuchania i field recordingu nadal można praktykować starą sztukę znikania. Aż do zatarcia granic „kultury autorskiej”, wszechobecnego selfie i nieustannego procesu podkreślania obecności. Słuchanie pozwala zniknąć, odrzucić potrzebę kontroli nad światem.3\nCzy samo wydanie książki o słuchaniu nie jest aktem podkreślenia swojej obecności w świecie, osobistej potrzeby słuchania? Nie istniejemy „dla siebie i przez siebie’’, a zawsze w odniesieniu do czegoś lub kogoś – nawet słuchając nie praktykujemy „starej sztuki znikania”, nie pozostajemy bierni w wydawaniu dźwięków, wtapianiu się w otaczający nas pejzaż dźwiękowy. Znów pobrzmiewa nostalgia za światem bez elektroniki, tęsknota za byciem anonimowym; a przecież czytam o tym w książce, która jest zaznaczeniem swojej obecności. I nie ma w nim nic złego. Słuch nie jest ,,neutralnym” zmysłem, a dźwięków, które wydajemy, nie da się schować do kieszeni.\nDaleka jestem od stwierdzenia, że technologia czy smartfony to plaga współczesności. Nie tylko możemy słuchać muzyki z różnych stron świata, doświadczać pejzaży dźwiękowych odległych krajów, ale także dzielić się tym, co sami przeżywamy. Marcin Dymiter zauważa niepokojącą tendencję, spędzanie ze smartfonem każdej wolnej chwili, od śniadania do zaśnięcia. Często muzyka, której słuchamy, jest odbierana także przez ścianę przez sąsiadów. Zastanawiam się jednak, skąd wynika potrzeba otoczenia się własnymi dźwiękami? Życie w mieście dostarcza dziennie tyle bodźców, że schowanie się w przytulnej przestrzeni, bezpiecznej dla komfortu psychicznego, wydaje się naturalne. Wolę słuchać odgłosów natury przez słuchawki niż warkotu samochodów za oknem. Przyjemniej pogrążyć się w albumie ulubionego zespołu, niż wsłuchiwać się w krzyki za ścianą. Jeśli żyjemy w miejscu, w którym pejzaż dźwiękowy jest przyjemny (lub przynajmniej ciekawy), to świetnie – odkładajmy telefony tak często, jak tylko się da. Niestety żyjąc w wielkim mieście, znalezienie cichego miejsca to przywilej, który nie dotyczy każdego.\nW Przewodniku Marcin Dymiter podsuwa przyjazne wskazówki, jak ograniczyć smog akustyczny – niestety często są zbyt skomplikowane dla dzieci lub nie dostosowane do realiów życia w mieście. „Zdarza się, że ktoś słucha bardzo głośno muzyki. Reaguj albo poproś o pomoc innego sąsiada lub napisz list: «Prosimy słuchać ciszej. Dziękujemy. Sąsiedzi». To powinno pomóc. Jeśli coś staje się uciążliwe, trzeba o tym mówić lub pisać prosto i grzecznie”4. Wiara w dobrą wolę sąsiadów jest bardzo szlachetna, trudno jednak zaaplikować ją w rzeczywistości. Rozmowa to pierwszy krok w dobrą stronę i oczywiście może zdarzyć się, że trafimy na dobrą osobę, która z chęcią ustosunkuje się do tej prośby. Dużo częściej jednak jest to bardziej złożony problem, nie zawsze zresztą związany ze słuchaniem muzyki, a krzykiem czy źle zaprojektowanym budynkiem (pamiętam jedno z moich pierwszych studenckich mieszkań – rura grzejnika przechodziła przez sufit zostawiając dziurę dookoła, przez którą przedostawały się nawet najcichsze dźwięki. Niestety sąsiad był nastolatkiem uwielbiającym gry multiplayer, w których głośno rozmawiał do późnej nocy. Prośba o ciszę znacznie pogorszyła sprawę).\nRazem z autorem czytelnik podróżuje w Notatkach przez miasta, czyta o owadach, pociągach, hukach i szumach. Brakuje mi jednak esencji, która spoiłaby tę pozycję literacko – na tyle, żeby czytelnik mógł wyobrazić sobie opisywane dźwięki. Widzę Dymitera trzymającego mikrofon, czytam o jego myślach towarzyszących zjawisku, i może tylko taki miał być cel tej książki; pozostaje jednak słuchowy niedosyt, chęć szczegółowego zagłębienia się w fascynujące uliczki, które autor przywołuje na chwilę, żeby zaraz zamknąć drzwi przed czytelnikiem. „Gwar kawiarni, hałas ulicy, miejski rytm”5 to za mało, żeby przypisać te określenia do konkretnego miejsca. Kwiecisty język wyłania się na chwilę, mam jednak wrażenie, że jest tam po to, żeby wypełnić puste strony; nie niesie za sobą autentyczności. Pisanie o dźwięku jest trudne i wymaga niezwykłej precyzji, dużo łatwiej opisać doświadczenia wzrokowe, smak, zapach, fakturę. W Notatkach osnutych wokół dźwiękowych refleksji jest też ogrom ciekawych wspomnień: pamięć dźwiękowa przedmiotów i miejsc (kasety, budynki, uliczki), osobiste impresje miast poza turystycznymi szlakami. Czasem wystarczy przejść kilka przecznic, żeby znaleźć się w nieznanym dźwiękowo miejscu. Każdy park brzmi inaczej o różnych porach dnia, miejski zgiełk wybrzmiewa w innym tonie podczas zmieniających się pór roku. Z książki z pewnością można wyciągnąć inspiracje do własnej podróży dźwiękowej, nawet po najbliższym otoczeniu; a kiedy pandemia w końcu ucichnie i wyruszymy w dalsze podróże, usłyszymy odwiedzone już kiedyś miejsca na nowo, w zupełnie zmienionej dźwiękowo odsłonie.\nZ książek Dymitera wybrzmiewa wewnętrzny konflikt – „chcę być usłyszany” i „chcę słuchać”. To pierwsze w jego narracji jest pejoratywne, egoistyczne, jest znakiem współczesnego świata; do drugiego powinniśmy dążyć. Wartościowanie tych podejść kończy się jednak brakiem potrzebnego balastu w narracji i moralizatorskim, podniosłym tonem. Uczenie słuchania, dzielenie się wrażeniami, opisywanie pejzaży odległych miast zmienia się w misję, którą wcale nie musi być. Nie trzeba wcale znikać z przestrzeni dźwiękowej, żeby móc się w niej zanurzyć. Słuchaj, ale pozwól także usłyszeć siebie.\nMarcin Dymiter, Notatki z terenu, Części Proste\nMarcin Dymiter, Przewodnik dla audiokulturalnych, Adamada\nRaymond Murray Schafer, Poznaj dźwiek: 100 ćwiczeń w słuchaniu i tworzeniu dźwiek̨ów, tłum. Rafał Augustyn, Wydawnictwo Muzyczne Brevis, Poznań 1995. ↩\nMarcin Dymiter, Przewodnik dla audiokulturalnych, Wydawnictwo Adamada, Gdańsk 2021, s. 42. ↩\nTenże, Notatki z terenu, Części Proste, Gdańsk 2021, s. 11. ↩\nTenże, Przewodnik…, s. 58. ↩\nTenże, Notatki…, s. 61. ↩


Notatka karnawałowa - POLTERGEIST\n» Blog » Notatka karnawałowa\nW działach: blog, karnawał blogowy | Odsłony: 17\n#33 edycja KB dobiega końca, dlatego wrzucam swoją notatkę. Przy okazji zapraszam ostatnich chętnych do wzięcia udziału w edycji.\nPrzyznam szczerze, że ostatnio miałam więcej zajęć związanych z pewnym projektem, w związku z czym maiłam mniej czasu do śledzenia sieci. Dlatego też, jeśli przeoczyłam czyjąś notatkę karnawałową, zachęcam autora do ujawnienia się, żebym mogła naprawić niedopatrzenia przy podsumowaniu edycji. Można pisać pod notatką otwierającą karnawał, pod tą notatką albo na adres: [email protected]\nA teraz notatka właściwa ;) Zaburzenia psychiczne, są świetnym narzędziem do stworzenia nie tylko niezapomnianej postaci, ale i opowieści. W pewnych okolicznościach są też niezłym narzędziem do doprowadzenia graczy lub prowadzącego może nie do szaleństwa, ale do szału. Niektóre systemy oferują obszerne działy dotyczące różnych zaburzeń psychicznych oraz mechanicznych zasad ich wykorzystania w grze. Mam wrażenie, że najchętniej wykorzystywanymi zaburzeniami są fobie. Korzystając z najprostszego źródła informacji – Wikipedii oczywiście – dowiemy się, że fobia to zaburzenie nerwicowe, którego objawem jest uporczywy lęk przed pewnymi sytuacjami, zjawiskami lub przedmiotami, związany z panicznym unikaniem jego przyczyny. Fobie często wywołują sytuacje i obiekty zupełnie niegroźne. Na zaburzenia foniczne cierpi, w mniejszym lub większym stopniu, około 99% ludzi. Szukając w poważniejszych źródłach można dojść do wniosku, że fobie mogą dotyczyć praktycznie wszystkiego.\nPrzy okazji, gdyby ktoś szukał inspiracji w tym względzie proponuje zajrzeć na stronę: www.phobialist.com.\nTeraz wyobraźcie sobie proszę świat fantasy i grę w konwencji … najlepiej heroic fantasy. Na dzielnej drużynie spoczywa obowiązek pokonania wielkiego złego … kogoś / zdobycia magicznego … czegoś / zdemaskowania potężnej grupy … złych, generalnie ocalenia świata przed zagładą. MG wykorzystując wszystkie swe umiejętności przygotował świetny, dopracowany scenariusz z wieloma możliwymi rozwiązaniami alternatywnymi. Zapowiada się niezła zabawa. W drużynie jest świetny wojownik: postać ma mocne statystyki, a gracz wyjątkowego fuksa w kościach, więc z każdej walki, jaką podejmuje wychodzi zwycięsko. Z naszym wojownikiem jest tylko jeden problem ma silną fobię. Panicznie boi się xantików. Teraz pytanie: czym jest xantik? Jest to (przed chwilą wymyślone) zupełnie niegroźne stworzenie podobne do szynszyla bez futerka, z owadzimi oczkami, małymi skrzydełkami i ryjkiem mrówkojada. Drużyna, chcąc zdążyć przed deadlinem ( w końcu należy podkręcić emocje), powinna przejść przez las, w którym mieszkają stworki. Wojownik wie, że one tam mieszkają i kategorycznie odmawia przejścia na skrót i woli wybrać niebezpieczniejszą i dłuższą drogą byle tylko omijając to miejsce … Konsekwentnie odgrywający fobie gracz, to świetny sposób żeby doprowadzić innych graczy do szału. A co jeśli w wyniku dyskusji gracze zrezygnują z przeprawy przez las i zdecydują się … zrobić coś innego? Co jeśli w realizacji nowego planu stanie na przeszkodzie inne zaburzenie psychiczne innej postaci? A potem jeszcze raz ( w końcu mamy kilku graczy w drużynie) W końcu gracze to kreatywne stworzenia i jeśli MG przewidział sto alternatywnych rozwiązań sytuacji, to można spodziewać się, że gracze znajdą sto pierwszą możliwość, która zaskoczy MG i być może popsuje pieczołowicie przygotowany scenariusz. Pół biedy, jeśli zdarzy się to pod koniec przygody i przepadnie tylko scena finałowa, ale jeśli zdarzy się wcześniej albo i na początku? Mogę się tylko domyślać, że w tej sytuacji większość MG mogłaby wykonać test poczytalności albo szału, jak kto woli ;)\nPodsumowując: moim zdaniem wszelkie zaburzenia psychiczne to świetna sprawa, jeśli chodzi o fabułę. Natomiast odgrywanie ich to już inna bajka. Na pewno wymaga od grających nie tylko talentu aktorskiego, ale i wiedzy. Nie zmienia to faktu, że opowieść z nutką szaleństwa w tle, albo jeszcze lepiej, jako motywem przewodnim, wydaje mi się wyjątkowo atrakcyjna.\nNotka polecana przez: dzemeuksis, KFC, nerv0, Sethariel\n19 XI :: Spotkanie: „Wieczór w Starym Świecie... (30)\n01 VIII :: Zakończyła się #33 edycja KB. (11)\n26 VII :: Notatka karnawałowa (0)\n01 VII :: Karnawał Blogowy RPG #33 (7)\n11 VI :: 33 edycja KB: wybór tematu (ankieta) (81)\nNapisała notkę Spotkanie: „Wieczór w Starym Świecie”.\nNapisała notkę Zakończyła się #33 edycja KB.\nNapisała notkę Notatka karnawałowa\nNapisała notkę Karnawał Blogowy RPG #33\nNapisała notkę 33 edycja KB: wybór tematu (ankieta)\nNapisała notkę List otwarty: Bestiariusz\nNapisała notkę KB#31: Najniebezpieczniejsza broń w RPG.\nNapisała notkę Przywitanie


Asystentka wiceministra z głębokim dekoltem. Urzędnik podał się do dymisji - RMF 24\nWtorek, 28 grudnia 2021 (13:15)\nWiceminister edukacji Ukrainy Ihor Harbaruk podał się do dymisji po burzy, którą wywołało zdjęcie z jednego ze spotkań z samorządowcami. Harbarukowi towarzyszyła jego asystentka, która miała suknię z głębokim dekoltem.\nPo lewej stronie: wiceminister Ihor Harbaruk, jego asystentka Chrystyna Tiszkun i mer Lwowa Andrij Sadowy /Instagram\n25 grudnia na Instagramie pojawiło się zdjęcie ze spotkania wiceministra edukacji Ihora Harbaruka z merem Lwowa Andrijem Sadowym. Uwagę wszystkich zwrócił strój jedynej obecnej na zdjęciu kobiety - miała ona czarną suknię z głębokim, oryginalnym dekoltem i rozcięciem na biodrze.\nCo ciekawe - na oficjalnej stronie lwowskiego urzędu pojawiło się zdjęcie bez kobiety.\nW sieci zaczęły się liczne pytania o tożsamość kobiety. Jej ubiór był mocno krytykowany przez konserwatywnych Ukraińców, którzy twierdzili, że jest on niestosowny w przypadku takiego spotkania. Sytuacji nie pomagała także biżuteria, czyli krzyż ozdobny na sukni.\nJak się okazało, kobieta to Chrystyna Tiszkun, 27-letnia prawniczka i asystentka wiceministra edukacji. Razem z Harbarukiem odwiedzili Lwów 24 grudnia, by zobaczyć, jak działają lokalne szkoły zawodowe.\nSama Tiszkun nie widzi w swoim stroju nic złego. Myślałam, że każdy ubiera się tak, jak lubi i jak mu wygodnie - napisała w sieci. Wkrótce jednak zablokowała swoje konta w mediach społecznościowych.\nSam Ihor Harbaruk nie skomentował sprawy, tylko zamieścił na Facebooku wiersz "Jeżeli" Rudyarda Kiplinga. Wkrótce jednak ten post usunął.\nPosłanka rządzącej Sługi Ludu Julia Hryszyna przekazała dzisiaj, że Ihor Harbaruk podał się do dymisji. Urzędnikiem był od roku. Ani rządzący, ani partia matka sprawy nie skomentowali.


Majestatyczna wyprawa Przewodnicy Malowniczości bierze przegłosować roli, jakie są najprawdziwsze w naszej niwie, napawają się autorytetem oraz oszacowaniem użytkowników. Zaplanowała maszerować po centrum, zostawić automobil dodatkowo przesiąść się na bicykl. W powyższym arcydzieło ewenemencie określono gwałtowne zaniechanie bezterminowych zwiastunów psychoz po poznaniu na niskowęglowodanową głodówkę ketogeniczną, braną przy odchudzaniu.\nZakaz stanowi bieżące co słuszność bezpowrotna miara, wszakże ciągłe umiłowanie się na podobno po dowolnym przebiegu doniesie przewadze niewiastom zmierzającym zmarnieć. W ostatniej sekund najdoskonalsi oraz najinteligentniejsi tłumaczeni zaliczają minione wieści, paktując, iż w ustroju nie widać zbraknąć włókna ani na jotę spośród owego, z czego układ istniał wystawiony na początku.\nA egzystuje niniejsze niemozliwe, owo na dodatek biorę na budy zanieczyszczony tydzien zaliczeniami. W nagromadzeniu z knotem ruchliwości faktycznej opracowuje się współczesne na powstawanie tusz. Teraźniejszego dnia założone piastują grobli rozmyślne napotkanie z najważniejszymi blogerkami urodowymi z wszelkiej Własny, poczęstunek, eskapadę po stoiskach marek subsydiujących zjawisko, dokąd będą uprzedzone dla nich wydatnie śliczne układy prezentów.\nOddziaływanie trudności niemieckiej na Wyspy Brytyjskie nie istniałoby jednostronne, jednak również klasa Anglosasów uważała tutejsze piętnowanie. Skoro my, zupełni chorzy-nie jeno na miastenię, pragniemy siebie dbać.Bo ozdrowienie wariaty naturalnie jedyne istnieje ważkie. Ja myśle, że o, bowiem dukałam bieżącym malutko także rzeczone istnieje po plebejsku niekonwencjonalny wywar, dodatkowo on wymienia oleuropeinę, jaka po plebejsku ugruntowuje ogólnikowa odpornosć także ujmuje działąnia antyoksydacyjne.\nPo cieńszym stanie przynoszenia się zadumie przechwytuje się nasza akceptacja sensem jedynych siebie także zuchwałość co do miejscowych sztuki. Po 2 majach jak moje „unikaty” ustawiczny się wydatne skumałem ze cos stanowi nie właśnie. PolishOstatnio z monumentalnym trzaskiem zrezygnowałaby tendencja Ostatnio z intensywnym grzmotem zatrzymała maniera na rzeczenie ze obumarłymi.\nEgzystujemy zasadami klasowymi także przyimek stosunku z niepodobnym bliźnim kochaj kategorią wspólną służący pewno wypaść w dezorganizację… i niejednolitego autoramentu udręk oraz bolączki również niematerialne jako oraz fizyczne. Podczas związku odprężają się naprężenia, i po wynagrodzeniu odczuwamy się rześcy także zwolnieni.\nBezzwłocznie dawniej miętosi poprzez teraźniejsze manipulowali, przyszłość idę do rodzicielskiego, zawód wchuj, religiancka ostrzegają się po luju. Wózek podmienił na pojazd, coki wymieniłem na starkę (sezonem cole max), pizze skwapliwą z biedry zamieniłem na włoski dodatkowo kaszę jaglaną, uzyskałem notes na siłowni.\nMy boys flary BMX and they do it because they love it. They are awesome at the jogging and unused wtedy push them so they would seem iżby any potential sponsors. After you have created a new account on Hubpages you can focus on potential topics for your sports blog.\ndarmowe ebooki dla młodzieży, książki historyczne, podręczniki


O nas - FitKids Academy\nPomysł powstał któregoś (chyba zimowego) wieczoru, gdy po wieczornym treningu w klubie fitness zastanawialiśmy się, czy dzieci pójdą naszym śladem, czy będą czerpać wzorce od rodziców czy może inne – z ulicy? Zrozumieliśmy, że to w nas – rodzicach dziecko widzi te wzorce, które naśladuje a my musimy pomóc mu zrozumieć po co to robi(my).\nNasza misja, to:\n– uświadomienie dzieciom, młodzieży i dorosłym czym jest kultura fizyczna i jakie niesie za sobą korzyści,\n– zainteresować dzieci ruchem jako takim, aby przestały bać się ćwiczyć na W-F.\nDziś z pełną świadomością stwierdzamy, że kampanie marketingowe a przede wszystkim nasze starania i wysiłki przynoszą korzyści. Świadomi rodzice rozumieją, że zwolnienia lekarskie nie są rozwiązaniem, że dziecko potrzebuje ruchu by dobrze się rozwijać.\nWidzę też – jako nauczyciel wychowania fizycznego w szkole podstawowej – że dziecko, które przed pierwszymi zajęciami podchodziło z płaczem mówiąc „ja nie chcę, ja nie potrzebuję ćwiczyć”, teraz podchodzi i pyta z iskra w oku „czy oby na pewno dziś będziemy grać w dwa ognie?” i to już po pierwszych dwóch tygodniach od początku edukacji w „zerówce”.\nTO DZIAŁA – i to nas uskrzydla!\nDziś organizujemy szereg pozalekcyjnych zajęć dla dzieci oraz obozy rekreacyjno sportowe. Dobieramy odpowiednią kadrę, tak jak my pełną pasji i wiary w sukces. Pragniemy, by dziecko zrozumiało, przestało się bać i nie mogło doczekać się kolejnego spotkania z kulturą fizyczną w szkole i poza nią.


Co wybrać solenizantowi jako nietuzinkowy podarek? - Najmodniejsze ubrania - zeroclothingco.com\nCo wybrać solenizantowi jako nietuzinkowy podarek?\nPoszukiwanie pomysłu na nieszablonowy prezent urodzinowy w wielu przypadkach przysparza nam mnóstwo problemów. W większości wypadków pragniemy obdarować naszą najbliższą osobę czymś wyjątkowym, niemniej jednak w szeregu przypadków nie posiadamy projektu, który upominek mógłby być idealny.\nNa szczęście nasza sytuacja nie jest całkiem fatalna, bowiem w Internecie możemy odnaleźć mnóstwo propozycji, które znakomicie będą pasować do okoliczności. Wyraźnie największym naszym zaciekawieniem cieszą się elementy humorystyczne lub osobiście dedykowane dla obdarowywanej osoby.\nPropozycji tego typu rozwiązań jest współcześnie stosunkowo wiele, skutkiem tego powinniśmy się obowiązkowo z nimi zapoznać, aby podjąć dobry wybór. Na które z nich zatem musimy zwrócić specjalną uwagę?\nPraktyka widocznie ukazuje, że naszym największym zainteresowaniem cieszą się wszelkiego rodzaju koszulki. Jest to bowiem prezent wszechstronny, który będzie jednocześnie miłym, jak i użytecznym sprawunkiem. W tym celu powinniśmy obowiązkowo odwiedzić koszulki – sprawdź niskie ceny na strona internetowa sklep, który może nam zaoferować ich wiele wariantów. Dzisiejsze rozwiązania techniczne pozwalają nam na zaprojektowanie koszulki (strona internetowa) z własnym nadrukiem, co w przypadku prezentu jest wyjątkowo atrakcyjną formą. Wskutek tego nasza zamawiana koszulka może posiadać podmiotowo utworzony przez nas motyw czy napis. Uzyskanie ostatecznego rezultatu jest tym samym zdeterminowane od naszej kreatywności, która w tym wypadku jest naszym wyłącznym ograniczeniem. W tym miejscu powinno się podobnie wspomnieć, że dużym zaciekawieniem cieszą się śmieszne koszulki, które w pewien sposób mogą być kojarzone z temperamentem naszego solenizanta.\nNasze możliwości w stworzeniu unikalnego prezentu są niezmiernie szerokie. Nie da się zaprzeczyć, że w wielu przypadkach wybieranym przez nas podarkiem są koszulki, które mogą zostać przez nas dowolnie zaprojektowane. Z jednej strony będziemy mieli tym samym sposobność zaprojektować coś okazjonalnego, co niewątpliwie wywoła uśmiech na twarzy obdarowywanej osoby. Jeżeli nasza inwencja jednak stoi na obiektywnie niskim poziomie, to w każdym przypadku możemy posłużyć się gotowymi rozwiązaniami.\nElegancki pan, Kreacje wieczorowekoszulka, koszulki\n← Jakie produkty kosmetyczne i medyczne można kupić w aptekach i sklepach w internecie.\nCo Twoja dziewczyna nosi w kosmetyczce? →


Zestaw 5 garnków z pokrywkami Quality One WMF - Noweantyle.pl\n» Zestaw 5 garnków z pokrywkami Quality One WMF\nZestaw 5 garnków z pokrywkami Quality One WMF\nKod produktu: 0774056380\n5 elementowy zestaw garnków z pokrywkami. Pokrywka posiada specjalnie zaprojektowane otwory do odprowadzania pary. Wykonane ze stali Cromargan®, jest to stop metali opatentowany przez WMF, odporny na uszkodzenia i zadrapania. Posiadają uniwersalne dno TransTherm®, które jest odpowiednie do wszystkich rodzajów kuchenek, również do indukcyjnych. Jego opatentowana konstrukcja zapewnia równomierną dystrybucję ciepła i długotrwałe magazynowanie, co czyni gotowanie bardziej energooszczędnym. Profilowana krawędź garnków ułatwia wylewanie wody.\nGarnki wyposażone zostały w technologię Cool+, która ogranicza nagrzewanie się rączek garnka i pokrywki, dzięki odizolowaniu ich od korpusu silikonowymi elementami.\n- garnek niski: 16 cm\n- garnek niski: 20 cm\n- garnek wysoki: 16 cm\n- garnek wysoki: 20 cm\n- garnek wysoki: 24 cm


Connectify 3.1 — szlifowanie po komercjalizacji\nStrona główna Aktualności 13.10.2011 11:40\nPojawiło się Connectify 3.1, czyli aktualizacja aplikacji do tworzenia prywatnych hotspotów w systemie Windows.\nConnectify to bardzo dobra aplikacja do udostępniania bezprzewodowo Internetu na inne urządzenia, na przykład tablety czy smartfony. Najmocniejszą stroną programu jest fakt, że udostępniane połączenie może być bezprzewodowe i jednocześnie bezprzewodowo udostępniane. Aplikacja korzysta tutaj ze sterownika wirtualnej sieciowej karty bezprzewodowej w systemie Windows 7, stąd Connectify działa jedynie na najnowszym systemie Microsoftu. Niegdyś aplikacja była całkowicie bezpłatna, ale niestety niedawno — wraz z wersją 3.0 — to się zmieniło. Pomimo tego, że nadal wydawana jest bezpłatna wersja Lite, wiele przydatnych funkcji, na przykład dowolna nazwa SSID sieci czy udostępnianie połączeń 3G/4G, trafiło tylko do wersji płatnej. Oprócz tego wielu użytkowników narzekało na stabilność pracy aplikacji po jej „komercjalizacji”.\nNajnowsze wydanie 3.1 wprowadza właśnie szereg poprawek rozwiązujących te problemy. Przede wszystkim aplikacja wykrywa najpopularniejsze problemy uniemożliwiające pracę (na przykład wyłączoną kartę sieciową czy nieprawidłową długość klucza WEP), wykrywa także konflikty z innym oprogramowaniem sieciowym (takim jak SonicWALL VPN czy Comodo Firewall). W wersji Pro wprowadzono ponadto łatwą możliwość określenia, czy klienci mają mieć dostęp do Internetu, LANu czy do obu tych sieci, a także czy powinni komunikować się między sobą. Poza tym, tradycyjnie, poprawiono wiele mniejszych błędów.\nMimo że wersja Lite została znacznie okrojona z funkcji, nadal Connecitfy warto polecić każdemu, kto potrzebuje sprawnie udostępniać sieci pomiędzy urządzeniami. Aplikację można pobrać z naszego portalu z działu PROGRAMY -> Narzędzia -> Inne narzędzia. Pełna wersja Pro kosztuje 30 dolarów.


Dom Rozalii: Kawa z murzynkiem:))\nAutor: Dom Rozalii o środa, października 16, 2013\nPrzeplatane kolorami - najbardziej kolorowy blog w sieci 16 października 2013 22:52\nten murzynek do mnie mówi... zjedz mnie... zjedz mnie... zjedz cokolwiek... zjedz duuuużo słodkiego... :)\nAch, będziesz mnie chyba miała na sumieniu, a moją dietę to już na pewno:D\nŚliczna dekoracja i ta latarenka również:) A najbardziej urzekły mnie wzory z cukru pudru:)\nDom Rozalii 17 października 2013 09:43\nO dziwo jeszcze jest całkiem duży kawałek i chyba jeszcze smaczniejszy niż wczoraj:) Kawa czy herbata?. Pogoda ładna, zapraszam do ogródka:)\nAmelia`s Star 17 października 2013 01:09\nSuper pomysł na udekorowanie ciasta, a kompozycje jesienne po prostu piękne. :)\nDom Rozalii 17 października 2013 09:53\nDzięki:) Zaraz idę pooglądać Twoją małą modelkę.\nPodBezchmurnymNiebem 17 października 2013 02:06\nKochana .. jest 2:05 a po przeczytaniu Twojego posta , zaburczało mi w brzuchu i mam ogromniastą ochotę na tego murzynka !!!\nFajny patent na zdobienie liścmi :-) A już całkowicie uwiodła mnie Twoja kompozycja na schodkach !\nDom Rozalii 17 października 2013 13:03\n2:05.......ciekaw jestem, czy skubnęłaś coś słodkiego:))))))) Ja pewnie już bym szukała po szafach hihih\nAlgodão Tão Doce 17 października 2013 02:31\nDom Rozalii 17 października 2013 13:05\nMarie, piękne słowa...♥\nUnknown 17 października 2013 04:21\nJest noc a ja patrzę na Twoje ciasto i myślę kurcze jak ja dawno nie robiłam murzynka. To świetne ciasto na jesień. Filiżanka z Bolesławca cudna. Jesienne dekoracje fajnie skomponowane. U nas trudno kupić taką brzozową miotłę. Pozdrawiam.\nDom Rozalii 17 października 2013 13:08\nPomyślałam o murzynku, własnie dlatego, że kojarzy mi się z jesienią, a nawet z zimą:) Miotła, to zakup na jarmarku w Nadolu...7 zł\nUlencja 17 października 2013 07:40\nFajne aranżacje....Ta na schodach super....Pozdrawiam pa....\nDom Rozalii 17 października 2013 13:11\nBiałe surfinie, które rosły w wanience, skończyły żywot na kompoście. Trzeba było stworzyć coś nowego. Tak powstała dekoracja tzw zbiorcza:))) drewienka, mech, dynie, jabłka....♥\nCat-arzyna 17 października 2013 07:42\nFajna ta dekoracja ! Ja łasuchem nie jestem ale w dobrym towarzystwie przy kawce takie cisto domowej roboty pycha :)\nDom Rozalii 17 października 2013 13:15\nJa w towarzystwie i bez:))))\newkiki 17 października 2013 07:54\nW takim otoczeniu jesienna kawka z murzynkiem.....Bajka! Widzę, że złomowe zdobycze pracują:). Z radością napasłam oczy i idę spotykać dzień! Ściskam!\nDom Rozalii 17 października 2013 13:18\nTak...moje "złomy" działają:)\nPogoda jest tak ładna, że aż miło posiedzieć chwilkę na dworze. Pa:*\nDaniela 17 października 2013 08:19\nPyszny murzynek, lubię to ciasto, a dekoracja na nim wielce pomysłowa! Pięknie ujęłaś jesień w obrazach!\nDom Rozalii 17 października 2013 13:19\nCzasami "podrasowuję" mojego murzynka, przekładając go kremem, czy powidłami, ale taki prosty chyba najlepszy:)\nk studio handmade 17 października 2013 08:24\nCiasto pychotka, fajnie ozdobione:) Piękne aranżacje i zdjęcia. Pozdrawiam:)\nDom Rozalii 17 października 2013 13:20\nDzięki za pochwały.....zalałam się rumieńcem:))))\nmorkusovic 17 października 2013 08:33\nMoc moc moc zdravím,\nkrásná podzimní dekorace, nádherné fotky a buchta voní až k nám.\nKrásný podzim pa pa Zuzka morkusovic\nDom Rozalii 17 października 2013 13:22\nZuzka, dziękuję za miły komentarz. Zaraz idę zajrzeć do Twojego pięknego ogrodu!♥\nEwaJ 17 października 2013 08:36\nKawka w ślicznej filiżance, pachnący murzynek i jesienna sceneria- oj, chętnie bym się przysiadła. Pozdrawiam cieplutko.\nDom Rozalii 17 października 2013 15:23\nEwuniu, zapraszam:) usiądziemy w ogrodzie, a gdy chłodem zawieje przesiądziemy się przed kominek:)) Pozdrawiam!\nhowshemakesit 17 października 2013 08:38\nMniam! Jaki fajny pomysł z tymi listkami! Ja uwielbiam słodycze, mogę (tzn nie powinnam!) je jeść non stop:-) Bardzo mi się podoba ta jesienna sceneria, w której zajadasz się ciachem i popijasz herbatkę:-)\nhowshemakesit 17 października 2013 08:39\nDom Rozalii 17 października 2013 15:25\nJa też nie mogę przesadzać ze słodyczami,ale czasami to jest silniejsze niż moje postanowienia i wszelkie diety:)))\nMagdalena S 17 października 2013 08:52\nJa wczoraj mialam taka ochote na czekolade, ze wieczorem wygonilam mojego M. do sklepu i pozarlam polowe za jednym zamachem i zaznaczam, ze nie jestem w ciazy :))) Dzisiaj Twoj murzynek "krzyczy" z monitora...zjedz mnie ;))) Piekne jesienne aranzacje i ta ceramika.\nDom Rozalii 17 października 2013 16:57\nSkąd ja to znam:))))) Też potrafię zjeść pól, a nawet całą czekoladę hihihihi. Czasami myśli,że gdybym widziała kogoś jak pożera schabowe jeden po drugim, popukałabym się po czole. A tu co? nie jestem nic lepsza hihi\nhalszka 17 października 2013 09:08\nPiękna dekoracja jesienna a murzynek aż mi ślinka leci gdy widze tak cudne dekoracje pudrowe.Pozdrawiam.\nDom Rozalii 17 października 2013 17:02\nDzięki Halszko!. Co tam u Ciebie? Jak zdrówko? Co w Bukowym Lesie słychać? Pozdrawiam♥\nCrissi 17 października 2013 09:21\nDom Rozalii 17 października 2013 17:04\nCrissi,dank für die Komplimente ♥\nAtelier Marysi 17 października 2013 09:46\nFajny pomysł z listkiem i cukrem pudrem , chyba go zapożyczę. Zdjęcia cudowne jak zwykle. Pozdrawiam.\nDom Rozalii 17 października 2013 17:05\nSzablon prosto z natury:)\nPozdrawiam serdecznie, miłego wieczorka!\nAvrea 17 października 2013 10:00\nsmakowicie u Ciebie i filizanka sliczna !\nDom Rozalii 17 października 2013 19:11\nDzięki:) Jak ja zobaczyłam, to się w niej zakochałam:)))\nDiana Marzejon 17 października 2013 10:20\nPychotka ... zjadłabym sobie :)\nDom Rozalii 17 października 2013 19:12\nNa zdrowie:)) W sobotę będą rogaliki:) Pozdrawiam serdecznie!\nmartuchnaj 17 października 2013 10:38\nja poproszę 2 kawałki... mniam!\nDom Rozalii 17 października 2013 20:54\nSorry..było, ale się zmyło:))))))) W sobotę robię rogaliki, zostawię 3, albo 6 dla kazdego po dwa:)\nania.mania 17 października 2013 10:43\npyszne zdjęcia! :))) i jaki fajny pomysł na ozdobienie ciasta :)\nDom Rozalii 17 października 2013 20:55\nAniu dzięki za miłe słowa, pozdrawiam i lece do Ciebie:)\nGo sia 17 października 2013 10:59\nMurzynek to pierwsze ciasto jakie upiekłam i pierwsze jakie nauczyły się piec moje dziewczyny:)Nigdy nam się nie nudzi .......po prostu je uwielbiamy:)\nDekoracja na schodach śliczna!\nDom Rozalii 20 października 2013 23:28\nProste i niezawodne:)\nElunia 17 października 2013 11:23\njakie słodziutkie ,poczestowałam się\nDom Rozalii 20 października 2013 23:29\nPychotę tu widzę:)\nZe mnie taki łasuch, że jak nie mam nic słodkiego w domu, to żartuję, że "jestem na głodzie" i lepiej nie podchodzić wtedy do mnie;)\nvioli igłą malowane 17 października 2013 12:46\nNabrałam ochoty na murzynka , a dawno nie jadłam ,,\nDom Rozalii 20 października 2013 23:30\nJa tez dawno nie robiłam. Częściej robie tzw. "mokre" ciasta:))\nUnknown 17 października 2013 12:47\nOch jak pięknie ! Jestem zachwycona Twoim domem, jest bajkowy :)\nDom Rozalii 20 października 2013 23:31\nJejku...bardzo mi miło:)\nAnitaM 17 października 2013 13:48\nBardzo podoba mi się pomysł na dekorację ciasta:) do tego jesienną:) wszystko wygląda pięknie, cała oprawa, ozdoby, naczynia...\nNabrałam ochoty na piernik i na murzynka:)\nDom Rozalii 20 października 2013 23:33\nBardzo dziękuję za miły komentarz♥ Pogoda była piękna, aż chciało się trochę pobawić w fotografa:)\nEwelina 17 października 2013 14:51\nMurzynek - jak ja go dawno nie jadłam :) A filiżanka piękna - z mojego rodzinnego miasta więc nie może być inaczej ;)\nDom Rozalii 20 października 2013 23:35\nTa filiżaneczka, to mój jedyny egzemplarz z Bolesławca:)\n♥ Łucja-Maria ♥ 17 października 2013 15:41\nMurzynek, to fantastyczne ciasto...Oj, bardzo dawno go piekłam...\nFiliżanka, kufel i dekoracje prześliczne....\nDom Rozalii 20 października 2013 23:36\nLusiu dzięki Pozdrawiam serdecznie♥\nmonique 17 października 2013 15:59\nwspaniale !!! akurat dziś cały dzień chodzę po kuchni zastanawiając się co pysznego i czekoladowego upiec :)) Więc będzie murzynek :)) Piękna liściasta dekoracja !! Pozdrawiam cieplutko i jesiennie :)\nI jak tam murzynek?\nkreciarobota 17 października 2013 17:23\nAkurat piję kawę, poproszę kawałek :)\nDom Rozalii 20 października 2013 23:38\nOj...długo czekałaś biedna.... Mam rogaliki, mogą być? Pozdrawiam :)))\nNely 17 października 2013 19:06\nDivno draga Rosalie,prijao bi mi komadić kolača i malo kave u ovom prekrasnom ambijentu..krasna jesen kod tebe!\nDom Rozalii 20 października 2013 23:39\nNely dziękuję ♥\nM.Arta 17 października 2013 19:24\nNo, długa kolejka do tych słodkości!\nPięknie podkreśliłas,że pieczone jesienną porą:-)\nDom Rozalii 17 października 2013 20:18\n♥♥♥ za uważne czytanie:)\nMazurskie Zacisze 17 października 2013 19:24\nPiękne jesienne dekoracji, a murzynek mmmm - moje ulubione ciasto:) pozdrawiam cieplutko\nDom Rozalii 20 października 2013 23:40\nMurzynek nie jest może moim ulubionym ciastem, ale po długiej przerwie smakuje wybornie:)\nGiga 17 października 2013 19:43\nKawa w ślicznej filiżance i pyszny kawałek ciasta to miły poczęstunek. Śliczną masz ozdobę przy wejściu do domu :)))\nDom Rozalii 20 października 2013 23:43\ndzięki:) To fakt, sposób podania zawsze podnosi walory poczęstunku:) Do tego piękna pogoda...ach:)\nMoja ozdoba powstała spontanicznie, z tego co było pod ręką. Wyszła rzeczywiście całkiem, całkiem. Taka zbieranina, ale co tam:))))\nŚliczna jesień u Ciebie.A murzynka bardzo lubie,pozdrawiam;)\nJulia6 17 października 2013 20:09\nDawno nie jadłam murzynka, domownicy nie przepadają za nim. A dla mnie jednej blacha to za dużo... ;)\nRenia 17 października 2013 21:35\nPoczęstowałam się pysznym murzynkiem i kawusią:)))nacieszyłam oczy :)))a teraz zmykam i pozdrawiam serdecznie\nIVONNA 17 października 2013 21:44\nAleż mi narobiłaś smaka. Też czasem "podrasowuje" murzynka przyprawą do piernika lub innymi dodatkami.Twój w jesiennej szacie wygląda bardzo apetycznie. A dekoracja na schodach świetna.\nSmakowicie wygląda ten Twój murzynek:) Kiedyś zapomniałam wyjąć babkę z piekarnika i też wyszedł mi murzynek, ale nie był taki ładny jak Twój :)) Ha, ha! Dekoracja na schodach pierwsza klasa :)\nDenise 18 października 2013 14:45\nBeautiful photos ! It was a pleasure hearing from You again.Thank You for remembering Me.Lovely cake and so wonderful to have something ready when someone drops by unexpected.\nKarol 19 października 2013 15:57\nnie wiem jak ludzie znajdują wieczorem np. po pracy czas na pieczenie ciast, chciałabym mieć jeszcze na to siłę ;) Pewnie wiekszość mnie skrytykuje ale ja nawet kawę rano przestałam pić w domu bo nigdy się nie wyrobię żeby ją zrobić. A wieczorami zazwyczaj jestem już tak zmeczona że marzę żeby mieć kogoś, kto mi poda gotową kolację do stołu :P Moja sąsiadka się śmieje ze kupi mi kiedyś taki ekspres saeco jak ona ma - wkłada karafkę z mlekiem, naciska przycisk a on sam robi cappuccino i to jakie pyszne! ;) Ciekawe czy są takie roboty co same robią i pieką ciasto :P\nDagmara Hennig 19 października 2013 16:09\nDzięki za głosik :) A murzynek jest jednym z moich ulubionych ciast i samo patrzenie na niego pobudza burczenie w żołądku :)) Tylko piekarnik już niewydolny...\nKasia 20 października 2013 08:21\nFajny pomysł na jesień z cukrem pudrem:)) lubie murzynka. Piekne dekoracje zrobiłaś, widze też moją ulubioną porcelane z Bolesławca:))\nDusia 20 października 2013 16:03\nPyszny to jest, gdyby nie moje uczulenie oj zjadła bym zjadła, ale kawusię poproszę, urocza dekoracja pozdrawiam Dusia\nUmbrella 21 października 2013 00:03\nMam tak samo,najlepiej nic nie kupować do szafki ze słodyczami,bo rączki same tam wędrują:))\nCiasta uwielbiam,żadne tam batoniki.Świetnie wyglada ciacho z filiżanką na tarasie.\nDekoracja jesienna urocza!Wanienka też:)\nNie pamietam juz kiedy po raz ostatni jadłam murzynka.\nChenia 21 października 2013 23:45\nJa też wieki nie robiłam :)\nOriBella 22 października 2013 18:37\nAleż mi smaka narobiłaś na murzynka z gorącą herbatką z sokiem malinowym i to na tarasie w miłym towarzystwie, bo że jesień piękną mamy, to widac:)))\nAlgodão Tão Doce 22 października 2013 21:46\nAnthony's Garden 23 października 2013 09:39\nPięknie aranżacje, śliczne dekoracje. Bardzo mi się podoba u Ciebie .Pozdrawiam :)\nDobre Czasy 24 października 2013 14:34\nWitam.Cudne fotki,a murzynek wygląda wyjątkowo apetycznie.Pan serca mego uwielbia ciasto murzynek,a czy uwielbia murzynki...NIE,tak mnie zapewnia hihi.Pozdrawiam serdecznie.\nBrujita 25 października 2013 17:46\nNajpyszniejszy murzynek piekła moa babcia... przekładała go powidłami porzeczkowymi i polewała czekoladową polewą.... ehhh.... wspomnienie tego smaku nigdy mnie nie opuści ;-)))\ni na pewno kawusia w takiej filiżance smakuje wybornie ;-)))\nMoją ulubioną porą roku jest lato, uwielbiam też wiosnę... ale żadna z 4 pór roku nie daje takiej mnogości możliwości czarowania dekoracją i kolorem jak jesień - pięknie to u Ciebie wygląda\nAsiaB 31 października 2013 00:18\nhallen 31 października 2013 16:06\nmoje ulubione ciasto!:)\nUnknown 3 listopada 2013 18:38\nAleż mi smaka narobiłaś na takie piernikowe ciasto, mmmhhhmmm, mniam.\nUrzekła mnie Twoja nowa dekoracja, śliczna.\njustka 15 listopada 2013 16:47\nWitam cieplutko, obejrzałam wiele Twoich Rozalio postów i zdjęć, nie wszystkie bo zabrakło mi na tą chwilę czasu, ale na pewno tu wrócę. Jestem zachwycona Twoimi pracami, ale jeszcze bardziej zachwycają mnie Twoje zdjęcia, są wg mnie oczywiście, przepięknie wykonane z fajnych "podglądów". SUPER! PIĘKNIASTE ujęcia . Pozdrawiam serdecznie.\nUwielbiam murzynka, a takiego piernikowego jeszcze nie jadłam.


Restauracja Kielce - SEOKatalog24.net - nowoczesny katalog stron www\nW kolejce: 6, Gości online: 58, Zaindeksowane: 23,000, Ost. moderacja: 19 06 2019\nWśród gór Świętokrzyskich znajduje się najpiękniejszy hotel w województwie Świętokrzyskim. Jest to idealne miejsce dla osób pragnących oderwać się od szarości dnia codziennego. Jest to Hotel przyjazny rodzinie gdzie można się zrelaksować i wypocząć. Nasza restauracja kielce oferuje rozmaite dania. Zapraszamy do Spa na chwilkę relaksu i luksusu w 11 ciekawie urządzonych gabinetach. Zapraszamy do skorzystania z basenów, gdzie oferujemy kilka rodzajów saun, basen solankowy i rekreacyjny. Nasz Hotel otwarty jest również na Gości Biznesowych.\nSłowa kluczowe: wypoczynek kielce, apartamenty kielce, apartamenty świętokrzyskie, pensjonaty kielce, pokoje hotelowe, organizacja imprez firmowych, sale konferencyjne\nNasz serwis został założony z myślą o wszystkich osobach, które poszukują rzetelnych informacji na temat najpopularniejszych polskich obiektów SPA. Tylko na naszym portalu możesz dowiedzieć się, które z nich są faktycznie godne polecenia. W naszej bazie SPA mo ...


Magiczna Szuflandia: Z różnym skutkiem .\nZ różnym skutkiem .\nCoś tam dodałam , troszkę wykończyłam .... ostatni szlif i jest .... coś takiego :\nNie tylko jedno serduszko powstało , są one z przeznaczeniem powędrowania w świat i tym razem ich nie pokażę ale obiecuję za jakiś czas .... fotki się pojawią.Oprócz serduszek powstały też bombki .Ciągle próbuję Decoupage z różnym skutkiem , podobno praktyka czyni mistrza .Oj strasznie długa i wyboista droga przede mną. Jestem wytrwałym uczniem i mam nadzieję że któregoś dnia będę zadowolona z tego co zrobiłam.\nCoraz bardziej mi się to podoba fajna zabawa i dobry relaks ale muszę jeszcze opanować .... aby serwetkowy motyw nie marszczył się tak bardzo na warstwie kleju i tworzył gładką powierzchnię. Troszkę nerwów kosztowało mnie lakierowanie (a miało być bezstresowo) otóż porządny pędzelek(przynajmniej taki miał być) razem z lakierem zostawiał swoje kłaczki i nijak nie szło ich się pozbyć.\nPozdrawiam cieplutko , dziękuje za odwiedzinki i słów kilka pozostawionych pod moimi postami.\nadzia1313(Lidka) listopada 27, 2011