Powstanie serial na podstawie powieści NOS4A2 Joe Hilla - Kawerna - fantastyka, książki fantastyczne, fantasy\nAMC zdecydowało się przenieść na mały ekran znakomitą powieść Joe Hilla, „NOS4A2”. Produkcją zajmie się również Tornante TV, studio doskonale znane z „BoJack Horseman” wyświetlanego na Netflix.\nNie są jeszcze znane osoby, które będą odpowiedzialne za produkcję oraz napisanie scenariusza, ale projekt znajduje się jeszcze na wczesnym etapie.\nKsiążka „NOS4A2” została wydana w Polsce nakładem wydawnictwa Albatros, a jej oficjalny opis brzmi następująco:\n„Victoria McQueen odkrywa niezwykły sposób na przenoszenie się w przestrzeni. Po pewnym czasie staje oko w oko z Nosferatu – upiorem porywającym dzieci. Choć doprowadza do jego ujęcia, po latach musi zmierzyć się z nim ponownie.”\nW ostatnim czasie mieliśmy okazję oglądać ekranizację innej powieści Joe Hilla – „Rogi”, z Danielem Radcliffem w roli głównej. Jednak na chwilę obecną nie ma jeszcze jakichkolwiek informacji o aktorach, którzy będą zaangażowani w ten projekt. Priorytetową sprawą jest znalezienie scenarzysty.


Qultura słowa: Graham Masterton "Żebrząc o śmierć"\nJednym z takich miejsc jest Cork, gdzie w policji pracuje oficer śledczy, Katie Maguire. O ile jej prywatne życie jest ułożone, a związek z Conorem jest naprawdę udany, to w pracy każdy dzień przynosi nowe makabryczne zbrodnie i nowe tragedie. Jeszcze nie zamknięto starych dochodzeń, a tu pojawia się dziewięcioletnia dziewczynka, błąkająca się sama na cmentarzu, która mówi w dziwnym języku i najwidoczniej szuka mamy. Co więcej, próba odstawienia dziecka na komisariat kończy się jej ucieczką, kiedy tylko na ulicy dostrzega surowo wyglądającego mężczyznę. Kiedy zabłąkane dziecko udaje się w końcu odnaleźć i zapewnić mu opiekę, a także tłumacza okazuje się, że to początek góry lodowej problemów. Dziewczynka przybyła bowiem z mamą i kilkoma osobami prawdopodobnie nielegalnie, po to, by żebrać na mieście. Grupę ludzi ściągnął do Irlandii napotkamy wcześniej mężczyzna, którego dziewczynka się obawia. Czy jednak to on ma coś wspólnego z zaginięciem mamy dziewczynki? Niepokój budzi odnaleziony w niecodziennych okolicznościach pierścień, z którym ponoć kobieta nigdy się nie rozstawała.\nSprawa dziewczynki to jedna z wielu, którą prowadzi Katie. Co więcej, każda jest bardziej makabryczna od poprzedniej, ktoś bowiem najwyraźniej postanowił rozprawić się z bezdomnymi w mieście i to w wyjątkowo brutalny sposób. Czy wszystkie te sprawy mogą mieć ze sobą coś wspólnego? Przekonamy się o tym dzięki lekturze powieści „Żebrząc o śmierć”, opublikowanej nakładem Wydawnictwa Albatros.\nTo kolejny już thriller z Katie Maguire (poprzedni „Świst umarłych”) autorstwa Grahama Mastertona, po który sięgnąć powinni nie tylko miłośnicy autora, ale również powieści sensacyjnych. Mimo iż zdecydowanie lepiej pisarz odnajduje się w klimatach grozy, to i przypadku powieści akcji znajdziemy sporo adrenaliny i brutalnych scen, których nie sposób uniknąć przy liczbie zabójstw i wypadków w Cork.\nFabuła nie zaskakuje, biorąc pod uwagę wydział śledczy, choć same morderstwa już tak. Akcja toczy się wartko, coraz bardziej komplikując i przytłaczając Katie, która na dodatek będzie musiała uporać się też z problemem, który nagle pojawi się w jej życiu prywatnym. Ponadto również bezpieczeństwo samej pani oficer jest zagrożone, bowiem w takim mieście, zło nigdy nie śpi.\nNiestety, w przeciwieństwie do poprzednich książek Mastertona, do których powracam regularnie, za każdym razem odczuwając podobne napięcie, tak w przypadku serii z Maguire, poprawnej, ale niczym nie wyróżniającej się na rynku, z pewnością nigdy do lektury nie powrócę. Można bowiem odnieść wrażenie, że i autor nie do końca odnajduje się w atmosferze sensacji, a już z pewnością wybór kobiety jako bohaterki, nie do końca był przemyślany. Mamy bowiem schematyczne działania, bez większych przemyśleń, mało jest w Katie kobiecości, przemyśleń, pogłębionej analizy stanu emocjonalnego czy nawet wątpliwości. W rezultacie powstała bohaterka, obok której przechodzimy obojętnie, nawet jeśli angażuje się w swoją pracę, to trudno nam to zaangażowanie podzielać. A szkoda, bo brakuje dobrych kryminałów czy powieści sensacyjnych z kobiecymi bohaterkami w rolach głównych.


Rozdział Dziesiąty - Harry Potter\nJak wam sie podobał dziesiąty rozdział\nWysłany: Sob 15:02, 10 Lis 2007 Temat postu: Rozdział Dziesiąty\nPorażka Lucjusza Malfoy'a\nNoc była pochmurna i zimna, mimo iż był to początek września na dworze było bardzo chłodno. Środkiem ciemnej uliczki szedł pewien mężczyzna. Jego płaszcz i włosy rozwiewał wiatr który niespodziewanie wdarł się na ulicę. Nagle mężczyzna skręcił w boczną uliczkę i w następnej chwili oślepiło go światło latarni, chodnik był pełen ludzi spieszących się za swoimi sprawami którzy nie mieli pojęcia że na ulicy pojawił się ktoś obcy. Nieznajomy ruszył przed siebie tarasując sobie drogę srebną laska która do tej pory trzymał pod rękę.\nLudzie którzy go mijali pokazywali go sobie palcami i szeptali między sobą. Jednak on był tak zdenerwowany że nie zwracał na nic uwagi, zszedł w boczną uliczkę rozpychając tłum stojących. Stał teraz po środku niewielkiego placu na którym paliła się tylko jedna latarnia oświetlając niewielki skrawek ziemi. W żadnym z okien nie paliło się światło jak gdyby nikt tu nie mieszkał. Nagle rozległ się głos…\n- Lucjuszu ? –\nW drzwiach jednej z kamienic stał mężczyzna i bacznie przyglądał się nieznajomemu.\n- Tak to ja – powiedział spokojnie Lucjusz Malfoy\nNieznajomy przeszedł przez próg po czym podszedł do Lucjusza i uścisnął go ja brata.\n- Dobrze cię widzieć, - powiedział Nieznajomy.\n- Od kiedy zabrakło Czarnego Pana nic już nie jest pewne – powiedział ponownie\nLucjusz popatrzył na niego z podziwem.\n- Ta-ak… Wejdźmy do środka –\nNieznajomy gestem zaprosił Lucjusza do środka.\nGdy tylko przeszli przez próg ów mężczyzna zatrzasnął drzwi po czym zaryglował niedbale zamek.\nW domu było bardzo ponuro i ciemno, zapach jaki był w środku przyprawiał o nudności. Mimo to oboje usadowili się na krzesła przy kuchennym stole i z niecierpliwością na coś czekali.\n- Jak Draco ? – zapytał nieznajomy.\nLucjusz spojrzał na niego jego twarz była całkowicie pochłonięta przez ciemność a oczy były bezlitośnie wpatrzone w niego.\n- Draco ma się dobrze.. – odpowiedział.\n- Musie jedynie trzymać się z dala od tłumów –\n- Co racja to racja – powiedział Nieznajomy po czym wstał od stołu i bez słowa opuścił pokuj.\nChwilę później zjawił się ponownie niosąc nie wielka świece.\n- Nie będziemy siedzieć po ciemku zachowajmy resztki godności. – powiedział stawiając świece na stole, po czym zapalił ja przy pomocy różdżki.\n- Ukrywamy się, jesteśmy zdani tylko na siebie – powiedział Malfoy\nNieznajomy przytaknął po czym ponownie przysiadł się do stołu mówiąc.\n- Mam nadzieje że się uda – powiedział\n- Augustusie chyba nie wątpisz w nasze zwycięstwo ? – zapytał Malfoy.\nNieznajomy wykrzywił się w grymasie niezadowolenia po czym powiedział.\n- Wiesz że nie lubię być tak nazywany Lucjuszu –\nNa twarzy Mafloy pojawił się uśmiech a on sam nic nie powiedział.\n- Uważasz że to bezpieczne miejsce Rookwood ? – zapytał ponownie Mafloy.\n- Ale oczywiście nie ma możliwości aby ktoś nas tu znalazł – powiedział spokojnie Rookwood.\n- Nie rozumiem twojej obawy Lucjuszu, dlaczego tak się boisz ? – zapytał.\n- Przebywasz na co dzień w Ministerstwie, kto jak kto ale ty – zadrwił.\nMafloy spojrzał mu w oczy po czym powiedział.\n- Widzisz u mnie strach Rookwood ?, -\n- Jestem ostrożny i tylko dla tego nadal jestem wolny –\nPo tych słowach oboje zamilkli.\nSiedzieli tak spokojnie do czasu aż do drzwi ktoś zapukał. Oboje natychmiast poderwali się z miejsc jak oparzeni.\n- Otworze to pewnie Dołohow – powiedział Rookwod po czym wyszedł z kuchni.\nChwile później dało się słyszeć skrzypienie drzwi oraz wymianę zdań.\n- Dobrze że jesteś, Lucjusz już czeka – powiedział Rookwood\nDołohow wszedł do kuchni, jego długa szata była cała brudna a on sam wyglądał na bardzo zaniedbanego.\n- Mafloy ? widzę że jednak przyszedłeś – powiedział spokojnie.\n- Byłem pewny że nie lubisz tak, „rodzinnych” spotkań – zaśmiał się Dołohow po czym przysiadł się do stołu. Teraz razem w trójkę spoglądali na siebie w milczeniu.\n- Uważam że to co robisz Lucjuszu jest bardzo ryzykowne – powiedział nagle Rookwood.\n- A nie uważasz że to jedyny sposób aby mieć wszystko na oku ? – zapytał ze złością Mafloy.\n- Moje informacje są bardzo przydatne-\n- Nie twierdze że nie ale gdyby… - powiedział spokojnie Rookwood.\n- Cisza! – krzyknął Dołohow.\n- Lucjusz robi to co do niego należy, każdy z nas ma swoje zadanie.-\nPo tych słowach już nikt się nie odezwał. Gdy tak siedzieli za oknem zaczął padać deszcz a plac tonął w kałużach. Chwile później ktoś zapukał do drzwi.\n- Macnair w końcu jesteś – powiedział Rookwood otwierając drzwi.\n- Witaj – powiedział Macnair po czym wszedł do środka.\nBył cały przemoczony a jego twarz tak blada i oziębła jakby już był trupem. Jego długie włosy były mokre i brudne od błota a ubranie tak przemoczone że wysiało na nim jak na haku.\nGdy wszedł do kuchni woda ciekła z jego szat a on sam usadowił się na krześle w rogu pokoju.\n- Jesteśmy już prawie wszyscy brak tylko Greyback’a – powiedział Dołohow.\n- Jak zawsze, on uważa się za lepszego od nas – powiedział Rookwood ze złością.\n- Rookwood czy to zazdrość ? – zadrwił Malfoy\nPo tych słowach Rookwood wstał i jednym ruchem wyciągnął różdżkę.\n- Ostrzegam cię Lucjuszu ! – powiedział\n- Rookwood, siadaj mam dużo do omówienia – powiedział Macnair niedbale.\n- Greyback, niech go szlak – powiedział Macnair\nPo tych słowach drzwi otworzyły się z hukiem…\n- Co do licha – powiedział Mafloy\nW następnej chwili po kuchni wszedł Greyback.\nJego szaty były postrzępione a twarz tak niepodobna do ludzkiej że sam widok był przerażający.\n- Przepraszam was panowie ale drzwi były zamknięte a nie mam zwyczaju pukać. – powiedział spokojnie Greyback.\n- Widzę że jesteśmy wszyscy – oznajmił.\n- Lucjuszu, jak dobrze cię widzieć – zadrwił Greybeck\nChwilę później cała piątka przysiadła się do stołu i przyciszonym głosem prowadzono rozmowę.\n- Pamiętajcie że mam cel – powiedział Dołohow\n- Zdziałaliśmy bardzo wiele, ale teraz musimy się skupić na zadaniu – powiedział\n- A co z wiadomością ? – zapytał Rookwood\n- Ten plan zawiódł, ale to nie koniec – powiedział Dołohow.\n- Jak wiemy Lucjusz pracuje teraz w ministerstwie i przekazuje nam bardzo cenne informacje –\n- Lucjuszu naprawdę brawa – powiedział Greyback po czym zaśmiał się głosem podobnym do wycia wilka.\n- Macnair, dowiedziałeś się czegoś? – zapytał Dołohow.\nMacnair spojrzał na niego wymownie po czym odpowiedział.\n- To nie takie proste ludzie są podejrzliwi –\n- Ale to tylko kwestia czasu – oznajmił\n- Greyback, musisz się opanować nie możemy zwracać na siebie tyle uwagi – powiedział Macnair\n- Trzeba działać z zaskoczenia –\n- Macnair ma racje na razie nie będziemy się wychylać trzeba przeczekać – powiedział Dołohow.\n- Jest jeszcze coś – powiedział ale nagle urwał.\nNagle przez pokuj przeleciało zaklęcie a on z trudem uskoczył na bok.\n- Uciekajcie – krzyknął Macnair.\nAurorzy zaczęli napływać do środka, zaklęcia latały we wszystkie strony.\nŚmierciożercy rozproszyli się po pokojach i prowadzili osobne walki z Aurorami, jednak było ich zbyt wielu.\n- Avada Kedavra ! – krzyknął Rookwood.\nPo czym jedne z Aurorów pad martwy na posadzkę, w następnej chwili w pokoju nie było już żadnego Śmierciożercy. Aurorzy którzy jeszcze przed chwilo byli pewni że tym razem ich złapią stali nad ciałem martwego kolegi.\nW tym samym czasie kilka kilometrów dalej Lucjusz Mafloy właśnie teleportował się na niewielką londyńską uliczkę.\nUliczka była pełna ludzi jednak nikt nie zauważył że pojawił się ktos oby. Lucjusz szedł pewnym krokiem zmierzając do bliżej nieokreślonego miejsca.\n- Skąd wiedzieli ! – powiedział sam do siebie.\n- Jakim cudem –\nSzedł teraz już zupełnie inna ulica była mniej zatłoczona i cicha, tylko gdzie niegdzie w oknach paliły się światła. Nagle się zatrzymał tuż przed niewielką kamienicą z pięknie rzeźbionymi drzwiami. Wszedł po stopniach i pchnął drzwi które od razu ustąpiły. Gdy wszedł do środka korytarz był zupełnie pusty, a ściany tak brudne że z trudem można było rozpoznać ich kolor. Jedynym źródłem światła była szpara w drzwiach na lewo gdzie słychać było odgłosy rozmowy. Lucjusz podszedł do nich i nacisnął klamkę i gdy tylko wszedł do środka od razu zamkną je za sobą. Stał teraz w niewielkim holu który wyglądał jakby ktoś niedawno się tu wprowadził, tuż przy ścianie stała sterta gratów a na około było pełno ziemi. Jego syn Draco krzątał się po kuchni i robiąc przy tym, sporo hałasu.\n- Gdzie jest moja różdżka – usłyszał.\nW następnej chwili usłyszał kolejny znajomy głos tym razem jego żony Narcyzy.\n- Draco jest tu –\nLucjusz wszedł do kuchni i zauważył jak Narcyza podaje Draco różdżkę która on natychmiast chowa do tylniej kieszeni swoich dżinsów.\n- Lucjuszu – usłyszał głos Narcyzy\nOn jednak nie odpowiedział stał i rozmyślał. Narcyza w tym czasie przygotowywała kolacje, jednak nie wychodziło jej to zbyt sprawnie od czasu utraty skrzata domowego. Cała rodzina była pogrążona w przedziwnej monotonni jak by świat się zatrzymał.\nLucjusz nie zważając na żonę przeszedł przez kuchnie i wszedł do niewielkiego zagraconego salonu. Na starej kanapie siedział Draco i bawił się swoją różdżką obracając ja w palcach. Lucjusz złapał go za rękę i powiedział.\n- To nie zabawka, zachowuj się jak dorosły-\nDraco wyrwał się z jego uścisku po czym powiedział do niego z pogardą\n- To twoja wina że musimy tak żyć –\n- Gdy nie… - powiedział Draco\n- Milcz, jak możesz – usłyszał głos swojej Matki która właśnie weszła do salonu.\n- Narcyzo spokojnie, Draco musi się pozbierać, jest za slaby – powiedział spokojnie.\n- No dalej Draco – powtórzył spokojnie ale jego syn nie odezwał się słowem, siedział w milczeniu nadaj bawiąc się swoją różdżka.\nLucjusz usiadł na starym krześle tuż przed swoim synem który nie zwracał na niego uwagi i wyglądał na naprawdę zaniedbanego, Lucjusz teraz to dostrzegł. Jego włosy zawsze nieskazitelnie czyste teraz sterczały we wszystkie strony a jego szata była tak brudna i zużyta że z trudem można było rozpoznać jej kolor. Draco wyglądał naprawde okropnie a on wiedział że to jego wina że przez niego wszystko jest takie trudne że to on zniszczył mu życie. Czuł się winny i za to wszystko za to że już nigdy nie będą mogli żyć normalnie, do końca życia będą oglądać się za siebie.\n- Draco posłuchaj – powiedział spokojnie\nDraco podniósł głowę ale nadal nie spojrzał w jego oczy.\n- To wszystko przeminie, mamy plan –\n- Ludzie zapłacą za wszystko – powiedział przez zaciśnięte zęby.\nDrako teraz spojrzał na niego ze złością.\n- Już nigdy nie będzie tak jak kiedyś, a ty chcesz aby było jeszcze gorzej – powiedział Draco.\n- Myślisz że to wam się uda, złapią cię, a ja i mama zostaniemy sami – po tych słowach pochylił ponownie głowę.\n- Musza za to zapłacić , Potter i jego szlamy – powiedział Lucjusz w furii.\n- Draco będę potrzebował twojej pomocy – powiedział już bardzo spokojnie.\nJednak jego syna nie spojrzał na niego nadal siedział za zawieszoną głowa wpatrując się w swoje nogi.\nLucjusz wiedział że jego syn jest przygnębiony ta sytuacja i że prędzej wyda go Ministerstwie niż mu pomoże, mimo to próbował go nakłonić do działania.\nDraco nagle wstał i nie zwracając uwagi na ojca wyszedł do pokoju na lewo po czym zatrzasnął za sobą drzwi. Lucjusz także wstał i udał się do kuchni gdzie jego żona przygotowywała obiad. Gdy wszedł do pokoju Narcyza właśnie podawał obiad na stół. Zauważył że i ona wygląda naprawdę okropnie,jej szata była bardzo brudna a twarz tak zimna i nieprzenikniona,\n- Lucjuszu zjedz coś, wyglądasz okropnie- powiedziała, po czym ponownie zabrała się za gotowanie.\nLucjusz zasiadł do stołu jednak nagle ktoś zapukał do drzwi.\nCała rodzina natychmiast poderwała się z miejsc nawet Draco wyszedł z pokoju.\n- To ja Rookwood – powiedział ktoś za drzwiami.\nLucjusz jakby się uspokoił schował różdżkę za pazuchę po czym otworzył drzwi.\nNa korytarzy rzeczywiście stał Rookwood, wyglądał na zdyszanego podpierał się o ścianę i straszliwie dyszał. Lucjusz ruchem ręki zaprosił go do środka po czym zamknął drzwi.\n- O co chodzi ? – zapytał zdziwiony\nRookwood wszedł do kuchni i złapał za talerz z obiadem, i połknął wszystko w mgnieniu oka po czym powiedział.\n- Musze tu przeczekać Lucjuszu, Aurorzy krążą po cały Londynie-\n- Nie chce się wychylać – powiedział spokojnie po czym wyjrzał przez okno.\nLucjusz podszedł do niego i spojrzał w jego oczy mówiąc.\n- Dziś możesz zostać ale jutro się wyniesiesz Rookwood, zrozumiano? –\n- Spokojnie jak tylko się rozwidni znikam – powiedział odpychając Lucjusza na bok.\nRookwood usiadł przy stole po czym powiedział.\n- Masz już jakiś plan Lucjuszu –\nLucjusz spojrzał na niego wymownie ale nie odezwał się słowem.\n- Czy nadal zawierzasz siedzieć w Ministerstwie i udawać kogoś kim nie jesteś? – powiedział ponownie Rookwood.\n- Już o tym rozmawialiśmy, to co wiem jest bardzo przydatne – odpowiedział ze złością.\nRookwood już chciał coś powiedzieć ale nagle huk…\n- Ohh – usłyszał głos Narcyzy.\n- Co to było- jednak nim ktoś zdążył się odezwać drzwi wyleciały z zawiasów i uderzyły o ziemie robiąc przy tym okropny hałas.\nW następnej chwili do środka wbiegli aurorzy miotając zaklęciami we wszystkie strony.\n- Ty ! – krzyknął Lucjusz.\n- Rookwood poszli twoim śladem – jednak nie było czasu na kłótnie.\n- Narcyzo, Draco uciekajcie – krzyknął Lucjusz.\nW następnej chwili ujrzał jak jeden z Aurorów krzyczy.\n- Nie pozwólcie im uciec, Avada Kedavra ! – po czym strumień zielonego światła przeleciał kilka centymetrów nad jego głowa. Następnie zobaczył jak trafia on Narcyze która właśnie przekraczała próg salonu. Widział jak jej martwe ciało opada na ziemie, jak odbija się bezwładnie od posadzki, widział jej twarz była zastygłą w grymasie szoku. Krew uderzyła mu do głowy wiedział co musi zrobić…\n- Incido !!! – w następnej chwili na twarzy jednego z Aurorów pojawiło się okropne rozcięcie. Auror zawył z bulu i upuścił różdżkę.\n- Avada Kedavra – krzyknął Lucjusz.\nZielone światło ugodziło Aurora prosto w pierś a on pad na ziemie zalewając się krwią która ciekła z rany na jego twarzy.\n- Draco uciekaj, ! – krzyknął do Syna który pochylał się nad ciałem matki.\nOn jednak nadal stał i krzyczał przez łzy.\n- To Ty ja zbiłeś, to przez ciebie –\nWalka trwała a Aurorzy nie odpuszczali rzucając bardzo złożone zaklęcia w ich stronę.\n- Zatrzymaj ich - krzyknął do Rookwooda która był już wykończony i ledwo stał na nogach.\nOn sam podbiegł do Draco i złapał go za rękę ciagnac do salonu.\n- Nie !! – krzyczał Draco\n- Nie !! –\nLucjusz skupił się bardzo mocno trzymając syna za nadgarstek. W następnej chwili on i Draco teleportowali się z salonu pozostawiając Rookwooda na pewną śmierć.\nChwile później stali już w lesie gdzieś daleko poza Londynem.\nDraco wyrwał się z uścisku ojca i klęk bijąc rękoma o ziemie, łzy spływały po jego policzku, był wściekły na ojca szał jaki go ogarnął był niewyobrażalny.\nLucjusz stał nad synem i słuchał jak ten wytyka mu jego największy błąd.\n- To twoja wina !! – krzyczał Draco przez łzy.\n- Jesteś taki jak Voldemort poświęcisz wszystko dla władzy, i to ja zabiło –\nWiedział że Draco ma rację, gdyby nie jego zawiść i chęć zdobycia władzy nigdy by do tego nie doszło, tam myśl sprawiła że łza pociekła po jego policzku…\nPS: Rozdział trochę inny od pozostały ale bardzo ważny. Czekam na komentarze...\nRozdział Jedenasty: Zamek Hogwart\npod koniec 7 tomu luciusz sie "nawrocil"\ndziwne to troche... moze to blad autora, a moze jakis jego haczyk:) ogolnie ok...\nWysłany: Nie 9:53, 11 Lis 2007 Temat postu:\nJa mam ciekawe spostrzezenia ... Wczytajcie sie w to o czym oni rozmawiaja... Rozdział Boski Lucjusz troche mi go szkoda\nWysłany: Nie 10:27, 11 Lis 2007 Temat postu:\nWildze w komentarzach żenadę. Nie potraficie nawet pięciu zdań napisać. Same tylko ochy i achy. Może ktoś by wreszcie jakiś rozdział obiektywnie skrytykował? Ja widzę kilka błędów, ale wystrzegam się komentarzy, gdyż moja ocena będzie subiektywna bo Albus to mój bliski przyjaciel, znamy się około 8 lat i mi jest ciężko coś obiektywnie napisać. Acha i proszę mi nie pisać że Albus jest tak dobry że w tym co napisał nie ma błędów. A jeśli wam się podoba to napiszcie to co wam się podoba czego wam brakuje a nie:\n-rozdział jak zwykle świetny\nNarazie usuwam komentarze i zostawiam te które trzymają jakiś poziom.\nAle od następnych rozdziałów w skrajnych wypadkach będą lecieć kreski\nO rozdziale nie napisze tu ponieważ i tak nic to nie wniesie do dyskusji, ani do poczynań Albusa, bo tu potrzeba obiektywizmu.\nAktualizacja Regulaminu- zapraszam do lektury\nWysłany: Nie 10:44, 11 Lis 2007 Temat postu:\nWidze że i moj post został usunięty...\nDlatego pisze jeszcze raz Rozdział naprade wciagajacy, poza tym jest całkowicie inny i to jest jego zaleta... Zaciekawiło mnie także to o czym mówia Śmiercio... jak już pisał "tom" coś jest ukryte miedzy słowami Jeszcze raz podziekuje za tak wspaniały rozdział oby tak dalej...\nPS: Uwazam że Draco ponosi za wysoką karę szkoda mi go\nWysłany: Nie 10:51, 11 Lis 2007 Temat postu:\nHo ho Gohji zabrał się do roboty ... Napiszcie jeszcze raz hmm, tylko prosze o bardziej kakretne wypowiedzi tak abym mogł coś z tego wywnioskowac, i wprowadzic zmiany. Mile widziane spekulacje\nPS: Mam nadzieje że moj post nie jest bez sensu i wnosi cos nowego\nWysłany: Nie 11:23, 11 Lis 2007 Temat postu:\nNie wnosi nic nowego i dostajesz bana\nGohij ja mam taka malą uwage mógłbys nie czepiac sie slów kazdego uzytkownika i pozwolic pisac nam co chcemy bo chcialbym powiedziec ze od tego raczej jest forum a nie zeby zabraniac uzytkownikom pisac posty bo sa bez sensu daj im prawo wypowiedzenia sie bo jesli tego nie zrobisz to nie bdzabardzo chcieli odwiedzac tego furum bo po co jak nie wolno nic pisac ;/ sorry zawsze bylem szczery i za to ciepialem w mlodosci ale takie jest moje zdanie i poco je ukrywac to nie ma sensu a po co ja to pisze jak i tak usuniesz moj post\nRozdzial bardzo mi się podobal, trzeba byloby troche poprawek pododawac, bo czesto dialogi niepotrzebnie byly porozdzielane itp...ale poza tym super, zaglosowalam na "bardzo dobry", no i ekstra, że daliście coś z Draco, mam nadzieje, że z nim będzie coś wiecej jeszcze^^\n"W następnej chwili ujrzał jak jeden z Aurorów krzyczy.\n- Nie pozwólcie im uciec, Avada Kedavra ! – po czym strumień zielonego światła przeleciał kilka centymetrów nad..."\nno sory ale Aurorzy nie używają zaklęć niewybaczalnych bo ... są niewybaczalne !!!\nJak dla mnie totalna pomyłka, już lepiej by było gdyby aurorzy odbili zaklęcie Lucjusza, które by zabiło Narcyzę. Efekt ten sam.\nWysłany: Pon 14:07, 12 Lis 2007 Temat postu:\nKsomyrk wez pod uwage ze Aurorzy maja teraz jedno zadanie zlapac śmierciorzeców i musza to zrobic za wszelka cene i kazda forma ataku jest dozwolona. Jednak nie mogles o tym wiedziec bo to w nastepnych rozdziałach podczas rewolucji zwiazanych z *******\nPS: Od kiedy da sie odbic zaklecia niewybaczalne?.\nWszystko wyjasnie w nastepnych rozdziałach...\nA przecież w HP i Czara Ognia było że ten cały Barty Crouch ustanowił jakąś taką ustawę o tym że aurorzy mogą używać zaklęć niewybaczalnych. Bo wcześniej musieli brać ich żywcem, ale potem już nie musieli tylko mogli ich na miejscu za*****\nnie pamietam tego... zaklecia niewybaczalne jak i veritaserum byly niedozwolone chyba oO\nTak mnie wciągło a już dawno przestaliście pisać szkoda może kidyś wrócicie do pisania tomu 8 <czekam>


Znaleziono 71 pozycji o tematyce: Policjanci\n"Dwudziesta pierwsza trzydzieści siedem "\nWiosna 2007. W okolicach Centrum Olimpijskiego w Warszawie znaleziono zwłoki dwóch młodych mężczyzn. Okazuje się, że ofiarami są klerycy z żoliborskiego seminarium. Z powodu makabrycznych szczegółów zbrodni oraz symboli narysowanych szminką przez mordercę do rozwiązania zagadki zostaje powołana specjalna grupa operacyjna. Dołącza do niej Rudolf Heinz - specjalista od opracowywania portretów psychologicznych przestępców. Heinz sześć lat wcześniej wytypował maniakalnego mordercę, który zabijał z pobudek religijnych. Sprawa jest delikatnej natury, tym bardziej że w kręgu podejrzanych są osoby szanowane i wpływowe: rektor seminarium, znany biznesmen oraz wybitny biblista. Śledztwo prowadzone przez Heinza dodatkowo się komplikuje, gdy na Śląsku zaczyna działać zabójca samotnych kobiet.\nStanowi cz. 1 cyklu, cz. 2 pt.: Kołysanka dla mordercy.\nSERIA/CYKL: Rudolf Heinz stanowią >>\nJesień 2008 roku, Warszawa, zagmatwane śledztwo i seryjny zabójca... W kanałach ciepłowniczych na Żeraniu zostaje znaleziona kolejna ofiara. Nieuchwytny morderca - nazywany przez policjantów Doktorem Śmierć - zabija bezdomnych zastrzykiem w serce, a następnie odcina denatom dłonie. Rudolf Heinz zostaje wysłany do stolicy, by pomóc w śledztwie. Okazuje się, że perfekcyjnie zaplanowane zbrodnie łączą się z tajemniczym zgonem pewnego przedsiębiorcy, który kilkanaście lat wcześniej zatrudniał w swojej fabryce imigrantki ze Wschodu. W tle wydarzeń jak zły cień pojawia się pacjent szpitala psychiatrycznego na Śląsku, zwany Inkwizytorem, czyli morderca, który wiele lat temu nieomal nie pozbawił życia Rudolfa Heiza. Obaj mają ze sobą niewyrównane porachunki...\nKryminał z Rudolfem Heinzem i piłką nożną w tle. Warszawa, 12 kwietnia 2010 roku: w okolicach Dworca Wschodniego Jacek Kos rzuca się pod pociąg. W obliczu katastrofy smoleńskiej śmierć piłkarza z polskiej kadry przechodzi bez echa. Dziewięć dni później do Katowic niczym postać z zaświatów przybywa Józef Heinz i prosi syna, by pomógł mu wyjaśnić powody tego samobójstwa. Kierując się względami osobistymi, Rudolf Heinz postanawia przeprowadzić na urlopie drobne dochodzenie. Zagłębiając się w prywatne śledztwo, profiler stopniowo odkrywa powiązania z niewyjaśnionymi przed laty zabójstwami nastoletnich chłopców. Sprawie nadano wtedy kryptonim ZZZ. Nazwa nawiązywała do listu, który pozostawił wówczas nieuchwytny morderca. Tymczasem ze szpitala psychiatrycznego ucieka Inkwizytor, by wyrównać rachunki z Heinzem i resztą świata.\nRudolf Heinz - profiler, miłośnik bluesa po traumatycznych przejściach - i zagadkowe morderstwo, którego okoliczności są bardzo nietypowe. A do tego ta pozostawiona na miejscu zbrodni okładka Abbey Road Beatlesów. Czubaj powraca w wielkim stylu! Czerwiec 2012. Trwa mecz Polska-Rosja podczas mistrzostw Europy w piłce nożnej, gdy policjanci z Piły otrzymują wezwanie na dawne lotnisko, gdzie stacjonował kiedyś pułk myśliwców Su-22. Jest to miejsce zabójstwa, na które przybywa także Rudolf Heinz prowadzący kurs w miejscowej szkole policji. Heinza najbardziej intryguje okładka albumu Beatlesów Abbey Road pozostawiona w hangaroschronie. Profiler nawet nie przypuszcza, jaki obrót przybierze sprawa, która zajmie mu prawie dwa lata i okaże się ostatnią w jego karierze.\nSylwester 2010 roku. W lesie w Katowicach zostaje zamordowany Jacek Szymon, dawny mentor i kolega Rudolfa Heinza. Wiele lat wcześniej, we wrześniu 2001 roku, w willi na Brynowie odkryto okaleczone zwłoki 6-letniej dziewczynki. Śledztwo prowadził wówczas Jacek Szymon, a sprawcy nigdy nie znaleziono. Co łączy te dwie sprawy? Profiler, który jeszcze niedawno zastanawiał się nad odejściem z policji, angażuje się w śledztwo. Tymczasem na wolności przebywa groźny przestępca, który kiedyś groził śmiercią Szymonowi oraz Heinzowi. Wiele wskazuje, że nie rzucał słów na wiatr.\nTytuł oryginału: "Triple six ".\nStrażnicy Światła / Erica Spindler : 2 ; Edipresse Książki\nWarszawa : Burda Książki - Burda Publishing Polska, copyright 2018.\nOlga Suszczyńska (postać fikcyjna)\nPrzełom listopada i grudnia, podła pogoda - to nie jest dobry czas na to, żeby zakochać się w Warszawie. Na brzegu Wisły samotny biegacz znajduje zwłoki młodej dziewczyny. Ma jasną skórę. Jasną jak mleko. Włosy czarne, kręcone, gęste i długie. Długie, smukłe nogi. Nie będzie łatwo ustalić, kim jest. Warszawa to wielkie miasto. Labirynt, w którym łatwo się zagubić, zwłaszcza jeśli nie możesz ufać tym, których kochasz. Podły czas. Dni krótkie, mało słońca, w polityce rozwałka, pod Sejmem protesty, nowa władza odbiera esbekom emerytury, a stary policyjny pies ma w zanadrzu sekret, od którego człowiek może zachorować na każde gówno. Są takie zgryzoty, od których dostajesz raka. Trzeba będzie zajrzeć do papierów w odległej, zapomnianej kiedyś przez Boga mieścinie, w której nikt nie był tym, za kogo się podawał. Dwoje policjantów, którzy próbują być uczciwi w świecie, w którym zabrakło miejsca na miłość.\nStanowi cz. cyklu z podkomisarz Olgą Suszczyńską.\nSERIA/CYKL: Olga Suszczyńska stanowią >>\nW Warszawie kończy się zima. Podkomisarz Olga Suszczyńska ściga pedofila. Bandyta jest uzbrojony i niebezpieczny. Wbija się pomiędzy miesięcznicę smoleńską a antypisowską opozycję. W tłumie podnieconym polityką nikt nie dostrzega, kiedy policjantka staje oko w oko ze śmiercią. Nad Zatoką Perską zapada zmierzch. Operatorzy wojsk specjalnych, Luter i Druid, skaczą w otchłań morza. Potem płyną do brzegu, żeby zlikwidować dwa cele, które zagrażają porządkowi świata, ale coś idzie nie tak. Źli ludzie w wielkim mieście przejmują nieruchomości. Jeśli ktoś stanie im na drodze - spłonie. Wiele lat wcześniej piękna dziewczyna zakochana do szaleństwa w koledze z uniwersytetu, ogląda "Dziady" Dejmka, a potem walczy o życie z milicjantami szturmującymi dziedziniec uczelni. Pewnego dnia Serbia odkryje, że wszystkie te historie splątane są ze sobą na śmierć i życie. A przecież wiosna jest nie po to, żeby umrzeć, ale po to, żeby się zakochać jak nigdy. Powieści z Olgą Suszczyńską zdobyły nominacje do Wielkiego Kalibru i Złotego Pocisku. Autor pracuje nad scenariuszem.\nNa kartę 055122 od dnia 2020-06-04\nTytuł oryginału: "Keep her safe ".\n636,  strona ; 20 cm.\nStanowi t. 8 sagi kryminalnej o policjantach z Lipowa, t. 1 pt.: Motylek, t. 7 pt.: Dom czwarty, t. 9 pt.: Nora.\nW mroźny zimowy poranek na skraju mazurskiej wsi zostaje znalezione ciało zakonnicy. Początkowo wydaje się, że kobietę potrącił samochód. Szybko okazuje się jednak, że ktoś ją zabił i potem upozorował wypadek. Kilka dni później ginie kolejna osoba. Ofiary nie wydają się być ze sobą w żaden sposób związane. Zaczyna się wyścig z czasem. Policja musi odnaleźć mordercę, zanim zginą następne kobiety. Śledztwo ujawnia tajemnice mrocznej przeszłości zakonnicy, przy okazji odkrywając też mniejsze lub większe przewiny mieszkańców sielskiej - tylko na pozór - miejscowości.\nW Lipowie nastał świąteczny czas. Wszystko pachnie sosnowym igliwiem. Jedno tylko mąci spokój mieszkańców wsi: już za kilka dni ma wrócić morderca. Przez długie piętnaście lat nikt we wsi nie wymawiał nawet jego imienia. Młodszy aspirant Daniel Podgórski ma szczególne powody, żeby nienawidzić mężczyzny - sprawcy pożaru, w którym bohaterską śmiercią zginął ojciec policjanta. Jakby tego było mało, we wsi zjawia się rodzeństwo ze Szwecji, które grozi jednemu z mieszkańców. Podgórski stara się zapanować nad sytuacją. Nie spodziewa się jednak, że na dzień przed Wigilią zabójczy ogień zapłonie na nowo. Kolejny po "Motylku" i "Więcej czerwieni" tom sagi o policjantach z niewielkiej wsi Lipowo. Seria o Lipowie to nie tylko trzymające w napięciu klasyczne kryminały psychologiczne, ale także powieści z rozbudowanym wątkiem społecznym i obyczajowym.\nZbliża się krwawy superksiężyc. Mieszkańcy maleńkich Rodzanic boją się, że ta niezwykła pełnia uwolni z dawna uśpionego demona. Tymczasem na zamarzniętym, smaganym zimowym wichrem jeziorze znaleziono ciało zamordowanej dziewczyny. Jest przykryta kocem. Gdyby nie to, że jakieś zwierzę poszarpało jej rękę, wyglądałaby, jakby spokojnie spała. Tego samego dnia umiera pewna dziennikarka. W ostatnich słowach przestrzega byłą komisarz Klementynę Kopp przed wilkołakiem. Wkrótce emerytowana policjantka znika bez śladu. Pojawiają się sugestie, że to Kopp dokonała zbrodni. Tylko aspirant Daniel Podgórski wierzy, że dawna koleżanka jest niewinna. Jaki sekret skrywa sam Podgórski? Dlaczego odpowiedzi warto szukać w szklanej kuli? Ile prawdy jest w anonimie zapowiadającym śmierć wszystkich mieszkańców Lipowa? I kto tak naprawdę czai się w ciemności?"Rodzanice" to dziesiąty tom sagi kryminalnej o policjantach z Lipowa. Opowieści o Lipowie łączą w sobie elementy klasycznego kryminału i powieści obyczajowej z rozbudowanym wątkiem psychologicznym. Porównywane są do książek Agathy Christie i powieści szwedzkiej królowej gatunku, Camilli LĂ¤ckberg. Prawa do publikacji serii sprzedane zostały do ponad dwudziestu krajów.\nSeria z komisarzem Forstem / Remigiusz Mróz : t. 4 ; Filia Mroczna Strona\n491,  strona ; 21 cm.\nGdzie jest Wiktor Forst? To pytanie zadają sobie zakopiańscy śledczy, gdy topniejący w Tatrach śnieg odsłania makabryczny widok na zboczach Giewontu. Odnalezione zostają zwłoki grupy kobiet, których za życia nic ze sobą nie łączyło. Żadna wycieczka nie zaginęła zimą na szlakach, a wszystkie ofiary wypadków w górach zostały odnalezione. W dodatku na ciałach nie ma żadnych śladów świadczących o tym, by doszło do zabójstw. Kiedy w Zakopanem znikają jednak kolejne kobiety, nie ma wątpliwości, że na Podhalu pojawił się seryjny zabójca. Policja odkrywa ślad prowadzący do Wiktora Forsta. Problem polega na tym, że nikt nie wie, gdzie od roku przebywa były komisarz.\nSeria z komisarzem Forstem stanowi kontynuację Trylogii z komisarzem Forstem.\nSERIA/CYKL: Wiktor Forst stanowią >>\nNieuchwytny zabójca. Mroczna tajemnica z przeszłości. Zaskakujący finał. Termin "ekspozycja" ma przynajmniej pięć znaczeń. Podobnie wieloznaczny jest każdy krok mordercy.Pewnego ranka turyści odkrywają na Giewoncie makabryczny widok - na ramionach krzyża powieszono nagiego mężczyznę. Wszystko wskazuje na to, że zabójca nie zostawił żadnych śladów. Sprawę prowadzi niecieszący się dobrą opinią komisarz Wiktor Forst. Zanim tamtego ranka stanął na Giewoncie, wydawało mu się, że widział w życiu wszystko. Tropy, jakie odkryje wraz z dziennikarką Olgą Szrebską, doprowadzą go do dawno zapomnianych tajemnic... Winy z przeszłości nie dadzą o sobie zapomnieć. Okrutne zbrodnie muszą zostać odkupione.\nGdzie jest Wiktor Forst? To pytanie zadają sobie zakopiańscy śledczy, gdy topniejący w Tatrach śnieg odsłania makabryczny widok na zboczach Giewontu. Odnalezione zostają zwłoki grupy kobiet, których za życia nic ze sobą nie łączyło.Żadna wycieczka nie zaginęła zimą na szlakach, a wszystkie ofiary wypadków w górach zostały odnalezione. W dodatku na ciałach nie ma żadnych śladów świadczących o tym, by doszło do zabójstw. Kiedy w Zakopanem znikają jednak kolejne kobiety, nie ma wątpliwości, że na Podhalu pojawił się seryjny zabójca. Policja odkrywa ślad prowadzący do Wiktora Forsta. Problem polega na tym, że nikt nie wie, gdzie od roku przebywa były komisarz.\nZbocza gór znów spłynęły krwią. W środku sezonu turystycznego na Rysach odnalezione zostają zwłoki starszego mężczyzny, a sposób działania sprawcy prowadzi wyłącznie do jednego wniosku: wrócił ten, którego wszyscy się obawiali. Oprócz monety w ustach, na nagim torsie ofiary znajduje się wycięty w skórze, krwawy napis: Revertar ad Ierusalem in misericordiis. Sytuacje komplikuje fakt, że ofiarę umieszczono na samym środku słupka granicznego, przez co śledztwo zamierzają prowadzić zarówno Polacy, jak i Słowacy. W mieście i na szlakach wybucha panika, tymczasem Wiktor Forst budzi się w zakopiańskim szpitalu. Nie pamięta, co działo się z nim, od kiedy opuścił Polskę, by sprawdzić, co znajduje się w pewnej skrytce pocztowej.


Frontex: Migracja w listopadzie - MILMAG - Magazyn Militarny\nZgodnie z informacją opublikowaną przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex), w listopadzie 2019 na głównych szlakach migracyjnych do Unii Europejskiej nastąpił spadek nielegalnych przekroczeń granic o jedną czwartą do poziomu 14 400. W ciągu ostatnich 11 miesięcy zanotowano spadek liczby migrantów o 10% w porównaniu z analogicznym okresem w 2018. (Frontex: Nielegalna migracja w sierpniu, 2019-09-23).\nWe wschodniej części basenu Morza Śródziemnego w listopadzie wykryto około 9 700 tysiąca naruszeń granic zewnętrznych UE, co stanowi spadek o 20% w porównaniu z październikiem.Na tym obszarze odnotowano dwie trzecie wszystkich wykrytych migrantów na granicach UE w analizowanym okresie. Pomimo zmniejszenia się skali naruszeń w ubiegłym miesiącu, w dużej mierze z powodu złych warunków pogodowych, łączna liczba wykrytych incydentów w tym regionie w pierwszych jedenastu miesiącach tego roku była o 42% wyższa, niż przed rokiem i wyniosła 74 126 przypadków. W regionie tym w ciągu prawie całego roku, jeden na trzech migrantów pochodził z Afganistanu, a jeden na czterech – z Syrii. Należy odnotować, że powyższe dane nie dotyczą nielegalnej migracji na Cypr.\nW zachodniej części basenu Morza Śródziemnego w listopadzie wykryto 950 nielegalnych prób przekroczenia granic, co stanowi spadek o 80% w porównaniu z październikiem. W okresie styczeń-listopad 2019 wykryto łącznie 21 750 prób, co stanowi mniej niż połowę (spadek o 57%), w porównaniu z analogicznym okresem rok wcześniej. Wśród ogółu nielegalnych migrantów, Marokańczycy stanowili 28%, a Algierczycy dalsze 17%.\nW centralnej części basenu Morza Śródziemnego liczba migrantów wyniosła niecałe 1200 osób, czyli o 46% mniej, niż w poprzednim miesiącu. W ciągu pierwszych jedenastu miesięcy 2019 liczba ta wyniosła 13 180 osób. Liczba ta jest mniejsza o 43%, niż pomiędzy styczniem a listopadem 2018. Przez prawie cały bieżący rok granicę na tym odcinku najczęściej próbowali przekraczać obywatele Tunezji, Sudanu, Wybrzeża Kości Słoniowej i Pakistanu.\nNa szlaku Bałkanów Zachodnich zanotowano ponad 1900 przypadków nielegalnych naruszeń, a od stycznia wyniosły one łącznie 10 619 przypadków, czyli o 103% więcej, niż przed rokiem. Prawie połowę migrantów na tej trasie stanowili Afgańczycy.\nFrontex: Nielegalna migracja w sierpniu (2019-09-23)\nFrontex w Bałkanach Zachodnich (2019-05-26)\nNielegalna migracja do Europy w czerwcu (2019-07-31)


Raport zrównoważonego rozwoju Grupy ENEA za 2019 rok | Najważniejsze działania strategiczne w 2019 r.\nPoniżej znajduje się lista działań realizowanych przez nas w 2019 r., które są szczególnie istotne z punktu widzenia celów zapisanych w naszej aktualnej strategii rozwoju.\nZawarcie przez ENEA S.A. porozumienia z Energa S.A. w sprawie finasowania budowy nowoczesnego, niskoemisyjnego bloku węglowego –Elektrowni Ostrołęka C.\nZainicjowanie przez ENEA S.A., ENEA Wytwarzanie i Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa współpracy na rzecz budowy wielkoobszarowych farm fotowoltaicznych na terenach wiejskich.\nPodpisanie przez Grupę ENEA, Pocztę Polską S.A. i Kolejowe Zakłady Łączności Sp. z o.o. listu intencyjnego w sprawie wspólnej realizacji projektów z zakresu elektromobilności.\nZobowiązanie się przez ENEA Operator, PGE Dystrybucja S.A. i PGE Systemy S.A. do współpracy przy budowie ujednoliconego, szerokopasmowego systemu łączności dla sektora elektroenergetycznego.\nNawiązanie przez ENEA S.A. oraz Electric Power Research Institute współpracy przy projektach badawczych dotyczących magazynowania energii oraz generacji rozproszonej.\nPrzystąpienie przez ENEA Operator wspólnie z Akademią Górniczo-Hutniczą do realizacji projektu badawczo-rozwojowego pt. „System bilansowania mocy i energii oraz monitorowania jakości dostawy energii elektrycznej rozproszonych źródeł i zasobników energii (MoBiSys)”.\nSygnowanie przez ENEA S.A. oraz Lubelski Węgiel „Bogdanka” listu intencyjnego w sprawie budowy nowoczesnych farm fotowoltaicznych na terenach należących do kopalni.\nPrzyjęcie przez Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A., ENEA Operator i TAURON Dystrybucja S.A. porozumienia o koordynacji rozwoju sieci przesyłowej i dystrybucyjnej, w ramach którego m.in. zostanie znacznie rozbudowana sieć linii elektroenergetycznych w regionie lubuskim.\nSfinalizowanie przez ENEA Operator gruntownej przebudowy linii 110 kV Morzyczyn – Drawski Młyn, co znacząco poprawiło bezpieczeństwo energetyczne i możliwości przyłączeniowe w województwach: zachodniopomorskim, lubuskim i wielkopolskim.\nUzyskanie przez MEC Piła dofinansowania z NFOŚiGW dla projektu budowy nowego kogeneracyjnego źródła ciepła – opartego o źródła gazowe i współpracującego z kolektorami słonecznymi.\nZlecenie przez Elektrownię Połaniec firmom GE Power i Stal-Systems S.A. modernizacji elektrofiltrów sześciu bloków energetycznych, w celu poprawy parametrów środowiskowych całej instalacji.\nSformalizowanie przez ENEA Wytwarzanie współpracy z gminą Jedlińsk w zakresie inwestycji w odnawialne źródła energii.\nPoprzednia strona Kierunki rozwoju\nNastępna strona Zarządzanie ryzykami niefinansowymi


Mesopral - ulotka, skład, dawkowanie i działanie | MedMe.pl\nChoroba refluksowa przełyku (GERD): leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku; zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku; leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku. W skojarzeniu z odpowiednimi schematami leczenia przeciwbakteryjnego w celu eradykacji bakterii Helicobacter pylori, jak również w leczeniu choroby wrzodowej dwunastnicy współistniejącej z zakażeniem Helicobacter pylori oraz w zapobieganiu nawrotom wrzodu trawiennego u pacjentów z chorobą wrzodową związaną z zakażeniem H. pylori. U pacjentów, u których konieczne jest stosowanie długotrwałego leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ): leczenie wrzodów żołądka związanych z leczeniem NLPZ; zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy, związanym z leczeniem NLPZ, u pacjentów z grupy ryzyka. Przedłużone leczenie po terapii dożylnej rozpoczynającej leczenie zapobiegające ponownemu krwawieniu z wrzodów trawiennych. Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona. Młodzież ≥12 lat. Choroba refluksowa przełyku: leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku, zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku, objawowe leczenie choroby refluksowej przełyku. W skojarzeniu z odpowiednimi schematami leczenia przeciwbakteryjnego w celu eradykacji Helicobacter pylori.\nU pacjentów z podejrzeniem lub rozpoznaniem choroby wrzodowej żołądka, jak również w przypadku jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znacznego, niezamierzonego zmniejszenia masy ciała, nawracających wymiotów, trudności w połykaniu, krwawych wymiotów lub smolistych stolców) należy wykluczyć nowotworowe podłoże choroby, gdyż leczenie esomeprazolem może łagodzić objawy choroby nowotworowej i opóźniać jej rozpoznanie. Pacjenci długotrwale leczeni preparatem (zwłaszcza jeśli leczenie trwa dłużej niż rok) powinni pozostawać pod regularną kontrolą lekarską. Leczenie esomeprazolem może powodować nieznaczne zwiększenie ryzyka zakażeń przewodu pokarmowego takimi bakteriami, jak Salmonella spp. i Campylobacter spp. Esomeprazol może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) na skutek hipo- lub achlorhydrii; należy to wziąć pod uwagę podczas długotrwałego leczenia pacjentów ze zmniejszonymi zapasami witaminy B12 lub czynnikami ryzyka dla zmniejszonego jej wchłaniania. U pacjentów leczonych esomeprazolem przez co najmniej 3 mies. (w większości przypadków przez rok) notowano ciężką hipomagnezemię; u pacjentów, u których przewiduje się długotrwałe leczenie lub którzy przyjmują inhibitory pompy protonowej jednocześnie z digoksyną bądź lekami powodującymi hipomagnezemię (np. lekami moczopędnymi), należy rozważyć oznaczenie stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia esomeprazolem, a następnie okresowo w trakcie leczenia. Inhibitory pompy protonowej mogą zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10-40%; pacjentom zagrożonym osteoporozą należy zapewnić opiekę zgodnie z aktualnymi wytycznymi klinicznymi, a także podawać odpowiednie ilości witaminy D i wapnia. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej jest związane ze sporadycznym występowaniem SCLE. Jeśli pojawią się zmiany skórne, zwłaszcza w miejscach narażonych na działanie promieni słonecznych, z jednoczesnym bólem stawów, pacjent powinien niezwłocznie poszukać pomocy medycznej, a lekarz powinien rozważyć możliwość przerwania stosowania preparatu. Wystąpienie SCLE w wyniku wcześniejszego leczenia inhibitorem pompy protonowej może zwiększyć ryzyko SCLE w wyniku leczenia innymi inhibitorami pompy protonowej. Stosować ostrożnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Esomeprazol, jako inhibitor CYP2C19, może wchodzić w interakcje z lekami metabolizowanymi przez ten izoenzym - należy zachować ostrożność. Należy unikać jednoczesnego podawania esomeprazolu i klopidogrelu. Nie jest zalecane stosowanie esomperazolu z atazanawirem (zmniejszenie ekspozycji na atazanawir). Jeśli esomeprazol przepisywany jest w celu eradykacji Helicobacter pylori, należy brać pod uwagę możliwe interakcje wszystkich składników terapii trójlekowej (w tym klarytromycyny, silnego inhibitora CYP3A4). Nie zaleca się stosowania esomeprazolu u dzieci w wieku <12 lat. Ze względu na zawartość sacharozy, leku nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującymi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy. Lek zawiera p-hydroksybenzoesany, które mogą powodować występowanie reakcji alergicznej (także opóźnionej).\nDane dotyczące ograniczonej liczby (300-1000) kobiet w ciąży stosujących esomeprazol oraz dane z badań epidemiologicznych dotyczące większej liczby kobiet w ciąży stosujących omeprazol (mieszanina racemiczna) nie wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia wad rozwojowych lub ryzyko szkodliwego działania na płód lub noworodka. Należy jednak zachować ostrożność w przypadku przepisywania esomeprazolu kobietom w ciąży. Nie wiadomo, czy esomeprazol przenika do mleka kobiecego, dlatego leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią. Badania na zwierzętach, którym podawano doustnie racemiczną mieszaninę omeprazolu, nie wskazują na wpływ preparatu na płodność.\nCzęsto: ból głowy, bóle brzucha, zaparcie, biegunka, wzdęcia, nudności, wymioty, polipy dna żołądka (łagodne). Niezbyt często: obrzęki obwodowe, bezsenność, zawroty głowy, parestezje, senność, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka, złamania kości biodrowej, kości nadgarstka i kręgosłupa. Rzadko: leukopenia, trombocytopenia, reakcje nadwrażliwości (np.: gorączka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna, wstrząs), hiponatremia, pobudzenie, splątanie, depresja, zaburzenia smaku, niewyraźne widzenie, skurcz oskrzeli, zapalenie jamy ustnej, zakażenie grzybicze (kandydoza) przewodu pokarmowego, zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez żółtaczki, łysienie, nadwrażliwość na światło, ból stawów, ból mięśni, złe samopoczucie, nadmierna potliwość. Bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia, agresja, omamy, niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą wątroby, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, osłabienie siły mięśniowej, śródmiąższowe zapalenie nerek (u niektórych pacjentów odnotowano jednocześnie niewydolność nerek), ginekomastia. Częstość nieznana: hipomagnezemia (ciężka hipomagnezemia może korelować z hipokalcemią; hipomagnezemia może również powodować hipokaliemię), mikroskopowe zapalenie jelita grubego, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego.\nEsomeprazol może zmieniać wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH. Może zmniejszać wchłanianie erlotynibu, ketokonazolu, itrakonazolu, osłabiając ich skuteczność kliniczną. Opisywano interakcje inhibitorów pompy protonowej z niektórymi lekami przeciwwirusowymi (mechanizm interakcji może być związany zarówno ze zmianą pH soku żołądkowego jak i hamowaniem aktywności CYP2C19). Obserwowano znaczące zmniejszenie stężenia atazanawiru i nelfinawiru podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu. Ze względu na podobne działanie farmakodynamiczne oraz właściwości farmakokinetyczne omeprazolu i esomeprazolu, podobnych interakcji można się spodziewać w przypadku esomeprazolu. Jednoczesne stosowanie esomeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane. Nie jest zalecane stosowanie esomeprazolu z atazanawirem - jeśli nie można uniknąć takiego połączenia, należy zwiększyć dawkę atazanawiru do 400 mg podawanego ze 100 mg rytonawiru i dokładnie monitorować pacjenta; nie należy podawać dawki większej niż 20 mg esomeprazolu. Podczas stosowania omeprazolu obserwowano także zwiększenie o 80-100% stężenia we krwi stosowanego jednocześnie sakwinawiru (w skojarzeniu z rytonawirem); nie obserwowano wpływu na ekspozycję na darunawir, lopinawir (stosowane w skojarzeniu z rytonawirem) ani na amprenawir (stosowany razem z rytonawirem lub bez rytonawiru). Esomeprazol może zwiększać wchłanianie digoksyny - zachować ostrożność w przypadku podawania dużych dawek esomeprazolu, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku; należy zastosować kontrolowanie działania terapeutycznego digoksyny. Esomeprazol hamuje aktywność CYP2C19. Stosowanie esomeprazolu razem z innymi lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klomipramina, fenytoina itp., może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków we krwi i konieczności zmniejszenia ich dawki; w przypadku rozpoczynania lub zakończenia leczenia esomeprazolem zaleca się kontrolowanie stężeń fenytoiny we krwi. Może zwiększać Cmax i AUC worykonazolu oraz cylostazolu i jednego z czynnych metabolitów cylostazolu. W pojedynczych przypadkach, podczas równoczesnego stosowania z warfaryną obserwowano zmiany wartości INR - u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe zaleca się kontrolę INR na początku leczenia oraz po zakończeniu leczenia esomeprazolem. Nieznaczne wydłużenie odstępu QTc, które obserwowano po podaniu samego cyzaprydu, nie zwiększało się po podaniu cyzaprydu w skojarzeniu z esomeprazolem. Esomeprazol nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny lub chinidyny. Stosowanie esomeprazolu z naproksenem lub z rofekoksybem nie powoduje klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Obserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu podczas jednoczesnego stosowania esomeprazolu, zmniejszyło się również średnie zahamowanie agregacji płytek krwi - dla ostrożności nie zaleca się jednoczesnego stosowania esomeprazolu i klopidogrelu. Opisano zwiększenie stężenia takrolimusu podczas jednoczesnego stosowania z esomeprazolem - zaleca się wzmożone monitorowanie stężeń takrolimusu, a także czynności nerek (klirensu kreatyniny) i w razie konieczności dostosowanie dawkowania takrolimusu. Istnieją doniesienia o zwiększeniu stężenia metotreksatu po jednoczesnym podaniu z inhibitorami pompy protonowej - jeśli metotreksat stosowany jest w dużych dawkach, może być konieczne rozważenie czasowego odstawienia esomeprazolu. Esomeprazol jest metabolizowany przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne stosowanie esomeprazolu z klarytromycyną (inhibitor CYP3A4,), spowodowało podwojenie ekspozycji na esomeprazol. Jednoczesne podanie esomeprazolu z lekiem hamującym zarówno CYP2C19, jak i CYP3A4, może powodować ponaddwukrotne zwiększenie ekspozycji na esomeprazol. Worykonazol, który jest inhibitorem CYP2C19 i CYP3A4, zwiększał wartość AUC dla omeprazolu o 280%. Dostosowanie dawki esomeprazolu w takich sytuacjach nie zawsze jest konieczne, jednak należy rozważyć u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie. Leki, które indukują aktywność CYP2C19 lub CYP3A4 lub obu izoenzymów (takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca), mogą powodować zmniejszenie stężenia esomeprazolu we krwi.\nDoustnie. Dorośli. Choroba refluksowa przełyku: leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku - 40 mg raz na dobę przez 4 tyg. (u pacjentów, u których zapalenie przełyku nie zostało wyleczone lub u których utrzymują się objawy, zaleca się kontynuowanie leczenia przez następne 4 tyg.); leczenie podtrzymujące u pacjentów z wyleczonym zapaleniem przełyku w celu zapobiegania nawrotom - 20 mg raz na dobę; leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku - 20 mg raz na dobę u pacjentów bez zapalenia przełyku (jeśli po 4 tyg. objawy nie zostały opanowane, należy wykonać dalsze badania, po ustąpieniu objawów dalszą kontrolę dolegliwości można uzyskać podając lek w dawce 20 mg raz na dobę; dawka 20 mg może być stosowana doraźnie, w razie potrzeby; u pacjentów leczonych NLPZ, u których istnieje ryzyko choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, nie zaleca się doraźnego stosowania leku w przypadku nawrotu dolegliwości). Leczenie skojarzone z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi w celu eradykacji Helicobacter pylori (także leczenie wrzodu dwunastnicy związanego z zakażeniem H. pylori oraz zapobieganie nawrotom wrzodów trawiennych u pacjentów z chorobą wrzodową związaną z zakażeniem H. pylori): 20 mg esomeprazolu oraz 1 g amoksycyliny i 500 mg klarytromycyny (wszystkie leki należy podawać 2 razy na dobę przez 7 dni). U pacjentów, którzy wymagają ciągłego leczenia NLPZ: leczenie wrzodów żołądka związanych z leczeniem NLPZ - 20 mg raz na dobę przez 4-8 tyg.; zapobieganie chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy związanej z leczeniem NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka - 20 mg raz na dobę. Przedłużone leczenie po terapii dożylnej rozpoczynającej leczenie zapobiegające ponownemu krwawieniu z wrzodów trawiennych: 40 mg raz na dobę przez 4 tyg. po dożylnym leczeniu. Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona: zalecana dawka początkowa wynosi 40 mg 2 razy na dobę; dawkę tę należy następnie dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta i kontynuować leczenie tak długo, jak istnieją wskazania kliniczne; dostępne dane kliniczne wskazują, że u większości pacjentów kontrolę objawów można uzyskać stosując dawki w zakresie 80-160 mg esomeprazolu na dobę; dawki >80 mg/dobę należy podawać w dawkach podzielonych (2 razy na dobę). Młodzież w wieku ≥12 lat. Choroba refluksowa przełyku: leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku - 40 mg raz na dobę przez 4 tyg. (u pacjentów, u których zapalenie przełyku nie zostało wyleczone lub u których utrzymują się objawy, zaleca się kontynuowanie leczenia przez następne 4 tyg.); leczenie podtrzymujące u pacjentów z wyleczonym zapaleniem przełyku w celu zapobiegania nawrotom - 20 mg raz na dobę; leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku - 20 mg raz na dobę u pacjentów bez zapalenia przełyku (jeśli po 4 tyg. objawy nie zostały opanowane, należy wykonać dalsze badania, po ustąpieniu objawów dalszą kontrolę dolegliwości można uzyskać podając lek w dawce 20 mg raz na dobę). Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy wywołanej przez H. pylori. Wybór odpowiedniej terapii skojarzonej powinien uwzględniać oficjalne krajowe, regionalne i lokalne wytyczne dotyczące oporności bakterii, czasu trwania leczenia (najczęściej 7 dni, ale czasami do 14 dni) oraz właściwego zastosowania leków przeciwbakteryjnych. Przebieg leczenia powinien nadzorować specjalista. Masa ciała 30-40 kg: 20 mg esomeprazolu oraz 750 mg amoksycyliny i 7,5 mg/kg mc. klarytromycyny (wszystkie leki należy podawać 2 razy na dobę przez tydzień); mc. > 40 kg: 20 mg esomeprazolu oraz 1 g amoksycyliny i 500 mg klarytromycyny (wszystkie leki należy podawać 2 razy na dobę przez tydzień). Szczególne grupy pacjentów. U osób w podeszłym wieku, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dostosowanie dawki nie jest wymagane. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, należy zachować ostrożność. Sposób podania. Kapsułki należy połykać w całości i popijać płynem; nie należy ich żuć ani kruszyć. W razie trudności z przełykaniem, kapsułkę można otworzyć i rozpuścić jej zawartość w połowie szklanki wody niegazowanej. Nie należy rozpuszczać zawartości kapsułek w żadnym innym płynie, ponieważ otoczka zabezpieczająca zawartość przed działaniem soku żołądkowego może zostać uszkodzona. Roztwór z widocznymi peletkami należy wymieszać i wypić od razu lub w ciągu 30 min od przygotowania. Następnie należy napełnić szklankę wodą do połowy, zamieszać i wypić. Nie należy żuć ani kruszyć peletek. Jeśli pacjent nie może samodzielnie połykać, zawartość kapsułki można rozpuścić w wodzie niegazowanej i podać przez zgłębnik do żołądka.\nLek ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy i zaburzeń widzenia, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn. Zwiększenie stężenia chromograniny A (CgA) może zakłócać badania wykrywające obecność guzów neuroendokrynnych. Aby tego uniknąć, należy przerwać leczenie ezomeprazolem na co najmniej 5 dni przed pomiarem stężenia CgA. Jeżeli po pomiarze wstępnym wartości stężenia CgA i gastryny nadal wykraczają poza zakres referencyjny, pomiary należy powtórzyć po 14 dniach od zaprzestania leczenia inhibitorami pompy protonowej.


Żabokliccy, czyli odkrywanie tajemnicy sprzed wieku | www.przegladpiaseczynski.pl\nStrona główna Historia Żabokliccy, czyli odkrywanie tajemnicy sprzed wieku\nKościół i plebania w Piasecznie połowa XIX w. fot: zbiory ms\nŻabokliccy, czyli odkrywanie tajemnicy sprzed wieku\nOd wydarzenia, które będzie powodem do napisania tej opowieści minęło 139 lat. I pewnie historia ta nigdy by nie powstała, gdyby nie ciąg interesujący wydarzeń. Napisałam opowieść o rodzinie Żaboklickich, mieszkańcach Piaseczna i to był początek zdarzeń. Na końcu zdarzeń jest list od p. Krystyny z Gdyni, który dostałam w lutym 2021 roku, czyli przed kilkoma tygodniami. Bohaterami mojej opowieści będą: ks. Feliks Matulewicz, proboszcz w parafii św. Anny w Piasecznie, mieszkaniec miejscowej plebanii, Justyna i Aleksander Żabokliccy i maleńki chłopczyk o imieniu Antoni. To imię dostanie od ks. Feliksa, bo początkowo pewnie miał inne, a może nie miał wtedy w ogóle imienia; tego się nigdy raczej nie dowiemy.\nCzytaj także: Antoni syn Aleksandra, czyli o pewnym pomniku z cmentarza w Piasecznie\nKs. Feliks Matulewicz\nPo powstaniu styczniowym, gdy ks. Ludwik Czajewicz zostaje aresztowany przez władze carskie za udział w powstaniu i wsiada do kibitki, żegnając Piaseczno na zawsze, w budynku plebanii Piaseczyńskiej zostaje wikariusz ks. Feliks Matulewicz.\nKsiądz Matulewicz urodził się 6 lutego 1839 roku we wsi Wojtyszki w powiecie mariampolskim. W latach 1857-1862 kształcił się w seminarium św. Jana w Warszawie. Święcenia kapłańskie otrzymał 15 marca 1862 roku i w tymże też roku władza duchowna przeznaczyła go na wikariusza parafii w Piasecznie, a w 1966 roku na administratora tejże. W roku 1899 u progu XX w. otrzymał godność kanonika kapituły kolegiaty łowickiej. W Piasecznie był proboszczem przez 40 lat. Zmarł w listopadzie 1902 roku i jest pochowany na piaseczyńskim cmentarzu we wspólnym grobie z przyjacielem, właścicielem ziemskim Karolem Smorczewskim, zmarłym na początku 1903 roku. Niedawno grób dwóch przyjaciół został odrestaurowany. Ks. Feliks i Karol Smorczewski musieli być pasjonatami książek, jak sądzę. Obaj przyczynili się do stworzenia na plebanii zbioru książek i w dwa lata po śmierci Smorczewskiego, gdy przyszła nareszcie odwilż porewolucyjna, otworzono w plebanii bibliotekę dla mieszkańców miasta. Idąc śladami księdza, odszukałam listę członków Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego z 1895 roku, na której to liście figuruje nasz proboszcz. Światły człowiek, meloman i bibliofil, dobry gospodarz parafii i kościoła. Tak można określić bohatera tej opowieści.\nTablica pamiątkowa na cześć ks. Feliksa Matulewicza przy kościele św. Anny w Piasecznie fot: zbiory ms\nPorzucanie lub uśmiercanie noworodków przy końcu XIX w., a właściwie w ostatnich 20 latach tegoż stulecia było nagminne. Wysoka śmiertelność małych dzieci była wówczas faktem. W industrializacji doszukiwano się winy i przyczyny tego koszmarnego zjawiska społecznego i wszystkich patologii związanych z życiem samotnej kobiety. Życie w mieście przemysłowym, szczególnie dla młodych kobiet przybyłych ze wsi, odłączonych od rodziny, jednocześnie pozbawionych zawodu, było koszmarem. W latach 80. i 90. XIX w. ponad 47% mieszkańców Warszawy stanowili imigranci. Przewaga liczebna kobiet w wieku matrymonialnym była spora, co dawało im małe szanse na wyjście za mąż. Skala nieślubnych narodzin w kwestii porzuceń i dzieciobójstwa miała duże znaczenie dla tworzących się patologii. W literaturze pozytywistycznej można znaleźć opowieści o kobietach pozbawionych wsparcia partnera, który na wiadomość o ciąży pozostawiał partnerkę samą sobie, bez środków do życia. Jednym ze sposobów, aby przeżyć, było np. podjęcie pracy mamki, prostytucja, porzucenie lub zabicie noworodka. Kobieta tuż po porodzie wynajmowała się do karmienia dziecka z bogatej rodziny, najczęściej własne dziecko pozostawiając pod opieką dość koszmarnych prywatnych przytułków. Ta „opieka” to była wytwórnia aniołków. Brak było przytułków państwowych, domów pomocy dla samotnych kobiet po porodzie. Dopiero wielkie akcje społeczne prowadzone np. przez Bolesława Prusa, czy przez nasze piaseczyńskie arystokratki hrabianki: Cecylię Plater Zyberkównę, Ludwikę Moricone, senatorową Rembielińską we współdziałaniu z ks. Feliksem Matulewiczem przyniosły rozwiązanie. O tym pisałam w wielu opowieściach. Tymczasem w 1882 roku przytułku w Piasecznie jeszcze nie było.\n2. Akt „narodzin” Antoniego Żaboklickiego fot: genealogia.genetyka\nAkt urodzenia Antoniego Żaboklickiego\nW lutym tego roku dostałam list od czytelniczki z Gdyni, w którym pisze, że przeczytała mój artykuł o odrestaurowaniu pomnika z cmentarza parafialnego, w grobie tym pochowany jest Aleksander Żaboklicki, a ona jest jego kuzynką. W nekrologu Aleksandra żegna go syn Antoni, oraz siostry. Aleksander zmarł w 1901 r. był już wówczas wdowcem. Pani Krystyna wyjawiła mi pewną tajemnicę rodzinną. Tajemnice tę potwierdza akt urodzenia Antoniego pisany cyrylicą. Oto jego treść:\n„Nr 48. Piaseczno. Działo się w miejscowości Piaseczno, drugiego /czternastego/ czerwca tysiąc osiemset osiemdziesiątego drugiego roku, o godz. 7 wieczorem. Stawili się Józef Korsak goniec gminny, lat 32, zamieszkały w Piasecznie w obecności Jana Karwowskiego wójta gminy Piaseczno, lat 56 i Aleksandra Żaboklickiego pisarza gminnego, lat 33, zamieszkałych w Piasecznie i oświadczyli, że dwudziestego siódmego maja /ósmego czerwca/ bieżącego roku o godz. czwartej rano znaleźli w ogrodzie Marianny Zambrzyckiej w Piasecznie przy samym płocie podrzucone dziecko ubrane w zniszczoną, cienką chustę bez jakichkolwiek na nim śladów i znaków. Przy dziecięciu nie znaleziono żadnych przedmiotów, śladów ani zapisków z których można byłoby ustalić kiedy się ono urodziło, czy zostało ochrzczone, ani informacji pomocnych do znalezienia jego nieznanych rodziców. Po dokładnym obejrzeniu przez nas tego dziecięcia okazało się, że jest płci męskiej, ma około czterech tygodni, oczy błękitne; oprócz tego żadnych innych znaków szczególnych na dziecku ani na jego odzieży nie znaleziono. Dziecięciu temu na chrzcie świętym w dniu dzisiejszym odbytym nadano imię Antoni i nazwisko [skreślone słowo Piasecki], a rodzicami jego chrzestnymi byli: Adam Łopaciński i Justyna Żaboklicka. Wyżej wspomniane dziecię oddane zostało na wychowanie wójtowi gminnemu Piaseczna Janowi Karwowskiemu na koszt publiczny, w odzieży w której został znaleziony. Po czym akt ten odczytany […] świadkom przez nas i przez nich został podpisany. Ks. Feliks Matulewicz Administrator Parafii Piaseczyńskiej, Jan Karwowski, Aleksander Żaboklicki”. Na marginesie aktu dopisek: „w miejsce skreślonego słowa Piasecki wstawiono »Żaboklicki«. Podpis Ks. Matulewicz i J.K”.\nI tak w rodzinie Justyny i Aleksandra Żaboklickich „narodził się” Antoni. Bezdzietne małżeństwo adoptowało chłopczyka, a ksiądz Feliks miał w tym akcie i, jak sądzę w jego wychowaniu duży udział. Plebania w czasach ks. Matulewicza była otwarta dla wiernych. Dalsze losy Antoniego opisaliśmy w artykule „Antoni syn Aleksandra, czyli o pewnym pomniku z cmentarza w Piasecznie i co wynikło z poszukiwań” w 311. wydaniu naszej gazety.\nPoprzedni artykułKonsultacje wokół zabytków\nNastępny artykułSą pieniądze na remont kaplicy św. Antoniego


Osiedle zrównoważonego rozwoju - Sztuka architektury\nStrona główna News Kraj Osiedle zrównoważonego ro...\nOsiedle zrównoważonego rozwoju\nData dodania: 22.04.2013 Czas czytania: ~2 min\nOsiedle Fi, bo taką nosi nazwę, będzie się składało z 483 mieszkań rozlokowanych w pięciu siedmiokondygnacyjnych budynkach. Poza mieszkaniami w blokach znajdzie się kondygnacja podziemna – garaże oraz 26 lokali usługowych, 9 pracowni oraz 17 pomieszczeń handlowo- usługowych, m.in. przedszkole, fitness club, restauracja.\nProjekt architektoniczny osiedla wyłoniono w ramach konkursu; zwyciężyła w nim propozycja biura 22Architekci i ona jest właśnie realizowana. Architekci zaprojektowali zespół zabudowy całkowicie odseparowany od ruchu kołowego (wjazdy do garaży powstały na zewnętrznych ulicach, dzięki czemu na teren osiedla nie da się wjechać autem. Przestrzeń pomiędzy blokami przeznaczono więc w całości na zieleń i tereny rekreacyjne.\nZazwyczaj przy okazji budynków, reklamowanych jako przyjazne środowisku najwięcej uwagi poświęca się rozwiązaniom technicznym. I tak jest też na tym osiedlu: bloki zostaną wyposażone w ogniwa fotowoltaiczne; zbierana deszczówka posłuży jako woda techniczna i do podlewania roślin; wysoka termoizolacyjność budynków zapewni niewielkie rachunki za ogrzewanie. Zieleń, porastająca okolice bloków nie jest dziełem przypadku: rośliny dobrano tak, aby zapewnić bioróżnorodność terenu.\nJednak uwaga twórców osiedla nie skupiła się na samych rozwiązaniach technicznych. Wiele uwagi w procesie projektowania poświęcono kwestiom społecznym, wykreowaniu sprzyjającej kontaktom między sąsiadami. Poza zielenią powstały tu obszary rekreacji (boiska, stoły do ping ponga), wszędzie jest bezprzewodowy internet, każde miejsce przystosowano do potrzeb osób niepełnosprawnych czy z wózkami dziecięcymi.\nUstawienie bloków na planie litery „L” zapewniło wydzielenie półprywatnej przestrzeni, niwelując jednocześnie klaustrofobiczny klimat czworoboku bloków, otaczających dziedziniec. Bloki mają poste formy. Sześć kondygnacji każdego z bloków posiadać będzie gładką, biała elewację z wyraźnymi, poziomymi pasami okien. Pomiędzy okna w układzie poprzesuwanym względem siebie pojawią się grafitowe panele, przełamujące monotonność ścian. Siódma kondygnacja, nieco cofnięta względem niższych zostanie obłożona miedzianymi płytami. Tam też powstaną duże tarasy, bo ostatnie piętro zajmą apartamenty o wysokim standardzie. Osiedle nie ma być jednak luksusowe – najmniejsze mieszkania tu będą miały 25m2.\nLokalizacja: Kraków, okolice ulic Szafrana i Rzemieślniczej\nProjektanci: 22Architekci (I nagroda w konkursie SARP), Michał Tatjewski, Wojciech Conde, Aleksander Drzewiecki i Maciej Kowalczyk\nPowierzchnia mieszkalna: 28 954 m2\nIlustracje: osiedlefi.pl, 22architekci.pl


Sublimacje: Depeche Mode - Fragile Tension music video\nPosted by: Adam Laurel o 22:06\ndzienniknakrecaczy 21 November 2009 at 22:31\nCoś magicznego jest w tym relikcie. Coś, co przekłada się na entuzjastów muzyki DM i nakazuje cykliczne, elitarne spotkania z tą mistyką w zamkniętej, knajpianej przestrzeni odlotów. Czasem żałuję, że nigdy w ten depeszowski świat nie udało mi się bezgranicznie wniknąć... :)\nChimeryk 21 November 2009 at 23:55\nCoś zdecydowanie mistycznego jest w tym relikcie. Ciekawe jest to, że zespół nie ma żadnego wpływu na swoich fanów i subkulturę, do jakiej pretendują zagorzali fani DM. 'Elitarne' spotkania rzeczywiście mogą być z początku intrygujące, jednak po pewnym czasie afektacja, zatwardziałość i 'redukcjonizm' gustu muzycznego zaczynają szybko męczyć nowego członka Depeszowców. Zostają tylko najbardziej wytrwali. Może Nakręcarka(?) zwykle nie ma czego żałować.\ndzienniknakrecaczy 22 November 2009 at 10:25\nUhm, czyli żałość moja niepoprawną. W zasadzie fanatyzm nigdy do mnie nie przemawiał, bo daleka jestem od wewnętrznego spustoszenia i fundamentalnego redukcjonizmu horyzontów, tak więc czuję się rozgrzeszona ;)\n"Nakręcarka" kojarzy mi się trochę ze starą maszynką do mielenia mięsa (co niekoniecznie jest złym skojarzeniem, bo jednak z mielenia powstaje cenna masa białkowa ;)), ale lepsze to niż wymuszona żeńską formą "Nakręcaczka". Nakręczakra z kolei nawiązuje do Kalaczakry i ma w sobie coś głębszego ;>\nChimeryk 22 November 2009 at 11:34\nNie wspomniałem niczego o niestosowności :)\nOdwieczny problem końcówki -ka, która częściej spotykana jest w zdrobniałych formach rzeczowników rodzaju żeńskiego, a przez to negatywnie odbierana, gdy dochodzi do (jak najbardziej poprawnego przecież) użycia jej w żeńskich formach nazw zawodów, specjalności itd.\nJa jestem fanem końcówki -ka, lub -a. (W końcu musiałem się kiedyś przyznać do mojego feminizmu ;) ) Nakręcaczka brzmi spoko, Nakręcara rozbrzmiewa potężniej, Nakręcarka najmniej mi się podoba ;) Ale to kwestie estetyczne ;)\nDzięki Nakręczakrze zrobiło się bardziej mistycznie i zagadkowo ;)\ndzienniknakrecaczy 22 November 2009 at 18:34\nA co jako męski feminista powiesz na socjolożkę/psycholożkę? Przesadzone czy wskazane?\nNakręczakra (to nie ja posłużyłam się "Nakręcarką" :P)\nChimeryk 22 November 2009 at 19:52\nJa nie wiem czy mogę w ogóle coś wskazywać w tej sprawie. Wiem tyle, że psycholożka i socjolożka są jak najbardziej poprawnymi żeńskimi formami nazw osób o tychże zawodach. Forma "pani psycholog" i "pani socjolog" wymaga dodatkowego formantu "pani", który jest zbędny słowotwórczo. Logicznie rzecz biorąc "pani psycholog" znaczy tyle co "psycholog,który jest kobietą". To ci dopiero magiel. Absurdalność takiego językowego wyboru można łatwo zobaczyć na sztandarowym przykładzie: "Pani poseł" nie jest tak samo zaskakująco zabawne jak "Pan posłanka". Warto pamiętać, że forma męska (bez żadnego logicznego powodu) jest formą wyjściową w języku polskim (choćby w słownikach) i do takiego użycia języka jesteśmy zwyczajnie przyzwyczajeni. (Swoją drogą, mężczyzna, który mówi "pszyszłem" nie jest świadomy swojej pomyłki i nie dowie się nigdy jaka jest poprawna [tzn. logiczna językowo] forma, dopóty dopóki ktoś nie zwróci mu uwagi) Do tego dochodzi żeńska końcówka -ka, która używana jest w języku polskim do tworzenia zdrobnień (nóżka, stówka, kawka...) i do tworzenia rzeczowników nieosobowych (piłka, klitka...). Stąd też wrażenie, że "psycholożka" to 'coś mniej' niż poważnie brzmiący "psycholog". A to co najmniej to samo, tylko ze zmienionym znakiem nacechowania płciowego :) Uf :)\nChimeryk 22 November 2009 at 19:54\ndzienniknakrecaczy 22 November 2009 at 20:17\nPanie Chimeryczko, Pan ma zadatki na teoretyka Miodkiem płynące ;) Dziękuję za wykład. Czuję się nasycona.\nNakręczakraszka (to dopiero rebus! ;))\nChimeryk 22 November 2009 at 21:30