Bóg i człowiek - wzajemne relacje - Władysław Sałacki - Portal OPOKA\nKilka lat po wydaniu mojej pierwszej książki, dojrzałem do tego, by w książce obecnie Czytelnikom prezentowanej, ponownie, w nieco odmienny sposób, opisać przebytą przeze mnie żmudną drogę poszukiwania prawdy o Bogu.\nObok licznych poprawionych i uzupełnionych fragmentów wziętych z mojej pierwszej książki p.t. Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?, poruszam w tej książce problemy, które są istotne dla wątpiących w sens życia oraz dla tych ludzi, szczególnie młodych i wykształconych, którzy nabytej przez siebie wiedzy nie potrafią pogodzić z wiarą w Boga.\nTreść uzyskanej opinii rozwiewa moje obawy i pozwala mi zachęcić do lektury tej książki tych, dla których została ona napisana.\nBóg i człowiek — wzajemne relacje\nJedno z pierwszych i najważniejszych pytań, które rozpoczynało moją drogę poszukiwania wiary w Boga, brzmiało: Czy Wszechświat jest dziełem Stwórcy?\nOdpowiedziałem na nie TAK.\nOdpowiedź ta wynikała ze zdroworozsądkowego spojrzenia na otaczającą mnie rzeczywistość, na Wszechświat unikalny w swej możliwości stania się kolebką życia i na otaczające mnie cuda świata ożywionego, o których umysł mój mówi, że muszą mieć swojego Stwórcę.\nZ odpowiedzi tej wynika oczywiste przekonanie, że Stwórca Wszechświata jest Istotą o Mądrości, Inteligencji i Mocy przekraczającej ludzką wyobraźnię. O tym mówi wielkość Jego dzieła, które tylko w niewielkim zakresie potrafimy ogarnąć.\nW odpowiedzi TAK nie zawiera się natomiast żaden wniosek na temat stosunku Stwórcy do ludzi, potężnego Stwórcy i mizernego w swej kruchej powłoce człowieka. Bo czyż jakimkolwiek uczuciem darzymy żyjące obok nas, powiedzmy, mrówki, pominę już inne, mniej dla nas przyjemne porównania? One dla nas praktycznie nie istnieją, gdyż obustronny kontakt między nami nie jest możliwy. Dzielą nas zbyt duże różnice.\nChrześcijanie wierzą, że Stwórca, którego nazywają Bogiem, żywi wobec człowieka uczucie ojcowskiej miłości. Co więcej, wierzą, że Jego miłość do ludzi jest tak wielka, że zesłał On na ziemię w ciele człowieka swego Syna, mimo iż był świadomy tego, iż umrze On w cierpieniu, śmiercią na krzyżu. Wierzą, że Syn ten zstąpił na ziemię, by przykładem swej miłości do ludzi, których nazwał przyjaciółmi oraz treścią swego nauczania, wskazać możliwość zbawienia, czyli zmartwychwstania i życia wiecznego w rzeczywistości, którą nazwał Królestwem Bożym, tym, którzy w swym życiu przestrzegać będą przykazań miłości.\nZ jednej strony trudno przejść obojętnie obok przedstawianej przez chrześcijan, tak optymistycznie brzmiącej perspektywy, z drugiej rodzą się znaki zapytania. Czy chrześcijanie swoimi nadziejami nie mierzą o wiele za wysoko? A może jednak prawdą jest to, w co wierzą?\nZastanówmy się. Spójrzmy na siebie chłodnym okiem osoby religijnie niezaangażowanej. Zastanówmy się, co sobą w przeszłości i obecnie przedstawiamy.\nZa Alfredem Lapple, autorem książki Od Księgi Rodzaju do Ewangelii, dla wyobrażenia sobie perspektywy czasowej, w której istniejemy i podlegamy procesowi rozwoju, oraz dla oceny tempa tego rozwoju, przyjmijmy 5 miliardów lat istnienia Ziemi, jako dobę liczącą 24 godziny. W tej skali człowiek pojawił się około 60 sekund przed godziną dwudziestą czwartą.\nPierwsi potomkowie naszych prarodziców mieszkali pewnie w jaskiniach i w swym codziennym życiu posługiwali się wytworzonymi przez siebie kamiennymi narzędziami.\nDzięki ewolucji w sferze intelektu, my ich pra-, pra-, prawnuki osiągnęliśmy wiele. Odwiedziliśmy Księżyc, wysyłamy do odległych planet Układu Słonecznego sondy kosmiczne, które przesyłają nam zdjęcia ich powierzchni oraz wyniki badań składu chemicznego ich atmosfery i skał. Z powodzeniem, coraz głębiej wnikamy w istotę procesów dziejących się w organizmie człowieka, w jego narządach, w tajemniczym świecie komórek jego ciała, w jego układzie nerwowym, w jego kodzie genetycznym, w jego układzie odpornościowym itd..., itd... .\nMożemy powiedzieć o sobie, że przynajmniej w Układzie Słonecznym, my, stworzeni przez Stwórcę ludzie, jesteśmy najdoskonalszym Jego dziełem. W znanej nam części Wszechświata nie jesteśmy czymś, ale kimś.\nPoziom inteligencji już przez nas osiągniętej, pozwala nam na sformułowaniu ważnego dla człowieka pytania. Jaki cel przyświecał Stwórcy, gdy stwarzał Wszechświat z istniejącym w nim życiem i po co stworzył mnie, istotę zdolną do zadania takiego właśnie pytania? Cel nie mógł być błahy, jeżeli uświadomimy sobie stopień złożoności i długotrwałości procesu, który był konieczny dla jego osiągnięcia. Możliwości są tylko trzy.\nNiedorzecznością jest przyjęcie, że Stwórca dokonał aktu stworzenia Wszechświata i człowieka bez żadnego określonego celu. Ot, tak sobie. Przeczyłoby to naszemu przekonaniu o Jego niewyobrażalnej Inteligencji.\nJedna absurdalna. Niedorzecznością jest przyjęcie, że Stwórca dokonał aktu stworzenia Wszechświata i człowieka bez żadnego określonego celu. Ot, tak sobie. Przeczyłoby to naszemu przekonaniu o Jego niewyobrażalnej Inteligencji. Celowość działania, zawarty w nim sens, to jeden z warunków inteligencji, cecha niezbędna do uznania inteligencji osoby, której skutki działania oceniamy. W działaniu Stwórcy, którego Inteligencja jest bezdyskusyjna, nie może więc być miejsca na „ot tak sobie” o kosmicznym wymiarze. Druga, nie mniej absurdalna. Bezsensem jest przecież sprowadzenie Stwórcy Wszechświata do roli eksperymentatora, dla którego żyjący na Ziemi ludzie byliby jedynie obiektami dokonywanych nie wiadomo po co, biologicznych, socjologicznych lub kto wie jakich eksperymentów. Nikt rozsądny nie może takiego pomysłu traktować poważnie.\nPozostaje możliwość trzecia. Stworzenie Wszechświata i człowieka było działaniem celowym, a my, ludzie, jesteśmy dla Stwórcy istotami godnymi zainteresowania i dzięki danej nam inteligencji, zdolnymi do kontaktu, istotami, które w Jego zamierzeniach spełnić mają określoną, choć nieznaną nam obecnie rolę.\nChrześcijanie swą wiarę w Boga opierają na przekonaniu, iż księgi Nowego Testamentu, w których Apostołowie i uczniowie Jezusa przedstawili treść Jego nauczania, opisali cuda, które sprawiał, Jego śmierć na krzyżu i Jego zmartwychwstanie, jak i Księgi Starego Testamentu, są wiarygodne.\nIch argumenty przekonały mnie, co oznacza, że stałem się, jak oni, chrześcijaninem. To nakłada na mnie obowiązek przestrzegania w swym życiu danych ludziom przykazań miłości. Czas, bym w tym właśnie miejscu przedstawił ich treść.\n„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem”. To jest (...) pierwsze przykazanie. Drugie (...): „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego” (Mt 22,37-39).\nMamy miłować, czyli kochać Boga.\nMniej lub bardziej intuicyjnie wiemy, co znaczy słowo kochać, gdy dotyczy ono relacji między ludźmi, czyli istotami „z krwi i kości”. Zwykle jest odpowiedzią tych osób na to wszystko, co pozytywnie odbierają od darzonych przez siebie tym uczuciem.\nZ miłością, czyli kochaniem Boga, nie może być dokładnie tak samo, bo przecież nie jest On jak my, „z krwi i kości”, lecz jest Bytem transcendentnym, z rzeczywistości, której nie potrafimy sobie nawet wyobrazić.\nSądzę więc, że poza wszystkimi powodami, które znajdujemy w Piśmie Świętym, Jezus Chrystus zstąpił na ziemię także dlatego, by Bóg przybliżył się do nas, by był fizycznie rozpoznawalny w Osobie swego Syna, Jezusa Chrystusa, którego potrafimy darzyć miłością nie z nakazu danego nam przykazania, a z potrzeby serca.\nUczucie, które nazywamy miłością, mieszcząc się w rzeczywistości naszego świata ducha, będąc ważnym, właściwie najważniejszym jego elementem, jest specyficznym, pozytywnym i zawsze indywidualnym stosunkiem do...\nDo kogo, do czego?\nMówimy o swej miłości, jako uczuciu kierowanym do pierwszej dziewczyny, małżonka, swego dziecka, brata, siostry i rodziców. Mamy kochać bliźniego, a nawet nieprzyjaciół. Kochamy ojczyznę. Mamy kochać Boga. Kochamy za... Kochamy bo... Kochamy dlatego, że...\nJedno słowo, a tak wiele znaczeń. Istota, sposób rozumienia tego samego słowa, intensywność uczuć kryjących się za nim, w każdym z tych znaczeń są odmienne, pojmowane indywidualnie i praktycznie niemożliwe do przekazania w zrozumiały sposób innemu człowiekowi przez osoby ich doznające.\nJak uczucie miłości wyrażamy?\nPotokiem słów lub oszczędnie nimi szafując. Nadmiarem gestów lub jedynie wszystko mówiącym spojrzeniem i dyskretnym uściskiem dłoni. Czynami, które znaczą więcej niż słowa. Trwaniem obok, bez słów, gestów i czynów. Bywałem świadkiem deklaracji ludzi wierzących, którzy opisują swą miłość do Boga, jako uczucie i doznanie nieporównywalne z żadnym innym. Wiem, że w historii Kościoła zaistniało wielu właśnie tak wierzących i takim uczuciem darzących Boga.\nZazdroszczę im. Nie jestem zdolny do religijnych uniesień. Nic na to nie poradzę. Być może stan ten wynika z cech mojej osobowości lub nietypowej drogi do wiary w Boga. Moja wiara w Boga i związane z nią uczucia są bardziej prozaiczne, przyziemne i konkretne. Jestem pewien, że sprawcą mojego istnienia jest Bóg. Znajduję podstawy do przekonania, że jestem obiektem miłości i troski Stwórcy, który darem tej miłości zasypuje istniejące między nami przepastne różnice i oczekuje, bym nie postrzegał w Nim potężnej, budzącej lęk Istoty, surowego sądzącego mnie sędziego, lecz bym jak dziecko widział w Nim kochającego, wybaczającego, bliskiego mi, choć do końca nieznanego jeszcze Ojca.\nWiem, że On jest, odczuwam Jego wpływ na rzeczywistość otaczającego mnie świata, dostrzegam Jego ślady w tej rzeczywistości.\nMoja miłość Boga to spokojna świadomość istnienia obustronnej więzi, ciepłe uczucie bliskości, uczucie wdzięczności za to, że jestem. To ulotna refleksja, westchnienie wdzięczności lub prośby pojawiającej się okresowo w przestrzeni, którą On wypełnia, pełne ufności trwanie w niej, także bez słów, bez gestów, trwanie w nadziei ostatecznego spotkania.\nWiem, że On jest, odczuwam Jego wpływ na rzeczywistość otaczającego mnie świata, dostrzegam Jego ślady w tej rzeczywistości. Także wówczas, gdy o zachodzie słońca z zachwytem oglądam wyłaniającą się w oddali panoramę Tatr, gdy słucham porywającej, przyprawiającej o dreszcz muzyki wielkich mistrzów i gdy bywam świadkiem wzruszających czynów ludzkiej dobroci.\nJest ze mną wówczas, gdy w Ewangelii czytam poruszające, skierowane także do mnie słowa Chrystusa i gdy po raz kolejny wracam do relacji o drodze na Krzyż, największym czynie Jego miłości obejmującej także mnie.\nJeżeli mam swoją miłość Boga z czymkolwiek porównać, to z uczuciem, które żywi dziecko do ojca zapewniającego mu dorastanie w wypełnionej troską i miłością bezpiecznej przestrzeni i z uczuciem osoby już dorosłej, w której pamięci ta dziecięca miłość i wynikająca z niej więź przetrwały.\nW swoim życiu nie szafuję słowami o swej miłości Boga, ani nadmiarem gestów wyrażających to uczucie. Swojemu ojcu, jako dojrzały już człowiek, o swojej miłości do niego też nie mówiłem. On o niej wiedział.\nCzy Bóg oczekuje od nas kierowanej do siebie miłości jedynie jako stanu naszego ducha? Czy także czegoś innego, czy także czegoś więcej?\nMiłość Boga, jako stan ducha, jest fundamentem chrześcijaństwa. To dzięki niej nasza wiara powinna wyrażać się postawą zaufania i zawierzenia Bogu oraz gotowością wypełniania stawianych nam przez Niego, nawet trudnych, wymagań.\nO wymaganiach tych Jezus, między innymi, mówi w przypowieści o Sądzie Ostatecznym.\nW przypowieści tej Król, w domyśle Bóg i w Jego imieniu Syn Człowieczy, w domyśle Jezus Chrystus, do życia wiecznego w Królestwie Bożym zaprosi tych, którzy swą miłość do bliźnich wyrażali w ciągu swego życia uczynkami miłości wobec głodnych, spragnionych, samotnych, bezdomnych, uwięzionych i chorych.\nZaskoczeniem dla podlegających Sądowi Ostatecznemu było to, że dokonujący Sądu Syn Człowieczy utożsamił się z wszystkimi potrzebującymi pomocy „najmniejszymi braćmi swoimi”, poczytując czyny miłości skierowane wobec nich, jako czyny wyrażające miłość do Boga.\nTo ważne stwierdzenie, bo pozwala nam ono pojmować przykazanie miłości do Boga w nieco inny, bardziej konkretny i przez to łatwiejszy do przestrzegania sposób oraz sprawia, że znacznie wzrasta ranga przykazania miłości do bliźniego.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: poszukiwanie człowiek świadectwo Bóg stworzenie Stwórca ateizm ewolucja relacja z Bogiem teizm wiata


[NetWorkS! Orange/T-Mobile] Modernizacja, rozbudowa, konfiguracja sieci - cz. 1. - Strona 1421 - Forum - TELEPOLIS.PL\nDzisiaj jest 20 wrz 2020, 01:05\nStrona 1421 z 1544\n#1057403 autor: marcin19883\nRozmawiałem na czacie i konsultant mnie znowu odesłał na infolinie. Jak powiedziałem, że kolega dostał odpowiedź, to zmienił zdanie. Sprawdzi to, ale uprzedza, że się nie zna. Po kilku minutach powiedział, że trwają u mnie jakieś prace. Pytałem o szczegóły, to sie rozłączył.\n#1057434 autor: Tomaszfraczek\n27 lis 2018, 19:49\nNie wiem o co chodzi, ale już miałem kilka takich sytuacji. Mianowicie: posiadam iPhone XS Max, jadę samochodem np. od Krakowa do Głogoczowa popularną Zakopianką, ktoś do mnie dzwoni - odbieram - słyszę tę osobę idealnie (były różne sytuacje, ale przykładowo miałem 2/4 lub 3/4 kreski LTE lub 3G) a ona mnie kompletnie nie słyszy. Więc dzwoni do mnie ponownie i to samo. Tak z 10 razy. Przed chwilą miałem to samo, ale tym razem na trasie od Wadowic do Graboszyc (małopolskie) - 3/4 kreski 3G i d@@a, ja słyszę konsultanta mbanku dzwoniącego z domowego, a on mnie nie... jakiś czas temu w jednej sytuacji z LTE T-Mobile napisał mi, że sprawdzili logi i wyszło, że jak jest słaby zasięg LTE przy VoLTE, to nie chce spaść do 3G i przez to głos zanika i pracują nad rozwiązaniem tej sytuacji. Tylko, że dzisiaj mialem to samo z 3G... Zdarza Wam się takie coś?\nEDIT: dodam, że uwielbiam iPhone’y, ale to co się ostatnio dzieje już tak mnie wkurza, że zastanawiam się nad zakupieniem na wiosnę Galaxy S10. Mam jeszcze T-Mobile Q czyli jakość powinna być lepsza, ale nie wiem gdzie, chyba w piwnicy XD\n#1057437 autor: piotrzet\n27 lis 2018, 19:59\nTo o czym piszesz to faktycznie przypadłość VoLTE przy słabym sygnale ale na 3G mi się nic takiego nie zdarzyło. Nie jechałem też ostatnio tamtą trasą więc nie mogę powiedzieć, że to nie przypadłość też innych modeli telefonów.\n#1057453 autor: Tomaszfraczek\nNo właśnie mi 3 raz przy 3G takie coś się zdarza... chyba, że to jeszcze było szczątkowe LTE i tak na granicy obu technologii nastąpiło połączenie... ale nie wiem, na górze wyświetlacza było widoczne 3G może rzeczywiście informacje w necie są prawdziwe i anteny w iPhone XS są do d... w każdym bądź razie mam najnowsze ustawienia T-Mobile 35.0\nJedyna pocieszająca myśl to ta, że w Gaju na Zakopiance Play dostał pozwolenie na nową stację bazową i może Networks się na niej pojawi i załata dziurę.\n#1057488 autor: Tomaszfraczek\n28 lis 2018, 11:16\nNa świeżo sprzed chwili: w Wadowicach przy ul. Lwowskiej siedziałem w samochodzie i byłem podłączony bluetoothem do systemu multimedialnego (Passat B8, 2015). Wczoraj wyłączyłem sobie w iPhone’ie XS Max VoLTE, bo byłem już zmęczony problemami. No i o 10.28 dzwonię do użytkownika z Plusa (mając 4/4 zasięgu 3G) i... ja go słyszę idealnie, on nie słyszy w ogóle mojego głosu. Więc rozłączyłem się i zadzwoniłem ponownie - to samo. Kolejny raz 10 sekund później - tym razem słyszę komunikat: „połączenie zostało przerwane, proszę spróbować później”. Przejechałem więc przez miasto na drugą stronę i znowu mając 4/4 kreski zasięgu 3G dzwonię do tej osoby (a wiem, że też ma dobry zasięg z Plusa, bo mieszkamy w tym samym domu) i znowu ja słyszę idealnie, a ona mnie kompletnie nie. Dostaję też smsa, że dzwoniła do mnie, a ja nie mam żadnego info o połączeniu na telefonie... to już się staje męczące. Przeniosłem się do T-Mobile w styczniu i byłem bardzo zadowolony. Teraz? Średnio.\n#1057490 autor: kozien70\n28 lis 2018, 11:34\n@Tomasz - dla pewności zweryfikowałbym działanie sieci na czymś innym, niż iOS. Jakiś telefon z androidem, by wykluczyć coś nie tak z najnowszym iOSem.\n#1057492 autor: Tomaszfraczek\n28 lis 2018, 11:39\nWłaśnie zamówiłem Samsunga, bo to dziwne, że takie coś się dzieje. Zglosilem też na feedbacku do Apple problemy wraz z plikami do Baseband Logging. Tylko nie cierpię Androida ale cóż, spróbuję.\n#1057549 autor: marcin19883\n28 lis 2018, 18:43\nOrange i T-mobile mają 10Mhz w LTE800 wspólne. Wiadomo, co z lte800 po rozwodzie? Orange będzie mieć 10Mhz a T-mobile 5MHz?\n#1057550 autor: p2225\n28 lis 2018, 18:46\nPrzecież LTE800 mają osobne, każdy po 10MHz.\n#1057552 autor: marcin19883\nDobrze wiedzieć. Nawet nie widziałem. Zmyliły mnie informacje o 2 blokach Orange i 1 bloku T-mobile. Nie wiem jakim cudem każdy ma po 10MHz.\n#1057555 autor: p2225\n28 lis 2018, 19:21\nA skąd takie informacje? Tutaj masz układ bloków: https://www.spectrummonitoring.com/frequencies/#Poland\n#1057568 autor: marcin19883\nCzytałem artykuł z 2015 roku o wynikach licytacji. Tam pisało o tych blokach. A tak poza tym jesli chodzi o refarming, to po tym oddzieleniu z T-mobile U900 działa zauważalnie lepiej. Nie dość, że lepszy zasięg, to i prędkości podskoczyły. Mam prawie 10Mbps z 5km. Telefon tez często siedzi na 3G do końca. A nie jak kiedyś na 2G.\n#1057573 autor: p2225\n28 lis 2018, 21:28\nBo T-mobile pierwotnie wygrał 5MHz, a potem wziął kolejne 5MHz po NetNet, które zrezygnowało z wylicytowanego bloku.\n#1057576 autor: Mixiorek\nNie dość, że lepszy zasięg, to i prędkości podskoczyły. Mam prawie 10Mbps z 5km. Telefon tez często siedzi na 3G do końca. A nie jak kiedyś na 2G.\nMając terminal z L800 miałbyś pewnie LTE.\n#1057586 autor: marcin19883\n29 lis 2018, 01:52\nNo nie do końca jest tak różowo. Lte800 jest bardzo słabe. Gorsze od UMTS. Na modemie USB, to nigdy prawie nie łapałem B20. A jak już, to bardzo słaby SINR. Zawsze na minusie i to sporym, pomimo zasięgu na poziomie -110dBm.


cnc.info.pl - FORUM CNC :: Zobacz Forum - CamBam\ncnc.info.pl - FORUM CNC Strona Główna » PROGRAMY CAD/CAM » CamBam -\nModeratorzy: 251mz, kamar, Piotrjub, WZÓR, IMPULS3, pukury, easy2002, pitsa, gmaro\ncambam, przesuwanie, narzedzia, problem, obiektow, sciezki, latach, mam, frezami, problemow, ktos, darmowy, dokladnie, frezu, cam, okreslone, wygenerowaniem, frezowaniem, po, nowa, frezowanie, zejscie, probowal, cambam., dwoma, kilka, czy, dlugosc, miej, edycja, material, wersja, kieszeni, skosie\nOstatni post: 2017-10-12, 14:56\nEdycja ścieżki narzędzia w Cambam\nOstatni post: 2017-08-28, 12:41\nproblem z frezowaniem\nOstatni post: 2017-02-15, 08:28\nfrezowanie kieszeni dwoma frezami\nOstatni post: 2015-12-18, 18:29\nCAMBAM - przesuwanie obiektów 2D w dokładnie określone miej\nOstatni post: 2015-12-18, 14:38\nNowa wersja po 2 latach\nOstatni post: 2015-10-22, 12:50\nCambam kilka problemów\nOstatni post: 2015-03-15, 18:27\nCamBam - czy ktoś próbował?\nOstatni post: 2015-03-03, 08:40\nCamBam zejście frezu w materiał po skosie\nOstatni post: 2014-10-07, 07:59\ncambam - przesuwanie obiektów\nOstatni post: 2014-03-28, 15:29\nMam problem z wygenerowaniem ścieżki w CamBam.\nOstatni post: 2014-02-07, 23:05\nCAMBAM - darmowy CAM\nOstatni post: 2011-02-06, 22:28\ncnc.info.pl - FORUM CNC Strona Główna » PROGRAMY CAD/CAM » CamBam\nBlokada suportu/stołu z bliska. (zatrzymaj chwilę kursor na zdjęciu pojawi się opis)\nOptyka do laserów CO2. Dostawa, montaż, serwis.\nPotrzebujesz wymienić optykę lub rezonator w swoim urządzeniu laserowym? Szukasz nietypowego...


"Rumia oczami dzieci" - festyn i podsumowanie! - Blog TymczasemWRumi.pl\nAnimacje, warsztaty cyrkowe, fabryka lizaków, mini zoo czy strefa zabaw i gier – to tylko część atrakcji, które będą czekać podczas festynu podsumowującego miejski projekt edukacyjny „Rumia oczami dzieci”. Wydarzenie odbędzie się w najbliższą sobotę (15 czerwca) w parku przy MDK-u. Wstęp jest wolny.\nFestyn, będący podziękowaniem dla uczestników i koordynatorów projektu edukacyjnego „Rumia oczami dzieci”, rozpocznie się o godzinie 12:00 i potrwa do 16:00. W programie, który będzie realizowany na scenie letniej, przewidziano m.in. wręczenie nagród i podziękowań, występy przedszkoli, a także podsumowanie akcji „Rowerowy Maj”. Oprócz tego na wszystkich mieszkańców będą czekać rozmaite atrakcje, w większości bezpłatne.\nTegoroczna odsłona projektu „Rumia oczami dzieci” rozpoczęła się 1 lutego., a podczas jego trwania urząd miasta przygotował sześć zadań tematycznych oraz trzy konkursy. Najmłodsi, standardowo już, musieli poznać miejskie symbole, zorganizować spotkanie z ciekawą osobą, wziąć udział w spacerze historycznym oraz uczestniczyć w dziecięcej sesji. Nowością były zadania polegające na przygotowaniu i wykonaniu wierszyka związanego z Rumią oraz współpraca ze szkołami działającymi na terenie miast partnerskich.\nWzorem poprzedniej edycji, indywidualni uczestnicy mogli się wykazać w trzech konkursach tematycznych: plastycznym, literackim i fotograficznym. Najlepsze prace zostaną opublikowane w formie miejskiego kalendarza, albumu fotograficznego oraz książki z bajkami.\nNa wszystkich laureatów projektu czekają też nagrody rzeczowe, które zostaną wręczone podczas sobotniego festynu podsumowującego. Wydarzenie ma charakter otwarty.\n2019dla mieszkańcadziecifestynimprezarozrywkarumia oczami dzieciza darmo


Skórzane niskie botki na szpilce Bruno Premi | DressForYou.pl - stylizacje na każdą okazję!\nSięgające mniej więcej do kostki botki na szpilce z oferty marki Bruno Premi. W ostatniej kolekcji tej firmy, na jesień i zimę, znajdziecie sporo modeli butów na obcasie. Te niskie, czarne botki wykonane są z naturalnej skóry i posiadają mniej więcej 6 centymetrowy obcas. Noski tych botków mają trójkątny, lekko spiczasty kształt co jest nadal w modzie.\nszczegół: wstawka z materiału elastycznego,podeszwa: tworzywo sztuczne,zapięcie: wsuwany/otwarty,Rodzaj ocieplenia: brak ocieplenia,materiał zewnętrzny: skóra,wysokość obcasa: 5.5 cm,szerokość cholewki: 21 cm,wysokość cholewki: 9 cm,nosek buta: szpiczasty,wzór: kolor jednolity,wyściółka: skóra,materiał wewnętrzny: skóra,Kształt obcasu: obcas kaczuszka/stiletto


🥇 Najlepsza Kawa Rozpuszczalna Ranking 2022 | Top 12\nDobra kawa rozpuszczalna ma wiele zalet. Jest aromatyczna, wyrazista w smaku i prosta w przygotowaniu. Wystarczy odrobinę proszku zalać wrzątkiem i gotowe! Nic dziwnego, że cieszy się tak dużą popularnością i poprawia samopoczucie.\nW naszym rankingu znajdziesz najlepsze kawy rozpuszczalne na rynku. Wśród dostępnych produktów wybraliśmy te, które są nie tylko smaczne, ale też niedrogie i zdrowe. Sprawdź, jaką kawę rozpuszczalną kupić, aby cieszyć się jej walorami do ostatniej kropli napoju.\nJacobs Cronat Gold to zdecydowanie najlepsza kawa rozpuszczalna na rynku. Cechuje się niepowtarzalnym smakiem i subtelnym aromatem, które tworzą doskonałą harmonię. Nie jest zbyt intensywna, chociaż dość wyrazista. Dzięki temu doskonale smakuje w połączeniu z mlekiem albo śmietanką. Z drugiej strony ta kawa liofilizowana zachowuje swój smak także podawana solo.\nCo ważne, najlepsza kawa rozpuszczalna powstała ze starannie wyselekcjonowanych ziaren arabiki. Jej walory smakowe doceniło wielu użytkowników, a my umieściliśmy ją na pierwszym miejscu w rankingu. Kawa rozpuszczalna Jacobs Cronat Gold jest dostępna w praktycznym słoiku. Do wyboru są opakowania o pojemności 100 g lub 200 g, dzięki czemu kawa dłużej zachwyca smakiem.\nDavidoff Fine Aroma nie bez powodu znalazła się na drugim miejscu w naszym rankingu. Powstała z wyselekcjonowanych najlepszych ziaren arabiki z Ameryki Południowej i Kolumbii. Dzięki temu wyróżnia ją delikatny aromat i niepowtarzalny wyrazisty smak. Wystarczy wsypać łyżeczkę kawy do filiżanki, aby delektować się pełnią walorów smakowych napoju.\nDavidoff to uznana na rynku marka, które oferuje znakomite kawy rozpuszczalne. Wybrany przez nas produkt instant potwierdza jej renomę. Zdaniem części konsumentów kawa rozpuszczalna Davidoff smakuje podobnie jak kawa parzona w tradycyjny sposób. Kawa rozpuszczalna sprzedawana jest w słoiczkach 100 g, więc dość szybko się kończy. W naszej ocenie wielkość opakowania to jej jedyna wada.\nJedną z najczęściej polecanych kaw rozpuszczalnych jest Jacobs Kronung. O jej sukcesie przesądzają starannie wyselekcjonowane ziarna Arabiki zebrane na najlepszych plantacjach kawy. Dzięki temu napój wyróżnia łagodny delikatny smak oraz zdecydowany aromat, a lekka kwaskowatość dodaje mu pikanterii.\nAle kawa liofilizowana Jacobs nie tylko wyśmienicie smakuje, ale też zapewnia codzienną dawkę energii. Z tego powodu filiżanka kawy jest doskonałym uzupełnieniem śniadania. Stawia na nogi, szybko pobudza i gwarantuje wyjątkowe wrażenia smakowe. Do tego produkt cechuje szybkość rozpuszczania w wodzie. Z tego powodu nasz ranking kaw rozpuszczalnych musiał go uwzględnić.\nKawa rozpuszczalna Dallmayr Gold to kompozycja, która zaskakuje pełnią smaku i aromatu. Powstała z najlepszych ziaren arabiki głównie z Etiopii, a dzięki procesowi mocnego palenia oferuje to co najlepsze. Jest aromatyczna, smaczna i nieco kwaskowata o doskonałej pełnej konsystencji. Można dodać do niej mleko, choć smakuje równie dobrze i bez dodatkowych składników.\nKawa rozpuszczalna Dallmayr to produkt o niskiej zawartości kofeiny. Dzięki temu możemy się nim delektować o każdej porze dnia. Do jej przyrządzenia wystarczy zalać kawę gorącą wodą i gotowe! Producent zapewnia, że jeden słoik 200 g pozwala na zaparzenie aż 100 filiżanek kawy! Kawa zamknięta w szczelnym opakowaniu wystarcza więc na dłuższy okres.\nJaką kawę rozpuszczalną kupić, aby umilić sobie każdy poranek? Doskonałym wyborem jest Nescafe Classic. To napój, który cechuje intensywny smak i dość mocny aromat. Kompozycję tworzą średnio palone najlepsze ziarna robusty z rejonu Indonezji oraz Wietnamu. Dzięki temu kawa rozpuszczalna ma mocno wyczuwalne nuty goryczy, jest jednak pozbawiona kwaskowatości.\nNescafe Classic to też jedna z najpopularniejszych kaw rozpuszczalnych na rodzimym rynku. Mocna, klasyczna doskonale smakuje z minimalną ilością cukru lub bez. Cechuje ją też wyjątkowa szybkość rozpuszczania. Wystarczy wsypać łyżeczkę proszku, aby otrzymać smaczny, esencjonalny napój. Nic więc dziwnego, że ta kawa rozpuszczalna ma swoich wiernych fanów.\nJedną z ciekawszych propozycji dla kawoszy jest Lavazza Prontissimo Intenso. To dobra kawa rozpuszczalna, w której skład wchodzi wyłącznie arabica. Cechuje się mocnym, wyrazistym smakiem oraz intensywnym aromatem. Ponadto dość dobrze wyczuwalne są słodkie nuty. Spora zawartość kofeiny sprawia, że kawa rozpuszczalna skutecznie pobudza każdego ranka.\nTym, co wyróżnia kawę rozpuszczalną Lavazza, jest apetyczny wygląd. Kremowa konsystencja oraz wyjątkowa gęstość to efekt już pierwszego parzenia. Ten aromatyczny napój dobrze smakuje bez cukru czy mleka, choć wśród dodatków napoju może pojawić się… czekolada. Z tego powodu to najlepsza kawa rozpuszczalna dla osób, które nie mogą się obejść bez codziennej porcji słodkości.\nNescafé Sensazione Créme to jedna z najbardziej aksamitnych kaw rozpuszczalnych na rynku. Powstała ze średnio palonych naturalnych ziaren robusty z regionów Indonezji i Wietnamu. Wyróżnia ją subtelny, delikatny smak kawy i wyjątkowy aromat. Zwieńczeniem kawy rozpuszczalnej jest aksamitna kremowa pianka – crema.\nDzięki walorom smakowym produkt Nescafe stanowi doskonałą bazę do cappuccino. Można ją wzbogacić o mleko, cukier… lub zamienić w kawę mrożoną! Dla wielu osób jest w takiej wersji smaczniejsza, choć zawiera kilkadziesiąt kalorii więcej! Co ważne, cechuje ją też szybkość przygotowania. Z pewnością jest jedną z tych kaw rozpuszczalnych, które można pić dla przyjemności.\nTa kawa rozpuszczalna nie bez powodu cieszy się ogromną popularnością! Tchibo Family, bo o niej mowa, to smaczna kawa rozpuszczalna liofilizowana. Jest intensywna w smaku z mocno wyczuwalną nutą goryczy. Kawa rozpuszczalna świetnie smakuje w połączeniu mlekiem i cukrem, choć koneserzy wolą jej spożywanie solo. Co ważne, kawa jest szybka i prosta w przygotowaniu.\nW składzie kawy Tchibo znajdują się ziarna robusty, które zostały poddane mocnemu paleniu. Z tego powodu przygotowany napój jest mocny i charakterny. Duża zawartość kofeiny sprawia, że kawa rozpuszczalna szybko pobudza i stawia na nogi. To idealny produkt dla osób, które w kawie szukają dodatkowego zastrzyku energii. Tym bardziej że jego cena to kolejny z jego atutów.\nLavazza Prontissimo Classico to klasyczna kawa rozpuszczalna dla każdego kawosza. Została stworzona z wysokiej jakości arabiki, dzięki czemu odkrywa niezwykłe walory smakowe. Kawa rozpuszczalna wyróżnia się delikatnym, harmonijnym smakiem oraz głębokim aromatem. Ponadto cechą, o której warto wspomnieć, jest wyczuwalna nuta karmelu.\nZaletą kawy rozpuszczalnej Lavazza jest też gęsta, kremowa konsystencja. To aromatyczny napój, którym można się delektować solo lub w większym gronie. Wielu konsumentów podkreśla, że w smaku przypomina lżejszą wersję kawy z ekspresu. To idealny produkt dla koneserów i chociażby z tego powodu test kaw rozpuszczalnych nie mógł go pominąć.\nDavidoff Crema Intense to najlepsza kawa rozpuszczalna dla kawowych tradycjonalistów. Powstała ze średnio palonych ziaren arabiki, dzięki czemu wyróżnia ją bogaty intensywny smak espresso. Równocześnie kawę cechuje kwaskowaty posmak, delikatny aromat oraz złoto-brązowa pianka. Niska zawartość kofeiny pozwala delektować się napojem o dowolnej porze dnia.\nKawa rozpuszczalna marki Davidoff świetnie sprawdzi w podróży. Słoik o pojemności 90 g zajmuje niewiele miejsca i wystarcza na przygotowanie około 55 filiżanek napoju. To produkt, którym można obdarować bliską osobę lub… siebie. Z pewnością wypicie tego aromatycznego naparu będzie jednym z najmilszych akcentów dnia.\nTa popularna marka kawy rozpuszczalnej kolejny raz pojawia się w naszym rankingu. Nie bez powodu! Tchibo Exclusive to produkt, który powstał ze starannie wybranych ziaren Arabiki, które szybko rozpuszczają się w wodzie. Dzięki temu wyróżnia się niezbyt mocnym, wyjątkowym smakiem. Równocześnie atutem kawy jest delikatny i subtelny aromat.\nTchibo Exclusive jest jedną z najpopularniejszych kaw rozpuszczalnych na rynku. O średniej intensywności może być podawana z mlekiem lub solo. Kawa rozpuszczalna jest sprzedawana w opakowaniu 100 g oraz 200 g, które jest doskonałym rozwiązaniem dla całej rodziny. Dzięki temu smakiem kawy rozpuszczalnej można się delektować również w większym gronie.\nDavidoff Café Grande Cuvée Rich Aroma\nRanking kaw rozpuszczalnych zamyka Davidoff Café Grande Cuvée Rich Aroma. To kawa rozpuszczalna liofilizowana z dobrej jakości ziarna Arabiki. Dzięki temu napój wyróżnia intensywny, dosyć mocny smak oraz lekko kwaskowaty posmak. Perfekcyjnym wykończeniem są korzenne, delikatnie owocowe nuty. To kawa rozpuszczalna, która zalana wodą, roztacza przyjemny aromat.\nW ocenie konsumentów kawa Davidoff to produkt wart swojej ceny. Podawana z mlekiem lub solo za każdym razem zaskakuje pełnią aromatu. Warto sprawdzić, dlaczego jest jedną z najlepszych kaw rozpuszczalnych na rynku. Davidoff jest bowiem chętnie wybierana przez konsumentów, czego potwierdzeniem są pozytywne opinie na jej temat.\nJak wybrać najlepszą kawę rozpuszczalną? Które produkty zasłużyły na miano prawdziwej kawy rozpuszczalnej, a które są „kawopodobne”?\nW naszym poradniku zdradzamy wszystkie tajemnice kawy w proszku. Wyliczamy, co zawiera kawa rozpuszczalna i czy jest zdrowa. Ponadto krok po kroku omawiamy proces jej produkcji. Sprawdź, co wpływa na walory smakowe i jaki rodzaj kawy ma szansę zagościć w Twojej kuchni na dłużej.\nZanim kawa rozpuszczalna trafi do kubka, musi przejść długą drogę. Sprawdź, jak powstaje kawa instant i jakie są poszczególne etapy jej produkcji.\nNa początku ziarna są dostarczane do fabryki, gdzie następuje ich selekcja. Potem najlepsze z ziaren kawy są palone w odpowiedniej temperaturze, co w dużej mierze wpływa na smak napoju. Kawa jest mielona i następuje proces jej ekstrakcji. Na samym końcu produkt jest suszony w procesie suszenia rozpyłowego lub metodą liofilizacji. Czym charakteryzują się te dwie metody?\nSuszenie rozpyłowe polega na tym, że ekstrakt kawy jest rozpuszczany za pomocą gorącego powietrza. Spadając, zmienia się w rozpuszczalny proszek kawowy, który następnie zostaje przekształcony w granulki. Wadą tej metody jest częściowa utrata smaku kawy, co jest efektem działania wysokich temperatur.\nProces liofilizacji to z kolei popularna metoda usuwania wody z produktów spożywczych. Polega na obniżeniu temperatury kawy, co powoduje zamarzanie wody w mieszance. Następnie kawa umieszczana jest w specjalnym urządzeniu, gdzie dochodzi do sublimacji (zmiana ze stanu stałego w gaz). Woda jest usuwana z kawy poprzez podniesienie temperatury i obniżenie ciśnienia. Dzięki temu produkt utrzymuje optymalną wilgotność. Co ważne, kawa w procesie liofilizacji nie traci aromatu i smaku.\nDo produkcji kawy rozpuszczalnej używa się głównie dwóch gatunków. Są to arabica i robusta.\nArabica to zdaniem wielu konsumentów najlepszy gatunek kawy. Pochodzi głównie z Brazylii, a powstały na jej bazie napój cechuje wyrazisty aromat i subtelny smak, mniej goryczkowaty niż robusty. Ponadto mniejsza jest zawartość kofeiny w naparze. Dzięki temu kawa produkowana z arabiki jest dobrym wyborem właściwie o każdej porze.\nPrzeciwieństwem arabiki jest robusta. Zawarta w niej kofeina pobudza i dodaje energii. Ponadto ten gatunek kawy cechuje intensywny smak i aromat, wyraźnie czuć w nim nutę goryczy. Z tego powodu nie zaleca się picia robusty w dużych ilościach.\nWiele osób zastanawia się, czy kawa rozpuszczalna ma negatywny wpływ na zdrowie. Skąd biorą się te obawy? Otóż jednym z jej składników jest akrylamid, związek o rakotwórczym działaniu. Powstaje on, gdy ziarna kawy są poddawane obróbce termicznej. Jednak, co jest warte uwagi, zawartość akrylamidu w kawie rozpuszczalnej jest niewielka. Dlatego picie kawy instant nie ma wpływu na zdrowie.\nW napoju jest za to sporo kwasu szczawiowego. Z tego powodu kawa rozpuszczalna nie jest polecana dla osób z chorobami nerek czy chorobami układu moczowego.\nPrzed zakupem kawy rozpuszczalnej, warto poznać jej składniki. Dobry jakościowo produkt nie zawiera utwardzonych olejów roślinnych, sztucznych barwników ani emulgatorów. W dobrej kawie nie znajdziemy też cukru, za to wapń, magnez czy cynk.\nCzasami kawa rozpuszczalna zawiera dodatkowe aromaty, jej ciekawym dodatkiem jest czekolada. Ponadto w porównaniu do kawy ziarnistej zawiera mniej cholesterolu i mniej kofeiny. Przyjmuje się też, że kawa rozpuszczalna nie wpływa na układ krążenia, za to obniża ryzyko rozwoju cukrzycy.\nJaka kawa rozpuszczalna jest najzdrowsza? Ta, która nie zawiera niezdrowych substancji. Najzdrowsze produkty pozbawione są cukru, sztucznych barwników, emulgatorów czy utwardzonych olejów roślinnych. Dobra kawa składa się w głównej mierze z… kawy. Dlatego, aby wybrać najlepszą kawę rozpuszczalną, zawsze sprawdzaj jej skład. Pamiętaj też, że instant kawa wypijana z umiarem zmniejsza ryzyko zachorowania na cukrzycę.\nWśród ziaren kawy największą popularnością cieszy się Arabica. Inny, chętnie wybierany rodzaj kawy to robusta. Kawy rozpuszczalne na bazie tych dwóch odmian mają różną intensywność.\nKawa rozpuszczalna jest łatwa w przygotowaniu. Szybko rozpuszcza się w wodzie, jej przygotowanie zajmuje kilkanaście sekund. Wadą jest natomiast nieco gorsza jakość naturalnych ziaren kawy. Różnica ta jest mocno wyczuwalna, gdy na co dzień wybierasz kawę ziarnistą.\nNasza porównywarka kaw rozpuszczalnych wybrała najlepsze produkty na rynku. Dzięki temu masz szansę wybrać swój produkt i zaczynać każdy dzień od pysznej, aromatycznej kawy.


"Piętnastolecie" cz. 1 - opowiadanie, będące wstępem do gry a.D. 2013\nDodane przez Yngvild dnia Czerwiec 26 2013 22:08:56\nZWIASTUN 2013 cz. 1\nROK 880 Messyna\nJest czas umierania i czas narodzin. Czas siania i zbierania plonów. Czas wojny i gniewu. I czas odbudowy tego, co w czasie gniewu zostało zniszczone. Na szczęście, bo Messyna bardzo tego czasu potrzebowała. Widać było na każdym kroku tę ulgę, z jaką zmęczeni mieszkańcy przyjęli długo oczekiwany pokój. Że nie wszystko było jak przed wojną? Cóż, trudno. Było dość czasu, by przyzwyczaić się do poczucia utraty. Utraty dóbr materialnych, utraty ukochanych bliskich, utraty wiary, utraty domu... Ale zostało w ludziach dość nadziei, by podjąć trud i raz jeszcze stawiać kamień na kamieniu. I tak z dnia na dzień można było obserwować, jak zmartwychwstaje Miasto.\nSzlachetny Theo Tynagiron obserwowałby to z ogromnym wzruszeniem, zapewne dawnemu oficerowi messyńskiej hetajry nie raz zaszkliłoby się oko na widok kwiatów, które pierwszy raz od wojny zakwitły w ogrodach akademickich, z których wygarnięto wreszcie popioły i gruz. Stanąłby ze ściśniętym gardłem przed obeliskiem, pod którym pogrzebano prochy obrońców Messyny, jego towarzyszy broni, ustawionym tam, gdzie kiedyś stał złocony dumny posąg Eutyka, zjednoczyciela Ofiru. Ot, znak czasów, pomyślałby. Jedność Ofiru jest już historią, zaś żal po poległych w gruzach Miasta był wciąż żywy. Zamyśliłby się, spojrzawszy z murów Górnego Zamku na rude dachy kamienic Przedmurza, tam, gdzie kiedyś dane mu było zobaczyć obcą boginię, depczącą sztandary sojuszu.\nZrobiłby to wszystko, gdyby tylko miał do tego głowę. Ale nie minął nawet miesiąc od momentu, gdy Senat złożył na jego barki godność kratistosa. Theo nie był osobą, która nie rozumiałaby i nie odczuwała przygniatającej wagi tego zaszczytu, a gdyby nawet – mnożące się i wciąż depczące mu po piętach problemy nie pozwoliłyby popaść w leniwą dumę.\nTego popołudnia właśnie jeden z drastycznych problemów Theo Tynagirona miał zostać rozwiązany definitywnie.\nTowarzyszący mu enom warangijski odprowadził go do Pałacu Flaminów, gdzie na wyraźny rozkaz miał czekać do powrotu kratistosa. Tynagiron przekroczył bramę i znanymi korytarzami przeszedł do zachodniego skrzydła, upewniwszy się, że zostanie zobaczony przez strażników Sali Wielkiej Rady, i dopiero po tym skręcił dyskretnie w prawo, do wąskiego korytarza, którego wejście skryte było za arrasem zdobiącym półpiętro schodów. Korytarz, przeznaczony do szybkiej i dyskretnej komunikacji służby, posiadał równie dyskretną płytę w podłodze, podnoszoną ukrytym pod lichtarzem mechanizmem. Theo poniósł płytę i zszedł w wypełniony zapachem zgnilizny i wilgoci tunel. Miejskie kanały burzowe.\nZnając rozkład kanałów na pamięć, kratistos dotarł na miejsce w czasie, który zwykłemu mieszkańcowi zajęłoby zorientowanie się w położeniu. Wszyscy już czekali.\nTynagiron mimowolnie uśmiechał się, widząc dobrze znane twarze, ściskając ich ręce po tym, kiedy stanowczo zabronił jakiegokolwiek przed nim padania na kolana. Przypominali mu zostawione za sobą Srebrnogórze. Ludzie, dzięki którym stał się tym, kim się stał, wodzem powstania, przywódcą kraju, władcą... No właśnie. Kim się stał...\n- Wybaczcie tę dziwną sytuację- zaczął – Tajemne wezwania, zobowiązanie do milczenia, cała ta otoczka była konieczna, bowiem misja, do której Was potrzebuję, jest wielkiej wagi i ogromne szkody mogłoby poczynić, gdyby ktokolwiek postronny dowiedział się o Waszej tu obecności. Czy zatem nikt nie wie?\n- Panie – odezwał się w imieniu reszty Elfgar – Znaczenie rozkazu znamy nie od wczoraj. Nie wątp w nas i dziś, jak nigdy nie wątpiłeś.\nTynagiron uśmiechnął się gorzko.\n- Nigdy nie wątpiłem. Zatem, czy jesteście gotowi znów oddać swoje życie dla dyspozycji Miasta? A gdy będzie trzeba, zginąć, by ono było bezpieczne? Muszę uzyskać od Was tę odpowiedź dziś jasno i klarownie, jak nigdy.\nWojownicy z oddziału zareagowali spontanicznie. I absolutnie zgodnie. Siedem osób jak jeden mąż przyklęknęło na jedno kolano jak rekruci 19. pontekostii, składający pierwszą wojskową przysięgę.\n"Tobie, Messyno, przysięgam w obliczu bogów i przez pamięć przodków, strzec ludzi twoich, i domów twoich, i murów twoich, a gdy zajdzie potrzeba, bronić ich do ostatka, do samej śmierci, nie uchybiwszy honorowi ani godności obywatela Miasta"...\nZanim skończyli recytować przysięgę, podjął decyzję.\n- Szczegóły misji wyjawi wam za chwilę szlachetny Domnicjan Kargiliaes, przyboczny mój, człowiek któremu ufam całkowicie.\nNie zdziwili się, Kargiliaesa znali w Messynie wszyscy, człowieka, o którym mówiono, że dzięki niemu udało się w ogóle zwołać senat, on pogodził partykularne interesy i zmusił do współpracy dowódców i rody. Ale plotki głosiły, że uczynił to, bo na każdego z senatorów miał haka i każdego miał w garści, sam nie mając żadnej formalnej władzy ani stanowiska.\n- Zostańcie tutaj – zanim minął łukowy otwór drzwiowy, oddzielający pomieszczenie od reszty kanału, odwrócił się jeszcze i rzucił – Bogowie z wami...\nW drzwiach – jedynym wejściu do pomieszczenia – minęło go trzech ludzi o aparycji najemnych zbirów, uzbrojonych w kusze. Naciągnięte. Nie odszedł na tyle daleko, by nie słyszeć krzyków. Nie chciał. Choć nie łudził się, że jakikolwiek bóg policzy mu to jako wyrównanie winy.\nDomicjan dołączył do niego dłuższą chwilę po tym, jak krzyki umilkły. Kolejną długą chwilę odczekał, zanim zaczął mówić.\n- Nie było elfki.\n- Wiem – lakonicznie odpowiedział kratistos. Po kolejnej chwili milczenia dodał – Jej nie obchodzi Messyna, jest już daleko na południu. Z pozostałych byli wszyscy.\n- Wszyscy, którzy wiedzieli o truciźnie?\n- Tak. Wszyscy z tego oddziału.\n- Co z Itaryjczykiem?\nDomicjan odetchnął. Z troską spojrzał na swojego władcę, kładąc mu familiarnym gestem rękę na ramieniu.\n- To było konieczne, Theo. Każdy, kto wie o rechitacea, jest potencjalnym zagrożeniem dla Miasta. Tego wymagało wyższe dobro.\n- Tak. – odpowiedział Tynagiron mocno nieobecnym głosem – Idź dokończ to, co musisz.\nDomicjan wstał i podniósł stojące pod ścianą dwie butelki. Po chwili z sąsiedniego pomieszczenia doszedł odgłos, wskazujący na ciągnięcie po ziemi ciał. Zgrzytnięcie o podłogę – ktoś podniósł płytę, przykrywającą studnię wyrównawczą. Chlupnięcie. Drugie. Trzecie. Siódme. Głosy ludzi. Stuknięcie szkła. Cichy śmiech. Brzdęk monet. Głośniejszy śmiech. Stuk szkła. Nagła cisza. Głośny jęk. Drugi. Trzeci. Krótki odgłos szamotaniny. Chlupot. Jeden. Drugi. Trzeci. Zgrzyt pokrywy. Kroki obcasów na kamieniach.\nDomicjan wyłonił się zza rogu, wycierając sztylet w szal. Szal zdjął, położył w kącie i przyłożył do niego oliwną lampę. Po chwili czarny śmierdzący dym wypełnił górę sklepień.\n- Kto to był? – bez zainteresowania zapytał Tynagiron, wyciągając w jego kierunku manierkę z winem. Domicjan spojrzał na niego z niedowierzaniem. Sam przed chwilą zabił trzech ludzi za pomocą wina. Tynagiron uniósł brwi w kpiącym grymasie – Żartujesz sobie? To moje wino. Zresztą... – nalał wina do cynowej nakrętki od manierki i wychylił do dna, po czym wyciągnął znów manierkę w kierunku wielmoży – Więc, kto to był?\n- Nikt – szlachetny Kargiliaes uśmiechnął się pod nosem, pociągając z manierki i siadając obok na kamiennych gzymsach – Czy to zatem wszyscy?\n- Wszyscy, którzy wiedzieli o mnie. Pozostali wiedzieli tylko o zapiskach z Kovendare, o laboratoriach.\n- Tak, o tych wiem. Ale, mój panie, skrypt z laboratorium z Kovendare leży w twoim sekretarzyku, a w opowieści o truciźnie, pyle i całej tej reszcie absolutnie nikt nie uwierzy. Nikt. Moja w tym głowa.\n- Nikt więc nie wie – westchnął Theo, wychylając jeszcze jeden łyk – Nikt, prócz ciebie, mój szlachetny Domicjanie. Cóż więc teraz?\n- Teraz, panie, nic ponadto, że ustalimy zasady współpracy. Jak ci wiadomo... – szlachetny Ofirczyk przerwał w pół słowa z otwartymi ustami, wpatrując się z nagła w kratistosa coraz bardziej rozszerzającymi się źrenicami. Minęło kilka sekund, zanim złapał się dłońmi za krtań i osunął na kamienie. Theo wypił kolejny łyk wina, nawet nie zmieniając pozycji.\n- Widzisz, Domicjanie – rzekł, nie zmieniając także tonu głosu – Wiesz wiele o wszystkich, ale tego nie miałeś szans wiedzieć. Odkryłem to przypadkiem. Stałe zażywanie antidotum na to trujące gówno zupełnym przypadkiem uodporniło mnie na większość istniejących trucizn. Co znaczy, że mogę ze smakiem wypić twoje zdrowie tym winem, które było twoim ostatnim winem w życiu. Widzisz, nie będzie żadnych ustaleń i żadnej współpracy. I żadnego człowieka, którego wiedza może mnie trzymać w szachu. Wiele mnie nauczyłeś, przyznaję i jeśli ci to przyniesie jakąś pociechę, to twoją zasługą będzie, że Messyna zyska kratistosa odpornego na knowania i intrygi. Bo przecież robiłeś to dla Messyny, prawda? – odwrócił się bezpośrednio do konającego mężczyzny. Westchnął, wyciągając z cholewy cienki jak szydło sztylet – Tych kilka chwil umierania należało ci się, za mój oddział ze Srebrnogórza. Ale nie jestem sadystą, oszczędzę ci finału.\nMartwe już ciało szlachetnego Kargiliaesa, zostało rzucone na stertę płonących szmat, polanych oliwą z lampy. Theo wyciągnął z rękawa buteleczkę z eliksirem alchemicznym, zwanym "biały ogień", odkorkował i rzucił w ogień, po czym biegiem oddalił się od miejsca, ścigany podmuchem wybuchu.\nPowrócił na powierzchnię inną drogą, przez inny zupełnie korytarz i ostentacyjnie wyszedł z Sali Modlitw na pełny ludzi korytarz. Jeszcze tego samego dnia w Złotej Auli Senatu przyjął w uroczystej koronacji nałożony na głowę złoty wieniec kratistosa.\nROK 881 Dormenos\nTo było miejsce absolutnie wyjątkowe i każdy odwiedzający je, wyznawca czy nie, wiedział to od pierwszej chwili gdy tylko przekraczał granice doliny. Już tam witany był oszałamiającym zapachem, ziół, kwiatów i wilgoci, zapachem jedynym w swoim rodzaju, niespotykanym nigdzie na świecie. Schodząc z Wichrowego Siodła w kierunku Wodospadów ma się przed oczami całą dolinę, ogród Widy. Rozłożone na skalnych tarasach gęste lasy, pełne roślin, nie rosnących nigdzie indziej. Z ciemnych, bazaltowych urwisk szeroką strugą wodnego pyłu spływały Wodospady, źródła Wedry, o świcie w słoneczny dzień dając niesłychanej urody tęczowe rozbłyski. Kamieniste ścieżki, oświetlane w nocy latarniami, wiodły wędrowców ku płaskowyżom, gdzie zatopione w zieleni, zapachu kwiatów i ptasim świergocie wznosiły sie przylepione do ścian kamienne budowle, filigranowe lekkie jak elfie pałace. Klasztory Wedrańskie. Miejsca przepełnione spokojem, mądrością, wiedzą i energią życia.\nZwykle klasztory były miejscami ciszy i wytchnienia, ale w tamtych dniach, gdy do Dormenos zjechały koronowane głowy całego świata, dolina rozbrzmiewała setkami głosów, trąb i bębnów. Wielka narada toczyła się w Grotach, które były jedyną dostatecznie wielką salą by pomieścić wszystkie ważne osoby, marszałków, namiestników, kratistosów, książęta i księżne. Jak zwykle w takich przypadkach bywa, na spotkaniu oficjalnym zaprezentowano oficjalne stanowiska, doskonale już znane wszystkim stronom i ich wywiadom. Prawdziwe decyzje podejmowano podczas dziesiątek rozmów, dyskusji i spacerów po dolinie przed i po wielkim spotkaniu. I choć wszyscy obecni w przecudnej dolinie Dormenos byli świadomi prawdziwej natury rzeczy, to i tak do historii przeszło owo wielkie posiedzenie w Grotach.\nBył to już drugi raz, gdy do Dormenos zjechały koronowane głowy, zakłócać spokój na bazaltowych tarasach bogini życia. Za pierwszym razem postanowili o wielkiej wyprawie na wschód, tym razem zebrali się, b y poznać jej efekty. I zrozumieli, że rok wcześniej ich decyzja zmieniła świat definitywnie i nieodwracalnie.\nŚwiat zapamiętał obywa wielkie spotkania i zapisał je w kronikach. Tego zaś w kronikach nie zapisano.\nW ogrodzie u stóp Wodospadów o świcie, spotkali się kapłani największych kultów zachodniego świata z wszystkich krain. Ofirscy flamini, teralscy żercy, fiordyjscy gydowie, kapłani wergundzcy, tryntyjscy, daramońscy i liryzyjscy. Pewną egzotyką w tym gronie była obecność styryjskich arcykapłanów Tavar. Odprawiono zbiorcze rytuały do największych spośród panteonu, Widy, Toledy, Styrwita, Silvy, Morta, Rega i Tavar, rozkładając wielki promieniejący światłem krąg wśród pnączy klematisów i oszałamiająco pachnących kwiatów jaśminowca.\n- Wszystko jest nowe. Takie czasy dano nam pod opiekę i takie po nas zostaną dla naszych dzieci. Nowy świat na wschodzie, nowy świat na południu. Nasz stary świat odmieniony przez wojnę. Ludzie naszego pokolenia widzieli narodziny i śmierć bogów, widzieli cuda wschodnich krain, zobaczyli jak spełniają się rzeczy niemożliwe. Dzisiaj jak nigdy ród ludzki będzie potrzebował naszej pomocy. Na naszych barkach spoczywa obowiązek sprawienia, by myśl człowiecza trafiła do bogów. By prawo boskie trafiło do ludzi. Bez nas, bez siły, autorytety i mądrości kapłanów, człowiek gotów zatracić łączność z bogami, zgubić się i utracić tę opiekę, którą od pokoleń posiada. Nadejdą ze wschodu nowe pokusy, nowe potęgi, nowe moce, które będą kusić możliwościami, kusić by przestać kłaniać się bogom. Nadejdą ludzie głoszący, ze tak być powinno, że należy bogów wygnać lub nawet zabijać. Niebaczni na stworzenie, niebaczni na opiekę, będą ludzie bogów winić za klęski, jakie nadejdą. A nadejdą. Zawsze nadchodzą wraz z nowym. Tak być musi. Nadchodzi czas wielkich zdobyczy, wielkich bogactw i wielkiej potęgi, a zapłacony zostanie wielkim cierpieniem. Siostry i bracia, wielkim jest to dla nas obowiązkiem, byśmy jak tu dziś stoimy uwolnieni z granic i dworów, tak stali wobec ludów naszych w nachodzącej przyszłości, jedną wolę bogów głoszący. Jedno jest boskie prawo. Niech lud składa ofiarę i modlitwę, a otrzyma w zamian opiekę od najgorszego. Choćby bowiem zdawało sie ludziom, że oto ich bogowie opuścili w nieszczęściu i pozostawili na pastwę fatum, to przecież nie jest tak nigdy i nigdy się tak nie stanie, dopóki składana będzie ofiara miła bogom.\nZatem, siostry i bracia, wróćcie do swoich, wróćcie z błogosławieństwem Widy, pani życia. I nie pozwólcie, by się ludzie odwrócili od bogów, bowiem wtedy bogowie odwrócą się od ludzi!\nZanim arcykapłanka skończyła mówić, w ogrodzie panowała cisza. Gdy usiadła, powstał sędziwy Racigniew, żerca teralski z chramu Silvy, w Terali zwanej Sylwaną, człowiek znany z wielkiej mądrości, płynącej z wieku ale i z doświadczenia starca.\n- Smutne są twoje słowa, Erne, pierwsza sługo Widy. Smutne i wiele obaw żywię, że prawdziwe, bo sam widzę tę przyszłość w płomieniach na ołtarzach i wróżebnych misach. Jednego jednak nie ujrzałem i rad będę, jesli wiedzą swoją się z nami podzielisz. Co za człowiek zechce nawoływać do tego, by bogów zabijać? To być nie może, bo wykracza poza prawo.\nWszyscy obecni zwrócili oczy w kierunku mówiącego. Ten wstał, prezentując wszem i wobec zielonkawy, złożony z mchu zarost na swojej twarzy i ramionach. Był ulundo. Mógł służyć tylko jednej bogini.\n- Już nie – powtórzył – Umarł bóg, bowiem zawiódł swoich wyznawców, a ci odmówili mu modłów i ofiar. Umarł, bo w swojej pysze zstąpił tutaj. I ludzie to zobaczyli. I uwierzyli, że bez bogów będą wolni. Mamią ich ideolodzy i domorośli filozofowie, którzy zobaczyli pradawne księgi, i nie umiejąc ich pojąć, głoszą zniekształcone. Oni się zbierają już. Organizują. Rozchodzą po świecie jak zaraza. Zaczęli z Ofiru. Z Itharos i Messyny. Idą na północ i zachód, bo na południu za głoszenie bluźnierstwa umrą szybciej niż zrozumieją, że błądzą. Szacowny starcze – ulundo skłonił się Racigniewowi – dojdą i do Terali. Powiedzą twoim ludziom, by odstąpili od bogów i szukali człowieka o wielkiej mocy. Sami siebie zwą Imperium.\nZapadła ponownie cisza, a miny obecnych wskazywały, że nie jest większości obca ta nazwa.\n- O jednym zatem pamiętać musimy – westchnął sędziwy żerca po chwili – byśmy nie ulegli chwilowym problemom i pokusom, którym tak łatwo ulegają władcy i rządcy. Wierność bogom musi być pierwsza, przed posłuszeństwem kaprysom dzieci na złoconych tronach. Byśmy zachowali prawo. Byśmy zachowali boską opiekę, tak być musi i tak musimy sprawić.\nObecni pokiwali ze zrozumieniem głowami. W oddali, poza okolonym czarnymi szczytami horyzontem, przetoczył się grzmot. Pierwsze krople deszczu spadły na wielkie kwiaty klematisa.\nROK 881 Assura Makan\nNigdzie na całym świecie nie ma takich gwiazd, jak nad Assurą. Powietrze, które w dzień drga od gorąca tak ogromnego, że trudno jest oddychać, bo parzy w nozdrza, w nocy, gdy tylko ustaje szalona działalność słońca, ucieka w górę, zdając się przybliżać sklepienie niebieskie do ziemi. Gwiazdy są ogromne, wyraźne i nie migoczą, jak wtedy, gdy widziane są w miejscach pokrytych chmurami. Hipnotyzują, przyciągają wzrok, dają oparcie zmęczonym oczom wędrowców. Jednak niewielu podziwia nocami niebiański spektakl. Po dziennym żarze, sięgającym czterdziestu stopni upału, z momentem zachodu słońca temperatura spada o dziesięć stopni co każdą godzinę, by około północy sięgnąć zera, a nad ranem zmienić się w przeszywający mróz, wyciągający resztki życia z nierozważnych wędrowców.\n- Niebiosa muszą być z lodu – wyszeptał Hrofni. Pochodził z Fiordu podobno, a gdy szły pierwsze oddziały z jarlem Sialem, on był za młody i teraz dopiero pozwolono mu iść. Zdaniem Sulibora i tak był za młody. Przeprawa przez Assurę odebrała mu zbyt dużo sił.\n- Masz, nakryj się – podał mu swój koc i podniósł się z trudem, spoglądając na obozowisko. O ile można to było nazwać obozowiskiem. W nielicznych miejscach płonęły rachityczne ogniska, które ludzie i krasnoludy, którzy zachowali więcej sił, byli w stanie rozpalić ze znalezionych wiechci i porostów. Mało kto jednak przy nich się grzał, jak na każdym postoju większość legła tak jak stała, prosto na spękaną glebę, próbując spać dygocząc z zimna i wyczerpania. Widok był dość przygnębiający – pokryty szarymi, obszarpanymi ciałami płaskowyż, z nikła oświetlany światłem ognisk, wypełniony wszechobecną ciszą. Nikt nie miał dość sił, by choćby mówić głośno, a co dopiero śpiewać czy wołać. Wrażenie dodatkowo pogłębiała świadomość, że o świcie większość z leżących podniesie się z trudem i pójdzie dalej... Ale kolejnych kilku, kilkunastu już tu zostanie.\nSulibor szczelniej owinął się w płaszcz i usiadł, sam nie będąc pewnym czy dobrowolnie, czy to zawrót głowy kazał mu ugiąć kolana. Siedząca obok kobieta z krasnoludzkiego klanu Pioc Ark'hant (czyt. piok ereket) nakryła kocem Hrofniego, który zaczął dygotać. Sulibor spojrzał na nią pytająco, a ona niemym ruchem głowy potwierdziła, że młody Fiordyjczyk nie dożyje świtu.\nUsłyszeli szelest piasku.\n- Dziebor – wyszeptał chłopak spod koca.\n- Ciii, bohaterze – bard usiadł obok, kładąc niesioną wiązkę suszu. Z wydobytego z metalowej puszki węgielka żaru rozdmuchał niewielki płomyk. Ciepłe światło rozjasniło na chwilę krąg siedzących, prócz Sulibora, Hrofniego i Ingeboran gromadzący kilkunastu wyczerpanych wojowników teralskich i krasnoludzkich, maszerujących we wspólnym oddziale – Wszyscyście bohatery – uśmiechnął się Dziebor – Kres tej drogi już blisko. Sam słyszałem, jak kniaziowi Falimirowi dziś zwiadowcy donieśli, że dzień drogi widać już dachy miasta za pustynią.\nKilka głów podniosło się z zainteresowaniem, kilka osób wyszeptało pełne nadziei "naprawdę??", a Dziebor opowiadał dalej:\n- Kneź Falimir wysłał już ludzi, by nas w tym mieście przyjęli. Mają k'nam wyjść beczkowozy z wodą i z chlebem, i wozy po chorych.\n- Oni nam pomoc będą nieśli, miast my im - wycharczała cicho Ingeboran.\n- A nie, pani krasnoludko, a nie – odparł Dziebor – Gdy opuścimy Assurę przeklętą, odzyskamy siły, przecie nas nie zmogło piekło na ziemi, jakże ma nas zmóc wróg, co się w norach jak szczur chowa. W sukurs idziemy! Z pomocą dobrym ludziom, z ratunkiem. Słuchajcie dzieci – bard wyciągnął z cholewy zniszczonego buta malutki flecik, wytarł o krawędź poły i zaświergotał krótką melodyjkę – Opowiem wam o dawnych bohaterach, o Jaszy łuczniku, co ze smokiem walczył – znów wtrącił świergot fletu – Dawno dawno temu to było, gdy po świecie smoki chodziły i ogniem ziały okrutnym...\nNikt z słuchających nie wiedział, skąd teralski bajarz ma tyle sił, by podtrzymywać ich wszystkich na duchu. Nikt z słuchających się nad tym nie zastanawiał. Chłonęli słowa opowieści, przetykane kojącymi dźwiękami fletu. Przysiadali się coraz bliżej ognia, coraz gęściej, opierając się nawzajem o swoje ramiona w przejawie tego szczególnego rodzaju bliskości, który łączy ludzi w stanie skrajnego zmęczenia i strachu. Opowieści i baśnie Dziebora były dla wojowników pierwszej i drugiej sukursji jak łagodzący kompres na wyczerpane piekłem dusze. I nie miało znaczenia, że dachy miasta Kagarhaweli, a nawet trzcinowe strzechy osad na obrzeżu Assury nie były o dzień drogi, lecz ponad dwa tygodnie. Że woda, zabrana do beczkowozów z cystern w ostatniej na wschód wysuniętej bazie, skończyła się kilka dni wcześniej. Ani to, że na pustyni został blisko co dziesiąty spośród nich. Dotarli. Przeżyli. Zwyciężyli.\nROK 883, Kesham\nWielkie reprezentacyjne sale klanu Pioc Ark'hant nie miały sobie równych. Mistrzowie górnictwa słynęli z tego, że potrafili skałę urabiać tak, jak tylko chcieli, mówiło się o szczególnej opiece bogini Hogmod na d nimi. Do położonych głęboko olbrzymich kawern potrafili tak doprowadzić korytarze, że ciepłe powietrze z powierzchni miast uciekać do góry, wtłaczane było do wnętrza góry. W skośnie prowadzonych szybach rozkładali lustra tak, by światło słoneczne odbijane od kolejnych tafli, rozświetlało ułożone pod sufitem wielkie kryształowe żyrandole. Wszyscy członkowie klanu wchodząc do wielkich sal pod górą Krun na półwyspie Shamaroth, zwykle odczuwali dumę z kunsztu swoich pobratymców. Tym razem jednak duma została zepchnięta w cień przez zupełnie inne uczucia.\n- Bogini was pokarze za to co czynicie! To jest zdrada własnej krwi! – okrzyki jedne przez drugie płynęły ku sklepieniu – To jest nagroda, którą dajecie najlepszym ze swoich wojowników!\n- To jest zdrada! – podsumował Hurm zwany Czarną Skałą, jeden z klanowych wodzów, którzy poprowadzili na sukursję wojowników Pioc Ark'hant – Starsi klanu poparli wyprawę. Była zgoda i jasne warunki. To, co teraz robicie, to jest zwykłe świństwo! Zdrada, której nie wybaczymy.\nStarszyzna klanu, czternaścioro najstarszych krasnoludów, zasiadała w półkręgu na kamiennych siedziskach, na środku zaś płonął w palenisku ogień. Starsi milczeli, co tym bardziej czyniło zarzuty wojowników słusznymi.\n- Gdy nie ma wyjść dobrych, Hurmie synu Gwarda, można wybrać, między złym lub bardzo złym – odezwał się w końcu siedzący na środku starzec, Fromund Srebrzystoręki, zwany tak od ze srebra wykonanej protezy dłoni – Wstyd jest nam i żal, że miast was nagrodzić, jak na to zasługujecie, jako tych co sławę klanu pomnożyli, prosić was musimy o odejście.\n- Prosić o odejście – żachnęła się Ingeboran, dowódca toporników – Nazwij to po imieniu, Formundzie, wysyłacie nas na wygnanie, jak się wysyła najgorszych przestępców! Łamiecie jedność klanu, odmawiacie jego prawym członkom wsparcia i pomocy.\n- Nie potrzebujecie pomocy – odezwała się Jormunda, jedna ze starszych – Jesteście najsilniejszymi spośród nas. Kogo mamy posłać na tułaczkę, gdy kończą się zapasy żywności i głód grozi podziemiom? Matki z dziećmi? Starców? Przodowych, co drążą korytarze, by jeszcze mniej wydobywać? Taka była decyzja Rady Klanów i to była decyzja najlepsza z najgorszych. Jesteście silni, przeszliście pustynię, walczyliście w dalekich krajach. Poradzicie sobie poza klanem póki się wiatr nie odmieni.\n- Nie odmieni? Kiedy ma się to stać?\n- Zważcie również – rzekł poważnie Formund – że choć was o to nie oskarżamy, to jednak przyłożyliście rękę nieświadomie do tego, co się stało. Wasze wojska zwiozły do ludzkich krain tyle złota, kamieni i metali, że cena grudki czystego kruszcu nie wystarczy nawet na bochen chleba. Nikt nie mógł tego przewidzieć, jeśli jednak ktoś ma ponieść tego skutki, to wy pierwsi.\n- Powiedz to moim wojownikom! – krzyknął Hurm – Powiedz im, że przeszli pustynię, walczyli z potworami, pokonali piekło, a teraz nie wolno im odpocząć w domu, zostać z bliskimi!\n- Powiedz to tym, co od roku już dzielą się każdą kromką chleba, że mają ją oddać, bo wrócili wojownicy. Tak zdecydowała Rada Klanów, wszystkie klany odeślą wojowników do krain ludzkich, dopóki sytuacja się nie zmieni i za to, co urabiamy ze skał nie będziemy w stanie zakupić dość żywności, by wykarmić wszystkich.\n- Niech was ... – zgrzytnął zębami Hurm, zrywając z ramienia klanową fibulę, trzymającą na ramieniu tartan takim gestem, jakby chciał ją cisnąć w ogień. Ingeboran położyła mu ciężką rękę na ramieniu.\n- Opanuj się – warknęła. Złożyła salut radzie i wraz z pozostałymi skierowali się ku bramie, za którą czekały na nich ich oddziały - Mają rację – dokończyła szeptem, gdy odeszli już trochę od starszyzny - Poradzimy sobie. Wergundia nas przyjmie. Zewnętrzne hrabstwa nas przyjmą. Dracouiamh w Górach Silber. Dobenbarr w Terali. Bansciath w Maegrosie. Nie ma wyjścia. Damy ludziom czas, by zostali z rodzinami, lub by wzięli je ze sobą. Dwa trzy dni, nie więcej. Potem, jeśli zechcą, wezmą bliskich ze sobą. Lub nie. Wrócimy. Kiedy wiatr się odwróci. Klan się nas nie wyparł, klan chroni najsłabszych.\n- Powiedz to tym, którzy nie wrócą....\nROK 884, wschodnia Terala\nDo opola dotarli wczesnym rankiem, kilka godzin po świcie. Dymiące, niedopalone zgliszcza chat wskazywały, że napad nastąpił tuż przed świtem. Zdeptana ziemia zdążyła już lekko wyschnąć w letnim słońcu i ślady były niczym zacementowane, gdy wojowie kniazia karantańskiego, Dragana Karanawica, pochylili się nad nimi, by odczytać przebieg potyczki. Znalezionych kilka ciał, głównie młodych wojowników z kmiecych rodów, na pewno nie stanowiło wszystkich mieszkańców. Gdy rozpoczęli poszukiwania, tamci zaczęli się pojawiać. Z piwnic, leśnych skrytek, zarośli zaczęły powoli wychodzić dzieci, kobiety i starcy. Wojowie każdego starali się opatrywać, ale nie w ich mocy było uleczyć płynące łzy i naprawić wszechogarniające poczucie krzywdy ludzi, wyjących nad popiołami swojego domu. Kilkoro dzieci zawodziło, krzycząc, że porwali matkę. Kilkoro kobiet biegało nieprzytomnie, pytając dookoła, gdzie ich dzieci. Ktoś z rozdzierającym krzykiem pochylił się nad ciałem. Kniaź Dragan każdego znalezionego kazał przyprowadzać do siebie.\n- Ilu zabrali? Którą drogą poszli? Ilu ich było? – padały te same pytania, tak długo, aż udało się ustalić w miarę pewną wersję. Poszli wzdłuż starej drogi w dół przełęczy, co znaczy, że dym, który widzą w dolinie, to Ryże Sioło. Skoro stracili czas na zniszczenie kolejnej osady, na równinę wyjdą za godzinę.\n- Zdążymy ich dopaść – kniaź nie cierpiącym sprzeciwu gestem nakazał natychmiastowy wymarsz.\n- Jakże ich gonić, kiedy oni na koniach? – zapytał jeden ze strzelców, posłusznie jednak dopinając troki i szykując się do marszu.\n- Nie wszyscy oni na koniach, widziałeś w tropie. Oni w las gdy wchodzą, to konie zostawiają, by nie zawadzały. A choćby i konno byli, to oni wiodą porwanych. Oni na koniach, ale uprowadzonych piechotą muszą wieść, a choćby ich do biegu zmusili, to ich zanim na równinę wyjdą, dopadniem. Czterech zostaje, niech w pochówkach pomogą. Reszta za mną!\nDostali samnijski arban rzeczywiście tuż przed miejscem, gdzie za wzgórzami zaczynał się już otwarty step. Kolumna brańców, spętanych do jednego długiego powroza, spowalniała konnych na tyle, że nawet dostrzegłszy zagrożenie, nie mogli bez porzucenia ludzkiego łupu uciec. Kniaziowi woje przyjęli szyk, przez Dragana w ostatnich latach wprowadzony, świetnie się sprawdzający przeciwko mobilnym i szybkim koczownikom. Tarczownicy, uzbrojeni w niewielkie tarcze w kształcie łezki, zwane tu szczytami zwierali szereg, chroniąc łuczników zależnie od potrzeby albo w linii, albo w czworoboku. W takiej zwartej formacji biegli, zmuszając przeciwnika do rozproszenia, łucznicy zaś nie strzelali chmarą strzał, ale atakowali ostrzałem wybranych jeźdźców, eliminując skutecznie jednego za drugim z potyczki. Tak wybiegli z lasu, rozciągając się w długi klin. Kilku koczowników, zoczywszy atak, oderwało się od kolumny, licząc na łatwe rozproszenie piechurów, pozostali głośnym krzykiem i batami zaczęli poganiać brańców do biegu. Kniaziowi nie zwolnili biegu, ścieśniając jedynie szyk zależnie od miejsca, gdzie natarli koczownicy. Teralskie brzechwy okazały się być celniejsze.\nDogonienie kolumny kosztowało ich około dziesięciu minut biegu. Brańcy, widząc nadciągającą odsiecz, lub też naprawdę słabnąc, rzucali się na ziemię, powłóczyli nogami i szarpali powrozem. Gdy teralscy wojowie dopadli koczowników, kilkoro jeńców rzuciło się na samnijskich intruzów, wskakując na końskie grzbiety i dusząc sznurami. Tak zabili przynajmniej trzech, dalszych kilkunastu dosięgły teralskie strzały, miecze i włócznie. Pozostali Samnijczycy, widząc małą opłacalność potyczki, z której niemożliwością było unieść łup, rzucili na ziemię ciągnięte powrósła i pogonili konie do galopu, zostawiając jeńców i zabitych towarzyszy, ale unosząc głowy.\nOcaleni brańcy reagowali różnie, najczęściej głośnym płaczem. Inni posuwali się do bezczeszczenia ciał napastników, cięcia ich nożami czy kopania, kilkoro zajęło się opatrywaniem i uspokajaniem rozkrzyczanych dzieci. Wszyscy jednak nieustannie dziękowali, pojedynczym wojownikom Dragana, wszystkim na raz i samemu kniaziowi wielokrotnie, kłaniając się do nóg i całując po rękach. Tych kilku, którzy nie dożyli uwolnienia, zanieśli na noszach do osady, by mogły ich rodziny należycie opłakać. Te szczęśliwe rodziny, którym dane było zobaczyć jeszcze bliskich. A były to nieliczne rodziny, w proporcji do ilości unoszących się na widnokręgu dymów, zwiastujących kolejne palone sioła i opola.\nChoć wiec jak zawsze zwołano na godziny po zmierzchu, Dragan Karanawic syn Namira z rodu Awdan ostentacyjnie zlekceważył godzinę zgromadzenia. Na miejsce wiecu, obszerną połoninę z centralną watrą, wbrew obyczajowi wjechał konno i dopiero tuż przed obliczem godnych mężów i niewiast zeskoczył, ukazując zamiast kniaziowskich soboli żelazne naramienniki i skórznię bojową, uchlapaną krwią.\n- Sława ojcom i matkom Terali – rzucił niedbale w kierunku poczerwieniałych od gniewu kniaziów, żerców i merlinów, po czym odpiął od siodła pakunek i potoczył go ku siedzącemu na skórach kapłanowi kultu Skogura. Jeszcze zanim przesyłka dotoczyła się na miejsce, owijająca go szmata odwinęła się, ukazując posiniałe i nieludzko wykrzywione oblicze ludzkie, należące niegdyś do Samnijczyka. Obecni głośno stęknęli z oburzenia. Żerca Skogura zerwał się gwałtownie.\n- Postradałeś zmysły, synu Namira, że przynosisz zwłoki do świętych ogni Terali!\n- Nie! – zdecydowany głos kniazia przebił się przez hałas, powodując zamilknięcie obecnych – Nic nie dolega, bogom dzięki, moim zmysłom. To, co wam przynoszę, to pozdrowienia z karantańskich siół, z osad górnej Nitry, z całego wschodniego pasa za wzgórzami! Koczownicy pustoszą osady, ludzi w niewolę prowadzą lub mordują, palą zasiewy! Karantania od miesiąca wzywa pomocy braci, a jedna pomoc, jakiej udzieliły szlachetne rody, to wieczór przy ogniu!! – ostatnie zdanie wykrzyczał trzęsącym się z oburzenia i emocji głosem – Ile dni jeszcze będzie się wschodnia Terala wykrwawiać, aż zdecydujecie przezwyciężyć niechęć i pomożecie w walce z wrogiem?\nJego słowa wywarły wśród zgromadzonych rozmaity skutek. Chorążowie rodów zaczęli spoglądać po sobie z lekką konsternacją, kilku spośród kmiecych wójtów i czelników jasno dało wyraz swojemu oburzeniu, rody witeziów wydawały się traktować słowa kniazia jak obrazę i prowokację do walki.\nTymczasem kapłan Skogura Mironieg powstał, by mówić, więc się uciszono na chwilę.\n- Bolejemy nad losem kmieci z siół na wschodzie i wielkim jest złem, że się tak daleko w nasze lasy wróg zapuszcza.\n- Więc dajcie rozkaz rodom! Wojewodę wybierzcie! – przerwał Dragan, zgrzytając zębami.\n- Najpierw bogom będziem służyć, potem ludziom – odpowiedział Mironieg wyraźnie zirytowany – Będą ku czci Skogura w chramach obrzędy pierwej. Potem Sylwanę trzeba uczcić i o plon poprosić.\n- Zanim skończysz obrzędy, nie będzie miał kto przyjść do chramów na modły!\nObok Mironiega, któren był człowiekiem w sile wieku, podniósł się Racigniew, sędziwy żerca Sylwany, z racji wieku i doświadczenia mający opinię mędrca.\n- Prawom boskim nie śmiej uchybić, synu Namira, bo kara cię spotka. Nie masz większego przestępstwa niż bogów obrazić. Ludzie do chramów i kącin niech przyjdą po pomoc, a bogowie ich ocalą. Ty zaś, zamiast wymachiwać mieczem, którym i tak wroga bić nie zdołujesz, księcia protektora o wojska proś. Wojowników mrowie poszło za pustynię na sukursję, ci, co zostali, muszą chramów bronić.– zakończył, wskazując na obecnego w wergundzkim mundurze magnifera zwierzchnika garnizonów w fortalicjach Karantani. ów wydawał się lekko nieobecny gdy zwróciły się na niego oczy zgromadzonych i odpowiedział szybko:\n- W fortalicjach lud znajdzie schronienie, jednak rozkazy ksiecia protektora są jasne, w teren się nie wypuszczać.\n- Na wszystkie czerty Welesa! – zgrzytnął Dragan – Idźcież wy wszyscy w ciężkie cholery! Bogowie was chyba ociemnieniem pokarali!\n- Co chcesz czynić, wbrew wiecu iść rozkazom? – zapytał Racigniew, kładąc kniaziowi rękę na ramieniu – Już bywali tacy, cała Terala stawała przeciwko nim. Kto cię poprze, Karanowice twoi?\n- Żebyś wiedział! Poprzem! – huknęli chorążowie rodów znaku Karany, od kneziów po kmieci.\n- Sam nie będzie! – powstała także starsza nitrzańskiego kowenu druidów, Szabora – Jedna jest, najstarsza i w ten lud wrośnięta wiara Terali! Ziemia, woda, materia, duch, biada kto pozwoli by zabijano dzieci jego w jego własnym domu! Czy bogowie oślepli, czy już nie chcą dłużej dawać ochrony ludziom?\n- Nie śmiej bogom wygrażać! – przerwał jej gniewnie Racigniew, a za nim stanęło kilku kapłanów z kultów Morta, zwanego tu Welesem, i Widy Matki. Karanowice zareagowali groźnym trzaśnięciem mieczy o krawędzie pochew.\n- Karana za tobą, kneziu, ale kto przeciw tobie! – krzyknął, przebijając się przez ogólny harmider Mironieg – Czewoje, Gozdawice, Łada, Dołęga, Jastrzębce! Oni wszyscy wierni bogom będą!\nChorążowie rodów spod wymienianych podnosili się, nie wszyscy wyraźnie chcieli stawać przeciw Karanowicom. Wahanie widać było wśród ludzi spod znaków Nitroki i Bobrów, dziedziców pozostałych prócz Karantanii grodów.\n- Ogończycy z Karaną pójdą! – krzyknięto zza pleców kniazia – My się koczowników nie boim!\n- Tchórza innym nie zarzucaj! – zawrzasnął Ściebor znaku Łada – Bo cię tu rychło kara za obrazę spotka!\n- Stać! Broni nie wyciągać!\n- Nie będą mi obelg rzucać!\n- Kto ludzi swoich bronić nie chce, niech obelg słucha z pokorą!\n- Knezie, witezie! – przebił się przez krzyki głos jednego z kmiecych czelników – Was bogowie siłą i potęgą obdarzyli, jakże tak lud własny na pastwę wroga ostawiać, a samemu jak królik sie w norze chować! Ratujcie dzieci nasze!\n- Hańba kto w pole nie wyjdzie!\n- Hańba kto bogom uchybi!\nCoraz ostrzej wypowiadane słowa i coraz dalej z pochew wyciągane miecze wróżyły rychłe złe zakończenie wiecu. Widząc co się dzieje, nieliczni zaczęli uspokajać sytuację. Szabora i Zdziebąd z kowenu Karantanii przypadli do Dragana, widząc, że on jeden może sytuację uspokoić.\n- Rozlew krwi wisi nad nami! – krzyknęła druidka – Nie dopuść!\nDragan sam jednak zrozumiał sytuację zanim zaszła za daleko.\n- Staaać! – wrzasnął potężnym głosem, przebijając się przez wszystkie niesnaski i awantury – Stać! Do czego dążycie, do wojny domowej? Postradaliście zmysły? Miecze schować do jaszczurów! Dość.\n- Sam to, synu Niemira, wywołałeś – odparł sędziwy Racigniew\n- Nie moją intencją jest by wojnę rodów wywołać, mędrcze, lecz by wiec wojewodę wybrał i wojnę koczownikom wydał.\n- Wojny nie będzie – odparł żerca stanowczo – Wojewody nie wybierzem. Lud niech się do fortalicji i chramów wycofa.\nDragan zgrzytnął zębami i ze złością trzasnął mieczem w okucie.\n- Ludzi wytracicie... – rzekł, jednak ciszej już, bo proporcja sił zdawała się być jasna. Stał zanim jego własny znak, prócz tego podzielone rody Jastrzębców i Ogończycy, wszystkie trzy druidzkie koweny. Jednak najważniejsze rody dzierżące grody wschodniej Terali, znaki Nitry i Bobrów, skłaniały się ku kapłanom. Kneź spojrzał, jak na ostatnią deskę ratunku, w kierunku kniaziowskiego rodu Konasza z Bobrowiców. Na jego czele stała dzierżąc stanicę, dziedziczka rodu, Samboja, córa Wienisławy. Konasze mogli przeważyć wśród Bobrowiców, bo możny to był ród, szacowny wielce. Żadną tajemnicą nie było, że oboje się do zrękowin szykowali, Dragan dziewosłęby szykował.\nPrzez chwilę patrzyli na siebie jak ludzie, którzy nie mogą się dosięgnąć z dwóch stron przepaści co ich dzieli. Dragan bezwiednie wyciągnął dłoń, lecz nie otrzymał wzajemności.\n- Przeciw bogom nie stanę – szepnęła Samboja – Ani ród mój. Póki ty przeciw nim stajesz, Bobrowice cię nie poprą.\nDragan znieruchomiał jak człowiek z nagła uderzony w głowę. Opuścił ręce. Wokół kniazie, witezie, kapłani, kmiecie zamilkli z nagła, czekając na jego decyzję.\n- Przyjmiesz decyzję wiecu, kniaziu Draganie Karanowicu, synu Niemira z rodu Awdan? – Racigniew zadał pytanie tak, by uniemożliwić ominięcie odpowiedzi i wymusić wyjawienie woli dziedzica grodu Karantanii. Za jego plecami chorążowie jego znaku, a także komesi, palatyni i czelnicy, wyraźnie gotowali sie do ewentualnego starcia.\n- Wojny domowej nie podejmę – odezwał się cicho Dragan, pochylając głowę – Decyzję wiecu przyjmę.\nROK 885, twierdza Gurdara, Pethaban\n- Chwaaaaałaaa!! – odpowiedział zgromadzony tłum. Fala entuzjazmu przez chwilę porwała zmęczone ciała i umysły, uskrzydleni wizją nie tyle zwycięstwa, co rychłego odpoczynku, ruszyli do swoich oddziałów. Łucznicy Falimira, weterani pierwszej sukursji, stanowili trzon zewnętrznej flanki, chroniącej pancernych grafa Ademara i lekkozbrojne oddziały najemnicze atakujące mury. Tym razem nie mieli, tak jak pod Madal, całej baterii krasnoludzkich machin oblężniczych. Krasnoludy wycofały się, widząc konsekwencje pierwszej wyprawy dla ich ekonomii. Jedynym pozytywnym, z punktu widzenia siły militarnej drugiej sukursji, był fakt, że ci liczni wojownicy krasnoludzcy, odrzuceni przez klany po powrocie z Pethabanu, teraz właśnie zasilali szeregi najemników, w tym fenomenalnej mieszanej wergundzko-teralskiej formacji desantowej Trójramiennych. Był jednak sam Gwiron Carraigh Clogad, krasnolud o wielkiej sławie, prowadzący krasnoludzkich artylerzystów. Był jednym z wielu weteranów, którzy zdobyli sławę na pierwszej wyprawie i stanęli na czele drugiej.\nFalimir, zakończywszy przemówienie, zszedł do namiotu dowództwa. Ademar dar Monteregno z nieodłączną fajką w zębach stał już nad prostą makietą twierdzy Gurdara, którą oblegali. Tym razem jego uwagi nie przykuwały mury i bastiony twierdzy, a dwie szerokie przełęcze, prowadzące do doliny, w której rozłożony był obóz oblegających. Tymi dolinami pod Gurdarę zmierzało właśnie wykryte przez zwiad wojsko, idące na odsiecz oblężonej twierdzy. Tym samym oblegający stawali się obleganymi zarazem.\nGwiron, który również właśnie wszedł, rzucił w kąt hełm i zaklął.\n- Nie mamy szans zakończyć trebuszy do jutra.\n- Więcej czasu nie masz – odmruknął znad makiety Wergund. Na pytające spojrzenie krasnoluda odpowiedział zza pleców grafa Korden dar Halwern, najmłodszy wiekiem spośród magniferów armii wergundzkiej. Mówiono o nim, że szybki awans zawdzięczał swojej kuzynce, która kilka lat temu poślubiła księcia protektora Wergundów. Podobno chęć udowodnienia swoich talentów militarnych była główną przyczyną, dla której dar Halwern dołączył do drugiej sukursji.\n- Są już na przełęczy wschodniej – poinformował – Zwiad podał profil ich oddziałów, w znakomitej większości to najemnicy, jakaś zbieranina bez umundurowania, ale ich szlak znaczą palone wioski i mordowani mieszkańcy. Ewidentnie Uzurpatorom potrzebny był terror, jest możliwe, że dużą część tej zbieraniny stanowią przymusowo wcieleni wieśniacy.\nKrasnolud uniósł brwi.\n- Więc nie jest to doborowy oddział o wielkiej wartości bojowej, prawda?\n- Prawda – odezwał się Falimir – problem w tym, że ich zadaniem jest odwrócenie naszej uwagi. Prawdziwy przeciwnik idzie od przełęczy północnej.\n- To nowy sort z hodowli, tej ostatniej, która została za masywem Khorhat. Wiedzą, że kiedy Gurdar padnie, dobierzemy się do nich i zrobimy to, co trzy lata temu pod Madal, więc postanowili wyjść nam na przeciw i obronić fortecę.\n- Ilu? – lakonicznie zapytał Gwiron.\n- Cztery setki.\nNa krótką chwilę w namiocie zapadła cisza. Przerwał ją Falimir.\n- Odwrócić uwagę... Ile możecie mi dać min zapalnych? – odezwał się do krasnoluda – Wiem, że trebuszety nie naruszą murów, ale nie pozwolą im skupić się na innych odcinkach muru.\n- Na godzinę ciągłego ognia – odparł Gwiron precyzyjnie – Jeśli chcesz przykryć ogniem atak na innym odcinku muru, licz się z tym, że nie zdołamy jednocześnie osłonić obozu przed tym, co schodzi z przełęczy.\n- Wiem. Oni będą tu jutro w południe najwcześniej. Do świtu mamy czas, żeby przeprowadzić ostateczny szturm. Chcę uderzyć na mur szyjowy między basztą północną, a stołbem.\n- Tu? – Ademar podniósł się znad makiety i pacnął fajką w wystający kształt imitujący wieżę – Ma to teoretycznie szanse.\n- Jednocześnie pod osłoną ognia Gwirona pójdzie drugi szturm. Jeden musi się przebić... Zresztą – Teral wymownie wskazał na usytuowany na makiecie czarny punkt, oznaczony czaszką – może to i dobrze, że zmuszą nas do działania. Od dwóch tygodni nie dotarły żadne dostawy, wschodni trakt jest zablokowany. Ludziom wydzielamy po kubku wody dziennie. Wczoraj umarło z odwodnienia blisko stu. Ilu dzisiaj, jeszcze nie wiem, ale raczej nie mniej. Ludzie się zabijają o kroplę wody, mieliśmy takie przypadki. Pragnienie zaburza zmysły. Na dobrą sprawę nie atakując nas wygraliby tę bitwę najdalej w tydzień.\nPozostali pokiwali głowami w niemym potwierdzeniu.\nNarada potrwała do zmierzchu. Falimir wyszedł z namiotu, gdy tylko zakończyli uzgadnianie szczegółów. Zamiast jednak ruszyć w miejsce, gdzie za chwilę miał rozdysponować rozkazy swoim dowódcom, zgasił niesioną w ręce pochodnię o piach i skręcił do swojego namiotu. Przed namiotem nie było warty, nie zapalił też lampy.\n- Na twoje rozkazy, kneziu – czekający na niego w namiocie oficerowie z głębokim ukłonem zasygnalizowali gotowość do walki. Gdyby było nieco jaśniej, dałyby się rozpoznać uniformy Trójramiennych i Weruwitów, najlepszych oddziałów desantowych drugiej sukursji.\n- Słuchać – zaczął kniaź z Nitry – Główne uderzenie idzie w mur, który nazywacie "długim". Wspierające uderzenie pójdzie we wschodni bastion. Obydwa jednak to tylko zasłona dymna. Nie zdobędą murów. Pod osłoną obu szturmów pójdziecie wy. Od północy, od Wielkiej Baszty. Wiem, ona jest nie do zdobycia. Ale nie dla was.\nNa chwilę zamilkł, zastanawiając się, czy ci ludzie i krasnoludy potrzebują specjalnych słów otuchy, jak zgromadzeni na placu ochotnicy. Dotarł do wniosku, że nie.\n- Wasza misja jest okryta całkowitą tajemnicą. Wśród naszych są szpiedzy i wiem, że już obrońcy już dostali informację, widać, które odcinki szykują się do obrony. To jest wasza szansa. Niewielka. Prawdopodobnie nikt z was nie wróci. Ale podejmiecie tą szansę i zrobicie co trzeba. Gdy dostaniecie się na basztę, zawiesicie na szczycie wielką chorągiew wergundzką i utrzymacie basztę tak długo, aż oddziały szturmowe przebiją się do was. Wtedy przejdziecie do drugiej części misji – łucznik zawiesił głos – W podziemiach Baszty, ale z pewnością także w innych punktach, mieszczą się ich cholerne laboratoria. Nie możemy tym razem dopuścić do błędu z twierdzy Madal, nie możemy pozwolić, żeby uciekli tajnymi korytarzami i uzbroili kolejną fortecę, tworząc kolejne hodowane armie. To jest wasze zadanie. Znaleźć, zabezpieczyć, zanim zwykli wojownicy wprowadzą chaos i zaczną plądrować. Mojmirze synu Bolemira, ciebie czynię za to osobiście odpowiedzialnym – wymieniony, który nie miał więcej niż dwadzieścia kilka lat, skłonił się bez słowa. Falimir raz jeszcze przyjrzał się swoim ludziom.\n- Za godzinę poprowadzę szturm na długi mur. Wtedy macie być już przy Baszcie.\nOficerowie najemników w milczeniu skłonili się energicznie i wyszli. W ciemności nie widział ich twarzy, ale wydawało mu się, że sie uśmiechali.


Małgorzata Beszczyńska 21.05.2021 09:44\nIga Lis zmianiła fryzurę. Dorosła córka Kingi Rusin i Tomasza Lisa przeszła metamorfozę i zachwyciła innym kolorem włosów niż dotychczas. Na Instagramie pochwaliła się efektem koloryzacji. Wybrała jeden z najmodniejszych odcieni tego sezonu!\nIga Lis przeszła metamorfozę. Córka znanych dziennikarzy postanowiła przefarbować włosy. Ambitna 21-latka obecnie mieszka w Londynie, gdzie studiuje i pracuje, tworząc szczęśliwy związek ze znanym raperem o pseudonimie Taco Hemingway. Kojarzona z naturalną burzą włosów o odcieniu ciemny blond, influencerka tym razem zdecydowała się na odważną zmianę. Rozjaśniła włosy, nadając im zupełnie nowy wygląd. To jeden z najmodniejszych odcieni sezonu!\nIga Lis zmieniła kolor włosów. Jak wygląda?\nIga Lis przefarbowała włosy na bardzo jasny odcień. Najstarsza córka Kingi Rusin zachwyciła nową koloryzacją na Instastories, które opublikowała na swoim profilu. Postawiła na jeden z najmodniejszych odcieni sezonu, rozjaśniając swoje długie, lśniące pasma. To miodowy blond, który pokochały gwiazdy na całym świecie. Ten odcień w słoneczne dni prezentuje się wyjątkowo pięknie. Nic dziwnego, że kobiety decydują się na tę koloryzację przede wszystkim wiosną i latem.\nGwiazda "Rodziny zastępczej" Misheel Jargalsaikhan ma nową fryzurę! Jak wygląda?\nNie ulega wątpliwości, że Iga Lis wygląda w nowej fryzurze zjawiskowo. Młoda dziewczyna próbowała niegdyś swoich sił w modelingu, widać, że śledzi najnowsze trendy i zna się na modzie. Jasny kolor wspaniale podkreślił jej nieskazitelną cerę i rozświetlił twarz. Córka Tomasza Lisa ma jasne oczy, co znakomicie komponuje się z tego typu koloryzacją.\nIga Lis w nowej fryzurze @iga_lis\nIga Lis zmieniła kolor włosów. Co na to Filip Szcześniak?\nIga lis prywatnie związana jest ze starszym od niej raperem, Taco Hemingwayem. Jego prawdziwe imię i nazwisko to Filip Szcześniak. Mężczyzna ma obecnie 30 lat i mieszka w Londynie razem z młodą celebrytką. Para potwierdziła medialny związek w 2018 roku i od tej pory są niemal nierozłączni. Artysta poświęcił jej nawet kilka piosenek na swoim albumie Cafe Belga.\nWidać, że matka dziewczyny, Kinga Rusin, jest zadowolona z wyboru córki i szanuje również działalność artystyczną muzyka. Dziennikarka wstawiała jakiś czas temu na swojego Instagrama relację z koncertu, gdzie śpiewała dobrze znane teksty jego piosenek. Jesteśmy pewni, że wokalista jest zachwycony jej metamorfozą.\nFryzury bombki- propozycje dla krótkich i półdługich włosów\nBlond bob z grzywką to najmodniejsza fryzura na lato 2021! Odmładza nawet o 10 lat\nKasia Tusk prezentuje trzy najmodniejsze fryzury! Wykonasz je błyskawicznie w domu


Zawiadomienie o zebraniu materiału... - Postępowania administracyjne - Starostwo Powiatowe w Giżycku\nSPRZEDAŻ, ZBYCIE, DZIERŻAWA\nPostępowania w sprawie pozwolenia na budowę z zakresu łączności publicznej\nZawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do rozpoznania wniosku w sprawie zmiany decyzji nr 675.2019 z dnia 11.12.2019 r. znak WB.6740.635.2019 pozwolenia na budowę elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 9MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną siecią kablową SN i nN, stacjami transformatorowymi SN/nN)- Etap II, na działkach numer 5/12 (pierwotnie 5/6), obręb 0015 Sulimy oraz 24/3 (pierwotnie 24/2)\nInformacja ogłoszona dnia 2022-06-06 14:10:13 przez Sławomir Maculewicz, informacja należąca do archiwum\nGiżycko, dnia 06.06.2022 r.\nWykonując dyspozycję art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) zawiadamiam, że materiał dowodowy jest wystarczający do rozpoznania wniosku w sprawie zmiany decyzji nr 675.2019 z dnia 11.12.2019 r. znak WB.6740.635.2019 pozwolenia na budowę elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 9MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną siecią kablową SN i nN, stacjami transformatorowymi SN/nN)- Etap II, na działkach numer 5/12 (pierwotnie 5/6), obręb 0015 Sulimy oraz 24/3 (pierwotnie 24/2), obręb 0008 Kąp, gmina Giżycko, której inwestorem jest: CYRANKA Sp. z o.o.\nW związku z powyższym informuję, iż strony postępowania w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia, mogą zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym przedmiotowej sprawy, wypowiadać się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w siedzibie Starostwa Powiatowego w Giżycku w Wydziale Budownictwa w pokoju nr 303-305, przy ul. Gen. J. Zajączka 2 w Giżycku w godz.:\nponiedziałek od 10.30.do 15.30\nwtorek, czwartek od 8:30 do 15:00\nśroda, piątek od 10:30 do 15:00\nU w a g a: Stosownie do art. 41 kpa., w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ prowadzący postępowanie o każdej zmianie swego adresu. W razie niedopełnienia tego obowiązku doręczenie pisma pod wskazany adres będzie miało skutek prawny.\nPobierz dane XML Zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do rozpoznania wniosku w sprawie zmiany decyzji nr 675.2019 z dnia 11.12.2019 r. znak WB.6740.635.2019 pozwolenia na budowę elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 9MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną siecią kablową SN i nN, stacjami transformatorowymi SN/nN)- Etap II, na działkach numer 5/12 (pierwotnie 5/6), obręb 0015 Sulimy oraz 24/3 (pierwotnie 24/2)\tDrukuj informację Zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do rozpoznania wniosku w sprawie zmiany decyzji nr 675.2019 z dnia 11.12.2019 r. znak WB.6740.635.2019 pozwolenia na budowę elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 9MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną siecią kablową SN i nN, stacjami transformatorowymi SN/nN)- Etap II, na działkach numer 5/12 (pierwotnie 5/6), obręb 0015 Sulimy oraz 24/3 (pierwotnie 24/2)


kanwy.pl: ¦wiat Kanw, kanwa, kanw, mulina, Jessica Design, Veromondo, JessicaDesign, haft, kanwa z nadrukiem, kanwa czysta, haftowanie, z nadrukiem, mulina, akcesoria do haftu\nAlexa graph for kanwy.pl\nTitle: BAFPOL - pasmanteria, krawiectwo, flizeliny, nici, nici zdobnicze, nici techniczne, kordonki, w³óczki\nDescription: BAFPOL - pasmanteria, flizeliny, nici, nici zdobnicze, kordonki, w³óczki, dodatki krawieckie, hafty, ta¶my firanowe, ta¶my ozdobne, hafty, gipiury\nTitle: Hafty Polskie sklep - haft krzy¿ykowy, gobelinowy, kanwy z nadrukiem, zestawy do haftu, wzory bezp³atne,\nDescription: Sklep internetowy oferuje wszystko co niezbêdne do haftu: kanwa, kanwy z nadrukiem, zestawy do haftu, wzory graficzne, mulinê. Hafty - ró¿norodna tematyka (malarstwo, kwiaty, zwierzêta, pejza¿e). Mo¿liwo¶æ bezpo¶redniego wydruku wzorów z internetu. Zapraszamy.\nKeywords: hafty polskie;kanwy;\nKeywords: hafty polskie;haft krzyzykowy;hafty;haft gobelinowy;kanwy;haftypolskie;wzory haftu;\nKeywords: hafty;haft krzyzykowy;kanwy;\nTitle: HaftiX - haft krzy¿ykowy z Twoich zdjêæ albo innych obrazków.\nDescription: Haftix - polski program do haftu krzy¿ykowego pozwalajacy przerobiæ zdjêcie na wzór haftu.\nKeywords: haft krzyzykowy;kanwy;grunwaldem;\nTitle: Kanwy z nadrukiem, oprawa obrazów, haft krzyżykowy, obrazki do haftu, hafty\nDescription: Sklep internetowy oferuje kanwy z nadrukiem, ramy i ramki do obrazków, tkaniny do haftu, hafty. Dodatkowo proponujemy - haft krzyżykowy - wzory do haftu krzyżykowego, zestawy do haftu, kanwy z nadrukiem, wzory graficzne, mulinę oraz hafty profesjonalne. Oprawa obrazków jest możliwa przez stworzony przez naszą firmę unikatowy system (On-line - przez stronę internetową) oprawy obrazów. Opraw swoje h\nKeywords: haft krzyzykowy;kanwy;hafty;\nKeywords: haft gobelinowy;wyszywanie;kanwy;\nhflsportsboosters.org draloreshimare.deviantart.com videnciatelefonica.eu my-sex-box.com davidhutchinson.net


Mazowieckie: Kierowca autokaru z dziećmi zasłabł i zmarł - raportdrogowy.interia.pl - wypadki drogowe, kraksy, karambole\nMazowieckie: Kierowca autokaru z dziećmi zasłabł i zmarł\nCzwartek, 7 grudnia 2017 (13:24)\nAutokar wiozący w czwartek rano na wycieczkę dzieci ze szkoły w Miastkowie Kościelnym w woj. mazowieckim zjechał do rowu, po tym jak za kierownicą zasłabł kierowca. 63-letni mężczyzna zmarł. Dzieci nie odniosły żadnych obrażeń - poinformowała policja.\nJak poinformował oficer prasowy Komendy Powiatowej Policji w Garwolinie, asp. sztab. Marek Kapusta, autokarem jechało 43 dzieci i troje opiekunów. "Wszyscy bezpiecznie opuścili pojazd. Nikomu nic się nie stało. Wycieczki nie kontynuowano. Dzieci odebrali rodzice" - powiedział policjant.\nINTERIA.PL › Raport drogowy › Aktualności › Mazowieckie: Kierowca autokaru z dziećmi zasłabł i zmarł\nNews Mazowieckie: Kierowca autokaru z dziećmi zasłabł i zmarł w kategorii Aktualności w serwisie raportdrogowy.interia.pl


Petzl Latarka czołowa Tactikka Hybrid Black (E93ACA) w Budujesz.pl\nPetzl Latarka czołowa Tactikka Hybrid Black (E93ACA)\nPetzl Latarka czołowa Tactikka Hybrid Black (E93ACA) ID produktu: 1595222\nID produktu: 1595222\nMaksymalny zasięg [m]: 55\nJedna z najlepszych latarek czołowych Petzl w cenie do 130 zł. 5 trybów świecenia pozwala dopasować strumień do przeznaczenia. Czerwona dioda w sygnalizacyjnym trybie strobo widoczna z odległości 700 m zapewnia 400 godzin pracy.\nMax Power: 150 lumenów\nMax Power : 55 m\nMax Autonomy: 220/150 godz.\nWędkarstwo, obserwacja przyrody, a także sport i turystyka\nWszechstronna i kompaktowa czołówka Petzl w wersji hybrydowej, kompatybilnej także z opcjonalnym akumulatorem Core. Latarka poza głównym źródłem światła posiada też czerwoną diodę, dlatego doskonale sprawdza się do zachowania nocnego widzenia i do aktywności, w których istotna jest dyskrecja. Polowanie, wędkarstwo, czy obserwacje przyrody to jej naturalne środowisko, ale znakomicie sprawdzi się też w turystyce, bieganiu, jeździe na rowerze lub na przykład do majsterkowania.\nLatarka posiada lekką i zwartą konstrukcję. Jest wodoodporna, dlatego bez obaw można z niej korzystać w niesprzyjających warunkach pogodowych. Regulacja kąta nachylenia ułatwia ustawienie wiązki do sytuacji - wędkowania, rozkładania namiotu, trekkingu, prac domowych, biegania, czy jazdy na rowerze.\nsuper świeci nawet na czerwono !!!!\nESTETYCZNA, lekka i funkcjonalna. 200lm robi swoje, latarka świci b.jasno, niestety krótko. Dla mnie jest to irytujące. Testowałem na 3 bateriach AAA Energizer, padła szybko. Na 3 bateriach aku Panasonic Eneloop PRO 950 mAh jeszcze krócej. Dokupiłem Aku Petzl-Core-E99ACA jest lepiej. Generalnie polecam posiadania 2 zestawów do zapewnienia ciągłości pracy latarki.\nOczywiście na trybach ekonomicznych latarka pracuje dłużej ale wg.mnie daje za mało światła. Mój stary Petzl 40lm zapewnia dobreswiatłodo pracy i długo świeci.\nZobacz również: Varta Bateria Watch do zegarków SR69 1szt.


Nowe inicjatywy - Puls Biznesu - pb.pl\nSamorządowcy regionu kujawsko-pomorskiego starają się nadążyć za potrzebami przedsiębiorców.\nWładze marszałkowskie oraz prezydenci Bydgoszczy i Inowrocławia twierdzą, że aktywnie wspierają przedsiębiorczość w województwie kujawsko-pomorskim.\nOd 2003 r. działa Bydgoski Fundusz Poręczeń Kredytowych.\n— Kapitał funduszu wynosi obecnie 5,5 mln zł — mówi Waldemar Achramowicz, marszałek województwa kujawsko-pomorskiego.\nWładze marszałkowskie chcą w tym roku uruchomić fundusz pożyczkowy. Jednak są problemy ze zdobyciem pieniędzy i jeszcze nie wiadomo, kiedy on ruszy.\nPomoc w okienku\nNajnowszy pomysł Urzędu Miasta w Inowrocławiu został zrealizowany 2 lutego.\n— W biurze obsługi interesantów urzędu miasta uruchomiono tzw. okienko przedsiębiorczości. Obok informacji dotyczącej podjęcia działalności gospodarczej, można się tu dowiedzieć o dostępnej pomocy oraz możliwych źródłach finansowania ze środków Unii Europejskiej — mówi Ryszard Brejza, prezydent Inowrocławia.\nParków coraz więcej\n— Podpisaliśmy porozumienie z Agencją Rozwoju Przemysłu, z którą chcemy tworzyć parki przemysłowe i technologiczne — mówi Waldemar Achramowicz.\nPod koniec 2004 r. ma być oddany do użytku park w Solcu Kujawskim o powierzchni 30 ha. W Toruniu zaś na terenie o powierzchni 192 ha powstanie technopark. W tym mieście ruszy również Centrum Transferu Technologii( CTT), które w przyszłości będzie wchodziło w skład toruńskiego technopraku. Obiekt kosztujący 8 mln zł został sfinansowany ze środków funduszu PHARE 2000. W CTT znajdą siedzibę firmy hi-tech, będzie tam także zlokalizowane centrum pomocy technologicznej i placówka GIS (Geograficzna Informacja Satelitarna).\nEmmerson zawarł nowe umowy\nRelatywna siła GPW nie oznacza powrotu hossy\nRozłam w SLD nie niweczy planu cięć\nKapitał , Pomoc , Miasto , Urząd Miasta , Przedsiębiorczość , Informacje , Fundusze , Kujawsko-pomorskie\nAktualności / Nowe inicjatywy


Jesień Toli - Włodarkiewicz Anna | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nJesień Toli (okładka twarda)\n13,99 zł 24,90 zł (-43%)\nCiepłe dni przeminęły. Liście drzew nabrały złocistobrązowych kolorów. To bez wątpienia jesień!\nTola nie może się już doczekać narodzin swojego kuzyna – Mikołaja, syna cioci Zochy i wujka Ziemka. Oczekiwanie na nowego członka rodziny spędza na jesiennych spacerach po parku. Wreszcie może zebrać kasztany i zrobić z nich ludziki! Rozpoczął się beztroski czas, pachnący zupą dyniową jej mamy, czas chodzenia w kaloszach i skakania po kałużach oraz puszczania na nich papierowych łódek razem z ukochanym tatą.\nMała Tola idzie wreszcie do przedszkola i jak każdy przedszkolak boryka się z jesiennym przeziębieniem. Ale najważniejsze, że ma przy sobie ukochanych rodziców, którzy zawsze otaczają ją miłością. Przed nią również ciekawe zadanie – budowa karmnika dla ptaków!\nSeria „Tola” to ciepłe, rodzinne opowiadania dla wszystkich przedszkolaków. Wraz z 4-letnią Tolą wspólnie obserwujcie zmieniające się pory roku i celebrujcie te (nie)zwykłe codzienne chwile!\nTytuł: Jesień Toli\nWymiary produktu [mm]: 223 x 258 x 12\nWłaśnie zrecenzowałem Jesień Toli\nCiepłe dni przeminęły. Liście drzew nabrały złocistobrązowych kolorów. To bez wątpienia jesień! Tola nie może się już doczekać narodzin swojego kuzyna – Mikołaja, syna cioci Zochy i wujka ...\n24-09-2018 o godz 11:06 przez: buba\nCudowna seria dla dzieci. Codzienne sytuacje opisane bardzo ciepło i ciekawie. Uwielbiamy też ilustracje. Oby po porach roku były kolejne części tej serii.\n18-10-2019 o godz 18:52 przez: Marzena Filoda\nPrzygody Toli to przyjemne opowiadania, jednak moje dziecko nie chce do nich powracać.\n03-10-2018 o godz 08:45 przez: Nanuszka\nMamy już w domu dwie poprzednie części i wreszcie przyszła kolej na jesień! Jesteśmy zachwyceni tą serią :) Fajnie, że możemy z dzieciakami odkrywać kolejne pory roku i celebrować takie zwykłe/niezwykłe chwile. Czekamy na część o ziemie :)\n07-10-2020 o godz 07:43 przez: Anna\nKsiążki o Toli są jedyne w swoim rodzaju. Pełne czułości i przyjaźni. Napisane pięknym językiem. Ilustracje są dopełnieniem wszystkiego! Moja dwójka pociech uwielbia Tolę. Ja rowniez jako mama jestem jej wielką fanką :)\n10-10-2018 o godz 20:58 przez: dagmarayoo\nMy także jesteśmy fanami Toli. Jesień właśnie od dzisiaj czytamy a zima już zamówiona. Super ksiażki moje córki je uwielbiają. Polecam serdecznie. Z nami książki są aż w Niemczech.\n02-10-2018 o godz 21:27 przez: lukas89\nNic, tylko czekać na Zimę Toli, co by przejść z chrześniakiem przez wszystkie pory roku! :D Uwielbia sprawdzać różnicę w okładce - co znajduje się na balkonie w każdej z pór roku.\n25-03-2021 o godz 10:06 przez: BIKEJ\nŚwietne opowiadanka o przygodach Toli, Mamy całą serię i chętnie do niej wracamy. Czekamy na kolejne przygody. Książka napisana ładnym i zrozumiałym językiem dla przedszkolaka.\n15-09-2019 o godz 14:06 przez: alagra\nPrzyjemna lektura dla przedszkolaka, niepotrzebna twarda oprawa w miękkiej byłaby tańsza, W sumie polecam.\n29-10-2018 o godz 08:19 przez: Magdalena Gazda\nBardzo ładna książka. Uczy zachowań, zabaw w okresie jesiennym. Uczy postrzegać zmiany w przyrodzie.\n15-10-2018 o godz 08:00 przez: becia020\nKsiążka ładnie wydana. Ciekawie opisana pora roku w języku zrozumiałym dla dziecka.\nWinston wraca na święta Smith Alex T.\nMruczęty. Kot Mikołaja Rowland Lucy\nNiezwykłe drzewko Pruszkowska-Sokalla Katarzyna\nŚwiąteczna pobudka Kwietniewska-Talarczyk Marzena\nDziesięć niesamowitych historii. Tomek Łebski Pichon Liz\nDzisiaj już nie zaśniesz Mrose Rissi Anica\nZaginiona wstążka. Leśna Wigilia. Zimowe opowiastki Opracowanie zbiorowe\nGacie na łopacie. Tomasz Niefart Keller Katarzyna\nZagadki logiczne. Jestem bystrzakiem Sarna Katarzyna


Mamy pół roczku! | Archeologia Jakubowa\nMamy pół roczku!\nArcheologia jakubowa: przedwojenny Jakub i Katarzyna\nTo już pół roku odkąd jakubowy blog zagościł na „falach” internetu. Szybko minęło, pewnie dlatego że duuużo się w tym czasie działo 🙂 Wszystkim, którzy w naszym jakubowym szaleństwie uczestniczą – czynnie i biernie – dziękujemy. A w prezencie dla Was mamy piękny widok Torunia, zrobiony krótko po I wojnie światowej. W centralnym miejscu – garnizonowy kościół św. Katarzyny, po lewej „nasz” Jakub. Zwróćcie uwagę na górę fotografii i widoczne jeszcze wyraźnie pozostałości umocnień ziemnych dawnej twierdzy Toruń…\nWpis opublikowany w Archeologia, Kościół św. Jakuba Apostoła w Toruniu i otagowany archeologia, kościół św. Jakuba Apostoła, Toruń 30 listopada, 2012 przez archeologiajakubowa.\n← Wystawa powykopaliskowa Przeczno 2012 Mikołajkowy prezent dla ekspedycji jakubowej →