"Ustawa 447 JUST" – proszę o stanowisko premiera M. Morawieckiego i J. Kaczyńskiego w tej sprawie! | Blog-n-roll\nNiedziela, Lipiec 5, 2020 Last Update: 12:43 PM\n"Ustawa 447 JUST" – proszę o stanowisko premiera M. Morawieckiego i J. Kaczyńskiego w tej sprawie!\n28 April, 2019 - 09:42 | Written by krzysztofjaw | 10\nZ mediów dowiadujemy się, że Pani ambasador USA w Polsce Georgette Mosbacher, w wywiadzie, jakiego niedawno udzieliła twierdzi, że intencją ustawy 447 jest tylko i wyłącznie stworzenie raportu na temat tego, co kraje zrobiły w sprawie restytucji mienia po wojnie i nic nie mówi o ewentualnych pieniężnych kwotach odszkodowawczych. Jak jeszcze dodaje Pani ambasador to ma być "jednorazowy raport, który nie będzie wiązał się z żadnymi dalszymi działaniami. On niczego nie dyktuje" \nWarto w tym miejscu przybliżyć o co w tej ustawie tak naprawdę chodzi a chodzić może chyba wyłącznie o pieniądze lub ewentualnie przejęcie m.in. polskiego majątku w naturze, być może aby ziścić marzenie części Żydów o powstaniu tzw. Judeopolnii, gdzie żydowskie pochodzenie gwarantowałoby zarządzanie przez Żydów naszą Polską.\nPrezydent USA Donald Trump podpisał ową ustawę w maju 2018 roku, którą nazywa się górnolotnie jako ustawę o sprawiedliwości dla ofiar, którym nie zadośćuczyniono (Justice for Uncompensated Survivors Today - JUST) a dotyczy ona jedynie restytucji mienia ofiar Holokaustu. W grudniu 2017 roku ustawę zarejestrowaną w dzienniku ustaw jako S.447 (ustawa Senatu nr 447) jednomyślnie przyjęła izba wyższa amerykańskiego Kongresu, a pod koniec kwietnia 2018 roku także jednomyślnie, przez aklamację, przyjęła ją Izba Reprezentantów. Po podpisaniu ustawy przez D. Trumpa sekretarz stanu USA będzie zobowiązany do przedstawienia w dorocznym raporcie o przestrzeganiu praw człowieka w poszczególnych państwach albo w dorocznym raporcie o wolności religijnej na świecie sprawozdania o realizacji ustaleń zawartych w Deklaracji Terezińskiej. Deklaracja ta, przyjęta w 2009 r. przez 46 państw świata na zakończenie Praskiej Konferencji ds. Mienia Ery Holokaustu, jest niby niezobowiązującą listą podstawowych zasad mających przyspieszyć, ułatwić i uczynić przejrzystymi procedury restytucji dzieł sztuki oraz prywatnego i komunalnego mienia przejętego siłą, skradzionego lub oddanego pod presją w czasie Holokaustu [na podstawie: 1]\nWedług różnych szacunków ewentualne roszczenia żydowskie wobec Polski mogą sięgnąć nawet 330 mld USD, czyli grubo przeszło 1 bln złotych. I co jest najważniejsze: Żydzi w końcu mogą dopiąć swego tworząc kuriozalne prawo, dające im możliwość uzyskiwania roszczeń za tzw. mienie bezspadkowe a to jest niezgodne z polskim i międzynarodowym prawem.\nNiedawno organizowane były przez Polonię Amerykańską marsze przeciw tej ustawie, które były całkowicie przemilczane przez wszystkie media, i te "rządowe, i te "antyrządowe. Pan St. Michalkiewicz ujawnił też notatkę rządową, która jednoznacznie stwierdza, że toczą się jakieś zakulisowe rozmowy na temat tej restytucji prowadzone przez rząd polski oraz amerykańsko-izraelski. Zresztą Pan St. Michalkiewicz od lat wskazuje, że począwszy od 1996 roku Polska jest atakowana jako antysemicka i, że cały czas chodzi o to samo: albo pierwotnie o 65 mld. złotych a teraz o 330 mld. złotych uzupełnionych utworzeniem na wschodnich ziemiach Polski i zachodnich ziemiach Ukrainy wspomnianej wcześniej Judeopolinii, takiej raczej sensu largo chazarskiej niż typowo judaistycznej (to jeszcze żydowski pomysł z lat 1914-1915, kiedy Żydzi myśląc, że I WŚ wygrają Niemcy starali się utworzyć takie państwo pod protektoratem Niemiec).\nI chyba zarówno działania polskiej Polonii, jak i wielu filmików na YouTube, gdzie wielu patriotycznych Polaków przedstawiało całe tło owej ustawy spowodowało, iż zdecydowana większość Polaków w kraju obawia się tej ustawy, bowiem w sondażowym badaniu pracowni Social Changes dla wPolityce.pl aż 49% Polaków się jej obawia a przeciwnego zdania jest tylko 13%. Reszta jeszcze nie ma zdania na ten temat i wykluczając nich to ta proporcja wynosi 79 do 21% .\nCo prawda poseł PiS J. Mosiński a nawet B. Kempa również w portalu wpolityce.pl twierdzą, że tak naprawdę tematu nie ma oraz niepotrzebne są emocje wokół tej ustawy a nawet proponują zajęcie stanowiska w tej sprawie przez szefa MSZ (propozycja Jana Mosińskiego) , tyle tylko, że jest to unikanie tak naprawdę ogólnonarodowego dyskursu w tej materii. Nadzieją zostaje jeszcze Marsz organizowany przeciwko tej ustawie w Warszawie w dniu 01.05.2019 (Sąd odrzucił decyzję o zablokowaniu marszu podjętą przez R. Trzaskowskiego pełniącego obowiązki prezydenta Warszawy).\nNa koniec mam pytania do Pani Ambasador USA:\n1) Skoro cała sprawa ma charakter jednorazowy i chodzi w niej tylko i wyłącznie o stworzenie raportu na temat tego, co kraje zrobiły w sprawie restytucji mienia po wojnie i nic nie mówi o ewentualnych pieniężnych kwotach odszkodowawczych to po co w ogóle powstawała ta ustawa? Czy nie mogło to być decyzja na niższych szczeblach?,\n2) Dlaczego ta ustawa dotyczy jedynie ofiar żydowskiego Holocaustu a nie dotyczy polskiego i innych narodów, które ucierpiały i zginęły oraz utraciły majątki w czasie II WŚ z rąk niemieckich, pozostawiając m.in. swoje mienie bezspadkowym? I czy czasem to nie Niemcy powinny płacić ewentualne odszkodowania? ,\n3) A co z restytucją mienia i odszkodowaniami, które też powinny dotyczyć innego agresora współwinnego za wybuch II WŚ, czyli Związek Sowiecki?\nDoprawdy takie kluczenie i bagatelizowanie sprawy zarówno przez panią Ambasador, ale też przez polskie władze nie uwłacza naszej Ojczyźnie i Polakom, jako państwu i narodowi, który najbardziej ucierpiał w czasie panoszenia się dwóch totalitaryzmów: narodowo-socjalistycznego nazizmu i klasowo-socjalistycznego komunizmu?\nPolskie roszczenia wobec Niemiec mogą sięgnąć około 3 bilionów złotych, roszczenia wobec Sowietów są na razie trudno-policzalne. Jeżeli więc Niemcy i Sowieci zapłacą nam odszkodowania za II WŚ, to my możemy przecież przekazać ich część narodowi żydowskiemu. Nieprawdaż. I tylko wtedy i tylko w taki sposób, i tylko tak należy negocjować z "odszkodowawczą" częścią środowiska żydowskiego.\nKończąc. Uważam, że to nie szef MSZ a jedynie premier i szef PiS-u powinni wypowiedzieć się na temat ustawy 447 JUST a nie jakiś minister (choćby ten), bo tu chodzi o przyszłość Polski. Idealnym momentem byłaby ostatnia konwencja ZP, której motywem (jak w przypadku Euro) byłby motyw stosunku Polski do tej ustawy.\nNa marginesie polskiego problemu z ustawą JUST 447\n28 April, 2019 - 23:31\ni wzmożonej aktywności redaktora Michalkiewicza w tym temacie.\nOtóż, wg mnie Michalkiewicz to dziwny facet.\nJego ostatni "wygłup", w którym sugeruje, w jaki sposób Polska może uniknąć żydowskiego rabunku - tj. uchwalając ustawę, zgodnie z którą nic Żydom nie oddamy - świadczy, nie wiem - o złej woli? głupocie? czy dywersji? Forma ustawy, proponowanej przez Michalkiewicza - to byłby klasyczny "samobój". Czy nikt tego nie widzi?\nPodobnie - ataki na Morawieckiego który, choć zapowiadał - nie odebrał "naszych" banków z łap żydowskich banksterów - są wyrazem albo bezdennej głupoty, albo dywersji. Przecież Żydzi nie oddadzą tego, co im w łapy wsadziły platfonsy. Nie ma co się oszukiwać! I, niestety - argumenty "Narodowców" o "zażydzeniu" PiS-u, o zdradzieckiej "Dobrej Zmianie"... W dodatku głoszone przez takich jak Bosak, co to i w TVN-ie i w Sputniku.ru potrafią się udzielać... Przecież to "woda na młyn" tej "koalicji europejskiej". Narodowcy nic, lub bardzo niewiele "ugrają" dla Polski, jeśliby w istocie zdobyli wpływ na władzę. Niektórzy spośród nich zapewne na coś się "załapią", ale - co zaszkodzą - tego my nawet sobie nie wyobrażamy. I lepiej byłoby, gdybyśmy nie zobaczyli.\n30 April, 2019 - 10:59\nTwoją opinię na temat red. Michalkiewicza. Pewne posunięcia trudno jest zrozumieć. Narodowcy z kolei strzelili sobie imho w kolano (jak zresztą i pozostali "konfederaci") sprzymierzając się z J.K-M., który od kiedy pamiętam skutecznie "wysadza" wszystko, co znajdzie się w jego zasięgu. Nie potrafię nie mieć przekonania, że to celowa, cyniczna gra.\n30 April, 2019 - 23:35\ntwoją opinię !\nCo do JKM - nie mam złudzeń, praktycznie od początku jego politycznej "kariery". To oszołom, pajac, jokker. I rusofil.\nObchodzić - szerokim łukiem!\nOn potrafi "rozsadzić" wszystko, czego się tknie. I robi to całkowicie świadomie. Klasyczny błazen-niszczyciel! Czyżby natomiast Narodowcy byli aż tak naiwni? Niedoświadczeni? Że nie piszę - głupi!\n"Nie pchaj się na afisz, skoro nie potrafisz". Tylko - gdzie, od kogo, Narodowcy mogliby uczyć się politycznej mądrości, ostrożności i sprytu - wielkiej gry? Nie umieją obserwować i wyciągać wniosków, choćby patrząc na Jarosława Kaczyńskiego. Są "dobrzy" - krytykując; dotychczas - nie pokazali jednak sami niczego godnego uwagi. W sensie realnej polityki. Nie mówię o organizacji marszów.\nBrak nam, niestety, polityków "wielkiej miary". Te Winnickie-Bosaki & Co to raczej kundle. Smutne i niebezpieczne!\n10 May, 2019 - 01:08\nCała ta Konfederacja to już nie jest nawet "trzecia droga", ale, całkiem jawnie, V kolumna.\nNic poza antypisizmem (i ewidentnymi ruskimi powiązaniami) ze sobą nie łączy.\nPożrą się ze sobą zaraz po wyborach.\nNa razie dostali "prikaz", żeby uszknąć PiS jakieś procenty.\nNigdy nie byli, nie są i nie będą w stanie (o ile w ogóle chcą - mówią o "wierchuszce", nie o szlachetnych naiwniakach, którymi manipulują) nic skutecznie zrobić dla Polski, mogą jej tylko "troszku" (jak dotychczas) zaszkodzić.\n10 May, 2019 - 01:10\nPS Dla dokonanie prawdziwych zmian, PiS potrzebuje większości konstytucyjnej. Dlatego nawet kilka procent robi różnicę.\n10 May, 2019 - 13:52\nJak na razie, to o wiele więcej gówna na głowę i pogardy w twarz dostałem od Naszych Największych Sojusznikow i od Serdecznych Przyjaciół, co to obdarzani Orlem Białym opowiedzą tu, w kraju, jak to nas kochają, a za granicą nie wystękają ŻADNEGO słowa w naszej obronie - a nie od Putina.\nFuj, zły Putin. Bibi popyla regularnie na rozmowy do Moskwy, Niemcy budują NordStream2 ze swoim Schröderem ( "... czas niemieckiej pokuty dobiegł końca..." - i myk do Gazpromu).\nA tu jeszcze takie coś, przytomny bloger :\nUSA ma największą pałę, więc może podpalać kraje, i ustanawiać nowe, jak np. demokratyczna Albania, mordować bez sądu. Putin ma się od kogo uczyć. I dośc pojętnie to wykorzystuje ( Krym, Syria).\nW prezydenckich głosowałem na Brauna, w drugiej na Dudę. Bo Zięciu Dziadziów byl już zupełnie nie do strawienia. Dziś nie oddałbym głosu na Dudę.\nCzy to nie narodowcy organizowali Marsz, później przejęty przez PiS ? Czy to nie Michalkiewicz zaproponował ustawę przeciw 447 , ktorą teraz zakorbił Kukiz ? Czy wyjaśniona jest już Katastrofa ?\nSposób ucieczki z noweli ustawy o IPN udowadnia, że można wszystko odkręcić. Wystarczy, że nasz Odwieczny Przyjaciel razem ze swoim i naszym Największym Przyjacielem przykręcą nieco niektórym jąderka w imadełku.\nCzy Konfederacja jest wolna od takich wpływów ? Na pewno nie. Dość pamiętać historię z NPD i ich sztabem. Marionetkowanie od początku, a dla gawiedzi uciecha.\nA może jednak zapraszać Michalkiewicza et consortes do mediów ? Ponoć Obywatel powinien mieć pełne spektrum możliwości, choćby ułomnych ?\nArgumentacja " bo Putin, bo stracony głos, bo PiS musi mieć większość konstytucyjną " są niepoważne.\nJeden głośniejszy tup w podłogę w Tel Aviwie czy Waszyngtonie i nawet większość konstytucyjna nie pomoże.\nŻal mi tylko w tym wszystkim Poloni wyłomotanej przez rząd PiS.\n12 May, 2019 - 08:21\nUprzejmie proszę o uczciwe skomentowanie zupełnego przemilczenia w mediach protestów Poloni i marszu przeciw 447.\nChętnie w tle obszernych relacji z każdej manify z piórem w dupie, z transparentu KOD , pierdnięć Petru czy Rózi.\nJeszcze wczoraj mi się wydawało, że PiS wykorzysta tę manifestację w Warszawie, żeby pokazać iż jest ciśnienie obywateli, wykorzystać jakoś to dyplomatycznie.\nCisza i nieistnienie tego marszu są bardzo wymowne.\nCiekawe, czy i kiedy Morawiecki z Kaczorem przypomną sobie o Poloni. Pewnie jestem przygłup albo ruska onuca, ale owego przemilczenia nie rozumiem.\nDlatego prośba jw.\n12 May, 2019 - 21:16\nJest problem - zarówno z manifestacją, jak też, albo - przede wszystkim, z Konfederacją. Zacznę "od końca": Narodowcy są bardzo dobrzy, mocno doświadczeni, w organizacji wszelkiego rodzaju marszów. Fakt bezdyskusyjny.\nProtest Polonii przeciw ustawie 447, w Ameryce, - ze wszech miar słuszny. Amerykańskie prawodawstwo w żadnym wypadku (jeśli ma być amerykańskim, nie izraelskim) nie powinno "mieszać się" w sprawę odszkodowań dla amerykańskich obywateli, pochodzących z jakiegokolwiek kraju, a deklarujących się jako Żydzi. Bo niby dlaczego Amerykanie narodowości żydowskiej mieliby być bardziej honorowani aniżeli jakikolwiek inny naród, i Amerykanie z tych narodów pochodzący. Postępując zgodnie z zasadami popularnego dziś "symetryzmu", w związku z ustawą JUST 447, należałoby upominać się o jednakowe traktowanie wszystkich, bez wyjątku, Amerykanów. A więc - albo ustawa ma dotyczyć wszelkich roszczeń wobec "mienia bezspadkowego", we wszystkich krajach Świata, albo - taka ustawa nie powinna zaistnieć. Po co Ameryce takiego "strupa". Czyli - przeciw tej ustawie, w Ameryce, należy bezwzględnie protestować. Szczególnie jeśli ta ustawa ma dotyczyć tylko jednej, "wybranej" nacji. W dodatku - taka ustawa jest wbrew wszelkim międzynarodowym zasadom prawnym! Prostest powinien reprezentować interesy wszystkich obywateli amerykańskich. Po prostu "co komu do jemu, a jemu do komu", czyli co może obchodzić wszystkich obywateli Ameryki interes jednej amerykańskich nacji. Wcale nie najliczniejszej. Amerykanie, nie tylko polskiego pochodzenia, powinni zgodnie protestować (konieczna odpowiednia propganda).\nCo do protestów w Polsce - no właśnie. Czy nie jest to sytuacja w której "uderz w stół, nożyce się odezwą". Czy raczej, jeśli przeczuwamy, że ustawa jest "przygrywką" do ataku na Polskę - zamiast reagować na atak którego (jeszcze) nie było, nie należałoby raczej, drogą dyplomatyczną, żądać wyjaśnienia co znaczy wystąpienie Mike Pompeo w Warszawie, w lutym b.r., w sprawie zwrotu mienia uprawnionym spadkobiercom, skoro mamy z Ameryką ważną umowę indemnizacyjną (czyli - żądania uprawnionych spadkobierców pokrywają Państwa, które te umowy z Polską zawarły, a którym to Państwom Polska odszkodowania zapłaciła).\nCo do "dziedziczenia" mienia bezspadkowego - powinniśmy, jeśli już, domagać się respektowania praw międzynarodowych, wg których mienie "bezspadkowe" przechodzi na rzecz Skarbu Państwa i dotychczas nie budziło to niczyich oporów. Jeśli natomiast mielibyśmy konsekwentnie działać wg uchwalonej ustawy 447 JUST - to Ameryka byłaby winna Polsce oraz żyjącym spadkobiercom Kazimierza Pułaskiego niewyobrażalne kwoty - za tereny, na których wybudowno Chicago i Filadelfię. Jak na razie - demonstracje w Polsce - stwarzają wrażenie wystąpień antysemickich. Czego właśnie powinniśmy unikać. I absolutnie - nie piszę tego z pozycji filosemity! Mamy wciąż ten banksterski, żydowski stryczek na szyi i, niestety, odebranie polskich banków, podarowanych żydowskim banksterom przez platfonsów - jest w chwili obecnej nieosiągalne. Nie wiadomo, czy kiedykolwiek może się udać. Chyba cudem!\nWreszcie - "sprawa" Konfederacji. Bosak - oszołom. Nie oszukujmy się.\nWinnicki - cienki ciamkacz.\nKorwin-Mikke - doprawdy nie wiem, czy tylko niezrównoważony oszołom-dewastator, czy jednak - sowiecki agent...\nTak się sklada, że z Narodowcami, na dość wysokim szczeblu, współpracował jeden z moich Siostrzeńców. Gdy stwierdził, jak wielu jest wśród nich oszołomów i bezwzględnych karierowiczów - definitywnie wycofał się. To byli, to są ludzie, którzy "żerując" na uczciwości i patriotyzmie tzw. "dołów" - ani o te "doły" nie dbają, ani też nie myślą realizować niczego, poza własną, bezdyskusyjną "szansą na sukces". "Chwytają się" nośnych haseł - żeby "wypłynąć". Teraz - "płyną" na 447. Pozwalają sobie na nieuczciwe manipulacje, półprawdy, choćby taki filmik na YouTube: https://www.youtube.com/watch?time_continue=53&v=22Jcph2kYGc gdzie wykorzystano fragmenty uroczystości wręczenia nagrody im. Żabińskich przez Jonny Danielsa, przedstawiciela fundacji "From the Depth" (Z gębin), w roku 2017, jako "dowód" filosemityzmu Kaczyńskiego. Przy czym - jego postać (Kaczyńskiego) została tam umiejętnie "wklejona". A Konfederatom nie przeszkadza przy tym obecność czterech, właściwie pięciu członków familii Korwin-Mikke na listach kandydatów do PE (cztery osoby o nazwisku K-M oraz zięć - Bartłomiej Pejo).\nToteż, w świetle tego, co powyżej - sądzę że najbezpieczniej dla polskiej racji stanu, jest "przemilczeć" protesty przeciw ustawie 447, zarówno w Ameryce, jak też - w Polsce. Na protestach zyskuje (doraźnie) Konfederacja, ale nie Polska. Konfederacja "urwie" głosy PiS-owi (nie łudźmy się co do PiS-u, ani też Konfederacji, bo nie ma partii, czy stronnictw idealnych), sama - władzy nie zdobędzie, żadnych obietnic nie zrealizuje, ewentualnie niektórzy jej liderzy "załapią się" na stołki. Dzięki Konfederacji - wylansuje się "totalitarna".\nPiS powinien "czuć na plecach oddech pościgu", ale - każda zmiana dzisiaj - to przegrana Polski. To, co w najwyższym stopniu mam do zarzucenia PiS-owi - to brak uczciwego rozwiązania ustawy antyaborcyjnej. Ale "zmasowany", równoległy atak na Piłsudskiego, na JPII, na KK w Polsce - to razem elementy układanki, która ma doprowadzić właśnie do eliminacji PiS-u ze sceny politycznej. Stara metoda sowieckiej (i nie tylko) propagandy.\nSerdeczności Torpedo, i - pod rozwagę (jestem w Polsce i oglądam "rzecz" z bliska).\n12 May, 2019 - 22:49\nDziękuję za serdeczności. Wzajemnie.\nNie pytałem o Bosaka czy Winnickiego.\nPytałem o powód zamilczenia tego marszu.\nPotrzebuje Pani wielu słów, żeby nie odpowiedzieć.\nPisze Pani, że ogląda "rzecz" z bliska. I jednocześnie :\n"Jak na razie - demonstracje w Polsce - stwarzają wrażenie wystąpień antysemickich. Czego właśnie powinniśmy unikać."\nTu ma Pani link do opisu marszu i sposobu neutralizacji prowokatorów + moje nieporadne aczkolwiek emocjonalnowulgarne komentarze :\nProszę wybaczyć, ale tłumaczenie "racją stanu" zamilczenia tego marszu, a w sumie potraktowanie mnie jak głupiego polskiego goja jest - jak dla mnie - żenujące.\nPolecam ten wpis @Piko na S24, moze wrocimy do rozmowy po lekturze ?\nPS. Proszę unikać dziwnych zapętleń; na wstępie pisze Pani :\n"Protest Polonii przeciw ustawie 447, w Ameryce, - ze wszech miar słuszny."\n" Toteż, w świetle tego, co powyżej - sądzę że najbezpieczniej dla polskiej racji stanu, jest "przemilczeć" protesty przeciw ustawie 447, zarówno w Ameryce, jak też - w Polsce."\nTo ten "wszechmiar" trochę mały i ciasny jakby.\nPolonia się cieszy z olania jej protestów w imię "polskiej racji stanu" ?\n15 May, 2019 - 17:20\nJeśli nasz protest (gdziekolwiek) dotyczy "447" w aspekcie łamania prawa międzynarodowego - to Żydzi "mogą nam skoczyć na rukę". Jeśli natomiast eksponujemy nasze, słuszne skąd inąd, obiekcje wobec żydowskich żądań dotyczących "rekompensat" - to mamy natychmiast "odpowiedź", czyli oskarżenie o antysemityzm! Mądrością polityczną jest osiąganie zamierzonego celu, a nie demonstrowanie, nawet najbardziej uzasadninych, uczuć czy odczuć.\nNigdy, przenigdy nie było i nie jest moim zamiarem traktowanie Cię jak "glupiego polskiego goja". Nasz, polski problem polega cały czas na słabej propagandzie dotyczącej żydowskich zbrodni wobec nas, podczas gdy Żydzi wciąż nagłaśniają swoje "straty, cierpienia, prześladowania" itp. Pierwszą sprawą byłby więc (tak dziś modny) - "symetryzm". Dlaczego, skoro oni tak podnoszą swoje "straty narodowe" -my nie nagłaśniamy żądań za straty, których doznaliśmy ze strony Żydów - wszystkich zbrodniarzy ubeckich, sądowych, tych w NKWD i w Polsce komunistycznej. Znamy nazwiska, znamy fakty. Wolińska - ścigana w Wielkiej Brytanii za swoje zbrodnie sądowe - natychmiast oskarżała Polskę o "antysemityzm". Czyli - poczuwała się do bycia Żydówką. Nie - Polką! Znamy przecież nazwiska i "dokonania" innych żydowskich zbrodniarzy w Polsce. Znamy nazwiska żydowskich "partyzantów", mordujących Polaków, którzy po wojnie - uciekli do Palestyny czy - do Izraela.\nDlaczego nie żądamy (jako Państwo), rekompensaty choćby za kłamstwa Engelking - udowodnione przez Gontarczyka - i - za kłamstwa tych fałszywych świadków, na których Engelking się powołuje. Mamy wystarczająco dużą wiedzę i dostateczną ilość dokumentów, aby "równolegle" z żydowskimi roszczeniami - żądać od Żydów rekompensat za straty, które ponieśliśmy od nich jako Państwo, jako Naród. Oni - żądają odszkodowań dla swojej nacji, my - dla Państwa i Narodu (nacji). Oni - mają gwarancje odszkodowań dla spadkobierców - na podstawie umów indemnizacyjnych, my - nie mamy żadnych umów tego typu. Czy właśnie o "rekompensaty" dla Polaków i dla Polski nie powinniśmy walczyć dzisiaj? Żydowscy sędziowie, żydowscy prokuratorzy - na jakie straty narazili Polskę? To się daje obliczyć, wymierzyć. I - gdzie mamy "negocjatorów", którzy zamiast "zadym" umieliby upominać się o "nasze". Nie w ulicznych demonstracjach, a - w "ciszy" gabinetów. Bo, na razie, nie widzę takich zarówno w obecnych władzach Polski, jak też - wśród reprezentantów Konfederacji. A już na pewno takimi negocjatorami nie byłaby familia Korwinów, Liroy, Braun czy Bosak.\nMoja opinia o nieskuteczności (w sensie polityki zagranicznej) takich zdarzeń, jak ostatnie - w Warszawie), choć są skuteczne zapewne wobec obecnej "Władzy", nadal pozostaje ta sama: tisze jediesz, dalsze budiesz. Przygotować (bez medialnego rozgłosu) należy "grunt" - zebrać "twarde" dowody, dokumenty, nie "chwaląc się" - dokończyć ekshumacji w Jedwabnem, przygotować historyczne opracowanie prowokacji kieleckiej, stworzyć listę żydowskich zbrodniarzy sądowych i ich przestępstw, wraz z oceną strat polskich, poniesionych wskutek tych działań... A potem - nagłośnić opracowania historyczne wraz z dokumentami. Rola Polonii byłaby tu bezcenna - a działanie musiałoby być długofalowe. Jeśli oczekujemy szybkich efektów naszych demonstracji - to skutki mogą nas bardzo nieprzyjemnie zaskoczyć. Żydowska propaganda jest dużo lepsza i efektywniejsza. W tym też duchu niemieccy bandyci próbują nas "pouczać" - pisząc (FAZ) - o polskim antysemityzmie, w związku z ostatnią demonstracją.\nPolska nadal nie jest państwem suwerennym. Orban uwolnił Węgry od nacisku żydowskich banksterów, Polskę naal "trzymają za gardło" banki żydowskie. I to jest główny powód takiej, nie innej, polskiej polityki zagranicznej.\nMamy (Polska) bardzo "nieciekawe" położenie geopolityczne i niezwykle trudną sytuację międzynarodową - zero przyjaciół. Mamy jedynie "partnerów", którzy patrzą na własne zyski. My możemy jedynie "negocjować" wysokość tych zysków. Po I WŚ Brytole dbali o interesy Niemiec - bo zażądali (i - otrzymali) od nich odszkodowań za straty wojenne. Tak działają różne "sojusze".\nTo zresztą - historia bez końca. Potrzeba nam, Polsce, Polakom, wielkiego sprytu, rozwagi, mądrości. Niestety - nie widzę tego zarówno wśród rządzących obecnie, jak też - wśród przywódców Konfederatów. Na razie - jesteśmy w "czarnej dziurze". Czy jest wyjście? Mam swoje przemyślenia, ale - o tym już nie pisałabym na forum. Może - prywatnie.\nSerdecznie Cię pozdrawiam, Torpedo


Wynajmę garaż: Kraków Krowodrza , ulica wrocławska, 13 m2, 150 PLN - Domiporta.pl\nGaraż 13 m2, Kraków, Krowodrza, wrocławska\nGaraż na wynajem Kraków, Krowodrza, wrocławska - 13 m2\nCena 150 zł 11,54 zł/m2\nDo wynajecia miejsce parkingowe na poziomie -1 w budynku przy ul. Wrocławskiej 53D w inwestycji "Nowa V Dzielnica" Miejsce blisko wjazdu do garażu. Czynsz najmu to 150zł /mc Polecam, Krzysztof Wzorek Max Nieruchomości tel. 603pokaż telefon\nNumer oferty: GW73692\nWitam, interesują mnie szczegóły oferty opublikowanej na domiporta.pl. Garaż Krowodrza, wrocławska Powierzchnia: 13 m2 Cena: 150 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr GW73692


Co To Jest Traumeel Dla Psów? 🐶 Pl.SecretToHappyPets.com\nJeśli twój pies odczuwa ból spowodowany urazem lub operacją, możesz porozmawiać ze swoim weterynarzem o naturalnych rozwiązaniach przeciwbólowych. Podczas tej dyskusji traumeel prawdopodobnie pojawi się. To...\nUżywane do akupunktury\nJeśli twój pies odczuwa ból spowodowany urazem lub operacją, możesz porozmawiać ze swoim weterynarzem o naturalnych rozwiązaniach przeciwbólowych. Podczas tej dyskusji Traumeel prawdopodobnie pojawi się. Może to być właśnie lek, którego szukasz, ale pamiętaj, aby dowiedzieć się wszystkiego, co możesz, zanim zaczniesz go używać na swoim poszkodowanym.\nTraumeel to homeopatyczna kombinacja składników roślinnych i mineralnych, które można stosować do łagodzenia bólu. Jest to preparat dostępny bez recepty, który można zwykle znaleźć w wielu sklepach ze zdrową żywnością i jest przydatny w leczeniu bólu i obrzęków, które mogą wystąpić po operacji lub skręceniu, cięciu lub innym niewielkim urazie.\nTraumeel występuje w różnych formach, dzięki czemu można go łatwo podawać w zależności od potrzeb psa. Maść jest dostępna do użytku miejscowego, na przykład na siniak. Tabletki Traumeel mogą być przydatne w przypadku bólów i tkliwości spowodowanych artretyzmem lub skręceniem. Jest to również rozwiązanie, które można wstrzyknąć, ale ta forma leku zostanie najprawdopodobniej użyta przez weterynarza, podczas gdy twój pies jest w klinice, a nie w twoim domu.\nChociaż nie jest prawdopodobne, że będziesz miał wiele zastosowań w postaci wstrzykiwacza Traumeel w postaci płynnej, wykazano, że jest skuteczny w przedłużaniu pozytywnych efektów akupunktury. Kiedy leczysz swój pies w poszukiwaniu bólu, jej akupunktury używa specjalnej igły do akupunktury, aby wstrzyknąć ciekły lek Traumeel do punktu akupunktury. Traumeel jest wchłaniany powoli do tkanki i generuje ciśnienie w tym miejscu, które trwa dłużej niż sama akupunktura. Ponieważ ciśnienie jest dłuższe, pozytywne efekty leczenia akupunkturą są większe.\nTraumeel jest uważany za bezpieczny lek homeopatyczny, który nie wykazuje interakcji z innymi lekami. Chociaż nie zgłoszono ciężkich działań niepożądanych, każdy lek może wywołać reakcję. Jeśli twój weterynarz da ci pozwolenie na leczenie psa Traumeelem, bądź czujny z powodu objawów reakcji alergicznej, która może obejmować świąd, trudności w oddychaniu, wysypkę, pokrzywkę lub obrzęk wokół twarzy i języka, i upewnij się, że dostałeś jej powrót do weterynarza od razu.\nElle Di Jensen jest pisarką i redaktorką od 1990 roku. Rozpoczęła pracę w branży fitness w 1987 roku, a jej doświadczenie obejmuje redagowanie i publikowanie podręcznika ćwiczeń. Ma rozszerzoną rodzinę zwierząt domowych, w tym zwierząt specjalnych. Jensen uczęszczał do uniwersytetów w Idaho i Boise State. Jej prace pojawiły się w różnych publikacjach drukowanych i internetowych.\nWideo: Comprar Traumeel tratamiento antiinflamatorio en oferta al mejor precio\n✔ - Jak Miot Trenować Kotka\nCzy zawsze podejrzewałeś, że twoi przyjaciele będący właścicielami kotów są trochę bardziej dobrzy niż cała populacja? Gdybyś miał to niewiarygodnie konkretne podejrzenie, miałeś rację. Nowy...\n←Mój Pies Źle Się Zachowuje, Gdy Jestem Przy Telefonie


Wspomnienia - Kmok\nUrodziłem się na Powiślu w 1930 r. w mieście Gniew. Ojciec był zawodowym żołnierzem, matka nauczycielką.\nW 1935 r. zamieszkaliśmy w Kościerzynie, gdzie ukończyłem dwie klasy Szkoły Podstawowej. W grudniu 1939 r. matkę, siostrę i mnie, Niemcy wysiedlili do Generalnej Guberni, na Kielecczyznę, gdzie był już ojciec.\nZe względu na czynne zaangażowania ojca w podziemnym ruchu oporu, często zmienialiśmy miejsce pobytu. W związku z tym nie uczęszczałem do szkoły, moja edukacja spoczęła w rękach mamy.\nW czasie jeszcze przedwojennych odwiedzin u dziadków mieszkających w Tymawie, patrzyłem z nadwiślańskiej, zachodniej skarpy na ziemie leżące na wschodnim brzegu Wisły. Myślałem sobie, że za tą Wisłą – te ziemie to Prusy, a dopiero wtórnie, że to Niemcy. A gdy mój wzrok kierował się na południowy wschód to tam, na wschodniej skarpie wiślanej, w odległości około 10 km widziałem potężny zamek krzyżacki. Widziałem duże, zbudowane na skarpie miasto. Nazywało się Marienwerder.\nW Tymawie mieszkałem przez jakiś czas po wojnie. Przyjechaliśmy tu na przełomie marca i kwietnia 1945 roku. Dziadkowie ponownie objęli swoje gospodarstwo, z którego w grudniu 1939 r. zostali przez Niemców wysiedleni. Tymawa to wieś parafialna, położona na skarpie nadwiślańskiej – między Gniewem a Opaleniem. Rozległa (jakieś 5 –6 km) z gospodarstwami powyżej 25 ha. W Tymawie, już w drugiej połowie XIX wieku założono pierwszą na terenach ziem polskich Spółdzielnię Rolniczą typu duńskiego. Historycznie Tymawa wymieniana jest w dokumentach już w 1215 r.\nPo wojnie dawni mieszkańcy wioski wracali na “swoje”, po wojennych wędrówkach i dramatach. Znałem ich wszystkich.\nTo byli po prostu “swoi”. Tymawa to gburska wieś i tu nauczyłem się co prawdziwy gbur powinien umieć. Od wywalania gnoju spod stanowisk zwierząt i jego roztrząsania na polu, powożenia wozem w dwa lub cztery konie. Z wozu lub z siodła. Znałem i potrafiłem użytkować wszystkie urządzenia i maszyny rolnicze. Umiałem dbać o zwierzęta, żywić je i poić, doić krowy, przyjmować porody. W Tymawie gospodarzyli moi przodkowie, związani z tą wsią co najmniej od XVII wieku, co mam udokumentowane. Dziadek przygotowywał mnie na swojego następcę. Ta wioska dla mnie jest miejscem, które darzę szczególnym sentymentem.\nTam są pochowani moi rodzice, dziadkowie i ich przodkowie. I ja tam spędzałem (do 1950 r.) moje dziecięce i chłopięce lata. Mam też fizyczne ślady pobytów w Tymawie – pokiereszowana lewa dłoń, którą włożyłem w tryby kieratowej młocarni. A na twarzy ślady kopnięcia przez źrebaka. Ale to mojej miłości do tej wsi nie osłabiło.\nNa nadwiślańskich tymawskich łąkach pasałem stadko krów, patrzyłem na drugi brzeg rzeki, z tych samych miejsc co przed wojną. Teraz te tereny były dla mnie nadal Prusami ale w mojej świadomości, to była Polska. Miasto, na które patrzyłem to Kwidzyn a nie Marienwerder.\nJednocześnie dziwiłem się, dlaczego nad Kwidzynem codziennie kłębią się chmury dymu, jakby coś tam się paliło. Co tam może się dziać, przecież Wybrzeże wraz z Gdańskiem już zostały zdobyte, front wojenny jest nad Odrą, a w maju 1945 r. skończyła się wojna. Czemu tam się kłębią chmury dymu?\nNiebawem dowiedziałem się od rodziców, że to mogła być działalność szabrowników, zwycięskich żołnierzy, byle kogo. Złożyły się na to przypadkowe spalenia, bezmyślność i prostactwo.\nSam widziałem jak wędrujący nad Wisłę szpitalnicy radzieccy wpadali do naszego ogrodu, łamali całe gałązki jeszcze niedojrzałych porzeczek. Na krzyki matki – “nielzia, eto nasze – chórem odpowiadali – eto wsio germańskie, nam wsio nużno”.\nMoi rodzice po krótkim pobycie w Tymawie, ostatecznie osiedlili się w Korzeniewie, 5km od Kwidzyna.\nPrzedwojenna granica polsko-niemiecka na Powiślu biegła 20 m za wschodnim brzegiem Wisły. za wyjątkiem dwóch miejsc na wschodnim brzegu naprzeciw Gniewu na wschodnim brzegu Wisły. Do Polski należało 5 wiosek z największą Janowo.\nI tam granice były inaczej wytyczone.\nW Korzeniewie, do Polski należał Port Rzeczny, z dużym, zagospodarowanym nadbrzeżem i Kapitanatem Portu. Granica biegła środkiem wału powodziowego co zaznaczał granitowy kamień graniczny. Widziałem go jeszcze w 1946 roku; po jego zachodniej stronie wyryta była litery “P”, a po wschodniej “D”. Mimo tego granicznego rozdziału, leżący po stronie niemieckiej Urząd Celny należał do Polski. Wszystkie polskie obiekty były konstrukcji drewnianej, pomalowane na ciemno-niebieski kolor. Niemcy bezpośredniego dostępu do Wisły nie mieli.\nWe wrześniu 1945 r. prawie wszystkie domy w Korzeniewie były zamieszkałe. I to przez ludność napływową. Przybyli w większości zza Buga (Polesia, Wołynia), z Wileńszczyzny. Także z Polski Centralnej (Kielecczyzny, Mazowsza).\nCi nowi mieszkańcy Korzeniewa wykazali wielką mobilność. Już we wrześniu wybrany był sołtys, czynna szkoła, poczta, był sklep spożywczy, uruchomiono piekarnię, masarnię .\nW Korzeniewie nauczyłem się żeglowania na zwykłej łodzi rybackiej. Za żagiel służyły mi dwie poniemieckie żołnierskie pałatki, za maszt, obrobione drzewce z buku a za ster zwykłe wiosło. Warunki wietrzne jesienią i wiosną były dobre. Kiedy wiał silny wiatr z kierunku płn-zach, dopływałem nawet pod Nowe. Do 1948 r. przepływałem pod przęsłami dziwnego mostu łączącego oba brzegi Wisły. Część jego konstrukcji opierała się na filarach betonowych rozebranej konstrukcji przedwojennego mostu a część filarów stanowiły drewniane słupy. Konstrukcja pozioma była drewniana. Nie wiem czy zbudowali go Niemcy czy Rosjanie. Był to most kolejowy. Przez 3 lata służył polskiej gospodarce mimo, że corocznie, gdy na Wiśle puszczały lody, część przęseł ulegała zniszczeniu pod naporem spiętrzonej kry i mas wodnych.\nW 1948r most został rozebrany. Cieszę się, że w tym miejscu ma powstać nowy most drogowy. Może doczekam tego czasu i przejadę się po nim.\nMiędzy moimi rodzicami a dziadkiem, powstała różnica zdań gdzie mam chodzić do Gimnazjum – czy do Gniewu (jak chciał dziadek) czy do Kwidzyna. Przesądziła mama, która zapisała mnie u proboszcza parafii św. Trójcy w Kwidzynie ks. dr Sz. Smarzycha, który już w czerwcu, z ambony, ogłosił nabór do Gimnazjum. Lista zgłoszonych kandydatów została przekazana pierwszemu powojennemu dyrektorowi Gimnazjum p. Oszywie.\nZ tą decyzją wiążą się moje pierwsze obrazy, pierwsze zapamiętane “spotkanie” z Kwidzynem. A realnie, zobaczyłem to miasto pod koniec czerwca 1945 roku.\nDomy na przedmieściu (od strony Marezy) były niezniszczone ale całkowicie wyludnione. Ale już w połowie ulicy Katedralnej, sterczały mury wypalonych domów. Spalone domy z podcieniami (arkadami), mury wypalonego Ratusza z czerwonej cegły, z wystającą wieżą.\nZabudowa Kwidzyna, poza spalonym obszarem przy katedrze, prezentowała się zamożnie, choć wszędzie panował nieopisany bałagan. Na ulicach nieliczni cywile, mnóstwo obandażowanych, z gipsowymi opatrunkami na rękach i nogach żołnierzy radzieckich.\nNo cóż, rozczarowały mnie rozmiary zamku krzyżackiego, który z perspektywy skarpy tymawskiej wydawał mi się olbrzymi. Może tak to postrzegało nie tylko moje rzeczywiste widzenie ale i dziecięca wyobraźnia. Na miejscu okazało się, że bryła zamku jest mniejsza od zamku w Gniewie, który też już widziałem.\nW Kwidzynie byłem jeszcze raz, i drugi, i kolejny. W trakcie jednego z tych pobytów mama chciała pokazać mi przedwojenne Polskie Gimnazjum, zamienione w czasie wojny na szpital wojskowy. Niestety, dzisiejsze ulice Konarskiego, Gimnazjalna były zagrodzone szlabanami, a stojące tam posterunki nie zezwoliły na wejście.\nW lipcu lub sierpniu 1945 r. zostałem wezwany na wstępny egzamin kwalifikacyjny, który odbył się w pomieszczeniach dzisiejszej Szkoły Podstawowej przy Placu Zwycięstwa. Profesorowie Czeredarek i Kowalczyk przeprowadzili ze mną rozmowę kwalifikacyjną i oznajmili matce, że zostałem przyjęty do II klasy gimnazjalnej. Zakwalifikowanych do nauki szkolnej uczniów podzielono na dwa kursy dydaktyczne: tych którzy w ciągu roku szkolnego będą kończyli dwie klasy i na tych którzy uczyć się będą w cyklu tradycyjnym, -co rok promocja. Zostałem zaliczony do tych jednoroczniaków, choć czułem się pokrzywdzony. Ale zadziałało tu także kryterium wieku.\nPrzypominam sobie koleżanki i kolegów z mojej klasy. Większość znacznie starsza ode mnie wówczas. Mężczyźni ubrani w pozostałości strojów wojskowych. Ci co przyszli ze wschodu (szynele, mundury, rogatywki), ci z zachodu – batledressy, berety. Dziewczyny zaś, (niektóre) z obrączkami na palcach. O zróżnicowanym przygotowaniu: jedni kończyli przed wojną I klasę Gimnazjum, inni jakieś tam kursy, jakieś tam szkoły, niekiedy nie polskie. Ja miałem skończone 2 klasy szkoły podstawowej, ale za to miałem matkę nauczycielkę, która czuwała nad moją edukacją.\nRok szkolny 1945-46 rozpoczęliśmy w pomieszczeniach Szkoły przy Placu Plebiscytowym. Nie wiem czy wszystkim jest wiadome, że nasze Gimnazjum już w 1939 r władze niemieckie zamieniły na wojskowy szpital i jako taki, władze wojsk radzieckich zastały po zdobyciu miasta. Stąd obiekt został przekazany polskim władzom cywilnym jako jeden z ostatnich budynków, a stało to się gdzieś na jesieni 1945 r.\nNie pamiętam dobrze czasu przeprowadzki szkoły na ul. Konarskiego ani warunków w pierwszych dniach nauki w nowym gmachu, ale zapamiętałem to, że klasy początkowo były ogrzewane przez piecyki stojące w klasie, a rury odprowadzające spaliny były wyprowadzone przez otwory w oknach. To były klasyczne ” kozy”.\nPo funkcjonującym tu, do niedawna, radzieckim szpitalu wojskowym pozostała długa latryna usytuowana równolegle do okien auli.\nZ gmachu dawnego niemieckiego Gimnazjum Męskiego (wschodnia cześć Placu Plebiscytowego), pod wodzą p. prof. Królakowej wynosiliśmy i przewoziliśmy do naszej szkoły książki, pięknie oprawione, które później służyły nam do nauki łaciny.\nZ Korzeniewa do Gimnazjum było około 6 km i przebywałem tę drogę na piechotę lub rowerem, a od 1946 r. kolejką wąskotorową. Razem ze mną, z tego kierunku, do Gimnazjum uczęszczała m.in. moja siostra Sławomira, Basia Milewska, Paweł Kuper, a od 1946 r. Eugeniusz Zarzycki.\nZ początkiem 1946 r. masowo zaczęli naszą klasę uzupełniać uczniowie zza Buga (już rówieśnicy). Przede wszystkim z Wołkowyska. Klasy były albo żeńskie albo męskie i tak było do małej matury(48 r.). Przez moją klasę przewinęło się bardzo wielu uczniów. Wydaję mi się nawet, że byłem jedynym, który był w tej klasie od początku do końca (1945-1950).\nNasi nauczyciele przybyli też z różnych stron Polski, wspaniali ludzie, w pełni zaangażowani w wykształcenie i wychowanie tej wojennej młodzieży.\nDzisiaj z perspektywy ponad półwiecza i własnych życiowych doświadczeń, chciałbym by doceniono ich organizatorski wkład w organizowanie powojennego Gimnazjum w Kwidzynie.\nSzczególnie mocno chcę zaakcentować organizatorską rolę pierwszego powojennego dyrektora Gimnazjum p. Edmunda Oszywę, który nominację otrzymał z Kuratorium w Gdańsku w lipcu 1945 r.\nNajpierw Dyrektor Oszywa wystarał się, o tymczasowe lokum dla Gimnazjum (obiekt szkolny przy Placu Plebiscytowym)\ndokonał naboru podstawowej kadry nauczycielskiej, zabezpieczając jej dobre warunki mieszkaniowe (wszystkie domy przy ul. ul Konarskiego i Gimnazjalnej przeznaczone były wyłącznie dla kadry nauczycielskiej). Zatrudnieni wówczas nauczyciele: prof. Czeredarek, Snaglewski, Królakowa, Sosnowski, Kowalczyk- przepracowali w naszej Szkole wiele lat,\ndokonał naboru młodzieży na rok szkolny 1945/46,\nodzyskał obiekt przedwojennego Polskiego Gimnazjum, przystosował i wyposażył go dla potrzeb szkolnych przeprowadzając remont wszystkich budynków zespołu szkolnego.\nWszystkie te cele zostały osiągnięte przez Dyrektora Oszywę, w pół roku, w warunkach skrajnie trudnych. Ten przedwojenny dyrektor Gimnazjum spod Tarnopola wykazał się wybitnymi zdolnościami organizacyjnymi, koncyliacyjnymi. Trudno uwierzyć, ale największą pomoc techniczną i ludzką uzyskiwał od …radzieckiego Komendanta.\nW mojej ocenie, osiągnięcia organizacyjne dyrektora Edmunda Oszywy są porównywalne z przedwojenną działalnością obecnego patrona Szkoły dyr. Gębika, pierwszego dyrektora przedwojennego Gimnazjum.\nDyr. Oszywa, ks. dr Smarzych, prof. prof. Czeredarek, Sosnowski, Królakowa, Snaglewski i inni, to dla mnie prawdziwi Herosi. To Oni położyli podwaliny pod rozwój dzisiejszego I Gimnazjum i Liceum w Kwidzynie. Zasłużyli na wdzięczność i trwałą pamięć.\nNasi nauczyciele przybyli z różnych stron Polski, wszyscy mieli, lub uzupełniali, przygotowanie pedagogiczne. Przede wszystkim byli wspaniałymi ludźmi w pełni zaangażowanymi w wychowanie “tej wojennej młodzieży”.\nDzisiaj, z perspektywy ponad 60 lat wspominam ich nie tylko, jakimi wówczas byli, ale przede wszystkim przez pryzmat tego co im zawdzięczam, co dali mi moi nauczyciele, co pozostało z nauk pobieranych u nich.\nDali mi dobre, a nawet bardzo dobre podwaliny pod dalszy rozwój mojej osobowości.\nProfesor Czeredarek matematyk – nauczył mnie logicznego myślenia, wszczepił mi ambicję: dorównać lepszym.\nProfesor Bukowska – nauczycielka języka angielskiego. Kiedy rozpoczęła z nami naukę języka angielskiego była już sędziwą Panią. Nauczyła mnie prawidłowej wymowy słów, dała duży zasób tychże i wpoiła podstawy gramatyki. Późniejsza nauka języka angielskiego i umiejętność władania nim, często rodziła wdzięczność dla “babci” jak na nią mówiliśmy.\nProf. Sosnowski, nauczyciel chemii i fizyki, których to przedmiotów, prawdę mówiąc, nie lubiłem. Ta antypatia przeniosła się i na Profesora. Do dzisiaj brzmią mi w uszach jego słowa: “tak, ty kompletne zero, tak ty nic nie umiesz, siadaj, dwója”. Ale dzisiaj oddaję mu cześć. Był to wychowawca, pedagog o bardzo szerokich zainteresowaniach. To on zespolił nasze dwie klasy (maturzyści rocznik 1950), przez co spotykamy się często, mamy kontakt z sobą po dziś dzień… i składamy kwiaty na Jego grobie. Profesor nauczył mnie metod integrowania w zespół ludzi dążących do wspólnego celu.\nPani prof. Zofia Królak – “łacinnicha”, wspaniała nauczycielka łaciny. Cztery lata nauczała mnie tego przedmiotu. Dobrodziejstwa nauki łaciny u niej doznałem już na I semestrze Wydziału Prawa na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu kiedy mogłem złożyć egzamin końcowy z przedmiotu na starcie nauki, gdy pozostali studenci musieli na tenże lektorat chodzić jeszcze dwa lata. Prof. Królakowa obudziła we mnie zainteresowania kulturą i historią starożytną.\nProfesor Bator- polonista, a zarazem nasz wychowawca w klasach licealnych dał mi początki umiejętności dyskutowania, referowania, i wszczepił we mnie trochę romantyzmu w moją pozytywistyczną osobowość.\nProfesor Snaglewski, a we wcześniejszych latach gimnazjalnych, prof. Piotrowski – historycy, nauczyli mnie nie tylko zdarzeń z historii Polski, epok historycznych, ale i ich interpretacji i płynących z niej wniosków. Lubiłem ten przedmiot.\nMile wspominam prof Kwiatkowskiego – rysunek i nauka o obronności kraju, prof. Podhajskiego – wychowanie fizyczne, prof. Raczyńskiego- nauczyciela śpiewu. Oni wszyscy odcisnęli piętno na moim “ja” ,i trwa to po dzień dzisiejszy. Moi nauczyciele, ci wymienieni i nie wymienieni, stali się autorytetem na całe moje życie.\nAle, ale… najbardziej lubiłem i po dzień dzisiejszy najbardziej cenię jako człowieka i wychowawcę młodzieży, franciszkanina Ojca Wodzisława Nesterowicza, naszego katechetę. Jego wysportowana sylwetka, zawsze uśmiechnięta twarz, umiejętność prowadzenia rozmowy na każdy temat i z każdym, nietuzinkowe zachowanie (uprawiał z nami sport, kibicował nam) powodowało, że gdziekolwiek się znalazł, otaczała go gromada młodzieży. Był księdzem w kościele, nauczycielem w klasie, zaś poza nimi był zwykłym człowiekiem, wielkim przyjacielem młodzieży. Wielkim erudytą, etykiem.\nJuż jako student prowadziłem z nim dziesiątki dyskusji a on, moją świeżo nabytą wiedzę “na bazie marksizmu i leninizmu”, w wielu przypadkach prostował, uzupełniał, sprowadzał na właściwe tory. Stał się dla mnie tym, kim jest dzisiaj, dla wielu Polaków ks. prof. Tiszner.\nWspomnę jeszcze o osobach, spoza Szkoły, matkach moich kolegów paniach Grajkowskiej, Hawliczkowej. Obie Panie prowadziły, jak gdyby, prywatne wypożyczalnie książek przywiezionych z kresów, a wydanych przed 1939 r. Były to książki przygodowe, historyczne, kryminały , romanse.\nSkarbnica książek przygodowych autorstwa Karola Maya, Londona, a także kilka książek wojskowych wydanych na Zachodzie- “W II Korpusie Andersa” była u Jurka Tymoszewicza, naszego szkolnego kolegi.\nDzięki tym książkom przybliżona została mi historia polskiego oręża w II wojnie światowej aż do kapitulacji Niemiec. Poznałem prawdę o Katyniu. A pan Promiński (pochodził gdzieś z wschodniego Polesia)- listonosz z Korzeniewa, oprócz książek beletrystycznych, posiadał duży zbiór książek przedwojennego wydawnictwa wojskowego Bellona. Tak poznałem historię Legionów, wojnę polsko-bolszewicką, operacje i bitwy I wojny światowej.\nPamiętam, że kiedyś naszła mnie taka refleksja: dlaczego nikt w Tymawie nie miał w swej bibliotece takich książek jakie te, którzy ci ludzie ze wschodniej Polski przywieźli jako swój dobytek, jako swoje dobro! U nas, zasobnych “gburów”, były tylko fachowe książki o rolnictwie, o zwierzętach, maszynach rolniczych, lekarskie – dla ludzi i zwierząt, encyklopedie i kilka książek klasyków literatury polskiej. A u kresowiaków były całe biblioteki!\nPrzeczytałem setki tych książek z różnych źródeł. W klasie licealnej usłyszałem taką maksymę z ust naszego polonisty prof. Batora: “czytać, czytać wszystko co wam wpadnie w ręce, później będziecie prowadzili świadomą selekcję.” Miał % racji.\nJuż od 1946 r. należałem do Związku Harcerstwa Polskiego działającego na terenie szkoły. Zbiórki, wymarsze na sobotnio- niedzielne biwaki, nauka topografii, marsze w terenie bez i z kompasem, nauka piosenek wojskowych (szczególnie tych operujących na Zachodzie, partyzanckich i z powstania warszawskiego), a przede wszystkim zbieranie środków na letnie obozy (zbiórka i sprzedaż złomu, makulatury i innych przedmiotów ), musztra, nauka historii oręża polskiego – wszystko było bardzo ciekawe.\nZ początkiem roku szkolnego 1948/49 na terenie Szkoły powstała nowa organizacja Związek Młodzieży Polskiej, byłem jej członkiem (tak jak inni moi koledzy). Polityka, nas młodych, nie interesowała, nie przypominam sobie byśmy między sobą wymieniali aktualne wiadomości na temat tego co się działo w Polsce i na świecie. Może wypływało to z faktu, że praktycznie nie czytaliśmy gazet, rzadko który z nas miał w domu radio, a o telewizji ja jeszcze wówczas nie wiedziałem, że takie coś na świecie istnieje.\nNa temat przynależności do ZMP narosły legendy. Nam o istnieniu organizacji, na lekcji wychowawczej, powiedział któryś z profesorów. Miej więcej z taką uwagą: nie zaszkodzi się zapisać, ta przynależność może ułatwić wam dostanie się na studia. I wszyscy zapisaliśmy się. Te późniejsze mity, że się buntowaliśmy, protestowaliśmy, a następnie w wyniku tychże, niektórzy z nas byli prześladowani, nie zostali dopuszczeni do matury, nie dostali się na studia – w przypadku naszych klas są nieprawdziwe.\nTrzydziestu uczniów zostało dopuszczonych do matury, tyluż ją zdało, a 25-ciu, acz w różnym czasie, uzyskało dyplomy wyższych uczelni. Bo tych pięć osób na studia się nie wybierało.\nZwiązek Młodzieży Polskiej, na terenie Szkoły, był mało aktywny. Zebrania Szkolnego Koła odbywały się 1 lub 2 razy na kwartał, gdzie ktoś wygłaszał jakiś referat i prawie bez dyskusji je kończono. Ze wszystkich tematów jakie tam były poruszane pamiętam tylko jeden: “Plan 6-cio letni.”\nJedyną klasą, zaangażowaną w działalność ZMP, (a prawdopodobnie poprzednio w ZWM), uczestniczącą w dyskusjach na terenie Koła, była klasa Basi Krupy (absolwenci 1949), zwana przez niektórych “czerwoni”, bo chodzili w czerwonych krawatach. W roku 1949/50 pamiętam tylko jednego “aktywistę” ZMP na terenie Szkoły, był w VIII lub IX klasie nazywał się Sulik (?).\nRegularnie przyjeżdżając na zjazdy koleżeńskie do mojego Liceum postrzegam, jak z czasem, z upływem lat, w zależności od koniunktury politycznej tworzone są raczej mity niż historie, rzekomo dokumentujące powojenny czas\nTak np. przywódca Organizacji Niepodległościowej, naturalnie podziemnej, działającej na terenie Szkoły w wywiadzie udzielonym gazecie kolportowanej na jubileuszowym zjeździe absolwentów rocznik 1951 podaje, że ich walka z komuną polegała m.in. “na zrywaniu zebrań szkolnego Koła ZMP oklaskami , zrywaniu artykułów z gazetki szkolnej i kolportowaniu i rozrzucaniu po Szkole ulotek wiadomej treści”.\nW związku z treścią tego artykułu pragnę oświadczyć (a utrwalają mnie w tym moi koledzy, których o to pytałem), że nigdy nie widziałem i nie słyszałem o żadnym z tych bohaterskich czynów dokonanych przez tę czy inną organizację na terenie Szkoły. Kropka.\nMógłby ktoś mi zarzucić, że nie widziałem co się dzieje w tym czasie w kraju w moim mieście, wsi. Myliłby się. Miałem swój stosunek do “władzy”. Ojciec mój kiedyś mi powiedział: “Zachód nas sprzedał Sowietom. Ta władza przyszła na bagnetach i jest utrzymywana tymi bagnetami. Ale Zachód tu nie przyjdzie, by nas wyzwolić, żaden Anders konia w Wiśle nie napoi (aluzja do przepowiedni).”\nWidziałem przecież co się w Polsce działo, słyszałem jakimi metodami utrwala władzę “zbrojne ramie partii” Urząd Bezpieczeństwa. Aresztowania, procesy “wrogów Polski Ludowej” (w szczególności aktywnych zwolenników Mikołajczyka), manipulacje wyborcze, powolną likwidację podziemnego ruchu oporu (na terenach Ziem Odzyskanych był bardzo słaby). Wiedziałem o tym głównie od rodziców.\nJednak, widziałem także autentyczną radość ludzi z otrzymywanej za darmo ziemi i nieruchomości w ramach reformy rolnej, rekompensaty za mienie odebrane za Bugiem. Jak grzyby po deszczu powstawały prywatne zakłady rzemieślnicze, masarnie, piekarnie, sklepy, warsztaty usługowe itp.\nPaństwowe urzędy, szkolnictwo, poczta i inne funkcjonowały sprawnie, normalnie. Nie odczuwało się na rynku braku żywności, ludzie zaczęli lepiej się ubierać. Władza przeprowadzała akcje: pełna elektryfikacja wsi, walka z analfabetyzmem. Naturalnie akcje te były nagłaśniane propagandowo, ale analfabetyzm zlikwidowano, wsie zostały zelektryfikowane. Jeszcze dziś z uśmiechem wspominam jak moja Babcia z Tymawy, z dumą oznajmiła mi, że ukończyła KURS dla analfabetów i teraz już umie pisać “latainisz” (dotychczas umiała pisać i czytać tylko gotykiem).\nW latach szkolnych: 48/49 i 49/50 pełniłem, z wyboru, funkcję Starosty Samorządu Szkolnego po Januszu Mazurze – absolwencie rocznik 1949. Moim następcą został Bogdan Garton –( absolwent 1951). Byłem współzałożycielem, w 1947 roku (wraz z Genkiem Basłykiem i Bogdanem Gartonem, Szkolnego Klubu Sportowego (1947/48) i jego pierwszym Prezesem. Funkcję tę pełniłem do końca mego pobytu w szkole. Od 1948 roku byłem też szefem szkolnego hufca Służba Polsce (SP) (Komendantem Szkolnym był prof. Kwiatkowski) Była to organizacja paramilitarna, prowadząca szkolenie wojskowe wszystkich uczniów i uczennic. Służba Polsce angażowana była w czasie wakacji letnich, i w czasie wolnym od zajęć szkolnych m. in. do wykonywania robót publicznych.\nW czasie wakacji letnich w 1949 roku zostałem wcielony do 20 Kaszubskiej Brygady SP i przez cały lipiec i część sierpnia sypałem wał przeciwpowodziowy nad Wartą pod Koninem. Ciężko pracowaliśmy przez 4 dni w tygodniu. Pozostałe dwa dni to były zajęcia wojskowe. Niedziela wolna od zajęć, każde wyjście poza obóz za przepustką. Pobudka o g. 4:45 capsztyk o 22:00. Spaliśmy drużynami w dużych namiotach, umundurowanie i dyscyplina wojskowa, łącznie z kuchnią.\nWymieniłem moje pełnione funkcje w “budzie”, bo są dla mnie są ważne. Otrzymałem je w wyniku wyborów, zaś funkcję szefa SP, z nominacji prof. Kwiatkowskiego.\nW imieniu tych organizacji, wystąpiliśmy w 1948 roku do Dyrekcji Szkoły z wnioskiem o poszerzenie terenu szkolnego i utworzenie boiska sportowego. Zachodnia granica terenu szkolnego Polskiego Gimnazjum w Kwidzynie biegła po osi\npłn -płd wzdłuż zachodnich zabudowań szkoły. Władze miasta, teren ten przekazały szkole, z początkiem 1949 roku.\nByłem autorem programu naszego szkolnego stadionu. Oczywiście, po konsultacjach i aprobacie prof. Podhajskiego, Kwiatkowskiego. Rysunki poszczególnych elementów stadionu robiłem na kratkowym papierze. I tak dorobiliśmy się szkolnego stadioniku z czterotorową żużlową bieżnią (o obwodzie około 250 m), skoczniami w dal i wzwyż z rozbiegami, koła do rzutów a przede wszystkim dwu boisk do siatkówki i jednego do kosza o nawierzchni “klepiskowej” (z gliny i piachu). Jeszcze dzisiaj jestem dumny z tej inicjatywy i wykonanego przeze mnie “projektu”. Dumni mogą być również wszyscy uczniowie z lat 49 i 50, bo to oni własnymi rękoma budowali nasz stadion, pracując łopatami, kilofami, niwelując teren, wożąc w taczkach ziemię, żużel. Wszystko to w ramach zajęć przysposobienia wojskowego, a także w czasie wolnym. Dla historycznej pamięci stanu terenu szkoły “przedwojennej” chciałbym dodać, że zlikwidowaliśmy mały basenik o wymiarach ok. 5x5x3 m służący prawdopodobnie jako zbiornik przeciw pożarowy. Za moich czasów nigdy nie został napełniony wodą. Zlokalizowany był przy płocie południowym, w osi klombu kwiatowego. Zaś przy płocie od strony wschodniej, na skarpie, stał drewniany barak. Nie znam daty jego pobudowania, funkcji i kiedy został zlikwidowany.\nNa naszym stadionie, wiosną 1950 roku odbyły się finały w siatkówce i koszykówce szkół średnich województwa gdańskiego. My reprezentanci naszej “budy” w siatkówce zajęliśmy najpierw I miejsce w rozgrywkach strefowych (pobiliśmy zespoły szkolne Elbląga, Malborka i Sztumu) i to nas upoważniało do startu w finale, gdzie spotkaliśmy się z innymi zwycięzcami strefowymi, a mianowicie z drużynami Gdańska, Gdańska Wrzeszcza i Sopotu. Zostaliśmy wicemistrzami szkół średnich województwa gdańskiego w siatkówce na rok szkolny 1949/50. W finale po zaciętej walce, przegraliśmy z SKS Sopot 1:2.\nDo dziś słyszę wspaniały doping naszych kolegów pod batutą ojca Wodzisława, który rozdał naszym “kibicom” piszczałki ze starych organów i na jego znak “orkiestra grała”. Był to pierwszy sportowy sukces naszej “budy”. My samouki, bez trenera, startujących we własnych strojach, z odchodzącymi podeszwami od pepegów (tenisówek) wygraliśmy z Gdańskiem i Wrzeszczem (a grali tam przyszli reprezentanci Polski: Flont i Zarzycki).\nWymieniam skład zespołu: Janusz Bołtrukiewicz, Czesław Kędzierski, ja EK (kapitan drużyny) – absolwenci 1950, Adam Dumicz, Danek Hawliczek, Bogdan Garton, Artur Orzeł, Marian Urbański – absolwenci 1951 r. Mam jeszcze zdjęcie z tych historycznych rozgrywek!\nNajwybitniejszym sportowcem naszej szkoły był niewątpliwie, w tym czasie, Adam Dumicz – “Misiu”. Wzrost około 180 cm, waga około 80 kg, wybitnie uzdolniony ruchowo. Wszystkiego, czego się “imał” w sporcie, przyswajał sobie błyskawicznie (samouk) i lał nas wszystkich we wszystkim. I mnie, uchodzącego za niezłego sportowca, zwyciężał nie tylko w sportach siłowych (rzucał kulą w granicach rekordu Polski juniorów) ale nawet w biegach długich, krótkich, na nartach i na rowerze. Był szybki, skoczny, silny fizycznie. Jego ścięcia, “bomby” wywoływały aplauz u kibiców, a postrach u przeciwników, niejednemu palce powykręcały.\nPo dostaniu się na uczelnię ściągnąłem go do Torunia, tamże skończył chemię na UMK.\nDrugim z kolegów, którego tu chcę wspomnieć, który niejako wpłynął na moje życie był Eugeniusz Zarzycki (nazywaliśmy go Maryś a niekiedy Moryc). Z Morycem poznałem się chyba w 1946 r. gdy przyjechał z Kazachstanu i zamieszkał wraz z matką i bratem Bogdanem w Korzeniewie. Był moim kolegą z klasy, razem uczyliśmy się, uprawialiśmy sport, a przede wszystkim rozmawialiśmy o “wszystkim” – nie było między nami tajemnic, Maryś opowiadał swoje przeżycia z wywózki do Kazachstanu, o tamtej niedoli, ja o swoich okupacyjnych losach. Codziennie jeździliśmy “ciuchcią” , czy szliśmy na piechotę do szkoły. Obaj nie wykazywaliśmy żadnej aktywności politycznej za wyjątkiem szeregowego, biernego uczestnictwa w ZMP.\nGdy 9-04-1950r. rano, w internacie dowiedziałem się, że Moryc i inni zostali aresztowani za przynależność do nielegalnej organizacji “wrogiej PRL”. ogarnął mnie strach i wściekłość. Ta wiadomość spadła jak grom z jasnego nieba. Nie dawałem wiary, by Maryś mógł należeć do takiej organizacji, bo by mi przecież o tym powiedział! Święcie wierzyłem, że to prowokacja ze strony Urzędu Bezpieczeństwa, a bliski mi kolega został niesłusznie zatrzymany. Pod wypływem zdarzeń związanych z aresztowaniem Marysia zrewidowałem swoją decyzję co do kierunku studiów, postanowiłem pójść na prawo do Torunia, by zostać adwokatem, bronić takich jak Maryś- niesłusznie oskarżonych.\nPo latach, gdzieś w 1957 lub 1958 r. skontaktowałem się z Morycem i zaprosiłem go do siebie do Torunia. Interesowało mnie nadal, dlaczego mi nie powiedział o tej organizacji. Moryc przesiedział ponad 3 lata w więzieniu- w tym 2 lata w celi pojedynczej. Na pytanie dlaczego przystąpił do tej organizacji: odpowiedział -przypadek, młodzieńcza głupota. A dlaczego mnie nie powiedziałeś o niej?\nOpowiedział mniej więcej tak: Ty od listopada 49 r. byłeś już w internacie w Kwidzynie a ja na początku grudnia znalazłem poniemiecki pistolet i powiedziałem o tym Krzemińskiemu, ten zaś po jakimś czasie powiedział, że organizuje się na terenie “budy” Tajna Organizacja i czy nie chciałbym tego pistoletu przekazać organizacji. Padła propozycja, bym sam do organizacji wstąpił. Pistolet oddałem w grudniu 49 r. a na pierwsze zebranie konspiracyjne zostałem zawezwany pod koniec stycznia 50 r. Drugi raz na początku lutego 50 r. Nie podobała mi się forma tych zebrań (brak elementów konspiracji) oraz poglądy niektórych kolegów. Więc postanowiłem, i to wyraźnie powiedziałem, że to koniec z moją obecnością na zebraniach”\nEugeniusz Zarzycki został skazany na 5 lat, wyszedł na wolność po trzech latach, w 1953 roku. Kilka lat straconego życia.\nPo wyjściu z więzienia okazał charakter, nie załamał się, podjął naukę, zdał maturę, rozpoczął i skończył studia wyższe . W dalszym życiu zawodowym pełnił szereg funkcji kierowniczych. A nawet, gdy jego córki chodziły do naszej Szkoły, Maryś pełnił przez kilka lat funkcję Przewodniczącego Komitetu Rodzicielskiego w naszej Szkole!!!\nMinęły szkole lata. Jak już wspomniałem 30-cioro z nas przystąpiło do egzaminów maturalnych (dwie klasy) i 30-cioro zostało absolwentami Liceum Ogólnokształcącego w Kwidzynie- rocznik 1950!!! Świadectwo z “paskiem” (uprawnienie do wstępu na wyższą uczelnię bez egzaminu) dostała Bożena Nowicka, w dalszym życiu zawodowym doktor nauk medycznych. Większość z nas zamierzała pójść na studia. Jednym udało to się już w roku matury, a innym po kilku latach. W dalszym naszym życiu zawodowym staliśmy się rzetelnymi, dobrze wykonującymi swój zawód inżynierami, lekarzami, nauczycielami, prawnikami, aktorami. Nie brakuje nawet księdza.\nAbsolwenci rocznik 1950.\nTo były trudne czasy, szczególnie do 1957 r. Losy wielu z nas potoczyły się dziwnymi torami. Ale tak się składa, że losy nigdy nie są pojedyncze, zawieszone w próżni. Zawsze są osadzone w środowisku i to środowisku pamiętającym także nasze zdarzenia i przypadki. Dzięki temu historii nie daje się tak łatwo manipulować i tworzyć na własny użytek. Irytują mnie półprawdy i wręcz, nieprawdy umieszczane w oficjalnych materiałach jubileuszowych mojego Gimnazjum. W “Jednodniówce” z roku 2002, na stronie 96 jest informacja i zdjęcie podpisane: “Bogdan M. odebrał po półwieczu odnowione świadectwo maturalne.”\nW 2000 roku, na półwiecze naszej matury, otrzymaliśmy dyplomy –odnowione świadectwa maturalne z rąk dyrektora Szkoły. Bogdan M. również. Ale on z nami matury w 1950 r. nie zdawał! Jego rodzina w 1949 r. opuściła Kwidzyn i Bogdan zdawał maturę w Lęborku. Cytuję dalej słowa zanotowane przez redaktora tegoż artykułu: “Klasa była niepokorna. Za odmowę wstąpienia do ZMP byli nawet rozdzieleni. Grożono im, że nie zostaną dopuszczeni do matury. Uczniowie byli zaangażowani w działalność tajnej antykomunistycznej Organizacji Młodzieży Demokratyczno-Katolickiej……”.\nTo jest nieprawda. Opisałem wyżej te fakty. Nikt z nas, uczniów nie wiedział o istnieniu tej opozycyjnej organizacji, a więc nie mógł się “angażować”. Klasy podzielono na dwie, ze względu na zainteresowania uczniów na Humanistyczną\ni Mat-fiz. A jak było z wstąpieniem do ZMP opisałem wyżej. I jeszcze raz powiem głośno o wszystkich naszych nauczycielach z Gimnazjum w Kwidzynie: ŻADEN Z NICH NIGDY MNIE NIE INDOKTRYNOWAŁ. I jestem przekonany, że moich kolegów też nie. Nawet Bogdana M.!\nAle powtórzę jeszcze raz: nasza młodość przypadała na trudny czas. Jedyną osobą z naszych klas -absolwenci rok 1950, która jest w prawie, by powiedzieć, że odczuła fizycznie i moralnie skutki “stalinowskiego reżimu” jest Wojtek Kuciel. Przez dwa lata pracował w kopalni węgla. Ale o tym opowie on sam. Jeśli zechce.\nCzemu wspominam, analizuję tamte sprawy, zamiast skupić się na radosnych przeżyciach, które przecież też się zdarzały?\nWykształcenie prawnicze, sprowokowało mnie do analizy faktów, do wydawania ocen. Bo “prawdy obiegowe” powielane i potwierdzane przez często sfabrykowane “fakty pisane”, wielokrotnie powtórzone, rodzą u ludzi poczucie że są to “fakty rzeczywiste. A “faktem jest tylko to zdarzenie dokonane, które rzeczywiście miało miejsce.\nI dlatego irytują mnie wypowiedzi ludzi, którzy powielają bezmyślnie to co “napisała gazeta, przekazało radio czy TV”, a nie zostało przepuszczone przez własny rozum i wiedzę. Irytują mnie krzyki, że “Polska nie była do 89 r. niepodległa”. Była, była niepodległa tylko nie była suwerenna i to trzeba rozróżniać.\nSkończyłem Wydział Prawa na UMK w Toruniu, ale nigdy w zawodzie prawniczym nie pracowałem. Zaocznie ukończyłem drugą uczelnię. Pracowałem w budownictwie. Budowałem osiedla mieszkaniowe, obiekty użyteczności publicznej w Toruniu, w Polsce i za granicą. Nieskromnie powiem: jestem dumny ze swych dokonań zawodowych. Związany jest z tym miastem już prawie 60 lat. Tutaj ukończyłem pierwsze wyższe studia, rozpocząłem pracę zawodową, założyłem rodzinę. Oddałem temu miastu swoje najlepsze lata życia zawodowego. Kocham to miasto.\nAle stale mam świadomość, że korzenie mego dorosłego życia wywodzą się z mojej kochanej “kwidzyńskiej budy i z nabytej w niej wiedzy. W Kwidzynie mieszkałem zaledwie rok i to tylko w internacie Gimnazjum i Liceum przy ul. Konarskiego. Pod Kwidzynem, w Korzeniewie, pięć lat. Jednak to w Kwidzynie zawarte zostały młodzieńcze przyjaźnie, które przetrwały po dzień dzisiejszy. Tam pobierałem nauki, zdałem maturę co pozwoliło mi dostać się na studia wyższe. Tamże polubiłem i uprawiałem sport i przeżyłem pierwszą miłość, z dziecka stałem się dorosłym. Dopiero będąc na studiach a później i w życiu zawodowym zacząłem doceniać nauki moich kwidzyńskich nauczycieli z Gimnazjum i Liceum. Im zawdzięczam zdrowe podwaliny pod mój intelektualny rozwój i zainteresowania.\nZachowam moją Szkołę we wdzięcznej pamięci do końca życia. I Kwidzyn też!!\nNa zakończenie, pozwolę sobie krzyknąć:\nVIVAT CLARUM GYMNASIUM QUDINIS! VTVANT EIUS PROFES-SORES! VIVANT EIUS ALUMNI ET DISCIPULIQUE PRIORES ET DIERUM NOSTRO-RUM!\n(Niech żyje sławne Gimnazjum Kwidzyńskie, niech żyją Jego Profesorowie, niech żyją Jego Wychowankowie i uczniowie dawni i dni dzisiejszych!)\nRed. Krystyna Gromek


. : Rowerem 584km ;)\nRowerem 584km ;)\nChciałabym Was zainspirować do jazdy na rowerze ale nie tylko okazyjnie ale również troszkę odważniej i dalej. Ja wraz z moim M jako grupa ośmioosobowa ruszamy jutro rano na wycieczkę wzdłuż Dunaju którą chcemy właśnie odbyć na rowerach. Odcinek do przejechania w pięć dni to 584km.\nWyjeżdżamy autami do Passau w Niemczech, tam nocujemy a następnego dnia rano pociągiem wraz z rowerami jedziemy do Donaueschingen i tam rozpoczyna się już pedałowanie ;)\nCodziennie w innym miejscu śpimy więc ilość rzeczy do zabrania jest ograniczona bo tylko tyle ile się zmieści na rowerach. Minimalizm się przyda jak nic;)\nJesteśmy już bardzo podekscytowani i gotowi do zmagań nawet jeśli czekają nas pot, ból i łzy...\nDodam tylko że jesteśmy amatorami i jeździmy na takie wyjazdy dwa razy w roku choć ten zdecydowanie ma najdłuższy odcinek. Od kiedy zaczęłam biegać uwielbiam pokonywać swoje ograniczenia bo ograniczenia mamy tylko w głowie!!! i z taką myślą Was zostawiam;) Na bieżąco nasze zmagania będzie można zobaczyć na moim Instagramie.\nZdjęcia pochodzą z internetu ale obiecuję przywieść zrobione własnym obiektywem ;)\nA to już mój perszing który dostałam wczoraj od M ;) Miał być retro, biały, z koszyczkiem i skórzanym siodełkiem ... Ale usłyszałam że jak chcę jeździć po górach to ma być porządny sprzęt a retro dostanę innym razem;)\nTrzymajcie kciuki i zachęcam Was do pedałowania bo tak chyba najwięcej można przeżyć i zobaczyć;)\nAutor: ♥laurentino o czwartek, czerwca 11, 2015\nIrmelin 11 czerwca 2015 22:59\nTrzymam kciuki za powodzenie wyprawy, uwielbiam jeździć rowerem.\nasiorek 11 czerwca 2015 23:28\npowodzenia:-) zaciskamy kciuki:-****\nDessideria Life 12 czerwca 2015 00:00\nSwietna inicjatywa! Marzą mi się takie wycieczki, ale na rower muszę poczekać jeszcze równo miesiąc. Moze nie będą tak długie jak wasze, ale od czegoś trzeba zacząć :)\nOla _ Szydłostycznie 12 czerwca 2015 06:49\nWow! Piękna przygoda Was czeka :) Powodzenia!\nJustine 12 czerwca 2015 07:10\nZapowiada się niesamowita przygoda:) Powodzenia!!!:)\nJoanna Bryk 12 czerwca 2015 08:10\nWow, Agnieszka, jestem pod wrażeniem, super! Cudowna przygoda przed Tobą. Ja jeżdżę codziennie do pracy rowerem, w sumie robię ok. 15 km, uwielbiam to:) Powodzenia!\nDorota na przedmieściach 12 czerwca 2015 09:10\nPiękna wyprawa Powodzenia!! I czekam na relację ;-)\nMonika 12 czerwca 2015 09:18\nMy robimy,tempem spacerowym,około 20km ;) ,ale jeździ z nami córka(lat 7)\nbnorbert3 12 czerwca 2015 09:25\nGratuluję pomysłu. Sama mam za sobą wyprawę ze Świdnicy do Sanoka - jakieś 700 km. Było cudnie i zamierzam to powtarzać w innych kierunkach.\nEliza Kaschel 12 czerwca 2015 09:42\nwidzę i moje ukochane miasto Regensburg na fotce, rewelacja, powodzenia życzę!\nkwiatkosia 12 czerwca 2015 10:16\nzazdroszczę... powodzenia na trasie! szerokiej drogi :)\nAda - Daro Meble 12 czerwca 2015 11:39\nO jaaa! :D Szacun :)\nSeeHome .made with passion 12 czerwca 2015 21:39\nJestem pod wrażeniem tyle kilometrów na rowerze.Wrażenia pewnie niezapomniane.\nJaga Switka 13 czerwca 2015 22:35\nKoza domowa 15 czerwca 2015 18:01\nSuper wyprawa! Tamte okolice są przepiękne! Miałam okazję je odwiedzić, gdy jeszcze mieszkałam w Niemczech, nad Bodeńskim. :) Trzymam kciuki za udany wypad!\nbiegnąca wilczyca 20 czerwca 2015 11:26\nŚwietny pomysł. Trzymam kciuki ;D ! Jestem pod wrażeniem takiej odległości do pokonania ;)) ja maksymalnie jadę 40 km (ogromna przepaść po między tymi odlrgłościami :P ) Super i jeszcze raz powodzenia ;D\nGosia 22 czerwca 2015 18:47\nOdważna jesteś ! to będzie fajna przygoda,już to czuję :) ja najwięcej w 1 dzień zrobiłam zaledwie 30 km...ale masz rację,rowerem można wiele zobaczyć po drodze :))\nge lighting 30 czerwca 2015 11:51\nŻyczę powodzenia, dla mnie frajda na rowerze kończy się wraz z pierwszą górką xD Fajnie jakby była taka trasa tylko z górki :]\nlampywdomu.pl 22 lipca 2015 15:52\nPogratulować kondycji i determinacji. Dużo dobrego!\nfeel-sexy 30 listopada 2015 09:30\nTeż lubię jeżdzić na rowerze, ale w porównaniu z Tobą jestem zwyczajnym cieniasem ;) Pozdrawiam cieplutko :*!\nAnonimowy 30 listopada 2015 12:40\nJak ja Ci zazdroszcze - sama mam popsuty rower i male dziecko i jakos to poszlo w odstawke ale chcialabym w lecie do tego wrocic :) ....zawsze moge doczepuc dzieciecy fotelik :)\nBookendorfina Izabela Pycio 30 listopada 2015 20:05\nNiezła wyprawa, robi wrażenie, podziwiam i tak pozytywnie zazdroszczę. :)


30 czerwca 2019, godz. 18.00\nC. M. von Weber – Uwertura do opery „Oberon”\nW. Ziemowit Zych – Koncert na dwa flety i orkiestrę - Urbex Concerto\nKoncert na dwa flety i orkiestrę dla Agaty Kielar-Długosz i Łukasza Długosza będzie pierwszym projektowanym przeze mnie po kilkunastu latach utworem z towarzyszeniem dużej orkiestry. W tym czasie doskonaliłem wiedzę o instrumentach traktowanych solistycznie i w mniejszych konfiguracjach zespołowych. Dotyczy to także fletów poprzecznych, której to rodzinie instrumentów poświęciłem w ostatnich latach kilka utworów. Eksploracja możliwości brzmieniowych fletów w tym czasie zaowocowała poszerzeniem mojej poetyki kompozytorskiej i warsztatowych umiejętności w zakresie nowych technik instrumentalnych fletów. Nabyte doświadczenia chciałbym obecnie spożytkować w formie koncertu podwójnego z orkiestrą dla dwojga wspaniałych wykonawców: Agaty Kielar-Długosz oraz Łukasza Długosza, których zainteresowanie nową twórczością koncertową na flet solo i w duecie wydatnie poszerza repertuar na te instrumenty tworzony przez współczesnych kompozytorów polskich. Poza eksploracją nowych możliwości tkwiących w technice i brzmieniowości fletów chciałbym na nowo podejść do problemu brzmienia orkiestrowego jak i w kontekście nowych brzmień wszystkich instrumentów oraz faktur i ogólnej architektury barw orkiestrowych. Niebanalne znaczenie dla koncepcji formalnej utworu ma wpływ moich doświadczeń z przestrzennością muzyki, przemieszczaniem się wykonawców-solistów w czasie gry oraz poszukiwaniem nowej relacji wykonawców i publiczności w sytuacji koncertu, w przestrzeni koncertowej. Zależy mi też na ukazaniu w formie utworu obojga solistów jak i ich wspólnej relacji w rozmaitych kontekstach i barwach orkiestry, która w moim zamierzeniu będzie także bardzo elastycznym partnerem dla solistów, takim, który towarzyszyć im będzie na różne sposoby – od kameralistycznych ujęć poprzez monokolorystyczne ensemble, po wielobarwne mozaiki brzmienia orkiestry. W samym brzmieniu orkiestry zależy mi na eksploracji takich brzmień, które stanowiłyby o modernistycznym charakterze utworu, sytuując go w XXI wieku. Zamierzam skorzystać ze środków instrumentalnych w charakterystyczny sposób indywidualnie modyfikujących brzmienie. Czynnikiem uatrakcyjniającym całość koncepcji w moim przekonaniu wydaje się być także czynnik jednoczesnej obecności dwóch osobowości solistów grających na tych samych instrumentach, stanowiący podstawę do poszukiwań poszerzonej formuły relacji pomiędzy parą solistów – także w kontekście powyższych elementów przestrzennych i ruchowych, mających w łącznym powiązaniu stanowić czynnik formotwórczy całego utworu. Repertuar koncertowy stanowiący wyzwanie dla dwóch solistów w muzyce polskiej nie stanowił do niedawna zbyt szerokiego terenu repertuarowych możliwości, szczególnie w obszarze twórczości na instrumenty dęte. Mam nadzieję, że także dzięki projektowanemu utworowi na dwa flety i orkiestrę mojego autorstwa, sytuacja ta ma szansę się poprawić. Zaś forma koncertu podwójnego, mająca duży i od dawna doceniany przez publiczność walor ciekawej sytuacji wielostronnej relacji pomiędzy dwojgiem solistów i zespołem orkiestrowym, nie wyczerpała z pewnością do dziś swego potencjału innowacyjnego i edukacyjnego.\nW. Z. Zych\nAgata Kielar-Długosz Uznana polska flecistka, propagatorka muzyki polskiej, absolwentka studiów solistycznych w Hochschule für Musik und Theater w Monachium oraz studiów podyplomowych w Hochschule für Musik w Weimarze oraz Yale University w New Haven. W ramach stypendium Erasmus doskonaliła również swoje umiejętności Hochschule für Musik und Theater w Lipsku oraz na wielu mistrzowskich kursach fletowych.\nJest laureatką ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów fletowych m.in.: w Uelzen, w Padwie, w Ovadzie, w Timisoarze oraz Viggiano. Jako solistka i kameralistka czynnie koncertuje w kraju i za granicą. Była pierwszą flecistką Bayerisches Symphonieorchester München. Współpracowała również z Münchener Kammerorchester i Bach Collegium München. Grała pod batutą takich dyrygentów jak: Zubin Mehta, Mariss Jansons, Sir Colin Davis, Jacek Kaspszyk, Jerzy Maksymiuk, Agnieszka Duczmal, Helmuth Rilling.Była wieloletnią stypendystką fundacji Yehudi Menuhina Live Music Now.\nW opinii wielu krytyków należy do najciekawszych talentów dyrygenckich Europy swojego pokolenia. Jego międzynarodowa kariera rozpoczęła się od zwycięstwa w Donatella Flick Conducting Competition w Londynie w 2006 roku, dzięki któremu otrzymał na dwa lata stanowisko dyrygenta-asystenta w London Symphony Orchestra, gdzie współpracował m.in. z Valerym Gergievem i Sir Colinem Davisem. Ponadto jest laureatem drugiej nagrody na II Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim Prix Credit Suisse w Grenchen (Szwajcaria, 2002) oraz zwycięzcą konkursów w Zagrzebiu (Lovro von Matačić 2003) i południowokoreańskim Suwon (2005).\nDofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Zamówienia kompozytorskie” realizowanego przez Instytut Muzyki i Tańca


Święto Wojska Polskiego i 99 rocznica “Cudu nad Wisłą” – Fundacja Wolność i Demokracja\nŚwięto Wojska Polskiego i 99 rocznica “Cudu nad Wisłą”\nJak podaje portal Kresy24.pl Bitwa Warszawska nosi też miano „cudu nad Wisłą”. Pierwszy raz w debacie publicznej użył tego terminu Wincenty Witos. Był potem cytowany przez politycznych przeciwników Józefa Piłsudskiego, kwestionujących zasługi Marszałka w przygotowaniu i przeprowadzeniu bitwy. Ale określenie „cud nad Wisłą” ma też odniesienia religijne, ponieważ Wojsko Polskie pokonało Armię Czerwoną 15 sierpnia, w dniu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Królowej Korony Polskiej.\nZachęcamy do odwiedzenia strony Gazety Kresowej Kresy24.pl gdzie można zaczerpnąć wiedzy na temat dzisiejszego święta i znaczenia 15 sierpnia w Historii Kresów gdyż bitwa stoczona w dniach 13-15 sierpnia 1920 roku cofnęła wskazówki bolszewickiego zegarka.\n99 lat temu do obrony niepodległości przed bolszewickim najazdem przystąpiło całe polskie społeczeństwo, dając wybitne świadectwo solidarności. Tysiące mężczyzn wstępowały ochotniczo do Wojska Polskiego, wpłacano ofiary pieniężne na armię, a poparcie dla władz manifestowały wszystkie ugrupowania polityczne i grupy zawodowe. Wojna z bolszewikami była dobitnym przykładem, że w sytuacji niebezpiecznej dla państwa liczy się wysiłek każdego obywatela.\nTymczasem bolszewicy podeszli pod Warszawę. 13 sierpnia 1920 roku rozpoczęły się walki w rejonie Radzymina i Ossowa. Trzy dni później Wojsko Polskie pod dowództwem marszałka Józefa Piłsudskiego rozpoczęło ofensywę znad Wieprza, wspierając obrońców stolicy, którzy bili się pod Radzyminem. Polacy odnieśli wielkie zwycięstwo, a bolszewicy w panice zaczęli wycofywać się na wschód. Poniższy link zawiera galerię zdjęć IPN z uroczystości upamiętniających obchodzonych w 2018 roku w Ossowie i w Zamostkach koło Wólki Radzymińskiej.\nCud nad Wisłą Święto Wojska Polskiego


Fototapeta - Biżuteria i abstrakcja - Pigmejka.pl\nTrwała, odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta "Biżuteria i abstrakcja" do przyklejenia na ścianę. Fototapeta "Biżuteria i abstrakcja" z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są na\nTrwała, odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta "Biżuteria i abstrakcja" do przyklejenia na ścianę. Fototapeta "Biżuteria i abstrakcja" z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są na klej. Można je zamontować w każdym pomieszczeniu, nawet łazience lub kuchni. Tapeta flizelinowa, pół-matowa powłoka. Flizelina kryje drobne niedoskonałości ściany. Tworzy ocieplającą warstwę izolacyjną i pozwala ścianom oddychać. Wodoodporny druk jest bardzo trwały.


kategoriaE-Sport autorMR data30.06.2019\nMiniony tydzień stał zdecydowanie pod znakiem fuzji x-komu oraz AGO. Wydarzenie to zostało samozwańczo okrzyknięte "największym wydarzeniem w Polskim esporcie". Na razie jednak przyniosło więcej negatywnych opinii. Co będzie dalej?\nW czwartek dowiedzieliśmy się, iż skład AGO Esports opuszczają Grzegorz "Szpero" Dziamiałek, Kacper "Kap3r" Słoma oraz Tomasz "phr" Wójcik. Tak duża rotacja w składzie jednej z najlepszych polskich drużyn mogła zdziwić wielu. Organizacja poinformowała, że skład będzie budowany w oparciu o dwójkę Damian "Furlan" Kisłowski oraz Dominik "GruBy" Świderski. Niedługo po tym pojawiły się plotki o połączeniu drużyny "Jastrzębi" z x-komem.\nOkazało się to prawdą i w piątkowe południe ogłoszono, iż od teraz x-kom wspierać będzie AGO. Popularny sklep z elektroniką został sponsorem tytularnym organizacji zarządzanej przez Bogusława Leśnodorskiego. Oznacza to, iż możliwości organizacji będą jeszcze większe, co powinno przełożyć się również na sam poziom gry drużyny. Taki ruch to nie tlyko pozytywy.\nO wszystkich zmianach nic nie wiedzieli gracze, którzy do tej pory występowali pod egidą x-komu. Działacze tłumaczyli to chęcią utrzymania całej fuzji w tajemnicy. Nie zmienia to faktu, że Paweł "innocent" Mocek i jego piątka pozostali na lodzie. Odebrano im sloty we wszystkich rozgrywkach, w których występowali, bądź mieli wystąpić jako x-kom. Największym echem odbiła się utrata miejsca na Good Game League, czyli turnieju lanowym, gdzie pula nagród wynosi grubo ponad 100 tysięcy dolarów. Przypomnijmy, że x-kom wygrał całe te rozgrywki przed rokiem i dzięki temu miał zapewniony slot w kolejnej edycji.\nCo do samego składu nowego x-kom AGO nic nie jest oczywiste. Ma zostać on ogłoszony we wrześniu, a już niedługo mają być prowadzone testy, które ostatecznie wyłonią piątkę, która będzie reprezentowała barwy "Jastrzębi". Trzeba przyznać, że jest bardzo głośno o tym ruchu, jednak jak już wspomnieliśmy nie są to same pozytywy. Gracze "ex-x-kom" są mocno rozgoryczeni, ale wyrażają chęć dalszej wspólnej gry. Z pewnością kolejne dni przyniosą więcej informacji i faktów związanych z całym zamieszaniem.\nNEO na Majorze!\nPoczątek tygodnia przyniósł nam też bardzo pozytywną informację. Filip "neo" Kubski już na 100% wystąpi w barwach FaZe Clan na berlińskim Majorze. Międzynarodowa organizacja zgłosiła Polaka do wrześniowych rozgrywek i minimum do tego czasu będzie on reprezentował barwy razem z "NiKo" i innymi tuzami CS:GO. W przypadku dobrych wyników "neo" powinien pozostać w składzie na dłużej i nie pozostaje nam nic innego, tylko trzymać kciuki za dobrą grę legendy polskiego, jak i światowego CS'a.\nVP i G2 z zaproszeniami na Good Game League\nZamieszanie ze slotem x-kom'u niejako wykorzystało VirtusPro. Niedźwiedzie otrzymały od organizatorów miejsce, które pzoostało wolne po x-komie bez konieczności udziału w zamkniętych kwalifikacjach ostatniej szansy. Oprócz VP na Good Game League 2019 pojawi się G2. Jest to głośny ruch, gdyż Francuzi notowani są na 8. miejscu w rankingu hltv. shox i spółka zajęli ostatnio drugie miejsce podczas finałów ESL Pro League ulegając w decydującym spotkaniu 1-3 Team Liquid. Z zamkniętych kwalifikacji awans na poznańskiego lana uzyskała ekipa Tricked ogrywając w finale NoChance 2-1.


Cztery lata temu Marta Walczykiewicz została wicemistrzynią olimpijską / Wydarzenia sportowe w Kaliszu i regionie / Kategorie tematyczne faktykaliskie.pl / Fakty Kaliskie\nCztery lata temu Marta Walczykiewicz została wicemistrzynią olimpijską\n16 sierpnia 2016 roku Marta Walczykiewicz zdobyła srebrny medal Igrzysk Olimpijskich w Rio de Janeiro. Dziś mijają cztery lata od tego historycznego dla kaliskiego sportu wydarzenia.\nPo upragniony medal kaliska kajakarka sięgnęła w swojej koronnej konkurencji K1 200 metrów. W eliminacjach uzyskała najlepszy wynik, a w finałowym wyścigu szybsza była jedynie jej odwieczna rywalka Nowozelandka Lisa Carrington. – To srebro smakuje dla mnie jak złoto. Jest to medal olimpijski, o którym marzyłam 20 lat. Sprawiłam sobie taki prezent na jubileusz – komentowała na gorąco po finale sprintu jedynek.\nDla wielokrotnej medalistki mistrzostw świata i mistrzostw Europy był to pierwszy i na razie jedyny olimpijski krążek. Kaliszance marzy się jednak kolejne trofeum tej rangi. W tym roku planowała start w Tokio, ale igrzyska, z uwagi na pandemię koronawirusa, zostały przełożone na przyszły rok. Mimo tych zawirowań, z wyjazdu do stolicy Japonii nie rezygnuje i kontynuuje przygotowania pod kątem olimpijskiego występu.\nTymczasem już w niedzielę, w czwartą rocznicę srebra z Rio, Marta Walczykiewicz może zdobyć swój 51. medal mistrzostw Polski. Na torze Malta w Poznaniu wystartuje w dwóch indywidualnych konkurencjach – na 200 i 5000 m.\n#kajakarstwo #ktw kalisz #marta walczykiewicz #rio 2016


Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych Wojska Polskiego z koronawirusem! - ZycieStolicy.com.pl\nHome\tSpołeczeństwo\tDowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych Wojska Polskiego z koronawirusem!\nDowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych Wojska Polskiego z koronawirusem!\nU Dowódcy Generalnego rodzajów sił zbrojnych Jarosława Miki potwierdzono obecność koronawirusa! Do zakażenia doszło na wojskowej naradzie w Niemczech. Obecnie generał przebywa w szpitalu na Szaserów, jego stan jest dobry.\nkoroawirus w warszawiekoronawirus\nSzkoła na Bemowie zamknięta z powodu podejrzenia koronawirusa! Sprawdź gdzie lepiej nie przebywać!


Najgorsza baba w pracy ma na imię rutyna - Justyna Mazur : Justyna Mazur\nDzień rozpoczynasz od umiarkowanie bolesnej pobudki. W drodze do pracy słuchasz muzyki lub jednego z ulubionych audiobooków. Pracę zawsze zaczynasz od zrobienia kawy, włączenia komputera i przeczytania maili. Czasem zdarzy ci się też przejrzeć Pudelka do kilku dni wstecz. Czas płynie w rytmie twoich codziennych obowiązków i nim się obejrzysz, zegar pokaże, że czas iść do domu. Spakujesz wtedy torbę, umyjesz po sobie kubek i wyjdziesz z biura. Niby nic cię w pracy nie męczy, ale jednak z dnia na dzień czujesz większe zmęczenie. Diagnoza jest prosta: chorujesz na rutynizm.\nPracuję od dziesięciu lat, a na moim koncie pojawiła się i praca w banku, i w serwisie SMSowym, i w portalu plotkarskim, i w korporacji. Po dziesięciu latach pracy w tych przeróżnych miejscach wiem, że jest coś gorszego od niefajnego szefa, zbyt niskiej wypłaty i denerwującego kolegi z biurka obok. To rutyna.\nMimo, że kompletnie nie znałam się na bankowości, kiedy w wieku 20 lat starałam się o pracę doradcy kredytowego, to czułam, że stoi przede mną olbrzymie wyzwanie. Mimo, że praca polegała na pozornie monotonnych czynnościach, była to jedna z prac, którą najlepiej wspominam. Codziennie miałam kontakt z ludźmi, w dodatku codziennie z innymi. Miałam jakieś dziwne poczucie misji w tym, by każdy, kto przychodzi do mojego biurka, był obsłużony jak najlepiej. Byłam z siebie dumna, kiedy ktoś dziękował mi za pomoc, miłe słowo, dokładne wytłumaczenie zapisu w umowie i zaproponowanie optymalnego produktu. Wiem, że brzmi strasznie nudno, ale takim w ogóle nie było. Na koniec dnia może i byłam zmęczona, ale zadowolona. Do domu wracałam z poczuciem dobrze spełnionego przyjemnego obowiązku.\nZdarzyło mi się także pracować w miejscu, w którym zakres moich obowiązków był zgodny z moimi kompetencjami, doświadczeniem, zainteresowaniami i wszystko wyglądało na to, że znalazłam pracę marzeń, a skończyło się na tym, że popadłam w tak olbrzymią rutynę, że czasami gubiłam się w tym, jaki jest dzień tygodnia, bo dni zlewały mi się w jedną szarą masę.\nRutyna jest na tyle niebezpiecznym zjawiskiem, że zupełnie odbiera radość z pracy, a co gorsza, nie sprawia, że poszukujemy zmian, tylko tkwimy w marazmie jednostajnego rytmu pracy. Rutyna wkrada się niepostrzeżenie i z początku jest całkiem przyjemna. Daje przecież względny spokój i brak obaw o przyszłość. Działa ona jednak jak alzheimer: wyłącza po kolei kolejne obszary mózgu obniżając jego sprawność i użyteczność i zupełnie zabija uważność na potencjalne dobre zmiany.\nJak zdiagnozować u siebie rutynizm?\nJest to dość trudne, bo i proces popadania w rutynę jest rozciągnięty w czasie. Można go jednak wychwycić w zmianach, które na tyle zmieniły twoje podejście do pracy, że nie potrafisz zrozumieć, jakim cudem kiedyś na samą myśl o pójściu do pracy, czułeś radość i ekscytację.\nRutynizm objawia się niepozornymi zmianami, na przykład:\nobojętnością w stosunku do wykonywanej pracy\nwykonywaniem swoich obowiązków „od-do”\nlekkim zaniedbaniem swojego wyglądu\nspóźnieniami do pracy\nszukaniem pretekstu do odkładania obowiązków na później\nbałaganem wokół siebie.\nAby mieć pewność, czy dopadła cię ta choroba zawodowa, rozwiąż test, który pomoże zdiagnozować ci twój problem.\nWszystkie te drobne zmiany sprawiają, że jesteśmy coraz mniej efektywni w pracy, w nasze obowiązki wkrada się chaos, a rosnąca obojętność uniemożliwia poprawę tej sytuacji.\nEksperci z Pracuj.pl wyróżnili nawet stadia rutynizmu:\n1. Podstawowy – „po co się wysilać?”\nPracujesz na celach wyznaczonych na najbliższe 8 godzin. Robisz co do Ciebie należy, ale nie silisz się na kreatywność i wprowadzanie innowacyjnych rozwiązań. Po prostu pracujesz. I nic ponad to. Jesteś jednak na tyle zadowolony, że nie znajdujesz czasu na regularne aktualizowanie swojego CV (nie robi tego aż 74% Polaków), nie bierzesz udziału w spotkaniach networkingowych i nie przeglądasz aktualnych ofert pracy. W efekcie tracisz rozeznanie w rynku, nie monitorujesz trendów i jesteś niewidoczny dla rekruterów. Zaczyna się proces zasiedzenia w pracy, z którego – im dłużej trwa – tym trudniej się wyrwać.\n2. Średniozaawansowany – „nie da się”\nDla swoich współpracowników masz zazwyczaj jedną odpowiedź: „nie da się”. Do porządku przywołać Cię może tylko przykaz szefa (lub innej osoby z kierownictwa firmy), która nada zadaniu konkretny priorytet. A i wtedy nie jesteś najmilszym kompanem do pracy. Na projekt patrzysz przecież przez pryzmat ryzyk jakie niesie, błędów jakie popełniono w założeniach i strat jakie na pewno przyniesie firmie.\n– Do tej pory robiliśmy to zupełnie inaczej i działało – myślisz. Zmiana pracy i powrót do zaangażowanego wykonywania obowiązków nie przychodzi Ci nawet na myśl. Bo po co?\n3. Zaawansowany – „czy się stoi, czy się leży”\nPrzychodzisz, robisz, wychodzisz. Stałeś się zawodowym minimalistą. Nie robisz nic, ponad listę Twoich zdań (a nawet trochę mniej niż musisz). Z osób, które angażują się w kolejne służbowe projekty, mają nowe pomysły, chcą coś zmieniać, śmiejesz się pod nosem. Po co robić więcej, skoro można zrobić mniej, prawda? Dni upływają Ci na udziale w spotkaniach, których temat i tak Cię nie interesuje (ale zajmują czas), wyjściach do kuchni na kawę i ciastko, długich przerwach lunchowych i mozolnym wykonywaniu najważniejszych zadań w akompaniamencie westchnień „ależ jestem zarobiona”. Zaawansowanych rutyniarzy poznać można również po pyszałkowatości. Czują się oni zbyt pewni swojej zawodowej pozycji i zwyczajnie przestają ukrywać, że nic nie robią.\nJak się wyleczyć z rutyny?\nLeczenie na szczęście nie jest bolesne i nie wymaga zbyt wiele pracy (nomen omen). Wystarczy, że codziennie lub kilka razy w tygodniu przejrzysz oferty pracy zgodne z twoimi kompetencjami. Wystarczy zapoznać się dokładnie z jedną ofertą dziennie, by zorientować się, jaka sytuacja panuje na rynku pracy, w twojej działce.\nDobrze może ci zrobić także porozmawianie z kimś, kto pracuje na podobnym stanowisku w innej firmie. Porównaj swoje doświadczenia, warunki pracy, obowiązki – może to zmienić twoje mylne przekonanie o byciu skazanym na rutynę i nudę.\nJestem zdania, że o dobrą pracę trzeba walczyć, bo to drugi, po rodzinie i miłości, najważniejszy związek w życiu.\nSprawdź także, czy nie zachorowałeś na inną z chorób zawodowych: tumiwisizm i bezperspektywizm i zmień swoje życie zawodowe!


Jak rozjaśnić włosy bez zniszczeń?\nHome›Pielęgnacja›Bezpieczne rozjaśnianie włosów? Dowiedz się, czym jest kąpiel rozjaśniająca\nJednym z bardziej popularnych zabiegów fryzjerskich jest rozjaśnianie włosów. Najczęściej wykonuje się je w przypadku koloryzacji na blond, jednak nie tylko. Zabieg taki jest potrzebny także w przypadku przechodzenia z ciemnego odcienia na jasny, a także wtedy, gdy pasma mają zostać zafarbowane na bardziej odważne, niecodzienne kolory. Niestety, rozjaśnianie włosów wiąże się najczęściej z ich zniszczeniem, ponieważ rozjaśniacz to produkt o silnym działaniu. Istnieje jednak sposób, by uzyskać jaśniejszy odcień włosów bez niszczenia ich, a tym sposobem jest kąpiel rozjaśniająca. Na czym to polega i jak rozjaśnić włosy w bezpieczny sposób?\nRozjaśnianie włosów – jak to się dzieje, że włosy stają się jaśniejsze?\nRozjaśniacz to produkt często wykorzystywany w koloryzacji włosów. Służy do zmiany koloru kosmyków z ciemnego na jasny, a zmiana ta jest trwała. Składniki zawarte w rozjaśniaczu reagują z melaniną, czyli naturalnym barwnikiem włosa i utleniają jej cząsteczki, usuwając kolor. W wyniku reakcji chemicznej cząsteczki melaniny pozostają we włóknach, jednak są bezbarwne. Jednak aby reakcja chemiczna była możliwa, łuski włosa muszą zostać rozchylone po to, by substancje zawarte w rozjaśniaczu mogły wniknąć w głąb kosmyków. Efektem tego są pasma jaśniejsze o kilka tonów, co zależy od mocy użytego produktu. Jest to jednak zabieg inwazyjny i może spowodować przesuszenie oraz zniszczenie włosów, szczególnie podczas przechodzenia z bardzo ciemnego do jasnego koloru.\nKąpiel rozjaśniająca, czyli sposób na jasne włosy bez nadmiernych zniszczeń\nPopularną metodą na zmniejszenie szkodliwości rozjaśniacza jest stosowanie go w kąpieli rozjaśniającej. Sekret tej metody polega na tym, iż nie nakłada się na włosy samego rozjaśniacza, a rozrabia się go z szamponem i odżywką, aby zmniejszyć jego destrukcyjne działanie na pasma. Szampon się pieni, odżywka kondycjonuje, rozjaśniacz rozjaśnia, a wymieszanie tych trzech produktów sprawia, że stężenie nadtlenku wodoru jest mniejsze. Dzięki temu można uzyskać łagodniejsze rozjaśnienie podczas jednej sesji, jednak po przeprowadzeniu kilku i uzyskaniu docelowego koloru, kosmyki są mniej zniszczone niż po tradycyjnym rozjaśnianiu włosów.\nJak rozjaśnić włosy za pomocą kąpieli?\nPrzygotuj szampon, odżywkę oraz rozjaśniacz. Tak właściwie nie ma znaczenia, jakich produktów użyjesz. Wybierz szampon, który dobrze się pieni oraz odżywkę, którą lubisz.\nPrzygotuj rozjaśniasz. Zrób to według instrukcji na opakowaniu produktu, którego używasz.\nDo rozjaśniacza dodaj szampon oraz odżywkę – według uznania. Warto dodać dużo szamponu, aby mieszanka dobrze się pieniła, a także sporo odżywki. Mieszanka gotowa.\nAby rozjaśnić włosy, zmocz je wodą. Możesz również je umyć, jednak zwiększy to destrukcyjne działanie rozjaśniacza na pasma.\nNałóż na włosy mieszankę w taki sposób, w jaki nakładasz szampon. Ważne, by całość dobrze spienić, aby kolor był równomierny. Jeśli masz włosy farbowane, rozpocznij nakładanie od końcówek i stopniowo przemieszczaj się ku odrostom. Pamiętaj, że rozjaśniacza nie można nakładać na skórę głowy.\nMieszankę pozostaw na włosach na około pół godziny, jednak często kontroluj kolor. Gdy pasma osiągną pożądany odcień, umyj je szamponem oraz nałóż maskę lub odżywkę.\nJeśli chcesz przejść od ciemnych włosów do jasnych, możesz wykonać kilka kąpieli, jednak pamiętaj o zachowaniu co najmniej kilkudniowego odstępu między nimi. Gdy osiągniesz wymarzony stopień jasności, jednak kolor jest zbyt rudy, bez problemu wyrównasz go farbą lub płukanką tonującą kolor.\nTagirozjaśnianie włosówjak rozjaśnić włosykąpiel rozjaśniającablondkoloryzacja włosów


Królowa Kier - repertuar kin Łódź\nW ramach naszych serwisów internetowych stosujemy cookies. Używamy cookies żeby zrozumieć jak użytkownicy korzystają z witryny i dostosować ją tak, aby korzystanie z niej było łatwiejsze i przyjemniejsze. Stosujemy Cookies również w celach statystycznych oraz reklamowych. Cookies mogą być również stosowane przez współpracujących z nami reklamodawców oraz przez firmy badawcze.\nW każdej chwili mogą Państwo zmienić swoje ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczone na Państwa urządzeniu końcowym. Szczegółowe informacje dotyczące stosowania cookies, w tym możliwości dokonania zmiany ustawień w zakresie cookies znajdą Państwo w naszej polityce prywatności\ne-mail lub login\nRepertuar wg Godzin\nBaranek Shaun film. Fa...\nReżyseria: May el-Toukhy\nIdź do: repertuar kin | opis i szczegóły | trailer | opinie\nRepertuar filmu "Królowa Kier" w Łodzi\n16 12 Wt\n17 12 Śr\n18 12 Czw\n19 12 Pt\n20 12 Sb\n21 12 Nd\n22 12 Cały\nBrak repertuaru dla filmu "Królowa Kier" na dziś.\nWybierz inny dzień z kalendarza powyżej.\nTytuł oryginalny: Dronningen\nCzas trwania: 127 min.\nProdukcja: Dania/Szwecja , 2019\nPremiera: 7 czerwca 2019\nDystrybutor filmu: Gutek Film\nObsada: Trine Dyrholm, Gustav Lindh, Magnus Krepper\nCzy namiętność usprawiedliwia przekraczanie granic? Kiedy uwodzenie zamienia się w wykorzystywanie? „Królowa Kier” duńskiej reżyserki May el-Toukhy, zdobywca nagrody publiczności na festiwalu Sundance, to prowokacyjna, wciągająca i mroczna opowieść, która stawia pytania nurtujące świat w epoce #metoo – tyle tylko, że znajduje dla nich nieoczywiste odpowiedzi. Ten fascynujący melodramat odwraca bowiem role: uwodzicielką jest w nim dojrzała kobieta, a uwodzonym siedemnastolatek. Oboje wpadają w pułapkę pożądania, pychy i kłamstw.\nAnne (Trine Dyrholm) jest szanowaną prawniczką, która pomaga nieletnim ofiarom molestowania seksualnego. Jej mąż, Peter (Magnus Krepper) to ceniony lekarz. Wysoki ekonomiczny, zawodowy i towarzyski status pozwala im wieść komfortowe życie w eleganckiej posiadłości, w której wychowują córki bliźniaczki. Pewnego dnia w ich domu zjawia się Gustav (Gustav Lindh) – zbuntowany nastoletni syn Petera z pierwszego małżeństwa. Jego obecność obudzi w Anne uśpione pragnienia, podsycane przez spojrzenia, gesty, przypadkowy dotyk. Czy zakazana relacja, w której do zyskania jest chwila erotycznego spełnienia, a do stracenia – wszystko, jest warta ryzyka?\n„Królowa Kier” to doskonałe połączenie kina psychologicznego z erotycznym dramatem, stworzone przez niezwykle utalentowane kobiece trio: reżyserkę May el-Toukhy, scenarzystkę Maren Louise Käehne i wybitną duńską aktorkę Trine Dyrholm („Komuna”, „Wesele w Sorrento”). Film pozwala spojrzeć na pożądanie z kobiecego punktu widzenia, a dzięki fenomenalnej, odważnej roli Dyrholm – doświadczyć jego intensywności.\nŚrednia ocena: 6.0\nOceniono 9 razy. | Oceń film\nTrailer filmu: Królowa Kier\nWidz zdegustowany 5. lipca 2019, 22:07\nFilm interesujący ale warunki w jakich się go ogląda w Gliwicach fatalne. Z sąsiedniej sali dochodzą odgłosy innego filmu a obsługa tłumaczy to potrzebą otwierania drzwi dla klimatyzowania sali.Dno!\nAsk 22. czerwca 2019, 7:46\nRzadko płaczę ale tu i z wściekłości mnie poniosło\nJoanna74 7. czerwca 2019, 21:34\nSwietny film.Takie troche babskie kino,ambitne,niespieszne,swawoln e.\nWidz oglada,wspolczuje z bohaterka,przezywa z nia rozterki.\nNie zgadza sie z jej dezycjami,lecz je rozumie.Brawa dla glownej bohaterki za porzadna gre.\nDodaj nowy komentarz Królowa Kier\nTwoja opinia o filmie:\nTeraz w kinach\nBaranek Shaun film. Farmageddon\nBył sobie pies 2\nJak poślubić milionera\nJak zostać Świętym Mikołajem\nKotka na gorącym, blaszanym dachu\nKraina Lodu II\nMagiczne Święta Ewy\nMultikino VR: Miasta świata\nMultikino VR: Niesamowite doświadczenia\nMultikino VR: The Great C\nMussolini i Ja\nMłody Renifer Alex\nSeans Turystyczny: Węgry\nMisiek i chiński skarb\nJumanji: Następny poziom\nTajemnica Henriego Picka\nSokół z masłem orzechowym\nThe grudge: Klątwa\n» więcej zapowiedzi\nCinema City Manufaktura\nKino Łódzkiego Domu Kultury\nO serwisie • Polityka prywatności • Kontakt • Repertuar kin iPhone • Repertuar kin Android • • English version\n© 2000 - 2019 Repertuary.pl\n300: Początek Imperium\nreż. Jan Kowalski\nobsada: Jan Kowalski, Katarzyna Cichopek, Mariusz Pudzianowski\ngrany w: CinemaCity, Silverscren, Multikino, Bałtyk


Pjur Aqua Panthenol żel nawilżający na bazie wody z regenerującym pantenolem saszetki 50 szt. x 2 ml\nskład: Aqua (Water), Glycerin, Ethoxydiglycol, Phenoxyethanol, Hydroxypropyl Guar Hydroxypropyltrimonium Chloride, Propylene Glycol, Hydroxyethylcellulose, Panthenol, Polysorbate 20, Citric Acid, Chamomilla Recutita (Matricaria) Flower Extract, Paullinia Cupana Seed Extract, Cananga Odorata Flower Oil, Alcohol, 1,2-Hexanediol, Decylene Glycol, Lactic Acid, Sodium Benzoate, Potassium Sorbate\nAqua Panthenol docenią miłośnicy mocnego seksu, pełnej pasji penetracji, używania dużych i solidnych dildo czy wibratorów lub kobiety z bardzo delikatną strefą intymną.\nCzasem zbliżenie może skutkować obtarciami, mikro urazami, swędzeniem, zaczerwieniem skóry. Takie objawy pojawiają się bardzo często po mocnym seksie i nie należą do przyjemnych.\nTu właśnie najpełniej widać skuteczność żelu od firmy PJUR, nie bez powodu uważanej za jedną z najlepszych w branży.\nZawiera on bowiem pantenol – czyli środek wspomagający regenerację, kojący podrażnienia, łagodzący zaczerwienienia. Przynosi od dobroczynny efekt, niezależnie od miejsca zastosowania. Można go używać przy seksie analnym, waginalnym, z zabawkami erotycznymi. Ponieważ jest to lubrykant wodny, to również tymi, które wykonane są z silikonu.\nWysoka jakość żelu, z której słynie PJUR, połączona jest tu z łagodzącym i regenerującym działaniem, czyniąc z niego idealny wybór.


Odkręć się na pomoc! | Gmina Niemce\nJesteś na: Strona główna › Aktualności › Odkręć się na pomoc!\nOpublikowane dn. 06-10-2021\nGorąco zachęcamy do włączenia się do zbiórki plastikowych nakrętek, z których dochód zostanie przeznaczony na kupno protezy ręki dla Adriana Piotrowicza. Nakrętki należy dostarczyć do Ośrodka Pomocy Społecznej w Niemcach. Pomóc można również przekazując Adrianowi swój 1% podatku w rozliczeniu z Urzędem Skarbowym: Numer KRS 0000272272 (cel szczegółowy dla Adriana Piotrowicza).\nAdrian Piotrowicz jest mieszkańcem Gminy Niemce pochodzi z miejscowości Dys. W październiku 2020 roku, kiedy wracał samochodem do rodzinnego domu, tuż przy granicy polsko-niemieckiej, uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu. Jego auto zderzyło się z ciężarówką. Został on natychmiast przetransportowany helikopterem do szpitala w Dreźnie, gdzie rozpoczęła się dramatyczna walka o jego życie. W wyniku wypadku stracił lewą rękę i doznał wielonarządowych obrażeń.\nObecnie rozpoczęła się rehabilitacja. Adrian odbywa ją w warunkach domowych. O ile udało się zauważyć pierwsze postępy i Adrian podejmuje już pierwsze próby chodzenia, o tyle mózg Adriana ucierpiał w ogromnym stopniu. Uszkodzenie okazało się na tyle rozległe, że do dziś ma ogromne problemy ze wzrokiem i pamięcią. Nie pamięta o swoich potrzebach, nie potrafi powiedzieć, jaki mamy dziś dzień, nie pamięta, kto jeszcze przed chwilą go odwiedził. Koszty regularnej rehabilitacji są ogromne, a ćwiczenia muszą odbywać się regularnie. Nie uda się cofnąć czasu, ani odzyskać wszystkiego co zabrał wypadek, ale póki mamy szansę i nadzieję na to, że może być lepiej, zróbmy co w naszej mocy, aby tak właśnie było. Pomóżmy Adrianowi walczyć o jak największą sprawność.